cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antarkta ŝterno
Aspekto
Gix estas tre simila laŭ aspekto al la parenca Arkta ŝterno, sed ĝi estas pli fortika kaj la flugilpintoj estas grizaj anstataŭ nigrecaj dumfluge. Tio kompreneble en reprodukta plumaro dum la suda somero, kiam la Arkta ŝterno jam estis ŝanĝinta sian plumaron al nereprodukta aspekto.
La plumaro de junuloj estas blanka ĉe ventro, frunto, nuko kaj brusto. La dorso estas griza kaj la beko estas nigra. Nematuruloj havas similan plumaron kiel plenkreskuloj.
Kutimoj
La reproduktado okazas ekde fino de novembro ĝis komenco de decembro (sudhemisfera somero). La ino demetas 3 ovojn en kamuflitajn nestojn, por ke la predantaj mevoj ne manĝu ilin. Kovado daŭras ĉirkaŭ 23 tagojn. La idoj eloviĝas el decembro ĝis februaro kaj estas zorgitaj de la patrino. Rabmevoj estas la ĉefaj predantoj de ovoj kaj idoj de tiu ĉi specio kaj eĉ persekutas la junulojn.
Aprile komencas la migrado de tiu ĉi specio al pli nordaj teritorioj, ekzemple al Sudafriko ĝis septembro kaj oktobro.
Morlon
Morlon estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 590 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Antarkta ŝterno
Kutimoj
Tiu ŝterno manĝas enmare ĉefe etajn fiŝojn kiel la Antarkta haringo, krilon kaj krustulojn.
Esperanto-movado en Nederlando
En Enciklopedio de Esperanto de 1934 kiel sekve raportiĝis pri la Esperanto-movado en Nederlando de 1887 ĝis la jaro 1934 (tiu artikolo rajtas senprobleme esti ŝanĝata kaj aktualigata al la nuna jaro 2023, tia adapto eĉ tre dezirindus - se tio realiĝas, kompreneble necesos adapti tiun ĉi unuan frazon):
Antarkta ŝterno
Subspecioj
S. v. bethunei
Morlon
Geografio
Morlon situas en la Friburga Mezlando, ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Grejerco, oriente de la urbo Bulle. La komunumo konsistas el la vilaĝo Morlon kaj la setlejo Jéricho okdicente de la vilaĝo kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Antarkta ŝterno
Subspecioj
S. v. georgiae
Morlon
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,48 km², de kiuj 16,9% estas kovritaj de arbaro, 71,1% servas por agrikulturo kaj 9,6% por setlado.
Esperanto-movado en Nederlando
La Esperanto-movado en Nederlando staras, same kiel ĉia kaj ĉiu geografie limdifinita areo, sur unika fundo. Laŭ la Enciklopedio de Esperanto (EdE) la nederlandanoj estas devigataj multe okupi sin pri la lernado de fremdaj lingvoj, ĉar Nederlando por siaj komerco kaj trafiko havas multnombrajn interrilatojn kun la cetera mondo kaj ĉar ĝia lingvo estas nur malmulte konata. La angla, franca kaj germana lingvoj estas instruataj tre multe kaj granda parto el la iom kleraj homoj scias pli malpli almenaŭ unu el tiuj lingvoj. Ŝajnis, laŭ EdE, ke ĉi tiu situacio malfavore influis la disvolviĝon de la Esperanto-movado kaj iom malhelpis ĝian disvastiĝon. Alie ne estas klarigeble, pro kio, malgraŭ la multa propagando, Esperanto en la unuaj 25 jaroj ne pli rapide progresis.
Morlon
Najbaraj komunumoj
La komunumo Morlon limas en nordo al Echarlens, en oriento aliflanke de la lago al Botterens, en sudo al Broc, kaj en okcidento al Bulle.
Antarkta ŝterno
Subspecioj
S. v. macquariensis
Esperanto-movado en Nederlando
Komenco
La komenco de la Esperanto-movado datumas de 1901, kiam Dreves Uitterdijk komencis sian pioniran laboron per publikigo de la unua detala lernolibro, verkita laŭ Manuel Complet de Louis de Beaufront. En 1902 li ekeldonis La Holanda Pioniro, regula monatgazeto kaj tempa ligilo inter la Esperantistoj en la holande parolantaj landoj. Sur ĝia titolpaĝo estis presata "Oficiala organo de klubo la estonteco estas nia." Ĉi tiu klubo tamen nur ekzistis sur papero! La enhavo de la gazeto konsistis el dulingvaj informoj pri la movado, tradukaĵoj kaj ekzercoj. La kunlaborantoj estis tre malmultaj; la redaktor–eldonanto mem devis plenigi preskaŭ la tutan gazeton. Ĉar la abonantaro ne atingis eĉ la nombron 100, La Holanda Pioniro baldaŭ ne plu aperis regule kaj post tri jaroj eliris la lasta (16-a) numero. Sed la holanda pioniro mem ne ĉesis labori! Dank' al lia persista laboro kaj la helpo de Cornelis Jacob Baart de la Faille, Heiman Blok, Hendrik Bulthuis, Rudolphus Henricus Homulle; Dirk Frans Romein (aŭtoro de la unua propaganda broŝuro), Bruno P. Tideman, W. J. Steinbuch, A. M. Valeton kaj aliaj la nombro da Esperantistoj iom post iom kreskis.
Morlon
Trafiko
Morlons situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita pere de flankaj vojoj kun la najbaraj komunumoj Echarlens, Bulle kaj Broc. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 3 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Bulle. Pere de buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publka transportreto.
Antarkta ŝterno
Subspecioj
S. v. tristanensis
Esperanto-movado en Nederlando
Komenco
La 16-an de novembro 1903 stariĝis en Utreĥto la unua Esperanto-grupo, kies fondintoj estis: Baart de la Faille, J. van Beusekom, J. van Enschut, G. van Romburgh, Romein kaj C. H. de Vos. Sekvis Amsterdamo (1905; iniciatinto: R. H. Homulle, aktivaj agantoj: H. Blok, J. de Haan, H. J. Weg), Roterdamo (1906, M. J. Wessel) kaj Hago (1906, Bulthuis). La amsterdama grupo aperigis gazeton Amsterdama Pioniro. Jam la 27-an de aŭgusto 1905 stariĝis la Holanda Societo Esperantista "La Estonto Estas Nia" (Poste oni anstataŭis „Holanda“ per „Nederlanda“; mallongige oni nomas ĝin LEEN). Ĝiaj unuaj estraranoj estis: Baart de la Faille, Blok, Romein, Uitterdijk kaj Valeton. En 1909 ĝi transprenis Amsterdaman Pioniron kaj daŭrigis ĝin kiel La Holanda Pioniro.
Morlon
Historio
La komunumo estis menciita en la jaro 1038 kiel Mollon. Dum mezepoko Morlon apartenis al la Graflando Grejerco. Ek de la 13-a jarcento ĝis 1475 Morlon apartenis al la Senjorujo Everdes-Vuippens kaj poste ĝis 1798 al la friburga Voktejo Everdes. De la Helveta Revolucio de 1798 ĝis la nova konstitucio de 1448 Morlon apartenis al la distrikto Bulle kaj ek de tiam al la distrikto Grejerco. Ĝis 1658 Morlon apartenis al la paroĥo Bulle, tiam ĝi fariĝis memstara paroĥo ricevinte preĝejon, kiu estis konsekrita al Sankta Grato.
Antarkta ŝterno
Subspecioj
S. v. vittata
Esperanto-movado en Nederlando
Katolikoj
La propagandon por Esperanto inter la katolikoj komencis J. Lüneman kaj H B. van Zwet, kiuj en 1907-08 tradukis artikotojn el Espero Katolika kaj aperigis ilin en katolikaj gazetoj. Baldaŭ aliĝis al ili T. H. W. Elbers, pastro Faber kaj W. Lutkie. Ĉi tiu kvino formis „provizoran komitaton“ kaj publikigis alvokon al la nederlandaj katolikaj Esperantistoj por fondi katolikan Esperanto-ligon. Al ĉi tiu alvoko ne venis eĉ nur unu respondo! Tamen la komitato daŭrigis labori, varbis aprobantojn por sia ideo kaj la rezulto estis, ke la 29an de Aŭg. 1909 fondiĝis la Nederlanda Katolika Esperantista Ligo „Nederlanda Katoliko“ („N. K.“). Estraranoj estis: Elbers, Lüneman, J. P. L. Niesten, pastro L. J. J. M. Poel, prof. pastro G. van Poppel, Dr. J. N. J. Smulders kaj H. B. van Zwet. Komence la Ligo havis ĉ. 100 membrojn. Katolikaj grupoj ankoraŭ ne ekzistis, sed tuj post la starigo de „N. K.“ jam fondiĝis tiaj en 's-Hertogenbosch, Rotter am Schiedam kaj poste en aliaj urboj. Ekde 1910 „N.K.“ eldonis monatan gazeton kun la sama nomo, redaktata de d-ro Smulders. La katolika movado kreskis tiel, ke jam en 1911 ĝi povis organizi la 2-an int. katolikan Esperanto-kongreson en Hago. Du jarojn poste la membronombro de „N. K.“ jam superis tiun de „LEEN“ per l00 %!
Laboristoj
Inter la laboristoj J. L. Bruijn faris la unuan propagandon, publikigante kurson en ĉiutaga popolgazeto en 1906. Laŭ lia iniciato stariĝis en 1907 en Hago la unua laborista grupo, kies ĉefaj aktivuloj estis Bruijn, R. Coomans, Lüneman (kiu poste laboris en la katolika movado) kaj K. H. Meijer. Ĉi tiu grupo aperigis 2 gazetojn. „Frateco“ (1908-09) kaj „Laborista Esperantisto“ (1910-11). En 1907 ankaŭ fondiĝis grupo en Amsterdam, en kiu W. Nutters ludis gravan rolon stariĝis en 1911 la „Nederlanda Federacio de Laboristaj Esperantistoj“ („Federacio“), konsistanta komence el nur 2 sekcioj! La estraron konsistigis Wieber Nutters, prezidanto, Meijer, sekretario, Coomans, kasisto, H. J. de Bie kaj Krijger. Aperis (1912-14) monata gazeto Arbeider Esperantist (Laborista Esperantisto) kiun redaktis Nutters kaj poste Meijer.
En la komenco de 1913 la nombro da organizitaj Esperantistoj estis jena (laŭ La Holanda Pioniro, febr. 1913), ,LEEN': 14 grupoj, 459 membroj, ,N. K ' 15 grupoj, 921 membroj ,Fed' 8 grupoj, 209 membroj, Zelanda (provinca). Prop. Komitato 6 grupoj, 152 membroj, izolitaj grupoj 13, 294 membroj; do entute 2035. Komparante ĉi tiun staton kun tiu de sept. 1911 oni konstatas kreskon de ĉ. 500 membroj en 11/4 jaroj.
El la periodo antaŭmilita estas ankoraŭ menciinde, ke ,LEEN' starigis Esperanto-ekzamenojn (1908) kaj Gazetarklubon por propagandi kaj defendi Esperanton en la gazetaro, ke ĝi organizis en 1913 tritagan Nederlandan Esperanto-Kongreson, ke la katolikaj Esperantistoj en Nederlando ludis gravan rolon en la int. katolika movado kaj eĉ gvidis la int. organizon kaj ĝian organon, ke en 1908 Esperanto estis enkondukata kiel instrua fako en la edukejo ,St. Louis‘ en Roermond, ke el la laboristaj gvidantoj nederlandaj preskaŭ nur la anarkistaj iom favoris Esperanton, ke la internacia laborista Esperanto-organo Internacia Socia Revuo dum kelka tempo (1910-14) aperis en Nederlando kaj ke en 1912-13 okazis komunumaj Esperanto-kursoj en Hago.
Intermilita epoko (1918-1940)
En la fino de 1918 montriĝis signoj de revigliĝo, kiu esprimiĝis i. a. per apero de semajna prop. gazeto Nederland-Esperanto, eldonata de J. L. Bruijn, per restariĝo de la Federacio kaj per ioma kresko de la Esperantistaro. Grava okazantaĵo estis la 12-a UK en Hago 1920. Ĝi donis fortan stimulon al la movado. En 1920-23 „LEEN“ kaj la „Fed.“ eldonis la gazeton Nederland-Esperanto kiel komunan organon, de 1922 sub la titolo Holanda Esperantisto. Poste la gazeto iĝis privata posedaĵo de A. Kloek kaj C. G. Sterkenburg, la tiamaj red. kaj adm., kiuj daŭrigis la eldonon kiel „studa gazeto por komencantoj kaj progresintoj“.
Dume Holanda Esperantisto estis reaperanta en 1926 en iom alia formo. Ĉar La Holanda Pioniro ne plu ekzistis de 1921 kaj ankaŭ la „Fed.“ ne plu disponis pri sia organo Intermembra Informilo, aperanta en 1923-1925. Holanda Esperantisto servis parte kiel neoficiala komunikilo de „LEEN“ kaj la Federacio. Ankaŭ aliaj organizaĵoj povis uzi iom da spaco en Holanda Esperantisto. La Federacio sur ĝiaj paĝoj kontraŭis la SAT-ideojn, kiujn propagandis grupeto de lab. Esperantistoj per ciklostilitaj gazetoj, SAT-Propagandisto kaj Nederlanda Laborista Esperantisto en 1925-1928. Krom la ĉefo-redaktoro Adriaan Kloek kunlaboris al Holanda Esperantisto H. J. Blokker kaj por la ekzercrubrikoj H. C. Mees kaj P. J. Soeters. Jan Van Schoor publikigis en ĝi poemojn.
Kelkfoje la naciaj organizaĵoj kunlaboras. Tio okazis i. a. ĉe la aranĝo de la landaj kongresoj en Hilversum (31 Majo-1 Jun. 1925), Nijmegen (22-24 Majo 1926), Haarlem (28-29 Majo 1927). (La kvaran kongreson en Arnhem 21-22 Sept. 1929 ne partoprenis la „Fed.“). De l917 la Esperanto-ekzamenoj estas orgnnizataj de „LEEN“ kaj „NK“ kune. Dum 1931-1932 la Fed. klopodis por esti akceptata kiel kunorganizanto de la ekzamenoj, sed ĉar oni ne volis allasi ĝin sur demokrata bazo, ĝi en 1932 mem funkciigis ekzamenan komitaton. De 1935 ekzistas komuna komitato de LEEN kaj la Fed. En 1930 ekfunkciis Gazetarservo, konsistanta el reprezentantoj de „LEEN“, „NK“ kaj la Federacio krome stariĝis en 1930. Komitato por enkonduko de Esperanto en la elementaj lernejoj, en kiu partoprenis ĉiuj Esperantaj kaj kelkaj gravaj instruistaj organizaĵoj.
Ne mankis eksteraj sukcesoj. La konferenco „Paco per religio“ dum aŭgusto 1928 en Hago uzis Esperanton kiel nuran tradukan lingvon kaj eldonis protokolaron en nederlanda kaj esperanta lingvoj. La proks. samtempe okazinta kongreso de kontraŭmilitaj predikistoj aperigis sian protokolon ankaŭ en Esperanto. Al Esperantistaj fervojistoj estis permesate porti dum la deĵoro la Esperanto-an insignon. En Hago la instrukcioj pri manipulado de la aŭtomata telefono afiŝitaj en la telefonaj stacioj estas redaktitaj ankaŭ en Esperanto. La ministro por instruado, kiu kelkfoje reprezentigis sin en la UK-oj, decidis (2-5-31, N-ro 4124-I), ke povas esti donata Esperanto-instruo en komercaj kursoj kaj lernejoj, por kio estos pagata subvencio, se estas almenaŭ 5 lernantoj. Krome li donis iom da oficialeco al la Esperanto-ekzamenoj, nomante komisiiton por ĉeesti ilin. En 1925 la urbo Nijmegen donis bonan ekzemplon, enkondukante Esperanton kiel nedevigan fakon por la 7-a lernjara en la popollernejoj. Ĝin sekvis alia kaj en 1930-32 jam okazis kurso aŭ instruado sub aŭspicoj de la komunuma estraro en diversspecaj lernejoj kaj institucioj en ĉ. 15 lokoj. Krome en kelkaj aliaj lokoj la urbestraro donis subvencion al la Esperanto-grupo. Inter la edukistoj prof. Casimir, konata pedagogo, kaj Theo Thijssen, verkisto, redaktoro kaj estrarano de instruista sindikato, esprimis sian favoron pri Esperanto. La „Ligo de nederlandaj instruistoj“ akceptis en sia kongreso 1931 proponon, ke ĝi agadu por enkonduko de Esperanto kiel nedeviga fako en la 7-a lernjaro kaj instigu la ministron starigi ŝtatan Eekzamenon. La urbestraro de Arnhem disdonigis senpage al la en 1930 de Julia Isbrücker kaj Andreo Cseh fondita Internacia Cseh-Instituto, kiu celas eduki Cseh-metodajn instruistojn, bele situantan konstruaĵon por okazigi kursojn, konferencojn ktp.
En 1928-1931 la kresko de la movado kaj pliiĝo de ĝia influo komencis esprimi sin ankaŭ per la membrociferoj. Laŭ iniciato de la haga grupo „Fine ĝi Venkos“ venis al Nederlando Andreo Cseh. Li instruis en diversaj „LEEN“-sekcioj kaj varbis multajn novajn adeptojn. Ankaŭ la skriba kurso de Nijmegen liveris kvanton da novaj Esperantistoj. Katolikaj Esperantistoj ricevis apogon de la pastro-filologo Gerlach van Royen, kiu favore juĝis pri E, dirante, ke ĝi estas postulo de la nuna tempo. Okazis en 1928 la 13-a internacia katolika Esperanto-kongreso en Tilburg. La katolika Radiodisaŭdigo elsendis informojn pri kaj kurson en Esperanto. La Federacio ekhavis novan gvidantaron en 1928 komencis intertraktojn kun „SAT“, ekeldonis gazeton Laborista Esperantisto, atingis, ke ĝi povis elsendigi per la Laborista Radio-Amatora Unuiĝo informojn pri E kaj eĉ kurson (1931-32) kaj helpis organizi la 11-an „SAT“-kongreson en Amsterdam. En 1930 ĝi ŝanĝis sian nomon en „Federacio de Laboristaj Esperantisto en la regiono de la nederlanda lingvo“ kaj de tiam ankaŭ havas sekciojn en Flandrujo. En 1931 ankaŭ la ortodoks-kristanaj Esperantistoj starigis sian organizon, la „Nederlandan Kristanan Esperanto-Societon“ kaj ekeldonis „Kristanan Gazeton.“ La membronombro de ĉiuj naciaj organizoj kreskis de ĉ. 1500 en la fino de 1928 ĝis pli ol 4500 en la fino de 1931. Ankaŭ en la partopreno de la ekzamenoj respegulis sin la kresko de la movado. En 1927 partoprenis 386 kandidatoj, el kiuj sukcesis 267, en 1931 ĉ. 1000, el kiuj sukcesis 688. En la fino de 1931 Holanda Esperantisto malaperis kaj naskiĝis Nederlanda Esperantisto, dusemajna organo de „LEEN.“
De tiam ĉiu el la landaj organizoj disponis pri propra organo, kio estas grava faktoro por la disvolviĝo de la movado. Ĉi tiu ankaŭ en 1932-34 regule kreskis. Precipe la Federacio multe progresis, tiel ke ĝi en l934 estis la plej granda el la Esperanto-organizoj. Malĝojiga okazintaĵo estis interna malpaco en LEEN, kiu kaŭzis en 1934 eksiĝon de parto el ĝiaj sekcioj kaj ties kuniĝon en nova organizo, la Nederlanda Esperanto-Gruparo.
Lernolibroj
La unua eldonaĵo pri Esperanto estis la broŝuro de L.L. Zamenhof pri la internacia lingvo Esperanto, tradukita de J. M. Vaz Diaz (Esperantisto, no. 97), publikigita en Uppsala en 1896. En 1900 aperis malgranda lernolibro de 13-jara gimnaziano, J. C. Bruijn. Tiuj ambaŭ verketoj ne havis multan signifon. Post la lernolibro de Uitterdijk, jam menciita, eliris multaj aliaj. La plej gravaj el ili estas tiuj de G. H. Benink (2 eldonoj), A. Blok (13 eldonoj), Bulthuis (2 eldonoj), C. J. kaj J. C. Dirksen (4 eldonoj), P. van Dokkum (2 eldonoj), P. Heilker (2 eldonoj), J. Lem (por laboristoj), P. A. Schendeler (4 eldonoj), J. W. Sevenhuijsen (por la junularo). La Esperanto-ŝlosilon kun vortareto Nederlanda-Esperanta prilaboris H. Blok (9 eldonoj).
Vortaroj
La precipaj vortaroj estas tiuj de Uitterdijk N-E kaj Esperanto-N, tiu de „Merkurio“ (W. J. v.d. Haak, M. J. Wessel, L. Wit), poste reviziita de Hendrik Coenraad Mees, la poŝvortaro de C. L. de Veer (2 eld), la vortaroj Esperanto-N kaj N-E de Antonius Gerardus Johannis van Straaten.
Aliaj lerniloj kaj informiloj
Aliajn lernilojn verkis aŭ kompilis Bulthuis, G. J. Degenkamp, F. Faulhaber, d-ro F. C. Domenicus, J. B. Eiselin, Mees kaj „Merkurio“. Verketojn pri la movado kompilis G. P de Bruin, Isbrücker kaj J. M. Munters. Propagandaj broŝuroj aperis de Frato Augustinus, Baart de la Faille k. J. R. G. Isbrücker (kontraŭ Ido), H. Blok, G P. de Bruin, d-ro Domenicus, J. B. B. Dufrenne, C. F. Everts, F. Faulhaber (trad.) J. P. L. Niesten, Nutters, Klock, H. Linnebank, Lutkie, Smulders, Romein, Uitterdijk, P J. Vermaas, W. van Zon, Homulle (trad.).
Tradukoj el la nederlanda literaturo
El la epoko ĝis 1934 menciindas inter alie: P. A. S. van Limburg Brouwer: Akbar (J. C. kaj J. R. G. Isbrücker kaj Jan Ziermans), Joost van den Vondel: Gysbreght van Aemstel (J. R. G. Isbrücker), Hildebrand : El la Camera Obscura (fragmentoj, H. C. Mees), F. van Eeden: La Malgranda Johano (Bulthuis), S. Ulfers: Ostlorn (Wessel), Ivans: La Viro el Francujo (W. Versteeg-Graftdijk), W. G. van de Hulst: Jaĉjo Holm kaj liaj Amikoj (Hendrick Cornelis Leeuwen).
Xfce
Xfce (prononciĝas anglalingve: eks-ef-si-i ) estas grafika uzulinterfaco por diversaj Uniksecaj operaciumoj, kiel Unikso, Linukso, Solaris kaj BSD. Ĝia tuta agordaro ŝanĝeblas per muso kaj tial la agordaj dosieroj estas "kaŝitaj" por kutimaj uzantoj. "Ĝi estis kreita por esti produktiva, ĝi lanĉas aplikaĵojn rapide kaj konservas risurcojn de la sistemo." (Olivier Fourdan, ĉefverkinto)
Esperanto-movado en Nederlando
Esperanto-librejoj kaj -eldonejoj
Por la disvastigado de literaturo zorgis la Ĝenerala Librejo „Espero“ en Hago (1911-14), direktoro J. L. Bruijn kaj poste la „Centra Esperanto-Librejo“. Ĉi tiu, privata entrepreno de Bruijn, transformiĝis en 1919 en anonima societo kun financa partopreno de diversaj esperantistoj. Ĝia akcia kapitalo estas 10.000 guldenoj, el kiu ĉ. triono estas efektive enpagita. Lastjare (1933) la rentumo estis 51/2%. De 1922 la librejo estas gvidata kiel fako de profesia librejo. En 1932 la Federacio starigis Libro-Servon, kiu ne nur vendas, sed ankaŭ mem eldonas diversajn gravajn verkojn, ĉefe instruajn. En 1933 ĝi vendis je valoro de ĉ. 9000 guldenoj. De post 1930 ekzistas Centra Katolika Esperanto-Librejo en Eindhoven.
Xfce
La nomo "Xfce" (XForms Common Environment) devenas de la unua uzo de XForms. La kodo estis tute skribita denove sen XForms, la nomo ne ŝanĝiĝis sed ekde tiu momento ĝi skribiĝas "Xfce", sen majusklo por la litero 'F'.
Esperanto-movado en Nederlando
Esperanto-librejoj kaj -eldonejoj
Gravaj ne-esperantaj firmaoj, kiuj eldonis esperantaĵo(j)n estas: H. Honig, Utrecht, H. Meulenhoff, Amsterdam, P. Noordhof N. V., Groningen, W. J. Thieme & Cie, Zutfen J. B Wolters, Groningen, N. V. Joh. Ykema's Uitgevers Mij., Den Haag Nijgh ô Van Ditmar N. V., Rotterdam, N. V Lecturis, Eindhoven, Calenbach, Nijkerk.
Xfce
Xfce estas bazita sur la GTK+ 2.x ilaro (kiel GNOME). Ĝi uzas la Xfwm fenestrilon. Xfce similas la komercan fenestrilon CDE, sed malsimiliĝas pli kaj pli laŭ ĉiuj novaj versioj.
Esperanto-movado en Nederlando
Organoj
Membroj en 1933: ĉirkaŭ 3000 (inkluzive simpatiantaj membroj kaj organizoj)
Xfce
Xfce distribuaroj
Xfce ne estas tiom kutima en Linuksaj distribuoj kiel KDE kaj GNOME. Malmultaj distribuoj enhavas Xfce-on kiel la implicitan grafikan uzulinterfacon, tamen multaj entenas ĝin kiel elekteblan komponanton.
Jen kelkaj distribuoj kiuj entenas Xfce-on kiel ĉefan grafikan uzulinterfacon:
Esperanto-movado en Nederlando
Organoj
Sekcioj: 93. Servoj: librejo, ekspozicioj, vojaĝantaj. bibliotekoj, gazetara servo, ekzamenoj.
Aktivuloj: J. Benjamin, Hendrika Bishoff, J. Bout, Th. Buijs, J. Diehl C. de Klerk, L. van Munster, Jan Willem Minke, W. Mudde, F. de Regt, Bart Rijpstra kaj Gerrit Woud.
Nederlanda Katolika Esperantista Ligo kaj revuo Nederlanda Katoliko
Henri Damen, prezidanto, F. Marrevee, vicprezidanto, F. J. van der Burgt kaj P. G. Brand, sekretarioj, L. Weyts, kasisto, A. Beek, J. P. Korting, P. H. Penders kaj J. H. Westen estraranoj. Pastro L. J. Poel, religia konsilanto. Membroj: 1128, kiuj estas aŭtomate membroj de IKUE; lokaj grupoj: 33; lokoj, en kiuj la anoj loĝas: 219. Organo: Nederlanda Katoliko, monata, 21x14 cm. 12-16 paĝa. eldonnombro: 1200. Redaktoro P. M. Brouwer.
Nederlanda Societo Esperantista „La Estonto Estas Nia“ („LEEN“)
P. W. Baas, prezidanto E. de Wolf, sekretario kaj red. H. Wensel, kasisto kaj adm., f-ino G. H. Benink, 2-a kas, J. V. Holleman, vicprezidanto, E. A. Koot, 2-a sekretario, P. Hendriks, J. M. Duinker, W. Grolleman, Lissauer, bibl. - Organo: „Nederlanda Esperantisto“, 2-semajna, 24x15 cm, 16-paĝa 2000 ekz. Kunlaborantoj: Henr. de Lange, Mies Smith, Jan Van Schoor. Membroj; 1500; sekcioj: 31; kursanoj: ĉ. 850.
Servoj: biblioteko (530 verk(-et)oj kaj jarkolektoj), ekspozicioj, gazetara servo, radio- kaj poŝta komisionoj, ekzamenoj; Aktivuloj: Nelly Boom, H. W. G. Centjn, G. W. H. Cote, J D. van den Eijnde, J. L. Mast, C. Offerhaus, M. F. Onnen, J. van Ravestein Jr., A. Rutgers, W. H. G. van Tintecen, L. W. J. K. Thomson J. van der Velde, A. C. van der Vet, J. Vink, G. Wirix, W. Baaten, p. Hendriks, Joh. Hartog, P. Korte W. Kunnen, L. Morean, J. Telling, Ŝ. J. Ysselstein.
Nederlanda Kristana Esperanto-Societo
H. G. van Leeuwen, prezidanto, J. J. Wielheesen, sekretario, J. D. Brakel, kasisto kaj adm., H. Verburg, red. Org.: „Kristana Gazeto“, 2-semajna, 28x22 cm, 8-12-paĝa, 600 Esperantoroj. Membroj: 2.300.
Centra Esperanto-Propaganda Komisiono
Starigis sin mem, estas privata entrepreno en Nijmegen de jenaj Esperantistoj:
Vakero
Vakero (el la hispana "vaquero") estas rajdanta gardisto de brutoj en Nordameriko, adoptinta la vivmanieron de meksikiaj paŝtistoj (hispane "vaqueros"); en romanoj kaj filmoj kutime temas pri vakeroj el eks-meksikiaj subŝtatoj usonaj (Teksaso ktp), en la unua duono de la 19-a jarcento.
Esperanto-movado en Nederlando
Centra Esperanto-Propaganda Komisiono
Servoj: skriba kurso. Partoprenantoj: ĉiujare 3 000 ĝis 4 000.
Nederlanda Societo de Blindaj Esperantistoj
Sekretario R. Israels.
Gazni
Gazni (perse kaj paŝtoe غزنى, latinliterigo laŭ DMG Ġaznī; historie ankaŭ konata kiel غزنین / Ġaznīn kaj غزنه / Ġazna) estas urbo en la centra oriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la samnoma provinco Gazni. Laŭ takso en la jaro 2006 la urbo Gazni havis proksimume 48 700 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 30 425).
Gazni situas proksimume 130 kilometrojn sudokcidente de la urbo Kabulo, sur ebenaĵo 2 219 metrojn super la marnivelo. Ĝi fondiĝis iam en la antikva epoko, laŭ legendo ĉirkaŭ la jaro 1500 antaŭ nia erao, kaj estis konkerita fare de la armeo de la persa reĝo Kiro la 2-a, ekde tiam estante parto de la Persa Imperio. Ĝis la 7-a jarcento, la urbo estis verva centro de budhismo, sed tiam armeo de araboj konkeris la regionon kaj perglave konvertigis la loĝantojn al islamo, kvankam multaj lokuloj longe rezistis al la islamigo. Fine de la unua jarmilo, la urbo iĝis la vigla centro de la Gaznavida Imperio, kiu ekzistis inter la jaroj 963 kaj 1187, kaj inkluzivis grandajn partojn de norda Barato, Persio kaj Centra Azio. Ĉefa reganto de tiu epoko estis Mahmud de Gazni.
São Pedro do Ivaí
São Pedro do Ivaí estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.164 loĝantojn en 2010.
Listo de asteroidoj (70001–71000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 70001 ĝis 71000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Caleruela
Caleruela (Kalkoŝtonminejeto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La nomo estas diminutivo de "Calera", kio signifas en la hispana "Kalkoŝtonminejeto".
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Caleruelo. La censita populacio en 2011 estis de 283 loĝantoj kaj la denseco estas de 30,04 loĝ/km².
Situo
Caleruela estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 322 m; je 117 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 9.42 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°52′25″ N 5°15′31″ Ok.
Geografio
La municipio troviĝas situanta sur ebenaĵo en la komarko de la Campana de Oropesa kaj limas kun la municipaj teritorioj de Herreruela de Oropesa, Torrico, Valdeverdeja kaj Calzada de Oropesa, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
La setlejo fondiĝis en 1566. En dokumento de fino de 18a jarcento nomiĝas "Carreruela", kaj tiele ĝi estas konata en la komarko. Tio ne kongruas kun la menciita etimologio, kaj estus diminutivo de "carrera", tio estas vojo, aŭ veturejo.
Meze de la 19a jarcento ties unika industrio estis muelilo por oleo. La municipa buĝeto estis 3.000 "reales2, kiujn oni enspezis danke al kolekto de herbo kaj kverkoglano de la komunuma kverkarbaro.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 1,119 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu preskaŭ kvaroniĝis al malpli da 300.
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento ekde la Hispana transiro al demokratio (1979), la vilaĝo estis regata ĉiam de sama municipestro dekomence de dekstra partio UCD kaj poste de la socialisma partio dum 32 jaroj precize, ĝis 2011, kiam venkis balotadon la reprezentanto de la dekstra partio PP, nome María Teresa Fernández.
Münchwilen TG
Münchwilen estas komunumo kaj ĉefloko de la samnoma distrikto de Kantono Turgovio en Svislando. Ĝi havis 4,618 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Münchwilen situas ĉe la bordo de la rivero Murg, alfluanto de Turo en oriento de Turgovio meze inter Vinterturo kaj Sankt-Galo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Münchwilen, Oberhofen ĉe Münchwilen, Sankt Margarethen, Freudenberg, Holzmannshaus, Mezikon, Mörikon, Pfannenstil kaj Sedel.
Najbaraj komunumoj
Münchwilen limas en oriento al la urbo Wil en la najbara Kantono Sankt-Galo. En sudo la komunumo limas al Sirnach, en suokcidento al Eschlikon, en okcidento kaj nordokcidento al Wängi kaj en nordo al Bettwiesen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Münchwilen datiĝas el la jaro 1170. Plej fruaj arkeologiaj trovaĵoj datiĝas el la bronzepoko. Pruvita estas ankaŭ la ekzisto de keltaj kaj romiaj setlejoj.
Geoffrey Dalrymple Nash
Geoffrey Dalrymple NASH (naŝ), anglo, laŭvice multaj profesioj. Naskiĝis la 14-an de januaro 1882 en Aston Cantlow (konteo Warwickshire, Anglio).
Nash verkis poemojn kaj artikolojn por angla kaj aŭstralia gazetaro. Reveninte al Anglio el Aŭstralio, li dediĉis sin precipe al Esperanto-propagando. Lia poemaro Miniaturoj aperis en 1931.
Münchwilen TG
Historio
La hodiaŭa komunumo Münchwilen estiĝis per la kunigo de la municipoj Münchwilen, Oberhofen kaj Sankt-Margarethen en la jaro 1950.
Kurt Masur
Kurt MASUR (naskiĝinta la en Brieg (nun Brzeg en Pollando), mortinta la  en Greenwich / Konektikuto ) estis germana dirigento (orkestrestro).
Vivo
Masur studis en Breslaŭo (1942-1944) kaj en Lepsiko (1946-1948). Inter 1951 kaj 1953 li estis unua orkestromajstro en Erfurto, Lepsiko (1951-1953) kaj Dresdeno (1955-1958) direktante. En 1958 li nomumitis en Schwerin generalmuzikdirektoro kaj iris en 1960 kiel supera reĝisoro ĉe la operejon Komische Oper Berlinon. Tie li restis ĝis 1964.
Post la reveno Dresdenon en 1967 li estis ĉefdirektanto de la Dresdenaj Filharmonikistoj (ĝis 1972) transprenonte en 1970 samtempe la postenon renomitan de Gewandhaus-kapelestro en Lepsiko. Li sukcesis rangigi la orkestron inter la plej bonajn de la mondo. En 1991 li iĝis muzika direktoro de la Novjorka Filharmonio. En 2000 Masur iĝis ĉefo de London Philharmonic Orchestra en Londono (ĝis 2007), en 2002 de Orchestre National de France en Parizo (ĝis 2008).
Rolo en 1989
Masur estas subsignanto de la alvoko je paceco, kiu helpis ke ne verŝitis sango dum la lepsika demonstracio lunda en la 9.10.1989 dum la Turniĝo en GDR.
Fonto
Theilacker, Jörg: "Masur, Kurt", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)
Ermensee (stacidomo)
Ermensee estas fervoja stacidomo en Ermensee, Svislando.
Ŝivamogga
Ŝivamogga, laŭ kanara lingvo ಶಿವಮೊಗ್ಗ estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Ŝivamogga en subŝtato Karnatako en sudokcidenta Barato. La loknomo estis Ŝimoga ĝis 2014.
Geografio
Ŝivamogga situas sur altebenaĵo laŭ rivero en centro de la subŝtato en alteco 569 metrojn de la marnivelo. Bhadravati (Karnatako) troviĝas 17, Davangere 69, Ĉikkamagaluru 72, Ĉitradurga 94, Batkal kun marbordo 111, Hubli-Dharwad 164, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 241,Mumbajo 632, tutlanda ĉefurbo Delhio 1643, Kolkato 1656 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 populacio de Ŝivamogga estis. La legopovo estas 79%.
Historio
La loko apartenis al imperio de Aŝoko, baldaŭ al pluraj aliaj imperioj. Dum la rezista movado Mahatma Gandhi vizitis la lokon por instigi la batalon por nacia libereco.
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Ŝivamogga estas agrikultura. Oni kultivas plurajn nuksojn, rizojn, kokosojn. Apud la estonta flughaveno estis konstruita informteknologia parko.
Trafiko
En Ŝivamogga du stacidomoj funkcias. La urbego estas voja nodo, kuras vojoj al ĉiuj direktoj. 2 pontoj helpas la urban trafikon. Enlanda flughaveno estas konstruata, la internacia funkcias en Mangaloro.
Eduko kaj lingvoj
En Ŝivamogga la plej altnivela eduko okazas en la universitato, tamen je distanco de 20 km.
La ĉefaj lingvoj en 2011 estis kanara lingvo (kiel oficiala lingvo) (85%), la urduo estas minoritata lingvo.
Klimato
En Ŝivamogga jare pluvas averaĝe po 731 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, en januaro kaj februaro praktika ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 31 °C.
Kapucenoj
La nomo devenas de la pinta kapuĉo, kiun portas la kapuceno kun bruna robo. Kapucenoj (france: capucins, pro ilia granda kaj pinta kapuĉo) estas la anoj de la kapucena ordeno, franciskana almozulordeno.
Kun la franciskanoj kaj la minoritoj, la kapucenoj formas la tri branĉojn de la unua ordeno de sankta Francisko. La plej malnova klostro kapucena en Germanlingvio estas la kapucena monaĥejo en Innsbruck.
Historio
Instigo venis de Matteo de Bassi, monako de Klostro Montefalcone en la Duklando Urbino en 1525. La ordeno venis el la klopodo reorientiĝi pri la frokmodo kaj praregulo de Sankta Francisko el Asizo. La pastroj estu en tre proksima kontakto kun la popolamasoj; tio sukcesis kaj la klostroj unue estis nur el ligno kaj lomo kaj modestege ekipitaj.
La unuaj monakejoj estiĝis en Colemzone kaj Monte-Melone; en la jaro 1528 buleo papa konfirmis la komunumon kaj en 1529 ekzistis jam kvar klostroj. Mateo de Bascio iĝis la unua generalvikario ordena.
En 1536 papo Paŭlo la 3-a nomis la kapucenojn latinlingve minores capucini aprobante ilian tre severan regulon. La monakoj devis ofte fasti, malrajtis akumuli nutraĵojn, vojaĝis sen ĉapoj kaj ŝuoj, malakceptis premiojn dum almozpetado, uzis malkarajn liturgiajn ilojn.
Tre malkongruas al la severeco tia la vivstilo de Bascio kaj liaj du posteuloj: Bascio estis influema kaj devis kontraŭvole demisii, Fossombrone forpelitis el la ordeno, Bernardino Ochino estis kalumnianto. Ochino tamen sukcesis duan fojon elektiĝi generalvikario. En 1542 li iĝis kalvinismulo en Ĝenevo; estante predikisto li havis plurajn edzinojn paralele ĝis li mortis pro la pesto en 1561 en Moravio.
Ekde 1545 la ordeno vere ekfloris kaj venis en 1573 al Franclando, ĉirkaŭ la jaro 1600 al Germanjo, en 1606 al Hispanujo. En 1619 ili iĝis maldependaj de la malfavorantaj observantoj; ĉ. 1750 la kapucenoj havis en pli ol 50 provincoj kaj 3 kustodujoj pli ol 600 klostrojn kun 25.000 anoj. Ili perfektaj misiistoj estis ekz. en la Otomana Imperio, en Kongo, en Tibeto (kie la Dalai-lamao donis al ili stacion en Larissa) kaj en Brazilo. Nomite jezuitoj popularaj ili postvivis ĉiajn revoluciojn ekleziajn. Kontraŭ Reformacio ili batalis malscience kaj la ĉiama relativa malriĉeco neniam kaŭzis envion.
Predikon popularan kaj de tempo al tempo eĉ burleskan kontraŭ homoj malobservantaj virtojn kaj bonajn morojn ofte nomatas kapucenparolado (germane: Kapuzinade). Ili estas bona ekzemplo por rekta, efika kaj de ĉiuj homoj facile komprenebla animzorgado.
Fonto
Herders Conversations-Lexikon. Freiburg im Breisgau 1855, vol 3, p. 542-543, kio legeblas tie ĉi interrete.
Ethel Smyth
Ethel Mary Smyth (n. 23-an de aprilo 1858 en Sidcup; m. 8-an de majo 1944 en Woking) estis angla komponistino, dirigentino, verkistino kaj kunluktanto de la brita sufragetomovado.
La vivon de Ethel Smyth stampis la volo venki kiel komponistino kaj kiel tial gajni la agnoskon de la publiko. Male al siaj muzikkreantaj antaŭuloj Clara Schumann aŭ Fanny Hensel nask. Mendelssohn, kiuj ja „pretere“ komponis, Ethel Smyth pretendis esti taksita je sia laboro tiel samvalora kiel ŝiaj viraj kolegoj kaj vivi de tiu. La kompona verkaro de Ethel Smyth entenas simfoniaĵojn, ĉambromuzikon, ĥorkomponaĵojn kaj operojn. Ŝia plej konata opero estas The Wreckers. Ŝia plej konata komponaĵo tamen estas The March of Women, kiu fariĝis himno de la angla inmovado.
Edi Rama
Edi RAMA (naskiĝis en Tirano, do nun -jara) ekde la jaro 2006 estas gvidanto de la Socialista Partio de Albanio, kiu ĝis baloto de la 23-a de junio 2013 estis plej granda opozicia partio en Albanio; sekve de tiu baloto, kiun venkis lia partio, li estas la venonta ĉefministro de Albanio. Antaŭe Edi Rama estis nacia ministro de kulturo, junularo kaj sportoj de 1998 ĝis 2000 kaj urbestro de la nacia ĉefurbo Tirano de 2000 ĝis 2011. Edi Rama gajnis la baloton de junio 2013 pri la parlamento de Albanio, venkante Sali Berisha, lian ĉefan konkuranton.
Keiko Fujimori
Keiko Fujimori (Limo, 25-a de majo de 1975) estas komerca kaj politika administranto perua, kiu funkciis kiel Unua Damo de Peruo de 1994 ĝis 2000 kaj Kongresanino por Metropola Lima de 2006 ĝis 2011. Kiel filino de eksprezidento Alberto Fujimori kaj eksa prezidentedzino Susana Higuchi, la protokola titolo de lia patrino inter 1994 kaj 2000. Ekde 2010 ŝi prezidas Fuerza Popular, politika partio reprezentanta fujimorismon. Ŝi malsukcese klopodis fariĝi prezidanto en la elektoj de 2011 kaj 2016, ambaŭfoje venkitaj per mallarĝa rando en la dua voĉdona rondo.
Ižakovci
Ižakovci [iĵakovci], hungare Murasziget [murasiget] estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en municipo de Beltinci. La historia hungara loknomo estis Izsakóc, la nova nomo riceviĝis pro la hungariga politiko.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero), laŭ traira flanka vojo. Fervojo Murska Sobota-Ljutomer preteriras.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Inter 1941-1945 Murasziget denove apartenis al Hungario, ekde 1991 al Slovenio. En 1946 vilaĝa festego okazis.
Nowa Dęba
Nowa Dęba estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nowa Dęba en distrikto Tarnobrzeski.
Norda Savonio
Norda Savonio (Pohjois-Savo) estas provinco de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Orienta Finnlando. Ĝia areo estas kaj ĝi havas  loĝantojn (31.12.2005). La ĉefurbo estas Kuopio.
Amafero
Amafero estas plej ofte emocia kaj korpa amo, interhoma rilato. La esprimo amo aludas pri romantika kaj pasia flanko; la esprimo afero aludas pri kurt-tempa, malpli serioza.
La amaferoj povas konduki al pli longa amrilato kaj finfine pintiĝi en geedziĝo.
La amaferoj estas ŝatataj temoj de filmoj, romanoj.
Malalbergo
Malalbergo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 7911 loĝantojn.
Ĉefministro de Aŭstralio
La Ĉefministro de Aŭstralio aŭ en angla Prime Minister of the Commonwealth of Australia estas la ĉefministro de Aŭstralio. Tiu individua posteno estas la plej aĝa Minister of the Crown, la estro de la ministraro kaj de la priparolanto de la Nacia Sekurkomitato. La oficposteno ne estas menciata en la Konstitucio de Aŭstralio kaj ekzistas nur tra neverkitaj politikaj konvencio kaj tradicio. Spite tion, praktike ĝi estas la plej pova parlamenta posteno en Aŭstralio. La individuo kiu tenas la oficpostenon estas komisiita de la Ĝenerala Guberniestro de Aŭstralio.
Preskaŭ ĉiam kaj laŭ la konvencio, la Ĉefministro estas la estro de la majoritata partio aŭ la plej granda partio en koalicio de partioj en la Ĉambro de Reprezentantoj. Tamen, ne estas konstitucia postulo ke la ĉefminitro sidu en la Ĉambro de Reprezentantoj, aŭ eĉ estu membro de la parlamento, kvankam laŭ konvencio tio okazas ĉiam. La nura okazo kiam membro de la Senato estis nomumita ĉefministro estis John Gorton, kiu sekve rezignis sian senatan poienon kaj estis elektita kiel membro de la Ĉambro de Reprezentantoj (Senatano George Pearce funkciis kiel ĉefministro dum sep monatoj en 1916 kiam Billy Hughes estis transmare).
Scott Morrison tenis la oficpostenon de Ĉefministro ekde la 24a de Aŭgusto 2018.
Amoristo
Amoristo povas esti:
(14896) 1992 EB26
(14896) 1992 EB26 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nils Ferlin
Nils Johan Einar FERLIN (1898 - 1961) estis sveda poeto. Dum juneco li estis aktoro. Liaj poeziaĵoj miksis melankolion kun humoro; kelkaj el ili iĝis vortumoj de kantoj. Ĉefa temo estis la tradicia urba vivo de Stokholmo.
Soliva
Soliva havas plurajn signifojn:
Provinco Blagoevgrad
La provinco Blagoevgrad (Област Благоевград; vidu la artikolon oblasto) - situas en la sudokcidento de Bulgario, lime al Grekio kaj al Nord-Makedonio. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 323 552 homoj, el kiuj pli-malpli 20 procentaĵoj vivas en la administra centro Blagoevgrad. La provinco kovras areon de 6 449 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 14 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo E. La provinco estas tre montara kaj interalie kovras la montoĉenojn Rila kaj Pirin, kun samnomaj naciaj parkoj.
Pirin (bulgare Пирин [pirin], greke Πιρίν [pirín], antikva nomo orbelos) estas altmontaro en sudokcidenta Bulgario. Ĝi situas en la provinco Blagoevgrado ĉe la limo de la regiono Makedonio de Grekio kaj iom oriente de la slava Nord-Makedonio - laŭ difino de la limoj, la montaro situas aŭ en aŭ ĉe la orienta rando de Antikva Makedonio.
São Pedro do Paraná
São Pedro do Paraná estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.494 loĝantojn en 2010.
Luanĉeng
Luanĉeng, ĉine 栾城 estas metropolo en Ĉina Popola Respubliko, en prefektejo de Ŝiĝjaĝŭango.
Geografio
Luanĉeng etendiĝas en nord-orienta parto de la lando apud Ŝiĝjaĝŭango.
Historio
Historio de Luanĉeng ligiĝas al Ŝiĝjaĝŭango, kiel antaŭurbo aŭ dorma urbo.
Trafiko
Luanĉeng ligiĝas voje al Ŝiĝjaĝŭango, kie internacia flughaveno funkcias.
Notoj
Luanĉeng troviĝas en urbolisto de germana Vikipedio, tial, kiel la cetaraj ĉinaj urboj, estas traktata urbo, eĉ metropolo laŭ ties dateno.
Naturscienco, Mondkoncepto, Religio
Naturscienco, Mondkoncepto, Religio. De Reinke, en Esperanton tradukis Ewald Brenken. 927, 164 paĝoj. Filozofia traktaĵo pri problemoj de la scienco kaj kredo. Multaj citaĵoj porreligiaj.
(10620) 1997 WQ34
(10620) 1997 WQ34 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
M25
Pri la aliaj signifoj de "M25" vidu artikolon M kun nombro.
M25 nombras almenaŭ 86 stelojn, el kiuj du gigantoj, de spektroklaso G, kaj U Sagittarii: cefeido de periodo 6,74 tagoj malkovrita en 1956.
Du gigantaj steloj de spektroklaso M estas tie ankaŭ videblaj, sed ne estas anoj de la amaso.
Marna Nouă
Marna Nouă [marna noŭə] (hungare: Feketetelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Sanislău.
Universitato Sainte-Anne
Fondita en 1890, Universitato Sainte-Anne (Université Sainte-Anne) estas la ununura franclingva universitato de Nov-Skotio kaj la plej malnova franclingva universitato ĉe la marbordaj provincoj de Kanado. Kvankam fondis ĝin la Kongregacio de Jesuo kaj Maria (la Eŭdistoj), Universitato Sainte-Anne fariĝis publika universitato laika en 1970. Ĝi situas en tre bela loko en la vilaĝo de Church Point ĉe la marbordo de la golfeto de Sankta Maria apud la Golfo de Fundy. Universitato Sainte-Anne funkcias tute en la franca kaj ofertas universitatajn programojn en francaj studoj, anglaj studoj, historio, folkloro, sciencaj studoj ĝeneralaj, komercaj studoj, kaj pedagogio. Dum la somero kaj dum la normala studjaro, ĝi ofertas intensivajn franclingvajn kursojn je pluraj niveloj.
László Nyulászi
László Nyulászi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Nyulászi post la necesaj studoj laboras en la Teknikauniversitato de Budapeŝto. Li akiris sciencajn gradojn Ph.D. en 1993 ĉe la universitato, DSc en 1998 ĉe la akademio. Paŝo post paŝo li atingis pli altajn instruajn rangojn, fine li estas katedresto kaj profesoro. Li okupiĝas pri la neorganika kemio, precipe pri kemiaj kombinaĵoj de fosforo, pli malofte de silicio kaj karbono. Li ricevis premiojn en 2010 kaj 2012.
Champaign
Champaign [ˌʃæmˈpeɪn] estas urbo en kantono Champaign, Ilinojso, Usono. La urbo troviĝas je 135 mejloj (217 km) sude de Ĉikago, je 124 mejloj (200 km) okcidente de Indianapolo, Indianio, kaj je 178 m (286 km) nordoriente de Sankta Luiso, Misurio. Laŭ la usona censo estis 84,513 loĝantoj je 1a de Julio 2014. Champaign estas la deka plej loĝata urbo en Ilinojso, kaj la kvara plej loĝata en la ŝtato ekster la ĉikaga metropola areo.
Champaign dividas la universitatan terenon de la Universitato de Ilinojso ĉe Urbana-Champaign kun ĝemelurbo Urbana.
Champaign estas ankaŭ la domo de la komunuma kolegio Parkland College.
Konataj urbanoj
Champaign fondiĝis dum 1855 kiam la fervojo Illinois Central Railroad metis trakon du mejloj (3 km) okcidente de Urbana. Antaŭe nomita "West Urbana", ĝi estis renomita Champaign kiam ĝi akiris urboĉarton dum 1860.
Pelișor
Pelișor estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Hildrizhausen
Hildrizhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Böblingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Iris Mittenaere
Iris Mittenaere (naskiĝis en Lille) estas franca persono kiu estis elektita "Miss Nordo-Kaleza Markolo 2015" kaj poste "Miss Francio 2016".
Miss Francio 2016
Danke al sia venko, Iris Mittenaere fariĝas la dua Miss Nordo-Kaleza Markolo elektita Miss Francio kaj samtempe donas al sia regiono duan sinsekvan titolon post la venko de Camille Cerf en 2015.
Ŝiaj daŭfeninoj estas:
Miss Universo 2016
Iris Mittenaere estis elektita Miss Universo 2016, en Mall of Asia Arena (Filipinoj) la.
Natan la saĝulo
Natan la saĝulo. Drameca poemo, verkita de Lessing en 1779. Karl Minor tradukis la dramon el la germana en 1923 por la festprezentado ĉe la UK en Nürnberg, 1923. (rigardu Natan la Saĝulo-libro)
Ĝia problemo: la ideo de la homamo kaj toleremo superanta la dogmojn kaj malamon, ĉar unue ni estas homoj kaj nur poste kristanoj, judoj aŭ mahometanoj. Laŭ la tradukinto oni devas konsideri la tradukon unue kiel Esperant poemon kaj nur duavice kiel tradukitan el alia lingvo klasikan dramon.
Banyuls-dels-Aspres (stacidomo)
Banyuls-dels-Aspres estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Banyuls-dels-Aspres, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Elne - Arles-sur-Tech (680000).
2264 Sabrina
2264 Sabrina estas malgranda, meze hela kaj nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de unu legenda princino Hafren, (latinigita en Sabrina), filino de la reĝo Lokrino, dronita en la rivero Severn.
Villabraz
Villabraz [biljaBRAZ] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco. Villabraz estas komprenebla etimologie kiel Vilaĝo de Blazio, alude al iama loĝanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villabraz, Alcuetas kaj Fáfilas, okupas totalan areon de 36,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Valencia de Don Juan, Pajares de los Oteros, Matadeón de los Oteros, Villaornate y Castro, Matanza de los Oteros, Fuentes de Carbajal kaj Castilfalé.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
György Válaszúti
Biografio
En 1571 György Válaszúti instruis en Koloĵvaro, de kie li venis verŝajne en la sekva jaro al Dunántúl. Ekde 1574 li estis heplpastro en Peĉo, ekde 1588 gvidanta pastro. Li estis adepto de Ferenc Dávid. Lia verko pri Pécsi dipusta en la fino de 1588 enhavas plurajn dokumentojn valorajn. Laŭ unu supozo li verkis ankaŭ la A debreceni disputa (1573).
9460 McGlynn
9460 McGlynn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).