cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mülheim
Naciosocialismo
Dum plia bombatako, kiu efektive celis la urbon Oberhausen, la nokton de la 1-a ĝis la 2-a novembro 1944 kelkaj bomboj trafis ankaŭ la urboparton Dümpten. Tie kaj en la ĉirkaŭaj urbopartoj 33 loĝantoj perdis siajn vivojn. La 24-an de decembro 1944 okazis la lasta forta atako. Por defendado de la Germana ofensivo en Belgio aerarmee subtenata ekde la flughaveno de Mülheim, 338 britaj bombaviadiloj atakis la flughavenon Essen-Mülheim. 74 loĝantoj de la urbo mortis, el tiuj 50 nur pro unu plentrafo sur bunkro.
Postmilita tempo
Je la militfino nur ankoraŭ vivis 88.000 homoj en Mülheim, tamen jam fine de 1945 la nombro rekreskis pro hejmenvenintaj soldatoj kaj rifuĝantoj al 125.441. La rekonstruado unue komencis sub la impreso de malmuntadoj, kiu trafis antaŭ ĉio la fer- kaj ŝtalindustrion. Tamen jam en 1950 la Mannesmann-tubfabrikoj estis refoje la plej granda tuboproduktanto de Okcidenteŭropo. La nombro de dungitoj de la uzino kreskis ekde 6.000 (1950) al pli ol 10.500 (1961) kaj simila validas por la nombro de tutaj dungitoj, kiu kreskis de 49.000 al 82.000.
En 1964 por la Ruhr-urbo komencis la longdaŭra kaj malfacila strukturŝanĝo. Kaŭze de la ŝalo- kaj karbokrizo je la altfornoj de la Friedrich-Wilhelms-ŝtaluzino oni ĉesigis la produktadon. Mülheim kiel unua urbo en la Ruhr-regiono ne plu disponis pri ŝtalproduktejoj. Du jarojn poste (1966) la karbominado en la minejo Rosenblumendelle devis ĉesi. Per tio Mülheim kiel unua Ruhrregiona urbo estis senminada.
Dum la proceso de alistrukturigo oni starigis sur la tereno de la iama minejo la Rejn-Ruhr-Centron, grandan surtegmentitan butikcentron, kiu malfermiĝis en 1973. En 1974 sekvis la pretigo de la City-Center kiel enurba butikcentro kaj la alistrukturigo de la Schloßstraße al piedirantozono.
La ambicia projekto de traira urbtrajnokonekto inter la urboj de la okcidenta Ruhr-regiono estis parte realigita en 1979 per la metrolinio ekde Mülheim ĉefstacidomo ĝis Asindo en unua etapo.
La 1992 okazanta federacilanda gardenekspozicio MüGa kaŭzis en la Ruhrvalo de Mülheim gravajn aliformigojn. Precipe en la kerndistrikto de la ekspozicio, ĉirkaŭ la Ringlokschuppen, malbelaj industriaj nekultivejoj estis ŝanĝataj en parkojn.
Por Mülheim la postmilita tempo finiĝis oficiale en 1994 kun la foriro de la Brita armeo, kiu post 48 jaroj re-surinsuliĝis.
En 1998 per la malfermo de Ruhr-tunelo oni kontinuigis la vojon de la urbotrajno ekde la ĉefa stacidomo ĝis Duisburg.
Al la strukturŝanĝo oni aldonas ekde jaroj ĉiam denove novajn impulsojn. Sur areo entute granda je 245.000 m² ĉe Mellinghofer Straße ekde la jaro 2000 ekestas teknologia parko kaj konsilejo por ontaj entreprenistoj.
Enkomunumigoj kaj loĝantoevoluo
Kun pli ol 10.000 loĝantoj Mülheim estis dum la urbiĝo en la jaro 1808 – post Duseldorfo kaj Wuppertal (tiam Elberfeld kaj Barmen) – la tria granda komunumo en tiu regiono, kiu egalas la hodiaŭan regdistrikton Duseldorfo. La najbarkomunumoj Duisburg (4.500 loĝantoj) kaj Asindo (3.700 loĝantoj) havis esence malpli grandan gravecon. La komenco de la industriigo sekvigis signifikan loĝantokreskadon. Paralele okazis la enkomunumigo de pli malgrandaj vilaĝoj en la ĉirkaŭaĵo de Mülheim:
En 1904 duobliĝis la loĝantaro de Mülheim post la enkomunumigo de pluraj setlejoj - inter ili la komunumo Styrum (18.434 loĝantoj en 1900) – de ĉirkaŭ 40.000 al pli ol 93.000. Pro daŭra enmigrado la loĝantonombro de la urbo superis en 1908 la limon de 100.000, pro kio ĝi iĝis grandurbo. En 1965 la loĝantonombro atingis sian historian supron kun 193.000. Fine de junio 2005 en Mülheim havis siajn ĉefloĝejon 169.905 homoj laŭ kompletigo de la landa oficejo por datumprilaboro kaj statistiko Nordrejn-Vestfalio.
Jena tabelo montras la loĝantonombrojn laŭ la respektiva teritoria stato. Ĝis 1833 temas plejofte pri taksadoj, poste pri la rezultoj de popolcensoj (¹) aŭ oficaj kompletigoj de la respektivaj statistikaj oficejoj resp. de la urbadministrado mem. La nombroj ekde 843 rilatas al la ĉeestanta loka loĝantaro, ekde 1925 al la loĝopopolo kaj ekde 1987 al la loĝantaro ĉeloke de la ĉefloĝejo. Antaŭ 1843 oni eltrovis la loĝantonombron laŭ malsamaj enketmetodoj.
Kristanismo
Krome en Mülheim ekzistas ankaŭ komunumoj apartenaj al liberaj eklezioj: evangelaj-liberekleziaj komunumoj (baptistoj), evangela-metodista eklezio kaj liberaj evangelaj komunumoj (FeG). Specialan gravecon havas la urbo kiel fondoloko de la pentekostisma libereklezia ligo. La 1905 fondita Mülheimer Verband Freikirchlich-Evangelischer Gemeinden efikis komence de la 20-a jarcento ekde Mülheim egan nacian inspiradon, sekve de kiu fondiĝis la „Christus Gemeinde Mülheim“ [Kristokomunumo Mülheim] kiel unua pentekosteklezio en Germanio.
Plie en Mülheim ankaŭ estas la Novapostola Eklezio kaj la Kristana komunumo de la Atestantoj de Jehovo. Ties anoj en la nazia epoko ankaŭ en Mülheim estis persekutataj, deportataj en koncentrejojn kaj ofte ekzekutataj.
Judismo
Ekde pli ol 500 jaroj judoj vivis en Mülheim ĉe Ruhr, ofte kiel tolerata minoritato, kiu devis pagi pro sia toleriteco altajn sumojn, de tempo al tempo tamen ankaŭ kiel liberaj kaj rigardataj kuncivitanoj.
Komence de la 1930-aj jaroj ĉirkaŭ 650 loĝantoj de Mülheim estis judoj, kiuj renkontiĝis en du sinagogoj al komuna preĝado. Post la potencakiro de la nazioj marte 1933 tiuj malkaŝe praktikis sian antisemitismon. La premo, kiun ili praktikis kontraŭ judaj negocistoj, rapide efikis unuajn malfondadojn de negocoj kaj la ĉiutagaj minacoj en la publiko kaj la laborposteno, en lernejoj kaj asocioj komencajn elmigradojn.
Inter 1933 kaj 1936 ĉirkaŭ 200 judaj civitanoj elmigris, tamen nur malmulte el tiuj judoj ekde generacioj hejmaj en Mülheim, kiuj tiutempe ankoraŭ sentis sin sekuraj malgraŭ ĉiuj ĉikanoj. Ĝis 1938 la juda loĝantaro pro unuaj deportadoj kaj la elmigradoj malgrandiĝis je la duono. La grandan sinagogon ĉe la Viktoriaplatz ili devis vendi pro manko de mono kaj pro la premo fare de la urbo. La organizitaj pogromoj en la nokto de la 9-a de novembro 1938 plimalbonigis la situacion, kaj dum la sekvaj jaroj ĝis 1944 la nazioj engetigis la tiam ankoraŭ loĝantajn judojn en plurajn domojn kaj poste deportis ilin pogrupe en la koncentrejojn.
Entute 233 judoj el Mülheim elmigris, plejparte al Israelo aŭ al Sudameriko. Almenaŭ 266 judaj Mülheim-anoj estis murditaj, je kio la ekzakta nombro verŝajne estas pli alta pro la pli ol 50 nekonataj fatoj. Perdis siajn vivojn pli ol 50 judoj, kiuj evitis persekutojn, humiliĝojn kaj deportadojn per sinmortigoj.
Nur 39 judoj el Mülheim revenis el la koncentrejoj aŭ kaŝejoj, kaj la revenintoj el la gentoekstermo fondis en marto 1947 la judisman komunumon Mülheim, kies prezidanto estis ĝis 1968 Salomon Lifsches. En 1955 ili unuiĝis kun la najbara komunumo de Duisburg kaj la membronombro kreskis al 83. En 1960 oni inaŭguris en Mülheim la sinagogon en la Kampstraße. En la jaro 1968 la komunumoj el Duisburg, Mülheim kaj Oberhausen unuiĝis al komuna kultanaro. En la 90-aj jaroj la nombro de komunumanoj kreskis pro la enmigrado de judoj el la eksa Sovetunio je pli ol 2.000 kaj necesigis planojn por novkonstruo de sinagogo.
Post longaj intertraktoj kaj pripensoj la juda komunumo kaj la tri urboj Mülheim, Duisburg kaj Oberhausen interkonsentis realigi la novkonstruadon de juda komunumcentro en Duisburg. La inaŭguro de la nova preĝejo okazis en majo 1999.
Islamo
En Mülheim ekzistas pluraj islamaj komunumoj, entute la islamanoj konsistas el inter 8 kaj 10 % de la loĝantaro kaj per tio formas la trian grandan religigrupon de la urbo.
La turka Fatih-Camii-komunumo longtempe disponis pri la plej granda preĝoĉambro de Germanio, ĝis kiam kompleta novkonstruaĵo en Duisburg superis ĝin.
La araba islama komunumo de Mülheim kaŭzis en la jaro 2005 por kaplinioj en la transregionaj gazetoj, kiam konatiĝis la planoj de la asocio, akiri la vakan konstruaĵon de la Landeszentralbank [centra landa banko]. Kvankam minacis la malkonstruado de la ĝistiama preĝoĉambro, ĉar la urbadministracio planis plilarĝigon de strato, politikistoj kaj gazetoj prezentis la transloĝiĝon kiel „sinŝirmado post kirasvitro“. Nur post longaj intertraktoj oni povis vendoferti al la asocio la iaman Haus der Wirtschaft [domo de la ekonomio]. La ĉirkaŭ 280 membroj trovas en la domo inaŭgurita septembre 2006 konsiderinde pli grandan preĝoĉambron, kuirejon kaj diversajn instruejojn.
Politiko kaj administracio
La unuan administracion laŭ moderna senco oni instalis en 1808, kiam Mülheim ricevis la urborajtojn kaj la respondeco administra estis tasko de tri municipkonsilistoj kaj de unu urbestro. En 1846 sekvis la reviziita urbordo kun magistrato kaj la urbokonsilantaro kaj ekde 1851 validis la nova prusia komunumordo. Je la urbopinto staris la komunumestraro kun la urbestro kaj la urbokonsilantaro, ekde 1856 la magistrato kun la urbestro kaj la urbokonsilantaro (Rejnlanda Urbordo). Ekde 1895 la urboĉefo de Mülheim sin titolis ĉefurbestro.
Dum la epoko de la nacisocialismo la NSDAP enmetis la ĉefurbestron. Post la Dua Mondmilito la militregistaro de la Brite Okupita Zono enmetis novan ĉefurbestron kaj enkondukis en 1946 la komunuman konstitucion laŭ brita modelo. Laŭ tiu ekzistis urbokonsilantaro elektita de la popolo. Tiu ĉi elektis unu el siaj membroj kiel ĉefurbestro, la prezidanto kaj reprezentanto de la urbo, kiu aktivis honorofice kaj ĉefofice aktivan ĉefan urbodirektoron kiel estro de la urbadministracio.
De kiam ekde 1975 la urboteritorio estas subdividita en la tri urbodistriktoj, tiuj ĉi starigas po unu distriktreprezentantaron kun unu distriktestro. La distriktreprezentantaro havas 19 membrojn kaj estas elektata je ĉiu komunumelekto (ĉiuj kvin jaroj) de la civitanoj de la urbodistrikto.
Administracie la urbo apartenas al la distriktaro Duseldorfo, regiona ligo Rejnlando kaj regiona ligo Ruhr.
Post la elekto de Dagmar Mühlenfeld kiel ĉefurbestro en la jaro 2003 la politikan diskuton regas la granda urboplanada projekto nome „Ruhrbania“, kiu atraktivigu Mülheim por entreprenistoj.
Urbestroj kaj ĉefurbestroj ekde 1808
* senpartia
** Jens Baganz abdikis la 22-an de novembro 2002.
Rezultoj de la balotoj
La komunumkonsilantaro de la urbo Mülheim ĉe Ruhr havas ekde la lasta Komunumbaloto la 26-an de septembro 2004 entute 52 membrojn. Tiuj ĉi distribuiĝas jene sur la partiojn
Blazono kaj emblemo
La Blazono de la urbo Mülheim ĉe Ruhr montras en dufoje fendita kaj unufoje dispartigita ŝildo (interkrampe la signifo de la grafikaĵo):
La blazono estis enkondukata en 1890 kaj en 1925 donata de la prusia ŝtatministrejo. Sub kastelmuro sur la ŝildokapo estas bildigita la ŝildo de la lasta grafo de Daun-Falkenstein. La regantoj de Daun-Oberstein kaj Falkenstein estis vasaloj de la Duklando Berg. La grafoj de Falkenstein Grafen akiris per heredo (1608-1628) la posedon de la regado Hohenfels-Reipoltskirchen (hodiaŭ ligokomunumo Wolfstein en Rejnland-Palatinato).
La multe pli novan emblemon dezegnis en 1971 la artisto Peter-Torsten Schulz el Mülheim, kaj ĝi ornamas ekde tiam ĉiujn urbajn ŝildojn kaj leterpaĝojn. La duobla M simbolas ponton respeguliĝantan en la Ruhr.
Urbopartnerecoj
Mülheim ĉe Ruhr flegas kun jenaj urboj urbopartnerecojn:
La urbo Mülheim krome tenas interngermanan partnerecon kun Berlin-Tiergarten kaj interurban amikecon kun Qalqiliya en Palestino.
Patronadoj ekzistis ekde 1967 ĝis 2005 kun la rapidboato S70-Kormoran de la federacia marino kaj ekde 1998 al la flugmaŝino Boeing 747-400 Mülheim an der Ruhr (registronumero D-ABVO) de la Deutsche Lufthansa. La flugmaŝino staciiĝas sur la flughaveno Rhein-Main-Flughafen en Frankfurt ĉe Majno.
Kulturo kaj vidindaĵoj
Rilate al kulturo Mülheim ne rangas kiel grandurbo, ĉar „klasika“ altkulturo kun filharmonio aŭ eĉ teatrejo aŭ operejo eble pro la situo enmeze de pli gravaj kaj grandaj najbarurboj ne evoluis. La kultura oferto de Mülheim estas pli bone karakterizata kiel malgranda, sed ankaŭ speciala. Tiel formiĝis – krom la transregionaj kulturaj establaĵoj  – antaŭ ĉio multdiversa subkulturo, kiun generis artistoj kiel la ĵazmuzikisto kaj kabaretisto Helge Schneider, la filma kaj teatra reĝisoro Christoph Schlingensief kaj la punkmuzika bando Die Lokalmatadore.
Teatro
En 1980 Roberto Ciulli kaj Helmut Schäfer fondis la Theater an der Ruhr [teatro ĉe la Ruhr]. La scenejo troviĝas en la bieno Raffelberg kaj apartenas pro sia superregiona famo al la plej gravaj kulturaj establaĵoj.
La urbohalo estas eventejo por la ekde 1976 ĉiujare okazanta teatrokonkurso. Kadre de la „Mülheimer Theatertage“ forumo decidas pri la donado de dramistopremio por novaj teatraĵoj, je kio ĝi prijuĝas nur la pecojn kaj ne la enscenigojn. La konkurso zorgas pri tio, ke ĉiujare maksimume ok pecoj – pleje unuaj prezentaĵoj - el ĉiuj partoj de la germanlingvaj landoj estas spekteblaj.
Mülheim disponas krome pri granda liberaera scenejo, kiun oni inaŭguris en 1936 kaj ekforgesis por longa tempo, antaŭ ol en la jaro 2000 progresiga asocio iniciatis la revivigon kiel „liberaera centro“ kadre de la agado rilate al la „Kulturĉefurbo de Eŭropo 2010“.
Kulturcentroj
La Autonomes Zentrum Mülheim estas aŭtonoma junularkulturcentro, en kiu ekde 1998 okazas festoj, konzertoj, teatroprezentadoj kaj kursoj. Krom trinkejo kaj retumejo ĝi ofertas al multaj lokaj kaj regionaj grupoj renkontejon.
Krome la Ringlokschuppen, iama lokomotivoremizo alikonstruita en 1995, estas sociokultura centro, en kiu regule okazas koncertoj, kabareto kaj teatraj prezentadoj samkiel aliaj kultureventoj. Krome ĝi loĝigas restoracion.
Muzeoj
La Aquarius-Akvomuzeo ĉe Kastelo Styrum apartenas al la haltpunktoj de la Itinero de la Industrikulturo (ge.: Route der Industriekultur), kies itinero 12 interligas la kulminojn de la industriaj kulturo kaj historio de la Ruhr-pejzaĝo.
La Haus Ruhrnatur [Domo Ruhr-naturo] proksime de la Ruhr-kluzo estis inaŭgurita en 1992 kaj same loĝigas akvomuzeon.
Jane Rosenthal
Jane Rosenthal - naskiĝis, do nun -jara) - estas usona produktistino de kinejaj filmoj. En 1989 ŝi kun la aktoro Robert De Niro fondis la filmproduktan firmaon Tribeca Productions, en la urbokvartalo Tribeca de Malalta Manhatano, centra parto de la urbego Novjorko, per kiu ŝi sekve produktis filmojn, kaj en 2002 en la sama urbokvartalo kun Robert De Niro kaj kun sia edzo Craig Hatkoff fondis la internacian filmfestivalon de Tribeca. Gazetaraj raportoj pri la fondiĝo substrekis ke la iniciato estis reago al la terorismaj atencoj de la 11-a de septembro 2001, kiuj forte bremsis la publikan vivon en Malalta Manhatano, kvankam ŝajnas ke la planadoj jam komenciĝis antaŭ la tago de la katastrofo. La grupo de fondintaj aktoroj samtempe kun la festivalo ankaŭ vivigis filminstituton je la nomo Tribeca Film Institute, kiu funkcias kiel oficiala okaziganto de la festivalo, sed ankaŭ per aliaj projektoj subtenas kinajn produktaĵojn.
Mülheim
Muzeoj
En akvoturo proksime de la Ringlokomotivejo oni instalis ankaŭ en la jaro 1992 la plej grandan, traireblan senluman kameron de la mondo, kiu dum klaraj tagoj permesas interesajn rigardeblecojn en la urbon. Ĉi tie ankaŭ estiĝis muzeo pri la prahistorio de filmo, inaŭgurita en 2006.
Pluaj muzeoj en Mülheim estas la buromuzeo en la turo de la urbodomo, la ledo- kaj tanistomuzeo en malfunkciigita ledofabriko, la Museum Alte Post [muzeo malnova poŝtstacio] kaj la hejmomuzeoj en la Tersteegenhaus kaj en Kastelo Broich.
Arkitekturaĵoj
La plej antikvaj konstruaĵoj estas Kastelo Broich kaj la Cistercianina monaĥejo Kloster Saarn. Nur nuanceton de kontempligo de la antikva malsuprofranka arkitekturo prezentas la malnova urbocentro de Mülheim, ĉar escepte de malmultaj kradtrabaj domoj ĉirkaŭ la Tersteegenhaus kaj la preĝejo Petrikirche la malnovaj konstruaĵoj iĝis viktimoj de la Dua Mondmilito. Rande de la urbocentro troviĝas la urbodomo, kies turo estas atributo de la urbo. La akvostacidomo kun sia fama florhorloĝo situas proksime de la centro ĉe la rivero. De tie ĉi ekveturas dum la someraj monatoj la ŝipoj de la Blanka Ŝiparo sur la Ruhr kontraŭflue ĝis Kettwig kaj la baraĵlago Lago Baldeney en Asindo.
Pluaj interesaj konstruaĵoj estas la memorturo Bismarckturm, la iama ŝtalfanda uzino Friedrich-Wilhelms-Hütte, la preĝejo St. Mariae Geburt, la preĝejo Sankt Laurentius kaj la Kastelo Hugenpoet. Vidindas ankaŭ la preĝejo de Speldorf kaj la urboparto Saarn. En la urboparto Heißen troviĝas RheinRuhrZentrum, iam la plej granda, surtegmentita acetumejo.
Mencienda ankaŭ estas la ponto Ruhrtalbrücke, kiu ekde 1966 transpontas la Ruhr-valon ĉe la limo al Asindo. Kun 1.830 m da longeco ĝi estas la plej longa ŝtalponto en Germanio.
Parkoj
La ĝardenekspozicio en Mülheim Müga etendiĝis elirante de la urbocentro laŭ la Ruhr kelkajn kilometrojn kaj norden kaj suden. La Müga okazis en la jaro 1992 kaj okupis plejparte terenojn antaŭe uzatajn industrie aŭ nekultivatajn.
Ĉe la urbolimo al Duisburg troviĝas la arbaro de Broich kaj Speldorf, kiu formas kune kun la urba arbaro de Duisburg ĉirkaŭ 30 km² grandan koheran arbarterenon en la limregiono inter la urboj.
En la 1909 kreita parko Raffelbergpark ĝis 1992 troviĝis saloakvobanejo kaj aliaj sanatoriaj instalaĵoj.
Sporto
La sportasocioj de Mülheim estas kunligitaj en la respektivaj urba kaj landa asocioj. Malsimile al la sportvivo en aliaj urboj de la Ruhr-Regiono la futbalo ne dominas. Tamen en pli malamasaj sportoj kiel hokeo, remado, bokso kaj ŝako asocioj el Mülheim havis iom da sukceso.
Sportinstalaĵoj
Mülheim havas multnombron da sportinstalaĵoj, inter ili 127 tenisejoj, 48 sportplacoj, 10 sporthaloj kaj 42 gimnastikejoj. Tiuj tamen parte estas kadukaj laŭ informoj de la amaskomunikiloj. La plej gravaj estas:
Trafiko kaj infrastrukturo
Laŭ studaĵo, kiun en 2003 okazigis la Eŭropa Komisiono kadre de la projekto „Urban Audit II“ (vivokvalito en la eŭropa regionoj), kiu okupiĝis pri la atingebleco de 258 urboj el la 25 EU-ŝtatoj, Mülheim ĉe Ruhr okupis post Frankfurt ĉe Majno, Duseldorfo, Darmstadt kaj Majenco la kvinan rangon kaj per tio samrangas kun Bruselo kaj Parizo
La trafika alligo de Mülheim al Eŭropo evidente estas ideala. La proksimeco de la internacia flughaveno Duseldorfo, la mallongaj vojoj al la regionaj flughavenoj en Monastero, Dortmundo, Mönchengladbach kaj Weeze kaj krome la propra flughaveno kaŭzas la bonan aertrafikan alligon de la urbo. La fervojtrafika alligo proponas ja nur regionan trafikon, tamen pro la proksimeco de la kruciĝaj punktoj Asindo, Duseldorfo kaj Duisburg tio ne estas grava malavantaĝo. La ĉefŝoseoj, kiuj ĉirkaŭas la urboteritorion triangulforme, estas sufiĉe rapide atingeblaj.
Fervoja kaj aŭtobusa trafiko
En 1862 la fervojlinio Bergisch-Märkische Eisenbahn konektis Mülheim kun Duisburg kaj Dortmund. La ĉefstacidomo estas stacidomo por longdistanca, regiona kaj urba fervojtrafiko. Krome en MH-Styrum kaj MH-Okcidento ekzistas du pluaj stacidomoj por la S-Bahn (urba trajno).
La regionaj trajnoj trafikas per la rejnofervojo tra Duseldorfo kaj Kolonjo al Akeno, krome en la malalta Rejnlando tra Krefeld al Mönchengladbach, en la orienta Ruhr-Regiono ĝi atingas Dortmundon kaj Hamm kaj en Vestfalio ĝi trafikas al Monastero, Bielefeld, Soest kaj Paderborn.
Flugtrafiko
En la sudoriento ĉe la limo al Asindo situas la malgrandeta Flughaveno Essen-Mülheim. En la jaro 1935 oni finkonstruis ĝin kiel centra flughaveno por la Ruhr-Regiono kaj proponis flugadojn al preskaŭ ĉiuj eŭropaj grandurboj. Post la Dua Mondmilito la Aliancanoj uzis la instalaĵojn kiel riparoflughaveno, ĉar la flughaveno – kontraŭe al Duseldorfo estas pleje sennebula. Tiel la Flughaveno Duseldorfo iĝis centro de la civila aerveturado en Nordrejn-Vestfalio. La Flughaveno Essen-Mülheim estas konata pro la zepelinoj produktataj ĉi tie kaj uzataj por rondflugoj kaj reklamflugoj. Krome diversaj fluglernejoj uzas ĝin por edukoflugoj.
Akvo
La Rhein-Ruhr-Haveno de Mülheim estas krom la Haveno Dortmund kaj Haveno Duisburg unu el la plej efikaj havenoj en la Ruhr-Regiono. Ĝi havas akvosurfacon de 86.000 m.² kaj finkonstruitajn bordojn longajn je 3,1 kilometroj, kaj la ŝipkanalo konektas ĝin kun la havenaro Duisburg-Ruhrort.
Surlokaj entreprenoj
Mülheim validas kiel la germana ĉefurbo de la nutraĵkomerco, ĉar la entreprenoj ALDI-Süd kaj la Tengelmann-grupo kun Plus Warenhandels-GmbH rezidas ĉi tie.
Ĝis la transpreno fare de Vodafone januare 2000 la tuboprodukta entrepreno Mannesmannröhren-Werke AG estis unu el la plej grandaj dungantoj en Mülheim. Dum la glora epoko komence de la 1970-aj jaroj ĝi dungis ĝis 12.000 homojn. Hodiaŭ la tubegoprodukta uzino apartenas al la Europipe GmbH, la laminejo al la Grupo Vallourec.
En la urbo rezidas ankaŭ la germana filialo de la entrepreno Océ. Ankaŭ KWU, la iama centralokonstrua filialentrepreno de Siemens, hodiaŭ fama pro siaj koruptoskandalo, rezidis en Mülheim.
Sur la tereno de la malfunkciigitaj uzinoj de KWU kaj Mannesmann oni setligis firmaojn el la ekspedobranĉo.
Esplorado
La Max-Planck-Instituto por bio-neorganika kemio estas pli nova kaj estis starigita nur en 1958; ĝis la 5-a de junio 2003 ĝi nomiĝis Max-Planck-Instituto por radiokemio.
La Centro por Novigado kaj tekniko (ZENIT) ekde 1984 klopodas helpi malgrandajn entreprenojn je la evoluigo kaj enkonduko de progresemaj novigadoj por subteni la strukturŝanĝon en Nordrejn-Vestfalio.
Amaskomunikiloj
Samkiel en la aliaj urboj de la Ruhr-Regiono la WAZ-konzerno havas la monopolon pri la gazeta merkato. Tiu konzerno regas la opiniformadon de la civitanoj per la gazeto Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ) kaj la Neue Ruhr Zeitung/Neue Rhein Zeitung (NRZ). La 1949 ĝis 1955 ekzistanta Mülheimer Tageblatt estis transprenita en 1955 de la Ruhrnachrichten. Tiu ĉi gazeteldonejo tamen devis cedi antaŭ la merkatopotenco de WAZ, do ĝi ĉesis la eldonadon de la Mülheimer Tageblatt en 1976. La senpaga reklamogazeto Mülheimer Woche, kiu aperas du tagojn semajne kaj publikas lokajn novaĵ(et)ojn, ankaŭ apartenas al la WAZ-konzerno.
Honoraj civitanoj
La urbo Mülheim ĉe Ruhr disdonis la honorcivitanecon interalie al jenaj personoj:
Paul von Hindenburg kaj Adolf Hitler, kiujn la urbokonsilantaro en 1933 ankaŭ nomumis honorcivitanoj, perdis tiun honorigon laŭ konsilantardecido de la 23-a de marto 1995, ĉar tiam la nomumadoj estis kontraŭleĝaj.
Famaj gefiloj de la urbo
Elekto de famuloj naskiĝintaj en Mülheim:
Esperanto en la Regiono
En la regiono ekzistas du Esperanto-kluboj:
Kontakto
Prezidanto estas ekde 2007 Ludger Schméink. Li estas atingebla per la esperantlingva paĝo ĉe EsperantoLand
Asocio por internacia kompreniĝo Duisburg
Asocio por internacia kompreniĝo Duisburg kunvenas en Ludgerushaus, Heinrich-Bertmans-Str. 2, stratangulo Klöcknerstraße. Kontakto: paĝo en la paĝaro de www.esperanto.de
Blindludo
Blindludo estas infana moviĝema ludo, ĉe kiu unu el partoprenantoj kun la vinditaj okuloj kaptas la aliajn. Ĝi bone disvolvas kunordigon de movoj kaj aŭdon de ludantoj.
Ludreguloj
Esenco de unu el variantoj de la ludo estas en tio, ke elektita kaptanto kun la vinditaj okuloj devas trovi kaj tuŝi homon. Post kiam la kaptanto tuŝas homon, tiu homo estiĝas kaptanto, kaj al tiu oni vindas la okulojn. Post tio ĉio komeciĝas denove.
ABBA
Memoro
En 2019 la Ministerio pri edukado de Rusio inkluzivis kanton kanton Dancing queen en "La kultura normo de la lernejano" — la eduka projekto, kiu celas spiritan, estetikan kaj artan evoluon de la rusiaj lernejanoj.
Reveno
La 26-an de aŭgusto 2021, ABBA-adorantoj tutmonde estis fokusitaj kiam la grupo mistere donis formon al long-atendita reveno tiun tagon. Livestream en Jutubo sekvis la 2-an de septembro, en kiu reveno estis fakte konfirmita. ABBA sciigis ke ili faris novan albumon titolitan Voyage. Ĝia eldono estis la 5-an de novembro 2021 kaj estas la unua albumo de la grupo en kvardek jaroj. Vojaĝo ankaŭ estas la nomo de serio de koncertoj, kiuj okazos en Londono ekde la 27-a de majo 2022. La originaj ABBA-membroj (kiuj ĉiuj estas en siaj 70-aj jaroj) ne prezentos sin, sed hologramoj estos uzataj. La koncertoj okazos en la speciale konstruita ABBA Arena en la Olimpika Parko Reĝino Elizabeto en la brita ĉefurbo. Dum la livestream de septembro, du novaj kantoj ankaŭ estis publikigitaj: I Still Have Faith In You kaj Don't Shut Me Down. Tiuj estis origine planitaj por 2018, sed estis prokrastitaj plurfoje.
Fosfora triklorido
Fosfora triklorido aŭ PCl3 estas kemia komponaĵo de fosforo kaj kloro, senkolora aŭ flaveca fumeganta likvaĵo kun akra irita odoro je klorida acido kun trigona piramida formato. Ĝi estas la plej grava el la tri fosforaj kloridoj, ĉar ĝi estas krudmaterialo por produktado de aliaj organikaj kloridoj.
Triklorido de fosforo estas grava industria kemiaĵo ĉar ĝi uzatas en la produktado de sennombraj organofosforaj kombinaĵoj uzataj en vasta gamo da aplikadoj. La kloratomo en ĝia molekulo prezentas oksidonombron -1, kiu estas la plej oksidiga per tiu strukturo. Ĝiaj derivaĵoj estas uzataj kiel herbicidoj, insekticidoj, plastigantoj, oleo-aldonaĵoj kaj flamo-malakcelaĵoj.
Historio
Multaj modernaj fosforeskaj materialoj ne enhavas la elementon. La malkovro de la elementa fosforo estis tuj sekvata per karakterizado de ĝia brulderivaĵo, la fosfora kvinoksido, kaj en 1694 Robert Boyle (1627-1691) preparis fosfatan acidon per distilado de la elemento kun akvo. En 1688 fosforo estis malkovrita en plantoj de la itala kemiisto B. Albino kaj la elemento estis detektita, en 1719, en homocerbaj histoj far Johann Theodor Hensing (1683-1726).
Ĉirkaŭ 1770, fosforo estis agnoskita kiel esenca ingredienco en bestaj ostoj kaj dentoj far Carl Wilhelm Scheele (1742-1786), kiam li preparis la elementon ekde ostaj cindroj, karbono kaj sablo. En 1779, la unua fosforo-enhava mineralo (konata kiel piromorfito) estis identigita de Johan Gottlieb Gahn (1745-1818).
Fosfora triklorido estis unue preparata en 1808 far la francaj kemiistoj Joseph Louis Gay-Lussac (1778-1850) kaj Louis Jacques Thénard (1777-1857) per varmigo de kalomelo (Hg2Cl2) kun fosforo. Pli malfrue, en tiu sama jaro, Humphry Davy (1778-1829) produktis trikloridon de fosforo per brulado de fosforo kun klorgaso.
Bezenye
Bezenye (elp. bezenje) estas vilaĝo kaj municipo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono Mosonmagyaróvár. La kroata vilaĝonomo estas Bizonja, la germana Palesdorf.
Geografio
Bezenye situas laŭfervoje kaj laŭĉefvoje inter Mosonmagyaróvár kaj Rajka (limpasejo).
Ĝi famas, ke oni volas tie konstrui grandegan komplekson por kasinoj, hazardludoj. Ĝi situas ĉe la triopa limo de Aŭstrio-Slovakio-Hungario, kiu donas avantaĝon por la kasinoj.
En la vilaĝo loĝas kroatoj (80%) kaj hungaroj. La vilaĝo estas loĝata jam ekde la romia epoko. Post la landokupo de la hungaroj en 895, setlis tie peĉenegoj, kiuj poste hungariĝis. La kroatoj alvenis la vilaĝon, rifuĝinte de antaŭ la turkoj. Poste alvenis germanoj.
Ilona Jagamas
JAGAMAS Ilona [jagamaŝ] (familinomo JAGAMAS) estis rumanuja hungara ĵurnalistino, rekontistino, redaktorino naskita la 23-an de aprilo 1919 en Deĵo kaj mortinta la 13-an de oktobro 1983 en Kluĵo. Ŝi estis la pli juna fratino de János Jagamas, la patrino de verkistino Zsuzsanna Ferencz.
Kariero
Ilona Jagamas komencis sian karieron de ĵurnalisto en 1939 ĉe la Keleti Újság. Ŝi laboris ekde decembro de 1944 ĉe la gazeto Világosság, en 1946 en la pressekcio de MNSZ, ĉe la infangazeto Pionír, ĉe la radio de Kluĵo. Ekde 1958 ŝi estis redaktorino de Dolgozó Nő.
Rueun
Pri la komunumo
Rueun (malnova germanlingva kaj ĝis 1943 oficiala nomo Ruis) estas komunumo kaj ĉefloko de la komunumaro Ruis en la distrikto Surselva de Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 416 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Rueun situas ĉe la bordo de Antaŭa Rejno nordokicdente de Ilanz. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Rueun mem la setlejoj Station Rueun, Serenera, Plaun Grond, Sareins, Rischleras, Barschaus, Dacla, Valsins, Darpagaus kaj la alpopaŝtejo Alp da Ruen.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rueun limas en nordo al Pigniu, en nordoriento al Siat, en oriento al Schnaus, en sudoriento al Ilanz, en sudo al Mundaun, en sudokcidento al Obersaxen, en okcidento al Waltensburg/Vuorz, kaj en nordokcidento al Andiast.
Trafiko
Tra Rueun pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Ilanz tra Disentis kaj Oberalppasejo al Andermatt. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la linio de Retia Fervojo de Koiro al Disentis, per kiu ĝi estas konektita al la publika transportreto. Poŝtaŭtolinio konektas la stacidomon de Rueun (Station Rueun) kun la vilaĝo Rueun. Krome de Rueun poŝtaŭotlinioj kondukas al Pigniu, Ilanz kaj Andiast.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rueun datiĝas el la jaro 765 kiel Ruane. Dum la frua mezepoko la Abatejo Disentis posedis bienojn en Rueun. En tiu tempo en Rueun ekzistis reĝa bieno karola. Dum meza mezepoko Rueun estis parto de la Senjorujo Jörgenberg. De 1473 ĝis 1734 Rueun estis parto de la tribunalkomunumo Waltensburg, kaj poste ĝis 1850 ĝi estis la centro de la tribunalejo Rueun. Ek de 1851 el la tribunalejo Rueun fariĝis la komunumaro Ruis de la distrikto Glenner. En la jaro 2001 la distrikto Glenner estis dissolvita kaj integrita al la nova distrikto Surselva.
Endre Gyula Latabár
Endre Gyula Latabár [djula], aŭ Endre Latabár (pli juna), laŭ hungarlingve kutima nomordo Latabár Endre Gyula estis hungara aktoro.
Borrello
Borrello estas komunumo de Italio.
Endre Gyula Latabár
Endre Gyula Latabár naskiĝis la en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la  en Újpest (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Endre Gyula Latabár akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1890. Li komencis sian aktoran karieron en teatra kompanio de Antal Bokody en Nagysurány. Post monatoj li estis membro de teatra trupo de Károly Somogyi en Győr. Liaj pli gravaj teatraj stacioj aŭ kompanioj estis Sopron (1891), Pécs (1892), Lajos Makó (1894–1899), Iván Relle (1899). Lastfoje li estis prizorganto en teatro de Nagyvárad. Li frue mortis pro meningito. Li edziĝis en 1896, lia edzino naskis filon en 1898.
10487 Danpeterson
Nomo
Ĝia nomo honoras Dan Peterson, direktoro de junula provado, kiu laboras kun junuloj en malfacilaĵo por helpi ilin resti en lernejo kaj trovi direkton al iliaj vivoj. Antaŭ li estis fajroestingisto paraŝutisto en Alasko kaj li estas eksterordinara pianisto.
What's Wrong with Secretary Kim
What's Wrong with Secretary Kim? ( 김비서가 왜 그럴까, Kimbiseoga Wae Geureolkka) estas sudkorea televida serio ĉefroligita de Park Seo-joon kaj Park Min-young. Ĝi elsendiĝis ĉe tvN de la 6a de junio ĝis la 26a de julio 2018 por 16 epizodoj.
Slavkovce
Slavkovce, hungare Szalók (salOk) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Slavkovce situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Michalovce troviĝas 18, la fervojo en Budkovce 3 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1315. En 1910 loĝis en Szalók 543 da homoj, (445 slovakoj, 63 hungaroj, 26 germanoj, 3 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Szalók apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Slavkovce en 144 domoj 611 da homoj, (524 slovakoj, 42 ciganoj, 40 ukrainoj, 4 hungaroj).
Pitangueiras (San-Paŭlio)
Pitangueiras (oficiale Município de Pitangueiras) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Jaboticabal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Csaba Zemlényi
Biografio
Csaba Zeplényi estis politika malliberulo kiel 17 jarulo, poste fabrika laboristo. Inter 1964-67 li finis en la fako de desedninstruisto de Pedagogia Altlernejo de Kluĵo; il diplomotiĝis pli poste pri pentroarto en 1974 en Artakademio Nicolae Grigorescu de Bukareŝto. Li ekspozicias de 1968. Inter 1980 kaj 2000 li laboris en Novjorko. Nuntempe li vivas en Budapeŝto.
Polisakarido
La polisaĥaridoj aŭ polisakaridoj estas karbonhidratoj, konsistantaj el multaj monosakaridoj.
La ĝenerala formulo de polisakaridoj estas:
Unu parto de la polisakaridoj estas depona materialo kiel amelo ĉe plantoj kaj glikogeno ĉe bestoj. La amelo konstruiĝas el amelozo (ne disbranĉanta glukozĉeno) kaj amilopektino (disbranĉanta). La glikogeno similas al la amilopektino, sed pli ofte disbranĉiĝas.
La alia parto de polisakaridoj estas struktura materialo kiel celulozo, pektino. La celulozo estas longa, ne disbranĉanta ĉeno el kelkaj mil glukozmolekuloj. En la celulozo estiĝas hidrogenaj ligoj, kiujn povas biologie malligi nur bakterioj.
2-Butila krotonato
2-Butila krotonato aŭ 2-butila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj 2-Butanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Butila krotonato posedas 8 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. 2-Butila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de 2-butilaj derivaĵoj.
Dianópolis
Dianópolis estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 19.112 loĝantojn en 2010.
Aroj de nombroj
Kelkaj aroj de nombroj estas multe uzataj kaj tial havas proprajn nomojn kaj simbolojn.
Ĉi tie listo:
Listo de integraloj de racionalaj funkcioj
Jen estas listo de nedifinitaj integraloj (malderivaĵoj) de racionalaj funkcioj.
Ĉiu racionala funkcio povas esti integralita uzante pli suprajn egalaĵojn kaj partajn frakciojn en integralado, per malkomponado la funkcio en sumon de funkcioj de tipo
Fehmarn
Fehmarn estas insulo - kaj sur ĝi urba komunumo - en la nordo de Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Orienta Holstinio de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
La 1-an de januaro 2003 la antaŭe sendependa urbo Burg auf Fehmarn (platgermane Borg up Fehmarn) kaj la pliaj neurbaj komunumo de la insulo administre unuiĝis al unusola urba komunumo, tiel ke de tiam la tuta insula teritorio administre estas unu urbo. Parto de la urba teritorio estas ekzemple en la insula nordo la loĝloko kaj pramŝipa haveno Puttgarden borde de la Fehmarn-Markolo, de kie ŝipoj vojas al havenoj en pluraj landoj de la Balta Maro kaj kiu aldone per ponto super la markolo - finkonstruota en 2018 - estos ligata al Danio, kaj en la insula sudo la loko Avendorf, kiu per jam ekzistanta ponto super la sundo sude de la insulo estas ligata al la kontinenta parto de Germanio. Ambaŭ pontojn uzas respektive uzos la germana aŭtovojo A1.
Valéria Csépe
Valéria CSÉPE [ĉEpe], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csépe Valéria estis hungara psikologo, profesoro, membro korespondanta (2007), ordinara (2019) de Hungara Scienca Akademio.
Valéria Csépe naskiĝis la  1951 en Pétfürdő (iam parto de Várpalota).
Biografio
Valéria Csépe frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1971-1976, poste ŝi eklaboris en psikologia instituto de MTA. Inter 1984-1986 ŝi instruis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, baldaŭe kiel katedrestro. En la 1990-aj jaroj plurfoje ŝi esploris en Münster helpe de stipendio. Ŝi redaktis fakrevuojn Audiology Neuro-Otology kaj Journal of Applied Psycholinguistics. Ŝi ricevis premiojn en 2003 kaj 2005, memormedalojn en 2002, 2006, 2012.
64 (nombro)
Sesdek kvar (64) estas la natura nombro kiu estas post 63 kaj antaŭ 65.
La nombro 64 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
pri la nombro 64
La atomnumero de gadolinio.
La numero de la franca departemento Pyrénées-Atlantiques.
La maksimuma nombro de strekoj en iu ĉina ideogramo.
En Ĉinio, la "64 incidentoj" referencas al la protestoj sur placo Tian An Men, la 4-an de junio 1989.
La nombro de la signoj en la originala 6-punkta brajla skrib-sistemo.
Bohemian Rhapsody
Bohemian Rhapsody estas kanto verkita de Freddie Mercury kun la grupo Queen. La kanto estas dividita en 6 partoj: la enkonduko, la balado, la solo de gitaro, la opero, la ŝtonroko kaj la fino. Ĝi formis parton de la albumo A Night at the Opera.
L'Effrontée (filmo)
L'Effrontée (La Impertinentulino) estas franca filmo de Claude Miller aperinta en 1985. Temas pri libera adapto de la romano Frankie Addams (franca traduko de The Member of the Wedding) de Carson McCullers.
Temo
Charlotte Castang estas 13-jara popolklasa knabino, kiu vivas en malriĉa ĉirkaŭaĵo, kaj kiu baldaŭ fariĝos adolto. Ŝi estis edukita sen patrino, kaj vivas kun frato kaj patro, kies atento fokusiĝas aliloke. Ŝia nura amikino estas Lulu, malsana 10-jara bubino, kiun ŝi volonte forlasus. Charlotte estas tedita kaj revas pri pli bona vivo, kaj ŝia vivo pliboniĝas kiam ŝi renkontas samaĝan pianistinon Clara Bauman, kiun ŝi vere admiras. Charlotte volas amikiĝi kun Clara, kiun ŝi vidas kiel elireblecon el sia medio, dum Clara ŝerce sugestas, ke Charlotte fariĝu sia asistantino.
Esperanto
En unu el la lastaj scenoj, sen apenaŭa konekto kun la cetero de la intrigo, unu el la roluloj, Jean, junulo kiu deziras amori kun la protagonistino, parolas antaŭ lampoglobuso kaj diras pli malpli jenon: "Mi jam ne malbonas (tio en Esperanto originale), tio estas Esperanto, ĝi estas tre bone konstruita, mi lernas ĝin, tio estas la estonteco, iam la tuta mondo parolos ĝin, ne devus esti landlimoj, ĉiuj civitanoj de la mondo".
Lumumba
Lumumba estas nomo de:
krom tio:
Tarpano
Tarpano (Equus ferus ferus) estis la eŭrazia sovaĝa ĉevalo. La lasta specio mortis en 1875, en Moskvo.
La polaj kamparanoj ofte krucigis la hejmajn ĉevalojn kun la tarpano, tiel estiĝis la koniko. Oni uzas tiun rason kaj la portugalan Sorraia-poneon por restarigi - per rebredado - la specion. Konikoj hodiaŭ vivas libere en la naturrezervejo Oostvaardersplassen en Nederlando kiel ekologia ekvivalento de la ekstermita sovaĝa ĉevalo. La hucula ĉevalo, kiu estas bredata en la Karpatoj, verŝajne estas rekta devenulo de la tarpano.
Abdur Rahman Ĥano
Abdur Rahman Ĥano (عبد رحمان خان) (inter 1830 kaj 1844 – 1a de Oktobro, 1901) estis Emiro de Afganio el 1880 al 1901.
Li estis la tria filo de Mohammad Afzal Ĥano, kaj nepo de Dost Mohammad Ĥano. Abdur Rahman Ĥano re-establis la regadon de la afgana registaro post la malordo kiu venis post la Dua Angl-Afgana Milito. Li iĝis konata kiel La Fera Amir post la venko super nombraj ribeloj de variaj triboj kiuj estis faritaj de liaj parencoj.
Eŭfagoj
Eŭfagoj aŭ Euphagus estas malgranda genro de birdoj de la familio de Ikteredoj. Ĝi enhavas du amerikajn speciojn, nome la Purpurkapa eŭfago, Euphagus cyanocephalus, kaj la Rusta eŭfago E. carolinus. Ambaŭ specioj estas migrantaj, kiuj vintrumas en suda Usono kaj Meksiko, kvankam kelkaj Purpurkapaj eŭfagoj ĉeestas la tutan jaron en okcidenta Usono.
Oni konas prahistorian parencon, nome Euphagus magnirostris, el Fina Pleistoceno per fosilioj troviĝantaj en famaj gudraj filtrejoj de Rancho La Brea, Kalifornio.
La vivantaj specioj estas tre similaj mezgrandaj birdoj. Masklaj plenkreskuloj havas ĉefe nigran plumaron kaj brilan flavan okulon; la inoj estas malhele grizbrunaj.
Ili konstruas tasformajn nestojn, kaj nur la ino kovas la ovojn. Ili estas gregemaj for de la reprodukta sezono.
Ambaŭ specioj manĝas semojn kaj insektojn, kaj la Rusta havas partikulare altan insektan komponon en sia dieto. La estanteco de la du specioj estas kontrasta, ĉar la Purpurkapa etendiĝas orienten al la regiono de la Grandaj Lagoj, dum la Rusta montras drastan malpliiĝon nombre.
33617 Kailashraman
Nomo
Ĝia nomo honoras Kailash Raman, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Sandra Day O'Connor High School de Fenikso (Arizono, Usono).
Glückstadt
Glückstadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mato Verde
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Janaúba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Brittoli
Brittoli estas komunumo de Italio.
Semslinio
La Semslinio (nederlande: Semslinie) estas la limo inter la nederlandaj provincoj Groningen (speciale la regiono Westerwolde) kaj Drenthe. La tute rekta limo kondukas de la Huis ter Haar apud Musselkanaal al Wolfsbarge. Je la 2-a de marto 1615 la limo estis inaŭgurita kiam la mapo, farita de Johan de la Haye kaj Johan Sems, estis preta.
Ĝemelidoj
La ĝemelidoj estas meteorfluo kiu aktivas de la 7-a ĝis la 17-a de decembro, kun maksimumo atingita je la 14-a tago de tiu monato. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Ĝemeloj, en regiono kiu proksimas la stelon Kastoro.
La meteoroj devenas de la asteroido 3200 Phaethon. La meteorfluo estas tre aktiva kaj ĝiaj meteroj estas malrapidaj.
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Geminids en la anglalingva vikipedio.
Arguisuelas
Arguisuelas [argisŬElas] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas arguisueleño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 141 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,84 loĝ/km².
Situo
Arguisuelas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,019 m super marnivelo; je malpli ol 50 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 49,6 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°49′56″N 1°49′16″Ok. La plej proksimaj vilaĝoj estas Carboneras de Guadazaón, je nur 7 km kaj Monteagudo de las Salinas je 9 km.
Historio
La preĝejo estas novklasika kaj dediĉita al Santa Laŭrenco.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Arguisuelas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Arguisuelas al la nunaj 141.
La lastajn jardekojn la urbestro estis de maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, ĉefe pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
18824 Graves
18824 Graves estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel David Graves, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Nicolet High School de Glendale (Viskonsino Usono).
Koncilioj de Toledo
Koncilioj de Toledo estas la nomo kiun ricevas la 18 koncilioj okazigitaj en Toledo inter la jaro 397 kaj 702, kaj escepte de la unua, ili okazis dum la regado de la visigotoj en la Iberia duoninsulo. En la visigota Hispanio ekzistis asembleoj el kolektiva reprezentado: la nomata Senatus kaj la Koncilioj de Toledo.
La konciliaj vizigotaj kunvenoj estis duklasaj: provincaj, kiuj arigis la provincan episkopadon sum la metropolita prezidado; kaj ĝeneralaj, kiuj arigante la episkopojn de la tuta regno, pritaktis temojn el komuna intereso.
Ĉi tiuj religi-politikaj asembleoj de la visigota monarkio estis kunvokitaj de la Reĝo kaj preziditaj de la Ĉefepiskopo pli malnova (poste por tiu de Toledo), kie la reprezentado reduktiĝis al la altaj hierarkioj de la eklezio kaj la nobelaro.
La Tria koncilio de Toledo 589 estis la unua el ĝenerala aspekto kaj en ĝi estis decidita la forlaso de arianismo fare de la visigotaj hierarkoj kaj la konsekvenca politika aliĝo de la hispanromianoj, per la konvertiĝo de Rekaredo kaj la gotoj al katolikismo.
En el Kvara koncilio de Toledo 633 estis sankciita la elektiva karaktero de la visigota monarkio. Dum ĉi tiuj koncilioj estis prenitaj decidoj pri la limoj de la reĝa povo, sed multaj estis uzitaj por leĝigi uzurpadojn kaj kelkaj el ili altrudis akrajn leĝojn kontraŭ la judoj, kiel la Dek-sepa koncilio de Toledo 694.
21672 Laichunju
21672 Laichunju estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lai Chun-Ju, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Municipa Mezlernejo Chien-Kuo de Tajpeo (Tajvano).
Stacio Sawanochō
Stacio Sawanochō (japane: 沢ノ町駅 [Saŭanoĉō-eki], angle: Sawanochō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Giovanni Marinoni
Giovanni MARINONI (*naskiĝinta Francesco la en Venecio, mortinta la  en Napolo) estis teatinano kaj estas beatulo romkatolika. Unu lia disĉiplo spirita estis la sanktulo Andrea Avellino.
Vivo
Post decido je klerika kariero Marinoni studis ĉe la Universitato de Padovo. Reveninte Venecion li iĝis unue sakristiano kaj poste kanoniko ĉe la Baziliko Sankta Marko en Venecio. En la 9.12.1528 li ricevis el la manoj de Giampietro Carafa, la posta papo Paŭlo la 4-a la frokon ordenan kaj ŝanĝis la antaŭnomon je Giovanni.
Dum la nigra morto kaj la malsatego veneca de 1528 li kun la samordenanoj organizis karitatajn strukturojn kaj fondis hospicon. Laŭ ordono de papo Klemento la 7-a Marioni kaj Gaetano Thiene Napolon por estingi la luteranajn movadetojn. Krom lia agado predikisto en senco de la roma katolikismo li taksis aĵojn ege gravajn la kultura kaj spirita klerigoj kaj la venko de analfabeteco.
Li mortis pro ĥolero en Napolo kaj apud Gaetano Thiene entombigitis en la Paŭlo-katedralo. En la 11.9.1762 li beatulo deklaritis fare de Klemento la 13-a.
Gumuzoj
La gumuzoj estas etno kiu vivas en la provincoj Benishangul-Gumuz en Etiopio kaj Fazogli en Sudano. La nombro de iliaj anoj estas proksimume 121.000. En la pasinteco oni kunigis ilin kun aliaj etnoj, kiuj vivas laŭlonge de la limo inter Sudano kaj Etiopio sub la nomo Shanqella.
La gumuza lingvo apartenas al la nil-saharaj lingvoj. Multaj gumuzoj vivas en la arbustsavano. Laŭ la memoro tradiciita en la etno ili antaŭe vivis en la okcidenta parto de la provinco Goĝamo (Gojam].