cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerika turfalko
Manĝo
Amerikaj turfalkoj manĝas ĉefe malgrandajn animalojn kiaj akridoj, libeloj, lacertoj, musoj kaj kampomusoj. Ili manĝas ankaŭ aliajn malgrandajn birdojn. Oni scias ke ili eĉ mortigas pli grandajn animalojn kiaj serpentoj, vespertoj kaj sciuroj. La turfalkoj havas altajn populacidensecojn, parte pro amplekseco de ties dieto. La ĉefa sistemo de la Amerika turfalko por ĉasado estas per ripozo kaj atendo de preterpasanta predo. Tiu birdo estas karaktere vidata ĉe ŝoseflankoj aŭ kampoj ripoze sur elstarejoj kiaj arboj, elektraj turoj aŭ fostoj aŭ simile. Ili ĉasas ankaŭ per ŝvebo en aero kaj rapidaj flugilfrapoj kaj priserĉado de la grundo por predoj. Aliaj ĉasteknikoj estas malalta flugo super kampoj, aŭ ĉasado de insektoj dumfluge.
Predo estas preskaŭ ĉiam kaptata surgrunde. Antaŭ frapo la turfalko karaktere movas sian kapon kaj voston, kaj poste faras rektan flugon al la predo por kapti ĝin en siaj ungoj. Dum la reprodukta sezono, la birdo alportas grandajn predojn al sia partnero aŭ junulo. Unu studo trovis, ke paro de Amerika turfalko "manĝis laŭ sistemo kiu malpliigis la koston de energiakiro en sia partikulara situacio". Ekzemple, se la sukcesindico pri predokapto malpliiĝas klare en preciza areo, la birdo moviĝas al diferenca areo.
Reproduktado
Amerikaj turfalkoj estas sekse maturaj je sia unua printempo. Ĉe migrantaj populacioj, la maskloj alvenas al la reproduktejoj antaŭ la inoj, poste la ino selektas partneron. Parligoj estas fortaj, ofte porĉiamaj. Paroj kutime uzas antaŭajn nestolokojn en sinsekvaj jaroj. Tio havigas al birdoj avantaĝon super pli junaj aŭ invadaj individuoj, ĉar ili jam estas familiaraj kun la ĉasejoj, najbaroj, predantoj kaj aliaj karakteroj de la loko. Maskloj plenumas prilaboratajn plonĝomontradojn ceremoniajn por averti pri siaj teritorioj kaj allogi partneron. Tiu memmontrado konsistas el kelkaj ascendoj kaj aerplonĝoj, kun 3 aŭ 4 alvokoj "klii" elsenditaj el la pinto. Inoj estas promiskuaj dum unu aŭ du semajnoj post siaj alvenoj al la nestolokoj. Tio klopodas stimuli ovoladon. Manĝotranspaso el masklo al ino okazas el ĉirkaŭ 4 al 5 semajnoj antaŭ ovodemetado ĝis 1 al 2 semajnoj poste.
Amerikaj turfalkoj estas kavonestantoj, sed ili kapablas adaptiĝi al ampleksa vario de nestosituacioj. Ili ĝenerale preferas naturajn kavaĵojn (kiaj en arboj) kun fermitaj pintoj kaj mallarĝaj enirejoj, por havi maksimuman protekton de ovoj kaj idoj. Turfalkoj foje nestas en truoj kreitaj de grandaj pegoj, aŭ uzas abandonitajn nestojn de aliaj birdoj, kiaj Jamajka buteo, Kolombfalko kaj korvo. Oni konstatis nestadon en klifokornicoj kaj konstrupintoj, same kiel en abandonitaj kavaĵoj de kaktoj. Amerikaj turfalkoj uzas komune ankaŭ nestoskatolojn.
La ino demetas 3 al 7 ovojn (tipe 4 aŭ 5) proksimume aparte 24–72 horojn. La averaĝa ovogrando estas de 32 mm por 29 mm, 10% pli grandaj ol averaĝe por birdoj de sia korpogrando. La ovoj estas blankaj al kremokoloraj kun bruna aŭ griza makuleteco. Kovado kutime daŭras 30 tagojn kaj estas ĉefe respondeco de la ino, kvankam la masklo kovas 15–20 % de la tempo. Perditaj ovoj estas tipe anstataŭataj en 11–12 tagoj. Eloviĝo okazas dum 3 aŭ 4 tagoj. La idoj estas malfrukapablaj kaj povas sidi nur post 5 tagoj. Ili kreskas tre rapide, kaj atingas plenkreskan pezon post 16–17 tagoj. Post 28–31 tagoj, ties flugiloj disvolviĝas kaj estas pretaj por elnestiĝo.
Statuso kaj konservado
La Amerika turfalko estas la plej abunda falko en Nordameriko, kvankam ties totala populacio estas malfacile kalkulebla, ĉae lokaj populacioj povas ŝanĝi rapide pro manĝodisponeblo. La nordamerika populacio estis ĉirkaŭkalkulata en 1.2 milionoj de paroj, kaj la populacioj de Centra kaj Suda Amerikoj estas pli grandaj. Pli malgranda ĉirkaŭkalkulo vidis 236,000 birdojn vintrantajn en Nordameriko. Populacipliiĝo okazis en la 18a kaj 19a jarcentoj, probable pro senarbarigo farata por uzado por agrikulturo. La rezultaj paŝtejoj havigis taŭgajn habitatojn por la turfalkoj. La subspecio de sudorienta Usono (Falco sparverius paulus) malpliiĝis je 82% el 1940 pro malpliiĝo de nestoloka disponeblo. Tiu malpliiĝo estis rezulto de la fakto ke la arbaroj de Marĉopinoj estis klarigitaj pro agrikulturaj kampoj. Spite tion, la Amerika turfalko estis klasita kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo.
Rilatoj kun homoj
Grava uzado de la Amerikaj turfalkoj estas en falkado. Kvankam plej falkadistoj preferas pli grandajn birdojn kiaj Migra falko kaj Akcipitroj por ĉasado, turfalkoj povas esti uzataj por kapti malgrandajn birdojn, insektojn kaj rodulojn. Amerikaj turfalkoj estas ofte uzataj por sciencaj studoj, ĉar ili povas esti bredataj facile en kaptiveco. Per nenatura manipulado de la taglumaj horoj en kaptiveco, la sciencistoj bredis ilin pli da unufoje jare.
Migrantaj rabobirdoj indiĝenaj de Usono estas protektataj de la Traktato de Migrantaj Birdoj de 1918, tiele estas kontraŭleĝe posedi Amerikajn turfalkojn sen permesilo en Usono, Kanado kaj Meksiko.
NGC 5047
NGC 5047 (aliaj indikoj — MCG -3-34-36, PGC 46150) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Internet Broadway Database
La Internet Broadway Database (IBDB) estas interreta datumbazo pri produktaĵoj de Brodvejo kaj ties personaro. Ĝi estis planita kaj kreita de Karen Hauser en 1996 kaj funkciigita de la Esplora Departemento de The Broadway League, nome komercasocio por la teatra komunumo de Nordameriko. La retejo havas ankaŭ korespondan apon kaj por IOS kaj por Android.
Electrophorus electricus
La elektra angilo (Electrophorus electricus, aliaj specioj estis proponitaj) estas elektra fiŝo de Sudameriko. Ĝis 2019, ĝi estis klasita kiel nura specio en sia genro. Spite sian nomon, ĝi ne estas angilo, sed anstataŭe membro de la Gimnotoformaj aŭ tranĉilfiŝoj en la familio Gimnotedoj.
Anatomio
La elektra angilo havas longecan, cilindran korpon, tipe kreskanta ĝis ĉirkaŭ 2 m, kaj 20 kg, kio faras ĝin la plej granda specio de la Gimnotoformaj. Ĝia koloraro estas malhel-griz-bruna dorse kaj flava aŭ oranĝa ventre. Maturaj inoj havas pli malhelan koloron ventre.
Crest (Drôme)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane Droma, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes, okcitane Auvèrnhe Ròse Aups). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence kaj al la.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Geografio
La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Historio
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Monumentoj
La urbeto ĉefe famis pro sia turo, kiu estas la plej alta ĉefturo de la tuta Eŭropo.
Administrado
Crest apartenas estas la ĉefurbo de du kantonoj, nome la kantono Crest-Nord kaj la kantono Crest-Sud. Tiuj kantonoj mem estas partoj de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
5856 Peluk
5856 Peluk estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisan flutiston kaj dirigenton Peter-Lukas Graf, ĉefe distinginda kiel solisto, instruisto kaj aŭtoro.
Peterhofo (palaco)
Peterhofo (ruse Петергоф [petergof] de la nederlanda Peterhof "korto de Petro") estas ensemblo de palacoj kaj parkoj ĉe la suda bordo de Finna golfo 29 kilometrojn okcidenten de Sankt-Peterburgo (administracie en urbo Peterhof de la federacia regiono Sankt-Peterburg).
La kerno de la ensemblo estas la Granda Palaco, konstruita sur la ĉemara teraso fasade al la maro. La unua palaco estis konstruita en la stilo de "petra baroko" en la jaroj 1714—1725, pli poste rekonstruita laŭ "matura baroko". Grava parto de la ensemblo estas parkoj kun fontanoj: la Supra Parko (de la suda flanko) kun 5 fontanoj, kaj la Suba Parko (de la norda flanko), kie troviĝas la plej granda en la mondo aro de fontanoj. La areo de la Suba Parko estas 102,5 hektaroj. La akvo por la fontanoj venas laŭ akvodukto el fontoj ĉe Ropŝa (22 kilometrojn for de la palaca ensemblo).
Ĝis la Oktobra revolucio Peterhofo estis rezidejo de imperiestroj. En 1918 ĉi tie estis fonditaj muzeoj. Dum la Dua mondmilito Peterhofo okupita de nazioj estis preskaŭ plene detruita, multaj valoraĵoj estis forportitaj al Germanio.
Barcelonnette
Barcelonnette [] (jen france, okcitane Barcilona de Provença) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis, en 2011 estis 2,667.
László Orosz (biologo)
László Orosz [lAslo oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz László (naskiĝis la en Hungario en Sepse (nuntempa Kotlina en Kroatio)) estas hungara biologo, genetikisto, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2010) de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
László Orosz akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1966. Post siaj studoj li laboris komence en genetika instituto en Budapeŝto, inter 1971 kaj 1973 en simila instituto en Szeged. En 1973 li kandidatiĝis, poste li prelegis en universitato de Leeds. Hejmenveninta en 1974 li fondis genetikan katedron en Scienca Universitato Attila József, kie li estis katedrestro (komence en instrua rango docento) ĝis 1989. En 1983 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio, post 2 jaroj li profesoriĝis. Inter 1989-2001 li gvidis la esploradon en Gödöllő, sed kelkfoje li esploris en Usono. Li instruis ankaŭ en Gödöllő kaj en Universitato Loránd Eötvös. Li ricevis premion en 1988.
34300 Brendafrost
34300 Brendafrost estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Joseph Justus Scaliger
Jozefo Justo Skaliĝero (* Agen, Lot-et-Garonne, en la 5-a de Aŭgusto 1540 - Lejdeno, en la 21-a de Januaro 1609) estis nederlanda eldonisto, tradukisto, humanisto, historiisto, hebreisto, helenisto, filologo, erudiciulo, religia movadulo kaj kalendara reformisto de franca deveno. Li estas ĉefe konata ĉar li ekspansiis la koncepton pri greka historio kaj antikva romia historio inkluzivante la persan, babilonian, judan kaj antikvan egiptan historion.
Biografio
Post la morto de sia patro Julius Caesar Scaligerus (1484-1558) li pasigis kvar jarojn en la Universitato de Parizo, kie li komencis studi la grekan lingvon kun Adrianus Turnebus (1512-1565). Sed, post du monatoj, li perceptis ke li ne estis sufiĉe kapabla profiti la lecionojn de la plej granda greka erudiciulo de tiu epoko. Li legis Homeron en dudekunu tagoj, kaj poste li trastudis ĉiujn aliajn grekajn poetojn, oratorojn kaj historiistojn, kreante gramatikon por li mem laŭmezure kiel li studis la lingvon. El la greka, akceptante sugeston de Guillaume Postel, li decidis ekstudi la hebrean, kaj poste la araban, kaj el ambaŭ li akiris konsiderindan konon.
Lia plej grava profesoro estis Jean Dorat (1508-1588). Ĉi tiu lertis ne nur ofertante scion sed ankaŭ bruligante la entuziasmon. Estas al Dorat ke Scaliger devos sian hejmon dum la venontaj tridek jaroj de sia vivo, ĉar, en 1563, la profesoro lin rekomendis al Louis de Chastaigner (1535-1595), la juna lordo el La Roche-Posay, kiel kompano por liaj vojaĝoj. Varma amikeco okazis inter la du junuloj, kio daŭris seninterrompe ĝis la morto de Louis en 1595. La vojaĝantaro unue iris al Romo. Tie, ili trovis Marcus Antonius Muretus (1526-1585), kiu, en Bordeaux kaj Tuluzo, estis granda favorito kaj hazarda vizitanto de Julius Caesar Scaligerus (1484-1558) en Agen. Muretus baldaŭ agnoskis la meritojn de la juna Scaliger, kaj prezentis lin al pluraj konatoj de lia epoko.
Post vizito de granda parto de Italio, la eskorto forvojaĝis al Anglio kaj Skotlando trairante laŭŝajne La Roche-Posay survoje. Scaliger havis malfavoran impreson pri la angloj. La malhumana dispozicio kaj precipe la malgastama traktado de la eksterlanduloj faris negativan impreson sur lin. Li ankaŭ elreviĝis ĉar li trovis malmultajn grekajn manuskriptojn kaj kelketajn klerulojn. Nur post kelkaj jaroj li intimiĝis al la biblia erudiciulo Richard Thomson kaj al aliaj angloj. Dum lia vojaĝo li fariĝis protestanto.
Francio, Ĝenevo
Kiam li revenis al Francio, li pasigis tri jarojn kune kun la familio Chastaigner, akompanante ilin al malsamaj kasteloj en Poitou, kiel postulis alvokoj al la civilaj militoj. En 1570, li akceptis la inviton de Jacques Cujas (1522-1590) kaj sin direktis al Valence por studi jurisprudencon kun la granda juristo ankoraŭ vivanta. Tie li restis tri jarojn, profitante ne nur la lecionojn sed multe pli la bibliotekon de Cujas, kiu plenigis ne malpli ol ok ĉambrojn kaj inkludis kvincent manuskriptojn.
Konstante translokiĝante inter Poitou kaj Limousin, pro la postuloj de la civilaj militoj, okaze agante kiel gvardio, kaj almenaŭ unufojon li estis devigata trapasi barieron dum ekspedicio kontraŭ membroj de la Ligo, sen aliro al la bibliotekoj, kaj ofte apartigita eĉ de siaj libroj mem, lia vivo dum tiu periodo ŝajne estis maladekvata por studi. Tamen, li havis liberan tempon kaj vivis senzorge de siaj financaj ĉagrenoj, kiujn, malmultaj el siaj kleraj samtempuloj havis.
Nederlando
Kiam, en 1590, Justus Lipsius retiriĝis el la Universitato de Lejdeno, la universitato kaj ĝiaj protektantoj, la Ĝeneralaj Ŝtatoj el Nederlando kaj la princo de Oranĝo, decidis indiki Scaliger-on kiel lian sukcesanton. Li rifuzis ĉar li malamis instrui, kaj estis kelkaj inter lia amikaro kiuj erare kredis ke kun la sukcedo de Henriko la 4-a, la erudicio ekflorus kaj la protestantismo ne plu estus bariero al ties sukceso. La invito estis refarita laŭ plej flata maniero en la posta jaro, kaj en la invito ili asertis ke Scaliger ne devus instrui, kaj ke la universitato deziris lian ĉeeston, krom li povus uzi sian tempon kiel li deziris. Ĉi tiu invito Scaliger provizore akceptis. Meze de 1593, li forvojaĝis al Nederlando, kie li restis dektri jarojn, kaj ne plu revenis al Francio.
Lia akceptado al Lejdeno estis ĉio kion li povus deziri. Li ricevis belan salajron, kaj estis traktita kun plej alta estimo. Lia supozita titolo kiel princo de Verona estis agnoskita. Ĉar Lejdeno estis meze inter Hago kaj Amsterdamo, Scaliger povis ĝui, krom la cirklon de kleruloj el Leideno, la avantaĝojn de la plej bona societo el tiuj ĉi du ĉefurboj. Ĉar Scaliger ne estis ermito inter siaj libroj, li ŝatis la socian kontakton kaj mem estis bona parolanto.
Dum la unuaj sep jaroj da restado en Lejdeno, lia reputacio atingis ties plej altan punkton. Liaj beletristikaj konoj estis nediskuteblaj. El sia trono en Lejdeno li regis la mondon de la erudiciuloj, iu mondo kiu povus krei aŭ ruinigi ies reputacion, kaj li estis ĉirkaŭita de junuloj avidaj aŭskulti kaj profiti el lia konversacio. Li kuraĝigis Grotius-on (1583-1645) kiam li estis nur deksesjara eldoni sian verkon "Martianus Capella". Ĉe la antaŭtempa morto de la juna Franciscus Dousa (1577-1630) li ploris kvazaŭ antaŭ sia plej amata filo. Daniel Heinsius, principe lia favorita lernanto, fariĝis lia amiko plej intima.
Scaliger kaj la Jezuitoj
Tamen, liaj malamikoj ne nur estis tiuj kiuj, kies erarojn li elmetis kaj kies malamikecojn li ekscitigis per la perforto de sia lingvaĵo. La rezulto de lia metodo pri historiaj kritikadoj minacis la polimikistajn katolikojn kaj la autxtentikecon el multaj dokumentoj sur kiuj li fidis. La jezuitoj, kiuj kredis sin la fonton pri kono kaj kritikoj, rimarkis ke la skribaĵoj kaj la aŭtoritateco de Scaliger estis grandega bariero antaŭ iliaj pretendoj. Muretus, dum la lastaj jaroj de sia vivo, profesiis la striktan ortodoksecon. Lipsiu repaciĝis kun la Eklezio de Romo, Isaac Casaubon supozeble oscilis, sed Scaliger estis konata kiel nefleksebla protestanto. Laŭmezure kiel lia intelekta supereco estis nediskutebla, la protestantoj havis la avantaĝon pri saĝeco kaj erudicio. Do, liaj malamikoj celis, ne respondi liajn kritikojn aŭ malaprobi liajn asertojn, sed, ataki lin kiel homon kaj detrui lian reputacion. Ĉi tiu ne estis facila tasko, ĉar lia morala karaktero estis forta.
Sola
Sola estas kumunumo en la norda parto de la tradicia distrikto Jæren en la provinco Rogaland de Norvegio en norda Eŭropo.
La nomo
La nomo de la komunumo (antaŭe parokejo) devenas de la iama farmo Sola (en la malnovnordlanda lingvo: Sóli) de la tempo kiam konstruita estis tie la unua preĝejo (nun la ruinaĵoj, vidu la apudan foton). La nomo estas malnova, kaj ĝia signifo estas ne konata, tamen la norvega vorto "sól" signifas "suno", do probable la nomo povas havi la ligon kun la suno.
La blazono
La blazono devenas de la jaro 1982. Sur la blazono la du ondoj simbolas la sablajn plaĝojn en la komunumo Sola.
Historio
En la komunumo Sola estas abundo de la spuroj de la homa agado, de la ŝtonepoko tra la bronzepoko, la tempoj de vikingoj ĝis hodiaŭ. Abundas la eltrovaĵoj: tomboj, multaj historiaj monumentoj kaj spuroj de la bienoj kiuj pruvas pri la graveco de la regiono jam de la bronzepoko. La tumuloj en Rege tio estas la plej riĉaj tumuloj en Norvegio de la bronzepoko.
De la tempo de vikingoj estas famaj historiaj nomoj: La Harald Belhara (Harald la 1-a (Norvegio) - norvege: Harald Hårfagre (ĉirkaŭ 865 - 933) (vidu la apudan foton-ilustraĵon) kaj Erling Skjalgsson (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 975). Ili ambaŭ ege gravaj en la historio de Norvegio. La unua estas konata kiel la Unua Reĝo de Norvegio, iu lasta estas konata kiel reĝo de Rygen. La malvarman posttagmezon antaŭ la Kristnasko en la jaro 1028 okazis tie la batalkampo Aslak Fitjaskall apud Boknem, kie la armeo de Erling Skjalgsson estis atakita de Olavo la 2-a (Norvegio) (Olav Haraldsson, la Sankta Olavo) kaj liaj taĉmentoj (vidu la bildon-ilustraĵon).
Loĝantaro
20,227 (en la jaro 2006), kaj estas konstante kreskanta.
Administra centro
La centro de la komunumo estas la urbo Sola.
Vivtenaĵoj
Petrol-industrio, haveno kaj flughaveno (vidu la apudan foton).
La aŭtoritatoj de la komunumo Sola
En la jaro 2011:
Hans Michael Elias von Obentraut
Hans Michael Elias von Obentraut (aŭ Johann Mich(a)el(l) Elias von Obentraut; naskiĝis 1574 sur la burgo Stromburg apud Stromberg, mortis la 25-an de oktobro 1625 en Seelze) estis germana kavalira generalo, kiu en la Tridekjara Milito batalis ĉe la flanko de la Protestanta Unio.
Vivo
Obentraut estis naskita en la hunsruka urbo Stromberg kiel filo de la princelektista oficisto Johann Bartel von Obentraut. Li aliĝis junaĝe al la militservo. Laŭdire li estis brava kaj timita batalanto. Unue li estis en la servo de Kurpfalz kaj aliĝis komence al lia posta kontraŭulo Tilly, kiu antaŭ la Tridekjara Milito batalis en Hungario kontraŭ la Turkoj. 1620 dum la batalo ĉe la Blanka Monto Obentraut jam estis je la protestanta flanko. En dana servo li venkis ĉe Frankenthal, Haguenau kaj Wiesloch.
Morto en Seelze
Lia lasta venko estis en Nienburg (Weser), kiam li estis generalleŭtenanto de duko Johano Ernesto la 1-a de Sachsen-Weimar. Tiam li malhelpis la okupadon de la urbo fare de la Ligo de la katolikaj princoj sub gvido de Tilly. Post la venko Obentraut volis konkeri la fortikaĵon Calenberg en Schulenburg apud Pattensen. Tio ne okazis ĉar ekestis batalo inter liaj militistoj kaj la armeo de Tilly proksime de Hannover apud Seelze. Kiam Obentraut eksciis tion, li rapidis helpi tiom, laŭlegende, ke li ekrajdis sen kasko kaj kun nur unu boto. Batalante lin trafis kuglo kaj li mortis. Oni rakontis, ke li mortis en ĉeesto de sia antaŭa armila frato Tilly. Tilly laŭdire fermis la okulojn de la mortanto.
Roth (distrikto Altenkirchen)
Roth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, borde de la rivereto Sieg. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Daisuke Takahashi
Daisuke Takahashi (高橋 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj Cerezo Osaka.
155 Skilo
155 Skilo estas mezgranda kaj malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la aŭstria astronomo Johann Palisa. elde la observatorio de Pula (nun en Kroatio, tiam, en Aŭstrio-Hungario).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Skilo, nimfo aliformita en marmonstro en la helena mitologio.
Narva (apartigilo)
La gloso Narva havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Sinino
Sinino, ĉine 西宁/西寧 estas ĉefurbo de Ĉinghajo kaj ankaŭ universitata urbo aŭ metropolo en Ĉinio. La loknomo signifas: "paco en la okcidento". La municipo administras ankaŭ 8 distriktojn kaj vilaĝojn.
Geografio
Sinino etendiĝas laŭ rivero en altebenaĵo, en centro de la lando. Lanĝoŭo troviĝas proksimume 200 km.
Historio
Historio de Sinino komenciĝis proksimume iomete antaŭ Kristo. Tiam la loko estis grava haltejo de karavanoj laŭ la norda silka vojo. Oni liveris lignojn, lanojn kaj salojn. Tial dum la historio diversaj regantoj volis kontroli la urbon. Ekde la 7-a jarcento Sinino iĝis ankaŭ grava religiema centro de la budhismo el Tibeto. En 1927 granda tertremo okazis. Precipe dum la socialismo la urbo industriiĝis.
Ekonomio
En Sinino oni okupiĝas precipe pri teksaĵoj, felo, viando, lakto, salo.
Klimato
Sinino havas sekan kaj altmontan klimaton. Jare pluvas po 374 mm. En ĉiuj monatoj pluvetas, nur inter majo-septembro pluvas.
Trafiko
La fervojo atingis Sininon en 1959. La urbo havas flughavenon kaj aŭtovojon.
Aguilafuente
Aguilafuente [agilaFŬENte] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Aguilafuente estas etimologie komprenebla kiel aglo de la fonto; pro kio aperas nigra aglo super simbolo de fonto en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 60,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 557 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, ekzemple pli ol 200 nur el 2000.
Ĝi distas 37 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Zarzuela del Pinar, Lastras de Cuéllar, Fuentepelayo, Sauquillo de Cabezas, Aldea Real kaj Escalona del Prado.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
En la preĝejo okazis en 1472 sinodo por reformi la kleron de la diocezo de Segovio konvokita de la episkopo humanista Juan Arias Dávila, kio rezultis en la unua libro presita en kastilia lingvo: nome Sinodal de Aguilafuente, eldonita de la presisto Juan Párix. Aktuale ĉiujare okazas la rekonstruo de tiu faro pere de vaganta teatra ludo sur stratoj kaj historiaj scenejoj, en kiu partoprenas lokanoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (porkoj) kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento kaj la ermitejo. La preĝejo de Sankta Johano, romanika (origine de la 12-a jarcento), nun estas la sidejo de la muzeo aŭ arkeologia ekspoziciejo por restaĵoj trovitaj el romia kaj visigota epokoj. La preĝejo de Sankta Maria, pli bone konservata, havas romanik-mudeĥaran absidon.
Indas ankaŭ ruinoj de la palaco de la markizoj de Aguilafuente; domegoj kaj grenstokejo de 1799; domo de fiŝkomercisto de 1921 konata kiel Konkodomo Pro la ornamado de fasado; estas tipaj en la loĝloko artaĵoj de kradaro kaj sgrafiarto.
Finna golfo
Finna golfo estas parto de la Balta Maro, en ĝia orienta parto. Ĉe la Finna golfo estas Finnlando, Rusio kaj Estonio.
Havenoj
La ĉefaj havenoj ĉe Finna Golfo estas la jenaj:
Ken Saro-Wiwa
Ken Saro-Wiwa aŭ Ken Beeson Saro-Wiwa (naskiĝis la en Bori (Niĝerio) ; mortis - per pendumo - la  en Port Harcourt) estis niĝeria verkisto kaj produktisto kaj aktivulo ekologiisto. Li ricevis la Premion de ĝusta vivmaniero en 1994.
Biografio
Li naskiĝis kiel membro de la Ogonioj, el kies teroj la nederlanda kompanio Shell prenis petrolon ekde 1950-aj jaroj. Saro-Wiwa estis ĉefo de paca kampanjo kontraŭ tiu komerca ekspluato, kiu kaŭzis mediajn katastrofojn en la Niĝera delto. Li ricevis la Premion de ĝusta vivo en 1994 pro tio, kelkajn monatojn post sia aresto fare de la regimo de Sani Abacha. Post la proceso, li estis pendumita en 1995, malgraŭ fortaj protestoj de multaj ŝtatoj de Eŭropo, Ameriko kaj Afriko, ĉe kontraŭ protesto de la kompanio Shell. Niĝerio tuj poste estis eksigita el la komunumo de nacioj.
Dankeco
Ken Saro-Wiwa ricevis ĉi tiun premion «pro sia ekzempla kuraĝo en la paca luktado por civilaj, ekonomiaj kaj mediaj juroj de sia popolo».
Literaturo kaj televida industrio
Li skribis la popularan libron Sozaboy : A Novel in Rotten English, tradukita en la franca, kiu rakontas la historion de unu homo rekrutita de la armeo dum la Niĝera enlanda milito (1967-1970). Ken skribis ankaŭ On a Darkling Plain. En televida industrio, li estis aŭtoro de la satira serio Basye & Co.
Bibliografio
Biografio de Ken Saro-Wiwa, In the Shadow of a Saint, estis verkita de sia filo, Ken Wiwa.
NGC 5048
NGC 5048 (aliaj indikoj — ESO 443-87, MCG -5-31-41, AM 1312-280, PGC 46179) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hello Kitty
Hello Kitty (ハローキティ, Harō Kiti, plennome: Kitty White) estas fikcia kat-forma figuro de la japana firmao Sanrio. La angla frazo Hello Kitty signifas „Saluton, kateto“.
La figuro Hello Kitty estas stiligita prezento de eta blanka kato. Ofte nur la kapo estas montrata. Ĝi portas kolorajn bantojn, florojn aŭ simile ĉe la maldekstra orelo, kaj malhavas buŝon. La figuro estas protektita kiel varmarko. Multegaj produktoj estas per-licence surmerkatigitaj kun tiu figuro, kiu ekzempligas la japanan "kawaii"-kulturon (proks. "dolĉa, ĉarma, dorlota, infaneca").
25062 Rasmussen
25062 Rasmussen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jesper Lykke Rasmussen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Teknika Liceo de Vejle, Danio.
Daniel Hopfer
Daniel Hopfer (1470, Kaufbeuren-1536, Aŭgsburgo) estis germana gravuristo de stilo de manierismo. Oni konsideras lin la unua kiu uzis la akvaforton kiel tekniko por gravurarto, antaŭ 1500, do antaŭ Durero. Li laboris ankaŭ por lignogravurado.
Antaŭdaŭrigo
Antaŭdaŭrigo (kelkfoje ankaŭ antaŭepizodo aŭ praepizodo) estas verko (filmo, libro, kaj simile) kiu estas eldonita post alia verko, sed kronologie okazas antaŭ la pli frue eldonita verko. Multaj lingvoj uzas la anglan prequel, kiu estas vortokunfando el pre = antaŭ kaj sequel = daŭrigo.
Fama ekzemplo estas la epizodoj 1 ĝis 3 de Star Wars (aperintaj inter 1999 kaj 2005), kiuj rakontas la tempon antaŭ la epizodoj 4 ĝis 6 (aperintaj inter 1977 kaj 1983).
Daniel Hopfer
Daniel Hopfer familiariĝis kun la uzado de akvaforto por la dekorado de kirasoj, periodo el kiu oni konservis glavon en la Germanisches Nationalmuseum de Nurembergo. Tiu traktado per acido de la metaloj estis konata en Eŭropo ekde 1400 proksimume, kaj ties uzado por ornami armaĵojn alvenis al Germanio eble el Italio fine de la 15a jarcento.
(14112) 1998 QZ25
(14112) 1998 QZ25 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Daniel Hopfer
Li havis tri filojn, Jörg, Hieronymus kaj Lambert, el kiuj la du laste menciitaj estis pluigantoj de la patra metio, Hieronymus en Nurembergo kaj Lambert en Aŭgsburgo. Ankaŭ la du filoj de Jörg, nome Georg kaj Daniel, estis famaj gravuristoj, patronitaj de Maksimiliano la 2-a de Habsburgo, kies sukcedanto nome Rudolfo la 2-a de Habsburgo, eĉ nobeligis Georg. La Hopferuloj realigis ĉiajn tipojn de verkoj, ĉefe kopiojn de aliaj artistoj kiaj Andrea Mantegna, Albrecht Dürer, Jacopo de' Barbari, Marcantonio Raimondi aŭ Albrecht Altdorfer, inter aliaj.
Jakub Reys-Polak
Jakub Reys-Polak (aŭ simple Jakub Polak, france  Jacques le Polonais;  naskiĝis ĉirkaŭ 1545 en Augustów, mortis ĉirkaŭ 1605 en Parizo) estis pola liutisto kaj komponisto.
Junaĝe li transloĝiĝis al Francio. Li agis ĉefe en Parizo, kien li alvenis en 1574 kune kun la eksa pola-litova kaj estonta franca reĝo Henriko la 3-a. En 1588 Polak ricevis la titolon de reĝa liutisto (france joueur de luth de Roi). Ekde 1593 li gvidis liutan lernejon en Tours.
Li komponis pli ol 60 pecojn por liuto: 21 fantaziojn, 15 preludojn, kaj dancojn: 7 korentojn, 4 galjardojn, 8 voltojn, branlojn, sarabandon kaj baleton. Li estas ankaŭ aŭtoro de du liutaj versioj de la kantoj: Susanne un jour kaj Une jeune fillette.
Alamanda de Castelnau
Alamanda de Castelnau, estis trobadorino (trobairitz) de la 12-a jarcento, kiu naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 1160.
Vivo
Ŝi frekventis la kortegon de Raymond 5-a de Tuluzo. Estis dum ŝia juneco, kiam Alamanda estis poezie aktiva kaj populara. Ŝia sola postvivanta verko estas `tensono’ verkita kun Giraut de Bornelh nomata ‘Bela amikino Alamanda’.
Alamanda de Castelnau estis ĝis antaŭ nelonge konsiderata nura poezia fikcio de la tre fama trobadoro Giraut de Bornelh, de kiu konserviĝas 82 komponaĵoj de diversaj ĝenroj, plejparte dediĉitaj al Alamanda de Estanco.
Tiu ĉi silentigo de la partopreno de Alamanda de Castelnau en tiu ‘tenso’ estas ligita al la ofta neado de la virina kapablo pri intelektaj okupoj, kiel okazis ankaŭ kun aliaj komponistinoj kaj verkistinoj dum la daŭro de la historio. Tamen mezepokaj trobadoroj kaj aŭtoroj jam konsciis pri la graveco de la virinaj komponaĵoj kaj tio estas pruvita en iliaj tekstoj, kie ili registris ŝiajn nomojn.
Fakte Alamanda de Castelnau estas menciita de tri aliaj trobadoroj, inkluzive de la trobairitz Lombarda, pruvante ke ŝi estis reala kaj sufiĉe elstara en okcitanaj poeziaj rondoj.
La soci-politika strukturo de la suda Francio tiutempe donis al virinoj pli grandan avantaĝon ol en aliaj regionoj. Ili havis la rajton de heredo kaj de aliro al privata edukado!
En la okcitana regiono la ebla ekzisto de lirikaj komponistinoj, samtempaj de la trobadoroj estis multe diskutita en literaturaj studoj. De tio evidentiĝis ke la trobairitz estis la unuaj virinoj kiuj verkis en nelatina lingvo. Tia fakto estas tre grava kaj notinda en la literatura panoramo de vulgaraj lingvoj, kiu estis escepte vira okupo en ĉiuj eŭropaj lingvoj.
La kreiva periodo de Alamanda de Castelnau reduktiĝis al la tempo, kiun ŝi pasigis ĉe la kortego de Tuluzo. Ŝajnas ke post ŝia geedziĝo kun Guilhem de Castelnau ŝi ne revenis al la kortego, aŭ ĉesis verki.
La alia aludo al ŝia vivo indikas, ke ŝi iĝis kanoniko de Sankta-Stefano en Tuluzo, kaj en 1223 ŝi forpasis.
Thayngen
Thayngen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 4221 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Alamanda de Castelnau
Verko
‘Tenso’ estas tipa mezepoka trobadorpoezio en kiu reciproka kritiko aperas inter du trobadoroj. La dialogo estas starigita tiel, ke la unua intervenanto elektas la argumenton, la alia devas respondi laŭ la sama metrika kaj ritma skemo. Ĉi tiu subĝenro havis sian apogeon en la epoko de Alfonso la 10-a, la Saĝa, ĉar preskaŭ ĉiuj apartenas al la periodo inter 1250 kaj 1280.
Thayngen
Geografio
Thayngen situas en la okcidento de Kantono Ŝafhaŭzo ĉe la landlimo al Germanio. Ek de la 1-a de januaro 2004 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Barzheim integriĝis al Thayngen. Apartaĵo de Thayngen estas, ke ĝia limo kun germanio estas kun 11 km pli longa ol la 7-kilometra limo kun svisaj komunumoj. Thayngen limas en nordo al Hilzingen en Germanio, en oriento al Gottmadingen en Germanio, sude al Dörflingen, sudokcidente al Ŝafhaŭzo, okcidente al Stetten kaj Lohn kaj en nordokcidento al Bibern.
Alamanda de Castelnau
Verko
En la ‘tenso’ verkita de Alamanda kaj Giraut de Bomelh, la trobadoro amis sinjorinon Alamanda de Estanco, laŭditan pro ŝia prudento, valoro kaj beleco. Ŝi nur reciprokis la elmontrojn de amo de la trobadoro per livero de ganto, simbolo de ama akcepto en ĝentila kodo. Tamen la amanto perdis ĝin kun granda bedaŭro kaj tiel vekis ŝian koleron. En la ‘tenso’, aliflanke, la kolero de la sinjorino estas motivita, ĉar ŝi eksciis, ke Ĝiraut samtempe komplimentas alian virinon. La trobadoro petas helpon  al fraŭlino proksima al la sinjorino, por reakiri ŝian fidon. Tiu fraŭlino kurioze dividas sian nomon kun la amata sinjorino de Giraut. La trobairitz, Alamanda, fine konsentis helpi lin, sed nur post kiam ŝi riproĉis la gravecon de lia konduto. La ‘tenso’ finiĝas per la promeso de repaciĝo.
La ekzisto de dek kvar manuskriptoj de tiu ‘tenso’ atestas pri la tre vasta disvastiĝo, kiun ĝi havis siaepoke.
Thayngen
Historio
Unuaj homoj spuroj en la prehistoria kaverna Kesslerloch aĝas pli ol 10000 jarojn.
La unua dokumenta mencio de Thayngen datiĝas el la jaro 995. En la jaro 1499 dum la Ŝvabaj Militoj Thayngen atakis sin kontraŭ ŝvaba armeo, kiu bruligis tiam la vilaĝon. Komence de la 16-a jarcento la urbo Ŝafhaŭzo akiris du trionojn de la terenoj de Thayngen kaj tiel en la jaro 1501 Thayngen kune kun Ŝafhaŭzo aliĝis al la Svisa Ĵurkomunumo.
Per la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Thayngen akiris politikan liberecon de la urbo Ŝafhaŭzo kaj egalrajtecon kun la urbo.
Mejloŝtono estis la malfermo de la fervojlinio de Ŝafhaŭzo al Singen en la jaro 1863 per kiu komenciĝis ankaŭ en Thayngen la industriiĝo.
Komunuma kunfandiĝo
Per la publika baloto de dimanĉo la 17-an de aŭgusto 2008 la kvin aŭtonomaj komunumoj Thayngen, Altdorf, Bibern, Hofen kaj Opfertshofen akceptis la kunfandiĝon de iliaj komunumoj kun efiko je la 1-a de januaro 2009. La nova komunumo Thayngen havos proksimume 5000 loĝantojn.
Ekonomio
En Thayngen setlas diversaj gravaj entreprenoj. La plej grava estas Knorr, kiu apartenas al la tutmonda koncerno Unilever, kies svisa kaj eŭropa sidejo nuntempe troviĝas en Thayngen.
(89355) 2001 VS78
(89355) 2001 VS78 estas tre malgranda, tre hela kaj nerapide rotacianta marsrenkonta amora asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la programo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Eco
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 5:1 kun Jupitero.
Kvankam ĝi estas rigardita kiel terrenkonta asteroido, ĝi restas sendanĝere malproksima de la Tero pro ĝia granda orbita klineco.
Sellerich
Sellerich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Eysteinn Jónsson
Eysteinn Jónsson (naskiĝis la, mortis la ) estis unu de la plej gravaj islandaj politikistoj de la 20-a jarcento kaj multfoja ministro. Ĝis hodiaŭ li estas la plej juna persono en ministrofico en Islando, sed li estis 27-jara kiam li iĝis financministro en 1934. Li estis partiestro de la Progrespartio dum la 1960-aj jaroj.
Akira Kajiwara
Akira Kajiwara laŭ la Hepburn-sistemo aŭ Akira Kaĝiŭara en Esperanto (梶原 公, n. ) estas japana futbalisto.
Eysteinn Jónsson
Familio
Liaj gepatroj estis Jón Finnsson (1865—1940) kaj Sigríður Hansína Hansdóttir (1872—1949). Lia edzino: Solveig Eyjólfsdóttir (1911—1995), gefiloj: Sigríður (1933), Eyjólfur (1935), Jón (1937), Þorbergur (1940), Ólöf Steinunn (1947), Finnur (1952).
Akira Kajiwara
Li futbalis ĉe Oita Trinita, SC Tottori kaj V-Varen Nagasaki.
Kromia (III) karbonato
Kromia (III) karbonato aŭ kromia (III) karbonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kromia (III) hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Kromia (III) karbonato posedas 2 kromiatomojn, 3 karbonatomojn, kaj 9 oksigenatomojn. Kromia (III) karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj.
8253 Brunetto
8253 Brunetto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala astrofizikisto Rosario Brunetto, de la Instituto pri Kosma Astrofiziko en Orsay, (Francio). Li fakiĝis en laboratoriaj esploroj per jonigo pri la procezoj de kosma veterdisfalo ĉe la asteroidaj surfacoj.
Gábor Dayka
Gábor DAYKA [dajka], hungare Dayka Gábor estis hungara poeto.
Biografio
Li frekventis lernejojn en Miskolc, Eger kaj Pest (urbo), kie li lernis ankaŭ lingvojn latina, greka, germana, itala, franca, slovaka, angla kaj hebrea. Dum tradukado de Ovido li konatiĝis kun Ferenc Kazinczy. Pro poemo li havis konflikton kun la eklezio, tial li devis forlasi la estontan pastran postenon kaj li komencis instrui en diversaj urboj de Supra Hungarujo. Baldaŭe li edziĝis. Pro tuberkulozo li frue mortis. Li estis framasono.
Stacio Torahime
Stacio Torahime (japane: 虎姫駅 [Torahime-eki], angle: Torahime Station) estas fervoja stacio en Nagahama, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
20583 Richthammer
20583 Richthammer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Richthammer, mentoro en 2004 de unu finalist(in)o de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC). Li instruis ĉe la Aquinas Academy of Pittsburgh de Gibsonia (Pensilvanio Usono).
Rocamadour - Padirac (stacidomo)
Rocamadour - Padirac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rocamadour, apud Padirac, en departemento Lot, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj dumnoktaj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
Helen Clark
Helen Clark, naskiĝis la en Hamilton, Novzelando, estas novzelanda politikistino. De la ĝis la  ŝi estis ĉefministro de Novzelando, kaj laŭ la stato de la jaro 2012 estas la kvina plej longe restinta persono en tiu ofico. Poste, la ŝi iĝis administranto de la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado.
Kudrorondo
Kudrorondo estas termino aŭ esprimo kiu utilas por aludi al grupo de personoj, kutime virinoj, kiuj kunvenas regule interalie cele al kudrado, ofte por bonfaraj aferoj, dum oni profitas la okazon por babilado, klaĉado, kaj/aŭ diskutado. Tiu agadsistemo estas uzata tutmonde por atelieroj de kooperativoj, alternativaj organizoj, misiaj asocioj ktp.
Ruelle (stacidomo)
Ruelle estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ruelle-sur-Touvre, en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Limoges-Bénédictins - Angoulême (610000).
Volontula Fondaĵo
Volontula Fondaĵo estas fondaĵo de Universala Esperanto-Asocio (UEA), kies celo estas subteni la volontulan servon de UEA.
Historio
La Volontula Fondaĵo estis starigita komence de 1990 por subteni la kunlaboron de junaj volontuloj en la Centra Oficejo de UEA (CO). La starigo de la fondaĵo estis anoncita en la aprila numero de 1990 de la revuo Esperanto. Tiam, estis rutine, ke ĉiujare deko da gejunuloj el diversaj landoj pasigis po kelkaj semajnoj en la CO, por praktiki la lingvon en internacia medio, lerni pri la movado kaj akiri sciojn pri oficeja laboro, cetere kun la espero, ke poste ili ankaŭ povus kunlabori kun landaj asocioj kaj lokaj Esperanto-grupoj. La kreo de la fondaĵo respondis al deziro de la tiame forpasinta direktoro de la CO, Neil Salvesen, kiu havis planojn starigi kapitalon por ebligi al pli da gejunuloj profiti el tia sperto.
Laŭ la anonco de la malfermo de la Volontula Fondaĵo, ties renton oni uzus sen tuŝi la donacitan kapitalon. Al la lanĉa sumo de la fondajo kontribuis la tiamaj kolegoj de Salvesen en la CO. La anonco de la starigo de la fondaĵo ne informis pri kiom temis. La familio de Salvesen konsentis kun UEA pri la taŭgeco tiumaniere memori lia sindediĉo al UEA kaj lia idealismo.
NGC 5049
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Moabe Platini Dias Ramos
Moabe Platini Dias Ramos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj MIO Biwako Kusatsu en Japanio, União São João kaj São Carlos en Brazilo kaj en PSFC Chernomorets Burgas de Bulgario.
József Borsos
József Borsos [jOĵef borŝoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Borsos József estis hungara pentristo, fotisto.
József Borsos naskiĝis la  en Veszprém (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Borsos studis pentroarton en Pest (urbo) inter 1837-1840, poste en arta akademio en Vieno de Leopold Kupelwieser, fine en privata lernejo de Ferdinand Georg Waldmüller. Post siaj studoj li restis en Vieno, sed li havis kontaktojn ankaŭ kun Hungarlando. Li bankrotiĝis en la borso, tial li translokiĝis al urbo Pest en 1861. Tiutempe furore etendiĝis la fotado, tial li fondis fotatelieron. Li estis ankaŭ fondinto de la unua hungara fotolernejo (1864). Neatendite en 1877 li luis restoracion, kiun li ĝismorte gvidis.
Jakub Jan Ryba
Jakub Jan RYBA (Jakobo Johano Ryba) estis ĉeĥa pedagogo, komponisto kaj poeto, aŭtoro verŝajne de la plej konata ĉeĥa kristnaska meso – Ho, majstro, leviĝu rapide (Ĉeĥa meso kristnaska), kiun oni nun ludas dum Kristnasko en Belgio, Francio, Japanio, Svislando... Ties aŭtoro Jakub Jan Ryba fariĝis fenomeno, al kiu oni eĉ ne aranĝis sepulton – onidire li ne meritis ĝin, memmortiginto.
Biografio
Jan Jakub naskiĝis la 26-an de oktobro 1765 en Přeštice. Ĉi tie lia patro – instruisto kaj muzikisto – komencis doni al li bazan muzikan klerecon. Kiam Jakub estis sesjara, la familio transloĝiĝis ĝis Nepomuk, kie naskiĝis lia patro. Ĉi tie li kantis en ĥoro, li vionludis kaj pianludis, pli poste li ankaŭ orgenludis kaj la patro inicis lin en misterojn de harmonio. Jakub ĉi tie komencis ankaŭ komponi. Jan Vaněček, onklo de Jakub, ekkonis en la junulo talenteman muzikiston kaj li proponis al la gepatroj, ke li kunprenos lin kun si en Pragon. En Prago Jan studis en senpaga piarista seminario, li vizitis prezentojn de tiamaj eminentaj muzikartistoj kaj kun sia klasa profesoro li praktikis muzikon ankaŭ aktive. Li komponis ĉi tie 12 piankoncertojn, 24 kvartetojn, kvinteton, 4 koncertojn, 8 serenadojn, kvanton da menuetoj kaj germanaj dancoj, multajn kantojn, operon, meson kaj aliajn kamerajn komponaĵojn. Ĉio ĉi atestis pri lia grandega muzika talento. Kelkaj komponaĵoj li verkis rekte en voĉojn, dumtage li komponis ankaŭ pli ampleksan verkon, kiu estis poste ankoraŭ en la sama tago ludata. Tiamaniere Jakub komencis perlabori. En 1785 Jakub devis forlasi Pragon pro deziro de lia patro. Poste li mallongan tempon restadis en Nepomuk kaj pli poste en Mníšek pod Brdy ĉe sia parenco Josef Jan Jakoubek. Ĉi tie li validigis ankaŭ la proprajn komponaĵojn kaj ankaŭ li ĉi tie verŝajne interkonatiĝis kun kelkaj komponaĵoj de Wolfgang Amadeus Mozart.
Al fino de sia vivo Jakub estis malsana, pli ofte li evitis de homoj, li promenis tra ĉirkaŭaj herbejoj kaj arbaroj, plimulte sola. La fino de la vivo de Ryba estas tragika – la 8-an de aprilo 1815 Jan Jakub Ryba memmortigas sin, suferata pro ekzistigaj problemoj. Sepultita li estas poste malproksime malantaŭ la urbo, nur kvardek jaroj post lia morto liaj korprestaĵoj estas transportitaj en urban tombejon en Rožmitál.
Ĉeĥa kristnaska meso
En la sondosiero (supre aŭskultebla) estas aŭdebla fragmento el la ĉeĥa kristnaska meso Ho, majstro, leviĝu rapide. Jen estas la vortoj el la fragmento (ĉeĥe):
Hej mistře,
vstaň bystře,
vzhlédni na jasnost,
nebes na švarnost,
krásu uhlídáš,
v tento noční čas.
Esperantlingve
Jana Holcová: Jan Jakub Ryba. En: Dio benu 1999/36-4
Ruelle-sur-Touvre
Ruelle-sur-Touvre estas franca situanta en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Alicja Lewanderska-Quednau
Alicja Lewanderska-Quednau (naskiĝis la ), havanta tiun nomon ekde edziniĝo al la germana esperantista universitata profesoro Hans-Dietrich Quednau, antaŭe Alicja Krejĉi-Lewanderska, estas aktiva pola esperantisto. Interalie, en 1995 ŝi kontribuis al la konferenco Stato kaj Estonteco de Esperanto kaj al ties konferenca libro, kaj en la sama jaro redaktis specialan numeron (#68) de la revuo Amika Rondo pri Reinhard Selten. En la oficperiodoj 2001-2004 kaj 2004-2007 ŝi reprezentis la landan asocion Germana Esperanto-Asocio en la Komitato de UEA, kaj en 2013 honoriĝis per la Premio Ada Fighiera-Sikorska.
Reforma Milito
La Reforma Milito aŭ Milito pro Reformo, konata ankaŭ kiel la Trijara Milito, estis enlanda milito kiu okazis en Meksiko el 1858 al la 10a de Januaro 1861. ​ La lando estis dividita en du grandaj grupoj: nome Liberaluloj kaj Konservativuloj. Al la milito oni atribuas la meksikan transformon por la transiro de la politika strukturo por establi la sistemon kapitalisman-demokratan kaj finigi tiun de la Kolonio kaj la Imperio. En tiu nova sistemo, oni formis nacian ŝtaton bazitan sur konstitucia ordo, la nuligo finigi la privilegiojn de la regantaj klasoj (egaleco antaŭ la leĝaro), la reaktivigo de la ekonomio kaj la restarigo de la laboro. ​ Dum ioma tempo, la liberaluloj kaj la konservativuloj muntis paralelajn registarojn, kun la sidejo de la konservativa registaro en Meksikurbo kaj la liberaluloj en Veracruz. ​
Laŭ la tempopaso, la milito akriĝis kaj iĝi pli sangoverŝa. Ĝi finiĝis per la definitiva malveko de la konservativuloj en la Batalo de Calpulalpan, Jilotepec, Meksikŝtato, ​ en 1861, kun Benito Juárez instalanta sian administracion en Meksikurbo. Konstitucifara Kongreso plenumis sian taskon redakti novan konstitucion, oni faris la kunvokon por realigi balotojn kaj en federacia kaj en subŝtata niveloj. Kunsidis tiel la unua Kongreso, kiu funkciis jam laŭ la principoj de la Federacia Konstitucio de la Unuiĝintaj Meksikaj Ŝtatoj de 1857. La ŝtato estis malriĉigita pro la milito kaj tio konduksi al la suspendo de la pago de la eksterlanda ŝuldo, kio siavice rezultis en la kreado de la Konvencio de Londono kaj en la Dua Franca Interveno.