cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Povilas Jegorovas
Esperantista agado
Li organizis en Litovio Baltajn Esperanto-Tendarojn (Tagojn) en 1983, 1986, 1989, 1995, 1998, 2001, 2004, 2007, 2010, 2013, 2016, 2019.
Li zorgis pri fondo de Vilna fako de Litova Esperanto-Asocio (1999).
P. Jegorovas strebas al pli intensa integrado de Esperanto-movado en la socion, serĉas formojn por atingi tion. Vastan reeĥon ĝisatendis liaj bonege organizitaj internaciaj aranĝoj en Litova parlamento (Sejmo): la 4a Nitobe-simpozio Lingvopolitikaj aspektoj de la pliampleksigo de Eŭropa Unio (2005) kaj la unua Tutmonda Kongreso de Esperantistoj-Ĵurnalistoj (2008). Li estis prezidanto de organiza komitato de ĉi tiu kongreso.
Danke al penoj de P. Jegorovas multnombraj grupoj de esperantistoj vojaĝas al Universalaj Kongresoj. Memorindas la unua tia vojaĝo per ŝipo al la Universala Kongreso en Bergen (1991). Li mem partoprenis en Universalaj Kongresoj de Esperanto (1978, 1979, 1982, 1983, 1987-1989, 1991,1994–2009, 2011–2013), ankaŭ ĉeestis multajn internaciajn kaj naciajn E-aranĝoj.
P. Jegorovas publikigis pli ol 1000 artikolojn en litova kaj eksterlanda gazetaro pri E-agado, partoprenas en radiaj kaj televidaj elsendoj, estis redakciano kaj unu el kompilintoj de Horizonto de Soveta Litovio (1979–1988), Litovio hodiaŭ (1987-1988) kaj Litova Stelo (1991-2005), tradukis libron Neliksi vienišas (Por la homo) de Aloyzas Urbonas kaj Kęstutis Trečiakauskas, kun A. Urbonas li verkis kaj eldonis libron Esu Esperanto eilinis (Mi estas soldato de Esperanto).
Dum la jaroj 2000–2010 sub lia iniciato, kunordigado kaj organizado estis eldonitaj en diversaj prestiĝaj eldonejoj de Litovio pli ol 100 fundamentaj libroj en litova lingvo kaj Esperanto pri internacia lingvo, interlingvistiko, esperantologio, multaj konigaj libroj pri Litovio.
Dum la jaroj 2000-2005 dank‘ al penoj de P. Jegorovas en Litovio estis organizitaj Esperanto-kursoj, kiujn gvidis spertaj instruistoj eksterlandaj: prof. Anton Zacharias (Slovakio), Ewa Bondar (Pollando), Marin Bacev (Bulgario), Aristophio Alves Filho (Brazilo), Trevor Steele (Australio) k.a. La kursojn finis pli ol 1000 homoj.
Al Litova Esperanto-Asocio, gvidata de P. Jegorovas, estis aljuĝitaj premio Cigno (1995), tiu de Fondaĵo Grabowski (1997) kaj Trofeo Fyne (2003).
Fokstroto
Fokstroto (angle foxtrot, ankaŭ fox trot, kelkfoje majuskiglita: Foxtrot, Fox trot) aŭ vulpo-paŝo estas salona danco.
Historio
Fokstroto estiĝis inter 1910 kaj 1915 en Nordameriko. Kaj la dancaj radikoj kaj la etimologio ne klaras, ĉar multaj fontoj kontraŭas unu la alian. La plej populara klarigo, kiu vidas en la nomo rilaton al la paŝado de vulpo (laŭvorta traduko de la angla "foxtrot"), estas verŝajne malbona.
Fokstroto transprenis erojn de ragtimo, onestep, twostep kaj ankaŭ de la Castle Walk, kies koreografion verkis Vernon kaj Irene Castle. La nomo fokstroto eble devenas de la aktoro Harry Fox, kiu por sia tiama populara vodevilo "Harry Fox & the Ziegfeld Follies" transprenis erojn el onestep kaj Castle Walk. Tiel Fox disvastigis la dancon publike. Fokstroto iĝis sinonimo por serio de paŝdancoj, el kiuj la plej multaj ne plu ekzistas.
Eŭropon atingis fokstroto nur post la unua mondmilito. En 1920 la ekzistantaj paŝoj estis unufoje ordigitaj dum konferenco en Anglio. Ekde 1924 oni distingas inter la malrapida varianto, slowfox kaj la pli rapida quickstep. En 1963 fokstroto enlistiĝis en la monda dancprogramo (de:Welttanzprogramm), sed ĝi estis neniam uzata kiel sportdanco.
Interkelta lingvo
Interkelta lingvo, Celltiecc aŭ Inter Celtic estas zona planligvo proponita de Duke Keenan, Nathaniel Ament-Stone kaj Dean Powell en 1998. Ĝi estas proponita por keltidoj.
Alfabeto kaj prononco
Alfabeto
A B C CH D E F G GH H I J L M N O P R S T U V Y.
Malsame al Esperanto:
Morfologio
La substantivoj ne havas genron. Por formi pluralon oni metu la sufikson -iuvv: apasdyl/apasdyliuvv (apostolo/apostoloj).
Personaj pronomoj estas mi (mi), ti (ci), e (li), i (ŝi), muijj (ni), siv (vi), aid (ili), la pronomoj ne varias en akuzativo. Posedaj pronomoj estas my (mia), dy (via), egh (lia/ŝia).
Nombroj (1-10): enn dau tri pedyr cug chwech seith oith noiv decc.
Rani Mukerji
Rani Mukerji (रानी मुखर्जी) estas barata aktorino naskiĝinta la 21-an de marto 1978 en Kolkato (Barato). Kelkaj membroj de ŝia familio laboras en la Barata kino: ŝia patro Ram Mukherjee estas reĝisoro, ŝia frato Raja estas filmproduktoro, kaj ŝiaj kuzinoj Kajol kaj Tanisha Mukherjee estas aktorinoj. je 21 Aprilo 2014 Rani kaj Aditya geedziĝis en Italio
Interkelta lingvo
Sintakso
Por nei oni uzas la vorton Nigh, kaj en tiu kazo, oni uzas la formon 'hois' anstataŭ 'ois': Nigh hois mi err immind (mi ne iras); Nigh viys mi err immind (mi ne iris); Nigh bid mi err immind (mi ne iros); Nigh bidyn mi err immind (mi ne estos irita).
Por demandi, oni uzas la vorton A, kaj, en tiu kazo, oni uzas la fornon 'rois' anstataŭ 'ois': A rois mi err immind? (Ĉu mi iras?). Por nea demando oni uzas Nigh ha: Nigh ah rois mi err immind? (ĉu mi ne iras?).
Antoine de La Garanderie
Antoine de La Garanderie [ANTŬAN D'LA GARAND'RI] (naskiĝis la 22-a de marto 1920 en la urbeto Ampoigné [AMPŬANJE] en la departemento Mayenne [MAJEN] (Francio), mortis la 27-an de junio 2010 en Parizo) estis franca pedagogo kaj filozofo.
Antoine de La Garanderie estas aŭtoro de la teorio de "Mensa Organizado".
Patro de 7 infanoj, li instruis filozofion kaj ĝeneralan kulturon mez-lerneje en Versailles.
Supratono
Supratono estas oblo de la oscilado de baza tono. Baza tono kaj supratonoj kune ankaŭ nomiĝas partotonoj. La numero de supratono ĉiam estas pli malgranda je unu ol la numero de la partotono.
Fundamentaj faktoj
La homa aŭdo perceptas la periodajn osciladojn kiel tono (laŭsence de muzikaj tonoj), je kiu la oscilperiodo difinas la perceptatan tonalton. Se oni analizas la frekvencan spektron de periodaj osciladoj (ekz. helpe de la Fourier-transformado), tiu ĉi konsistas el Dum kiam la baza tono (plejparte) difinas la sentatan tonalton de tono, la supratonoj grave influas la sonkoloron de ĉi tiu tono.
La nomitaj osciladfrekvencoj ankaŭ nomiĝas partotonoj de la sono. La unua partotono estas la bazfrekvenco; la unua supratono estas la sama kiel la dua partotono, la dua supratono estas la sama kiel la tria partotono ktp.
Krom tio tamen ankaŭ ekestas neperiodaj osciladoj kun iomete pli larĝbenda frekvencan spektron kaj ne estas priskribeblaj per baztono kaj supratonoj: ekz. plukbruetoj je kordinstrumentoj, ekblovbruetoj je blovinstrumentoj kaj orgenfajfiloj, konsonantoj je la homa voĉo.
Pli ĝeneralige oni nomas osciladojn, priskribeblajn per aro da unuopaj frekvencoj, ĉiujn frekvencojn, kiuj situas supre de la bazfrekvenco, kiel supratonoj, eĉ se ili ne estas entjeraj obloj de la bazfrekvenco.
Supratonoj de la homa voĉo
En la homa voĉo kunsonas same kiel en aliaj songeneraj sistemojnkopleksa supratonospektro. En la aparta kantotekniko de la supratonkantado oni povas dominigi tiujn ĉi altajn frekvencojn.
La diferencan sonon de vokaloj estigas ilia specifa supratona strukturo. La individua grandeco kaj formo de buŝo kaj gorĝo fortigas kelkaj frekvencojn per resonanco resp. dampas aliajn. La frekvenckampojn, kiuj pokaze estas plifortigataj, oni ankaŭ nomas formantojn.
Supratonoj de diversaj instrumentoj
La specifa sono de instrumento ekestas el jenaj parametroj:
La frekvencoj de la supratonoj dependas de la respektiva songenerilo, estas ĝiaj propraj frekvencoj. Ekzistas instrumentoj kun harmoniaj kaj malharmoniaj supratonaroj.
Je instrumentoj kun "harmoniaj supratonaroj" la frekvencoj de la supratonoj estas entjeraj obloj de la baztona frekvenco. al tiuj apartenas la kordofonoj (kordinstrumentoj) kaj la aerofonoj kun oscila aerkolono. Ĉikaze oni nomas la supratonojn "harmoniajn". Tio ĉi kompreneble estas nur idealigo, ĉar reale ankaŭ la (ja ne infinite maldikaj) kordoj enhavas malharmoniecerojn. Precize la tre etaj devioj de la ideala harmonia rilato faras la sonon de aparta instrumento malintermikseblan kaj vivan.
Je instrumentoj kun malharmoniaj partotonaroj la frekvencoj de la partotonoj staras en komplikaj ne-entjeraj proporcioj unu kun la alia. La supratonoj de la membranofonoj kun ronda membrano la havas la proprajn frekvencojn de diferenciala ekvacio laŭ Bessel. Je idiofonoj povos ekestis tute diferencaj supratonaroj depende de la formo de la sonkorpo - je la bastonmuzikiloj ekzemple estas la propraj frekvencoj de la fleksoscilado de trabo.
Artefaritajn supratonospektrojn oni nomas sintezajn sonojn (vd.Sintezilo). Pura segildenta oscilo distingiĝas per tio, ke ĝi entenas de baza tono ĉiujn siajn supratonojn, pro kio oni uzis ĝin en la epoko de analog-elektronaj muzikiloj prefere kiel eliroscilado.
Jenaj muzikiloj havas aparte karakterizan partotonan strukturon:
Efiko de la supratonoj: brileco kaj obtuzeco
La parton de la supratonoj je la tuta spektro (resendaĵospektro) kaj la sonkoloro riskribas vortoj kiel brileco resp. obtuzeco, heleco, akreco k.a.. Ĝenerale tonoj sonas des pli brilaj, ju pli supratonoj ili havas, kaj des pli obtuza, ju malpli ili havas.
Purajn tonojn sen supratonoj - do sinustonoj - oni povas generi per mekanikaj rimedoj nur kun tre malaltaj sonniveloj (diapazono aŭ kavoresonatoro, delikatege eksonigitaj). Nur elektrone tio ĉi eblas senprobleme. Ili sonas je malalta frekvenco obtuza, larĝa kaj flua, kelkaj orgenregistroj ege proksimas al tio. Je pli altaj frekvencoj la diferenco al sonoj kun supratonoj malpliiĝas, ĉar ĉi tiuj tonoj eksteras la homan aŭdkapablon. Ekzemplo por la situacio je mezaj frekvencoj estas la 1000-Hertz-tono de televida testelsendo, je kio la laŭtparolilo tamen aldonas pro siaj distordoj denove sian propran supratonospektron. Ĉar la tuta energio efikas nur en mallarĝa frekvencbendo, fortaj sinustonoj povas esti ege malagrablaj (komparu flutmuzikon). Cetere sinustonoj estas kriterioj por ĉiuj laŭtparoliloj, ĉar la danĝero de elektrika kaj mekanika troŝargo unuflanke estas tre alta, aliflanke tondistordtitaĵoj tuj frapas la orelojn, kaj mekanikaj konstruproblemoj kun foje knaraj aŭ kraĉaj resonancoj estas malkaŝitaj senkompate.
Pli altaj supratonoj je mekanikaj muzikiloj kutime estas pli mallaŭtaj ol pli malaltaj.
Aŭdebleco de supratonoj
Ankaŭ je instrumentoj oni povas fari supratonojn klare aŭdeblaj. Tipaj muzikiloj por tio estas ekz. la diĝeriduo aŭ sonpladoj. Sur la piano oni povas fari la supratonojn aŭdeblaj, mute malsuprenpremante la klavojn de akordo, sen ke la marteletoj tuŝas la kordojn, kaj poste batante forte kaj mallonge la baztonon. La supratonoj generas nun resonancon sur la maldampitaj kordoj de la malsupren premitaj klavo, kiujn oni klare povas aŭdi. Tiun ĉi efekton ankaŭ komponistoj aplikas en siaj verkoj (ekz. Béla Bartók: Mikrokosmos, volumo 4). Je arĉinstrumentoj oni povas generi la supratonojn per flaĝoleto. Je tio la kordoprena mano nur tuŝas la kordon anstataŭ premi ĝin sur la prentabulon.
Kutime oni ne percetas la unuopajn supratonojn, sed ili rezultigas la sonon de tono. Tamen ekzistas ankaŭ homoj, kiuj povas je certaj kondiĉoj klare percepti supratonojn ankaŭ sen ajna helpo. Tio ĉi validas precipe je stabilegaj tonoj, ekzemple longdaŭraj tonoj de orgenfajfiloj.
La kantotekniko de la supratonkantado klare aŭdigeblas la supratonojn. Ekzemploj estas la supratonkantado de mongolaj kaj tuvinaj popoloj. Ankaŭ en la okcidentuma muziko ekde la sesdekaj jaroj okazas revivigo de la supratonkulturo.
La orgeno kaj siaj registroj
Aparte grava estas la supratonaro ankaŭ je la orgeno. Diversaj orgenregistroj, kiuj generas laŭbezone unuopajn supratonojn (alikvotoj) ebligas realigi simplamaniere sonkolorojn (adicia sintezo). Je fajfilorgenoj nur eblas en- aŭ elŝaltado de la registroj.
Je la Hammond-orgeno oni povas generi helpe de la naŭ tirbastonetoj de la registropozicioj 16', 8', 51/3', 4', 22/3', 2', 13/5', 11/3', 1' en pokaze naŭgrada intenseco de la sinusformaj partotonoj per adicia sintezo plurajn milionojn da sonkoloroj. Tamen ĉe Hammond-orgeno nur la oktavoj (8', 4', 2', 1') estas harmoniaj supratonoj, la kvintoj 51/3', 22/3', 11/3' kaj la tercio 13/5' estas proksimume samŝtupe agorditaj kaj per tio neharmoniaj supratonoj, tiel ke la futotonaj nomoj transprenitaj de la fajfilorgeno estas do aproksimaĵoj.
Reziduaj tonoj
La homa aŭcentro kapablas percepti kun (eĉ nur parte) sonanta supratonspektro la bazan frekvencon, kvankam tiu ĉi fakte ne sonas. Ĉi tiun "aldonitan" baztonon oni ankaŭ nomas rezidua tono.
Muzikteorio kaj kulturo
La ekziston de supratonoj oni ekde longe utiligas por science klarigi kaj kaŭzigi la tonsistemojn de la muziko. Per tio estetika sistemo estu legitimata science, eĉ prezentata kiel de nature necesa, kiu per si mem kaŭzas dubojn. La unuan de ĉi tiuj teorioj oni atribuas al Pitagoro, tio estis antaŭ ĉ. 2500 jaroj. Unu el la lastaj klopodoj oni trovas ĉe Hindemith en lia Unterweisung im Tonsatz (Instruo pri komponado). Jam Pitagoro tamen klare sciis, ke oni ne povas konstrui nure muzikan tonsistemon, kiu korespondas unuflanke al la proporcioj de entjeraj nombroj (la supratonoj, finfine racionalaj nombroj) kaj aliflanke la postulo je samvaloreco de la tonpaŝoj (tio ĉi klopodas matematikajn geometriajn seriojn, do neracionalaj proporcioj). Sendube la moderna, okcidentuma sistemo kun 12 tonoj en egalgrada agordo estas bona kompromiso, sed ne solvo. Tial krome ekzistas multnombro da agordoj, kiuj klopodas redukti la akraĵojn alimaniere.
Krome oni devas registri, ke la t.n. naturaj supratonoj kun siaj entjeraj proporcioj ekestas nur en ekstreme sinteza situacio, fakte en altevoluigitaj muzikiloj, kiuj prefere generas unudimensiajn osciladojn, kaj tiam ankaŭ nur alproksimiĝe. Mekanikaj songeneriloj, kiujn povas konstrui ĉiu infano, montras, kiel tio ĉi sonas pli nature. Nur elektronaj songeneriloj ebligas perfekte produkti entjerajn proporciojn, sed muzikistoj taksas tiun ĉi laŭteorie idealan sonkarakteron malpozitiva.
Muzikdidaktiko
Kiel unua Johann Bernhard Logier (1777-1846) utiligis al si la supratonaron por  didaktikaj celoj (instruo de akompanado, ĝeneralbaso, harmonio kaj melodio samkiel kompoziciinstruo). Lia doktrino pri la "harmonie kunsonantaj" tonoj dum sia vivo ĉiam estis pridisputata; liajn didaktike celantajn verkojn kun siaj simplaj bazaj reguloj konstruiĝantaj unu sur la alia ankoraŭ nuntempe oni devus taksi kiel komenco de la moderna, ankoraŭ hodiaŭ valida muzikteorio. (Komparu antaŭ ĉio: J. B. Logier, System der Musik-Wissenschaft und der praktischen Composition mit Inbegriff dessen, was gewöhnlich unter dem Ausdrucke General-Bass verstanden wird, Berlin 1827. p. 11: Quintenzirkel, Generalbass: p. 15ff., ekde p. 53 komencas la doktrino pri la supratonoj.)
Vodňany
Vodňany estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Strakonice, duonvoje inter urboj Strakonice kaj České Budějovice. Ĝi ekestis ĉe orplacerejoj ĉe la rivero Blanice inter la 12-a kaj 13-a jarcentoj. En ĝi havis.
La urbo estas konata precipe pro sia fiŝkaptista kaj fiŝlaga tradicio.
Loĝantaro
Kvankam plejparton de la historiaj memorindaĵoj neniigis granda incendio en 1722, Vodňany povas fieri pro mezepoka muregaro kun defendobastionoj kaj akvofosaĵo. Dominanto de la historia urbocentro kun ampleksa kvadrata placo kaj konservitaj urbanaj domoj, malnova ponto, baroka statuo de Sankta Johano el Nepomuk, monumento de Petr Chelčický, kaj statuo de Jan Žižka estas gotika preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria el la 14-a jarcento.
Partnerkomunumo
Vodňany havas komunuman partnerecon kun la komunumo Aarwangen en la samnoma distrikto de Kantono Berno en Svislando.
Borispilo
Borispilo (Бориспiль, Борисполь) estas urbeto en Kieva provinco, unue menciita en historiaj dokumentoj de la deksesa jarcento. Ĝi havis 55.894 loĝantojn en 2006 kaj situas 30 kilometrojn sudoriente de Kijivo. En Borispilo troviĝas la internacia flughaveno de ukraina ĉefurbo Kievo kun la kodo KBP.
Tiu naskiĝloko de la aŭtoro de la nacia himno de Ukrainio Pavlo Ĉubinskij ricevis urbajn rajtojn en la jaro 1956.
Chimaltitán
Chimaltitán estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chimaltitán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 031.
Borispilo
En februaro 2014 la loĝantoj de la urbo Borispilo falis la monumenton de Lenino eble la lastan simbolon de la komunismo en tiu urbo, tio okazis dum la Eŭromajdano, do en la tre proksima ĉefurbo de Ukrainio.
Chimaltitán
Geografio
Chimaltitán apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Ĥalisko (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3382 loĝantojn. El tiuj estis 1625 viroj kaj 1757 virinoj. La komunumo havas surfacon de 970,03 km². La meza alteco estas 860 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 24 C. En la komunumo estas 623,4 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1095 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 922 scipovis legi kaj skribi kaj 173 viroj estis analfabetoj. Do 15.8 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1139 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 930 sciis legi kaj skribi kaj 207 virinoj estis analfabetoj. Do 18,17 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Chimaltitán vivis 3323 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 14 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,421 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nochistlán de Mejía
Nochixtlán de Mejia estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Nochistlán de Mejía.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26195 loĝantojn. El tiuj estas 11 892 viroj kaj 14 303 virinoj. La komunumo havas surfacon de 867 kvadratsaj kilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1 830 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 800 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 22′ norda latitudo kaj 102° 51′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 25 950 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 9 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,03 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
18 919 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 17 006 alfabetoj kaj 755 analfabetoj. Do 10,03 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 9 617 alfabetoj kaj 1 142 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 10,61 %. Inter la viroj estas 7 389 alfabetoj kaj 755 analfabetoj, do 9,27 % el la viroj estas analfabetoj.
Nemčavci
Nemčavci, hungare Lendvanemesd estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Urba municipo Murska Sobota.
Situo
Nemčavci situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ traira flanka vojo.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Apan
Apan estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Apan. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13008.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 39247 loĝantojn. El tiuj estis 18700 viroj kaj 20547 virinoj. La komunumo havas surfacon de 346,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2480 metroj super la marnivelo.
Ĝi apartenas al la valaro nome Baseno de Meksiko.
Jo-Petro Danvy
Esperanto-kulturo > Jo-Petro DANVY
Jo-Petro DANVY (Jean-Pierre DANVY) estas franca esperantisto, kiu naskiĝis en septembro 1952, kiu mortos en la dudekunua jarcento (almenaŭ se fidi la aŭgurojn de "La Kancerkliniko").
Li kunĉefredaktis kun Ĵak Lepŭil' la Grand Dictionnaire Français-Espéranto (Parizo 1992).
Li ankaŭ estas kunlaboranto de La Kancerkliniko. Li multe verkas kaj tradukas kanzonojn, poemojn ktp, en kaj el franca lingvo kaj esperanto, uzante multajn pseŭdonimojn, kiel ekzemple Jopedan (LKK-Krestomatio "Kanzonoj" LKK-Krom 11 "La orel-ringo, ktp))
Aretuzo
Laŭ la helena mitologio, Aretuzo (el la greka Ἀρέθουσα, «rapida akvo») estis ĉasistema najado ligita al samnoma fonto en Sirakuzo (Sicilio). Ŝi estis filino de arkadia riverdio.Post laciga ĉasado, Aretuzo decidis baniĝi en la klara akvo de Alfeo, sen scii ke ĝia samnoma rivera dio kvatadis ŝin. Alfeo subite enamiĝis al ŝi, sed la nimfo forfuĝis tuj post malkovri lian ĉeeston kaj intencon, ĉar ŝi daŭre volis resti virga akompanantino de Artemiso. Pasie, la riverdio persekutadis ŝin tra Peloponezo, ĝis kiam Aretuzo petegis la helpon de la diino, kiu intervenis. Artemiso kasigis la nimfon per nubo, sed Alfeo persistis. Pro la timo, Aretuzo komencis sviti intense, kaj iom post iom ŝi aliformiĝis en rojo. La ĉasista diino malfermis tiam fendon en la tero por ebligi ŝin ekskapi. Onidire, tiu nova rivereto fluadis subtere ĝis Ortigio, kie ŝi spruĉis kreante novan fonton. Tamen, Alfeo daŭrigis sian fluon al tiu insulo, tra la Adriatika maro, sed sen miksiĝi kun ĝi, ĉar sia akvo varmiĝis pro amo. Tiamaniere li fine sukcesis unuiĝi al Aretuzo, spirite.
La romia verkisto Ovidio kromnomis Aretuzon «Alpheias» (Alfea), ĉar laŭ tradicio, la ortigia fonto komunikiĝis subtere kun la rivero Alfeo, en Peloponezo. Fakte, oni kredis ke taso ĵetita en la greka rivero aperus poste per tiu fonto, malgraŭ la opinio de la tiamaj sciencaj kritikistoj.
Aretuzo aperas ankaŭ en la mita rakontaro pri sia nevo Aristeo. Kiam li, afliktite pro la subita morto de siaj abeloj, iris al lageto de la rivero Peneo por peti konsilon al la najadoj, Aretuzo invitis lin droniĝi kaj gastigis lin ĉe la subakva palaco de la nimfoj, kie Kireno solvis liajn dubojn ..
La asteroido 95 Aretuzo ricevis sian nomon honore al tiu mitologia rolulino.
Arta prezentado
La sicilianoj prezentadis Aretuzon sur moneroj, kiel bela knabino kun har-reto kaj delfenoj ĉirkaŭ ŝia kapo. Tiaj moneroj oftis en Ortigio, la loko kie ŝi restis por sia forfuĝo el Alfeo kaj kie oni konsideris ŝin loka diino al kiu oni dediĉadis bukolikan poezion.
La opero-baleto «Aréthuse» aŭ «La Vengeance de l'Amour» (La venĝo de l´amo), de André Campra kaj Antoine Danchet, estas inspirita en la rakonto de Alfeo kaj Aretuzo. Benjamin Britten ankaŭ dediĉis al ŝi sian suiton por hobojo «Aréthuse», la sesa de Six métamorphoses d'après Ovide (1951). Ottorino Respighi ankaŭ komponis solokantaton titolitan «Aretusa», prezentita en 1911.
Aliaj rolulinoj same nomiĝintaj
Krom la antaŭe priskribita, la jenaj rolulinoj de la helena mitologio ankaŭ nomiĝis Aretuzo:
Iris Chang
Chang pasigis la infan-aĝon en Urbana-Champaign, Ilinojso, studis unue je la Universitato de Ilinojso, poste je la Johns Hopkins Universitato en Baltimoro. Post la ekzameno en 1989 ŝi laboris mallonge kiel ĵurnalistino por la loka gazetaro kaj por la gazeto Chicago Tribune.
Ŝian unuan libron axi publikigis je la aĝo de 25 jaroj en 1993. Internacie konata ŝi fariĝis en 1997 per la eldonado de la historia romano "la perfortigo de Nankino - la forgesita holokaŭsto de la dua mondmilito". Tiu libro rangis longe en la internaciaj listoj de vendo-sukcesegoj (furorlibroj).
Je la 9-a de novembro 2004 ŝi estis trovita morta kun pafvundo en la kapo. Kiel kaŭzo de morto estis indikita sinmortigo. Nur mallonge antaŭe ŝi estis en kuracado pro depresio.
István Szathmári Paksi
Ne konfondenda kun Szathmári István, lingvisto
István Szathmári Paksi [iŝtvAn satmAri pakŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szathmári Paksi István estis hungara pastro, kalvinana episkopo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis szatmári.
István Szathmári Paksi naskiĝis en 1719 en Transilvanio en Marosvásárhely (nuntempa Târgu Mureș en Rumanio). Li mortis la 1791 en Debrecen.
Biografio
István Szathmári Paksi frekventis lernejon komernnce en sia naskiĝurbo, poste en Sárospatak, Frankfurto ĉe Odro, Franeker. Hejmenveninta en 1745 li estis pastro en Aszaló, kie li edziĝis. Post 2 jaroj li ekinstruis en Debrecen. En 1762 li estis eklezia notario. Li estis elektita episkopo en 1785, sed ĝis 1790 li daŭre instruis en la altlernejo.
Arlene Martel
Arlene MARTEL estas plumnomo de Arline Greta SAX, (1936-2014) jud-usona aktorino kaj verkistino. Antaŭ 1964, ŝi ofte estis anoncita kiel Arline San, Tasha Martelle, Arline Sax aŭ Arlene Sax. Reĝisoroj de Hollywood ofte aludis al Martel kiel "la Kameleono," ĉar ŝia aspekto kaj ŝia scipovo kun akĉentoj kaj dialektoj permesis al ŝi portreti rolulojn de larĝa gamo de rasoj kaj etnoj.
Martel diplomiĝis ĉe Performing Arts High School en Novjorko en 1953.
Ŝi komencis sian karieron en finoj de 1950-aj kaj komenco de 1960-aj jaroj en televidserioj kiel The Rebel, Route 66, Hong Kong kaj The Twilight Zone. Li daŭris en televidaĵoj kiel Perry Mason, Have Gun – Will Travel, Bewitched, Hogan's Heroes, I Dream of Jeannie, The Man from U.N.C.L.E., The Untouchables, Mission: Impossible, Here Come the Brides, The Wild Wild West kaj The Fugitive.
Martel laboris ĉe scienc-fikciaj televidserioj The Outer Limits, Battlestar Galactica kaj Star Trek kiel T'Pring, edzino de Sr. Spock en epizodo "Amok Time" (1967).
En la serio "Columbo" Martel rolis Gloria'n, amatinon de la viktimo de murdisto Tony Goodland (Bradford Dillman) en la epizodo "The Greenhouse Jungle" (1972). En 1970-aj jaroj ŝi ankaŭ aperis ĉe The Rockford Files, The Six Million Dollar Man kaj Gunsmoke.
En kino ŝi partoprenis filmojn kiel Angels from Hell (1968), Chatterbox (1977) kaj Zoltan, Hound of Dracula (1978).
Martel duone retiriĝis de aktorado meze de 1980-aj jaroj, sed aperis poste en malgrandaj roloj. Ŝi ankaŭ verkis scenaron Whisper Into My Good Ear.
Bad Radkersburg
Bad Radkersburg (slovene Radgona, hungare historie Regede) estas banloka urbo en la distrikto sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark) kaj en la federacia lando Stirio de Aŭstrio. Fine de en la komunumo vivis. La urba teritorio je tri kvaronoj estas ĉirkaŭata per areo de la najbara ŝtato Slovenio. La plej varma termofonto de Bad Radkersburg havas temperaturon de 80 celsiusaj gradoj kaj estas inter la plej varmaj de Eŭropo.
Dina
Dina estis la filino de la biblia patriarko Jakobo. Laŭ la rakonto en Genezo, "La stupro de Dina", Dina estis seksperfortita de la kanaana princo Ŝeĥem kiu amis ŝin. La patro de Ŝeĥem tiam venis al Abrahamo per establi pacon kaj peti Dinan kiel sia bofilino. Post konsento, la fratoj de Dina venis al Ŝeĥem kaj mortigis ĉiujn virojn en la urbo.
Karná
Karná (hungare Kiskárna [kiŝkArna]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Karná situas laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1543. En 1600 oni komputis tie 14 domojn. En 1715 18, post 5 jaroj 16 familioj pagis imposton. En 1828 loĝis tie 354 homoj en 48 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kiskárna 286 homoj, (slovakoj en majoritato, poloj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Karná 447 vilaĝanoj (389 slovakoj, 54 ciganoj.
Urboj kaj komunumoj en la distrikto laŭ la hungara alfabetordo
Jen listo de la hungaraj loknomoj de urboj kaj komunumoj en distrikto Covasna:
Aldoboly (Dobolii de Jos), Alsócsernáton (Cernat), Angyalos (Angheluş), Árapatak (Araci), Árkos (Arcuş), Bálványosfüred (Băile Bálványos), Barátos (Brateş), Bardoc (Brăduţ), Barót (Baraolt), Bélafalva (Belani), Bélmező (Lunca Mărcuşului), Bereck (Breţcu), Bibarcfalva (Biborţeni), Bikfalva (Bicfalău), Bita (Bita), Bodos (Bodoş), Bodzaforduló (Întorsura Buzăului), Bölön (Belin), Bölönpatak (Belin - Vale), Borbat (Sărmaş), Bredét (Brădet), Cófalva (Ţufalău), Csángótelep (Cărpinenii), Csomakőrös (Chiuruş), Csomortán (Lutoasa), Dálnok (Dalnic), Dobolló (Dobârlău), Dobollópatak (Valea Dobârlăului), Ozsdola (Ojdula), Egerpatak (Aninoasa (Covasna)), Előpatak (Vâlcele), Erdőfüle (Filia), Erősd (Ariuşd), Esztelnek (Estelnic), Étfalvazoltán (Zoltan), Feldoboly (Dobolii de Sus), Felsőrákos (Racoşul de Sus), Floroaia (Floroaia), Fotosmartonos (Fotoş), Futásfalva (Alungeni), Gelence (Ghelinţa), Gidófalva (Ghidfalău), Haraly (Harale), Hatolyka (Hătuica), Hetye (Hetea), Hídvég (Hăghig), Hilib (Hilib), Ikafalva (Icafalău), Illyefalva (Ilieni), Imecsfalva (Imeni), Kálnok (Calnic), Kézdialbis (Albiş), Kézdialmás (Mereni), Kézdikővár (Petriceni), Kézdimárkosfalva (Mărcuşa), Kézdimartonfalva (Mărtineni), Kézdimartonos (Mărtănuş), Kézdiszárazpatak (Valea Seacă), Kézdiszentkereszt (Poian), Kézdiszentlélek (Sânzieni), Kézdivásárhely (Târgu Secuiesc), Kilyén (Chilieni), Kisbacon (Băţanii Mici), Kisborosnyó (Boroşneu Mic), Kiskászon (Caşinu Mic), Kispatak (Valea Mică), Kökös (Chichiş), Kökösbácstelek (Băcel), Kommandó (Comandău), Köpec (Căpeni), Kovászna (Covasna (urbo)), Középajta (Aita Medie), Kraszna (Crasna), Kurtapatak (Valea Scurtă), Ladoc (Lădăuţi), Lécfalva (Leţ), Lemhény (Lemnia), Lisznyó (Lisnău), Lisznyópatak (Lisnău-Vale), Magyarhermány (Herculian), Maksa (Moacşa), Málnás (Malnaş), Málnásfürdő (Malnaş-Băi), Márkos (Mărcuş), Merişor (Merişor), Miklósvár (Micloşoara), Mikóújfalu (Micfalău), Nagyajta (Aita Mare), Nagybacon (Băţanii Mari), Nagyborosnyó (Boroşneu Mare), Nagypatak (Valea Mare), Nyáraspatak (Iarăş), Nyújtód (Lunga), Ojtoz (Oituz), Olasztelek (Tălişoara), Oltszem (Olteni), Orbaitelek (Telechia), Páké (Pachia), Papolc (Păpăuţi), Réty (Reci), Sepsibesenyő (Pădureni), Sepsibodok (Bodoc), Sepsibükszád (Bixad), Sepsikőröspatak (Valea Crişului), Sepsimagyarós (Măgheruş), Sepsiszentgyörgy (Sfântu Gheorghe), Sepsiszentkirály (Sâncraiu), Sugásfürdő (Băile Şugaş), Szacsva (Saciova), Szárazajta (Aita Seacă), Székelypetőfalva (Peteni), Székelyszáldobos (Doboşeni), Székelytamásfalva (Tamaşfalău), Szentivánlaborfalva (Sântionlunca), Szentkatolna (Catalina), Szitabodza (Sita Buzăului), Szörcse (Surcea), Szotyor (Coşeni), Tálpatak (Scrădoasa), Torja (Turia), Uzon (Ozun), Uzonkafürdő (Ozunca-Băi), Vargyas (Vârghiş), Zabola (Zăbala), Zabrató (Zăbrătău), Zágon (Zagon), Zágonbárkány (Barcani), Zalán (Zălan), Zalánpatak (Valea Zălanului).
Carentan
Ĝi nun formas parton de Carentan les Marais, kies sidejo ĝi estas.
Historio
La batalo de Carentan okazis kadre de la Operaco Overlord de la Dua mondmilito, inter usonaj aertransportitaj trupoj kaj la germana Wehrmacht dum la batalo de Normandio. La batalo okazis inter la 10a kaj la 14a de junio 1944, proksime kaj ene de Carentan. La celo de la usonaj fortoj estis plifortigi la ekatakejojn de la strandoj Utaho kaj Omaho, kaj la establadon de defendolinio antaŭ antaŭvidebla germana kontraŭofensivo.
Inia araguaiaensis
Malkovro
La agnosko de I. araguaiaensis kiel aparta specio estis la 22-an de januaro 2014. Ĝi malsimilas al aliaj anoj de Inia pro la kranio-formo, ĝenerale pli longaj, kaj malpli granda nombro da dentoj en la makzelo (24).
Gien
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono , kaj krome estas la centro de komunumaro, nomata Communauté de communes Giennoises.
La loĝantoj nomiĝas giennois.
Eucla (Okcidenta Aŭstralio)
Eucla estas la plej orienta loko en Okcidenta Aŭstralio, loke en la regiono Goldfields-Esperance de Okcidenta Aŭstralio laŭlonge de la Aŭtovojo Eyre, proksimume je 11 km okcidente de la limo kun Suda Aŭstralio. En 2006 laŭ la censo de Aŭstralio, Eucla havis populacion de 86 loĝantoj.
Ĝi estas la ununura loko de Okcidenta Aŭstralio ĉe la Aŭtovojo Eyre kiu havas rektan vidon de la Granda Aŭstralia Golfo pro sia situo tuj post la Pasejo Eucla – kie la Aŭtovojo apartiĝas al la baseno konata kiel Roe Plains kiu estas inter la pasejoj Madura kaj Eucla.
Alvarães (Amazonio)
Alvarães estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 14.088 loĝantojn en 2010.
21464 Chinaroonchai
21464 Chinaroonchai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tanongsak Chinaroonchai, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Lernejo de Triam Udom Suksa en Bankoko (Tajlando).
Čata
Čata, hungare Csata (en ambaŭ lingvoj ĉata) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Ne miskomprenu kun vilaĝo Čaka situanta en la sama distrikto!
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1386 en formo "Chatha", tiam la kampoj apartenis al diversaj klostroj. Akvomuelejo funkciis en 1715 laŭ la rivero. La loĝantaro okupiĝis pri agrikulturo, vinkulturo. En 1910 loĝis en la vilaĝo 1776 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovakio. Okazis incendio en 1928. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1207 da homoj (828 hungaroj kaj 329 slovakoj).
Famuloj
En la iama Csata naskiĝis hungara aktoro Zsófia Csatai.
Teritoria organizado de Papuo-Nov-Gvineo
Papuo-Nov-Gvineo estas administre subdividata en 19 provincoj kaj la Nacia Ĉefurba Distrikto de Papuo-Nov-Gvineo, kiuj samtempe estas arigataj en kvar regionoj:
Momase estas akronimo kiu kombinas la unuajn du literojn de Morobe, Madang, kaj Sepik.
Radosław Pyffel
Radosław PYFFEL (naskiĝis la en Varsovio) estas pola ĵurnalisto,  publicisto, sociologo, prezidanto de la pensfabriko de Stud-Centro Pollando-Azio. De la 18-a de julio 2016 reprezentanto de Pollando kaj kundirektoro en Azia Banko de Substruktura Investado (AIIB).
Spertulo pri la kulturo de Ĉinio. Konsultanto kaj aŭtoro de instruoj pri la ĉina merkato. Pli ol 4 jaroj vivis en Ĉinio kaj sur Tajvano. Spertulo pri Azio en Instituto pri Tutmondiĝo en Gliwice kaj en Sobieski-Instituto. Kiel invitito parolas pri aziaj temoj en radio kaj televido.
Li aperas kiel atakanto kadre de Ĵurnalista Reprezentantaro en futbalo.
Publikaĵoj
Gazetaj artikoloj
Aŭtoro de kelkdeko da artikoloj pri Azio en la pola gazetaro, kiel Najwyższy Czas! aŭ Gazeta Wyborcza.
Libroj
Bucerdea Grânoasă
Bucerdea Grânoasă [buĉerdja grınŭasə] (hungare:Buzásbocsárd, germane: Botschard) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 1828 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 2298 (30% hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1303. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Crăciunelu de Jos.
Chondrus crispus
Chondrus crispus — ofte nomata Irlanda musko aŭ karagena musko (irlandlingve carraigín, signifante "ŝtoneto") — estas specio de ruĝa algo, kiu kreskas abunde je la ŝtonaj partoj de la Atlantika marbordo de Eŭropo kaj Norda Ameriko. Freŝe, ĝi estas mola kaj kartilaga, kaj la koloro povas esti verda-flava, ruĝa, malhele purpura, aŭ purpura-bruna. La plej granda enhavo, proksimume 55% (peze), estas la mucilaga polisakarida karagenano. La organismo ankaŭ enhavas preskaŭ 10% da proteinoj kaj 15% da mineraloj, kaj ĝi estas riĉa fonto de jodo kaj sulfuro. Kiam akvo moligas ĝin, ĝi havas maran odoron. Pro la abundaj polisakaridoj ĝi iĝas ĵelao dum boligo, kaj entenas multe da akvo, de 20oble ĝis 100oble pli ol sia propra pezo.
81947 Fripp
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita progresiva rokamuzikisto Robert Fripp kiu forpuŝis la muzikajn limojn per gitaroj, majstra tekniko kaj efikoj de registrado kaj prilaboro de sono. Lia gvidado de King Crimson kaj lia laboro kun la eksperimentisto Brian Eno estis kerna noviganta forto por la muziko.
Margareta la 1-a
Ŝia vivocelo estis la unuigo de ĉiuj nordeŭropaj ŝtatoj sub unu regadon. Eĉ se ŝi ĉefe ne estis formale reganto de ĉiuj skandinaviaj landoj (kronitaj reĝoj estis unue ŝia neplenaĝa filo Olafo la 3-a (1370-1387) kaj, post ties frua morto, ŝia same neplenaĝa pranevo Eriko de Pomerio (1382-1459, el la pomeria dinastio Grifoj), kiu post ŝia morto heredis regnegon), ŝi ja havis la efektivan regpovon: post la morto de ŝia patro Valdemaro la 4-a (1320-1375) en 1375 pri Danio, post la morto de ŝia edzo Håkon la 6-a en 1380 pri Norvegio (kun nordatlantikaj posedaĵoj), kaj post sukcesa militiro pri Svedio.
Vivo
Margareta naskiĝis 1353 en Kastelo Søborg. Ŝi estis la plej juna filino de la dana reĝo Valdemaro Atterdag kaj lia edzino Helvig, filino de duko Eriko la 2-a de Ŝlesvigo.
(...kompletigenda...)
Margareta mortis la en Flensburg.
Naciaj parkoj de Slovakio
Naciaj parkoj de Slovakio:
Yuniesky Betancourt
Yuniesky Betancourt Pérez (n. 31-an de januaro 1982) estas kuba basbalisto. Betancourt ludis en la Grandaj Ligoj (MLB) por Milwaukee Brewers, Seattle Mariners kaj Kansas City Royals, kaj en la Ligo Meksika de Pacifiko por Águilas de Mexicali. Li estis ludanta en la Kuba ligo por Villa Clara antaŭ li eliris el Kubo.
Natura Parko Caracol
La Natura Parko Caracol - Parque Estadual do Caracol - estas naturprotekta zono en la regiono Serra Gaúcha en la brazila ŝtato Suda Rio-Grando (Rio Grande do Sul) proksime de la urbo Canela. La parko estis oficialigita la 1-an de aŭgusto 1973. Ĝi ampleksas pli-malpli 2000 kvadratajn kilometrojn.
Ĉefa atrakcio de la facile atingebla parko estas la akvofalo de Caracol (Cascata do Caracol), kiu sur bazalta roko falas 131 metrojn.
Atherton Tableland
La Atherton Tableland estas fruktodona ebenaĵo kiu estas parto de la Granda Disiganta Montaro en Kvinslando, Aŭstralio. Ĝi estas situanta okcidente al sud-sud-okcidenta interno el Cairns, tre en tropikoj, sed ties alta pozicio havigas klimaton taŭgan por brutobredado de bovoj kaj produktado de lakto. Ĝi havas areon de ĉirkaŭ 32,000 km² kun altitudo game inter 500 kaj 1280 m. La fruktodono de la grundoj en la regiono povas esti atribuata al vulkanaj originoj de la tero.
La ĉefa rivero fluanta tra la ebenaĵo estas la rivero Barron, kie estas lagodigo por formi irigacian rezervejon nome Lago Tinaroo, kie estas ankaŭ malgranda 1.6MW hidroelektra stacio. Alia menciinda lago estas Barrine.
Kantono Jackson (Tenesio)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Miksa Róth
Miksa Róth [mikŝa rOt], hungare Róth Miksa estis la plej fama hungara vitralisto, ankaŭ mozaikisto. Lia pli juna frato estis Manó Róth.
Miksa Róth naskiĝis la 1865 en Pest (urbo). Li mortis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Miksa Róth devenis en familio vitrista kaj juda. Li lernis la vitropentradon parte hejme, parte en eksterlandaj studvojaĝoj (precipe en Italio). Li fondis propran laborejon en 1885 en Budapeŝto. Ekde 1897 li okupiĝis ankaŭ pri vitromozaikoj. Li ricevis diversajn premiojn, ekzemple en 1900 en mondekspozicio en Parizo arĝentan premion, en 1902 en mondekspozicio en Trino oran premion. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Ulica Sergeja Ejzenŝtejna (Monorelo de Moskvo)
Ulica Sergeja Ejzenŝtejna (Улица Сергея Эйзенштейна) estas la orienta finstacio de la Monorelo de Moskvo. Ĝi situas en la distrikto Ostankinskij de la Nord-Orienta administra arondismento de Moskvo.
Historio
La stacio estis malfermita la samtempe kun aliaj 4 stacioj de la Monorelo de Moskvo (ĉiuj krom la suda finstacio  kiu estis malfermita 9 tagojn poste). Ĝi komencis funkciadon en "ekskursa modo". Nur du trajnoj veturis sur la linio, la intervalo inter trajnoj estis de 30 minutoj kaj la stacio estis malfermita de la 10:00 ĝis la 16:00 horo. La vojaĝantoj povis aliri la trajnojn nur en stacio .
La la linio komencis regularan funkciadon akceptante vojaĝantojn kaj ebligante al ili aliri trajnojn en ĉiuj stacioj de la linio. La kosto de la bileto estis ankaŭ malaltigita de 50 al 19 rubloj.
Elirejoj
Estas du elirejoj al Strato Sergeja Ejzenŝtejna kaj Pasejo 1-a Selskoĥozjajstvennij. La kombinita aŭtobus- kaj trolebus-haltejo por linioj 154 kaj 48 respektive kaj pavilonoj 69 kaj 70 de la Tutrusia Ekspozicia Centro troviĝas apude.
Laissez-faire
Laissez-faire (franca prononco: [lɛsefɛʁ]; el laissez faire) estas ekonomia sistemo en kiu transakcioj inter privataj grupoj de personoj estas liberaj el aŭ preskaŭ liberaj el ajna formo de ekonomia intervenismo kiel regularoj aŭ subvencioj. Kiel sistemo de pensaro, laissez-faire baziĝas sur la aksiomoj ke individuo estas la baza unuo en la socio kaj havas naturan rajton al libero; ke la fizika ordo de naturo estas harmonia kaj mem-regulanta sistemo; kaj ke korporacioj estas kreitaĵoj de la ŝtato kaj tiel la cicitanoj devas rigardi ilin de proksime pro ties klinemo al la rompo de la Smith-a spontanea ordo.
Tiuj aksiomoj konstituas la bazajn elementojn de la pensaro laissez-faire. Alia baza principo tenas, ke la merkatoj estu konkurencaj, regulo kiun la fruaj defendantoj de laissez-faire ĉiam emfazis. Kun la celo maksimumi la liberon kaj permesi, ke la merkatoj mem-reguligu, la fruaj defendantoj de laissez-faire proponis impôt unique (ununuran imposton, laŭ nemoveblaĵoj, simile al Georgismo) por anstataŭi ĉiujn impostojn kiujn ili vidis kiel damaĝaj al la bonfaro punante la produktadon.
Proponantoj de laissez-faire argumentas, ke por kompleta separado de la registaro disde la ekonomia sektoro. La frazo laissez-faire estas parto de pli granda franclingva frazo kiu laŭvorte estas tradukebla al "lasu [ĝin/ilin] fari", sed en tiu kunteksto la frazo kutime signifas "lasu ĝin esti" kaj "lasu ĝin pasi." Laissez-faire kapitalismo ekpraktikiĝis meze de la 18-a jarcento kaj estis plue popularigita per la verko de Adam Smith nome La riĉo de nacioj (The Wealth of Nations). Ĝi estis hegemonia ĉefe en Britio kaj en Usono en la 19a jarcento. Asocia kun kapitalismo en la komuna uzado, estas tamen ankaŭ ne-kapitalismaj formoj de laissez-faire, kiel kelkaj formoj de merkata socialismo.
Duppigheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Corvera de Toranzo
Corvera de Toranzo [korBEra detoRANzo] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo Corvera de Toranzo estas etimologie komprenebla kiel Korvejo de Toranzo, alude al la valo.
Geografio
Ĝi limas norde kun la municipo Puente Viesgo, sude kun Luena, oriente kun Santiurde de Toranzo kaj okcidente kun Arenas de Iguña, Anievas kaj San Felices de Buelna. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera. Fiŝkaptado kaj pejzaĝoj estas kelkaj el la ĉefaj altiraĵoj.
Demografio
Por areo de 49,48 km² estas 2 054 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 2 054 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Alceda,   Borleña, Castillo Pedroso, Corvera, Esponzués, Ontaneda, Prases, Quintana de Toranzo, San Vicente de Toranzo (ĉefurbo), Sel del Tojo kaj Villegar.
La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam okazigante perdon de milo da loĝantoj. Tamen la municipo sukcesis, pere de gastigado (Banloko de Alceda, Casona Azul), turismo kaj nutrindustrio ĝenerale kaj lakta precize (El Buen Pastor), bremsi la populacian malpliigon kiun oni suferas en granda parto de la internaj komarkoj de Kantabrio.​
Fonto: INE
Historio
La Valo de Toranzo apartenis, kiel senjorlando, ĝis la fino de la Antikva Reĝimo al la Markizoj de Aguilar de Campoo, grafoj de Castañeda. Corvera de Toranzo formis parton de la Valo de Toranzo kun Luena, Santiurde de Toranzo kaj Puente Viesgo, ĝis la kreado de la modernaj municipoj, ene de la komunumaro Merindad de Asturias de Santillana.
Kultura heredo
Pri la arta heredo, elstaras civila arkitekturo, nome la domegoj kaj blazonpalacoj, kiel tiuj de la familioj Ceballos, Ruiz de Bustamante, Ruiz de Villegas kaj precize elstaras la Turo de Agüero, en San Vicente de Toranzo kaj la Casona Azul (Blua Domego), konsiderata hotel-palaco fare de kulturaj instancoj. Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj. Kvin estas la Havaĵoj de Kultura Intereso de tiu municipio, nome la jenaj:
Krome estas du katalogitaj havaĵoj: nome la Casona de la Sierra (Domego de la Montaro), en San Vicente de Toranzo; kaj la Palaco de Ontaneda, en Ontaneda.
Florencia (Kaketao)
Florencia estas urbego, diocezo kaj universitata urbo en sudokcidenta Kolombio, en departemento Kaketao. Ĝi estas la plej grava urbo en sudorienta Kolombio, signifa komerca centro, samtempe ĝi estas ĉefurbo de Kaketao.
Geografio
Florencia situas en deklivoj de Andoj laŭ rivero. Neiva troviĝas 226, Bogoto 519 km.
Ekonomio
En Florencia la unusola moderna laborejo estas uzino pri laktoj.
Trafiko
Florencia havas regionan flughavenon, krome riveran havenon. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La plej grava vojo kuras al Neiva.
Klimato
Florencia havas tropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 21-31 °C. Jare pluvas po 3840 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte junio.
Ellerau
Ellerau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trialetia Osetio
Trialetia Osetio (Триалеты Ирыстон) estas oseta regiono en centra Kartvelio.
Trialetaj osetoj
La Trialetaj osetoj resetliĝis tie en la 19a jarcento el la teritorio, kio estas nune konata kiel Suda Osetio.