cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juliaca
Trafiko
Julica estas ligita per vojoj kaj fervojoj al la ceteraj landpsrtoj.
Klimato
Juliaca havas subtropikan klimaton. Jare pluvas po 610 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-aŭgusto apenaŭ pluvas, sed inter decembro – marto ofte pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 17. La vento oftas.
Priola
Priola estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bagnasco, Calizzano (SV), Garessio kaj Viola. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Interreligia dialogo
Dialogo interreligia estas dialogo kiu metas en la centron de la interkomunikado ĝuste religiojn kiuj tamen liveru enhavojn similajn: ĉi-kaze oni uzas ankaŭ la vorton dialogo ekumena, kiu realiĝas inter religioj prezentantaj malsamaĵojn pure eksterajn, nome en marĝenaj partoj. Tiel oni parolas pri ekumena dialogo, ekzemple, inter la kristanaj eklezioj.
Kiam la dialogo okazas inter religioj enhave malsamaj oni preferas paroli pri interkultura dialogo, aŭ dialogo pri la konsekvencoj sociaj kaj politikaj kaj kulturaj de dogmoj de unuopa religio, precipe rilate pacigon kaj terorismon ktp. Fakte, kiu avantaĝo devenus de dialogo en kiu ĉiu religio asertas siajn dogmojn kaj aŭskultas tiujn de aliaj al kiuj neniam adheros? Krome la dialogantoj startas ankaŭ el la eblo ke la propra kredo povas esti prilumita kaj perfektigita kaj tio povas realiĝi en medio de konfesioj similaj kiel okazas en kristana ekuminejo; male, en medio de malsamaj religioj oni devus starti kun implicita premiso ke la propra religio povas esti erata, nome en etoso de ebla apostatiĝo, kio estas ĝusta la kontraŭo de la dialoga celo.
Tamen en la komuna komunikado, eĉ ĵurnalista, foje la du dialogoj (interreligia kaj interkultura) sin surmetas sen ke la informanto konsciu pri la malsameco.
En mondo kie migrado kaj ĝia asociita timo por la "aliaj" reprezentas minacojn por gastama kaj harmonia vivo, religioj povas inspiri al prizorgado de la fremduloj inter ni.
Precizigoj
Tiu movado distingiĝas de sinkretismo, ĉar la interreligia dialogo enfokusiĝas sur la interkompreniĝo inter la diversaj religioj kaj ĉirkaŭ la tolero, kiu ĝuste el tio devenas (spite de la restado en siaj konvinkoj), anstataŭ sur la sintezo de elementoj malsamaj en novaj formoj de kredo. La historio de la religio montras ke la konflikto estis plejofta tipo de rilato inter la diversaj kredo kompare kun rilato de dialogo.
La Parlamento de la religioj de la mondo, establita en 1993, estas ofte konsiderata la formala naskiĝo de la interreligia dialogo.
En tiu kadro takseblas la du renkontiĝoj de la precipaj religioj de la tuta mondo en Asizo (Italio) : Tago de preĝo multreligia.
Lingva rimarko :
Interreligia dialogo similas sed ne identiĝas kun ekumenismo, kiu celas dialogon inter la kristanaj eklezioj.
Por iuj, la termino interreligia dialogo havas la saman signifon kiel interkreda dialogo. La Monda Konsilio de Eklezioj (WCC)distingas inter 'interreligia' kaj 'interkreda". Por la Monda Konsilio de Eklezioj, 'nterreligia' referas al ago inter diversaj kristanaj konfesioj. Do, 'interkreda' referas al interagado inter malsamaj religiaj grupoj kiel la islama kaj kristana aŭ juda.
Leideneck
La vilaĝo Leideneck estas komunumparto de la komunumo Bell (Hunsrück) en la komunumaro Kastellaun meze en la mezmontaro Hunsrück en la distrikto Rhein-Hunsrück in Rheinland-Pfalz. Leideneck estis ĝis 1974 memstara komunumo.
Geografio
Leideneck situas en la fonta bazeno de la rojo Mörsdorfer Bach sur la altebenaĵo de la Hindsruko, 460 m super marnivelo, du km okcidente de la Hunsrückhöhenstraße.
Václav (Pleš)
Václav (germane Wenzelsdorf) estas pereinta domaro en Ĉeĥio, en distrikto Domažlice. Ĝi situadis sur rando de pleŝa altebenaĵo, en montpasejo inter montoj Velký kaj Malý Zvon. Laŭ administra flanko ĝi falis sub municipo Pleš, hodiaŭ ĝi estas parto de urbo Bělá nad Radbuzou.
Historio
La domaro estis fondita fine de la 18-a jarcento sur parceloj proprumataj de Václav Koc z Dobrše, laŭ kiu la domaro ricevis sian nomon. Antaŭ la dua mondmilito oni indikas ĉi tie 61 domojn, post ellandigo kaj kreo de limzono en la 1950-aj jaroj ĝi estis egaligita kun la tero. Hodiaŭ en ties lokoj etendiĝas forlasita kaj kadukiĝanta areo de ĉeĥoslovaka Limgardistaro el la 1970-aj jaroj.
Areo de roto Václav
La areo estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1965 post plilarĝigo de la limzono kaj de komence uzis ĝi armeo. Unue ĉi tie havis sidejon Armea formacio 7495 (VÚ 7495) de radioteknika bataliono, pli poste evidente radioteknika bataliono el Kladno (roto de ČSLA). Loĝis ĉi tie soldatoj el radiostacio sur Zvon. Pruveble ili ĉin tie ankoraŭ vivis en la jaro 1975, post finigo de Zvon ili transloĝiĝis tien kaj la objekton eluzis la 7-a roto de la 2-a bataliono de la 9-a brigado de Limgardistaro. Tiu ĉi roto devene havis sidejon en lokoj de hodiaŭ jam preskaŭ pereinta domaro Pleš (tial ĝi portis nomon roto Pleš) kaj la objekton Václav ĝi uzis ĝis sia nuligo post ĉeĥoslovaka revolucio. En la jaro 2008 transiris la kadukiĝantaj konstruaĵoj en posedaĵon de Bělá nad Radbuzou.
La radioteknika bataliono el Kladno komencis en roto Václav agadi de marto de 1974 minimume ĝis la jaro 1975. Tiutempe oni konstruis turon sur Zvon.
Donington Park
Donington Park estis kurejo por konkursoj de Formulo 1 en Britio.
Longeco: 4,023 km
Kurbiĝoj: 12
Plej rapida giro: nekonata
24611 Svetochka
24611 Svetochka estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Svetlana Anatoljevna Birjukova, pli aĝa filino de la malkovrintino, diplomigita de la Universitato de Niĵnij Novgorod kun gradoj pri matematiko kaj leĝo. Ŝi fariĝis advokatino kaj edukis du infanojn.
Samoa Tula’i
La Standardo de Libero (angle The Banner of Freedom, samoe O Le Fu'a o Le Sa'olotoga o Samoa) estas la nacia himno de Samoo. Kaj la teksto, kiu honoras la flagon de Samoo, kaj la melodio estas verkitaj de Sauni Iiga Kuresa. La kanto iĝis la himno de Samoo okaze de la sendependiĝo de Nov-Zelando en la jaro 1962.
Villar del Olmo
Villar del Olmo estas hispana municipo de la Madrida Regiono, Hispanio. Ĝi estas loĝloko oriente de la regiono, en la Distrikto de Las Vegas (kvankam ĝi estas konsiderata parto de la komarko de Alcalá). Ĝia loĝantaro estas de 1849 loĝantoj kaj ĝi havas areon de 28 km². La popersonaj enspezoj por 2003 estis 8452 € / popersono.
Athis-Mons (stacidomo)
Athis-Mons estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Athis-Mons en departemento Essonne, en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Krupina
Krupina, hungare Korpona, germane Karpfen estas urbo en Slovakio.
Situo
Krupina situas en valo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Zvolen, laŭ fervojo Šahy-Zvolen.
Famuloj
En la iama Korpona naskiĝis:
Famaj nomportantoj
La hungaran nomon "Korpona" portis:
Submunicipoj de Kartaĥeno (Hispanio)
La hispanuja municipo Kartaĥeno enhavas 24 submunicipojn.
El Albujón
El Albujón lokas en la nordokcidento de tiu. Ĝi enhavas 11,363 km2. El Albujón estas ĉea de Pozo Estrecho, Miranda, La Aljorra kaj la municipoj Torre-Pacheco, Murcio kaj Fuente Álamo. En la jaro 2018 dumil naucent kvardek kvin personoj rezidis.
El Algar
El Algar lokas en la oriento de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi estas aree 26,659 km2. Tiu limas al Beal, al Rincón de San Ginés, al la municipo La Unión. Sep mil okcent okdek ok personoj estis enregistritaj loĝantaj en la teritorio.
La Aljorra
La Aljorra lokas en la norokcidento de tiu. Ĝia surfaco konsistas je 26,229 km2. La loĝantaro de la submunicipo konsistas je 4903 personoj.
Alumbres
Alumbres estas submunicipo lokanta en la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi havas etendon de 21,585 km2. Giaj limoj estas ĉeaj de El Hondón, Santa Lucía, Escombreras kaj la municipo La Unión. Laŭ la loĝantara registro, 3412 personoj rezidis en la teritorio en la jaro 2018.
El Beal
El Beal lokas en la oriento de tiu. Ĝia etendo konsistas je 20,293 km². Ĝi estas ĉea de Rincón de San Ginés, El Algar kaj la municipo La Unión. La nombro de loĝantoj estas de 2307.
Perales de Tajuña
Perales de Tajuña estas loĝloko kaj municipo de la Madrida Regiono, Hispanio. Ĝi havas areon de 48,92 km² kun 2738 loĝantoj kaj denseco de 55,97 loĝantoj / km². La urbo limas norde kun la municipoj Arganda del Rey kaj Campo Real, oriente kun la municipo Tielmes, sude kun Villarejo de Salvanés, okcidente kun Morata de Tajuña kaj Valdelaguna kaj norde kun Valdilecha. La loko, iam havis kastelon, de kiu apenaŭ restas la turo. La paroka preĝejo estas dediĉita al Sankta Maria de la Kastelo, al kiu festaj agadoj estas dediĉitaj en majo kaj aŭgusto. Spuroj de antaŭaj kolonioj troviĝis en la areo. Estas rimarkinda la aro de neolitikaj kavernoj, situantaj sur la rando de la vojo, kiu kondukas al Tielmes.
Submunicipoj de Kartaĥeno (Hispanio)
Campo Nubla
Campo Nubla lokas en la okcidento de Kartaĥeno. Ĝi estas aree 20,93 km2. Ĝi limas al La Magdalena, La Aljorra, Los Puertos kaj la municipo Fuente Álamo de Murcia. En la jaro 2018, ducent kvindek ok personoj rezidis en la submunicipo.
Canteras
Canteras lokas en la sudo de Kartaheno. Ĝi estas 23,862 km2. Canteras estas ĉea de Cartagena Casco, El Plan, La Magdalena kaj Perín. La loĝantaro en la jaro 2018 konsistis je 10244 personoj.
Escombreras
Escombreras estas submunicipo de la hispanuja municipo Kartaĥeno kaj gi lokas en la sudo de tiu. Ĝi estas aree 13,554 m2. Gi estas ĉea de Alumbres, Santa Lucía kaj de maro nomiĝanta Mediteraneo en gia sudo. Laŭ la logantara registro, 8 personoj rezidis en la teritorio en la jaro 2018.
Hondón
El Hondón estas submunicipo kiu lokas en la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝia etendo konsistas je 8,84 km2. Ĝi limas al Alumbres, Santa Lucía, Cartagena Casco, San Antonio Abad, San Félix kaj la municipo La Unión. La nombro de rezidantoj konsistis je 1108 en la jaro 2018.
Lentiscar
Lentiscar lokas en la nordoriento de tiu. Lentiscar estas aree 49,65 km2. Tiu estas ĉea de El Algar, San Félix, La Palma, la municipoj Los Alcázares kaj Torre-Pacheco. En la jaro 2018, mil naucent naudek ok personoj estis logantaj en la teritorio.
Los Médicos
Los Médicos estas submunicipo apartenanta de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi estas aree 3,722 km2. Gi estas ĉea de La Palma, Pozo Estrecho kaj Santa Ana. Cent dudek ok personoj estis enregistritaj logantaj en la teritorio.
Miranda
Miranda estas submunicipo de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝia etendo konsistas je 10,49 m2. Tiu limas al Pozo Estrecho, El Albujón, La Aljorra, El Plan kaj Santa Ana.
La Palma
La Palma estas submunicipo apartenanta de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi estas 25,224 km2. La Palma estas ĉea de Pozo Estrecho, Los Médicos, San Félix, Lentiscar kaj la municipo Torre-Pacheco. Laŭ la logantara registro, 5767 personoj rezidis en la teritorio en la jaro 2018.
Perín
Perín lokas en la sudokcidento de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝia etendo konsistas je 78,58 km2. Giaj limoj estas ĉeaj de Canteras, La Magdalena, Los Puertos kaj de maro nome Mediteraneo. En la jaro 2018, mil kvincent kvindek kvin personoj loĝis en la submunicipo.
El Plan
El Plan estas submunicipo apartenanta al la hispanuja municipo Kartaheno. Ĝi estas ĉea de Santa Ana, Miranda, La Aljorra, La Magdalena, Canteras, San Antón kaj San Félix. La nombro de loĝantoj konsistis da 35950 en la jaro 2018.
Pozo Estrecho
Pozo Estrecho estas submunicipo lokanta en la nordo de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi limas al La Palma, Los Médicos, Santa Ana, Miranda, El Albujón, kaj la municipo Torre-Pacheco.
Rincón de San Ginés
Rincón de San Ginés estas submunicipo apartenanta al la hispanuja submunicipo Kartaĥeno. Ĝi lokas en la sudoriento de tiu. Rincón de San Ginés havas etendon de 59 km2. Ĝiaj limoj estas ĉeaj de El Beal, de la municipo La Unión, kaj de Mediteraneo (maro). En la jaro 2018, dekmil dudek ses personoj loĝas en la teritorio.
Santa Ana
Santa Ana estas submunicipo lokanta en la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝia etendo konsistas je 7,9 km2. Ĝi limas al Los Médicos, Pozo Estrecho, Miranda, El Plan kaj San Félix. Laŭ la loĝantara registro, 2483 personoj rezidis en la submunicipo en la jaro 2018.
San Antonio Abad
San Antonio Abad estas submunicipo de la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi estas 9,738 km2. Gi estas ĉea de El Hondón, San Félix, El Plan, Canteras kaj Cartagena Casco. La nombro de loĝantoj konsistis da 44637 en la jaro 2018.
Santa Lucía
Santa Lucía estas submunicipo apartenanta al la hispanuja municipo Kartaĥeno. Ĝi estas aree 12,597 km2. Ĝi limas al Escombreras, Alumbres, Hondón, Cartagena Casco kaj Mediteraneo. En la jaro 2018, 6867 personoj estis loĝantoj de la submunicipo.
Bohdanovice
Bohdanovice (Boydensdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jakartovice en distrikto Opava. Vivas ĉi tie.
NGC 4377-3
NGC 4377-3 (aliaj indikoj — UGC 7501, MCG 3-32-25, ZWG 99.41, 3ZW 65, VCC 778, PGC 40476) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Pál Madarassy
MADARASSY Pál (1828-1903) estis hungara volapukisto. Li estis ano de pariza Akademio de Volapuko 1890-95 post la skismo de tiu akademio.
Li estis rekonata juristo kaj verkis i.a. beletraĵojn, tradukis verkojn de Emile Zola el la franca lingvo, fine li ricevis membrecon en la grandnobela ĉambro de la parlamento. Liaj poem-tradukoj de Sándor Petőfi kaj popolkantoj Volapuken aperis parte en Volapukaj revuoj, parte apartaj kajeroj. La akademianeco estis rezulto de tiuj tradukoj.
Csököly
Csököly [ĉokoj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kadarkút.
Historio
La unua mencio okazis inter 1332-1337, tial oni supozas, ke la vilaĝo havis kirkon. La loknomo aperis en 1382 en formo Chukul, en 1466 Chekel. Dum dominado de turkoj oni komputis tie 45 domojn. baldaŭe ĝi apartenis al episkopejo de Veszprém (urbo). En 1798 tie malsaniĝis Mihály Csokonai Vitéz. En 1817 Csököly ricevis permeson aranĝi tutlandan merkaton. En 1910 laŭ la censo vivis en la vilaĝo 1721 homoj, ĉiuj hungaroj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto.
Krisztián Berki
[kristiAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Berki Krisztián estas hungara gimnastikisto per ilo boko, olimpiano, olimpika kaj trifoja monda ĉampiono.
Biografio
Li edziĝis en 2012, lia edzino naskis post 2 jaroj filinon. Same en 2012 li ricevis signifan ŝtatan premion.
Jaypee Group Circuit
Jaypee Group Circuit estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Noida (Hindio).
Hasanija
La hasanija (en araba حسانية, transskribita ankaŭ kiel hassania aŭ hasania), nomata de ties parolantoj ankaŭ kiel kalām Hassān aŭ "Hassana parolo", estas araba dialekto parolata en la dezerteca regiono de la sudokcidento de Magrebo, inter la sudo de Maroko, sudokcidento de Alĝerio, Okcidenta Saharo kaj Maŭritanio, kaj ankaŭ en zonoj de Malio, Niĝerio kaj Senegalio.
Jaypee Group Circuit
Longeco: 5,500 km
Hasanija
Laŭ la stato de la jaro 2006, ĝi havis sume iom pli ol 3 123 000 da parolantoj.
Jaypee Group Circuit
Kurbiĝoj: nekonata
Plej rapida giro: nekonata
Ora listo
Neniu ĉefkuro de Formulo 1 estis disputita ĉi tie. Ĉefkuroj disputiĝos ĉi tie ekde 2011.
Hasanija
Temas pri dialekto klare okcidenta, sed ĝi estas relative diferenca el aliaj variantoj magrebaj de la araba. Pro ties situo ĝi ricevis la influon de la lingvoj zenaga kaj volofa.
Diamantina (mikroregiono)
La mikroregiono Diamantina (esperante: Diamantina) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 8 municipojn.
Hasanija
La hasanija havas siavice diversajn dialektojn, kiu diferenciĝas ĉefe pro ties fonetika regularo.
Pli da 90 % de la vortotrezoro havas araban devenon. Tamen ekzistas ankaŭ vortoj de afrikaj lingvoj, de la hispana kaj de la franca en tiu dialekto. Tradicie la poezio en hasanija alpasis parole dum jarcentoj kaj foje estas konsiderata pli amuza kaj originala ol tiu de la klasika araba. En la aktualo ĝi anstataŭigis entute la berberajn lingvojn indiĝenajn de la regiono, tamen ĝi pluhavas de tiuj la akcenton kaj stilon de vortoj propraj de la berberaj dialektoj de la regiono tiel kiel granda nombro de finaĵoj.
Le chant des Wallons
Le Chant des Wallons (en la valona lingvo: Li Tchant des Walons) estas la oficiala nacia himno de Valonio.
La kanto estis verkita en la valona lingvo en 1900 de Théophile Bovy. En 1901 Louis Hillier aldonis la muzikon. En 1998 la franclingva versio estis oficialigita kiel nacia himno de Valonio.
Katjango
Katjango (Vigna unguiculata subsp. cylindrica), ankaŭ nomata katjanga vigno, estas utilplanto el la subfamilio faboideoj (Faboideae). Ĝi estas proksime parenca al la okulvigno kaj asparaga vigno. Taksonome ĝi estas kiel subspecio cylindrica aŭ catjang de Vigna unguiculata.
Karakterizaĵoj
Ĝi similas al okulvigno. Ĝi kreksas aŭ arbuste kaj atinganat altecon de ĝis 80 cm aŭ rampante grimpante ĝis 30 cm alte. La triparta folioj staras ĉ longaj pedunkloj. La terminale staranta folieto estas 6 ĝis 16 cm longa. La florgrapoloj staras vertikale kaj portas 4 ĝis 12 parajn florojn. La florkoloro varias inter blanka ĝis lila kaj helblua. La junaj guŝoj staras unue vertikale, pli malfrue ili turniĝas al horizontala pozicio. Ili havas diametron de 7 ĝis 13 cm. Maturiĝante ili ŝanĝas la koloron de verdo trans flavo al bruno.
Kultivado
La planto kreskas en la malaltaj regionoj de la tropikoj kaj subtropikoj. En la tropikoj ĝi kreskas ĝi alteco de 2000 m. La precipitaĵo estu inter 700 kaj 1700 mm. Ĝenerale ĝi estas kultivata ke la rikolto okazu post la pluvsezono. Tro alta precipitaĵo kaŭzas tro altan foliamaso kaj malalta semorikolto. La temperaturo estu inter 12 kaj 28 °C. La planto bone kreskas ankaŭ sur malpezaj grundoj kun pH inter 5 und 7,5. Mezpezaj kaj pezaj grundoj donas pli altajn rikoltojn. La rikoltkvanto estas plej ofte sub unu tuno da semoj po hektaro.
Nomo
La nomo „katjango“ venis de la indonezia kaj malaja lingvoj.
Uzado
Malhelaj semoj taŭgas kiel furaĝo, helaj semoj estas manĝataj de homoj. Ili estas pli bone digesteblaj. Folioj kaj junaj guŝoj estas manĝataj kiel legomo aŭ salato. La tuta planto ankaŭ taŭgas kiel verda furaĝo. Tiam ĝi liveras 20 ĝis 40 tunoj da verda amado po hektaro.
Suzanne Flon
Suzanne FLON (naskiĝis la en Le Kremlin-Bicêtre, mortis la  en Parizo) estis franca aktorino.
Biografio
Deveninta de modesta socia medio, Suzanne Flon malkovris komedion dank' al unu el siaj intruistinoj, kiu instruis al ŝi bone diri versojn kaj ĉefe instigis ŝin ilin reciti.
Post kiam ŝi estis plur-monata sekretariino de Édith Piaf, ŝi sursceniĝis en 1943 en "Le Survivant" de Raymond Rouleau, poste la sekvan jaron en Antigone de Jean Anouilh, en "Théâtre de l'Atelier". Ŝi debutis en kino en 1947 en Capitaine Blomet de Andrée Feix.
Suzanne Flon atingis rekonon per teatraĵoj kiaj L’Alouette de Jean Anouilh aŭ La petite hutte de André Roussin. Ŝi ankaŭ regule aperis sur grandaj kaj malkrandaj ekranoj. Ŝi laboris kun la plej grandaj francaj reĝisoroj, kiaj André Barsacq kaj Jean Vilar. Suzanne Flon interalie aktoris kun John Huston, Orson Welles, Joseph Losey, Jean Becker, Emil-Edwin Reinert, ktp. Ŝi ankaŭ ludis en laComplexe de Philémon kun Henri Guisol.
81-jaraĝa, ŝi ankoraŭ ludis en teatraĵo L’Amante anglaise de Marguerite Duras kaj devus ludi fine de 2005 en Parizo en Savannah Bay.
Ŝi ankaŭ apogis sin sur karakteriza voĉo, varma kaj iomete akuta. Ŝi dum pli ol 60 jaroj estis fidinda valoro de franca teatro. Suzanne Flon mortis 87-jaraĝa pro sekvoj de gastro-enterito. Ŝiaj cindroj lokiĝas en Tombejo Père-Lachaise, divizio 87.
Noonu Atolo
Noonu Atolo estas administra unuo de la Maldivoj koresponda al la suda parto de la atolo Miladhunmadulu. La ĉefurbo estas Manadhoo.
La markolo al la okcidento de tiu atolo nomiĝas Baraveli Kandu. "Baraveli" signifas ermitokrabo en la loka mahla lingvo.
Hungara suda barilo
La Hungara suda barilo estas teknika limbarilo inter Hungario kaj Serbio-Kroatio ekde 2015.
Historio
En 2015 amase alvenis rifuĝintoj ĉefe el Azio tra Turkio, Balkano, Serbio, Hungario kaj Aŭstrio. La celo estis plej ofte Germanio, pli malofte similaj riĉaj landoj en Eŭropo. La hungara kabineto decidis konstrui fortan dratan barilon por haltigi marŝadon de la migrantoj. Tiu ago servis al Germanio kaj similaj landoj, ĉar apenaŭ neniu rifuĝinto volis vivi en Hungario.
La barilo etendiĝas en hungara teritorio kelkajn metrojn de la limo. Ĝi estas 4 metrojn alta kaj antaŭe situas spirala drato kun klingoj. Komence oni konstruis cilindran dratspiralon, poste la altan barilon, fine ankaŭ elektronikajn dedektilojn. Post la barilo oni faris grundan vojon por facile kontroli la teknikaĵon eĉ per aŭto. Nature la barilo ne tuŝas la limpasejojn, kie ĉiam restis la normala laŭleĝa trafiko.
Dániel Krizsán
Dániel Krizsán [kriĵAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krizsán Dániel estas hungara dancisto, koreografo, altlerneja instruisto.
Dániel Krizsán naskiĝis la en Szombathely? aŭ Budapeŝto?.
Biografio
Dániel Krizsán dum la kutimaj lernejaj jaroj li ŝatis sporti, danci kaj pianludi. Li maturiĝis en arta mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris koreografian diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 2016. Liaj plej gravaj instruistoj estis Yvette Bozsik, Antal Fodor kaj Béla Földi. Post la diplomo li estis liberprofesiulo en pluraj dancaj trupoj. Ekde 2019 li membriĝis en trupo de Yvette Bozsik. Li instruis en la Universitato de Kaposvár. Li ricevis premion en 2018.
József Hajdú-Moharos
Naskiĝdato de la informkesto estas falsa!
József Hajdú-Moharos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Solymár.
Biografio
József Hajdú-Moharos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1976, poste li akiris geologian diplomon en 1981, geografian diplomon en la sekva jaro en la Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1981-1983 li ricevis stipendion de la universitato, inter 1983-1987 li havis postenon samloke, eĉ en 1984 li doktoriĝis. Li laboris en kooperativa entrepreno inter 1987–1993, en tiu periodo en 1990 li akiris plian diplomon en British Open University kaj kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1993. Inter 1993–2000 li instruis en privata akademio, kie li estis ankaŭ vicdirektoro. Li okupiĝis pri topografio de Hungara reĝlando, Rumanio, Bohemio kaj Moravio. Li ricevis premiojn en 1996 kaj 1998. Li mortis pro kancero.
Santorcaz
Santorcaz estas municipo de la Madrida Regiono, Hispanio, situanta 50 km de la ĉefurbo de Hispanio. Ĝi situas proksime al la limo kun la provinco Gvadalaĥaro kaj 20 km de ĝia ĉefurbo. La areo de la municipo estas 28,14 km² kun 817 loĝantoj (2008) kaj loĝdenseco de 29,03 loĝantoj / km².
Häggenschwil-Winden (stacidomo)
Häggenschwil-Winden estas fervoja stacidomo en Egnach, Svislando.
God Save Our Solomon Islands
God Save Our Solomon Islands (Dio Protektu Niajn Salomonojn) estas la nacia himno de Salomonoj. Ĝi iĝis oficiala himno en 1978, okaze de la sendependiĝo de la insuloj. La tekston verkis Panapasa Balekana kaj Matila Balekana. La melodion komponis Panapasa Balekana.
Ravni Topolovac
Ravni Topolovac, serbe Равни Тополовац, hungare Katalinfalva estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Ĵitiŝte.
Situo
Ravni Topolovac situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj.
Historio
La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Ravni Topolovac 1352 homoj, (1191 serboj (88 %), 59 ciganoj, 17 kroatoj, po 5 hungaroj kaj rumanoj, ktp).
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis hungara juristo kaj politikisto Imre Várady.
Giberella gordonii
Gibberella gordinii estas fungo el la ordo Hipokrealoj. Ĝi estas parazito de ergotfungo. Gia anamorfo estas Fusarium heterosporum
Riitta Väisänen
Riitta Väisänen (naskiĝinta 16-a de julio 1954 en Turku) estas finna aktoro kaj televida prezentisto. Ŝi venkis beleckonkurencon Miss Europe en 1976. Oni en Finnlando memoras ŝin bone pri sia gastigintina laboro en televida programo Kymppitonni dum 1980-aj, 1990-aj kaj 2000-aj jaroj. Pri tio Väisänen ricevis premiojn Telvis. Ŝi kunlaboris kaj dum 1980-aj jaroj estis en amo kun Spede Pasanen. Ŝi estis kandidato en eŭroparlamenta elekto 2004 kaj en finna parlamentelekto 2007. Ŝia partio estas Finnlanda centro. Ŝi loĝas en Orimattila. Tie ŝi flegas ĉevalojn. Ŝi havas unu filinon.
Universitato Rice
Rice-Universitato, Rice University [rajs junivEsiti] estas universitato en Houston en Teksaso, Usono. Ĝi estis unue fondita kiel William Marsh Rice Institute for the Advancement of Literature, Art, and Science, en 1912.
William Marsh Rice (vivis 1816 ĝis 1900), kiu riĉiĝis multe en Teksaso en la mezo de la 19-a jarcento, lasis la plejmulton de siaj posedaĵoj por fondi eduk-instituton, kaj ĝis 1964 'Rice' ne pagigis studentojn por la edukado.
La universitata arkitekturo estas sternita en multaj kvaranguloj.
La Akademia kvarangulo estas centrita ĉirkaŭ la cindroj de 'William Rice', kaj ĝi enhavas la administrajn konstruaĵojn, la bibliotekon kaj la Fizikan, Lingvajn, Arkitekturan kaj Homarstudan konstruaĵojn.
La Inĝeniera kvarangulo estas centrita ĉirkaŭ la skulptaĵaro 45/90/180 de Michael Heizer kaj enhavas la Elektran Inĝenieran, la Mekanikan Inĝenieran, Kemian, Komputsciencan konstruaĵojn kaj multajn laboratoriojn.
Rice instalis la monde unuan instituton pri spaciala scienco kaj donacis al NASA la terenon por la spaciala reg-centro Johnson (Johnson Space Center). Usonaj astronaŭtoj kutimas en radiomesaĝoj alparoli tiun centron per la urbonomo Houston, kiu tiel estis la unua homa vorto parolata sur Luno.
'Rice' havas sistemon de kolegioj, simila al tiuj troveblaj en malnovaj britiaj universitatoj. La 9 kolegioj enhavas loĝejojn, manĝejojn, sociajn organizaĵojn kaj studentan registraron, kaj ankaŭ fakultatanojn. Tio kontrastas kontraŭ la kutimaj "fraternties", kiuj kutime estas en usonaj edukejoj.
La sporta teamo estas nomita 'Strigoj', aŭ angle 'Owls'. Strigo (nomata Sammy) estas ankaŭ la maskoto de la universitato.
Rice celebris sian 75-an datrevenon en 1989.
Livor mortis
Livor mortis aŭ kadavra hipostazo, el la latina livor (= blupala koloro) kaj mortis (de la morto) estas la koloro de la homa korpo post la morto pro la stazo de la sango kiu, ne plue pumpita de la koro, ĉesis filtriĝi pro gravito tra la histoj ilin laŭvive kolorante. Kiam, ekzemple, la sango ne atingas la haŭton, en la suba zono de la kadavro formiĝas makuloj variantaj el la roza ĝis la ruĝa, el la violbruna al nigra, dirataj “hipostazaj makuloj”, kiuj indikas la pozicion en kiu troviĝis la kadavro en la momento de la morto.
'Livor mortis' kutime videblas proksimume unu horon post la morto kaj ofte ankaŭ pli frue, nome post 20-30 minutoj. La fenomenoj intensiĝas ĝis atingi la kulminon post 8-10 horoj. Se la mortinta korpo en tiu periodo estas movata, la kadavra koloro malfruas pro la delokado de la sango ankoraŭ en likva stato. La hipostazaj makuloj ŝanĝiĝas laŭ la pozicio de la kadavro: la formiĝo de la makuloj estas intensigata kaj do laŭ tiu intensiĝo eblas malkovri ĉu la korpo estis delokita. La pli helaj koloroj indikas la originan pozicion, tiuj pli malhelaj la finan.
Forpasintoj pro naturaj malsanoj kaŭzantaj korkolapson, prezentas intensajn sangajn kongestojn sur la kapo, sur la kolo, sur la ŝultroj kaj sur la supera parto de la brustokorbo. Tiuj kongestoj kunturiĝas preskaŭ similaj al livor mortis: tiaĵojn oni konstatis en mortintaj pro mekanika asfiksio.
Okazas, sed malofte, ke livor mortis surfaciĝas en personoj vivantaj kun seriozaj korvaskulaj misfartoj.
La formiĝo de la hipostazaj makuloj povas esti barataj de eventualaj objektoj premantaj sur la korpo per pli da premo ol la premo de la sango: tiu ĉi ne sukcesas helpe de la gravita premo penetri la kapilarojn de la dermo: ekzemple, en kadavroj trovitaj surtere povas notiĝi la pavimaj ŝablonoj. Tiuj konturoj povas esti utilaj por la jurmedicino por liveri spurojn pri la preciza origina pozicio de la korpo kaj la loko en kiu origine ĝi kuŝis.
La mortkoloro koloriĝas blanke kaj blanke-duonflave en kadavroj de personoj blankhaŭtaj, dum en kolorhaŭtuloj la ĝi ricevas la brunan duongrizan koloron. La hipostazaj makuloj, male, aliras al la koloro purpura-viola en personoj helhaŭtaj, nigra en malhelhaŭtoj. Personoj mortintaj post grava perdo de sango aŭ grave anemiaj ne prezentas mortan koloron ĉar la kvanto da hemoglobino cirkulanta en la vaskula sistemo estis tro malalta.
En kelkaj kazoj la livor mortis povas ricevis nekutimajn kolorojn:
La hipostazaj makuloj kolorŝanĝas laŭ la variado de la stadio de la korpa malkomponiĝado: inkluzivante kombinojn de ruĝa, verda, marona kaj nigra koloroj, sekvoj de la fiziologia morto.
José Luis Abajo
José Luis Abajo Gómez (naskiĝis, do nun -jara) estas hispania spada skermisto. Li gajnis la bronzan medalon de spada skermado individue en la Somera Olimpiko 2008. Krome li akiris bronzan medalon en la vira teamo de spadaj skermistoj en la Monda Ĉampionado de 2006 en Torino kaj individue en la Monda Ĉampionado de 2009 en Antalya, kaj arĝentan teaman respektive bronzan individuan medalojn en la Mediteraneaj Ĉampionadoj de 2001 en Tunizio kaj 2005 en Almeria.
Venkoj kontraŭ elektitaj kontraŭuloj
La sekva listo inkluzivas rezultojn de ĉiuj venkoj kontraŭ sportistoj, kiuj ekde la jaro 2006 unuope aŭ teame atingis la kvaronfinalojn en la Mondaj Ĉampionadoj aŭ la Someraj Olimpikoj.
Seattle Philatelic Esperanto Society
Seattle Philatelic Esperanto Society fondiĝis en 1905, unu jaron pli frue ol la ĝenerala Seattle Esperanto Society. Ĝi ŝajne daŭris ĝis la unua mondmilito.
Ranspach
(jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Revolucia Laborista-Kamparana Kabineto
Unua Kabineto Kádár aŭ vaste konata ankaŭ Revolucia Laborista-Kamparana Kabineto estis la unua registaro post la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon inter 1956 kaj 1958 pli ol jaron. Notu bone, ke la partiestro estis samtempe János Kádár, do li havis la plenan potencon, spite tion, ke poste ankaŭ aliaj registaroj formiĝis! Tiu kabineto malfermis eraon de Kádár, kiu daŭris pli ol 30 jarojn.
Historio
Frumatene de la 4-an de novembro Ruĝa Armeo invadis Hungarion, samtempe Kádár deklaris sin prezidanto de ministera konsilio (komprenu ĉefministro). Stabo de Kádár grupiĝis en Szolnok, ĉiuj deklaroj estis aŭdeblaj pere de radio de Sovetunio. Laŭ rememoroj kelke da ministroj el la radio konis la fakton, ke ili jam apartenas al nova kabineto. Unua Kabineto Kádár ne estis nomumita oficiale, do tio estis armila puĉo. La oficialiĝo okazis post 3 tagoj.
Ĉiuj deklaroj en la 4-an de novembro originis en Moskvo fare de sovetuniaj politikistoj. Laŭ tio la tumulto naskiĝinta en la 23-an de oktobro transformiĝis al faŝista kontraŭrevolucio. Kádár establis tial registaron por fini la kontraŭrevolucion. Komence estis promesita amnestio, kio ne okazis, nur post longaj jaroj. Kádár establis armilan gvardion, kiu kunlaboris kun la Ruĝa Armeo. Kádár post jaroj kondamnis stabon de Imre Nagy (politikisto) je morto, krome kelkajn stalinismajn politikistojn kondamnis je mallonga prizono, la ceteraj stalinismaj politikistoj ricevis ŝtatajn postenojn, dume li ne rajtis politikadi.
Schochwitz
Schochwitz [prononco "Ŝoĥvic"] ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la tiutage kreita komunumo Salzatal. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto en Germanio. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 1238 loĝantojn (en la nova komunumo Salzatal fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam administre sendependaj komunumoj Beesenstedt, Bennstedt, Fienstedt, Höhnstedt, Kloschwitz, Lieskau, Salzmünde, Schochwitz kaj Zappendorf. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro Westlicher Saalkreis, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Schochwitz.
Torremocha de Jarama
Torremocha de Jarama estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 18,49 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Limas kun la provinco Guadalajara je 63 km de la ĉefurbo. Tra la municipo fluas la rivero Jarama kaj la rojo San Román. Krome fluas kelkaj artefaritaj kanaloj.
Ekonomio
Tradicie agrikulturo de cerealoj, olivarboj kaj vitoj. Nune rezidejo por laboristoj de ĉefurbo Madrido.
Jonpelilo
Jonpelilo aŭ jonmotoro estas instalaĵo por antaŭenpeli kosmoaparatojn, ĉefe kosmosondilojn, ĝi estas la plej simpla kaj plej ofta elektra pelilo.
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Tiutipa pelilo havas tre tre etan akceligan forton (0,09 neŭtono), kiu akceligus kosmosondilon kun pezo de 600 kg dum 1,5 tagoj je rapido de 70 km/h; do tiu forto povas preskaŭ nenion levi (lanĉi) de sur la Tera surfaco. Ĝi funkcias en la kosmo tre ekonomie (efikeco 60%), ĉar (pro la elektromagneta ŝarĝodiferenco) la elektromotoro pli rapide akceligas, eligas la korpusklojn ol la kemiaj (tradiciaj) peliloj (ekz. raketo). Pro tio, la jonpelilo bezonas etan kvanton de pelaĵo, tiel la pelilo povas funkcii dum la tuta vojo kaj tiel ĝi povas atingi enorman rapidon. Ĝi estas konvena por kosmosondiloj, ĉar dum la longa interplaneta vojaĝo la iloj estas elŝaltitaj, tiel la daŭre produktita elektra energio (fare de sunĉeloj, nuklea reaktoro) estas uzebla dum la tuta vojo.
Funkciado
En la joniga ĉambro de la jonpelilo okazas la jonigo (puŝado per elektronoj, kiuj deŝiras elektronojn de la atomoj) de iu gaso (plej ofte nobla gaso, ĝenerale ksenono) en magneta kampo, poste la jonoj akceliĝas en elektrostatika kampo (ĝenerale inter du kradoj, kiuj posedas elektran tension kun grava tensia diferenco (kradkurento)) kaj forlasas la ĉambron, en formo de jonnubo. Oni kolektis la elektronan pluson estiĝintan en la joniga ĉambro kaj radias malantaŭ la sondilon per ardanta katodo, tiel neŭtraligante la ŝarĝitan pelaĵ-nubon (se la ŝarĝo restus, tiam ĝi altirus la pelitan sondilon pro la ŝarĝodivido).
Historio
La unuan jonpelilon evoluigis, konstruis en 1960 la usona kosma agentejo NASA, en la Esplorcentro Lewis. Ili ne riskis uzi la pelilon kiel ĉefan pelilon, por ne perdi kostan kosmoaparaton – ĝis 2000. Oni konstruis en 2000 kosmosondilon Deep Space–1, por testi ĝin "en vivo", kolekti informojn pri ties uzebleco en la kosmo. Poste oni konstruis pliajn kosmosondilojn kun elektra motoro, tiel en 2003 SMART-1 al la Luno kaj Hajabusa al etplanedo 25143 Itokaŭa. La 17-an de marto 2009 estis lanĉita sputniko GOCE kun jonpelilo.
Lieskovec (distrikto Humenné)
Lieskovec (hungare Mogyorósfalu [modjorOŝfalu]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lieskovec situas laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1430. En 1600 oni komputis tie 14 domojn, templon, paroĥon kaj lernejon. En 1720 neniu pagis imposton. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Leszkócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mogyorósfalu 246 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lieskovec 462 vilaĝanoj (458 slovakoj).
Mitologia biblioteko
La Mitologia biblioteko aŭ plisimple la Biblioteko (helene Βιβλιοθήκη, [BibliotEke], latine Bibliotheca [biblioteka]), estas la plej malnova kompilaĵo, datiĝas nun necerte inter la 1-a jarcento kaj la 3-a jarcento p.K., pri la tradiciaj grekaj mitoj kaj legendoj, ekde la origino de la universo ĝis poste la Milito de Trojo kiu okazis proksime en la 13-a jarcento a.K.. Oni ne scias kiu estas la aŭtoro kvankam longtempe, oni atribuis la verkon al Apolodoro el Ateno. Sed, nun, kutime, oni parolas prefere pri nedeterminita Pseŭdo-Apolodoro (aŭ nur Apolodoro) kio estas iam plifacile konfuzita eĉ kun la titolo de la verko mem.
La Biblioteko estis referenco por la klasikistoj aŭ klasikaj komentistoj ekde la epoko de ties kompono al la aktualo, kaj influis la literaturo kaj artoj ekde la Antikveco al modernaj aŭtoroj. La Biblioteko havigas abundan historion de la greka mitaro ĝis poste la troja milito kaj la reveno de grekaj ĉefoj, nome la historio de ĉiuj grandaj dinastioj de la heroa mitologio kaj la epizodoj rilataj de ĉefaj herooj kaj heroinoj, ekde Jazono kaj Perseo ĝis Heraklo kaj Helena de Trojo aŭ Odiseo.
La verko estas la plej plena katalago pri mitaĵoj kvankam ĝi elmetas nur la plej konitaj variaĵoj.
La bildo en la informkesto estas la unua paĝo el franca eldono de la Biblioteko laŭ la nomo de Apolodoro el Ateno, Parizo, 1805.
Niaj ĉefaj fontoj de la verko
La verko probable estas el Antikveco, sed la periodo kiam ĝi skribiĝis ne estas konita bone preskaŭ tiel lia aŭtoro.
Manuskripte
Niaj certaj fontoj estas tute el mezepoko.
Manuskripto de Fotio
La Biblioteko estas menciita tiele, la unua fojo, de la patriarko de Konstantinopolo Fotio la 1-a en la 9-a jarcento p.K. en sia propra kolekto nomiĝas ankaŭ Biblioteko (helene Βιβλιοθήκη) aŭ Muriobiblo (Μυριοβίβλον). Fotio diras ke li koniĝis tiujn malnovajn grekajn rakontojn laŭ sia lego de libreto sur manuskripto, sekvante en la sama volumo alian libreton, tiun de Konono (Κόνων), historiisto samtempe de la romia imperiestro Aŭgusto, ĉirkaŭ 50 a.K. kaj 20 p.K..
Epigramo
αἰῶνος σπείρημα ἀφυσσάμενος ἀπ´ ἐμεῖο παιδείης, μύθους γνῶθι παλαιγενέας, μηδ´ ἐς Ὁμηρείην σελίδ´ ἔμβλεπε μηδ´ ἐλεγείην, μὴ τραγικὴν Μοῦσαν, μηδὲ μελογραφίην, μὴ κυκλίων ζήτει πολύθρουν στίχον· εἰς ἐμὲ δ´ ἀθρῶν εὑρήσεις ἐν ἐμοὶ πάνθ´ ὅσα κόσμος ἔχει
(Malprecize : Tiu skribaĵo, kara Legisto, metos vin sub viaj okuloj ; Tion la antikva Fabelo havas la plej kurioza. ; Ŝpari vin legi Homero-n kaj liaj samulojn, ; Ili estas malpli instruaj ol ili agrabligas. ; Vi trovos ĉi tie, bone pli bone ol en iliaj Versoj, ; Ĉion kion iam faris bruon en la Universo.)
Listo de manuskriptoj
La germana filologiisto Richard Wagner (1860-1937) faris, al la fino de la 19-a jarcento, listo de 14 malfruaj haveblaj manuskriptoj, pli malpli similaj. Ĉiuj manskribaĵoj eliĝis el tiu, datiĝas el 14-a jarcento kiu Wagner kodiĝis 'R' kaj kiu estas en Parizo :
Oni aldonas plue la erojn pri Epitomoj (vidu alineon pri epitomoj sube), malkovritajn al la fino de la 19-a :
Eldone
La unua presa eldono datiĝas de 1555, de Benedictus Aegius en Romo (ankaŭ Aegius Spoletinus ĉar li estis el urbo Spoleto). Tiu kunigis grekan tekston kaj lian latinan tradukon kaj liajn notojn.
La unua relaborita eldono, kiu forpuŝis ĉiujn lastajn tiam, denove per la manuskriptoj, datiĝas de 1782 (kaj reeldonita la sekvanta jaro kaj ankaŭ en 1803), eldoniĝis en Göttingen de la germana filologisto M. Heyne. Pluraj eldonoj fariĝis en la 19-a jarcento. La germanano R. Wagner eldonis en 1894 en Leipzig, li bazis sur pli dek manuskriptoj kaj li inkluzivis, la unua, epitomojn kiu kompletis la enhavon ĝis tiam simple eldoniĝis kun malkontinua teksto el 14-a jarcenta manuskripto. La laboro de Wagner ofte reutilizis por aliaj eldonoj malfrue kiel tiu, angle, de James Frazer en 1921 ...
Sĥolioj : klasikaj komentoj
Klasikaj komentistoj faris multajn komentetojn kaj citaĵojn (Sĥolio, el greke σχόλιον [skhólion], Komentoj) pri la Biblioteko. Ekzemple la fratoj Tzetzeso en la 12-a jarcento en la sĥolio pri Lukofrono (178,355,440,1327).
La kompletigo : la apero de la Epitomoj
La malfinitaj fontoj de la Biblioteko ne plu estas ekde la fino de la 19-a jarcento. La lasta parto ankoraŭ mankas sed oni troviĝis resumojn pri ĝi. Epitomoj (ἐπιτομή [Epitome]) aŭ klasikaj resumoj prilaboritaj el la kompleta eldono, estis efektive malkovritaj en 1885 de la helenisto Richard Wagner en la Codex Vaticanus 950, manuskripto el 14-a jarcento en la Vatikana Biblioteko. Tiuj epitomoj Vaticana (Lat.) inkludas perditajn partojn, kiuj oni konsideras bonajn resumojn. La manuskripto enhavas ankaŭ komentojn pri la greka verkisto Lukofrono (Λυκόφρων), faritaj de la frataj famaj komentistoj Tzetzeso vivante dum la 12-a jarcento. La epitomoj pri la Biblioteko akordas la citaĵojn pri Apolodoro el la aliaj konitaj laboraĵoj de Tzetzeso. Tial Tzetzeso povus esti la aŭtoro de tiuj epitomoj. Krome, du jaroj poste, en 1887, Atanazio Papadopulo malkovris aliajn fragmentojn en Jerusalemo. La epitomoj Sabbaitaca (Lat.), troviĝis en manuskripto nomiĝas Codex Sabbaiticus , el malnova ortodoksa monaĥejo Mar saba (ankaŭ Lavro de Sanktujo Sabas ; Λαύρα Σάββα) en Israelo. Hodiaŭ, la manuskripto gardiĝas en la Patriarkaj Biblioteko en Jerusalemo (n. 366).
La epitomoj, el la du fontoj, similiĝas. Richard Wagner eldonis, en 1894, la unan libron kun epitomoj kaj la malkontinuan konitan tekston, en la kolekto de antikvaj tekstoj, Biblioteko Teubnera (Lat. Bibliotheca Teubneriana) en Leipzig. Tiam, aliaj kolektoj de antikvaj tekstoj, inkluzivis la version de la Biblioteko kun epitomoj. Tiel ekzemple la angla kolekto Loeb (angle Loeb Classical Library) en 1921. Danke epitomoj, kvankam nur resumoj el la fino de la tria libro kaj el iu kvar libro perditaj, nun ni havas vidon probable de la plena verko.
Origino de la teksto : datiĝaj provoj kaj kiu estas la kompilisto, la aŭtoro?
Scii la daton kiam la laboro estis skribita, tio samiĝas nome scii kiu estas lia aŭtoro kaj inverse koni lian aŭtoron, estas jam dati la verkon.
En la manuskriptoj konservitaj, oni indikas kiel aŭtoro iun «Apolodoro». . Fotio, nia unua certa atesto pri la Biblioteko en la 9-a jarcento, fine de la Rakontoj de Korono parolas pri nia aŭtoro tiel Apolodoro la gramatikisto (Ἀπολλοδώρου γραμματικοῦ βιβλιδάριον - Libreto de Apolodoro la gramatikisto). Ankaŭ, estas ekde Fotio, oni konas verkon titoligita Biblioteko. De tiam, tio kondukis fakulojn pensi al Apolodoro el Ateno. Oni scias li naskiĝis en Ateno cirkaŭ 180 a.K. kaj mortiĝis poste 120 a.K. (do li vivis en la 2-a jarcento a.K.) ; Li estis fama greka gramatikisto, edukita, disĉiplo de la filozofiisto Panaitio (Παναίτιος) el Rodiso kaj la fama gramatikisto Aristarko el Samotrako.
En tiuj malfruaj mezoepokaj periodoj, kiam oni konis liajn verkojn nur per lia titolo, estis kialoj por konsideri Apolodoro el Ateno kiel la aŭtoro. La atenano verkis en kvar libroj, kiel oni pensas por la Biblioteko, versiga Kroniko (Χρονικά [ĥronika]). Tio estas pri ankaŭ historio kaj parolas ankaŭ pri troja milito : ĝi ne prezentas historion ekde la malfino de la universo ĝis trojaj eventoj (Biblioteko) sed ekde Trojo al proksime la 2-a jarcento a.K. Li ankaŭ skribis longan Pri Dioj (Περὶ θεῶν [peri teov]) en 24 libroj. Li enparolas pri dioj, herooj...ĝuste kiel nia verko faras. Sed Pri Dioj (Iam oni trovas la Biblioteko nomiĝas tiel) estas euhemeriga traktato, kie Apolodoro el Ateno provas montri diojn estis simple mortemaj herooj diigitaj. Interalie, li ankaŭ laboris pri la verko de Homero, la Iliado, kaj faris eseon pri la Ŝipa Katalogo. La epigramo sugestas Homero.
Ĝis la fino de la 19-a jarcento estas tiel oni prezentas aŭ eldonas la verkon utilizante la nomon de Apolodoro (el Ateno), eĉ se estas kelkaj duboj. Oni notas erarojn kiuj estas malfacile atribuitaj al gramatikisto ; do, oni pensas erarojn fariĝis el iu kompilisto de lia verko. Tiel la franco Tanneguy Lefebvre (Tanaquil Faber), en la 17-a jarcento, pensas la nuna Biblioteko kiel resumo el tiu de Apolodoro el Ateno kie iu sennoma kompilisto forigis versojn. Oni rimarkas antikvanulojn neniam citas verkon kun titolo Biblioteko el Apolodoro la atenano. E. Clavier (1762-1817), eĉ pensas Stefano el Bizanco (Στέφανος Βυζάντιος [Stéfanos Bizántios]), en la 6-a jarcento, jam koniĝis la teksto kompilita kaj sugestas ke la Biblioteko estas la titolo de la mita kompilaĵo, koncentra resumo el la ĉefaj konitaj verkoj de Apolodoro el Ateno... La fonto de la enhavo de la Biblioteko estas pensata de Apolodoro, sed tiam kiu estas la kompilisto kaj kiam li faris la Biblioteko?
Estas speciale ekde la laboro de la germanano Carl Robert (1850-1922) en 1873 ke oni ne plu pensas Apolodoro el Ateno kiel la aŭtoro de la Biblioteko. C. Robert unue rimarkas, danke fragmentojn malkovritajn de Pri Dioj, verko de Apolodoro el Ateno, ke la aŭtora celo estas malsama el la Biblioteko. Kvankam Apolodoro el Ateno provas raciigi diojn, la Biblioteko nur resumas grekajn mitojn konvene, sen ekspliko, sen pridubi nenion. C. Robert notas multajn malakordojn pri enhavo inter fragmentoj de Apolodoro el Ateno kaj la Biblioteko. La enhavo, la ideoj de la Biblioteko, eĉ kompilite, ne estas el Apolodoro la atenano.
Plue, oni malkovras, kronologie, Apolodoro el Ateno ne skribas nian verkon krom se akceptas anakronismon. En la Biblioteko, estas citita iun Kastoro (Κάστωρ) (II.1.3) kiu, laŭ interalie la bizancaj enciklopedio Suido, estis samtempulo de la romiano Cicerono. Danke tiu ĉi, oni scias Kastoro vivis cirkaŭ la 61-a jaro a.K., en la 1-a jarcento a.K. : tio estas for la vivdato de Apolodoro el Ateno, en la 2-a jarcento a.K. tiel jam vidita malantaŭe.
La Biblioteko estas skribita de sennoma aŭtoro inter la 1-a jarcento a.K. kaj la 9-a jarcento : 10 jarcentoj ! Kiel preciziĝas la dato de la verko kaj de lia aŭtoro? Estas ankaŭ multaj klasikaj komentoj de la Biblioteko kiuj helpus nin, sed malfacile estas dati ilin aŭ ilian aŭtoron mem.