cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cardeñajimeno
Geografio
Ĝi distas nur 7 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj tial ĝi funkcias kiel ties dormurbo. Ĝi limas kun Burgos, Orbaneja Riopico, Castrillo del Val, Cardeñadijo kaj Carcedo de Burgos.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Cardeñajimeno formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La abato de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo estis ordinara urbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj, kaj servoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Ĉieliro.
Librejo de Hoffmann
Hoffmann-librejo (germane: Hoffmann's Buchhandlung) en Vajmaro (Schillerstraße 9) nombriĝas inter la plej malnovaj en Germanujo. kaj iama eldonejo. Ĝin fondis en 1710 Heinrich Siegmund Hoffmann (1699-1768). Hoffmann havis liverprivilegion kortegan. kio aŭtomate garantiis al li la permeson presi ĉiujn gravajn oficialaĵojn. Sed ankaŭ la kortegaj rakontoj de Gottfried Albin de Wette. Ties eldonon daŭrigis la filo Carl Ludolf Hoffmann (1729–1780). Pli malfrue ekĉefis la nepo Wilhelm Hoffmann.
En la eldonejo aperis ne tute du centoj da libroj. Ĝis hodiaŭ ĝi estas en privataj manoj. La eldona agado ĉesis ĉ. la jaro 1900 kaj la nunaj posedanto estas la familio Gräf.
Burgo Großvargula
Historio
Post la malvenko de la franca tirano Napoleono Bonaparte, Vargula venis al Prusio kaj en 1816 estis asignita al la distrikto Langensalza. En 1816 la Lutterodt-familio akiris la Grossvargula-kastelon kaj grandbienon. En 1855/56 la registara konsilisto August Zachariae aĉetis la grandbienon kaj kastelon Großvargula. En 1906 la biendomo estis vendita al la terposedanto Lange.
Kardinala mizomelo
La kardinala mizomelo (Myzomela cardinalis) estas specio de birdoj en la mielmanĝula familio de Melifagedoj, nome Meliphagidae. Ĝi ricevis la nomon de kardinalo pro la skarlata koloro de la masklo. Ĝi estas trovebla en Usona Samoo, Nov-Kaledonio, Samoo, Salomonoj, kaj Vanuatuo, same kiel ĉe kelkaj insuloj en Mikronezio kiel Yap. Ties natura habitato estas Tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj kaj tropikaj kaj subtropikaj mangrovarbaroj. Ĝi venas kutime al areoj kun floroj, kiel ĝardenoj. Gi estas malgranda, aktiva birdo, kiu estas ĉirkaŭ 13 cm longa el beko ĝis vosto.
Burgo Großvargula
Historio
Nun ekzistas pensiulejo ĉe la grandbiena konstruaĵo. La kastelo aliaflanke estis vaka ekde la translokiĝo al la nova konstruaĵo.
Kardinala mizomelo
Maskloj estas ruĝnigraj (ruĝaj kapoj kaj dorsoj kaj nigraj flugiloj kaj okulstrio), dum inoj estas grizec-olivecaj, foje kun ruĝa kapo aŭ krono. Ties longa, kurba beko estas speciale adaptita al atingo de nektaro ene de floroj. La populacioj de Kardinala mizomelo malaltiĝis el la insulo Guamo ekde la invado de la bruna arboserpento (Boiga irregularis).
Internacia flughaveno Zaporiĵĵja
La Internacia flughaveno Zaporiĵĵja (Міжнародний аеропорт «Запоріжжя») (IATA: OZH, ICAO: UKDE) estas internacia flughaveno kiu prizervas urbon Zaporiĵo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio.
Burgo Großvargula
Evoluo de la kastela komplekso
Hodiaŭ ekzistas nur simpla konstruaĵaro kun la oficeja konstruaĵo, baroka konstruaĵo kun centra elstaraĵo el 1727. Nur la enirdometo kun pinta arkbarelo kaj ŝtonĉarniroj en la trairejo estas de mezepoka origino. Pli malnovaj reprezentadoj permesas la eblecon de rekonstruo konstrua:
La antaŭa ejo estis laŭflankita per kvar rondaj angulturoj; la levoponto daŭre estis alkroĉita al la kastelo en 1856. La domina konstruaĵo estis potenca loĝturo (kamerego) el la 15-a jarcento, kiun la urbo Erfurto konstruis. Ĝi estis 19 metrojn longa, 9 metrojn larĝa kaj havis murojn 4 metrojn dikaj kaj 12 metrojn altaj. Tio estis sekvita per parapeto kun koksa tegmento kaj fendoj de lumo kun kelkaj malgrandaj fenestroj. La ogiva enirejpordego estis sur la plej malalta etaĝo, la aliaj etaĝoj estis atingeblaj per ŝtuparo ene de la muro. Tiu ĉi loĝturo estis malkonstruita en 1861 kaj la materialo estis uzata por konstrui garbejon.
La hodiaŭa baroka kastelo
En 1727 laŭ la planoj de Gottfried Heinrich Krohne estis starigita en la kastelregiono kiel konstruaĵo sur turingia grundo de la princepiskopoj de Majenco, kiu ankoraŭ hodiaŭ estas konservita. Poste, de 1816, ĝi funkciis kiel la grandbieno de la rilata grandbieno. Ĝi estas duetaĝa mansardtegmentostrukturo kun naŭ aksoj. La kortflanko direkte al la okcidento estas senornama kun la escepto de la baroka kolonportalo, kiu estas kronita per la Sommerfeld-blazono. Aldone al la restaĵoj de la kolorskemo, la parkflanko havas centran avankorpe elsaltantan kolonon ornamitan kun jonikaj kolosaj pilastroj kaj fenestraj kanopeoj. Ĉi tio finiĝas en la triangula gablo kun stukaj ornamaĵoj. Interne la bone proporcia, reprezenta balsalono okupas la tutan profundon de la supra etaĝo. Ĝi havas spegulan plafonon kun kurbaj stukaj muldaĵoj, dume la muroj estas strukturitaj per pilastroj kaj simetriaj kamentuboj kun stukaj ornamaĵoj. Super la pordoj sur la longaj flankoj de la halo estas supraj pordoj kun ĝardenpejzaĝoj (enskribaĵo F.P.), En la vestiblo estas tri-ala ŝtuparo kun lignaj balustroj.
Stiffoller
La Stiffoller aŭ Stifolder estas subgrupo de la Danubaj Ŝvaboj. En ĉirkaŭ 25 vilaĝoj distribuitaj en Baranya, kaj la urbo Pécs, same kiel du ĝis tri vilaĝoj en Tolna, setliĝis ekde 1720 kaatolikaj setlantoj de la Hochstift Fulda kaj ĉirkaŭaĵo. Laŭ la tempopaso disvolviĝis aparta dialekto, la tiel nomata Stiffulerische Schvovisch,. Speco de kolbaso estis nomita laŭ la Stifolder.
En Germanio, en Gingen de 1983 ĝis 2010, la Muzeo de la Danubaj Ŝvaboj de Malsupra Baranya estis administrata fare de la Malsupra Baranya laborgrupo, ĉar kelkaj Stiffoller de Malsupra Baranya estis translokigitaj al Baden-Virtembergo en la Okupacio de Germanio de 1945–1946, laŭ la ordono de Potsdama Konferenco. . Ekzistas ankaŭ en honoro strato nomita la Stiffollerweg en Petersberg proksime de Fulda.
Kváskovice
Kváskovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1334.
Ludovica Hesekiel
Ludovica Karoline Albertine Emanuele HESEKIEL (naskiĝinta la en Altenburg, mortinta la  en Neustadt apud Koburgo) estis germana verkistino.
Vivo
Hesekiel naskiĝis kiel filino de la ĵurnalisto George Hesekiel kaj ties edzino Elisabeth. Avo ŝia estis la verkisto Leberecht Förster. Pere de la patro la poetoj Dichter Ludwig Tieck kaj Emanuel Geibel iĝis baptopatroj. Post la gimnazio ŝi iĝis asistantino de la patro kiu ankaŭ aktivis kiel redaktoro de historiaj artikoloj por la enciklopedio Universal-Lexikon der Gegenwart und Vergangenheit (de Heinrich August Pierer). Tiulabore ŝi akiris konojn de kiuj ŝi ege profitis verkistinece. Siajn verkojn (rakontojn, romanojn, biografiojn) ŝi publikigis uzante sian fraŭlinan nomon.
Post la patra morto Ludovica vivis kun al familio en Potsdam. Tie ŝi flegis leterinterŝanĝon kun Theodor Fontane, kiu tiam laboris je la verko Schach von Wuthenow. La plejparto de ili unue legeblis en romanaj periodaĵoj. Kiam ŝi edzigis en 1887 la vidvigitan paroĥestron Wilhelm Johnsen (1849–1914), ŝi transloĝiĝis kun li kaj ties du infanojn (inter ili la mineralogo Arrien Johnsen) al Neustadt.
Ordeno de la Kompanoj de Honoro
La Ordeno de la Kompanoj de Honoro (Order of the Companions of Honor, aŭ akronime: CH) estas ordeno de la Brita Komunumo de Nacioj.
Juwata Jazz
Historio
La bando komencis en 1964 kaj estis originale nomita NUTA Jazz Band, laŭ ties sponsoro, National Union of Tanganyika (NUTA), kiu estis la ĉefa tanzania sindikato. En la fruaj jaroj de dansi, la NUTA Jazz Band estis tre influa kaj arta kaj rilate financan organizadon; nome, ĝi estis unu el la unuaj dansi bandoj kiuj konsistigi sin mem en kooperativon de salajrataj muzikistoj (modelo kiu fariĝos vasta en la 1970aj jaroj).
Ordeno de la Kompanoj de Honoro
La ordeno estis fondita en 1917 fare de Reĝo George la 5-a. Membreco estas koncedita fare de la monarko por esceptaj atingoj en la kampoj de arto, literaturo, muziko, scienco, politiko, industrio kaj religio. La ordenon gvidas la monarko de Britio kaj la Brita Komunumo de Nacioj, kaj krom li en iu tempo povas esti membroj ĝis 65 kompanoj de la Komunumo de Nacioj, krom kelkaj honoraj membroj de aliaj landoj.
Juwata Jazz
Historio
En la 1960aj jaroj, NUTA Jazz Band estis gvidita de trumpetisto kaj kantisto Joseph Lusungu kaj saksofonisto Mnenge Ramadhani, kiu difinis la latunan sonon de la bando.
Ordeno de la Kompanoj de Honoro
Membreco en la Ordeno de Honoraj Kompanoj ne donas sirecon, tamen ĝiaj membroj povas porti la literojn CH post iliaj nomoj. La aljuĝado de membreco en la ordeno estas farita laŭ la plaĉo de la monarko, sed ankaŭ povas esti rekomendita fare de la ĉefministro.
Priskribo
La ornamado de la ordeno konsistas el medalo pendanta de ruĝa rubando, laŭ kies flankoj estas inkrustitaj flavaj kvadratoj. La medalo havas ovalan formon en kies centro estas ora kvadrato kiu inkluzivas ilustraĵon de kverko, maldekstre pendas la reĝa krono kaj dekstraflanke staras kavaliro sur ĉevalo. Laŭ la flankoj de la medalo estas blua emajla ringo kaj laŭ ĝi estas skribita la devizo de la ordeno: "En ago fidela kaj en honoro klara" (En ago fidela kaj en honoro klara). La medalo estas alkroĉita al la rubando per metalringo kiu estas alkroĉita al la medalo kun la formo de la reĝa krono metita super la medalo.
Juwata Jazz
Historio
La bando ŝanĝis ties nomon denove en 1991 de Juwata Jazz al OTTU Jazz, kiam la organizo kiu sponsoris ĝin estis alinomita al Organization of Tanzanian Trade Unions. La bando estas ankoraŭ aktiva kiel Msondo Ngoma, ludanta regule ĉe la "TCC Club" en Temeke ekzemple kaj estas la plej malnova aktiva dansi bando en Tanzanio. Tio ĉi estas respegulita de ties devizo baba ya muziki, "patro de muziko".
Ordeno de la Kompanoj de Honoro
Priskribo
Komence la nombro de membroj en la ordeno estis limigita al 50, sed ilia nombro pliiĝis en 1943 al 65 membroj. La interna dividado tiam estis fiksita ĉe 45 por Unuiĝinta Reĝlando, 7 por Aŭstralio, 2 por Nov-Zelando kaj Sud-Afriko, kaj 9 por la aliaj landoj; en 1970 la nombro pliiĝis al 47 el Britio, 2 por Nov-Zelando kaj 9 por la resto; Kaj en 1975 du membroj estis aldonitaj al Nov-Zelando dum la nombro da membroj de ĉiuj aliaj landoj falis al 7.
Danubaj Ŝvaboj
La Danubaj Ŝvaboj estas germanaj setlantoj de la iama Aŭstri-Hungaria Imperio. Ili fondis vilaĝojn, kaj laboris kiel farmistoj. Iliaj prapatroj estis iam loĝigitaj de 1686 - 1829 laŭ la ordono de la Dinastio de Habsburgoj en Hungario, kaj partoj de iama Jugoslavio kaj Rumanio, kiuj apartenis al la Habsburga Monarkio, el diversaj partoj de Aŭstrio kaj Germanio. La urbo Ulm ĉe Alb-Donau-Kreis, en Ŝvaba Ĵuraso, estis la startpunkto, kie ĉi tiuj germanaj elmigrintoj iris kun la Ulmer Schachtel (malgranda boato), laŭ la Danubo, tial ili ricevis la nomon Danubaj Ŝvaboj. Ili parolis malsamajn germanajn dialektojn. Ili kredis je Romia Katolikismo kaj Luteranismo. Post la dua mondmilito, la plej multaj el la danubaj ŝvaboj estis forpelitaj per la ordono de la Potsdama Konferenco, al Okupacio de Germanio. Nur kelkaj danubaj ŝvaboj vivas hodiaŭ en ĉi tiuj landoj, kiuj iam apartenis al la Habsburga monarkio. La plej multaj danubaj ŝvabaj posteuloj loĝas en Aŭstrio kaj Germanio, sed ankaŭ kelkaj en Usono, Kanado kaj Aŭstralio
Václavovice (Klimkovice)
Václavovice situas en katastra teritorio Klimkovice kun areo 14,63 km².
Historio
La norde situanta domaro Václavovice estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1760 kaj proksimume en la sama tempo estiĝis ankaŭ sude situanta domaro Fonovice. Ambaŭ domaroj estiĝis proksime de vojo kuniganta Klimkovice kun la proksima Polanka nad Odrou kaj de komence ili havis memstarajn katastrajn teritoriojn, kiuj estis proporcie baldaŭ kunigitaj en la katastran teritorion Václavovice, ekzistanta ĝis la jaro 1981.
Řepice
Řepice (Repitz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice situanta proksimume tri kilometrojn nordoriente de urbo Strakonice. Vivas ĉi tie.
Ceria (III) klorido
Ceria (III) klorido aŭ triklorido de cerio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la ceria (III) hidroksido kaj klorida acido. Ceria (III) klorido estas solvebla en akvo, alkoholoj kaj acetono. Ceria (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al ceriatomo. Ĝi konsistas je 1 ceriatomo, 3 kloratomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Řepice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1251.
Personecoj
Naskiĝis ĉi tie verkistino Albína Dvořáková-Mráčková (1850–1893).
Metroo de Roterdamo
La Metroo de Roterdamo (Rotterdamse metro) estas metroreto kaj publika transport-sistemo en la Metropola Regiono Roterdamo Hago. La metroo funkcias en la urboj Roterdamo, Rhoon, Poortugaal, Hoogvliet, Spijkenisse, Capelle aan den IJssel, Schiedam, Vlaardingen, Maassluis kaj Hoek van Holland. Ĝi estas la plej malnova kaj plej granda metroreto en Nederlando. La metroreto transportas ĉirkaŭ pasaĝerojn ĉiutage. La transportisto estas Rotterdamse Electrische Tram (RET).
La unua linio estis malfermita la fare de Princino Beatrix kaj Princo Claus. Ekde tiam, la metroreto kreskis al 5 linioj kun totala longeco de 101 kilometroj, el kiuj estas subteraj kaj  estas realigitaj kiel rapidtramoj. Estas 70 haltejoj.
Nacia Parko Bandipur
La Nacia Parko Bandipur, Bandipur National Park, establita en 1974 kiel tigrorezervejo en la Projekto Tigro, estas nacia parko en la subŝtato Karnatako, Barato, kiu estas la subŝtato kun la dua plej granda tigro-populacio en Barato. Kun la apuda Nacia Parko Nagarhole ĝi estas unu el la plej gravaj tigrorezervejoj en la lando. Ĝi estis iam privata ĉasrezervejo por la Maharaĝo de la Misora regno, sed poste ĝi estis suprengradigita kiel Bandipur tigrorezervejo. Bandipur famas pro sia naturo kaj havas multajn tipojn de biomoj, sed sekaj foliarbaroj estas dominantaj.
La parko ampleksas en areo de 874 kvadrataj kilometroj, protektante kelkajn speciojn el la endanĝerita naturo de Barato. Kun la enjalkuleblaj Nacia Parko Nagarhole (643 km²), Nacia Parko Mudumalai (320 km²) kaj Naturrezervejo Ŭaĝanad (344 km²), ĝi estas parto de la Nilgiria Biosfera Rezervejo kun totalo de 2,183 km²) kio faras ĝin la plej granda protektita areo en suda Barato kaj la plej granda habitato de naturaj elefantoj en Suda Azio.
La parko estas je ĉirkaŭ 80 kilometroj el la urbo Majsuro survoje al grava turisma destino de Ooty. Kiel rezulto, en Bandipur estas multaj turistoj kaj okazas multaj akcidentaj mortigoj de naturaj animaloj okazigitaj de rapidaj vehikloj. Estas malpermeso por trafiko el la 9a vespere al la 6a matene el noktiĝo al mateniĝo por helpi la malpliigon de la mortindico de naturaj animaloj.
Campolara
Campolara [kampoLAra] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos, sed atribuita ankaŭ al la pli sudorienta komarko La Demanda. La loknomo Campolara povas etimologie esti komprenita kiel Kampo de Lara, alude al iama posedanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 56 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas nur 3 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Katalina.
Sude de la loĝloko estas kverkaro (Quercus pyrenaica) kun ankaŭ kelkaj aceroj (Acer campestre) kaj aliaj specioj kiel juniperoj (Juniperus communis kaj Juniperus thurifera), kratagoj (Crataegus monogyna) kaj pruneloj (Prunus espinosa). La paŝtejoj estas uzataj por etensiva brutobredado de bovoj. Aliaj profitoi estas lignoproduktado kaj ĉasado.
Kafra piknonoto
La Kafra piknonoto (Pycnonotus cafer) estas membro de la familio de Piknonotedoj en la ordo de Paseroformaj. Ĝi estas loĝanta reproduktulo tra la Hinda subkontinento, inklude Sudanon etende al oriento ĝis Jordanion kaj partojn de Alĝerio. Ĝi estis enkondukita en multaj aliaj partoj de la mondo kaj establiĝis per si mem en Haitio, Liberio, Togo, kaj Gvineo Bisaŭa. Ĝi establiĝis per si mem ankaŭ en partoj de Gvineo, Angolo, Somalio kaj Libio. Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej damaĝaj invadaj specioj en la mondo.
Aspekto
La Kafra piknonoto estas facile identigebla pro sia mallonga kresto kiu havigas al la kapo kvadrecan aspekton. La korpo estas malhelbruna kun skvameca modelo dum la kapo estas pli malhela aŭ nigra. La pugo estas blanka dum la subventro estas ruĝa. La nigra vosto havas blankan pinton. La himalajaj rasoj havas pli elstaran kreston kaj estas pli strieca en la subaj partoj. La raso intermedius de Okcidenta Himalajo havas nigran kapon etende al meza brusto. La populacio bengalensis de Centra kaj Orienta Himalajo kaj de la Ganga ebenaĵo havas malhelan kapon, ne havas la skvamecan modelon en la subaj partoj kaj anstataŭe havas malhelajn striojn en pli pala malsupra ventro. Raso stanfordi de montetoj el Suda Asamo estas simila al intermedius. La dezerta raso humayuni havas pli palbrunan dorson. La nomiga raso cafer troviĝas en Duoninsula Hindio. Nordorienta barata raso wetmorei estas inter cafer, humayuni kaj bengalensis. Ĉirkaŭ 20 cm longa, kun longa vosto, la srilanka raso haemorrhous (=haemorrhousus ) havas malhelan dorson kun mallarĝaj palaj bordoj. Oni scias, ke la raso humayuni hibridiĝas kun Pycnonotus leucogenys kaj tiuj hibridoj estis iam priskribitaj kiel subspecio magrathi markitaj per siaj palaj pugoj kaj flav-oranĝaj aŭ rozkoloraj subventroj. En orienta Birmo estas ioma natura hibridiĝo kun Pycnonotus aurigaster.
Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ plumaro, sed junaj birdoj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj. La tipa alarmalvoko estas kutime respondita kaj atentita de multaj aliaj birdospecioj.
Subspecioj
Ok subspecioj estas agnoskitaj, nome la jenaj:
Damice
Damice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krásný Les en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Krásný Les. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 23 adresoj.
Damice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,04 km².
Memorindaĵoj
En la orientan terangulon de la katastra teritorio Damice trafas naturmemorindaĵo Hornohradský potok kaj nacia naturmemorindaĵo Nebesa. La deklivoj de la valo de Ohře sude de la vilaĝo estas protektataj kiel naturmemorindaĵo Špičák u Vojkovic.
The Upsetters
The Upsetters estas la nomo de hejma muzikbando de la jamajka produktoro de regeo Lee "Scratch" Perry. La nomo de la bando devenas el la kromnomo de Perry nome Upsetter, laŭ lia kanto "I Am the Upsetter", muzika demisio disde sia iama estro Coxsone Dodd.
La bando inkludis gitariston Alva Lewis, orgeniston Glen Adams kaj fratojn Aston "Family Man" Barrett kaj Carlton Barrett, por basgitaro kaj drumoj respektive. Sub estreco de Lee "Scratch" Perry, la bando helpis Bob Marley konstante, speciale en la albumoj Soul Rebels kaj Soul Revolution Part II. Ĉirkaŭ 1972 la fratoj Barrett estis aliĝinta al The Wailers kaj Scratch serĉis aliajn muzikistojn por anstatŭi ilin. La ĉefaj membroj de Black Ark Upsetters iĝis Boris Gardiner (baso), Mikey Richards, Sly Dunbar, Benbow Creary (drumoj), Earl "Chinna" Smith (gitaro), Winston Wright (klavaroj) kaj Keith Sterling (klavaroj).
(97514) 2000 DL1
(97514) 2000 DL1 estas malgranda malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Marso.
Ĝia tre discentra klinata orbito krucas tiun de Marso kaj proksimiĝas ĉi tiun ĉe sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,0122709 astronomia unuo, tie estas 1,8357 miliono da km.
Paračov
Paračov estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 9,5 km sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Arno Allan Penzias
Arno Allan PENZIAS (Munkeno, 26-an de aprilo 1933) estas fiziko kaj radioastronomo usona naskita en Germanio.
Magical Girl
Magical Girl estas la dua filmo verkita kaj reĝisorita de Carlos Vermut, farita en aŭgusto 2013 kaj premierita la 17an de septembro 2014. Temas pri trilero kiu pere de reto de malhelaj ĉantaĝoj, celas montri la rilaton de homoj kun ilia plej malhela flanko kaj kun la violento. ​
Intrigo
Luis (Luis Bermejo), senlabora profesoro pri literaturo, klopodas realigi la lastan deziron de Alicia (Lucía Pollán), sia 12-jarĝa filino, malsana je moritga kancero: posedi la oficialan vestaĵon (inklude la multekostan sorĉbastonon de Jukiko de la animea serio Maho-ŝoĝo. La neatingebla kosteco de tiu materialo devigas Luis eniri en surpriza kaj malhela ĉeno de ĉantaĝoj en kiuj eniros Damián (José Sacristán) kaj Bárbara (Bárbara Lennie), kio ŝanĝos iliajn vivojn.
Komentoj
Bárbara Lennie ricevis premiojn al plej bona aktorino en Goya-premioj, Feroz, kaj Círculo de Escritores Cinematográficos, ​ inter aliaj nomumoj kaj premioj al la filmo.
Verušičky
Verušičky (Klein Werscheditz) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Karlovy Vary, en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1556.
International Orchestra Safari Sound
La International Orchestra Safari Sound (IOSS) estis renoma tanzania muzika grupo aktiva de 1985 ĝis 1992, fondita de komercisto Hugo Kisima. Muzikistoj kiel Milmani Park, Muhiddin Maalin, Abel Balthazar aŭ Hassan Bitchuka kunlaboris en la muzikbando, kelkaj el ili membroj de aliaj konataj muzikgrupoj dansi.
Verušičky
Partoj de municipo
Laŭ intenco de malgrandigo de armea spaco Hradiště estis ekde la 1-a de januaro 2016 al municipo Verušičky alligita katastra teritorio Albeřice u Hradiště kun domaroj Albeřice kaj Malý Hlavákov.
András Sinkovits-Vitay
András Sinkovits-Vitay [andrAŝ ŝinkoviĉ-vitai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sinkovits-Vitay András estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina nomo estis András Sinkovits, lia nomvarianto estis András Vitay, lia patro estis Imre Sinkovits. lia patrino Katalin Gombos. András Sinkovits naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Sinkovits-Vitay akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1976. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. En la sekva lerneja jaro li studis en Max-Reinhardt-seminario kaj praktikadis en Teatro ĉe la Vieno. Hejmenveninta li aliĝis al Teatro Petőfi (Veszprém). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis Nacia Teatro (Pécs) (1980), Teatro de Nyíregyháza (1981-1984), Teatro József Attila (1984-1988). Li akiris plian teatroteorian diplomon en la altlernejo en 1988. Ekde 1990 li estas liberprofesia aktoro, sed ankaŭ pli frue li havis ofte filmajn rolojn.
Cardeñuela Riopico
Cardeñuela Riopico [kardeNJŬEla rioPIko] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 109 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo, fakte unue malpliiĝis el 300 loĝantoj ĝis nur 70 en 1991 kaj poste duobliĝis.
Ĝi distas 12 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas trafluata de la rivero Pico, kiu nomas la lokon. La municipo enhavas la loĝlokon Villalval [biljalBAL].
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Cardeñuela Riopicos formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La abato de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo estis ordinara urbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj servoj kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Eŭlalia kun grava retablo.
Clies (stacidomo)
Clies estas fermita fervoja stacidomo en Saint-Légier-La Chiésaz, Svislando.
Hauteville (stacidomo)
Hauteville estas fervoja stacidomo en Saint-Légier-La Chiésaz, Svislando.
Mel Brooks
Melvin "Mel" KAMINSKY (naskita la 28-an de junio 1926 ) pli bone konata sub lia artista nomo Mel Brooks, estas jud - usona kinoreĝisoro, aktoro, scenaristo, produktanto, komponisto kaj distristo, plej konata kiel kreinto de farsoj kaj parodioj.
Brooks estas konata pro liaj parodioj de filmĝenroj, homoj en la filmindustrio kaj eĉ de li mem. Tri el la filmoj de Brooks estas en la listo de la 100 plej amuzaj filmoj de la Usona Kininstituto. Blazing Saddles en 6-a loko, The Producers en 11-a loko kaj Young Frankenstein en 13-a loko.
Li estas unu el la malmultaj individuoj kiuj gajnis ĉiujn premion Oscar, premion Tony, premion Grammy, premion Emmy (nuntempe konataj kun la mallongigo EGOT )
Vivo
Brooks estis edziĝinta al Florence Baum de 1951 ĝis 1961, la paro havis tri infanojn. En 1964, Mel edziĝis kun Anne Bancroft, kun kiu li estis edziĝinta ĝis ŝi mortis pro kancero la 6-an de junio 2005. Anne Bancroft kaj Brooks havas unu filon, Max Brooks, kiu estas aktoro, verkisto kaj scenaristo.
Kariero
Brooks komencis sian karieron en la distra komerco kiel distristo ĉe turistlokoj, specialiĝante pri imitaĵoj de filmsteluloj. Post kiam li komencis akiri sperton, li komencis labori kiel scenaristo por televidkomedioj.
Komence en la 1960-aj jaroj, Brooks formis teamon kun Carl Reiner, scenaristo kaj distristo ankaŭ, kaj ili iĝis sukcesa komedioduopo.
Brooks komencis labori en la filmindustrio kiel aktoro, scenaristo, produktanto kaj direktoro. La unua filmo de Brooks estis The Visitor kiu aperis en 1963, mallonga 4-minuta desegnofilmo kiu montras simplajn formojn kaj kolorojn, dum kiu la voĉo de Brooks estas aŭdita kiel grumblema maljunulo kiu aĉetis filmbileton kaj ne faras. komprenu kial li elspezis 2 dolarojn por ĝi. La filmo gajnis la Oskaron.
Kune kun Buck Henry, Brooks kreis sukcesan televidserialon nomitan Get Smart ĉefroligante Don Adams kiel sekreta agento. La serio aldonis al la reputacio de Brooks kiel genia satiristo. La filmo Play it Smart baziĝas sur ĉi tiu serio.
La unua plenlonga filmo de Brooks estis The Producers, la filmo, publikigita en 1967, rakontas la rakonton de du produktantoj provante enscenigi la plej malsukcesan teatraĵon iam ajn. La filmo estis tiel senhonta kaj impertinenta (ĝia centra kanto estis nomita Kantu Kanton al la Fuhrer") ke la plej gravaj filmstudioj rifuzis produkti ĝin. Brooks finfine trovis sendependan distribufirmaon kiu jesis produkti la filmon. La filmo gajnis Oskaron por la plej bona originala scenaro. Poste, Brooks ankaŭ produktis Brodvejajn teatraĵon de ĝi, kaj ankaŭ re-liberigis ĝin en 2005. La muzikalo estis granda financa sukceso, kaj eĉ gajnis senprecedencan 12 premiojn Tony.
En 1974, Brooks faris du pliajn filmojn, Blazing Saddles kaj Young Frankenstein, kiuj ambaŭ estis tre sukcesa finance.
En 1976 Brooks produktis la unuan mutan komedifilmon post 4 jardekoj en kiuj neniuj mutaj filmoj estis produktitaj. La filmo estis nomita Silent Film, kaj rakontis la rakonton pri la produktado de filmo. Ironie, la sola vorto en la filmo estas dirita de Marcel Marceau, la konata mimo. En 1977, Brooks ankaŭ publikigis la filmon High Voltage", parodion de la filmoj de Alfred Hitchcock. Ĝi estis la unua filmo produktita fare de Brooks.
En 1975 Brooks kreis parodian televidserialon pri Robin Hood. La serio ne estis sukcesa, kaj estis elsendo por nur 13 epizodoj. Post preskaŭ 20 jaroj, en respondo al la sukcesa filmo publikigita en 1991, Robin Hood: Prince of Thieves, en 1993 Brooks publikigis parodion nomitan Robin Hood: Men in Hats, kiu estis plejparte bazita sur tiu televidserio.
En 1980, Brooks interesiĝis pri la produktado de la drama filmo The Elephant Man de la direktoro David Lynch. Sciante ke se la filmafiŝo diris Mel Brooks Prezentas homoj atendus komedion, Brooks fondis firmaon nomitan Brooksfilms. La firmao publikigis plurajn ne-komediajn filmojn, inkluzive de The Fly kaj poste komencis publikigi komedifilmojn ankaŭ.
En la 1980-aj jaroj, Brooks publikigis nur du filmojn. En 1981 li publikigis The Crazy History of the World, komedifilmo kiu rakontas la historion de la mondo parodie. En 1987 li publikigis Spaceballs. La filmo estas parodia filmo pri la sciencfikcia ĝenro kaj precipe pri Star Wars (Stelmilitoj). En ambaŭ filmoj Brooks aperis en pluraj roloj. Li ankaŭ ĉefrolis en la nova versio de la filmo To Be or Not to Be en 1983, kaj eĉ publikigis unuopaĵon samnoman.
Unu el liaj lastaj sukcesoj estis verki muzikan version de lia filmo The Producers, kiu malfermiĝis en Broadway en 2001 ĉefroligante Nathan Lane kaj Matthew Broderick. La muzikalo gajnis multajn premiojn, inkluzive de 12 premiojn Tony (pli ol iu alia muzikalo), tri premiojn Olivier kaj Grammy Award por Best Musical Album. La muzikalo estis adaptita en muzikan filmon en 2005. Lane kaj Broderick ĉefrolis en la muzikalo kaj estis aligitaj fare de Uma Thurman kaj Will Ferrell.
Sekvante la kapturnigan sukceson de la muzikalo kaj la filmo The Producers", Brooks ankaŭ adaptis Young Frankenstein en muzikalon, kiu malfermiĝis sur Broadway en 2007. La muzikalo ĉefroligis Roger Barrett, Megan Mullally, Sutton Foster, Andrea Martin kaj Christopher Fitzgerald. La muzikalo ne estis sukceso kaj fermiĝis post jaro. En 2017, nova produktado de la muzikalo estis enscenigita en Okcidenta Kvartalo de Londono, post esti reverkita, kaj ricevis pozitivajn recenzojn.
En 2019, li esprimis Melphil Brooks en la filmo Toy Story 4 kaj en la serio Fork Asks a Question.
Peter Cornelis Boutens
Peter Cornelis BOUTENS, Pieter Cornelis Boutens (naskiĝis 20-an de februaro 1870 en Middelburg, Nederlando, mortis la 14-an de marto 1943 en Hago) estis nederlanda poeto kaj verkisto, literatura tradukisto, antikvaĵisto, mistikulo, instruisto de klasika filologio.
Biografio
Lil studis klasikan filologion en la Universitato de Utrecht.
Château-d'Hauteville (stacidomo)
Château-d'Hauteville estas fervoja stacidomo en Saint-Légier-La Chiésaz, Svislando.
Golfo de Kotor
La Golfo de Kotor (serbe kaj montenegre: Бока Которска / Boka Kotorska), ankaŭ konata kiel la Boka, estas la golfo de la Adriatiko en la sudokcidenta parto de Montenegro kaj ĝia regiono ĉirkaŭ la golfo. Ĝi estas unu el la ĉefaj vidindaĵoj de Montenegro.
Peter Cornelis Boutens
Biografio
Dum kelkaj jaroj li instruis en la kolegio, ekde 1890 li dediĉis sin tute al literatura agado. Li faris sian debuton kiel poeto en 1891.
Golfo de Kotor
Ties bone konservitaj pitoreskaj mezepokaj urboj de Kotor, Risan, Tivat, Perast, Prčanj kaj Herceg Novi, kune kun ilia natura medio, estas gravaj turismaj allogejoj. La natura kaj kulturhistoria regiono de Kotor estis nomita ejo de la Monda Heredaĵo de Unesko en 1979. Ties multenombraj katolikaj kaj ortodokskristanaj kaj preĝejoj kaj monaĥejoj allogas multenombrajn religiajn kaj kulturajn pilgrimantojn. En 1979 la golfo estis trafita de sismo, kaŭzante gravan difekton en la multaj monumentoj ĉirkaŭ ĝi.
Peter Cornelis Boutens
Biografio
La opinioj de Boutens pri arto estis influitaj per la idealisma filozofio de Platono, la verkoj de Sapfo kaj la tekstoj de la Biblio.
Tradukoj
Li famiĝis pro sia prilaborado de la mezepoka legendo de Beatrico, same kiel liaj tradukoj de verkaro de Esĥilo, Sofoklo kaj Omar Ĥajam.
Verkaro
En 1961 aperis lia "Ode aan Sapho" (Odo al Sapfo) ankaŭ en Esperanto. En liaj poemoj li ŝatis neologismojn.
Kiel samseksema aŭtoro, li verkis ankaŭ kelkajn samseksemajn erotikajn poemojn.
Sukeraĵejo
Sukeraĵejo estas vendejo de manĝaĵoj, kiuj kutime enhavas altan nivelon de sukero, multajn kaloriojn kaj kiuj estas subdivideblaj en diversaj grupoj: grupo de sukeraĵoj surbaze de faruno kaj grupo de sukeraĵoj precipe surbaze de sukero.
La profesio de sukeraĵisto kovras la kuiradkategoriojn de la franca pâtisier (kukbakisto, pasteĉisto) kaj confiseur (sukerfaristo aŭ dolĉaĵisto). Tial ĝenerale, en sukeraĵejo aŭ pasteĉejo oni vendas kutime produktojn kiuj iom diferencas de produktoj en dolĉajejo (fr. confiserie): bombonoj, krokantaĵoj, tofeo, ĉokolado, marmelado, karamelo, bombono, halvao, lukumo,...
Sukeraĵoj de bakistoj, ankaŭ nomataj "faruna kukejo", ĉefe inkludas dolĉajn kuketojn kaj similajn bakitajn varojn. La "faruna bakejo" ekskludas ĉiutagan panon.
Kompono kaj fabrikado
Jenaj specoj de produktoj estas uzataj kiel ĉefa krudmaterialo por la preparado de sukeraĵejaj, pasteĉejaj produktoj: faruno (tritiko, malpli ofte maizo, rizo, aveno, ktp.), sukero, mielo, fruktoj kaj beroj, lakto kaj kremo, triglicerido (i.a. grasoj), ovoj, gisto, amelo, kakao, nuksoj, manĝacidoj, ĝeligaj agentoj, aromoj kaj aromaj aldonaĵoj, manĝkoloroj kaj fermentaj agentoj.
La klasifikado de sukeraĵaj produktoj
Ĉiuj sukeraĵaj produktoj estas dividitaj en produktoj ĉefe subaze de sukero aŭ en produktoj surbaze de farunon.
Okazas, ke dolĉa produkto enhavas elementojn de ambaŭ grupoj, sed nur unu estas konsiderata la ĉefa (ekzemple, vafloj kun fragoj apartenas al la faruna grupo, kvankam la fraga plenigaĵo estas sukera).
Bakitaj varoj el la faruna grupo
Tiaj produktoj oni kutime manĝas kiel deserton aŭ kun kafo (kafokukoj kiel spekulaco). Ili estas kutime dolĉaj kaj sufiĉe grasaj.
Sukeraĵaj produktoj kategoriiĝas en ses kategorioj: plenigitaj kukoj, kuk(et)oj, kafokukoj, biskvitoj, bongustaj sukeraĵaj produktoj kaj specialaj produktoj. Sukeraĵaj produktoj estas pli riĉaj je ovoj, graso kaj sukero ol kafaj panoj. Kiel aliaj bakejproduktoj, ili ne povas esti levitaj kun gisto ĉar la gisto ne funkcias efike en alta grasa aŭ alta sukera maso. Sukeraĵaj masoj estas preparitaj per ŝaŭmado, vipado, miksado aŭ kombino de diversaj teknikoj.
Tortoj: estas multaj specoj de tortoj kiuj varias de lando al lando, ekzemple en Rusio estas multaj diversaj (konsultu la rusan vikipedian paĝon Пирог (torto en Esperanto).
Kukoj: brownie, éclair kaj aliaj.
Festaj desertoj faritaj el biskvito, kremaĵo, bakaĵo kun kremo kaj konfitita frukto, kutime kun bela finaĵo.
Bakproduktoj faritaj el gisto, freŝa butero, kremo, ktp.: pasteĉoj de foliigita pasto aŭ de fermentŝvelita foliopasto (baklava kaj börek) en diversaj formoj kaj grandecoj, bakitaj aŭ frititaj, kun aŭ sen plenigaĵo.
Iom ne katalogeblaj estas:
La nutra valoro
Troa konsumo de sukeraĵaj produktoj rilatas al la pliigo de la nombro de kazoj de malsanoj kiel tipo 2 diabeto tipo 2, trodikiĝo, denta kario kaj aliaj. Precipe gravas la bezono de limigoj al la konsumo de sukeraĵoj kun nesufiĉa fizika aktiveco, vivstilo kaj en kazoj de hepataj, biliaj vojoj kaj malsanoj de gala veziko, diabeto kaj aliaj endokrinaj malsanoj, kolito. En sukeraĵoj produktitaj por pacientoj kun diabeto, sukero estas anstataŭigita per surogato (ekz. tagatozo).
Sukeraĵaj produktoj estas pli riĉaj je ovoj, graso kaj sukero. Kiel aliaj bakejproduktoj, ili ne povas esti levitaj kun gisto, ĉar la gisto ne funkcias efike en alta grasa aŭ alta sukera maso. Sukeraĵaj masoj estas preparitaj per ŝaŭmado, vipado, miksado aŭ kombinaĵo de diversaj teknikoj.
Riskoj
Pro la alta sukerenhavo (88-98%) kaj malalta humideco (0,6-24%) plej multaj dolĉaĵoj estas karakterizitaj de alta sanitara kaj bakteriologia stabileco dum stokado. Tamen, el medicina vidpunkto, indas noti, ke kustardo, kiu estas vaste uzata por sandviĉi multajn specojn de bakaĵoj, estas bonega brediĝo por mikroboj kaj precipe stafilokokoj. Por malhelpi venenadon kun kustardo en ĝia akva fazo, la sukera koncentriĝo devas esti almenaŭ 60%, ĉar ĉe koncentriĝo de 30-50% stafilokoko ne ĉesas aktivan reproduktadon. En kustardo infektita per stafilokokoj, la enterotoksino atingas danĝeran koncentriĝon por la sano ene de 12 horoj je temperaturo de 30 ° C, kaj ene de 4 horoj je temperaturo de 37 ° C, tial, en la industria produktado de kremaĵo (kustardo) estas varmigita dum kvin minutoj al temperaturo ne pli malalta ol 95 °C, kaj finitaj produktoj estu konservataj je 6-8 °C dum ne pli ol 12 horoj.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Кондитерские изделия en la rusa vikipedio, listo de aŭtoroj.
Vidu ankaŭ
Dolĉeco
Nugato
Eksteraj ligiloj
Fotoj de dolĉaĵoj el diversaj landoj kaj kontinentoj
Bildoj aŭ aliaj dosieroj pri sukeraĵejo en Vikimedia Komunejo
Bestoĝardeno de Korkeasaari
Bestoĝardeno de Korkeasaari estas la plej granda bestoĝardeno en Finnlando. Ĝi situas en Helsinko plejparte en insulo Korkeasaari. Ĝi estis fondita en 1889 kaj estas unu el la plej malnovaj plu agantaj bestoĝardenoj en la mondo. La bestoĝardeno havas proksimume 150 bestajn kaj pli ol 1000 plantajn speciojn. La bestoĝardeno havas normale proksimume vizitantojn jare kaj estas malfermita ĉiun tagon de la jaro. En la areo de la bestoĝardeno situas tri restoracioj, kafejoj, suvenirbutikoj kaj kioskoj.
St-Légier-Village (stacidomo)
St-Légier-Village estas fervoja stacidomo en Saint-Légier-La Chiésaz, Svislando.
Elparolo de «GIF»
Inter anglaparolantoj, la elparolo de GIF estis disputata almenaŭ ekde la 1990-aj jaroj. GIF, angla mallongigo por Graphics Interchange Format, estas elparolata popole en la angla kiel unusilaba vorto. La plej komunaj elparoloj anglalingvaj estas (elparolita kun mola ‹g›, kiel la unua ‹g› en la angla vorto «ginger» aŭ la unua ‹ĝ› en la esperanta vorto «ĝardenbrasiko») kaj  (elparolita kun ‹g› malmola, kiel la unua ‹g› en la angla vorto «gift», aŭ la unua ‹g› en la vorto «gamo»). Multaj publikaj figuroj kaj institucioj prenis flankon en la disputo: Steve Wilhite, la kreinto de la GIF-a bilda dosierformo, faris paroladon ĉe la 2013-jara Premioj Webby argumentante ke la mola ‹g›-elparolo estas la ĝusta.
Kvankam la frekvenco de ĉiu elparolo varias perregione, voĉdonadoj ĝenerale montris ke la dura ‹g›-elparolo estas pli ofte dirita. Krome, kelkaj parolantoj elparolas ĉiun literon en la mallongigo, produktante tria elparolo angla — (elparolita ĝi aj ef). Anglaj vortaroj ĝenerale akceptas la du ĉefajn elparolojn kiel validajn, kaj lingvaj analizoj ne montras klaran avantaĝon por iu ajn bazita sur la elparolaj frekvencoj de similaj anglaj vortoj. La elparolo de la mallongigo ankaŭ povas varii en lingvoj aliaj ol la angla.
Esperante, la alfabeto antaŭhaltigas eĉ la esteblecon de ĉi dubo. Ĉar ĉiuj esperantaj literoj havas ununuran elparolon, la ununuran elparolon de GIF kiel unusilaba vorto estas. Kiel mallongigo, oni elparolus ĝin kiel /G|go I|i F|fo/.
Kaviturbo
Kaviturbo - Lungsod ng Kabite, en alia loka lingvo Ciudad de Cavite - estas kvinaklasa urbego kaj mara havenurbo en Filipinoj, en regiono CALABARZON, en provinco Kavito. Ŝajnas, la loknomo devenis el la tagaloga vorto "Tangway" (duoninsulo, el tio la hispanoj formis nomon signifanta hoko, ĉar la duoninsulo estas hokforma).
Geografio
Kaviturbo kuŝas sur hokforma duoninsulo laŭ la marbordo. Laŭjure provinca ĉefurbo Imuso troviĝas nur 8, Tanza 10, Las Piñas 11, Pasay 13, Paranjako, General Trias kaj Manilo po 15 (sed laŭvoje Manilo 35), Dasmariñas 17, Kezonurbo 31 kilometrojn (aere).
Historio
Arkeologoj trovis en tiu ĉi loko prahistoriajn homajn restaĵojn. Laŭ etnografoj la plej fruaj migrantoj venis de Borneo. Hispanoj alvenis kaj ekloĝis en 1571. En 1590 ili konstruis fortikaĵon kaj defendan muron. La oficiala fondo okazis nur en 1614, ekde tiam ĝi estis provinca ĉefurbo. San Roque estis fondita kiel aparta municipo ankaŭ en 1614. La haveno de Kaviturbo estis ligita al la internacia komerco. Ofte pezaj oceanaj ŝipoj ne povis atingi Manilon, tial Kaviturbo estis rigardita, kiel la ĉefhavenurbo de Manilo. Inter 1609 kaj 1616 oni konstruis ŝipkonstruejon. Usono akiris la marhavenan urbeton en 1898 kaj establis ĝin kiel sidejo de la Usona Mararmeo en Filipino. San Roque kaj aliaj similaj municipoj aliĝis al Kaviturbo en 1903. Kaviturbo urbiĝis en 1940. Dum la 2-a mondmilito en 1941 la japanoj bombardis la urbon kaj detruis usonajn marameajn instalaĵojn. En 1945 jam la usonanoj bombardis tute detruante la malnovan historian havenurbon. En 1954 la ĉefurba statuso estis transdonita al Trece Martires. En la fruaj 2000-aj jaroj Kaviturbo laŭ nombro de loĝantaro atingis la internacia klasifikon grandurbo kaj nun ĝi havas kvin distriktojn.
Ekonomio
Kaviturbo havas vendejegojn kaj marbordajn plaĝojn.
Eklezioj kaj eduko
En Kaviturbo vivas romkatolikoj plejparte. En la urbego funkcias kampuso.
Trafiko
Laŭ la marbordo kuras ĉefvojo el Manilo, al tio aliĝas vojo el le duoninsulo. Kaviturbo havas armean flughavenon (ĝis 1971 ĝi apartenis al Usono). Pramo trafikas al Pasay.
Klimato
La klimato de Kaviturbo estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 2078 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro estas la pluva sezono kun oftaj pluvoj. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Ĝemelurboj
San-Diego, Kalifornio, Usono
Záhoří (Verušičky)
Záhoří (Serles) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Verušičky en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Verušičky. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 5 adresoj.
Záhoří situas en katastra teritorio Záhoří u Verušiček kun areo 1,82 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1378.
Hoslovice
Hoslovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Partoj de municipo
Municipo Hoslovice konsistas el tri partoj sur tri samnomataj katastraj teritorioj.
St-Légier-Gare (stacidomo)
St-Légier-Gare estas fervoja stacidomo en Saint-Légier-La Chiésaz, Svislando.
Yleisradio
Yleisradio estas finna ŝtata televida kaj radia entrepreno. Ĝi estas fondita en 1926. Ĝi havas tri televidajn kanalojn, ses radiajn kanalojn kaj interretan agojn. Yleisradio, pli mallonge Yle, estas financata per imposto yleisradiovero ekde 2013. La plej grandaj agadlokoj de Yleisradio situas en Helsinko en Pasila kaj en Tampere en Ristimäki. Yleisradio havas 27 regionajn liverojn, el kiuj 18 estas finnlingvaj, 8 svedlingvaj kaj unu samelingva. Ĉefa afergvida oficisto de Yleisradio estas Merja Ylä-Anttila. Yleisradio sendis sian unuan televidan sendon en 1955. Oni elsendas novaĵojn ankaŭ en rusa kaj latina.
Yle televidkanaloj:
Kanaloj de radio yle:
ZIL (Troickaja linio)
ZIL (ЗИЛ) estos finstacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos antaŭ la stacio . Ĝi estos malfermita en 2024.
Fernando León de Aranoa
Fernando LEÓN de Aranoa (Madrido, 26a de majo de 1968) estas hispana kin-reĝisoro kaj scenaristo.
Biografio
Li ekkarieris kiel scenaristo por televidserioj kiel Turno de oficio, por programoj kiel Un, dos, tres... responda otra vez kaj por humoristoj kiel Martes y Trece.
Linio A (metroo de Roterdamo)
Linio A estas metrolinio de la metroo de Roterdamo. La linio iras de la metrostacio en kvartalo Ommoord al la metrostacio. Ekster pinthoro, linio A ne iras preter stacion. Ĝis ĉiu metrolinio ricevis sian propran leteron la, la linio estis parto de Calandlijn. La linio plejparte sekvas la saman itineron kiel, post stacio ambaŭ linioj disflankiĝas. La pli longa linio B ligas la metrostaciojn kaj  kaj la pli mallonga linio A sur la pli trafikata meza parto de ĉi tiu itinero la metrostaciojn Vlaardingen West kaj Binnenhof.
Fernando León de Aranoa
Biografio
Lia unua filmo estis Familia (1996), kies scenaron li ankaŭ verkis. Pro tiu filmo li ricevis Goya-premion al la plej bona nova reĝisorado, kaj aliajn premiojn. En 1998 li verkis kaj reĝisoris Barrio (kvartalo), portreto de la vivo de tri adoleskuloj en marĝena kvartalo; pro tiu li ricevis la Goya-premiojn al la plej bonaj reĝisorado kaj scenaro, inter pluraj aliaj premioj.
Vijana Jazz
Vijana Jazz Orchestra, ankaŭ nomata Vijana Jazz Band aŭ simple Vijana Jazz, estas muziki wa dansi muzikbando el Tanzanio, kiu atingis sian maksimuman popularecon en la jaroj 1980. Kiel multaj aliaj dansi-grupoj de la tempo, ĝi estis sponsorita de institucio registara, nome la Umoja wa Vijana, tio estas la junula fako de la reganta partio de Tanzanio, la Tanganjikia Afrika Nacia Unio (TANU), alinomita Chama Cha Mapinduzi en 1977.
Fernando León de Aranoa
Biografio
En 2002 li reĝisoris Los lunes al sol, protagonistigita de Javier Bardem, kiu plej sukcesis tiun jaron en la Goya-premioj (nome kvin) kaj ricevis la Oran Konkon al la plej bona filmo en la Donostia Kinfestivalo. En 2021 li reĝisoris El buen patrón, kiu denove plej sukcesis tiun jaron en la Goya-premioj (nome ses).
Linio A (metroo de Roterdamo)
La linio estas funkciigata kiel rapidtramo inter stacio kaj finstacio Binnenhof.
Hathras
La malsupra mapo erare prezentas lokon de la proksima Sadabad!
Hathras, हाथरस, ہاتھرس‎ estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en kantono de Aligarh, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
En 2011 loĝantoj de Hathras havis kun legopovo 78%, kiu estas pli alta, ol la landa averaĝo.
Geografio
Hathras situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 178 m. super la marnivelo. Agra troviĝas 31 (aŭ 54), Mathurā 34 (aŭ 41), Firozabad 47, kantona sidejo Aligarh 50 (aŭ 36, fervoje 38), Etah 62, Ŝikohabad 65, Kasganĝ 72, tutlanda ĉefurbo Delhio 155, Kanpur 244, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 296, Mumbajo 1082, Kolkata 1173 kilometrojn (aere). (La fonto prezentas lokon de la proksima Sadabad, tial la datenoj estas dubaj, povas okazi 5-10 km diferencoj!)
Historio
Neniu dokumento restis pri fondo de Hathras, nur restis arkeologiaj restaĵoj. Dum la historio pluraj dinastioj regis en tiu loko, fine la britoj inter 1813-1947. La distrikto estis kreita en 1997.
Ekonomio
Hathras estis signifa ekonomia loko dum la brita periodo pro elstara kotonprilaborado. La ĉefaj komercaĵoj estis sukeroj kaj grenoj. Hathras nun estas rimarkinda pro fabrikado de vestoj, kemiaĵoj, tapiŝoj.
Religioj
En Hathras la plej ofta religio estas la hinduismo (77%) kaj islamo (21%), iomete ĝajnismo (1%) kaj aliaj.
Lingvoj
La oficialaj lingvoj estas la hindia kaj urdua.
Eduko
En Hathras la plej altnivela instruado okazas en altlernejoj kaj akademio.
Trafiko
En Hathras 4 stacidomoj funkcias. Rektaj fervojaj kaj vojaj kontaktoj estas kun Mathurā, Kasganĝ, Aligarh kaj Agra. La plej proksima flughaveno funkcias ĉe Agra.