cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korpopsikoterapio
La korpopsikoterapia aliro al homo
La bildstria desegnisto Charles M. Schulz foje igis sian figuron, la ofte tristan knabon Charlie Brown, diri pli-malpli: "Se mi suprentiras la finaĵojn de mia buŝo, tio tre malbonas por mia depresio.“ Tiu frazo bone resumas, ke ne nur la psiko influas la korpan percepton kaj sintenon, sed ke ankaŭ ŝanĝoj de korpaj sintenoj reciproke influas la psikon. Ŝajnas tute kompreneble, ke certaj korpaj sintenoj kaj gestoj "rilatas" al certaj sentoj. En ĉiutagaj situacioj la korpa sinteno kaj perceptado de psikaj sentoj kvazaŭ aŭtomate kaj nekonscie interrilatas. Kontraste al tio, per la metodoj de korpopsikoterapio unuopaj korpaj fenomenoj estas fokusigitaj kaj konsciigitaj. Terapie interesaj aparte estas tiaj korpaj sintenoj, moviĝoj aŭ perceptoj, kiuj tiom memkompreneblas, ke ili ne konscie perceptatas. Profundpsikologie orientitaj korpopsikoterapiistoj havas la hipotezon, ke en la korpaj sintenoj, moviĝoj aŭ perceptoj de la plenkreskulo "stokiĝas" emociaj informoj el la frua infaneco. Povas temi ekemple pri tiel nomataj "kernaj konvinkoj", kiel la frazeto "mi ne sufiĉe bonas". Laŭ la teorioj de la korpopsikoterapio tiaj informoj el la frua infaneco konserviĝas kiel sento en la korpo kaj difinas la mondkoncepton de la paciento. Laŭ tiuj teorioj homo kun la korpe konservita kerna konvinko "mi ne sufiĉe bonas" devus baze kredi tiun konvinkon pri si mem, sendepende de tio, kiom li poste sukcesis kaj atingis en sia vivo, kaj kiom li konscie komprenas pri la radikaleco kaj nelogikeco de tiu sento. La kropopsikoterapiistoj do konvinkatas, ke emocie fiksita kredo nur tiam ŝanĝeblas, se sur la korpe perceptita kaj spertita nivelo eblas fari alian sperton.. La terapiisto Albert Pesso nomas tiun alternativan kaj senpere sentitan sperton "kontraŭveneno". En la kazo de la homo, kiu kredas neniam esti "sufiĉe bone", tia kontraŭveneno estus la senpere spertita kaj de raciaj pensoj sendependa sento, percepti sin sufiĉe sukcese.
San Miguel Santa Flor
San Miguel Santa Flor estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel Santa Flor. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 276.
Korpopsikoterapio
Korpopsikoterapiaj metodaroj
La Eŭropa Asocio pri Korpopsikoterapio (angle European Association for Bodypsikotherapy, EABP),kiu ankaŭ estis kuninicianto de la koresponda Amerika Asocio pri Korpopsikoterapio (American Association for Bodypsikotherapy), establiĝis kiel tegmenta organizaĵo pri plej multaj korpopsikoterapiaj metodoj kaj tutmonde difinas la terminajn kaj etikajn normojn pri la fako.
Pliaj korpopsikoterapiaj metodoj
Kiel pliaj korpopsikoterapiaj metodoj nomeblas:
San Miguel Santa Flor
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 400 indiĝenoj. El tiuj 347 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 347 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Korpopsikoterapio
Taksoj pri efikeco
Psikosomatikaj klinikoj en la tuta mondo, aparte en Mezeŭropo, havas similan komprenon pri sanigo, integrigante la korpan, psikan kaj mensan dimensiojn en socia kunteksto. Ankaŭ la fakto, ke iuj malsanasekuroj en pluraj landoj intertempe financas unuopajn terapiojn el la metodaro de „korpe centrigita psikoterapio“, povas esti komprenata kiel indiko pri agnosko de la efikeco de tiuj terapiaj metoroj.
Tamen ĝis nun ekzistas nur malmultaj empiriaj studoj kun klaraj rezultoj pri la efikeco de korpe centrigita psikoterapio. Centraj hipotezoj de la korpopsikoterapiaj metodoj ĉiukaze estas subtenataj de novaj neŭrofiziologiaj esploraj rezultoj.
Burgoteatrejo
Historio
Temas pri la plej nobla iam fare de la aŭstra imperiestro mem tenadata teatrejo de Vieno, kies ĉefa scenejo estas ĝis la 12.10.1888 la iama, ĉe Hofburgo apudanta balejo. Samloke inaŭguritis en la 13.10.1888 la nova fortimpresa konstruaĵo starigite laŭ la planoj de Gottfried Semper kaj Carl von Hasenauer.
La orgigino de ĉekortega teatro estis jam en la jaro 1741-a kiam Maria Tereza de Aŭstrio orodnis ŝanĝi la balejon en operejon-dramteatrejon. Sed tamen iĝis la alikonstruiĝo ne antaŭ la periodo inter 1748 kaj 1756. Ĝis 1752 surscenigitis ene italaj operoj kaj germanaj teatraĵoj; poste ekmodis francaĵoj kiu plej gravis ĝis 1882. Nur ekde 1776, sub la regado de imperiestro Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) ĝi iĝis loko de arto ĉefe en germana lingvo. Inter 1798 akj 1807 ludonitis la teatrejo je la seneskalo Peter von Braun, inter 1807 kaj 1821 al la teatrosocieto Theaterunternehmungsgesellschaft. En 1821 iĝis grafo Moritz Dietrichstein la estro, kiu submetitis en 1826 en la manojn de la Supera ĉambristo. Sub Dietrichstein aktivis kiel artistaj sekretarioj Joseph Schreyvogel, J. L. Deinhardstein kaj Franz von Holbein. En 1849 nomumitis artista direktoro Heinrich Laube sub kiu ekis vere glora tempo de Burgoteatrejo. Post lia demisio en 1867 estris la tuton ĉefreĝisoro August Wolff el Mannhein. Lin posteulis en 1871 Franz Dingelstedt (ĝis 1881); poste venis Adolf Wilbrandt (1881–87). Post kiam la aktoro Adolf von Sonnenthal dum certa tempo provizore gvidis la teatron enkondukitis en la 1.11.1888 August Förster je estreco. Post nur unu jaron da deĵoro (pro morto subita) venis Max Burckhard, frua ministeria oficialulo ekde la 12.5.1890 (ĝis 1897). Posteulis la verkisto Paul Schlenther. En la 12.3.1945 la teatrejo tre damaĝitis per bomboj kaj unu monaton poste per fajro. Ĝi restis fermita ĝis 1955; intertempe estis provizora aktoradloko ĉe Kafejo Ronacher.
La teatro kaj ĝiaj aktoroj
La Burgoteatrejo restis forte tradicia loko kun klasika kulturinterpreto ĝis la malfruaj 1960-aj jaroj. De la fruaj 1970-aj jaroj ĝi iĝis ejo por kelkaj el la plej gravaj reĝisoroj kaj dizajnistoj de Eŭropo. Kun multaj debutprezentoj de ludoj skribitaj fare de Thomas Bernhard, Elfriede Jelinek, Peter Handke, Peter Turrini kaj George Tabori, Claus Peymann sukcesis aserti la reputacion de la Burgtheater kiel unu el la plej modernaj scenejoj de Eŭropo.
Inter la plej konataj aktoroj en la ensemblo de proksimume 120 membroj estas: Sven-Eric Bechtolf, Klaus Maria Brandauer, Kirsten Dene, Andrea Clausen, Bruno Ganz, Karlheinz Hackl, Robert Meyer, Gertraud Jesserer, August Diehl, Jutta Lampe, Susanne Lothar, Michael Maertens, Tamara Metelka, Birgit Minichmayr, Nicholas Ofczarek, Hedwig Pistorius, Elisabeth Orth, Martin Schwab, Peter Simonischek, Ulrich Tukur, Franz Tscherne kaj Gert Voss.
Kelkaj famaj iamaj membroj de la ensemblo estis Max Devrient, Antonie Janisch, Josef Kainz, Josef Lewinsky, Joseph Schreyvogel, Adolf von Sonnenthal, Charlotte Wolter, Ludwig Gabillon, Zerline Gabillon, Attila Hörbiger, Paula Wessely, Curd Jürgens, O. W. Fischer, Paul Hörbiger, Otto Tausig, Peter Weck, Fritz Muliar, kaj Christoph Waltz. Precipe indaj artistoj povas esti elektitaj honorindaj membroj. Iliaj nomoj estas gravuritaj en marmoro ĉe la ceremonia ŝtuparo ĉe la flanko de la teatro alfrontanta la Popolĝardenon. Membroj de honoro inkludas: Annemarie Düringer, Wolfgang Gasser, Heinrich Schweiger, Gusti Wolf, Klaus Maria Brandauer kaj Michael Heltau.
La Burgoteatrejo havis produktadojn enscenigitajn fare de direktoroj kiel Otto Schenk, Peter Hall, Giorgio Strehler, Luca Ronconi, Hans Neuenfels, Terry Hands, Jonathan Miller, Peter Zadek, Paulus Manker, Luc Bondy, Christoph Schlingensief kaj Thomas Vinterberg. Inter la enscenigintoj kaj kostumistoj estis Fritz Wotruba, Luciano Damiani, Pier Luigi Pizzi, Ezio Frigerio, Franca Squarciapino, Josef Svoboda, Anselm Kiefer, Moidele Bickel kaj Milena Canonero.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 9. Leipzig 1907, p. 414-415. (surrete)
(68267) 2001 EA16
(68267) 2001 EA16 estas tre malgranda, neordinare hela marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia tre klinata kaj discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso ; ĝi tre alproksimas la teran orbiton je sia suprenira nodo, kaj la marsan orbiton je sia malsuprenira nodo:
Majel Barrett
Majel Barrett-Roddenberry ( IPA|'meɪdʒəl| e-a transkribo "mejĝal", naskita Majel Leigh Hudec ; 1932 – 2008) estis usona aktorino kaj produktanto de televido. Ŝi estis plej konata pro siaj roloj kiel Flegistino Christine Chapel en la Stela Vojaĝo: La Origina Serio kaj Lwaxana Troi sur Stela Vojaĝo: La Sekva Generacio kaj Star Trek: Deep Space Nine, kaj ankaŭ por esti la voĉo de plej multaj komputilaj interfacoj laŭlonge de la serio. Ŝi iĝis la dua edzino de la kreinto Star Trek Gene Roddenberry.
Kiel edzino de Roddenberry kaj pro ŝia daŭranta rilato kun Star Trek - partoprenante iumaniere en ĉiu serio dum ŝia vivo - ŝi iam estis nomata "la Unua Damo de Star Trek". Ŝi edziniĝis al Roddenberry en Japanio la 6-an de aŭgusto 1969 post la fino de la originala serio de Star Trek. Ili kune havis unu filon, Rod Roddenberry, naskita en 1974.
Ŝi unue aperis en la unua provepizodo de Star Trek, "The Cage" (1964), kiel la ĉefa oficisto de la USS Enterprise, "Numero Unu". Barrett tiam estis romantike implikita kun Roddenberry, kaj la ideo havi alie nekonatan virinon ĉe ĉefa rolo nur ĉar ŝi estis la fianĉino de la produktanto malagrablis la administrantojn de NBC, kiuj insistis ke Roddenberry donu rolon al viro.
Al-Muttaki
Al-Muttaki aŭ Al-Muttaqī (908 – julio 968, المتقي) estis la Abasida kalifo en Bagdado de 940 ĝis 944.
Post la morto de la antaŭa kalifo, Bagdado iĝis denove scenejo de malordo. La emiro Muhammad ibn Raik konvinkis la kalifon fuĝi kun li al Mosulo. Al-Muttaki estis bonvenigata tie fare de Hamdanidoj, kiuj organizis kampanjon por restarigi lin en la ĉefurbo. Sed ili rigardis por si mem, murdis Ibn Raik, aldonis Sirion al sia regno, kaj rigardis ambicie al Bagdado. Sekvis rivaleco inter Hamdanidoj kaj turkoj en Bagdado, post kio Al-Muttaki setligis sian kortegon en Ar-Raka, en la nuna Sirio.
NGC 2252
NGC 2252 (alia indiko — OCL 514) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Teritoria organizado de Laoso
La Laosa Popola Demokratia Respubliko dividiĝas en 16 provincoj (kang) kaj unu "speciala zono" ekzistis ĝis 2006. Ĝi ankaŭ havas prefektlandon (Nakhonluang ViengChan) kie troviĝas la nacia ĉefurbo Vjentiano (Na Kone Luang Vientiane). La provincoj subdividiĝas en distriktoj kaj ĉi lastaj en vilaĝoj.
La provincoj dividiĝas en distriktoj (muang) kaj dek urboj (baan).
Emanuel Bowen
Emanuel BOWEN (1694?–1767) estis angla mapisto, kiu laboris por Georgo la 2-a (Britio) kaj Ludoviko la 15-a (Francio) kiel geografo. Li produktis, presis kaj vendis la mapojn; laboris en Londono el ĉirkaŭ 1714, produktante kelkajn el la plej bonkvalitaj kaj allogaj mapoj de la 18a jarcento. Karaktera trajo de la laboro de Bowen, evidente eĉ ĉe la komencaj ŝosemapoj, estis lia kutimo plenigi ĉiujn malplenajn angulojn kaj spacojn de la mapo per rimarkoj kaj piednotoj, kaj prihistoriaj kaj pritopografiaj.
Ladono
Laŭ la helena mitologio, Ladono (el la greka Λάδων, «Forta fluo») estis serpent-forma ina drako, la lasta mortebla, kiu gardis la orajn pomojn en la Ĝardeno de la Hesperidinoj (verŝajne en la nuntempa Maŭritanio), kaj pro tio oni nomis ŝin la Hesperia drako (Δρακων Ἑσπεριος, «Okcidenta drako»). Tie, Ladono turmentadis la titanon Atlaso, kiu subtenadis sur siaj ŝultroj la firmamentan globon ĝuste en tiu parto de la mondo, la plej okcidenta kiun oni konis tiutempe.La Hesperia Drako ringiĝis ĉirkaŭ la or-poma arbo, laŭ ordono de Hero, ĝis kiam Heraklo mortigis ŝin persage por plenumi sian dek unuan taskon. Laŭ konsilo de Nereo, li ne volis preni la orpomojn per siaj manoj, do li petis tion fari al Atlaso. Kompense, la filo de Zeŭso promesis subteni la ĉielon dum kelkaj minutoj, por ke la titano ripozu. Sed Atlaso timis la danĝeran drakon, do Heraklo pafis unu el siaj sagoj, venenita per la sango de la Hidro, super la muro de la ĝardeno kaj mortigis Ladonon per ĝi.
Unu tagon post ŝia morto, Jazono kaj la argonaŭtoj estis preterpasantaj tiun ĝardenon dum sia ktonia vojaĝo reveninte el Kolĥido, kiam ili aŭdis la lamenton de la «brila» Eglo, unu el la kvar hesperidinoj, kaj sukcesis vidi la ankoraŭ spasmantan korpon de Ladono, ankoraŭ ringiĝita en la pom-arbo. Tamen, troviĝas versio laŭ kiu Heraklo fine ne mortigis la hesperian drakon, kiu en tiu rakonto estas nemortebla.
Oni atribuis al Ladono plurajn devenojn, ĉiu el kiuj lokigis ŝin en la plej arkaika nivelo de la greka mitaro. Do, kelkaj konsideris ŝin frukto de la ekscitita pasio de Keto kaj Forkiso, aŭ filo de Tifeo (kiu ankaŭ estis serpent-forma sub sia talio) kaj Eĥidno. Plia versio kalkulas ŝin inter la idaro de Geo, per partenogenezo, aŭ de ŝia olimpa personigo Hero: «La drakajno kiu gardis la orajn pomojn estis fratino de la Nemea leono», asertis Ptolomeo Hefestiono.
Emanuel Bowen
Unu el liaj plej fruaj gravuritaj verkoj nome Britannia Depicta, publikigita en 1720 enhavis ĉirkaŭ ducent ŝosemapojn kune kun miniatura kantona mapo de ĉiuj el la graflandoj de Anglio kaj Kimrio. Estis malkutima trajto ankaŭ la karaktero de liaj atlasoj ke la mapoj estis gravuritaj sur ambaŭ flankoj de ĉiu paĝo, kaj tio rezultis en pli komforta manipulebla libro pro ties malgrando.
Li publikigis "A Complete System of Geography,'' 1744-7; 'English Atlas, with a new set of maps,' 1745(?); 'Complete Atlas ... in sixty-eight Maps,' 1752; 'Atlas Minimus; or a new set of Pocket Maps,' 1758; kaj serion de separataj mapoj de la angliaj graflandoj, de Germanio, Malgranda Azio, kaj Persio, inter 1736 kaj 1776.
Ladono
La bildo de Ladono ĉirkaŭante la arbon, origine adoptita de la helenoj el fontoj de Proksima Oriento kaj Minoa civilizo, iĝis konata nuntempe danke al sia prezentado sur vazaj pentraĵoj. En la 2-a jarcento, Paŭzanio priskribas, inter la trezoraĵoj ĉe Olimpio, arkaikan porkultan idolon el cedra ligno, skulptita fare de Teoklo, kiu prezentis Heraklon kaj la arbon de la oraj pomoj, kun Ladono ĉirkaŭanta ĝin. En la 3-a jarcento a.K. Filostrato la Maljuna uzis la miton de Ladono, kaj tiun pri la Kolĥida drako, por atesti la legendon pri la or-avidemo de la drakoj, kiu postvivis ĝis Mezepoko.
Kelkaj versioj atribuas al Ladono multoblajn kapojn, cent laŭ Aristofano, kiuj verŝajne kapablis paroli ĉiu kun sia propra voĉo.
Diodoro Sicila aldonas eŭhemeran interpreton pri la mito de Ladono. Lau ĝi, la mito referencas homan paŝtiston nomiĝintan Drako, kiu gardadis or-koloran ŝafaron (la greka vorto por "pomo" kaj "ŝafo" similis), kvankam li mem atentigas en tiu punkto pri la libera privilegio de ĉiu verkisto formi sian opinion laŭ sia propra kredo.
Malĝoje kaj dankeme pro ŝia servado, Hero lokigis Ladonon en la stelaro post ŝia morto defendante la sakralan ĝardenon. Ekde tiam, ŝi konsistigas la konstelacion Drako, poreterne atakata de Heraklo ankaŭ en la ĉielo. Oni asertis ke ŝi ankoraŭ ringiĝas, sed ĉirkaŭ la Norda poluso, komprenata kiel nevidebla arbo. Pro tio, oni identigas ŝin kun la Okcident-ŝemida serpento Lotano, aŭ al la huria Illujanko. Aristofano, siavice, identigas Ladonon al Eĥidno, lokigante ŝin en la subtera mondo.
Heziodo rilatas la monstran idaron de Ladono (kvankam li ne menciis tiun nomon) al ĉiu mara danĝero. Fakte, ŝia nomo («forta fluo») kaj la fakto, ke ŝi havis cent kapojn, verŝajne simbolis la danĝerajn akvofluojn de la maro.
Ladono, la oceanido
Tiu Ladono estis unu el la oceanidoj, filo do de Okeano kaj Tetiso. Li personigis samnoman riveron, la plej ĉarma en Grekio laŭ Paŭzanio. Ĝi fontas en la monto Kileno, trafluas la nordon de Arkadio kaj alfluas en la riveron Alfeo proksime de la elea marbordo, okcidente.
La oceanida Ladono edziĝis al Stimfaliso, kaj iĝis fama ĉefe pro siaj nimfaj filinoj, la ladonidinoj :
Fresnes-sur-Escaut
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Ladono
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭe priskribitaj, Ladono estis ankaŭ la nomo de la jenaj roluloj de la helena mitologio:
Orange Walk
Orange Walk estas unu el la ses distriktoj de Belizo en Mezameriko. Ĝi situas en la nord-okcidento de la lando.
La ĉefurbo de la distrikto estas Orange Walk Town, ĉirkaŭ 90 km norde de Belizurbo.
Taradeau
(jen france, prononcata, okcitane Taradèu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Fine de en la komunumo vivis.
Bordeaux-Saint-Jean (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Thalys, TGV, Intercités kaj Nova Akvitanio.
Annone di Brianza
Annone di Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Bosisio Parini, Cesana Brianza, Civate, Galbiate, Molteno, Oggiono kaj Suello.
FIM-92 Stinger
FIM-92 Stinger estas infraruĝe direktita aerdefenda raketo, kiu estas lanĉebla desur la ŝultro kontraŭ aeraj celoj. Ĝin produktas la usona entrepreno Raytheon.
FIM-92 Stinger estis evoluigita kiel homportebla grund-aera raketo (angle Man Portable Air Defense System (MANPADS)). Ĝi estis posteulo de FIM-43 Redeye, kies evoluo komenciĝis en 1959. La Stinger estis ekproduktita en 1980 en Usono kaj disvastiĝis dismonde. La originala produkta firmao estis General Dynamics, kiu vendis la produktajn rajtojn al reketa specialisto Raytheon, pli frue Hughes MSC.
La misilo famiĝis post sukcesa uzo kontraŭ la soveta helikoptero Mi 24 en Afganistano en la 1980-aj jaroj. Post forlaso de Afganistano en 1989, multajn misilojn povis reakiri la Usono por eviti ties uzon kontraŭ civilaj aviadiloj. CIA ankaŭ apogis per Stinger la angolajn ribelantojn de UNITA en Angolo ekde 1986.
Teknikaj informoj
La misilo eklanĉas post ellaso de iom da gaso en distanco de kelkaj metroj de la homo. La misilo direktas sin mem al la celo kaj eksplodas per ioma malfruo post la trafo, ene de la celo. Okaze de maltrafo, la misilo eksplodas post 12 sekundoj.
Ferdeko
La tradicia signifo estas, ke ferdeko kovru la tutan longecon de la ŝipo, sed oni uzas ĝin ankaŭ por malpli grandaj strukturoj kiaj ĉe la pruo aŭ pobo por la prua ferdeko kaj la poba ferdeko.
Klasifiko
Laŭ destino la ferdekoj havas specialajn nomojn:
Sur pasaĝerŝipoj, aldonaj ferdekoj ricevas ajnajn nomojn, ekzemple "Lido-ferdeko". La plej malsupra ferdeko nomiĝas orlopo.
Etimologio
La kutima opinio estas, ke ĝia origino estas la germana lingvo. Sed la germana vorto estas samkiel la angla deck, nur kun majusklo, nome Deck, dum la germana Verdeck [ferDEK] signifas kovrilo de veturilo. Restas la demando, kiel tiu eraro okazis, ĉu per mislego de vortaro fare de Zamenhof, ĉu per tre libera interpreto de tia kovrilo.
Anglemont
Anglemont estas franca vilaĝo lokita en la departemento Vosges kaj en la regiono Loreno. Ĝiaj geloĝantoj nomiĝas la Anglemontais.
NGC 2254
NGC 2254 (alia indiko — OCL 500) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ivana Kobilca
Ivana Kobilca (20-a de decembro de 1861 - 4-a de decembro de 1926) estis slovena pentristino realista.
Kobilca loĝis, studis kaj laboris en variaj eŭropaj urboj, kiaj Vieno, Sarajevo, Berlino, Parizo kaj Munkeno. Ŝi estis membro de la Nacia Societo de Belarto en Parizo. Multaj el ties verkoj konsistas el mutaj naturoj, portretoj kaj kamparaj scenoj. Poste ŝia stilo derivis al impresionismo.
Ŝiaj plej konataj pentraĵoj estas la jenaj:
Megametro
Por bildigi la grandecon de unu megametro, tiu ĉi paĝo estas listo de iuj aĵoj longaj inter 1 megametro (Mm) kaj 1 gigametro (Gm) (106—109 m).
Vidu ĉi tie pri signifoj de mega-, giga-.
Distancoj pli longaj ol 1 Gm.
Léonard Victor Charner
Léonard Victor Joseph Charner (naskiĝinta la en Saint-Brieuc - mortinta la  en Parizo) estis franca militisto de la 19-a jarcento, kiu partoprenis en multaj kampanjoj en dua Resurtronigo, en la Julia Monarkio kaj en la dua Franca Imperio kaj provis politikan karieron post la franca Revolucio de 1848.
Resurtronigo kaj Julia Monarkio
Nomumita unuaklasa kadeto komence de 1815, li estis promociita leŭtenanto en 1820, poste kapitano en 1828.
Li partoprenis multajn kampanjojn kaj aparte al konkero de Alĝerio en 1830, en kiu li skribis la rezultojn de siaj observoj en memuaro pri daŭro de marŝipaj kampanjoj.
Veselkapitano en 1841, kaj baldaŭ oficiro de la Honora Legio, li estis komisiita, en la lastaj jaroj de la regno de Ludoviko-Filipo la 1-a pri diversaj maraj komandadoj.
Dua Respubliko
La, S-ro Charner estis elektita reprezentanto de Côtes-du-Nord en la leĝofara asembleo de la dua Respubliko, la 3-a el 13 ; li sidis inter la dekstruloj, kaj aliĝis al la politiko de la princo-prezidanto. Ano de enketa komisiono pri marŝiparo, li ofte partoprenis la diskutojn pri teknikaj temoj.
Samtempe, li estis membro de la departementa konsilio de Côtes-d'Armor.
Dua Imperio
Post la puĉo de la 2-a de decembro 1851, li estis nomumita stabestro de la ministro pri marŝiparo, Théodore Ducos. Promociita al rango de subadmiralo la, poste subkomandanto de oceana eskadro en julio 1853.
Li distingiĝis dum la krimea milito : li partoprenis en la operacoj de batalo de Jalto, kaj, la, kiam li suferis kontraŭ marbaterioj de Sebastopolo, unu el la plej severaj bataloj : la ŝipo Napoléon, sur kiu li staris, suferis dum kvin horoj pafojn de fuorto Constantin, pafis kanone kaj ricevis 100 kuglegojn.
Vicadmiralo la, li fariĝis ano de Conseil des Travaux de la Marine (esperantlingve "konsilio pri marŝiparaj laboroj"), kiun li prezidis de 1858 ĝis 1860.
Gornești
Gornești [gorneŝtj] (Gernyeszeg [gernjeseg], Kertzing) estas komunumo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi Iara de Mureș, Ilioara, Mura Mare, Mura Mică, Periș, Pădureni, Petrilaca de Mureș kaj Teleac.
Léonard Victor Charner
Dua Imperio
Promociita granda kruco de la Honora Legio la, admiralo Charner estis nomumita senatano la  : li sidis ĝis sia morto inter la defendantoj de la imperia reĝimo.
Gornești
Loĝantaro
En 1992 ĝi enhavis 1 927 loĝantojn (hungaroj, rumanoj).
Léonard Victor Charner
Dua Imperio
Léonard Victor Charner estis altigita al admiralo de Francio la.
Gornești
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Léonard Victor Charner
Dua Imperio
Li mortis en Parizo la. Lia funebra ceremonio okazis en Palaco "Invalides" en Parizo. Li estis entombigita en sia naskiĝurbo Saint-Brieuc, en tombejo Saint-Michel.
Loĝado
En 1840, li aĉetis la malodomon Haute-Motte, en regiono de Saint-Suliac (35).
En 1857, li konstruigis palaceton kun kapelo kaj gardejo sur terenoj tiam proksimaj al la dunoj sed kiuj, poste fariĝis centre de Val-André, marbana parto de Pléneuf kreita ekde 1880. Unu el la ĉefaj stratoj surhavas lian nomon kaj lia heredaĵo fariĝis post aĉeto en 1954, la parko Amirauté.
Omaĝo
Pluraj militŝipoj de la franca ŝiparo surhavis la nomon de Léonard Victor Charner :
Ikonografio
Du portretoj de admiralo Charner estas konataj :
Bibliografio
-
Tolnanémedi
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Dombóvár. Simontornya troviĝas 7, Tamási 18, Siófok 40, Szekszárd 70 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko, oni trovis riĉajn objektojn el tiu epoko. La unua mencio devenis el 1324. En 1879 la fervojo portis prosperon. Komence de la 20-a jarcento ekfunkciis muelejo, brikouzino kaj kanabouzino. La vilaĝo ricevis kurenton en 1942. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno.
Ĝ
Ĝ, minuskle ĝ, estas la 9-a litero de la Esperanta alfabeto, havanta la prononcon kaj la nomon "ĝo". La litero estas ankaŭ uzata en la aleuta lingvo (Unangam Tunuu), havanta prononcon iom similan al voĉa [ĥ] (voĉa uvula frikativo ).
Ĝ estas invento de Zamenhof, modifo de G per aldono de cirkumflekso.
Surogataj skribosistemoj
Kiel surogata skribosistemo, eblas eviti la ĉapelan signon en situacioj kiam uzo de la normala litero ĝ teknike problemas (historie en nacilingvaj tajpiloj aŭ en telegramoj, moderne ekzemple en poŝtelefonaj mesaĝetoj aŭ iuj retpoŝtaj programoj): tradicia helpa kodo en Esperanto estas la h-sistemo, do reprezentigo de la litero per kombino "gh", kvankam en la 20-a jarcento pli kaj pli uziĝis la x-sistemo, do reprezentigo de la litero per kombino "gx" (avantaĝa por aŭtomata anstataŭigo per la vera ĉapelita litero). Aliaj sistemoj malpli ofte uzatas: el ili menciindas la uzo de la kombinoj gˆ kaj g'.
Siria Ortodoksa Eklezio
Tiu ĉi eklezio konsideras ke ĝiaj komencoj venas de la 1-a jarcento, kaj estis la unua kristana eklezio establita fore de Palestino, fondita en Antioĥio, de la apostolo Petro en la jaro 34 kaj funkciis kiel centro de la misioj de la apostolo Paŭlo. Antioĥio estis unu el la grandaj centroj de la kristanaro de la unuaj jarcentoj.
Ĝ
En komputiloj
Sirkumfleks
Siria Ortodoksa Eklezio
Skismo
La Siria Ortodoksa Eklezio estis en plena komunio kaj kun la Romia Katolika Eklezio kaj kun la Ortodoksa Eklezio, ekde la Unua koncilio de Niceo, sed ĝi malakceptis la decidojn de la Koncilio de Kalcedono, en la jaro 451. Kvankam la konciliaj decidoj estis altruditaj de la aŭtoritatoj de la Bizanca Imperio, la disidentoj forfuĝis al kamparaj regionoj kaj ankaŭ fore de Bizancio, ĉefe en la Persa Imperio regata de la sasanidoj. Konserviĝis la propra liturgio en la siria lingvo, (varianto de la aramea lingvo), kiu estis komune uzata de la popolo. En la 6-a jarcento la Eklezio estis ekkonata "jakoba", pro la episkopo de Edesa, Jakobo Baradai.
Kreskado
Per la konkero de la araboj finiĝis la bizanca persekutado kaj favoriĝis la kreskado de la kristana komunumo. Dum la Mezepoko ĝi posedis lernejojn de teologio, filozofio, historio kaj sciencoj. La Siria Eklezio inkludis 20 metropolitajn sidejojn kaj 103 diocezojn etenditaj ĝis Afganio kaj senepiskopaj komunumoj en Turkestano kaj Ŝinĝango.
Hodgsona ruĝvostulo
La Hodgsona ruĝvostulo aŭ Hodgsona fenikuro (Phoenicurus hodgsoni) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj la genro de Phoenicurus, Ruĝvostuloj laŭ popola nomigo aŭ Fenikuroj laŭ adapto de la scienca nomo. La latina scienca nomo de la genro devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka kiuj signifas “purpura” aŭ “ruĝa” (feniko) kaj “vosto” (uros) kaj fakte la plej karaktera eco de la genro estas longa ruĝeca vosto el la nuanco de brikopulvoro pli malpli.
La specifa parto de la scienca nomo hodgsoni aludas Brian Houghton Hodgson, kiu estis diplomato kaj naturalisto, kiu loĝis en Nepalo el 1825 al 1843 kaj en Darjeeling el 1845 al 1859. Li priskribis 79 novajn speciojn.
Tiu specio estas klara ekzemplo de seksa duformismo, ĉar la ino estas ĝenerale bruneca kaj montras kiel markoj nur la ruĝecajn pugon kaj voston, karakteran de la genro. La masklo montras brilajn helbluajn kronon, nukon kaj supran dorson, kiu iĝas iom pli malhela en malsupra dorso kie videblas du etaj rimarkindaj blankaj markoj. La vizaĝo, gorĝo kaj brusto estas tre malhelbluaj al nigrecaj. La subaj partoj estas ruĝecaj kaj same la pugo kaj vosto, kiel ĉe aliaj specioj de la genro. Ĝi estas iom simila al la Komuna ruĝvostulo, sed la blanka frunto estas malpli videbla kaj estas nur nuanca. Krome la Hodgsona ruĝvostulo estas pli granda, havas pli etendajn nigran gorĝon kaj ruĝecajn subajn partojn kaj tiele ne havas blankan ventron. Ĝi troviĝas en Butano, Ĉinio, Barato, Birmo kaj Nepalo. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj. Ili reproduktiĝas en alta montaro de Himalajo kaj Tibeto kaj vintre elmigras al centra Ĉinio kie restas ĉe malferma arbustejo kaj terkultivejoj.
Géza Entz (biologo)
Géza ENTZ [enc], laŭ hungarlingve kutima nomordo (id.) Entz Géza estis hungara biologo, zoologo, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1890). Lia patro estis Ferenc Entz, lia filo estis Géza Entz (zoologo).
Géza Entz naskiĝis la  1842 en Mezőkomárom. Li mortis la 1919 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Entz frekventis gimnaziojn en Pest (urbo) kaj Buda, universitaton en urbo Pest inter 1862-1867. En la sekva jaro li ekinstruis. En 1886 li iĝis kuracisto. Inter 1873-1914 li instruis en universitatoj de Budapeŝto kaj Kolozsvár, inter 1894-1896 li estis rektoro en Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri protozooj.
Doĵd
Doĵd aŭ Дождь (elp.doŝt, "pluvo": internacia nomo ankaŭ Dozhd kaj TV Rain aŭ Rain TV) estas sendependa televido-kanalo en Rusio. La kanalon fondis kaj estras Natalija Sindeeva, kaj ĝi fokusas ĉefe pri novaĵoj, koncertoj, politiko, kulturo kaj dokumentaĵoj. La kanalo komencis dissendi en aprilo 2010, unue nur en Interreto. Ĝi konatiĝis internacie en 2011 pro sia raportado pri la protestoj post la rusiaj elektoj.
Ekde 2014 la kanalo estis ricevebla nur per Interreto kaj perdis 80% de siaj spektantoj. La la kanalo estis blokita fare de rusiaj aŭtoritatoj pro sia raportado kiu ne obeis la rusian cenzuron pri la invado de Rusio en Ukrainion. Poste sciigis ĉefredaktisto Tiĥon Dzjadko ke li kaj pluraj kolegoj forlasis la landon pro sekureco.
Historio
La ideo krei televidan kanalon venis al Natalja Sindeeva en 2007 dum ŝia restado sur la televida merkato en Francio. Kune kun Vera Kriĉevskaja, Olga Popkova kaj Olga Zaĥarova ŝi preparis ĝis la plej eta detalo la estontan kanalon, kaj la 27-an de aprilo 2010 ĝi komencis dissendi.
Interesaĵo
En 2022 Latva Konsilio de Elektronikaj Amaskomunikiloj (NCESMI) retirigis koncesion por la rusa televido Doĵd pro pluraj mispaŝoj: interalie ĝi montris mapon sur kiu Krimeo estis prezentita kiel parto de Rusio, kaj la prezentisto nomis Rusan armeon "nia armeo".
Eksteraj ligiloj
(rusa) Телеканал Дождь (Tv-kanalo Doĵd)
Marquillies
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas marquillois(es).
Arthur Nobes
Arthur NOBES (naskiĝis 1905 - mortis la 17-an de decembro 1988 en Norwich, Anglio) estis esperantisto de pli ol 50 jaroj.
Aktiva en la laboriata E-movado dum la tridekaj jaroj, li aperigis en 1983 mallongan historion pri Brita Laborista Esperanto-Asocio kaj la Internacio de Proleta Esperantistaro. Inter 1963 kaj 1967 li redaktis The British Esperantist. Antaŭ sia morto li komencis biografion de la brita pioniro Montagu Christie Butler.
Mezopotamia arto
Mezopotamia arto estas kronologia kaj geografia dividaĵo de la historio de arto kiu temas pri Mezopotamio dum la Antikva Erao. Ĝi referencas al la artaj montroj de la kulturoj kiuj floris ĉe la bordoj de la riveroj Tigriso kaj Eŭfrato el la Neolitiko (ĉirkaŭ la 6-a jarmilo a.K.) ĝis la falo de Babilono antaŭ la persoj en la jaro 539 a.K.
Inter ambaŭ datoj disvolviĝis la civilizacioj de sumeroj, akadianoj, Babilono (aŭ ĥaldeoj), kasitoj, huritoj (Mitano) kaj Asirio (Asira arto).
Post jarmiloj oscile inter la hegemonio de la Supra kaj Malsupra Mezopotamio, la regiono, kiam formiĝis la persa imperio, aliĝis al spaca areo de pli supera ordo, kiun la imperio de Aleksandro la Granda kaj la helenismo konektis kun la Romia Imperio (persa arto, helenisma arto). Eĉ en la epoko antaŭa al la persoj, la Mezopotamia arto havis kelkajn kontaktovojojn, pere de militoj, diplomatio kaj komerco longdistanca, kun la arto de la ceteraj civilizoj de la Antikva Proksima Oriento (arto de la civilizacio de hititoj kaj aliaj de Malgranda Azio; fenica arto, de la antikva Israelo kaj de aliaj civilizacioj de la mediteranea Levantenio; kaj la arto de la Antikva Egipto), eĉ kun la arto de Hindio kaj de Centra Azio.
Babilona, ĥaldea artoj
Laŭ Francisko Azorín Babilona arto estas Azia arto de 2.000 j.; fama pro la Babela turo, citata de la Biblio k. de Herodoto, kiu ruiniĝis dum la persa regado(V-IV jc.) k. kiun findetruis Aleksandro la granda k. la araboj.
Laŭ Francisko Azorín Ĥaldea arto estas ''Arto disvolviĝinta en azia lando de la 30-6 jc. a.K. La arkitekturo estis elvolba k. ĉefaj verkoj estis grandegaj palacoj k. temploj similantaj ŝtuparigitaj turoj. Li indikas etimologion el greka ĥaldaios kaj de tie la latina 'chaldaei.
György Enyedi (geografo)
György ENYEDI [djordj enjedi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Enyedi György estis hungara geografo, ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).
György Enyedi naskiĝis la  1930 en Budapeŝto. Li mortis la 2012 en Budapeŝto.
Biografio
György Enyedi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1953-1958. Li komencis sian karieron samloke en la universitato, poste en 1960 li ekhavis postenon en geografia filio de MTA. Spite la interrompojn li instruis en universitatoj de Debrecen, Pécs kaj ELTE. Li okupiĝis precipe pri rilatoj inter socio kaj ekonomio, same inter urbo kaj vilaĝo. Li havis edzinon, kiu naskis filinon. Li emeritiĝis en 2008. Li ricevis diversajn premiojn inter 1961-2009.
Samsenthai
Samsenethai (ankaŭ nomata Un Heuan) estis la dua reĝo de Lan Xang (antikva reĝlando en nuna Laoso), filo de Fa Ngum al kiu li sukcedis. Li regis de 1373 ĝis 1416. Lia nomo laŭvorte signifas "300,000 tajoj". Post lia morto, sukcedis lin en la trono lia filo Lan Ĥam Deng.
Historia Judismo
Historia judismo estas unu el la fazoj de hebreismo. La historion de judajmo oni igas tradicie komencanta kun la deportado al Babilono de la 587 a.K. (la tieldirita "ekzilo babilona"), kiu malaperigis la regnon de Jehuda (la norda izraela reĝlando en kiu jam malmulte tuj post la morto de Salomono estis komnciĝinta la procezo de sinkretismo kun la religioj de la kanaanaj popoloj, estis detruita jam 135 jaroj antaŭe, en 722 a.K., iniciate de Salmanassar la 5-a, asira imperiestro.)
Kun la babilona okupo de la regno de Jehuda, do, kompletiĝas la hebrea disporo de la dek du izraelaj triboj komenciĝinta kun la asira okupo de la Norda Regno. Nur parto de tiuj havis poste la eblecon reveni patrujon kaj rekonstrui la Duan Templon. .
La restaĵo de Izraelo kaj la perditaj triboj de Izraelo rekonstruiĝintaj post la reveno el la babilona ekzilo, inkluzivis parton de iuj triboj kaj la tutan t[Tribo de Jehuda|tribon de Jehuda]], nome la sola restanta fidela al la mitzvot, nome al la hebreaj preceptoj. El la nomo de tiu tribo, Jehuda, devenas la termino judismo.
La hebreoj de Palestino kaj tiuj vivantaj fore (en Aleksandrio, en Babilono ktp) formis religian komunumon unuigitan de la monoteisma kredo, la studo pri la Leĝo (Torao) kaj la mesia espero: kelktempe post la reveno el la ekzilo, la religia aktiveco rekomenciĝis en la Templo de Jerusalemo, sed la palestina judismo provizas al si novajn instituciojn: la Sinedrio kaj la sinagogo, kie skribistoj kaj leĝdoktoroj akiras ĉiam pli altan pozicion.
Periodigo de judismo
Bibliaj esploristoj periodigas judismon per la sekva sinsekvo:
Fariseismo kaj judismo
Kile oni vidis, la postekzila judismo estas polimorfa mondo, dispecigita laŭ nombraj fluoj: ankaŭ kristanismo estas konsiderita, nek pli nek malpli, fluo de hebreismo.
Post La dua templo, la centro-simbolo de la rezisto kaj opono al la romianoj, estis detruita en la jaro 70-a kaj komenciĝas la dua kaj definitiva diasporo:-la judoj, la unikaj heredantoj de hebreismo, estas disaj tramonde.
Post la 70, inter la diversaj judaj skoloj la sola pluekzistanta estis tiu de la fariseoj, la unika grupo restinta fidela al Tradicio. La farisea medio inkluzivis la skribistojn, tio estas ĉiuj instruantoj de la Leĝo; sed la skribistoj ne necese etis fariseaj.
Pro tio kaj pro aliaj kaŭzoj, la termino fariseismo neniam estis aŭreoligita per abundo de bonakcepto, dum altrudiĝis la pli antikva judismo, eble por tio ke ĝi entenas aludojn al la jehuda tribo, do al “frateca grupo”, kaj ne al simpla pensfluo.
Dum la diasporo, el fariseismo formiĝis la diversaj rabenaj skoloj (Yeshivoth), fundamentaj en la evoluo de la juda kulturo.
Antaŭ al historiaj situacioj, nome al novaj persekutoj kaj al skolaj disdividoj, estis necese devenigi el Torao, skriba kaj buŝa, la praktikajn decidojn: ĉe la komenciĝo de la 3-a jarcento estis kodigita la Miŝno (kiu signifas ripetenda instruaĵo), skribita kompendio de la Torao, ĝis tiam buŝe transdonita, kaj destinita esti parkerigita.
Gregory Peck
Gregory PECK (5-an de aprilo 1916 - 12-an de junio 2003) estis usona film-aktoro.
Li naskiĝis en Kalifornio, en La Jolla, kiel Eldred Gregory Peck. Kiel 10-jara li estis sendita al rom-katolika milita lernejo en Los Angeles. Post abiturientiĝo li studis unu jaron en la universitato de San Diego, certan tempon laboris ĉe petrol-kompanio kaj en 1936 komencis studi ĉe Kalifornia Universitato en Berkeley kaj ludi en lerneja teatro. En 1939 li transiris al Novjorko por studi ĉe Neighborhood Playhouse.
Li rolis en pli ol kvindeko da filmoj, ekz. Miliona bankbileto laŭ Mark Twain, en aventuraj filmoj el Sovaĝa Okcidento, en psikologiaj flmoj de Alfred Hitchcock, batalis kun infana diablo, rolis kiel Lincoln, oficiro, eĉ kiel nazia Josef Mengele ktp.
En 1989 li ricevis premion por la tutviva verkaro de la Amerika Film-Instituto.
Peck edziĝis en 1942 al Greta, kun kiu li havis tri filojn (Jonathan, Stephen, Carey). Post divorco en 1954 li edziĝis al Veronique Passani, kun kiu li havis du infanojn (Anthony, Cecilia) kaj ĉe kiu li mortis en la aĝo de 87 jaroj en ilia hejmo en Los-Anĝeleso.
En 1993 li kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
Projekto Psilocibino de Harvardo
La Projekto Psilocibino de Harvardo estis serio de eksperimentoj en psikologio kondukitaj de D-ro. Timothy Leary kaj D-ro. Richard Alpert. La fonda estraro de la projekto konsistis el Timothy Leary, Aldous Huxley, David McClelland (la superulo de Leary kaj Alpert ĉe Harvard University), Frank Barron, Ralph Metzner, kaj du gradstudantoj, kiuj laboris pri projekto per meskalino.
La eksperimentoj io antaŭe komenciĝis en 1960 kaj daŭris ĝis marto 1962, kiam aliaj profesoroj en la Harvard-Centro por Esplorado pri Personeco zorgis pri la legitimeco kaj sekureco de la eksperimentoj en interna kunsido. La eksperimentoj de Leary kaj Alpert estis parto de ilia persona malkovro kaj defendo de psikedeloj. Tial, ilia uzo de psilocibino kaj aliaj psikedeloj variis el la akademie sana kaj malferma Eksperimenta Prizona Konkordo, en kiu la enloĝantoj ricevis psilocibinon penante redukti recidivon.
Gilgameŝ (mangao)
Apartigilo :
István Öthö Kőmíves
István Öthö Kőmíves, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kőmíves István Öthö, estis hungara grafikisto, fasonisto, poŝtmarkoplanisto.
Gilgameŝ (mangao)
-> gilgameŝ
István Öthö Kőmíves
István Öthö Kőmíves naskiĝis la en Vác, li mortis la  en Budapeŝto.
Gilgameŝ (mangao)
-> Eposo pri Gilgameŝ
István Öthö Kőmíves
Biografio
István Öthö Kőmíves akiris diplomon en Industriarta Universitato en 1973. Liaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Luzsicza, Sándor Ernyei, József Baska kaj József Finta. Post siaj studoj plej ofte li planadis poŝtmarkojn. Ekde 1980 li faris fasonojn al pluraj firmaoj. En 1992 li komencis krei grafikaĵojn ankaŭ per komputilo, sed li kontinue faris fasonojn al ekspozicioj, sportaj konkursoj, ktp. Li ricevis premiojn inter 1990-2007. Li havis edzinon, kiu naskis filojn en 1979 kaj 1985.
Gilgameŝ (mangao)
Gilgameŝ (ギルガメッシュ [Girugameŝŝu]) estas japana mangao de Iŝinomori Ŝotaro verkita en 1976 — 1978. Tio estas apokalipsa sciencfikcio, kiu baziĝas sur Eposo pri Gilgameŝ. En la jaroj 2003 — 2004 tenebra animeo estis filmita laŭ la mangao en la studio "Group TAC".
Duobla Ikso
Pro granda eksplodo en scienca laboratorio, kie oni esploris paranormalajn fenomenojn, la tero estas kovrita per spegula tavolo, kiu kaŝas blueco de la ĉielo. Tiu tavolo malebligas funkciado de la komputiloj kaj ceteraj elektronikaj aparatoj. Tio ĵetis la mondon en kaoso, kaŭzis militojn kaj malsaton. La eksplodo okazis la 10-an de oktobro, pro tio oni nomas ĝin "Duobla Ikso" (XX). Ĝi estas kaŭzita de patro de la gefratoj Madoka, kiu laboris en tiu laboratorio, pro nekonataj kialoj. Tial Duobla Ikso estas rigardata kiel akton de terorismo kaj anoj de organizaĵo, kreita de Madoka post Duoble Ikso kaj nomata Gilgameŝ, inkluzive de Madoka mem estas rigardataj kiel teroristoj.
Dinamis
Dinamis (japane: デュナミス [djunamisu], de greka δυναμις — "forto", "kapablo", "potenco") estas speciala forto, kiu donas neordinarajn kapablojn al homo, uzanta ĝin. La homoj posedantaj tiun forton povas teleportiĝi, levi objektojn de ajna pezo sentuŝe kaj tiel plu. Oni povas dividi sian dinamis-on al alia posedanto de dinamis per kontakto de fruntoj. Plejparte, oni uzas dinamis-on en batalo. Estas du grupoj de dinamis-posedantoj, tiuj grupoj malamikas inter si. La unua estas Gilgameŝ — gejunuloj, kiujn gefratoj Madoka renkontis en la malluma domo en komenco de la rakonto, ili estas estrataj de patro de la gefratoj. Al ili kontraŭis la grupo, estrata de grafino Verdenberg, unu de gefratoj Madoka aliĝas tiun grupon.
Ancy-le-Franc
Ancy-le-Franc estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 988 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.
Geografio
Ancy-le-Franc etendiĝas sur 19.65 km², kaj havis 988 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 56 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La kastelo de Ancy-le-Franc, mendita de Antoine la 3-a de Clermont-Tonnerre, estis finkonstruita en 1550 de la itala arkitekto Sebastiano Serlio. Ĝi hodiaŭ apartenas al la pariza firmao Paris Investir SAS.
Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Emmanuel Delagneau, kiu do restis la loka urbestro.
Administrado
Ancy-le-Franc estas la ĉefurbo de la kantono de Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Malinová
Malinová estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Günter Grass
Günter GRASS (naskiĝis la  en Danzig / Dancigo / Gdansko, forpasis la  ) estis germana verkisto, gajninto de la Nobel-premio pri literaturo en 1999.
Vivo
Grass naskiĝis en la tiama Libera Urbo Dancigo (nuntempe Gdansko en Pollando). En 1944 li iĝis membro de Waffen-SS. Li studis skulptarton kaj grafikarton en Düsseldorf kaj Berlino, poste laboris kiel skulptisto en Parizo kaj revenis al Berlino en la jaro 1960.
Jam kiel studento li dediĉis sin al la verkado. La unuaj lirikaĵoj kaj dramoj estis laŭdataj de la kritikistoj, tamen ne trovis vastan legantaron. Famon Günter Grass akiris pro sia verko Die Blechtrommel (“La lada tambureto”), kiu publikiĝis en 1959 kiel unua parto de la t.n. "Danciga Trilogio". En 1979 la verko estis tre sukcese filmigita kaj ekde 2000 ĝi ankaŭ ekzistas en Esperanto.
En la jaro 1999 aperis la rakontaro "Mia jarcento". Ĝi enhavas cent rakontetojn, kiuj prezentas erojn el la mozaiko de la dudeka jarcento.
Grass ofte ilustras siajn verkojn per propraj grafikaĵoj. Ekde la 1960-aj jaroj li ankaŭ engaĝiĝas politike por maldekstrulaj partioj kaj projektoj. Inter multaj Literaturpremioj li gajnis la premion Georg-Büchner-Preis (1965) kaj la Nobel-premion pri literaturo. La germanlingvajn eldonojn de liaj verkaĵoj publikigas precipe la eldonejo Luchterhand.
Disputo pri poemo
Pro la kritika poemo Was gesagt werden muß ("Kio direndas") pri la politiko de Israelo fronte al Irano, la israela registaro deklaris la 4-an de aprilo 2012 Gunteron Grass nedezirata persono. Malgraŭ parte oficialaj postuloj israelflankaj, la sveda akademio nobelpremia ne agnoskas kaŭzojn forpreni de Grass la Nobelpremion pri literaturo konvinkaj.
Grass kaj Esperanto
La patrino de Günter Grass estis kaŝubino kaj onklo estis pola esperantisto naskita en Malbork / Malborko kaj poste loĝanta en Gdansko en Libera Urbo Dancigo kaj laboranta kiel oficisto en la Pola Poŝtoficejo en Gdansko. La 1-an de septembro 1939 la pola onklo defendante la poŝtoficejon mortis pro la pafvundoj fare de germanoj atakantaj la poŝtoficejon. Günter Grass pritraktis la regionon en sia verko Die Blechtrommel / "La lada tambureto". En tiu romano la pola onklo ricevas la pseŭdonomon Jan Bronski, sed vera lia nomo estis Bernard Binnebesel. La filo de Bernard Binnebesel s-ano Arkadiusz Binnebesel (esperantisto, same kiel la patro Bernardo) loĝis en Malborko ĝis morto (2015), li antaŭe estis direktoro de la Kastela Muzeo en Malborko, kaj ĝis morto li estis membro de la loka Esperanto-rondo "Kastelo". Günter Grass kelkfoje vizitis sian kuzon Arkadiusz en Malborko, kun kiu li tiam konsultis la faktojn necesajn por verki la faman romanon “La lada tambureto”.
Villa Sola de Vega
Villa Sola de Vega estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Sola de Vega. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 277.
Kalvinana preĝejo (Balatonkenese)
La Kalvinana preĝejo estas la plej malnova historia monumento en urbo Balatonkenese (Hungario).
Villa Sola de Vega
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 322 indiĝenoj. El tiuj 232 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 232 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).