cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amrita Sérgil
Biografio
Patrino de Dalma estis hungaro, la patro estis sikismano. En 1921 la familio forlasis Hungarion kaj ili venis al Brita Hindio, post 2 jaroj al Florenco, tamen Dalma Sérgil iam poste revenis al Hindio. Ervin Baktay vizitis ŝin kaj konsilis lerni pentradon. Ŝi studis en Nacia Altlernejo de Belartoj en Parizo, ankaŭ ŝi ekspoziciis kun sukcesoj. En 1934 ŝi denove iris al Hindio, kis ŝi tuj vidis kontrastojn inter Parizo kaj Hindio. En 1938 ŝi revojaĝis al Hungario kaj ŝi edziniĝis al hungara kuracisto. Ĝuste antaŭ la 2-a mondmilito ili vojaĝis al Utar-Pradeŝo, en 1941 al Lahore. Ŝi establis atelieron, sed ŝi abrupte mortis. La malsano ne estis esplorita.
Barato deklaris ŝiajn pentraĵojn nacia trezoro, eĉ ŝian lastan, ne finitan pentraĵon. Ŝia pentraĵo aperis kiel poŝtmarko en 1978 en Barato, ŝia alia pentraĵo Vilaĝa sceno en 2006 estis la plej altkara aĉetita pentraĵo en Barato.
Sobradinho (Suda Rio-Grando)
Sobradinho, prononco: /so.bɾaˈd͡ʒĩ.ɲʊ/ aŭ /so.bɾaˈdĩ.ɲʊ/, en Esperanto: Sobradinjo, estas municipo en la brazila ŝtato (aŭ federaciero) Suda Rio-Grando, kiu havis 14.283 loĝantojn en 2010.
Christopher McCandless
. Li estis inspirata de la filozofioj de Henry David Thoreau, Lev Tolstoj kaj Jack London.
Jon Krakauer skribis libron pri Christopher en 1996: Into the Wild.
Biografio
Li estis unua el du gefiloj kiuj pasis infanaĝon en Annandale, Virginio. Lia patro laboris komence ĉe NASA kaj kverelas multajn fojojn kun sia edzino.
Kiam Christopher malkovris ke sia patro havis alian edzinon (kaj aliajn ses gefilojn), li komencis havi grandan malamon por siaj gepatroj. En la majo de 1990, post atingo de bakalaŭro (pri historio kaj antropologio ĉe universitato Emory, Atlanta), li donis sian monon al Oxfam kaj komencis vojaĝi en la Sovaĝa okcidento de la Usono eble por serĉi ian feliĉecon.
En la printempo de 1992 li komencis vojaĝon ĝis Alasko kun malmulta furaĝo kaj ekipo. Tie li vivis plurmonate, sed mortis meze de aŭgusto pro malsato aŭ, pli probable, pro manĝo de malmanĝeblaj semoj de manĝebla planto (Hedysarum alpinum).
Terebești
Terebești [terebeŝtj] (hungare: Krasznaterebes) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1 531 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 1 192 (rumanoj, 13 % da germanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi Aliza, Gelu kaj Pișcari.
En la censo de 2002 la 637 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
La isla de los amores infinitos
La isla de los amores infinitos (La insulo de la senfinaj amoj) estas romano de la kuba verkistino Daína Chaviano, kiu temas pri la kunfandiĝo de la tri etnoj, kiuj konsistigas la kuban nacion: hispanoj, afrikanoj kaj ĉinoj.
La muziko ludas rolon en ĉi tiu verko: ĉiu kapitulo tenas la titolon aŭ la tekstlinion de bolero. Aperas kiel figuroj multaj personoj fundamentaj por la kuba muzikhistorio, kiel Rita Montaner, Ernesto Lecuona, La Lupe kaj Beny Moré. Aperas ankaŭ figuroj de la klasikaj romanoj kubaj, ekzemple Cecilia Valdés, pinta verko en la romantisma literaturo kuba de Cirilo Villaverde.
La romano rakontas la historion de juna ĵurnalistino havana, ekzilita en Miamo, kie ŝi konatiĝas kun mistera maljunegulino. La rakonto evoluas laŭ du tempaj tavoloj: nuntempo — kun klare gotikeca etoso, ĉar la juna ĵurnalistino ekiras al la ĉaso de fantoma vilao, kiu aperas kaj malaperas en tuta Miamo — kaj pasinteco — de historia-muzika bongusto — kiu ekas komence de la 19-a jarcento en tri lokoj de la mondo: Ĉinujo, kie sinmortigo ekigas ĉenon da familiaraj reagoj; Hispanujo, kie stranga malbeno persekutas nur la virinojn de unu familio; kaj Afriko, kie junulino estas kaptita por esti forportata de la marbordoj de sia hejmlando al mondo nekonata. Tiuj ĉi tri dramaj fadenoj de la pasinteco sin malvolvas ĝis en la nuntempo.
La isla de los amores infinitos estis unuafoje publikigita de la hispana eldonejo Grijalbo. La romano ricevis la Ormedalon en la unua aljuĝo de la konkurso Florida Book Awards, kiu premias la plej bonajn librojn publikigitajn en la jaro fare de aŭtoroj loĝantaj en tiu federaciero.
Per eldono en 26 lingvoj ĝi estas la kuba romano plej multe tradukita el ĉiuj epokoj.
28707 Drewbecker
28707 Drewbecker estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Drew William Becker, finalisto de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri sciencoj de la medio. Li lernis ĉe la Rocky Mountain Middle School de Heber City (Utaho).
(19800) 2000 RX51
(19800) 2000 RX51 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Linio 4 de la metroo de Parizo
La linio 4 de la metroo de Parizo estas la dua plej uzata metrolinio de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi trapasas la tutan urbon, el norde ĝis  sude.
Ĝi cetere estas la metrolinio, kie la temperaturo estas kutime la plej varma, ĉar ĝi estas servita de malnovaj vagonaroj kun pneŭmatikoj el kaŭĉuko. Per la linio 4 alireblas multaj gravaj lokoj de Parizo, inkluzive de tri stacidomoj (Gare Montparnasse, Gare du Nord, Gare de l'Est) kaj du aliaj stacioj konektitaj kun multaj RER-linioj ( kaj ).
6886 Grote
6886 Grote estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona radio-inĝeniero Grote Reber (1911–2002), pioniro de la radioastronomio.
Trodozo
Trodozo (aŭ superdozo ) estas konsumado de substanco en kvantoj, kiujn la organismo ne povas elteni. La efiko de trodozo draste modifas la korpan homeostazion, kaj kaŭzas diversajn simptomojn kies signifo povas esti morto.
Droga trodozo
Trodozo povas esti ĉu akcidento ĉu dezirita sinmortigo. Tiukaze oni parolas pri droga sinmortigo. Tamen, oni nepre emfazu ke la trodozoj estas plejofte rezulto de miksaĵo (dezirita aŭ ne dezirita) kiu potencigas la efikojn de la kunigitaj substancoj. Multaj trodozoj okazas post tempo de abstinado.
En Francio, la statistikoj indikis ke 39% de la trodozoj estis heroinaj, 31% kuracilaj, 11% kokainaj kaj 10% ekstazaj. Krome, la trodozoj konstatitaj de polico sobiĝas: 564 en 1994 kaj 89 en 2003.
Eksteraj ligiloj
Eerste hulp Toxicologie
Nagasaki no Kane
Nagasaki no Kane (長崎の鐘 "La Sonoriloj de Nagasako") estas japana filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Hideo OBA. Nagasaki no Kane estis originale filmita en la japana lingvo. Rilate sian ĝenron, Nagasaki no Kane estas historia filmo pri la atombombado de Nagasako en 1945 kaj ties konsekvencoj. Ĝi estis inspirita de samtitola romano fare de Takashi NAGAI en 1949. La filmo havas entutan daŭron de 94 minutoj.
Temmuziko
La temmuziko "La Sonoriloj de Nagasako" de Yuki KOSEKI fariĝis tre populara.
Baratafrika arbustosilvio
Ĝi troviĝas en Lesoto, Mozambiko, Sudafriko kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Bradypterus cinnamomeus bangwaensis (Delacour, 1943, Bangwa, nordokcidenta Kameruno) estas foje konsiderata unu specio kaj foje du. Probable estas parto de la superspecio formata de B. cinnamomeus kaj B. barratti; iame konsiderata samspecifa kun la unua kaj foje ankaŭ traktata kiel raso de B. lopezi pro simileco en voĉo, sed diferenciĝas pro habitatoprefero kaj vosta morfologio (finplumoj pli larĝaj, ne mallarĝaj). La kvar specioj formas grupon de similaj afrikaj specioj de arbaroj kaj arbarbordoj. La birdoj de la Monto Oku povus reprezenti distingan rason. La formo priskribita kiel “Bradypterus mariae manengubae” (Monto Manenguba, Kameruno), kvankam teorie apartenanta al B. lopezi, estas probable varianto.
Gertrud von Le Fort
Gertrud von Le Fort (pseŭdonimoj Gerta von Stark, Petrea Vallerin; naskiĝinta en la 11-a de oktobro 1876 en Minden, mortinta la 1-a de novembro 1971 en Oberstdorf) estis germana verkistino. Ŝi apartenis al la movado de Renouveau catholique kaj ĉefe traktis religiajn kaj historiajn temojn verkare.
Vivo
Estante filino de majoro ŝi pasigis la junajn jarojn en laŭkliŝe tipe prusa hejmo kun severa protestantisma edukado. La familio devenis de hugenotoj kion montras ankaŭ la familia nomo. Pro oftaj transloĝiĝoj Le Fort ĝuis privatan instruadon. Jam frue ŝi interesiĝis pri la familia arkivo de la patro. Post ties morto kaj longa restado en Romo ŝi ekstudis en 1908 historion, filozofion kaj teologion evangelian en Heidelberg, Marburg kaj Berlino. La homoj renkontitaj hejdelberge reaperas pli malpli kaŝite en la romano Das Schweißtuch der Veronika (2 vol., 1928, plietendite en 1946, 1-a parto Der römische Brunnen, 2-a parto Der Kranz der Engel), i.a. Hans von Schubert kaj Ernst Troeltsch. Pro oftaj vizitoj de la Eterna urbo (Romo) Le Fort konvertiĝis en 1926 kaj iĝis katolikino. Vere jam duminfanece ŝi sentis la katolikismon alloga. La kredo ebligis al ŝi montri sintenon malamikan al nacisocialismo. Ŝiaj rememoroj aperis en 1965 sub la titolo Hälfte des Lebens.
Fonto
"Le Fort, Gertrud Freiin von", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD).
Vlkov (Stvolová)
Vlkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Stvolová en distrikto Blansko. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 23 adresoj.
Vlkov situas en katastra teritorio Vlkov u Letovic kun areo 2,29 km².
Akvobaraĵo Hoover
Konstruo de la baraĵo
Ĝi estis konstruita inter 1931 kaj 1935 kiel arka pezmuro kun alto de 221 metroj kaj kun supra diko de 14 metroj. La suba diko estas 201 metroj. Oni konstruis en la baraĵmuron ĉirkaŭ 2,6 milionojn da kubaj metroj de betono. La baraĵmuro ne estis formita en unu peco, sed el multaj unuopaj, trapezformaj, 1,50 metrojn altaj betonpecoj (blokoj). Oni enkonstruis en la blokojn akvokondukilon dikan de unu colo. Tra tiuj tuboj povis cirkuli malvarmigita akvo kaj tiel forkonduki la varmon, kiu estiĝis dum fiksiĝo de la betono. La malvarmigaj ekipaĵoj povis produkti ĉiutage 1000 tunojn da glacio. Por plibonigo de la firmeco, oni uzis - tiam avangardan teknologion - vitrofibran firmigon. Por ke la konstruejo restu seka, oni forkondukis la akvon tra du tuneloj, konstruitaj en la riverborda flanko. La diametro de la tuneloj estis 17 metroj, la tuta longo 5 km. La baraĵmuro estis nomata laŭ Herbert C. Hoover, la 31-a prezidento de Usono. Ĝi estis la plej alta valbaraĵo de la mondo ĝis konstruo de Akvobaraĵo Álvaro-Obregón en Guanajuato, Meksiko, en 1946.
Tiu baraĵo celis servi reelekton de Hoover dum la monda ekonomia krizo kaj certigis laboron por miloj de usonanoj. Dum la laboroj mortis 96 laboristoj pro akcidento, trovarmiĝo aŭ elĉerpiĝo. Six Companies, Inc. (ses entreprenoj) estis Komuna Entrepreno de konstruentreprenoj kiu estis formita por konstrui la Akvobaraĵon Hoover.
Hoover ne sukcesis en la prezidentaj elektoj kaj la 8-an de majo 1933 Harold L. Ickes decidis alinomi la baraĵon al „Boulder Dam“. Harry S. Truman decidis renomi la baraĵon la 30-an de aprilo 1947 al Hoover Dam.
La elektra povumo estas 2.000 MW, ĉirkaŭ 56 % de la produktita energio estas transportita al suda Kalifornio.
Mondino dei Liuzzi
Mondino dei LIUZZI (aŭ Mondino de' Liuzzi aŭ de' Lucci), naskiĝis en Bolonjo en 1275 kie ankaŭ mortis en 1326, estis itala kuracisto kaj anatomiisto fama pro sia provo kaj sukceso krei novan intereson por la studo de la vivorganoj rekte el la homaj kadavroj.
Biografio
Filo de Nerino Frazoli de’ Liuzzi, apotekisto, kaj nepo de Liuzzo de’ Liuzzi profesoro pri medicino, Mondino naskiĝis en Bolonjo el florenca familio de apotekistoj. La familio, fakte, rezultis registrita en la Societo de Toschi (Toski = Toskanoj) de Bolonjo de la jaroj 1259-1314. En la aktoj de tiu korporacio la nomo de tiu familio varias de Liuzzi al Liucci kaj Lucci, Luzzi kaj Luzzo (la ina formo rezultas esti esti «de Liuccis, de Luccis...). Tiutempe Bolonjo estis disŝerita de kontrastoj inter gelfoj kaj gibelinoj, la familio Liuzzi partianiĝas por tiuj lastaj. Sekve de la supervenko de la gelfoj, Mondino estis ekzilita el la urbo kien revenos kelkajn jarojn poste kaj post pago de elaĉeta amendo ne malmulte peza.
Disĉiplo de Taddeo Alderotti, Mondino magistriĝis kiel medicinisto ĉe la Bolonja universitato ĉirkaŭ la jaro 1292. En 1321, Mondino fariĝis publika lektoro en la sama universitato en kiu instruis kuracarton kaj precipe lekciis en kursoj pri anatomio.
Mondino dei Liuzzi estis la unua anatomiisto kiu rekomencis la disekcadon de la homa korpo, kiu, iniciatita de Erofilo en 13a jarcento a. K., estis forgesita eĉ de liaj rektaj posteuloj. La Medicina Salerna Skolo jam reprenis la anatomian esploran dissekcadon, sed nur ĉe bestoj.
Antropologia bazo pri tio estis: neniu tabuo malhelpas ke ankaŭ la homa korpo servu al sciencoj por la homa feliĉo. Fakte precize en la kristana eŭropo naskiĝis kaj disvolviĝis tiu scienco-arto.
La celo de la anatomiaj dissekcadoj praktikitaj de Mondino kaj ties sekvantoj estis multe pli didaktika ol esplora kaj tio klarigas la malrapidecon per kiu laŭ postaj jarcentoj estis antaŭenigitaj iuj prianatomiaj konceptoj de Galeno, al kiu mem Mondino daŭrigis referenci parte vanuigante lian iniciaton. Iufoje, tamen, li substrekas malarkordajn punktojn kun la antikva aŭtoritato, ekfarante tiun erodan agon kiu devos pliinsisti laŭ pluraj venontaj jarcentoj antaŭ ol videbligi superitaj iujn aksiomajn postulatojn de la grekromia medicinisto.
En 1316 Mondino publikigis la verkon «Anothomia»: libro kiu estos utiligita de tutaj generacioj de studentoj, al kiuj li adresiĝas eksplikante manierojn kaj tempojn de la aŭtopsia dissekco. Krom tiu prianatomia manlibro, Mondino verkos pri klinikaj temoj kaj komentos la verkojn de grandaj medicinistoj de la klasika mondo kaj de la araba skolo, por kiuj li montris ĉiam grandan respekton.
Okcidenta Rarono (distrikto)
La distrikto Okcidenta Rarono estas administra unuo de Kantono Valezo. Ĝi havis 8852 loĝantojn la 31-an de decembro 2012. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Rarono.
Geografio
La Distrikto Okcidenta Rarono situas en Supra Valezo inter la distriktoj Leuk kaj Vispo kaj etendiĝas al la Lötschen-Valo kaj la Aleĉregiono.
Komunumoj de la distrikto Okcidenta Rarono
La distrikto Okcidenta Rarono konsistas (stato en 2013) el 11 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Rarono estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Rarono estis dekono de la Kamparo Valezo. En la jaro 1798 ĝi estis dissolvita kaj dividita al la helvetaj distriktoj Goms, Brigo, vispo kaj Leuk. En la jaro 1802 ĝi estis rekreita kaj estis ĝis 1810 distrikto de la Respubliko Valezo. En 1810 ĝi estis dividita al la du francaj kantonoj Rarono kaj Mörel de la Departamento Sempiono. De 1815 ĝis 1848 ĝi estis dekono de Kantono Valezo poste ĝis 1987 distrikto. En la jaro 1987 la malnova Distrikto Rarono estis dividita al la du sendependaj duondistrikitoj Orienta Rarono kaj Okcidenta Rarono. Tiu vortumo aperis unuan fojon jam en la kantona konstitucio de 1844.
Ospedaletto Lodigiano
Ospedaletto Lodigiano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Brembio, Casalpusterlengo, Livraga, Somaglia, Orio Litta kaj Senna Lodigiana. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Liisa Hyssälä
Liisa HYSSÄLÄ (naskiĝinta 18-a de decembro 1948 Ii) estas finna politikisto. Ŝia partio estas Finnlanda Centro. Ŝi estis membro de finna parlamento 24.3.1995–31.7.2010. Ŝi estis ankaŭ ministro pri socialaj aferoj en 2000-aj jaroj.
Congis-sur-Thérouanne
Congis-sur-Thérouanne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Congissois.
Kenji Yamamoto
Kenji Yamamoto (山本 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj NTT Kanto.
Johano Frederiko Gronovo la Juna
Jan Frederik Gronovius (ankaŭ Johann Frederik kaj Johannes Fredericus) (10-a de Februaro 1686, Leiden – 10-a de Julio 1762, Leiden) estis nederlanda botanikisto kiu elstaris kiel patrono de Lineo.
Li estis filo de Jakob Gronovius (1645-1716) kaj nepo de Johann Friedrich Gronovius, ambaŭ klasikaj studentoj. En 1719, li edziĝis al Margaretha Christina Trigland, kiu mortiĝis en 1726, kaj al Johanna Susanna Alensoon en 1729. Ankaŭ lia filo Laurens Theodoor Gronovius (1730–1777) estis botanikisto.
Litia hipofosfato
Litia hipofosfato aŭ tetralitia hipofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la litia hidroksido kaj hipofosfata acido. Ĝi estas blanka, delikva solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Litia hipofosfato posedas 4 litiatomojn, 2 fosforatomojn kaj 6 oksigenatomojn. Litia hipofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de litiaj derivaĵoj. Litia hipofosfato estas stabila en la aero, tamen dum varmigado ĝi perdas 5 akvomolekulojn.
1343
En la jaro 1343 post Kristo okazis, interalie:
Portillo de Soria
Portillo de Soria [porTIljo deSOrja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la oriento de la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Portillo de Soria estas etimologie komprenebla kiel Pordeto de Soria (alude al la provinclima loko kun Aragono).
Geografio
Ĝi distas 41 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Torrubia de Soria (oriente) kaj Villaseca de Arciel (okcidente).
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Encinares de Sierra del Costanazo, okupanta 376 hektarojn, nome 29 % de la teritorio, kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Altos Campos de Gómara, okupanta 1 293 hektarojn, nome 100 % de la teritorio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
En la Censo de Pecheros de 1528 oni registris 16 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​ En la frua dokumento ĝi aperas literumita Portillo, formante parton de la Sexmo de Arciel.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.
Ponto de golfo Hangzhou
Konstruado
La konstruado de la ponto komenciĝis en 2003, la du pontopartoj estis interligataj la 26-an de junio 2007 kaj la ponto estis ztransdonita por la trafiko la 1-an de majo 2008. Ĝi kostis 11,8 miliardojn da juanoj (egalis al ĉ. 1,4 miliardoj da eŭro), kies duonon donis privataj firmaoj de Ningbo. La planado kaj ties efektivigo daŭris entute 10 jarojn. La ĉefarkitekto estis Lin Guoxiang, kiun helpis pli ol 600 divers-fakaj ekspertuloj. La plej grava solvenda problemo estis la 9-metra tajdodiferenco kaj la poroza marogrundo.
Everett (Vaŝingtonio)
Everett (Evret, esperantigite Evereto) estas la administra sidejo kaj plej granda urbo en Kantono Snohomish, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas havenurbo ĉe la orienta bordo de Puĝeta Fjordo, situanta ĉirkaŭ 40 km norde de Seattle, al kies urba aglomeraĵo Evereto apartenas. Laŭ la usona censo en 2000 la urbo havis entute 91 488 loĝantojn, do estis la sesa plej multnombre loĝata urbo en la ŝtato kaj la kvara en Puĝetio. La ŝtata Oficejo de Financa Administrado, pro kresko kaj aneksado, taksis ke la loĝantaro plimultiĝis ĝis 101 100 en 2006.
Evereto havas la duan plej grandan jaĥtejo en la pacifika bordo de Usono. La urbo estas la okcidenta finpunkto de Usona Ŝoseo 2. En Evereto troviĝas la plej granda konstruaĵo (laŭ volumeno: 13,3 milionoj da kubaj metroj) en la mondo, la fabriko kie la firmao Boeing kunmetas siajn aviadilojn 747, 767, 787 kaj 777.
En 1984 oni decidis tie konstrui Hejmhavenon de la usona mararmea floto, "Naval Station Everett". Tiu haveno malfermiĝis en 1992.
Stuhlfelden
Stuhlfelden estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Krepuskaj radioj
Krepuskaj radioj ĉe atmosfera optiko, estas radioj de sunlumo kiu ŝajnas radii el ununura punkto en la ĉielo. Tiuj radioj, kiuj trapasas inter vakuoj inter nuboj aŭ inter aliaj objektoj, estas kolonoj de sunluma aero separataj de pli malhelaj nubombraj areoj. Ties nomo devenas el ties plej ofta okazo dum krepuskaj horoj (tiuj ĉirkaŭ mateniĝo kaj noktiĝo), kiam la kontrastoj inter lumo kaj mallumo estas plej evidentaj.
Krepuskaj radioj estas preskaŭ paralelaj, sed ŝajnas diverĝaj pro la linia perspektivo. Ili ofte okazas kiam objektoj kiaj montopintoj aŭ nuboj parte ombrigas la sunradioj kiel nubokovro.
Ain
Ain [] estas unu el la departementoj de la franca regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi etendiĝas sur kaj havas 619,497 loĝantojn. La ĉefurbo estas Bourg-en-Bresse. Ĝia nomo orignas de la rivero Ain, kiu trafluas ĝin.
Esperante Ain estas Ainio.
Ain enhavas 410 komunumojn.
Geografio
Ain havas landlimojn kun la departementoj Isère, Jura, Rhône, Saône-et-Loire, Savoie, kaj Haute-Savoie.
Villers-le-Sec
Villers-le-Sec estas la nomo de pluraj francaj komunumoj:
Kokomeso
Kokomeso (portugallingve Missa do Galo) estas rakonto de la brazila verkisto Machado de Assis (1839-1908). La rakonto estis unue publikigita en 1894, en la gazeto A Semana ("La Semajno"), kaj poste, en 1899, enigita en la unua eldono de la libro Páginas Recolhidas ("Kunigitaj paĝoj"), kolekto de rakontoj kaj alitipaj tekstoj de Machado de Assis farita de la aŭtoro mem. La rakonto aperis en Esperanto en 2005, en la libro La divenistino kaj aliaj rakontoj, kiu kunigas kvin rakontojn de Machado de Assis modele tradukitajn de Paulo Sérgio Viana.
Kokomeso estas la nomo de la meso okazanta en la Kristnaska vespero, dum la meznokto inter la tagoj 24 kaj 25 de decembro. Tiun nomon oni uzas ĉefe en katolikaj kaj latinaj landoj. En kelkaj lokoj oni ankaŭ ĝin nomas la Meznokta meso.
Roluloj
La rakonto havas du ĉefajn rolulojn, la deksepjara junulo Nogueira kaj la tridekjara virino Conceição. Aliaj roluloj estas la notario Meneses kaj Sr-ino Inácia, respektive edzo kaj patrino de Conceição. La rakonto ankoraŭ prezentas du sklavinojn kaj unu najbaron.
Resumo
Nogueira, deksepjara junulo, transloĝiĝis al Rio-de-Ĵanejro, tiam brazila kortegurbo, por tio, kion li nomas preparaj studoj. Li venas de Mangaratiba, internlanda urbeto, kaj gastiĝis en la domo de la notario Meneses, vidvo de iu kuzino sia kaj nuntempe en dua nupto kun Conceição, ia "sanktulino" rezigninta pri eksteredzeca rilato de sia edzo. Meneses dormas for po unufoje por semajno, dirante iri al la teatro. Ankaŭ loĝas en lia domo Sr-ino Inácia, patrino de Conceição, kaj du sklavinoj.
La rakonto okazas en la vespero de Kristnasko, en 1861 aŭ 1862, kiam Meneses ne estas hejme. Nogueira planas iri kun najbaro al la kokomeso kaj akordis, ke li vekos la kolegon antaŭ ol la meznokto. Li pretiĝas kaj decidas atendi tiun momenton en la antaŭa ĉambro, por foriri sen riski veki la aliajn, kiuj estus dormantaj. Li legas romanon de Dumas, "La tri musketeroj", kiam aŭdas brueton kaj paŝojn. Aperas Conceição, kaj ili kunekigas babiladon plurteman. La babilado kelkfoje iĝas strange intima, subtile intensa, kvazaŭ silente varmega, kaj Nogueira ne plu atentas pri la horo. Tial sekvas, ke lia najbaro frapas la pordon, alvokante lin pro lia malfruiĝo. Ili do interrompas la babiladon kaj Nogueira iras al la meso. En la sekvinta tago, Conceição ŝajnas normala, sen io, kio rememorigus al Nogueira la pasintan nokton.
En la Novjaro li vizitas sian urbeton, Mangaratiba, kaj revenas al Rio-de-Ĵanejro nur en Marto. Tiam li malkovras, ke Meneses mortis pro apopleksio. Neniam refoje li rekontis Conceição kaj sciis, ke ŝin edzinigis la laŭleĝa skribisto de ŝia mortinta eks-edzo. Li ne revizitis ŝin, kaj restis al li la memoro de tiu konversacio en tiu neatendite malkvieta atmosfero.
Sylvie Vartan
Sylvie VARTAN (: Силви Вартан) (naskiĝis en Iskrec, Bulgario) estas franca kantistino kaj aktorino de bulgara kaj armena deveno.
Naskiĝinta en Iskrec, apud la ĉefurbo Sofio, ŝi transloĝiĝis al Francio kune kun la gepatroj kaj frato en decembro 1952. Ŝi debutis kiel aktorino en la filmo Patate (1964). Kvankam ŝi dediĉis sian karieron al kantado, Sylvie Vartan ankaŭ partoprenis en pluraj filmoj.
Kiam ŝi estis 21-jaraĝa, en 1965, ŝi edziniĝis kun la franca kantisto de rok-muziko Johnny Hallyday. Kune ili havis filon, David Hallyday, kiu sekvante la familian tradicion ankaŭ fariĝis kantisto. Johnny Hallyday kaj Sylvie Vartan estis «laŭmoda paro» de sia generacio en Francio, konstante altirante la atenton de la rozkolora gazetaro. Johnny kaj Sylvie eksedziĝis en 1980. Ŝi denove edziniĝis en 1984 kun la usona disk-impresario Tony Scotti.
En 2005 Sylvie Vartan estis nomumita bonvola ambasadorino de Monda Organizaĵo pri Sano.
Ŝiajn plej grandajn sukcesojn kiel kantistino ŝi akiris per la kanzonoj Panne d'essence (Paneo de benzino), Comme un garçon (Kiel knabo), J'ai un problème, je crois bien que je t’aime (Mi havas problemon, mi ja kredas ke mi amas vin), La plus belle pour aller danser (La plej bela por danciri) kaj Irresistiblement (Ne rezisteble). Estas grave noti ke Sylvie, konata kiel bona lingvistino, interpretis kanzonojn en pluraj lingvoj. Ekzemple, ŝia itala versio de Irresistiblement (Irresistibilmente) estis granda sukceso kiam ŝi kantis ĝin por la itala televido en la 70-aj jaroj.
En Francio ŝi daŭre estis la artistino de sia generacio kiu havis plej grandan sukceson kiam ŝi aperigis diskon aŭ faris turneon. En 2004 kaj 2008 ŝi realigis du semajnojn da spektakloj en Palaco de kongresoj de Parizo, elvendante ĉiujn enirbiletojn. En 2009 ŝi realigis turneon tra Francio, Japanio, Turkio, Svislando kaj Belgio.
7978 Niknesterov
7978 Niknesterov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 27-an de septembro 1978 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Krimeo).
Aisne
Aisne [] estas unu el la departementoj de la franca regiono Hauts-de-France. Ĝi etendiĝas sur kaj havas 540,067 loĝantojn. La ĉefurbo estas Laon.
La departemento enhavas 805 komunumojn en 57 kantonoj.
ISO 639-3 x
!xac !xad !xae !xag !xah !xai !xal !xam !xan !xao !xap !xaq !xar !xas !xat !xau !xav !xaw !xay !xba !xbc !xbi !xbm !xbo !xbr !xbw !xbx !xcb !xcc !xce !xcg !xch !xcl !xcm !xcn !xco !xcr !xct !xcu !xcv !xcw !xcy !xdc !xdm !xdy !xeb !xed !xeg !xel !xem !xep !xer !xes !xet !xeu !xfa !xga !xgf !xgl !xgr !xha !xhc !xhd !xhe !xho !xhr !xht !xhu !xhv !xia !xib !xii !xil !xin !xip !xir !xiv !xiy !xka !xkb !xkc !xkd !xke !xkf !xkg !xkh !xki !xkj !xkk !xkl !xkm !xkn !xko !xkp !xkq !xkr !xks !xkt !xku !xkv !xkw !xkx !xky !xkz !xla !xlb !xlc !xld !xle !xlg !xli !xln !xlo !xlp !xls !xlu !xly !xma !xmb !xmc !xmd !xme !xmf !xmg !xmh !xmi !xmj !xmk !xml !xmm !xmo !xmp !xmq !xmr !xms !xmt !xmu !xmv !xmw !xmx !xmy !xmz !xna !xnb !xng !xnh !xnn !xno !xnr !xns !xod !xog !xoi !xok !xom !xon !xoo !xop !xor !xow !xpc !xpe !xpg !xpi !xpm !xpn !xpo !xpp !xpr !xps !xpu !xpy !xqt !xra !xrb !xre !xri !xrm !xrn !xrr !xrt !xrw !xsa !xsb !xsc !xsd !xse !xsh !xsi !xsj !xsk !xsl !xsm !xsn !xso !xsp !xsq !xsr !xss !xst !xsu !xsv !xsy !xta !xtb !xtc !xtd !xte !xtg !xti !xtj !xtl !xtm !xtn !xto !xtp !xtr !xts !xtt !xtu !xty !xtz !xua !xub !xuf !xug !xuj !xum !xuo !xup !xur !xut !xuu !xve !xvi !xvn !xvo !xvs !xwc !xwe !xwg !xwl !xwo !xwr !xxk !xzh !xzm
Alĝera Operdomo
Alĝera Operdomo aŭ Alĝera Operdomo Boualem-Bessaïh estas operejo en Alĝero, Alĝerio. Ĝi estis konstruita en 2016.
Historio
Post interkonsento en 2010, la projekto estis financita de Ĉinio. La konstruado komencis en 2012 kaj la operejo estis inaŭgurita en 2016. La konstruaĵo ricevis la nomon de la diplomato kaj verkisto Boualem Bessaïh.
Niesky
Niesky estas urbo en la pleja oriento de Germanio, tutproksime de la limo al Pollando. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio, post kiam antaŭe ĝis 2008 ĝi estis la administra sidejo de pli malgranda distrikto Niederschlesische Oberlausitz. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Erevana Internacia Filmfestivalo
La celoj de la festivalo estas "prezenti novajn verkojn de la kinoreĝisoroj kaj produktantoj en Armenio kaj eksterlandaj kinoartistoj de armena deveno kaj antaŭenigi kreemon kaj originalecon en la areo de kinearto kaj videarto". Ĉefaj okazaĵoj de la festivalo estas kutime aranĝitaj en kinejo Moskvo. La ĉiujara filmfestivalo "Ora Aprikoto" estis establita en 2004 en Erevano, fare de la fonduso "Ora Aprikoto" por kina disvolviĝo, la armena Unuiĝo de Film-kritikistoj kaj Film-ĵurnalistoj, apogita de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la Respubliko Armenio, la Ministerio de Kulturo de Armenio kaj Bonfara fonduso por Kulturevoluo. Kanad-armena direktoro Atom Egoyan estis nomita prezidanto de la festivalo ekde 2005.
Funkciado
La plej gravaj premioj ĉe la festivalo estas la premioj Ora Abrikoto kaj Arĝenta Abrikoto por trajto, dokumentario kaj armenaj panoramofilmoj.
Tri kategorioj estas reprezentataj en la oficiala konkuro : la filmoj de internacia fikcio, la internaciaj dokumentofilmoj kaj la armenaj filmoj. Ĉiu kategorio premias la plej bonan filmon de la Ora Abrikoto kaj la duan por la arĝentan Abrikoton. La filmoj retenitaj por la konkuro devas esti produktitajn malpli ol du jaroj antaŭ la malfermo de la festivalo.
La Festivalo fokusiĝas la temon de Vojkruciĝo de Kulturoj kaj Civilizoj, kaj havas amason da filmoj reprezentante diversajn naciojn kaj religiojn, kolektive prezentante la riĉecon de la homa travivaĵo.
Vidu ankaŭ
Gjumri:filmoj
Armena kino
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de 'Ora Aprikoto' (Erevana Internacia Filmfestivalo)
(angla) Ora Aprikoto en Internet Movie Database
Noto
1 Aprikoto (Prunus armeniaca) rilatas al naica frukto.
Horst Stowasser
Horst STOWASSER (naskiĝis la ĉe Wilhelmshaven; mortis la  en Ludwigshafen am Rhein) estis germana verkisto kaj anarkiisto.
Biografio
Partojn de sia junaĝo Horst Stowasser pasigis en Argentino, kie li vizitadis lernejon kaj kontaktiĝis kun la historia anarkiismo, engaĝiĝis politike kaj plurfoje estis arestita. Post sia abiturienta ekzameno en Argentino li komencis studadon de agronomio kaj romanistiko en Germanio. Li faris plurajn mondvojaĝojn kaj ekligis tiumaniere kontaktojn ĉirkaŭ la tuta terglobo.
En Germanio li fondis en 1971 la anarkiisman centrejon por dokumentado en Wetzlar, poste renomita AnArchiv kaj troviĝanta nuntempe en Neustadt an der Weinstraße. Ĝi proponas ampleksan kolekton de dokumentoj, periodaĵoj kaj literaturo pri la anarkiismo kun ĉefa emfazo je germanlingvaĵoj.
Rubiales
Rubiales [ruBJAles] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Horst Stowasser
Biografio
En 1985 li publikigis libron, en kiu li proponis novan formon de “projekta anarkiismo”. Tiu tielnomata Projekt A celis ankri liberecanajn projektojn en la ĉiutaga vivo de malgranda urbo. Tiun ideon oni ekrealigis praktike ekde 1989. En Neustadt an der Weinstraße, kie Stowasser mem kunlaboris, kaj ankaŭ en du pliaj lokoj kaj eksterlande oni komencis la realigadon. Post krizo meze de la 1990-aj jaroj oni nun laboras ene de diskutprocezo je la pludaŭrigo de la projekto. Stowasser plu loĝis tie kaj konstruis loĝan kaj vivan projekton, en kiu oni celis loki ankaŭ la AnArchiv.
Rubiales
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 21 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj. Rubiales estas unu el la sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Horst Stowasser
Pensado
Horst Stowasser pledis por projektorientita laboro kaj ne por iu el la teoriaj tendencoj de la anarkiismo. La “projektanarkiismo” celis krei labor- kaj loĝeblecojn en kolektiva memadministrado. En la loĝurbo de Stowasser, Neustadt, ekzistis antaŭ la krizo de la projekto meze de la 1990-aj jaroj 14 memadministrataj entreprenoj, el kiuj proksimume duono ĝis hodiaŭ travivis kaj estas kunigitaj en la “Werk Selbstverwalteter Projekte und Einrichtungen” (WESPE) [Instituto de Memadministrataj Projektoj kaj Establoj]. “Oni provas konstrui kaj kunretigi memadministratajn, nealcentrigitajn, ekologiajn kaj liberecanajn strukturojn, kiuj efikas ekonomie, kulture kaj politike”. La lasta projeko estis la memadministrota plurgeneracia loĝprojekto Eilhardshof en la Mietshäuser Syndikat [sindikato de ludomoj], administrota kiel konstruaĵmonumento kolektive en komuna proprieto kaj konsistonta krom el komunaj ĉambroj ankaŭ el unuopaj loĝejoj. Ĝi estis financita per rektaj kreditoj, sed devis anonci nesolventecon en aŭgusto 2010.
Rubiales
Geografio
Rubiales estas sur tre montara areo je 1 167 msm, tre malfacile komunikebla tra Bezas kaj Gea de Albarracín oriente al Teruelo nur farante ĉirkaŭojn kaj suden al Tormón.
Historio
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 42 loĝantoj.
Meno Burg
Meno Burg (naskiĝis la 1789 en Berlin; mortis la 26-an de aŭgusto 1853 tie), ankaŭ respekteme nomita la Judenmajor (juda majoro), estis la unua kaj dum longa tempo la unusola prusa staboficiro de juda kredo. Li estis reĝa prusa majoro de la artilerio kaj instruisto de la unuigita artilerio- kaj inĝeniero- lernejo. Burg atingis la plej altan rangon, kiun atingis judo en la prusa armeo de la 19-a jarcento. Tamen estas lia kariero pruvo por la diskriminacio de la judoj en la prusa ŝtatservo.
Li estis viktimo de ĥolero-epidemio en Berlino. Je la 29-a de aŭgusto 1853 li estis entombigita kun ĉiuj militaj honoroj en la juda tombejo je Schönhauser Allee. Ĉeestis pli ol 60.000 personoj.
1344
En la jaro 1344 post Kristo okazis, interalie:
Asocio kontraŭ bestofabrikoj
Asocio kontraŭ bestofabrikoj estas protekta asocio pri bredado. Oni trovas tiajn asociojn en Svisujo kaj en Aŭstrio.
Asocio kontraŭ bestofabrikoj en Svisujo
La svisa asocio kontraŭ bestofabrikoj nomiĝas en germana lingvo "VgT Verein gegen Tierfabriken"-n. La svisa asocio kontraŭ bestofabriko, fondita la 4-an junio 1989, eldonas hodiaŭ magazinon kun eldonkvanto de 643,000 ekzempleroj en jaro 2010, ekde 18 jaroj. La svisa magazino de 18-a jarvolumo, numero 2, de junio 2010 en germana lingvo havas 39 paĝojn.
Asocio kontraŭ bestofabrikoj en Aŭstrio
La asocio, fondita en jaro 1992, estas separata asocio kaj ne kunlaboras kun la svisa asocio. La ascocio volas postuli bestorajtojn. La magazino de tiu asocio nomiĝas "bestoprotektadon konsekvencan", en germana lingvo:  Tierschutz konsequent(-n). La 3 magazinoj pro jaro havas la eldonkvanton de 25,000 ekzempleroj.
Villers-le-Sec (Haute-Saône)
Villers-le-Sec estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kazuya Igarashi
Kazuya Igarashi (五十嵐 和也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Yokogawa Electric.
Billings (Montano)
Billings estas urbo en subŝtato Montano situanta en la sud-centra parto de Usono, kaj la kantona sidejo de la kantono Yellowstone. Oni nomumis la urbon pri Frederick H. Billings, prezidento de la Norda Pacifika Fervojo. Tra la urbo fluas la Rivero Yellowstone.
Situo
Billings situas en valo, rivero preterfluas.
Historio
Pli frue indianoj loĝadis tie. En 1806 eŭropano William Clark vojaĝis tra la regiono. Billings estis fondita en 1877. En 1882 la alveninta fervojo portis evolueblecon. Poste la urbo tiel kreskis, ke ĝi ekhavis la loknomon "La Magia Grandurbo" pro la magia evoluo. Inundo okazis en 1937. Post la 2-a mondmilito Billings iĝis financa, medicina kaj kultura centro en la regiono.
Klimato
En somero la temperaturo pliiĝas ĝis 38 °C, dum vintro malpliiĝas al la forstopunkto, tiam foje neĝas.
Familie Benthin
Familie Benthin estas orientgermana filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Slatan Dudow. Familie Benthin estis originale filmita en la germana lingvo. Rilate sian ĝenron, Familie Benthin estas rigardebla kiel trilero pri la vivo de du kontrabandantaj fratoj.
En la filmo interalie aperas la aktoro Werner Pledath.
La filmo havas entutan daŭron de 98 minutoj. Ĝi ricevis tre moderan sukceson sed estas nun interesa dokumento pri tiu periodo de la malvarma milito.
Zonopluredro
Zonopluredro estas konveksa pluredro ĉe kiu ĉiu edro estas plurlatero kun punkta simetrio aŭ, ekvivalente, simetrio sub turnadoj tra 180°.
Ĉiu zonopluredro povas ekvivalente esti priskribita kiel la sumo de Minkowski de aro de segmentoj en tri-dimensia spaco, aŭ kiel la tri-dimensia paralela projekcio de pli alte dimensia hiperkubo.
Pli ĝenerale, en ĉiu dimensio, la sumo de Minkowski de segmentoj formas hiperpluredron nomata kiel zonohiperpluredro.
Zonopluredroj kiuj kahelas spaco
La originala motivado por studantaj zonopluredroj estas tio ke la figuro de Voronoi de ĉiu krado formas konveksan uniforman kahelaron de eŭklida 3-spaco en kiu la ĉeloj estas zonopluredroj. Ĉiu zonopluredro tiel formita povas kaheli 3-dimensian spacon kaj estas unueca paralelopluredro. Ĉiu unueca paralelopluredro estas kombina ekvivalento al unu el kvin specoj: kubo, seslatera prismo, senpintigita okedro, romba dekduedro, rombo-seslatera dekduedro.
Zonopluredroj de sumoj de Minkowski
Estu {v0, v1, ...} kolekto de tri-dimensia vektoroj. Kun ĉiu vektoro vi oni povas asociigi strekon {xivi|0≤xi≤1}. La sumo de Minkowski {Σxivi|0≤xi≤1} formas zonopluredron, kaj ĉiu zonopluredro kiu enhavas la fonton (0,0,0) povas esti prezentita en ĉi tiu formo. La vektoroj de kiuj la zonopluredro estas formita estas ĝiaj generiloj. Ĉi tiu difino de zonopluredroj povas facile esti ĝeneraligita al pli altaj dimensioj, donante zonohiperpluredrojn.
Ĉiu latero de zonopluredro estas paralela al almenaŭ unu el la generiloj, kaj havas longon egalan al sumo de longoj de generiloj al kiu ĝi estas paralela. Pro tio, per elekto de aro de generiloj sen paralelaj paroj de vektoroj, kaj per elekto de ĉiuj vektoroj de egala longo, oni povas formi egallateran versio de ĉiu kombina speco de zonopluredro.
La sumo de Minkowski de du zonopluredroj estas la alia zonopluredro, generita per la unio de la generiloj de la du donitaj zonopluredroj. Tiel, la sumo de Minkowski de kubo kaj senpintigita okedro estas la granda rombokub-okedro, la sumo de Minkowski de la kubo kaj la romba dekduedro estas la senpintigita romba dekduedro, de la sumo de Minkowski de la kubo, senpintigita okedro kaj romba dekduedro estas senpintigita malgranda rombokub-okedro.
Specoj de zonopluredroj
Zonopluredro estas simpla se tri edroj kuniĝas je ĉiu vertico.
Per elekto de aro de vektoroj kun alta grado de simetrio, oni povas formi zonopluredron kun same multaj simetrioj. Ekzemple, se generiloj estas egale spacita laŭ ekvatoro de sfero, kaj ankaŭ la alia paro de generiloj estas tra la polusoj de la sfero, la rezultanta zonopluredro estas prismo kun regulaj 2k-lateroj kiel bazoj: kubo, seslatera prismo, oklatera prismo, deklatera prismo, dekdulatera prismo, kaj tiel plu. Noto ke ĉi tie ĉiuj generiloj estas en paralelaj paroj, kaj do duonon el ili eblas forigi. Tiam la zonopluredro havas je (0,0,0) ne centron sed verticon, sed ĝi estos same simetria, kvankam la simetriaksoj estos jam ne tra (0,0,0) sed tra la nova centro de la zonopluredro.
Generiloj paralelaj al la lateroj de okedro formas senpintigitan okedron, kaj generiloj paralelaj al la longaj diagonaloj de kubo formas romban dekduedron.
Du katalanaj solidoj estas zonopluredroj:
Aliaj kun ĉiuj rombaj edroj:
Sekco de zonopluredroj
Ne estas ĝenerale vero ke ĉiuj du pluredroj havas sekcon en ĉiun la alian samvolumenan pluredron (vidu en hilberta tria problemo). Tamen ĉiuj du zonopluredroj de egala volumenoj povas esti sekcita unu en la alian.
Eksteraj ligiloj
Zonotop
Vale do Sol
Vale do Sol estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 11.077 loĝantojn en 2010.
Ossago Lodigiano
Ossago Lodigiano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cavenago d'Adda, San Martino in Strada, Massalengo, Mairago, Villanova del Sillaro, Brembio kaj Borghetto Lodigiano. Kristanisma patrono de la komunumo estas la ĝemelaj sanktuloj Gervasio kaj Protasio, kiuj memortago sekve estas la komunuma festotago la kvaran dimanĉon de oktobro.
Sankt Martin bei Lofer
Sankt Martin bei Lofer estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lockheed U-2
La Lockheed U-2 [jutu] estas kunhoma, unusideja spionaviadilo de la usona flugarmeo. La aviadilo flugas en alto de 21.000 metroj - sendepende de la vetero, tage kaj nokte - kaj kolektas datenojn por usono kaj ties aliancanoj.
La interna nomumo de la aviadilo estis CL-282 Aquatone, sed oni bezonis oficialan nomon. de szüksége volt egy hivatalos katonai elnevezésre is. Tio venis el la angla utility. Ĉra la nomo U-1 kaj U-3 estis jam okupitajm restis la nova nomo U-2. La karesnomo de la avio iĝis "Dragon Lady", drakledio.
Ĉar la aviadilo iĝis iaspeca motora glisaviadilo, estis tre malfacile flugi kaj alteriĝi kun ĝi. Pro la alta alteco de la flugo, la piloto devis uzis skafanderon (kun oksigena botelo) kaj flugi en rapidzono de 8km/h. Se ĝi tro rapide flugis, proksimiĝis al la transsonan zonon, se tro malrapide flugis, povis fali tro la maldensa aero (malforta levforto).
La U-2 ricevis novan povejon General Electric F-118-101 en 1998, kiu estis pli pelaĵ-ŝpara, malpleza kaj pli forta, ol la antaŭa povejo.
La U-2 projekto ekis en la 1950-aj jaroj, kiam CIA tre bezonis skoltajn datenojn pri kontraŭulaj ŝtatoj. Por eviti interkapton de kontraŭulaj ĉasaviadiloj, Pentagon donis liberan vojon por ellaboro de specifa spiona aviadilo.
La aviadilo estis dezajnita kaj konstruita de Lockheed, sub la gvido de inĝeniero Kelly Johnson. U-2 komencis skoltoperadon en 1955. Ĉefaj celoj de skoltoperado estis Sovetunio kaj Ĉinio, Kubo.
La apero de ter-aeraj kaj aerdefendaj teknologioj ebligis interkapton de U-2. La 1-an de majo 1960, Soveta Aerdefenda Forto interkaptis U-2, kiu estis flugita de piloto Francis Gary Powers. En 1962 oni pafis sekvan U-2 super Kubo (piloto Rudolf Anderson). danke al skoltoperado de U-2 super Kubo, Usono trovis sovetajn misilbazojn en Kubo, kiuj provokis konflikton inter Usono kaj Sovetunio.
Charles Texier
Félix Marie Charles Texier (n. la 22-an de aŭgusto 1802, Versailles - m. la 1-an de julio 1871, Parizo) estis franca historiisto, arkitekto kaj arkeologo. Texier publikigis kelkajn signifajn verkojn pri personaj vojaĝoj tra Malgranda Azio kaj Mezoriento. Ĉi tiuj libroj inkluzivis priskribojn kaj mapojn de antikvaj lokoj, raportojn pri regiona geografio kaj geologio, priskribojn de artaĵoj kaj arkitekturo, ktp.
En 1840 li iĝis vicprofesoro pri arkeologio ĉe la Collège de France, kaj en 1845 translokiĝis al Alĝerio kiel ĝenerala inspektoro de publikaj konstruaĵoj. En 1855 li estis elektita al la Académie des Inscriptions et Belles-Lettres.
78221 Leonmow
78221 Leonmow estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Leon Mow (1919–2002),, aŭstrala filantropo kun granda intereso por la astronomio. En 1990 li donacis situejon de malhela ĉielo al la Astronomia Societo de Viktorio (ASV), por ke aliaj povu dividi lian pasion. La ASV organizas tie plurajn frestojn de la steloj ĉiuj jaroj.
Beqasoor
Beqasoor estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de K. Amarnath. Beqasoor estis originale filmita en la hindia lingvo. Rilate sian ĝenron, Beqasoor estas rigardebla kiel drama filmo. Ĝi temas pri simplanima juna virino, kiu suferas pro la rivaleco inter sia estonta edzo kaj konspirema bofrato.
En la filmo interalie aperas la aktoro Madhubala.
Negativo (fotado)
Negativo en fotografio estas bildo en kiu la kolortonoj reprezentas la malan kolortonon kompare kun tiuj de la reala fotita objekto, aŭ kompare kun tiuj de la pozitiva bildo; speciale, sur nigra-blanka bildo la helaj partoj aperas malhele, kaj inverse.
Drienov
Drienov (hungare Somos [ŝomoŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Negativo (fotado)
Do, en negativo, la areoj helaj aŭ travideblaj reprezentas la malhelajn kolortonojn de la originalo, kaj la areoj opakaj aŭ malhelaj reprezentas la helajn kolortonojn de la originalo. Simile al grizaj kaj nigro-blankaj kontraŭoj, en negativo ankaŭ la ceteraj koloroj aperas kontraŭaj al la originalo aŭ pozitiva bildo. →
Drienov
Situo
Drienov situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj aŭtovojo Košice-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 14 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1238, poste en la sekva jaro laŭ tiama hungara ortografio "Sumus". Ekde 1284 la loko iĝis doganprena vilaĝo kaj okazis ankaŭ bazaradoj. En 1427 10 familioj pagis impostojn. En 1449 la husanoj venkis la hungarojn. En 1575 la turkoj okupis kaj tuj detruis la fortikaĵon, tamen la vilaĝo evoluis kaj iĝis kampurbo. En 1787 845 vilaĝanoj loĝis en 112 domoj, en 1828 1055 vilaĝanoj en 140 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Somos 1421 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemešany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Drienov 2050 homoj, (2011 slovakoj).
Negativo (fotado)
Sinonimaj esprimoj estas: negativa bildo, kaj negativa kopio.