cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capdesaso
Geografio
En la municipa teritorio estas lageto, "la Laguneta", propra de la komarka pejzaĝo, kaj malgranda anzinarbaro, nome "Carrascal de la Sarda". Ambaŭ elementoj videblas en la maldekstra duono de la municipa blazono. Kaj el la preĝejo kaj el la ermitejo rigardindas ampleksa panoramo el la Sierra de Alcubierre ĝis Marcén, plus la Sierra de Guara nordoriente, kaj dum helaj tagoj eĉ masivoj de Cotiella kaj Monte Perdido.
Neĝbulo
Granda neĝbulo povas esti farita ruliĝante malgrandan neĝbulon sur neĝsurfacon. Dum ĝia ruliĝo, la neĝbulo fiksas kromajn tavolojn de neĝo kaj kreskas konstante. La neĝbulefiko baziĝas sur ĉi tiu fenomeno.
Capdesaso
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn, kiel tiu de la rivero Guatizalema. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Hoya de Huesca
Hoya de Huesca (en aragona Plana de Uesca; oficiale Hoya de Huesca-Plana de Uesca, kun signifo de malaltebenaĵo de Ŭesko) estas komarko de la okcidento de la Provinco Ŭesko, en nordo de la regiono Aragono, en Hispanio. Ĝia ĉefurbo estas Ŭesko (Huesca en hispana, Uesca en aragona).
Capdesaso
Historio
La areo estis konkerita de kristanoj en la 11-a jarcento.
Hoya de Huesca
La plej granda parto de la komarko estas en la Provinco Ŭesko, sed inkludas ankaŭ du municipojn de la provinco Zaragozo (Murillo de Gállego kaj Santa Eulalia de Gállego). La ekonomio estas fondita, ĉefe, sur la agrikulturo kaj brutobredado. La industrio baziĝas, fundamente, sur la industrio de metaltransformado.
Capdesaso
Historio
Ekde la 1950-aj jaroj la disvastigo de irigacio ebligis plibonigon de agrikulturo kaj brutobredado.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Capdesaso: oni malaltiĝis ĝis nunaj 204 loĝantoj (2022).
Hoya de Huesca
Municipoj
Ĝi enhavas jenajn 40 municipojn:
Ĉiuj el la provinco Ŭesko, escepte Murillo de Gállego kaj Santa Eulalia de Gállego, kiuj estas de la provinco Zaragozo.
Capdesaso
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Hoya de Huesca
Geografio
En la centra parto de la provinca ebenaĵo, estas trapasata de la valoj de la riveroj Isuela, Flumen kaj Guatizalema. Ĝi estas inter la riveroj Sotón kaj Alcanadre kaj estas limigita ankaŭ per la montaroj Gratal kaj Guara. Tiu geografia priskribo referencas al la natura komarko "Hoya de Huesca", sed la administracia komarko enhavas ankaŭ la naturan komarkon Galliguera [galjiGEra], tio estas la municipoj kiuj estas borde de tiu sektoro de la rivero Gállego [GAljego].
La limaj komarkoj estas jenaj:
Niederthalheim
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Hoya de Huesca
Geografio
Parto de ĝia teritorio estas okupita de la Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara.
La komarko kiel institucio
La leĝo de la komarkokreo estas la leĝo 27/2002 de la 26-a de novembro 2002. La komarko konstituiĝis en la 16-a de januaro 2003. La regokapabloj estis transpasigitaj el la regiona registaro en la 1-a de marto 2003.
Neukirchen an der Vöckla
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
101723 Finger
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona bildliteraturisto Milton "Bill" Finger (1914–1974), kiu kreis la ĉefajn rolulojn Batman, (kun Bob Kane) kaj Green Lantern, (kun Martin Nodell). Li ankaŭ kreis Robin, Catwoman, the Joker kaj the Penguin. Li estis enkodukita en la Halon de Famo "Jack Kirby" kaj en la Halon de Famo "Will Eisner Comic Book".
Krokodila ŝarko
La krokodila ŝarko (Pseudocarcharias kamoharai) estas specio de makoŝarkoj kaj la nura vivanta membro de la familio Pseŭdokarĉariedoj (Pseudocarchariidae). Specializita loĝanto de mezopelaga zono, la krokodila ŝarko povas esti trovata tutmonde en tropikaj akvoj el la surfaco ĝis profundo de 590 m. Ĝi plenumas dumtagan vertikalan migradon, restante sub profundo de 200 m dumtage kaj ascendante al pli neprofundaj akvoj nokte por manĝi. Tipe nur 1 m longaj, la krokodila ŝarko estas la plej malgranda vivanta makoŝarko. Ĝi povas esti distingita per sia longeca cigared-forma korpo, tre grandaj okuloj, kaj relative malgrandaj naĝiloj.
Aktiva naĝanta predanto de pelagaj ostofiŝoj, kalmaroj kaj salikokoj, la krokodila ŝarko havas grandan oleecan hepaton kiu permesas ĝin elteni sian sintenon en la akvokolono per minimuma klopodo. La grando kaj strukturo de ties okuloj sugestas, ke ĝi estas adaptita al ĉasado dumnokte. La krokodila ŝarko estas senplacenta vivipara, el kiuj inoj tipe naskas kvaropojn. La fetoj estas ovomanĝaj, signife ke ili manĝas nedisvolvigitajn ovojn ovolitajn por tiu celo fare de la patrino. Pro sia malgrando, la krokodila ŝarko faras malmultan danĝeron al homoj kaj estas de malmulta komerca gravo. Tamen, substancaj nombroj estas kaptitaj pro aldona kaptado, kio kondukas al la fakto, ke ĝi estas taksita kiel preskaŭ minacata fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN). Tiu specio estas respondeca pro la damaĝo al profundmaraj optikaj fibraj kabloj kiam la teknologio estis por la unua fojo deplojita en 1985.
Aspekto
La krokodila ŝarko havas ŝpinil-forman korpon kun mallonga kapo kaj bulbeca, pinteca muzelo. La okuloj estas tre grandaj kaj ne havas niktitojn (protektaj triaj palpebroj). La kvin paroj de brankofendoj estas longaj, etendaj al la dorsa surfaco. La grandecaj, arkoformaj makzeloj povas elstari preskaŭ ĝis la pinto de la muzelo kaj enhavas grandajn dentojn, kun formoj kiel de pikiloj antaŭe kaj de tranĉiloj en la flankoj. Estas malpli ol 30 dentostrioj en ĉiu makzelo; en la supra, la unuaj du grandaj dentoj estas separataj el la flankaj dentoj per strio de malgrandaj intermezaj dentoj.
Distribuado kaj habitato
La krokodila ŝarko estas preskaŭ ĉirkaŭtropika en distribuado. En la Atlantika Oceano, ĝi estas konata ĉe Brazilo, Kaboverdo, Gvineo Bisaŭa, Gvineo, Angolo, Sudafriko, kaj Sankta Heleno, sed ĝi ne estis ankoraŭ registrita el nordokcidenta Atlantiko. En la Hinda Oceano, ĝi estas en la Mozambika Kanalo kaj eble en la Agulhas marfluo kaj en la Golfo de Bengalo. En Pacifiko, ĝi estas el Japanio, Tajvano, kaj el la Korea duoninsulo en la nordokcidento, suden ĝis Indonezio, Aŭstralio, kaj Nov-Zelando, kaj orienten ĝis la okcidenta marbordo de Ameriko el Baja California ĝis Ĉilio, inklude areon de Marŝalaj, Feniksaj, Palmiraj, Johnston, Markizaj, Liniaj, kaj Havajaj Insuloj kaj inter ili. En Nov-Zelando tiu specio estis registrita en Three Kings Ridge, ĉe la marbordo de Northland kaj en nordo de la Kermadeka montaro.
Seewalchen am Attersee
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Nußdorf am Attersee
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Chrášťany (distrikto Rakovník)
Chrášťany estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 6 km nordokcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295.
Acalyphoideae
Acalyphoideae estas subfamilio de eŭforbiacoj enhavanta pli ol 3 000 speciojn en eble 99 genroj kaj 14 triboj, vivanta en ĉiuj tropikaj teroj de la mondo.
Priskribo
Malsame de aliaj eŭforbiacoj, kiujn insektoj polenas, pluraj specioj de Acalyphoideae dependas de venta polenado. La floroj povas havi aŭ ne havi petalojn. La poleneroj havas du nukleojn kaj formojn tre diversajn, sed plej ofte estas malgrandaj kun tri porohavaj sulkoj. La indumento estas simpla aŭ stelforma. La plantoj ordinare ne havas latekson kaj plejparte estas lignaj arboj aŭ arbetoj, kvankam iuj estas herboj.
Uzeblo
Diversaj specioj de Acalyphoideae estas uzataj kiel fontoj de manĝeblaj semoj, medikamentoj, aŭ ligno. Kiel ĉe aliaj eŭforbiacoj, venenaj substancoj estas oftaj en Acalyphoideae. Unu parencaro de biokemiaj venenoj sintezitaj el nikotina acido estas specifa de la subfamilio.
Schörfling am Attersee
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Acalyphoideae
Sistematiko
La sistematiko de Euphorbiaceae restas malbone komprenita. De 1975 ĝis 2005 oni klasifikis en la subfamilio Acalyphoideae ĉiujn plantojn klare parencajn al Euphorbioideae kaj Crotonoideae, sed ne havantajn ties distingajn karakterojn. La apero de genetika studo montris, ke la plejparto de la grupo estas monofiletika; la ceteraj partoj estis apartigitaj kiel Cheilosoideae kaj Peroideae aŭ Peraceae. La restantaj Acalyphoideae estas provizore klasifikataj en la jenaj 14 triboj, kvankam genetikaj studoj indikas, ke pluraj triboj povas esti nevalidaj.
Oberndorf bei Schwanenstadt
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Etyek)
La preĝejo Senmakula Koncipiĝo estas katolika, jam neuzita historia monumento en Hungario, en jam malaperinta vilaĝo Bot, nun en ekstera parto de Etyek.
Historio
En Bot gotika kirko estis konstruita en la 15-a jarcento. Nazarenoj (nuntempe jam adventistoj) konstruis simplan monaĥejon ĉirkaŭ 1750. La nazarenoj servis en la preĝejo inter 1765-1775. La kirko mem estis trakonstruita en 1794.
Konstruaĵoj
La kirko kaj la monaĥejo kontaktiĝas, la duopo situas sola sur monteto en forlasita areo (kie herboj, arboj, arbustoj kreskas) en ekstera parto de Etyek.
Preĝejo
La kirka fasado estas tre simpla kaj simetria. Meze la enirejo troviĝas, pli supre ortangula fenestro, plej supre tre malgranda duonarka fenestro estas videblaj. Ornamaĵoj mankas. Plej supre baroka firstotureto altiĝas. La navo estas kvadro. En la dekstra flanko estas 3 ortangulaj fenestroj kaj 4 apogpilieroj. Inter la dua kaj tria pilieroj estas enmurita pordo. En la maldekstra flanko estas kontakto kun la monaĥejo. La navo finiĝas en oklatera absido. Ankaŭ tie estas pilieroj. Interne la instalaĵoj estas mankhavaj. La predikejo estis farita en la 18-a jarcento.
Monaĥejo
La monaĥejo estas tre simpla, kvazaŭ teretaĝa loĝdomo. Meze la enirejo estas videbla, kiun la plilongigita tegmento defendas kontraŭ la pluvoj. Du kolonoj tenas la plilongigitan tegmenton. Apud la enirejo po 2 fenestroj donas lumon.
Oberhofen am Irrsee
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Sankt Georgen im Attergau
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Castelflorite
Castelflorite [kastelfloRIte] (Castiflorit en aragona) estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). La loknomo Castelflorite estas komprenebla kiel floriĝinta kastelo aŭ florkastelo, kaj tiukadre en la municipa blazono aperas sur fono de kastelo branĉo kun tri floroj, fakte lilifloroj, kiel simbolo de la Burbonoj kiuj surtroniĝis post la Hispana Milito de Sukcedo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Monegros, norde de la teritorio de Villanueva de Sigena kaj oriente de Sariñena; kaj norde de la depresio de Ebro.
La loĝloko Castelflorite (310 msm) estas je 60 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas komunikata laŭ la ŝoseo A-1217 kun Sena sude kaj kun Peralta de Alcofea norde kaj laŭ loka ŝoseo inter Sariñena okcidente kaj Monzono nordoriente.
Ottnang am Hausruck
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Castelflorite
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn, kiel tiu de la rivero Guatizalema. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La areo estis konkerita de kristanoj en la 11-a jarcento. En Castelflorite okazis batalo, en kiu la lasta Grafo de Urgel, Jakobo la 2-a de Urgel, kiu estis ribelinta armee kontraŭ la reĝo de Aragono Fernando la 1-a, estis venkita en 1413.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Ekde la 1950-aj jaroj la disvastigo de irigacio ebligis plibonigon de agrikulturo kaj brutobredado.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Castelflorite: oni malaltiĝis ĝis nunaj 100 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Schwanenstadt
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Všetaty
Nomon Všetaty havas pluraj lokoj:
Pfaffing (Supra Aŭstrio)
Pfaffing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Kusenbatalo
Kusenbatalo, aŭ kapkusena lukto, estas ludo ĉefe ludita de infanoj, dum kiu ili "atakas" unu la alian per kusenoj. Ĉi tiu ludo povas esti maniero tuj liberigi mensan streĉon kaj koleron. Ĉar kusenoj estas faritaj el mola materialo kaj ne multe pezas, ĉi tiu agado malofte rezultigas vundiĝon. Tamen, frapi kapkusenon povas kaŭzi infanon perdi sian ekvilibron, precipe sur mola surfaco kiel matraco. En la pasinteco, kusenoj emis disŝiri dum kusenobatalo, kaj la plumoj kiuj plenigis ilin disiĝis ĉie. Hodiaŭ, la kusenoj kutime ne estas plenigitaj per natura lanugo, sed sinteza plenigaĵo farita el unu peco, kiu ne disiĝas kiam la kuseno estas ŝirita.
Kusenbatalo estas unu el la oftaj agadoj ĉe piĵama festo.
La filmo Animal House (1978) ĉefrolita de John Belushi montras kapkusenbatalon en fratinaro.
En 2004, studentoj de la Universitato de Warwick atingis mondan rekordon por la plej granda kusenbatalo, en kiu 1,308 partoprenantoj partoprenis sub la superrigardo de reprezentantoj de la Guinness-libro de rekordoj.
Kusenbataloj fariĝas elstara parto de la fenomeno de fulmobando, ĉar kusenaj batalkluboj ekestas en urboj ĉirkaŭ la mondo.
Oberwang
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Straß im Attergau
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Sankt Lorenz
Sankt Lorenz - prononco - (esperante: Sankta Laŭrenco) estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Pilsbach
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Tiefgraben
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Pitzenberg
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Ramón Casas
Ramón CASAS Carbó (Barcelono, 4a de Januaro 1866 - Samloke, 29a de Februaro 1932) estis hispana pentristo fama inter alia pro siaj portretoj de gravuloj de la socia, intelektula, ekonomia kaj politika elitoj de Barcelono, Madrido kaj Parizo. Li estis grafika desegnisto kaj liaj afiŝoj kaj poŝtkartoj kontribuis al konstruado de la koncepto de kataluna modernismo.
Kariero
En 1881 li tre juna jam ekfaris restadojn en Parizo, kie li studis kun Carolus-Duran kaj Henri Gervex, dum estis ĵurnalisto por L'Avenç. En 1883 li ekspoziciis sian unuan gravan verkon, nome "Memportreto vestita flamenke" en la Salono de la Elizeaj Kampoj de Parizo. Li veturis tra Katalunio, Madrido kaj Granado. Fine de la 1880-aj jaroj li amikiĝis kun Santiago Rusiñol, Eugène Carrière kaj Ignacio Zuloaga. Kun Rusiñol kunlaboris kaj loĝis en Parizo.
Komence de la 1890-aj jaroj li ekspoziciis sukcese en Madrido, Berlino, Ĉikago, Sitges, Barcelono... kaj tie li finfine setliĝis. Tie li fondis en 1897 kun kolegoj la kafejon Els Quatre Gats (La kvar katoj), kiu estis ankaŭ babilrondejo, ekspoziciejo kaj centro de la etoso de artistoj kaj de modernismo ĝenerale. Tie ekspoziciis por la unua fojo Pablo Picasso. La lokalo estis ornamita per lia pentraĵo Ramón Casas kaj Pere Romeu en tandemo. Tiuepoke li ekverkis por reklamado de komercaj firmaoj kiel por alkoholaj trinkaĵoj.
En 1900 kaj 1902 respektive famiĝis du gravaj verkoj de Casas, nome unue "El garrote vil" (garoto -por ekzekuto-) kaj "La carga" nome atako de la policanoj (civilgvardianoj) al strikantaj laboristoj. Ĉefe en tiu lasta la pentristo montras lertecon por priskribi homamasojn, tiuokaze surprize per grand vakuo en la centro formita per la fuĝo de la strikantoj. En 1904 famiĝis en Madrido kiel portretisto de gravuloj, inter kiuj de la reĝo Alfonso la 13-a, kies portreton aĉetis lia usona mecenato Charles Deering.
La patrino de Casas aĉetis en 1907 la monaĥejon de Sankta Benedikto de Bages kaj dungis Josep Puig i Cadafalch por restaŭri ĝin. Casas pasigis tempon tien kaj kvin jarojn poste, post la morto de sia patrino, li heredis la monaĥejon. Ekde 1908 li veturis tra Katalunio, Kubo kaj Usono, kie li pentris konatulojn de Deering. Kaj poste li visitis Vienon, Budapeŝton, Munkenon, Parizon, Nederlandon, Madridon kaj Galegion.
Li sukcese ekspoziciis en Hispanio kaj Francio. En 1916 Casas kaj Charles Deering veturis al Tamarit (Provinco Taragono), kies kastelon kaj domaron Deering aĉetis kaj metis Casas kiel direktoro de la projekto de restaŭrado. Kelkaj jarojn poste, en 1924, Casas revenis al Tamarit por pentri pejzaĝojn. Casas, Rusiñol, kaj la skulptisto Noel Clarassó plue faris kunajn ekspozicijo en la Salono Parés ĝis la morto de Rusiñol en 1931. Casas plue pentris portretojn, pejzaĝojn kaj kelkajn afiŝojn, sed jam dekadence. Li mortis en 1932.
Hamstra rado
Hamstra rado estas ludilo kaj estas ekzerca aparato uzata de ronĝuloj kiel hamstroj, mefitoj aŭ musoj por ekzerci en malvastaj spacoj kiel en kaĝo. Nuntempe ekzistas radoj ankaŭ por katoj, ili estas pli grandaj kun pli granda diametro, ĝenerale ili estas kutime 120 cm en diametro.
La plej frua eksmoda uzo de la termino "hamstra rado", troviĝita de la Oxford angla Vortaro, estas en 1949 ĵurnala reklamo. La plej multaj radoj estas konstruitaj el aŭ ŝtalo aŭ plasto, ambaŭ kun avantaĝoj kaj problemoj. Plastaj radoj estas pli sekuraj por iuj specoj de dorlotbestoj, kiel ekzemple hamstroj, ĉar per ĉi tiuj oni certigas, ke iliaj kruroj ne kaptiĝos, sed por pli grandaj bestoj oni bezonus la metalan (kiu ne povas ronĝi ĝin), kvankam ankaŭ estas risko de vundiĝo.
Piĵama festo
Piĵamfesto aŭ dormfesto estas festo kie la gastoj estas invititaj tranokti ĉe la domo de la festa organizanto. Piĵamofestoj estas plejparte okazigitaj por knabinoj aŭ adoleskulinoj.
Foje piĵamofestoj estas okazigitaj por festi naskiĝtagojn aŭ aliajn specialajn eventojn.
Pijama festo estas konsiderata kiel rito de trairejo, kiu indikas la sendependecon kaj maturecon de la partoprenantoj kaj ilian kapablon evoluigi sociajn rilatojn ekster la rondo de la tuja familio.
Nový Dvůr (Chrášťany)
Nový Dvůr estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chrášťany en distrikto Rakovník. Ĝi situas proksimume 2 km norde de Chrášťany. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Piĵama festo
En la 1990-aj jaroj, pluraj artikoloj estis publikigitaj en kiuj nova tendenco estis identigita, laŭ kiu gepatroj permesas adoleskantoj en pubereco, kaj knaboj kaj knabinoj, pasigi la nokton kune. Tiu opcio estas vidita kiel pli sekura alternativo ol pasigi tempon kune ekster la hejmo.
Nový Dvůr (Chrášťany)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1785.
Piĵama festo
Origino de la nomo
La origino de la nomo "piĵama festo" estas de la piĵamo kiu estas nokta vesto kutime portata dum dormado kaj baldaŭ post kaj antaŭ ĝi. Plejparte, la piĵamo estas malpeza kaj komforta vestaĵo por dormi.
Agadoj kaj ludoj
Krom la komuna dormado, piĵamaj festoj povas inkluzivi ludojn kaj agadojn, kiuj estas uzataj en aliaj specoj de festoj okazigitaj endome. Unu el la agadoj, kiuj karakterizas dormfeston, estas kusena batalo, kiu estas ludo ĉefe ludita de infanoj, dum kiu ili "atakas" unu la alian per kusenoj. Ĉi tiu ludo povas esti maniero tuj liberigi mensan streĉon kaj koleron. Ĉar kusenoj estas faritaj el mola materialo kaj ne multe pezas, ĉi tiu agado malofte rezultigas vundiĝon.
Badung
Badung estas unu el ok distriktoj (kabupaten, "regejoj" aŭ "vicregistaroj") de la indonezia insulo kaj provinco Balio. Laŭ la stato de la censo de 2020 ĝi havis loĝantojn, dek jaroj antaŭe estis  kaj en 2000. La areo estas kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la urbo .
33487 Jeanpierrerivet
33487 Jeanpierrerivet estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Saint-Caprais-de-Bordeaux
- jen france, okcitane respektive gaskone Sent Caprasi de Bordèu - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Redlham
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Josef Riedler
Josef RIEDLER (naskiĝinta la en Graz, mortinta la  en Saalfelden) estis aŭstra politikisto kaj socialdemokrato. Li estis urbestro de Saalfelden, estro de la negimnazia meza lernejo kaj ano de la parlamento de Salcburgio.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1893 li komencis instruisti en Fohnsdorf kiel provizora helplernigisto. Post ekameniĝo en 1895 li estis ĝis 1906 orda bazlerneja instruisto en Voitsberg kaj inter 1906 kaj 1908 estro de la elementa lernejo de Göriach.
En 1907 li iĝis diplomita mezlerneja instruisto kaj tiafunkcie li ekdeĵoris en 1908 ĉe la porknabina branĉo de la burĝa (meza) lernejo de Saalfelden. Kiam la lernejestro kaj landa pedagogiinspektoro Josef Steidl retiriĝis pro sanecaj kialoj en marto 1919 oni komisiis al Riedler provizore estradi, kaj en aŭgusto 1919 li fariĝis orda direktoro. Nur du monatojn pli malfrue li ricevis forpermeson de la pedagogiaĵoj por povi tute politikisti. Tamen li restis lernejestro laŭforme ĝis 1934.
Li estis krome amatora mineralogo kaj kolektanto. Kolektoj liaj admireblas en la regionhistoria muzeo de Kastelo Ritzen.
Je lia honoro nomiĝis strato por li rekte ĉe la stacidomo de Saalfelden, Josef-Riedler-Straße.
Politikaj agadoj
Jam en fruaj vivojaroj li engaĝiĝis ĉe la SDAP kaj aktivis post 1918 en la organizado de la Libera Ligo de Instruistoj. Li laboris je la jenaj politikaj funkcioj: La aŭstrofaŝistoj malpermesis al li eniri la urbodomon de Saalfelden en la 13.2.1934 kiam estis enlanda milito en Aŭstrujo. Sekve li perdis la urbestrecon kaj oni perfortis lin peti pri pensiiĝo en la funkcio de lernejestro.
Pacarko
La Paca Arko (Peace Arch) estas monumento en formo de triumfa arko 20,5 metrojn alta situanta ĉe la Kanad-Usona landlimo ĉe la landlima transirejo inter Blaine, Vaŝingtono, Usono kaj Surrey, Brita Kolumbio, Kanado. La arko estas en la "Peace Arch Park" kies norda parto estas en Kanado kaj la suda parto en Usono. La arko mem situas ĝuste sur la limlinio kie duono de ĝi estas en Kanado kaj la alia duono estas en Usono.
Historio
La arko estis konstruita en 1921 de Sam Hill, usona komercisto, kiu multe investis en la nordokcidento de Usono komence de la 20-a jarcento memore al la Traktato de Gento, kiu estis subskribita en 1814 kaj finis la militon inter Usono kaj Britio. Sur la tegmento de la arko, kiu estas 20,5 metrojn alta, la flagoj de Usono kaj Kanado estas elmontritaj (ĉiu sur sia propra flanko), kaj surskribo estas gravurita en ŝtono sur la friso. Sur la usona flanko, la frazo "Infanoj de komuna patrino" estas gravurita, kaj sur la kanada flanko, la frazo "Komuna loĝejo en komuna unueco" estas gravurita. Ene de la arko estas skribita la dediĉo "Ke tiu ĉi pordego neniam estos fermita" ambaŭflanke.
La limtransirejo ligas Interstate 5 (I-5) kondukantan de Kalifornio kaj Seatlo sur la usona flanko al Route 99 sur la kanada flanko kiu daŭras al Vankuvero. Tiu ĉi landlima transirejo neniam estis fermita kaj simbolas la pacon inter la du landoj. La oficiala nomo de la limtransirejo sur la kanada flanko estas "Douglas Pass" laŭ Sir James Douglas, la unua guberniestro de Brita Kolumbio. Dank' al la arko, la limtransirejo estas nomata de multaj homoj "la paca arka limtransirejo". La Douglas-limtransirejo, ankaŭ konata kiel la Peace Arch-transirejo, estas la tria plej okupata limtransirejo inter Usono kaj Kanado kun ĉirkaŭ 3,500 ĝis 4,800 aŭtoj pasas tra ĝi ĉiutage.
La retejo de Parkoj en Brita Kolumbio deklaras, ke la areo de la kanada flanko de la Peace Arch Park estas naŭ hektaroj. La retejo de la Usonaj Ŝtataj Parkoj indikas, ke la areo de la parto administrita de Usono en la Peace Arch Park estas ankaŭ ĉirkaŭ naŭ hektaroj.
En 1952, la afro-usonana kantisto Paul Robeson ne estis permesita forlasi la limojn de Usono, tiel malhelpante lin prezenti en Kanado, ĵus trans la limo. Li decidis protesti tion kaj aperis sur la usona flanko kiam centoj da kanadanoj staras trans la limo kaj vidas lian senpreparan aperon sur platkamiono.
Portala vejno
Portala vejno aŭ portalhepata vejno estas dika vejno kiu transportas la sangon el la stomakintesta organaro kaj el la lieno al la hepato por ke la nutraĵoj estu metaboligitaj. Ĝi estas formata per la unuigo de la supra mezentera vejno kaj la splen-mezentera trunko.
Misfunkciado de renoj
Oni ne komprenas tre bone ankoraŭ multajn el la faktoroj kiuj influas en la rapideco per kiu okazas la rena misfunkciado. La esploristoj ankoraŭ studas la efikon de la proteinoj sur la manĝado kaj la koncentroj de kolesterolo en la sango por la rena funkcio.
Biotransformado
Biotransformado estas la kemia modifo (aŭ modifoj) fare de organismo al kemia komponaĵo. Se tiu modifo finas en mineralaj komponaĵoj kiel CO2, NH4+, aŭ H2O, la biotransformado estas nomata mineraligo.
Ponto de Paco
La Paca Ponto (Peace Bridge) estas internacia ponto inter Usono kaj Kanado ĉe la orienta fino de Lago Erie, super la rivero Niagaro.
Biotransformado
Biotransformado signifas kemian ŝanĝon de kemiaĵoj kiel nutraĵoj, aminoacidoj, toksinoj, kaj drogoj en la korpo. Ĝi estas necesa por polusigi nepolusajn komponaĵojn por ke ili ne estu reabsorbitaj en renaj tuboj kaj estas ekskreciitaj. Biotransformado de ksenobiotiko povas domini toksokinetikon kaj la metabolitoj povas atingi pli altajn koncentrojn en organismoj ol iliaj originaj kemiaĵoj. Ĵuse ties aplikado estas vidita kiel efika, kostefektiva, kaj facile aplikebla alproksimiĝo por la valorigo de agrikulturaj forĵetaĵoj kun potencialo por plibonigi ekzistantajn bioaktivajn komponantojn kaj por la sintezigo de novaj komponaĵoj.
Ponto de Paco
La ponto estis konstruita en 1927 kaj ligas la urbon de Bufalo en Nov-Jorkio kun la urbo de Port Erie en Ontario, Kanado. La longo de la ponto estas proksimume 1,768 metroj (5,800 futoj). La ponto estis konstruita dum la 100-a datreveno de paco inter Usono kaj Kanado, tial ĝi estas nomita la "Paca Ponto".
Misfunkciado de renoj
Signoj kaj simptomoj
Inter la signoj kaj simptomoj de la akuta rena misfunkciado estas la jenaj:
Ponto de Paco
La ponto estas unu el la plej gravaj en Nordameriko kaj laŭ diversaj taksoj pli ol 4,000 kamionoj trapasas ĝin ĉiutage.
Saint-Jean-d'Illac
La teritorio havas komunan limon kun.
Ponto de Paco
Historio
La konstruo de la ponto estis aprobita la 6-an de aŭgusto 1925 kaj Edward Lupfer estis elektita kiel ĝia ĉefinĝeniero. Konstruo komenciĝis en la sama jaro kaj finiĝis en 1927. La ĉefa malfacilaĵo kiu ekestis dum la konstruado de la ponto estis pro la alta kaj rapida fluo de la Niagaro. La 13-an de marto 1927, Lupfer veturis aŭton por la unua fojo sur la ponto kaj la 1-an de junio 1927, la ponto estis malfermita al publiko.
La oficiala malfermfesto estis okazigita proksimume du monatojn poste, la 7-an de aŭgusto, en la ĉeesto de proksimume 20,000 homoj, kaj estis elsendite vive tra la radio. La takso de la gazetoj en Usono poste estis ke la nombro da aŭskultantoj de la evento estis proksimume 50 milionoj.
Inter la partoprenantoj en la evento estis: la Princo de Kimrujo, princo Georgo (poste Reĝo Eduardo la 8-a), kanada ĉefministro William Lyon Mackenzie King, brita ĉefministro Stanley Baldwin, usona vicprezidanto Charles Dawes, ekstero-ministro Frank Kellogg kaj la guberniestro de Nov-Jorkio Al Smith.
Malpica de Arba
Malpica de Arba (konata kiel Malpica ĝis 1916, aragone Malpica d'Arba) estas vilaĝo kiu nuntempe apartenas al la municipo Biota, kvankam ĝis 1970 ĝi restis sendependa komunumo. Ĝi situas en provinco Zaragozo en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono.
Geografio
Ĝi estas ĉirkaŭ 30 km per vojo de Ejea de los Caballeros, kaj ĉirkaŭ 100 km de la urbo Zaragozo. Ĝia distanco al Biota estas 8 kilometrojn.
Malpica de Arba situas je alteco 641 m super la marnivelo.
Ĝia malnova municipa termino limas: sude, kun Biota; oriente, kun Luesia; norde, kun Luesia kaj Uncastillo, kaj okcidente, kun Uncastillo.
Malpica situas sur monteto, fronte al la montaro "Uncastillo", kun vidoj al la rivervalo "Arba de Luesia", unu el la branĉoj de la rivero "Arba", kun malnova vadejo ĉe ĝiaj piedoj, kio permesis transiri la riveron. Ĝi troviĝas ankaŭ ĉe la intersekciĝo kun la interkrutejo, kiu komunikiĝis, tra Luesia, kun la someraj paŝtejoj de Pireneoj, kaj, tra Biota, kun la vintraj paŝtejoj de Bardenoj.
Catherine Howard
Catherine HOWARD (inter 1520 kaj 1525 - la 13-an de februaro 1542) estis la kvina edzino de Henriko la 8-a kaj la kuzino de lia dua edzino Anne Boleyn.
Malpica de Arba
Geografio
Norde videblas la promontoroj de la montaro "Santo Domingo", kaj de la ermitejo, konsekrita al "Santa Ana", oni vidas la ebenaĵon de la Cinco Villas, kun la Bardenoj. Monto "Moncayo" elstaras sude.
Catherine Howard
Vivo
Catherine estis la filino de Lord Edmund Howard, kaj la nepino de la dua Duko de Norfolk kaj tial estis la kuzino de Anne Boleyn (ŝia patro estis la frato de la patrino de Anne Boleyn - Elizabeth Howard - ambaŭ gefratoj de Thomas Howard, la 3-a duko de Norfolk). Ŝia patro ricevis postenon en Calais en 1531 kaj Catherine estis sendita por loĝi en la hejmo de ŝia vicavino la Dukino de Norfolk. La dukino prizorgis domegon kun multaj servistoj kaj konuloj kaj pasigis la plej grandan parton de sia tempo en la reĝa kortego, tio estas la kialo kial Catherine kreskis sole kun preskaŭ neniu superrigardo de ŝia avino koncerne ŝiajn studojn kaj trejnadon kiel filino de supra klaso kaj nobela familio. Ŝi estis preskaŭ analfabeta. dek unu aŭ dek du jaraĝa, Catherine komencis amaferon kun Henry Mannox, kiu instruis ŝin ludi muzikon. La afero finiĝis kiam Catherine enamiĝis al juna sekretario nomita Francis Durham. Ili iĝis amantoj, kaj multaj sciis pri kio okazas en la litoĉambro nokte. La afero finiĝis kiam en 1539 Catherine supozis sian rolon kiel kunulo de Anne de Kleve, la kvara edzino de Henriko la 8-a.
En la reĝa kortego, Catherine renkontis la filinon de Henriko la 8-a, Maria la 1-a, Reĝino de Anglio, tiam princino, kaj iĝis ŝia amikino.
Katerino, juna kaj ege bela, rapide altiris la atenton de la Reĝo, precipe pro tio, ke li malamis lian edzinon kaj eĉ konfesis, ke li ne povis plenumi ilian geedziĝon. Henriko disiĝis de Anne en julio 1540, kaj tuj geedziĝis kun Catherine kiel lia kvina edzino.
Henriko, ŝajne, reviviĝis post sia geedziĝo kaj komencis denove ellitiĝi frue kaj iri al ĉasado, kaj ankaŭ komencis manĝi malpli por plaĉi al lia juna novedzino. Sed Katerino, kiu estis adoleskulino, ne povis senkulpigi sin al edzo, kiu estis tridek du jarojn pli aĝa ol ŝi, terure dika, kiu havis malfermitan vundon ĉe la kruro, kiu fiodoriaĉis kaj putriĝis. En sia senkulpeco Catherine turnis sin al amantoj. Ŝi komencis amaferon kun Thomas Culpeper, unu el la kunuloj de Henriko kiu ankaŭ estis ŝia kuzo (ĉe la flanko de ŝia patrino). La du estis helpitaj fare de Damo Rochford (la vidvino de George Boleyn, la frato de Anne kiu estis ekzekutita rilate akuzojn de malfidelo kun lia fratino), kaj ŝi ŝteliris Culpeper al la litoĉambro de la reĝino tiom kiom eblis.
Malpica de Arba
Geografio
En la tereno estas multaj altaĵoj, foje forte eroziitaj, kaj valoj ĉirkaŭ diversaj interkrutejoj, el kiuj la plej granda parto dreniĝas orienten, direkte al la rivero "Arba de Biel", malgraŭ, ke ili estas multe pli proksime de la rivero "Arba de Luesia".
En la plej altaj partoj estas abundaj etaj ĉiamverdaj kverkoj, kaj ankaŭ diversaj specoj de arbustaroj en la malfermaj areoj. Sur la kampoj antaŭe estis kultivitaj diversaj specoj de cerealoj, sed nun preskaŭ la tuta kultivado estas hordeo. En kio antaŭe estis fruktoplantejo en la "Vega del Arba" (familiaj legomĝardenoj), nune ankaŭ oni kultivas hordeon.
Demografio
Evoluo de la loĝantaro de Malpica de Arba ĝis 2022; 269 (1877) -- 222 (1887) -- 241 (1900) -- 265 (1910) -- 292 (1920) 280 (1930) -- 274 (1940) -- 241 (1950) -- 164 (1960) -- 103 (1970) 25 (2000) -- 22 (2010) -- 16 (2015) -- 14 (2018) -- 12 (2022)
Ekonomio
Tradicie, Malpica vivis de agrikulturo kaj brutobredado, kompletigita per abunda malgranda kaj granda ĉasaĵo kaj abelbredado. Malaperinta rimedo, kiu pluvivis ĝis la mezo de la 20-a jarcento, estis la fiŝkaptado de angiloj, kaj kelkaj aliaj riverfiŝoj.
Historio
La restaĵoj trovitaj kovras periodojn de la Neolitiko ĝis la Mezepoko, kaj tio montras, ke la areo estis konstante okupita fare de homoj.
La "suessetanoj" loĝis en la tuta regiono "Cinco Villas". Ili estis belga branĉo de la keltoj, kiuj alvenis en la areo ĉirkaŭ la jaro 600 antaŭ Kristo. La "suessetanoj" suferis la atakon de Terencio Varrón, kaj la teritorio estis integrigita en tiu de la "vaskonoj", tradiciaj malamikoj de la "suessetanoj".
Romanigo estis tre intensa en la areo, kiel pruvas tion la ekzistantaj restaĵoj ĉe la rivero "Arba de Luesia" de romia digo, kiu liveris trinkakvon al la proksima urbo "Los Bañales". Parto de tomboŝtono ankaŭ estas konservita sur unu el la eksteraj muroj de la paroĥa preĝejo.
101777 Robhoskins
101777 Robhoskins estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Meredith Howard kaj Walter R. Cooney Jr. elde la Observatorio de Highland Road Park en Baton Rouge (Luiziano, Usono).
Malpica de Arba
Historio
Post la falo de la Romia Imperio, la areo suferis fortajn konvulsiojn, de la "vaskonaj" triboj, malmulte romanigitaj, kaj de la "bagaŭdoj", kaj fakte ĝi estis la ariergardo de la batalzono inter "vaskonoj" kaj "visigotoj". Kelkloke videblas grandaj kaj malglataj ĉizitaj ŝtonoj, kiuj estas restaĵoj de malgrandaj antaŭromiaj muroj.
Saint-Genès-de-Lombaud
- jen france, okcitane respektive gaskone Sent Genès de Lobaut - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo kaj al la kantono .
Malpica de Arba
Historio
Post la jaro 711, kun la invado de la islamanoj, la areo de Malpica devis esti rapide sub ilia kontrolo, pro la submetiĝo de la visigota grafo Casio, origino de la familio konvertita al islamo "Banu Qasi" (filoj de Casio).
101777 Robhoskins
Ĝi estas en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Saint-Genès-de-Lombaud
La teritorio havas komunan limon kun.
Malpica de Arba
Historio
Komence de la kristana rekonkero, la areo restis sub la feŭda dependeco de la Navara regno, kaj Malpica estis vilaĝo integrita en la komunumo de Uncastillo, kun kiu ĝi partumas sian historion.
101777 Robhoskins
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Robert Edward "Rob" Hoskins (1965–2016), agnoskita kaj laŭdata usona advokato, kiu fakiĝis en la protekto de la rajtoj de la emeritiĝintaj laboristoj, kaj sukcese pledis antaŭ la Supera Kortumo de Usono.
Malpica de Arba
Historio
Dum la karlistaj militoj, la sekuto de la memproklamita Karolo la 6-a pasis tra Malpica. La "Reĝa Ekspedicio" faris antaŭe kelkajn detruojn en Uncastillo, kaj tranoktis en la vilaĝo.
Fine de la 19-a jarcento, Malpica iĝis aŭtonoma konsilio, koincidante kun sia periodo de plej granda aktiveco, situacio, kiu ĝi konservis ĝis 1970, kiam ĝi estis integrigita en la municipo de Biota.
Estas menciinde
Inter la kristnaskaj tradicioj menciindas tiu de la tiel nomata "vino cavo", kiu konsistas el kuirado de diversaj spicoj kaj fruktoj en vino.
Necesas elstarigi la bonan integriĝon de la domoj en la medio, pro la uzo de ŝtono ĉerpita el la loko mem kiel konstruŝtono.
Preĝejo Anunciacio (Grödig)
La Preĝejo Anunciacio (germane: Pfarrkirche Grödig) troviĝas ĉe la norduesta rando de la komunumo Grödig en Aŭstrio. Ĝi tradicie apartenas al la arkiabatejo Sankta Petro.
Historio
La unua endokumenta mencio estis en 790; paroĥa kirkfunkcio daŭris inter 1625 kaj 1883. La altarejo pligrandiĝis en 1513 kaj konsekriĝis en 1523. La turo estis plialtigita en 1686 kaj 1872. En 1805 post fajrego oni reonstruis ĝis 1807 la kirkon kaj ĝi krome ricevis sudan flankan navon. En 1880 alvenis novgotika antaŭhalo. En 1944 bombado damaĝis la tuton; rekonstruoj estis en 1949, restaŭradoj en 1967/68.
Konstruaĵo
Ĉirkaŭas la preĝejon tombejo kaj ĉe la tombeja muro estas romia altaro de Turbonius Fuscinus por Jupitero kaj ĉiuj di(in)oj. La longa navo kaj la turo kerne estas romanikaj, la ĥorejo gotika (kun finiĝo 5/8). La malmulte volbita plafono de la longa navo havas klasikismajn stukornamaĵojn kun la jardato 1808.
Meblaro
La ĉefaltaro el loka marmoro (specoj: Adneter Rot, Schnöll, Untersberger Forellenmarmor) kaj la supraĵoj estas de Anton Högler (1809). La ĉefaltarbildon pri la Anunciacio kreis Andreas Nesselthaler en 1808. Asistantaj figuroj estas maldekstre la sanktuloj Anno, dekstre Joakimo. Ege supre observas onin la providenca okulo.
Kromas figuro pri la koro de Jesuo, madono kun bebo kaj sankta Vereno. La orgeno datumas de 1840
33488 Darrelrobertson
33488 Darrelrobertson estas meze granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita dum la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan esploran inĝenieron Darrel Kim Robertson de la Esplor-Centro Ames de la NASA. Li laboras pri planeda defendo kontraù asteroidoj kaj la danĝero de meteoroida alfrapo al la kosmoveturiloj, kaj disvolvis fluidodinamikajn modelojn de meteoroidaj ablacio kaj diseriĝo.
Austria Netto Katalog
La poŝtmarkkatologoj Austria Netto Katalog estas la plej gravaj siaspece por filatelistoj, numismatikitoj kaj kolektistoj de telefonkartoj de Aŭstrio.
Detaloj
Ĉiujare ankaŭ aperas katalogoj monera kaj telefonkarta (ekzkluzive pri Aŭstrio) kaj eĉ unu pri specialaj stampiloj okaze de apartaj eventoj kaj datrevenoj aŭ pro turismoreklamo. Responsis por la katalogaro Christine Steyrer.
Pro troa longeco de la katalognomo la fakuloj volonte uzas la mallongigon ANK. Nuntempe ekzista ankaŭ surretaj katalogoj.
Enhavo
Ŝatatas la katalogaro treege ankaŭ pro indikoj pri la sekvo:
Wolfsegg am Hausruck
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Selve
- jen france, okcitane respektive gaskone Sent Seuve - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Weyregg am Attersee
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Zell am Pettenfirst
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Všetaty (distrikto Rakovník)
Všetaty estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 6,5 km sud-sudoriente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1337.
Jembrana
Jembrana estas unu el ok distriktoj (kabupaten, "regejoj" aŭ "vicregistaroj") de la indonezia insulo kaj provinco Balio. Laŭ la stato de la censo de 2020 ĝi havis loĝantojn, dek jaroj antaŭe estis  kaj en 2000. La areo estas kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la urbo .
Unterach am Attersee
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis. La nomo devenas el la loka bavara-aŭstra dialekto de la germana, kaj signifas "inter la akvoj" - tio aludas al la komunuma situo inter la lagoj Attersee kaj Mondsee.
Vöcklamarkt
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Zell am Moos
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Rüstorf
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Karangasem
Karangasem estas unu el ok distriktoj (kabupaten, "regejoj" aŭ "vicregistaroj") de la indonezia insulo kaj provinco Balio. Laŭ la stato de la censo de 2020 ĝi havis loĝantojn, dek jaroj antaŭe estis  kaj en 2000. La areo estas kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la urbo .
Weißenkirchen im Attergau
- prononco, "blanka preĝejo en la pejzaĝo de lago Attersee" - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Puchkirchen am Trattberg
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Pöndorf
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Timelkam
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Clarens (stacidomo)
Clarens estas fervoja stacidomo en, Montreux, Svislando.
Klungkung
Klungkung estas unu el ok distriktoj (kabupaten, "regejoj" aŭ "vicregistaroj") de la indonezia insulo kaj provinco Balio. Laŭ la stato de la censo de 2020 ĝi havis loĝantojn, dek jaroj antaŭe estis  kaj en 2000. La areo estas kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la urbo . Ankoraŭ tri pliaj insuloj sudoriente de la ĉefa insulo Balio apartenas al la distrikto Klungkung. Ili estas apartigitaj de la ĉefinsulo de Balio fare de la markolo de Badung - temas pri Nusa Penida (areo proksimume 200 km²), Nusa Lembongan (proksimume 10 km²) kaj Nusa Ceningan (proksimume 3 km²).
Schaffhausen (stacidomo)
Schaffhausen estas fervoja stacidomo en Ŝafhaŭzo, Svislando.
Saucats
- jen france, okcitane respektive gaskone skribata same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Köniz (stacidomo)
Köniz estas fervoja stacidomo en Köniz, Svislando.
Pühret
estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Tabanan
Tabanan estas unu el ok distriktoj (kabupaten, "regejoj" aŭ "vicregistaroj") de la indonezia insulo kaj provinco Balio. Laŭ la stato de la censo de 2020 ĝi havis loĝantojn, dek jaroj antaŭe estis  kaj en 2000. La areo estas kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la samnoma urbo .
Ungenach
- prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Vöcklabruck. Fine de en la komunumo vivis.
Lajos Márkus
Lajos Márkus [lajoŝ mArkuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Márkus Lajos estis hungara aktoro, operetkantisto, bonvivanto.
Olendon
Olendon estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Lajos Márkus
Biografio
Lajos Márkus akiris diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1923. Li komencis sian aktoran karieron en Operetoteatro (Budapeŝto). Inter 1925-1927 li estis membro de teatra kompanio de Miklós Mariházy, poste li ludis en Újpest, Kaposvár, Pécs, en 1930 en hungara teatro en Bukureŝto, pli poste en Debrecen, Szeged kaj Budapeŝto. En la teatra jaro 1944 li rolis en Hungara Teatro en Kassa (ĝuste tiam parto de Hungario). En 1945 la politika komisiono malpermesis lian roladon por 4 jaroj. Inter 1957–1963 li estis membro de tutlanda migra teatro. Li edziĝis en 1927.