cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Risortopesilo
La unua risortopesilo en Britio estis produktita ĉirkaŭ en la jaro 1770 fare de Richard Salter de Bilston. Li kaj liaj nevoj John & George fondis la firmaon de George Salter & Co., daŭre famaj produktantoj de pesiloj, kiu en 1838 patentis la risortopesilon.
Ĝenerala Guberniestro de Pakistano
La Ĝenerala Guberniestro de Pakistano (en urdua: گورنر جنرل پاکستان‬‎), estis la reprezentanto en Pakistano de la Brita monarko, el la sendependeco de la lando en 1947. Kiam Pakistano estis proklamita respubliko en 1956, la posteno de ĝenerala guberniestro estis abolita.
Nov-Babilona Imperio
La Nov-Babilona Imperio, ankaŭ konata kiel la Dua Babilona Imperio, estis la lasta el la grandaj mezopotamiaj imperioj regataj de mezopotamiaj reĝoj. La Novbabilona Imperio komenciĝis per la aliĝo de Nabopolasaro kiel Reĝo de Babilono en 626 a.K. La Novbabilona Imperio estis bone establita kun la falo de la Imperio Novasiria en 612 a.K. La Nov-Babilona Imperio estis finfine konkerita, post malpli ol jarcento, de la Ahaemenida Imperio gvidata de Ciro en 539 a.K.
La malvenko de la asiroj kaj la translokigo de la imperio al Babilono markis la unuan fojon, ke regiono ĉe la sudo de Mezopotamio ekregis la antikvan orientan regionon, kaj pli precize la areo nomata la fekunda duonluno. La antaŭa praa grandregno de Babilono okazis je la periodo de la leĝodona reĝo Hamurabi, pli ol mil jarojn antaŭe.
La novbabilona imperio estas plej konata nuntempe pro la malfavora mencio de la novbabilona imperio kaj de ĝia reĝo Nebukadnecar la 2-a en la juda Biblio, kiu asertas, ke la novbabilona imperio gvidata de Nebukadnecar la 2-a konkeris la reĝlandon Judujo en 587 a.K., kaj tiam detruis la Unua Templo, la templo de Salomono en Jerusalemo, kaj okazis la Ekzilon Babilonan.
Babilonaj fontoj priskribas la regadon de Nebukadnecar la 2-a kiel oran epokon kaj ke Nebukadnecar la 2-a faris Babelon la plej granda imperio en la mondo dum tiu tempoperiodo.
Ciro la 2-a, reĝo de la persa reĝlando, invadis la novbabilonan imperion en 539 antaŭ nia erao.
Kantono La Salle (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono La Salle - nomata laŭ franca esploristo de la 17-a jarcento - situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Cotulla.
Ŝaksocieto Zuriko
Fondiĝo kaj fruaj jaroj
La Ŝaksocieto estis fondita en la jaro 1809 de la koloniaĵkomercisto Johann Escher, de la ŝtatkasisto Sigmund Spönli, de la paperfabrikistoLeonhard Ziegler kaj la artpentristoj Heinrich Maurer, Carl Schulthess kaj Heinrich Schulthess. Unua prezidanto okaze de la fondiĝo fariĝis Heinrich Maurer, poste la lingvoinstruisto Heinrich Meister transprenis la prezidantecon.
El la jaro 1822 estis dokumentita la unua teama ŝakturniro de la Ŝaksocieto Zuriko kontraŭ la Vintertura Ŝaksocieto. Tri jarojn poste la Ŝaksocieto Zuriko organizis la unuan Svisan Federacian Ŝakturniron. Post la morto de Heinrich Meister en la jaro 1836 Johann Escher transprenis la prezidantecon. En la jaro 1840 Conrad von Orelli, membro de la Ŝaksocieto, publikigis sian Ŝaklibreton (germane Schachbüchlein, temis pri Konciza prezento de la reguloj de la ŝakludo kaj de la plej sencohavaj paŝoj de famaj ludantoj por komencantoj). En la jaro 1867 la statutoj de la societo aperis la unuan fojon en presita formo. Inter la jaroj 1868 ĝis 1879 okazis dek orientsvisaj ŝakturniroj kun partoprenantoj el Sankt-Galo, Zuriko, Vinterturo, Lucerno, Wil, Ŝafhaŭzo, Berno, Glaruso kaj Bazelo.
La erao Pestalozzi / Thomann
En la jaro 1887, kiam la Ŝaksocieto Zurika en kriza tempo havis nur ankoraŭ dekkvin membrojn s-ro Max Pestalozzi transprenis la prezidantecon. En la jaro 1888 kaj 1898 la germana ĉampiono Emil Schallopp kaj la ŝakmondĉampiono Emanuel Lasker ludis en Zuriko simultanŝakon. En la jaro 1889 la Ŝaksocieto Zuriko reprenis la tradicion de la orientsvisaj ŝakturniroj kaj organizis dutagan ŝakturniron, kiu poste estis konata kiel la Unua Svisa Ŝakturniro kaj fariĝis komenco de longa tradicio. Okaze de ĉi-tiu turniro estis ankaŭ fondita la Svisa Ŝakasocio (germane: Schweizerischer Schachverein, SSV). En la jaro 1893 la Ŝaksocieto sukcesis konvinki la Neue Zürcher Zeitung (esperante Nova Zurika Ĵurnalo) enkonduki ŝakkolumnon. En la jaro 1901 la Ŝaksocieto akceptis unuan fojon en sia historio virinojn kiel membroj. Post Max Pestalozzi sekvis kiel prezidanto Eduard Thomann, kiu oficis ĝis la jaro 1922. En la jaro 1905 restadis kiel studento la tiam 18-jara Aaron Nimzowitsch, posta ŝakgrandmajstro, en Zuriko. En la jaro 1909 oni festis la centjariĝon kun la organizo de ŝakturniro kaj festo. Kun pli ol 100 membroj la Ŝaksocieto Zuriko estis la absolute plej granda membrosekcio de la Svisa Ŝakasocio. En la jaroj 1916 kaj 1919 Emanuel Lasker denove simultanludis en Zuriko. En la jaro 1922 sekvis simultanludo de Aleksander Aljeĥin.
Internaciaj ŝakturniroj en Zuriko
La membro Paul Johner gajnis en la jaro 1925 la 25-an Svisan Ŝakturniron okaze de la 100-jara jubileo de la 1-a Svisa Federacia Ŝakturniro. Paralele al tiu-ĉi turniro la mondŝakfederacio FIDE, kiu estis fondita en la jaro 1924 organizis sian unuan delegitan asembleon. En la jaroj 1925, 1928 kaj 1931 la grandmajstroj Aleksander Aljeĥin, Efim Bogoljubow kaj Aaron Nimzowitsch vizitis la Ŝaksocieton. Okaze de la 125-jara jubileo en la jaro 1934 la ŝaksocieto organizis por la unua fojo en sia historio kaj en la historio de la svisa ŝakmovado internacian majstroturniron. Gajnis Aleksander Aljeĥin antaŭ Max Euwe kaj Salo Flohr. Dum la dua mondmilito ankaŭ en Svislando la ŝakvivo paraliziĝis. Jam en la jaro 1946 la Ŝaksocieto Zuriko denove organizis turniron de kvinmajstroj, kiun gajnis Bogoljubow. 1952 gajnis Erik Lundin la 53-an Svisan Ŝakturniron antaŭ Martin Christoffel kaj Max Euwe.
Absoluta kulmino en la societa historio estis la organizo de kandidtaturniro por la monda ĉampionado 1953. Kun sia turnirgvidanto Alois Nagler la Ŝaksocieto Zuriko ricevis grandan parton de la organiza respondeco flanke de la Svisa Ŝakasocio. Venkis Wassili Smyslow antaŭ David Bronstein, Paul Keres kaj Samuel Reshevsky. David Bronstein skribis libron pri la turniro, kiu fariĝis klasikaĵo de la ŝakliteraturo. Post la kanditatturniro Alois Nagler transprenis la prezidantecon den la Ŝaksocieto. La usona verkistino Clare Benedict disponigis la rimedojn, kiuj ebligis al li dum la venontaj du jarcentoj regule organizi internaciajn teamturnirojn, la tiel nomitajn Clare-Benedict-Turnirojn.
En la jaro 1953 la Ŝaksocieto Zuriko gajnis la Svisan Teamĉampionadon, kiun unuan fojon ĝi partoprenis. Miloj da rigardantoj povis vidi en la jaro 1956 horloĝsimultanturniron de la monda ĉampiono Michail Botwinnik. Okaze de la 150-jara jubileo oni denove organizis mondklasturniron, kiun gajnis Miĥail Tal antaŭ Svetozar Gligorić, Robert James Fischer kaj Paul Keres. Ĉe nova grandmajstroturniro en la jaro 1961 venkis Paul Keres antaŭ Tigran Petrosjan kaj Svetozar Gligorić.
La nova erao
En la jaro 1971 la zurikano Werner Hug fariĝis kiel unua kaj ĝis nun ununura svsio junularmondĉampiono en la ŝakludo. Okaze de sia 175-jara jubileo la Ŝaksocieto Zuriko organizis en la jaro 1984 denove grandmajstroturniron, kiun gajnis John Nunn antaŭ Boris Spasski kaj Viktor Kortschnoi.
En la jaro 1993 Viktor Kortschnoi aliĝis la la Ŝaksocieto Zuriko. 1998 la Ŝaksocieto organizis honore al la en la jaro 1996 mortinta honorprezidanto Alois Nagler turniron laŭ la Sistemo Schevening, okaze de kiu svisaj ĉampionoj ludis kontraŭ legendaj ŝakludistoj kiel Viktor Kortschnoi, Wassili Smyslow, Bent Larsen, Svetozar Gligoric kaj Wolfgang Unzicker. Okaze de la 70-a naskiĝdatreveno de Viktor Kortschnoi la Ŝaksocieto Zuriko organizis rapidŝakturniron, kiun partoprenis inter aliaj la mondĉampionoj Wladimir Kramnik, Boris Spasski kaj Garri Kasparow.
NGC 4400
NGC 4400 (aliaj indikoj — MCG 6-27-53, ZWG 187.42) estas parto de galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(17987) 1999 JQ62
(17987) 1999 JQ62 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Juba (rivero)
La rivero Juba aŭ Jubba (en somala Webi Jubba) estas rivero de suda Somalio kiu komencas ĉe la limo kun Etiopio kie kuniĝas la riveroj Dawa kaj Gebele, kaj fluas rekte suden al la Hinda Oceano, kie ĝi enfluas ĉe Goobweyn.
La regiono de la baseno de Jubba basin estas ĉefe savano, kaj estas la plej riĉa parto de la lando pro ties fruktodona farmtereno. Natura sovaĝa vivo inkludas ĝirafojn, leopardojn, leonojn, gepardojn, hienojn, bubalojn, hipopotamojn, krokodilojn, oriksojn, gazelojn, kamelojn, strutojn, ŝakalojn, kaj somalajn onagrojn.
La regiono de Bardera situas en la valo de la Jubba kaj tiele ĝi plej probable suferas la inundojn dum la pluvsezonoj. Dum la detrua pluvsezono de 1997, brutobredado el ĉiuj regionoj de Jubba, nome Gedo, Meza Jubba kaj Malsupra Jubba estis alportita al la montaraj areoj de Gedo por survivi de la inundoj de la malaltaj paŝtejoj. Multaj familioj perrdis siajn gregojn en 1997 pro la pluvo, malvarmaj noktoj kaj haŭtomalsanoj pro la konstanta humideco. Kamelbredistoj plej suferis ĉar la ebenaj piedoj de kameloj humidiĝis kaj facile vundiĝis ĉe ŝtonoj, rokoj kaj bastoentoj surgrunde. Piedinfekto iĝis komuna. Ankaŭ, la milda brusto de kameloj, bona por pezodistribuo kiam oni sidiĝas, humidiĝis kaj vundiĝis kio finfine mortigis la animalojn. Kombinado de Tiu du aĥilaj kalkanoj de la korpo de kameloj perdigis la bestojn al kamelbredistoj.
La rivero Juba donas sian nomon al la somaliaj administraj regionoj de Meza Juba kaj Suba Juba kaj al la pli granda historia regiono de Jubalando. Plej grandaj urboj kiujn la rivero Jubba trapasas inkludas tiujn de Doollow, Luuq, Buurdhuubo, Beledhawo, Baardheere, Saakow kaj Goobweyn ĉe Kismaayo.
Monta akcipitraglo
La Monta akcipitraglo, Monta nizaglo aŭ Hodgsona akcipitraglo (Nisaetus nipalensis, iam ene de la genro Spizaetus ) estas rabobirdo. Kiel ĉe ĉiuj agloj, ĝi estas en la familio de Akcipitredoj. Ĝi reproduktiĝas en la Hindia Subkontinento, el Barato, Nepalo kaj Srilanko al Tajlando, Tajvano, Indonezio kaj Japanio.
La Monta akcipitraglo estas mezgranda rabobirdo 69 – 84 cm longa kun enverguro de 134–175 cm. La tipa plenkreskulo havas malhelbrunajn suprajn partojn kaj palajn subajn partojn, kun strieco en subflugiloj kaj vosto. La brusto kaj ventro kaj subflugiloj esta tre striecaj. La flugiloj estas larĝaj kun kurba fina bordo kaj teniĝas laŭ neprofunda V dumfluge. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas ofte blankakapaj.
Ĝi estas birdo de monta arbaro, kiu konstruas neston el bastoneteroj en arbo; la ino demetas kutime ununuran ovon. La Monta akcipitraglo manĝas malgrandajn mamulojn, birdojn kaj reptiliojn.
Kvankam ĝi ne estas konsiderata tutmonde minacata specio, la japana populacio malpliiĝas. Ĉar la specio estas K-strategiisto kiel ĉiuj agloj, oni timas ke la pliiĝanta populaciredukto de N. n. orientalis povus konduki al perdo de genetika diverseco, kaj sekve al endogamia descendo. Tamen la genetika diverseco estas ankoraŭ konsiderinda.
Ferenc Holló
Ferenc Holló, laŭ hungarlingve kutima nomordo Holló Ferenc estis hungara parazitologo, redaktoro, titulara altlerneja instruisto. Lia frato estis János Holló.
Ferenc Holló naskiĝis la en Jászberény, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Holló maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1941, poste li studis en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. Li estis ankaŭ trudlaboristo, fine li estis deportita al Fertőrákos, Mauthausen kaj Gunskirchen. Li akiris bestokuracistan diplomon en la fakultato en 1947, post 2 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li estis bestokuracisto en la ĉefurba buĉejo, pli poste li havis diversajn postenojn. Plej longe li estis en instituta laboratorio inter 1952 kaj 1960 kaj en altlerneja laboratorio (1960–1964). En 1988 li ricevis la titolon titulara profesoro en la Veterinara Universitato de Budapeŝto. Li redaktis la veterinaran gazeton (1949–1961), poste ĝismorte li estis ĉefredaktoro. Li kandidatiĝis en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1968-1994. Li edziĝis en 1947, lia edzino naskis filon.
Remptendorf
Remptendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj administras ankaŭ la najbaran komunumon Burgk. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Juĝa neŭropatologio
Fonto
detala gazeto-artiklo NZZ 9a junio 2010 paĝo 54
Vidu ankaŭ en Vikipedio
Cerbo; Frunta lobo, cerba kortekso, antaŭfrunta cerba kortekso,
Bruno de Querfurt
Ekde 1004 - Arĥiepiskopo de paganoj. Predikis en Hungario.
Li estis sanktuligita en la jaro 1024.
Stacio Kizugawadai
Stacio Kizugawadai (japane: 木津川台駅 [Kizugaŭadaj-eki], angle: Kizugawadai Station) estas fervoja stacio en Kizugaŭa, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Kyōto.
9-a jarmilo a.K.
La 9a jarmilo antaŭ la komuna erao (iam konata kiel antaŭ Kristo) komencis la 1-an de januaro de la jaro 9000 a. K. kaj finis la 31-an de decembro de la jaro 8001 a.K. En tiu jarmilo komencis la periodo de neolitiko, etapo Holoceno, per la apero de la agrikulturo en Mezoriento.
Lajos, E. Szabó
SZABÓ Lajos, E. [pr. sabo:] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Oradea la 30-an de januaro 1947.
Lia kariero
Lajos Szabó ekde 1975 estas ano de la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe.
Vodranty
Vodranty (Wodrant, Rodland) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Kutná Hora. Vivas ĉi tie. En distanco 5 km nordoriente situas urbo Čáslav, 8 km nordokcidente urbo Kutná Hora, 18 km nordokcidente urbo Kolín kaj 23 km nordoriente urbo Přelouč.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1738.
Kenta Tokushige
Kenta Tokushige (徳重 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Édith Piaf
Édith PIAF [edit pjaf], en esperanto Edit' Piaf' (alnomita la Môme Piaf) (môme = bubino, piaf = pasero) estas famkonata kantistino franca de varieteo. Tia ŝi estis nomita memore de Edith Cavell, ĵus mortpafita de germanoj. Ŝi naskiĝis la kaj mortis la.
Kenta Tokushige
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Cerezo Osaka, Vissel Kobe kaj V-Varen Nagasaki.
Édith Piaf
Ŝia vera nomo estas Édith Giovanna GASSION. Ŝi naskiĝis en Parizo en malriĉa familio, kaj ŝi komencis sian karieron kiel strat-kantistino, kiam ŝi havis nur 15 jarojn.
En 1935, Edith renkontis la posedanton de noktoklubo frekventata de la plej diversa vizitantaro (riĉaj, malriĉaj personoj). Li konvinkis Edith kanti en la klubo kaj li donis al ŝi la kromnomon "piaf", kiun ŝi poste gardis dum sia tuta vivo kaj kiu famigis ŝin. En 1940, Jean Cocteau verkis por ŝi la teatraĵon "Le Bel Indifférent" (esperantigita al La bela indiferentulo), kiu havis grandegan sukceson.
La vivo de Édith Piaf plenis de tragedio kaj dramoj, kaj tio speguliĝis en ŝia muziko. Baldaŭ la tuta urbo de Parizo konis ŝin kaj ŝian kortuŝan voĉon. Ŝi konatiĝis kaj amikiĝis kun multaj famaj personoj de la franca kultura vivo, kiel la aktoro Maurice Chevalier kaj la poeto Jacques Borgeat.
Ŝi mem verkis kelkajn el siaj kanzonoj, ekzemple Non, je ne regrette rien aŭ "La Vie en Rose" kiu estas ankaŭ unu el ŝiaj plej grandaj sukcesoj. Dum la dua mondmilito ŝi kunlaboris kun la francaj rezistmovadoj kontraŭ la germana armeo kaj kontraŭ la okupado de la franca teritorio. Post la milito, Édith Piaf faris plurajn turneojn tra la tuta Eŭropo kaj la amerika kontinento, iĝante internacie konata persono.
Ŝi ankaŭ lanĉis multajn francajn artistojn, kiuj komencis sukcesan karieron danke al ŝi (ekz. Charles Aznavour).
Ŝi mortis en Grasse en 1963, kaj ŝia funebra ceremonio allogis centojn da miloj da admirantoj en la parizajn stratojn. Ŝi nun ripozas en la pariza tombejo Père Lachaise.
Infanaĝo
Édith naskiĝis la 19-an de Decembro 1915 en Parizo ĉe la n-ro 72 de la strato Belleville en la 20-a distrikto de Parizo, naskinĝinte en mizero, ŝi travivis sian infanaĝon en la spektakla medio. Ŝi estis la filino de Louis Alphonse Gassion, artisto de cirko, tordiĝadisto, kaj stratakrobato (naskinĝinta la 10-an de Majo 1881 en urbeto Castillon, situanta en la Calvados-departemento en Normandio) kaj de Annetta Maillard (1895-1945) stratkantistino de deveno itala-kabila. La patrino kantis en la kermesoj aŭ la drinkejoj sub la pseŭdonimo Line Marsa.
Dum Édith estis ankoraŭ bebo, ŝia patrino, tro mizera por zorgi pri sia infano, konfidis ŝin al la patrina avino, Aïcha Saïd Ben Mohammed (1876-1930) devena de Kabilio, antaŭ ol kiam la patro, pro foriro al fronto de la unua mondmilito, konfidis ŝin al la patra avino (estrino de prostituejo en Bernay, urbeto de Normandio). Tie Édith estas edukita far la prostituinoj de la bordelo. Tiam ŝi blindiĝas dum kelka tempo pro infektado (dum sia tuta vivo ŝi atribuis sian resaniĝon al miraklo dank’al la propetado de Tereza de Lisieux).
En la fino de la unua mondmilito ŝia patro estas malmobilizita, kaj li reprenis ŝin por travivi la ekzistadon de artisto en la etaj cirkoj vojaĝantaj, poste la ekzistadon de stratartisto sendependa kaj mizera. Surstrate kun la patro, Édith malkaŝis sian talenton kaj sian esceptan voĉon de kantistino de popolaj kanzonoj samkiel estas ŝia patrino. Dekkvinjara, Édith luprenas hotelĉambron kun sia plej bona amikino, Simone Berteaut, alnomita Momone, kaj ambaŭ ekkantas surstrate.
Kantistino de kabaredo
En 1935, ŝi estas ekvidita surstrate de Louis Leplée, estro de la ŝika kabaredo Le Gerny's situinta sur la avenuo Les Champs-Élysées. Ĉar ŝia malfortika aspekto elvokis tiun de pasero, li proponis ke ŝi kantu sub la artista nomo « la Môme Piaf » kiu signifas slange « birdeto ». Jen la sukceso. Ŝiaj talento kaj voĉo eksternormaj estas rimarkitaj interalie de la komponisto Raymond Asso kaj de ŝia estonta amikino fidela Marguerite Monnot, komponisto kaj virtuoza pianisto, kiu estis akompanonta ŝin dum ŝia tuta kariero, kaj kiu komponis por ŝi la muzikon de la kanzonoj Mon légionnaire, Hymne à l'amour, Milord kaj les Amants d'un jour.
En 1936, ŝi registras sian unuan diskon Les Mômes de la cloche ĉe Polydor, kaj ŝi konas amasinforman sukceson, sed en Aprilo, Louis Leplée estas trovita murdigita en sia pariza hejmo. Estis pruvite, ke li apartenas al la skandalaj medioj de la banditismo de Pigalle-kvartalo, pro tio Édith estas puŝĵetita en la skandalon kaj en la amasinforman neniiĝon, kaj tio resendas ŝin tien, de kie ŝi venis, en la stratomedion kaj la etajn kabaredojn de mizero. Ŝi kontaktas denove la komponiston Raymond Asso (aŭtoro de Mon légionnaire kaj Le Fanion de la Légion, ambaŭ jam kantitaj de Marie Dubas en 1935. Siavice Piaf kantas ilin en la komenco de 1937. Raymond Asso iĝas ŝia Pigmaliono kaj ŝia amanto. Li prenas la regadon de ŝi, kaj zorgas por igi ŝin profesia kantistino de varieteo.
Stela kantistino de varieteo
En Marto 1937, Édith komencas sian varietean karieron en la ABC en Parizo (tiuepoke, la ABC estis la plej prestiĝa varietea teatro en Parizo), kie ŝi iĝas grandega stelulo de la franca kanzon-arto, stelulo amata de la publiko kaj disvastigata ĉe la radio.
En 1940, ŝi ludas kun sukceso la teatraĵon Le Bel Indifférent, kiun Jean Cocteau verkis por ŝi. Ŝi daŭrigas kine sian karieron en la filmo Montmartre sur Seine de Georges Lacombe.
En 1945, ŝi verkas La Vie en rose, kiu estas ŝia plej fama kanzono kaj ludas ĉe la Comédie-Française. Yves Montand siavice iĝas stelulo de varieteo. En kinarto li debutas apud Édith Piaf en Étoile sans lumière, kaj ricevas sian unuan gravan rolon en Les Portes de la nuit de Marcel Carné. Ili foriras en turneo ĝis 1946, jaro dum kiu ili disiĝas unu de la alia.
Internacia kariero triumfa
En 1947, Édith Piaf tranveturis Atlantikon por kanti en la Playhouse de Novjorko, kie oni konsentis al ŝi nur kelkajn aplaŭdojn. Unue ŝi decidis foriri, poste ŝanĝis sian opinion, eklernis la anglan kaj faris sian scenejan reaperadon en la plej monduma el la Novjorkaj kabaredoj, Le Versailles-kabaredo, kie ŝi triumfis dum kvin jaroj.
En 1948, dum ŝi estis en triumfa turneo en Novjorko, ŝi spertis la plej grandan am-historion de sia vivo kun la franca boksisto marok-devena Marcel Cerdan, kiu iĝis monda ĉampiono de bokso en la kategorio mezpeza la 21-an de septembro 1948. Li forpasis tragedie en aviadilakcidento la 28-an de Oktobro 1949 dum la flugado Parizo-Novjorko, kiam li estis reiranta al ŝi. Neniigita pro sufero, Édith Piaf iĝis dependa al altaj dozoj de morfino. Ŝi kantis kun granda sukceso Hymne à l'amour je lia memoro.
En 1951, la juna aŭtoro-komponisto Charles Aznavour iĝis ŝia ĉiofaranto, sekretario, ŝoforo kaj konfidenculo.
En la 29-a de julio 1952 ŝi edziniĝis kun la fama kantisto Jacques Pills. Dum la ceremonio la famkonata aktorino Marlene Dietrich, estis ŝia atestanto. Poste ŝi eksedziniĝis en 1956.
En 1953, ŝi komencis kuracadon de sentoksigado, kaj ŝi iĝis grandega stelulo de varieteo en la tuta mondo, kaj aparte en Usono, kie ŝi triumfis en 1956 ĉe Carnegie Hall de Novjorko, koncertejo.
En 1959, pro senfortiĝo Édith falis sur scenejo dum turneo en Novjorko. Ŝi trapasis multajn kirurgiajn operaciojn, kaj revenis en Parizon en malbona stato sen Georges Moustaki, kiu forlasis ŝin intertempe.
En 1961, Édith Piaf, pete de Bruno Coquatrix, aranĝis serion da koncertoj, kiuj estas la plej memorindaj kaj kortuŝaj en ŝia kariero, en la varietea teatro Olympia de Parizo minacata, ke ĝi estos detruita pro financaj problemoj. Ĝuste en sia spektakla salono preferata ŝi interpretis Non, je ne regrette rien, unu kanzonon, kiu tute konvenis al ŝi, kaj kiun Charles Dumont ĵus verkis por ŝi. Ŝi savis la teatron Olympia, kaj pro tio Bruno Coquatrix estis tre dankema al ŝi. Ŝi malfacile staris, sin movis, kaj kantis helpe de granda kvanto da morfinperfuzo. Dum la vintro de 1961, grekdevena kombisto por virinoj, Théophanis Lamboukas, estas prezentita al ŝi. Kun li ŝi edziniĝas en aŭtuno de 1962, donas al li la pseŭdonimon Sarapo — « Mi amas vin » en la greka —, kaj ili kantas duope À quoi ça sert l’amour.
Ŝi diris ŝerce, ke kelkfoje ŝi havis la senton, kvazaŭ li estus fakte « unu filo, kiu zorgas pri sia maljuna patrino malsana ».
Komence de 1963, ŝi registris sian lastan kanzonon L'Homme de Berlin.
Pereo
En 1963, kaduka pro la ekscesoj de la vivo, pro morfino kaj pro multe da sufero dum sia tuta vivo, Édith Piaf forpasis la 10-an de oktobro en Plascassier (domareto de Grasse) en la departemento Alpes-Maritimes je la 47-a vivjaro. Ŝia transporto al Parizo estas organizita kaŝe kaj kontraŭleĝe. Ŝia forpaso estas oficiale anoncita la 11-an de oktobro en Parizo, je la sama tago kiel la forpaso de ŝia amiko la poeto-kinisto Jean Cocteau, kaj ŝia entombigo okazis en la tombejo Père Lachaise en Parizo kun la lastaj salutoj de multnombra amaso da admirantoj. La legendo rakontas, ke Cocteau (kun kiu Édith korespondadis diligente) formortis eksciante la informon de ŝia forpaso. Ŝia lasta edzo Théo Sarapo, mortinta en aŭta akcidento en 1970, estas entombigita kun ŝi.
Influo
Eminentulo kaj nekomuna voĉo de la franca kanzonarto, ŝi restas unu el la plej famaj francaj kantistoj de l’ mondo, kaj ŝi lanĉis kun sukceso kelkajn kantistojn. La Muzeo Édith Piaf estas dediĉita al ŝi. Ĝi situas en strato Crespin du Gast en la 11-a arondismento de Parizo.
En Esperanto
La du plej konataj kanzonoj de ŝi ekzistas eĉ en pluraj esperantlingvaj poeziaj versioj:
Viktor Bodó
Viktor Bodó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodó Viktor estas hungara aktoro, reĝisoro.
Ramón Andreu
Li studis Beletrojn kaj probableme ankaŭ inĝenieradon. Instalita en Madrido, li laboros por la Municipo kaj ankaŭ en la Ateneo de Madrido. En 1899 Ramón Andreu gvidis la unuan publikan kurson de Esperanto en Madrido, en la sidejo de la Ateneo, kaj publikigis resumon de la esperanta gramatiko en la Revuo pri Stenografio kaj Fonetiko (1900). Baldaŭ poste sekvis aliaj kursoj, gramatikoj kaj vortaroj. Lernanto de tiu kurso en Madrido estis la tiam juna oficiro kaj sismologo Vicente Inglada Ors, kiu poste gvidos la unuan kurson de Esperanto en Barcelono, kaj estos unu el la plej gravaj esperantistoj de Hispanio.
Viktor Bodó
Viktor Bodó naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Viktor Bodó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en 2001, teatroreĝisoran post 2 jaroj en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Marton (reĝisoro) kaj László Babarczy. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Katona József. Ekde 2006 li estas ankaŭ reĝisoro en 1989 Graz, iom poste ankaŭ en Hungario. En 2008 li fondis teatran trupon, sed tiu eksperimento fiaskis. Li konstante estas teatra ĉiufaranto, ekzemple li estas ankaŭ scenaristo, kostumisto, dekoraciisto, produktoro. Li ricevis premiojn inter 2005-2016. Li instruas ankaŭ en la universitato (pli frue la menciita altlernejo).
Ramón Andreu
En 1903, en Madrido dek tri personoj enskribiĝis en la “Internacia Esperantisma Movado”, inter kiuj la profesoroj Ramon Andreu kaj Joaquín de Arce y Bodega.
Paralele al lia intereso por Esperanto, Ramon Andreu specialiĝis ankaŭ en stenografio kaj ties plibonigo. Prie li inventis kaj publikigis plinovigajn metodojn kaj kunlaboris en la “Revista de Estenografía y Fonética” (Madrido).
Tensorkalkulo
En matematiko kaj en fiziko, tensoro estas klaso de algebra ento de diversaj komponantoj, kiu ĝeneraligas la konceptojn de skalaro, vektoro kaj matrico tiel ke ĝi estas sendependa disde ajna definita Koordinatsistemo.
Post elekti vektoran bazon, la komponantoj de tensoro en tiu bazo estos havigitaj de plurmatrico. La ordo de tensoro estos la nombro de indicoj necesa por specifigi senambigue komponanton de tensoro: skalaro estos konsiderata tensoro de ordo 0; vektoro, tensoro de ordo 1; kaj havigita vektora bazo, la tensoroj duarangaj povas esti reprezentataj de matrico.
Egmont Colerus
Egmont COLERUS (naskiĝinta la 12-an de majo 1888 en Linco, mortinta la 8-an de aprilo 1939 en Vieno) estis aŭstra verkisto kaj matematikisto.
Li verkis romanojn historiajn-biografiajn kaj sociokritikantajn, krome artikolojn facile kompreneblajn pri problemoj matematikaj.
Verkoj
Faklibroj
Csaba Béla Fábián
Csaba Béla FÁBIÁN [fAbiAn] rumania hungara matematikisto, ekonomikisto, universitata instruisto. Li naskiĝis en Zilah la 20-an de majo 1941 kaj mortis en Pápa la 1-an de februaro 2019. En rumana kaj germana lingvoj li publikigas sub nomo Csaba Fabian.
Kariero
Csaba Béla Fábián finis komputilfakon en 1964 en UBB de Kluĵo, poste en 1972 ekonomikon en Universitato Friedrich Wilhelm de Bonno. Li doktoriĝis pri ekonomiko (Bonn, 1975), kiun titolon oni rekonis en Bukareŝto kiel doktoro pri matematiko. Inter 1964 kaj 1967 li estis entreprena matematikisto en Hunedoara, inter 1967 ka 1991 esploristo en Universitato de Bukareŝto, poste inter 1991 kaj 1996 univesritata docento de Ekonomika Akademio de Bukareŝto, de 1996 universitata profesoro. DE 2004 li instruas en Universitato Sapientia EMTE de Miercurea Ciuc.
Bernadette Sára
Bernadette Sára [ŝAra], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sára Bernadette estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis Péter Cseke (aktoro, 1953).
Bernadette Sára naskiĝis la  en Budapeŝto.
Ernő Csiki
Kariero
Csiki finis en la Veterinara Akademio de Budapeŝto. De 1897 li dungiĝis al Magyar Nemzeti Múzeum; de 1920 li estis direktoro komisiita, de 1924 ĝis 1933 direktoro nomumita. Li partoprenis en la tria azia ekspedicio de Jenő Zichy (1898) kaj alportis riĉan kolekton el Siberio, Mongolio kaj Ĉinio. Antaŭ la unua mondmilito li kolektis en Bosnio kaj Dalmatio, en jaroj 1916-18 en Albanio. En la jaroj 1920-aj li partoprenis en la organizado de la Hungara Biologia Stacio de Tihany. Li estis prezidanto de la Magyar Rovartani Társaság (Hungara Entomologia Asocio) kaj iomtempe vicprezidanto de la Természettudományi Társaság (Naturscienca Asocio). Li estis kunlaboranto de la Catalogus Coleopterorum.
Bernadette Sára
Biografio
Bernadette Sára akiris muzikalkantistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1974. Ŝia plej ĉefinstruisto estis László Vámos. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro de Kecskemét (1974–1978). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Kamaraszínház (1978–1983), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1983–1992). Ekde 2008 ŝi denove apartenas al Teatro de Kecskemét, kie ŝi havas la titolon "eterna membro". Ŝi ricevis premiojn en 2006 kaj 2020. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn.
UK 2019
La 104-a Universala Kongreso de Esperanto (UK) okazis en la jaro 2019 en Lahti, Finnlando.
En la sama jaro la 75-a Internacia Junulara Kongreso okazis en Liptovský Hrádok, Slovakio, la 52-a ILEI-Kongreso en Ĉaĉak, Serbio, kaj la 92-a Kongreso de SAT en Barcelono.
REZOLUCIO
de la 104-a Universala Kongreso de Esperanto en Lahtio
traktinte la kongresan temon ”Vivanta naturo – floranta kulturo”, en tri kongrestemaj sesioj, pluraj prelegoj, kaj diversaj aliaj kunvenoj kaj ekskursoj en la regiono de Lahtio;
notante la kongruecon de la temo kun la lastatempa nomumo de Lahtio kiel Verda Ĉefurbo de Eŭropo por 2021;
substrekante la ligitecon de la temo kun la Internacia Jaro de Indiĝenaj Lingvoj, proklamita de Unuiĝintaj Nacioj kaj Unesko por la jaro 2019;
deklaras, ke daŭripova naturo akompanas daŭripovan socion kaj daŭripova socio akompanas egalecan pritrakton de la homoj, ankaŭ rilate lingvon;
avertas, ke la nunaj procezoj de ekonomia tutmondiĝo egale minacas la daŭripovon de kultura diverseco kaj biologia diverseco;
atentigas, ke multaj individuoj kaj organizoj en la Esperanto-movado jam aktive laboras por pli ekvilibraj rilatoj inter naturo kaj kulturo, interalie agadoj por interkultura edukado, interhoma solidareco, kaj subteno al lokaj iniciatoj por daŭripova evoluigo; kaj
alvokas por interproksimiĝo kaj kunlaboro inter la Esperanto-movado kaj aliaj organizoj kaj movadoj por la protektado kaj evoluigo de lokaj kulturoj kaj naturmedioj en monda skalo.
Kalia pirosulfito
Kalia pirosulfito, dusulfito de kalio, metabisulfito de kalio aŭ K2S2O5 estas kristalblanka neorganika substanco kun tranĉa sulfurodoro, uzata kiel anti-oksidiganto, kemia vino-konservaĵo kaj fungicido en agrikulturo. Geometrie ĝi posedas unuklinan kristalstrukturon kiu malkomponiĝas kiam temperaturo atingas 190°C, estigante kalian sulfiton kaj sulfuran duoksidon.
Ĝi uzatas kiel nutro-konservaĵo konata sub la identigo E224, tamen ĝia uzo estas restrikta ĉar ĝi povas kaŭzi alergiajn reakciojn sur kelkaj homoj. Metabisulfito de kalio estas inhibanto de la enzimo konata kiel polifenola oksidazo.
Bertalan Bagó
Bertalan BAGÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bagó Bertalan' estas hungara aktoro, reĝisoro. Lia edzino estas Anikó Für.
Bertalan Bagó naskiĝis la  en Lengyeltóti.
Biografio
Bertalan Bagó akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1986. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Nacia Teatro (Szeged). Inter 1990 kaj 1997 li ricevis rolojn en pli malgranda teatro en Budaperŝto, poste li estis reĝisoro de Teatro Hevesi Sándor. En 2000 li atingis la rangon ĉefreĝisoro, en la sekva jaro li ricevis premion.
San Bernardino (Kalifornio)
Geografio
San Bernardino situas sur montetaro en la sudokcidenta landparto de Usono, en la suda parto de la subŝtato. Los-Anĝeleso troviĝas 105 km. La urbego troviĝas en danĝera zono de skismo.
Historio
Indianoj vivis en tiu areo la plej frue. Tiu loko nomiĝis en 1810 pri la sanktulo. Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj trovis tie konvenan lokon en 1857. Frue oni profitis la varmajn fontojn, kiujn jam la indianoj konis. En 1867 la unuaj ĉinaj enmigrintoj alvenis al San Bernardino. En 1883 alvenis la unua trajno. En 1980 kaj 2003 incendioj okazis.
Trafiko
El San Bernardino aŭtoŝoseoj kuras al Los-Anĝeleso kaj Nevado. La urbego havas internacian flughavenon (pli frue ĝi estis armea bazo) kaj stacidomon por trajnoj.
Famuloj
En San Bernardino naskiĝis Gene Hackman.
2788 Andenne
2788 Andenne estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la belga urbo Andenne en provinco Namuro.
Vysoká (distrikto Sabinov)
Vysoká (hungare Magas [magaŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vysoká situas sur deklivoj, fine de sakovojo el Brezovička. Sabinov troviĝas je 24, Prešov je 40 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1278 en formo "Wyzka". En 1427 21 familioj pagis impostojn. En 1787 273 vilaĝanoj loĝis en 38 domoj, en 1828 218 vilaĝanoj en 34 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Viszoka, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Magas 322 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vysoká 151 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Filipina akcipitraglo
La Filipina akcipitraglo aŭ Filipina nizaglo (Nisaetus philippensis iam traktata ene de la genro Spizaetus ) estas specio de rabobirdo en la familio de Akcipitredoj. La subspecio pinskeri povus esti kandidata al ascendo al plena specio.
Ĝi estas endemia de Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Ĝi estas bruna en supraj partoj kun tre fortika nigreca beko, iom da kresto el kapopinto al nuko, blankaj subaj partoj kun nigrecaj al ruĝecbrunaj makuletoj en brusto kaj flavaj fingroj. La subflugiloj estas blankaj kun bruna punkteco.
Respondismo
Respondismo (aŭ respondisma teorio de la vero) povas esti difinita kiel gnoseologia teorio premisanta, ke la menso reflektas, sen substancaj modifoj, tion kio ekzistas ekstere de ni. Aristotelo povas esti konsiderata la plej grava filozofo de tiu pensmovado, ĉar la homa menso, laŭ tiu greka filozofo, devas, ĉe la fino de la procedo de abstraktado, alveni al la kompreno pri la substanco kiel formo, nome pri tio kion determinita realo devas necese esti.
Sankta Tomaso de Akvino, kiu en Mezepoko reprenis la sciteorion de Aristotelo, parolis pri adaequatio rei et intellectus (respondo inter la realo kaj la intelekto), kvankam malpliigante respondismon per la aldono «cognitum est in cognoscente per modum cognoscentis» («la konataĵo prezentiĝas en la konanto pere de modoj liaj propraj).
(Citaĵo). “La koncepto pri la vero kiel respondo (adaequatio) krom de Tomaso de Akvino estas akceptata de ĉiuj kiuj adheras al la realisma filozofio, kaj en la versio de Platono Aŭgusteno de Hipono, Karl Popper, kaj en tiu de Aristotelo, Tomaso de Akvino, Tarski, aŭ al la koncepto fenomenisma (Immanuel Kant kaj B. Mondin, Manuale di filosofia sistematica: Cosmologia. Epistemologia, vol. I, p. 263, Bologna, ESD.”
La teorio de la vero kiel «respondo al la faktoj» ricevis fundamentan rimarkecon ene de la kritika raciismo de Karl Popper, kiu rekonis al Alfred Tarski la meriton de ĝia rehabilito.
(Citaĵo) “ Ni nomas "vera" aserto se ĝi koincidas kun la realo aŭ respondas al la faroj aŭ se la aĵoj estas tiaj kiaj la aserto ilin prezentas; kaj la koncepto tieldirita absoluta al la objekto de la vero, kiun unuopulo daŭre uzas. Unu el plej gravaj rezultoj de la moderna logiko konsistas en la rehabilito kun plena sukceso de la absoluta koncepto pri la vero. [...] Mi volus indiki en la rehabiblito de la koncepto pri la vero flanke de matematikisto kaj logikisto Alfred Tarski la rezulton filozofie plej gravan de la moderna matematika logiko.” (K. Popper, Sulla logica delle scienze sociali, in AA.VV., Dialettica e positivismo in sociologia, Einaudi, Torino 1972).
Madarcos
Madarcos estas loĝloko kaj municipo de la Madrida Regiono, Hispanio. Ĝi havas 46 loĝantojn. Madarcos havas areon de 8,46 km². Ĝi limas kun municipoj de Horcajo de la Sierra-Aoslos, Horcajuelo de la Sierra, Prádena del Rincón, Puentes Viejas kaj Piñuécar-Gandullas. La loĝloko situas ĉe alteco de 1059 metroj super marnivelo. Madarcos situas en la norda zono de la provinco Madrido, ĉe la montetoj de Somosierra kaj ĉe la piedo de monteto nomita Majada de la Peña.
NGC 4401
NGC 4401 (aliaj indikoj — MCG 6-27-53, ZWG 187.42) estas parto de galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Szabó (reĝisoro)
SZABÓ József [pr. sabo:] Ódzsa estas rumanuja hungara reĝisoro naskiĝinta en Săcueni la 5-an de oktobro 1928, mortinta la 15-an de februaro 2019 en Sligo.
Lia kariero
József Szabó finis en 1953 en la Magyar Művészeti Intézet de Kluĵo, poste unu jaron li studis la fakon pri reĝisorado en Moskvo. Li reĝisoris en Baia Mare, poste en Satu Mare, ekde 1957 en la Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. En 1969 li iĝis ĉefreĝisoro en Oradea. En 1985 li translokiĝis Hungarujon kaj tie li laboris en Győr, poste en Veszprém. Li vivis en Kecskemét, poste en Glasgow.
11341 Babbage
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita matematikisto Charles Babbage (1791–1871). Por aŭtomatigi malsimplajn aritmetikajn kalkuloj, li planis la, sistemo regita per trukartoj, entenanta "muelilon" por ekzekucii instrukciojn kaj memoron por stoki partajn rezultojn : la koncepta antaŭanto de la modernaj komputiloj.
(88609) 2001 QP296
(88609) 2001 QP296 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en proksima de la orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,200648 astronomia unuo, tie estas 30,017 milionoj da km.
Revello
Revello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Barge, Brondello, Cardè, Castellar, Envie, Gambasca, Martiniana Po, Pagno, Rifreddo kaj Saluzzo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
(12743) 1992 PL2
(12743) 1992 PL2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Muratoria kanono
Muratoria Kanono estas probable la plej antikva listo de la libroj de la Nova Testamento.
Ĝi estis malkovrita en manuskripto de la 7-a jarcento, skribita eble en Bobbio (Alta Italio) kaj apartenanta al la Ambrozia biblioteko, de Ludovico Antonio Muratori kaj estis publikigita en 1740. Sinsekve, en 1897, estis trovitaj kvar fragmentoj de la tiu “Kanono” en kvar manuskriptoj de la abatejo de Monto Kasino, dateblaj je la 11-a kaj 12-a Jarcentoj.
Origino kaj datado
La dokumento estas lakuna kaj mankohava je kaj la komenco kaj je la fino. Temas pri manuskripto de la 8-a jarcento, kies iuj elementoj, unualoke la fakto ke la aŭtoro referencas al la papeco de Pio la 1-a (142 – 157) kvazaŭ al ĵusa evento, permesas konkludi, ke temas pri traduko el greka originalo datebla ĉirkaŭ je 170. Ĵusaj studoj proponantaj datadon pli malfruan trovis malvastan akcepton inter la fakuloj.
La fragmento kolektas ĉiujn verkojn kiuj estis akceptitaj kiel kanonaj tekstoj konataj al la anonima aŭtoro.
Enhavo de la kanono
La anonima aŭtoro akcepte listigas la kvar Evangeliojn, kies estas nomataj Luko kaj Johano; de la aliaj du, male, la redakta nomo estas nelegebla. En la aŭtora listo estas akceptataj ankaŭ la Agoj de la Apostoloj kaj dek tri Epistoloj de Paŭlo, sed ne la Epistolo al la Hebreoj, hodiaŭ kanona. La aŭtoro taksas apokrifaj la Epistolon al la Laodikeanoj (Latakianoj) kaj la Epistolon al la Aleksandrianoj, iam kelkloke erare atribuatajn al Paŭlo: la dua eble estis kompilita de Markionidoj.
De la aliaj Katolikaj Epistoloj la aŭtoro de la fragmento inkluzivas en sia kanono la Epistolon de Judaso kaj la du kiuj honoriĝas per la nomo de Johano kaj plue la Libro de la saĝo de Salomono, kiu hodiaŭ estas ero de la katolika kaj ortodoksa kanono (de la Malnova Testamento), dum laŭ protestantoj ĝi nombreblas inter la apokrifaĵoj. La du Epistoloj atribuataj al Johano ne estas plue kvalifikitaj en la dokumento kaj pro tio ne klaras, ĉu ili atribueblas al la sama persono kaj kiuj ili estas, ĉar la kanonaj epistoloj de Johano estas tri. Estas en ĝi menciitaj kiel kanonaj ankaŭ kaj la Apokalipso de Johano kaj alia apokalipso de Sankta Petro kun noto, rilate tiun lastan, ke temas pri libro kiun kelkaj volus forigi el la listo de la sankta libroj, kaj ne kompreneblas tamen ĉu la anonimulo aludas al la greka teksto aŭ al tiu kopta, kiu estas konsiderata de gnostika ĝenro.
Fine, inter la diversaj verkoj nekanonaj aperas, ĉar temas pri verko tro ĵusa kaj ne reiranta al la apostola epoko, la Paŝtisto de Hermaso, kies aŭtoron la kanono nomas frato de la papo Pio la 1-a (duono de la dua jarcento).
En Esperanto
La Kanono Muratori aperis en Esperanto en Antologio Latina volumo 4, p. 313–316.
King Kong (1933)
King Kong (king estas la angla vorto por reĝo) estas la titolo de filmo farita de la reĝisoroj Merian C. Cooper kaj Ernest T. Schoedsck en 1933 pri giganta simio loĝanta prahistorian insulon. Ekzistas posta versio, malpli interesa, de 1976, kaj en decembro 2005 aperis tria fare de Peter Jackson, eble pli sukcesa sed certe malpli bona ol la du antaŭaj.
En la originala filmo la simiego nomiĝas Kong, sed ĝi estas populare konata kiel King Kong pro la titolo de la filmo.
Inter aliaj, aperas en la filmo geaktoroj Fay Wray, Robert Armstrong kaj Bruce Cabot.
Újezd u Sezemic
Vilaĝo Újezd u Sezemic situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de la rivero Elbo, 12 km norde de la urbo Pardubice, 6 km norde de la urbo Sezemice. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj
Christopher Lee
Sir Christopher Lee (CBE), (CStJ), naskonome: Christopher Frank Carandini Lee (naskiĝis en Londono, mortis  en Londono) estis angla aktoro. Li estas la filo de Marie Carandini kaj Robert E. Lee.
Lee estis plej bone konata pro siaj multaj roloj de fikciuloj. Ekzemple, Drakulo kaj Fu Manchu en multaj filmoj dum la 1950-aj jaroj ĝis la 1970-aj. Li fariĝis eĉ pli konata kiel Scaramanga en la Bond-filmo The Man with the Golden Gun, Saruman la Blanka en Trilogio La Mastro de l' Ringoj kaj Grafo Dooku en Star Wars Episode II: Attack of the Clones.
Lee vivis en Londono. Li estis edziĝinta kun bulgara modelo, Birgit Kroencke.
Lavardin
Lavardin estas franca komunumo kiu situas en la departemento Loir-et-Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro. Kaŭze ĝia historia heredaĵo, la vilaĝo ricevis la etikedon de "La plej belaj vilaĝoj de Francio".
Márton Heitzmann
Márton Heitzmann [hejcman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Heitzmann Márton estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Lavardin
Historio
En la preĝejo Sankta Genest, oni pentris freskojn. Fresko (verŝajne el la 15-a jarcento bildigas sanktan Antonion kun eksvotoj : piedoj kaj mano elvokantaj gangrena ergotismo.
Márton Heitzmann
Márton Heitzmann naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Lavardin
Vidindaĵoj
. Tie estas mezepokaj kastelo kaj preĝejo.
Márton Heitzmann
Biografio
Márton Heitzmann akiris diplomon en Vieno. Inter 1824 kaj 1844 li estis bestokuracisto en la imperiestra armeo, poste li estis la tutlanda ĉefa bestokuracisto. Inter 1853-1856 li instruis en la Reĝa Veterinara Instituto de Pest, poste li revenis al la tutlanda posteno. Li postlasis du kuracistajn filojn.
Lavardin
Famuloj
Charles Busson (1822-1908) pentris tie.
Dolores del Río
Dolores DEL RIO (hispanlingva prononco: [doˈloɾez ðel ˈri.o]; denaske María de los Dolores Asúnsolo López-Negrete; 3a de aŭgusto 1904 – 11a de aprilo 1983) estis meksika aktorino de kino, televido, kaj teatro. Pro sia kariero kiu daŭris pli ol 50 jaroj, ŝi estas konsiderata la unua grava ino de Latinameriko kiu iĝis stelulino en Holivudo,  pere elstara kariero en usonaj filmoj en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Ŝi estis konsiderata ankaŭ unu el la plej gravaj inaj figuroj en la Ora Epoko de la Meksika Kinarto en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Dolores del Río estas memorata kiel unu el la plej belaj vizaĝoj de la kinarto en sia epoko.
Post esti malkovrita en Meksiko, ŝi komencis sian kinkarieron en la usona kinarto en 1925. Ŝi havis rolojn en serio de sukcesaj silentaj filmoj kaj ekestis konsiderata kiel ina versio de Rudolph Valentino, nome ina "Latin Lover" (latinida amanto). Je la alveno de sono, ŝi aktoris en gamo de filmaj genroj, el aktualaj krimaj melodramoj, muzikalaj komedioj kaj amaferaj dramoj. En la komencaj 1940-aj jaroj, kiam ŝia kariero en Holivudo ekmalaltiĝis, del Río revenis al Meksiko kaj aliĝis al la kinindustrio de Meksiko, kiu tiam estis pinte.
Geeraert Brandt
Biografio
Kun 17 jaroj la filo Gerard verkis la teatraĵon "De Veinzende Torquatus", pli malfrue prezentita en la Amsterdama Municipa Teatro, kies administranto estis lia patro. Kiam li fariĝis predikisto kaj serioza erudiciulo, li ne ŝatadis rememorigi la misajn laboraĵojn kaj erarojn de sia pasinteco.
Li estas bone rememorigita dank'al sia biografio de Pieter Cornelisz. Hooft (1581-1647), kaj tradukaĵon de eŭlogio al Jacques Davy Duperron (1556-1618) farita de Pierre de Ronsard (1524-1585), rolita de la aktoro Adam Karelsz van Germez (1612-1667). Li ankaŭ daŭrigis sian propran laboron, kie li estas akuzita je plagiato, iu parolado kie li asertas ke Hoof estis nur unu el la poetoj produktitaj de Amstel, en tranĉa atako al Joost van den Vondel (1587-1679).
Dolores del Río
Del Río estas konsiderata mita figuro de kino en Latinameriko kaj esenca reprezento de la ina vizaĝo de Meksiko en la tuta mondo.
Geeraert Brandt
Biografio
Sub la influo de Casparus Barlaeus (1584-1648) kaj speciale de lia filino, Brandt forlasis la horloĝofabrikadon kaj sin dediĉis kiel remonstranta predikisto en Nieuwkoop. Li edziĝis al Suzanne van Baerle kiu donis al li tri filojn: Gaspard Brandt (1653-1696) nederlanda ministro, aŭtoro pri pluraj religiaj verkoj kaj la vivoj de Jacobus Arminius (1559-1609) kaj Hugo Grotius (1583-1645); Gerard Brandt (1657-1683) kiu estis teologo kaj filozofo, kaj Jan Brandt (1660-1708) kiu estis ministro en Hago.
Inter 1660 kaj 1667 Brandt laboris en Hoorn, antaŭ ol translokiĝis al Amsterdamo. En 1676, Michiel de Ruyter mortis en 1681, lia filo Engel de Ruyter (1649-1683) komisiis al Brandt biografion de sia patro je 400 florenoj. Brandt kolektis ĉiujn informojn por la biografio el la vidvino de Ruyter kaj filoj, tamen, kiam li mortis, en 1685, la verko estis lasita nekompleta. La filoj de Brandt, Kasparo kaj Johano ĝin finis, kaj publikigis en 1687, kun 1063 paĝoj.
Westmount
Westmount [wɛst.maʊnt] estas kanada urbo situanta en aglomeraĵo de Montrealo (Kebekio).