cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sándor Báróczi
BÁRÓCZI Sándor (pro. ba:ro:ci), Bárótzi estis hungara verkisto, tradukisto naskita en Ispánlaka la 11-an de aprilo 1735 kaj mortinta en Vieno la 24-an de decembro 1809.
Biografio
Sándor Báróczi studis en kolegio de Nagyenyed kaj li paŝis en la servon de la kancelario de Transilvanio. De 1760 li estis ano de la hungara nobela gardistaro en la kortego de Vieno, de 1802 kolonelo. Li pensiuliĝis en 1806. Li tradukis el germana kaj franca lingvoj (Kassándra, I–VII., Bécs, 1774, Calprenède francaj romanoj; Erkölcsi mesék, Bécs, 1775, Marmontel el franca).
Akademio de Arkadio
Akademio de Arkadio aŭ Pontifika Akademio de la Arkadianoj (en la itala: Accademia dell'Arcadia aŭ Pontificia Accademia degli Arcadi) estis beletra societo fondita en Romo en 1690, fare de Giovanni Vincenzo Gravina kaj Giovanni Mario Crescimbeni, kun la Paolo Coardi el Torino, dum kunveno en la monaĥejo apud la preĝejo de San Pietro in Montorio, de dek kvar beletruloj el grupo, kiu formiĝis ekde 1656 ĉirkaŭ reĝino Kristina el Svedio kiu abdikis en 1654, konvertiĝis al Katolikismo kaj ekloĝis en Romo. Al la grupo apartenis i.a. Giuseppe Paolucci el Spello, Vicente Leonio el Spoleto, la romanoj Silvio Stampiglia kaj Jacopo Vicinelli, la ĝenovanoj Pompeo Figari kaj Paolo Antonio del Nero, la toskanoj Melchiorre Maio el Florenco kaj Agostino Maria Taia el Sieno, Giambattista Felice Zappi el Imola kaj kardinalo Carlo Tommaso Maillard de Tournon el Nico.
Post la morto de la mecenato, la Akademio fondiĝis je ŝia memoro kaj ŝi estis nomumita patronino. La originala propono estis reformi la italan poezion laŭ inspiro de la klasika paŝtista poezio. Ĝia unua formala sesio okazis la 5-an de Oktobro 1690 kaj tuj fariĝis societo tre ekskluziva kaj prestiĝa.
La akademio ekuzis terminaron kaj la simbologion de la tradicio de la legendaj poetoj-paŝtistoj de la regiono de Arkadio. Ĝiaj membroj estis nomataj "paŝtistoj" kaj la knaba Jesuo (unue adorita de paŝtistoj) estis elektita protektanto de la societo, kies insigno estis fluto de Pan konturita de branĉoj de laŭro kaj pino. Ĉiu partoprenanto devis adopti, kiel pseŭdonimon, nomon laŭ greka paŝtista inspiro.
La akademio fine fariĝis vera literatura movado, kiu disvastiĝis tra tuta Italio kiel respondo al la tiam konsiderata kiĉa baroko. Inter elstaraj membroj Alessandro Scarlatti, Alessandro Stradella kaj Arcangelo Corelli i.a. Laŭlonge de la postaj jarcentoj, ĝi fariĝis grava kultura centro kaj transformiĝis en 1925 je instituto de historiaj kaj beletraj studoj kun subtitolo Accademia Letteraria Italiana.
Sem-Peixe
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1897.
7945 Kreisau
7945 Kreisau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Aparecida (Paraibo)
Aparecida estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 7.676 loĝantojn en 2010.
Rigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Urho Kekkonen
Urho Kaleva KEKKONEN (naskiĝis la 3-an de septembro 1900 en Pielavesi, mortis la 31-an de aŭgusto 1986 en Helsinko) estis finna politikisto, kiu estis ĉefministro de 1950 ĝis 1956, kaj estis la plej longe reganta prezidanto de Finnlando de 1-a de marto 1956 ĝis 27-a de januaro 1982. Kekkonen daŭrigis la aktive neŭtralan politikon de sia antaŭulo Paasikivi, kio ebligis al la lando havi bonajn rilatojn kaj kun socialismaj ŝtatoj, kaj kun la ŝtatoj de NATO. Lia libro La Finna Vojo aperis esperantlingve en 1989. Kekkonen havis pli grandan politikan forton ol antaŭaj kaj postaj prezidantoj de Finnlando.
Frua vivo
Kekkonen plenkreskis inter modestaj cirkonstancoj en norda Finnlando. Li estis filo de arbaristo.
Li partoprenis dum la libereca kaj civita militoj en 1918 kiel kuriero. En la sendependa Finnlando laboris li kiel policisto kaj ĵurnalisto. En 1921 li translokiĝis al Helsinki, kie li studis juron kaj en 1926 finis tion. Unu jaron post tio, li iĝis advokato, sed li devis retiriĝi post mallonga tempo pro siaj krudaj rimarkoj. Politike tiutempe li estis naciisto kaj aperis en la ekstremdekstra rando de la politiko. Li agadis en 1936 kiel deputito de la Agrara Ligo en la finnlanda parlamento.
La erao kiel prezidanto
En 1956 li iĝis elektita prezidanto de Finnlando per eteta plimulto (151:149 voĉoj) kontraŭ la socialdemokrata Karl-August Fagerholm. De la komenco de sia enoficiĝo, li havis ĉiaman konflikton kun la plimulto de la partioj. Lin apogis nur la Popolaj Demokratoj kaj la Agrara Ligo (hodiaŭ: centra partio), en kiu ankaŭ li anis. Li ĉiam strebis konservi la sendependecon, neŭtralecon de Finnlando. Kvankam li estis klerulo, ofte akre disputis kun la partioj. Iom post iom la aliaj ĉefaj partioj komencis subteni lin, en 1968 tiel faris social-demokratoj kaj en 1974 la dekstra Koalicia partio. En 1974 lia prezidanta periodo estis plilongigita per eksterordinara leĝo ĝis 1978, ĉar li ne volis kandidatiĝi en elektoj, kiuj devus okazi en 1974.
Li certigis la neŭtralecon de Finnlando en 1975 per la Konferenco pri sekureco kaj kunlaboro en Eŭropo. Tiu politika sukcesego estas taksebla lia politika pinto.
Aleksandro de Linkestis
Aleksandro (Αλέξανδρος), filo de Eropo de Linkestis, estis indiĝena de distrikto de Supra Macedonio nome Linkestis, el kio li estis kutime nomita Aleksandro de Linkestis aŭ Aleksandro Linkestes. Justino faras la raran eraron nomi lin frato de Aleksandro, dum en aliaj lokoj li uzas la ĝustan esprimon.
Urho Kekkonen
La erao kiel prezidanto
Kekkonen suferis akcidenton dum fiŝhokado en Islando aŭtune de 1981 kaj tio kondukis al fizika (cerba) perturbo kaj malkapablo pri oficeja laboro. Oni elektis kiel lian posteulon Mauno Koivisto kaj li mortis en 1986, kvin jarojn post la akcidento.
Aleksandro de Linkestis
Li estis samtempulo de Filipo la 3-a (Macedonio) kaj de Aleksandro la Granda. Li havis du fratojn, nome Heromenes kaj Arabeo; ĉiuj tri estis sub suspekto pri ia partopreno en la murdo de Filipo la 2-a (Macedonio), en 336 a.K. Aleksandro la Granda, post sia ascendo, mortigis ĉiujn kiuj partoprenis en la murdo, kaj Aleksandro la Linkesta estis la nura kiu ricevis pardonon, ĉar ankaŭ estis la unua kiu omaĝis Aleksandron la Grandan kiel reĝo. Sed la reĝo Aleksandro ne nur pardonis lin, sed ankaŭ eĉ faris lin sia amiko kaj plialtigis lin al altaj honoroj: li ricevis la komandon de armeo en Trakio, kaj poste ricevis la komandon de la Tesalia kavalerio. Tiele li akompanis Aleksandron al lia orienta ekspedicio. En 334 a.K., kiam Aleksandro estis ĉe Faselis, li ricevis informon ke la Linkesta havis sekretan korespondadon kun la reĝo Dario la 3-a (Persio), kaj ke oni promesis al li grandan monkvanton, por ke li murdu Aleksandron. La leterportanto el Dario estis kaptita de Parmenio kaj portita antaŭ Aleksandro, kaj tiele la perfido estis konsiderata pruvita. Sed Aleksandro la Granda, timante krei malamikecon ĉe Antipatro, la regento de Macedonio, kies filino estis edzino de Aleksandro Linkestes, kvankam ricevis konsilon mortigi tiun, tion ne faris kaj nur elpostenigis lin kaj tenis lin areste. Tiele li devis iri ĉirkaŭ tri jarojn kun la armeo en Azio, ĝis 330 a.K., kiam, Filotas estis ekzekutita pro simila krimo, kaj la Macedonianoj petis ke ankaŭ Aleksandro Linkestes estu simile juĝita kaj punita. Aleksandro la Granda akceptis, kaj ĉar la perfidinto ne povis senkulpigi sin, li estis mortigita ĉe Aleksandrio Proftazia, nome ĉefurbo de Drangianio.
Urho Kekkonen
Verkoj en Esperanto
La politika testamento de Urho Kekkonen aperis en Esperanto sub la titolo La finna vojo en 1989, en la traduko de Osmo Buller. La verko estas tradukita el Esperanto en la hungaran.
Aleksandro de Linkestis
La celo de tiu perfido estis probable akiri posedon de la trono de Macedonio, kiu antaŭ la regado de Amintas la 3-a (Macedonio) estis dum tempo apartenanta al lia familio.
Pál Réz
RÉZ Pál (re:z) estis hungara literaturhistoriisto, tradukisto, kritikisto naskita en Arad la 25-an de julio 1930 kaj mortinta la 11-a de majo 2016 en Budapeŝto.
Biografio
En 1944 Pál Réz fuĝis el geto de Nagyvárad, sed oni denove internigis lin. Li finis francan-hungaran fakojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj ekde 1951 li estis redaktoro de libroeldonejo Szépirodalmi Könyvkiadó kaj ekde 1989 la ĉefredaktoro de monatrevuo Holmi. Li estas pli juna frato de Ádám Réz.
Slalom (filmo, 2020)
Slalom estas franca-belga drama filmo reĝisorita de Charlène Favier, eldonita je 2020. Ĝi estas la unua fikcia longa filmo de la reĝisoro. Ĝi estas elektita por la Festivalo de Cannes de 2020.
Resumo
Lyz, 15 jaraĝa, aligas al trejnejo-lernejo de skiado ĉe vilaĝo en la francaj Alpoj. Fred, ŝia nova trejnisto kaj eksa ĉampiono, tuj rimarkas ŝian talenton kaj farigas ŝin sia ĉefa trejnato. Sub la gvidado de Fred, Lyz rapide gajnas multajn venkojn, sed komencas fali sub la absolutan influon de sia trejnisto.
Ligiloj
Paĝo pri Slalom sur AlloCiné
Marie Ellington
Marie Hawkins Ellington, naskiĝinta kiel Maria Hawkins, vidviniĝinta Maria Hawkins Cole, (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1922 je Bostono en Masaĉuseco kaj mortis la 10-an de julio 2012 je Boca Ratón en Florido ) estis usona kantistino de ĵazo.
Vivo
Hawkins devenis el nigrula eminentula familio de Bostono. Ŝi alkreskis kune kun siaj fratinoj ĉe sia onklino Charlotte Hawkins Brown, kiu per Palmer Memorial Institute estis fondinta la unuan gimnazion por nigruloj en Norda Karolino kaj estris tiun. Marie Hawkins vizitis ĉi tiun lernejon en Sedalia. La eleganta juna virino geedziĝis en 1943 kun bombaviadila piloto Spurgeon Ellington, kiu oktobron de la sama jaro perdis sian vivon en la Dua Mondmilito. Inter 1943 kaj 1945 ŝi kantis ĉe Duke Ellington, de kiu ŝi ne estis boa.
En 1948 ŝi geedziĝis kun Nat King Cole, kun kiu ŝi konatiĝis en 1946 okaze de spektaklo en Zanzibar Club je Los-Anĝeleso. El ĉi tiu geedzeco devenis en 1950 la filino Natalie Cole, kiu mem diskoniĝis kiel kantistino, same kiel la ĝemeloj Timolin kaj Casey, naskiĝintaj en septembro de 1961. Meze de la 1950-aj jaroj la paro adoptis la gefilojn de la fratino de Marie Ellington, post kiam la du gepatroj estis mortintaj. Adopta filino Carol fariĝis pli malfrue aktoro; adoptofilo Nat Kelly mortis frue. Por prizorgi la pligrandiĝintan mastrumaĵon, ŝi jam ne povis kiel en la komenca tempo koncertvojaĝi kun Cole aŭ strikte laŭiri sian karieron. Laŭ la biografo de Nat King Cole, Daniel Mark Epstein, ŝi persistis kontraŭ la malamikaĵoj de blankulaj najbaroj, kiuj ne volis, ke en la nobla loĝkvartalo Hancock Park en Beverly Hills loĝu nigruloj.
En 1969, kvar jarojn post la morto de Cole, la vidvino komencis trian geedzecon kun Gary DeVore, sed sepöariĝis de li en 1976.
Verkado
Ellington okupigis la kantistinon, kiu la kantpartiojn en 1945 dividis kun Joya Sherrill, kiam li bezonis himne brilan voĉon, ekzemple en la parto „Mauve“ el „Black, Brown and Beige“. Kompare kun sia antaŭulo Betty Roche ŝi kantis kun esence pli da blusa sonkoloro. Pro la sonregistrada bojkoto ŝiaj aktivaĵoj ĉe Ellington estas malbone dokumentitaj. El ĉi ti tiu periodo ŝi nur estas aŭdebla sur diskoj, kiujn produktis kaj disdonis la usona armeo dum la milito. Nur en 1977 aperis ŝiaj sonregistraĵoj el Carnegie Hall.
Foje ŝi prezentis ekde 1947 kun la triopo de Nat King Cole. Ties sonregistraĵojn en 1949 ŝi ankaŭ kunverkis kiel gasto. En 1954 aperis albumo kun ĵazaj normkantoj, je kiu la orkestro deBilly Vaughn akompanis ŝin: Duke Ellington bonvenigis ĉi tiun diskon vere entuziasme: En 1957 ŝi ankaŭ prezentis en la televidspektaklo de Cole kaj kantis tie kun li duope. Kroman diskon ŝi publikigis en 1966 ĉe Capitol Records.
En 1971 ŝi publikigis sian personece intiman biografion Nat King Cole: An Intimate Biography. Pli malfrue ŝi produktis propran spektaklon, per kiu ŝi prezentis en Aŭstralio.
Mauchenheim
Mauchenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Zaječice
Vilaĝo Zaječice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en ebenaĵo ĉe la rivereto Ležák, 5 km oriente de la urbo Slatiňany, 5 km okcidente de la urbo Chrast, ĉe la ŝoseo n-ro 358 inter Slatiňany kaj Litomyšl. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Geologio kaj paleontologio
Unuaj raportoj pri pasinteco de areo Zaječice prezentas paleontologio. Pruvoj pri ekzisto de la plej malnova faŭno oni trovas en teritorio Studená Voda - Bítovánky sur kampo apud arbaro, kie sur estinta fundo de kretacea maro estas multaj premaĵoj de konkoj de tiamaj maraj animaloj. El tempoj kiam la maro jam descendis oni ĉi tie trovis molaron de ekstreme malnova plantomanĝanta besto, nun videblan en muzeo en Chrast.
Historio
En parto de la vilaĝo, kie ne estis origina fortikaĵeto, oni post la jaro 1580 fondis ankaŭ korton kaj fortikaĵeton. En tiu loko pli poste estis administra centro de la kortego ĝis la jaro 1925, kiam okaze de grundreformo la korto estis nuligita kaj la domo transigis al municipa komunumo kaj en ĝi estas sidejo de la ofico.
Vieux-Port - Hôtel de Ville (Metroo de Marsejlo)
Vieux-Port - Hôtel de Ville estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
William Gibson
William Ford Gibson [ŭiliam ford ĝibson] (naskiĝis la 17-an de marto 1948 en Conway, Suda Karolino) estas usona-kanada sciencfikcia verkisto, kreinto de ciberpunko kaj ideo de ciberspaco.
Libro de Ritoj
La Libro de Ritoj (禮記 ; en hanyu Pinyin Lǐjì) estas unu el gravaj verkoj de Konfuceismo. Ĝi priskribis la sociajn formojn, registaran sistemon kaj ceremoniajn ritojn de la Dinastio Zhou (ĉ. -1050 - -256).
Oni ne devas konfuzi ĉi tiun verkon kun La Ritoj de Zhou (周礼) kaj Libro de Etiketo kaj Ceremonioj (仪礼/儀禮).
Historio
La Konfuceismaj klasikoj, tiel kiel la Libro de ritoj havis multsignifan influon en ĉina historio. La klasikaĵo estis reverkita kaj redaktita origine de disĉiploj de Konfuceo, post la "Brulo de la libroj" en -213.
Berebisto
Berebisto (ankaŭ Berebistas, Birebistas aŭ Burebistas) estis reĝo de dakiaj triboj, kiu formis etendan sed mallongdaŭran imperion en la teroj de la Danubio inter la jaroj 60 a. K. kaj 44 a. K. Por tio li ricevis la helpon de Deceneo, pastro, kiu ĉerte faris religian kaj moralan reformon en lia regno kaj devigis la forhakadon de vitejoj.
Li unuigis la loĝantaron de trakianoj de la rivero Hercinica (la aktuala Morava) okcidente, ĝis la Bug en la oriento, kaj de la Karpatoj norde ĝis Dionisopolo, elektante sian ĉefurbon (nomitan Argedava aŭ Sargedava) proksime de Kostoşvi, nuntempe en la sudokcidento de Rumanio, en la montetoj Orăştie, kie ili starigis la fortojn. Li konkeris teritoriojn ĉirkaŭe kaj eĉ ĝis Trakio en Grekio, tio estas de Danubo al Moravo.
Tiom granda estis lia povo ke Pompeo klopodis alianciĝi kun li por la enlanda milito kontraŭ Julio Cezaro, sed tio ne realiĝis pro ties ĉi murdo, kiu okazis pli-malpli samtempe kun la propra murdo de Berebisto. Tiam ties ĉi regno disiĝis.
3934 Tove
3934 Tove estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen (kun, laŭ iaj fontoj, Karl Augustesen kaj Hans Jørn Fogh Olsen) elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Tove" en omaĝo al Tove Augustesen, edzino de la dana astronomo Karl Augustesen.
Tohmajärvi
Tohmajärvi estas komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando, proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando.
Eble la plej konata en Tohmajärvi loĝinta homo estas kantistino Katri Helena.
Malgrandaj partoj de areo de Tohmajärvi estis cedita al Sovetunio en Vintra milito kaj Daŭriga milito. Sed restinta parto de plejparte cedita kaj do nuligata najbara komunumo Pälkjärvi estis ligita al Tohmajärvi, tiu areo estis pli vasta ol perditaj areoj de Tohmajärvi kaj do la area cedo vastigis areon de Tohmajärvi, kvankam ankaŭ Tohmajärvi estis unu el finnaj komunumoj, kiuj perdis partojn de sia areo.
Antal Szécsen
Grafo Antal SZÉCSEN [sEĉen], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szécsen Antal estis hungara politikisto, historiisto, membro de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy.
Antal Szécsen naskiĝis la 1819 en Buda. Li mortis la 1896 en Aussee.
Biografio
Antal Szécsen frekventis lernejojn en Buda, Pozsony kaj Vieno. Post lernado li longe vojaĝis en Francio, Italio, Germanio, Anglio. Hejmenveninta li havis diversajn ŝtatajn postenojn. En 1843 li membriĝis al la parlamento, baldaŭe li estis ankaŭ ministro. Li politikadis kontraŭ Lajos Kossuth. Li ricevis diversajn premiojn, ordenojn. Li havis edzinon, kiu naskis filon kaj 3 filinojn.
Dorothy Henderson
Dorothy Henderson (1900-1986) estis kanada esperantistino kaj mecenato de Esperanto.
El ĉiuj ĉambroj en la domo de UEA la unua, kiu en 1963 ricevis "donacanton", estis la "Kanada Ĉambro", kiu servas kiel biblioteko. S-ino Henderson ne nur pagis por la ĉambro, por la rajto doni al ĝi nomon, ŝi ankaŭ donacis la por tiu biblioteko aparte kreitan ligno-skulptitan meblaron, en kies seĝoj troviĝas la blazonoj de ĉiuj kanadaj provincoj. (Revuo Esperanto 1963/5)
Filino de kunfondinto de General Motors, nun giganta internacia entrepreno, ŝi ja disponis pri pli da mono ol la plej multaj homoj. Tre malofte riĉuloj disdonas sian monon tiel malavare kiel Dorothy Henderson. Ne nur asocioj kaj multaj individuoj en Esperantujo ricevis monon de ŝi. Ŝi same malavare subtenis la Asocion por Unuiĝintaj Nacioj, sian eklezion kaj multajn individuojn.
Ŝi aŭdis Esperanton la unuan fojon kiam Eizo Itoo, la konata japana Oomotano, faris paroladon al la mondfederistoj en Toronto, kiun Vilma Eichholz interpretis anglen. Poste ŝi vizitis s-inon Eichholz por detale informiĝi pri Esperanto, kaj petis ŝin, instrui ŝin kaj ŝiajn amikojn. S-ino Eichholz en la komenco timis havi postuleman, pli ol 60-jaran milionulinon en la kurso, sed montriĝis, ke ŝi estis la plej diligenta el ĉiuj. Kursofine ŝi jam donis siajn Esperantajn poemojn por korekto!
S-ino Henderson prenis privatajn Esperanto-lecionojn de Agnes Nii,la fratino de Hilda Dresen, kaj poste pasis la ekzamenon por kursgvidanto kaj ankaŭ instruis Esperanton. Ŝi verkis ok publikigitajn librojn [anglalingvajn] kaj multajn artikolojn, en kiuj ŝi ofte menciis Esperanton. Pri ŝiaj impresoj pri 46-a U.K. ŝi sukcesis aperigi grandan artikolon en grava Kanada ĵurnalo.
Orsay
Loĝantoj de Orsay estas nomataj Orcéens.
Daun (apartigilo)
Daun estas:
Daun estas la nomo de jenaj personoj:
familia nomo:
devennomo:
Elias Birnstiel
Elias BIRNSTIEL (naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1600 en Erfurto, entombigita la en Stotternheim; latina nomversio Birnstilius) estis turingia teologo protestanta kaj scienculo.
Vivo
Birnstiel ekstudentis en sia naskiĝurbo en 1618. Ĉar tiutempe normalis iĝi studento je la aĝo de 18 jaroj oni konkludis lian naskiĝjaron. Poste Birnstiel estis instruisto ĉe la Konsilantargimnazio. En 1632 li estis pastoro en Kleinbrembach kaj en 1649 en Stotternheim. Inter 1658 kaj 1664 li respondecis pri la paroĥujo de Erfurto-Schwerborn. Li edzinigis certan Anna kaj havis filinon nome Christina, baptita en la 20.3.1653.
Verkoj
S. Aurelii Augustini Aureum Votum: Inter Brachia Salvatoris mei vivere volo, & mori cupio / Quod pro Scito Adoptivo, scutoque Christianissimo, metrica toga varie a variis exornari, & publicae lucis fieri curavit M. Elias Birnstilius, Eidem Salvatori a ministeriis divinis - tiu ĉi libron eldonitis en 1665 en Erfurto, kiu estis dediĉita al la princĉefepiskopo de Majenco Johann Philipp von Schönborn jam en la jaro 1661-a. En ĝi troviĝas kolekto de poemoj de 54 plusaj aŭtoroj, kiuj variigis ĉitaĵon laŭsupoze de Aŭgusteno de Hipono laŭ diversaj rimsistemoj latinaj. Inter la verkistoj estis ekz. Caspar von Barth kaj la landgrafo Morico (Hesio-Kaselo).
En tiu ĉi libro Birnstiel publikigis fine ankaŭ siajn proprajn versiojn: "Inter brachia Salvatoris mei et vivere volo et mori cupio" (En la brakoj de mia Savinto mi deziris vivi kaj mori). Fakte temis pri citaĵo el la libro Manuale Augustini, antologio de komtemplaĵoj de nekonata kolektisto, ne de Aŭgusteno mem. La de Birnstiel preferita versstilo estas miksaĵo de heksametroj kaj pentametroj, ĉefe en la latina (kelkaj ankaŭ en la helena lingvo). Siajn versaĵojn Birnstiel titolis Lucubrationes.
Literaturo
Jochen U. Frankl: "In Quo Sint Omnia. Die Lucubrationes des Elias Birnstilius", en: Ulrich Schlegelmilch, Tanja Thanner (eld.): ''Die Dichter und die Sterne. Beiträge zur lateinischen und griechischen Literatur für Ludwig Braun'', Verlag Ferdinand Schöningh, Würzburg 2008, ISBN 978-3-87717-632-0, p. 247-258.
Valtimo
Valtimo estas komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando, proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando.
Marqués de Comillas
Marqués de Comillas estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas Zamora Pico de Oro. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07116.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3974 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2757 scipovis legi kaj skribi kaj 1209 personoj estis analfabetoj. Do 69% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 30% estis analfabetoj.
8580 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 2583 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 30.10% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Arvid Agren
Arvid AGREN (naskiĝis la 25-an de junio 1887 en  Västmanland) estis sveda esperantisto.
Profesie telefonriparisto en Eskilstuna.
Esperantisto de 1906. Kunfondinto de Klubo Esperantista de la laboristoj en Stockholm. Propagandisto kaj kursgvidado. Li ankaŭ tradukis por la Sveda Antologio.
Kamilló Lendvay
Kamilló LENDVAY [lendvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lendvay Kamilló estis hungara komponisto, profesoro kaj dirigento. Lia onklo estis Ervin Lendvai.
Kamilló Lendvay naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kamilló Lendvay lernis pianoludon en diversaj lernejoj, poste li frekventis Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1949-1957, dume li estis ankaŭ soldato. Li komencis sian karieron en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1960-1966 li estris la muzikistojn en Pupteatro (Budapeŝto). Baldaŭe li dirigentis en Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1972 li instruas en la Altlernejo, dume li ankaŭ komponadas. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Aparte menciinda: Grand Prix International du Disque Lyrique en 1979 en Parizo.
Al-Ma'mun
Abū Ĝaʿfar Abdullāh al-Maʾmūn ibn Hārūn ar-Raŝīd (ابوجعفر عبدالله المأمون; septembro de 786 – 9-a de aŭgusto 833) estis la sepa abasida kalifo, kiu regis de 813 ĝis sia morto en 833. Li sukcedis sian fraton nome al-Amin post la interna milito noma Kvara Fitna, kaj hegemoniis super la plej granda kultura kaj scienca florado de Bagdado, ekzemple per la helpo al la Hejmo de Saĝeco, sed ankaŭ super la polemiko de Mu'tazilismo, kaj la renovigo de grand-skala milito kontraŭ la Bizanca Imperio.
16951 Carolus Quartus
16951 Carolus Quartus estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, proksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Karolo la 4-a, (1316–1378), reĝo de Bohemio kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio, kiu apogis la kulturan kaj sciencan progreson. La Universitato de Karolo, kiun li fondis en Prago, estis la unua universitato en Mezeŭropo. Dum liaj 30 jaroj de reĝado, la ĉeĥaj landoj ne spertis la malmildecojn de la militoj.
Remilly-les-Pothées
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Erzsébet Dvorszky
Erzsébet Dvorszky [erĵEbet dvorski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dvorszky Erzsébet estis hungara baletisto, baletmajstro, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Fülöp Zoltánné.
Erzsébet Dvorszky naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Erzsébet Dvorszky akiris baletistan licencon en Ŝtata Baleta Instituto en 1959, poste ŝi aliĝis al baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi estis levita titulara privata dancisto en 1967. Ŝi estis privata dancisto inter 1971-1985. Ekde 1983 ŝi instruis en Hungara Dancarta Altlernejo, ekde 1989 ŝi gvidis kursojn en Zuriko, Viareggio kaj Tajvano. Ŝi ricevis premiojn en 1998 kaj 2013.
Grêmio
Grêmio – oficiale Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense, foje mallongigata Grêmio Porto Alegrense aŭ Grêmio Porto Alegre – estas futbalklubo en Porto Alegre, la ĉefurbo de la subŝtato Suda Rio-Grando (Rio Grande do Sul) de Brazilo. La klubo internacie konatiĝis, kiam en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj ĝi dufoje gajnis la pokalon Copa Libertadores, la plej gravan futbalteaman trofeon en Sudameriko, kaj unufoje la Interkontinentan Pokalon.
La hejma stadiono nomiĝas Arena do Grêmio kaj havas lokon por 60 540 spektantoj. Ĝi inaŭguriĝis la 8-an de decembro 2012 kadre de amikeca matĉo, kiun la teamo de Grêmio je 2:1 goloj gajnis kontraŭ la unua profesia teamo de la germana klubo Hamburger SV.
Ke (kanao)
け (hiragana) aŭ ケ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ke]. Tiu litero estas 9-a litero de Goĵūon, 31-a litero de Iroha.
Ge
げ (hiragana) aŭ ゲ (katakana) estas prononcata kiel [ge]. Tiu litero estas signifata Ke kun Dakuten, Sekve voĉa [ke]
Nge
け゚ (hiragana) aŭ ケ゚ (katakana) estas uzata por lingvistiko, fonologio. Ne uzata por ĝenerala sentenco. Tiuj literoj havas [ŋe (IFA)] sonon. Ankaŭ tiuj literoj ne ekzistas en la Unikodo sed JIS X 0213.
NGC 3280C
NGC 3280C (aliaj indikoj — NGC 3295C, MCG -2-27-8, NPM1G -12.0324, PGC 31158) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3280C, NGC 3295C.
Feleacu
Feleacu [feljaku] (hungare: Erdőfelek) estas komunumo en Rumanio sude de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Gheorghieni, Vâlcele.
NGC 3280C
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Feleacu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 231 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 849 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1327. En 1882 ĝi fariĝis memstara komunumo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Virginópolis
La loĝloko fondiĝis en 1871 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 277 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Axel Wallensköld
Axel Gabriel WALLENSKÖLD (1864–1933) estis Finna lingvisto, kiu helpis Idon en Finnlando en 1910-a kaj 1920-aj jaroj.
Liaj verkoj koncernantaj Idon:
Wallensköld diplomitiĝis en 1891, samjare docento pri latinidaj lingvoj kaj ekstra-profesoro en 1905 ĉe Universitato de Helsinki. De 1915 ĝis 1929 li laboris kiel ĉef-profesoro. Lia ĉefa lingvo estis la Franca kaj preskaŭ tuta lia scienca verko koncernas francan lingvon.
Wallensköld estis tre laborema sciencisto. De 1902 ĝis 1925 li funkciis kiel prezidanto de la Nov-filologia Societo (en Franca lingvo: Société néo-philologique), kiu koncentriĝas - ankaŭ nun - en la Franca, Angla kaj Germana lingvoj. De 1891 ĝis 1906 li estis reprezentanto de la grupo de nobeloj kaj kavaliroj en la ŝtata dieto (antaŭ moderna parlamento Finnlanda). De 1910 ĝis 1933 li laboris kiel kasisto de la Sveda Literatura societo (Svensk Litteratursällskap). De 1916 ĝis 1926 li estis prezidanto de la direktoraro de la Svedlingva teatro. De 1930 ĝis 1933 li funkciis kiel kanceliero de la Sveda Universitato en Turku. Axel Wallensköld estis ankaŭ la reprezentanto de Finnlando en ĝia komitato de la Ligo de Nacioj.
En la printempo 1919 en Finnlando naskiĝis en ĵurnaloj debato pri Ido kaj Esperanto. Tre fervora skribisto en tiu debato estis Hjalmar Eklund. Instaliĝis komitato por pritrakti, kiel la ŝtato devus rilati al Ido kaj Esperanto. En tiu komitato Axel Wallensköld estis la reprezentanto de Ido kaj Gustav John Ramstedt la reprezentanto de Esperanto. La prezidanto de la komitato estis senatano kaj lingvisto E. N. Setälä, la patro de la fama Esperantisto Vilho Setälä, do la rilato en la komitato estis 1 : 2 favoranta Esperanton. La komitato ne povis aŭ volis solvi, kiu lingvo estas pli bona, sed ĝi deklaris, ke la libera konkuro inter la helplingvoj solvos, kiu lingvo devos survivi.
Ŝajnas, ke Axel Wallensköld ne-ageme propagandis Idon publike en la socio kaj lingvaj societoj. En la fino de la 1920-a jardeko li restis silenta. En 1921 lia kolego Uno Lindelöf skribis en Finsk Tidskrift kontraŭ helplingvoj. En 1924 liaj kolegoj verkis festlibron por li, sed nenion skribis pri lia agado en Idistaj aferoj. Kelka tempo antaŭ lia morto li verkis artikolon pri la nova helplingvo Novial: Ett nytt internationellt hjälpspråk: Novial. – Finsk Tidskrift 1930, numero 108: 280–287). En tiu teksto li apogis Novialon.
(85709) 1998 SG36
(85709) 1998 SG36 estas tre malgranda, ne tre hela, terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono)
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 8:9 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la ruĝa planedo:
Internacia kampanjo por aboligi nukleajn armilojn (ICAN)
La Internacia kampanjo por aboligi nukleajn armilojn aŭ ICAN, angla mallongigo por : International Campaign to Abolish Nuclear Weapons, estas koalicio de ne-registaraj organizaĵoj kiu kampanjas por la internacia malpermeso de la uzo de nukleaj armiloj.
Historio
Kreita en 2007 en Vieno (Auŝtrio) paralele al la internacia konferenco pri la Traktato de la ne-disvastigo de nuklea armilaro, kalkulis en 2017 jam 468 organizaĵojn en 101 landoj.
Financita fare de privataj donacantoj kaj el kontribuoj de la Eŭropa Unio kaj de kelkaj landoj, inkluzive de Norvegio, Svislando, Germanio kaj Vatikano, ICAN subtenis la konkludojn de la Traktato sur la Malpermeso de Nukleaj Armiloj en 2017, kiu kondukis al la aljuĝo de la Nobel-premio pri paco en la sama jaro.
La jara buĝeto de la organizaĵo estas proksimume unu miliono da dolaroj.
Eksteraj ligiloj
Kevin Rennie, Aŭstralio: Aljuĝo de la Nobel-premio pri paco al ICAN estas granda surprizo, Global Voices en Esperanto, la 10-an de oktobro 2017.
Oficiala retejo de ICAN : http://www.icanw.org/
Urbestra alvoko al la japana registaro: Japanio aliĝu al la Traktato pri Malpermeso de Nukleaj Armiloj, Global Voices en Esperanto, la 30-an de septembro 2017.
(multlingve, esperanto) : https://www.WorldBeyondWar.org/eo
La Courneuve
La Courneuve estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-Saint-Denis kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 35 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Courneuviens.
Geografio
La Courneuve estas unu el la proksimaj nordaj ĉirkaŭurboj de Parizo, kaj spertis industrialigon ekde la 19-a jarcento pro la ĉeesto de pluraj fervojoj. La marĉa grundo de la vilaĝo estis trafluita de la rivero Croult, alfluanteto de la Sejno. Oni aliformigis la riveron en kloakon ekde de la komenco de la 20-a jarcento, sed oni nuntempe konsideras remalkovri ĝin.
La Courneuve havas landlimojn kun la komunumoj Aubervilliers, Saint-Denis, Stains, Bobigny, Le Bourget, Dugny, Drancy kaj Pantin.
Vidindaĵoj
La muzeo de la legomaj kultivejoj prezentas depost 1982 la agrikulturan heredaĵon de la komunumo en malnova farmodomo. La parko de La Courneuve estas la tria plej vasta parko de la Pariza Regiono (400 ha), post la bosko de Boulogne kaj la bosko de Vincennes.
Péter Kelen
Péter KELEN, hungare Kelen Péter, Esperante Petro Kelen estas hungara operokantisto (tenoro). Lia frato estis Tibor Kelen.
Péter Kelen naskiĝis la 1950 en Budapeŝto.
Biografio
Péter Kelen komencis sian kantistan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1972. Baldaŭe eksterlande li gastroladis, ekzemple en Milano kaj Vieno. Li kantas ne nur operojn, sed ankaŭ oratoriojn. Li ricevis premion Kossuth en 1997, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Lia repertuaro (elekto)
Li ricevis rolojn en 3 filmoj.
Raze
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
József Szász
József Szász
3231 Mila
3231 Mila estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Mila", mallongigo de "Ljudmila", en honoro de la rusa soveta arta sketistino Ljudmila Aleksejevna Paĥomova (cirile : Людмила Алексеевна Пахомова, 1946–1986).
Madesimo
estas komunumo kaj vintrosportejo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Campodolcino, Piuro, Ferrera (kantono Grizono, Svislando), Sufers (GR, Svislando) kaj Splugo (GR, Svislando).
Geografio
Madesimo situas sude de la kulmino de Splugopasejo.
Dalio
Dalio estas plantgenro el la familio de la Asteracoj, kiu ampleksas dekon da specioj, kiuj indiĝenas en Meksiko.
Dăbâca (Cluj)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 232 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 915 (rumanoj).
Dalio
La kultivitaj dalioj, kiel ni nun konas ilin, estas preskaŭ senescepte hibridoj. La dalioj estis ĉirkaŭ 1800 enkondukitaj en Eŭropo.
Dăbâca (Cluj)
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en ĉirkaŭ 1164, 1213. Ĝia hungara loĝantaro en 1600-1603 kaj 1703-1711 pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).
Dalio
La nomo Dalio deriviĝis de la sveda botanikisto Andreas Dahl (1751-1789), disĉiplo de Linnaeus.
Puebla de Valles
Puebla de Valles [PŬEbla deBAĝes] (Vilaĝo de Valoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 67 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,44 loĝ/km².
Situo
Puebla de Valles situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 853 m super marnivelo; je 45 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 27,46 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°55′39″N 3°18′13″Ok.
Historio
La loĝantaro atingis ĝis 352 loĝantoj en 1930, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 298 loĝantoj en 1950 al 67, tio estis oni perdis pli ol 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Puebla de Valles, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Puebla de Valles kie oni falis al la nunaj 67.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Ĉefa vidindaĵoj estas preĝejo de Sankta Mikaelo kun romanikaj elementoj, sonorilturo, interesa baptujo kaj ĝis 27 ŝtontajlistaj markoj.
NGC 3281
NGC 3281 (aliaj indikoj — ESO 375-55, MCG -6-23-50, AM 1029-343, IRAS10295-3435, PGC 31090) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mridangamo
Mridangamo - kanare ಮೃದಂಗ, malajale മൃദംഗം (mridangam) - estas frapinstrumento el suda Barato. Temas pri la plej grava akompana ritma muzikilo de la karnatika muziko de suda Barato kaj kompareblas al la signifo de la muzikilo tabla-o por la muzio de norda Barato.
Horné Zahorany
Horné Zahorany, hungare Tóthegymeg [tOthedjmeg], germane Windisch-Heiligenkreuz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Mridangamo
La vorto „mridangam“ estas la sudbarata variaĵo de la sanskritaj vortoj „mrida“ (argilo aŭ tero) kaj „anga“ (korpo). Dum la instrumento historie produktiĝis el bakita argilo, intertempe - pro la tiel pli longa vivdaŭro de la instrumento - por la produktado nur uziĝas ligno. Plej ofte uziĝas la ligno de jakvo. Lige al la evoluo de la muzikilo ankaŭ plifajniĝis la sistemo de talaoj, sistemo de kompleksaj ritmoj en la klasika barata muziko.
Horné Zahorany
Geografio
Horné Zahorany situas laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas je 9 km-oj.
Mridangamo
La mridangamo ludiĝas kuŝante sur unu piedo de la surplanke sidanta muzikisto. La pli lerta mano de la muzikisto batas la pli etan membranon, la alia mano la pli grandan.
La muzikilo historie kaj ankaŭ nuntempe ankaŭ uziĝas en muzikaj procesioj kaj en religiaj festivaloj de suda Barato. Tiam kompreneble necesas, ke la muzikisto staras kaj paŝas, kaj la muzikilo teniĝas per leda zono portata sur ŝultro.
Algirdas
Algirdas, Olgierd, beloruse Альгерд, (naskiĝis en 1296, mortis la 24-an de majo 1377) estis la filo de Gediminas kaj inter la jaroj 1345 ĝis 1377 kiel grandduko regis la mezepokan regnon Grandprinclando Litovio.
Origine la patro intencis nur heredigi parton de la regno al Algirdas. Sed la filo senpostenigis sian pli junan fraton, la granddukon Jaunutis (kies nomo signifas „junuleto“, eble malbona antaŭsigno) en Vilno. Dum tiu kampanjo li kunlaboris kun alia frato, Kęstutis, kiu gvidis la litovan armeon gardanta la limojn de Litovio al la ŝtato de la Ordeno de germanaj kavaliroj en Prusio sudokcidente kaj Livonio norde, ĉar Kęstutis same nekontentis pri la regado de Jaunutis. Por la resto de la vivo de Algirdas la kunlaboro kun Kęstutis restis konstanta, kaj ili dividis la regadon de la regno tiel ke Kęstutis kontrolis la okcidenton kaj Algirdas, kiel formala supera reganto, la orienton.
Algirdas pliampleksigis la areon de la litova regno koste de la rusia regno de Moskvo kaj ties supera potenco, grandega tatara-mongola regno, kiu ampleksis interalie la hodiaŭan sudan Rusion. Dum la jaro 1363 li venkis tri tatarajn armeojn en batalo ĉe rivero Bug kaj firme integrigis la teritorion de Kievo kaj ĉirkaŭaĵo (do la kernon de la hodiaŭa Ukrainio) en la litovan regnon. Post tio, la litova regno okcidente etendiĝis ĝis malantaŭ Volinio, hodiaŭ en la okcidento de moderna Ukrainio, sude ĝis malantaŭ Kievo kaj oriente ĝis la limo de la granddukejo Moskvo. Sub Algirdas la litova regno ankaŭ trifoje batalis kontraŭ rusa armeo de la ambicia moskva grandduko Dmitri Donskoi – du el tiuj tri militoj nur finiĝis rekte antaŭ la fortikaĵo Kremlo en la centro de Moskvo.
La politika programo de Algirdas estis reunuigi la dukejojn de la antaŭa slava Kieva Regno kadre de la litova ŝtato.
Kontraŭ la militema Ordeno de germanaj kavaliroj en Prusio, kies deklarita celo estis konkeri ĉiujn baltajn landojn, la armeoj de Algirdas kaj Kęstutis estis malpli sukcesa. Dum la jaro 1348 la litova armeo ĉe rivero ’’Streva’’ malvenkis en signifa batalo, kaj ankaŭ dum la sekvaj jaroj ne eblis sukcese defendi la litovan teritorion kontraŭ atakoj de la ordeno. Dum la jaro 1362 la germanaj kavaliroj eĉ detruis la fortikaĵon de Kaŭnaso (Kovno), en la plej centra parto de Litovio.
Posteulo de Algirdas iĝis lia filo Jogaila.
Winden am See
Winden am See, hungare Sásony, kroate Binta estas vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ĝis 1880 la hungara nomo estis Windten.
Situo
Winden am See situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de Fertő, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Eisenstadt-Parndorf. Neusiedl am See troviĝas 9 km-ojn.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. En 896 hungaraj gentoj okupis la Karpatan basenon. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1208 en formo Sason. La turkoj detruis la vilaĝon en 1529 kaj en 1683. En 1910 1091 da loĝantoj loĝis, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hungario, al Moson, al distrikto de Nezsider, poste al Aŭstrio.
Hohenzollern-Sigmaringen
Hohenzollern-Sigmaringen estas nomo de historia lando en la teritorio de la nuna germana federacia lando Baden-Virtembergo, kiu ekzistis de 1576 ĝis 1849, kaj de la tie reganta dinastio, la ŝvaba, katolika branĉo de la dinastio Hohencolernoj (protestanta, reganta en reĝlando Prusio).
Reĝoj de Rumanio
La dinastio Hohenzollern-Sigmaringen ankaŭ regis en Rumanio de 1866 ĝis 1947.
Vidu ankaŭ: Reĝo de Rumanio
Cajazeirinhas
Cajazeirinhas estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.033 loĝantojn en 2010.
Écublens VD
Écublens estas urbo kaj komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 11499 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Natria perjodato
Natria perjodato, perjodato de natrio estas neorganikaj oksosaloj de natrio kaj jodo, derivitaj el la perjodata acido, kiuj troveblas sub du formoj: natria meta-perjodato aŭ NaIO4 kaj natria orto-perjodato aŭ Na5IO6 , ambaŭ saloj estas fortaj oksidantoj kaj uzataj en pluraj organikaj sintezoj.
Écublens VD
Geografio
La komunumo Écublens situas proksimume 8 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. En okcidento de la komunumo fluas la rivereto Venoge, alfluanto de Lago Lemano. La komunumo konsistas el la urbo Ecublens kun la centro Le Motty kaj diversaj novaj loĝkvartaloj kaj industrizonoj, kaj la vilaĝoj Renges, Bassenges kaj Epenex.
Natria perjodato
Proprecoj
Natria perjodato uzatas por oksidado de celulozo kreante biomalkomponeblan kaj biodegradiĝan materialon kiu povas esti uzata kiel kunkudra fadeno aŭ kiel strukturo por prihista inĝenierado aŭ administrado de medikamentoj.
Écublens VD
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,71 km², de kiuj 10,9% estas kovritaj de arbaro, 27,8% servas por agrikulturo kaj 59,5% por setlado.
Natria perjodato
Proprecoj
La perjodato de natrio povas esti uzata en solvaĵo por malfermado de sakaridaj ringoj per karbona-karbona ligorompado de najbara diolo, lasante du pendaj aldehidaj grupoj. Ĉi-reakcio estas ofte uzata por identigo de karbonhidratoj kun la fluoreskaj molekuloj kaj aliaj substancoj tiel kiel la biotino aŭ vitamino B8. Pro tio ke ĉi-procezo bezonas du najbarajn diolojn, la oksidigo per natria perjodato ofte uzatas por selektive identigi la RNA-on, (kiu komponas je du najbaraj ribozoj), rilate al la DNA, kiu, kiel cikla desoksoribozo, ne havas du najbarajn diolojn.
Écublens VD
Najbaraj komunumoj
La komunumo Écublens limas en nordo al Bussigny-près-Lausanne, en nordnordoriento al Crissier, en nordoriento al Renens, en oriento al Chavannes-près-Renens, en sudo al Saint-Sulpice, en okcidento al Denges, kaj en nordokcidento al Echandens.
Universitata urbo
En Écublens situas du gravaj svisaj universitatoj, nome la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano kaj la Universitato de Laŭzano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Écublens datiĝas el la jaro 958 kiel in villa Escublens. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj tomboj el la Hallstatt-epoko, bronzepoko kaj La-Tène-epoko. Dum mezepoko Ecublens apartenis al la teritorio de Renens. Sub la berna regado ek de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Écublens apartenis al la Voktejo Laŭzano. Poste ĝi estis ĝis la administra reformo de 2006 parto de la Distrikto Laŭzano kaj ek de 2008 parto de la nova Distrikto Okcidento Laŭzana.
NGC 3281A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Timano-Peĉora naftogasa provinco
Timano-Peĉora naftogasa provinco estas naftogasa provinco, kiu okupas teritorion de Neneca aŭtonoma distrikto (Arĥangelska provinco), Komiio kaj la nordan parton de Perma provinco (Rusio). Ĝi estas parto de Timano-Peĉora plato. Ĝia areo estas 500 mil km², el kiuj pli ol 120 mil km² okupas la akvaro de la Peĉora maro. La sedimenta volumeno superas 2 milionojn da kvadrataj kilometroj.
Situo
La provinco estas ligita al la samnoma sineklizo, kiu situas en la nord-orienta parto de la Orienteŭropa kratono. Sud-okcidente ĝi estas limigita per levaĵoj de la Timana montokresto, oriente — per orogenezo-surŝovoj de la Uralo kaj Paj-Ĉoj-Montaro, nord-okcidente — per fleksuro (la Kurencova ŝtupo) de la junto kun la Sud-Barenca depresio de la Barencomara naftogasa provinco.
La teritorio de la provinco estas ligita al la samnoma distrikto de la bajkala konsolidiĝo de la fundamento (la Peĉora plato). Tiun ĉi fundamenton karakterizas arĥaikaj kratonoj (la Ĥorejvera, Iĵmo-Peĉora kaj aliaj), dividitaj per zonoj de proterozoikaj orogenezoj (la Peĉoro-Kolvinska, Morejusa kaj aliaj). La heterogena karaktero de la fundamento kaŭzis malsaman stabilecon de ĝia bloko dum la formiĝo de la sedimenta kapoto.
De okcidento al oriento etendiĝas la Timana montokresto (la inversia levaĵo ĉe la limo kun la Mezenska depresio de la Rusa platformo), Iĵmo-Peĉora depresio, Peĉora-Kolvinska aŭlakogeno, Varandej-Adzva riftogena zono kaj sistemo de randofleksejoj, kovritaj per surŝovoj de la Urala orogenezo (variskana epoko). Tiuj ĉi tektonikaj elementoj estas dividitaj per sistemoj de longaj faŭltoj, kiuj etendiĝas nordo-nordo-okcidente.
Strukturo
Partoj de la provinco estas: la Oriento-Timana naftogasa sektoro, Iĵmo-Peĉora naftogasa distrikto, Peĉoro-Kolvinska naftogasa distrikto, Ĥorejvero-Morejusa naftogasa distrikto, Nord-Antaŭurala naftogasa distrikto.