cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristana gnostikismo
Karakterizoj
Unika religia komunumo origine gnostika nune ekzistanta estas tiu de Mandeoj aŭ kristanoj de Sankta Johano la Baptano. Ilia nuna gnostikismo baziĝas sur rigida monoteismo en kiu Dio helpas por ke la kredantoj sin liberigu de la influo de la persona potenco de la malbono (dualismo), kiu fine estos detruita.
Gnostikaj aŭtoroj
Antaŭmetendas ke foje la Patroj de la Eklezio uzas la vorton “gnozo” kun la senco de “kristana doktrino” aŭ “scio pri Jesuo Kristo” dum ĉe gnostikuloj la sama vorto havas tutalian sencon.
Gravaj spuroj, se ne tuta gnostikisma sistemo, de kristana gnostikismo troviĝas en Bazilido, en Markiono, kies doktrino estis refuzita de la roma eklezio, Valenteno kontraŭata de Tertuliano, kaj aliaj aktivaj en diversaj partoj de la kristana ekleziaro.
Studuloj pri kristana gnostikismo, kiel Marcello Craveri, opinias ke la unua matrico de gnostikisno jam troviĝis en Klemento de Aleksandrio kaj en lia posteulo en la katekisma katedro de Aleksandrio Origeno, sed aliaj, la plejparto, en ili vidas nur neprecizecon de lingvaĵo rilate tiujn temojn ĉar el la amplekso de ilia teologia pensado elvenas la tradicia katolika doktrino.
Sur la kristana gnostikismo influis ankaŭ la filozofio de Plotino kun sia diaj emanaĵoj, kaj ankaŭ Manikeismo.
Kristana gnostikismo, energie repuŝata de la Patroj de la Eklezio kaj de la Granda Eklezio, ricevis, pratikan kaj definitivan, kondamnon en la Kristologiaj kaj Triunuaj Koncilioj.
Gnostika koncepto pri la kreo
La plej granda parto de la religioj kristanaj-gnostikaj teoriumas ke el Dio Unua Eono estis generitaj diversaj paroj de viraj eonoj ĉiam kunigitaj kun inaj eonoj. El tio, do, la naturo vira kaj ina de Dio (Dio konceptata samtempa Patro kaj Patrino). La tuto de Dio kaj eonoj formas la “Pleromon”
La eonoj tial reprezentas la diversajn emanaĵojn de la Unua Dio, konata ankaŭ kiel Unu, nome la Monado, Aion Teleos, (Eono Perfekta), Arkhe (Komenco)...
Tiu Unu-Esto estas ankaŭ mem eono kaj entenas en si mem alian eston nomatan Ennoia (= Penso), aŭ Charis (Graco), aŭ Sige (= Silento). La perfekta Esto, sekve, koncipis la duan kaj la trian eonon: la virseksulo Caen (= Povo) kaj la inon Akhana (= Vero, Amo).
En la gnostika tradicio, la nomo “Sophia” estas, kune kun tiu de Kristo, atribuata al la lasta emanaĵo de Dio. Plejfoje, se ne en ĉiuj versioj de gnostikismo, Sophia provokas malstabilecon en la Pleromo, kontribuante al la kreado de la materio. La dramo de la elaĉeto de Sophia pere de Kristo aŭ “Logos” estas la centra dramo de la universo tuta.
En la kodeksoj de Nag-Hamado, Sophia estas la alia aspekto de Jesuo Kristo (ĉar kunemanita kun li, ĝi formas unuecon kun Kristo), kaj estas identigita kun la Sankta Spirito de la kristana Triunuo.
En iuj tekstoj Sophia generas, sen la para virseksulo, la Demiurgon aŭ Satanon aŭ la hebrean Dion, nome Javeo
Claude Berri
Claude BERRI, realnome Claude Berel Langmann (naskiĝis la en Parizo, mortis la  en Parizo) estis franca reĝisoro, aktoro, produktoro kaj scenaristo de kino.
Kristana gnostikismo
Gnostika koncepto pri la kreo
Fine (nur en kelkaj gnostikaj sistemoj) Sophia detruos Satanon kaj Javeon kaj tiun ĉi materian universon.
Nortorf (Wilstermarsch)
Nortorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kristana gnostikismo
Gnostika koncepto pri la kreo
'''“Kaj iliaj ĉieloj falos unu sur la alajn kaj iliaj taĉmentoj estos konsumitaj per la fajro... Kaj la ĉielo rompiĝos en la mezo [...] ili falos en la abismon, kaj la abismo estos renversita”.'''
Ankaŭ la Evangelio laŭ Judaso, lasta gnostikaĵo malkovrita, tradukita kaj poste akirita de National Geographic Society mencias la eonojn kaj parolas pri instruoj de Jesuo ĉi-rilate. En pasaĵo de tiu evangelio, Jesuo mokas la disĉiplojn kiuj preĝas Superan Eston kiun ili adoras kiel Dion, kiu, male, estas la malamika Demiurgo.
Claude Berri
Biografio
Naskita de judaj gepatroj, lia patro estis peltisto kaj lia patrino estis laboristino. Ili loĝis en n-ro 8 de "passage du Désir", en la 10-a arondismento de Parizo. Li nelonge faris la metion de sia patro sed paralele vizitis teatro-kursojn.
Linio Kintetsu-Ōsaka
Linio Kintetsu-Ōsaka (japane: 近鉄大阪線 [Kintecu-Ōsaka-sen], angle: Kintetsu Osaka Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kinki-regiono, Japanio. La okcidenta parto de linio situas en oriento de Gubernio Osaka kaj ĝia orienta parto situas en centro de Gubernio Mie.
Claude Berri
Biografio
Claude Berri unuafoje ludis en teatro en la Mardoj de Teatro Caumartin, sub direktado de Jacques Pierre (poste fariĝinta reĝisoro de televido) kaj Jacques Ruisseau. Li interpretis «la filon» en teatraĵo Tchin-Tchin de, kaj kun François Billedoux en Teatro de Poche en Parizo.
Linio Kintetsu-Ōsaka
Tipoj de trajnoj
Estas 5 tipoj de trajnoj kaj Super-Ekspreso:
Kristana gnostikismo
Gnostika koncepto pri la kreo
Iuj gnostikaj sektoj, kiel la “Ofitoj”, veneradis la serpenton pro tio ke, kiel estas rakontate en la Genezo (3,1), ĝi estis sendita (aŭ ĝi estis Sophia mem sub serpentaj ŝajnoj) por puŝi la homon sin nutri per la “gnozo” necesa por eliri el la trompoj de la Demiurgo-Javeo.
Claude Berri
Biografio
Konsiderata kiel unu el la grandaj produktoroj kaj reĝisoroj de franca kino, Claude Berri ankaŭ estis amatoro de moderna kaj nuntempa arto, al kiu li dediĉis "Espace Claude Berri", kiu malfermis siajn pordojn en Parizo la.
En 2004, Claude Berri fariĝis prezidanto de Cinémathèque française. Li demisiis en 2007 pro personaj kialoj.
Amri
Amri estas antikva setlejo en teritorio de la provinco Sindo en nuntempa Pakistano, kiu datas el 3600 a.K. La loko estas sude de Mohenĝo-daro ĉe la ŝoseo de Hajderabado al Dadu pli ol 100 kilometrojn norde de Hajderabado (Pakistano). Tiu nun arkeologia loko havis mult-nivelajn strukturojn, kvankam ĝi neniam estis granda urbo. La kulturo Amri estis nomita laŭ la loko.
La antikvaj teramasoj de 8 hektaroj sur la okcidenta bordo de la rivero Induso estis etende elfositaj. La plej frua fazo estis fortifikita urbo kiu floris el 3600 ĝis 3300 a.K., kaj apartenis al la etapo antaŭ Harapo de la Induso-civilizacio. Amri estis datita post Rehman Dheri.
Claude Berri
Biografio
Li estis patro de aktoro Julien Rassam (1968-2002) kaj de aktoro kaj produktoro Thomas Langmann (naskiĝinta en 1972).
Unu el liaj lastaj publikaj aperoj estis ĉe la funebra ceremonio de Guillaume Depardieu, la en Bougival.
En la nokto de sabato al dimanĉo, li eniris reanimadon de urĝa neŭro-ĥirurgia servo de hospitalo de "la Salpêtrière" en Parizo. Suferante pro «interkrania hematono» laŭ precizigoj de hospitalo, li mortis en la mateno de la pro sekvoj de vaskulara cerba akcidento.
Kristana gnostikismo
Fontoj
Atingis nian epokon certa nombro de tekstoj de gnostikismo ispiriĝinta ĉe kristanismo. Inter tiuj grandan elstaron akiris al malkovro ĉe Nag-Hamado, en Egiptio, de “gnostika” biblioteko, konsistanta en 13 kodeksoj, kiuj siavice entenas 53 tekstojn koptlingvajn, antaŭe nekonatajn, al ili estis sekve aldonita la Evangelio laŭ Judaso malkovrita en la jaroj okdekaj
Kombinaĵoj de noblaj gasoj
Kombinaĵoj de noblaj gasoj estas kemiaj kombinaĵoj, kiuj entenas almenaŭ unu atomon de nobla gaso. Noblaj gasoj ne emas krei kombinaĵon, tamen ekzistas kombinaĵoj de kelkaj noblaj gasoj. Oni konas tiajn kombinaĵojn nur rilate al la ti plej pezaj noblaj gasoj: kriptono, ksenono kaj radono. Ne konataj estas kombinaĵoj de heliumo, neono kaj argono.
Kristana gnostikismo
Fontoj
Krome diversaj Patroj de la Eklezio priskribis la doktrinojn de la kristana gnostikismo kun la intenco ilin kritiki kaj forpuŝigi, kiel okazas en la verko Adversus haereses (Kontraŭ herezoj) de Ireneo el Liono. Neforigante ke temas pri kritikantoj kaj polemikaj verkoj, eblas tamen elkovi kromajn informojn pri la kredoj de gnostikuloj.
IJK 2004
La jubilea 60-a Internacia Junulara Kongreso okazis 10–17 de julio 2004 en Rusio, en ripozejo apud la urbo Kovrov en Vladimira provinco. Ĉeestis 355 personoj el 27 landoj (234 el Rusio). La frapfrazo de la aranĝo estis „Internacie, June kaj Kune!“
Antaŭ la aranĝo okazis internaciaj kursoj de Esperanto (en naturo kelkajn kilometrojn for de la ejo) kaj belaj antaŭkongresoj: en Moskvo kaj Peterburgo. Plimulto de alilandaj partoprenantoj venis fluge, tial antaŭkongresoj en la urboj de la plej grandaj rusiaj flughavenoj estis utilaj por oportune atingi la lokon de IJK kune.
Kombinaĵoj de noblaj gasoj
Gravaj kombinaĵoj
Pri la elemento kriptono oni ĝis nun konas nur la kombinaĵojn kriptondifluorido KrF2 (la plej forta konata oksidenzo) kaj Kriptonbiso (pentafluororthotellurat) Kr(OTeF5)2, stabila nur je malaltaj temperaturoj.
La plej multaj kombinaĵoj de noblaj gasoj estas ksenonkombinaĵoj en kiuj ksenono havas la oksidenzŝtupojn +2, +4, +6 kaj +8. Oni konas kiel ksenonkombinaĵoj fluoridojn, oksidojn, ksenonazotkombinaĵojn kaj pli kompleksajn kombinaĵojn kiel ekzemple XePtF6).
IJK 2004
En la daŭro de IJK pasis la unua ILEI-instruseminario de la serio „Flugiloj de Malfacila Vento“.
Dum la kongreso estis kompilita kaj eldonita unufoja kongresa revuo nomata „Betula FOLio“.
Heudebouville
Heudebouville estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Heudebouvillais.
Nana kurlo
La Nana kurlo, Numenius minutus estas vadbirdo el la ordo de ĥaradrioformaj birdoj kaj familio de skolopedoj. Ĝi estas tre parenca al nordamerika Eskimokurlo.
Disvastiĝo
Ĝi estas tre eta kurlo, kiu reproduktiĝas ekstreme norde de Siberio. Temas pri tre migranta birdo, kiu vintras en Aŭstralazio, ĉefe en norda -kaj iome en orienta- Aŭstralio, sed ankaŭ en suda Novgvineo kaj pli malofte en Novzelando aŭ Tasmanio. En Aŭstralio ili moviĝas laŭ la pluva sezono. Ĝi estas tre rara vagulo en okcidenta Eŭropo.
Aspekto
La Nana kurlo, Numenius minutus, estas tre eta kurlo, malpli granda -inter 30 kaj 34 cm kun enverguro de 57 ĝis 63 cm kaj pezo de ĉirkaŭ 150 g- ol la Orpluvio, sed tamen nekonfuzebla membro de tiu grupo de vadbirdoj. Ĝi estas ĉefe grizbruna, tre punktita, inkludante la subflugilojn, kun blanka ventro, eta -ĉirkaŭ 5 cm, la plej mallonga inter kurloj- subenkurvita beko -rozklora sube- kaj longa fajna kolo. Ĝi montras bildan kapon kiel la Malgranda kurlo, kun malhela krono kaj helaj superokulaj strioj. La longaj kruroj estas blugrizaj. La ino estas iomete pli granda.
Kutimoj
La Nana kurlo, Numenius minutus, reproduktiĝas en izolitaj kolonioj en arbara maldensejoj kaj en rivervaloj el majo ĝis aŭgusto. La nesto estas truo surplanka. Maskloj montras flugajn kaj voĉalvokajn ceremoniojn kiel aliaj kurloj. La ino demetas 4 ovojn. Ambaŭ gepatroj kovas dum pli ol 3 semajnoj.
Ĝi vintras en la interno, ĉefe en norda Aŭstralio, ĉe herbejoj, terkulturejoj aŭ proksime de fluanta akvo. Ĝenerale la specio preferas sekejojn de marĉoj kaj eĉ ĉeestas proksimecon de urboj dum migrado -ĉefe ja ties alveno- kaj vintrado. Ĝi estas socia birdo, formanta diversgrandajn arojn. Tiu specio manĝas per tuŝoprobado de milda koto por preni etajn senvertebrulojn, sed ankaŭ semojn kaj berojn. Se alarmita, ĉu streĉiĝas ĉu kaŭriĝas surplanke. La voĉalvoko estas repetita fajfado. Voĉo estas iu “ĉu-ĉu”. Ĉu ili volas ion demandi?
Aliaj specioj
Tiu estas la plej eta el la kurloj kaj inter ili ĝi estas simila, sed multe pli malgranda ol la Malgranda kurlo, N. phaeopus, kun beko pli maldika, mallonga kaj malpli kurvita. Laŭ grando estas pli simila al Siberia orpluvio, Pluvialis fulva, sed pli fajna kaj kun pli longaj kruroj. La Nana kurlo, Numenius minutus, troviĝas tre ofte en miksitaj aroj kun laiaj vadbirdoj.
Referenco
Shorebirds de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-7099-2034-2
Neĝokanono
La neĝo estiĝas kiam akvo trairas konvenan ventilon kaj la apuda aerfluo kaj la malvarma ĉirkaŭo transformas la akvon al.
Proprecoj de la teknike produktita neĝo dependas je formo de la neĝokristalo, la temperaturo kaj akvoenteno de la likvo. La formon de la kritalo donas la kunefiko de la temperaturo, la aera humideco kaj eĉ la aerpremo.
La arta neĝo havas kugloformon kaj grandon de 30-350 mikrometroj, pezon de 300-500 kg/m³, dum la novneĝo heksagonalan formon kaj grandon de 50-100 mikrometroj, pezon de 10-80 kg/m³. Tiuj diferencoj montriĝas eĉ en la albedo kaj varmokunkonduka kapablo.
En Eŭropo troviĝas ĉ. 3100 neĝokanonoj kaj tiuj uzas en jaro kaj je hektaro unu milionon da litroj da akvo kaj elektron de 260.000 kWh. Tiu akvokvanto do mankas vintre el la rojoj, riveretoj, el kiuj oni prenas tiujn.
Historio
La baza principo estis hazarde malkovrita en la 1940-aj jaroj, kiam oni esploris en Kanado glaciiĝon de ajutoj en ventokanalo.
La unua premaera neĝokanono estis produktita en 1950 kaj patentita en 1954. Alden Hanson anoncis patentigon en 1958 helican neĝokanonon (akceptita en 1961). La patentigo de la lanca neĝoproduktilo okazis en 1970 fare de Herman K. Dupré, tiel oni noimas tiun ankaŭ HDK-instalaĵo.
Prata Camportaccio
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Chiavenna, Gordona, Mese, Novate Mezzola, Piuro kaj Samolaco.
12485 Jenniferharris
12485 Jenniferharris estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jennifer Harris Trosper, kiu gvidis la provan programon de la surfacaj operacioj de Mars Pathfinder kaj estis direktorino de flugo por Mars Pathfinder kiam ĝi surgrundiĝis la.
Discentreco
Matematiko
En la matematiko, discentreco ((laŭ PIV) aŭ fokusdiseco (laŭ NPIV) estas la parametro asociita kun ĉiu ajn konika sekco; ĝi estas la konstanta rilato inter la distanco de ĉiu punkto de la koniko al ĝia fokuso (F) kaj la distanco de tiu punkto al la direktanto (D):
Ĉe iu ajn elipso, kie la longo de la granda duonakso estas a, kaj la malgranda duonakso estas b, discentreco estas:
La sendimensia numera discentreco uzas la grekan literon ipsilono por eviti la konfuzon kun , kiu reprezentas la linearan discentrecon:
, kiu estas la proporcio de la distanco de la du punktoj (F1 kaj F2) al la granda duonakso, a:
Ĉe iu ajn hiperbolo, domita en karteziaj koordinatoj kiel
kie la longo de la granda duonakso estas a, kaj la longo de malgranda duonakso estas b, discentreco de la hiperbolo estas:
Astronomio
En la astronomio, discentreco de orbito kalkuleblas per la supre menciitaj formuloj, se la formo de la orbito konatas.
Ekzemple, la discentreco de la Tera orbito estas 0,0167.
La orbita discentreco estas kalkulebla ankaŭ per metodoj, kiuj baziĝas sur la orbita energio kaj angula momanto.
Yosuke Mizoi
Yosuke Mizoi (溝井 洋輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Micheln
Micheln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Köthen de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 799 loĝantojn.
Serovo
Serovo estas bela ripozloko norde de ĉarma Sankt-Peterburgo (Rusio) ĉe bordo de la Balta maro apud urbeto Zelenogorsko (Verd_mont_urbeto). Tie okazis en 1995 la 51-a IJK (Interancia Junulara Kongreso) kaj kunigita aranĝo REK + EoLA komence de la 2001a jaro. Ambaŭ eventoj estis amasaj kaj sukcesaj.
1454
En la jaro 1454 post Kristo okazis, interalie:
Antal Beczásy
BECZÁSY Antal (beca:ŝi) estis rumania hungara, hungara pentristo, grafikisto naskita en Târgu Mureş la 28-an de aŭgusto 1938 kaj mortinta en Budapest la 1-an de januaro 2007. Li estas la patro de aktoro Áron Beczásy. Li estis entombigita en Cioboteni.
Biografio
Antal Beczásy inter 1947-1949 studis la instrumenton de violonĉelo en sia naskiĝurbo. La mezlernejon li finis en Miercurea Ciuc. En 1955-56 li studis juron en Kluĵo. Ekde 1958 li estis dancisto en la Állami Székely Népi Együttes. De 1963 li laboris kiel scenejdekoraciisto ĉe la puptearto de Târgu Mureş. Inter 1860-1963 li studis la fakon pri desegno, pli poste inter 1964 kaj 1970 pentradon en Belarta Artlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1971 kaj 1990 li vivis en Miercurea Ciuc kaj pli poste en Budapeŝto.
Dreliko
Dreliko estas speco de maldelikata tolaĵo, por sakoj, laborvestoj k.t.p. (PIV)
La ŝtofo estas nomita laŭ sia triobla fadeno. La nomo venas el la malnova altgermana lingvo kaj retroiras ĝis la latina trilix ‚triobla‘ kaj licium ‚fadeno‘.
Ĝi estas keprigita ŝtofo el kotono aŭ tolo kaj uzata inter aliaj por ĝinzoj.
Muriel de la Fuente
Muriel de la Fuente [muRJEL delaFŬENte] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, centrokcidente de la provinco Sorio kaj en la Komarko Pinares (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomero de la Fuente aludas al la fonto La Fuentona 100 m profunda.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 3,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 200 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 36 km de Sorio, provinca ĉefurbo.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Riberas del Río Duero y afluentes, okupanta 6 hektarojn, nome 2 % de la teritorio kaj la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 520 hektarojn, nome 46 % de la teritorio.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia loĝado (Bronzepoko).
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la romanika ermitejo, tradicia arkitekturo kaj proksima loko La Fuentona.
Dominga kardelo
La Dominga kardelo, Hispaniola kardelo aŭ Antila kardelo (Spinus dominicensis, iam Carduelis dominicensis) estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj. La komuna nomo en Esperanto tradukas la ideon de la antaŭa latina scienca nomo, kiel por birdospecio propra de la lando Dominga Respubliko, kio ne estas preciza ĉar ĝi loĝas ankaŭ en Haitio, nome la alia ŝtato de la insulo Hispaniolo, kio pravigas la alternativan nomon Hispaniola kardelo, dum en aliaj lingvoj oni aludas al tiu specio per la nomo Antila kardelo, kio estas pli ampleksa kaj malpreciza, sed ankaŭ pli facila.
La Verda kardelo, S. spinus, estas praulo de la Pinkardelo, Dominga kardelo kaj de la Nigrakrona kardelo, S. atriceps.
Ĝi estas mezgranda kardelo kun tre nigra kapo (inklude mentonareon) tre kontrastan kun flavaj beko kaj kolumo, kiu nuanciĝas al oliverdeca cdorso kaj al olivecflavaj subaj partoj. La flugiloj estas nigrecaj kaj la vosto mezlonga.
3262 Miune
3262 Miune estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Monto Miune, 1893 metroj alta, en la Gubernio Tokuŝima.
30933 Grillparzer
30933 Grillparzer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstria dramisto kaj poeto Franz Grillparzer (1791–1872), fama figuro de la Aŭstria literaturo, fidelulo de la Habsburga Dinastio kaj amiko de Beethoven. Plej konataj el siaj verkoj estas la historia tragedio König Ottokars Glück und Ende kaj la lirika tragedio Des Meeres und der Liebe Wellen.
Otto Flake
Otto FLAKE (29-an de oktobro 1880, Metz – 10-an de novembro 1963, Baden-Baden) estis germana verkisto.
Frua vivo
Li ĉeestis mezlernejon en Colmar kaj studis germanan filologion, filozofion kaj artan historion ĉe la Universitato de Strasburgo.
Kariero
Flake havas vastan verkaron kiu inkluzivas du volumojn de feaj rakontoj kiuj reverkas tradiciajn folklor-rakontajn rolulojn kaj kredojn.
Persona vivo
Flake estis geedziĝinta kvin fojojn, inkluzivanta al germana doktoro kaj socialisto Minna Flake, kun kiu li havis filon, Thomas Flake, kiu naskiĝis en 1908, kaj dufoje al la patrino de lia filino, Eva Maria (denaske Flake) Seveno.
Verkoj (elekto)
Kaspar Hauser. Vorgeschichte, Geschichte, Nachgeschichte. Der Tatsachenbericht. 1950
Alta Atlaso
Alta Atlaso (arabe : الأطلس الكبير [Al-aţlas al-kabīr]) estas parto de la montaro de Atlasoj en Maroko. Ĝi ampleksas la plej altajn altitudojn de ĉiu la nordo de Afriko. La plej alta pinto estas Ĝabal (monto) Tubkal (4 167 metroj). Ĝi limtuŝas la Atlantikan Oceanon en la regiono de Agadir.
La montaroĉeno servas al veterosistema bariero en Maroko, irante orienten-okcidenten kaj disigante la klimatajn influojn de Saharo, kiuj somere estas eksterordinare akcentitaj, de la pli Mediteranea klimato en la nordo, rezultigante grandajn temperaturajn ŝanĝojn tra la montaroĉeno. En la plej altaj altitudoj neĝo regule okazas, ebligante vintrajn sportojn. Neĝo daŭras ĝis malfrua printempo en Alta Atlaso, plejofte je la nordaj flankoj de la montaro. Alta Atlaso konstituas akvokolektajn areojn de multaj riveroj. La plejmulto de tiu ĉi fluas norden, subtenante la bazon por la tieaj vilaĝoj. Iom da uedoj kaj sezonaj riveroj finiĝas en la dezertojn sude kaj altebenaĵojn oriente de la montaro.
Léo Delibes
Léo Delibes aŭ Clément Philibert Léo Delibes (* 21-an de februaro 1836 ĉe Saint-Germain-du-Val (Sarthe); † 16-an de januaro 1891 en Parizo) estis franca komponisto.
Vivo
Delibes studis ekde 1848 ĉe la Pariza Konservatorio, i. a. kun Adolphe Adam, kaj en 1865 li fariĝis ĥordirektisto ĉe la Nacia Opero de Parizo. En 1870 oni prezentis unuan fojon lian baleton Coppélia (laŭ la rakonto Der Sandmann de E. T. A. Hoffmann ĉe la Nacia Opero de Parizo kun triumfa sukceso. En 1880 li profesoriĝis pri kompozicio ĉe la Pariza Konservatorio. La 14-an de aprilo 1883 okazis ĉe la Pariza Opéra-Comique la unua prezentado de lia opero Lakmé, kiu poste konkeris la repertuarojn de la operejoj tutmonde. En 1884 li estis elektita membro de la Akademio de Belartoj de Francio. Post lia morto en 1891 li estis entombigita sur la Pariza Tombejo de Montmartre.
Verkoj
Delibes verkis ekde 1855 multajn operojn, operetojn kaj baletojn. Al liaj plej bonaj kaj sukcesaj verkoj apartenas:
Diedesfeld
Diedesfeld estas palatinata vinvilaĝo. Ĝi estis enkomunumigita je la 7a de junio 1969 kiel urboparto en la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinstrato (Rejnlando-Palatinato).
Geografio
Diedesfeld situas en la mezo de la 85 km longa Germana Vinvojo.
Mourad Benchellali
Mourad Benchellali estas franca civitano kaj eks-malliberrulo de la malliberejo Guantanamo. Li estis kaptita en decembro 2001 en Pakistano kaj translokita en Guantanamo en januaro 2002. Li revenis en Francio en julio 2004. Li estis liberigita el la franca malliberejo de Fleury-Mérogis la.
En libro, li parolis pri vivkondiĉoj en la usona malliberejo.
Vlasta Kálalová-Di Lotti
Vlasta Kálalová, markata iam ankaŭ kiel Albert Schweitzer en jupoj, estis dum la unua respubliko de Ĉeĥoslovakio konata ne nur en kuracistaj rondoj. Post la milito kvazaŭ fermiĝus super ŝi la akvo. Denove "malkovris" ŝin nur verkistino Ilona Borská, kiu verkis romanon pri ŝia deŝiranta vivo plena de oferemo, sed markita ankaŭ de granda persona tragedio.
Vlasta Kálalová
Vlasta Kálalová naskiĝis la 26-an de oktobro 1896 en sudbohemia Bernartice en instruista familio. Jam kiel malgranda knabino ŝi konstatis, ke lingvoj absolute faras al ŝi neniajn problemojn. Kiam ŝi komencis studi en Prago medicinon, ŝi estris jam angle, ruse, itale, hispane, germane kaj turke. Post unu prelego de profesoro Jaroslav Hlava pri ekzotika parazitologio en la kapo de juna medicistino naskiĝis plano. Signifa ĉeĥa patologo atentigis, ke en Bohemio ne ekzistas specialigita laborejo por ekzotikaj malsanoj, kaj Kálalová decidiĝis, ke studinte ŝi ŝanĝos tiun ĉi situacion kaj ke ŝi forvojaĝos por kolekti kuracistajn spertojn ĝis Oriento. Tio estis nek hasta decido nek romantika imago. Ŝi enskribiĝis en kursojn de la araba kaj persa lingvoj, ŝi abonis turkan kuracistan gazeton, por ke ŝi alproprigu kuracistan terminaron, ŝi klopodis kiel eble plej multe ekscii pri la araba mondo el libroj kaj de homoj, kiuj restadis tie. Dum la plej varmegaj tagoj ŝi entreprenis multkilometrajn marŝojn, por ke ŝi testu, kiel ŝi eltenos grandegajn varmegojn. La gepatroj ne estis tro entuziasmiĝintaj pro ŝi decidiĝo, ili timis pri ŝi. Sed Vlasta persistis pri la sia.
Ŝi finstudis la kuracistan fakultaton kun eminenta prospero en la jaro 1922 kaj kun specialigo por kirurgio. Du jarojn ŝi poste faris bezonatan praktikon en Bohemio. Samtempe ŝi serĉis subtenon por sia plano - fondi en iu orientala lando malsanulejon, kie ĉeĥaj kuracistoj flegus lokan loĝantaron kaj samtempe ili akirus konojn pri la ekzotikaj malsanoj. Kun la evoluo de vojaĝado minacis, ke tiuj ĉi malsanoj povas aperi ankaŭ eĉ en la koro de Eŭropo. Sed por tiu ĉi projekto necesis negrandaj financaj rimedoj. Kálalová turnis sin al kelke da institutoj kun peto je financa subteno, sed malsukcese. La grandan rolon rolis fakto, ke pri la mono postulis virino.
Kun la mono helpis Masaryk
La helpo fine venis el la neatendita flanko - de prezidento Tomáš Garrigue Masaryk. Pri la planoj de la juna medicistino informis lin lia filino Alice, kiu persone konis sin kun Kálalová danke al siaj aktivecoj en Ruĝa Kruco. Ŝi invitis Kálalová-on en prezidentan kastelon en Topolčianky, kie ili estis parolontaj komune pri la planata vojaĝo al Oriento. "Subite mi embarasiĝis pro mia laŭta parolo: en brakseĝo ĉe flagranta fajro sidis senmove, enpensiĝinte, sinjoro prezidento," ŝi verkis pli poste pri tiu ĉi vizito en siaj nepublikitaj rememoroj Kálalová.
Masaryk lasis al si detale rakonti pri ŝia intenco kaj li demandis ankaŭ pri financaj rimedoj, kiujn ŝi havas je dispono. La dudekokjara kuracistino respondis al li, ke ŝi havas monon el la patra kvociento kaj siajn ŝparojn. "Tiujn vi kaŝu. Vi bezonos ilin. Elserĉu en Prago mian juristan reprezentanton. Li havas ordonon por pagi elspezojn por via vojaĝo. Nun mi donos al vi du mil kaj vi skribos al li, kiam vi bezonos la monon." Iom post iom li pruntedonis al ŝi 244 mil kaj ŝi redonis ĝin al li en lastan heleron. Ŝi kapablis fari tion dum netutaj tri jaroj.
Malsanulejo en Irako
En la jaro 1924 ŝi forveturis unue ĝis Istanbulo. Ŝi estis akceptita en klinikon de mondfama ginekologo, kiu havis reputacion tra la tuta Oriento, ŝi sciis, ke kun lia rekomendo ŝi havos en la araba mondo multe pli bonan postenon. Ŝi decidiĝis konstrui sian malsanulejon en la jaro 1925 en Irako. En Bagdado ŝi fondis sanatorion aŭ mustausaf kun dudek litoj kaj preskaŭ dum sep jaroj ŝi sukcese gvidis ĝin. Ŝi operaciis ankaŭ tre komplikajn kazojn. Montriĝis, ke esti virino estas propre avantaĝo. Al muslimaj pacientinoj nome iliaj edzoj neniam permesus, por ke esploru ilin kuracisto-viro.
Pri ŝia propagacio tuj de kmence zorgis patro de ŝia unua paciento - de malgrada knabo, kiun piedbatis ĉevalo en la vizaĝon. Ili alportis al ŝi la infanon en la terura stato, meze de la vizaĝo ascendis al li sanganta vundo. Doktorino Kálalová savis la knabon, ŝi rektigis al li la ostetojn kaj faris plastikan operacion. La patro de la knabo estis vendisto kaj al ĉiu, kiu bonvenigis en lian vendejeton, li montris la knabon rakontante pri la sperta doktorino. Ŝi pruvatestis ankaŭ ĉe komplikaj naskoj. Ŝia renomo kreskis tiel, ke volis ekkoni ŝin ankaŭ iraka reganto. La ĉeĥa kuracistino kuracis poste ankaŭ kelkajn anojn de la reĝa familio.
Preskaŭ sep jarojn ŝi rezistis
Dum la tuta tempo de sia iraka agado ŝi informis pri sia farado prezidenton Masarykon. Tre estis grava por ŝi, por ke ŝi ne ĉagrenigu lin, ŝi deziris, ke li estu fiera pri ŝi. Li estis. Post ŝi reveno Ĉeĥoslovakion li diris: "Tia knabineto tio estis, kiam ŝi kuraĝis iri en la mondon. Mi bondeziras al vi, sinjorino doktorino! Vi faris al Ĉeĥoslovakio tie bonan nomon. Kaj tian pecon da laboro, ke tio kiu ajn viro ne farus." Ŝi skribis ankaŭ al ĉeĥaj kuracistaj laborejoj, ĉu ne trovus kuracisto aŭ kuracistino, kiu fariĝus ŝia sekvanto. "Restis al mi nenio alia ol teni la akiritajn poziciojn tiel longe, ĝis kiam la interrilatoj ne fariĝos pli favoraj - ĝis kiam en mia patrujo ne estos intereso pri klinika unuo, kiu en subtropika medio retenus interrilaton de teoretikaj instituroj hejme kun ekzotika patologio. Mi laboris, skribis hejmen, atendis. La respondo el Bohemio estis ĉiam la sama: silentado. Kvazaŭ skribus hejmen la mortinto," verkis Kálalová en siaj rememoroj.
En Bagdado somere moviĝas temperaturoj ĉirkaŭ 50 °C, por eŭropano tio estas tre pretendema, al tio la plej diversaj ekzotikaj malsanoj… Tio devis veni kaj estas nur mirinde, ke tio okazis nur post ses jaroj. Febro dengue absolute elĉerpigis ŝin: Vintro 1931 - 1932 katenis min preskaŭ por daŭre sur liton kaj ne estis atendeble, ke mia sanstato tolerus pluajn jarojn en varma medio." Ŝi neĝoje estis forveturanta, ŝi kreis al Irako firman ligon, al multaj homoj ŝi savis ĉi tie la vivon, precipe al infanoj (tiam mortis tie ĉiu tria novnaskita infano en la unua jaro de la vivo), ili tre ŝatis ŝin ĉi tie estimante ŝin. Kaj ŝi estis forveturanta je tio pli malbone, ke ŝi ne trovis anstataŭ si sekvanton, ke ne estis fondita "daŭra ĉeĥoslovaka instituto por esplorado de tropikaj malsanoj".
Giorgio Di Lotti
En Bagdado ŝi trovis apud vico da dankemaj pacientoj ankaŭ vivkunulon. En la jaro 1927 ŝi ĉi tie edziniĝis al italo Giorgio Di Lotti, oficisto de iraka administra servo. En la sekvinta jaro naskiĝis al ili filo Radbor kaj en la jaro 1931 filino Drahomila Lydia.
Ŝi supervivis nur pro miraklo
Doktorino Kálalová-Di Lotti toleris la okupadon tre malfacile. Ŝi forveturis el Prago, kun la familio ŝi ekloĝis en la naskodomo en Bernartice kaj tie ŝi malfermis kuracejon. Printempe tiu ĉi urbeto fariĝis rifuĝejo de ĉeĥoslovakaj paraŝutistoj, ĉar du instruktoroj de ĉeĥoslovakaj paraŝutistoj en Londono, Rudolf Hrubec kaj Rudolf Krzák, devenis el Bernartice. Nazioj eksciis pri la paraŝutistoj kaj al Bernartice minacis sorto de Lidice. Fine estis pafmortigitaj "sole" 22 civitanoj el Bernartice.
Sen la familio
Ŝi despere klopodis egaliĝi kun tiu terurega situacio. Jam en masanulejo ŝi decidiĝis, ke ŝi prenos en Bernartice-on al si kelkajn militajn orfojn. Unue ŝi alkondukis polan junulinon, pli poste slovakan junulon, kiu asertis, ke li estis partizano. Ŝia klopodo krei ian rezervan familion finis per fiasko. La polino post kelkaj monatoj sen adiaŭo foriris. Same la slovako, kiun ŝi eĉ edzigis, ekkondukis el ŝi sufiĉe nedankeme kaj ne eblas elimini, ke li estis dum la milito konfidento de gestapo. La neuzitajn spacojn en sia domo poste la soliĝinta kuracistino proponis al loka infanĝerdeno. Infanoj el Bernartice kaj vasta ĉirkaŭaĵo iradis al ŝi por lerni lingvojn. Vlasta Kálalová-Di Lotti mortis la 15-an de februaro 1971 en malsanulejo en Písek.
Sam & Max Hit the Road
Sam & Max Hit the Road estas grafika aventur-videoludo, origine kreita kaj eldonita de LucasArts en 1993 por DOS kaj en 1995 por Makintoŝo-komputiloj. Ĝisdatigita kaj renovigita versio por Vindozo cetere aperis en 2002. Ĝi estis la naŭa videoludo, kiu uzis la videoludo-sistemon SCUMM.
Vlasta Kálalová-Di Lotti
Sen la familio
Hodiaŭ Kálalová estus el la situacio en Irako malfeliĉa. Sed certe ŝi fierus pri ĉeĥaj kuracistoj, kiuj faris centojn da operacioj kaj flegis milojn da irakanoj en ĉeĥa kampa malsanulejo en Basra. Ankaŭ pri tio, ke la ĉeĥa ŝtato akceptis al kuracado pli ol dudek grave malsanajn irakajn infanojn kaj al kelke da tieaj kuracistoj ebligas studan restadon en ĉeĥaj klinikoj.
Trifoje el ŝia vivo
Vlasta Kálalová kun siaj sintenoj tro ne taŭgis en la komunisman reĝimon. Dum juĝeja proceso kun Milada Horáková ŝi protestis kontraŭ gorĝa verdikto kaj ŝi skribis al prezidento Klement Gottwald. La komunisma sekreta polico tial komencis ŝin subobservi kaj ĝi enskribiĝis: "Malantaŭ ŝia troa klopodo humaneco rilate al ŝia klereco kaj la kono de la mondo povus kaŝi sin ankaŭ kontraŭŝtataj aferoj. Ŝi estas patriotino en burĝa koncipo kajpersona amikino de Alice Masaryková." Kálalová intervenis ankaŭ por sia samnaskiĝinto el Bernartice, paraŝutisto Rudolf Krzák, kiu estis kiel ano de "okcidenta" rezistmovado malliberigita de komunistoj.
Ŝi havis eksterordinaran lingvan talenton. Ŝi estris dek kvar lingvojn kaj aĝo ĉe ŝi ne ludis rolon. La norvegan kaj la islandan lingvojn ŝi komencis lerni nur post la sia kvindeka jaro. Nur per unu lingvo ŝi jam ne plu ekparolis ekde la milito - per la germana. "Per tiu ĉi lingvo parolis murdistoj de miaj infanoj," ŝi klarigis.
Dum la restado en Irako ŝi kolektis ankaŭ insekton por Nacia muzeo en Prago. La muzeo danke al ŝi proprumas ampleksan kolektaĵon.
Conker’s Bad Fur Day
Conker's Bad Fur Day estas videoludo kreita de la firmao Rare kaj eldonita en 2001 por Nintendo 64. Spite al sufiĉe infana aspekto, la videoludo estis dediĉita al plenkreska publiko. Ĝi miksas krudan humoron, perforton, obscenecon kaj plurajn parodiojn.
Sam & Max Hit the Road
La videoludo baziĝas sur la fikciuloj de la komikso Sam & Max, fare de Steve Purcell. Ĝi rakontas la aventurojn de la du fantaziaj detektivoj Sam (granda, homaspekta hundo) kaj Max (malgranda, histeria kuniklo) tra karikatura Usono, serĉante eskapitan saskvaĉon.
Conker’s Bad Fur Day
La ĉefa persono de la ludo, Conker, estas sciuro. La titolo de la videoludo fakte estas anglalingva vorthumuraĵo, inter "Bad Fur Day" ("Fur" signifas "felon") kaj "Bad Hair Day", kiu estas angla esprimo por kapdoloro post ekceso da alkoholo.
Conker’s Bad Fur Day eldoniĝis tiam, kiam la Nintendo 64 estis jam sufiĉe malnova, tiel ke la kreintoj de la videoludo konsideras ĝin kiel sian lastan grandfaron sur tiu ĉi konzolo.
Provinco Tamanrasset
La Provinco Tamanrasset aŭ Tamanghasset (arabe ولاية تمنراست) estas provinco en suda Alĝerio. La provinco havas nur 199.000 loĝantoj (2006) kaj tiel ĝi estas tre rara loĝata. Plimulto de la loĝantoj estas tuaregoj kaj parolas tamaske. Ĉefurbo de la provinco estas la samnoma urbo Tamanrasset.
La provinco situas en la Saharo kaj limas sude al Malio kaj Nigero. ĝi havas la surfacon de 619.360 km2 kaj tiel ĝi estas la plej granda - post surfaco - provinco de Alĝerio. La provinco havas du naciajn parkojn, nome Nacia parko Tassili n'Ajjer kaj Nacia Parko Ahaggar.
Administra divido
La provinco estas dividita al 6 distriktoj, kiuj estas plu dividitaj al 12 municipoj:
Risto Autio
Risto AUTIO estas finna aktoro. Li aktoris en Kotikatu kiel Hannes Luotolan. Li estis ankaŭ membro de finna parlamento.
Minejo Šalomoun
Minejo Šalomoun, ofte indikata ankaŭ kiel Minejo Šalamoun, estas eksa nigrakarba minejo troviĝanta sur teritorio de la statuta urbo Ostrava.
La minejo rocevis sian nomon en la jaro 1844 laŭ sia fondinto, bankiero Salomon Mayer Rothschild.
Historio de la minejo en la 19-a jarcento
La unuaj du esploraj boroj estis faritaj en la jaro 1840 sur vojkruciĝo de vojoj el Moravia Ostrava al Opava kaj al Vítkovice. La trovoj de karbo estis esperaj, sed la profundigadon de la ekspluata ŝakto forte komplikis malfavoraj naturaj kondiĉoj, precipe fluantaj sabloj kaj metano. Dank' al tiuj ĉi obstakloj la laboroj estis multfoje interrompitaj kaj la profundigado daŭrigis nur en la jaro 1871. Je du jaroj pli poste komencis konstruado de minista kolonio por okupitoj de minejoj Šalomoun kaj Minejo Karolina. En la jaro 1879 estis sur ligna ŝaktoskafaldo lokigita vapora maŝino kun plataj ŝnuregoj kaj unuetaĝa kaĝo. La minejoj Šalomoun kaj Karolina uzis komunan aerumigan ŝakton Antonín, kiu troviĝis en Placo de Smetana antaŭ Teatro de Antonín Dvořák (nuntempe sur ĝia loko troviĝas barigita elkondukilo de minejaj gasoj). Post premo de urbaj reprezentantoj la aerumigado estis aligvidita al aerumiga ŝakto Karolina, kiu troviĝis malantaŭ la hodiaŭa Domo de artoj. Enkadre de reorganizo estis en la jaro 1895 ĝis nun memstara minejo Karolina aligvidita sub minejon Šalomoun, kiu tiutempe atingis profundecon 549 metroj.
Historio de la minejo en la 20-a jarcento
En la jaro 1905 la ekspluata ŝakto estis pliprofundigita en finan profundecon 780 metroj. La lignan turon anstataŭis ŝtala kun alteco 36 metroj, la vaporan maŝinon anstataŭis pli efika elektra maŝino. Dum krizo en la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento okazis ĉesigo de la ekspluatado kaj maldungo de ministoj. La minejo estis aligvidita sub Minejon Hlubina kaj estis en ĝi farataj nur riparigaj laboroj. Renovigo de la ekspluatado okazis nur en la jaro 1939. Post finigo de la dua mondmilito Šalomoun simile kiel ceteraj minejoj estis enmembrigita en nacian entreprenon Ostravaj ŝtonminejaj minejoj Ostrava, kie ĝi estis uzata plejparte kiel laborejo de faka ekzercado de ministaj metilernantoj. Ne estas seninterese, ke la 30-an de aprilo 1945, kiam Ostrava estis liberigita, la ĉeĥoslovaka flago flirtis kiel la unua en Ostrava sur ŝaktoskafaldo de la minejo Šalomoun.
Peralejos
Peralejos [peraLEĥos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Peralejos povas esti komprenebla kiel Pirarbetoj, sed ĝi estas komprenebla ankaŭ kiel diminutivo de Perales del Alfambra, iom pli norde.
Geografio
Ĝi estas je 20 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu, Peralejos estas la dua plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Cuevas Labradas kaj Alfambra. La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-420, inter la km 598 kaj 601.
La orografio de la municipo estas markita de la rivero Alfambra kaj la neregula tereno kiu ĉirkaŭas ĝin, pere de nombraj ravinoj kiuj enfluas en la riveron. La altitudo gamas inter 1702 msm en la orienta pinto kaj 980 msm borde de la rivero. La loĝloko mem kuŝas je 998 msm. ​
La municipa teritorio limas kun Alfambra, Escorihuela, Teruelo, El Pobo, Cedrillas, Cuevas Labradas kaj Corbalán.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Peralejos oni malaltiĝis ĝis nunaj 85 loĝantoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la sonorilturo de la preĝejo mudeĥar-renesanca, la baroka ermitejo de la Virgulino Karmen de la 17-a jarcento, kaj la gotika preĝejo de la 16-a jarcento de Sankta Bartolomeo.
Jerzy Loth
Biografio
Profesoro de Wyższa Szkoła Handlowa (Supera Komerc-Lernejo), kies rektoro estis en la jaroj 1945-1946) kaj de Varsovia Universitato. Li esploris Amerikon kaj Afrikon (la lastan kune kun Walery Goetel). En 1931 fondis la unuan en Pollando Klubon Rotario. En la jaroj 1948-1961 estis membro de Internacia Olimpika Komitato, kaj poste honora membro. Aŭtoro de pluraj sciencaj laboraĵoj pri geografio kaj etnografio.
Minejo Anselm
Minejo Anselm estas la plej malnova galeria nigrakarba minejo en Ostrava-regiono. Ĝi troviĝas ĉe Petřkovice en terena entranĉejo sur la suda flanko de Landek, meze de ekspluata kampo mezurita en la jaro 1820. Post finigo de la minado el la areo fariĝis Minista muzeo.
Fondo de la minejo
La minejon kun nomo Ferdinand fondis kapitulo de ĉefdiocezo de Olomouc en la jaro 1830. Post atentigo de prusia minista oficejo pri ekzistado de samnomata minejo, la nomo estis ŝanĝita je Feliĉo de Ferdinando. Post estiĝo de la unua ŝakto (la t.n. Maŝina) en la jaro 1835 la devena galeria ekspluatado estis ŝanĝita je profundeca. Ekde la jaro 1840 poste estis en la areo de la minejo ektrafikigita forno por fabrikado de koakso.
La minejo en la manoj de Rothschildidoj
La 8-an de aprilo 1843 la minejon aĉetis Salomon Mayer Rothschild, kiu alinomis ĝin je Anselm post sia filo. En la manoj de familio Rothschild la minejo estis iom post iom modernigita kaj en la jaro 1847 estis la ekspluata ŝakto ektrafikigita la unua vapora maŝino (povumo 8,8 kW) en la regiono. Krom la ŝaktoskafaldo mem estis iom post iom konstruitaj kvar aerumigaj ŝaktoj ĉe Koblov, kiuj ricevis nomojn Kinzer kaj Anselm 2 ĝis 4. Estis ankaŭ disvastigita ĉi tiea koaksigejo, kiu finis sian agadon en la jaro 1859, post tio, kiam estis en la jaro 1858 konstruita koaksigejo Karolina en Moravia Ostrava, kiu ankaŭ apartenis al Rothschildidoj.
La minejo en posedaĵo de Vítkovické horní a hutní těžířstvo
En la jaro 1872 de familio Rothschild luigis la minejon fratoj David kaj Vilém Gutmann, kiuj okupiĝis per grandkomerco kun karbo. Tiuj poste komune kun Rothschild fondis Ŝtonkarbajn minejojn Vítkovice kaj en la jaro 1894 Vítkovické horní a hutní těžířstvo (VHHT), en kies posedaĵon estis ensumigita ankaŭ Anselm.
La plej granda problemo de tiu tempo estis transporto de la karbo al fervoja linio de NFIF en Moravia Ostrava, kiun certigis ĉevaltiroj. Tiun ĉi multekostan kaj nefidinda manieron de transporto anstataŭigis telfero kun longeco proksimume 1,5 km, kiu estis trafikigita en la jaro 1884. La plenan solvon de la transporto poste signifis nur konstruo de apudrelvojo trans rivero Odra (1909).
Gerson Antonio Porto
Gerson Antonio Porto (n. ) estas brazila futbalisto.
Minejo Anselm
La minejo en posedaĵo de Vítkovické horní a hutní těžířstvo
Periodo de la komenco de la 20-a jarcento alportis ne nur aligon al fervoja reto, sed ankaŭ plenan modernigon kaj disvastigon de la uzino. En la jaro 1915 tiel estis ektrafikigita nova, 40 metroj alta ŝaktoskafaldo, kiu konserviĝis ĝis la hodiaŭaj tagoj. Reguligejo en Anselm poste ankaŭ prilaboris krudan nigran karbon el proksima ŝakto Oskar (malfermita en la jaro 1891), kiu estis al Anselm transportata per telfero.
La modernigaj intervenoj alportis kelkoblan plialtigon de ekspluata kapacito (el proksimume 110 miloj da tunoj en la jaro 1899 al 330 miloj da tunoj en la jaro 1911). La kapacito de la minejo plialtiĝis eĉ en periodo de la unua respubliko, do ekz. en la jaro 1937 estis ekspluatitaj 539 miloj da tunoj de karbo.
Dum la germana okupacio la minejo estis enmembrigita en koncernon Herrmann Göring Werke kaj la 1-an de januaro 1942 ĝi estis alinomita je Petershofen (la germana eksonimo por Petřkovice). Post finigo de la dua mondmilito estis redonita la devena nomo Anselm.
Periodo post naciigo
En la jaro 1945 la minejo estis naciigita kaj enmembrigita en nacian entreprenon Ostravaj-karvinaj ŝtonminejaj minejoj Ostrava (pli posta OKM). La 17-an de julio 1946 ĝi estis alinomita je Minejo Masaryk, la 31-an de decembro 1951 la minejo ricevis nomon Minejo Eduard Urx.
Minista muzeo
En la jaro 1987 (tiam ankoraŭ dum funkciado de la minejo) estis fondita Minista muzeo. Ties konstruado kaj kreitaj ripozzonoj poste okazis post finigo de la ekspluatado. Por la publiko la muzeo estis unuafoje malfermita en la jaro 1993.
Kojstruobjektoj de Minejo Anselm estas konstruitaj en arkitektura stilo de industria secesio. En la subterejo estas por la publiko alirebla galeria etaĝo en galerioj Albert kaj František. La minejo Anselm estas nun kultura memorigaĵo.
Muriel Viejo
Muriel Viejo [muRJEL BJEĥo] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la Komarko Pinares (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomero Viejo (Malnova) estas rilatebla al la apuda loĝloko nune nomata Muriel de la Fuente, kiel pli nova.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 170 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 40 km de Sorio, provinca ĉefurbo.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 520 hektarojn, nome 46 % de la teritorio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo.
Katedralo Sankta Paŭlo (Liège)
La Katedralo de Lieĝo (alia nomo: Katedralo Sankta Paŭlo, franca: Cathédrale Saint-Paul de Liège) troviĝas en la urbokerno de Lieĝo kaj estas la sidejo de la episkopo de Lieĝo.
La nuna katedralo
Dum la Franca Revolucio la praa katedralo de Lieĝo, la kirko Sankta Lamberto, estis detruita intence, de 1794 pluen. Post kiam la revolucia fervoro vaporiĝis nova katedralo estis bezonata. La praa kolegiata preĝejo de Sankta Paŭlo estis opiniita taŭga por la celo kaj levita en rango, antaŭ 1812.
Historio
La nuna katedralo de Lieĝo estis originale unu inter la sep kolegiataj preĝejoj de la grandurbo. Ĝi estis fondita en la 10-a jarcento, rekonstruita inter la 13-a kaj 15-a jarcentoj, kaj reestigita en la mezo de la 19-a jarcento. En 1812, pro peto de Napoleono Bonaparte, la turo kun siaj ogivaj fenestroj, estis plialtigita per unu etaĝo kaj la belfrido instalitis.
Konstruaĵo
La absido konstruita en la 14-a jarcento en la ekfloreginta gotika stilo, estas kvinangula. La altarejo, la transepto, la ĉefnavo kaj la flanknavoj originas de la 13-a jarcento kaj havas ĉiujn karakterizaĵojn de gotika arkitekturo de tiu periodo. Pli posta gotika arkitekturo okazas ĉe la fenestroj de la transepto kaj de la navo, la flankkapeloj kaj la turo. La supra galerio inverse estas moderna, same kiel la etaĝo kun la ogivaj fenestroj kaj la spajro de la belfrido. La lintelo de la portalo portas surskribon kiu troviĝis iam sur la oficiala urbosigelo, nome: ''Sancta Legia Ecclesiae Romanae Filia / Sankta Lieĝo, filino de la romana eklezio".
Trezorejo
En la jaro 1992-a malfermitis trezorejo kun savitaj objektoj de la detruita Lamberto-katedralo. Ĝi gastigas sur 3 etaĝoj plurajn elstarajn objektojn, i.a. la plej grandan malfrugotikan bustorelikvujon de la episkopo Lamberto. (alteco= 159 cm, larĝeco=107 cm). Krome videblas multaj liturgiaj iloj kaj vestaĵoj.