cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhongxiang
Zhonĝiang estis hejmloko de imperiestro Jiajing (1521-1565 sur trono) de Ming-dinastio. Ja estis ĝuste tiu suvereno, kiu eknomis la urbeton "Zhonĝiang" kun la signifo "Feliĉo kolektiĝas". Jiajing imperiestriĝis en la aĝo de 15 jaroj. Historiistoj opinias, ke en lia 45-jara regado la ĉina "ekonomio tre aktivis, agrikulturo, tekstila kaj metia industrio progresis." Li estis rigardata kiel "Reprosperiga Suvereno". Rakontoj diras, ke por prosperigi agrikulturon kaj tekstiladon, li persone laboris en kamparo, kaj lia edzino kulturis silkraŭpojn. Li alte taksis komercon kaj edukadon, kelkdekfoje li ordonis asigni monon por konstrui lernejojn kaj ordonis revizii kaj presi la faman romanon "Tri Regnoj".
Indico de homa disvolviĝo
400px|eta|Mapo monda kiu montras la indicon de homa disvolvigo de 2011. La Indico de homa disvolviĝo, esperanta mallongigo IHD, aŭ angle Human Development Index, mallonge HDI, estas [[indico kiu montras staton de homa evoluo en landoj de la mondo. Ĝi estas publikigata ĉiujare en raporto (angle titolata Human Development Report, HDR), eldonita de la Unuiĝintaj Nacioj.
Zhongxiang
La urbeto Zhonĝiang similas al historia muzeo, kie troviĝas ruino de Orkidea Podio konstruita antaŭ miloj da jaroj, pavilono de Song Yu, domego de artistino, palacoj de Ming-dinastio kaj maŭzoleo konstruigita de Jiajing por siaj gepatroj. Ĉiuj tiuj kunestas kun la popolaj logdomoj kaj montras antikvecon de la urbeto. Oni vidas la antikvecon ankaŭ ĉe la centjaruloj. La urbeto iam guis la nomon "loko de longvivuloj". Nun tie vivas multaj centjaruloj. Por koni la sekreton de ilia longviveco, oni ja devas persone viziti Zhonĝiang.
Indico de homa disvolviĝo
Komparo
Oni komparas ne nur la MEP, sed ankaŭ vivdaŭron kaj edukitecon de la loĝantoj.
La faktoro de vivdaŭro montras kiel indikilo la sanoprizorgon, nutradon kaj higienon; la edukiteco montras akiritajn sciojn kaj eble enspezojn.
Endre Adorjáni
ADORJÁNI Endre rumanuja hungara/hungara skulptisto naskita en Kluĵo la 25-an de aŭgusto 1950.
Indico de homa disvolviĝo
Komparo
Oni uzas la suban formulon:
Endre Adorjáni
Biografio
Endre Adorjáni finis la Artan Altlernejon Ion Andreescu en sia naskiĝurbo inter 1969–73. Liaj majstroj estis: Artúr Vetró, Jenő Korondi. En jaroj 1973–75 li instruis desegnon en vilaĝo Ditrău, inter 1975 kaj 1987 en urbo Miercurea Ciuc. En 1989 li translokiĝis Hungarujon. En Szekszárd li instruis en altlernejo porinstruista (Illyés Gyula Tanárképző Főiskola).
Indico de homa disvolviĝo
Kritiko
Pro la daŭra kritiko de la indico (alta pozicio de Japanio, spite al stato de virinoj tie; landoj kun samaj HDI, sed tre diversaj homaj rajtoj ktp.), laŭ peto de Barato, HDI ne plu estas uzata ekde mezo de la 1990-aj jaroj en oficialaj dokumentoj de UN.
Uioara de Jos
Uioara de Jos [ujŭara de ĵos] (hungare: Csongva [ĉongva], germane: Sungen) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Aiud.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 105 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 345 (rumanoj, 2% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1215. Ĝis 1919 Csongva apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér). Oni aligis ĝin al Ocna Mureş.
Ĉako (ekoregiono)
La Ĉako estas tersupraĵa ekoregiono el la orientamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj de Argentino, Bolivio kaj Paragvajo.
Priskribo
La ekoregiono kovras surfacon de 786 790 da kvadrataj kilometroj en tiu parto de la Granda Ĉako situanta inter Andoj kaj la 56-a meridiano okcidanta. La vegetaĵaro alternas inter savano kaj seka dorna arbaro.
Flaŭro
La Ĉako ampleksas plurajn biotopojn : savanojn, dornajn arbarojn, aŭ transiron de ambaŭ. Savanaj kaj herbejaj vivejoj estas karakterizataj de abundo de poacoj. Kebraĉa duonarbaro estas pli malferma ol dorna arbaro, kaj estas karakterizata de dornaj arbedoj (ekzemple Prosopis sp.), kaj kaktoj, kun dissemitaj arboj (ekzemple Aspidosperma quebracho, Bulnesia sarmientii kaj Schinopsis sp.) altaj ĝis 13 metroj. La superregantaj specioj ampleksas Prosopis ruscifolia, dorna fabaco, kaj Opuntia sp. (kaktoj). Izolitaj arbareroj de densa praarbara dornarbaro kelkfoje estas postrestintaj kiam la tereno estas senarbarigita por agrikulturaj celoj. La subarbaraĵo de praarbara dornarbaro estas dessimata kun dornaj surgrundaj plantoj kiaj Bromelia serra kaj Cleistocactus baumanii. Ĉako estas trapunktata de "tajamars" (lagetoj faritaj de la farmistoj por la brutaro) kiuj subtenas iom da akva vivo.
Faŭno
Ĉako reprezentas regionon kiu ĝis freŝdate estis nesufiĉe esplorita, kun novaj specioj de grandaj vertebruloj kiaj la ĉaka pekario (Catagonus wagneri) kiu estis malkovrata nur en la 1970-aj jaroj. Krome, novaj registraĵoj de konataj specioj ĉiam pli bone estas dokumentataj ĉar la internacia scienca komunumo realigas pli da tereno-esplorado.
Endormiĝo de la Virgulino (El Greco)
El Greco pentris sian Endormiĝo de la Virgulino proksime de la fino de sia kreta periodo, verŝajne antaŭ 1567. La signaturo de El Greco sur la fundamento de la centra kandelabro estis malkovrita nur en 1983. La eltrovo de la Endormiĝo kondukis al la atribuo de tri aliaj subskribitaj verkoj de "Doménicos" al El Greco (Modena Triptiko, Sankta Luka Pentraĵo de la Virgulino kaj la Infano, kaj La Adorado de la Saĝuloj) kaj poste al la akcepto kiel aŭtentaj de pli da verkoj, subskribitaj aŭ ne (kiel ekzemple La Pasio de Kristo pentrita en 1566).
Tiu eltrovaĵo konsistigis signifan antaŭenmarŝon en la kompreno de la formacio kaj frua kariero de El Greco. La pentraĵo kombinas postbizancajn kaj italajn manieristajn stilajn kaj ikonografiajn elementojn. El Greco nun estas vidita kiel artisto kun formado trejniĝinta en Kreto; serioj de verkoj prilumas la stilon de frua El Greco, el kiuj kelkajn li pentris dum li daŭre estis en Kreto, kelkaj estas de lia periodo en Venecio, kaj kelkaj de sia posta restado en Romo.
La ikono, kiu retenas sian funkcion kiel objekto de admiro en la Preĝejo de la Endormiĝo de la Virgulino en Siros, estis verŝajne alportita al la insulo dum la Greka Sendependiĝomilito. La ikono harmonias proksime kun la establita padrono por tiu subjekto, kio estis tre ofta en la Ortodoksismo per kiu El Greco estis edukita kaj el kiu estis influita. Tamen, li perdis kelkajn elementojn de la tradicia bizanca severeco, adoptante trajtojn de la Renesancaj kuprogravuroj.
Ĉako (ekoregiono)
Faŭno
Aliaj tipaj specioj estas jenaj : la salakveja pediolago (Pediolagus salinicola), Ctenomys conoveri (ronĝuloj); la amerika reao (Rhea americana), la makistinamo (Nothoprocta cinerascens), la ĉaka ortalo (Ortalis canicollis), Chunga burmeisteri (Cariamidae), Amazona aestiva, la pikuja grundokolombo (Columbina picui), la gvirkukolo (Guira guira), Phacellodomus sibilatrix, Saltatricula multicolor, la paragvaja kajmano (Caiman yacare), la okcidenta boao (Boa constrictor occidentalis), la ŝajna akvokobro (Hydrodynastes gigas) kaj la ranoj Ceratophrys sp. kaj Phyllomedusa sauvageii.
Endormiĝo de la Virgulino (El Greco)
La temo de la pentraĵo rilatas al la doktrina ero de kristanismo, ke la dipatrino ne mortiĝis, sed ascendis al la ĉielo... post ia endormiĝo.
Ĉako (ekoregiono)
Faŭno
Kaŭze de ĝia centra situo en sudameriko, Ĉako gastigas migrantajn birdojn kaj el sudaj kaj nordaj partoj de Sudameriko, kaj el pli nordaj partoj de Nordameriko.
Notvaloro
Notvaloro de noto indikas en muziko ĝian relativan tondaŭron. Deduktado de absoluta tondaŭro eblas nur lige kun tempoindiko, ĉar la notvaloroj mem nur indikas la interrilaton de la notodaŭroj. Malsamaj notsignoj indikas en la notacio la diferencajn valorojn.
Notoj
La plej kutimaj notvaloroj de la okcidentuma notacio videblas en la apuda grafikaĵo. En la unua kolumno: La ordigo de la notoj unu sub la alia en la grafikaĵo montras la rilaton de iliaj tondaŭroj: Unu entjera noto daŭras samlonge kiel du duonaj notoj, unu duona noto estas dividebla en du kvaronnotojn ktp., kiel ĉe simpla partumado.
Se pluraj okonoj sekvas unu la alian, oni povas ligi ilin per trabo anstataŭ ekipi ilin per flageto. Per tiu ĉi skribmaniero oni ofte indikas la muzikan aŭ ritman grupigon de la tonoj, ekz. frazigon aŭ legaton. Unuopaj okonoj kun flageto indikas konforme al tio akcentitajn notojn aŭ stakaton.
Paŭzoj
Analoge al la notvaloroj ekszistas paŭzovaloroj de po sama longeco kiel la apartena notvaloro: entjera paŭzo, duona paŭzo, kvarona paŭzo ktp... En jena figuro videblas la malsamaj paŭzoj sub la analogaj (samlongaj) notoj:
Punktigoj
Se oni aldonas punkton malantaŭ noto- aŭ paŭzovaloro (punktigo), la valoro plilongiĝas je la duono (ekzemplo: unu punktigita duona noto daŭras samlonge kiel tri kvaronnotoj).
Trioletoj
Trioleto (de lat. tri- „trioble“) estas grupo de (plej-simpla-kaze) tri samlongajn notoj sekvantaj unu la alian, kiuj entute tamen havas la daŭron de nur du notoj de ĉi tiu valoro. Trioletojn markas arko aŭ krampo super la notgrupo per eta "3". Ĉe okonaj notoj ligitaj per trabo la krampo povas forfali.
Trioleta okono do havas nur 2/3 de la daŭro de normala okonnoto, trioleta kvarono 2/3 de normala kvaronnoto, trioleta duono 2/3 de la daŭro de normala duonnoto.
La ĉi supra limigo plej-simpla-kaze respektas, ke notvaloroj ene de triolo ne nepre povas estis egale, sed malegale dividitaj aŭ anstataŭataj per paŭzoj. Jen ankaŭ validas, ke ĉiuj notoj kaj paŭzoj sub trioletkrampo estas reduktataj je 2/3 de ilia originala daŭro.
En bluso, ĵazo kaj rokmuziko ekzistas la fenomeno nome trioletsento, ke subdividoj notitaj kiel okonoj dum la ludado estas realigataj kiel trioletoj. Tamen ne jen ne temas pri novaperaĵo en la muziko de a 20-a jarcento. Dum la alt- kaj malfrubaroko oni ofte trovas pasaĝojn plenigendajn per trioletoj, kvankam ĉi tiuj ne estas notitaj. tio okazas plejofte kiel egaligo, se unu voĉo enhavas trioletojn, la alia tamen ne, aŭ se linio ĉiam havas trioletojn, la alia punktigitajn okonojn kaj deksesonojn. en franca kaj francstila barokmuziko plejofte ankaŭ oni prezentas trioletaj (kiel trioletkvarono + triolet-okono) iom longajn pasaĝojn konsistantajn nur el okonoĉenoj, foje ankaŭ kiel ĉenoj de punktigitaj okonoj + deksesonoj (vd. ankaŭ malegalaj notoj).
Aliaj subdividoj
Oni parolas pri duolo, se en malpara taktspeco eksonas du notoj dum la daŭro de tri.
Analoge oni parola pri kvartolo, se oni ludas anstataŭ (plejparte) tri notoj kvar notojn dum la sama tempo, de kvintolo je kvin notoj dum la tempo de (plejparte) kvar de la sama speco. Tio analoge validas ankaŭ por sekstoloj kaj septoloj. Ĉiujn ĉi formojn indikas anloga nombro supre aŭ malsupre de la notgrupo (ekz. 6 fpor sekstolo).
Ekzemplo por kvaronosekstolo:
En la kazo de 4/4-takto ĉiu takto daŭras tiom longe kiel kvar kvaronnotoj. Por klarigi ĉi tion per ekzemplo de kanto: en la plej simpla kazo ĉi tie oni kantas kvar silabojn (po unu silabo por tono), ekz. „esperanto“, je kio ĉiuj kvar tonoj daŭras egallonge. Sekstolo oni tiam uzas, se oni metas ene de tia takto ne kvar, sed ses tonojn /silabojn de egala daŭro, ekz. „geografilibro“:
Notacio
Triolojn ktp. signas arkcoj aŭ krampo super la notgrupo, sub kiu staras 3 (resp. 2, 4 ktp.; vd. fig.). En kutima notacio la praktikanta muzikisto tamen devas konkludi el la kunteksto, kiu vera notonombro estas anstataŭenda. Provoj por kunnoti tion, ekz. per dupunkta skribmaniero kiel „7:6“ (analoge 7 anstataŭ 6 tonoj), ne venkis devige.
Vidu ankaŭ
音価
Parabola anteno
Parabola anteno (komune nomata parabolo) estas anteno garnita per paraboloida reflektilo. Ĝi uzas la econ de revolucia paraboloida spegulo, kiu koncentras radiadojn en sian fokuson, tie kie estas la antena ondokaptilo.
Tia anteno estas nomita universa ĉar ĝi teorie povas fokusigi ondojn de iu ajn ondolongo, sed estas interesa nur se ĝia diametro superas kvaroblon de longo la ricevota ondo. Ĝi estas uzata en la L-bendo: inter 1,4 kaj 1,5 gigahercoj.
La radio-amatoroj uzas tian antenon supre de 430 megahercoj, tio, kio neprigas paraboloidojn de pli ol 4 metroj de diametro.
Luzón (Guadalajara)
Luzón estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Parabola anteno
La parabolaj antenoj ĉefe utilas ricevi elsendaĵojn de satelita televido, aŭ aliajn satelitajn komunikaĵojn. Ili tre utilas kaj en profesia kaj en amatora radioastronomio.
Luzón (Guadalajara)
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas luzonense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 66 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,16 loĝ/km².
Parabola anteno
Radioteleskopo uzas grandegan parabolan antenon.
Datumoj de la parabola anteno de Raisting
Vidu la artikolon Radioteleskopo Raisting
Luzón (Guadalajara)
Situo
Luzón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la norda parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1176 m super marnivelo; je 100 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 56,98 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°01′37″N 2°16′32″Ok.
La municipa teritorio limas kun tiuj de Anguita, Arcos de Jalón, Ciruelos del Pinar, Maranchón kaj Mazarete.
Historio
Oni proponis, same kiel por la toponimo Luzaga, ke la lokonomo de Luzón havu rilaton kun la keltibera tribo de lusonoj. ​ En la municipa blazono montriĝas keltibera kavaliro.
Grava lokano estis Francisco Layna Serrano (1893-1971), kuracisto, historiisto kaj kronikisto de la Provinco Gvadalaĥaro, aŭtoro de nombraj libroj pri arto kaj historio de la provinco.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento kaj dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro preskaŭ atingis la milon da loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 985 loĝantoj en 1920 al 66, tio estis oni perdis pli ol 900 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Luzón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Luzón kie oni falis al la nunaj 66.
Ekonomio
Agrikulturo, forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
(17499) 1992 EJ5
(17499) 1992 EJ5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Épinay-sur-Seine (Tramtrajno en Francilio)
Épinay-sur-Seine estas haltejo de Eksprestramo 11, situanta en komunumo Épinay-sur-Seine en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Raiding
Raiding - germane, hungare Doborján - estas malgranda komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ĝi situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojo. La distrikta ĉefurbo Oberpullendorf troviĝas en distanco de 15 kilometroj, kaj la nuna limo inter Aŭstrio kaj Hungario situas en distanco de 8 kilometroj.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1425. En 1910 loĝis en Doborján 928 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Doborján apartenis al Hungario, al departemento Sopron, al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). La komunumo ricevis la rangon foira komunumo en 1990.
Ali Babo kaj kvardek rabistoj
Ali Babo kaj 40 rabistoj estas unu fabelo aldonita de la franco Antoine Galland al sia traduko de Mil kaj unu noktoj.
Rakonto
Tio okazis jam antaŭ tre longa tempo, kiam en urbo Ĥurasan vivis du fratoj. La pli aĝa, Kasim, edziĝinta kun riĉa virino, havis multe da vendejoj kaj vinberejoj, vivis en riĉa domo kaj neniom mankis al li.
(12459) 1997 AQ4
(12459) 1997 AQ4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ali Babo kaj kvardek rabistoj
Rakonto
La malpli aĝa frato, Ali Babo, edziĝis kun virino bela, sed malriĉa, kiu nomiĝis Amina, la mono estis neniam tro ĉe ili, sed ili havis azeneton, kaj ĉar ili estis laboremaj kaj modestaj, vivis ankaŭ ili kontente.
Tio estis kvardek rabistoj. Ilia estro alrajdis al la roko kaj ekvokis per bruega voĉo: "Sezamo malfermiĝu!" Jen ekvidis la timigita Ali Babo, kiel la roko malfermiĝis kaj la rabistoj kun plenmanoj plenaj de rabitaj trezoroj eniris en la rokon. - Post ia momento la rabistoj eliris kun la malplenaj manoj el la roko, surĉevaliĝis kaj forrajdis.
Li ekvidis vicon da kavernoj, plenigitaj per ĉiuj trezoroj de la mondo. Kiam li sufiĉe plensatiĝis per rigardado al la juveloj kaj multekostaj ŝtonoj, li diris por si, ke tian trezoron povis nenia homo amasigi per honesta maniero kaj ke li do faros nenion malbonan, se li prenos iom da mono. Li surŝutis la mono al la azeneto en la korbon, kovris ĝin per seka foliaro kaj vokinte sorĉformulon "Sezamo, malfermiĝu!" li eliris el la roko.
Tuj kiam la avara edzino de Kasim ekvidis la ormoneron sur la fundo de la mezurilo, ŝi estis kaptita per netolerebla envio kaj tial ŝi tuj sendis sian edzon Kasimon al Ali Babo por esploro. Kasim devigis sian fraton, por ke li rakontu al li ĉion kaj avida de plua posedaĵo, li mem ekiris la montaron al la trezoro.
Origina versio
La origina versio de "Sezamo malfermiĝu!" estas "إفتح يا سمسم" (Iftaḥ yā simsim).
Rudolf Medek
Rudolf Medek (naskiĝis la 8-an de januaro 1890 en Hradec Králové – mortis la 22-an de aŭgusto 1940 en Praha) estis ĉeĥa verkisto kaj soldato.
Origine li estis instruisto (li studis en pedagogia instituto en Hradec Králové kaj poste instruis en la ĉirkaŭaĵo), sed dum la unua mondmilito li eniris en Ĉeĥoslovakajn legiojn en Rusio kaj partoprenis batalon apud Zborov. Post la reveno en la nova Ĉeĥoslovakio li fariĝis kolonelo, en 1929 lia rango altiĝis al brigada generalo.
En 1919 la brita reĝo honorigis lin per D. S. O. (Distinguished Service Order), en Francio li akiris ordenon de Honorlegio, sed post la Munkena kontrakto li redonis la honorigojn.
En la jaroj 1920–1929 li direktoris Monumenton de rezisto kaj en 1929–1939 Monumenton de liberigo.
Filoj: Mikuláš Medek, Ivan Medek
Jam en Rusio li redaktis gazeton Československý voják (Ĉeĥoslovaka soldato, 1917-1920), kontribuis al liretaturaj revuoj Moderní revuo kaj Lumír, redaktis almanakjn Za svoboru (Por la libero, 1924-1929) kaj K vítězné svobodě 1914-18 (Al la venka libero 1914-18, 1928). Post la unua mondmilito li estis influita de la legioj, pri kiuj li verkis pozitive, kio kaŭzis malpermeson de lia verkaro post 1948. Liaj verkoj pli gravaj pro siaj artismaj kvalitoj ol kiel historia dokumento.
Hannes Manninen
Hannes Manninen (naskiĝis la ) estas finna politikisto. Li estis membro de finna parlamento 24.3.1995–19.4.2011 kaj ministro pri areoj kaj komunumoj en 2003–2007. Lia partio estis Finnlanda Centro.
Sandwell
Sandwell  estas metropola distrikto en la angla regiono West Midlands.
(19824) 2000 SL176
(19824) 2000 SL176 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tsuney Okazaki
Tsuney Okazaki (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos.
Golmayo
Golmayo [golMAĝo] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Sorio en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 189,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 844 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed tute male, fakte estas la loĝloko kun plia kresko de la provinco pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo, kio faras ĝin dormurbo.
Ĝi distas 4 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Camaretas, Camparañón, Carbonera, Fuentetoba, Golmayo, La Cuenca, La Mallona, La Muela, Las Fraguas, Nafría la Llana, Nódalo kaj Villabuena. Ĝi limas kun Calatañazor, Villaciervos, Cidones, Soria, Rioseco de Soria, Quintana Redonda kaj Los Rábanos.
En la teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komuna Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 3 372 hektaroj, nome 18 % de la teritorio.​
Ricardo Bellver
Ricardo Bellver y Ramón (Madrido, 23-a de februaro de 1845 — Samloke, 20-a de decembro de 1924) estis hispana skulptisto.
Golmayo
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la Monaĥejo de la Monjía, la etnologia komplekso de La Cuenca, la romanika preĝejo de la unua duono de la 12-a jarcento en Nafría la Llana, la romanika komplekso de Villabuena kun la preĝejo de Sankta Mikaelo kaj la ermitejoj de Sankta Bartolomeo kaj Sankta Eŭlalia, la ponto La Tri Okuloj en Camparañón, kaj la ponto super la rivero Golmayo ĉe la nacia ŝoseo N-122 PK 160,700.
Ricardo Bellver
Biografio
Li ricevis unuan artan instruadon de la mano de sia patro, la valencia kaj same skulptisto Francisco Bellver y Collazos. Li estis lernanto en la Reĝa Akademio de Belartoj de Sankta Ferdinando, kie li atingis kelkajn premiojn en la kategorioj de Pentra Anatomio kaj de Desegno de Antikvo, Natura kaj Tolaĵoj.
Papiruso Artemidoro
La papiruso «Artemidoro» estis elfosita en 1990 ene de amaso da antikvaj papirusoj, reciklitaj ĉe la fino de la 1-a jarcento a.K. por fabriki funebran maskon je macera papero.
Inter la elementoj de tiu amaso troviĝis kvindeko da eroj de la Artemidoro papiruso. Alta 32,5 cm kaj longa 2,55 m, la rekonstruita papiruso konsistas je du strioj, inter kiuj mankas folio. La antaŭa flanko prezentas tekston de geografio kiun oni atribuis al Artemidoro el Efezo, greka geografiisto de la dua-unua jarcento a.K., kies verko oni konas nur per la citaĵoj de aliaj aŭtoroj.
Ricardo Bellver
Biografio
Ekde la 17 jaroj (1862) li ekpartoprenis en la Naciaj Eksposicioj de Belartoj. En tiu de 1867 li ekricevisagnoskon de la arta medio, kiam li ricevis la Honoran Mencion de Unua Klasp pro skulpta grupo el gipso noma La Virgen con su Hijo en el regazo (dipatrino kun filo).
Papiruso Artemidoro
La retrovita teksto entenas enkondukon kaj montras priskribon de la hispana duoninsulo. Ĝia aparteco konsistas en la fakto ke ĝi kunportas geografian mapon, kiu, nekompleta, eble reprezentas la Betikon, nome la provinco sud-okcidenta de Hispanio. Oni povas supozi ke la desegnisto rezignis kompleti pro tio ke li konsciiĝis ke la desegno ne reprodukis la tekston kaj pro tio la papiruso estis destinita por alia uzo.
Ricardo Bellver
Biografio
En 1874 gajnis, pere de opozicio (publika ekzameno), postenon de pensiita por kompleti sian lernadon en la Hispana Akademio de Belartoj de Romo, kien li veturis en 1875. En sia uunua jaro li realigis buston el gipso de la Granda Kapitano, nome kopio de ligna skulptaĵo de la 16a jarcento de Diego de Siloé. Ankaŭ en 1875, li partoprenis en la Internacia Ekspozicio de Belartoj de Parizo per bronzaskulptaĵeto de la taŭrludisto Lagartijo. De la dua jaro estas lia basreliefo Entierro de Santa Inés (entombigo de Sankta Agneso), kiu troviĝas aktuale sur la ŝtuparo de la ĥorejo de la Baziliko Sankta Francisko la Granda de Madrido.
Papiruso Artemidoro
Ĉe la malantaŭa flanko ĝin ormanas kvardeko da skizitaj bestoj, realaj kaj fantaziaj. Eble la desegnaĵoj devus provizi al klientoj eblecon elekti modelojn por realigi freskon aŭ mozaikaĵon. Sed la aldonaĵoj ne limiĝis al tio: fakte oni, en liberaj antaŭaj spacoj, nome en la unua paĝo kaj en paĝoj sur kiuj devis figuri la mapoj nerealigitaj, skizis du tekstojn kaj aliajn anatomiajn elementojn, sendube cele de ekzercado.
Ricardo Bellver
Biografio
En 1877, lia tria jaro kiel pensiita en la itala ĉefurbo, realigis el gipso sian plej faman verkon: nome La Falinta Anĝelo, inspirita el versoj de Paradizo perdita de Milton. Post unu jaro li prezentis ĝin al la Nacia Ekspozicio de Belartoj (okazinta en Madrido), kie li atingis per ĝi la Unuan Medalon. Tiujare oni faris fandaĵon el bronzo por la Universala Ekspozicio de Parizo. Temas pri skulptaĵo de nedubebla originaleco, kiu estis akirita de la ŝtato kaj ekformis parton de la kolekto de la Nacia Muzeo Prado. En 1879 lia direktoro, Benito Soriano Murillo, sugestis ties eksponon subĉiele, kaj pro tio ĝi estis donacita al la Municipo Madrido. Ekde 1885 ĝi ornamas, fontopinte, la samnoman placon del Parko Retiro.
Aliaj elstaraj verkoj de Bellver estas la marmora tombejo de la arkiepiskopo de Sevilo por la katedralo de tiu urbo (1880); la Asunción de la Virgen (ĉieliro) (1885, reliefo el ŝtono samloke); la monumento al Juan Sebastián Elcano (marmoro, 1881, Guetaria), la funebraj monumentoj de Goya, Meléndez Valdés kaj Donoso Cortés (1887, kun Joaquín de la Concha Alcalde, en Madrido); la tombejo de la kardenalo Silíceo (Colegio de Doncellas Nobles, Toledo); kaj blazono por la Ministerio de Fomento (1897).
Papiruso Artemidoro
La tri vivoj de la papiruso Artemidoro
Fakte, la papirusa manufakto certan momenton estis akirita en 2004 de la Compagnia di San Paolo de Torino (banka fondaĵo) per la sumo de 2.750.000 eroj. Kelkan tempon poste ĝi restis ekspoziciita en la Palaco Bricherasio de februaro al majo 2006. En marto 2008 pri ĝi estis organizita ekspozicio en Berlino. Sekve la papiruso ekspozicie haltadis en Milano, en kies ĉeuniversitata laboratorio pri "papirologio" (Papirusologio) nun estas konservita. Estis promesite ke ĝi estos pruntericevinte loĝigita en la Egipta Muzeo de Torino.
Intertempe, ekde septembro 2006, naskiĝis diskuto ĉar la filologo Luciano Canfora, de la Universitato de Torino deklaris ke la papiruso suspektiĝas falsaĵo. La polemiko, iniciatita en sciencaj medioj, estis relanĉita en informaj medioj kaj altiris en la kverelo multajn fakistojn kun malsamaj perspektivoj.
Oni kredis trovinti ankaŭ la falsiston: iu Konstanteno Simonidis, helena kaligrafo de la duono de la 19-a jarcento kiu famiĝis pro similaj “krimoj”, inter kiuj la falsaĵo Uranio per kiu trompis eĉ kompetentulojn kiel Wilhelm Dindorf, ktp. Sed diversaj fakistoj refutis ankaŭ tiun tezon kaj aldonis novajn argumentojn apogantajn la aŭtentikecon de la papiruso. Oni ĝin submetis al:
Pruvoj kaj kontraŭpruvoj
Al la supra argumentadoj respondis profesoro Canfora tiel:
Hersberg
Pri la komunumo
Hersberg estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 307 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hersberg situas sur monteto de la Ĵurasa Montaro oriente de la kantonĉefurbo Liestal.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hersberg limas en nordokcidento al Arisdorf, en nordoriento al Magden (Kantono Argovio), en sudoriento al Nusshof, en sudo al Sissach kaj Lausen, kaj en sudokcidento al Liestal.
Trafiko
Hersberg estas konektita per poŝtaŭtolinio al Pratteln kaj Liestal kun la publika trafikreto.
En la valo la komunumo disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo al Tiĉino. Sur la teritorio de la komunumo situas la norda portalo de la Belchentunelo, per kiu la aŭtoŝoseo pasas la Ĵurason.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hersberg datiĝas el la jaro 1226 kiel Herisperch.
Ek de 1380 la supera jurisdikcio pri Hersberg apartenis al la Grafoj de Thierstein, dum la bienojn kaj la senjorecon posedis la Monaĥejo Olsberg, fakto pri kio atestas la tiel nomita Olsbergerhof, kiu estas la plej malnova konstruaĵo en Hersberg. En la jaro 1461 la urbo Bazelo akiris la senjorujon Thierstein-Farnsburg kaj per tio la vilaĝon Thierstein. Tio provokis multjaran konflikton inter la urbo Bazelo kaj la Monaĥejo Olsberg, kiu povis estis solvita nur per kontrakto el la jaro 1664 atribuanta al Bazelo ĉiujn rajtojn pri Hersberg. Dum la 30-jara Milito la vilaĝo Hersberg estis rabita de hispanaj trupoj kaj poste fariĝis viktimo de la pesto.
SMS (apartigilo)
SMS estas servo de mallongaj sendaĵoj (angle: Short Message Service), kiun oni uzas por sendi mesaĝojn per poŝtelefonoj.
Aliaj eblaj signifoj de SMS:
Messenkamp
Messenkamp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sensitivo
La sensitivo aŭ sentema mimozo (Mimosa pudica) estas specio de planto en la genro Mimozo, en la familio Fabacoj. Alia nomo por ĝi estas netuŝumino.
Priskribo
Sensitivo estas hejma en tropika Ameriko sed vaste naturigita, subvitre kaj ĉambre kultivata. Se oni tuŝas foliojn de sensitivo, la folieroj kunvolviĝas, dume la petioloj malleviĝas (tigmonascio).
Jenő Korondi
KORONDI Jenő estas rumanuja hungara skulptisto. Li estis naskita en Târgu Mureş la 8-an de oktobro 1935.
Biografio
Jenő Korondi finis inter 1955-61 la Artan Altlernejon Ion Andreescu en Kluĵo kaj en la sama instituto li instruis skulptadon inter 1965-1985. Li laboris precipe per metalo.
(37716) 1996 RP32
(37716) 1996 RP32 estas malgranda, ne tre hela kaj ankoraŭ sennoma troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la La Silla (Ĉilio).
Jan Vapaavuori
Jan Vapaavuori (naskiĝis la en Helsinko) estas urbestro de Helsinko. Li estis membro de parlamento de Finnlando 19.3.2003–22.4.2015, ministro pri loĝejoj 2007–2010 kaj ministro pri profesioj 16.11.2012–29.5.2015. Lia partio estas Nacia Koalicio. Vapaavuori estas edzece ekde jaro 2005.
(37716) 1996 RP32
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Azanuy-Alins
Azanuy-Alins (Sanui i Alins) estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Katedralo de Tours
La katedralo de Tours estas gotika preĝejo, kiu estas konsekrita al Sankta Gatiano, unua episkopo. Ĝi estas sidejo de la ĉefepiskopo de Tours.
Azanuy-Alins
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko La Litera, okcidente de la rivero Noguera Ribagorzana, sude de la montaro Carrodilla.
Katedralo de Tours
Konstruhistorio
Unua preĝejo estis konstruata en 338. Plej malfrue en la 6-a jarcento ĝi forbrulis kaj estis anstataŭata per pompa novkonstruajo, kiun konsekris Gregorio de Tours en 590.
Piadena
Piadena estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calvatone, Canneto sull'Oglio (MN), Casteldidone, Drizzona, Rivarolo Mantovano (MN), San Giovanni in Croce, Solarolo Rainerio, Tornata kaj Voltido.
Azanuy-Alins
Geografio
La municipa teritorio limas oriente kun Peralta de Calasanz kaj sude kun San Esteban de Litera en la komarko.
Ceica
Ceica [ĉejka] (Magyarcséke madjarĉe:ke) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. Administre apartenas al ĝi Bucium, Duşeşti, Ceişoara, Cotiglet.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 704 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 934 (rumanoj 2% hungaroj.
Azanuy-Alins
Geografio
Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj: Alins del Monte kaj Azanuy.
Ceica
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1398. Ĝis 1919 Magyarcséke apartenis al Hungario (Bihar).
Azanuy-Alins
Historio
Azanuy estis konkerita kaj rekonkerita inter fino de la 11-a kaj 12-a jarcentoj. Ĝis 1328 Azanuy apartenis al la Monaĥejo de Sigena. En 1528 Gullermo de Urrea aĉetis la posedon de Azanuy. Dum la Milito de la Falĉistoj, la loko estis rabita de la francaj trupoj de la generalo Laforeche.
La nuna municipo estis rezulto de la kunigo de la ĝistiamaj kvar municipoj en 1970.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Azanuy-Alins kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 141 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo, forstado kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Břuchotín
Břuchotín estas vilaĝo en Ĉeĥio, la nordokcidenta parto de municipo Křelov-Břuchotín. Kondukas tra ĉi tie aŭtostrado D35 kaj ŝoseo II/635. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Břuchotín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,79 km².
Sanktalucia parulio
La Sanktalucia parulio (Dendroica delicata) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica. Ĝi estas endemia de Insulo Sankta Lucio.
Tiu specio estis iam konsiderata kiel subspecio de la Adelajda parulio, Dendroica adelaidae kiu siavice estis origine konsiderata sola specio, D. adelaidae, kun tri populacioj en Barbudo (338 km el Puerto-Riko), Puerto-Riko kaj Insulo Sankta Lucio (563 km el PR) sed neniu populacio en intermezaj insuloj. Ĉiu de tiuj iamaj populacioj estis konsiderata kiel subspecio, D.a. subita, D.a. adelaidae kaj D.a. delicata respektive. Tiuj subspecioj estis poste en 2000 suprenigitaj al rango de specio fare de la AOU kiel la Barbuda parulio (Dendroica subita), la Sanktalucia parulio (Dendroica delicata) kaj la Adelajda parulio.
La Sanktalucia parulio havas grizajn suprajn partojn kun blueca aŭ ardezkoloreca nuancoj kaj flavaj subaj partoj kaj blankecaj subpugo kaj subvosto. La specio havas flavan superokulan strion supre borditan je nigro kaj flavan subokulan makuleton kiel duonluno aŭ duonokulringo pli larĝan ol ĉe aliaj samgenranoj; same estas du griznigrecaj strioj nome unu traokula kaj alia subokula ĉirkaŭ la flava subokula makulo. En flugiloj videblas du blankaj flugilstrioj (el kiuj la supra pli larĝa kaj videbla). La beko estas rekta kaj pintakra.
Hiroaki Kimura
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos.
Katedralo de Tours
Konstruhistorio
En la frua 12-a jarcento ekestis tria, romanika katedralo, kiu tamen ebrulis jam en 1166. Ĝi ja estis riparata, sed la kvalito de la konstruaĵo kaj de la uzitaj ŝtonoj estis tiel malbonaj, ke ĝi estis plejparte malkonstruenda komence de la 13-a jarcento.
Tial proksimume 1220/1230 komenciĝis la konstruo de nova katedralo, kiu staras sur la lokoj de la antaŭaj konstruaĵo kiel baziliko. Proksimume 1280 oni finkonstruis ĥorejon kaj absidon sed jam en 1267 oni estis enportinta la relikvojn de Sankta Maŭrico kaj de liaj kunuloj en la preĝejon. En 1465 la konstruaĵo ricevis volbojn. La norda kaj suda turoj finfariĝis en 1509 resp. 1507, ili altas 70 metrojn. Ambaŭ finiĝas per okangulo ĉirkaŭata per kvar angulaj pinakloj kun renesancaj tegmentoj kaj lanternoj. Ilin planis arĥitekto Pierre Valence.
Konstruaĵa priskibo
La konstruaĵo kun siaj du turoj altaj 70 metrojn el la 16-a jarcento staras sur altaĵo, kio protektas la katedralon kontraŭ superakvegoj de la rivero Luaro. Pro la longa konstrudaŭro (pretigo de la ĥorejo en 1260, de la laŭlonga domo proksimume 1440) la katedralo reprezentas ĉiujn evolufazojn de gotika arĥitekturo ĝis la fasado ekestinta inter 1426 kaj 1547. Tiu ĉi validas per sia abunda ornamaro, la trarompitaj timpanoj, folio-ornamitaj ornamgabloj kaj arkivoltoj same kiel per siaj multaj pinakloj kaj niĉoj kiel unu el la plej pompaj kaj riĉaj ekzempleroj de flamgotika stilo.
La vasta interno efikas aparte en la laŭlonga ĥorejo, kies supra muro ŝajnas tute dissolvita pro la triforio kaj la altaj vitralofenestroj de la absido kaj aspektas lumtrafluata, malpeza kaj eleganta. Samtempe ĉi tiu sesnavera, kvinnava kaj trietaĝa parto de la katedralo atingas per alteco da 29 metroj gigantajn dimensiojn. La oknavera laŭlonga domo estas iomete malpli larĝa kaj aperas pli kompakta. Norde de la katedralo troviĝas la trinava klostro.
Statuoj kaj vitraloj
En 1562 la bildodetruaj hugenotoj impetis kontraŭ Sankta Gatiano kaj detruis je tio ankaŭ portalajn statuojn, kiuj ĝis nun ne plu estis anstataŭataj. En 1850 skulptisto Toussaint verkis novajn 36 statuojn por la portalo.
Orgeno
La orgeno parte devenas de instrumento el la jaro 1521, de kiu ankoraŭ nun originas la orgenkesto. La instrumento plurfoje estis riparata kaj ankaŭ pligrandigata, ekzemple en la jaro 1762 per dorspozitivo kaj eĥopozitivo (vd. suborgeno). De 1928 ĝis 1929 oni denove plene alistrukturis, ekipante ĝin per elektropneŭmatikaj traktilaroj. La instrumento nun havas 56 registrojn sur tri klavaroj kaj pedalaro.
Piadena
Tra la komunuma teritorio fluas la rivero Oglio.
Solihull
Solihull estas kaj urbo kaj metropola distrikto en la angla regiono West Midlands. Loĝas tie homoj (1997) sur areo de 179 kvadrataj kilometroj.
Koloroj (libro)
Koloroj estas 107-paĝa libro kiu konsistas el naŭ rakontoj de Julio Baghy. Ĝi estas eldonita en la jaro 1960 fare de Pola Esperanto-Asocio el Varsovio.
Enhavo
La libro konsistas el la jenaj naŭ eroj:
Gastmuzikisto
Gastmuzikisto estas muzikisto en muzika ensemblo, (orkestro, ĉambra muzikistaro, ĵazbandego ktp.), kiuj ne daŭre apartenas al ĉi tiu muzikistaro, sed estas dungita por certaj koncertoj aŭ sonregistradoj. Ĉi tio povas koncerni malofte ludatajn instrumentojn, kiuj tamen por certa peco estas nemalhaveblaj, ekz. saksofono en simfoniorkestro aŭ arĉinstrumentoj en ĵazbando.
Gastmuzikistoj povas prezentebligi pli grandan spektron da repertuarverkoj – ekz. per aldonataj blovinstrumento en ĉambrorkestro, kies bazo konsistas nur el arĉinstrumentoj. Gastmuzikistoj ricevas kutime fiksan inkluzivpagon por provludo, tago aŭ prezentado. Multaj muzikistoj ĉefe laboras kiel gastmuzikistoj en variaj ensembloj. En ĵazo gastmuzikisto ofte ne nur estas mendebla muzikisto, sed jam fama kaj sukcesa muzikisto, kiu ornamas certan projekto (ekz. sonregistraĵo), enigante sian artistan renomon.
István Oroszlány
OROSZLÁNY István estis hungara inĝeniero, universitata profesoro naskita en Marosvásárhely la 14-an de julio 1914 kaj mortinta en Gödöllő la 21-an de oktobro 1984.
Intel
Intel Corporation estas firmao en Usono kun ĉefsidejo en Santa Clara, Kalifornio ("Silicia Valo"). Ĝi produktas mikroĉipojn (integritajn cirkvitojn) por komputiloj, precipe procesorojn. La firmao estas tiuterene plej granda surmerkate.
Historio
La firmao Intel (mallonga formo de INTegrita ELektroniko) fondiĝis la 18-an de julio en 1968 fare de Robert Noyce kaj Gordon Moore. Iom poste aliĝis la nuna estrara prezidanto (angle ’’Chairman of the Board’’), la hungardevena Andy GROVE (GRÓF András hungare).
La firmao produktis komence nur memorcirkvitojn. Oni ellaboris la unuan mikroprocesoron, la Intel 4004-n, nur en la jaro 1971. La procesoro komence estis projektita por kalkuliloj de japana firmao Busicom. Tiun 4-bitan procesoron sekvis en 1972 la 8-bita procesoro ’’8008’’. La procesoron uzis Don Lancaster por sia antaŭulo de PK. En 1974 aperis 8080. Tiun procesoron oni uzis por unua persona komputilo Altair. La plej konata serio estis la x86-aj mikroproceziloj, kies unu modelo konstruiĝis en 1978 sub la nomo 8086/8088 kaj estis enkostruita en la PC-on de la firmao IBM, nomatan IBM PC. En 1982 jaro aperis procesoro 80286. En 1985 jaro estis lanĉita produktado de Intel 80386. En 1989 aperis procesoro 486DX - unua procesoro kun enkonstruita matematika kromprocesoro. Hodiaŭ Intel produktas cirkvitojn por surtablaj komputiloj (Pentium, Celeron), por porteblaj komputiloj (Mobile Pentium, Centrino) kaj por laborlokoj kaj serviloj (Xeon, Itanium).
La granda sukceso pri la x86-a serio kondukis al merkatrega pozicio en la PC-industrio, tiutempe 85 % de la PC-CPU-oj venis de Intel. Tiel la usona konkurinstanco (FTC) kontrolis la akuzojn de la konkurantoj. La hodiaŭa sola iom granda konkuranto de la firmao de la sektoro estas AMD (Advanced Micro Devices), kiu ekde 1976 havas kontrakton kun Intel pri interŝanĝo de patentoj, tiel ĉiu teknika inventaĵo ambaŭflanke uzeblas.
Aĉetoj de Intel
De 2009 ĝis 2022 Intel aĉetis kaj mergiĝis kun 27 firmaoj tra la mondo.
István Oroszlány
Biografio
István Oroszlány diplomitiĝis en 1938 en la teknikuniversitato de Budapeŝto. Lia scienckampo estis la formoj granduzinaj de la irigado. Inter 1958-74 li estis katedrestro, universitata profesoro de katedro pri Geodezio kaj Kulturtekniko de la Agrarscienca universitato de Gödöllő.
Cezarina
Cezarina estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.545 enloĝantojn en 2010.
Cisteiu de Mureș
Cisteiu de Mureș [ĉisteju de mureŝ] (hungare: Magyarcsesztve, germane: Thalmühl) estas vilaĝo en Rumanio apud Ocna Mureș. Administre ĝi apartenas al Ocna Mureș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 736 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 643 (rumanoj, 21 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1318. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Batalo de Hidaspo
La Batalo de Hidaspo (aŭ de Ĝelum) estis luktata de Aleksandro la Granda en 326 a.K. kontraŭ la reĝo Poroso de Pauravas, nome regno ĉe la bordoj de la rivero Hidaspo (nune konata kiel Ĝelum) en Panĝabio ĉe Bhera, supozeble situa ĉe la loko de la nuntempa urbo Mong, Pakistano. La batalo rezultis en kompleta venko de Macedonianoj kaj la aligo de Panĝabio, kiu estis trans la plej orientaj limoj de la jam absorbita Persa Imperio, ene de la Aleksandra Imperio.
La decido de Aleksandro trapasi la rivero inundanta pro musono spite la forta hindian vifladon, por kapti la aremon de Poroso flanke, estis referita kiel unu el liaj "majstroverkoj". Kvankam venka, ĝi estis ankaŭ la plej kosta batalo lukttita de Macedonianoj. La rezisto fare de la reĝo Poroso kaj liaj trupoj ricevis la respekton de Aleksandro, kiu petis al Poroso iĝi pormacedonia satrapo.
La batalo estis historie grava ĉar malfermis Hindion al la grekaj politikaj (seleŭka, grek-baktria, hind-greka) kaj kulturaj influoj (Greka Budhismo), kiu plue havis efikon dum multaj jarcentoj.
BA24
BA24 estas la dudekkvara numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en oktobro 2015.
Enhavo
Prezento (Jesper Lykke Jacobsen).
Lingva mergo
Lingva mergo estas metodo de instruado de dua lingvo en kiu la dua lingvo de la lernantoj (L2) estas la medio de klasĉambra instruado. Per tiu metodo, la lernantoj studas lernejajn temojn, kiel matematiko, scienco, kaj sociaj studoj, en sia L2. La ĉefa celo de ĉi tiu metodo estas progresigi dulingvecon, en aliaj vortoj, disvolvi la komunikan kompetentecon aŭ lingvan kapablecon de la lernantoj en ilia L2 krom ilia unua aŭ gepatra lingvo (L1). Pliaj celoj estas la kognitivaj avantaĝoj de dulingveco.
La studentoj, konforme al specifa eduka projekto, estas do 'mergitaj' en la L2 kaj uzas ĝin por lerni la sciencojn, historion, geografion kaj / aŭ aliajn temojn, kaj sekvi eĉ interdisciplinajn instruajn vojojn.
CLIL - Integrita lernado de lingvoj kaj fakaj enhavoj>
Fakte, CLIL estas lingva lernometodiko, en kiu oni kreskigas la lingvan enhavon pere de instruado de unu aŭ pli da fakoj en L2, per novigaj instrumetodoj. Ĉi tiuj metodoj postulas de la gelernantoj esti aktoroj en la konstruado de siaj scioj : la asimilado de la (inter)faka enhavo fariĝas la ĉefa celo. La akiro de pli grandaj komunikaj kapabloj en L2, aliflanke, estas ĝia konsekvenco.
Kreita en 1994 fare de David Marsh kaj Anne Maljers, la termino CLIL estas sinonimo de Lingvo-mergo enkondukita - laŭ la volo de ĝiaj kreintoj - kiel multmaniere uzebla termino por inkluzivi diversajn lernajn spertojn kaj metodaron en vehikla lingvo (lingvafrankao). La termino, plejparte uzata en Italio kaj en iuj eŭropaj landoj, ankaŭ ofte estas uzata en iuj dokumentoj de la Eŭropa Unio por indiki 'plonĝajn spertojn' aŭ rektvoje, iom simila al cheh-kursoj en Esperanto.
Laŭ la kreintoj, la termino CLIL eĉ povus reprezenti platformon por noviga metodologia alproksimiĝo, kie la konstruado de lingvaj kaj komunikadaj kapabloj samtempe akompanas la evoluon kaj akiron de fakaj konoj.
La CLIL uzas la metodajn principojn venintaj el la esploroj pri lingva mergo kaj, ĝenerale, la instruado en komunika lingvo kiuj rilatas al :
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtema artikolo en la itala vikipedio je la 18-a de majo 2019.
Paragvaja nacia teamo de futbalo
La Paragvaja nacia teamo de futbalo oficiale naskiĝis en 1919. La unua internacia matĉo estis kontraŭ Argentino en tiu jaro. Enlande la teamo ricevis la kromnomon La Albirroja - "la blanka-ruĝa (teamo)". Sepfoje la teamo kvalifikiĝis por la Futbala Mondpokalo - unuafoje en 1930, lastafoje en 2010.
Krome la teamo pli ol 30-foje partoprenis en la Amerika Pokalo kaj venke akiris la pokalon en 1953 kaj 1979.
Graflando Aŭvernjo
Mezepoke, Aŭvernjo estis dividita laŭ pluraj feŭdoj, kiuj ĉiuj havis la nomon Aŭvernjo :
La graflando Aŭvernjo
La graflando Aŭvernjo estas unu el la plej malnovaj senjorlandoj de Francio, ĉar ĝi estis starigita fine de la romia epoko. Dum la merovida epoko, ĝi eĉ portempe fariĝis duklando.
La familio de la grafoj de Aŭvernjo regis la graflandon ekde la 10-a jarcento. Krizo eksplodis en la familio en 1155, kiam la grafo Vilhelmo la 7-a de Aŭvernjo estis devigita de sia onklo Vilhelmo la 8-a de Aŭvernjo duonigi la graflandon. Vilhelmo la 8-a reprenis la graflandon, kiam Vilhelmo la 7-a devis kontentiĝi per la titolo kronprinco de Aŭvernjo.
Junichiro Murashige
Junichiro Murashige (村重 淳一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos.
Paŝo
Paŝo, aŭ piediro, estas speco de mekanika movo eluzanta subajn ekstremaĵojn, kiu estas propra al dupiedaj animaloj kiel estas ekzemple homo, ebliganta transporton el unu loko al loko alia. La piediro konsistas el unuopaj paŝoj, kiam regule alternas unu kruro post la alia, per kio okazas la irado.
Por la difino de paŝo, oni konsideras staton, kiam estas ĉiam almenaŭ unu kruro en kontakto kun la grundo. Se en la kontakto kun tero estas ambaŭ kruroj, temas pri starado. Se la movo estas tiom rapida, ke ambaŭ kruroj estas en la aero, temas pri kurado aŭ salto. Dum paŝo, la gravitocentro estas movebla kaj ĝi estas transprenata depende de la unuopaj paŝoj. Ĉe homo, la paŝo estas kunigita per tri artikoj - piedartiko, genua artiko kaj koksa artiko. Por pli facila kaj pli komforta paŝo la homo estas ekipita helpe de ŝuoj.
Teknika paŝo
En la tekniko paŝo estas la distanco inter du punktoj. Ekzemple inter la pintoj de du dentoj de dentrado.
Sporta paŝo
En la moderna kompreno paŝo estas ankaŭ atletika sporta fako praktikata en la tuta mondo en formo de rapid-paŝo, tio estas la atletika marŝo. Temas pri olimpika sporto, en olimpikoj oni konkursas en la marŝo por 20 kilometroj kaj 50 km.