cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
László Romics
Biografio
László Romics studis en Medicina Universitato de Budapeŝto inter 1956-1962, poste li laboris en la universitata hospitalo. En 1982 li estis nomita direktoro en alia malsanulejo, sed post 3 jaroj li revenis al la pli frua hospitalo, krome li iĝis katedrestro en la universitato. Li doktoriĝis en 1994 antaŭ la akademio. Li estis rektoro inter 1996-1999. Li okupiĝis precipe pri efikoj de la manĝado. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1992-2011 (la lastan jam postmorte).
Memorigiloj
En Érd kuracejo prenis la nomon "Romics László" (vidu la foton!).
Atomkerno
La nombro de la protonoj montras, kiun kemian elementon la atomkerno reprezentas. Atomoj kun sama proton- sed malsama neŭtronnombro estas nomataj izotopoj de la kemia elemento.
La atomkernon karakterizas la nombro de la protonoj (nomata ankaŭ atomnumero) kaj la nombro de ĝiaj neŭtronoj.
Maiernigg
Maiernigg (slov. Majernik) estas bienaro ĉe la suda bordo de la Wörthersee en Karintio, la loko estas parto de la komunumo Maria Wörth kaj havas 18 loĝantojn (stato 2001).
Dudeklatero
En geometrio, dudeklatero estas 20-flankita plurlatero. La sumo de ĉiu enaj anguloj de simpla (ne-stela) dudeklatero estas 3240 gradoj. Ĝi povas esti regula plurlatero, kio estas ke longoj de ĉiuj lateroj estas la samaj kaj ĉiuj anguloj estas la samaj.
Maiernigg
Bad Maiernigg
La liberaera naĝejo situas ankoraŭ en la komunumo Klagenfurt. Ĝin uzas multaj gastoj el la ĉirkaŭaĵo. Ankaŭ biciklovojo kondukas ĝis ĉi tiu verda instalaĵo ĉe la suda lagobordo. Ĝin tenas la Klagenfurter Stadtwerke.
Vilao Schwarzenfels
La Viena arkitekto Friedrich Theuer konstruis la Vilaon Schwarzenfels en la jaroj 1893/1894 kiel sia feriovilao. De li ankaŭ originas la planoj por la vilao de Gustav Mahler en Maiernigg.
La domo staras en dominanta situo sur bastioneca teraso. Ĝi reprezentas esencan ekzemplon de malfruhistoriisma feriovilao laŭ la stilo de malnovgermana tendenco kaj estas duetaĝa domo, konsista el du enigataj konstrukorpoj. La verando ĉe la okcidenta fronto kun la supra sunteraso montras la formelementojn tipajn por malfruhistoriismo. La ĝardenpavilono, laŭ miksita konstrumaniero kun kruta konustegmento, kameno kaj rimarkindaj forĝoferaĵoj en la nordokcidenta angulo de la apogomuro kronita de murdentoj, estas parto de la ensemblo kaj kontribus al la romantisma efekto.
NGC 2496
NGC 2496 (aliaj indikoj — UGC 4127, MCG 1-21-2, ZWG 31.9, PGC 22359) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
6742 Biandepei
6742 Biandepei estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Li Yuan, popularigo pri astronomio en Ĉina Popola Respubliko. Li ludis grandan rolon en la malfermo de la Planetario de Pekino en 1957 kaj en la lanĉo de la revuo "Amatora Astronomo" en 1958, unua de ĝia kategorio en Ĉinio. Li publikigis pli ol 60 librojn kaj verkis preskaŭ 800 artikolojn.
10997 Gahm
10997 Gahm estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Gösta Gahm, de la Observatorio de Stokholmo. Dum multenombraj jaroj li estis estro de la projekto Sveda Sunsistemo : maketo de la sunsistemo kie unu astronomia unuo egalas 7,6 km, kaj kie la Suno kaj la planedoj estas je la sama skalo.
Michael Braungart
Michael BRAUNGART (Schwäbisch Gmünd, 1958) estas germana kemiisto kiu estas referenco en la kampo de reuzado kaj de verdaj produktoprocezoj. En liaj junaj jaroj li estis aktivisto de Greenpeace. Braungart estis kune kun William McDonough la aŭtoro de «Cradle to cradle : Remaking the Way We Make Things» (2002) kiu priskribas kiel fari ĉion tiel ke per ĝi oni nun ne domaĝu la medion, la sanon kaj kiel ĝi estu reutiligebla en venonta fazo por iu alia persono. Temas do pri perfekte ebla kombino de sekureco, reuzado kaj longdaŭrado.
Atom Egoyan
Atom Egoyan (19-a de julio 1960 en Kairo) estas kanada-armena reĝisoro.
Atom Egoyan naskiĝis kiel unu infano de armena familio, kiuj elektis lian personan nomon pro okazo de la konstruo de la unua egiptia atoma centralo. Li havas filon (Arshile), edziĝis kun aktorino kaj politologino Arsinée Khanjian. Ili vivas en Toronto (Kanado).
Li estas unu el la la plej konataj kaj renomaj reĝisoroj de Kanado. Li estis distingita por The Sweet Hereafter/Das süße Jenseits per du Oscar-premio-nomumadoj pri reĝisorado kaj scenlibro. Li ankaŭ ricevis 4 distingojn dum la Festivalo de Cannes. Ekde 2005 li funkcias kiel prezidanto de la ĉiujara Erevana Internacia Filmfestivalo.
Combeaufontaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(19532) 1999 GB34
(19532) 1999 GB34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi havas nenian konatan rimarkindan econ, kaj ankoraŭ ne ricevis nomon.
Genlis (stacidomo)
Genlis estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Genlis, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Vallorbe (frontière) (850000).
Beat-generacio
Beat-generacio (anglalingve Beat Generation, pro beat, "laca" en la senco "nekonformigita", "senpacienca" pro la tiama situacio) estas termino uzata por nomi kaj la grupon de usonaj verkistoj aperintaj en la malfruaj 1950-aj kaj fruaj 1960-aj jaroj kaj la kulturan fenomenon verkitan kaj inspiritan de ili, nome: malakcepto de la ĉefmodaj usonaj valoroj, eksperimentado pri drogoj, alternativeco de seksumado kaj interesiĝo por orienta spiritualismo. Kelkfoje oni uzas la terminon beatnik (pluralo beatniks, esperantigebla kiel "beatnikoj") por priskribi la influitojn de tiu kultura fenomeno, tamen la termino povas soni fiiga. Membroj de Beat-generacio rapide gajnis la reputacion de hedonismaj bohemiuloj, kiuj festas nekonformecon kaj spontanean kreipovon.
La ĉefaj verkoj de la beat-literaturo estas Howl ("Hojlo") (1956), de Allen Ginsberg, Naked Lunch ("Nuda tagmanĝo") (1959), de William S. Burroughs kaj On the Road ("Sur la vojo") (1957), de Jack Kerouac. Kaj Howl kaj Naked Lunch temas pri obscenaĵoj, kiuj lastatempe helpis liberigi, kion oni povus publikigi tiurilate en Usono. On the Road igis amikon de Kerouac, Neal Cassady, junkulturan heroon.
La originalaj Beat-generaciaj verkistoj konatiĝis en Novjorko. Poste, en la mezaj 1950-aj jaroj, la centraj roluloj (krom Burroughs) troviĝis kunaj en San-Francisko, kie ili renkontiĝis kun la pensuloj de la San-Franciska Renesanco. Dum la 1960-aj la rapide disvastiĝanta beat-kulturo spertis transformiĝon: ĝi donis aliron al la kontraŭkulturo de la sesdekaj jaroj kaj akompanis ŝanĝon de la komuna nomado, de beatnik al hippie ("hipio").
Verkistoj
La termino "Beat-generacio" estas ofte uzata por fari referencon al grupeto da verkistoj, amikoj de Ginsberg, Kerouac, Burroughs kaj kelkfoje Gregory Corso. Iom pli larĝa difino ampleksigas tiun sencon por enhavi aliajn anojn de la New York Beats ("Novjorka Beat-oj"), sed ankoraŭ konsiderante la San-Franciskan Renesancon kaj la grupon Black Mountain poets ("poetoj de la Nigra Monto") kiel apartajn movadojn.
Pli amplekse difinate, la kategorio Beat enhavus ĉiujn subgrupojn kaj multajn aliajn verkistojn atingitajn distingitecon en la lastaj 1950-aj jaroj kaj en la fruaj 1960-aj kaj kundividintajn multe da samaj temoj, ideoj kaj intencoj, nome sindonemo al spontaneeco, malfermformaj verkoj, subjektiveco ktp., kvankam kelke da ili eble havis malmultajn konektojn al la kerna grupo kaj multaj eble eĉ neis ke ili estis parto de la "Beat-generacio".
La ĉefaj figuroj kaj la originalaj verkistoj de la Beat-oj estis Jack Kerouac, William S. Burroughs, Allen Ginsberg, Neal Cassady, Gregory Corso, Herbert Huncke, Peter Orlovsky kaj John Clellon Holmes. Kelkaj poetoj, kiujn la kernaj beat-oj trovis en San-Francisko, estis asociitaj kun la San-Franciska Renasanco, kiel Gary Snyder, Philip Whalen, Lew Welch, Lawrence Ferlinghetti, Harold Norse, Kirby Doyle, Michael McClure. Ankaŭ la poetoj asociitaj kun la Black Mountain College ("Kolegio de la Nigra Monto") estis asociitaj kun la Beat-generacio, kiel Robert Creeley, Denise Levertov, Robert Duncan (kvankam Duncan estis unu el la plej voĉhavaj fruaj kritikistoj de la etikedo "Beat Generation"). Krome ekzistis la poetoj de la New York School ("Novjorka Skolo"), kiel Frank O'Hara, Kenneth Koch; la superrealismaj poetoj Philip Lamantia kaj Ted Joans; kaj la poetoj, kiuj estas kelkfoje nomataj kiel la "dua ondo" de la Beat-generacio, kiaj LeRoi Jones (poste nomata Amiri Baraka), Diane DiPrima kaj Anne Waldman.
Aliaj homoj asociitaj kun la Beat-oj estas Bob Kaufman, Tuli Kupferberg, Ed Sanders, Hubert Selby, Jr., John Wieners, Jack Micheline, A. D. Winans, Ray Bremser kaj Bonnie Bremser (Brenda Frazer), Ed Dorn, Jack Spicer, David Meltzer, Richard Brautigan kaj Lenore Kandel. Multaj antaŭe subtaksitaj verkistinoj estis parto de la Beat-a sceno, kiel Joanne Kyger, Kaye McDonough, Harriet Sohmers Zwerling, Janine Pommy Vega kaj Elise Cowen. Kelkaj pli junaj verkistoj, kiuj estis konataj de la supre menciitaj verkistoj, kiaj Bob Dylan, Ken Kesey, Jim Carroll, Ron Padgett foje estis entenitaj en ĉi tiu listo. Charles Bukowski posedas subtilan lokon en ĉi tiu listo, tamen lia asocieco estas malgranda. Multaj pli maljunaj verkistoj estis tre proksime asociitaj kun anoj de la Beat-generacio, kvankam iliaj reputacioj estis solidiĝintaj tiel pli frue, ke malfacilas nomi ilin kiel parton de la sama "generacio". Inter tiuj estas Kenneth Rexroth, la ĉefa persono engaĝita en la San-Franciska Renesanco, kaj Charles Olson, la mentoro de la poetoj de la Nigra Monto kaj verkisto de la ege influpova eseo "Projective Verse" ("Projekta Verso"). Do, ĉar multe da tiuj ĉi verkistoj aŭ studis persone kun William Carlos Williams aŭ rigardas Williams kiel idolon, tial Beat-verkistoj estas ofte rigardataj kvazaŭ ili estus la idoj de Williams.
Karakteroj
La Beat-generacio laboras altigante la prioritatojn de la tiel nomata Beat-generacia esenco, nome spontanneecon, malfermitan emocion kaj visceran engaĝadon en ofte kuraĝaj mondaj travivaĵoj - en ŝajna paradokso la Beat-oj ofte emfazis spiritan sopiradon, uzante konceptojn kaj bildaron el budhismo, judismo, katolikismo ktp. Do anoj de la Beat-generacio celis sintezon de la sencoj beaten down ("marĉandado") kaj beatific ("beatiga"), kiel Kerouac priskribis ĝin. Unu el la plej bone propaganditaj aspektoj de la Beat-verkado estas la konstanta defio al la limoj de libera esprimo; la Beat-verkistoj produktis korpon de skribita verkaĵo polemika kaj por ĝia advokateco pri nekonformiĝado kaj por ĝia nekonformiĝeca stilo.
La lingva stilo kaj temoj (drog-uzado, sekseco, aberacieca konduto) puŝis la limojn de akcepteco je la filistrecaj 1950-aj jaroj. La unua Beat-verkaĵo gajninta nacivastan atenton estis Howl de Ginsberg, parte pro ĝia grafike seksa lingvaĵo: eksperimenti pri obsceneco helpis ĝin atingi famon. Unu el la plej daŭre famaj Beat-verkaĵoj, On the Road de Kerouac (verkita en 1951), kies granda parto da ĝia kontraŭdirebla materialo estis forviŝita, ne estis publikigita ĝis 1957, pro la celo profiti la famon alportitan de la eksperimento pri obsceneco de Howl. Kerouac estis sekve kulpigita por kuraĝigi miskonduton. La grandioza verkaĵo de Burroughs, Naked Lunch, publikigita en 1962, estis multe pli grafika ol "Howl" kaj same eksperimentis obscenecon. Tiuj ĉi testoj helpis konstati, ke, se io estas rigardata kiel havanta literaturan valoron, ĝi ne estas plu konsiderata kiel obscena.
Origino de la nomo
Jack Kerouac enkondukis la esprimon Beat Generation en 1948, ĝeneraligante el sia socia rondo por karakterizi la subgrundan kontraŭkonformisman junularon tiam kuniĝantan en Novjorko. Tiu nomo ekaperis dum konversacio kun la romanisto John Clellon Holmes (kiu publikigis romanon pri la nekonformiĝinta junularo, Go, en 1952, kune kun manifesto en la revuo New York Times Magazine: "this is the beat generation" – tiu estas la "laca" generacio).
La adjektivo beat siavice ekaperis en la amikgrupo rilatanta al Herbert Huncke, originale signifante tired ("laca") aŭ beaten down ("marĉandado"). Kerouac ampleksigis tiun sencon per la paradoksaj kunsencoj upbeat ("pozitiva") kaj beatific ("beatiga") kaj kunligis ĝin kun la senco esti "je la beat-o": la Beat-generacio estus la bazo, tamen ili estus rigardintaj estontecen. Aliaj adjektivoj, kiaj found ("fonda") kaj furtive ("ŝteleca" aŭ "kaŝema"), estis diskutataj de Holmes and Kerouac.
Fruaj renkontoj en la 1940-aj kaj fruaj 1950-aj
La originalaj verkistoj de la "Beat-Generacio" loĝis en Novjorko: Jack Kerouac, Allen Ginsberg, William S. Burroughs, (en 1948) kaj poste (en 1950) Gregory Corso (ili estas kelkfoje nomataj la "Novjorkaj Beat-oj" sed nur Corso estis el Novjorko). Eble egale gravaj estis la malpli kreemaj membroj el la okazejo, kiuj kontribuis al la intelekta medio de la verkistoj, kaj provizis ilin per tema materio: Ekzistis Herbert Huncke, kiu estis ema al drogo kaj etspirita ŝtelisto, kaj kiu renkontis Burroughs en 1946 kaj prezentis la kernajn membrojn de la Novjorkaj Beat-oj al la fatrasa viv-stilo kaj al la fatrasa jargono, enhavante la anglan vorton beat; Lucien Carr, kiu estis tre grava por prezenti multajn kernajn figurojn al aliaj; kaj Hal Chase, studento de antropologio el Denvero, kiu, en 1947, prezentis Neal Cassady al la grupo, la fokuso de multaj beataj ellaboraĵoj (rimarkinde la verko de Kerouac, On the Road).
Gravaj estis ankaŭ la ofte neglektataj virinoj el la originala grupeto, enhavante Joan Vollmer kaj Edie Parker. Ilia apartamento en la supra okcidenta flanko de Manhattan ofte funkciis kiel salono (aŭ, kiel Ted Morgan diris, "antaŭ-1960-aj komunumo" ), kaj Joan Vollmer, speciale, estis grava partoprenanto en la diskutaj sesioj.
Tony Attwood
Tony ATTWOOD aŭ Anthony John Attwood (naskiĝis la en Birmingham, Britio) estas angla psikologo, kiu vivas en Kvinslando, Aŭstralio kaj estas verkinto de multaj libroj, artikoloj kaj prelegoj pri la Asperger-sindromo. La plej konata el liaj libroj estas "Sindromo de Asperger", efika praktika gvidilo por gepatroj kaj terapiistoj. La libro estis tradukita al dudek lingvoj.
Cheniménil
Cheniménil [ʃənimenil] (en la montara vogeza [ʃnimɛniː]) estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Tony Attwood
En la aĝo de 14 Attwood ekinteresiĝis pri psikologio kaj en 1971, renkontinte du aŭtismajn infanojn, li decidis specialiĝi pri aŭtismo, precipe pri la sindromo de Asperger. Hodiaŭ li loĝas en urbo Brisbano, en Kvinslando, Aŭstralio, kie li ekde 1992 administras klinikon por la diagnozo kaj kuracado de infanoj kaj plenkreskuloj kun Asperger-sindromo kune kun infana psikiatro Brian Ross.
Attwood estas patro de aŭtista filo, Will Attwood, kiu estis diagnozita kiam en siaj 30-aj jaroj dum trijara tempo en malliberejo. Sekve Will Attwood verkis libron pri siaj spertoj pri drogo-dependeco, malliberejo kaj aŭtismo Asperger’s Syndrome and Jail.
Cheniménil
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chnérants.
Beat-generacio
Fruaj renkontoj en la 1940-aj kaj fruaj 1950-aj
Poste, la kernaj figuroj (escepte Burroughs) kune finvenis en la mezaj 1950-aj en San-Francisko, kie ili renkontiĝis kaj amikiĝis kun figuroj asociitaj al la San-Franciska Renesanco, kiaj Kenneth Rexroth, Gary Snyder, Lawrence Ferlinghetti, Michael McClure, Philip Whalen, Harold Norse, Lew Welch kaj Kirby Doyle. Tie ili renkontis multajn aliajn poetojn, kiuj transloĝiĝis al San-Francisko ĉar ĝi havis reputacion kiel grava nova centro de kreemo. Tiu ĉi enhavis Bob Kaufman, kiu estis, laŭ la legendo, la unua homo vere nomata "beatnik". Ankaŭ grava estis Philip Lamantia, Tuli Kupferberg kaj membroj el la ĵus forsolvata Black Mountain College, kiuj serĉis novan centron por komuna kreemo, poetoj kiaj Robert Creeley, Edward Dorn kaj Robert Duncan.
Multaj verkistoj estis inspirataj de la publikigo de Howl kaj On the Road, kaj decidis aliĝi al la grupo. La Beat-oj trovis multe da tiuj verkistoj kiam ili revenis al Novjorko: John Wieners, LeRoi Jones, Diane DiPrima, Anne Waldman. La poetara "Novjorka Skolo" (inkluzive Frank O'Hara, Kenneth Koch, John Ashbery kaj James Schuyler, tamen Ashberry kaj Schuyler ne estis tiel intime asociitaj al la Beat-oj), jam estis establataj kiel movado en Novjorko; ili trovis multajn aferojn, kiuj estis komunaj al tiu pligrandiĝanta cirklo kaj oni konsekvence antaŭenigis aliajn verkojn.
Universitato Kolumbio
La komenco de la Beat-generacio ofte estas spurita ĉe la Universitato Kolumbio en la renkonto de Kerouac, Ginsberg, Lucien Carr, Hal Chase kaj aliaj de la originala rondo. Kvankam ili poste estis konsideritaj kontraŭ-universitataj artistoj, la semo por la Beat-generacio estis plantita en forte universitata medio. Multe da iliaj ideoj estis formitaj dum diskutoj kun profesoroj, kiel Lionel Trilling kaj Mark Van Doren. Tiu estis la sama medio kie kelkaj de iliaj klasĉambraj kolegoj, kiaj Louis Simpson kaj Donald Hall, iĝis ĉampionoj pri la formalismo. Tie Carr and Ginsberg diskutis la bezonon por "Nova vizio" (termino prunteprenita de Arthur Rimbaud) aliiĝi el la konservemaj literaturaj nocioj de la Universitato Kolumbio.
Ili baldaŭ renkontis homoj el ekster la Universitato, kiaj Burroughs, Hunke kaj Cassady, kaj la nova fokuso iĝis reala sperto, kontraste al la universitata medio de Kolumbio. Eble, la plej grava sperto, kiu kuntiris la plimulton el la membroj de la Beat-generacio, estis la atako de David Kammerer kontraŭ Lucien Carr. Tiu estis kialo pro kiu Burroughs konservis sian rilaton proksime-sed-malproksime al la aliaj membroj de la Beat-o. La atako estis cirkonstanco, kiun Kerouac dufoje provis kapti, unue en lia unua romanco The Town and the City kaj denove en lia lasta, Vanity of Duluoz.
Burroughs estis diplomito de Harvard, kaj gajnis stipendion de sia relative riĉa familio. Lia avo inventis la "Adici-maŝino de Burroughs" (angllingve, "Burroughs Adding Machine"), kvanakm la riĉaĵoj en la familio ofte estas troigataj. (Kerouac rimarkigis pri la "milionoj de Burroughs", kiuj vere ne ekzistis ). Ili tri iĝis bonaj amikoj, kies amuzado eliminis Burroughs-n el la domo kiun li luis kaj, en la fino, Carr estis enhospitaligita, post kiam li ŝajne provis memmortigon per gasa forno (alia versio de tiu historio rakontas ke tiu estis maniero per eviti la militan servon). Printempe 1943, la familio de Carr sendis lin al la Universitato Kolumbio, en Novjorko, kien Kammerer kaj, do, Burroughs sekvis post nelonge.
Ĉe Kolumbio, Carr renkontis la novan studanton Allen Ginsberg, kiun li prezentis al Burroughs kaj Kammerer. Edie Parker, alia membro de la grupo, prezentis Carr-n al sia koramiko Jack Kerouac kiam li revenis el la devoservo ĉe la mara transporto. En 1944, Carr prezentis Kerouac kaj Burroughs. La pasio de Kammerer estis evidenta por ĉiuj el la rondo, kaj li ĵaluziĝis kiam Carr disvolvis rilaton kun juna virino (Celine Young). Meze de aŭgusto 1944, Lucien Carr mortigis lin per skolta tranĉilo, eble memdefende, post diskuto en parko ĉe la rivero Hudsono. Carr ĵetis la korpon en la riveron. Poste li seĉis konsilon ĉe Burroughs, kiu rekomendis ke li ekhavu advokaton kaj kapitulacis per pretendo je memdefendo. Anstataŭe, Carr iris al Kerouac, kiu helpis lin forĵeti la armilon. Sekvmatene Carr kapitulacis, kaj do Kerouac kaj Burroughs estis kulpigitaj kiel kunkulpuloj de la krimo. Burroughs havis la monon por kaŭcio, sed la gepatroj de Kerouac refuzis sendi ĝin al li. Edie Parker kaj ŝia familio helpis, kun la kondiĉo ke ŝi kaj Kerouac tuj geedziĝu.
La "submondo" de Kvartalo Times
Burroughs havis intereson eksperimenti kun krima aktivado kaj iom post iom faris kontaktojn kun la krima submondo de Novjorko, okupiĝante pri ŝtelitaj varoj kaj disvolvante dependecon de opiaĵoj. Burroughs renkontis Herbert Huncke, krimulon kaj eman al drogoj, kiu ofte restis apud Times Square. La beat-oj perceptis Huncke kiel fascina persono. Laŭ Ginsberg, ili estis serĉantal la "ĉefan realecon", kaj sentis ke Huncke, kiel membro de la submondo, sciis aferojn, kontraŭ kiuj li estis protektataj dum iliaj mezklasaj vivoj.
En 1949 Ginsberg havis jurajn problemojn pro tiu asocio. Ginsberg lasis ke Huncke restu kun li dum mallonga tempo (kiel skribite en tiu linio el Howl: "kiu promenadis tutnokte havante iliajn ŝuojn sangplenigitajn en la doko, esperante pordon en Orienta Rivero esti malfermita al ĉambro plenigita de vaporvarmeco kaj opio;") La apartamento de Ginsberg sekve estis plena je ŝtelistaj varoj. Li veturis kun Huncke por transporti tiujn ŝtelitajn varojn, tiel kaŭzis aŭtomobilpersekutadon far la polico. Ginsberg pledis frenezecon kaj estis mallonge ĉe Hospitalo Bellevue, kie li renkontis Carl Solomon. Dum enhospitaligita, Carl Solomon ŝajnis originalulo pli ol psikozulo.
Admiranto de Antonin Artaud, li ŝatis havi iun memkonscian "frenezan" konduton, ekz. ĵetis terpoman salaton al Dadaisma lektoro. Ankaŭ Ted Morgan mencias okazon, kiam li ŝtelis arakidbuteran sandviĉon en kafeterio kaj montris ĝin al gardisto. Se li ne estis freneza kiam akceptita, Solomon estis argumenteble frenezigita de ŝokaj kuracadoj, kiuj estis aplikitaj en Belleuve, kaj tiu estas unu el la aferoj aluditaj de Ginsberg en "Howl" (kiu estis dediĉita al Carl Solomon). Post lia elhospitaliĝo, Solomon iĝis la kontakto por eldonejo, kiu konsentis publikigi la unuan romanon de Burroughs Junky (1953), ĵus antaŭ alia okazo kaŭzis ke li estis sendita al la Hospitalo denove.
Neal Cassady
La enkonduko de Neal Cassady en la scenon en 1947 kaŭzis multajn efektojn. Kelkaj beat-oj estis sorĉitaj de Cassady - Ginsberg havis aferon kun li kaj igis lin sia persona guvernisto pri verkado; kaj la veturoj de Kerouac kun li, malfrue en la 1940-aj, iĝis fokuso de lia dua romano, On the Road. Cassady estas unu el la fontoj de "repo" - la laksa spontanea paroladstilo, kiu poste iĝis asignita al la "beatnik-oj". Kvankam li ne multe skribis pri si, la ĉefaj verkistoj de la grupo estis impresitaj de la libera stilo de liaj leteroj, kaj Keruouac citis tion kiel ĉefa influo de lia intentado, la spontan-proza stilo/tekniko, kiun li uzis en siaj verkoj (la alia evidenta influo estis la improvizitaj solooj de la Ĵazo.
Sándor Kozocsa
Biografio
Sándor Kozocsa finis la universitaton en Budapeŝto en 1926 kaj li estis inter 1926-1964 kunlaboranto de Országos Széchenyi Könyvtár, inter 1941 - 1948 li estis redaktoro de revuo Irodalomtörténet. En 1941-43 li instruis bibliografion en Debrecen kaj inter 1942 - 1948 en Budapeŝto.
(111743) 2002 CA94
(111743) 2002 CA94 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Jemaja
Jemaja (ankaŭ konata hispane kaj portugale kiel Iemanjá, Yemaja, Yemaya Olokún), estas diino de la santerio. La santerio estas sinkretismo kiu miksas la kredojn, oriŝojn kaj sanktulojn de la Katolika Eklezio kaj de afrikaj tribaj religioj. Jemaja korespondas al la Virgulino de Reglo kaj Stella Maris en la katolikismo. Ŝi estas ina oriŝo kaj ŝi apartenas al la maroj.
Kolĉenoj
Ĉiu oriŝo aŭ sanktulo de santerio havas sian propran distingigan kolĉenon. La kolĉeno kiu reprezentas ŝin konsistas el travideblaj vitraj bidoj kombinataj de bluaj, en sekcioj de sep aŭ ankaŭ unu post alia.
Origino
Jemaja estas tiel malnova kiel Obatala, kaj tiel pova, ke oni diras ke ŝi estas la plej pova, sed pro ŝia karaktero ŝi perdis la hegemonion de la mondo, kaj oni donis al ŝi la regadon de la mara supraĵo.
Familio
Jemaja estas la patrino de Ŝango. Tamen oni diras ke ŝi ne estas la natura patrino sed amas lin kvazaŭ tio. Kelkaj diras ke Obatala naskis al Ŝango sed ŝi devis abandoni lin ĉar tio estis pekorezulto. Ŝi akuŝis la 16 oriŝojn kaj la edzinojn de Babalu-Ajeo, de Agajuo, de Orulo kaj Oguno.
Kultado
Jemaja estas unu el la ĉefaj gedioj (oriŝoj) de la santerio. La kultuado al tiu diino estas tre populara en landoj kiel Brazilo, Kubo, Domingo, Puerto-Riko, Panamo, Meksiko, Usono (karibaj kaj brazilaj komunumoj) kaj multaj aliaj de Latinameriko kaj la mondo al kie enmigris la kredantoj. En Kubo ekzistas katolika kirko konsakrita al la Virgulino de Reglo kaj ĝia festo estas celebrata la 7-an de septembro, sed pro sinkretismo ĝi estas la katolika bildo kiu reprezentas al Jemaja en Kubo, kaj la katolika kriko fariĝis pilgrimejo kaj por la santerianoj kaj la katolikaj kredantoj.
Ujreuza garantiaĵo
Garantiaĵo estas mono pagenda por boteloj kaj aliaj pakumoj. Post la konsumo de la enhavo oni povas reporti la botelojn aŭ pakumojn al la butiko aŭ superbazaro kaj rericevi la monon. La boteloj aŭ pakumoj povas esti reuzataj.
Garantiaĵo iam komenciĝis kiel metodo por liverantoj de produktoj por redukti la kostojn de pakuma materialo. Per reuzado de boteloj oni faris tion. Ĉirkaŭ 1980 la kostoj de pakumoj, kiel vitro, tiel reduktiĝis, ke reuzado ne plu valoras la penon. Nuntempe oni kolektas uzitan (pakum)vitron per vitrujo, post kio ĝi estas refandata al nova vitro, anstataŭ purigi kaj denove plenigi ĉar ankaŭ transporto kaj purigado estas medipoluaj.
Fărăgău
Fărăgău [fǝrǝgǝŭ] (hungare: Faragó) estas komunumo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Apartenas al ĝi Fânațe, Hodaia, Onuca, Poarta kaj Tonciu.
Tra Fărăgău pasas la nacia vojo DN16 inter Reghin kaj Kluĵo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 969 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 674 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1357. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Esch-sur-Alzette
Esch-sur-Alzette (jen duongermane-duonfrance, nur germane Esch an der Alzette, luksemburge Esch-Uelzech) estas municipo en Luksemburgio. Ĝi estas la administra centro de samnoma kantono Esch-sur-Alzette, la plej suda parto de Luksemburgio, kaj estas unu el al plej grandaj urboj de la lando: en  la urbo havis  loĝantojn. Sude la urba teritorio limas je la historia regiono Loreno de Francio, parto de la administra regiono Grand Est kreita en 2016. En 2022, Esch-sur-Alzette estas (kun Kaŭno) Kultura Ĉefurbo de Eŭropo.
H
H, minuskle h, estas la 8-a litero de la latina kaj la 10-a litero de la Esperanta. En multaj lingvoj ĝi havas la sonon de senvoĉa glotala frikativo kaj en Esperanto la nomon "ho". Ĝi evoluis el la greka litero eto.
30324 Pandya
30324 Pandya estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dhaivat Nitin Pandya, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Appleton North High School de Appleton (Viskonsino).
Ruda (Tvrdkov)
Ruda (1869–1947 Německá Ruda, Deutsch Eisenberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tvrdkov en distrikto Bruntál. Vivas ĉi tie. Komune kun Tvrdkov kaj Mirotínek ĝi apartenas al mikroregiono Tvrdkov. Ruda estas la plej malnova el la menciitaj tri partoj kaj unuafoje ĝi estas menciata en la jaro 1348. Ĝi situas sur rando de regiono de Rýmařov kaj ties montetriĉaj scenerioj estas kreataj de medio de montaro Nízký Jeseník. Krom multekostaj metaloj oni ĉi tie minis precipe ferercon, laŭ kiu ĝi ricevis ankaŭ sian nomon. En Ruda troviĝas du ekleziaj memorindaĵoj, kiuj estas preĝejo de Maria de la Neĝo kaj kalvaria vojo al Křížový vrch, kiun kreas sabloŝtonaj statuoj kun 14 haltejoj.
Ruda situas en katastra teritorio Ruda u Rýmařova kun areo 11,24 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Ruda laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:
En Ruda estas registritaj 67 adresoj: 62 daŭraj objektoj kaj 5 dumtempaj kaj refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 52 domoj, el tio 27 daŭre loĝigitaj.
Tutmonda Latinamerika Agendo
La Tutmonda Latinamerika Agendo estas jara, komunuma k alimondisma agendo kiu enhavas artikolojn pri preciza temo ĉiujare (ekde 1992).
Temoj de la agendo
Oni povas vidi k elŝuti ĉiun kovrilon en ĉi tiu kompilaĵo.
Porinstrua uzo de la agendo
La prezentado de tekstoj estas regata fare de ekonomia kriterio, kiu malatentas eblan belŝajnon pri vakuaj spacoj k bildoj plicelante pli grandan kvanton da mesaĝo. La manko de grandaj vakuaj spacoj por notoj (por daŭrigi la koston malalta) povas esti plenumata fare de la aldono de alglueblaj paĝetoj. Ankaŭ oni povas aldoni al ĝi bendeton, kaj detranĉi anguleton de folioj por tuj trovi la nunan semajnon.
Ekumenismo
Ĉi tiun agendon regas «Kuniga ekumenismo», kaj ne «disiga». Tial ĝi ne forigas la proprajn aferojn de katolikuloj, nek la specifajn de protestantoj, sed ĝi kunigas ambaŭ. Tiel, en la «sanktula dataro» estas aldonitaj la protestantaj datrevenoj al la katolikaj. Kiam ne ili samdatas, la protestantaj iras per klinitaj literoj.
La agendo estas super-ekumena: ĝi ekzistas kadre de tiu mondo je referencoj, kredoj, valoroj kaj utopioj komunaj de Popoloj kaj homoj bonvolaj, kiun la kristanoj nomas «Regno», sed kiun kundividas kun ĉiuj en frata kaj humile servema serĉo.
Lunfazoj
La agendo prezentas la fazojn de la luno laŭ latinamerika horo, aŭ pli precize laŭ la horo de la andoj (t.e. la horo de Kolombio, Ekvadoro, Peruo, Ĉilio, je kvin-hora diferenco de la t.n. universala horo (GTM).
Neprofitocela Verko
Multlande ĉi tiu agendo estas eldonita fare de komunecaj organizaĵoj, fare de institucioj neprofitocelaj, kiuj aldirektas la enspezojn, kiujn ili ricevas pro la vendado de la agendo, al siaj popolservaj aŭ solidaraj celoj. Tiuj institucioj sciigas la neprofitocel-econ de la responda eldono. Ĉiuokaze, la Latinamerika Agendo en si mem, en sia centra kunordigado, estas ankaŭ neprofitocela iniciato, kiu naskiĝis k disvolviĝis per helpo de neniu organizaĵo. La enspezoj estigataj fare de la agendo, post rekompenci ĝuste la penojn de la kunaŭtoroj, estas dediĉitaj al agadoj pri alimaniera komuneca komunikado k pri internacia solidaro. La «Servoj Koinonía», ĉiam atentataj k ĉiam pliboniĝantaj, senpage mond-alireblaj, la kolekto «Aksa Tempo», k kelkaj el la premioj subtenataj fare de la agendo, estas la plej konataj okazoj.
Komuneca agendo...
Ĉi tiu estas komuneca verko. Tial vojis tiel kiel okazis k estas hodiaŭ tio kio ĝi estas. Oni daŭre ricevos dankeme sugestojn, materialojn, tekstojn, dosierojn, libro-novaĵojn... kiujn oni volas alvenigi al ili, por estigi la venontjaran agendon... Oni akceptos k enmetos tiujn organizaĵojn kiuj volas oferi sian servon al ĉi tiu mondparto, mecenatante iun premion aŭ konkurson por sproni ajne la kontinent-amerikan konscion. Tiel ĝi daŭre estos «komuneca verko, komuna propraĵo, antologia jarlibro pri la memoro k espero de la spirita mondparto...».
Kopirajtoj de la enhavo de la agendo
Oni legas rekte el la presita agendo:
La Kalendaro
Ĉiutage la Agendo prezentas kelkajn okazintaĵojn en Latinameriko dum la lastaj jardekoj, memorigante la leganton pri la homoj kiuj laboradis por pli bona mondo kaj mortis martirece, pri landaj sendependiĝoj, ktp. Vidu la faktojn kiuj okazis en ĉiuj monatoj ĉi tie.
Eksteraj ligiloj
Ĉi tiu artikolo enhavas materialon de la retejo latinoamericana.org, kiu permesas ĝin uzi laŭ GFDL-permesilo.
Energia denseco
Oni uzas ĝin plej ofte kiel Teorie oni povas difini energiodenson je ĉiu fizika mezuro. Praktike gravas la energia denseco de energiorezervaĵoj kiel fueloj kaj akumulatoroj, baterioj.
Energia denseco de energiorezervaĵoj
La energiodenson de fueloj oni nomas hejta valoro, tiun de akumulatoroj kapacito je volumeno aŭ kapacito je maso. Ekz. energia denseco de litia-polimera baterio 140–180 vathorojn je kg (140–180 Wh/kg) kaj tiu de nikel-metalhidrida baterio (NiMH) estas 80 Wh/kg. Kompreneble, ju pli granda estas la energia denseco de la baterio, des pli granda estas la atingopovo, do funkciodaŭro je la sama povumo.
NGC 2497
NGC 2497 (aliaj indikoj — UGC 4168, MCG 10-12-61, ZWG 287.32, PGC 22547) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Tomio
Stacio Tomio (japane: 富雄駅 [Tomio-eki], angle: Tomio Station) estas fervoja stacio en Nara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
Caglio
Caglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Asso, Caslino d'Erba, Faggeto Lario, Nesso, Rezzago kaj Sormano.
La Côte-aux-Fées
Pri la komunumo
La Côte-aux-Fées estas komunumo en la distrikto Val-de-Travers en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 453 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La Côte-aux-Fées situas en la Neŭŝatela Ĵuraso en okcidento de la kantono proksimume 38 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. La plej alta punkto de la komunumo estas kun 1430 m s.m. la monto Roches Blanches. La komunumo konsistas el la vilaĝo La Côte-aux-Fées kaj la setlejoj Les Places, Chez Matras, Les Jeannet, Bolles du Vent, Les Bourquin de Bise, Les Bourquin de Vent, Saint-Olivier, Les Tattets kaj Les Leuba. Krome al ĝi apartenas multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,85 km², de kiuj 41,0% estas kovritaj de arbaro, 55,6% servas por agrikulturo kaj 3,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Côte-aux-Fées limas en nordo al Les Verrières, en oriento al Val-de-Travers, en sudo al Sainte-Croix (VD), en sudokcidento al Les Fourgs (Francio), kaj en nordokcidento al Verrières-de-Joux (Francio).
15371 Steward
15371 Steward estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio Steward (tiel nomata en memoro de ties mecenatino Lavinia Steward), organizaĵo de esploro asociata kun la departemento pri astronomio de la Universitato de Arizono. Krom operaciigi teleskopojn ĉe pluraj lokoj, ĝia instruistaro, estraro kaj studentoj estas gvidantoj en disvolvo de instrumentoj kaj en teoriaj studoj.
La Côte-aux-Fées
Trafiko
La Côte-aux-Fées situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la valo de la rivero Buttes pasas en sudoriento la kantona ĉefvojo n-ro 149 de Le Locle al Sainte-Croix, tra tiu vojo tamen sur la komunuma teritorio atingeblas nur kelkaj izolitaj bienoj kaj la groto Grotes aŭ Fées. Orienten kondukas de la vilaĝocentro vojo al Buttes en la komunumo Val-de-Travers, sudorienten kondukas vojo tra pasejo al La Vraconnaz en la komunumo Sainte-Croix, norden kondukas vojo al la stacidomo de Les Verrières.
Historio
La unua dokumenta mencio de La Côte-aux-Fées datiĝas el la jaro 1337 kiel La Costa des Faies. Ĝis 1826 La Côte-aux-Fées estis parto de la komunumo Les Verrières. Ek de 1826 La Côte-aŭ-Fées fariĝis propra komunumo. En la baloto de 2007 la loĝantaro de La Côte-aux-Fées rifuzis aliĝon al la kunigita komunumo Val-de-Travers, kial la komunumo konservis sian memstarecon.
Percival Lowell
Li subtenis la hipotezon de la Marsaj kanaloj, estis la fondinto de la Observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono) kaj iniciatinto de la malkovro de Plutono.
Vivo
En 1890, li renkontis la astronomon William Pickering kaj komencis interesiĝi pri astronomio. Tri jaroj poste li reiris Usonon kaj, leginte la libron La planète Mars de Camille Flammarion, li fervore interesiĝis pri Marso kaj sin dediĉis al tiu planedo.
La Marsaj kanaloj
Por observi Marson, li konstruigis en 1894 observatorion apud Flagstaff (Arizono) sur monto alta de 2 300 m, kiun li nomis « Mars Hill ».
Daŭrigante la studojn de Giovanni Schiaparelli, li aliĝis al la teorio de la Marsaj kanaloj. En 1877, Schiaparelli desegnis mapon de Marso, kie la malhelaj makuloj estis "maroj" (mares) aŭ "lagoj" (lacus) kaj kanaloj. Dum dek-vin jaroj, Percival Lowell studis Marson kaj desegnis la makulojn de ties surfaco. Li publikigis siajn desegnoj en tri libroj : Mars (1895), Mars and Its Canals (1906) kaj Mars As the Abode of Life (1908), en kiuj li hipotezis ke pensentaj estaĵoj konstruis reton da kanaloj por kolekti la akvon de la polusaj kalotoj, lastaj fontoj de akvo en tiu sekiĝanta planedo.
Kvankam tiu hipoterzo entuziasmigis la publikon, la sciencistaro restis skeptika : Multe da astronomoj neniam povis vidi tiujn liniojn, aŭ almenaŭ ne vidis ilin tiel vastaj, kiel Lowell asertis. En 1909, la teleskopo de 1,5 m de la Observatorio de Monto Wilson permesis pli precizan observon de la strukturoj, kiujn Lowell interpretis kiel kanalojn kaj montris neregulajn detalojn, verŝajne rezultantaj de la erozio.
La ne-ekzisto de marsaj kanaloj estis pruvita nur kiam la kosmosondilo Mariner 4 mapis Marson en 1972. Hodiaŭ, la linioj viditaj kiel kanaloj estas rigarditaj kiel optikaj iluzioj.
Lowell asertis ankaŭ esti observinta nigran makulon kun spok-similajn liniojn sur Venuso. Oni scias nun, ke la venusa atmosfero estas netravidebla, kaj oni sugestis, ke Lowell fakte observis la sangajn vaskulojn de sia okulo.
Serĉo de la Planedo X
Li tamen malkovris asteroidon : 793 Arizono, la
Heredo
Mortinta en 1916 Percival Lowell testamente lasis al la Observatorio Lowell sufiĉan monrimedon por daŭrigi la serĉojn (kvankam kontesto de heredaĵo far de lia vidvino malpliigis la buĝeton de la observatorio).
Clyde Tombaugh ricevis la prirespondecon mapi la ĉielon, serĉante la novan planedon. La li malkovris movantan objekton de videbla magnitudo 15 kiu estos nomita Plutono, nomo komenciĝanta per la du literoj PL en honoro al Percival Lowell.
La asteroido 1886 Lowell, malkovrita en 1949 elde la Observatorio Lowell estis tiel nomita en lia honoro.
1445
En la jaro 1445 post Kristo okazis, interalie:
Andamana kreko
La Andamana kreko (Anas albogularis) estas specio de malgranda anaso troviĝanta en la insuloj Andamanoj de Barato. Tiu specio estis konsiderata kiel subspecio de la Sunda kreko.
Aspekto
Ili troviĝas en internaj lagetoj same kiel ĉe mangrovejoj kaj lagunoj. Ili manĝas nokte ĉe rizkampoj. La reprodukta sezono estas julio al oktobro kaj ili nestumas ĉe kanejoj. La nesto estas farita el herbo kaj la ino demetas kutime ĉirkaŭ naŭ ovojn. Oni supozis iam, ke ili reproduktiĝas ĉe arbotruoj sed ĵusaj studioj trovis, ke ne estas pruvoj. Ili manĝas ĉefe moluskojn kaj artropodojn. Oni ĉirkaŭkalkulis populacion de 500 al 600 en enketo farita en 1995-98.
László Róbert
László Róbert [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Róbert László, krom Hungario konata Ladislas Robert estas hungara-franca biokemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (1995), membro de Usona Scienca Akademio.
László Róbert naskiĝis en 1924 en Hungario.
Azat-Châtenet
Azat-Châtenet estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 133 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Azat-Châtenet etendiĝas sur 9,51 km², kaj havis 133 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Azat-Châtenet situas je alteco de 565 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Azat-Châtenet apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Bernard Quinque, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Azat-Châtenet apartenas al la kantono de Bénévent-l'Abbaye, kies ĉefurbo estas Bénévent-l'Abbaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Pli sciu pri Hirosima
Pli sciu pri Hirosima estas en 2012 bele eldonita gvidlibreto pri diversaj aspektoj kaj pri la precipaj vidindaĵoj de Hiroŝimo. Temas pri teksto el la japana gazeto Tyûgoku-sinbon Esperantigita fare de membroj de la loka Esperanto-societo, nome Okamoto Micuo, Osioka Moritaka, Osioka Taeko, Sugawara Eishi kaj Sugibayasi Harayuki.
(10998) 1978 UN4
(10998) 1978 UN4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino C. Michelle Olmstead elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
1510
En la jaro 1510 post Kristo okazis, interalie:
Ernest Lluch
Ernest Lluch i Martín (naskiĝis en Vilassar de Mar, mortis  en Barcelono) estis hispana politikisto de PSC (Partio de la Socialistoj de Katalunio, Partit dels Socialistes de Catalunya, Partido de los Socialistas de Cataluña). Ministro pri Sano kaj Konsumo inter 1982 kaj 1986, li estis murdita de terorisma organizaĵo ETA kiam li estis 63-jarojn aĝa kaj retirita el politika vivo.
Sociaj studoj
En la usona eduksistemo, sociaj studoj estas la integrata studo de multaj fakoj de sociaj sciencoj kaj la homaj sciencoj, kiel historio, geografio, kaj politika scienco. La termino estis unuafoje stampita de usonaj edukistoj je la komenco de la 20-a jarcento kiel arigo de tiuj fakoj, same kiel aliaj kiuj ne kongruas kun la tradiciaj modeloj de malsupra edukado en Usono, tiel kiel filozofio kaj psikologio.
En 1912, la usona eduksistema servo "Bureau of Education" (malkonfuzenda kun ties sukcedanta agentejo, nome la "United States Department of Education") estis taskigita de la tiama Usona Sekretario de la Internaĵo nome Franklin Knight Lane por la kompleta restrukturigo de la usona eduksistema servo por la 20-a jarcento. Kiel reago la "Bureau of Education", kune kun la "National Education Association", kreis Komisionon por la Reorganizado de la Mezedukado. Tiu Komisiono estis formita de ĝis 16 komitatoj (17a estis establita du jarojn poste, en 1916), el kiuj ĉiu estis taskigita por la reformo de po specifa aspekto de la usona eduksistema servo. Elstara inter tiuj estis la Komitato pri Sociaj Studoj, kiu estis kreita por plifirmigi kaj normigi variajn fakojn kiuj ne estis kongruintaj kun la ĝistiama normala lerneja studobjektaro en nova objekto, nome "la sociaj studoj."
Aŭtovojoj en Pollando
La jena teksto Aŭtovojoj en Pollando priskribas pri situacio kaj pri historio de konstruado de aŭtovojoj en Pollando. Pollando ne havas multajn aŭtovojojn. Programo de konstruado de aŭtovojoj en Pollando komencas ekde 1990-aj jaroj sed ĝi estas daŭre modifata kaj malrapide realigata. Lastaj planoj estas el 2004, kiam oni planas sistemon de aŭtovojoj je longeco ĉirkaŭ 1996 km. Ĝis fino de 2007 oni konstruis 698 km-jn de aŭtovojoj. Krom tiu estas 90 km-j nur duonfinitaj vojoj kaj 350 km dum konstruado.
Problemo de manko de aŭtovojoj en Pollando estas ĉiam elemento de sekvaj balotaj kampanioj. Plimulto da poloj ne estas kontenta pri la aktuala situacio pri aŭtovojoj. Fine de la la 2010-aj jaroj la konstruado devus esti plifortigita ĉar Pollando kaj Ukrainio en 2012 invitis al la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, sed konstrui tutan sistemon bezonas longan tempon.
La aŭtovojoj en Pollando estas signataj per numero de vojo en ruĝa fono. Antaŭ numero estas ĉiam litero A. Vojmontriloj kiuj montras al aŭtovojoj havas bluan fonon.
Listo de aŭtovojoj
datumoj de la 27a de novembro, 2019.
Limigoj de rapideco
Maksimumaj rapidecoj sur polaj aŭtovojoj estas:
Ceteraj limigoj
Leĝo pri trafiko malpermesas sur aŭtovojo:
Malfermita sistemo
Pli polulara inter koncesiuloj kaj jam funkciata estas malfermita sistemo. Pagoj estas pagita nur en vojpagejoj kiuj estas transverse lokita ĉefajn veturejojn de aŭtovojo. Pago dependas tipon de veturilo. Konstruado de ĉi tiu sistemo estas relative malmultekosta sed ĝi malkreskas flueco de trafiko ĉar ĉiufoje pro pagado veturiloj devas halti kaj viciĝi. Ekzemple vojpagejoj en aŭtovojo A2 estas po ĉirkaŭ 50 km.
Ĉi tiu sistemo estas uzata de:
Fermita sistemo
En ĉiu enveturo en aŭtovojo havas lokojn kie enveturanto ricevas "karton" kun informoj kie li aŭ ŝi enveturis. Kiam veturanto elveturas el aŭtovojo devas montri la "karton" en vojpagejoj kaj pagi. Konstruado de fermita sistemo estas pli alta ol malfermita sed kreskigas fluon de trafiko.
La fermita sistemo estos en partoj:
Intermilita periodo
Dum Intermilita periodo en Pollando diskutis kaj planis Vojoj designitaj por rapida veturado je longa distanco, al. aŭtovojoj. Laŭ ĉi tiu planoj specifis kiel plej gravaj vojoj:
Kiel planata vojoj por posta realigo specifas inter aliaj: kaj kelkaj ceteraj, sur terenoj kiuj estas nuntempe eksterlande.
Post 1945
Post dua mondmilito polaj landlimoj estis modifata. En la akiritaj terenoj Pollando heredis de Nazia Germanio ne finitajn (en multaj partoj nur konstruita unu veturejo) kaj parte detruatajn pro milito aŭtovojojn:
Plimulto de aŭtovojaj pontoj estis detruita dum milita tempo. Tuj post milito nur parto de ili estis konstruita denove. Ponto super rivero Ina estis rekonstruita en 1972, kaj pontoj sur riveroj Pasłęka, Młynówka kaj Omaza en vojo Elbląg – Grzechotki inter 1996 kaj 2003. Krom ĉi tiuj aŭtovojoj ekzistas en diferencaj statoj konstruadoj de vojoj en trakoj:
Krom rekonstruado de pontoj ĉiuj tiuj konstuaĵoj (finitaj kaj nefinitaj) ekzistas ĝis la 1990-aj jaroj.
1972
Unuaj seriozaj laboroj estis komencanta en la 1970-aj. En 1972 oni planis:
1976
En 1976 planoj pligrandigis je partoj: