cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kroketo
Golfa kroketo
En Golfa Kroketo ĉiu ludanto sinsekve provas frapi sian globon tra la saman arkon. Kiam ies globo trairas tiun arkon, ĉiuj celas la sekvan arkon. La gajnanto estas tiu, kiu sukcesas frapi sian globon tra la plej multajn arkojn (kutime, kiu unue gajnas sep arkojn). La avantaĝo de golfa kroketo estas ke ĝi estas pli facile lernebla kaj ludebla, sed ĝiaj kritikantoj pretendas ke la manko de kroketaj frapoj en la ludo signifas ke ĝi estas malpli intelekte postulema.
Je ĉiu vico ludanto provas a) frapi sian globon por trairi arkon, aŭ b) saltofrapi sian globon por saltigi ĝin super alia globo por trairi arkon, aŭ c) frape movi sian globon al alia loko, aŭ ĉ) frapi sian globon kontraŭ alia globo por movi tiun al alia loko.
Franca Kroketo
Francoj bonvolu aldoni ion ĉi tie :-) croquet (france) = kurba bastono
Japana Kroketo (ゲートボール)
La ludejo estas malpli granda ol por Golfa Kroketo, kaj ĝiaj arkoj/pordoj (nur tri) kaj stango estas multe pli larĝaj. Teamoj konsistas el kvin ludantoj kun kvin globoj. Ludo daŭras 30 minutojn, do ludado emas esti rapida.
Glitresalta Kroketo
Glitresalta Kroketo estas simila al Asocia Kroketo sed sen la kroketa frapo. Oni diras ke ĝi estas bona enkonduko por novaj ludantoj.
En dupersona teamo, la teamanoj alterne ludas, sed rajtas ludi per aŭ iu aŭ la alia globo. Rokinte la frapanto rajtas du pluajn frapojn, sed frapas sian globon kie ĝi staras (ne mane premas la globon). Li/ŝi provas roketi denove aŭ trairi arkon en la du frapoj, sed la pluaj frapoj ne akumuliĝas; post roketo, la frapanto rajtas du pluajn frapojn; trairinte arkon oni rajtas unu pluan frapon. En la dua plua frapo, la frapa globo devas aŭ roketi aŭ trairi arkon, alie la vico finiĝas.
Sindiko
Sindiko estas persono elektita de tribunalo por administri, en la intereso de la kunaj kreditoroj, bankrotintan entreprenon ĝis fina aranĝo de la afero.
Spacepoko
La Spacepoko aŭ Kosmepoko estas tempoperiodo kiu enhavas aktivaĵojn rilataj al la kosmokonkuro, kosmoesploro, kosmoteknologio, kaj la kultura disvolvigoj influitaj de tiuj eventoj. La Kosmepoko estas ĝenerale konsiderata kiel komencinta kun la Sputnik (1957).
Komenco
La Kosmo-Epoko komenciĝis kun la evoluo de pluraj teknologioj kiuj konverĝis kun la lanĉo la 4-an de oktobro 1957 de Sputnik 1 fare de la Sovetunio. Tio estis la unua artefarita satelito de la mondo, orbitanta la Teron en 96,17 minutoj. La lanĉo de Sputnik 1 enkondukis novan epokon de politikaj, sciencaj kaj teknologiaj atingoj kiuj iĝis konataj kiel la Kosmo-Epoko, per la rapida evoluo de nova teknologio kaj kuro por atingo, plejparte inter Usono kaj Sovet-Unio. Rapidaj progresoj estis faritaj en raketorio, materiala scienco, kaj aliaj areoj. Granda parto de la teknologio origine evoluigita por spacaj aplikoj estis spinitaj kaj trovis pliajn uzojn. Unu tia ekzemplo estas memorŝaŭmo.
Antaŭ ol homaj kosmoflugoj estis provitaj, diversaj bestoj estis flugitaj al kosmo por identigi eblajn malutilajn efikojn de mikrogravito kaj radiado-eksponiĝo ĉe altaj altitudoj.
La Spaca Epoko atingis sian pinton kun la Apollo-programo kiu kaptis la imagon de granda parto de la monda loĝantaro. La surteriĝo de Apolono 11 estis observita de pli ol 500 milionoj da homoj tra la mondo kaj estas vaste rekonita kiel unu el la difinaj momentoj de la 20-a jarcento. Ekde tiam, publika atento plejparte moviĝis al aliaj areoj.
En Usono, la Kosmopramo Challenger katastrofo en 1986 markis signifan malkreskon en tripitaj Kosmopramo lanĉoj. Sekvante la katastrofon, NASA surgrundigis ĉiujn Navedojn por sekureczorgoj ĝis 1988. Dum la 1990-aj jaroj financado por spac-rilataj programoj akre falis kiam la ceteraj strukturoj de la nun dissolvita Sovetunio diseriĝis kaj NASA ne plu havis ajnan rektan konkuradon.
Ekde tiam, partopreno en kosmolanĉoj ĉiam pli larĝiĝis por inkludi pli da registaroj kaj komercaj interesoj. Ekde la 1990-aj jaroj, la publika percepto de kosmoesploro kaj spac-rilataj teknologioj estis ke tiaj klopodoj estas ĉiam pli oftaj.
NASA konstante bazigis ĉiujn usonajn Kosmopramojn en 2011. NASA de tiam fidis je Rusio kaj SpaceX por preni amerikajn astronaŭtojn al kaj de la Internacia Kosmostacio.
Nuna periodo
En la frua 21-a jarcento, la Ansari X-premio estis starigita por helpi ekfunkciigi privatan kosmoflugon. La gajninto, Space Ship One en 2004, iĝis la unua kosmoŝipo ne financita de registara agentejo.
Pluraj landoj nun havas spacprogramojn; de rilataj teknologiaj projektoj ĝis plenrajtaj spacprogramoj kun lanĉinstalaĵoj. Estas multaj sciencaj kaj komercaj satelitoj uzataj hodiaŭ, kun miloj da satelitoj en orbito, kaj pluraj landoj havas planojn sendi homojn en kosmon. Kelkaj el la landoj aliĝantaj al ĉi tiu nova vetkuro estas Francio, Hindio, Ĉinio, Israelo kaj la Unuiĝinta Reĝlando, kiuj ĉiuj utiligis gvatsatelitojn. Ekzistas pluraj aliaj landoj kun malpli ampleksaj kosmoprogramoj, inkluzive de Brazilo, Germanio, Ukrainio, kaj Hispanio.
Koncerne la usonan kosmoprogramon, NASA nuntempe konstruas profundspacan skipan kapsulon nomatan Oriono. La celo de NASA kun ĉi tiu nova spackapsulo estas porti homojn al Marso. La kosmoŝipo Orion estas kompletiĝota en la fruaj 2020-aj jaroj. NASA esperas, ke ĉi tiu misio "enkondukos novan epokon de kosmoesploro".
Alia grava faktoro influanta la nunan Kosman Epokon estas la privatigo de kosmoflugo. Signifa privata kosmofluga kompanio estas SpaceX kiu iĝis la posedanto de unu el la plej kapablaj operaciaj lanĉveturiloj de la mondo kiam ili lanĉis sian nunan plej grandan raketon, la Falcon Heavy en 2018. Elon Musk, la fondinto kaj Ĉefoficisto de SpaceX, prezentis la celon establi kolonion de unu miliono da homoj sur Marso kaj la firmao disvolvas sian Stelŝipo lanĉo-veturilo por faciligi tion. Ekde la Demo-2-misio por NASA en 2020 en kiu SpaceX lanĉis astronaŭtojn por la unua fojo al la Internacia Kosmostacio, la firmao konservis enorbitan homan spacvojaĝkapablon. Blue Origin, privata firmao fondita de Amazon.com fondinto Jeff Bezos, disvolvas raketojn por uzo en kosmoturismo, komercaj satelitlanĉoj, kaj eventualaj misioj al la Luno. kaj preter.
La firmao de Richard Branson Virgin Galactic koncentriĝas pri lanĉo-veturiloj por kosmoturismo. Kromprodukta firmao, Virgin Orbit, aerlanĉas malgrandajn satelitojn per sia LauncherOne raketo. Alia malgrand-satelita lanĉilo, Rocket Lab, evoluigis la Rocket Lab Electron kaj la Rocket Lab Photon por sendi kosmoŝipon plu en la Sunsistemon.
Pli fruaj kosmoflugoj
La Spaca Epoko ankaŭ povus esti konsiderata kiel komencinta multe pli frue ol la 4-an de oktobro 1957, ĉar en junio 1944, germana raketo V-2 iĝis la unua homkreita objekto eniri la kosman spacon, kvankam nur mallonge. Iuj eĉ konsideras marton 1926 kiel la komencon de la Kosmo-Epoko, kiam usona raketopioniro Robert Goddard lanĉis la unuan likvan fuelan raketon de la mondo, kvankam lia raketo ne atingis kosman spacon. Ankaŭ jam en la 1920-aj jaroj la unua grandskala eksperimenta raketprogramo de la mondo, Opel-RAK, estis iniciatita sub la gvidado de Fritz von Opel kaj Max Valier. Rapideco-rekordoj por grundaj kaj fervojaj veturiloj estis atingitaj en 1928 kaj von Opel pilotis la unuan publikan flugon de la monda de raketaviadilo, Opel RAK.1. La Granda Depresio ĉesigis la Opel-RAK-programon sed ĝi tamen havis fortan kaj longdaŭran efikon al pli postaj spacvojaĝpioniroj, precipe al Wernher von Braun kiu poste estrus la nazian epokon V2. programo.
Ĉar la raketflugo V-2 estis entreprenita sekrete, ĝi ne estis publika scio dum multaj jaroj poste. Plue, la germanaj lanĉoj, same kiel la postaj sonraketo testoj faritaj en kaj Usono kaj Sovet-Unio dum la malfruaj 1940-aj jaroj kaj fruaj 1950-aj jaroj, ne estis konsideritaj sufiĉe signifaj por komenci novan epokon ĉar ili ne faris. atingi orbiton. Havi raketon sufiĉe potenca por atingi orbiton signifis ke nacio povis meti utilan ŝarĝon ie ajn sur la planedo, aŭ por uzi alian terminon, posedis interkontinentan balistikan misilon. La fakto, ke post tia evoluo nenie sur la Tero estis sekura de nuklea eksplodilo, tial la enorbita normo estas kutime uzata por difini kiam komenciĝis la spaca epoko.
(15850) 1996 AE1
(15850) 1996 AE1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Brestov (distrikto Humenné)
Brestov (hungare Alsóberek [alŝOberek]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Brestov situas laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1567. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Homonna-Bresztó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóberek 279 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Brestov 543 homoj, (527 slovakoj).
Vizovice
Vizovice estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en distrikto Zlín en orienta Moravio (regiono Moravia Valaĥio) kaj havas.
La ĉefaj memorindaĵoj estas riĉe dekorita baroka kastelo kun angla kaj franca parkoj kaj monaĥejo de Mizerikordaj fratoj.
La urbo estas sidejo de mondfama prunbrandofarejo Jelínek, ĝi konatas ankaŭ pro produktado de specifa tradicia bakaĵo de Vizovice.
Loĝantaro
Fotaĵoj:
Kastelo Lichtenberg (Saalfelden)
Kastelo Lichtenberg (Schloß Lichtenberg) estas burgo en Saalfelden, Aŭstrio.
Historio
La certa dato de la estiĝo de la burgo ne estas konata, la unua endokumenta mencio ĉiuokaze estas de 1281. Sed la burgo mem, kiu sur roko elstara troviĝas je 60 metrojn super Saalfelden, jam pli malnova estas. Ĉar oni scias ke la salcburga ĉefepiskopo Frederiko la 2-a de Walchen sukcesis - post kverelo kun la dinastio de la Kalhamer-oj, transdoni la burgon al siaj fratoj Alberto kaj Oto de Walchen.
Jam ses jarojn poste la ĉefepiskopo Rudolfo de Hoheneck repostulis la burgon kiel arkiespiskopan feŭdaĵon. Post 1290, dato de la retirigo de la okupadtrupoj disde Lichtenberg fare de Gebhard von Felben, la burgo ricevis ĉefepiskopan administranton.
Disde Lichtenberg faritis ankaŭ la administrado de la malsupera tribunalo (Pfleggericht) de Saalfelden-Lichtenberg. Tiaj administristoj tiutempe apartenis al la nobelaro de Salcburgio, ekzemple al la dinastio de Thurn, Hunt aŭ Ramseiden.
Okaze de la kamparana ribelo la burgo detruitis en 1526 kaj rekonstruitis fare de la urbo. Tiam ĝi ricevis la grandan rondan turon en al sudokcidento kaj kvazaŭ tute nove reestiĝis ĝis 1580.
Dum la sekvintaj jarcentoj estis kadukiĝo. En 1699 la salcburga ĉefepiskopo volis rezigni pri la respondeco transdononte ĝin al la pri la militado interesiĝanta landskneĥtanaro. Ĝi kontraŭe protestis (ne antaŭ 1747).
Je la komenco de la 18-a jc la administrantoj tribunalaj translokigis la sidejon envalen kaj la burgo estis simpla loĝejo. Ne antaŭ 1791 oni ordonis tuj startigi la restaŭradlaborojn. Detale: malfacile estis trovi laboristojn kiuj pretis tegmentadi pro la deklivecego. Sed oni ne multe restaŭris kaj sekve la kastelo aŭkcie venditis en la 13.10.1878; ĝin akiris Adolf Ritter Weiß von Teßbach. Tiel la burgo savitis. Sub la Teßbach-oj la burgo ricevis sian nunan aspekton. La familio tenis la burgon ĝis hodiaŭ. Vizitoj ne eblas.
Dum la nazia tempo deponitis enkastele diversaj ŝtelitaj artaĵoj el la tuta Eŭropo.
Atlantika sekcio de la transmara distrikto (Francio)
La atlantika sekcio de la transmara distrikto enhavas Gvadelupon, la Francan Gujanon, Martinikon, Saint-Barthélemy-n, Saint-Martin-n kaj Sankta-Piero kaj Mikelono-n.
Antonín Přidal
Vivo
Antonín Přidal frekventis gimnazion en Uherské Hradiště. Post abiturientiĝo li studis inter 1953 kaj 1958 anglistikon kaj hispanistikon ĉe la Filozofia Fakultato de Masaryk-universitato v Brno (tiutempe ankoraŭ nomata Universitato Jan Evangelista Purkyně, kies nomon post 1990 akceptis universitato en Ústí nad Labem). En 1982 li akriris titolon doktoro de filozofio. Li kunlaboris kun la Ĉeĥa Radio en Brno (1960–1970). Li aŭtoris tie ciklojn Malgranda Lernejo de Poezio, Shakespeare por Komencantoj kaj Vagado tra Libroj kaj Muziko, kunaŭtoris programon Ĝis Revido Sabate. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj oni malpermesis al li publikigi, tiam liaj tradukoj estis eldonataj sub la nomo de ĉeĥa lingvisto Mirek Čejka, nur post 1990 ili povis reaperi sub lia propra nomo.
Atlantika sekcio de la transmara distrikto (Francio)
Prezento
Ĝi estas subdivido, kiu ebligas al la tri ĉefaj transmaraj areoj esti reprezentataj en la Eŭropa Parlamento, egalece kaj elekti unu eŭropdeputiton el la tri de la transmara distrikto.
Baloto de 2009
De 2009, la atlantika sekcio de la transmara distrikto estas reprezentata de Patrice Tirolien, de la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj (PSE) kaj de la Socialisma Partio (PS), devenanta de Gvadelupo. Liaj anstataŭantoj estas Catherine Néris (Martiniko) kaj Henri-Michel Pene (Franca Gujano).
Antonín Přidal
Vivo
Li aktivis kiel dramaturgo en filma Barrandov studio (1990–1991). En la 1990-aj jaroj li havis en la televido plurajn diskutprogramojn, kiuj havigis al li popularecon (Klubo Vesperto kaj De Okuloj al Okuloj). Nun li laboras ĉe Teatra Fakultato de Janáček-Akademio de Muzaj Artoj en Brno (ekde 1991 kiel docento kaj ekde 1993 kiel profesoro), kie li gvidas atelieron de radiofona kaj televida dramaturgio kaj scenaristiko.
Minora malbono
Minora malbono, minora el malbonoj aŭ minora el du malbonoj estas principo de etiko kiu justigas la elekton de malbono cele al evito de alia malbono pli granda.
Antonín Přidal
Vivo
En 1998 li akiris Premion Ferdinand Peroutka por ĵurnalistoj. En 2007 oni aljuĝis al Antonín Přidal Ŝtatan Premion por Literaturo kaj Tradukado.
Minora malbono
La kondiĉo de la principo estas tiu de dilemo strikte binara, tio estas, ke ne estu eblo de tria elekto (tertium non datur, neekzisto de tria eblo); por ekzemplo ke la proponita eblo estu inter la ago kiu kondukas al malbono kaj la neago ​ kiu kondukas al diferenca malbono (kio devigas al pritakso pri kiu el la du malbonoj estas pli malgranda). La maleblo de elekto inter du ebloj same allogaj estas la paradokso nomita "de la azeno de Buridan" (kiu mortus kaj pro famo kaj pro malsato se oni metas lin samdistance kaj de la manĝo kaj de la akvo, ĉar li ne povos moviĝi en neniu direkto). Ekzemploj de etikaj dilemoj estas la tabulo de Karneades (per kiu vrakinto savas sian vivon koste konduko al tio ke aliulo mortu droninte) kaj la dilemo de la tramo (en kiu oni devas elekti savi pli grandan nombron de personoj, koste de la morto de pli granda nombro, aŭ male).
Antonín Přidal
Tradukoj
Per siaj tradukoj li intimigis al la ĉeĥaj legantoj angle kaj hispane verkitan poezion kaj dramojn, enĉeĥigis ankaŭ prozajn verkojn de la moderna angla, aŭstralia kaj usona literaturoj, kutime kun bonegaj komentoj. Populara estas lia traduko de libro ''O Kaplan! My Kaplan!'' de Leo Rosten, pri la problemoj de fremdlingvaj kursanoj, kiuj vane klopodas ekposedi la anglan lingvon, kvankam ili vivas en Nov-Jorko kiel enmigrintoj kaj aŭdas la lingvon ĉiutage ĉirkaŭ si de mateno ĝis vespero. Iliajn komikajn erarojn devis la tradukisto sprite esprimi per la ĉeĥa lingvo kaj tamen ne lasi la leganton forgesi, ke la scenoj okazas en Usono anglalingve. Inter liaj aŭtoroj estas anglalingvaj Robert Bly, Truman Capote, Frederick Forsyth, George Grossmith, William Hazlitt, Joseph Heller, Gilbert Keith Chesterton, Galway Kinnell, Edward Lear, David Lodge, Robert Lowell, Norman Mailer, John Boynton Priestley, Kenneth Rexroth, William Saroyan, William Shakespeare, Isaac Bashevis Singer, Dylan Thomas, John Updike, Daniel Weissbort kaj Patrick White, la franca Molière kaj hispanaj Antonio Arrufat, Federico Garcia Lorca, Justo Jorge Padrón kaj Juan Ruiz.
Lijiang
Lijiang (丽江古城) estas antikva urbo en la nordokcidenta parto de la ĉina provinco Yunnan.
Lijiang areas je kvadrataj kilometroj kaj havas  loĝantojn el  familioj. Tie vivas dekkelkaj naciecoj, inkluzive de naxi-a, lisu-a, pumi-a, han-a, bai-a, yi-a, tibetanoj ktp. Inter ili, naxi-naciecanoj sin nombras je 184 miloj, okupante de la totala loĝantaro de Lijiang.
La topografia situo de Lijiang kliniĝas de nordokcidento al sudoriento, sin mallevante kiel ŝtuparo. La plej alta loko estas la ĉefpinto de la pitoreska monto Yulong (Jada Drako en la ĉina lingvo ), kaj altas je 5 596 metroj super la marnivelo, kaj la plej malalta loko estas valo de la rivero Jinsha, 1219 metrojn super la marnivelo.
La antikva urbo Dayan de Lijiang situas sur altebenaĵa tereno, 2 400 metrojn super la marnivelo, sub piedo de la monto Yulong. La antikva urbo Dayan estis konstruata en tempo de la fino de la 12-a jarcento ĝis la meza periodo de la 13-a. La urbo areas je kvadrataj kilometroj. En la pasinteco troviĝis prefektejo en la urba suda parto, kaj ĉirkaŭ la prefektejo vidiĝas palacoj kaj ĝardenoj. Sur la orienta-okcidenta ĉefa akso de la urbo viciĝas ŝtonaj portaloj, lagetoj, haloj, turoj kaj pavilonoj. Siatempe fama vojaĝisto el la dinastio Ming (1368 – 1644) Xu Xiake estis surprizita pro imponeco de la urbaj konstruoj. Li admiris dirante: “La eleganteco de ĉi tieaj palacoj similas al tiuj de la imperiestro!”
La norda parto de la antikva urbo Dayan estas komerca kvartalo kun la strato Sifang kiel la centro. Kvar trunkaj vojoj etendiĝas en kvar direktoj laŭ la radia formo. Ĉe la stratoj sidas diversaj vendejoj kaj butikoj. En la urba orienta parto iam ekzistis antikva rezidejo de la urba magistrato, nun videblas tie portalo kaj temploj Wenmiao kaj Wumiao.
La lago Nigra Drako situanta norde de la urbo estas la ĉefa akva fonto de la antikva urbo Dayan. La travideble klara akvo de la lago serpentumas de nordo suden, dividiĝas en tri branĉojn ĉe la bildeca ponto Shuangshi, kaj ĉiu el ili plue dividiĝas en sennombrajn fluojn, kiuj preterpasas domojn, placojn kaj diversajn konstruojn, formante tian fenomenon, ke la ĉefaj stratoj sterniĝas laŭ rivero, stratetoj sin trovas ĉe fluoj, kaj konstruoj sidas super akvo. En la tuta akvoflua reto de la antikva urbo Dayan vidiĝas 354 diverstipaj pontoj ŝtonaj kaj lignaj, tiel ke la denseco de pontoj en la antikva urbo Dayan de Lijiang rekordas en Ĉinio.
Alia rimarkinda trajto de la antikva urbo de Lijiang estas, ke ĝi ne havas urban muron. La antikva urbo Dayan de Lijiang siatempe estis unu el la plej famaj komercaj centroj en la okcidenta parto de la provinco Yunnan, grava nodo de la antikva Tea Vojo historie, kaj estis ankaŭ grava politika kaj ekonomia urbo en la pasinteco.
La popolaj loĝejoj de la antikva urbo Dayan de Lijiang havas reliefan naciminoritatan trajton. La kortaj domoj estas konstruitaj laŭ la topografia alteco, en du etaĝoj aŭ tri etaĝoj, kaj aspektas solidaj kaj belegaj. La urbaj vojoj estis ĝenerale pavimitaj per ŝtonaj platoj, pro tio sur stratoj ne troviĝas koto en la pluvaj tagoj, nek polvo en la sekeca tempo.
Estante konata historia kultura urbo, la antikva urbo Dayan de Lijiang enkorpigas aparte karakterizajn loĝan medion, indiĝenan kulturon kaj morojn de Naxi-nacieco. Tio estas ne nur valorega kultura heredaĵo de Ĉinio, sed ankaŭ de la tuta homaro.
En decembro de la jaro 1997, la antikva urbo Dayan de Lijiang estis enlistigita de Unesko en la Katalogon de Mondaj Naturaj kaj Kulturaj Heredaĵoj.
Vidu ankaŭ
La kvar plej bone konservataj antikvaj urbetoj en Ĉinio
Flavorela tukaneto
La Flavorela tukaneto (Selenidera spectabilis) estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. La scienca nomo de la specio S. spectabilis signifas en la latina “spektakla” au “mirinda”, kio en Esperanto oni povas ŝanĝi al flavorela, kio estas unu el la plej rimarkindaj ecoj de la specio pro ties longo, ĉar atingas preskaŭ la flugilojn, sed kiu ne estas entute distinga, ĉar ankaŭ aliaj specioj de la genro havas similan flavan makulon malantaŭokule; sed oni uzas tiun nomon, ĉar ankaŭ en nacilingvoj estas uzataj (angle kaj hispane). Krome ofte pli rimarkinda estas la flava flanka makulo.
Kiel aliaj membroj de la genro tiu ĉi specio montras ekzemplon de seksa duformismo, kun la masklo havanta blunigrajn kronon kaj kolon, krom subaj partoj (iom blunuancaj), kaj malhelverdajn dorson kaj flugilojn, dum la ino havas brunajn kapojn kaj subajn partojn. Ĝi longas el 38 al 44 cm., el kiuj la beko estas 8 al 10 cm longa. La pezo de la specio estas ĉirkaŭ 220 g. La beko estas pli hela en supra bordo de supra makzelo. La iriso estas ruĝeca kaj la ĉirkaŭokula haŭtaĵo blua. La femuroj estas brunecaj kaj la subpugo ruĝa.
Ĝi troviĝas en la atlantika duono (kariba) de Centrameriko el Honduraso, Kostariko, Nikaragvo kaj Panamo al nordorienta Sudameriko nome en norda Kolombio en ties pacifika marbordo, kaj eble en Ekvadoro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montetaro. Ĝis 1500 m de altitudo. Ĝi estas nekomuna specio. Vivas en paroj aŭ etaj grupoj de ĝis 8 individuoj. Ili manĝas fruktojn, reptiliojn, insektojn kaj eĉ birdidojn de aliaj specioj.
Wa (Ganao)
Wa estas urboen Ganao. Ĝi estas administra centro de distrikto. La loknomo signifas "veni" en loka lingvo.
Geografio
Wa situas en nordokcidenta sekcio de la lando.
Loĝantaro
En Wa kaj en la ĉirkaŭaĵo kantosioj kaj ĉakalioj vivas plej ofte. Ili estas islamanoj.
Historio
Diversaj triboj vivadis en tiu loko antaŭ jarcentoj. Ili partoprenis en la komercado. En la 19-a jarcento fama rabisto Babatu ofte rabadis la karavanojn.
Ekonomio
Malgraŭ la urban statuson, Wa estas agrikultura komunumo, kie la ĉefaj kultivaĵoj estas maizoj, arakidoj, mangoj kaj nuksoj.
Klimato
Wa situas en la suda parto de la Sahelo. Laŭ necerta informo jare pluvas po 1000mm. Inter majo kaj oktobro pli ofte pluvas. La temperaturo kulminas en februaro kaj marto, tiam oni mezuras 42 °C.
Trafiko
El Wa kuras gravaj vojoj al Kumasi, Burkina Faso kaj al aliaj landpartoj de la lando. Ekzistas ankaŭ tre malgranda flughaveno.
Biskupice (distrikto Svitavy)
Vilaĝo Biskupice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, valo de rivereto Jevíčka, 4 km nordoriente de urbo Jevíčko. Proksime situas ruinoj de burgo Plankenberk. Vivas ĉi tie.
Partoj de la komunumo
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
La unua skriba mencio pri Biskupice devenas el la jaro 1262, kiam episkopo Bruno el Olomouc donacis la vilaĝon al kanonikaro de Olomouc. En la jaro 1361 aĉetis la vilaĝon markgrafo Jan, frato de la reĝo Karolo la 4-a. Oriente de Biskupice Jan konstruigis fortan burgon Plankenberk. Filoj de Jan Jošt kaj Prokop post morto de la patro ege interkverelis pri havaĵo kaj la burgo kaj vilaĝoj en ĉirkaŭaĵo pro tio tre suferis.
Kastelo en Biskupice
Vojtěch Libštejnský el Kolovraty konstruigis en la jaroj 1713 - 1716 sur loko de difektiĝita fortikaĵeto barokan kastelon. Ĝi estas triala, duetaĝa, simpla kun portalo, oblongaj fenestroj kaj interne kun krucaj volboj. Nuntempe la kastelo estas privata propraĵo kaj en ĝi estas loĝejoj kaj dancsalono.
Preĝejo
Baroka preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo sur loko, kie origine situis malgranda gotika kirko kaj tombejo, estis konstruita en la jaroj 1770 - 1775. La presbiterejo estas origina, oblonga, poligone fermita kun apogpilieroj, la navo estas ankaŭ oblonga, sur okcidento estas turo membrigita per pilastroj, sur norda flanko troviĝas oblonga portalo kaj apud la presbiterejo sakristio kun oratorio. Sur suda flanko situas poligona kapelo. Ekipaĵo estas el tempo de preĝeja rekonstruo, sur la ĉefa altaro estas bildo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo de Krepp el la jaro 1726. Kvar sonorilojn, kiuj ĉi tie estis, oni forprenis por militaj celoj.
Ruinoj de burgo
Proksimume 2 km oriente de Biskupice, kaŝita inter arbarriĉaj montetoj, situas estinta forta burgo Plankenberk, kiu gardis vojon el Olomouc al Malá Haná laŭlonge de la rivereto Nectava. Pri ruinoj de la burgo oni rakontis, ke tie oni timigas. Ĉiam noktomeze en la burgo aŭdiĝis granda brubato kaj poste estis aŭdebla bruo de batalantaj kavaliroj. Foje vizitis nokte la burgon arbargardisto. Atakis lin tie granda fajra taŭro kaj la arbaristo devis rapide fuĝi. De post tiam en la burgo jam oni ne timigas.
Hrubé kolo
Tuj super Biskupice troviĝas pratempa opidumo, kiu pro sia formo estis nomita "Hrubé kolo" (Kruda Rado). Ĝi havas formon de elipso kaj estas ĉirkaŭigita per fosaĵo kaj malalta remparo. Verŝajne ĉi tie loĝis popolo de kulturo el Jevišovice. Bedaŭrinde arĥeologiaj trovaĵoj ĝis nun estis nur malmultaj.
Juan José Flores
Juan José Flores (* Puerto Cabello, Venezuelo 19-a de julio de 1800-† Isla Puná, Ekvadoro, 1-a de oktobro de 1864) estis militisto (el Hispanio, Ekvadoro, Kolombio kaj Vnezuelo depende de la vidpunkto) kaj ankaŭ la unua prezidento de Ekvadoro, kies postenon okupis en la jenaj tri periodoj: de 1830 al 1834, de 1839 al 1843 kaj de 1843 al 1845.
Li elstaris kiel strategiisto de la armeo de Simón Bolívar, kaj iĝis kolonelo antaŭ atingi tridej jarojn de aĝo. Post konsolido de la sendependeco, li ricevis de Bolívar la postenon de guberniestro de la Distrikto Suda de la Granda Kolombio. Dum la jaroj 1828 kaj 1829 partoprenis kontraŭ Peruo en la Batalo ĉe Tarqui reprezentante Ekvadoron (repsketive la Grandan Kolombion). Li konspiris kontraŭ la bolivaraj planoj unuigi la tri nunajn nordajn ŝtatojn de Sudameriko, samtempe kun similaj konspiroj el Venezuelo. En 1830 li iĝis prezidento de Ekvadoro kiam tiu estis jam sendependa. Li estis konspiranto ofte por la plej diversaj intencoj, eĉ por restaŭro de burbona monarkio. En 1845, la hispana reĝino (fakte regentino) Maria Kristina Burbono partoprenis en klopodo restarigi monarkion en Ekvadoro post peto fare de la prezidento Juan José Flores. Tiu plano dufaza konsistus ke ŝia filo Agustín Muñoz y Borbón iĝu Princo de Ekvadoro kaj, poste, restariganto de la monarkio hispana en Peruo kaj Bolivio, unuiginte la tri landojn sub unusola ŝtato kiu estus Unuiĝinta Regno de Ekvadoro, Peruo kaj Bolivio. Kiam jam ĉio estis organizita, Flores estis elpostenigita kiel prezidento de Ekvadoro fare la marta revolucio kaj tiu plano tute malsukcesis.
Li iĝis entombigita en la metropolita distrikto de Ekvadoro (nome ne la katedralo de Kito).
Biskupice (distrikto Svitavy)
Statuo de Sankta Johano Nepomuka
Statuon de Sankta Johano Nepomuka elhakis ĉirkaŭ la jaro 1767 ankaŭ nekonata skulptisto. Ambaŭ kreaĵoj, statuo de Sankta Floriano kaj statuo de Sankta Johano Nepomuka estis grave damaĝitaj per muskoj kaj likenoj kaj per influo de la vetero. Renovigis ilin en sia ateliero akademia skulptisto Martin Kovařík. Statuo de Johano Nepomuka estis nove lokigita sur vilaĝplaco.
Albert Škarvan
Albert ŠKARVAN (naskiĝis la en Tvrdošín, norda Slovakio, mortis la  en Liptovský Hrádok, Slovakio) estis slovaka kuracisto, verkisto, pacisto kaj esperantisto.
Kun Nikolaj Evstifejev li verkis kaj eldonis la slovakan tradukon de la Fundamento de Esperanto en 1907, kiu estis la unua slovaklingva libro pri Esperanto. En sia patrujo li ne estas tiom konata pro sia esperantisteco, kiom pro sia pacifismo, rifuzado de militservo kaj amikeco kun Tolstoj. En la publiko li famiĝis precipe kiel pensulo, literaturisto kaj intelekte elstara kaj konscia membro de la slovaka nacio.
La slovaka televido en 1994 preparis filmon pri la vivo de Albert Škarvan sub la nomo Albert, Albert kun la hungara aktoro János Bán kiel ĉefrolulo.
Škarvan kaj pacismo
Dum siaj medicinaj studoj li konatiĝis kun la verkoj de Lev Nikolaeviĉ Tolstoj, kaj sub ilia influo li fariĝis konsekvence militrifuzanto. Post sia doktoriĝo li devis soldatservi. La li skribe rifuzis esti soldato kaj deĵori en soldata malsanulejo, ĉar tio kontraŭis lian konsciencon kaj konvinkon. Lian agon sekvis aresto, senigo je la doktora titolo kaj kuracista diplomo.
Li sukcesis fuĝi en Rusujon. Tie li renkontis la admiratan Tolstoj. En februaro 1897 oni lin ekzilis el Rusujo kaj li ekloĝis en Anglujo.
Tie li eldonis ruslingvan verkon "Mia rifuzo de militservo. Notlibro de militkuracisto“, en kiu li priskribis siajn vivon kaj mondkoncepton.
Angluja klimato malbone efikis lian sanstaton, li do transloĝiĝis en Svislandon (1898), kle li restis ĝis 1910. En Svislando disvolviĝis lia Esperanto-agado, tie li preparis la menciitan slovakan lernolibron de Esperanto. De tie en 1907 li venis al la 3-a Universala Kongreso de Esperanto en Cambridge, kie li diris interalie:
En 1910 li povis reveni hejmen, sed en 1915 li estis denove arestita ĝis la fino de la milito. Tamen li ĝisvivis la liberiĝon de sia nacio.
En la slovaka
Plie aperis jam menciita traduko de Resurekcio (L.N.Tolstoj) kaj en gazetoj rakontoj el Ĉeĥov, Turgenev, Gorkij, Dostojevskij, Maupassant k.a.
Ruskov
Bazaj informoj
Ruskov, hungare Regeteruszka (regeteruska) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
31660 Maximiliandu
31660 Maximiliandu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ruskov
Situo
Ruskov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Michalovce-Košice. La lasta urbo troviĝas 18 km-ojn.
Leon Czolgosz
Leon Frank Czolgosz [Slave, prononce Ĵul-goŝ] ( \CHŌL-gōsh\ Pola formo: Czołgosz, pole [ˈt͡ʂɔwɡɔʂ]; estis pol-usona anarkiisto kaj iama ŝtallaboristo responsa pro la murdo de William McKinley, Prezidanto de Usono, en 1901. Czolgosz postulis ke li estis influita de anarkiisto kaj feministo Emma Goldman. Li estis ekzekutita en la sama jaro.
Ruskov
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1303 en formo "Ruzka". En la 18-a jarcento la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis pro la militadoj. En 1910 loĝis en Regeteruszka 725 homoj, (397 hungaroj, 319 slovakoj, 8 kroatoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Regeteruszka rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Ruskov 1309 homoj, (1279 slovakoj, 9 ĉeĥoj, 6 hungaroj, 3 ukrainoj kaj aliaj).
Malik ibn Anas
Malik estis juristo de Medino favoriganto de la umajadoj. Pro tio, lia doktrino multe influis eĉ en Hispanio dum regado de Islamo. Lia verko nomiĝas "La Almoata" (La ebenigita vojo), kaj ĝi arigas la principojn de la leĝo kaj juro de Medino, kaj la interpretado havas grandan flekseblon.
Ernst Krenek
Ernst Krenek (naskiĝinta la 23-an de aŭgusto 1900 en Vieno; mortinta la 22-an de decembro 1991 en Palm Springs, Kalifornio; origine Křenek) estis usona komponisto aŭstrodevena.
NGC 4019
NGC 4019 (aliaj indikoj — IC 755, IRAS11585+1423, UGC 7001, ZWG 69.24, MCG 2-31-14, FGC 1347, PGC 37912) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Patiala
Patiala (angle: Patiala, panĝabe: ਪਟਿਆਲਾ) estas urbo, kiu troviĝas en sud-orienta Panĝabo, Barato. La urbo estas la ĉefurbo de Distrikto Patiala. La urbo ĉirkaŭiĝas kastelo, kiu nomiĝas Qila Mubarak (Fortuna Kastelo). La kastelon fondis militano Ala Singh.
Patiala estas urbo, kie Kongresa Partio estas populara. En populara kulturo, la urbo estas fama por sia pagario (tradicia ĉapelo), parando (ornamento por haroj), salvaroj (tipo de panĝabaj pantalonoj), ĝutio (panĝaba ŝuo) kaj Patiala peg (mezuro de alkoholo).
La unua barata kosmonaŭto Rakesh Sharma naskiĝis en Patiala.
Ottília Wass
Ottília WASS grafino [vaŝ], hungara poetino, mecenatino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro la 14-an de januaro 1829 kaj mortis en Koloĵvaro la 5-an de marto 1917.
Keriero
Ottília Wass grafino de Czege kaj Szentegyed vojaĝis multe kaj ŝi akiris plure da artobjektoj. Apud la hungaran ŝi parolis la germanan, francan, anglan kaj italan lingvojn. Ŝi estis enamiĝanta al verkisto Zsigmond Kemény, sed ŝia familio ne konsentis la geedziĝon. Ŝi verkis poemojn kaj tradukis. La hejmo de ŝia familio estis centro de la literatura vivo. Lia patro fondis popollernejon en Tresztia, en kiu ankaŭ ŝi instruis. La artobjektoj de familio alvenis en posedaĵon de Erdélyi Múzeum-Egyesület, la biblioteko al reformita kolegio Kún. Post ŝia morto la duono de ŝia havaĵo alvenis al Erdélyi Múzeum Egyesület.
Rammingen (Ŝvabio)
Rammingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Semice (Písek)
Semice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Písek, kiu troviĝis en distrikto Písek proksimume 3,5 km sudoriente de la distrikta urbo Písek. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/20. Estas ĉi tie registritaj 165 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Semice situas en katastra teritorio Semice u Písku kun areo 3,38 km².
Historio
La unua skribbmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394.
Ovobrando
Ovobrando estas denslikva likvoro kiu estas preparita per ovoj, alkoholo (brando), kondensita lakto kaj sukero. La flava koloro estas kaŭzata de ovoflavaĵo kun aldono de kolorigilo ĉar konsumantoj atendas ke ĉi tiu produkto estas flava. Maldensa, likva ovobrando estas preparita kun tuta (kokina) ovo. Por densa, rigida ovobrando oni uzas nur la ovoflavon.
La alkoholenhavo de ovobrando estas ĉ. 14 %.
La densa ovobrando estas tre populara en Nederlando, ĝi ne povas esti trinkata sed oni devas "manĝi" ĝin per kulereto. Kelkfoje oni surtabligas la ovobrandon kun tufo da batita kremo. Oni "manĝas" la ovobrandon el likvorglaso aŭ portvinglaso.
Ovobrando ankaŭ estas uzata en glaciaĵo aŭ kukoj (tortoj).
Slătioara
Slătioara (slatioara) (hungare:Izasópatak) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sighetu Marmaţiei. En 1910 ĝi havis 821 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 666 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1431. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Máramaros vármegye). Administre ĝi apartenas al Strâmtura.
Jozefo la 1-a
Ekzistis en historio diversaj reĝoj nomataj Jozefo la 1-a
Kalia perbromato
Kalia perbromato estas neorganika salo, blankaj kristaloj rezultantaj el interagado de la perbromata acido kaj kalia hidroksido, nesolvebla en malvarma akvo kie ĝi precipitiĝas kiel izomorfaj kristaloj. Ĝi estas stabila substanco en normaj kondiĉoj, sed ĝi malkomponiĝas sub varmigo supera ol 275°C.
Kupra II perbromato estiĝas per reakcio inter solvebla kalia salo kaj kupra II sulfato. Sammaniere, baria perbromato ankaŭ estiĝas per reakcio inter solvebla kalia salo kaj baria klorido. Dum jaroj, sensukcese multaj klopodoj estis faritaj por prepari perbromatan acidon aŭ ajnajn perbromatojn. Nur antaŭnelonge oni raportis pri preparado de tiu saloj.
György Geiger
György GEIGER [djordj gejger], hungare Geiger György,Esperante Georgo Geiger estas hungara trumpetisto kaj profesoro.
György Geiger naskiĝis la 1944 en Homokmégy.
Biografio
György Geiger ricevis diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1967 en Budapeŝto, sed pli frue en 1964 li jam apartenis al orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1969 li aliĝis al orkestro de Hungara Radio. En 1975 li fondis ankaŭ blovorkestron "Moderna Latuna blovinstrumento orkestro". Ekde 1979 li instruas en Muzikakademio. En 1985 li prelegis en Usono. Li ricevis premion Kossuth en 2009, pli frue ekde 1980 ankaŭ aliajn premiojn.
Pucallpa
Pucallpa, ankaŭ nomata ’’’Calleria’’’ estas urbego en Peruo. La loknomo signifas: ruĝa tero.
Geografio
Pucallpa situas laŭ rivero Ucayali, grava alfluanto de Amazono. Huancayo (urbo) troviĝas 417, Chimbote 453, Limo 492, Trujillo (Peruo) 496,  Callao 500,  Iquitos 535,  Chiclayo 611, Cusco 636, Arequipa 949, Tacna 1167 km.
Historio
Kvankam Pucallpa datiĝas de la frua kolonia epoko (1534), ĝi restis izolita ĝis 1945, tiam ĝi ricevis ŝoseon al la ĉefurbo Limo. En la 1840-aj jaroj franciskanaj misiistoj alvenis, kiuj allogis familiojn amase. Dum pluraj jardekoj ĝi restis malgranda vilaĝo, ĉar ĝi ne havis vojajn ligilojn. La vojo permesis la komercadon de la regionaj produktoj.
Trafiko
Pucallpa havas internacian flughavenon. finstacion de ŝoseo kaj riveran havenon.
Klimato
Pucallpa kuŝas en varma, humida pluvarbaro. La pluva sezono kulminas en novembro, malkulminas en julio. Jare pluvas po 1566 mm.
Lessolo
Lessolo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Brosso, Borgofranco d'Ivrea, Montalto Dora, Alice Superiore, Vico Canavese kaj Fiorano Canavese.
20289 Nettimi
20289 Nettimi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Divya Nettimi, finalistino en 2004 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology en Alexandria (Virginio, Usono).
Hipeastro
Hipeastro (Hippeastrum) estas plantgenro el la familio de la Amarilidacoj (Amaryllidaceae). La ĉirkaŭ 80 specioj kreskas en regionoj kun fortaj sekaj sezonoj en Sudameriko. La en Eŭropo kiel ornamplanto kultivataj hipeastro-specioj precipe estas hibridoj.
Habito kaj folioj
Hippeastrum specioj kreskas kiel multjaraj herbaj plantoj. Ili havas kiel rezervorganon kiel pli aŭ malpli globa bulbo.
La planto havas kelkajn bazajn foliojn. La simplaj karnaj foliplatoj estas langoformaj, paralelvejnaj kaj havas pintajn finojn. La planto ricevas alton de ĉirkaŭ 50 ĝis 80 cm.
Pikine
Pikine estas metropolo en Senegalo.
Hipeastro
Floraroj, floroj kaj fruktoj
La flortigo estas kava. La planto havas umbelan floraron. Malsupre de la floroj troviĝas du brakteoj, kiuj ĉirkaŭas la floron dum la antezo pendas sekhaŭte de la floro. La tigohavaj floroj pendas iom.
Pikine
Geografio
Pikine troviĝas laŭ marbordo de Atlantiko. Al la proksima Dakaro estas aŭtovojo.
Hipeastro
Floraroj, floroj kaj fruktoj
La duseksaj floroj estas trinombraj. La du cirkloj kun po tri involukraj folioj estas kunkreskintaj funel- aŭ sonoril-forme. Ekzistas du cirkloj kun po tri samaj stamenoj; ili ne supeeras la flortubojn. Tri karpeloj estas kunkreskintaj al epiginaj elipsoidaj ovarioj. La maldika stiluso estas preskaŭ tiel longa kiel la florinvolukraj folioj. Je la pinto ili havas triloban stigmon.
Pikine
Historio
Pikine estis fondita en 1952 fare de la kolonia registaro por iamaj loĝantoj de Dakaro, kiuj estis translokigitaj por novaj evoluoj. Tiu origina grandurbo nun estas konata kiel "Olda Pikine", dum neformala komunumo kreskis ĉirkaŭe ĝin. En 1983 municipo deklariĝis kaj en 1996 ĝi urbiĝis. Pro dezertiĝo de kampoj en la lando la loĝantaro amase daŭre translokiĝas al ankaŭ Pikine.
Hipeastro
Floraroj, floroj kaj fruktoj
La kapsulfrukto enhavas multe da semojn.
Hipeastro apartenas al la vintroflorantaj plantoj. Ĝi floras de oktobro ĝis aprilo. Kelkaj kutivaroj havas preskaŭ unukolorajn petalojn (ekzemple an la koloroj ruĝa, blanka, rozea, flava kaj violkolora). Ankaŭ ekzistas floroj kun randaj desegnaĵoj, strioj aŭ makulitaj strukturoj diverskoloraj. La floro estas speciale granda: Ĝi povas havi diametron de ĝis 20 cm.
Latvio
Latvio aŭ Latvujo (latve: Latvija, oficiala nomo: Latvijas Republika, Respubliko de Latvio) estas lando en nordoriento de Eŭropo, en la centro de la regionego Baltio. La ŝtato limas sude al Litovio, sudoriente al Belarusio, oriente al Rusio, norde al Estonio kaj okcidente al la Balta Maro. Ekde la 1-a de majo 2004 ĝi membras en la Eŭropa Unio kaj ekde la 1-a de januaro 2014 ĝi havas eŭron kiel monunuon anstataŭ la antaŭa lato.
Pikine
Ekonomio
En Pikine oni prilaboras lignojn kaj teksaĵojn. Apud la urbo ĝardenkulturo troviĝas kaj oni okupiĝas ankaŭ pri viandaĵoj kaj fiŝoj.
Hipeastro
Enhavosubstancoj
La Hippeastrum-hibridoj, same kiel la Amaryllis belladonna, enhavas la alkaloidon likorino.
Pikine
Klimato
En Pikine regas varma duon-senpluva klimato. Preskaŭ senescepte inter julio-oktobro pluvas. Tio estas jare po 542 mm-oj. Inter majo-novembro la temperaturo estas tre varma, tamen iomete malpli granda, ol aliaj partoj de la lando pro efiko de la oceano.
Latvio
Historio
La teritorio de Latvio estis loĝata de baltaj triboj (kurši, zemgaļi, latgaļi, sēļi) kaj finougraj (līvlizt) ĝis la invado de la teŭtonoj. Konata ekde la 13-a jarcento kiel Livonio (devena de līvlizt), la zono kiun nuntempe okupas Latvion estis sub la okupo de la germanaj "Fratres militiae Christi" (en la latina Gefratoj de la Kristarmeo), pli konataj kiel la "Ĉevaliroj Glavoportistoj" aŭ Ordeno de Glav-fratoj. Tio okazis spite al la akra rezistado de la baltaj triboj. Tamen, en la 16-a jarcento, Livonio estis okupita de la Grandprinclando Litovio, post Pollando kaj Svedio, kaj en la 18-a jarcento kaj la 19-a jarcento de Rusio, kiu okupis Latvion kaj la najbarajn regionojn. Kiam Rusio estis ruinigita de la Rusiaj revolucioj kaj de la Unua Mondmilito, Latvio deklaris sian sendependecon en novembro de 1918.
Hipeastro
Botanika historio –disiĝo de hipeastro kaj amarilido
La taksonomio de la du genroj estas Hippeastrum kaj Amaryllis. Carl von Linné kreis 1753 la specian nomon Amaryllis belladonna, kiel tipa specio de la genro Amaryllis. En sia libro Species Plantarum, li priskribis ok pliajn Amaryllis-speciojn.
Latvio
Historio
Tiu periodo de sendependeco mallonge daŭris, ĉar Sovetunio okupis la landon, la 17-an de junio 1940, pro la soveta-germana traktato pri dispartigo de la baltaj respublikoj, konata kiel la (Pakto Ribbentrop-Molotov), de la 23-a de aŭgusto 1939. Ĝi iĝis la Latva Soveta Socialisma Respubliko.
Escepte mallongan periodon de germana okupado dum la Dua Mondmilito, Latvio estis sovetunia teritorio ĝis kiam la reformoj en la sovetunia komunismo, kiel la glasnost, helpis la movadon de latvia sendependeco, kaj Latvio rehavis sian sendependecon la 21-an de aŭgusto de 1991, dum la "Kantanta Revolucio". La latvianoj kiuj dum la dua sendependeco estis ankoraŭ membroj de la Komunista partio ne havas latviajn civitanecon nek naciecon. Ekde la falo de la eŭropa komunismo, Latvio plifortigis siajn rilatojn kun la okcidenta mondo kaj ekapartenis al la NATO kaj al la Eŭropa Unio en la 2004.
Hipeastro
Ekstera sistematiko
La genro Hippeastrum apartenas al la tribo Hippeastreae en la subfamilio Amaryllidoideae ene de la familio Amaryllidaceae.
Specioj kaj disvastigo
Ekzistas ekde 2015 ĉirkaŭ 98 Hippeastrum-specioj en la Neotropiso:
Latvio
Geografio
La Balta Maro banas la latvan marbordon, kie abundas sablaj plaĝoj kaj kie aperas la golfo de Riga. En la interno, preskaŭ la tuta surfaco estas okupita de grandaj ebenaĵoj, nur interrompitaj de mildaj montetoj kiuj apenaŭ plialtiĝas je 300 metroj. La lagoj de glaĉera deveno, pli ol 3 000, inter kiuj menciindas ekzemple la Lago Engure ĉe marbordo, kaj la torfejoj kaj sablaj marĉoj konsistigas la elementojn pli elstaraj de la pejzaĝo. La ĉefa rivero estas Daŭgavo (ankaŭ konata kiel okcidenta Dvino), kiu fontas en Rusio.
Hipeastro
Specioj kaj disvastigo
Hibridoj (elekto):
Latvio
Geografio
Latvio ĝuas malvarmetajn somerojn kaj suferas malvarmegajn vintrojn kaj oftan neĝadon. La maksimuma temperaturo de Latvio estis de 36'4 gradoj kaj la minimuma de -43'1 gradoj.
Hipeastro
Uzo
Pro la flortempo dum la kristnaska tempo hipeastro esta ŝatata ornamplanto. Krom kiel potplantoj ĝi ankaŭ estas ofertata kiel tranĉfloro. Ĉiuj partoj de la planto estas tre venenaj. Speciale toksa estas la bulbo. Manĝo de nur kelkaj gramoj povas kaŭzi la morton. Ankaŭ la kontakto de la planto kun la haŭto povas kaŭzi afekcion.
Latvio
Administra divido
Latvio dividiĝas en 36 distriktoj (novadi) kaj dek ŝtataj urboj (valstspilsētas). Sep ŝtataj urboj havas apartan econ, tri ŝtataj urboj estas parto de siaj distriktoj. Latvio ankaŭ estas historie, kulture, kaj konstitucie dividite en kvar aŭ pli apartajn regionojn.
Rivero Genil
La rivero Genil (Rivero Ĥenilo, esperante) estas longa rivero de Suda Hispanio kiu pasas tra Orienta kaj Centra Andaluzio. Ĝi estas la dua rivero pli longa de Andaluzio kaj estas alfluanto de la Gvadalkiviro.
Vasilij Baĵenov
Vasilij Ivanoviĉ BAĴENOV (Василий Иванович Баженов) naskiĝis la  aŭ 1737 aŭ 1738 en vilaĝo Dolskoje, Kaluga gubernio, Rusia Imperio, mortis la  en Sankt Peterburgo. Li estas fama rusa arkitekto, artisto, akademiano de la Rusia Akademio de Belartoj.
Latvio
Ŝtataj urboj
Ŝtataj urboj estas Daugavpils, Jelgava, Jūrmala, Liepāja, Rēzekne, Rigo, Ventspils kaj tri ŝtataj urboj sen propra administra unuo - Jēkabpils, Ogre kaj Valmiera.
Demografio
Je 2021 Latvio havas loĝantaron de 1.893.223 loĝantoj. En la jaro 2007, la mezaveraĝa vivo estis de 71,6 jaroj. 99,8 % de la loĝantaro estis alfabetigita. La mezaveraĝa nombro de gefiloj por ĉiu virino estas nur 1,28 kio kaŭzas malpliigo de la loĝantaro je 0,64 % ĉiujare.
La etna konsisto nuntempe jenas:
Latvoj 62.2%, rusoj 25.2%, belorusoj 3.3%, ukrainoj 2.2%, poloj 2.1%, litovoj 1.2%, aliaj 3.8% (2011). La ĉefaj religiaj grupoj estas luteranoj, katolikoj kaj rusaj ortodoksoj.
La migracia konsisto nuntempe jenas:
Ekonomio
La latvia ekonomio baziĝas ĉefe sur la agrikulturo kaj en la industrioj tekstila kaj siderurgia. Aktuale, la turismo elstariĝas kiel grava resursofonto danke al la historia heredaĵo de la lando. La transpaŝo al ekonomio de libera merkato kaŭzis kelkaj malfacilaĵojn (6% de senlaboreco en 2021 kaj buĝeta deficito) kaj malplibonigo de la sociala politiko.
La nacia monunuo estis ĝis fino de jaro 2013 la latva lato (Lat), de januaro 2014 Latvio uzas eŭron.
La latvia ekonomio estis unu el la plej progresemaj inter la novaj partneroj de la Eŭropa Unio, kun plialtiĝo de 6,7% dum la jaro 2005 kaj antaŭvidata kresko de 7% por 2006. En 2017-2019 ĝia kresko estis 3,2% jare.
Rivero Genil
Ĝi naskiĝas proksime de Granado (en la montoj de Sierra Nevada) kaj tra ĝia tairado, la Ĥenilo ricevas la akvon de aliaj malgrandaj riveroj kiuj devenas de aliaj montoj kiel tiuj afluantoj: Cubilas, Deifontes, Cacín, Beiro, Monachil, Aguas Blancas, Darro, Dílar, Cabra.
Ĝi havas du gravajn baraĵojn: Iznájar kaj Cordobilla.
Vasilij Baĵenov
Biografio
Bazilo estis filo de paroĥestro Ivan Teodoroviĉ Baĵenov (1711 - 1774), kiu tuj post naskiĝo de la filo transmigris al Moskvo kune kun siaj gefamilianoj por prediki tie.
Ankoraŭ infanaĝe Bazilo montris sian konsiderindan talenton por desegnado, tial en 1753 oni venigis lin en artan lernejon de arkitekto Dimitrij Uĥtomskij, kiu tre laŭdis produktojn de sia studento. Poste Baĵenov sukcese studis en la Rusia Akademio de Belartoj, funkciinta en Sankt Peterburgo. Profesoro Savo Ĉevakinskij vidinte altajn kapablojn de sia studento invitis lin partopreni en konstruado de Nikolskij templo en Sankt Peterburgo laŭ propra projekto.