cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaiserslautern
Religioj
Kaiserslautern wurde schon sehr früh von der Reformation erfasst. Die Stadt war damit über viele Jahrhunderte eine vorwiegend evangelische Stadt, wobei das reformierte Bekenntnis vorherrschte. Im 17. Jahrhundert scheiterten mehrere Versuche der Rekatholisierung, doch gelang es den Katholiken ab dem 18. Jahrhundert wieder Bedeutung in der Stadt zu erlangen. Mit der gesamten Pfalz fiel 1815 auch Kaiserslautern im Zuge der territorialen Neuordnung durch den Wiener Kongress an Bayern. Damit kam es zu der paradoxen Situation, dass der katholische bayerische König Max Joseph Haupt der evangelischen Kirche wurde – und zwar sowohl der lutherischen als auch der reformierten Konfession. Auf sanften Druck aus München vereinigten sich 1818 die lutherischen und reformierten Gemeinden zu einer einheitlichen unierten Kirche, die den Namen "Vereinigte Protestantisch-Evangelisch-Christliche Kirche der Pfalz" trug, dem Vorläufer der heutigen Evangelischen Kirche der Pfalz (Protestantische Landeskirche). Im August 1818 wurde in Kaiserslautern auf einer Generalsynode die Vereinigung beschlossen und mit einem Zug von der (lutherischen) "Kleinen Kirche" (der heutigen Unionskirche) zur (reformierten) Stiftskirche gefeiert. Kaiserslautern wurde danach Sitz eines Dekanats. Zum Kirchenbezirk Kaiserslautern gehören heute alle protestantischen Kirchengemeinden innerhalb des Stadtgebiets (mit Ausnahme der Gemeinden in den Ortsteilen Siegelbach, Erfenbach und Mölschbach, die dem Kirchenbezirk Otterbach zugehören) sowie die Kirchengemeinden Hochspeyer (einige Kilometer östlich von Kaiserslautern) und die Kirchengemeinde Schopp-Linden einige Kilometer südlich von Kaiserslautern. Die in der Stadt gelegenen Gemeinden des Kirchenbezirks haben sich in der "Protestantischen Gesamtkirchengemeinde" zusammengeschlossen, in deren Trägerschaft sich die diakonischen Einrichtungen wie Kindergärten befinden.
Die römisch-katholischen Bewohner gehörten anfangs zum Bistum Worms. Nach dessen Auflösung 1801 gehörten sie zum Bistum Mainz und seit 1817 zum Bistum Speyer. Heute gehören die Pfarrgemeinden der Stadt zum "Pfarrverband Kaiserslautern".
Zu den sonstigen christlichen Gemeinden gehören zum Beispiel die Selbständige Lutherische Gemeinde "St. Michaelis", die Altkatholische Gemeinde, die Adventgemeinde, die Neuapostolische Gemeinde, die Evangelisch-Methodistische Gemeinde sowie mehrere Evangelisch-Freikirchliche Gemeinden.
Seit 1991 haben sich auch die Freien Christengemeinden im Bund Freikirchlicher Pfingstgemeinden in Kaiserslautern niedergelassen, zu denen die Pfingstgemeinde, die "Lagerhauskirche" und "Der Fels" gehören.
Kaiserslautern hat auch eine jüdische Geschichte. Die 1886 gebaute Synagoge am heutigen Synagogenplatz wurde im Frühjahr 1938 von der Stadt erworben und im folgenden Sommer, also vor der so genannten Reichskristallnacht, aus "stadtplanerischen Gründen" gesprengt. In einem Projekt der TU Darmstadt wurde die Synagoge im Jahr 2001 virtuell rekonstruiert. Heute gehören der jüdischen Gemeinde in Kaiserslautern wieder mehr als 300 Mitglieder an. In Kaiserslautern befindet sich die einzige Synagoge der Pfalz.
Ferner leben in Kaiserslautern etwa 1.500 Muslime. Der türkische "Moschee-Verein" betreibt in einem umgebauten Geschäftshaus eine eigene Moschee.
Kaiserslauterer Sagen
Über die Geschichte Kaiserslauterns existieren ungewöhnlich viele Sagen. Einige von diesen sind für die Stadt von großer Bedeutung. So ist der Fisch im Wappen von Kaiserslautern auf die Sage vom Hecht im Kaiserwoog zurückzuführen. Eine andere Sage berichtet von der aus Trier stammenden frommen Frau Lutrina, welche zur Zeit der großen Christenverfolgungen in die Wildnis floh und dort eine Wohnung errichtete, die sie Lutrea nannte. Dies soll Lautern den Namen gegeben habe. Lutrina ist heute noch Name einer Straße in Kaiserslautern, an deren Ende sich die Lutrinaklinik befindet.
Deveno de la urba nomo
Der Name der Stadt lautete ursprünglich "Lutra" nach dem Flüsschen, das durch Kaiserslautern floss. Heute wird die Lauter unterirdisch durch die Stadt geführt. Im Jahre 1322 ist in einer Urkunde erstmals der Name 'Kayserslûtern' bezeugt. Die Hinzufügung des Wortes Kaiser bezieht sich wahrscheinlich auf das Wirken Kaiser Friedrichs I. Barbarossa, der hier ab 1152 die Kaiserpfalz erbauen ließ und sich bis zum Jahre 1186 fünfmal darin aufhielt, um Römerzüge vorzubereiten. Von Angehörigen der US-Armee wird sie heute vereinfacht "K-Town" genannt. -->
Urbaj partnerecoj
La urbo Kaiserslautern havas tutan faskon da ĝemelurboj. La unua urba partnereco jam ekestis dum 1960.
Kulturo
La Palatinata Teatro montras operojn, operetojn, muzikalojn, baledojn, klasikan kaj modernan teatron.
Je kinejoj ekzistas la kinocentro UCI Kinowelt, la Central Filmpalast kaj programo-kinejon kun la nomo Union-Kino.
En la eventohalo Fruchthalle okazas sociaj eventoj kaj koncertoj, en la kultura centro Kammgarn rok-, ĵaz- bluz- kaj pop-muzikaj koncertoj, kabaredo kaj kompareblaj eventoj. La iom pli eta Jugend- und Programmzentrum ofertas kabaredon kaj muzikon.
Muzeoj kaj bibliotekoj
La arta galerio Pfalzgalerie montras ĉefe pentraĵojn de la 19a kaj 20a jarcentoj. En la muzeoj Wadgasserhof kaj Theodor-Zink-Museum oni peras urban kaj regionan historion. Bibliotekoj estas la Stadtbibliothek por ĉiu civitano, la universitataj bibliotekoj Universitätsbibliothek, Hochschulbibliothek, kaj Bibliothek der Fachhochschule, sed krome ankaŭ speciala regiona scienca biblioteko de la regiona organizo Bezirksverband Pfalz kun la nomo Palatinata biblioteko.
Germanlingve eblas serĉi tra la havaĵoj de ĉiuj tiuj bibliotekoj en la reta katalogo de publikaj bibliotekoj de Rejnlando-Palatinato.
Regulaj eventoj
Dum la majo de ĉiu jaro okazas la tiel nomata kermeso Maikerwe. Dum junio sekvas studenta somera festo en la universitato kaj dum julio la malnovurba festo. Septembre okazas muzikaj eventoj en la tuta urbo, sub la nomo Barbarossafest "Swinging Lautern". La aŭtuna kermeso nomiĝas Oktoberkerwe, kaj dum novembro kaj decembro sekvas antaŭkristnaska bazaro.
Esperanto
En la urbo ekzistas aktiva Esperanto-grupo, kiu kunvenas dufoje po monato. Je pentekosto 2010, la 87-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en la urbo. En iom norda urbocentra kvartalo estas strato nomata "Esperantostraße".
Nazza
Nazza estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio.Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Hainich-Werratal, ligo de pluraj najbaraj komunumoj cele al komuna plenumo de difinitaj servoj kaj taskoj.
Vidindaĵoj
La plej grava vizitinda konstruaĵo estas la ruino Burgo Haineck.
Bálint Bölöny
Bálint BÖLÖNY [boeloeni] estis rumania hungara rakontisto. Li naskiĝis en Tasnádszántó la 24-an de julio 1857 kaj mortis en Szilágysomlyó la 29-an de januaro 1953.
Imre Kordics
Imre KORDICS [kordiĉ] rumania hungara lokhistoriisto. Li naskiĝis en Oradea en 1953.
Bálint Bölöny
Kariero
Bálint Bölöny pristudis juron.
Imre Kordics
Kariero
Imre Kordics esta membro de Komitato por Monumentoj kaj Memorlokoj de Partium kaj Banat. Li publikigas de 1992.
Hanni Ossott
Hanni OSSOTT (Karakaso, 14-a de februaro 1946 - 31-a de decembro, 2002) estis poetino, tradukistino kaj kritikantino de Venezuelo.
10023 Vladifedorov
10023 Vladifedorov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia kirurgo Vladimir Dmitrieviĉ Fjodorov (cirile: Владимир Дмитриевич Фёдоров, 1933–2010), ano de la Rusia Akademio de Medicinaj Sciencoj kaj direktoro de la instituto de Kirurgio de Moskvo.
Coulaines
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Le Mans, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas coulainais.
Kafskatolo
Kafskatolo estas ujo kun kovrilo por konservi la kafgrajnojn aŭ muelitan kafon.
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Saint-Martin-du-Tertre estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1521 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Kafskatolo
La kafskatoloj kutime estas vitraj, plastaj aŭ ladaj.
Coulaines
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Geografio
Saint-Martin-du-Tertre etendiĝas sur 6.91 km², kaj havis 1521 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 220 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Kafskatolo
Por kuiri kaftrinkaĵon oni prirostas la grajnojn ĝis bruniĝi kaj muelas ilin en kafmuelilo. Poste oni metas la muelaĵon en kafkruĉon por prepari.
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Kafskatolo
Oni vendas ankaŭ tujpretan kafon, kiun necesas simple solvi en varmega akvo.
Saint-Martin-du-Tertre (Yonne)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Joseph Agache, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Martin-du-Tertre apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Eugene (Oregono)
Eugene estas grandurbo en Usono, en subŝtato Oregono, en Kantono Lane. Ĝi estas administra centro de la kantono kaj grava universitata urbo. La urbego famas pri naturaj belecoj kaj distraj eblecoj.
Geografio
Eugene situas sur ebenaĵo en la nordokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de Oregono, en la norda parto de la kantono. La oceano troviĝas 80 km.
Historio
Eugene fondiĝis en 1846. La fondinto estis Eugene Franklin Skinner. En 1850 la poŝto ekfunkciis en tiu loko, tiutempe konata kiel Skinner Mudhole. Ĝi urbiĝis en 1862. Komence ĝi estis komerca loko, sed en 1872 universitato fondiĝis, la lernado komenciĝis post 4 jaroj.
Trafiko
El Eugene kuras ĉefvojoj kaj fervojoj al Portlando (Oregono) kaj Kalifornio, krome fervojoj al la maro kaj al alia flanko de Kalifornio. La urbego havas flughavenon.
MDV
La vorto havas plurajn signifojn:
Danuba kurbiĝo de Schlögen
La danuba kurbiĝo de Schlögen estas parto de la rivero Danubo en Supra Aŭstrio, kie ĝi dufoje forte kurbiĝas, vere inversigas sian fludirekton. Ĝi situas inter Passau kaj Linz en distanco inter 2180,5 kaj 2186,5 km al la riverfino.
La suda riverbordo tie apartenas al la komunumo Haibach ob der Donau, pli precize al ties parto Schlögen, kiu donis al la kurbiĝo la nomon. La norda bordo apartenas al Hofkirchen im Mühlkreis kaj Niederḱappel.
31324 Jiřímrázek
31324 Jiřímrázek estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa terfizikisto Jiří Mrázek (1923–1978), fakulo en studoj pri jonosfero, sed kiu pli interesiĝis pri scienco, filozofio kaj klasika muziko. Majstro en scienca popularigo pri kosmonaŭtiko, astronomio, komputado kaj ligataj temoj, li estis famulo ĉe televidilo kaj radio ĝis sia antaŭtempa morto.
(39287) 2001 CD14
(39287) 2001 CD14 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Acquaviva Collecroce
Acquaviva Collecroce estas komunumo de Italio.
Le Châtelard FR
-
Le Châtelard estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 359 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Le Châtelard situas en la monteta montaro de la Friburga Mezlando 7 kilometrojn sudoriente de la distriktĉefloko Romont kaj 8 kilometrojn nordokcidente de Bulle. La komunumo Le Châtelard konsistas el la vilaĝo Le Châtelard kaj la vilaĝetoj Corbet, Le Planet kaj Planafaye, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,51 km², de kiuj 26,6% estas kovritaj de arbaro, 69,8% servas por agrikulturo kaj 3,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Le Châtelard limas en nordo al Massonnens, en oriento al Villorsonnens, en sudoriento al Sorens, en sudo al Marsens, kaj en okcidento al Grangettes FR.
Trafiko
Le Châtelard situas flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de mallarĝaj flankaj vojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 8 kilometrojn sudoriente apud Bulle. Pere de buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Romont al Bulle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
Dum mezepoko apartenis en la 13-a jarcento al la Grafoj de Grejerco kaj estis en la jaro 1274 akirita de la Grafoj de Savojo, kiuj koncedis libercoprivilegiojn al Le Châtelard. En la jaro 1449 Le Châtelard estis aĉetita de Antoine de Montagny. En la jaro 1564 estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj atribuita al ties Voktejo Romont, kiu en la jaro 1798 post la Helveta Revolucio fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 surbaze de la nova friburga konstitucio estis atribuita al la Distrikto Glano.
Tyrävyö
Tyrävyö estas finna roka muzikgrupo, fondita en 1996. Ĝiaj membroj estas Eero Valorinta, Kristian Kuustie, Tomi Sauranen kaj Pasi Viinamäki. Ĝi publikigis i.a. ses albumojn. La unua albumo Helminauha aperis en 1999.
Eberhard Otto
Eberhard Otto estas la nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ
Gaston Maspero
Gaston Camille Charles MASPERO (franclingva prononco [gasTON maspeRO] 23a de junio 1846 – 30a de junio 1916) estis franca egiptologo konata partikulare pro la popularigo de la termino "Maraj popoloj" en artikolo de 1881.
La filo de Maspero, nome Henri Maspero, iĝis elstara ĉinologo kaj fakulo pri Orienta Azio.
Kariero
Ankoraŭ 14-jaraĝa li jam interesiĝis pri egiptaj hieroglifoj kaj en 1867 la egiptologo Auguste Mariette, kiu estis en Parizo por la egipta sekcio de la Exposition universelle havigis al li du ĵus trovitaj hieroglifojn ege malfacile studebla en la komenco de tiu scienco, sed Maspero tradukis ilin tuje, kaj la publikigon de tiuj tekstoj samjare establis lian akademian reputacion. Dum la 1870-aj jaroj li plenumis diversajn altajn postenojn en instruado kaj fakulado pri Egiptologio kaj la lingvo de hieroglifoj.
En novembro 1880 la profesoro Maspero iris al Egipto kiel estro de arkeologia misio sendita tien de la Francia registaro, kiu poste disvolviĝis en bone ekipita Institut français d'archéologie orientale. Tio okazis kelkajn monatojn antaŭ la morto de Mariette, kiun Maspero sukcedis kiel ĝenerala direktoro de elfosaĵoj kaj de antikvaĵoj de Egipto. Li sekvis lian laboron en Sakkara kaj sub lia estro oni trovis 4,000 liniojn de hieroglifoj kiuj estis tiam skizitaj kaj fotitaj.
En sia klopodo haltigi la kontraŭleĝan eksportadon de egiptaj antikvaĵoj fare de turistoj, kolektantoj kaj agentoj de gravaj eŭropaj kak usonaj muzeoj, Maspero arestis la fratojn Abd al-Russul pro fama trezor-ĉasa vilaĝo Gorna, kiuj konfesis subtorture esti trovinta la grandan kaŝejon de la reĝaj mumioj de Deir el-Bahri en julio 1881. La kaŝejo estis translokigita al Kairo por eviti pluan rabadon.
En 1886, pli pluigis la laboron komencitan de Mariette por malkovri la Sfinkson, forigante pli ol 20 m da sablo kaj serĉante tombojn sub ĝi. Li ankaŭ enkondukis enirpagon al la egiptaj lokoj por la pliiĝanta nombro de turistoj por financi la esploradon kaj la bontenadon.
Spite la brutalon al la fratoj Abd al-Russul, Maspero estis populara inter muzezorgantoj kaj kolektantoj ĉar li estis konata kiel "pragmatisma" direktoro de la Servo de Antikvaĵoj, kiu permesis al ili kunporti el la lando tion kion li ne volis por la Bulak Muzeo en Kairo. Maspero ne klopodis haltigi ĉian kolektadon, sed nur serĉis kontroli tion kio eliras el la lando kaj ekhavi la fidon de tiuj kiuj estas regulaj kolektantoj. Kiam Maspero lasis sian postenon en 1886 kaj estis anstataŭita de serio de aliaj direktoroj kiuj klopodis simple haltigi la komercon de antikvaĵoj, lia foresto estis multe bedaŭrata.
Verkoj
Inter liaj plej bone konataj publikaĵoj estas la grana Histoire ancienne des peuples de l'Orient classique (3 vol., Parizo, 1895–1897), kiu montras la historion de Mezoriento el la komenco al la konkero fare de Aleksandro la Granda; pli malgranda Histoire des peuples de l'Orient, 1 vol., samstile, kiu estis sesfoje eldonita el 1875 ĝis 1904; Etudes de mythologie et d'archéologie égyptiennes (Parizo, 1893), nome kolekto de rezencoj kaj eseoj origine publikigitaj en diversaj gazetoj, kaj speciale gravaj kiel kontribuoj al la studo de la Religio de Antikva Egiptio; L'Archéologie égyptienne (1907). Li establis ankaŭ la gazeton Recueil de travaux relatifs à la philologie et à l'archéologie égyptiennes et assyriennes; la Bibliothèque égyptologique, en kiu li kolektis disajn eseojn de francaj egiptologoj, kun biografioj ktp.; kaj la Annales du service des antiquités de l'Egypte, por informo pri oficialaj elfosaĵoj ktp.
Maspero verkis ankaŭ: Les inscriptions des pyramides de Saqqarah (Parizo, 1894); Les momies royales de Deir el-Bahari (Parizo, 1889); Les contes populaires de l'Egypte ancienne (3a eld., Parizo, 1906); kaj Causeries d'Egypte (1907).
Egilsstaðir
Egilsstaðir estas urbo en Islando. Ĝi estas la administra centro de la teritorio Austurland, jen islande, en Esperanto "orienta lando", unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið). Laŭ la stato de en la urbo vivis.
MDX
MDX povas rilati al:
Getourbo
Getourbo, angle: Townships (=„kvartalo, municipo, kvartalaĵo“) estas la termino por tiuj kvartaloj, kiujn la Apartheid-reĝimo instalis en Sudafriko kaj Namibio apartige por la „nigra“, la „kolora“ kaj la „hinda“ loĝantaro. Ankaŭ en hodiaŭa Sudafriko ili ankoraŭ ekzistas eĉ daŭre kreskas, kelkaj estas gigantaj urboj. Tipa ekzemplo estas Soweto (la nomo estas mallongigo de South Western Township - Sudokcidenta kvartalaĵo), kvartalo de Johanesburgo en provinco Gauteng. Krom Soweto, la laŭ laŭ areo plej grandaj taŭnŝipoj estas Mdantsane proksime de Orient-Londono kaj Kajeliĉa proksime de Kaburbo.
La instalado de getourboj estis grava apliko de la apartisma ideologio: en la „ideala Apartheid-urbo“ ĉiuj rasoj loĝas en siaj kvartalaĵoj dividite disde la aliaj per „bufrozonoj“ kun bariloj kiel trafikaj instalaĵoj (reloj ...), industriaj kompleksoj aŭ senkonstruajaj terenoj. La „blankaj kvartaloj“ kreskis laŭ la bezonoj de siaj loĝantoj, kontraŭe la getourboj unuavice apartigi la diversrasajn loĝantojn.
La loĝantaro de getourboj daŭre kreskas - Soweto laŭnombre preskaŭ atingis Johanesburgon. La loĝantoj loĝas en grandegaj setlejoj el simplegaj domoj aŭ kabanoj preskaŭ sen infrastrukturo, ekzemple: getourbo Langa estis konstruita 1927 12 km sudoriente de Kaburbo, origine por 850 personoj, en 1989 ĝi jam havis 16.500 loĝantojn, laŭ taksado de 2003 estas pli ol 80.000 (taksi la nombron de loĝantoj estas tre malfacila, ĉar daŭre homoj venas kaj foriras).
Károly Kovács (skulptisto)
Károly KOVÁCS [kovAĉ] rumania hungara artisto. Li naskiĝis en Oradea en ?.
Kariero
Károly Kovács diplomitiĝis pri skulptoarto en Kluĵo en 1983. Li translokiĝis en Hungarujon, poste en Los Anĝeleson.
La Malnova Nova Lando
La Malnova Nova Lando (Altneuland: Altneuland; תֵּל־אָבִיב: ‬ Tel Aviv, "Monteto de printempo") estas utopia romano de Theodor Herzl, la fondinto de politika Zionism, en 1902.תֵּל־אָבִיב
Ĝi estis eldonita ses jarojn post politika broŝuro de Herzl, Der Judenstaat (La Juda Ŝtato) kaj vastigita sur la vizio de Herzl por Juda stato en la Lando de Israelo, kiu helpis Altneuland fariĝita unu el Zionism-a establanta tekstojn. Ĝi estis tradukita en Yiddish de Israel Isidor Elyashev (Altnailand. Varsovio, 1902) kaj en hebreo de Nahum Sokolow kiel Tel Aviv (ankaŭ Varsovio, 1902), nomo tiam adoptita por la lastatempe fondita urbon.
János Zsisku
János ZSISKU [ĵiŝku] estas rumania hungara poeto, rakontisto. Li naskiĝis en Santău la 29-an de junio 1936.
Kariero
János Zsisku akiris diplomon de reformita pastro en protestanta teologio de Kluĵo (1957). Li estis helppastro en Nuşfalău, poste pastro en Zăuan (1958–65) kaj fine ĝis sia pensiuliĝo (2001) en Beius.
Dhaulagiri
Geografio
Dhaulagiro situas 35 km oriente de Anapurno aliflanke de la Kali-Gandaki-Valo. La altecon de Dhaulagiri mezuris en la jaro 1809 lieŭtenanto William Spencer Webb kaj kapitano John Hodgson kun 8190 metroj. Ĝi estis do la unua monto pli alta ol 8000 m malkovrita. Kaj ĝis la mezuro de Kangchenjunga en la jaro 1838 oni konsideris, ke Dhaulagiri estas la plej alta monto de la mondo.
Unua grimpo
La unuan grimpadon sukcesis la 13-an de majo 1960 ekspedicio de Kurt Diemberger, Nawang Dorje, Ernst Forrer, Albin Schelbert, Peter Diener kaj Nyima Dorje. Ĝi estis la antaŭlasta de la montoj pli altaj ol 8000 m kiu estis grimpita de homoj.
Candé-sur-Beuvron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Antigny-la-Ville
Antigny-la-Ville estas francia komunumo situanta en departemento Kostodorio (france "Côte-d'Or", ora bordo) kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo situas nordokcidente de Beaune.
La komunumo enhavas la vilaĝon Antigny kaj la vilaĝeton Charmoy.
Vidindaĵoj
La preĝejeto de Charmoy datiĝas el 1950.
767
En la jaro 767 post Kristo okazis, interalie:
Kiĉernij
Kiĉernij, ukraine Кічерний estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec, en municipo de Roztoka.
MEA
La vorto havas plurajn signifojn:
Metropola areo de Zaragozo
La Metropola areo de Zaragozo estas urba areo centrata ĉirkaŭ la urbo de Zaragozo (Hispanio).
Laŭ la klasigo de 1996 la MA estis formata de 18 municipoj kaj laŭ la studo publikita en 2001 jam estis tiam 26 la municipoj integrantaj, dum nune reeldono de tiuj studoj sendube implicus la sumon de almenaŭ aliaj 8 novaj municipoj troviĝantaj ĉirkaŭ la urbo de Zaragozo.
Villanueva de los Caballeros
Villanueva de los Caballeros [biljaNŬEba deloskabaLJEros] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Villanueva de los Caballeros estas etimologie rilatebla al Villanueva de los Caballeros.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 178 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la 1900-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 59 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas norde kun Pozuelo de la Orden, sude kun Villardefrades, okcidente kun Villagarcía de Campos kaj oriente kun San Pedro de Latarce. La rivero Sequillo [seKIljo] trapasas la lokon kaj faras sudan teritorian limon. La tereno estas karaktera de Tierra de Campos, ampleksaj ebenaĵoj kun kelkaj izolaj montetoj kaj rojoj alfluantaj al la rivero Sequillo. La domaro staras sur 714 metroj super marnivelo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Villanueva de los Caballeros estis de 1091 kiel Villa Nova de Campo de Tauro, origina nomo de Villanueva de los Caballeros, eble apud iama pli antikva loĝloko jam malaperinta. De tiu epoko estis ankaŭ la domaro Villa Albín nun konata kiel La Konvento, bieno tre proksima al la urba kerno.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Seniakovce
Seniakovce (hungare Senyék [ŝenjEk]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Seniakovce situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Košice-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1289 en formo "Scine". En 1427 15, en 1715 8 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 11 domojn, luteranan templon kaj paroĥon. En 1787 114 vilaĝanoj loĝis en 14 domoj, en 1828 127 vilaĝanoj en 14 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Senyék 121 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemešany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Seniakovce 110 homoj, (106 slovakoj).
Richard Wetz
Richard WETZ (n. 26-an de februaro 1875 en Gleiwitz (Silezio); m. 16-an de januaro 1935 en Erfurto) estis germana komponisto, dirigento, muzikpedagogo kaj muzikverkisto. Lia kompona verkaro apartenas al la germana malfru-romantismo. Kiel instruisto li precipe influis la turingan muzikhistorion.
Post la dua mondmilito lia verkaro eniris la forgeson, unue ĉar Wetz restis en la provinco kaj flegis ne popularan stilon, sed due ĉar li estis nazio dum la Tria Regno.
Vincze Lucskai
Vincze LUCSKAI [Luĉkai] rumania hungara/hungara poeto. Li naskiĝis en Oradea en 1954.
Kariero
Vincze Lucskai akiris diplomon pri konstruaĵo en Temeŝvaro. Nuntempe li vivas en Hungarujo. De 2004 li publikigas regule en retaj portaloj kaj en ties antologioj.
Muespach-le-Haut
(jen france, origine germane kaj alemane Obermüspach) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Château de l'Isle (Saint-Denis-en-Val)
La Kastelo de la Insulo [Château de l'Isle en la franca lingvo de la 16-a jarcento] estas franca kastelo ruinigita kiu situas en Saint-Denis-en-Val [Sankta Denizo en la Valo, apud Orleano], ĉe la suda bordo de la rivero Luaro, en la departemento Loiret.
En la 16-a jarcento, la Kastelo de l'Isle estis la senjorio de la familio Groslot, riĉaj orleanaj tanistoj. Ĝi estas la ekvivalento de la hotelo Groslot konstruita samtempe en la centra urbo de Orleano. Ĝi reprezentas unu el la altaj lokoj de la orleana protestantismo dum la religiaj militoj, antaŭ ol ĝi estis detruita per inundo de la rivero Luaro (septembro 1866).
MEC
La vorto havas plurajn signifojn:
766
En la jaro 766 post Kristo okazis, interalie:
Legendo majora
Legendo Majora (el la latina Legenda Maior) estas unu el la neteologiaj verkoj de Bonaventura el Bagnoregio (Italio), kiun li verkis, latinlingve, pri la vivo de Sankta Francisko, komisiite de la Ĝenerala Kapitulo de la Ordeno de la Minoraj Fratoj okazinta en Pisa en 1263. La verkon oni nomis Legenda Maior Sancti Francisci (legendo majora pri sankta Francisko" por ĝin distingi el la Legendo Minora de la sama aŭtoro kompilita (1261) liturgihonore al la sanktulo. Estas ankaŭ alia Legendo, tiu de la Tri Kompanoj (de sankta Francisko) (ĉirkaŭ 1246, eble oficialigita pli malfrue).
Enhavo
La verko, kiu estas antaŭata de prologo, laŭiras dekvin ĉapitrojn rakontantajn pri la vivo kaj morto de la sanktulo, sekvatajn de la priskribo pri la mirakloj postmorte obtenitaj per la protektado de la sanktulo siavice dividitaj en dek sekcioj. La eventoj rakontataj entenas malmulte de aŭtora originalo, sed ili similas al tiuj biografiitaj de Tomaso el Celano, ankaŭ se malsammaniere strukturitaj kaj foje riĉaj je atestoj, buŝaj kaj skribaj, kiujn ne povis profiti Tomaso.
Laŭ esploristoj pri tiutempa literaturo kaj historiistoj, tiu verko havis la celon kontribui repacigi la kontrastojn inter la diversaj partioj internaj de la ordeno, kiuj laŭjarcente provokos diversajn disdividojn. La verko do odoras ideolgie kaj ne multe helpas la historion, la bildo mem de Francisko aperas preskaŭ "nehoma kaj neimitebla" (André Vauchez, Francois d'Assise entre histoire et mémoire, Fajard).
Sekvo
El tiu Legendo Majora la pentristo Giotto el Bondone (Italio) profitis por krei la 28 freskojn kun la koncernaj scenoj pri la vivo de la Sanktulo, kiuj ornamas kaj famigas la Supran Bazilikon de Asizo.
Eksteraj ligiloj
ueci.it/pubblicazioni
Ollersdorf im Burgenland
Ollersdorf im Burgenland, hungare Barátfalva, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Ollersdorf im Burgenland troviĝas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo numero 57.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1333. En 1910 vivis en la komunumo 968 homoj (952 germanoj, 9 hungaroj, 7 kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Barátfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio, inter 1945-1955 al zono de Sovetio. En 2001 vivis en Ollersdorf im Burgenland 983 homoj (950 germanoj, 12 hungaroj, 9 kroatoj, 2 slovakoj kaj aliaj).
Acquaviva d'Isernia
Acquaviva d'Isernia estas komunumo de Italio.
Maggie Smith
Damo Margaret Natalie SMITH, naskiĝis en Essex pli konata kiel Maggie SMITH estas brita teatra, kina kaj televida aktorino. Ŝi laboris en pli ol 50 filmoj dum sia kariero kiu etendiĝas dum pli ol 60 jaroj kio farigis ŝin unu el la plej rekonaj eŭropaj aktorinoj en la mondo. La reĝino Elizabeto la 2-a en 1999 nomis ŝin “Damo”. Ŝi startis sian karieron en la teatro Oxford Playhouse kaj dum 1952 debutis en Broadway. Ŝi akiris renomon pro filmoj Nowhere to Go (1958), kiu donis al ŝi nomumon al la BAFTA premio. Ŝi gajnis 2 Oskar-premiojn pro la filmoj The Prime of Miss Jean Brodie (1969) kaj California Suite (1978), krome ŝi akiris 4 nomumojn pro Otelo (1965), Travels with My Aunt (1972), A Room with a View (1986) kaj Gosford Park (2001). Krome ŝi gajnis kvin BAFTA premiojn, 4 Emmy premiojn, tri Premiojn Ora Globo kaj du Screen Actors Guild Awards. Inter 2001 kaj 2012 Smith interpretis la profesorinon Minerva McGonagall en la filmserio pri Harry Potter kio konigis ŝin inter la junulara spektantaro. Aliaj rimarkindaj filmoj inkludas Love and Pain and the Whole Damn Thing (1973), Death on the Nile (1978), Clash of the Titans (1981), Evil Under the Sun (1982), Hook (1991), Sister Act (1992), The Secret Garden (1993), The Best Exotic Marigold Hotel (2012) kaj The Lady in the Van (2015). Ŝi gajnis Emmy premion en 2003 pro My House in Umbria kio portis al ŝi la trioblan kronon de aktorado.
McDonnell Douglas F/A-18 Hornet
La McDonnell Douglas F/A-18 Hornet (F/A-18) estas Usona dumotora tutvetera ĉasaviadilo. F/A-18 ebligas aerbatalan kaj aeratakan mision, tial ricevis signon "F/A" (Ĉasaviadilo kaj Atakaviadilo).
Historio
En aŭgusto 1973, Usona kongreso proponis anstataŭi ĉasaviadilon F-14 pro alta operada kosto. Grumann proponis novan version de F-14, kaj McDonnell Douglas proponis mararmean version de F-15. Tamen tiuj versioj estis tiel altkostaj kiel F-14. En somero 1973, la programo LWF (Malpeza Ĉasaviadilo) influis al decido por nova ĉasaviadilo: La venkanto de konkurso, General Dynamics YF-16 (kiu poste iĝos aerarmea ĉasaviadilo F-16) estis selektita de aerarmeo, sed mararmeo rifuzis ĝin, ĉar ĝi havis "unu motoron": Mararmeo bezonis dumotoran ĉasaviadilon por operado en aviadila ŝipo. La modelo Northrop YF-17 estis pli ideala ĉasaviadila modelo por Usona mararmeo.
En 1975, Usona mararmeo anoncis selekton de YF-17 por nova ĉasaviadilo. Mararmeo petis kunlabori kun McDonnell Douglas al Northrop, ĉar aerarmea programo LWF estis ne adaptebla kun mararmea ĉasaviadila programo VFAX. La 1-an de januaro 1977, Sekretario de Usona mararmeo, W. Graham Claytor anoncis novan ĉasaviadilan modelon, F-18.
La unua debuto de F-18 okazis dum la bombado de Libio en 1986. F-18 ankaŭ partoprenis en Golfa milito kaj Iraka milito, Siria enlanda milito. Nuntempe F/A-18 estas ĉefa ĉasaviadilo de Usona mararmeo (USN) kaj Usona maristinfanterio (USMC). F-18 ankaŭ estas uzata en Kanado, Aŭstralio, Finnlando, Svislando, Hispanio, Malajzio kaj aliaj landoj.
Gaono de Vilno
Elijah Ben Salomon Zalman (hebree ר' אליהו בן שלמה זלמן) respektive jide plennome Elijah ben Ŝlomo Zalman, nomata Gaono de Vilno (jide דער װילנער גאון), naskiĝis la 23-an de aprilo 1720 en Sielec kaj mortis la 9-an de oktobro 1797 en Vilno, estis matematikisto, rabeno, eminenta interpretisto de Talmudo kaj konanto de kabalo.
Juneco kaj jaroj de lernado
Jam kiel infano li montris eksterordinaran talenton. Onidire en la aĝo de tri jaroj li scipovis parkere plenajn fragmentojn de la Tanaĥo. De la 10-a vivjaro li jam ne bezonis instruistojn. En la aĝo de dekunu jaroj la knabo konis parkere la tutan jerusaleman talmudon. Li okupiĝis ankaŭ pri astronomio, kaj post la plenkreskiĝo vojaĝis tra Pollando kaj Germanio, kie li renkontiĝis kun diversaj talmudaj skoloj. En 1748 li revenis al Vilno, kie li iĝis ne pridubinda aŭtoritato pri solvo de pluraj komplikaj problemoj de halaĥo.
Esploraj metodoj
Escepteco de la Gaono konsistis en tio, ke li aplikis metodojn de filologia esplorado de Talmudo kaj la rabena literaturo.
Batalo kontraŭ ĥasidismo
Li forte kontraŭis ĥasidismon kaj konsiderante ĝin malutila por la judoj. En 1771 li partoprenis en publika ekzamenado de ilia doktrino, konkludante, ke oni devas malpermesi al la judoj kontaktiĝi kun tiu ĉi grupo. En la jaroj 1772 kaj 1781 li ekskomunikis komunumojn de ĥasidoj, kiuj volis disvolviĝi en Vilno. La vilna juda komunumo forpelis ilin de la urbo kune kun la familioj. Aliflanke la Gaono estis skeptika rilate al disvolviĝanta movado de juda klerismo - haskalo.
Verkoj
Li estis aŭtoro de komentarioj al pluraj talmudaj kaj kabalistaj verkoj. Li verkis:
764
En la jaro 764 post Kristo okazis, interalie:
Komunumo Šalčininkai
Šalčininkai estas subdistrikta komunumo en la pleja oriento de Litovio, proksime al la limo kun Belorusio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Šalčininkai. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Vilnius (Vilno). En en la komunumo vivis, el tio komence de 2020 en la urbo mem 6 715. Skribe la urbo unuafoje menciiĝis dum la jaro 1311. Krome en la komunumo ankoraŭ ekzistas du pliaj urboj, Baltoji Vokė kaj Eišiškės.
En la komunumo Šalčininkai vivas pluretna loĝantaro el litovoj, poloj, belorusoj, rusoj kaj romaoj. Ene de Litovio, la komunumo havas unu el la plej grandaj polaj komunumoj. Dum junio 2003 ekestis interkonsento pri urbopartnereco kun la urboj Łowicz kaj Żnin en Pollando.
Katharina Mann
Katharina Hedwig MANN, origine: PRINGSHEIM, karesnome: Katia (naskiĝis la 24-an de julio 1883 en Feldafing, Germanio; mortis la 25-an de aprilo 1980 en Kilchberg ZH, Svisio) estis la edzino de la germana verkisto Thomas Mann.
10054 Solomin
10054 Solomin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Katharina Mann
Katharina Pringsheim havis kvar pli aĝajn fratojn. Ŝia patro Alfred Pringsheim (1850-1941) estis matematikisto kaj ŝia patrino Hedwig Dohm (1855-1942) antaŭ sia edziniĝo estis teatra aktorino. Ŝia avino Hedwig Dohm (1831-1919) estis fama verkistino kaj feministino. La ĝemelfrato de Katharina Klaus Pringsheim (1883-1972) estis direktisto, komponisto, muzik-verkisto kaj instruisto.
Ŝi studis matematikon ĉe sia patro kaj fizikon ĉe Wilhelm Conrad Röntgen, sed ĉesigis tion en 1904, mallonge antaŭ sia edziniĝo al Thomas Mann. La geedziĝfesto okazis la 11-an de februaro 1905 en Munkeno.
Dubnička
Dubnička, hungare Bántölgyes [bAntoldjeŝ] estas tre malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Katharina Mann
La paro havis ses idojn: Erika, Klaus, Golo, Monika, Elisabeth kaj Michael. Post la naskiĝo de Monika, en 1910, Katharina Mann malsaniĝis. Ŝi pasigis plurajn monatojn en sanatorioj. Ŝia restado en Davos, en 1912, inspiris Thomas Mann al la romano Der Zauberberg. Antaŭe ŝi jam estis modelo por la karaktero de Imma SPOELMANN en la verko Königliche Hoheit (1909).
Dubnička
Situo
Dubnička situas fine de sakovojo. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 9 km-oj.
Katharina Mann
En la jaro 1933 la familio elmigris: unue al Francio, poste Svislando kaj, en 1939, al Usono. Katharina Mann agis kiel manaĝerino de sia edzo, krome ŝi okupiĝis pri la materia sekureco de la familio kaj la evoluigo de la talentoj de la gefiloj.
Dubnička
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1389 en formo "Dubnycha". En 1784 loĝis tie 189 vilaĝanoj (37familioj) en 26 domoj, en 1828 197 vilaĝanoj en 24 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Dubnicska, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bántölgyes 158 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dubnička 75 homoj, (ĉiuj slovakoj).
10054 Solomin
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetunian aktoron Jurij Mefodjeviĉ Solimin (cirile: Юрий Мефодьевич Соломин), Artiston de la Popolo de Sovetio. Li estas populara pro siaj roloj en pluraj sovetuniaj filmoj. Li estas la Arta Direktoro de la Ŝtata Akademia Malij-Teatro en Moskvo kaj instruisto ĉe la Drama Altlernejo Ŝĉepkin.
Stijn Schaars
Stefanus Johannes SCHAARS, kutime nomata Stijn Schaars (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "18". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "13") li partoprenis, sed en tiu turniro kontraste la nederlanda teamo estis tute nesukcesa.
Mulsanne
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Rock & Rule
Rock & Rule estas desegnita filmo de 1983, produkta apud la firmao Nelvana.
4042 Oĥotsko
4042 Oĥotsko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Oĥotska Maro, kies akvo banas la nordan bordon de Hokajdo.
Subligny
Subligny estas la nomo de pluraj artikoloj.
Pinto (urbo)
Pinto estas urbo de la Madrida Regiono en Hispanio, tre proksima al la ŝtata ĉefurbo Madrido, cirkaŭ 20 kilometrojn sude. En 2006 la urbo havis 39,432 loĝantojn.
Pinto limas kun: Norde: Getafe. Okcidente: Parla kaj Fuenlabrada. Sude: Torrejon de Velasco kaj Valdemoro. Oriente: San Martín de la Vega.
La nomo laŭ onidiroj devenas el la latina "punctum" (punkto), ĉar oni supozis, ke tie estis la geografia centro de Iberio.
En tiu urbo loĝas Alberto Contador, fama ciklisto.
Eksteraj ligiloj
Urbdomo de Pinto
MED
La trilitera kombinaĵo MED havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Sándor Böszörményi
Sándor BÖSZÖRMÉNYI [boesoerme:nji], familinomo Bugyi, estis rumania hungara ekonomikisto. Li naskiĝis en Biharpüspöki la 18-an de junio 1887 kaj mortis en Kluĵo la 29-an de januaro 1966.
Zoltán Kelemen (1926)
Zoltán Kelemen, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kelemen Zoltán estis hungardevena-germana mondfama operkantisto, (basbaritono).
Sándor Böszörményi
Kariero
Sándor Böszörményi studis en universitatoj de Kolozsvár, Vieno, Lepsiko, Berlino kaj Budapeŝto, kaj li doktoriĝis en 1917 en Budapeŝto. Pro la blanka teroro li elmigris en Rumanion. Li estis konsilanto, poste sekretario, pli poste direktoro de Landa Ligo de Fabrikistoj de Kluĵo en Rumanio. Poste 1940 li reorganizis la Ligon de Transilvaniaj Fabrikistoj (EGYOSZ).
Zoltán Kelemen (1926)
Zoltán Kelemen naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Zuriko.
Biografio
Zoltán Kelemen frekventis Muzikakademion de Budapeŝto, sed Hungara revolucio de 1956 disrompis la lernadon. Li disidis kaj lernis plu en Akademio Santa Cecilia en Romo. Li debutis en 1959 en Augsburg. Post engaĝiĝo en Wuppertal en 1961 li aliĝis al Operejo de Kolonjo restante tie ĝis sia morto. En tiu longa periodo li estis gastokantisto en Royal Opera House (ekde 1975), Teatro alla Scala, granda operejo en Parizo, Festivalo de Bayreuth, Festivalo de Salcburgo, Metropola Operejo. Li estis plej ŝatata kantisto de Herbert von Karajan.
Stacidomo de Bruĝo
La Stacidomo de Bruĝo estas la ĉefa stacidomo de la urbo Bruĝo kaj unu el la plej gravaj stacidomoj de Belgio. Estas minimume unu trajno hore al la marbordaj urboj Oostende, Blankenberge kaj Knokke kaj enlanden al Kortrijk, Gent, Bruselo, Lieĝo kaj Antwerpen. La internaciaj ligoj unu post la alia malaperis.
Historio
En Bruĝo la fervoja epoko komenciĝis je la 12-a de aŭgusto 1838, kun la oficiala inaŭguro de la linio Gent-Bruĝo. Kelkajn semajnojn poste, je la 28-a de aŭgusto, sekvis la konekto al Oostende. La fervojo troviĝis je la nunaj Koning Albert I-laan kaj Hoefijzerlaan. La stacidomo troviĝis je placo  't Zand. Komence nur estis provizora ejo. La unua vera stacidomo estis preta en 1844. Ĝin desegnis Auguste Payen en klasikisma stilo. Pro la konstruo de novaj linioj al Kortrijk (1846-1847), Eeklo kaj Blankenberge (1863) ĝi iĝis tro malgranda. Oni malkonstruis ĝin en 1879 kaj poste rekonstruis ĝin en Ronse. Tie ĝi ankoraŭ nun troviĝas.
Dua, pli granda stacidomo estis preta en 1886. Ĝi estis konstruita en tiam kutima novgotika stilo de la antverpena arĥitekto Joseph Schadde, kun fera kaj vitra tegmento super la trakoj. Baldaŭ la stacidomo estis konsiderita kiel problemiga, ĉar ĝi apartigis la okcidentajn kvartalojn de la urbocentro kaj malfaciligis trafikon al la najbaraj urbetoj Torhout kaj Gistel. Jam en 1899 estis decido konstrui novan stacidomon ekster la urba remparo.
La laboroj ekis 1910, sed la Unua Mondmilito interrompis ilin. Nur en 1935 ili vere komenciĝis. En 1936 la unuaj trajnoj uzis la eksterurbajn trakojn. La trian bruĝan stacidomon desegnis la arĥitektoj Josse Van Kriekinge (1877-1963) kaj lia filo Maurice (1908-1969) post konkurso. Ĝi ekuziĝis ekde aŭgusto 1938; la inaŭguro okazis je la 1-a de aprilo 1939. La malnova stacidomo je  't Zand estis malkonstruita en 1947-1948.
(15698) 1986 QO2
(15698) 1986 QO2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Parodontologo
Parodontologo estas dentisto specialigita en la parodontologio.
763
En la jaro 763 post Kristo okazis, interalie:
Stacidomo de Bruĝo
Historio
Ministra decido de la 17-a de julio 2012 leĝe protektis la stacidomon kiel nemoveblaĵan heredaĵojn. .
Parodontologo
Tio estas t.n. horizontala specialigo post la mastrostudado en la Parodontologio.
Stacidomo de Bruĝo
Murpentraĵo
Ĉefa vidindaĵo de la stacidomo estas la giĉetejo kun granda murpentraĵo (90 m², 18 metrojn longa) de René De Pauw (1887-1946). La centra parto montras Bruĝon, ĉirkaŭatan de aliaj okcidentflandraj urboj. Dekstre sube la pentristo bildigis sin mem kaj skribis la titolon de la verko: Myn landekyn ten eere (arkaisma nederlanda lingvo, Honore al mia landeto).
Parodontologo
Ĝi estas postuniversitata studado kun daŭro de 3 jaroj.
Stacidomo de Bruĝo
Signalejo
Ekde 2008 novgeneracia signalejo kontrolas la fervojan trafikon de la suda parto de la provinco.
Ĉirkaŭaĵo de la stacidomo
Je la antaŭa flanko la maldekstra alo de la stacidomo estis malkonstruita kaj anstataŭe venis vendejoj. Anstataŭ la iama varstacidomo en 2010 finpretiĝis la unua parto de projekto kun vendejoj, hotelo kaj loĝejoj. En 2015 ekis la laboroj por la dua parto. Ankaŭ en 2015 estu rearanĝataj la bushaltejoj.
Ĉirkaŭ la stacidomo la aŭta, bicikla kaj piediranta trafiko estas tre densa. Je la malantaŭa flanko parto de la laboroj por plifaciligi ĝin jam pretas; por la antaŭa flanko ĝis nun nur estas projektoj.
Borgarnes
Borgarnes estas urbo en Islando. Ĝi estas la administra centro de la teritorio Vesturland, jen islande, en Esperanto "okcidenta lando", unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið). Laŭ la stato de en la urbo vivis.
42183 Tubiana
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Cecilia Tubiana, esploristino ĉe la Max-Planck-Instituto por sunsistema esploro en Göttingen (Germanio), kiu studas la kernojn kaj la polvon de kometoj. Ŝi ludis gravan rolon en la operacioj de la fotilo OSIRIS en la misio Rosetta kaj poste estis kunordigistino pri utilŝarĝo por Comet Interceptor.
Agnone
Agnone estas komunumo de Italio.
Dumetila fosfonato
Metila fosfonato aŭ dumetila fosfito estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la metanolo kaj fosfonata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun milda odoro, solvebla en akvo. Metila fosfonato posedas 2 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Metila fosfonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj.
Kukmirn
Kukmirn, hungare Kukmér estas foira komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
7055 Fabiopagan
7055 Fabiopagan estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en la kantono San-Diego (Kalifornio, Usono).
Kukmirn
Situo
Kukmirn troviĝas laŭ traira flankovojo de Güssing 14 km-ojn.
MEE
La vorto havas plurajn signifojn:
L'Haÿ-les-Roses (pariza metrostacio)
L'Haÿ-les-Roses [laileʁoz] estas estonta stacio sur linio 14 de la Metroo de Parizo.
7055 Fabiopagan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala scienca ĵurnalisto Fabio Pagan, kiu traktas pri kosmoflugo, astrobiologio kaj fiziko. Li verkis por la gazeto Il Piccolo de Triesto kaj estis radio anoncisto ĉe la RAI, la publika nacia radiofonia dissendfirmao. Li estas ankaŭ gazeta oficisto ĉe la Internacia Centro Abdus Salam por Teoria Fiziko de Triesto.
L'Haÿ-les-Roses (pariza metrostacio)
La stacio situos en komunumo L'Haÿ-les-Roses ĉe kruciĝejo de Strato de Bicêtre, Strato de Lallier kaj Strato Paul Hochart.
Jura Iniciato por Arbaro kaj Medio
Jura Iniciato por Arbaro kaj Medio (angle Legal Initiative for Forest and Environment, LIFE) estas movado pri civitanaj rajtoj kaj ekologia protektado en Nov-Delhio, Barato. Ĝi honoriĝis per la la premio de ĝusta vivmaniero (neformale nomata la "alternativa Nobel-premio") en 2021.