cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Károly Réthy
Biografio
Károly Réthy ekinteresiĝis pri pentrado kiel jurstudento. Li estis lernanto de Artistkolonio Nagybánya inter 1903 kaj 1907. En Budapeŝto li vizitis ankaŭ la privatlernejon de Károly Ferenczy. Li studvojaĝis en Munkeno, Vieno kaj Parizo. En 1908 li edziĝis kaj li havis jam atelieron en Munkeno. En 1911 ŝia edzino mortigis sin. Li revenis invalida el la unua mondmilito. Liaj pentraĵoj disŝutiĝis.
Esperanto-klubo de Jyväskylä
Esperanto-klubo de Jyväskylä estas societo, kiu ligas esperantistojn en urbo Jyväskylä kaj en regiono Meza Finnlando. Ĝi estis fondita en 1964. Al ĝi apartenas nuntempe ĉ. 40 membroj. La nuntempa prezidanto de la klubo estas Seija Kettunen
Fiziopatologio
La fiziopatologio estas la studo de la patologiaj procezoj (malsanoj) ĉu fizikaj ĉu kemiaj kiuj okazas en la vivantaj organismoj dum la realigo de ties funkcioj. Tiu fako studas la mekanismojn de produktado de la malsanoj rilata al la maksimumaj niveloj nome molekula, subĉela, ĉelaj, hista, organa kaj anatomia.
Esperanto-klubo de Jyväskylä
Kiel prezidantoj de la klubo funkciis pli frue Marjatta Linjama, Matti Lehtinen, Aimo Rantanen, Terttu Tyynelä,
Fiziopatologio
La fiziopatologio estas tre rilata al la anatomio, molekula biologio, biokemio, ĉela biologio, genetiko, fiziologio, imunologio, farmacio kaj morfologiaj sciencoj. La fiziopatologio derias el la fiziologio (biologia scienco kiu celas la studon de la dinamiko de la organizitaj korpoj). Tiel, la fiziopatologio estas konstituata kiel fako bazita sur la havigo de la sciencaj bazoj de la praktiko de la medicino. Krome, ĝi estas ponto inter la bazaj kaj klinikaj fakoj kaj, studante animalojn (inter ili la homon), ĝi faras gravan alproksimigon al la veterinara medicino.
Esperanto-klubo de Jyväskylä
La klubo havis en dua duono de 1980-aj jaroj propran gazeton, kiu nomiĝis Maldormemulo.
Maldormemulo
Maldormemulo estis gazeto de Esperanto-klubo de Jyväskylä de 1985 ĝis 1989. La gazeto estis plene en Esperanto. La gazeton redaktis Matti Lahtinen (la unua numero) kaj Jukka Pietiläinen. Maldormemulo aperis kvarfoje jare. Kiam Esperantolehti komencis aperi fine de 1989 la Maldormemulo estis malfondita.
Hejmopagoj de la Esperantoklubo de Jyväskylä
Zug
Geografio
Zugo estas la ĉefurbo de la samnoma Kantono Zugo. Ĝi havis 27,537 loĝantojn la 31-an de decembro 2012. Zugo situas je la nordorienta bordo de pitoreska lago, kiu havas sian nomon de la urbo, nome Lago de Zugo, kaj ĉe la piedo de la monto Zugerberg (kio signifas Monto de Zugo). Al la komunuma teritorio apartenas ankaŭ la eksklavo Alpli sur la monto Rossberg tute en la sudo de la komunumo ĉe la limo al Kantono Ŝvico.
En Zugo situas la eŭropa sidejo de la firmao AMGEN kaj ankaŭ tiu de VARO.
Trafiko
Zugo estas grava fervojkrucpunkto. De tie trajnlinioj kondukas al Zuriko, Lucerno kaj tra Sankt-Gotardo al Tiĉino. Per la aŭtoŝoseo A4a oni de Zugo atingas la Gotardo-aŭtoŝoseon. Ek de decembro 2004 Zugo disponas pri propra urba fervojo konsistante el du linioj kun entute 15 haltejoj.
Historio
Zugo estis fondita de la Grafoj de Kiburgo je la fino de la 12-a jarcento. Unuan fojon Zugo estis nomumita urbo en dokumento el la jaro 1242. En la jaro 1273 Rudolfo la 1-a de Habsburgo aĉetis la urbon Zugo. La 1-an de majo 1351 la zuganoj aliĝis la Svisa Ĵurkomunumo samtempe kun Zuriko kaj Berno.
Ekde 1415 ĝis la Vestfalia Paco 1648 Zugo estis libera regna urbo de la Sankta Romia Imperio.
La 4-an de marto 1435 dronis la tiama strateto Untergasse kune kun la ĉelagobordaj domoj en la Lago de Zugo. 60 homoj mortis dum tiu katastrofo kaj 26 domoj detruiĝis.
Acida brasiko
Acida brasiko, acidbrasiko aŭ saŭrkraŭto estas per laktoacida fermento konservita blanka brasiko. Tiu konserva metodo venas verŝajne el Ĉinio. Acida brasiko estas manĝata kiel aldona nutraĵo ĉe diversaj manĝoj.
Acida brasiko estas riĉa je laktoacido, vitaminoj A, B, C kaj mineralsaloj kaj estas grava C-vitamin-entena brasikaĵo vintre en la kontinenta, varmeta zono.
Historio
Acida brasiko estas manĝata ofte kun porkaĵo en Germanio, Pollando, Franca regiono Alzaco kaj Ĉeĥio, sed ĉe judoj kun anseraĵo aŭ anasaĵo.
Kiam la ŝipoj longvoje veturis, oni ĉiam kunportis acidan brasikon por eviti skorbuton.
Produktado
Oni detranĉas (rabotas) striojn de la freŝa blanka brasiko kaj metas ĝin en poton aŭ specialajn lignajn ujegojn (tino), barelojn. La aldonita kuireja salo forsuĉas dum la fermenta proceso la likvaĵon de la blanka brasiko. Oni ankaŭ aldonas spicaĵojn kiel pipro, aneto, kreno ks. Menciindas, ke en Transsilvanio oni fermentigis nur plenajn brasikojn, oni surŝutas la brasikajn kapojn per salakvo. Oni ofte aldonas brasikajn kapojn al la tranĉitaj brasikoj, ĉar la plenajn foliojn oni uzas por pretigi farĉitan brasikon.
Fine de la fermentado, salakvo kovras la brasikon (tio daŭras 4-6 semajnojn). Gravas, ke aero ne restu en la brasiko, ĉar anstataŭ la dezirata acida fermentado komenciĝas putriĝa proceso. Pro tio oni pezumas per ŝtonoj la brasikon.
La fermentada proceso okazas per bakterioj troviĝantaj en la aero, sed inter sterilaj industriaj cirkonstancoj, oni nenature aldonas la necesajn bakteriojn.
Oni ofte trinkas la likvaĵon de la acida brasiko.
vidu ankaŭ peklita kukumo
István Bubik
István BUBIK [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bubik István estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
István Bubik  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Ceglédbercel.
Biografio
István Bubik frekventis franciskanan gimnazion en Esztergom, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1981. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En fina erao de la socialismo li aktivadis en la formiĝanta opozicio. En 1988 li vojaĝis al Londono, kie li faris fizikan laboron pli ol jaron. Hejmenveninta li aliĝis al la ĵus fondita Teatro Művész. Mallonga interrompo okazis en Teatro Thália (Budapeŝto). Li havis roloj ankaŭ en muzikaloj, li ŝatis deklami poemojn kaj li ofte tamburadis.
Li mortis pro trafika akcidento. Li ricevis premiojn inter 1983-2004. Li havis edzinon, kiu naskis filinon, sed li havis ankaŭ alian filinon el alia kontakto.
Kota Aoki
Kota Aoki (青木 孝太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Fagiano Okayama, Ventforet Kofu kaj Thespakusatsu Gunma.
Scharnitz
Scharnitz [ŝarnic] estas komunumo en Tirolo (Aŭstrio), en distrikto Innsbruck Land. Ĝi situas ĉe rivero Isar, ĉe ties fonto kaj sude de ties trairo al la malvastejo Porta Claudia.
Ĉar tiun malvastejon uzas ankaŭ ter- kaj fervojo, Scharnitz situas ĉe la ŝoseo inter Seefeld kaj Garmisch-Partenkirchen kaj ĉe la fervoja linio Innsbruck–Mittenwald–Munkeno.
Urba partnereco
Scharnitz, kie fontas rivero Isar, en 2009 partneriĝis kun Plattling, kie Isar enfluas en Danubon.
Derivaĵo de kvociento
En matematiko, la kvocienta regulo estas idento por derivaĵo de funkcio kiu estas la kvociento de du la aliaj funkcioj por kiuj la derivaĵoj ekzistas.
Se la funkcio f(x) estas donita kiel
kaj h(x)≠0, tiam la derivaĵo de f(x) estas
aŭ en la alia skribmaniero
Pli detale, se por ĉiu x en iu malfermita aro enhavanta nombron a, h(x)≠0 kaj g'(a) kaj h'(a) ambaŭ ekzistas do f'(a) kaj
Per difino de derivaĵo
Oni eligu la 1/w kaj kombinu la frakciojn en la numeratoro:
Adiciante kaj subtrahante de g(x)h(x) en la numeratoro:
Oni faktorigu ĉi tion kaj multipliku je la 1/w tra la numeratoro:
Nun oni movu la limigon tra:
Laŭ la difino, la limigoj en la numeratoro estas derivaĵoj, kaj do tiel:
Per regulo por derivaĵo de produto
Se
do
kaj
De ĉi tie per algebraj transformoj eblas ricevi formulon por f'(x).
Ankaŭ eblas apliki la regulo por derivaĵo de produto rekte se 1/h(x) estas konsiderata kiel la dua multiplikato :
Kun tio ke rezultas
Per tuteca derivaĵo
Funkcio povas esti konsiderata kiel funkcio de du variabloj g kaj h, ĉiu el kiuj en sia vico estas funkcio de x.
Ambaŭ partaj derivaĵoj de f je g kaj h povas esti trovitaj:
kie h estas konsiderata kiel konstanto; kaj
Röslau
Röslau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wunsiedel kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Derivaĵo de kvociento
Per tuteca derivaĵo
kie g estas konsiderata kiel konstanto.
Röslau
La komunuma teritorio situas en la mezalta montaro Fichtelgebirge.
Derivaĵo de kvociento
Per tuteca derivaĵo
Tiam
Orville (Indre)
Orville estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
15969 Charlesgreen
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astronomo Charles Green (1735–1771), oficiala astronomo en la ekspedicio de James Cook ĉe Endeavour al Tahitio por observi la pasadon de Venuso en 1769. Post sukcesa observo de la evento, la ekspedicio foriris de Tahitio kaj veladis al Aŭstralio kaj Ĝakarto. En Batavio, Green mortis pro malario kaj estis sepultita en maro.
5056 Rahua
5056 Rahua estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo devenas de la inkaa mitologio : Rahua, kun Oklo, Kora kaj Hŭako, estis la edzinoj de la kvar filoj de Virakoĉa, foje identigitaj kun la Plejadoj.
NGC 4999
NGC 4999 (aliaj indikoj — UGC 8236, MCG 0-34-10, ZWG 16.12, IRAS13069+0156, PGC 45632) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Volvo
Volvo povas rilati al:
Ŝerifioj
{{ĝermo|Afriko}
Klonulo
En biologio, klonulo, klonaĵo aŭ klonano estas individuo ricevita per klonado, alivorte plurĉela organismo genetike identa al alia viva organismo. Animalajn klonulojn, kiuj okazas nature, oni ĝenerale nomas ĝemeloj.
Ĉar la plejparto de plantoj reproduktiĝas per natura klonado, vegetaĵaj klonuloj estas tute normala afero, kaj ricevas la nomon ĝermo.
Oni povas, per klonado produkti klonulojn artefarite. Plej ofte, kiam oni uzas la terminon klonulo, oni celas artefaritan klonulon.
Klinika signo
Klinikaj signoj estas en medicino la indicoj devenaj de la ekzameno aŭ psikofizika esplorado de la paciento. La klinikaj signoj estas elementoj sensivaj (rilataj kun la sensoj); ili estas rikoltitaj de la biologio de la paciento el la observado, la flarado, la palpado, la perkutado kaj la aŭskultumado, krom el la aplikado de specifaj manovroj. Ĉiu signo estas plena je signifo, ĉar ĝi havas partikularan interpretadon laŭ sia semiologia kunteksto.
Klinikaj signoj estu diferencataj de simptomoj, kiuj estas la subjektiva referenco kiu estas havigata de la malsanulo pri la propra percepto de la manifestaĵoj de la malsano kiun tiu suferas. Male la klinikaj signoj estas objektivaj rimarkoj fare de la kuracisto.
(7282) 1989 BC
(7282) 1989 BC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Cabudare
Cabudare [kabudare] (la origina indiĝena loknomo estas Kabudari) estas urbego kaj universitata urbo en subŝtato Lara (Venezuelo). Ĝi apartenas al urbaro de Barquisimeto.
Volvaĵo
Volvaĵo nomiĝas la aro de la volvoj de bobeno.
En elektrotekniko la bobeno povas esti parto de transformatoro, de elektra motoro, de generatoro, de relajso aŭ de elektra magneto. Bobenoj povas esti ankaŭ parto de elektronika cirkvito, kie ĝi funkcias kiel induktanco.
Cabudare
Historio
Ne ekzistas preciza informo pri la fondo de Cabudare. La loko estas unuafoje menciita en 1779 okaze de vizito de episkopo. Dum la Duoninsula Milito pluraj bataloj okazis en la areo. Trupoj de Simón Bolívar marŝis de Cabudare kontraŭ Barquisimeto en oktobro 1813. La oficiala fondo okazis en 1817. Dekomence ĝi estis kultivejo de sukerkanoj. Cabudare laŭgrade iĝis satelita komunumo de Barquisimeto pro kresko de ties ekonomio.
Ekonomio
Agrikulturo estas la ĉefa motoro de la regiono. Sukerkano kaj brutaro estas aparte grava ankaŭ nun.
Klimato
En Cabudare pluvas jare pli ol 500 mm. La averaĝa temperaturo estas tage 30 ° C, dumnokte 19 ° C.
Girasole
Griasole [ĝiraSOle] - jen itale, sarde Gelisuli - estas komunumo de Italio. La itala nomo signifas "sunfloro". Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. estis parto de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj de tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj ekde tiam denove apartenas al ĝi. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sankta Antioĥo de Sulcis kaj la tielnomata madono de Monserrato, kies memortagoj sekve estas la komunumaj festotagoj.
Najbaraj komunumoj estas Lotzorai, Tortolì kaj Villagrande Strisaili.
Ĝi situas 2 km de la Tirena Maro, 5 km de la haveno de Arbatax (Arbatassa, parto de Tortolì) kaj 6 km de la flughaveno Tortolì-Arbatax. Norde la centron de la loĝloko limigas la samnoma rivero Girasole (sarde S'arenàda).
Tuj oriente de la komunumocentro situas la la apudmarborda laguno Stagno di Tortolì, kie interalie por homa manĝado kultiviĝas kaj kolektiĝas moluskoj de la klaso duvalvuloj.
Paul Taylor
Paul TAYLOR (Wilkinsburg, Pensilvanio; 29a de julio 1930 - Manhatano, 29a de aŭgusto 2018) estis usona dancisto kaj koregrafo.
Kariero
Li ludis por la kompanioj de Merce Cunningham, Martha Graham kaj George Balanchine, antaŭ fondi sian propran kompanion (nome Paul Taylor Dance Company) en 1954.
Lia unua laboro estis tuta manifesto de intencoj: Duet (1957), kie li restis senmova apud pianisto kiu ne ludis pianon - havante ne-partituron de John Cage -. Tiu ludo provokis similan respondon de la fama kritikisto Louis Horst: li lasis malplena sian kolumnon de la Observer. Spite la avangardemon de la propono, liaj postaj prezentoj estis pli tradiciaj, kun klara tendenco al la muzikeco kaj al la lirikismo, kvankam traktitaj per pli natura maniero: elstaris Aureole (1962), Airs (1978) kaj Arden Court (1981).
Mikaelo Lineckij
Mikaelo respektive Miĥajlo LINECKIJ (ukraine per cirila alfabeto Михайло Лінецький, plennome Михайло Якович Лінецький resp. Miĥajlo Jakoviĉ Lineckij, naskiĝis la ) estas ukraina esperantisto, kiu junaĝe ekaktiviĝis en la Esperanto-movado en la 1960-aj jaroj, kadre de la tiam burĝonanta asocio SEJM, kaj kun multaj aliaj helpis prepari la terenon por fondo de Ukraina Respublika Filio de la Asocio de Sovetiaj Esperantistoj en 1980. En 2010 - 2011 li estis la prezidanto de Ukrainia Esperanto-Asocio kaj krome multajn jarojn estas estrarano, ekzemple en 2023 vic-prezidanto kaj redaktoro de la bulteno «Helianto».
Krome li estis la fondinto kaj estro de la Kieva Esperanto-klubo "Kare" («Каре»), multjara Esperanto-instruisto en la liceo Valerij Molĉanov n-ro 38 kaj ankoraŭ en pluraj pliaj kulturaj organizaĵoj ne-rekte kontribuis al la Esperanto-movado: interalie li oficis kiel estro de Unio por Subteno kaj Protekto de Ukraina Kulturo "Espero", estis reprezentanto de Internacia Junulara Kreiva Asocio "GAUDEAMUS" en rilatoj kun UEA, krome ĉefkonsilisto de la internacia organiza komitato de la Monda Karavano "Interkulturo" pri rilatoj kun la lingvaj kaj kulturaj komisionoj de la Eŭropa Parlamento kaj Unesko, membris en la bonfara kultura kaj eduka fondaĵo "Ĉe la Voko de la Koro" («По Зову Сердца») kaj aldone kunordiganto de la internacia movado "Apoge al naciaj lingvoj kaj kulturoj" («В підтримку національних мов та культур»).
Stepanakerto
Stepanakerto (Ստեփանակերտ), oficiale konata kiel  en Azerbajĝano, estas la ĉefurbo de la memproklamita Respubliko Montara Karabaĥo, kun ĉirkaŭ loĝantoj. La kontrolo de la areo okazigis disputojn inter Azerbajĝano kaj Armenio, kiu finis en milito, ekde la disiĝo de Sovetio. Nuntempe, Stepanakerto, kiel la resto de Montara Karabaĥo, restas sub armena militista regado.
Mikaelo Lineckij
Laŭ la stato de 2023 li loĝas en Ĥajfo, Israelo.
Stepanakerto
Etimologio
Stepanakert kun la signifo la urbo Stepan estas nomita laŭ armena bolŝevika revoluciulo Stepan Ŝahumjan. La nomo estas formita de la vortoj Stepan (armene: Ստեփան ) kaj kert ( armene: կերտ ) kun la rekta signifo signifo kreita. Pluraj aliaj armenaj urboj sekvas la saman sistemon por nomigado de urboj kiel ekzemple Tigranakerto, Martakerto aŭ
Fondiĝo kaj soveta epoko
Laŭ mezepokaj armenaj fontoj, la setlejo unue estis menciita kiel Vararakn (Վարարակն, kun la signifo "rapida fonto" en la armena), nomo kiu restis en uzo ĝis 1847, kiam ĝi estis renomita Ĥankendi. Azeraj fontoj ĝenerale diras, ke la setlejo estis fondita fine de la 18a jarcento kiel privata loĝejo por ĥanoj de la Karabaĥa ĥanato, kaj tiel nomiĝis Ĥankendi ( tjurka vorto por "vilaĝo de ĥano"). La setlejo estis komence nomita Ĥanin Kendi (Xanın kəndi), sed tiam estis mallongigita al Ĥankendi. Post kiam la Rusa Imperio akiris la teritorion de la Karabaĥa ĥanato per la Rusa-Persa Milito de 1804-1813, la nomo Ĥankendi estis mapita sur rusaj mapoj.
En 1923 Ĥankendi estis renomita Stepanakert (signifanta la urbon Stepan en la armena) fare de la soveta registaro por honori Stepan Ŝahumjanon, kiu estis la gvidanto de la 26 Bakuaj komisaroj, kaj, ĉar la pogromo de Ŝuŝo rezultigis gravan detruon por la urbo, la antaŭa regiona ĉefurbo, Stepanakerto fariĝis la ĉefurbo de la Aŭtonoma Oblasto Montara Karabaĥo. Kun la tempo, Stepanakerto kreskis kaj fariĝis la plej grava urbo de la regiono (statuso, kiun ĝi ricevis en 1940). Ĝia loĝantaro leviĝis de 10 459 en 1939 ĝis 33 000 en 1978.
En 1926, municipaj aŭtoritatoj adoptis novan urbokernan aranĝon projektitan de Aleksandro Tamanjan; du pliaj projektoj por ekspansio estis aprobitaj en la 1930-aj kaj 1960-aj jaroj, kiuj ambaŭ konservis la komencan planon de Tamanjan. Pluraj lernejoj kaj du kuracistejoj estis establitaj, kaj armena teatro estis fondita en 1932 kaj nomita laŭ Maksim Gorkij. Stepanakerto funkciis kiel la ĉefa ekonomia centro de Montara Karabaĥo, kaj meze de la 1980-aj jaroj estis dek naŭ produktaj instalaĵoj en la urbo.
Milito en Montara Karabaĥo kaj sendependeco
La politikaj kaj ekonomiaj reformoj, kiujn Ĝenerala Sekretario de la USSR Miĥail Gorbaĉov iniciatis en 1985, vidis konsiderindan malcentralizadon de sovetia aŭtoritato. Armenoj, kaj en Armenio mem kaj Montara Karabaĥo, rigardis la reformprogramon de Gorbaĉov kiel ŝancon unuigi la du regionojn kune. La 20an de februaro 1988, dekmiloj da armenoj kolektiĝis por manifestacii en la Placo Lenin de Stepanakerto (nun Placo de Renesanco) por postuli, ke la regiono aliĝu al Armenio. En la sama tago, la Supera Soveto de Montara Karabaĥo voĉdonis aliĝi al la Armena SSR, movado firme oponita de la sovetaj azeraj aŭtoritatoj. Rilatoj inter la armenoj kaj azeroj de Stepankerto, kiuj subtenis la pozicion de la azera registaro, malboniĝis en la sekvaj jaroj kaj kiel rezulto. Pogromoj kontraŭ la azera loĝantaro en septembro 1988, kun fizikaj atakoj kaj bruligado de posedaĵoj, devigis preskaŭ ĉiujn azerbajĝananojn fuĝi de la urbo. La soveta armeo lokita en la urbo efektivigis elirmalpermeson post 3 tagoj. En 1990 la soveta armeo sendis plurajn taĉmentojn de Fakistaj rotoj kaj diversaj aliaj kromaj unuoj al Stepanakerto por malhelpi ĝian transprenon de azeraj trupoj.
Post kiam Azerbajĝano deklaris sian sendependecon disde Sovetunio en 1991, Stepanakerto estis renomita de la azera registaro reen al Ĥankendi kiel parto de kampanjo kontraŭ komunismo kaj azerbajĝaniĝo. Batalo ekis pro la regado super Montara Karabaĥo kiu poste rezultigis armenan venkon kaj sekva regado de la regiono kaj liga koridoro al Armenio en la okcidento. Antaŭ la konflikto, Stepanakerto estis la plej granda urbo de la Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo, kun loĝantaro de 70.000 el totalo de 189.000 (tiamaj armenoj konsistis el 75% de la tuta loĝantaro de la regiono). Komence de 1992, tiu nombro falis al 50,000.
Dum la milito, la urbo suferis grandegajn damaĝojn pro azera bombardado, precipe en frua 1992 kiam la azeroj uzis la urbon Ŝuŝo kiel artilerio kaj de ĝi la misiloj estis lanĉitaj al Stepanakerto. Tiel detrua estis la damaĝo kaŭzita de la senĉesa bombado, ke ĵurnalisto de The Time rimarkis en artikolo de aprilo 1992, ke "apenaŭ unu konstruaĵo evitis damaĝon en Stepanakerto." Daŭris ĝis la 9a de majo 1992, kun la kapto de Ŝuŝo, kiam la bombardo ĉesis. La urbo tamen daŭre suferis aerbombadon dum la resto de la milito.
Okazis neoficiala batalhalto ekde 1994.
Geografio kaj klimato
Stepanakerto situas sur Karabaĥa altebenaĵo en la centro de la fakta Arcaĥa Respubliko (establita en granda parto de la historia Montara Karabaĥo), je meza alteco de 813 m super marnivelo. La urbo havas humidan subtropikan klimaton, laŭ la klimata klasifiko de Köppen, kaj duonaridan klimaton, laŭ la klimata klasifiko de Trewartha. En la monato januaro, la averaĝa temperaturo falas ĝis 0,5 °C. En aŭgusto, ĝi estas averaĝe ĉirkaŭ 22,6 °C.
Politiko kaj registaro
Dum la periodo de Sovetunio, Stepanakerto funkciis kiel la ĉefurbo de la Aŭtonoma Provinco Montara Karbaĥo ene de la Azera Soveta Socialisma Respubliko, inter 1923 kaj 1991. Kun la memdeklarita sendependeco de Arcaĥa Respubliko en 1991, Stepanakerto daŭrigis sian statuson kiel la politika kaj kultura centro de la nove establita respubliko, estante hejmo de ĉiuj naciaj institucioj: la Registara Domo, la Nacia Asembleo, la Prezidenta Palaco, la Konstitucia Tribunalo, ĉiuj ministerioj, juĝaj organoj kaj aliaj registaraj organizaĵoj.
Arcaĥo estas prezidentisma demokratio ekde la konstitucia referendumo en 2017. La posteno de ĉefministro estis aboliciita kaj la plenuma potenco nun kuŝa ĉe la prezidento, kiu estas kaj la ŝtatestro kaj registarestro. La prezidanto estas rekte elektita por maksimume du sinsekvaj kvinjaraj mandatoj. La nuna prezidanto estas Arajik Harutjunjan. La antaŭa prezidento Bako Sahakjan prezidis la landon dum du sinsekvaj oficperiodoj.
La Nacia Asembleo estas unuĉambra parlamento. Ĝi havas 33 membrojn elektitajn por kvinjaraj periodoj.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
La Muzeo Burgo Wendelstein (germane: Museum Burg Wendelstein) troviĝas en Vacha, Untertor nr 8a.
Stepanakerto
Demografio kaj religio
La preĝejo Sankta Georgo de la 19-a jarcento estis detruita en la 1930-aj jaroj por konstrui la Stepanakertan Draman Teatron. Dum la cetero de la soveta epoko, ne estis tradiciaj preĝejoj en Stepanakerto, kvankam la plej granda parto de la loĝantaro de la urbo estis membroj de la Armena Apostola Eklezio.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Historio de la domo
La Burgo Wendelstein, hodiaŭ sidejo muzea, konstruitis verŝajne dum la pligrandigo de la ĉirkaŭfortikaĵo ĉirkaŭ la jaro 1250 sub la abato Heinrich zu Fulda. Je la malkomenco de la Mezepoko la burgo perdis sian gravan rolon kiel pontokapo. En la jaro 1836 aĉetis ĝin la entreprenisto Eichler kaj instalis en ĝi lanan ŝpinejon. La juda komercisto Gans uzis la komplekson kiel deponejon por tritiko kaj karbo: en 1936 lia posedo devis esti cedita al la urbo.
Stepanakerto
Demografio kaj religio
Ĝis 2019, la preĝejo Surp Hakob (aŭ Sankta Jakobo ) malfermita en 2007 estis la sola preĝejo en la urbo. Ĝin financis bonfaranto Nerses Jepremjan el Los-Anĝeleso. La preĝejo estis konsekrita la 9an de majo 2007, honore al la 15a datreveno de la liberiĝo de Ŝuŝo.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Historio de la domo
Post la Dua mondmilito pluraj kaj diversaj uzantoj povus laŭvice nombriĝi, ĝis la tiama Laborgrupo Urbohistorio instalis en ĝi en la jaro 1986-a muzeeton regionhistorian.
Stepanakerto
Demografio kaj religio
La konstruado de la Katedralo Sankta Dipatrino de Stepanakerto estis lanĉita la 19an de julio 2006. La kosto de la projekto estis ĉirkaŭ 2 milionoj da usonaj dolaroj kaj la arkitekto de la katedralo estas Gagik Jeranosjan. Tamen la konstrua procezo estis malrapida pro manko de financaj rimedoj. La inaŭguro de la katedralo devus okazi en septembro 2016. Konstruado finiĝis kaj la katedralo estis malfermita en 2019.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Kolektoj
Grandan spacon okupas multaj elmontritaĵoj de la tanista metio, kiu praktikatas en Vacha ekde la 14-a jarcento.
Stepanakerto
Demografio kaj religio
Estas malgranda komunumo de armenaj evangelianoj kun ĉirkaŭ 500 membroj. La evangelia komunumo subtenas multajn lernejojn, hospitalojn kaj aliajn instituciojn helpe de la armena diasporo.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Kolektoj
En la sekcio pri urba historio krom aliaj aferoj staras ankaŭ la origina skulptaĵo de 1613 de la Vito-fontano antaŭ la urbodomo. Tie ĉi dokumentatas ankaŭ la vivo de la judoj de Vacha (dum ĉ. 800 jaroj).
Stepanakerto
Buso
Stepanakerto estas servita per kelkaj regulaj mikrobusaj linioj. Malnovaj sovetepokaj busoj estis anstataŭigitaj per novaj modernaj busoj. Regulaj vojaĝoj al aliaj provincoj de la Arcaĥa Respubliko ankaŭ funkcias en la urbo. Ĝi ankaŭ atingeblas el Armenio kutime el la urbo Goris.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Kolektoj
Kamparana ĉambro atestas la ĉefe kamparanan karakteron de la urbo.
Stepanakerto
Aero
Stepanakerto estas servita de la proksima Flughaveno Stepanakerto, norde de la urbo proksime al la vilaĝo Ivanjan. En 2009 komenciĝis rekonstruaj kaj riparaj laboroj de instalaĵoj. Kvankam origine planite lanĉi la unuajn komercajn flugojn la 9an de majo 2011, Karabaĥaj oficialuloj prokrastis novan remalferman daton dum la tuta 2011. En majo 2012, la direktoro de Civila Aviada Administracio de Montara Karabaĥo, Tigran Gabrieljan, sciigis ke la flughaveno ekfunkcios somere en 2012. Tamen la flughaveno ankoraŭ restas fermita pro politikaj kialoj. La Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo kaj la Minska Grupo, kiu peras la konflikton de Montara Karabaĥo, reasertis, ke la funkciado de ĉi tiu flughaveno ne povas esti uzata por subteni ajnan aserton pri ŝanĝo en la statuso de Montara Karabaĥo, kaj instigis la flankojn agi laŭ internacia juro kaj kongrue kun nunaj praktikoj por flugoj super sia teritorio.
Muzeo Burgo Wendelstein (Vacha)
Kolektoj
En la ekspozicio pri la landlimo-historio de post 1945 spekteblas sur videobendo la solena malfermo de la landlimo interngermana en la 11-a de septembro 1989 (al la najbara komunumo okcidentgermana Philippsthal).
Stepanakerto
Fervojo
Stepanakerto antaŭe estis ligita tra fervoja linio kun la stacio Jevlaĥ ĉe la Bakua-Tbilisa fervojo. Tamen vojaĝoj ĉesis ekde la komenco de la konflikto en Montara Karabaĥo.
Ekonomio
La plej evoluintaj sektoroj de Stepanakerto kaj la resto de la Arcaĥa Respubliko estas turismo kaj servoj. Pluraj hoteloj estis malfermitaj de diasporaj armenoj el Rusuio, Usono kaj Aŭstralio. Artsaĥbanko estas la plej granda provizanto de bankaj servoj en Arcaĥo, dum Karabaĥ Telecom estas la ĉefa provizanto de moveblaj telekomunikadoj kaj aliaj komunikaj servoj.
Stepanakerto ankaŭ estas hejmo de multaj grandaj industriaj firmaoj, inkluzive de Stepanakert Brandy Factory, Artsakh Berry-manĝvaroj kaj Artsakh Footwear Factory.
Konstruo ankaŭ estas unu el la ĉefaj sektoroj en la urbo. Artsakh Hek estas la ĉefa konstrufirmao, dum malpezaj metaloj estas la ĉefo en minado kaj produktado de konstrumaterialoj.
Kulturo
La Vahram Papazjan Dramteatro de Stepanakerto estis fondita en 1932. En 1967, la monumenta komplekso de Stepanakerto konata kiel Ni Estas Niaj Montoj estis konstruita norde de Stepanakerto,  Ĝi estas vaste rigardata kiel simbolo de la armena heredaĵo de la historia Arcaĥo. Post la sendependiĝo de Armenio, multaj kulturaj kaj junularaj centroj remalfermiĝis. La kultura palaco de la urbo nomiĝas Charles Aznavour.
Stepanakerto estas hejmo de la Biblioteko Mesrop Maŝtoc malfermita en 1924, Arcaĥa Historia Muzeo malfermita en 1939, Infana Biblioteko Hovhannes Tumanjan malfermita en 1947, Stepanakerta Nacia Galerio malfermiĝis en 1982, kaj la Memora Muzeo de la Martirigitaj Liberigantoj malfermiĝis en 2002. Nova kultura komplekso de la armena heredaĵo de Arcaĥo estas konstruata.
La Ŝtata Muzeo Artsakh kun sidejo en Stepanakerto havas gravan kolekton de antikvaj artefaktoj kaj kristanaj manuskriptoj.
Edukado
Stepanakerto estas la centro de supera edukado en Arcaĥo. Kvin superaj edukaj institucioj funkcias en la urbo:
Multaj novaj lernejoj en Stepanakerto estis malfermitaj dum la lasta jardeko kun la helpo de la armena diasporo. Ekzistantaj lernejoj ankaŭ estis renovigitaj per donacoj de la diasporo.
La filio Stepanakerto de Tumo-Centro por Kreivaj Teknologioj estis malfermita en septembro 2015, kiel rezulto de daŭra kunlaboro inter la Tumo-Centro kaj la Armena Ĝenerala Bonfara Unio, kun la subteno de telefonkompanio Karabaĥ Telecom.
Sporto
Piedpilko estas la plej populara sporto en Montara Karabaĥo kaj la urbo havas renovigitan futbalan stadionon. Ekde la mezo de la 1990-aj jaroj, futbalaj teamoj de Karabaĥo komencis partopreni iujn enlandajn konkursojn en Armenio. Lernajin Arcaĥ estas la futbala klubo, kiu reprezentas la urbon Stepanakerto. La Arcaĥa nacia futbala ligo estis lanĉita en 2009.
La nacia filio de FIFA estis formita en 2012 kaj ludis sian unuan konkurencivan matĉon kontraŭ la nerekonita Abĥazia futbala teamo en Suĥumo la 17an de septembro 2012. La matĉo finiĝis 1-1. La sekvan monaton, la 21an de oktobro 2012, Arcaĥo ludis la revanĉon ĉe la Respublikana Stadiono Stepanakerto kontraŭ Abĥazio, gajnante ĝin kun rezulto de 3-0.
Ankaŭ ekzistas interesoj en la urbo pri aliaj sportoj, inkluzive korbopilko kaj flugpilko.
Atletoj de Arcaĥo ankaŭ partoprenas kun la reprezentaj teamoj kaj atletoj en la tutarmenaj ludoj, organizitaj en Armenio. Ĉar Arcaĥa Respubliko estas nerekonita ŝtato, la atletoj de Arcaĥo konkuras en internaciaj sportaj konkursoj sub la flago de Armenio.
Kiburgo ZH
Pri la komunumo
Kiburgo estas komunumo en la distrikto Pfäffikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 400 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Sebestyén Shakirov
SHAKIROV Sebestyén (ŝakirov) estis rumanuja hungara pentristo naskita en Kazan la 18-an de februaro 1893 kaj mortinta en Baia Mare la 23-a de aprilo 1966.
Kiburgo ZH
Geografio
Kiburgo situas sur Molasomonteto 5 km sude de Vinterturo. De Kiburgo oni havas belan vidon al la urbo Vinterturo kaj ĝia regiono.
Foŝan
Foŝan, ĉine 佛山, estas metropolo en Ĉinio. La municipo administras ankaŭ 5 proksimajn distriktojn, kiuj konsistas el 37 urboj kaj 27 subdistriktoj. Historie (ekzemple en la Enciklopedio de Esperanto de 1934) la urba nomo ankaŭ estis latinliterigita Fatshan.
Sebestyén Shakirov
Biografio
Lia patro estis rusa komercisto. Li studis en Artistkolonio Nagybánya ekde 1913. Dum la unua mondmilito li estis militkaptito kaj li laboris en Diód en agrikultura laboro. Li malfermis tajlorlaborejon en Tövis. Inter 1922 kaj 1925 li denove senĉese laboris en artistkolonio. Li translokiĝis el Temeŝvaro al Baia Mare en 1929. Ekde 1934 li iĝis konstanta ano de artistasocio.
Ise monogatari
Ise Monogatari (japane 伊勢物語, esperantigate La rakontoj de Ise) estas japana kolekto de rakontoj en versformo kaj prozo, verkita en la klasika japana dum la Heian-epoko. Ĝi originis komence de la 10-a jarcento kaj estas kolekto de 125 epizodoj el la vivo de la protagonisto kaj pri ties vojaĝaj, oni ofte identigas lin kun la poeto Ariwara no Narihira (825 - 880). La verko influis multe la klasikan literaturon japanan.
Ĉiuj epizodoj enhavas unu aŭ plurajn enmetojn lirikajn (waka kun 5-7-5-7-7 ), kiuj estas kadrigataj kaj komentariataj kun prozaj pasaĝoj. La skizoj ĉiufoje komencas kun la vortoj "mukashi otoko" ("Iam estis viro..."). Tio incitis multajn interpretojn dum la lastaj 1000 jaroj. Malgraŭ tio, nedeterminataj estas multfoje okazejoj, datoj kaj personoj.
Ekde la Kamakura-epoko ĝis hodiaŭ tradiciiĝas standardversio kun 125 epizodoj, kion originis Fujiwara no Teika (1162 - 1241). Diferencoj al tekstoj de fragmentoj el pli fruaj jaroj permesas konkludojn pri la ekestigo kaj distvastigo de la verko.
Kiburgo ZH
Trafiko
Kiburgo estas atingebla per poŝtaŭtobuso, kiu apartenas al reto de la Zurika Trafik-Unio de la stacidomo de Effretikon en kvaronhoro. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 3 kilometrojn nordokcidente proksime de Effretikon.
Zsuzsa Szakács
Zsuzsa Szakács [ĵuĵa sakAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szakács Zsuzsa estas hungara aktoro, fotomodelino.
Zsuzsa Szakács vivtempo nekonata.
Biografio
Zsuzsa Szakács estis konata fotomodelo en fino de la 1970-aj jaroj. Ŝi ofte estis videbla en reklamoj. Ŝi edziniĝis al svedo, poste ŝi faris modelkarieron en pluraj eksterlandaj jaroj. Ŝi estis videbla ofte en junularaj programoj de Hungara Televizio. Baldaŭ ŝi havis filmajn rolojn, pli poste ankaŭ scenejajn rolojn. Ŝi parolas ankaŭ germane, itale, france.
Kiburgo ZH
Historio
Unua mencio de la setlejo Kiburgo datiĝas el la jaroj 1262 ĝis 1264. La historio de la komunumo estas forte ligita kun tiu de la samnoma kastelo, kies unua mencio datiĝas el la jaro 1027 kiel Chuigeburch. Kiam en la jaro 1273 Rudolfo la 1-a kroniĝis kiel imperiestro de la Sankta Romia Imperio dum pluraj jaro la kastelo Kiburgo estis lia ĉefrezidenco, kie estis konservitaj la simboloj de la imperio. Dum tiu tempo Kiburgo estis kvazaŭ la centro de la giganta habsburga imperio. En la jaro 1337 Kiburgo ricevis la privilegion de impoŝtolibereco kaj la kiburganoj havis nur limigitan armeservodevon, en la jaro 1370 la loko ricevis merkatorajton. En la jaro 1424 la malalta jurisdikcio falis al la urbo Zuriko kaj 1452 ankaŭ la supera, ĉar la Habsburgoj pro monomanko post la Malnova Zurika Milito bezonis monon.
Foŝan
Ekonomio
En Foŝan la industrio prezentas vastan skalon. Aparte menciindaj estas prilaboro de mebloj, plasto, elektroniko kaj ceramikaĵoj.
Klimato
Foŝan havas subtropikan klimaton. Inter junio-septembro la temperaturo superas la 30 °C, sed dum vintro tio ne falas sub 10 °C. Jare pluvas 736 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter aprilo-septembro.
32062 Amolpunjabi
32062 Amolpunjabi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Amol Punjabi, plej bonan en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri biokemio. Li gajnis ankaŭ la Viziton en Baraton de la  Intel and Indo-US Science & Technology Forum. Li estis lernanto ĉe la Massachusetts Academy of Math and Science de Worcester (Masaĉuseco, Usono).
La Parnaso
La Parnaso estas fresko pentrata de la itala renesanca artisto Rafaelo en la Rafaelaj Ĉambroj ("Stanze di Raffaello"), en la Vatikana Palaco en Romo, pentrita laŭ komisio de la papo Julio la 2-a. Ĝi estis probable la dua muro de la Stanza della segnatura kiu estis pentrita, ĉirkaŭ 1511, post La disputo kaj antaŭ La Lernejo de Ateno, kiu okupas aliajn murojn de la ĉambro.
La tuta ĉambro montras la kvar areojn de la homa konaro: nome filozofio, religio, poezio kaj juro, kun La Parnaso reprezentante poezion. La fresko montras la mitologian monton Parnason kie loĝas Apolono; li estas en la centro ludante instrumenton (tiutempan violonon pli ol klasikan liron), ĉirkaŭata de naŭ muzoj, naŭ poetoj el la antikveco, kaj naŭ tiutempaj poetoj. Apolono, kun Kaliopo, la muzo de eposa poezio, inspiris poetojn.
Rafaelo uzis la vizaĝon de Laokoon el la klasika skulptaĵo Laokoon kaj siaj filoj, elfosita en 1506 kaj ankaŭ en la Vatikano, por sia Homero (malhelblue maldekstre de la centro), esprimante blindecon pli ol doloro. Du el la inaj figuroj en la fresko onidire estas rememoro de la Kreado de Adamo de Mikelanĝelo, nome Eŭterpo kaj Sapfo, kiu estas nomita sur de ŝi portata rulaĵo. Sapfo estas la ununura poetino montrita, eble identigita por ne esti konfuzata kun muzo; ŝi estas malfrua aldono kiu ne aperas en la presaĵo fare de Marcantonio Raimondi kiu registras la desegnon de la fresko.
La fenestro sub la fresko La Parnaso enkadras la vidon de la Vatikana Monto, supozate dediĉita al Apolono. Humanistoj, kiaj Biondo, Vegio, kaj Albertini, aludas al antikva suna dio de Vatikanurbo.
Miklós Salusinszky
Miklós Salusinszky [miklOŝ ŝaluŝinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Salusinszky Miklós estis hungara filma produktoro. Lia patro estis István Salusinszky, lia avo estis Gyula Salusinszky.
Miklós Salusinszky naskiĝis la en Moskvo, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Salusinszky studis en Scienca Universitato Attila József. Ekde la 1970-aj jaroj li estis dramaturgo, post jaroj li akiris pli altan postenon. Li kontribuis al pluraj sukcesaj eksperimentaj animaciaj filmoj. Baldaŭ li partoprenis en establo de nova filma studio, kie li estis partoposedanto. Ankaŭ tie oni produktis animaciajn filmojn. Lia filo naskiĝis en 1974, lia filino en 1979.
Irana Esperanto-Asocio
La Irana Esperanto-Asocio (IREA) estas la Landa Asocio de UEA en Irano. La asocion en 1996 fondis Reza Torabi, Abbas Bagestani, Fariba Nuri Maĝd, Azar (Zahra) Karimi, Abbas Ĥosroabadi kaj Hamzeh Ŝafii. La kerno de IREA baziĝas sur IREJO kaj eĉ en la jarlibro de UEA oni fondjaron konsideras 1993 (la apero de IREJO). La oficiala organo de IREA estas la revuo Irana Esperantisto.
Ĉiujare ĝi organizas Iranan Esperanto-Kongreson.
Honoraj titoloj
Honoraj prezidantoj:
Honoraj membroj:
Komitato
Mandato ekde aprilo 2007 ĝis aprilo 2010
Preĝejo Sankta Bartolomeo (Dornheim)
La Kirko Sankta Bartolomeo (germane: St. Bartholomäi) estas protestanta preĝejo en Dornheim (Turingio) (Hauptstraße nr. 65).
Priskribo
La kirko konstruitis je la komenco de la 12-a jc; partoj de la turo kaj de la okcidenta muro, ĝis nun konservitaj, estas de tiu tempo.
En 1474 oni pligrandigis la kirkon, kiel dokumentas enskribo super la suda portalo. En 1631 detruis incendio la ensemblon kaj la supra etaĝo devis esti novkonstruita. Tiam estiĝis ankaŭ la baroka turospajro.
Pro statikaj problemoj koncerne la turon necesis starigi kampanilon en 1817 (ĉe la iama sakristio). Tra la pordegodomo ĉe la enirejo al la kirko oni havas pitoreskan vidon al la kirka navo, la aliro ĝis la galerio kaj al la kampanilo. Danke al la malalten konstruita ruĝa tegmento kaj la florornamita aliro al la unua galerio la kirko havas apartan belecon eksteran. La tuta ensemblo donas impreson de trankvilo kaj paco.
Geedziĝo de Bach
En la 17-a de oktobro 1707 edziĝis tie ĉi al sia kuzino Maria Barbara Bach la geniulo Johann Sebastian Bach. Antaŭ la kirko estas busteto de la majstro. La gastoj de la geedziĝo piediris de najbara Arnstadt tra stoplokampoj al Dornheim, dum unu prenis la manon de la alia kaj ĉiuj kantis gajajn kantojn. En 2007 oni solene festis tiun datrevenon.
Interno
Diversaj aferoj ene faras la internon ankaŭ alloga: Dum restaŭradlaboroj en 1996 oni trovis tomban kelon por ties filo Hans Gunther Entzenberg.
Il templario
Il templario (La templano) estas itallingva opero de la germana komponisto Otto Nicolai laŭ libreto verkita de Girolamo Maria Marini bazita sur la romano de Walter Scott nome Ivanhoe.Oni notis, ke la laboro de Nicolai por la opera surscenigo, kiu sekvis al la sukcesa Die lustigen Weiber von Windsor (La gajaj edzinoj de Windsor) (lia nura germana opero), inklude tri aliajn, el kiuj ĉiuj estis en itala (du Gilippede ed Odoardo kaj Il proscritto) kaj ĉiuj "estas tute firme laŭ la stilo de bel canto, kun gracie fluantaj melodoj en la maniero de Bellini". Marini estis part-tempa poeto kiam li ne estis dungita de la registara tabakmonopolo, kaj estas plej bone memorata nune ĉar li estis alvokita al reverko de la tria akto de la opero de Donizetti nome Adelia..
Preĝejo Sankta Bartolomeo (Dornheim)
Koncertejo kun bona orgeno
Pro la bonega akustiko ne nur okazas diservoj en la preĝejo sed ankaŭ orgenaj koncertoj (i.a. dum la Bach-festivaloj en marto), kiuj allogas aŭskultantojn el la tuta mondo.
La origino de la granda orgeno estis en la 1-a duono de la 18-a jc (el la kirko en Schöngleina). La orgenkonstrufirmao Schönefeld (Stadtilm) faris orgenon digna por Bach-memorigloko kaj fama koncertejo. Ĝi havas 998 orgenfajfilojn, 18 registrojn kaj 2 manualojn.
Literaturo
Werner Herrmann: Dorfkirchen in Thüringen, Verlagshaus Thüringen, 1990, ISBN 3-86087-014-9, p. 32/33
Il templario
Il templario ricevis sian premieron ĉe la Teatro Regio, Torino en 1840, kaj pluis sukcesa turneo tra Italio, rivale kun la opero de Pacini nome Saffo. Tamen ĝi malaperis dum ĉirkaŭ 160 jaroj ĝis ĝi estis rekonstruita en 2006 kaj ludita en 2008.
La sukceso de la opero de Nicolai havis neintencitan nerektan kontribuon al la malsukceso de la komencaj klopodoj de Verdi ĉe la ĝenro de opera buffa, nome Un giorno di regno, en 1840. La impresario de la Teatro alla Scala Merelli insistis en uzado de kantistoj de opera seria antaŭe kunigitaj por la opero de Nicolai, kiu estis ludita en Milano, tiele kontribuante al la katastrofo espertita de Verdi.
Referencoj
Notoj
Fontoj
Koji Asato
Koji Asato (安里 光司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj FC Ryukyu.
Golfo Aranci
Golfo Aranci estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la nova provinco nordorienta Sardio, antaŭe ekde 2016 estis parto de la provinco Sassari kaj ekde 2001 de Olbia-Tempio. Fine de en la komunumo vivis. Najbara komunumo estas Olbia.
Edmund Shaftesbury
Edmund SHAFTESBURY estas pseŭdonimo de Webster Edgerly (naskiĝis en 1852, mortis en 1926), kiu uzis ankaŭ la pseŭdonimo Everett Ralston. Li estis usonano, kiu skribis dekojn (pli ol 50!) da libroj pri okultismo, gramatiko, seksumado, aŭ io ajn, kio povis vendi popularajn librojn de la fino de 19-a jarcento ĝis la 30-a jardeko de 20-a jarcento. En 1903 li publikis planlingvon Adam-man Tongue.
Kiel "Dr-o Ralston" li kreis "Ralston Health Club" kaj estis unu el fondantoj de fama Purina nutraĵindustrio.
Li fondis la "Hands of Change Association" kaj la "New Home Religion Movement". Notinda trajtpunkto de lia personeco, kiel agnoskas eĉ liaj sekvantoj, estas la rasismo.
Salpinkso
La salpinkso (antikva greka σάλπιγξ) estas blovinstrumento de la Antikva Grekio de la familio de la trumpetoj, simila al la tubjo de la romianoj, kvankam tiu estis proksimume 1,5 metrojn pli mallonga ol tiu ĉi. Oni trovis ilin ĉe multaj civilizoj de la antikveco, pro kio estas malfacile scii kie kaj kiam naskiĝis tiu mallarĝa instrumento. Oni trovis menciojn al ties sono en la Iliado de Homero, kvankam ne troviĝas certaj referencoj ĝis la Klasika Grekio.
Pri ties uzado, kio okserveblas en la reprezentoj de greka ceramiko, kaj legeblas en la verkitaj fontoj de greka historiografio, oni konstatis ties uzadon en la milita etoso por disvastigi ordonojn al hoplitoj en la batalkampo; kaj en la festaj kaj teatraj etosoj, pro la komoj (antikva greka κῶμος, kỗmos): nome ritaj festaj paradoj kiuj estis akompanataj de ties muziko en la bankedaj simpozioj kaj en la religiaj festoj, kaj ankaŭ pro la ĥoroj de la teatraj ludoj.
En mallumeco
En mallumeco (pole: W ciemności, angle: In darkness) – pola-germana-kanada filmo reĝisorita en 2011 de Agnieszka Holland. La filmo estis dediĉita al memoro pri Marek Edelman. Ĝi estas adapto de romano de Robert Marshall titolita En kanaloj de Lvivo (In the sewers of Lvov), baze de rakanto de – jam morta – okulatestanto Mundek Margolies, kiun la verkisto (tiam laboranta por BBC) renkontis en 1988. La filmo estis nomumita por Oskar-premio en kategorio "fremdlingva filmo".
La Nucia
La Nucia estas hispana municipo lokanta en Valencia Komunumo, en nordoriento de provinco Alakanto kaj en komarko La Marina Baixa. Ĝia areo konsistas je 21,36 km2. Dek ok mil decent kvardek du personoj rezidis en la municipo en la jaro 2018.
Derivaĵo de funkcia komponaĵo
En matematiko, la ĉena regulo estas formulo por la derivaĵo de la komponaĵo de du funkcioj.
aŭ pli detale
aŭ en skribmaniero por funkcia komponaĵo:
aŭ
La regulo validas ankaŭ por komponaĵo de pli multaj funkcioj:
Formulo de Faà di Bruno estas ĝeneraligo de la ĉena regulo al pli altaj derivaĵoj.
En integralado, la ĉena regulo implicas la anstataŭan regulon.
Ekzemploj
Oni trovu
Tiam f(t)=sin(t) kaj g(x)=x6.
Tiam
Kaj tiam
Le Teich
Le Teich - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Lo Teish, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas teichois [], do.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La komunuma teritorio nur en malvasta loko atingas la golfon de Arcachon - tie estas la rimarkinda Ornitologia Parko Teich.
Ludwik Mierosławski
Ludwik Adam Mierosławski (naskiĝis la 17-an de januaro 1814 en Nemours (Seine-et-Marne, Franca Imperio), mortis la 22-an de novembro 1878 en Parizo) – pola generalo, verkisto kaj poeto, politika kaj nacia aktivulo, historiisto pri militistaro.
Distrikto Bragança
La distrikto Bragança (distrito de Bragança) estas distrikto de Portugalio. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2011 vivis  loĝantoj. Administra centro estas la samnoma urbo Bragança.
Ludwik Mierosławski
Vivo
Li naskiĝis en pola-franca nobela familio. Lia patro estis kolonelo Adam Kasper Mierosławski (1785-1837) kaj patrino Camilla Notté de Vaupleŭ. En 1820 estis alveninta al Pollando kaj lernis en eklezia lernejo en Łomża, kaj poste en la kadeta en Kalisz. Finis ĝin en 1830 kaj 15-aĝa iĝis substandardisto en la 5-a Regimento de Fronta Infanterio en Kongresa Pollando.
Distrikto Bragança
Municipoj
La distrikton konsistigas la sekvaj 12 municipoj:
Norbert Sztelek
SZTELEK Norbert (stelek) estis hungara pentristo naskita en Szentjakab? en 1884 kaj mortinta en Baia Mare la 30-an de majo 1956.