cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
6429 Brâncuși
6429 Brâncuși estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Konteo de San Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rumana skulptisto Constantin Brâncuși (1876–1957). Li vivis kaj laboris en Parizo (Francio) de 1904 ĝis sia morto.
SOAP
SOAP estas protokolo, konstruita sur HTTP aŭ SMTP kiu permesas kontakti objektojn sur serviloj pere de XML. SOAP estas angla mallongigo de Simple Object Access Protocol – "simpla protokolo por atingi objekton". La prononco de SOAP en la angla estas [sop] (kaj ĝi signifas sapo).
Ĝi estas protokola specifaĵo por interŝanĝi strukturhavan informon dum la implementado de retservoj en komputilaj retoj. Ĝi dependas de la XML informaro por sia mesaĝa formato, kaj ordinare dependas de la aliaj aplikaĵ-nivelaj protokoloj, plej notinde Hiperteksta Transporta Protokolo (HTTP) aŭ Simpla Mesaĝa Transporta Protkolo (SMTP) por mesaĝa negocado kaj transsendado.
SOAP povas formigi la fundan nivelon de retserva protokola stako, provizante bazan mesaĝadan kadron por retaj servoj. La XML-bazita protokolo konsistas el tri partoj:
SOAP havas tri ĉefajn karakterigojn: etendeblon (sekurigo kaj WS-enkursigado estas inter la etendaĵoj evoluigataj), neŭtralecon (SOAP povas esti uzata per ia transporta protokolo kiel HTTP, SMTP, TCP, UDP aŭ JMS) kaj sendependecon (SOAP permesas ĉian programan modelon).
Kiel ekzemplo el ĉio, kion SOAPaj procedoj povas fari, aplikaĵo povas sendi SOAPan mesaĝon al servo, kiu ebligis retservojn kiel landmerkada premia datumbazo- kun la argumentoj por serĉo. La servo redonas XML-formigitan dokumenton kun la rezultataj datumoj, ekz. premioj, lokoj, trajtoj. Ĉar la datumo redoniĝis en normigata maŝin-legebla formato, ĝi povas poste integriĝi rekte al la petanta aplikaĵo.
Belo (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Belo (el la greka Βῆλος, mastro) estis reĝo de Egiptio, kiam ĝia ĉefurbo estis Tebo. Li estis ĝemela frato de la fenica reĝo Agenoro, ambaŭ filoj de la mara dio Pozidono kaj de Eŭrinomo aŭ de Libio, nimfo kiu simbolis Afrikon. Alternativa loka versio nomas ĝin filo de Busiriso, reĝo de Egiptio mortigita de Heraklo, kvankam tio ne kongruas kun ilia genealogio.
Șimonești
Șimonești (hungare: Siménfalva ) estas komunumo en la valo Nyikó mente (Rumanio) sur la suda rando de la montetaro de Salregiono nordoriente de Cristuru Secuiesc. Administre apartenas al ĝi: Bențid, Cădaciu Mare, Cădaciu Mic, Cehețel, Chedea Mare, Chedea Mică, Cobătești, Mihăileni (Șimonești), Medișoru Mare, Nicoleni, Rugănești, Tărcești, Turdeni.
Belo (mitologio)
Genealogio
Belo edziĝis al Ankinoo (aŭ al Sido, eponimo de la fenica urbo Sidono), filino de la rivera dio Nilo, kun kiu li havis multnombran idaron.
Șimonești
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 915 loĝantojn (hungaroj); en 1992 1 mil 075 (98 % da hungaroj).
Belo (mitologio)
Genealogio
Post lia morto, liaj ĝemelaj filoj heredis la regnon: Egipto regis Egiption kaj Arabion, dum Danao faris tion sur Libio. Tamen, ili baldaŭ kverelis pro la heredaĵojn, kaj interkonsentis pacigan edziĝon de la kvindek filoj de Egipto al la samnombraj filinoj de Danao, konataj kiel la danaidinoj. Tamen, laŭ ordono de ilia patro, la filinoj de Danao mortigis iliajn respektivajn edzojn ĝuste dum la geedziĝa nokto.
Șimonești
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1333 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Belo (mitologio)
Genealogio
Laŭ Apolodoro, estis Eŭripido tiu, kiu aldonis la nomojn de Cefeo kaj Fineo kiel pliaj filoj de Belo. Laŭ Fericido, li ankaŭ havis filinon, nomita Damno (eble Telefaso), kiu edziniĝis al Agenoro (frato de Belo) kaj naskis Fenikŝon, Isajon kaj Melion. Tiuj lastaj estis la respektivaj edzinoj de iliaj kuzoj Egipto kaj Danao, laŭ tiu versio.
Șimonești
Eventoj
Dum la somero de 2005 la inundo kaŭzis 3 mortviktimojn kaj grandegajn materialajn damaĝojn.
Belo (mitologio)
Genealogio
Aldone, en la Katalogo de virinoj de Heziodo aperas kroman filinon de Belo: Tronio. Kun ŝi, Hermeso (aŭ Hermaono) estis patro de Arabo, eponimo de Arabio. Diodoro Sicila, fine, mencias plian filinon de Belo: la kruela Lamio.
Hommerdingen
Hommerdingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Belo (mitologio)
Zeŭsa Belo
Belo organizis egiptan ekspedicion al Babilono, kie de tiam oni honoradas lin kiel Egipta Zeŭso aŭ Zeŭsa Belo, adaptaĵo de la babilona dio Bel-Marduko kaj de la ŝemida Baalo, fare de postaj grekaj kaj latinaj verkistoj. Laŭ tiu tradicio, oni identigas la plej elstarajn diojn de tiuj religioj, ĉefe pro siaj militaj fakoj, kvankam Belo aperas unue kiel antikva reĝo kiu fondis Babilonon kaj konstruis la faman ziguraton. Laŭ Apolodoro, li tien enkondukis, el Egiptio, la astronomian sciencon, la aŭrugadon per la astroj kaj la ritarojn rilatajn al ĝi. Li ankaŭ konstruis templon dediĉitan al Heraklo, al kiu li rilatis iamaniere laŭ kelkaj versioj.
Laŭ Artabano, en tiu urbo loĝis gigantoj, kiujn la dioj mortigis pro ilia malpieco. Tamen, unu el ili, nomita Belo, sukcesis ekskapi kaj rifuĝis en zigurato kiun li mem kontruis (la Turo de Belo aŭ Babelturo). Antaŭe, tiu loko estis maro, sed Belo sekigis ĝin per konstruado de la unuaj muregoj de Babilono. Tiu rakonto ŝajnas rezoniga versio de la mita venko de Marduko sur Tiameto, kiu aperas en la Enuma Elish, laŭ kiu Belo iĝus dio, tiel fama, ke la reĝo Nebukadnecar la 2-a asertis deveni el li.
Laŭ rakonto de Diodoro Sicila, Zeŭso alvenis al Babilono, kaj gastigis ĉe Belo, kiu amuzigis lin. Postaj verkistoj, ĉefe latinaj, menciis Belon en ilia verkado. Ekzemple, Diodoro rakontas kiel la babilonanoj petis al Aleksandro Magno restaŭri la Tombejon de Belo, kiu, laŭ Strabo, estis la zigurato detruita de Kserkso la 2-a, reĝo de Persio.
Belo, reĝo de Asirio
Fragmento de verkaĵo de Kastoro el Rodiso, konservita nur per la armenia traduko de Eŭsebio el Cesareo, konsideras Belon reĝo de Asirio en la epoko kiam Zeŭso kaj la olimpanoj bataladis kontraŭ la titanoj kaj la gigantoj. Laŭ ĝi, Belo diiĝis post sia morto, sed Kastoro ne klarigas kiom da jaroj li regis la asirianojn. Belo estas iel ajn malpreciza figuro, kiun, laŭ Hislop la reĝino Semiramiso uzis por diigi la dinastion de sia edzo Nino kaj tiel pli bone kontraŭbatali eblajn oponantojn al ŝia regentado, post la morto de la reĝo.
Sammaniere, multaj reĝoj de Asirio pravigis sian regadon pro tio, ke ili devenis el Belo. Ekzemple, Orkamo, reĝo de kelkaj akemenidaj urboj en Persio kaj patro de Leŭkotoo kaj Klitio ; aŭ Stafilo, kiu, laŭ Nonno, bonvenigis Dionizon al Asirio kaj amuzigis lin kune kun sia filo Botriso.
Diodoro Sicila enkondukas la romian dion Piko (konsiderata filo de Saturno) kiel reĝo de Italio kaj nomas lin frato de Nino, do filo de Belo. Ĉi tiu stranga rilato inter Piko kaj Nino aperas denove en la Kroniko de John el Nikiû, kiu rakontas ke Krono estis la unua reĝo de Asirio kaj Persio, kiu edziĝis al asiria virino nomita Reo, kiu naskis Piko (ankaŭ nomata Zeŭso) kaj Nino. Tiu lasta fondis la «urbon de Nino» (Ninivo). Krono estis venkita de sia filo Piko, kiu estis laŭ tiu versio la patro de Belo. Post lia morto, sia onklo Nino edziĝis al sia patrino Reo (Semiramiso) kaj iĝis reĝo de la lando.
Tiuj rakontoj estis ignorataj de postaj historiistoj, kaj kelkaj nur mencias tiun Belon kiel variaĵo de la asiria dio-egiptia mita reĝo antaŭe priskribita. Nur pli striktaj kronologiistoj diferencigis ambaŭ rolulojn.
Aliaj roluloj same nomitaj
Krom la antaŭa, Belo estis la nomo de la jenaj roluloj de la helena mitologio:
Pontifika katolika universitato de Ĉilio
La Pontifika katolika universitato de Ĉilio (Pontificia Universidad Católica de Chile) estas pontifika universitato situanta en Santiago, la ĉefurbo de Ĉilio. Ĝi estis fondita la. Laŭ la stato de decembro 2013, kanceliero de la Pontifika Katolika Universitato de Ĉilio estas Ricardo Ezzati Andrello kaj rektoro estas Ignacio Sánchez Díaz.
Krampo (interpunkcio)
Krampoj estas interpunkciaj markoj, uzataj en paroj por apartigi aŭ interjekcii tekston de alia teksto. Inter specoj de krampoj troviĝas (la plej kutimaj) rondaj krampoj, rektaj aŭ kvadrataj krampoj [ ], kurbaj aŭ kunigaj krampoj aŭ vinkuloj { }, kaj angulaj krampoj 〈 〉. Ĉiuj tiuj ĉi formoj povas esti uzataj laŭ tipografiaj konvencioj kiuj povas malsami de publikaĵo al publikaĵo kaj povas varii eĉ pli de lingvo al lingvo.
Czempiń
Czempiń estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czempiń en distrikto Kościański.
Adolf Reinking
Adolf REINKING (naskita la ; mortinta en 1946) estis germana esperantisto kaj juristo. Li estis juĝisto en Ottenstein kaj poste en Brunsvigo. De 1912 ĝis 1920 li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio. Li geedziĝis kun Elisabeth Dankworth en 1895; ili havis kvar gefilojn.
Manuel Elkin Patarroyo
. Li kreis en 1986 artefaritan vakcinon kontraŭ la malario. Li nomis la vakcinon SPf66.
19140 Jansmit
19140 Jansmit estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la nederlanda paleontologo Jan Smit, kiu faris gravajn kontribuojn al la geologio kaj paleontologio, establante la sekvencon de la eventoj kaŭzitaj de la alfrapo, kiu okazis 65 milionoj da jaroj antaŭ, inklude refalo de forĵetajoj, disvastiĝo de cunamoj, geokemiaj perturboj kaj formorto de la foraminiferoj kaj de la dinosaŭroj.
Sankta Marsuso
Sankta Marsuso estis romia misiisto, kiu laŭ translasita rakonto en la 3-a jarcento estis konsekrata de Papo Siksto la 2-a al pastro kaj kune kun Sankta Peregrino kiel episkopo, Diakono Korkodemo, Subdiakono Joviano kaj plua laŭtlegisto nome Joviano estis sendita al Gaŭlujo, por tie predika la evangelion kaj fortigi la kredon de la kristanoj. La grupo atingis la regionon proksime de Auxerre kaj konvertis grandnombron da loĝantoj al kristanismo. Peregrino estus instalinta Marsuson kiel episkopo kaj meme plumigrinta sur paganan insulon, kie li suferis matiromorton. Marsus mortis, post kiam li travivis multajn penojn, je 8-a de junio aŭ je 4-a de oktobro kaj estis entombigata en Auxerre. La sanktulan staton Marsus atingis kiel „confessor“.
Nun preskaŭ forgesite, dum la frua mezepoko li estis grava sanktulo. Centro de la adoro estis la duklando Saksujo, aparte la abatinujo Essen. Altfrid, episkopo de Hildesheim kaj fondinto de la abatinujo Essen, transkondukis en 864 relikvojn de la sanktulo de Auxerre al nekonata loko en la loĝregiono de la Saksoj. Konserviĝis prediko, kiun faris Altfrid post la alveno de la relikvoj. En la pli malnova literaturo estas indikata, ke Altfrid kondukis la relikvojn al Essen, tiu ĉi opinio tamen preteratentas, ke la predikanto alparolas sian kunfratojn, kio pledas kontraŭ religia virinkomunumo kiel la abatinujo Essen kiel ricevanto. Krom tio la prediko elmetas Marsuson kiel modelo por la misio, al religiaj virinkomunumoj tamen misiado estis malpermesita. Eble la abatejo de Corvey estis ricevanto, ĉar la relikvoj de Marsuso pli malfrue estis konservataj en Essen kune kun la relikvoj de Sankta Liutruda, kiujn la abatinujo Essen estis ricevinta el Corvey.
En Essen aparte la kanonikoj, kiuj realigis la partojn de la liturgio malfermajn al la monaĥinoj, adoris Marsuson. En la 15-a jarcento oni transigis la kranion el la relikvokesto en relikvujon ankoraŭ nun ekzistanta en la trezoro de Essen, la busto de Sankta Marsuso. Tiu ĉi laŭas la kutiman pentromanieron, kiu bildigas la sanktulon kiel pastron en siatempa pastra vestaĵo. Dum kiam la kraniorelikvo perdiĝis kadre de la eligo de la katedrala dum la Dua Mondmilito, plua relikvo de la sanktulo troviĝas en la relikvujo de Kosmaso kaj Damiano de abatino Maria Klara de Spaur, Pflaum kaj Vallier el 1643.
La festotago de Sankta Marsuso estas la 4-a de oktobro, kvankam Marsuso estus mortinta je iu ajn 8-a de junio.
Preĝejoj konsekritaj al Santa Marsuso maloftas. Unu el la malmultaj preĝejoj estis konstruata en la 1960-aj jaroj en Auxerre. Por la konsekrado de ĉi tiu preĝejo relikvoj de la sanktulo estis retransigataj de Essen al Auxerre.
27456 Sarkisian
27456 Sarkisian estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Emily Marie Sarkisian, finalistino en 2011 de la Broadcom MASTERS, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri tera kaj kosma sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Mary's Catholic School de Mansfield (Masaĉuseco).
Insulo Barbe
La Insulo Barbe estas riverinsulo situanta en departemento Rhône, en mezo de Saône, en kvartalo Saint-Rambert-l'Île-Barbe de la 9-a arondismento de urbo Liono. Ĝia nomo venas el la latina insula barbara (insulo sovaĝa), atestanta ke ĝi estis okupita malfrue.
30-a de februaro
Laŭ la Gregoria kalendaro, februaro havas 28 aŭ 29 tagojn. Tamen, trifoje en historio la dato 30-a de februaro okazis en specifaj landoj.
Svedio (tiam ankaŭ Finnlando estis parto de la Sveda regno) planis ŝanĝi de la Julia kalendaro al la Gregoria kalendaro. Oni volis ekde 1700 preterlasi la ekstrajn tagojn el superjaroj dum la sekvantaj 40 jaroj. Tiel, 1700 ne estis superjaro en Svedio. Ĉi tio metis la svedan kalendaron unu tagon antaŭe de la Julia kalendaro kaj dek tagojn post la Gregoria kalendaro. Sed, pro la Granda Nordia Milito, 1704 kaj 1708 tamen estis superjaroj. Regis nun perfekta konfuzo. En 1711 reĝo Karlo la 12-a dekretis reiri al la Julia kalendaro. Do en 1712 oni aldonis du ekstrajn tagojn, la 29-an kaj la 30-an de februaro. – La sveda ŝanĝo al la gregoria sistemo finfine efektiviĝis en 1753.
Kamilla Hollay
Kamilla Hollay [holai] aŭ ĉefe en Germanio Camilla von Hollay, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo  Hollay Kamilla Borbála estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Jenő Szatmári.
Czeladź
Czeladź estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czeladź en distrikto Będzin.
Kamilla Hollay
Biografio
Kamilla Hollay maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Székesfehérvár, sed iom poste Jenő Illés allogis ŝin al la filma industrio. Estis ŝi, kiu havis jam jaran kontrakton kun la filma produktejo, tial oni aprezas ŝin la unua hungara filma aktorino. Post la 1-a mondmilito ŝi estis aktoro (ankaŭ teatra) en Berlino. En 1933 ŝi hejmenvenis jam malaktiva kiel aktoro, sed aktiva kiel libretisto. En 1953 ŝi estis deklarita "malamiko de la popolo" kaj ŝi estis deportita al Hajdúnánás, sed post jaro (ja mortis Stalino) ŝi revenis kaj vivis en maljunulejo. Ŝi edziniĝis en 1924.
Czeladź
Esperanto
En la urbo loĝas fama Esperanto-eldonisto, la posedanto de la E-eldonejo "Hejme" kaj la eks-redaktoro de Pola Esperantisto Kazimierz Leja.
Fine de decembro 2013 venis de Sosnowiec dum sia turneo tra Pollando la Senata Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. Post la Senato la ekspozicio estis en Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja kaj Vroclavo. Al Sosnowiec la ekspozicion invitis la loka Klubo de EDE-Pollando kun la prezidanto de EDE-Pollando Jerzy Antoni Walaszek, li ankaŭ kun lokaj esperantistoj de Czeladź prizorgis la ekspozicion en la loka Minista Muzeo "Saturno" kiu estis ĝis fino de januaro 2014. Poste ĝi veturos al alia urbo Będzin ankaŭ en Supra Silezio.
Memkosto
Memkosto estas sumo de ĉiu kosto estiĝanta dum funkciado de uzino. Ĝi entenas tiel la materialkostojn, produktajn, evoluigajn, administrajn kaj vendajn kostojn.
Ottó Petzval
Ottó Petzval  naskiĝis la  1809 en Hungara reĝlando en Szepesbéla (nuntempa Spišská Belá en Slovakio). Li mortis la 1883 en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Petzval devenis el germana familio. Li frekventis universitaton en Pest (urbo), krome li okupiĝis pri astronomio. En 1837 li ekinstruis en la universitato. Li profesoriĝis en 1839. Li doktoriĝis en 1840. Li estis dekano sesfoje inter 1843-1863. Li ricevis premion en 1877.
Frambouhans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Jai Hind (ĵurnalo)
Jai Hind [ĝai hind] (જય હિન્દ, IAST: Jaya Hinda, ) estas ĵurnalo eldonata ĉiutage en la guĝarata en Raĝkot, en ŝtato Guĝaratio de Barato. Ĝin posedas la eldonejo Jai Hind Publications.
Ĝi cirkulas en la regionoj de Raĝkot, Ahmedabado, Ĝamnagar, Ĝunagad, Porbandar, Bavnagar, Amreli, Surendranagar kaj Kutĉ, en la barata ŝtato Guĝaratio. N. L. Ŝah estis la fondinto de Jai Hind. Ĝi estis la unua taggazeto en la guĝarata eldonata en Raĝkot.
Jai Hind estis fondita en 1948 en Raĝkot kaj alia eldono — en Ahmedabado — estiĝis en 1962. Ĝi estas la unua ĵurnalo en la guĝarata kiu adoptis modernan presan teĥnologion kaj rapidan disdonadan sistemon. Ĝi ankaŭ estis la unua taggazeto en Guĝaratio kun du diversaj eldonejaj centroj.
Juraj disputoj
En 1950, la Ĉefa Sekretario de la Registaro de Sauraŝtra postulis, ke pluraj ĵurnaloj, inkluzive de Jai Hind, kiuj pritraktis la tumultojn en Raĝkot tiun jaron, devis ricevi aprobon de distrikta magistrato antaŭ esti presataj. Tamen, la alta kortumo de Guĝaratio taksis ĉi tiun ordenon kontraŭleĝan, la 11-an de septembro 1950.
Alken (Belgio)
Alken (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Tungro.
La nomo Alken estas precipe konata pro la biero Cristal Alken de la loka bierfarejo. Alia rimarkinda fakto estas la multaj monumentoj: kasteloj, preĝejoj kaj akvomuelejoj.
Vlkyňa
Vlkyňa (vlkinja), hungare Velkenye (velkenje) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Vlkyňa situas laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Tornaľa troviĝas 17 km-ojn.
Historio
En 1910 loĝis en Velkenye 505 da homoj, (504 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Velkenye apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Putnok, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Vlkyňa 319 da homoj, (307 hungaroj, 8 slovakoj, 3 ciganoj, unusola ĉeĥo). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trapasebla ie ajn senĝene.
Joseph Roth
Joseph ROTH (naskiĝinta en la 2-a de septembro 1894 en Brodi, mortinta en la 27-a de majo 1939 en Parizo) estis aŭstra verkisto. En siaj sociaj romanoj, influitaj de la realismo de la 19-a jarcento, kiel Radetzkymarsch (1932) kaj Die Kapuzinergruft (1938) li pentris nostalgian bildon de la pereinta Danuba Monarkio. Centra motivo por la priskribo de la destinoj de orienteŭropaj judoj estas la mito pri Ahasvero (Flucht ohne Ende, 1927, Juden auf Wanderschaft, eseoj, 1927). Li estis sub la influo de la grupo Jung-Wien. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
Vivo
La filo de komercisto pri ligno kaj greno studis, post frekveno de Kronprinco-Rudolfo-gimnazio en Brodi, filozofion kaj germanistikon en Lvivo (1913) kaj Vieno (1914). Post 1916 li soldatis, unue kiel milita ĝendarmo, poste kiel kunlaboranto de la fronta informoservo. Antaŭe aperis la unua rakonto Der Vorzugsschüler (1915).
Dum la milito li publikigis felietonajn artikolojn kaj poemojn en gazetoj de Prago kaj Vieno. En 1918 li revenis Vienon kaj iĝis en 1919 ĵurnalisto de la maldekstra-liberala ĵurnalo Neuer Tag. Post la transloĝiĝo en Berlinon en 1920 li edziĝis en 1922 al Friederike Reichler.
Socialdemokrata fazo
En 1923 li reiris Vienon. La unuaj romanoj Das Spinnennetz (1923), Hotel Savoy (1924; Esperanta traduko aperis en 2017) kaj Die Rebellion (1924) antaŭe aperis serie/parte en la socialdemokratia Arbeiter-Zeitung, en la Frankfurter Zeitung kaj en la berlina gazeto Vorwärts.
Simpatiante kun socialismaj pensadoj li rakontis (ekz. ĉe Das Spinnennetz) la implikiĝon de nememkonfida etburĝo en nekontroleblaj povo-strukturoj. Krome li laboris tiam i.a. ĉe la borsa gazeto Berliner Börsenkurier kaj ĉe Prager Tagblatt.
En 1925 li vojaĝis kiel korespondanto de Frankfurter Zeitung al Parizo. Restado en Sovetunio en 1926 igis lin forlasi socialismajn pensadojn (Artikola serio Reise in Rußland). Sekvis Reise nach Albanien kaj Leteroj el Germanujo, ambaŭ en 1927.
Konvertiĝo konservativa
Ekde tiam la orienteŭropa judaro kiel ankaŭ la disfalo de Aŭstrio-Hungario iĝis la centraj temoj: ekz. en Flucht ohne Ende (1927), Rechts und Links (1929), Der stumme Prophet (1929, unuafoje komplete nur en 1966), Hiob (1930) kaj Radetzkymarsch (1932). La verko Flucht ohne Ende denove difinis la verkadoprogramon de Nova realeco: "Jam ne temis pri verkado sed pri observado." Sed jam la verko ''Hiob. Roman eines einfachen Mannes'' markis la konvertiĝon de Roth de maldekstrulo al konservativulo poeziema-mitema de mondoj sublimigitaj.
En 1928, la jaro de la komenco de amikiĝo kun Stefan Zweig, la edzino de Roth senditis al psikiatria hospitalo pro kreskanta skizofrenio: en 1940 ŝi murditis fare de nazioj en la kadro de eŭtanaziaj agadoj (Aranĝo T4).
Dum la sekvontaj jaroj li laboris por la gazetoj Münchner Neuesten Nachrichten, Neue Rundschau kaj Literarische Welt.
Elmigranto
La romano Kapuzinergruft, titole aludo al la tombejo de habsburga entombigejo en la kripto de certa viena monaĥejo, prezentas la eksan leŭtenanton Franz-Ferdinand Trotta. Ties vivo iĝis tre malsenchava post la milito. Je la fino regas la rezignacio pri por ĉiam perditaj valoroj. La rakonto Legende vom heiligen Trinker priskribas la destinon drinkulan de Roth mem.
En 1936 Roth konatiĝis en Oostende kun la verkistino Irmgard Keun. Kun ŝi li ekrilatis dum unu kaj duona jaroj. En 1937/38 sekvis lastaj vojaĝoj Pollandon (pro invito de la tiea PEN-klubo), al Vieno kaj Amsterdamo. En la mortojaro aperis ''Die Geschichte von der 1002. Nacht''. Roth mortis en la pariza hospitalo pormalriĉula Necker.
Aliaj verkoj kaj taksado
Kromaj verkoj estis: Zipper und sein Vater (1928), ''Tarabas. Ein Gast auf dieser Erde (1934), Beichte eines Mörders, erzählt in einer Nacht (1936) kaj Leviathan'' (postmorte, 1940). Al la ekrano adaptitaj estis i.a. Die Kapuzinergruft (1971, reĝisoro J. Schaaf), Hiob (1978, reĝisoro M. Kehlmann), Tarabas (1982, M. Kehlmann), Das Spinnennetz (1989, reĝisoro Bernhard Wicki).
Czerniejewo
Czerniejewo estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czerniejewo en distrikto Gnieźnieński.
Chaumot
Chaumot estas la nomo de pluraj artikoloj.
Sacalum
Sacalum estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Sacalum. La komunumo apartenas al la regiono 8 (Sur Poniente). Ĝi estas en la sudokcidenta parto de Yucatán kaj havas limojn kun Campeche kaj al la regionoj 5, 6, 7 kaj 9. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31062.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 63,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2420 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1993 scipovis legi kaj skribi kaj 426 personoj estis analfabetoj. Do 17,6% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3909 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2634 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 67,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ratková
Bazaj informoj
Ratková, hungare Ratkó estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ankoraŭ 2 setlejoj apartenas al la municipo.
Situo
Ratková situas sub monto 592 m-ojn alta, laŭ rojo, laŭ traira vojo Jelšava-Hnúšťa. Revúca troviĝas 16 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1413 en formo "Rathko". Post la mezepoko la vilaĝo 40 jarojn apartenis al la Osmana Imperio. En 1827 incendio okazis. Iom poste Ratkó iĝis kampurbo kaj samtempe distriktejo ĝis fine de la hungara erao. En 1910 loĝis en Ratkó 797 da homoj, (609 slovakoj, 139 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó (kies distriktejo estis), poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio.
Zamenhofa Metiejo
Zamenhofa Metiejo estas ĉiujara nacia renkontiĝo de kubaj esperantistoj organizata de la Esperanto-Grupo de Guantánamo. La renkontiĝo estas realigata en decembro okaze de la 15-an de decembro kaj omaĝe al Zamenhof. Dum tiu kunveno esperantistoj konatiĝas kun la bunta loka kulturo, okazas prelegoj pri Zamenhof kaj multaj variaj temoj, rondaj tabloj, ekskursoj, lecionoj por komencantoj kaj lotumado de esperantaĵoj. Ĝin partoprenas inter 40 kaj 50 esperantistoj el diversaj provincoj kaj urboj. La metiejo ofte okazas en la kampadejo Yakabo (en Imias), foje en Baracoa kaj malofte en urbo Guantánamo.
Laŭ membroj de Kuba Esperanto-Asocio ĝi estas la plej tradicia kunveno de esperantistoj dum la jaro, ĉar ĝi estas organizita pli ol 20-foje sinsekve, eĉ post huraganoj kaj dum KOVIMO ĝi okazis rete (kaj parte ĉeeste).
Aleksandro Waldenberg
Aleksandro WALDENBERG estis la plej unua esperantisto en la tuta mondo, laŭ atesto de Zamenhof („Universo“, 1910/11, II. volumo). Je la 5-a de decembro 1878 kiel gimnazia kolego de Zamenhof li ĉeestis la feston de naskiĝo de „Lingwe Uniwersala“ (planlingva projekto, el kiu elkreskis Esperanto), do li estas la unua „pra-esperantisto“.
Li estis polo kaj doktoro.
Li loĝis ĉe str. Grzyboswka N: 15, Varsovio.
Homaranismo
Li estis sekretario de la Unua Grupo Homarano.
Lucien Tesnière
Lucien TESNIÈRE [lisje tenjer] (ĉi-sube TENJERO; naskita en 1893, mortinta en 1954) estis franca lingvosciencisto kaj profesoro en Strasburgo (1924), poste en Montpellier (1937). Li eldonis verkojn pri slavaj lingvoj, sed li estas precipe konata kiel iu el la iniciatintoj de dependogramatikoj. Oni kutime kalkulas lin en strukturismo.
Lingvoteorio
Tenjero prezentas la sintaksan konstruon de frazoj en originala kaj rilate al sia epoko tre sistema maniero. Li uzas grafikajn arbojn por ilustri siajn analizojn.
Valento
(Ellaseblaj komplementoj, ekzemple la lokindiko en pluvas en madrido, ne kalkuliĝas kiel valenteroj.)
Transklasigo
Tenjero uzas kvar bazajn vortklasojn, nome verbon, adverbon, substantivon kaj adjektivon, kiujn li signas per iliaj respektivaj esperantaj finaĵoj: i, e, o, a. Aliajn vortspecojn li ne prezentas kiel memstarajn klasojn, sed kiel rimedojn por situacie ŝanĝi la klasojn de la ĉefvortoj.
Ekzemple li konsideras, ke rolvorteto povas ŝanĝi la klason de o-vorto al e-vorto: en la kato dormas sur mato, la vorteto sur ŝanĝas la o-klason de mato al e-klaso, tiel ke la tuto sur mato funkcias adverbe, alivorte ĝi samvaloras kiel mate aŭ surmate.
Transklasigo okazas ankaŭ sen marko. Ekzemple en pluraj opinias tiel, li konsideras ke pluraj transiĝas de a- klaso al o-klaso sen aŭdebla marko.
Dependigo kaj kunigo
Tenjero rigardas la tradicie proksimajn kunordigajn konjunkciojn (kaj, aŭ...) kaj subordigajn konjunkciojn (kvankam, ke...) kiel radikale malsamajn. Li distingas ilin kiel kunigilojn kaj tranklasigilojn.
Kunigo horizontale ligas vortojn sen transklasigo, kaj komunigas ilian rolon en la frazo. Kunigilo povas agi diversnivele, inter vortoj: kato kaj muso aŭ inter tutaj subfrazoj: li venis hieraŭ kaj ni trinkis bieron kune. male transklasigilo dependigas tutan frazparton kaj transklasigas ĝin: ke ŝanĝas tutan verban frazon al o-vorto taŭga kiel subjekto, objekto aŭ alia tipa o-rolo: ke li venis hieraŭ estis surprizo al mi.
Postinfluo
Tenjero estas ofte menciata en bibliografioj, sed ne tiom ofte oni legas lian verkaron. Sub la samaj aŭ aliaj nomoj dependogramatikoj reuzis liajn ideojn pri valento aŭ kunigo. Male la ideo de transklasigo ĝis nun ne havis sekvojn en la gramatikaj modeloj, kiuj multiĝis ekde la 1960aj jaroj.
Chaumot (Yonne)
Chaumot estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 803 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Geografio
Chaumot etendiĝas sur 14.86 km², kaj havis 803 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 54 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Sylvie Guipain, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chaumot apartenas al la kantono de Villeneuve-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Villeneuve-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Ŝoseo
Ŝoseo estas vojo por veturiloj, kun firma surfaco, plej ofte el pavimo, premita gruzo aŭ asfalto (makadamo). Ofte ĝi estas altigita kaj flanke havas fosaĵojn por pluvakvo. Ankaŭ la meza, porveturila parto de urba strato nomiĝas ŝoseo.
Aŭtovojoj estas gravaj ŝoseoj el du kontraŭ-paralelaj partoj por la du direktoj de trafiko; ili ne havas kruciĝojn kaj estas en- kaj elireblaj nur ĉe specialaj en-/elirejoj. Ordinare ĉiuj iliaj partoj havas almenaŭ du koridorojn.
Laŭ Francisko Azorín ŝoseo estas ''Vojo pavimita en la kamparo. Intertrotuara, centra parto de strato. Li indikas etimologion el la latina calciata, el calx'' (kalko).
Materialoj por ŝoseoj
Ŝoseoj iam estis pavimitaj, samkiel ankoraŭ nun trotuaroj, sed nun prefere estas el asfalto kaj betono. En tuneloj oni prefere uzas betonon, ĉar ĝi estas iomete pli hela kaj nebruligebla materialo.
Eŭropaj ŝoseoj
Nekompleta listo: E05, E10, E15, E20, E25, E30, E35, E40, E45, E50, E54, E55, E60, E65, E70, E75, E80, E85, E90, E95, E100, E105, E115.
Strato
Strato estas (malmoligita) vojo inter konstruaĵoj en urbo aŭ vilaĝo (PIV), sur kiu oni povas piediri aŭ veturi per diversaj veturiloj kaj kiu ne estas fervojo. Stratoj estas promenejoj kaj ankaŭ trafikareoj, do veturejoj (ankaŭ placoj). Piedirantoj iras sur flankaj trotuaroj, dum veturiloj iras sur centra(j) ŝoseo(j).
Ŝoseo
Ekspresvojoj
Aŭstraj ekspresvojoj, britaj ekspresvojoj, danaj ekspresvojoj, francaj ekspresvojoj, germanaj ekspresvojoj, polaj ekspresvojoj, portugalaj ekspresvojoj, svisaj ekspresvojoj, hispanaj ekspresvojoj, italaj ekspresvojoj.
Strato
Laŭ Francisko Azorín strato estas Vojo dborderita de domoj en urbo, vilaĝo. Li indikas etimologion el la latina strata (etendita). Kaj li aldonas la terminojn strateto kaj stratokruciĝo.
Nomoj, numeroj kaj kategorioj de stratoj
Preskaŭ ĉiuj komunuma strato kaj placo havas nomon, ekz. la Esperantoplaco. Larĝaj urbostratoj estas avenuoj. En kelkaj urboj, ĉefe de kelkaj landoj, ekzemple amerikaj landoj, stratoj havas numerojn, kiuj faciligas la orientiĝon.
En multaj urboj plej centraj, gravaj kaj viglaj stratoj estas famaj, ĉefe se tie okazis historiaj eventoj, kiel Fifth Avenue en Novjorko, la Rue Rivoli aŭ la Avenuo de la Elizeaj Kampoj en Parizo, la strato Ramblas en Barcelono, Gran Vía en Madrido, Unter-den-Linden en Berlino ktp.
Gustav Bauer
Gustav Adolf BAUER (n. 6-an de januaro 1870, Darkehmen, Orienta Prusio, (hodiaŭ Ozersk, Rusio) – m. 16-an de septembro 1944, Berlino, Germanio) estis germana politikisto, kanceliero de la Vajmara Respubliko (1919–20).
Gustav Bauer fondis kiel oficisto en 1895 la Verband der Büroangestellten (Asocio de Buroaj Dungitoj), kies prezidanto li estis en 1908. Poste li agadis en gvidantaj pozicioj de sindikatoj. Li kiel socialdemokrato, iĝis ministro en la lasta kabineto de la Germana Imperiestra Regno, gvidata de princo Max von Baden (okt. 1918). Post la ratifiko de la Vajmara konstitucio, li estis laborafera ministro en la registaro de Philipp Scheidemann (febr.- jun. 1919). Post abdiko de Scheidemann (junio de 1919), li iĝis kanceliero kaj ratifikis la Traktaton de Versailles.
Li abdikis post la sensukcesa Kapp-puĉo, dum kiu la tuta kabineto - krom la vic-kanceliero - forlasis Berlinon. Gustav Bauer poste postenis en registaroj de Hermann Müller kaj Joseph Wirth kiel financa ministro kaj vic-kanceliero.
Limfo
Ĉe bestoj, inkluzive de la homo, limfo estas flava aŭ senkolora likvaĵo, kiu, simile al sanga plasmo, konsistas el akvo kaj el leŭkocitoj de la sango, kun diversaj grasaĵoj, proteinoj kaj restaĵoj de la ĉela metabolismo. Ĝi cirkulas nur unudirekte, per la limfoangioj, el inter la ĉeloj de la tuta organismo, al du enverŝpunktoj en la vejnan sistemon.
NGC 423
NGC 423 (aliaj indikoj — PGC 4266, ESO 412-11, MCG -5-4-4, IRAS01090-2929) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Berekfürdő
Berekfürdő estas nova vilaĝo kaj kuracbanloko en meza Hungario en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Karcag. La nomo signifas hungare: marĉaĵo-banejo.
Situo
Berekfürdő situas inter Karcag kaj Kunmadaras dumvoje kaj havas ankaŭ fervojon. Oni trovis termalan akvon havanta jodon kaj alkala-hidrogena-karbonaton en 1930. Pli frue ĉe rando de Hortobágy estis nur farmaj domoj. La loko en 1992 iĝis municipo.
La vilaĝo havas hotelojn kaj okupiĝas precipe pri fremdultrafiko.
Grand-Charmont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Tiszabura
Tiszabura estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Kunhegyes.
Situo
Tiszabura situas laŭ la maldekstra bordo de Tiso, proksime de Abádszalók. Ĝi havas trairantan vojon, krome longe estis ŝipado al Szolnok. Proksime en Tiszaroff pramo funkcias tra Tiso.
Historio
Pli frue avaroj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1301 en formo "Bwra". Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la serboj faris senhoma la komunumon. La rehomiĝo en 1738 okazis. Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo, vendejo, poŝto.
Famuloj
En Tiszabura naskiĝis profesoro pri bestokirurgio Mihály Berrár.
Stacio Abiko (Osaka)
Stacio Abiko (japane: 我孫子駅 [Abiko-eki], angle: Abiko Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Midōsuji.
Kastelo de Pusztazámor
La Kastelo de Pusztazámor (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Barcza [barca]) estas malgranda konstruaĵo en vilaĝo Pusztazámor.
Historio
Oni supozas, ke en tiu loko jam estis ia domo en la 18-a jarcento, ĉar arboj de la parko aĝas tiom. Ŝajnas, ke inter 1859 kaj 1877 estis konstruita kasteleto supozeble post malkonstruo de la pli frua domo. La nun videbla formo estiĝis inter 1884 kaj 1922 pro longaj trakonstruoj. Post la 2-a mondmilito la kastelo ŝtatiĝis, poste lernejo funkciis interne. Depost la socialismo privato aĉetis la kasteleton, poste ĝi estis rekonstruita, la kastelo rericevis la 19-jarcentan aspekton. Nun la konstruaĵo estas gastejo-hoteleto pri Malnova Kverko (origine "Öreg Tölgy").
Konstruaĵo
La teretaĝa kastelo ekster la vilaĝo situas sola en tre granda parko. Ĝi formas 2 alojn en orto. En mezo de la ĉefalo rizalito estas videbla, tio estas la enirejo. Simila rizalito troviĝas ankaŭ en alia flanko de la alo. Interne 6 ĉambroj kun banĉambroj servas, kiuj estas konvenaj por gastigi ĉefe grupon.
Parko
La bela protektita parko ne estis detruita dum la socialismo. La nomdonanto de la hoteleto estas kverko 25 metrojn alta kaj diagonala. Ankaŭ lago kun pavilono apartenas al la parko. La parko konsistas ĉefe el eskuloj, elaeagnoj, ulmoj, eŭropaj taksusoj, tilioj, platanoj, aceroj, piceoj.
Kristin Tytgat
Kristin Tytgat – prononco, naskiĝis en 1955 – estas belga esperantistino, fakte flandra. Esperanton ŝi parolas denaske, kaj kun sia fratino Ite ŝi estas la tria generacio en esperantista familio – intertempe ekzistas kvara generacio. Kristin tre aktivis jam en la 1970-aj jaroj en FLEJA kaj TEJO, kiam ŝi ankoraŭ estis lenejano kaj poste studis filologion de ĝermanaj lingvoj en la Universitato de Antverpeno kaj filologion de slavaj lingvoj en la Katolika Universitato de Loveno, nun estante “Master of Arts” de la Interuniversitata Centro por Orienteŭropaj Studoj en Flandrio (Belgio). Post la studentaj jaroj ŝi daŭre restis aktiva en la Esperanto-movado, kontribuante aparte al la funkciado de Flandra Esperanto-Ligo kaj la Esperanto-domo de Antverpeno. Samtempe ŝi okazigis multajn Esperanto-kursojn kaj prelegojn pri lingvaj temoj en pluraj eŭropaj landoj, kaj tiucele kunlaboras ankaŭ en ILEI.
Ŝi loĝas en Antverpeno, havas rusan edzon kaj ĝis sia emeritiĝo fine de 2018 instruis la germanan lingvon kaj kursojn pri tradukado kaj interpretado en la Libera Universitato de Bruselo en la sekcio de aplikata lingvistiko. Krome ŝi ankaŭ respondecis pri internaciaj rilatoj en la fakultato de literaturo kaj filozofio. Kadre de la labortagoj en Bruselo ŝi ankaŭ kontribuis al la Esperantista Brusela Grupo kaj aldone ŝi daŭre reprezentas la Belgan Esperanto-Federacion en la Komitato de UEA, ankaŭ en la laborperiodo 2022-2025.
Kiesen
Kiesen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 838 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kiesen situas en la Svisa Mezlando sur la flotebenaĵo de la riveroj Rotache kaj Chiese, kiuj tra fluas la komunumon kaj okcidente de ĝi alfluas al Aro, kiu formas la okcidentan limon de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Kiesen, la kvartalo Chiesematte apud la stacidomo, la vilaĝeto Aarhus okcidente de la aŭtovojo ĉe la bordo de Aro, Chlinau en nordo de la komunumo apud la fervojlinio, kaj Stockere konsistante el diversaj biengrupoj sur la ebenaĵo sude de la rivero Rotache.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,68 km², de kiuj 26,5% estas kovritaj de arbaro, 52,7% servas por agrikulturo kaj 17,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kiesen limas en nordo al Wichtrach, en oriento al Oppligen, en sudsudoriento al Heimberg, en sudo al Uttigen, kaj en okcidento al Jaberg.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6 de Berno al Thun, al kiu konektiĝas la kantona ĉefvojo n-ro 229 de Burgdorf al Kiesen. Laŭlonge de Aro pasas tra la komunuma teritorio la svisa aŭtovojo A6, al kiu Kiesen disponas pri propra alveturejo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la stacidomo ĉe la trajnlinio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno al Thun.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kiesen datiĝas el la jaro 1236 kiel Chisun. En la 13-a jarcento la Monaĥejo Interlaken posedis bienojn en Kiesen. Ek de la 14-a jarcento al feŭdaj rajtoj pri Kiesen apartenis al civitaj familioj de Berno kaj Thun. La alta jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Konolfingen. Dum la tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Kiesen apartenis al la tiama distrikto Steffisburg. En la jaro 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Konolfingen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
All your base are belong to us
"All your base are belong to us" (akronimigita AYBABTU) estas frazo en malĝusta angla (ebla esperantigo estas "Ĉiuj via bazo estas aparteni al ni"), kiu en februaro de 2001 disvastiĝis kiel precipe interreta memeo. Komence tiu ĉi frazo disvastiĝadis en la interretaj diskutforumoj Something Awful, poste aperis multaj fotomuntaĵoj, en kiu ĝi estis aldonita en kutimajn situaciojn. Ofte oni parafrazas ĝin kun alia substantivo anstataŭiganta la vorton base (bazo).
La frazo devenas de la enkonduka video por la japana komputila ludo (pafludo) Zero Wing, kies originan version jam en jaro 1989 eldonis firmao Toaplan. Lokaligita eŭropa versio por Sega Mega Drive de la jaro 1992 estis tre fuŝe tradukita en la anglan, kaj de tiu traduko devenas la frazo. La kompleta enkonduka dialogo, kiu iĝas motivo por la sekva agado, en kiu la frazo aperas, sonas jene:
Similaj, eĉ se malpli ofte konataj kaj citataj, fariĝis ankaŭ la frazoj "Somebody set up us the bomb" kaj "For great justice".
Duonpeniso
Duonpeniso estas unu el paro de enmeteblaj organoj de masklaj skvamuloj (serpentoj, acertoj kaj vermolacertoj).
Duonpenisoj estas kutime invertitaj, ene de la korpo, kaj estas elvertitaj por la reproduktado danke al erektebla histo, multe plie ol ĉe la homa peniso. Nur unu estas uzata samtempe, kaj maskloj alternas ties uzadon inter kopulacio kaj kiel kutima resurso por plialtigi la sperman produktadon kiam la intertempo inter kopulacioj estas relative mallonga. La Duonpeniso mem havas varion deformoj, depende el la specio. Ofte, la Duonpeniso havas dornetojn aŭ hokojn por ankri la masklon ene de la ino. Kelkaj specioj eĉ havas forkecajn Duonpenisojn (ĉiu Duonpeniso havas du pintojn). Seksa konflikto pri la kopulacia daŭro povus esti forminta la evoluon de la Duonpenisa morfologio, favore al pli prilaboritaj organoj en specioj kie longa daŭrado de kopulacio estas speciale profita al maskloj, spite la asocian penon por inoj. Ĉar ili estas invertitaj kaj elvertitaj, Duonpenisoj ne havas tute fermitan kanalon por la kondukado de spermo, sed sperman fendon kiu sigeliĝas kiam la erektebla histo etendas.
Czersk
Czersk estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czersk en distrikto Chojnicki.
Distrikto Tab
La Distrikto Tab (hungare  Tabi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy. Ĝi situas sur montetaro en la orienta parto de la departemento.
La distrikta ĉefurbo estas Tab, kiu estas urbo, la ceteraj 23 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 427,24 km², kie loĝas 12 786 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1968, poste la komunumoj estis aligitaj al alia distrikto. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Champagny (Francio)
Champagny estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Champagny etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
Vidindaĵoj
Estas muzeo en la vilaĝo : La muzeo pri la lernejo de Champagny.
Walter Rodney
Kariero
Rodney iĝis Doktoro en Afrika Historio en 1966 ĉe la School of Oriental and African Studies en Londono, Anglio, aĝe de 24. Lia tezo temis pri la komerco de sklavoj ĉe la marbordo de Supra Gvineo, kaj estis publikigita de Oxford University Press en 1970 laŭ la titolo A History of the Upper Guinea Coast 1545-1800. Poste li profesoris en la Universitato de Dar es Salaam en Tanzanio dum la periodo 1966-67 kaj poste en Jamajko ĉe Universitato de Karibio. Li estis ankaŭ forta kritikanto de kapitalismo kaj defendis moderan socialismon.
La 15an de oktobro 1968 la registaro de Jamajko forpelis lin el la lando akuzinte lin kiel instiganto de insurekcioj fare de malriĉuloj konitaj kiel "Rodney Riots"; fakte li intencis disvastigi social kaj politikan konscion ĉefe inter la Rastafaria movado, dokumentite per sia libro The Groundings With My Brothers.
En 1969, Rodney revenis al la Universitato de Dar es Salaam, kie li laboris kiel Profesoro de Historio ĝis 1974.
Rodney iĝis elstara defendanto de Tutafrikismo, kaj estis gravulo por la movado Black Power en Karibio kaj Nordameriko. Dum sia vivo en Dar es Salaam li estis influa por disvolvigo de nova centro de afrika studado.
En 1974 Rodney revenis en Gujanon el Tanzanio. Li intencis profesori ĉe la Universitato de Gujano sed la registaro malhelpis; li aktiviĝis en politiko, fondante la partion Working People's Alliance, efika opozicio kontraŭ la People's National Congress de la registaro. En 1979 li estis arestita akuzita de incendio de du registaraj oficejoj.
La 13an de Junio 1980, Walter Rodney, kiam estis 38, estis murdita per bombo en sia aŭto, unu monaton post esti reveninta el la celebro de la sendependigo de Zimbabvo kaj dum periodo de intensa politika aktivado. Oni ĝenerale akuzis la prezidanton Linden Forbes Burnham.
14975 Serasin
14975 Serasin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Antonietta Serasin, amatora astronomino, kiu vivas en Padovo.
Ĉerivera arbaro
Ĉerivera arbaro aŭ Ĉeriver-arbaro estas arbara ĉerivera areo. Temas pri terenoj apud akvokorpoj kiel rivero, riveretoj, lageto, lago, marĉo, kanalo, estuaro, depresio aŭ rezervujo.
Taja Ŝako
Taja ŝako, aŭ makruk, estas taja ludo devenanta de la ĉaturango-familio de tabulludoj. La ludo estas parenca al la okcidenta ŝako. En Tajlando, taja ŝako estas multe pli ludata ol la okcidenta formo.
Ĉerivera arbaro
La termino ĉerivera (riparia) teknike nur referencas al areoj apud fluantaj akvokorpoj kiel riveroj, riveretoj, riveromarĉoj kaj estuaroj. Tamen la nocioj ĉeriver-arbaro kaj ĉerivera areo ankaŭ povas esti uzataj por indiki areojn apud nefluantaj akvokorpoj kiel lagetoj, lagoj, depresioj kaj rezervujoj.
Semanín
Vilaĝo Semanín situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 5 km sude de urbo Česká Třebová. Vivas ĉi tie.