cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zine El Abidine Ben Ali
La 14-an de januaro li post perfortaj publikaj protestoj forlasis la landon kaj fuĝis al Sauda Arabio. En multaj ŝtatoj lia oficperiodo estis konsiderata diktaturo, aparte pro manipuloj de prezidantaj balotoj.
Politika kariero
Post la senpostenigo de Bourguiba, Ben Ali la 7-an de novembro 1987 transprenis la postenon de ŝtata prezidanto. En julio 1988 la tunizia parlamento limigis la oficperiodon de la prezidanto je maksimume 15 jaroj - antaŭe la posteno estis donata dumvive. En la unuaj jaroj de sia prezidanteco la politikisto fakte antaŭenigis la modernigon de la lando, por kiu Bourguiba konstruis la fundamenton. Li instigis la kreon de sociaj asekuroj kaj la lukton kontraŭ malriĉeco, la plirajtigon de virinoj kaj la vastigon de la eduka sistemo. Lia regostilo tamen estis forte aŭtoritata. Lia registaro atentis pri bonaj kontaktoj al la ŝtatoj de la okcidenta bloko. Samtempe li luktis por unueca ekonomia zono en la ŝtatoj de la magreba regiono (nordokcidenta Afriko). Per pluraj balotoj, kiuj laŭ la juĝo de eksterlandaj observantoj ne estis objektivaj kaj demokratiaj, li estis konfirmita en sia posteno.
En 2002 li ŝanĝigis la ŝtatan konstitucion, por povi pluregi post la jaro 2004. En la baloto de oktobro 2004 li laŭ oficialaj informoj atingis 94,49 procentaĵojn de la voĉoj. En oktobro 2009 li estis konfirmita plian fojon en baloto - ĉi-foje per 89,28 procentaĵoj de la voĉoj. La 13-an de januaro 2011 li sekve de la amasaj perfortaj protestoj en sia lando, konfirmis ke li ne plu kandidatos en la prezidanta baloto de la jaro 2014. La sekvan tagon registara parolisto anoncis, ke la registaro malposteniĝas pro la daŭra protestado, kaj ke ene de ses monatoj (laŭ iuj informfontoj ene de 60 tagoj) okazu pli frua prezidanta baloto.
Samtage Ben Ali haste forlasis la landon. Por unu tago la ĉefministro Mohamed Ghannouchi transprenis la prezidantan postenon, ĝis la 15-an de januaro la tunizia konstitucia konsilio nomumis la parlamentan prezidanton Fouad Mebazaâ portempa ŝtata prezidanto. Laŭ informo de franca registaro, la edzino kunportis al "ekzilo" unu tunon kaj duono de oro el la nacia banko. La 26-an de januaro, la registaro de Tunizio subskribis internacian arestmandaton por kapto de la eksa prezidanto kaj liaj parencoj - ili estas kulpigataj pri kontraŭleĝa akirado dehavaĵoj kaj ellandigo de mono.
Cseh-metodo
La Cseh-metodo aŭ Ĉe-metodo estas instrumetodo por la planlingvo Esperanto. La metodon inventis rumana pastro Andreo Cseh. La celo de la metodo estas instrui Esperanton al diversnacia, diverslingva kaj diversklasa publiko. Tiamaniere, la instruisto ne bezonas koni la denaskajn lingvojn de la kurssekvantoj kaj la kurssekvantoj ne bezonas esti altkleraj.
En Transilvanio
La Cseh-metodo naskiĝis pro neceso, kiam Andreo Cseh volis gvidi kurson en 1920 en la transilvania urbo Sibiu por societo de laboristoj el tri nacioj. Lernolibroj ne haveblis kaj mendi ion el eksterlando neeblis, ĉar la limoj estis ankoraŭ fermitaj. Cseh decidis ne doni kurson en la ordinara senco de la vorto, sed gvidi simplan konversacion. Nigra tabulo kaj kreto helpis la instruiston, papero kaj krajono la lernantojn. La provo sukcesis. Komence Cseh parolis pri aferoj plej proksimaj kaj uzante nur la plej simplajn gramatikajn elementojn. Poste li transiris iom post iom al temoj pli malproksimaj kaj al gramatikaĵoj pli malfacilaj. El la praktiko ŝajnis ke post dudek lecionoj je du horoj oni povis interparoli en Esperanto.
Tra Eŭropo
Pro la granda sukceso de tiu kurso Cseh baldaŭ ricevis inviton al la urbo Târgu Mureș, kie li faris sinsekve plurajn kursojn en la Libera Universitato. De 1921 ĝis 1923 Cseh gvidis kursojn en Kluĵo, Bukareŝto kaj Ploiești. En 1924 li interrompis la kursgvidadon pro propaganda vojaĝo tra Eŭropo. En 1927 Cseh gvidis grandajn kursojn en Danzig (la nuna Gdańsk) kaj en januaro 1928 li komencis siajn grandskalajn kursojn en Svedio. En julio 1929 la urbo Budapeŝto aranĝis la unuan internacian pedagogian kurson de Cseh. Similaj internaciaj kursoj okazis poste en Arnhem (1930) kaj en Krakovo (1931). Krom tio Cseh gvidis grandajn kursojn en Estonio, aranĝitajn de la Estona Instruista Asocio, en Latvio, Dresdeno, Norvegio, Berlino, Parizo, Svislando kaj fine en pluraj urboj de Nederlando.
Metodo
La principoj de la Cseh-metodo estas la jenaj:
a) neuzado de lernolibroj
b) neuzado de nacia lingvo, sed klarigo de la novaj vortoj per la jam instruitaj
c) komuna ĥora respondado de la kursanoj
ĉ) aplikado de konversacio pri aktualaĵoj anstataŭ uzado de lernejecaj ekzemploj
d) riĉa aplikado de humuro kaj ŝerco
e) instigo al tio, ke la lernantoj mem eltrovu la regulojn de la lingvo kaj ke ili mem konstruu la gramatikan sistemon.
Prefere la kurso estas donata de fremdlanda instruisto, por efike plenumi punkton b.
Komence oni timis, ke la sukceso dependas nur de la personeco de Cseh, sed baldaŭ evidentiĝis, ke liaj disĉiploj de diversaj nacioj akiris similajn sukcesojn. Cseh ne deziras doni la tutan gramatikon en la komenca kurso, sed li volas formi grandan aron da entuziasmaj adeptoj, kiuj fervore daŭrigas la studadon kaj la propagandon.
Instituto
La 24-an de majo 1930 fondiĝis en Hago la Internacia Cseh-Instituto de Esperanto. Ĝia celo estas eduki kaj doni bonajn instruistojn al la publiko, kiu deziras lerni Esperanton en facila kurso laŭ la metodo de Cseh kaj doni al la instruistoj kaj al la kursaranĝantoj la necesan helpon. La internacia Cseh-Instituto estas sendependa kultura fondaĵo kun sidejo en Hago kaj ĝi estis direktata de la fondintoj: Andreo Cseh kaj Julia Isbrücker. La internacia Konsilantaro de la Instituto konsistis el prof. P. Boet el Ĝenevo, prof. Odo Bujwid el Krakovo, prof. William Edward Collinson el Liverpool, konsulo K. von Frenckelt el Dresdeno, d-ro Edmond Privat el Ĝenevo, Eduard Stettler el Berno kaj Georges Warnier el Parizo.
La oficejo de la Instituto establiĝis en Hago, unue en la hejmo de Jan kaj Julia Isbrücker, depost la unua de oktobro 1933 en propra domo, Riouwstraat 172. La Instituto aranĝis en ĉiu jaro internaciajn kursojn kaj seminariojn por tiuj personoj, kiuj deziras poste gvidi Ĉe-metodajn kursojn. Al personoj, kiuj deziras gvidi Cseh-metodajn kursojn, la Instituto donis specialan rajtigilon kaj disponigis la necesan materialon por la kursoj. La instituto havis en junio de 1933 jam precize tricent rajtigitajn instruistojn en 23 landoj.
La unua internacia kurso, kiun aranĝis la Instituto, estis en 1930 en Arnhem. Partoprenis ducent instruistoj el dudek landoj. Rezulte de tio, la urbestraro de Arnhem disponigis bienon kun belega domo en 1930 por la kursoj kaj konferencoj de la Cseh-Instituto.
La Esperanto-Domo en Arnhem entenis kurssalonon por 120 kursanoj, restoracion, konversacian salonon, oficejon kaj hotelĉambrojn por kvindek personoj. Krom la ordinaraj someraj kursoj por komencantoj kaj progresintoj kaj specialaj seminariaj kursoj por Cseh-metodaj instruistoj, la Instituto aranĝis de tempo al tempo aliajn kunvenojn kaj kursojn el kiuj la plej gravaj estis:
La hodiaŭa Internacia Esperanto-Instituto ankoraŭ ĉiam havas sian oficejon sub la adreso Riouwstraat 172. Krom progresigo de la Cseh-metodo ĝi organizas kulturajn kunvenojn, evoluigas lingvistikan programaron por Esperanto kaj subtenas la katedron pri Interlingvistiko kaj Esperanto de la Universitato de Amsterdamo.
Unuaj instruistoj
En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj la ekzemplon de Cseh sekvis multaj talentaj propagandistoj, kiuj kunlaboras kun la Internacia Cseh-Instituto de Esperanto. El ili kelkaj konstante laboras sur internacia kampo. Tiberio Morariu komencis gvidi kursojn en 1923 en Rumanio kaj poste faris tre multajn kursojn en Svedio, Danio, Saksio, Svislando kaj Vieno, lastatempe kun sia edzino Lizzie Morariu-Anderson. La estona H. Seppik depost 1929 laboras en Svedio kaj Norvegio. F-ino Elinjo Pahn el Estonio kursgvidadas de 1930 en Svedio, Francio, Danio, Nederlando kaj Hispanio. Julio Baghy el Budapeŝto gvidis same multajn kursojn en Nederlando, Francio, Estonio kaj Latvio. La hungara doktoro Ottmár Fischer grandskale instruas en Norvegio kaj la rumana Sigismundo Pragano en Nederlando kaj Britio. La norvega Jens Schjerve en Norvegio, Francio kaj Usono gvidis grandajn kursojn. G. Ahlstand laboris en Estonio. Aliaj fervore laborantaj Cseh-metodaj geinstruistoj estas:
Krom tio multaj fervore disvastigas Esperanton, instruante en siaj hejmlandoj.
Pelagaj insuloj
La Pelagaj insuloj (Isole Pelagie) estas insularo en la Mediteraneo inter Tunizio, Malto kaj Sicilio. Ili havas vulkanajn originojn.
Geografie, la insuloj apartenas al Afriko, sed politike al itala regiono (Provinco Agrigent). Ili situas ĉe la 35-a latitudo, tiel ĝi estas la plej suda punkto de Italio. La nomo venas el la greka vorto pelaghia por la marinsulo.
La insulgrupo konsistas el sekvaj insuloj:
La tri insuloj formas unu komunumon Lampedusa e Linosa. La plej malgranda insulo Lampione estas neloĝata. La loĝantoj de Lampedusa kaj Linosa vivtenas sin per fiŝkaptado, agrikulturo kaj turismo. Pro la detruado de arbaroj la naturo ŝanĝiĝis. La kondicoj estas pli severaj kaj la agrikulturo malpliiĝis.
La klimato somere estas varmega kaj malriĉa je precipitaĵo. La flaŭro estas afrika, kreskas eĉ kaktacoj, kiuj en Eŭropo tute ne prosperas. La insuloj iĝis naturprotektataj en 2002.
Komputilreta servo
Komputilreta servo estas komerca aŭ komunutila servo, kiu al siaj klientoj provizas la konekton al komputila reto propra aŭ malferma (en la lasta kazo temas pri la interreto), kaj kiu ofertas proprajn informajn enhavojn en tiu reto.
Pelagaj insuloj
Martestudoj
En Italio la specio kareto de martestudoj havas la lastajn nestolokojn en du strandoj de la insuloj Linosa kaj Lampedusa. En aliaj lokoj la turismo okupis la strandojn de martestudoj.
La insuloj Lampedusa kaj Linosa havas tagan trafikkontakton al sicilia havenurbo Porto Empedocle. Al Lampedusa trafikas aviadilo el Palermo, dum la somera sezono eĉ el aliaj urboj.
Komputilreta servo
Oni diferencigas inter komputilretaj servoj, kiuj havas propran infrastrukturon, do komputilajn servilojn, kiuj konsistigas la kernon aŭ "vertebraron" de la interreto, kaj komputilretaj servoj, kiuj ne havas propran infrastrukturon, kaj mem devas aĉeti datuman trafikon ĉe aliaj servoj.
Konataj komputilretaj servoj estas Minitel, T-Online, AOL, CompuServe kaj MSN. Ĉiuj nuntempe ankoraŭ ekzistantaj grandaj komputilretaj servoj ofertas konekton al la interreto, la malferma interkomputila reto, kiel parto de sia servo, kaj ne limiĝas al oferto de informoj el propra, interna reto.
Nigra maranaso
La Nigra maranaso (Melanitta nigra) estas birdo el anasedoj kaj grupo de maranasoj, kiu enhavas kvin similajn speciojn de nigraj aŭ malhelbrunaj birdoj depende de la sekso.
Distribuado
Ili vintras pli sude en moderkliamtaj zonoj, en marbrdoj de Eŭropo tiom sude kiom ĝis Maroko. Ili formas grandajn arojn en taŭgaj marbordaj akvoj. La aroj estas forte ligataj, kaj la birdoj tendencas ekveturi kaj manĝoplonĝi kune.
Aspekto
Tiu specio grandas 48 cm averaĝe, sed entute estas 44-54 cm longa kaj kun 70 al 84 cm de enverguro. Ili distingiĝas pro diketa korpo kaj granda beko. Temas pri specio kun seksa duformismo. La viranaso estas tute nigra kun vigla oranĝecflava makulo ĉe la supra bordo de la nigra beko ĉirkaŭ la naztruoj kaj nigra ŝvelaĵo kun formo de tubero ĉe la bekobazo. La anasinoj kaj la junuloj estas malhelbrunaj al nigrecaj kun malpurblankaj vangoj kaj kolflankoj, nome gorĝareo, do hela areo tre kontraste limigita el la nigreca krono, tre simile al la inoj de la Amerika maranaso. La korposubo de junuloj estas makuleca sur brunblanka fono. La flugoplumoj de la specio montras sub taŭga lumo arĝentecajn nuancbrilojn.
Tiu specio povas esti distingata el aliaj maranasoj, krom la Amerika, pro manko de blanko ĉe maskloj, kaj pli etendaj helaj areoj de la inoj.
La Nigra maranaso kaj la Amerika maranaso havas diagnoze distingajn voĉojn (Sangster 2009).
Kutimaro
Ĝi vivas ĉe maroj, nestas proksime al lagoj, sur la tundro. Ĝi naĝas facile, flugas per fortaj movoj en ondanta linio aŭ senorda grupo.
Tiu specio plonĝas por krustuloj kaj moluskoj; ili povas manĝi ankaŭ akvajn insektojn kaj malgrandajn fiŝojn kiam ili estas ĉe nesala akvo.
Brita populacio kaj aktualaĵoj
Campbell (1977) ĉirkaŭkalkulis la vintrantajn populaciojn en nordokcidenta Eŭropo je ĉirkaŭ 130,000, ĉefe en la Balta areo, kaj la britan populacion je ĉirkaŭ 20,000. Estas markata trapasepoko printempe tra la Markoloj de Dover.
En 2003 nekonata vintranta populacio de pli da 50,000 estis trovata ĉe stacio Shell Flat nordokcidente de Anglio fare de Cirrus Energy dum kontrolado de la areo por instalado de ventoturbinejo. Pro tiu disvolviĝo kaj naftoverŝo ĉe la marbordo de Kimrio, en 1996, oni okazigis debatojn pri la populacio de Nigra maranaso en la brita parlamento. .
Kvankam la Nigra maranaso estas vintra vizitanto en Britio, estas kelkaj reproduktantaj paroj en norda Skotlando. Tiu specio estis lokigita en la Ruĝa Listo de RSPB pro malpliiĝo pli granda ol 50 % en tiu brita reprodukta populacio. En 1998 la brita registaro konsentis por biodiverseca agadplano (BAP) por ke la Nigra maranaso pliigu la reproduktan populacion al 100 paroj ĉe 2008. La Irlanda populacio, kiu estis atinginta pinton de 150-200 paroj en la 1970-aj jaroj, draste falis en la 1990-aj jaroj, kaj ĉe 2010 jam ne estis konfirmitaj registroj de reproduktado.
Pri la tria kontrolita grupo rilate al la brita Biodiverseca Agadplano por la Nigra maranaso (BAP) la populacio ĉe la areo de Shell Flat estis ĉirkaŭkalkulata je 16,500 vintrantaj individuoj de Nigra maranaso kaj 5,000 plumoŝanĝantaj birdoj, el kiuj 4,000 uzis la kernan areon de la proponita ventoturbinejo.
La Nigra maranaso (Melanitta nigra) estas birdospecio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Nikolaj Ivanov
Nikolaj IVANOV estis sovetunia astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris 3 asteroidojn en aŭgusto 1927 kun Sergej Ivanoviĉ Beljavskij.
Kostarika Federacio de Manpilkado
La Kostarika Federacio de Manpilkado (hispane Federación Costaricense de Balonmano) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Kostariko. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Ver (Manche)
Ver estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vérotins.
Empingo
Empingo (indonezie: Emping) estas almanĝaĵo kiu iom similas al krupuko. Ĝi estas farata el preskaŭ maturaj, senŝeligitaj nuksoj de la melindjo-arbo (Gnetum gnemon) kiuj per speciala marteleto estas batplatigitaj kaj poste sekigitaj sub la suno. Antaŭ ol ĝi povas esti konsumata, la empingo estas fritita en oleo.
Distrikto Oława
Distrikto Oława - pole powiat oławski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Malsupra Silezio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Oława. Fine de en la distrikto vivis.
Historio
De la jaro 1248 ĝis la jaro 1675 la urbo Oława kaj la distrikto estis en la limoj de la Duklando de Legnica-Brzeg kaj regis tie la dinastio de Sileziaj Piastoj. Meze de la 17a jarcento la pol-germana lingva limo estis ĉe la limo de Oława, kaj la urbo estis en la limoj de la teritorioj de Silezio kie plimulte regis la silezia-pola dialekto. Post la fino de la piasta dinastio ekregis tie duko Jakobo Ludoviko Sobieski, filo de pola reĝo Johano la 3-a Sobieski (vidu la suban mapon). <th colspan="2" align=center bgcolor="#DEFFAD">Mapo <td colspan="2" align=center valign=center>
La 19an de decembro 1737 mortis en Żółkiew Jakobo Ludoviko Sobieski. Interalie pro la duko fine de la 17-a kaj komence de la 18-a jarcentoj la urbo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo eble estis la lasta regiono en Malsupra Silezio havanta rektajn ligojn kun Pollando. La regado de li en la duklando estis la lasta espero por li esti elektita kiel la reĝo de Pollando.
Ryoya Yamashita
Ryoya Yamashita (山下 諒也, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Tokyo Verdy.
Den
Den, ankaŭ Vedimev, estis egipta faraono de la 1-a dinastio. Li regis en la jaroj 2939/2889 a.K. - 2892/2848 a.K. Tio estas la unua faraono, ĉe kiu estas konata la nomo de ambaŭ sinjorinoj.
Orfeo Angelucci
Orfeo ANGELUCCI (Orville Angelucci) (1912 - 1993) estis inter la pli nekutimaj kontaktuloj kiuj je la meze de la 1950-jardeko pretendis kontakti eksterteranojn. Angelucci asertis ke dum la plej granda parto de sia vivo, li suferadis pro malbona sanstato kaj nervozeco. En 1948 li translokiĝis al Trenton (ŝtato Nov-Ĵerzejo) al Kalifornio. Tie li trovis postenon en ĉenstablejo de Lockheed, en urbo Burbank. Tie ankaŭ iam laboris alia kontaktulo, George Van Tassel.
En siaj libroj, Angelucci mencias ke fulmotondrado teruris lin; pro neofteco de fulmotondroj, Kalifornio iĝis alloga loko por li. En 1952 Angelucci verkis pseŭdosciencan libron The Nature of Infinite Entities (La Naturo de Infinitaj Entoj). Ĝi baziĝas sur "esplorado" antaŭe farita en Trenton, kie li lanĉis gigantajn amasojn da veterbalonoj.
Somerkomence de 1952, laŭ lia libro The Secret of the Saucers (La Sekreto de la Teleroj) (1955), li ekrenkontadis flugantajn telerojn kaj ĝiajn homaspektajn pilotojn dum sia veturado el la ĉenstablejo. Tiuj ĉi kosmuloj estis superhome belaj, ofte travideblaj kaj tre religiemaj kaj priskribis komunismon kiel la "fundamenta malamiko de la Tero" (pĝ. 46). Poste ili prenis Angelucci-n je senstaba fluganta telero Terorbiten; tie li vidis patrinkosmoŝipon drivantan preter holdoluko. Li ankaŭ priskribis travivadon de tempomanka epizodo, poste memorante ke li spertis vivadon dum semajno en korpo de "kosmofrato" Neptuno en pluevoluata socio en "plejgranda asteroido", postrestaĵo de detruita planedo, dum lia korpo vagadis ŝvebanta ĉirkaŭ flugmaŝina fabriko.
En lia posta libro The Son of the Sun (Filo de la Suno), Angelucci verkis rakonton kiun, laŭdire, rakontis al li kuracisto kiu nomis sin Adam kaj kies travivado similis al tiu de Angelucci. Li ankaŭ eldonis kelkajn broŝujojn temante pri kosmofrateco kiel Million Year Prophecy (Milionjara Profesio) (1959), Concrete Evidence (Konkreta Evidento) (1959) kaj Again We Exist (Ni Denove Ekzistas) (1960).
La Nouvelle Revue Française
La Nouvelle Revue Française (franca prononco: [la nuvɛl ʁəvy fʁɑ̃sɛːz]; "La Nova Franca Revuo") estas literatura gazeto kun sidejo en Francio. Tie ĝi estas ofte referencata kiel la NRF.
Historio kaj tendenco
La gazeto estis fondita en 1909 fare de grupo de intelektuloj kiel André Gide, [Jacques Copeau, kaj Jean Schlumberger. Ĝi estis fondita 'en opozicio al aliaj, pli establitaj, kulturaj institucioj, ĉefe la Académie Française kaj ties asociaj retoj'. :4
Establitaj verkistoj kiel Paul Bourget kaj Anatole France kontribuis al la gazeto el ties komenco. La influo de la gazeto kreskiĝis ĝis, dum la intermilita periodo, ĝi iĝis la ĉefa literatura gazeto, okupante unikan rolon en la franca kulturo. La unuaj publikigitaj verkoj fare de André Malraux kaj Jean-Paul Sartre estis en la paĝoj de la Revue.
Dum la okupacio en la Dua Mondmilito Gide kaj la generalo de Gaulle klare bonvenigis Arche, literatura revuo kreita de Jean Amrouche kaj eldonita de Edmond Charlot. Tio rezultis en efektiva anstataŭo de la NRF en Libera Francio (Alĝerio estis la unua parto de Francio kiu estis liberigita). L'Arche komenciĝis en 1944 (numeroj 1–6) kaj finiĝis en 1947 (numeroj 23–27). Montreal, Tanĝero kaj Alĝero estis en tiu periodo literaturaj francparolantaj centroj anstataŭ Parizo. Post liberigo de la tuta Francio, NRF estis malpermesita pro kunlaborismo, sed remalfermiĝis en 1953 (dekomence kun "nova" titolo: La Nouvelle Nouvelle Revue Française, La Nova Nova Franca Revuo). Tiu Revue estis ĉiumonata dum jaroj, sed ĝi estas nuntempe trimestra.
Distrikto Oświęcim
Distrikto Oświęcim - pole powiat oświęcimski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Malgrandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Oświęcim. Fine de en la distrikto vivis.
Rosario Flores
Rosario del Carmen González FLORES (Madrido, 4a de novembro 1963), konata kiel Rosario Flores aŭ en spektakla etoso simple kiel Rosario, estas hispana kantistino, kantokomponisto kaj aktorino de cigana origino. Ŝi ricevis, inter aliaj premioj, la Latinan Grammy al plej bonkvalita kantalbumo de kantistino, en la okazoj de 2002 kaj 2004 pro Muchas flores kaj De mil colores, respektive.
Ŝi estas la plej juna filino de la flamenka kantisto Antonio González, "El Pescaílla", kaj de la mita artististino Lola Flores, "La Faraona", kaj tiele fratino de la aktorino kaj kantistino Lolita Flores kaj de la kantoverkisto Antonio Flores.
Papiruso 75
La Papiruso 75 (75; Papiruso Bodmer XIV-XV) estas unu el la plej antikvaj papirusoj de la Nova Testamento. Dekomence ĝin formis ĉirkaŭ 144 paĝoj kies 102 estas pretervivintaj komplete aŭ parte»; ĝi entenas ĉirkaŭ la duonon de la teksto de du kanonaj Evangelioj, nome la Evangelio laŭ Luko (ĉe Papiruso Bodmer XIV) kaj la Evangelio laŭ Johano (ĉe Papiruso Bodmer XV) ambaŭ en greka lingvo. Nestle-Aland (27-a eldono, NA27) ĝin reirigas al la komenco de la 3-a jarcento; temas, do, pri unu el la plej antikvaj manuskriptoj de la Nova Testamento kune kun la Papiruso 4 (=4), de la Evangelio laŭ Luko (la fragmentoj pretervivintaj entenas: 3:18-24:53». Ĝi, kiel dirite, entenas ankaŭ grandajn erojn de la Evangelio laŭ Johano: 1-15.
Nekutima karakterizo de tiu kodeksa manuskripto estas ke Luko finiĝas kaj Johano konenciĝas en la sama folio (paĝo).
Sinsekva malkovro pri aliaj fragmentoj inkluzivigis aliaj erojn inter tiuj konservitaj en la Papiruso 75, nome Luko 4:1-2 e 5:37-39 kaj Johano 11:15-18,31-33, 12:47, 13:10, 14,9-10, 14:26-15,10.
Teksto
La greka teksto de tiu ĉi kodekso estas reprezentanto de teksta tipo aleksandria. Kurt Aland ĝin lokigis en la kategorio I. La teksto pli similas al la Vatikana Kodekso (B) ol al la Sinaja Kodekso; la kongrueco inter 75 kaj la Vatikana kodekso (B) atingas la 92% por la Evangelio laŭ Johano kaj la 94% por la Evangelio laŭ Luko. Ĝi kongruas ankaŭ kun la 111.
Laŭ Kurt Aland, 75 tiu papirusa teksto estas la ŝlosilo kompreniganta la komencan tekstan historion de la Nova Testamento.
Kelkaj tekstaj variantoj
Luko 8,21 signas αυτον anstataŭ αυτους; tiu lego troviĝas ankaŭ en la Minusklo 705 kaj en Kodekso Verona.
En Luko 11,4, la frazo «αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου» («sed liberi nin de la malbono») estas preterlasata; tiu pretelaso okazas ankaŭ en la Sinaja Kodekso, Vatikana Kodekso, Kodekso Reĝa, familio I (f1), Minusklo 700, Vulgato, Sinaja Kodekso Siria (syrs), kaj en la Koptaj versioj de la Bibliosa, bo.
Luko 22,43-44, la agonio de Jesuo en Getsemano, estas preterlasata kiel ankaŭ en la kodeksoj א*, Aleksandria Kodekso (A), Kodekso Borja (T).
En Luko 23:34, 75 estas preterlasita la vortoj ”Kaj Jesuo diris: Patro, pardonu ilin,; ĉar ili ne scias, kion ili faras” kiel ankaŭ en la Sinaja kodekso a, B, Kodekso Beza (D*), Kodekso Vasingtona (W), Kodekso Koridethi (Θ), Uncialo 070, Kodekso Vercela (a), Sinaja Siria s, kaj en la Koptaj versioj de la Biblio sa, copbo.
Luko 24,26 signas «βασιλειαν» dum la plejgranda parto de la manuskriptoj entenas «δοξαν».
Nun Papiruso 75 estas konservata ĉe la Vatikana Biblioteko kie ĝin gastigis usona anonimulo kiu ĝin aĉetis el la Fondaĵo Bodmer por ĝin doni al Vatikano.
István Bencsik (pedagogo)
István Bencsik [iŝtvAn benĉik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bencsik István estis hungara profesoro, parlamentano.
István Bencsik naskiĝis la  1910 en Hungara reĝlando en Fülekpilis (nuntempa Pleš en Slovakio). Li mortis la 1988 en Budapeŝto.
Biografio
István Bencsik frekventis kalvinanan gimnazion en Sárospatak, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Scienca Universitato Pázmány Péter en 1933. En la sekva jaro li instruis en luteranaj gimnazioj en Nyíregyháza, ekde 1937 en Orosháza, ekde 1943 en agrara mezlernejo de Szarvas. Post la 2-a mondmilito li estis lernejestro en Szarvas, inter 1953 kaj 1956 li estis agrara akademiestro en Debrecen. En 1962 oni kreis el la akademio altlernejon, poste agraran universitaton. Li estis en ambaŭ lernejoj rektoro ĝis 1970.
Post la 2-a mondomilito li havis ankaŭ politikan karieron. Jam en 1944 li aliĝis al la Nacia Kamparana Partio, kie post jaroj li ricevis signifajn postenojn, krome li estis departementestro unu jaron, fine li havis postenon en la agrikultura ministerio. En 1948 li aliĝis al la komunistoj, en 1957 al Hungara Socialista Laborista Partio. inter 1948-1952 kaj 1963-1975 li estis parlamenta deputito. En 1974 li pensiuliĝis.
ClamAV
ClamAV (Clam AntiVirus) estas senpaga, libera inter-sistema kaj malfermkoda kontraŭvirusilo kapabla detekti multajn tipojn de malica programaro, inkluzive de komputvirusoj. Unu el ĝiaj ĉefaj uzoj estas sur retpoŝtaj serviloj kiel servilo-flanka skanilo pri retpoŝtaj virusoj. La aplikaĵo estis disvolvita por Unikso kaj havas triajn disponeblajn versiojn por AIX, BSD, HP-UX, Linukso, macOS, OpenVMS], [OSF (Tru64) kaj Oracle Solaris. El la versio 0.97.5, ClamAV ankaŭ funkcias en Vindozo (Microsoft Windows).
London Boys
London Boys estis germana-brita danca duo konsistanta el Edem Ephraim (n. la 1-an de julio 1959 en Londono, Anglio - 21-an de januaro 1996) kaj Dennis Fuller (n. la 19-an de junio 1959 en Jamajko - 21-an de januaro 1996). Ili estas plej multe konataj pro siaj furorkantoj "Requiem" kaj "London Nights".
La duo mortis, kiam ili vojaĝis kaj ilia aŭtomobilo estis trafita fare de ebria ŝoforo en Orientaj Alpoj en Aŭstrio.
Ardea
Ardea estas komunumo de Italio.
Westhoffen
(jen france, origine germane kaj alemane Westhofen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Almanĝaĵo
Almanĝaĵo estas manĝaĵo kiu estas surtabligita kun la ĉefmanĝaĵo.
Slovaka mezmontaro
Slovaka mezmontaro (Slovenské stredohorie) estas geomorfologia teritorio (sk:oblasť), kiu situas en la centra Slovakio. Ĝi apartenas al subprovinco Enaj Okcidentaj Karpatoj – (Vnútorné Západné Karpaty), provinco  Okcidentaj Karpatoj – (Západné Karpaty), kiuj estas subparto de  Karpatoj.
Deveno
La teritorio havas vulkana n devenon, kaj formiĝis antaŭ 20–30 milionoj da jaroj dum terciaro.
Loko
La teritorio estas limigita proksimume per linio inter jenaj urboj kaj vilaĝoj:  Brezno – Banská Bystrica –  Turčianske Teplice –  Prievidza –  Partizánske –  Topoľčianky –  Zlaté Moravce – Tlmače – Pukanec –  Dudince – Modrý Kameň –  Lučenec – Lovinobaňa – Kriváň  – Hriňová.
Partoj
La teritorio konzistas el jenaj geomorfologiaj unuoj:
Val-kaldronoj:
Sárhida
Situo
Sárhida situas sur mildaj deklivoj en Montetaro Zala, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Rédics-Zalaegerszeg. La lasta urbo troviĝas 11, Pacsa 17, Nova 18 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1382 en formo "Sárhyda". En 1642 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj vilaĝanoj. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Famuloj
En Sárhida naskiĝis animaciisto Ottó Foky.
El Maresme - Fòrum (Metroo de Barcelono)
El Maresme | Fòrum aŭ El Maresme estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Blankokula anaso
La Blankokula anaso (Aythya nyroca) estas mezgranda anaso el la familio de Anasedoj kaj grupo de merganasoj propra el Eŭrazio.
(5528) 1992 AJ
(5528) 1992 AJ estas malgranda, ne tre hela, asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Blankokula anaso
Aspekto
La kapo, kolo, brusto, flanko estas brile ruĝecbrunaj; la koloroj de la viranaso estas pli viglaj kaj pli ruĝecbrunaj en kapo kaj brusto, dum pli malhelbruna en kolo kaj dorso. La ventro kaj la flugilstrio estas tre blankaj, bone videblaj dum flugo same kiel la blankaj flugilkovrilaj plumoj. La okuloj de la viranaso estas blankecaj (kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo) al flavecaj, tiuj de la inanasoj estas brunecaj. La pura blanka subvosto helpas distingi tiun specion el iome simila Tufanaso. La beko estas grizeca, pli helgriza al bluecgriza centre, pli malhela al nigreca el naztruo al bekobazo kaj kun nigra makulo pinte.
(5528) 1992 AJ
Ĝi ne ricevis nomon.
Camarena
Camarena [kamarEna] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Blankokula anaso
Distribuado
Ties reprodukta habitato estas marĉoj kaj lagoj kun unu metro aŭ plie de akvoprofundo. Tiuj anasoj reproduktiĝas en suda kaj orienta Eŭropo (ĉefe suda Rusio kaj Balkanio) kaj suda kaj okcidenta Azio. Ili estas iome migrantaj, kaj vintras pli suden kaj en nordan Afrikon.
Camarena
Toponimio
La termino "camarena" devenas el la homa nomo antaŭromia "camarus".
Vico
Vico estas sinsekvo da personoj aŭ objektoj aranĝitaj laŭ unu linio, unu apud aŭ post alia. Ĉi-sence ĝiaj samsignifaj nocioj povas esti: ĉeno, serio, spaliro, procesio k.a.
Blankokula anaso
Distribuado
Tiu estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Vico
Vico en matematiko
Vico en aro E estas bildigo de iu subaro de la aro de entjeroj al E, ekzemple: la nombra funkcio, kiu estas difinita sur la aro de naturaj nombroj, sin prezentas nefinia nombra vico.
Camarena
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Camareneros. La censita populacio en 2010 estis de 3.704 loĝantoj kaj la denseco estas de 55,93 loĝ/km².
Blankokula anaso
Kutimaro
Ĝi flugas rapide, vigle. Dum la reprodukta sezono ili estas silentemaj, sed ĉiukaze la masklo havas la raŭkan fajfon "tak-tak-tak" aŭ "ĉuk-ĉuk-ĉuk" kaj la inoj murmurajn sonojn same raŭkajn "gaaa".
Vico
Vico en matematiko
f vico, kies signifoj estas signatas per simboloj  aŭ (a_n), kie a_1 estas la unua termo de la vico, a_2 - la dua, a_n - n-a aŭ ĝenerala termo.
Oni povas doni vicon diversmaniere: Rimarkindaj vicoj estas: polinomo, progresio, serio, rimarkindaj ecoj de vico: barita, konstanta, kreskanta, malkreskanta, konverĝa.
Blankokula anaso
Kutimaro
La Blankokula anaso vivas kiel la Brunkapa anaso, nestas en plant-abundaj lagoj, marĉoj.
Camarena
Situo
Camarena estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Torrijos en la norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 575 m; je 30 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 66.22 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°5′15″ N 4°7′3″ Ok.
Blankokula anaso
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas precipe per plonĝado aŭ per plaŭdado. Ili manĝas ĉefe akvajn plantojn kun iome da moluskoj, akvaj insektoj kaj malgrandaj fiŝoj. Ili ofte manĝas nokte, kaj ili vertikaliĝas por manĝo same kiel plej karakteraj merganasoj. Ili aktives ĉefe frumatene kaj vespere.
Camarena
Geografio
La municipo troviĝas sur ebenaĵo, kvankam iom neregula, formanta valon situantan en la Distrikto Torrijos kaj limas kun la teritorioj de Las Ventas de Retamosa, Casarrubios del Monte, Chozas de Canales, Arcicóllar kaj Fuensalida, ĉiuj el la Provinco Toledo.
Blankokula anaso
Kutimaro
Ĝi vivas 8 jarojn.
Reproduktado
Tiu specio estas monogama nur dum la reprodukta sezono. La nesto estas konstruita ĉe akvo kaj foje eĉ sur vegetala insuleto ene de lago. La ino faras ununuran ovodemetadon el 7 al 10 0voj. La kovado daŭras 25 al 28 tagoj kaj estas farata nur de la ino. Ekflugo okazas post 55 tagoj. Ili atingas seksan maturecon post unu jaro.
Camarena
Geografio
Estas tie kelkaj montoj inter kiuj menciindas San Andrés, Monteviejo, Velado kaj Beata de Cantalgallo. Fluas kvar rojoj kun malmulta akvo kiuj enfluas en la riveron Gvadaramo: nordokcidente Carlamin, norde Gadea, kiu kuniĝas kun tiu en la centro de la domaro, oriente Boadilla kaj laste okcidente Prado-Palacios.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Estas restoj de deveno de keltiberoj. Post la reconquista oni reloĝigas la zonon konatan kiel San Nicolás de Pozuelo, poste nomata Coto Redondo. En 1142 la reĝo Alfonso la 7-a ordonis la reloĝigon de la domaro kaj donas ĝin al la monaĥejo de Santa María de Batres.
Komence de la 13a jarcento oni mencias la domarojn de Pozuelo kaj Camarena kiel distingaj lokoj, sed probable tiu alpremis la populacion de la alia. En tiu jarcento la klerikularo de Toledo akiris terojn de Camarena ĝis kiam la vilaĝo ekdependis de la arkiepiskopoj de Toledo. Tiu dependo daŭros ĝis la emancipiĝo en 1498, kaj redependis en la 17a jarcento sub la regado de Filipo la 4-a.
Fine de la 17a jarcento oni fermis la monaĥejon de San Ildefonso, kiu dediĉis sin ĉefe al la edukado de la knabinoj de la municipo.
En la 17a jarcento estis aprezataj ties vino en la tuta regiono, ĉefe la dolĉa vino nomita tie aragona.
Lauf (Badeno)
Lauf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 1657
NGC 1657 (aliaj indikoj — PGC 15958, UGC 3156, MCG 0-13-4, ZWG 394.5) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3126 Davydov
3126 Davydov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan soldaton kaj poeton Denis Vasiljeviĉ Davidov (cirile Денис Васильевич Давыдов, 1784–1839).
Thiers
Thiers povas esti:
Tommaso Landolfi
Tommaso LANDOLFI (9a de aŭgusto 1908 – 8a de julio 1979) estis itala verkisto, tradukisto kaj literatura kritikisto. Li estas konsiderata unu el la plej elstaraj italaj verkistoj de la 20a jarcento, sed ne tre konata de la granda publiko, pro sia malfacila lingvaĵo kaj groteskaj temoj.
Li focusigis siajn tradukajn klopodojn al rusaj kaj germanaj aŭtoroj kiel Fjodor Dostojevskij, Aleksandr Puŝkin, Nikolai Gogol kaj Hugo von Hofmannsthal.
Perŝij
La unua kanalo en Ukrainio, oficiale nomita UA : la unua (en ukraina : UA:Перший ) estas ukraina ŝtata televidstacio funkciigita de la Ukraina Dissendado-Instanco (Нацульная телекомпания Украины). La unua elsendo de la kanalo okazis la 1-an de februaro 1939 de televidstacio en Kyiv. Regulaj elsendoj komenciĝis en novembro 1956 kaj en 1969 kolorelsendoj komenciĝis. Ekde 2002 la kanalo elsendas al la tuta mondo. La kanalo elsendas per la satelito Amos 3 kaj nuntempe kovras ĉirkaŭ 97% de la teritorio de Ukrainio kaj estas registara kanalo administrita de la Nacia Dissendado-Adminstracio kaj financita el la ŝtata buĝeto.
La kanalo estis establita la 1-an de februaro 1939, la premiera elsendo daŭris 40 minutojn kaj prezentis la portreton de Sergo Ordzhunikidze. sed senĉese elsendas ekde 1956. En 1992 ĝi estis organizita kiel la ĉefa televidkanalo en la lando kaj ekde 2015 ĝi estas remarkita.
En 1995, la kanalo komencis elsendi programon de Dimitri Gordon. La programo estis deprenita kaj resendita al la elsendohoraro plurajn fojojn pro politikaj kialoj.
Femura indekso
Femura indekso (en plimulto de eŭropaj lingvoj trohantera indekso) estas rilato de la alteco de homo al longeco de la gambo mezurata de plando ĝis femura artiko. Do ĝi estas unu de la antropometriaj karakterizoj de homo. La femura indekso ĉe sanaj plenkreskuloj varias inter 1,85 kaj 2,05. Femura indekso estas grava ĉe difino de la Seksa konstitucio (vidu tie la paragrafon "Antropometriaj karakterizoj").
Final Exit
Final Exit: The Practicalities of Self-Deliverance and Assisted Suicide for the Dying (Fina eliro: Praktika aspekto de la morto per memliberigo kaj asistata memmortigo"), estas polemika helplibro de la usona ĵurnalisto Derek Humphry, fondinto de la Societo Hemlock de Kalifornio kaj eksa prezidanto de la Tutmonda Federacio de Societoj por la Rajto Morti.
Thiers (Puy-de-Dôme)
Thiers [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Puy-de-Dôme, en la regiono Aŭvernjo. Ĝi havis 11 588 loĝantojn en la jaro 2014.
Geografio
Thiers situas en la Centra Masivo, oriente de Clermont-Ferrand.
Stacio Kikyōgaoka
Stacio Kikyōgaoka (japane: 桔梗が丘駅 [Kikjoogaoka-eki], angle: Kikyōgaoka Station) estas fervoja stacio en Nabari, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Alen Mašović
Alen Mašović (n. ) estas serba futbalisto.
Araŭkanio
Araŭkanio (Región de La Araucanía estas regiono de Ĉilio. Fine de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Elir-sako
Elir-sako, nomata ankaŭ memmortig-sako, estas ilo konsistanta el plasta sako kun ŝnureto aŭ bendo, uzata kiel memmortiga metodo. Ĝi estas unuafoje menciita en la libro de Derek Humphry Final Exit (1991). Ĝenerale ĝi estas uzata kune kun inerta gaso, kiel heliumo aŭ nitrogeno, kio evitas la panikon, sufokan senton kaj baraktadon, eĉ en senkonscia stato (respondo al hiperkapnika alarmo), kaŭzitaj de la manko de oksigeno en la ĉeesto de karbona dioksido. Grupoj por la rajto morti rekomendas ĉi tiun memmortig-manieron kiel certa, rapida kaj sendolora, laŭ studo de 2007.
Untersberg
Untersberg estas la prokimume 70 km² granda kaj maksimume super marnivelo alta plej norda etendaĵo de la montarmasivo Berchtesgadener Alpen, lime de la federaciaj landoj (subŝtatoj) Bavario (Germanio) kaj Salcburgio (Aŭstrio).
Vetaĵo Preakness
La Vetaĵo Preakness (Preakness Stakes) estas ĉevalvetkuro kiu estas oficiala evento de la Marilanda Ĵokea Klubo kaj okazas ĉe la Vetkurejo Pimlico en Baltimoro, Marilando. La Vetaĵo Preakness estas la dua vetkuro en la Triobla Krono.
Listo de kamboĝaj kantistoj
Ĉi tiu listo enhavas nekompletan liston de kamboĝaj kantistoj kaj muzikistoj.
Keith Kissack
Keith Edward KISSACK, MBE (naskiĝis la en Clun, Shropshire, mortis la ) estis Brita instruisto kaj historiisto. Li estas notinda pro siaj multaj publikaĵoj pri la historio de Monmouth kaj Monmouthshire.
Biografio
Li naskiĝis en Clun, Shropshire, kaj vizitis lernejon de Durham kie li estis membro de la lerneja kriket-teamo en 1931 kaj 1932. Li poste vizitis "University College Plymouth St Mark & St John", Chelsea, kie li trejniĝis kiel instruisto. Post la dua mondmilito, en kiu li estis vundita, li instruis en Monmouth, fariĝante lernejestro de "Priory Street School". Li servis en la komunuma konsilio de Monmouth, kaj estis juĝisto kiu prezidis la lokan tribunalon. Li estis ankaŭ kuratoro de la Muzeo de Monmouth, kaj ano de la "Society of Antiquaries of London". Li estis farita Membro de la Brita Imperio en 1976.
Verkoj
Liaj ĉefaj publikaĵoj, ekskluzive de gazetaraj artikoloj, inkluzivas:
Kuba Federacio de Manpilkado
La Kuba Federacio de Manpilkado (hispane Federación Cubana de Balonmano) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Kubo. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Distrikto Pabianice
La distrikto Pabianice - pole powiat pabianicki - estas distrikto en la provinco Lodzio de Pollando, situanta okcidente kaj sude de la provinca centro Lodzo. Ĉefurbo estas la samnoma urbo Pabianice. Fine de en la distrikto vivis.
Distrindustrio
Distro estas formo de agado kiu celas la atenton kaj intereson de spektantaro, aŭ donas plezuron kaj ĝojon. Ĝi povas esti ideo aŭ tasko, sed estas pli supozeble unu el la agadoj aŭ okazaĵoj kiuj formiĝis dum miloj da jaroj specife por la celo de daŭrigado de la atento de spektantaro. Kvankam la atento de homoj estas celita de malsamaj aĵoj, ĉar individuoj havas malsamajn preferojn en distro, la plej multaj formoj estas rekoneblaj kaj konataj. Rakontado, muziko, teatro, danco, kino kaj malsamaj specoj de spektakloj ekzistas en ĉiuj kulturoj, estis apogita en reĝaj kortegoj, evoluigitaj en sofistikajn formojn kaj dum tempo iĝis haveblaj al ĉiuj civitanoj. La procezo estis akcelita en modernaj tempoj fare de distriga industrio kiu registras kaj vendas distroproduktojn. Distro evoluas kaj povas esti adaptita por konveni ajnan skalon, intervalante de individuo kiu elektas privatan distron de nun grandega aro de antaŭregistritaj produktoj al bankedo adaptita por du; al iu grandeco aŭ speco de festo, kun konvena muziko kaj danco; al prezentoj destinitaj por miloj; kaj eĉ por tutmonda spektantaro.
La travivaĵo esti distrita estis forte rilata al amuziĝo, tiel ke unu ofta kompreno de la ideo estas amuzo kaj rido, kvankam multaj distroj havas alian gravan celon. Tio povas esti la okazo en la diversaj formoj de ceremonioj, festado, religia festivalo, aŭ satiro ekzemple. Tial, ekzistas la ebleco ke kio ekaperas en distro povas esti ankaŭ rimedo de realigado de kompreno aŭ intelekta kresko.
Grava aspekto de distro estas la spektantaro aŭ publiko, kiu konvertas privatan distron aŭ libertempan agadon en distron. La spektantaro povas havi pazivan rolon, kiel en la okazo de personoj spektantaj spektaklon, operon, televidan programon, aŭ filmon; aŭ la spektantara rolo povas esti aktiva, kiel en la okazo de ludoj, kie la roloj de partoprenantoj kaj spektantoj povas esti rutine inversigitaj. Distro povas esti publika aŭ privata, implikante formalan, skribitan prezentadon, kiel en la okazo de teatro aŭ koncertoj; aŭ senskriba kaj spontanea, kiel en la okazo de infanludoj. La plej multaj formoj de distro daŭris dum multaj jarcentoj, evoluante pro ŝanĝoj en kulturo, teknologio, kaj modo ekzemple kun sceneja magio. Filmoj kaj videoludoj, ekzemple, kvankam ili utiligas pli novajn amaskomunikilojn, daŭre rakontas rakontojn, nunan dramon, kaj ludas muzikon. Festivaloj dediĉitaj al muziko, filmo, aŭ danco permesas al spektantaroj esti distritaj dum kelkaj sinsekvaj tagoj.
Kelkaj agadoj kiuj iam estis konsideritaj malenuaj, precipe publikaj punoj, estis forigitaj de la publika areno. Aliaj, kiel ekzemple skermado aŭ arkpafado, post kiam necesas kapabloj por kelkaj, fariĝis seriozaj sportoj kaj eĉ profesioj por la partoprenantoj, en la sama tempo evoluanta en distron kun pli larĝa allogo por pli grandaj spektantaroj. Laŭ la sama maniero, aliaj necesaj kapabloj, kiel ekzemple kuirarto, evoluis en prezentojn inter profesiuloj, enscenigitaj kiel tutmondaj konkuradoj kaj tiam dissenditaj por distrado. Kiu distro estas por unu grupo aŭ individuo povas esti rigardita kiel laboro per alia.
La konataj formoj de distro havas la kapablon kruci super malsamaj bildoj kaj montris ŝajne senliman potencialon por kreiva remiksaĵo. Tio certigis la kontinuecon kaj longvivecon de multaj temoj, bildoj, kaj strukturoj.
Rusa preĝejo de Lepsiko
Historio
La kirko konstruitis en 1912/13 je memoro de 22.000 soldatoj rusaj falintaj dum la Batalo de Leipzig. Ĝi estas sub la patroneco de metropolito Aleksio de Moskvo. Laŭ plano de la peterburga arkitekto Vladimir A. Pokrovskij fariĝis 55 m alta ŝtalbetonkonstruaĵo kun tenta tegmento kaj orumita bulba kupolo kaj riĉe ornamita rondarkportalo. La suprenirejon al la supra kirko kun ekstera procesirondirado faras du liberaeraj ŝtuparoj. Pli malsupre estas la vintra preĝejo; la internon dominas 18 m alta, en Moskvo farita ikonostazo kun 78 ikonoj laŭ malnovrusa modelo. En la kripta kapelo estas sarkofagoj de altrangaj rusaj oficiroj kaj ĉerko de nekonataj rusaj soldatoj.
Fonto
Mundus, Doris: ''Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang'', Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 61
1540 Kevola
1540 Kevola estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Preĝejo de Aleksandro Nevskij (Tjumeno)
La preĝejo de Aleksandro Nevskijj (Александро-Невская церковь; plena nomo: церковь во имя Святого Благоверного Великого Князя Александра Невского) estis la milita preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en la Aleksandra reala lernejo (Tjumeno, Rusio). Ĝi malfermiĝis en 1879 kaj estis likvidita post la fermo de la lernejo en 1919.
1540 Kevola
Nomo
Ĝia nomo aludas al la vilaĝo Kevola apud Paimo, kie estis konstruita la Observatorio de Kevola en 1963.
Preĝejo de Aleksandro Nevskij (Tjumeno)
Situo
La preĝejo situas en suda urboparto, en la teritorio de la Tjumena Jura Instituto de la Ministerio pri internaj aferoj, apud studentaj amasloĝejoj.
Historio
La preĝejon prizorgas ĉefpastro de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj Andrej Sbitnev kaj ĝia pastro Nikolaj Suŝkov.
Singkarak
Singkarak (Danau Singkarak) estas lago en Okcidenta Sumatro en Indonezio. Ĝi situas inter urboj Padang Panjang kaj Solok, je. Ĝi havas areon de 107,8 km², estas proksimume 21 km longa kaj 7 km larĝa. <!--La natura (elfluejo, konektingo) por krompaga akvo estas la _Ombilin_ rivero kiu (fluas, fluoj) orienten al la Malaka Markolo. Akvoelektra (projekcii, projekto) tamen havas forkondukita la plejparto de la laga elfluo al la _Anai_ rivero kiu (fluas, fluoj) _westward_ enen la Hinda Oceano proksima _Padang_. Ĉi tiu _Singkarak_ centralo uzas ĉi tiu akvo al generi povo por la Okcidenta Sumatro kaj _Riau_ provincoj. Specoj de fiŝo nomita _ikan_ _bilih_ (_Mystacoleucus_ _padangensita_) estas endemia al la lago, kaj estas rikoltita por homa konsumo.
Referencoj
-->
Lauf (Pegnitz)
Lauf an der Pegnitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Batalo de Nagashino
Ambaŭ Tokugawa kaj Oda Nobunaga sendis trupojn por subteni la sieĝon kaj Takeda Katsuyori malvenkis. La venko de la okcidentaj taktiko kaj pafiloj de Oda super la kavaleriatakoj de Takeda estas ofte menciita kiel turniĝo en la japana militarto. Multaj citas la batalon de Nagashino kiel la unua moderna batalo en Japanio. Ironie, la kavaleriatakoj de Takeda, reprezentantaj malnovan, tradician militmanieron, estis inventitaj de la patro de Takeda, Shingen, nur antaŭ unu generacio.
Mühlviertel
La Mühlviertel (prononco, laŭvorte "Mühl-kvartalo", en oficialaj nomoj ankaŭ Mühlkreis), estas regiono de Supra Aŭstrio kaj konsistigas unu el la kvar historiajn regionojn de la federacia lando Supra Aŭstrio, nome ties nordan kaj nordorientan parton. La regiono nomatas laŭ la riveroj Große Mühl, Kleine Mühl kaj Steinerne Mühl. La ekzaktaj nuntempaj limoj nur fiksiĝis en la 19-a jarcento, lige al tiutempa kreo de la nunaj politikaj distriktoj de la federacia lando, sed pli-malpli la teritorio ekestis en la jaro 1779, kiam la antaŭaj regionoj "Mühl" kaj "Machland" estis unuigitaj. La regiono konsistas el la distriktoj Freistadt, Perg, Rohrbach kaj Urfahr-Umgebung, kaj tradicie inkluzivas ankaŭ la partojn de la urbo Linz norde de la rivero Danubo, do la urbopartojn Urfahr, Pöstlingberg kaj St. Magdalena.
Pagopago
Pagopago, oficiale Pago Pago aŭ Pango Pango estas la ĉefurbo kaj havenurbo de Usona Samoo. Fagatogo estas la urbocentra areo de Pago Pago.