cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rivera eŭkalipto
Regenerado kaj disvastiĝo
La femalaj partoj de la floro, la ovarioj, estas enhavitaj en ovarioĉambroj. Tiuj ĉambroj estas disigitaj per disko de la receptaklo enhavanta la masklajn partojn. De la pinto de la ovarioj, strukturo nomita la stiluso leviĝas por formi la stigmon.
Dum florado, poleno de la anteroj povas fali sur la stigmon. Tiu foje kondukas al memfekundiĝo, kvankam la stigmo ne iĝas akceptema ĝis post kelkaj tagoj la operkulo estis dekroĉita per la vastigintaj stamenoj, kaj la poleno de la floro jam estis liberigita. Fekundigo tial okazos kun aliaj floroj sur la sama arbo aŭ aliaj floroj sur malsama arbo. Insektoj, birdoj, kaj malgrandaj mamuloj helpas por la polenado de aliaj floroj.
Semado dum la inunda sezono malhelpus sekigadon de la semo, kio estas la ĉefa kaŭzo de la malsukceso de semoreproduktado. Malgraŭ tiu ŝajna evolua avantaĝo de la specio vivanta apud akvofluoj por eviti semosekigadon, multaj semoj estos produktitaj ene de river-eŭkalipta arbaro antaŭ ol ili atingas sian reproduktantan fazon. Senarbejo en la arbaro devas esti havebla por la ĝermita semo por ricevi adekvatan sunlumon.
Kultivado
La rivera eŭkalipto facile ĝermas kaj de freŝa semo kaj de semo stokita en malvarmetaj cirkonstancoj. Ĝi rapide iĝas rezistema kaj povas kontraŭstari aridan periodon eĉ dum ĝi kreskas en arbidtuboj. Ĝi konstituas elstaran bonsajon kaj facile rekreskos kaj de la bazo kaj de dormantaj burĝonoj.
Uzado
La rivera eŭkalipto havas brilan ruĝan lignon, kiu povas varii ekde hele rozkolora ĝis preskaŭ nigra, depende de la aĝo kaj veterdisfalo. Ĝi estas iom rompebla kaj estas ofte kontraŭfibra, malfaciligante prilaboradon. Tradicie uzita en putradorezistemaj aplikaĵoj kiaj palisoj, barilofostoj kaj ŝpaloj, pli ĝuste ĝi estas aprecita en metiomeblaro por ĝia sensacia intense ruĝa koloro kaj tipa acereca lignoteksturo.
Ĝi bezonas zorgeman selektadon ĉar ĝi emas esti tre reaktiva al ŝanĝoj de humideco kaj multe moviĝema dum ĝi estas uzita. Ĝi estas tre malmola, densa (proksimume 900 kg/ m3), povas preni bonan poluradon kaj ĉiziĝas bone. Ĝi estas populara ligno por lignotornistoj, precipe se ĝi estas aĝa kaj bonmatura.
Ĝi ankaŭ estas populara por uzo kiel brulligno. En Viktorio kaj Novsudkimrujo signifaj kvantoj da brulligno originas de rivera eŭkalipto en la Barmah-arbaro.
La ligno produktas bonan lignokarbon, kaj estas sukcese uzitaj en Brazilo por fero kaj ŝtalproduktado. Krome, tiu fabrikejo estas uzita por abelbredado en Brazilo, Maroko kaj Aŭstralio. Freŝdate, ĝi estis uzita por produkti ferdekojn ( patagonia "ĉerizujo" ) kaj lignajn plankojn ( anda "ĉerizujo" ).
Ĝi estas unu el la plej vaste plantitajn eŭkaliptoj en la mondo (5 000 km² da plantejoj). Plantejoj okazas en Argentino, Arizono, Brazilo, Burkino, Kalifornio, Egiptujo, Kenjo, Maroko, Niĝerio, Pakistano, Senegalo, Sieraleono, Hispanujo, Srilanko, Sudano, Tanzanio, Urugvajo, kaj Zimbabvo.
La areoj de signifo al homoj de rivera eŭkalipto inkludas agrikulturajn, ekologiajn, kulturajn, kaj distrajn aspektojn. La rapideco de kresko de la arbo igas ĝin utilan lignoproduktanton. Abelistoj ankaŭ uzas la florojn de la arbo por mieloproduktado. Rivera eŭkalipto estas grava en apogado de la ekologio de sia vivejo kaŭze de disponigado de nutraĵo, kaj ŝirmo por reproduktado.
Kulture, la specio estas ikoneca parto de Aŭstralio. Ĝiaj folioj ekaperis sur aŭstraliaj poŝtmarkoj kaj estas vaste rekonitaj pro la vasta river-eŭkalipta arealo. La uzo de la akvovojoj por distro ankaŭ okazas ene de la vivejo de la rivera eŭkalipto, denove kaŭze de ties fundamenta ligo al akvofluoj kaj riverebenaĵoj. Distro varius kun la sezono.
Bildo de la Proklamarbo, festante la centjaran jubileon de la fondiĝo de Suda Aŭstralio, estis gravurita por poŝtmarko en 1936.
Barking
Barking estas areo de orienta Londono, Anglio, kaj formas parton de la London Borough of Barking and Dagenham. Ĝi estas ĉe 14.2 km oriente de Charing Cross kaj estas unu el 35 ĉefaj centroj identigitaj en la Londona Plano. Ĝi estis historie setlejo de fiŝkaptistoj kaj de kamparanoj en la kantono Essex kaj formis iaman paroĥon. Ties ekonomia historio estas karakterizata de ŝanĝo al merkata ĝardenado, kaj industria disvolviĝo en la sudo apuda al la Rivero Tamizo. La fervoja stacio malfermiĝis en 1854 kaj estis servigita de Metroo de Londono ekde 1908. Kiel parto de la ĉeurba kresko de Londono en la 20a jarcento, Barking ege etendiĝis kaj pliiĝis laŭ loĝantaro, ĉefe pro la disvolviĝo de la Londona Municiparo ĉe Becontree en la 1920-aj jaroj, kaj ĝi iĝis municipa borough en 1931. Ĝi formis parton de la Granda Londono ekde 1965. Aldone al ties etendo kaj al malalta loĝdenso, la urba centro formas grandan areon kaj komercan distrikton, nune fokuso por regenerado. La iamaj industriaj areoj sude estas redisvolvigitaj kiel Barking Riverside.
Pont-à-Mousson
Pont-à-Mousson estas urbo de nordorienta Francio, ĉefurbo de la departemento Meurthe-et-Moselle, en la regiono Loreno situas egaldistance de Nancio kaj Metz rande de la rivero Moselle (Mozelo).
Historio
Karolo la 4-a kreis la markizujo de Pont-à-Mousson en 1354. Li konstruigis ŝtonan ponton kiel en Prago.
Esperanta vivo
Tie naskiĝis i.a. fama sciencisto kaj esperantisto, Louis Camille Maillard.
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 10 voĉdonojn (0,33% de voĉoj) en 2004, 5 voĉdonojn (0,17% de voĉoj) en 2009 kaj 9 voĉdonojn (0,28% de voĉoj)en 2014.
Tutoniŝo
Tutoniŝo (Tutonish) estas internacia planlingvo proponita en 1902 de usonano Elias Molee. Ĝi estas publikigita en aliaj formoj, kaj praformoj kaj postformoj, kiel Alteutonik, inter la 1880-a kaj 1910-a jardeko. Molee naskiĝis en Muskego, Viskonsino en 1845. Liaj gepatroj estis naskitaj en Norvegio, kaj studis en Universitato de Wisconsin.
Kvankam la projekto estas datita de 1902, li laboris multajn jarojn antaŭe pri la projekto kaj publikigis antaŭe la bazojn de la lingvo. Germanic-English, ankaŭ skribita Germanik English, “German-Angla”, estis pra-formo de Tutonish, proponita de Molee en 1888. En 1911 li reformis la lingvon kaj nomis ĝin Allteutonish, Altutonish aŭ Allteutonish. La fina versio aperis en 1915.
La aŭtoro proponis Tutoniŝon kiel angla-germana "unuiga lingvo". Li vere intencis ĝin kiel eko de nova patrolingvo de germanfamiliparolantaj landoj, ne ekzakte internacia lingvo. Tutonish estas zona naturalisma planlingvo kaj la aŭtoro estis klare influita de Giuseppe Peano, sed ne bazigis sian lingvon sur la latina, sed sur la germanfamilianaj. Eble laŭ la tiamaj rasismaj ideoj, li kreis en supereco de la germana kulturo. Sed tamen, li ankaŭ verkis inter-"romanidan" version de sia lingvo por esti uzata inter "romanidoj" (latinidparolantoj).
Ĝi havas fonetikan prononcon, simpla gramatikon bazitan iomete sur tio de la angla, la ĝermana versio havas preskaŭ-pan-Teutonikan vortprovizon, la "romanida" versio havas latindevenajn vortojn.
Ekzemploj
Patro nia inter-germana:
Patro nia inter-romanida, kiu inkluzivis latindevenajn vortojn:
Nombroj (1-10): een, tvo, tri, fir, fem, ses, syv, ot, ni, ti.
Ekzemplo de versio Altutonish (sen traduko): Ein union spiek, makn up ov deuch, english, skandinavish and hollandi, for to agenfererein al tutonish folka into ein spiek mitin feivti jiera.
Bibliografio
Ĉiu verko estas skribita de Molee.
Monterotondo
Monterotondo estas komunumo de Italio.
Helikeo (apartigilo)
La gloso Helikeo aŭ Helike kiu devenas el greka Ἑλίκη povas signifi la jenajn :
Radějovice
Nomon Radějovice havas pluraj setlejoj:
aŭ partoj de municipoj:
La Demajagua
La Demajagua estis sukerfabrikejo en Kubo, ĉe la golfo de Guakanajabo, en Manzanillo kie Carlos Manuel de Céspedes, posedanto de la sukerfabrikejo, ekigis la sendependecon disde Hispanio la 10-an de oktobro 1868, deklarante la sendependecon de la Patrio, subtenata de centoj da homoj en Manzanillo, precipe liaj liberigitaj sklavoj. En tiu ĉi loko montriĝis la unua trikolora flago de Kubo, kudrita de Candelaria Acosta. Ĉi tiu loko nuntempe estas Muzeo de la Nacia Parko La Demajagua, kaj deklarita Nacia Monumento la 6-an de junio 1978, kaj estas konsiderata kiel unu el la plej elstaraj lokoj de Kubo el historia signifo.
Nuntempe La Demajagua ankaŭ estas malgranda vilaĝo kiu apartenas al la urbo Manzanillo, provinco Granma, ĉirkaŭata de montaro.
Kontrakto de Schönbrunn
La Kontrakto de Schönbrunn (france: Traité de Schönbrunn de 1805) estis subskribata la 15an de decembro 1805 inter Prusujo kaj Imperio Francujo en Palaco Schönbrunn.
Kiel sekvo de la venko de Napoléon Bonaparte je la Batalo de Austerlitz fine de la Tria Napoleona Milito la prusa sendito Christian von Haugwitz devis subskribi tiun ĉi kontrakton, kiun Reĝo Frederiko Vilhelmo la 3a de Prusujo tamen ne akceptis.
Laŭ la kontraktoteksto Duklando Berg, kiu lige kun la aliĝo al la Rejna Ligo malmultajn monatojn poste estis rangaltigota al Grandduklando Berg, ricevis la prusajn landopartojn sur la dekstra flanko de la Rejno, apartenantaj al Duklando Kleve, Francujo la svisan Neŭŝatelo, kaj Bavarujo Princlandon Ansbaĥo-Bajreŭto. Prusujo ricevis por tio pretendecon pri Elektprinclando Hanovrio, kiu tiam ankoraŭ estis ligita kun Anglujo en persona unio.
Prusujo aniĝis per la kontrakto al la Napoleona aliancosistemo.
La kontrakto prezentis nur pretervivan interan solvon, jam la Kontrakto de Parizo el 1806 kaŭzis pluan potencoŝanĝon favore al Francujo.
Sebastian Kurz
Sebastian KURZ (naskiĝinta la  en Vieno) estas aŭstra politikisto. En la 18-a de decembro 2017 li ekestis federacia kanceliero de Aŭstrio. En la 27.5.2019 li suferis mocion de demisio pro skandaloj prividea koncerne la vickancelieron Heinz-Christian Strache kaj unu tagon poste li malekkancelieris. Posteuloj provizoraj liaj estis Hartwig Löger kaj Brigitte Bierlein ĝis la reestiĝo kanceliera propra en la 7.1.2020. La 9-an de oktobro 2021 li demisiis pro riproĉo de subaĉetado kaj proponis Alexander Schallenberg kiel posteulon. En la 2.12.2021 li deklaris kompletan retiriĝon el politiko.
Filipov (Česká Kamenice)
Filipov estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Česká Kamenice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Česká Kamenice. Estas ĉi tie registritaj 33 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sebastian Kurz
Kariero
Post abiturienta ekzameno pasigita en 2004 ĉe Gymnasium Erlgasse (Vieno) kaj soldata servo (ĝis 2005) li iĝis landa ĉefo de la Junulara frakcio de ÖVP inter 2008 kaj 2011. Ekde 2009 li estis federacia estro. Deputito ĉe la parlamento landa de Vieno kaj membro de la viena komunuma konsilantaro li estis en 2010-2011. Deputito ĉe Nacia Konsilio li iĝis en la 29.10.2013 (ĝis 16.12.2013). En la 1.3.2014 li iĝis ministro pri Eŭropaj aferoj, integrigo kaj eksteraj aferoj. Federacia ministro pri eŭropaj kaj internaciaj aferoj li estis estinta inter la 16.12.2013 kaj la 28.2.1014. Antaŭe li deĵoris kiel ŝtata sekretario en la Ministerio pri internaj aferoj. La vickancelierecon tamen transprenis je la volo de Kurz en la 17.5.2017 Wolfgang Brandstetter.
Filipov (Česká Kamenice)
Filipov situas en katastra teritorio Česká Kamenice kun areo 5,62 km² kaj Dolní Kamenice kun areo 5,08 km².
Sebastian Kurz
Kariero
Ekde la 7.1.2020 li formis la duan kabineton; unu ministro lia estas ekde januaro 2021 la ekonomikisto Martin Kocher.
Filipov (Česká Kamenice)
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1787.
Mount Pleasant (Nov-Jorkio)
Mount Pleasant estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj al la kantono Westchester. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sânpetru Mic
Sânpetru Mic (sinpetru mik) (hungare: Kisszentpéter, germane:Klein-St.-Peter) estas vilaĝo en Rumanio norde de Timișoara. En 1910 ĝi havis 643 loĝantojn (germanoj); en 1992 546 (rumanoj, 33% hungaroj, 7% germanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1843. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Variaş.
Komunumoj pri Sankta Petro en la Hungara reĝlando
La tabelo prezentas nur la komunumojn el Transilvanio, la ceterajn vidu: Detrekőszentpéter!
Brjanka
Brjanka estas urbo de Ukrainio. Ĝi situas en la Luganska provinco, la plej orienta parto de la ŝtato, kaj ekde 2014 troviĝas en la internacie neagnoskata separatisma teritorio memnomata Luganska Popola Respubliko. Fine de en la urba komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sándor Ferenczi (psikiatro)
Sándor Ferenczi [ŝAndor ferenci], kiu naskiĝis la 7-an de julio 1873 en Budapeŝto, mortis la 22-an de majo 1933 en Budapeŝto, estis hungara psikoanalizisto. Li naskiĝis kiel filo de Baruch (Bernát) Fränkel (post 1879 Ferenczi) kaj de Rosa Eibenschütz. Lia patro hungarigis la nomon de Fränkel al Ferenczi.
Oni konsideras Ferenczi kiel unu el la plej produktivaj kaj kreivaj disĉiploj de Sigmund Freud.
Li akiris diplomon en Vieno, kie li iĝis disĉiplo de Freud.
Haŭstorio
En botaniko, haŭstorio aŭ suĉradiko aŭ suĉhifo, estas la alpendaĵo aŭ parto de parazita fungo (la hifa pinto) aŭ de la radiko de parazitplanto (kiel ekzemple la orobankacoj aŭ la visko) kiu penetras la histon de la gastiganta planto kaj prenas nutraĵojn de ĝi. Haŭstorioj ne penetras la ĉelmembranojn de la gastiganto.
Fungoj en ĉiuj gravaj taksonoj formas haŭstoriojn. La haŭstorioj alprenas plurajn formojn. Ĝenerale, penetrante, la fungo pliigas la surfacareon en kontakto kun la gastiganta ĉelmembrano liberigante enzimojn kiuj malkonstruas la ĉelan parieton, ebligante pli da movado de organika karbono de gastiganto al fungo. Tiel, insekto gastigante parazitfungon kian ekzemple Cordyceps povas esti konsiderata kiel estanta "manĝata ekde sia interno eksteren" kiam la haŭstorioj disvastiĝas en ĝi.
Funkcia interŝanĝo okazas ene de la haŭstoria komplekso. La gastiganto liveras organikan karbonon al la fungo, kaj la metabola agado ene de la komplekso estas sufiĉe pli granda ol ekster ĝi. La karbono de la gastiganto estas absorbata per la fungo, kaj transportata al la resto de la talo. La gastigantplanto ŝajnas esti funkcianta laŭ signaloj de la fungo kaj la komplekso ŝajnas esti sub la kontrolo de la invadanto.
La haŭstorio povas esti de micelia aŭ de radika formo.
16709 Auratian
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al "Sankta Aŭracian" (ĉeĥe: Svatý Auracián), iama patrono de České Budějovice ekde 1670. Laŭ legendo, li estus romia soldato vivinte en la 2-a aŭ 3-a jarcento, ekzekutita pro sia kristana fido. Origine entombigitaj en la Katakombo de Sankta Kalisto en Romo, liaj restaĵoj estis translokitaj en Bohemion en 1634. La asteroido estis nomita okaze de la 750-jara jubileo de la urbo.
Filipov
Nomon Filipov havas pluraj setlejoj:
Antakya
Antakya (انتاكيّة), kiu dum la antikva epoko nomiĝis Antioĥio, estas urbego en la pleja sude de Turkio kaj ĉefurbo de la provinco Hatay. Ĝi havas la geografiajn koordinatojn 36° 12' norde kaj 36° 09' oriente.
Historio
Antakya dum la antikva epoko de la imperioj de grekoj kaj romianoj nomiĝis Antioĥio kaj estis unu el la plej signifaj metropoloj. Interalie, ĝi iĝis la urbo de unu el la plej fruaj kaŝaj kristanaj komunumoj, kaj menciiĝas multloke de la Nova Testamento. Ankaŭ post la disfalo de la Romia Imperio, la urbo restis unu el la kvin plej gravaj urboj de la Bizanca Imperio. Dum la 6-a jarcento, ĝi tre suferis je granda tertremo kaj estis komplete detruita kadre de islama konkero, kaj ekde tiam ne reatingis sian antaŭan signifon. Jen nur plej koncizaj faktoj: pli detale la antikva kaj mezepoka historio de la urbo legeblas en la artikolo pri Antioĥio.
Ekde la jaro 1517 la urbo estis parto de la Osmana Imperio. Post kiam la imperio disdividiĝis post la Unua Mondmilito, la armeo de Francio okupis Antakya kaj la najbaran, intertempe pli grandan, urbon İskenderun. Dum la jaro 1923, la franca armeo ricevis oficialan peton garantii la sekureon de Sirio kaj la du urboj. Kvankam la tuta regiono administriĝis en Damasko, Antakya konsideriĝis aŭtonoma teritorio. Samkiel en aliaj regionoj de la nuna ŝtato Turkio, ankaŭ ĉi tie populariĝis la turka politikisto Mustafa Kemal Atatürk. Laŭdire estis li, kiu donis al la regiono la nomon Hatay, laŭ antikva hitita princejo.
Loĝantaro
Nuntempe proksimume 155.000 loĝantoj vivas en Antakya. La rivero Orontes dividas la urbon al malnova zono pli proksima al la montaro, kaj al nova zono pli malsupra. La loĝantaro de la urbo kiel dum la tuta historio restis multkultura. Apud turkoj ankaŭ multaj araboj loĝas en la urbo; la plimulto de la loĝantaro estas islama, sed signifa malplimulto estas kristana.
Partnera urbo
Ekde la jaro 1995, partnera urbo de Antakya estas la urbo
Vidindaĵoj kaj ĉirkaŭaĵo
En Antakya ekzistas arkeologia muzeo kun impona kolekto de romiaj mozaikoj. Apud multaj moskeoj ekzistas pluraj kristanaj preĝejoj. La plej signifa el inter tiuj supozeble estas la la grota preĝejo de Sankta Petro, kiu trovigas iom ekster la urbo ĉe roka monta deklivo. La Vatikano oficiale deklaris tiun lokon la tutmonde plej malnova kristana preĝejo.
Meze de multnombraj fontoj, kiuj provizas la trinkeblan akvon de la urbo, kaj ombrigite de tre grandaj laŭroarboj, en distanco de 5 kilometroj de Antakya situas la antaŭurbo Daphne (nuntempe turke Harbiye). La loko dum la romia epoko estis vilaa antaŭurbo kaj ricevis sian nomon laŭ la mitologia nimfo Daphne, kiu laŭ la legendo ĉi tie volis kaŝiĝi de la dio Apolono kaj tial transformiĝis al laŭroarbo. Pro tio ĉi tie en de malproksime videbla laŭra arbareto oni aparte kulte honorigis la nimfojn. Laŭdire la egipta imperiestrino Kleopatro edziniĝis ĉi tie.
Subprime
La Subprime-merkato estas parto de hipotekoprunta merkato kaj konsistas ĉefe el kreditakceptantoj kun malforta kreditkapableco.
Se kreskas nombro de nepagantoj, tio povas kaŭzi aĉ financan krizon ĉe la koncernita kreditoferta firmao. Pro tio tiu firmao pluvendas la financajn postulojn en fasko, tiel pluŝovante, malkreskante, dividante la riskon. Se okazas ĝenerala ekonomia malkresko, nepago de kreditoj, povas okazi ĝenerala financa krizo en la landa ekonomio.
Új Erdély
Új Erdély [Uj erdEj] estis hungarlingva revuo aperinta en Koloĵvaro, Transilvanio, en du epokoj:
Plan (Huesca)
Plan estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko Sobrarbe (kies ĉefurboj estas Boltaña kun Aínsa) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
En la loko, krom la hispanan, oni parolas variaĵon de la aragona lingvo, nome ĉistabina.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordoriento de la komarko Sobrarbe, sur la valo Gistau aŭ Val de Chistau en (aragona). La municipa teritorio estas proksima al la Natura Parko Posets-Maladeta kaj al la montoj Peña de las Diez, Peña de las Once kaj Peña de Mediodía (2468 msm), kiuj formas parton de la masivo Cotiella. Pasas ĉe Plan la rivero Cinqueta, alfluanto de la rivero Cinca. Ĝi estas ĉirkaŭata de montopintoj inter 2000 kaj 3000 m de altitudo, inter kiuj elstaras Tuca Llardana (aŭ Posets), kiu kun 3375 m estas la dua plej alta pinto de Pireneoj. Krome estas abundaj "ibones" (glaĉeraj lagoj), kiel Millares, Barbarisa aŭ la "ibón" de Plan.
La municipo enhavas krom la loĝlokon Plan mem la vilaĝojn Saravillo, Serveto kaj Señes.
La loĝloko Plan mem (1 060 msm) estas je 151 km nordoriente de Huesca, alirebla laŭ montara ŝoseo A-2609 el apuda San Juan de Plan oriente kaj La Fueva okcidente. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj ĉe la rivero Cinqueta, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj kaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Temas pri mezepoka defenda loĝloko kun turdomegoj defendaj, menciita jam en 1295. La preĝejo de Sankta Stefano estas romanika, sed kiel ĉe multaj preĝejoj de Norda Aragono, estis reformita en la 16-a jarcento, pro kio ĝi perdis kelkajn de la tipaj dekomencaj trajtoj. Serveto estis menciita en 1295, dum Saravillo estis citita en 1054.
Komence de la 19-a jarcento kaj Plan kaj tuta Sobrarbe estis damaĝitaj pro la franca invado.
(19332) 1996 YQ1
(19332) 1996 YQ1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Plan (Huesca)
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la epizodo nomita de la Bolsa de Bielsa en majo kaj junio 1938, dum la respublikanoj rezistis kontraŭ duoble multnombraj fortoj; finfine ili povis pasi al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe San Juan de Plan mem kie oni malaltiĝis el 1 062 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 283 loĝantoj (2022).
En 1985 Plan saltis al la tutlandaj amaskomunikiloj pro la iniciato de lokanoj organizi "virinkaravanon" vidinte la samnoma filmon en hispana "Virinkaravano" (Westward the Women, William Wellman, 1951). Tiam estis en la loko pli ol 40 fraŭloj kaj nur unu fraŭlino, ĉar plej granda parto de virinoj estis migrintaj. Ili metis reklamon en gazeto petante "virinojn inter 20 kaj 40.jaraĝajn cele al geedzeco por vilaĝo en Pireneoj" kio rezultis en 33 geedziĝoj kiuj revivigis Plan. Ekde tiam okazis multaj "virinkaravanoj" al aliaj lokoj de Hispanio.
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la turo, du ermitejoj kaj la romanika preĝejo de Sankta Stefano.
Egbert (Wessex)
Egbert (n. ĉirkaŭ 770, m. 839) estis reĝo de Wessex, Anglio ekde 802.
Familio
Lia patro nomiĝis Eahlmund, kaj eble estis la Eahlmund kiu en 784 subskribis ĉarton kiel reĝo de Kent. Lia duonfratino Alburga edziĝis al Wulfstan aŭ Weorhstan, ĉefnobelo de Wiltshire, kaj post ties morto en 800 ŝanĝis kolegion de pastroj en Wilton (Wiltshire) en monaĥinejon, de kiu ŝi iĝis abatino: tie ŝi mortis la 25-an de decembro 810.
Frua vivo
Tiutempe Offa, reĝo de Mercia, estis la plej potenca reganto de Anglio. Post la murdo de Cynewulf (Wessex) en 786, eble Egbert malsukcese klopodis sekvi lin kiel reĝo de Wessex, sed, helpate de Offa, Beorhtric gajnis la tronon. En 789 Beorhtric edziĝis al filino de Offa. Estis verŝajne tiun jaron kiam Egbert estis ekzilata: li iris al Francio, regata de Karolo la Granda kies politiko estis subteni la malamikojn de Mercia. Laŭ Vilhelmo de Malmesbury, ĉe la kortego de Karolo la Granda, Egbert lernis kiel regi.
Reĝo
En 802 Beorhtric mortis kaj Egbert (subtenata de Karolo la Granda kaj eble la papo) iĝis reĝo de Wessex. Tuj la Hwicce (anglosaksa popolo kiu antaŭe sendependis sed iĝis parto de Mercia) atakis sed Egbert forpelis ilin.
En 815, kaj denove en 825, Egbert invadis Dumnonia (moderna Kornvalo), la solan restantan keltan regnon de Anglio.
Somere de 825 okazis grava batalo ĉe Ellendun (nun Wroughton), Wiltshire. Egbert venkis armeon de Mercia. Laŭ Henriko de Huntingdon tiom da viroj mortis ke la apuda rivero ruĝiĝis pro sango. Tamen laŭ la Analoj de Wintonia pli da soldatoj mortis pro la varmego ol pro vundoj. Post la batalo Mercia ne plu superregis sudan Anglion. Egbert sendis sian filon Aethelwulf al Kent, kiun li kaptis, kaj, laŭ la anglosaksa kroniko, Sussex, Surrey kaj Essex cedis al Aethelwulf. East Anglia petis la subtenon de Egbert kontraŭ Mercia.
En 829 Egbert invadis Mercia kaj forpelis ĝian novan reganton Wiglaf (Mercia) en ekzilon. Egbert tiam estis la plej potenca reĝo de Anglio. Li ekregis Londonon, kie estis monfarejo, kaj aperigis monerojn kiuj priskribis lin kiel "reĝo de Mercia". Antaŭ la fino de 829 la reĝo de Northumbria agnoskis Egbert kiel superulo (eble post kiam Egbert disrabis Northumbria). Eble ankaŭ en 829 Egbert forpelis reĝon Sigered de Essex. La sekvantan jaron Egbert invadis Kimrion.
En 830 Mercia denove sendependis (eble post ribelo) kaj Wiglaf revenis al sia regno, kvankam li ne regajnis la antaŭan influon de Mercia en East Anglia. Aethelwulf, la filo de Egbert, iĝis subreĝo de Kent kaj aliaj konkeritaj regnoj.
La danoj
En 836 la danoj atakis Wessex, kaj venkis Egbert ĉe Carhampton (Somerset). En 838 estis plua militado kontraŭ la danoj kaj iliaj alianculoj el Dumnonia: Egbert venkis ilin ĉe Hingston Down (en Kornvalo aŭ Devon).
Lastaj jaroj
En 838, dum konsilio ĉe Kingston-upon-Thames, Egbert faris grandajn donacojn al la diocezoj de Winchester kaj Canterbury kontraŭ promesoj subteni Aethelwulf kiel lia heredonto. Egbert mortis la sekvantan jaron kaj entombiĝis en Winchester.
Frode Johnsen
Frode Johnsen (n. ) estas norvega futbalisto. Li de 2000 ĝis 2013 membris en la norvega nacia teamo de futbalo.
Santa Ana Nopalucan
Santa Ana Nopalucan estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Ana Nopalucan. Krom la ĉefurbo 3 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29056.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6074 loĝantojn. El tiuj estis 2975 viroj kaj 3099 virinoj. La komunumo havas surfacon de 9,37 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2200 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 701,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 14,4 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4729 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 25 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,53 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Universala Seria Buso
USB (mallongigo de Universala Seria Buso, el la angla Universal Serial Bus) estas normigata de USB IF. Interfaco USB permesas konekti al komputilo ĝis 127 flankaparatojn. Transdono de datenoj povas esti sinkrona kaj malsinkrona. Konektataj aparatoj subtenas funkcion Plug&Play. La buso permesas «varman» al-for-konektadon (sen malŝalto de komputilo) kaj tujan aŭtomatan sindeĉifron por konektanta aparato. USB permesas elektronutron de konektitaj aparatoj (+5 V, 500 mA, 2,5 W). Regantaj aparatoj (ekz komputiloj) estas A-aparatoj, regataj - estas B-aparatoj. Normo USB havas du variantojn: Por certigi ĝustan konekton estas uzataj nekongruaj ŝtopoparoj: al A-aparato eblas konekti nur A-ŝtopilon ktp. Maksimuma longeco por kablo povas atingi 3 m por USB 1.1 kaj 5 m por USB 2.0. USB funkcias laŭ principo gvidanto-gvidato male de FireWire (IEEE 1394). Lasta etapo de evoluo de USB estas Wireless USB – normo de sendrata transdono de datumo havas rapidecon 400 Mb/s je distanco 10 m.
Gerarda de Waart
Gerarda Johanna Cornelia DE WAART (naskiĝis la en Dordrecht, mortis la  en Hilversum) estis nederlanda esperantisto. De Waart esperantistiĝis en 1925. Ŝi propagandis Esperanton en Portugalio en 1929 per diversaj paroladoj. En la aŭtuno de 1929 ŝi gvidis kurson por la Popoluniversitato en Hilversum, kaj post Ia kurso fondis sekcion de nederlanda neŭtrala asocio La Estonto Estas Nia (LEEN). Poste ŝi gvidis kursojn por komerclernejo, klerigadkursoj, organizitaj de la urbo kaj tiel plu. De Waart propagandis ankaŭ en la ĉirkaŭaĵo de Hilversum kaj fondis du aliajn sekciojn de LEEN.
Idiom Neutral
Idiom Neutral estis internacia planlingvo proponita en 1902 de pluraj aŭtoroj-eksvolapukistoj (kiujn Frederick Bodmer nomas "volapukaj renegatoj"), ĉefe Waldemar Rosenberger. Idiom Neutral estas bazita sur Volapuko, sed ĝiaj strukturoj kaj vortprovizoj estas tre malsamaj. Idiom Neutral estas tute aposteriora lingvo. La projekto estis ekellaborita en (1898), de Akademi Internasional de Lingu Universal, la iama Kadem Volapüka elektita de la Pariza kongreso de Volapükistoj.
Nova direktoro de la Akademio, la peterburga inĝeniero Waldemar Rosenberger, proponis plenan revizion de Volapuko kaj prilaboron de nova lingvo. Li dissendis al la akademianoj cirkulerojn kun proponoj de regula sistemo de aposteriora lingvo "Idiom Neutral". Poste la prezidanto sendis modifojn al akademianoj, kiuj povis voĉdoni "jes" aŭ "ne" al proponoj. En 1898 Rosenberger estis anstataŭigita de protestanta pastro A.F. Holmes, el Macedon, Novjorkio, kiu daŭrigis la laboron. Vortaroj de Neutral estis publikita en la angla, germana kaj nederlanda. La fama Klubo de Nurembergo, kiu antaŭe lasis Volapukon pro Esperanto, lasis Esperanton pro Neutral.
Idiom-Neutral baziĝas sur internacia-eŭropa leksika materialo. Ĝia bazo estas principe la kontraŭo al la tuta strukturo de Volapuko. La gramatiko subordiĝis al la vortaro, konstruita surbaze de eble plej internacia formo de lingvaj elementoj. Estis forigita la principo de unusilabeco de la radikoj, ili povis komenciĝi kaj finiĝi per iu ajn litero. Sekve la vortaro de Volapuko estis anstataŭigita per nova, apoganta sin multe je la latina lingvo. Ĝi konservis de Volapük nur la simplecon de ĝia gramatiko kaj de la aglutina strukturo, pliadaptita al la tradicioj de eŭropanoj. Tiel, konservitaj restis nur la reguloj de senescepteco, fonetika ortografio, neŝanĝeblo de vortradikoj kaj gramatikaj elementoj, vortderivado per afiksoj. Esperanto tre influis la lastajn versiojn de Neutral, ĉar multaj neutralistoj esperis unuigi la du lingvojn.
Idiom-Neutral ne sukcesis ricevi eĉ unu procenton de tiu sukceso, kiun siatempe ricevis Volapük. Reguligante La lingvo-evoluon per limigita kolektivo, la Akademio eliminis la eblon de normala libera evoluo, difinata per la skalo de la kresko kaj per la bezonoj de la uzado, do la lingvo dependis de ĝiaj aŭtoroj. Rezulte, la apliko de Idiom-Neutral estis limigata al la rondo de la Akademianoj mem, kreintaj la lingvon. Tiu fiasko havis plian kaŭzon: tiutempe la amasoj, kiuj havis intereson por la internacia helpa lingvo, jam grupiĝis ĉirkaŭ Esperanto. Poste, pro influo de von Wahl, la malmultaj Idiom-Neutralistoj, kiu ne inklinis al Esperanto aŭ Ido, iris al Okcidentalo kaj poste al Interlingvao.
Oni diras, ke kelkaj eŭropaj esperantistoj bruligis librojn pri Neutral en publika festo.
Idiom Neutral estis prezentita al la Delegacio por alpreno de la lingvo internacia en 1906 de iu profesoro Monseur tamen laŭ Otto Jespersen dum la prezentado, lia pledo havis la karakteron malpli de pozitiva defendo por Neutral ol de zelota kaj spertula kritiko al la mankoj de Esperanto. La Delegacio emis elekti inter Esperanto, Neutral, Novilatin kaj Universal rigarditaj kiel variaĵoj de sama lingva tipo. Je favoro de Neutral estis la natura alfabeto sen cirkumfleksitaj literoj, kiujn oni kritikas en Esperanto, kaj la natura elekto de vortoj. Je alia flanko en Esperanto plimulton oni faris por eviti dusencecojn; oni rigardis la vortformon de Neutral ofte kruda kaj ne gracia, kaj oni rigardis kiel mankon la uzon de malsamaj finaĵoj en la vorto-klasoj; samtempe la multaj finaj konsonantoj ne agrablis al anoj de la delegacio, kiuj opiniis, ke vokaloj produktas eŭfonion kaj plifaciligas la prononcon al parolantoj de latinidaj lingvoj. Malgraŭ tio, eble, kelkaj trajtoj de Neutral ŝajne influis Idon, kiel la uzo de konjunkcio e anstataŭ kaj.
Estas multaj proponoj por reformo de Idiom-Neutral. En 1907, Rosenberg kun helpo de von Wahl reformis Idiom-Neutral. La nova versio lasis la angladevenan finaĵon -ed por participoj kaj prenis la latindevenan -(a)t kaj faris aliajn modifojn en vortaro, kiu restis pli malproksima de volapuko kaj pli proksima al la franca lingvo.
Patro nia
Patro nia (klasika versio): Nostr patr kel es in sieli! ke votr nom es sanctifiked; ke votr regnia veni; ke votr volu es fasied, kuale in siel, tale et su ter. Dona sidiurne a noi nostr pan omnidiurnik ; e pardona (a) noi nostr debti, kuale et noi pardon a nostr debtatori ; e no induka noi in tentasion, ma librifika noi da it mal.
Patro nia (versio de 1907): Nostr Patr, qui es in cieli. Que votr nom es sanctificat, que votr regnia veni. Que votr voluntat es facit quale in ciel tale anque su terr. Dona nos hodie nostr pan quotidian, e pardona nos nostr debti quale anque noi pardona nostr debenti e non induca nos in tentasion ma librifica nos da it mal.
Morfologio
Nombroj (1-10): un du tri kuatr kuink seks sept okt nov des
Eksteraj ligiloj
Gramatiko de Idiom Neutral
Slim Harpo
James Isaac Moore (11a de Januaro, 1924 – 31a de Januaro, 1970), pli bone konata per sia artisma nomo Slim Harpo, estis usona muzikisto de bluso, kaj ĉefa reprezentanto de la marĉa bluso, kaj "unu ela plej sukcesaj komerce blusartistoj siatempe". Liaj plej sukcesaj kaj influaj registroj estis "I'm a King Bee" (1957), "Rainin' In My Heart" (1961), kaj "Baby Scratch My Back" (1966) kiu atingis la rangon numero 1 en la listo de ritmenbluso kaj la rangon 16an en usona pop-listo. Kiel majstro de blusa harmoniko, lia artisma nomo estis derivita el la populara kromnomo por tiu instrumento, nome "harp".
Dilmun
Dilmun (sumere kur.dilmun.na; akkade Tilmun; greke Týlos) estas sumera nomo por paradiza lando, verŝajne insulo Barejno. Dum la bronza epoko, la insulo Barejno graviĝis al grava komercejo pro ĝia situo apud la markomerca vojo, inter Mezopotamio kaj la Indus-valo. Krom la strategia situo, gravis ankaŭ la ekzisto de dolĉa akvo en formo, hodiaŭ jam ne ekzistanta artezaj fontoj kaj tio bazis la bonstaton kaj gravecon de Dilmun.
Historio
El du tekstoj de Nippur evidentiĝas, ke iu Ili-ippašra de la kassita ŝtatreprezentisto estis en Dilmun. Li sendis la leterojn al Illilija aŭ Enlil-kidinni, ŝtatreprezentisto de Nippur sub rego de Burna-buriaš la 2-a kaj Kurigalzu la 2-a. Tria letero postrestis en malbona stato. Sigelo en la Brita Muzeo apartenis al Uballissu-Marduk, pranepo de Usiananuri šakkanakku de Dilmun kaj pruvas same la kassitan regadon super la insulo, sed la datado ne estas ekzakte difinebla.
Agum, filo de Kaštiliaš, do Agum la 3-a inspektis – laŭ Kroniko de la fruaj reĝoj – sian armeon kaj marŝis kontruax la „Marlando“. Por tio oni komprenis kutime sudan Mezopotamion, sed runskriba tabulo el Qal'at al-Bahrain estas datita je la 4-a palu de kassita reginto Agum. Plimulto de sciencistoj supozas, ke temas pri Agum la 3-a. Ĝi povas do pruvi konkeron de Barejno.
En la 8-a jarcento a.K., Dilmun estas nomata vazalo de la Asira imperio, en la 6-a jarcento a.K., ĝi estis parto de la Novbabilona Imperio. En 800 a. K., Obiri regis - laŭ asiriaj kojnoskriboj – en sia grandega palaco.
Liste de regantoj kaj ŝtatreprezentistoj
(listigitaj estas nur la kun nomo menciitaj personoj)
Lanzendorf (Malsupra Aŭstrio)
Lanzendorf estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Simon Joris IJsselstein
Esperanta agado
IJsselstein verkis artikolojn, kaj en 1928 akceptigis rezolucion por Esperanto de la instruista ligo. En 1929 li forlasis Nederlandan Hindujon kaj ekloĝis en Schiedam, kie li sukcesis oficiale enkondukigi Esperanton en la vesperaj kursoj por plenkreskuloj. Li gvidis kursojn ankaŭ por senlaboruloj en Schiedam kaj en Rotterdam dum la Granda Depresio.
Persona vivo
IJsselstein estis instruisto de matematiko, kiu loĝis en kaj apud Roterdamo (IJsselmonde, Schiedam). Inter 1913 kaj 1929 li loĝis en Nederlanda Hindio, kie IJsselstein ankaŭ laboris kiel matematikinstruisto. Post 1935 li reloĝiĝis en Nederlanda Hindio kaj kunfondis la Nederlandhindian Ekzamenkomisionon en 1937.
Post la invado de la Japana Imperio en tiu Hindio, IJsselstein estis deportita al la sumatra vira koncentrejo Si Rengorengo kaj tie mortis. Li estas reentombigita en la honora tombejo Leuwigajah en la okcidentjava urbo Ĉimahi.
Mazara Due
Mazara Due estas kvartalo de 1.549 loĝantoj de Mazara del Vallo, itala komunumo en la provinco de Trapani, en Sicilio.
Geografio
Mazara Due, kune kun Borgata Costiera, estas kvartalo de Mazara del Vallo, kies urbocentro distancas ĉirkaŭ 2,5 kilometrojn.
Distrikto Łomża
Distrikto Łomża - pole powiat łomżyński - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Lublinio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Łomża, kiu tamen ne apartenas al la distrikta areo, sed nur ĉirkaŭatas de ĝi. Fine de en la distrikto vivis.
Dua mondmilito
1.01.1945: Germanaj soldatoj murdis en Nieławice 56 personojn, en tio 32 infanojn.
Lichtenau (Badeno)
Lichtenau - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rastatt kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Colonia Mică
Colonia Mică [kolonia mikə] (hungare: Kistelep, germane: Kleinsiedl) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 254 loĝantojn (germanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1843. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Făget. Iam ĝi apartenis al Variaş.
Ilja Richter
Vivo
Ilja Richter naskiĝis kiel tria infano de la gepatroj Eva kaj Georg Richter, en Karlshorst, malcentra kvartalo de la orienta parto de Berlino, do en GDR. La patro estis komunisto, kaj la juda patrino per falsigitaj personaj paperoj sukcesis pretervivi la Holokaŭston en Nazia Germanio. La gepatroj nomis la filon laŭ Ilja Ehrenburg. Post kiam la familio ekhavis politikajn problemojn en GDR, ĝi en 1953 translokiĝis al okcidenta Berlino. Tie la gepatroj luprenis gastejon kaj profesie vivtenis ĝin. .En 1955 naskiĝis la fratino Janina, kaj en 1959 la familio translokiĝis al Kolonjo. Ankaŭ tie la gepatroj luprenis kaj vivtenis gastejon, sed en 1961 retranslokiĝis al Berlino, kie ili vivtenis privatan hoteleton. La patrino, mem aktorino, portis la knabon al la urba radiofonia kaj televida korporacio Sender Freies Berlin (SFB) kaj al la urba radiofonia korporacio RIAS. En sondramoj de la radiokanalo RIAS la aktore kaj kante talenta knabo antaŭ la 10-a naskiĝtago estis rutina voĉa aktoro: lia unua rolo estis tiu de museto nomata Kukuruz' en la sondramo Schwarz auf weiß ("nigre sur blanka fono") de Efraim Kiŝon. En 1963 la dramo produktiĝis kiel televida filmo, kaj Ilja, tiam ankoraŭ ne 11-jara, havis sian debuton kiel televida aktoro.
Samtempe li ankaŭ aktoris teatre: la unua rolo en 1961, en aĝo de 8 jaroj, estis la tatraĵo Belvedere en la scenejo Renaissance-Theater flanke de la renoma aktoro Viktor de Kowa. En 1963 li havis unuan malgrandan rolon en la muzikalo Annie Get Your Gun en la teatrejo Theater des Westens, kies ĉefrolon havis la aktorino Heidi Brühl. En 1966 li konatiĝis kun la tiutempe tre populara kantisto kaj aktoro Vico Torriani kaj aktoris kun li, same en la teatrejo Theater des Westens, en la muzikalo Im weißen Rößl. Lia talento estis publike forte atentata, kaj la renomo ankoraŭ kreskis, kiam li en 1996, en aĝo de 13 jaroj, ĉefaktoris en la du-persona teatraĵo Freunde und Feinde kun Martin Held. Sekvajare, en aĝo de 14 jaroj, li publike videblis en la televida serio Till, der Junge von nebenan de la televida kanalo ZDF, kaj kiel 16-jarulo li kun la aktorino Suzanne Doucet iĝis prezentisto de la pri-popmuzika televida programo 4-3-2-1. Tre kontraste al la kutima vestado de tiutempaj gejunuloj, Ilja Richter en tiu programo ĉiam prezentiĝis en konservativa surtuto kun kravato, sed liaj senrespektaj komentoj mem fortigis la kontraston al tiu aspekta konservativeco. Ekde la sekva jaro li sole prezentis la programon, kaj post plia jaro, en 1971, la nomo estis ŝanĝita al Disco. Regule li parodiis konatajn aktorojn kaj kantistojn, prezentis skeĉojn duope kun gasta aktoro, kaj liaj tipaj komentoj baldaŭ iĝis parto de la ĉiutaga parolata germana lingvaĵo. La programo estis eksterordinare popolara, kaj la elsendigo baldaŭ estis ŝovita al la plej bona vespera programhoro.
Aparta karakterizaĵo de la programo iĝis, ke kantistoj de tute malsamaj popmuzikaj ĝenroj prezentiĝis miksite. La programo sub la nomo Disco prezentiĝis ĝis novembro 1982, do dum 11 jaroj. La sukceso restis notinda - pri tio ne nur atestas la premio Bravo Otto de konata porjunulara magazino en 1975. Ankoraŭ en 1997, 15 jarojn pli poste, Ilja Richter parodiiĝis en la tiutempa televida programo Kalkofes Mattscheibe - kaj la publiko tiam ankoraŭ havis vivan memoron pri la originalo. Poste, plu li aktoris en televidaj filmoj kaj teatraj roloj, surscenigis kanzonojn, kaj aktivis ankaŭ kiel reĝisoro. Grandkvante li ankaŭ aktivis en la aktoreca germanlingva dublado de alilingvaj kinejaj filmoj, kaj realaktoraj kaj animaciaj.
Inter la jaroj 1975 kaj 1978 li estis koramiko de la kantistino Marianne Rosenberg, kio konatiĝis nur en la 1980-aj jaroj. Ĝis februaro 2004 li estis edzo de la filmtranĉistino Stephanie von Falkenhausen. La filo Kolja (naskiĝinta en 2001) estas el amrilato kun franca aktora ŝminkistino. Ilja Richter konstante vivas en Berlino, kvankam roloj en aliurbaj teatroj foje devigas je iom vaganta vivstilo.
Sam Myers
Samuel Joseph MYERS (19a de Februaro, 1936 – 17a de Julio, 2006) estis usona muzikisto kaj kantoverkisto de bluso. Li estis akompanisto de dekduoj de sonregistraĵoj de blusartistoj laŭlonge de kvin jardekoj. Li komencis karieron kiel drumisto por Elmore James sed li ĉefe famiĝis kiel bluskantisto kaj harmonikisto. Dum preskaŭ du jardekoj li estis la ĉefa kantisto por Anson Funderburgh & the Rockets.
William Thomson
William THOMSON (naskiĝis la 24-an de junio 1824, mortis la 17-an de decembro 1907) estis matematika fizikisto, kiu faris gravan laboron en la scienco de temperaturo. Li naskiĝis en Belfasto, Irlando. Pro liaj bonfaroj, li iĝis la unua Barono Kelvino de Largs, pli konata kiel Lordo Kelvino. Li enteriĝis en Abatejo Westminster, Londono.
Meritoj:
Li ricevis la Reĝan medalon de la Reĝa Societo de Londono en 1856 kaj la Medalon Copley en 1883. Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1873.
Li estis prezidanto de la Reĝa Societo de 1890 ĝis 1895.
Lyons
Lyons estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Wayne. Laŭ la stato de la censo en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Groși (Bihor)
Groşi (Bihor) [groŝj] (hungare: Tőtös) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Aleşd.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 729 loĝantojn (hungaroj,rumanoj, slovakoj), en 1992 1 065 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Aleşd.
Svatava (apartigilo)
Nomo Svatava havas plurajn signifojn:
Jikamo
Jikamo (Pachyrhizus erosus) estas plantspecio el la genro Pachyrhizus. Ĝi origine venas el Meksiko, kie ĝi estas nomata Jícama (nahuatla vorto por „frandaĵo“). Hodiaŭ ĝi estas kultivata pro la tuberoj kaj semoj, ankaŭ en Afriko kaj Azio. Ĝi estas tropika planto kiu bezonas altan temperaturon kaj multe da akvo.
Priskribo
Jikamo estas ĝis 5 m longe kreskanta, plurjara herba planto. Ĝi formas - parte pli ol 10 kg pezaj – tuberojn kun diametro de ĝis 40 cm. Ĝi estas kultivata kiel unujara planto, ĉar la planto estas rikoltata pro siaj tuberoj. La folio havas tigon kaj estas triope pinata. La larĝaj rombaj folietoj havas dentojn kaj estas lobaj.
La grapola floraroj pendas aŭ staras, kaj longas ĝis 70 cm. La grapolo konsistas el unu ĝis kvin floroj. La petaloj estas blankaj, blue- violaj aŭ koralruĝaj. La planto ricevas platajn guŝojn, kiuj havas densajn harojn, kaj estas 8 ĝis 14 cm longaj kaj enhavas kvin ĝis ses semojn. La kvadrataj semoj havas diametron de 5 ĝis 11 mm. Ili havas flavan, brunan aŭ ruĝan koloron.
Uzado
La planto estas konata precipe pro sia manĝebla tubero. Ĝi estas manĝata kun limea suko, salo kaj ĉilia saŭco. La konsistenco de jikamo similas al rafano. La gusto estas iom tereca kaj dolĉeca. La fiziologia energienhavo estas ĉ. 170 kJ/100 g (= 40 kcal/100 g). Ĝi entenas relative multe da kalcio, fosforo kaj vitamino C.
13569 Oshu
13569 Oshu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Oŝu en la suda enlanda regiono de la gubernio Iŭate. Tiu urbo estis formita la per kunfando de kvin japanaj urboj kaj vilaĝoj. La Astrogeodinamika Observatorio de Mizusaŭa situas en tiu nova urbo.
Challans
Challans estas franca komunumo situanta en la nordokcidenta parto de la departemento Vendeo. Kun 19.000 loĝantoj Challans estas la dua plejgranda urbo de la departemento. Ĝi situas je 15 kilometroj de la marbordo.
Cosmos: A Spacetime Odyssey
Cosmos: A Spacetime Odyssey (en esperanto "Kosmo: Odiseado tra la tempo") estas dokumenta televidserio de la jaro 2014. Ĝi estas la daŭrigo de Kosmo: persona vojaĝo (1980), kiun prezentis Carl Sagan kaj kies elsendado okazis tra la PBS kaj konsiderata kiel mejloŝtono en la historio de la sciencaj dokumentfilmoj. Ĝia prezentisto estas la astrofizikisto Neil deGrasse Tyson, kiu inspiriĝis je Sagan konatiĝinte kun li du sia juneco. Kelkaj el ĝiaj plenumaj produktistoj estas Seth MacFarlane, kies influo kaj financa investo estis nepra or la realigo de la televidserio, kaj Ann Druyan, vidvino kaj kunkreinto de la origina programo. La akustika trako venas de Alan Silvestri. La serio libere sekvas la 13 ĉapitran formaton kaj rakonteca fokusiĝo de la antaŭa serio, kun renovigo de kelkaj el ĝiaj elementoj kiaj la "la imago-ŝipo" kaj montrante la novajn malkovrojn ekde 1980 kune kun ampleksa uzo de animaciaĵoj komputile kreitaj kaj historiaj rakontoj pere de la tradicia animaciarto.
Challans
Historio
Je la 12-a kaj 13-a jarcento, la komercfoiroj kontribuas al nova prospero por la vilaĝo kiu tiam troviĝas sub la aŭtoritato de la Baronlando de Commequiers. Daŭre de la 17-a jarcento, reĝa ordo translokas la feudan administracion el Commequiers al Challans, donante tiel ĝian unuan kreskon al tio kio estas tiam nur vilaĝo.
Jean-Louis Saudian-Rousseau
Jean-Louis Saudian-Rousseau estas franca esperantisto. Li aparte konatiĝis pro publikigo de la kabareta teatraĵo La Reto (1971) kaj de la skeĉa kolektaĵo Gizela kaj Roberto (1974), kiujn li verkis je la pseŭdonimo Bukar. Ambaŭ verkaĵojn sceneje precipe konatigis la aktora kolektivo Teatro Esperanto de Parizo. En 2006 Jean-Louis Saudian-Rousseau listiĝis en la leksikono Ordeno de Verda Plumo, kiu enhavas pli ol 900 biografi(et)ojn pri originalaj Esperantaj beletristoj.
Challans
Historio
Je la Resurtronigo, la kreado de multaj novaj vojoj donacas al la urbo daŭran kreskon ĉar Challans fariĝas efektive grava vojkruciĝo inter la heĝkamparo kaj la maro.
Dum la Tria Respubliko, La nova fervojo de Nanto al la vendea marbordo (Saint-Gilles), pligrandigas la kreskon de la urbo. La prospero de Challans manifestiĝas ankaŭ tra la konstruo de nova preĝejo (1897) kaj de nova urbodomo (1913).
Post la dua mondmilito, Challans fariĝas dinamika industria urbeto danke al la iniciativoj de ĝiaj lokaj entreprenistoj.
(110921) 2001 UX141
(110921) 2001 UX141 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, kvankam ĝia orbita discentreco estas relative malgranda.
Challans
Devizo
In viam prosperitatis et pacis (latine: Sur la vojon de la prospero kaj la paco)