cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aerbazo Ramstein
Historio
Dum la dua mondmilito, Germanio uzis la proksiman aŭtoŝoseon kiel flughavenon. En aprilo de 1951, Francio kaj Usono interparolis pri establo de militista bazo en Germanio, kiu helpas kontrolon de la aerspaco. Oni plukonstruis la tie ekzistantan neces-aŭtoŝosean flughavenon. La suda parto (Landstuhl) ekfunkciis en 1952, Ramstein en mezo de 1953. La du flughavenoj estis kunigitaj la 1-an de decembro 1957, la nova nomo de la komplekso iĝis Aerbazo Ramstein–Landstuhl. La 1-an de aŭgusto 1958, oni mallongigis nomon de la bazo al Aerbazo Ramstein.
La lastaj F–16-aj aviadiloj forlasis la aerbazon en 1994. Post fermo de la Aerbazo Rhein-Main en 2005, Ramstein iĝis plej grava usona aerbazo de Eŭropo.
12606 Apuleo
12606 Apuleo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Stjepan Šulek
Stjepan Šulek (Stjepan Sulek) (* 5-an de aŭgusto 1914 en Zagrebo; † 16-an de januaro 1986 samloke) estis jugoslava komponisto kaj dirigento.
12606 Apuleo
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono). La 130 fotografiajn platojn tiel eksponitaj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.
Stjepan Šulek
Vivo
Li jam frue komencis studi muzikon (piano, violono kaj kompozicion). En 1936 li akiris siajn diplomojn de la Muzikakademio je Zagrebo (konzertekzameno por violono kiel studento de Prof. Huml). Ĝis 1952 li prezentis kiel soloisto kaj en solokoncertoj; samtempe li laboris altnivele sur la kampo de la ĉambromuziko (1936-1938 li direktis la Zagreban Kvarteton, 1939-1945 li estis membro de Trio Macek-Sulek-Janigro). Ĉe la Konservatorio je Zagrebo li instruis violonon ekde 1939, poste ankaŭ kompozicion (ekde 1948) kaj instrumentadon (ekde 1953). Liaj verkoj estis ludataj land- kaj mondvaste ekde 1945 (Eŭropo, Usono kaj Sudameriko). Ekde1948 li fariĝis koresponda membro de la Kroata Akademio de Artoj kaj Sciencoj kaj en 1954 oficiala membro kaj sekretario de la sekcio muziko de la akademio. Ekde 1958 ĝis 1964 li ests ĉefdirigento de la ĉambra kaj simfonia orkestroj de la zagreba radio kaj televido kaj entreprenis multajn koncertvojaĝojn kun ĉi tiuj ensembloj. Kiel gastdirigento li periode direktis la simfoniorkestrojn de Zagrebo, Belgrado kaj Slovenujo. Por sia laboro li ricevis de la plej altaj institucioj de sia lando plurajn honoradojn kaj dekoraciojn. Stjepan Sulek mortis la 16-an de januaro 1986 en sia naskiĝurbo Zagrebo kaj estis entombigita sur la tiea Mirogoj-tombejo.
12606 Apuleo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la romia verkisto kaj oratoro Apuleo (ĉ. 125 – 164), kies plej grava verko estas la satira "Metamorfozoj"; populare konata kiel "La Ora Azeno" : aventuroj de juna viro magie aliformigita en azeno. Tiu verko entenas ankaŭ la rakonto pri Amoro kaj Psiĥo.
Stjepan Šulek
Verkoj
4 «klasikan konĉerton» por orkestro
3 pianosonatoj
Operoj
Baletoj De veritate (1977)
Kantato
Uralita
Uralita estas multlanda entrepreno de hispana deveno por fabrikado de konstrumaterialoj kun pli ol 100 jaroj de historio. Aktuale ĝi fabrikas materialojn por termoizolado kaj akustika izolado, gipso, tegoloj kaj tubaroj.
Uralita havas sidejon kaj korporaciajn oficejojn en Madrido (Hispanio). Fine de 2010 ĝi havis 3.162 dungitojn, 41 fabrikojn funkciantajn en Eŭropo kaj 2 konstruatajn.
En kelkaj landoj oni uzas antonomazie la nomon de firmao kiu fabrikis fibrocementon, nome uralito, el Uralita.
Laŭ sansistemaj informoj, la mortiga heredo de amianto produktita de la entrepreno Uralita lasis en la zono de Cerdanyola del Vallès 149 okazojn de mortigaj malsanoj ekde 1997.
Laŭ Francisko Azorín uralito estas Emulsio de cemento k. asbesto uzita por fabriki diversajn konstruelementojn, tubojn, tegolojn, k. c. Li indikas etimologion el komerca nomo.
Wenceslas Bojer
Wenceslas BOJER (naskiĝinta la 23-an de septembro 1795 en Kasejovice-Řesanice, mortinta la 4-an de junio 1856 en Port-Luiso) estis aŭstria naturscienculo.
Biografio
La filo de Simon Bojer kaj de Barbara Staub unue fariĝis kiel la patro ĝardenisto. Dum trejnado ĉe la botanikisto Kaspar Maria von Sternberg li sukcesis atentigi pri si Franz Wilhelm Sieber kiu peris por li postenon ĉe la Imperiestra muzeo de Vieno.
Laŭ komisie de la aŭstria registaro li vojaĝis kun Carl Hilsenberg en la 1821-a jaro al la insuloj de ĉe la orienta marbordo de Afriko vizitante la Maskarenojn, Madagaskaron, la Sejŝelojn kaj la insularon de la Amirantoj.
Li sendis ampleksajn kaj altvalorajn kolektojn reen al la botanika kortega kabineto Vienon kaj honorigitis per pensio kaj meritmedalo. En 1822 sendis lin la maŭricia guberniestro Robert Townsend Farquhar al Madagaskaro kie li akompanis princon Rafaria kaj James Hastie, la legaton de reĝo Radama la 1-a de Madagaskaro.
Domicilo en Afriko
Poste li setlis sur la insulo Maŭricio, esploris ĝian flaŭron detalege kaj hejmigis tie multajn fremdajn ekspluateblajn botanikaĵojn.
Li fondis en 1829 (poste li fariĝis ankaŭ ties vicprezidento) kun Charles Telfair, Jacques Delisse kaj Julien Desjardins la Naturhistorian societon de Maŭricio (Société royale des Arts et des Sciences de l'île Maurice), la unua siaspece de Maŭricio.
Ekde 1824 Bojer laboris ankaŭ kiel interpretisto en Afriko. En 1842 li fariĝis kuratoro ĉe la Muzeo Desjardins kaj en 1848 direktoro de la botanika ĝardeno Jardin des Pamplemousses. En 1849 li elektitis membro de la fakula akademio Leopoldina.
Lia ĉefverko estis "Hortus Mauritianus" (1837), kiu enhavas liston de ĉiuj plantoj sovaĝaj kaj kultivataj de Maŭricio. Lia lasta verko Rapport sur le Taraudeur des cannes (1856) traktis la damaĝbeston Diatraea saccharalis, kiu detruis en la 1850-aj jaroj du trionojn de la sukerkano en Maŭricio. Por ties ekstermo la guberniestro estis promesinta monpremion de 50.000 frankoj.
Oches
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Maŭricia rupio
La maŭricia rupio estas la nacia valuto de Maŭricio. Unu rupio estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas MUR.
Ruĝo kaj Blanko
Ruĝo kaj Blanko estas novelaro verkita de L.Ivn kaj eldonita de SAT en 1926. Ĝi ampleksas 68 paĝojn. Pri ĝi EMBA skribas la jenon en EdE en la artikolo pri Ivn: "Tiu ĉi libreto lasas konkludi pri lerta rakontisto, kiu arte reliefigas la kontraston inter la malnova kaj nova generacioj." Kaj en artikolo pri Ruĝo kaj Blanko: „Karikaturoj, amuzaj, sed ankaŭ akraj. Estas mokataj la organizo kaj faroj de l' nuna rusa reĝimo.“ (G. S., E, 1926, p: 18l.)
EdE-R
Administracia juĝistaro en Italio
En Italio la administracia juĝistaro dividiĝas en du nivelojn:
La Ŝtata Konsilio lastinstance verdiktas pri la apelaciaĵoj el la regionaj tribunaloj. La regado fariĝas super ĉiaj decidoj de la ŝtataj aŭ lokaj administraciaj aŭtoritatoj.
La Ŝtata Konsilio rolas ankaŭ kiel konsilanto. Opiniojn donas kvar administraciaj sekcioj. Tiuj opinioj estas devigaj i.a. pri la projektoj de ministraj aŭ prezidentaj reglamentoj, la de ministroj preparitaj kontraktoj aŭ interkonsentoj kaj la eksterordinaraj juĝrimedoj al la respublika prezidento. Okaze de malkonsento inter la registaro kaj la Ŝtata Konsilio, la koncerna ministro alvoku al la Ministrara Konsilio, kiu sola povas decidi ne sekvi la opinion de la Ŝtata Konsilio.
Mátyás Frühwirth
FRÜHWIRTH Mátyás [fruvirt] estis hungara esperantisto, politikisto kaj parlamentano.
Mátyás Frühwirth naskiĝis la  1889 en Soroksár aŭ Vecsés. Li mortis en 1949? en Budapeŝto.
Biografio
Mátyás Frühwirth frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste li lernis juron en Universitato de Budapeŝto, krome li aliĝis al la katolika societo. Li finbatalis la unuan mondomiliton. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis arestita. Ekde 1920 li laboris en diversaj kristanaj movadoj, krome li estis elektita parlamenta deputito. En 1928 li aliĝis al la katolikaj esperantistoj. Li kunfondis la Hungaran Katolikan Esperanto-Societon. Foje li parolis pri Esperanto en la parlamento. Post la 2-a mondmilito li okupiĝis pri komercado de lignaĵoj. Inter 1947-1949 li estis delegito de UEA en Balatonfűzfő.
4047 Chang'E
4047 Chang'E estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Chang'e, (ĉine : 嫦娥), heroino de la ĉina mitologio kiu, manĝinte plantojn de senmorteco, estis por ĉiam forportita sur Lunon.
Artúr Bárdos
Artúr Bárdos [bArdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bárdos Artúr estis hungara reĝisoro, poeto, teatrestro, ĵurnalisto, tradukisto, framasono. Lia filo estis Tamás Bárdos.
Artúr Bárdos  naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Usono en Bufalo.
8858 Cornus
8858 Cornus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Kvecalo
Kvecalo aŭ Kecalo havas plurajn signifojn, elektu inter:
Cikloheptila dubromoacetato
Cikloheptila dubromoacetato aŭ C9H14Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun cikloheptanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheptila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
29-a de aŭgusto
La 29-a de aŭgusto estas la 241-a tago de la jaro (la 242-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 124 tagoj restas.
Je la 29-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 29-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Konfesoj
Konfesoj (origine latinlingve “Confessionum libri XIII” aŭ “Confessiones”) estas aŭtobiografia verko en 13 libroj de Aŭgusteno de Hipono, eklezia patro, verkita ĉirkaŭ la jaro 400 p.K. Ĝi estas unuanime taksata kiel unu el la plej granda ĉefverkoj de la kristana literaturo. En ĝi, Sankta Aŭgusteno, adresiĝanta al Dio, rakontas sian vivon kaj aparte la historion de sia konvertiĝo al Kristanismo. Jen la komenco kiu prezentas la celon kaj la stilon:"Vi estas granda, Sinjoro, kaj tre inda je laŭdo; granda estas via virto, kaj via saĝo nekalkulebla. Kaj Vin laŭdi volas la homo, parteto de via kreitaro, kiu ĉie kunportas sian mortemon, kiu kunportas la pruvon de sia peko kaj la pruvon ke vi rezistas al la malhumiloj (Incipit de la Konfesoj)". (Magnus es, Domine, et laudabilis valde: magna virtus tua et sapientiae tuae non est numerus. Et laudare te vult homo, aliqua portio creaturae tuae, et homo circumferens mortalitatem suam, circumferens testimonium peccati sui et testimonium, quia superbis resistis)
Verka enhavo
La verkon konstituas kontinua parolado per kiu Aŭgusteno sin turnas al Dio (el tio la vorto “Konfesoj” kaj startas kun la citita alvoko al Dio “Invocatio Dei”.
Sekve (ĉapitroj 1-9) la aŭtoro kreas sian rakonton, ofte interrompitan pro ampleksaj kaj profundaj pripensadoj, juĝe trairantaj sian infanaĝon vivitan en Tagaste, kaj siajn studentajn jarojn kaj sian retoran profesion en urbo Kartago. Kaj priskribante la tiun lastajn jarojn li kondamnas sian konduton kiu diboĉemis kaj koruptemis ĝis kiam, aĝanta deknaŭjare, li la legado de Hortensius de Cicerono (verko perdita) sin lasis altiri al la filozofio manikeisma. Lia profesio lin kondukas al Romo kaj poste al Milano, kie okazas lia adhero al Kristanismo kaj baptiĝas permane de la tiama milana ĉefepiskopo Ambrozio de Milano. La aŭtobiografia rakonto konkludiĝas per lia reveno al Afriko kaj lia nomumo al episkopo de Hipono, ofico plenumita ekde 395.
En la lastaj 4 ĉapitroj li atentiĝas pri serio de konsideroj pri la esenco de la tempo, pri la rolo de la vivo de homo, kaj pri ties origino (reirigata al la Kreo), efektivigante iujn komentojn de koncernajn pasaĵojn de la Genezo.
En tiu verko Aŭgusteno, do, precizigas la tri signifojn de la termino “Konfeso”:
Strukturo kaj stilo
Formala karakterizo de la verko estas la stilo alvoka, nome kontinue rekte adresiĝi al Dio, kiu intence fariĝas neformala konversacio, kiu foje cedas la la preĝo, foje al dankesprimo, foje al la propeto.
La stilo de la Konfesoj estas ĉiam alta: en la verko Aŭgusteno elmontras ĉiujn siajn retorajn lertecojn kaj de granda scianto de la Sanktaj Skriboj
La aŭtoro plue alternigas esprimojn koncizajn kaj rapidajn kun ordigota kaj kompleksa periodumo, riĉa je retorikaj figuroj, allasante foje impreson de artifiko, kiu sendube reflektas lian retoran lertecon spertoplenan kaj stilon devenanta el kutimo prediki al fideluloj. En la Konfesoj facilas rimarki influojn kaj eĥojn de la bibliaj skriboj dum la teksto pleniĝas je citaĵoj de ambaŭ testamentoj.
Fine rezultas stilo malegala, viva, drama, perfekte adhera al la rakonta plekto.
Verkaj temoj
Centra temaro de la verko estas la rilato inter Dio kaj homo kaj aparte kiel homo, serĉanta la feliĉon kaj do (laŭ la instruoj de la greka filozofio) la veron: por koni Dion ne povas limiĝi al la racio, se bezonas ankaŭ subtenon de la dia graco kaj, do, de la kredo.
Moderneco de la verko
Alia aspekto de moderneco elstara en la verkon enestas en la fakto ke la aŭtobiografia dimensio estas tiu intima, de la animo; plue la eksteraj eventoj, kvankam nemalĉeestaj, estas vivitaj kun la severa akcento de la pekulo pentofaranta: oni vidu la epizodon de la stelo de piroj (II, 9-18), la priskribojn pri unuaj signoj de la adoleskaĝo, de la nebremsebla allogo por la virina sekso, de la ekstergeedza filo konkubine generita. Malofte antikvepokaj biografiaj kaj aŭtobiografiaj verkoj permesis al si tiom da persona historieco kun tiom da introspekta enmemiĝo.
Celoj de la verko
Centri la celon kiu puŝis Aŭgustenon surpaperigi la verkon ne simplas.
Nature inter la motivoj naskintaj la Konfesojn konsiderindas la neceso, en epoko malfacila por kristanismo, kontraŭbatali iujn herezojn kaj solvi problemojn, koncernantajn la kredon, surfacigitajn okaze de la ĵusaj persekutoj en iuj zonoj de la mediteranea baseno. Sed estus limige konsideri la verkon nur kiel simplan ekzemplon de apologetika skolo, doktrina aŭ kontraŭhereza.
Manke de objektivaj datenoj, oni proponis diversajn hipotezojn celantajn pli ol ekspliki la naskiĝon de la verko indiki la hardan okazon : iuj hipotezis ke Aŭgusteno celis senkulpiĝi ĉe la Donatistoj (negantoj de la valideco de sakramentoj administritaj de episkopoj supozitaj, vere aŭ malvere, malindaj), kiuj lin riproĉis pro la junulaj senbridecoj por lin senkreditigi, aliaj esploristoj vidis en la verko publikan konfeson similan al tiuj de la Katekumenoj. La tezo pli sekvata estas tiu: li volis ekzempli al la aliaj, pere de sia sperto, la penan ascendon de sia animo al Dio Pardonanta, por pri Li festi la grandiozecon kaj la mizerikordon.
Disvastigo kaj influoj
La avantaĝoj de la Konfesoj estis grandegaj: se en la De civitate Dei Aŭgusteno estis pli inspirita kaj en De Trinitate pli profunda, nur tie li atingas sintezon de Kredo, arto kaj kulturo kiuj en la venontaj jarcentoj inspiros elstaregajn artistojn kaj literaturistojn inter kiuj Dante Alighieri, Francesco Petrarca kaj Botticelli.
Petrarca laŭiris la Aŭgustenan modelon por verki sian "Secretum"; kaj eĉ Rousseau adoptis similan titolon por sia aŭtobiografio La Konfesoj pravigante sian elekton pro, evidente, ege malsamaj kaŭzoj.
Szentlászló
Szentlászló (sentlAslo) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Suda Hungario, en departemento Baranya, en subregiono de Szigetvár.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ ĉefvojo Kaposvár-Szigetvár, iam estis ankaŭ fervojo en la sama direkto. Pécs troviĝas 47, Szigetvár 12 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1238. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, sed poste hungaroj, kroatoj kaj germanoj refondiĝis la komunumon. En 1948 la germanoj estis deportitaj, alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio.
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
Kosmopramo Atlantis
Kosmopramo Atlantis (NASA Specifo de Orbita Veturilo: OV-104) estas unu el la floto de kosmopramoj posedata de la usona Nacia Aeronaŭtika kaj Kosma Administracio (NASA). Ĝi estis la kvara operacia pramo konstruita. Post la detruo de Kosmopramo Challenger (Esperante: Defianto) kaj Kosmopramo Colombia (Esperante: Kolombio), ĝi estas unu el la tri plene operaciaj pramoj kiuj restas en la floto. La aliaj du estas Kosmopramo Discovery (Esperante: Malkovro) kaj Kosmopramo Endeavour (Esperante: Klopodo). Post ĝi plenumas STS-125, la fina misio por servi Kosma Teleskopo Hubble, Atlantis estas tempe planita esti la unua kosmopramo kiu emeritiĝas de la floto.
Oparacia historio
Atlantis unue flugis dum Oktrobro 1985, farante klasifikitajn militarajn aferojn, unu el kvin tiaj flugoj. En 1989 Atlantis deplojis du planetajn sondojn, Magellan-an kaj Galeleo-an, kaj en 1991 ĝi deplojis la Gama-radiadan Observejon Compton.
Komence en 1995, Atlantis faris sep sinsekvajn flugon al al rusa kosmostacio Mir. Dum la dua flugo, ĝi liveris kuplan modulon, kaj dum sekvaj flugoj, ĝi faris kosmonaŭtajn interŝanĝojn.
Ekde novembro 1997 ĝis Julio 1999, Atlantis  spertis reekipadon, kun proksimume 165 modifaĵoj faritaj al la pramo, inklude de instalado de la Multifukcia Elektronika Montrila Sistemo, aŭ la vitra kajuto. Ĝi faris ses flugojn de tiam, ĉiuj traktis kunigadajn aktivecojn ĉe la Internacia Kosmostacio.
En oktobro 2002, Atlantis kaj ses-homa pramanaro kompletis 11-tagan mision al la Internacia Kosmostacio kiu implikis tri kosmomarŝojn.
NASA tempoplanis la 27-an lanĉon de Atlantis en septembro 2005, dum la fenestro de la 9an ĝis la 24an. Dekretiĝis malsekure flugi la mision kaj la lanĉa fenestro estis maltrafita pro komplikaĵoj dum la lanĉo de Discovery (Malkovro) por misio STS-114 kaj la sekva suspendo fare de NASA de ĉiuj ontaj pramaj lanĉoj. Atlantis  estis la indikita STS-300-a sava orbitilo por la misio STS-114. Atlantis estis tempoplanita flugi mision STS-121, estis decidite ke Discovery (Malkovro) flugu la mision anŝtataŭe.
Atlantis restis en orbito ligita al la Internacia Kosmostacio dum sia 28-a misio STS117. Pro damaĝo de hajla ŝtormo je la 26-a de februaro, 2007 lanĉo estis malfruigita ĝis la 8-a de junio. Dum en orbito, oni trovis 10 cm ŝiron en la termikprotekta sistemo. Atlantis restis en orbito ĝis la 21-a de junio, 2007 por ripari la ŝiron.
Atlantis estis planita emeritiĝi post sia lastan planitan flugo, STS-125, la fina serva miso al la Kosmoteleskopo Hubble. Ĝi devis esti uzata por provizi partojn por Discovery (Malkovro) kaj Endevro (Strebo) ĝis la antaŭvidita fino de la Kosmoprama programo en 2010. Atlantis estis elektita por frua emeritigo por eviti multekostan revizon kiu estis planita komenci en 2008. Tamen komence de 2008 NASA decidis pliapartigi la revizojn kaj sekve plilongigi la servon de Alantis ĝis iam en 2010.
Listo de flugoj
* Ne antaŭ ** Decidota
Kalia Bestoĝardeno
La Kalia Bestoĝardeno aŭ en hispana Zoológico de Cali estas Bestoĝardeno situanta en la kolombia urbo Santiago de Cali (Kolombio). La parko, situanta ene de la municipa arbaro kaj borde de la rivero Cali, enhavas ĉirkaŭ 1200 bestojn de 180 specioj, inter amfibioj (7%), mamuloj (21%), reptilioj (12%), birdoj (30%), fiŝoj (21%) kaj papilioj (9%) el lemuroj al kondoroj.
La Kalia Bestoĝardeno helpas diversajn programojn kaj edukajn kaj distrajn aŭ studajn por helpi la biodiversecon kolombian kaj krei median konsciencon inter la socio. Ĝi havas totalan areon de 10 hektaroj, kaj la tuta itinero estas de 1,5 km.
Alluvioni Cambiò
Alluvioni Cambiò estas komunumo de Italio.
Maŭritania uguijao
La Maŭritana uguijao - arabe أوقية موريتانية - estas la nacia valuto de Maŭritanio. Unu uguijao estas dividita je kvin ĥumoj (خمس, "ĥum", laŭvorte "kvinonoj"). La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas MRO.
Ciklopentila jodido
Ciklopentila jodido aŭ jodociklopentano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj ciklopentanolo. Ciklopentila jodido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklopentila jodido prezentas jodatomon ligitan al ciklopentila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 9 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Administracia juĝistaro
Administracia juĝistaro estas tipo de tribunalo kiu specializas en administracia juro, partikulare por konfliktoj koncerne al la plenumado de la publika povo.
Julian Castro
Julián CASTRO (esperante Juliano Kastro), naskiĝinta la 16-an de septembro 1974, estas usona politikisto. Li estis la usona Sekretario por Loĝado kaj Urba Disvolviĝo (ministro) ekde 2014 ĝis 2017. Antaŭ tio, Castro estis la urbestro de San Antonio en Teksaso, ekde 2009 ĝis 2014.
Frua vivo
Julian Castro naskiĝis en San Antonio, Teksaso. Liaj gepatroj estis Maria "Rosie" Castro kaj Jessue Guzman. Li estas la ĝemelo de la parlamentano Joaquin Castro. La patrino de Julian estis ĉikana politika agitistino, kiu helpis krei la ĉikanan politikan partion, La Raza Unida (esperante, la unuiĝinta raso). Ankaŭ ŝi kampanjis por iĝi ano de la Konsilantaro de San Antonio en 1971, sed ŝi ne sukcesis.
Iam Juliano diris «Mia patrino estas sendube la plej grava kialo, ke mia frato kaj mi estas en la publika servo. Kreskante, ŝi kunportis nin al multaj kunvenoj kaj mitingoj, kaj aliaj aferoj kiuj estas tre enuigaj por 8-, 9-, 10-jara infano».
Edukado
Castro diplomiĝis en Thomas Jefferson High School en San Antonio en 1992. Sporte li ludis piedpilke, korbopilke, kaj tenise. Li havis la eblecon ludi tenise en la Trinity Universitato, NCAA Division III (en) en sia hejmurbo. Sed li decidis anstataŭ tion iri al Stanford Universitato. Li diplomiĝis tie pri politika scienco kaj komunikado.
Castro eniris la Havard Law School kaj diplomiĝis per nivelo de Juris Doctor en 2000.
Sub la administraciado de Obama
La 22-an de majo 2014, la Blanka Domo diris, ke Castro estis nomumita de prezidento Barack Obama por esti la venonta Sekretario pri Loĝado kaj Urba Disvolviĝo. Li estis aprobita de la Senato la 9-an de julio 2014. La balotorezulto estis 71-26 por li.
Li eklaboris sekretarie la 28-an de julio 2014. Post tio, li estis menciita kiel ebla vic-prezidento de la demokrata nomumo en la usona prezidenta baloto de 2016.
La 28-an de julio 2014, t.e. lia unua tago sekretarie, Castro estis honorita je kunveno nomita "Celebrante la Latinamerikajn Registaranojn". Tiu kunveno estis akceptita de la Kongresa Latinamerika Kokuso Instituto.
Prezidenta kandidato por 2020
La 12-an de decembro 2018, Castro kreis esploran komitaton por prezidenta kandidatiĝo en la usona prezidenta baloto de 2020.
Precize unu monaton poste, Castro oficiale ekis sian prezidentan kanditatiĝon per mitingo en San Antonio. Lia frato, la parlamentano Joaquin Castro, prezentis Julianon dum la mitingo.
Julian Castro finigis sian kampanjon la 2-an de januaro 2020, pro malbonaj rezultoj en opini-sondadoj.
Bôle
Bôle estis ĝis fino de 2012 komunumo en la Distrikto Boudry en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1761 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 ĝi estis kunigita kun la imaj komunumoj Auvernier kaj Colombier al la nova komunumo Milvignes.
Geografio
Bôle situas 8 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo sur alteco de 523 m s.m. ĉe la suda deklivo de la plej suda ĉeno de la Neŭŝatela Ĵuraso proksimume 100 metrojn super la Lago de Neŭŝatelo, ofertante belan vidon al la lago kaj al la Alpoj. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas norde sur alteco de 674 m s.m. en la arbaro Bois Devant. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bôle kaj la setlejoj Treyvaux en okcidento, La Croix en sudo, La Mairesse en oriento, kaj Les Colleises en nordo.
Iamaj najbaraj komunumoj
La iama komunumo Bôle limis ĝis fino de 2012 en nordo al Rochefort, en oriento al Colombier, kaj en sudo kaj okcidento al Boudry.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 173 de Boudry al Rochefort. Tra la komunumo pasas la fervojlinio de Neŭŝatelo al Pontarlier, kiu estis malfermita la 25-an de julio 1860. La stacidomo de Bôle ĉe tiu linio estis malfermita tamen nur en la jaro 1895. Laŭlonge de la suda limo de la komunumo pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj, kies stacidomoj de Boudry kaj Colombier situas rekte sur la limo de la komunumo Bôle. Krome tra la komunumo pasas buslinio de Colombier al Rochefort.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bôle datiĝas el la jaro 1346 kiel Boule. en Bôle estis trovitaj 30 tomboj el la epoko de la Merovidoj. Dum mezepoko Bôle formis parton de la grandparoĥo Pontareuse. Ĝis 1848 Bôle estis parto de la kastelvoktejo Boudry sub la regado de la Grafoj de Neŭŝatelo.
Pere de la kunigo de Auvernier, Bôle kaj Colombier al la nova komunumo Milvignes la loko kun efiko de la 1-a de januaron 2013 ĉesis ekzisti kiel memstara komunumo.
31429 Diegoazzaro
31429 Diegoazzaro estas tre malgranda, neordinare hela kaj nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Brunventra stepkoko
La Brunventra stepkoko estas specio de birdo de la familio de Pterokledoj.
Disvastiĝo
Ili troviĝas en sekegaj, arbustaj regionoj komunaj en centra kaj norda Afriko kaj suda Azio. Tiu ĉi specio pli precize loĝas en Afriko en larĝa subsahara zono pli larĝa oriente el rivero Nilo ĝis Kenjo, en Azio en suda Saŭdarabio, kaj el Mezoriento ĝis Barato. Kvankam ili loĝas en tre varma klimato, ili multege rilatas al akvo kaj ĉiutage venas al akvejoj trinki eĉ se ili estas 50 mejlojn for.
Aspekto
Temas pri mezgranda birdo 31 31 cm longa kun pezo de 140 ĝis 240 la ino kaj 170 ĝis 290 la masklo. Kiel ecoj kiu diferencigas la specion de aliaj pterokledoj en vosto estas centraj pulmoj tre longaj kaj ventro kaj subflugiloj estas malhelbrunaj. La masklo estas ĉefe sablokolora kun brustostrio tre nigra kun blanka pli mallarĝa strio supre. La ino estas pli striita en krono, kolo kaj dorso kaj iom pli malgramda ol la masklo. Junuloj estas similaj al inoj, sed eĉ pli striitaj en supraj partoj kaj sen longaj centraj vostoplumoj. La okuloj estas nigraj kaj la okulringoj flavaj; la beko estas bluecaj. La kruroj estas plumokovritaj, brune supre kaj blanka malsupre.
Eksteraj ligiloj
Bestoĝardeno de Saint Louis
Linio 11 (metroo de Madrido)
La Linio 11 de la Metroo de Madrido iras inter la stacioj de kaj, entute 7 stacioj kun platformoj el 115 metroj, ligitaj per  en larĝmezura tunelo.
Plej multe de la linio 11 situas en la tarifa zono A, kun la escepto de la stacio, en Leganés, kiu, estanta ekster Madrido, apartenas al la tarifo B1.
Nuntempe ĝi estas la plej mallonga linio de la metroo Madrido (krom la branĉo -).
Neu Boltenhagen
Neu Boltenhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lubmin de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Theodor Busse
Ernst Hermann August Theodor BUSSE (15a de decembro 1897 – 21a de oktobro 1986) estis germana oficiro dum la Unua Mondmilito kaj la Dua Mondmilito.
Dum la lastaj kvin monatoj de la milito, Busse komandis la 9an Armeon kiu estis tiam parto de la Armegrupo Vistula. Dum la sovetoj plue avancis en Germanion, li luktis por protekti la germanan ĉefurbon en la Batalo de Berlino. Specife, Busse komandis la 9an Armeon dum la Batalo de Seelow kaj la Batalo de Odro-Niso.
Post la milito li estis kaptito. En nova vivo li verkis pri la milito.
Laŭdo de Du Landoj (ŝipo)
La antikva ŝipo el cedra ligno de faraono Snofru (Antikva Egipto) nome Laŭdo de Du Landoj estas la unua referenco registrita (2613 a.K.) de ŝipo aludita per ties nomo. Ĝi estis ĉirkaŭ 50 m longa kaj farita el cedra ligno.
Charles Bachman
Charles William BACHMAN (11-an de decembro 1924, Manhattan, Kansaso, Usono - 13-an de julio 2017) estis komputikisto, speciale en la areo de la datumbazoj.
Li ricevis la Premion Turing en 1973 pro "siaj elstaraj kontribuoj al la teknologio de la datumbazoj". Li estis elektita kiel membro distingita de la British Computer Society en 1977 pro sia pionira laboro en sistemoj de datumbazoj.
Li estas konita pro siaj ardaj diskutoj kun Edgar F. Codd, kiu apogis la rilatan modelon pri datumbazoj kontraŭ la opinio de Bachman.
Neuberg im Burgenland
Ne miskomprenu kun Neuburg en Burgenlando!
Neuberg im Burgenland, hungare Újhegy [Ujhedj], kroate Nova Gora, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La loknomoj en la menciitaj 3 lingvoj signifas: Nova-monto.
Situo
Neuberg im Burgenland troviĝas laŭ traira flankovojo.
Historio
Post la mezepoko rifuĝintaj kroatoj alvenis. En 1910 vivis en la komunumo 1237 homoj ( 969 kroatoj, 257 germanoj, 10 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Újhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Neuberg im Burgenland 1072 homoj (657 germanoj, 406 kroatoj, 2 hungaroj kaj aliaj).
Alice Superiore
Alice Superiore estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Trausella, Meugliano, Meugliano, Lessolo, Rueglio, Vico Canavese, Fiorano Canavese, Issiglio, Lugnacco, Pecco kaj Vistrorio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(11192) 1998 XX49
(11192) 1998 XX49 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Firiza
Firiza (hungare: Felsőfernezely, germane:Fernesch) estas vilaĝo en Rumanio norde de Baia Mare.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1421 loĝantojn (rumanoj); en 1992 842 (rumanoj).
Histoiro
Ĝia unua mencio skribe estas en 1329. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szatmár). Administre ĝi apartenas al Baia Mare.
Pola landvojo n-ro 92
Pola landvojo n-ro 92 (DK92) estas landvojo kiu kunigas Miedzichowo-n kun Poznań kaj Konin, paralela kun Pola aŭtovojo A2. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Grandpollanda Provinco.
Listo de asteroidoj (134001–135000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 134001 ĝis 135000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam iliaj orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post iliaj malkovroj. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Ĉankaoj
La ĉankaoj vivis en partoj de la nunaj departementoj Apurímac, Ayacucho kaj Huancavelica. Gravaj politikaj centroj estis inter aliaj Wamankarpa (falkotendo) kaj la urbo Antawaylla (Andahuaylas, kuproherbejo). La ĉankaoj, mem ekspansia regno, grave endanĝerigis la inkaojn kaj en 1438 sieĝis Kuskon per 40000 soldatoj sub la gvidado de Anku Walluq. Sed tiu konkerprovo finiĝis katastrofege. La unigita armeo de la inkaoj, kanaoj (K'ana aŭ Cana) kaj kanĉoj (Qanchi aŭ Canchi) neniigis dum la batalo de Yawarpampa (sangopampo) la ĉankaan armeon; la reĝlando de la ĉankaoj estis ensorbita per la inkaa imperio. Tiu evento estis epokoŝanĝo en la inkaa tradicio. La venkinta reĝo de la inkaoj portis de tiam la nomon "ŝanĝanto de la mondo", Paĉakutek Jupanki.
NPO
La vorto havas plurajn signifojn:
Nervo (apartigilo)
La vorto nervo povas havi plurajn signifojn, inter aliaj:
(17711) 1997 WA7
(17711) 1997 WA7 estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
1759 Kienle
1759 Kienle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Coxilha
Coxilha estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Passo Fundo. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 826 loĝantoj.
Kredu min, Sinjorino!
Kredu min, Sinjorino! estas la titolo de originala romano de Cezaro Rossetti. Ĝi troviĝas en la baza legolisto kaj estas eldonita la unuan fojon en 1950, la sama jaro, en kiu Rossetti mortis. Tamen la verko mem estis finita en 1949. En januaro 2002, la verko fariĝis publika havaĵo por loĝantoj de tiuj landoj kun kopirajto limigata ĝis la vivo de la aŭtoro + 50 jaroj.
La libro, kiun la aŭtoro dediĉis al sia frato Reto, estas membiografia romano, kiu rakontas pri la vivo kaj laboro kiel eksponisto.
La libron tradukis en la hungaran Sándor Szathmári (Tréfán kívül, 1957).
Soloturno-Lebern (oficdistrikto)
La oficidistrikto Soloturno-Lebern (en la germana lingvo Amtei Solothurn-Lebern) estas elektodistrikto por la parlamento de Kantono Soloturno. La oficdistrikto Soloturno-Lebern konsistas el la du soloturnaj distriktoj Soloturno kaj Lebern. Kun 59679 loĝantoj la oficdistrikto Soloturno-Lebern rajtas je 23 mandatoj por la kantona parlamento.
Geografio
La oficdistrikto Soloturno-Lebern konsistas el la teritorio de la urbo Soloturno kaj la regiono oriente de ĝi ĝis Grenchen ĉe la norda bordo de la rivero Aro kaj la suda flanko de la Soloturna Ĵuraso.
Historio
La oficdistriktoj estis kreitaj en la jaro 2005 el po du distriktoj por krei pli grandajn elektrodistriktojn por plijustigi la proporcian reprezentadon en la kantona parlamento favore al pli malgrandaj partioj.
4869 Piotrovsky
4869 Piotrovsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomido Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ (aŭ de ties edzo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ laŭ la JPL Small-Body Database) elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
15703 Yrjölä
15703 Yrjölä estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
4869 Piotrovsky
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa arkeologo Boris Borisoviĉ Pjotrovskij (aŭ Piotrovskij) (cirile : Борис Борисович Пиотровский, 1908–1990), direktoro de la muzeo de la Ermitejo en Sankt-Peterburgo de 1964 ĝis sia morto. Tiu nomo honoras ankaŭ ties filon Miĥail Borisoviĉ Piotrovskij (cirile : Михаил Борисович Пиотровский), orientalistikon kaj direktoron de la muzeo de la Ermitejo kiel posteulon de sia patro.
15703 Yrjölä
Nomo
Ĝia nomo honoras Ilkka Yrjölä, finnan amatoran astronomon, kiu observis la meteorfluojn, uzante sistemajn komputon de reflektoj de antaŭa difuzo de meteoro. Li konfirmis multenombrajn grandaj meteorfluojn, inklude la fluon de la Koĉeridoj de 1994.
Andrej Kolmogorov
Andrej Nikolajeviĉ KOLMOGOROV (Андрей Николаевич Колмогоров) (naskita la 12-anjul./25-an de aprilogreg. 1903 en Tambov; mortinta la 20-an de oktobro 1987 en Moskvo) estis elstara soveta matematikisto de la 20-a jarcento. Li pritraktis variajn sciencajn fakojn, inkluzive de probablokalkulo, topologio kaj klasika mekaniko.
En 1980 li estis premiita la Wolf-Premio pri Matematiko.
Duĵine
Duĵine, serbe Дужине, slave Dužine, germane Setschanfeld, hungare Szécsenfalva [sEĉEnfalva] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Plandiŝte.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Bánlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Duĵine 219 homoj, (119 serboj, 68 makedonoj, 18 slovenoj, 5 hungaroj kaj aliaj).
Bertold Hummel
Bertold HUMMEL (* 27-an de novembro 1925 en Hüfingen; † 9-an de aŭgusto 2002 en Würzburg) estis germana komponisto de Nova Muziko.
Vivo
Hummel studis ekde 1947 ĝis 1954 ĉe la muzikaltlernejo en Freiburg im Breisgau kompozicion ĉe Harald Genzmer kaj violonĉelon ĉe Atis Teichmanis. Ekde 1954 ĝis 1956 sekvis koncertvojaĝoj kiel komponisto kaj violonĉelisto, en 1955 li edzinigis violoniston Inken Steffen, kiu naskis al li 6 filojn. Ekde 1956 ĝis 1963 Bertold Hummel estis kantoro en Freiburg kaj libera kunlaboranto de la radiostacio Südwestfunk Baden-Baden kaj estis vokita en 1963 kiel kompozicio-instruisto al la tiama Ŝata Konservatorio en Würzburg. Ekde 1963 ĝis 1988 li direktis kiel posteulo de Lotte Kliebert la Studion por Nova Muziko Würzburg, en 1974 li profesoriĝis. Ekde 1979 ĝis 1987 li estis prezidanto de la Altlernejo por Muziko je Würzburg (ekde 1988 li honorprezidentas tie) kaj ekde 1982 li estis membro de la Bavara Akademio de Belartoj. Li gastprelegis kaj vojaĝis por la prezentado de siaj verkoj tra Eŭropo, Usono, Sudameriko, Kanado, Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, Japanujo, Australio, Egiptujo kaj Sud-Afriko. Bertold Hummel mortis en 2002 en Würzburg.
Marĝenaj kostoj
Marĝenaj Kostoj en la ĝenerala ekonomio indikas la sumon kiu aldoniĝas al la totalaj kostoj (t.n. integraj kostoj) pro pligrandigo de la produktokvanto per unu unuo.
Kataro
Kataro (قطر; oficiale دولة قطر signifante Ŝtato de Qatar) estas emirlando en sudokcidenta Azio kaj Meza Oriento. La lando okupas malgrandan duoninsulon de la pli granda Araba Duoninsulo. Norde, oriente kaj okcidente ĝis estas ĉirkaŭita de la Persa Golfo. Nur sude ĝi landlimas kun Sauda Arabio, sed marlimas oriente kun la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj okcidente kun Barejno. La ĉefurbo estas Doho.
Kataro estas membro de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj, de la Organizaĵo de Petrol-Eksportaj Landoj (OPEL aŭ OPEC) kaj de asociita membro de la Internacia Organizaĵo de la Franclingvio (IOF) depost la 13-a de oktobro 2012 sed konstestita. Iuj komentistoj kritikas ke la OIF perdas ĝian specifecon, ĉar ĝi kreskadas integrante landojn kiuj ne estas konsideritaj franclingvaj.
Kulturo
Krom la muzeo Mathaf: Araba Muzeo de Moderna Arto, la plej granda muzeo en Doha estas la, kiu estas pli granda ol la Nacia Muzeo de Kataro. Kataro ne postulas specialan vestokodon al eksterlandanoj. Ardah (Arabe: العرضة‎) estas la nacia (folklora) danco. Grava instanco en la kultura vivo kaj nacia heredaĵo estas la Qatar Foundation.
La emirato gigante investas monon en kulturo, edukado kaj la sanitara sistemo, kiu ankaŭ promesas liberan kuracan prizorgon al gastlaboristoj.
Lingvoj kaj edukado
La araba lingvo estas oficiala lingvo, sed al la angla lingvo kiu komprenas plimulton de la loĝantoj estas pli kaj pli kutima por komercaj kaj edukaj celoj. La monunuo estas la katara rialo. Farsi (aŭ persa) estas la dua plej grava fremda lingvo, Rezulte de la multkultura mozaiko de la lando, ankaŭ multaj aliaj lingvoj estas parolataj kiel: la hindan, la tamilan, la nepalan, la baluĉa n (43,900), la egiptan varianton de la araba (43,900), la anglan (30,700), la malajalan (59,300), Najdi parolatan araban (43,900), la nord-levantparolantan araban (432,000), la sinhalan (43,900), la sud-levantparolantan araban (294,000), la sudparolantan araban (43,900), la tagalogan (96,600) kaj la urdua n (138,000).
Historio
Kataro estas unu el pluraj historiaj emirlandoj de la Araba Duoninsulo. Ĝi estis unu el la Ŝtatoj de Batalhalto.
La ŝtato estas sendependa lando ekde la 3-a de septembro de 1971. Diference de aliaj najbaraj emirlandoj Kataro decidiĝis ne fariĝi parto de Sauda Arabio aŭ Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Malkovro de krudnafto komence de la kvardekaj jaroj tute ŝanĝis la nacian ekonomion. Antaŭe Kataro estis malriĉa fiŝkaptista lando kun vasta malriĉeco. Nun la lando havas altan vivnivelon.
Geografio
La katara duoninsulo elkuras 160 km en la Persan Golfon. Plimulto de la lando estas ebenaĵa dezerta plataĵo kovrita de sablo. La Sovaĝbestoj de Kataro inkludas la faŭnon de la duoninsulo. La surtera faŭno de la lando inkludas multajn malgrandajn noktumajn mamulojn, kelkajn reptiliojn kiuj plejparte konsistas el lacertuloj, kaj artropodoj. Akvaj bestoj ĉefe inkludas fiŝojn, salikokojn kaj perlostrojn. La dezerto kaj la marbordo formas gravan ripozejon por kelkaj migrantaj birdospecioj dum aŭtuno kaj printempo. Urbaj kaj agrikulturaj disvolviĝoj kaŭzis pliiĝon de birdospecioj.
Urboj
Doha aŭ arabe Ad-Dauhá, ĉefurbo de Kataro, estas la plej grava el la lando kaj tie vivas pli ol duono de la loĝantoj. Dua plej granda urbo estas Al Rayyan (arabe : الريان). Pli ol 90 % kataranoj vivas en urboj.
Ekonomio
Kataro estas la plej riĉa lando de la mondo. La valuto de la lando estas la katara rialo (QR), kiu estas dividita en 100 dirhamoj. La centra banko de la lando konservas la interŝanĝon kun la dolaro konstanta je 3,65 rial po dolaro.
La naciaj enspezoj de Kataro devenas ĉefe el krudnafto kaj tergaso. Rezervoj de krudnafto estas taksataj al 15 miliardoj da bareloj (2,4 km3). La riĉeco kaj la vivnivelo de kataranoj estas komparebla kun okcidenta Eŭropo.
La inflacia indico en Kataro estas proksimume 2.3%, kaj la senlaborecoprocento estas proksimume 2.7%. La ekstera ŝuldo de Kataro estas 17,5 miliardoj da dolaroj.
Ĝia laborantaro estas proksimume 140,000 homoj. La industrio temigas plejparte la produktadon de nafto kaj ĝia rafinado, sterko, petrolkemiaj materialoj (kiuj rilatas al petrolo), ŝtalo kaj cemento. Estas 400 kilometroj da tergasduktoj funkciigitaj fare de Katargaz, kaj aliaj 235 kilometroj da naftoduktoj trairas la landon. La industriokreskofteco de Kataro estas ĉirkaŭ 10%.
Ekzistas proksimume 1,230 km da vojoj en la lando, el kiuj 1,107 km estas pavimitaj. Havenoj troviĝas en la urboj Doho kaj Umm Said kaj sur la insulo Halul. Kataro havas kvar flughavenojn, du el ili havas aviokurejoj kiuj longas pli ol 3 km.
En 2005, la fonduso "QIA" estis establita kun la celo establi la ekonomion de Kataro per disetendiĝo en diversajn areojn de investo, inkluzive de akiroj de aktivaĵoj kaj firmaoj plejparte en eksterlandoj. Ekde kiam ĝi estis establita, la fonduso komencis akiron kaj kreskas rapide.
Demografio
Pro la fakto ke la plimulto de la loĝantoj estas almigrintoj laborantaj en la krudnafta industrio, Kataro estas kultura mozaiko.
Nur 20% de la loĝantaro estas katarana. En Kataro vivas pli da baratanoj (630 000) kaj nepalanoj (400 000) ol Kataranoj. Fine de septembro 2017 la lando havis 2 634 234 loĝantojn. Ĉirkaŭ la duono de la loĝantaro vivas en aŭ cirkaŭ la ĉefurbo (Doha).
Sporto
En 2022, Kataro fariĝos la unua araba lando por gastigi la futbalan mondpokalon. Ankaŭ kuradkonkursoj kun kameloj estas popularega sporto.
Amaskomunikiloj
Iuj kataraj tagĵurnaloj estas verkitaj en la araba (Al-Raya, Al-Sharq kaj Al-Watan), aliaj estas en la angla : Gulf Times (angla versio de Al-Raya) kaj The Peninsula (angla versio de Al-Sharq). La unua televida kanalo, Qatar Television, estis lanĉita en 1970. En 2018, Raportistoj Sen Limoj klasifikis Kataron je la 125-a loko en la monda klasifikado de gazetara libereco, pro la malhelpoj kaj cenzurado de ĵurnalistoj kiuj pritraktas aferojn de la reĝa familio, la registaro kaj islamo. Al-Ĝazira (Al Jazeera) estas tutmonde konata televida kanalo kiu ekzistas en du formoj, unu por eksterlanda celgrupo kaj alia por la enlanda. Ambaŭ havas malsimilan enhavon sed ko-ekzistas.
Politiko
Kataro estas tradicia monarĥio sub regado de emiro Hamad bin Ĥalifa Al Thani. Familio de Al Thani regas ekde duono de la 19-a jarcento. Islama juro dominas en familiaj kaj personaj aferoj. Civitanoj de Kataro ne pagas imposton el enspezoj.
La 25-an de oktobro 2017, interkonsento por defendo kaj armea kunlaborado estis subskribita inter Kataro kaj Rusio, samkiel memorando pri kunlaboro en la kampo de liverado de armiloj kaj la defendo de la aerspaco.
Kritikoj okaze de la Futbala Mondpokalo 2022
Jam unu jaron antaŭ la okazigo de la Mondpokalo la katara registaro avertis, ke samsekseco estas malpermesita en la lando, pro kio oni ne permesos tiajn montrojn ankaŭ dum la ĉampionado. Tio okazis kiam tutmonde multaj sportistoj kaj partikulare futbalistoj, landaj ferderacioj kaj internaciaj organizoj almenaŭ teorie apogas la lukton por la homaj rajtoj. Tio ne estis surprizo, ĉar jam en la elekto de Kataro super Usono, Aŭstralio, Sud-Koreio kaj Japanio en 2010, estis tia kondiĉo. La sistema malobeo de Kataro al la homaj rajtoj, jam estis konata delonge. Do, la respondeco pri la elekto de tia lando por internacia sportevento, kuŝas je la flanko de la elektantaj institucioj, kiu certe celis plie la ekonomiaj kontraktoj, pri kio Kataro ja certe povos disponigi. Jam en Marto 2021 stariĝis tajdo de kritikoj, ĉefe kiam la brita gazeto The Guardian publikigis informon pri pli ol 6 000 laboristoj mortintaj, ĉefe eksterlandanoj kaj ĉefe por la rapida konstruado de infrastrukturoj por la ĉampionado, kaj partikulare pro la sklavismaj laborkondiĉoj.
Religio
Islamo estas la ŝtata religio. La plimulto de kataranoj kredas en ŭahabismo, movado ene de la sunaismo. Al la ŝijaismo apartenas nur minoritato.
Jordan (Guimaras)
Jordan - Bayan ng Jordan - estas marhavena urbo (municipo) en Filipinoj, en insulo Guimaras, en regiono Okcidentaj Bisajoj, kie estas ĉefurbo de la provinco Guimaras. La urbo havas 14 distriktojn.
Geografio
Jordan kuŝas laŭ okcidenta marbordo de la insulo. Regiona ĉefurbo Iloilo (urbo) troviĝas 12, Bacolod 41, Cebuurbo 147, Tagbilaran 173, Ormoc 224, ĉefurbo Manilo 477, Kezonurbo 485, Dabao 513, General Santos 573, Laoag 875 kilometrojn (aere).
Historio
La historia loknomo estis Nagaba, sed estis ŝanĝita en 1902 al Jordan (honore al Jordano). En 1918 la komunumo oficiale formiĝis kun 33 distriktoj, kiam ĝi disiĝis de Buenavista dum dominado de Usono. Inter 1942-1945 japana dominado okazis. En 1941 1995 la foraj distriktoj forlasis Jordan-on. Guimaras iĝis aparta provinco en 1992; antaŭe ĝi apartenis al Iloilo.