cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poŝtraketo
Revoj kaj unuaj startoj
Ekflugis la unua poŝtraketo en la 2.2.1931 de sur Schöckl-monto norde de Graz startigite fare de Friedrich Schmiedl. De li ekzistis tiaj ideoj pri raketflugigo apud Przemyśl jam el la jaro 1914-a kiam li havis nur 12 jaroj. Pro la junaĝo la ideoj ne konsideritis seriozaj aferoj. La telekomandita fajraĵo Versuchsrakete 7 (V 7) atingis la vilaĝon Sankt Radegund post ĉ. 5 kilometroj kaj alteriĝis per paraŝuto. En ĝi estis 102 leteroj. La unua oficiala poŝtraketo de Aŭstrio estis tamen R 1, kiu ekflugis en la 9.9.1931 de sur Hochtrötsch en Semriach. Sekve Schmiedl ankoraŭ transportigis sukcese leterojn tiumaniere.
Idea fiasko
Schmiedl planis utiligi raketojn por letertransportado al respektive disde malfacile atingeblaj montaj vilaĝoj sed la koncernaj aŭtoritatoj ne tro entuziasmiĝis ĉi-prie. Similaj pensoobjektoj ekzistis samtempe ankaŭ en Germanujo. Oni ekzemple pensis pri regula linio inter Berlino kaj Kolonjo kaj la konstruisto Gerhard Zucker startigis en 1933 plurajn poŝtraketojn en Cuxhaven kaj je Harco. Denove mankis la ĝenerala akcepto de tiaj planoj. Kiam Zucker prezentis siajn ideojn al nazioj oni proponis al li akcepti ŝtatajn monrimedojn kaj pluevoluigi tiajn raketojn - sed ne por transporto de leteroj sed de bomboj. Post rifuzo de li malfaciliĝis lia stato kaj li preferis elmigri al Britio. Varbadoj ĉe britaj aŭtoritatjo pli sukcesis kaj en la en Sussex faritaj flugoj provokis gazetaran eĥon. Pensitis eĉ pri raketpoŝtkonekso inter Dovro kaj Kalezo. Sed akcidento dum montro antaŭ poŝtadministrantoj sur Hebridaj Insuloj bremsegis la tuton.
Ekstereŭropaj agadoj
Stephen Smith, sekretario de Hinduja Aerpoŝta Societo feliĉe kombinis sian deĵoron kun intereso je raketumado. La unua lanĉo okazis en la 30.9.1934 kaj ĝis decembro 1944 li ankoraŭ eksperimentis je 270 aliaj forflugigoj. El kiuj 80 fakte transportis leterojn kaj unu el ili transportis eble la unua pakaĵo en historio de raketpoŝto. La Orienta Artfajraĵa Asocio helpis lin maŝine en 1935 (23.3.-29.6.) por transporti pli ol mil kuvertojn (kiujn . En 1992 la registaro barata eldonis specialan poŝtmarkon okaze de la 100-a datreveno naskiĝtaga de Smith kun titoligo ekigisto de raketpoŝto en Barato.
Filatela graveco
Honore de Schmiedl okazis inter la 14-a kaj la 16-a de majo 1992 startoj de modelraketoj de la tipo Thor. Denove en 2002 okazigis la Filatela Societo de Graz okaze de la datreveno 100-a naskiĝtata de Schmiedl raketpoŝtstartojn plurajn en Semriach.
The Times Literary Supplement
The Times Literary Supplement (aŭ TLS, kiel ĝi aperas sur sia ĉefpaĝo ekde 1969) estas tradicia literatura kritikilo kiu estas ĉiusemajne publikigita en Londono fare de News International, filio de News Corp.
Villalba de la Lampreana
Villalba de la Lampreana [biLJALba delalampreAna] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villalba de la Lampreana estas etimologie tradukebla al Blanka Vilaĝo de la Lampreana, el kio Blanka aludas al la blankeca tereno pro abundo de salo kaj Lampreana aludas al areo kie oni bredis petromizojn (lamprea) por monaĥoj. Ties teritorio estas inkludita en la natura rezervejo de Lagetoj de Villafáfila.
The Times Literary Supplement
Historio
TLS komencis esti eldonita en 1902 kiel apendico al The Times, sed iĝis aparta publikaĵo en 1914. Multaj konataj verkistoj kontribuis al la semajnĵurnalo, inkluzive de Thomas Stearns Eliot, Henry James kaj Virginia Woolf, sed literaturaj recenzoj estis ĝenerale anonimaj ĝis 1974. Verkisto kaj kritikisto Martin Amis estis frukariera redaktisto. La poemo Aubade de Philip Larkin unue aperis en TLS en la Kristnaska numero de 1977. Dum multaj jaroj, la TLS estis konsiderita unu el la plej gravaj ĵurnaloj por literaturrecenzoj.
TLS laboras proksime kun The Times; ĝia reta versio estas gastigita en la retejo de Times, kaj ĝiaj redakcioj situas en The Times Building, Pennington Street, Londono. Ĝia nuna redaktisto estas Peter Stothard, la antaŭa redaktisto de The Times. Li anstataŭigis Ferdinand Mount, kiu tenis la pozicion ĝis 2003.
Villalba de la Lampreana
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 223 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 750 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villarrín de Campos, Villafáfila, Manganeses de la Lampreana, Cañizo, Pajares de la Lampreana, Arquillinos kaj Castronuevo de los Arcos.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 940. Ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago, kies krucovideblas en la blazono.
Friedrich Schmiedl
Friedrich SCHMIEDL (naskiĝinta la en Schwertberg/Distrikto Perg, mortinta la  en Graz) estis aŭstra raketa pioniro kaj implicite inventisto de la filatela fakero de raketa poŝto.
Villalba de la Lampreana
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (kolombejoj).
Friedrich Schmiedl
Vivo
En la 2.2.1931 Schmiedl eksplodigis ĉe Schöckl-monto apud Graz la unuan poŝtraketon de la mondo kiu transportis ĉ. 100 leterojn en la najbaran vilaĝon St. Radegund. Sekvis dum la sekvintaj monatoj aliaj sukcesaj startigoj, ekz. disde Hochtrötsch apud Semriach. Planitis eĉ instalo de regula raketpoŝtlinio inter Labako kaj Bazelo tra Graz. Tial li ankaŭ konatiĝis en la filatelista mondo. Krome Schmiedl ellaboris veterraketon kiu kapablu havigi meteologiajn datenojn el nuboj. Li ankaŭ muntis fotilojn al la raketoj por foti pejzaĝojn dealte. La raketojn li telekomandis kaj por alteriĝo ĉeestis paraŝutoj.
En 1934 kaj 1935 liajn eksperimentojn ĉesigis la aŭstria poŝtadministracio: Schmiedl estis eldoninta proprajn poŝtmarkojn por financi siajn eventojn kaj eksperimentojn. Tio malpermesitis kiel ankaŭ la privata posedo de fajraĵo (eĉ sub minaco de mortopuno). Sekve li devis fari siajn stokojn de brulaĵo neutiligeblaj. Interesiĝis pluraj ŝtatoj pri armea uzo de la ideoj de Schmiedl. La japana registaro ofertis al li lukran postenon: pro pacamo li rifuzis dungiĝi. La sama sinteno ekproblemis post Anschluss kaj li eĉ neniigitis la ĝistiamajn rezultojn kaj priesploritaĵojn malvolante kunlabori kun Wehrmacht. En 1943 Schmiedl devis eksoldati anante ĉe pionirstabo de la Krimeo-rempararo.
Post la Dua mondmilito venis novaj ofertoj perlabori la vivon, ekz. el Usono partopreni la raketsistemaran plibonigon. Al nenio tia li jesis. Poste li okupiĝis pri diversaj boataj propulsmetodoj. Ekde 1955 li laboris por la lando Stirio. Entombigo de li okazis sur la tombejo Sankta Leonardo en Graz.
Almudévar
Almudévar [almuDEbar] (Almudébar aŭ Almudébal en aragona) estas municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudokcidento de la komarko Hoya de Huesca, sude de la teritorio de Lupiñén-Ortilla kaj oriente de Alcalá de Gurrea kaj de Gurrea de Gállego; kaj norde de la depresio de Ebro.
La municipa teritorio estas trapasata de la aŭtovojo Autovía Mudéjar (A-23) kaj de la nacia ŝoseo N-330 inter la km 546 kaj 560, kiu komunikas kun Ŭesko nordoriento kaj kun Zaragozo sudokcidente. Krome la regionaj ŝoseoj A-1210 kaj A-1211, komunikas kun Tardienta kaj loka ŝoseo kun Alcalá de Gurrea.
Temas pri ebenaĵo ene de la natura areo Llanos de la Violada. La altitudo gamas inter 603 m norde (Saso Plano) kaj 390 m sude. La municipo enhavas ankaŭ la pli sudajn loĝlokojn El Temple kaj La Paúl.
La loĝloko mem Gurrea de Gállego (456 msm) estas je 20 km de Huesko, provinca ĉefurbo.
Historio
La nuna Almudévar estas heredanto de la romia vilao «Bortina», ĉe la vojo Via Lata kiu komunikis Zaragozon kun Ilerdo, tra Osko (Ŭesko). La nomoj Bortina, Burtina, Burtinae aŭ Bostina estas de ibera aŭ eŭska deveno. Eble la loko apartenis al vaskonoj, kiuj en epoko de Cezaro Aŭgusto havis teritorion ĝis Segia, aktuala Ejea de los Caballeros.
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn, kiel tiu de la loknomo Almudévar mem. Ĝi signifas «rondoforma», probable alude al ovalformo de la loko sur kiu kuŝas la kastelo kiu nun estas nomata «Corona». La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Almudévar estis por la unua fojo menciita la 28an de aprilo 1083, kiam la reĝo Sancho Ramírez de Aragono donis al la Monaĥejo de San Juan de la Peña la impostadon de Almudévar. La Kroniko de San Juan de la Peña asertas, ke Petro la 1-a, konkerinte Ŭeskon, persekutis islamanojn ĝis Almudévar. Eble li konkeris ĝin post 1096, sed eble ĝi estis rekonkerita de islamanoj, kaj definitive de kristanoj en 1118.
Post kriza epoko kaj preskaŭ senhoma pro konfliktoj kun gaskonoj (1118), oni reloĝigis la lokon favore al la disvolvigo de la iama Via Lata. En majo 1170 donis loĝĉarton Alfonso la 2-a, laŭ kiu la lokanoj fiksis la limojn kaj ricevis la kastelon kaj la monteton sur kiu ili konstruis la preĝejon, abatejon kaj domojn. Sed la disdono de teroj inter la unuan tricent lokanoj devenaj el nordo okazis en 1184. La tiama cifero korespondis al ĉirkaŭ 1 200 aŭ 1 500 loĝantoj.
En 1364 en Almudévar okazis intervjuo inter Karolo la 2-a de Navaro kaj Henriko de Trastamara kun la reĝino de Aragono pri elpovigo de Petro la 1-a de Kastilio.​ Pro la fideleco de la lokanoj de Almudévar, ili ricevis politikajn privilegiojn.​ En la 15-a jarcento la centro de la socia vivo estis Corona kaj la kastelo. Tie estis ankaŭ la preĝejo kaj la primitiva urbodomo.
En la 16-a jarcento okazis krizo ekonomie kaj demografie, sed la loko rekuperiĝis konsiderinde en la 17-a jarcento, kiam oni ekkonstruis la urbodomon, kaj ekde tiam la kastelo ekperdis siajn funkciojn kaj politikajn kaj administraciajn. En tiu epoko kolapsis la centra navo de la perĝejo de la Corona, kaj oni ampleksigis la preĝejon de Sankta Mikaelo, pli centra kaj taŭga kiel paroĥa preĝejo. La epidemio de pesto, ŝajne devena de Afriko damaĝigis la orientan duoninsulon meze de la 17-a jarcento, alvenis al Almudévar en novembro 1652, kaj pintis inter februaro kaj marto de la sekva jaro. Laŭ registoj, mortiĝis 76 lokanoj pro la plago.
Jam en la 19-a jarcento, la historiisto Pascual Madoz, en sia Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de 1845, registris, ke en Almudévar estis 371 domoj, ŝtonpavimitaj stratoj kaj unu malgranda placo. Krome estis nutrovendejo, viandovendejo, kaj panbakejo. ​ La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. Ekde la 1950-aj jaroj la disvastigo de irigacio ebligis plibonigon de agrikulturo kaj brutobredado. Fakte la Kanalo de Monegros estis kompletigita en 1929, kaj la akvedukto al Tardienta en 1941. Meze de la jarcento, en la municipa teritorio de Almudévar oni konstruis tri novajn loĝlokojn fare de la Instituto Nacional de Colonización (INC): nome Artasona del Llano, San Jorge kaj Valsalada.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Almudévar: oni malaltiĝis el 3 533 loĝantoj en 1930 (ĝia pinto) ĝis nunaj 2 394 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo ekkonstruita en 1757 (kun romanika pordego) kaj skulpta retablo farita el 1555; ermitejo de la Virgen de la Corona, sur la monteto de la kastelo konstruita sur antaŭa de 1184 kaj 1231 kaj modifita en 1560 kaj ĉirkaŭ 1750; kvar krucmonumentoj markante ekvojojn.
Estas restaĵoj de la kastelo (de muregoj, ĉefturo kaj iama preĝejo); trituba fontano kun trinkujo; ronda baseno kun lavujoj; vinkeloj en la tri montetoj kun koncerna interpretejo.
La Plaine (stacidomo)
La Plaine estas fervoja stacidomo en Dardagny, Svislando.
Kalvinana preĝejo (Putnok)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1993) en urbo Putnok (Hungario).
Historio
La loĝantoj de Putnoj akceptis la kalvinismon ĉirkaŭ 1550. Ili supozeble uzin la mezepokan katolikan kirkon. En 1653 turo de la fortikaĵo eksplodiĝis, tial la kirko parte difektiĝis. Inter 1692-1698 ligna kalvinana preĝejo konstruiĝis, inter 1791-1794 ŝtona turo, la navo inter 1798 kaj 1804, poste la ligna kirko estis malkonstruita. La turhorloĝo estis farita en 1840, la orgeno en 1867. Post jardeko la internaj muroj estis pentritaj. En 2019 plenaj renovigaj laboroj okazis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto ĉe stratangulo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo 3 sonoriloj loĝas. Interne la muroj estas blankaj laŭ kutimo de la kalvinanoj.
Václavy
Václavy estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 11 km sudokcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1453.
Jessey Voorn
Jessey Voorn estas nederlanda korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.93 m. Li naskiĝis la 17-an de marto 1990 en Amsterdamo. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Arvin Slagter
Arvin Slagter estas nederlanda korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.96 m. Li naskiĝis la 19-an de oktobro 1985 en Amsterdamo. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Villamayor de Campos
Villamayor de Campos [biljamaĜOR deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villamayor de Campos estas etimologie tradukebla al Granda Vilaĝo de Kampoj. Parto de la teritorio estas birdoprotektejo ZEPA.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 328 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 650 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 1157.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj, preĝejoj).
Oszkár Merényi
[oskAr merEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Merényi Oszkár Ernő estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Akiko Yosano
Akiko Yosano (Armenaj studojjapane : 与謝野 晶子; la 29-an de majo 1878 - la 7-a de decembro‏1942) estas la plumnomo de japana verkisto kaj poeto nomita Shō Hō (鳳 志やう), kiu estis pioniro de feminismo, pacifisto kaj socia aktivulo kiu vivis en la Meiji, la Taiŝo kaj komence de la Ŝova epokoj. Ŝi estas inter la plej famaj kaj polemikaj postklasikaj poetoj de Japanio.
Oszkár Merényi
naskiĝis en Sóvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa urboparto de Prešov en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Eperjes, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1918. Post la diplomo li instruis en Körmöcbánya, sed li ne akceptis la formiĝantan novan ŝtaton Ĉeĥoslovakio, tial en 1919 li instruis plu en Kaposvár. Li aliĝis al la socialdemokratoj, dum la Hungara Sovetrespubliko li aranĝis somerumadojn por infanoj. Depost fino de la respubliko li estis forigita el tiu lernejo, sed li instruis plu en aliaj mezlernejoj ĝis 1966. Intertempe li doktoriĝis en 1928 en Scienca Universitato Erzsébet kaj li instruis ankaŭ en tiu universitato inter 1936-1941. Li habilitiĝis en 1942 en Scienca Universitato István Tisza, kandidatiĝis en 1960. Ekde 1967 li vivis en Budapeŝto jam kiel emerito kaj okupiĝis pri Dániel Berzsenyi. Li ricevis premion en 1965.
Akiko Yosano
Yosano estis naskita en riĉa komercista familio de Sakaj en Osaka. Jam ekde la aĝo de 11, ŝi prenis signifan parton en la administrado de la familia entrepreno kiu implikis vendi jukanon kaj dolĉajn fabojn. Kiel infano ŝi kutimis legi literaturajn verkojn, plejparte el la biblioteko de sia patro. Kiel gimnaziano ŝi abonis Mjoĵo kaj fariĝis unu el ĝiaj ĉefaj kontribuantoj. La redaktisto de la revuo, Tekkan Yosano, instruis al ŝi la poezio de ŭaka.
Kvankam Tekkan estis geedziĝinta, li enamiĝis al Akiko, kaj ili finfine geedziĝis en 1901 kaj vivis en antaŭurbo de Tokio. La paro havis du filojn.
Verkaro
Yosano Akiko estis eksterordinare produktema verkisto. Ŝi povus produkti kiel multaj kiel 50 poemoj en unu sido. Dum la kurso de ŝia vivdaŭro, Yosano Akiko estas taksita skribi inter 20 000 kaj 50 000 poemoj. Ŝi ankaŭ skribis 11 librojn de prozo, multaj de kiu estis neglektitaj de literaturaj kritikantoj kaj spektantaroj.
Villafáfila
Villafáfila [biljaFAfila] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villafáfila estas etimologie tradukebla al Vilaĝo de Fávila, alude al ofta nomo en tiama nordokcidento de Iberio. La loko estas tre fama pro la Natura Rezervejo de la Lagetoj de Villafáfila, iama salekspluatejo, nuna grava areo por akvobirdoj (anseroj), ebenbirdoj (otidoj) kaj migrobirdoj. Tiukadre ansero aperas sur blua fono en la blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 73,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 475 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 44 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romiepoka loĝado; la trezoreto de Villafáfila, trovita en 1921, el la 7-a jarcento, en epoko de visigotoj, atestas ankaŭ loĝado en tiu epoko. Konsistas el diversaj aĵoj el oro kaj bronzo el kio elstaras tri krucoj (nun en la Muzeo de Zamoro), kiuj aperas en la suba duono de la blazono. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 936. Ĝi apartenis poste al la Ordeno de Santiago. En la 27a de junio 1506, Fernando la 2-a de Aragono subskribis tie interkonsenton kun sia bofilo Filipo la 1-a de Kastilio (la venontan tagon en Benavente) agnoskantan la supozitan malkapablon regadi de respektive filino kaj edzino Johana de Kastilio. Poste Karlo la 5-a vendis Villafáfila kiel senjorlandon.
Villalobos (Zamora)
Villalobos [biljaLObos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villalobos estas etimologie tradukebla al Vilaĝo de Lupoj, kaj tiukadre du lupoj aperas en la blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 43,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 227 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 73 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Fuentes de Ropel, Vega de Villalobos, Villanueva del Campo, San Esteban del Molar, Prado kaj Cerecinos de Campos.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Rilatoj inter Albanio kaj Jugoslavio
Alban-Jugoslaviaj rilatoj estis duflankaj rilatoj inter Albana Socialisma Popola Respubliko kaj Socialisma federacia respubliko Jugoslavio. Rilatoj estis establitaj por la unua fojo en 1946 per kunlaboro inter albanaj kaj jugoslavaj partizanoj. Rilatoj restis stabilaj ĝis 1948, kiam ekzistis rompo inter Albanio kaj Jugoslavio, plibonigante dum la 1970-aj jaroj kaj plimalboniĝante poste. Albanio laŭleĝe havas ambasadon en Beogrado en Serbio, kiu estas la jura posteulo de Jugoslavio.
Antaŭ la rompo inter landoj, estis planitaj krei komunisman federacion de Balkanio, kiuj inkluzivus Jugoslavion, Albanion, Rumanion, Bulgarion kaj Grekion. Tamen post la rezolucio de Informservo de 1948, Albanio rompis rilatojn kun la jugoslavaj komunistoj kaj la projekto de Tito estis forĵetita.
The Atlantic
The Atlantic (fondita sub la nomo The Atlantic Monthly) estas usona revuo, kies oficejoj estas en Vaŝingtono.
Historio
La ĵurnalo estis fondita en Bostono, Masaĉuseco en 1857 kiel literatura kaj kultura komenta revuo. Li baldaŭ akiris nacian reputacion kaj disponigis platformon por novaj verkistoj kaj poetoj kaj helpis avanci la karierojn de influaj personecoj.
Ĝi estis fondita fare de grupo de plej elstaraj verkistoj kaj pensuloj, inkluzive de Harriet Beecher Stowe, Ralph Waldo Emerson, Henry Wadsworth Longfellow, Oliver Wendell Holmes, John Greenleaf Whittier kaj James Russell Lovell. Lovell estis ĝia unua redaktisto.
Post travivado de monmalfacilaĵoj kaj ekzamenado de pluraj ŝanĝoj de proprieto ĉe la fino de la 20-a jarcento, la revuo estis aĉetita fare de la komercisto David Bradley, kiu restrukturis ĝin kiel ĝenerala akademia ĵurnalo temiganta " eksteran politikon, kulturon, politikon, kaj ekonomikon". celita ĉefe al celgrupo de "opiniestroj". Li kutime publikigas artikolojn pri sklaveco, edukado kaj aliaj centraj temoj en la nuntempa politiko.
En januaro 2019, la revuo petis ke prezidanto Donald Trump estu eloficigita. La politika redaktoro, Yoni Applebaum, skribis: "La disputo kun Trump ne estas ideologia. Trump lanĉis intencan atakon kontraŭ la disigo de povoj, kontraŭ la jurŝateco kaj kontraŭ la homaj rajtoj enskribitaj en la Konstitucio sur kiu Usono estis fondita. Li intence agis por pliseverigi la disputon en Usono".
Jean Cassou
Jean Cassou (naskiĝis en Deŭsto, mortis  en Parizo) estis franca verkisto, rezistanto, kuratoro de muzeo, recenzisto, tradukisto kaj poeto. Li ankaŭ estis la fonda direktoro de en Parizo kaj la unua prezidanto de la Institut d'Estudis Occitans.
Dum la Dua Mondmilito, la reĝimo de Vichy eksigis lin el lia posteno de direktoro de la muzeo pri moderna arto. Li tuj eniris en la rezistadon ekde septembro 1940, kaj regis la aperon de la unua ĵurnalo de rezistantoj ĝis marto 1941. En aŭgusto 1941 li devis fuĝi en la neokupitan zonon, en Tuluzo. Tie li estis arestita en decembro 1941 kaj enprizonigita ĝis junio 1943, kiel oponanto al la reĝimo. Post sia liberiĝo li reagadis kiel rezistanto kaj la Provizora registaro de la Franca Respubliko nomis lin regiona komisaro de la Tuluza regiono en junio 1944. Li estis vundita en batalo kun la germana armeo dum la liberiĝo de la urbo en aŭgusto 1944.
Villalpando
Villalpando [biljalPANdo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villalpando estas etimologie tradukebla al Vilaĝo de Alpández kiel aludo al iama reloĝanto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 126,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 451 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 53 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Cerecinos de Campos, Quintanilla del Olmo, Villamayor de Campos, Tapioles, Villárdiga, San Martín de Valderaduey, Quintanilla del Monte, Cotanes del Monte, Cañizo, Belver de los Montes, Villanueva de los Caballeros (Valadolido) kaj San Pedro Latarce (Valadolido).
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis al la Templanoj. En la 13-a jarcento jam en la Regno Kastilio la bazarurbo floris. En la 14-a jarcento la dukoj de Frías konstruis kastelon. En la 16-a jarcento du filoj de la franca reĝo Francisko la 1-a estis en tiu kastelo kiel ostaĝoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Pál Balogh (publikigisto)
Pál Balog, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Balogh Pál estis hungara publikigisto, ĵurnalisto, demografo, statistikisto.
Pál Balogh naskiĝis en Győr, li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Balogh frekventis lernejojn en Tata (Hungario), Nagykanizsa, Vác kaj Budao (urbo), poste li studis 3 jarojn en Reĝa Universitato de Pest. Sen diplomo ekde 1875 li estis ĵurnalisto, redaktoro, publikigisto en pluraj signifaj gazetoj. Ekde 1903 ĉirkaŭ 3 jardekojn li deĵoris en la gazetara servo de la ministraro. Li okupiĝis pri statistikoj de la hungaraj popolnombradoj kaj li iĝis pioniro pri la minoritataj statistikoj.
Ambonnay
Ambonnay - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Épernay kaj al la kantono .
Villar de Fallaves
Villar de Fallaves [biLJAR defaLJAbes] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 63 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. En la 13-a jarcneto ĝi apartenis al Villalpando kiel bazarurbo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Villárdiga
Villárdiga [biLJARdiga] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 77 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado en la 10-a jarcento. Plej frua klara mencio estas de la jaro 1130. Ĝi apartenis al la [Tempanoj]] kaj poste al Villalpando.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Proksimeco al San Martín de Valderaduey faras ke ambaŭ vilaĝoj ŝajnas unusola, kaj tiukadre estas popola proverbo "San Martín y Villárdiga dos lugares son, que desde lejos parecen la luna y el sol" (San Martín kaj Villárdiga estas du loĝlokoj, kiuj de malproksime ŝajnas la luno kaj la suno).
Immaculata (revuo)
Immaculata (el lat. Senmakula) estas ĉeĥa katolika revuo eldonita per Minoritanoj por la Kavalireco de Senmakula, baziĝantaj sur la ideoj de Maksimiliano Kolbe kaj lia Rycerz Niepokalanej. La revuo estas eldonita ekde 1992. Ekde 1994, ĝi estas eldonita kun la eklezia aprobo de episkopo. Vojtěch Cikrle.
Historio
La ideo eldoni Marianas-orientitan revuon ligilatan al la movado je Kavalireco de Senmakula ekestis MUDr. Bogdan Sikora en 1991.Tiutempe li laboris kiel kuracisto en Karlova Studánka. Pri efektivigo de la projekto helpis lin P. Josef Petrák, fervora membro de la Kavalireco de Senmakula. Post akiro de taŭgaj permesoj de la Ministerio, de la ĉefepiskopo Graubner kaj de la provincestro de ĉeĥa minoritana provincio, P. Hyacinta Skupienia OFM Conv. La unua numero aperis en majo 1992 en 5.000 ekzempleroj. La unuaj numeroj estis publikigitaj en Český Těšín kaj baldaŭ la ŝarĝo supreniris al 10.000. Bogdan Sikora kontaktis la superulon de la minorita monastero en Brno, P. Josef Goryl OFM Conv., kaj ili konsentis kunlabori - ekde tiam la revuo estis eldonita de la monaĥejo. Sikora decidis aliĝi al la ordeno kaj pri la revuo ekzorgis P. Goryl. En la unuaj jaroj de sia funkciado, la redaktejo funkciis sen oficiale nomumitaj ĉefredaktistoj kaj aliaj helpantoj. La unua nomumita ĉefredaktoro per la kapitulo fratoj en 2002 estis Fr. Bohdan Heczko OFM Conv., kiu antaŭe laboris kun la redaktejo kaj kiu ankoraŭ administras ĉi tiun funkcion (2020).
Karakterizaĵoj
Ĝi estas evangelia revuo orientita al Virgulino Maria, kiu sekvas de la pola Rycerz Niepokalanej, eldonita ekde 1922.
La revuo publikigas kelkajn artikolojn temigante diversajn areojn de teologio, bibliaj studoj, mariologio kaj historio de la Eklezio. Ĝi ankaŭ enhavas atestojn, intervjuojn aŭ novaĵojn el la tuta mondo. Ĉio ĉi helpas al legantoj profundigi sian fidon, dediĉi sin al Dio per la Senmakula Virgulino kaj restarigi moralon.
Ekde 2005 artikoloj estis montritaj ankaŭ en la slovaka
Disvastiĝo
La revuo estas abonita ne nur de homoj el Ĉeĥio kaj Slovakio, sed ankaŭ de Pollando, Germanio, Italio kaj eĉ Kanado kaj Aŭstralio.
Ernst von Pachmann
Ernst Camillo Theodor von PACHMANN (naskiĝinta la en Frankenmarkt, mortinta la ) estis inter 1918 kaj 1924 [distriktestro de Pinzgau.
Vivo
Estante filo de notaro kaj estrino de infanhejmo kaj nepo de la eklezihistoriisto Theodor von Pachmann li frekventis la gimnazion de la benediktanoj en Salcburgo kaj en Kremsmünster. Poste li studis jursciencojn ĉe la Universitato de Vieno. Lia frato Lothar von Pachmann estis distriktestro de Pongau. Li estis dufoje edzigita kaj havis kvin infanojn.
En 1900 Pachmann ekdeĵoris en la salcburgia administrado ĉe pluraj oficejoj province kaj urbe. En 1918 li liberiĝis de sodatodevoj por gvidi la distriktan ĉefdomon je Zell am See. Ege ŝatis onin liajn afablecon, komunikemon, malfermitecon kaj ĝeneralan kleritecon. .
Tuj post la distriktestra ekdeĵoro li komencis verki la regionhistoriaĵon Pinzgauer Heimatbuch; en tiu ĉi serio li redaktis la regionon inter Zell am See kaj Krimml. La verko aperis nur postmorte. Li ankaŭ engaĝiĝis por grandaj tutdistriktaj ekspozicioj. Okaze de la imperiestra surtronigjubileo de 1908 li ĉeestis kun historiaj pafistaj kompanioj el Pongau.
Villanueva del Campo
Villanueva del Campo [biljaNŬEba delKAMpo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Villanueva del Campo estas etimologie tradukebla al Nova Vilaĝo de la Kampo. Ĝi estas integrita en la municiparoj Mancomunidad Tierra de Campos kaj Mancomunidad Intermunicipal del Raso de Villalpando kun aliaj najbaraj municipoj.​ Parto de la municipa teritorio estas ene de la birdoprotektaj areoj ZEPA Penillanuras-Campos Sur kaj Penillanuras-Campos Norte.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villanueva del Campo kaj nune senhomaj San Vicente, Golpejones, Valdehúnco kaj Villafrontín, okupas totalan areon de 40,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 810 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 67 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, lime norde kun la provinco Leono kaj oriente kaj okcidente kun la provinco Valadolido.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (blazondomoj, vinkeloj, preĝejoj kaj ermitejoj). Iam estis iom da industrio.
Auménancourt
Auménancourt - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj - situante en la plej norda parto de la departemento, la komunuma teritorio rekte limas je la najbaraj departementoj Aisne nordokcidente kaj Ardennes nordoriente. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Reims kaj al la kantono .
Paweł Pawłowski
Paweł Pawłowski estas pola korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.97 m. Li naskiĝis la 3-an de marto 1982 en Gdansko. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Szymon Rduch
Szymon Rduch estas pola korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.97 m. Li naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1989 en Kołobrzeg. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Georg Friedrich von Zentner
Georg Friedrich von Zentner estis ŝtata ministro en la Reĝlando Bavario. Li naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1752 en vilaĝo rande de la urbo Mannheim kaj mortis la 20-an de oktobro 1835 (83-jara) en Munkeno.
Komence profesoro pri konstitucia juro ĉe la universitato de Hajdelbergo, li aliĝis al la bavara ministeria burokratio en 1799. En la reĝlando Bavario li estis ekde 1810 ĝenerala direktoro en la Ministerio de Internaj aferoj kaj de 1823 ĝis 1831 ŝtatministro por Juro, en 1827/28 ankaŭ Ministra Deputito de la Ŝtata Ministerio de la Reĝa Domo kaj de Eksterlandaj Aferoj. Li estis gvida en redaktado de la bavara municipa edikto kaj la bavara konstitucio de 1818.
Johann August Heinrich Ulrich
Johann August Heinrich Ulrich estis germana filozofo, kiu laboris kiel profesoro de la Universitato de Jena. Li naskiĝis la 16-an de aprilo 1746 en Rudolstadt kaj mortis la 4-an de februaro 1813 (66-jara) en Jena.
Kalvinana preĝejo (Tiszakécske)
La Kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1998) en urbo Tiszakécske (Hungario).
Historio
Ĉi tiu kirko estis konstruita en mezo de iama vilaĝo Ókécske inter 1906-1909. Dum la 2-a mondmilito ĝi difektiĝis, sed poste ĝi estis renovigita. Lastfoje en 1992 okazis renovigaj laboroj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ la ĉefplaco. La fasado estas simetria, meze la turo altiĝas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la ĉefenirejo, kiu troviĝas tra la turo. Alia enirejo estas tra la krucnavo. Krom la turo la konstruaĵo havas ankoraŭ 10 turetojn. En la turo 4 sonoriloj loĝas. La navo havas krucnavon kaj finiĝas en kvarangula absido. Interne laŭ la kutimo la muroj estas blankaj. En la galerio orgeno funkcias, kiu redonas sonadon de barokaj orgenoj en Turingio, tial oni aranĝas interne ankaŭ koncertojn.
La sama preĝejo estis konstruita post jaroj en Ráckeve (Kalvinana preĝejo (Ráckeve)).
Michael Hicks
Michael Hicks estas pola-usona korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.94 m. Li naskiĝis la 17-an de junio 1983 en Usono. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020 kiel membro de la pola teamo.
Tierra y Libertad (gazeto)
Tierra y Libertad (Tero kaj Libero) estas la hispanlingva nomo de diversaj anarkiismaj gazetoj de diversaj epokoj kaj landoj.
Estis unuaj klopodoj en 1888, 1899 (kun kunlaboraĵoj de Élisée Reclus kaj Charles Malato inter aliaj), 1903 (mallonge kiel taggazeto), 1906 ĝis 1919 kaj en 1923 (malpermesita de la diktaturo de Primo de Rivera) kun kunlaboro inter aliaj de Anselmo Lorenzo kaj Fermín Salvochea. Ĝi reaperis en 1931, jam kiel organo de la FAI.
Ĉe la FAI
Ĝi estis publikigita de la Federación Anarquista Ibérica (FAI) en Valencio el 1930. Ĝi estis malpermesita kaj reeldonita multaj fojojn. Ĝi estis en la 1930-aj jaroj unu de la plej legataj kaj disvatigataj gazetoj en Hispanio, eĉ kun 30 000 ekzempleroj, la plej granda kvanto por ideologia presorgano. ​ En ĝi publikigis ĉefaj pensuloj de anarkiismo de la 20-a jarcento, kiel Federica Montseny, Federico Urales, Piotr Kropotkin, Rudolf Rocker, Francisco Ascaso, Luigi Fabbri, Juan García Oliver, Max Nettlau, Melchor Rodríguez kaj Ramón Acín. Kelkaj ĉefredaktoroj estis Alaiz, Juanel, Jacobo Maguid kaj Diego Abad de Santillán; inter administrantoj menciindas Josep Peirats, Juanel kaj Ecorza.
Ĝi ĉesis aperi post la Hispana Enlanda Milito (dume ĝi estis eĉ taggazeto). Ramón Rufat publikigis ĝin tute eksterleĝe ekde 1944 en Madrido kaj Barcelono.
En Meksiko
Inter 1944 kaj 1988 ĝi estis eldonita de hispanaj anarkiistoj ekzilitaj en Meksiko. Ĝi aperis totale en pli ol 400 numeroj. Ĝi estis fondita de Hermilo Alonso, Marcos Alcón, Domingo Rojas kaj Benjamín Cano Ruiz; kaj estis direktita de Floreal Ocaña, Cano Ruiz, Severino Campos, Eliseo Rojas, ktp. Kunlaboris Lazarte, Papiol, Manuel Villar, José Alberola, ktp.
Ernst Karl Wieland
Ernst Karl Wieland (naskiĝis la 21-an de julio 1755 en Breslaŭo, mortis la 16-an de februaro 1828 en Lepsiko) estis germana filozofo kaj historiisto.
Vivo
Ernst Wieland komencis sian karieron la 14-an de aprilo 1774 per diplomo pri filozofio ĉe la Universitato de Frankfurto (Odro). Tie li magistriĝis en 1776 pri internacia juro, kiu tiam ankaŭ egalrilata al doktoriĝo pri filozofio. Li tiam translokiĝis al la Universitato de Lepsiko, kie li habilitiĝis en 1777 kaj en 1780 li iĝis eksterordinara profesoro pri filozofio.
Post kiam Wieland estis dungita en prusa servo kiel instruisto, li revenis al Leipzig en 1809 kiel profesoro pri historio kaj samtempe fariĝis membro de la malgranda kolegio de princoj. Post prirezignado de tiu pozicio en 1819, li iĝis plena honora profesoro pri filozofio. Wieland ankaŭ estis implikita en la organizaj taskoj de la Universitato de Lepsiko kaj estis rektoro en la vintraj semestroj de 1810/11, 1812/13, 1814/15 kaj 1816/17.
Mumin-taso
Mumin-taso (finne muumimuki) estas normale en Finnlando vendataj kaf- kaj te-taso, sur kiuj estas bildo de iu figuro de la rakontoj pri mumintroloj, hipopotamosimilaj fikciaj estaĵoj el la grupo de troloj de la skandinavia mitologio, kreitaj de la svedlingva finnlanda verkistino Tove Jansson ... kaj de aliaj estaĵoj de la fikcia universo de mumintroloj. Kompreneble oni povas trinki el mumin-taso ankaŭ alian ol kafo kaj teo, kiel lakto kaj simpla akvo, sed malofte alkoholtrinkaĵojn el ili oni trinkas. Ili havas bildojn de karakteroj de Mumin-rakontoj. Ili estis popularaj kolektaĵoj en Finnlando ekde la 1990-aj jaroj. Ilia prezo estas multe pli alta ol multaj aliaj similaj tasoj.
Avize
Avize - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas tradicia vinkultiva komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Épernay kaj al la kantono .
Jesús Castillo
estas perua futbalisto. Li naskiĝis. Lia teamo estas Sporting Cristal de la Liga 1 de Peruo. Li trejniĝis por tiu teamo ekde kiam li estis 17-jaraĝa.
Maximilian Emanuel von Lerchenfeld
Maximilian Emanuel von Lerchenfeld estis ŝtata ministro en la Reĝlando Bavario. Li naskiĝis la 1-an de januaro 1778 en Ingolstadt kaj mortis la 1-an de januaro 1843 (65-jara) en Presseck.
Heinrich Karl Eichstädt
Heinrich Karl Eichstädt estis germana filologo. Li naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1772 en Oschatz kaj mortis la 4-an de marto 1848 (75-jara) en Jena. Studinte ĉe la universitato de Lepsiko, li poste laboris kiel profesoro de la universitato de Jena.
Meyrin (stacidomo)
Meyrin (antaŭe nomita Vernier-Meyrin) estas fervoja stacidomo en Meyrin, Svislando.
Hoĝaismo
Hoĝaismo estas variaĵo de Marksismo-Leninismo, kiu disvolviĝis pro rompo kun Maoismo en la malfruaj 1970-aj jaroj. La ideologio nomiĝas laŭ Enver Hoĝa, la albana komunisma gvidanto, kiu funkciis kiel Unua Sekretario de la Laborista Partio.
Difino
Hoĝaismo estas priskribita kiel strikta defendo de la heredaĵo de Josif Stalin, la organizo de Sovetunio sub Stalinismo, kaj furioza kritiko de preskaŭ ĉiuj aliaj komunistaj grupoj, nomante ilin "reviziistoj".
Rilato kun Jugoslavio
Ĝis la elpelo de Jugoslavio el Kominform en 1948, Albanio estis efike jugoslava satelito.
Albanio eniris orbiton ĉirkaŭ Sovetunio, kaj en septembro 1948 Moskvo enpaŝis por kompensi la perdon de Albanio de jugoslava helpo. La ŝanĝo pruvis esti profunda por Albanio, ĉar Moskvo havis ege pli multon por oferti al Albanio ol malfacile fortikigita Beogrado. La fakto, ke Sovetunio ne havis komunan limon kun Albanio ankaŭ ĝi malfaciligis Moskvon praktiki premon sur Tirano. Entute la partio forpelis ĉirkaŭ 25% de siaj membroj. Jugoslavio respondis lanĉante propagandan kontraŭatakon kaj nuligante sian traktaton de amikeco kun Albanio kaj en 1950, ĝi retiris sian diplomatian mision de Tirano.
Kvankam Hoĝaismo asertas la rajton de nacioj sekvi socialismon laŭ malsamaj manieroj, diktitaj de la kondiĉoj de ĉi tiuj landoj, Hoĝa persone havis la vidon, ke Titoismo estis "kontraŭ-marksisma" kaj  reviziisma  en ĝenerala praktiko.
Ĉin-Albana rompo
Albanio aliancis kun la ĉinoj dum la ĉina-sovetia disiĝo, malfermante ĉinajn investojn en la lando.
Alban-ĉinaj rilatoj stagnis en 1970, kaj kiam Ĉinio komencis moviĝi el izoliteco kaj la Kultura Revolucio en la fruaj 1970-aj jaroj, Mao kaj la aliaj ĉinaj gvidantoj reviziis siajn rilatojn kun Albanujo. Responde, Albanio komencis vastigi siajn kontaktojn kun la ekstera mondo. Albanio komencis komercajn intertraktadojn kun Francio, Italio kaj la novaj aziaj kaj afrikaj ŝtatoj, kaj en 1971 normaligis rilatojn kun Jugoslavio kaj Grekio. La estroj de Albanio abomenis la kontaktojn de Ĉinio kun Usono en la fruaj 1970-aj jaroj.
Baldaŭ post la morto de Mao en 1976, Hoĝa kritikis la novan gvidadon kaj politikon de Pekino al Usono kaj Okcidenta Eŭropo. La ĉinoj finis helpajn programojn por Albanio en 1978.
La albanoj sukcesis ideologie gajni grandan parton de maoistoj, ĉefe en Latin-Ameriko (kiel Populara Liberiga Armeo kaj Marksista-Leninisma Komunista Partio de Ekvadoro same kiel Revolucia Komunista Partio de Brazilo), sed ili ankaŭ havis gravan internacia sekvo ĝenerale.
Vernier (stacidomo)
Vernier (antaŭe nomita Cointrin) estas fervoja stacidomo en Vernier, Svislando.
Saint-Gervais-Mont-Blanc (stacidomo)
Saint-Gervais-Mont-Blanc estas franca stacidomo de Tramvojo de Monto Blanka ("Tramway du Mont-Blanc"), situanta en Saint-Gervais-les-Bains, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Genthod-Bellevue (stacidomo)
Genthod-Bellevue estas fervoja stacidomo en Genthod, Svislando.
Saint-Gervais-Mont-Blanc (stacidomo)
Temas pri stacidomo de "Compagnie du Mont-Blanc" (CMB).
Oktobro (revuo)
Oktobro (en la rusa : Октябрь ) estis literatura monata revuo kiu aperis en Sovetunio kaj sekve en Rusio post la Dissolvo de Sovetunio. Ĝi estis en cirkulado inter 1924 ĝis 2019. Krom Novij Mir kaj Znamija tiu-ĉi revuo estis eminenta kaj profunde enradikiĝita en la literaturan mondon de Rusio.
Historio
La revuo estis kreita fare de grupo de verkistoj kaj poetoj nomitaj "Oktobro" (laŭ la Oktobra Revolucio) kaj formulis komunisman linion proksiman al la diktaĵoj de la Komunista Partio de Sovetunio. En siaj fruaj jaroj ĝi estis la organo de la Unuiĝo de Proletaj Verkistoj en Moskvo kaj poste apartenis al la Unio de Kreintoj de Sovetunio. Eĉ dum la malpli severa periodo, la degelo de Ĥruŝĉov, la revuo konservis rigidan stalinisman linion.
En la revuo interalie estis eldonitaj la verkoj de Sergej Jesenin, Vladimir Majakovskij, Miĥail Zoŝĉenko, Andrej Platonov, Arkadij Gajdar, Aleksandr Tverdovskij, Konstantin Paustovskij, Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj kaj Valentin Katajev. Poeziotradukoj ankaŭ estis publikigitaj, kiel ekzemple verkoj de Lion Feuchtwanger, Henri Barbusse, Romain Rolland, Theodore Dreiser, Martin Andersen Nexø, Heinrich Mann kaj pli, kiuj estis konataj pro sia socialisma mondrigardo.
Komencante en la 1970-aj jaroj, pli liberalaj verkoj ankaŭ estis publikigitaj, sed daŭre ene de la limoj de kio estis permesita laŭ la diktaĵoj de la partio. Tiel estis publikigitaj la verkoj de Anatolij Rybkov, Bela Aĥmadulina, Andrej Vozsanskij, Jevgenij Javtuŝenko kaj aliaj.
Dum la periodo de glasnosto, verkoj kiuj estis malpermesitaj en Sovet-Unio komencis esti publikigitaj en la revuo, kiel ekzemple "Vivo kaj Sorto" de Vasilij Grossman, kiu estis publikigita nur en 1988, kvankam ĝi estis skribita proksimume dudek jarojn antaŭe, aŭ la teatraĵo "Adamo kaj Evo" de Miĥail Bulgakov, kaj eĉ verkoj de disidentoj kiel Andrej Saĥarov, Anna Aĥmatova, Aleksandr Galiĉ kaj Anton Denikin. Verkoj de rusaj ekzilitoj, kiel ekzemple Vladimir Nabokov, Sergei Dovaltov kaj aliaj, ankaŭ estis publikigitaj tiutempe. En tiu tempo, eĉ antaŭ la disfalo de Sovet-Unio, la monata revuo iĝis la unua periodaĵo se temas pri ricevi registaran financadon sen enmiksiĝo en la enhavo kaj simbolis la epokon de perestrojko kaj sinesprimlibereco. Tiu difino estis kondukita al publika subtenletero en la revuo skribita fare de kelkaj intelektuloj, inkluzive de Dmitrij Liĥaĉov, Oleg Yeframov, Mark Zaĥarov kaj Alfred Schnittke.
Post la rompo de Sovetunio, la revuo daŭre aperis monate.
Enhavojn
La revuo publikigas rakontojn en daŭrigoj, poemoj, recenzoj kaj kritiko de literaturo kaj kino. Ĉi tiu estas la plej grava revuo en la kampo de sovetia kinejo.
Karl Ludwig Bauer
Karl Ludwig Bauer estis germana filologo. Li naskiĝis la 18-an de julio 1730 en Lepsiko kaj mortis la 3-an de septembro 1799 (69-jara) en Hirschberg, Silezio, Reĝlando Prusio.
Karl Bauer estis lernanto en la Thomas-lernejo je Lepsiko Post la gimnazio, li studis en la universitato de Lepsiko. Li habilitiĝis kaj laboris ekde 1753 kiel preleganto pri romia kaj greka literaturo. En 1756 li iĝis lernejrektoro en Lauban en Malsupra Silezio kaj en 1766 de la liceo en Hirschberg. Li mortis tie en 1799. Bauer estis membro de la Societo de Sciencoj en Frankfurto (Odro).
(160541) 1997 WM58
(160541) 1997 WM58 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 26-an de novembro 1997 en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun ne tre granda orbita klineco: ĝia marsa MOID estas 0,1875 astronomia unuo, tie estas 28,050 milionoj da km.
Saint-Léon (Gironde)
La teritorio havas komunan limon kun.
Creux-de-Genthod (stacidomo)
Creux-de-Genthod estas fervoja stacidomo en Genthod, Svislando.
Versoix (stacidomo)
Versoix estas fervoja stacidomo en Versoix, Svislando.