cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orokula klangulo
La Orokula klangulo (Bucephala clangula) estas birda specio el familio de Anasedoj el genro Bucephala. Ĝi estis pli frue aldonite erare al genro Clangula. Ties plej proksima parenco estas la samgenra kaj simila specio Islanda klangulo.
Tuĉonoj
Landpostuloj
Post akcepto de nova konstitucio ĝi ŝanĝis sian nomon al Council of Yukon First Nations (CYFN). Apartenas al ĝi 11 unuaj nacioj el Jukonio. Naŭ membroj-triboj intertempe finis kontraktojn pri landpostuloj kaj memregado.
Orokula klangulo
Ĝi havas du subspeciojn nome Bucephala clangula clangula en Eŭrazio kaj Bucephala clangula americana en Kanado kaj Usono.
Aspekto
La Orokula klangulo havas averaĝe enverguron de 65-80 cm. Temas pri specio kun seksa duformismo. Maskla plenkreskulo gamas el 45–52 cm longa kaj 888 al 1400 g peza, dum ino gamas el 40–50 cm longa kaj el 500 al 1182 g peza. Tio estas, la masklo estas iomete pli granda ol femalo. Tiu specio estas taŭge nomata laŭ sia orflava okulo (iriso). La masklo havas nigran-blankan nuptoplumaron, kaj en malhela kapo rimarkindas verda irizeco kaj ties plumoj de la kaposupro estas longiĝintaj kaj havigas impreson de pli granda kapo, kiu nomigas la genron. Lia beko estas tutgriza. Li havas ankaŭ malhelan dorson (kun blankaj flankoj kaj strioj super suba ventro videblaj dumnaĝe) kaj blankajn kolon kaj ventron. Inter la bekobazo kaj la okulo situas karakteriza kaj rimarkinda kontraste blanka ovalforma makulo. La femalo ne havas tiun makulon. Kruroj kaj piedoj estas oranĝecflavaj.
Tuĉonoj
Landpostuloj
En 1995 la tuĉonino Judy Gingell iĝis Commissioner of Yukon.
Orokula klangulo
Aspekto
La junulo estas tre simila, sed kun beko tutgriza.
Vivmaniero
Ĝia nutraĵo estas insektoj, ties larvoj, moluskoj, kankroj. Ĝi serĉas la nutraĵon eĉ en profundo de 8 m, sub ŝtonoj.
Tiuj maraj anasoj manĝas subakve. Dum la tut ajaro ĉirkaŭ 32% de ties predo estas krustuloj, 28% estas akvaj insektoj kaj 10% estas moluskoj. Insektoj estas la hegemonia predo dum la reprodukta sezono kaj krustuloj estas la hegemonia predo dum migrado kaj vintrumado. Ialoke ankaŭ ovoj de fiŝoj kaj akvaj plantoj povas esti gravaj manĝeroj.
Tiu specio siavice povas fali predo de diversaj akcipitroj, gufoj kaj agloj, dum inoj kaj idoj estis foje predataj de ursoj (specioj de Ursus), de diversaj musteloj (specioj de Mustela), vizonoj (Mustela vison), lavursoj (Procyon lotor) kaj eĉ de la Brustornama pego (Colaptes auratus) aŭ de la Komuna sciuro (Tamiasciurus husonicus).
Generado
Ĝi nestas en akvoproksima kava arbo. Ĝi kovas 6-11 ovojn dum 30 tagoj. La frumaturaj idoj iĝas memstaraj post 60 tagoj.
Ofte la naturaj arbokavaĵoj estas farataj de rompitaj branĉoj, se ili ne estas faritaj de Blankvizaĝa nigropego aŭ de Nigra pego, la ununura arbokavantaj animaloj kiuj faras kavaĵon sufiĉe grandan por normale gastigi klangulon. Averaĝa ovogrando estas de larĝo de 43.3 mm, de longo de 59.3 mm kaj pezo de 64 g. La periodo de kovado gamas el 28 al 32 tagoj. La ino faras la tutan kovadon kaj estas abandonata de la masklo 1 aŭ 2 semajnojn post ovodemetado. La junuloj restas en la nesto dum ĉirkaŭ 24–36 horoj. Nestoparazitado estas tre komuna kaj kun aliaj Orokulaj klanguloj same kiel kun aliaj anasaj specioj kaj eĉ oni trovis ovojn de Dukolora hirundo aŭ de Eŭropa sturno mikse kun la ovoj de Orokula klangulo! La idaroj komune ekmiksiĝas kun tiuj de aliaj inoj kiam ili iĝas pli sendependaj. Junuloj de klanguloj estis foje konkurence mortigataj de aliaj klangulaj patrinoj, de Granda kolimbo aŭ de Grizvanga grebo. La junuloj kapablas flugi post 55–65 tagoj de aĝo.
Distribuado
Ties reprodukta habitato estas tajgo. Ili troviĝas en lagoj kaj riveroj el borealaj arbaroj tra Kanado kaj norda Usono, Skandinavio kaj norda Rusio. Ili estas migrantaj kaj vintras ĉefe en protektataj marbordaj akvoj aŭ malfermaj internaj akvoj je pli moderklimataj latitudoj. Nature ili nestumas en kavaĵoj de grandaj arboj. Ile pretas uzi nestoskatolojn, kaj tio permesis sanan reproduktan populacion establiĝi en Skotlando kie ili pliiĝas kaj malrapide disiĝas danke al helpo de nestoskatoloj. Ili estas kutime komunaj vintre ĉe lagoj de Britio kaj kelkaj kuraĝiĝas nestumi en nestoskatoloj, kiujn omi metas por havi ilin tie la tutan jaron.
La Orokula klangulo estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Proksimume 188,300 Orokulaj klanguloj estas mortigataj de ĉasistoj en Nordameriko dum la 1970-aj jaroj, reprezente ĉirkaŭ 4% el la totala nombro de anasoj mortigataj en la regiono dum tiu periodo. La indico estas probable simila nuntempe. Kaj la reprodukta kaj la vintra habitato de tiuj birdoj estis degradata pro klarigado kaj poluado. Tamen tiu estas la ununura anaso en Nordameriko kiu eligas mallongdaŭran profiton el la laga acidigo.
Maccastorna
Maccastorna estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Kun siaj (fine de ) ĝi estas unu el la plej malgrandaj komunumoj de Italio. Najbaras la komunumoj Crotta d'Adda (CR), Meleti kaj Castelnuovo Bocca d'Adda. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Konstruaĵoj
Sur la teritorio de la komunumo troviĝas urbodomo, malgranda restoracio, bela preĝejo dediĉita al Sankta Georgo antaŭ kiu estas la placo Paŭlo la 6-a kun malgranda ĝardeno.
La kastelo, privata, devenas de la 13-a aŭ 14-a jarcento.
Fine de la 1980-aj jaroj konstruiĝis ponto super la rivero Adda, kiu ligas Maccastorna-n al Crotta d'Adda, kaj do la provincon de Lodi al tiu de Cremona.
Ekonomio
La ekonomio de Maccastorna baziĝas tute je agrikulturo: maizo, bredado por viando kaj lakto. Ekzistas du societoj por bredi fazanojn kaj porkojn.
Lewitzrand
Lewitzrand estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Parchimer Umland. La komunumo ekestis la 1-an de januaro 2014 per kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Klinken, Matzlow-Garwitz kaj Raduhn. Fine de la kunigita komunumo havis  loĝantojn.
Alex Leith
Alex LEITH /aleks lit/ (naskiĝis en Londono, 1935; mortis la ) estis multjara subtenanto kaj aktivulo de Loglana Instituto (The Loglan Institute), la institucio por ellaboro kaj disvastiĝo de apriora logika planlingvo Loglano.
Vivo
Alex Leith travivis tre varian kaj eventoriĉan vivon. En diversaj periodoj de ĝi li servis en reĝa aviada armeo de Britio, studis lingvojn kaj arton, vojaĝis enspezante de skulptado kaj pentrado.
La lastajn jarojn de sia vivo li pasigis alterne en du loĝejoj: en Kalifornio (Usono) kaj Francio. Li ŝatis pasigi vintron en Usono kaj someron en Francio.
Interlingvista aktivado
Alex Leith estas konata kiel persono, kiu tre rapide progresis en lernado de Loglano kaj baldaŭ iĝis la plej flua uzanto de la lingvo. Li multe verkis pri la lingvo kaj en la lingvo.
Post forpaso de James Cooke Brown (februaro 2000) Alex Leith estris Loglanan Instituton dum jaro kaj duono (ĝis sia morto).
La plej elstara verko de Leith estas la unua (kaj sola) romano en Loglano: "La Unua Vizito al Loglando", eldonita en 2002, jam post la subita morto de Leith. La romano estas fantazio pri aventuroj de studanto de Loglano, kiu vojaĝas al la lando, kie Loglano estas efektive uzata kiel ĉiutaga lingvo.
Guy Pratt
Guy Pratt, naskinĝinta je la 3a de januaro 1962 en Londono (Unuiĝinta Reĝlando) estas basgitaristo ĉefe konata por sia laboro kun la grupo Pink Floyd de la turneo de la albumo A momentary lapse of reason en kiu Tony Levin muzikis basgitaron kun Chapman Stick. Li ankaŭ sekvis la grupon por la turneo Pulse en 1996.
Li kunlaboris kun aliaj grupoj kaj artistoj, inter aliaj Madonna, Whitesnake, Tear for fears kaj Roxy Music, kaj denove kun David Gilmour por sia albumo On an Island en 2006.
En 1996, li edzinigis la filinon de Richard Wright, nome Gala Wright.
Marvin Harris
Marvin Harris (Brooklyn 18-an de aŭgusto 1927 -Gainesville (Florido) 25-an de oktobro 2001) estis antropologo usona konata pro la kreado kaj ĉefrolulo en la kultura materialismo, teoria tendenco kiu intencas ekspliki la diferencojn kaj similaĵojn sociokulturajn kiuj prioritatigas la materiajn kondiĉojn de la homa ekzisto.
Laŭlonge de sia profesia vivo, Harris havis fidelan legantaron kaj multajn kritikantojn. Li iĝis konstanta ĉeestanto en la jarkunvenoj de la American Anthropological Association (AAA), kie li ŝatis ade demandegi la ĉeestantojn en la halo. Li estas konsiderata kiel ĝeneralisto, kiu havis specialan intereson pro la tutmondaj procesoj kiuj intervenas en la originoj de la homo kaj la evoluo de la homaj kulturoj.
The City on the Edge of Forever
The City on the Edge of Forever [La urbo ĉe la rando de eterneco] estas la dudek-oka kaj antaŭlasta epizodo de la unua sezono de Star Trek: The Original Series, usona televidserio. La epizodo havis plurajn verkistojn inkluzive Harlan Ellison, Steven W. Carabatsos, D. C. Fontana, Gene L. Coon kaj fina redakcio de Gene Roddenberry. La epizodo estis reĝisorita fare de Joseph Pevney kaj unue estis elsendita en NBC la 6-an de aprilo 1967.
En la epizodo, post trodrogiĝis, kuracisto Leonard McCoy (DeForest Kelley) vojaĝas reen en la tempo al 20-a jarcento, kaj ŝanĝas historion, Kapitano Kirk (William Shatner) kaj Spock (Leonard Nimoy) lin sekvas por korekti la tempolinion. En tio, Kirk enamiĝas de Edith Keeler (Joan Collins), sed rimarkas, ke por savi sian estontecon, li devas permesi ke ŝi mortos.
La epizodo ricevis ampleksan kritikan aklamon kaj ofte estis deklarata kiel la plej bona epizodo de la tuta franĉizo de rolantoj, ŝatantoj kaj kritikistoj. Elementoj kiel la tragika fino estis reliefigitaj de pluraj recenzistoj. Ĝi gajnis plurajn premiojn, inkluzive la Writers Guild of America Award por plej bona epizoia dramo por televido kaj la Hugo Award por la plej bona drama prezento.
Perĉerono
Perĉerono estas raso de tirĉevaloj kiu originiĝis en la rivervalo de Huisne en okcidenta Francio, parto de la iama provinco Perĉo el kiu la raso prenis sian nomon. Kutime grizaj aŭ nigraj, Perĉeronoj estas bone muskolecaj, kaj konataj pro sia inteligenteco kaj preteco labori. Kvankam ties precizaj originoj restas nekonataj, la prauloj de la raso estis en la valo jam ĉirkaŭ la 17a jarcento. Ili estis origine raso por uzado kiel militĉevaloj. Laŭ la tempopaso, ili ekuziĝis por peladi diliĝencojn kaj poste por agrikulturo kaj tirado de pezaj varoj. Fine de la 18a kaj komence de la 19a jarcentoj, araba sango estis aldonita al la raso. Eksportado de Perĉeronoj el Francio al Usono kaj al aliaj landoj eksponence kreskiĝis fine de la 19a jarcento, kaj la unua bredoregistro de puraj perĉeronoj estis kreita en Francio en 1883.
Antaŭ la Unua Mondmilito, miloj da Perĉeronoj estis elŝipitaj el Francio al Usono, sed post la komenco de la milito, embargo ĉesis eksportadon. La raso estis uzita etende en Eŭropo dum la milito, kaj kelkaj ĉevaloj estis elŝipitaj el Usono reen al Francio por helpi en la luktado. En 1918, Perĉeronoj ekbrediĝis en Granda Britio, kaj en 1918 oni formis la British Percheron Horse Society. Post serio de ŝanĝoj ĉe nomoj kaj posedo de bredoregistroj, la bredoregistro de nuntempaj usonaj Perĉeronoj kreiĝis en 1934. En la 1930-aj jaroj, Perĉeronoj estis 70 porcento de la populacio de tirĉevaloj en Usono, sed ties nombroj malpliiĝis ĉefe post la Dua Mondmilito. Tamen, la populacio ekrekuperiĝis kaj ĉirkaŭ 2009, ĉirkaŭ 2,500 ĉevaloj estis registritaj ĉiujare nur en Usono. La raso estas ankoraŭ uzata etende por tirlaboro, kaj en Francio ili estas uzataj por viando. Ili estis krucigitaj kun kelkaj malpezaj ĉevalrasoj, kiaj la Kreola ĉevalo, por produkti ĉevalojn kaj por laboro kaj por konkurenco. Purrasaj Perĉeronoj estas uzataj por forstada laboro kaj pelado de ĉaroj, same kiel por laboro sub selo, kia konkurenco en fakoj de rajdado kiaj ĉevalsaltado.
NH Ostrava
NH Ostrava (pli precize BK Nová huť Ostrava) estas nomo de ĉeĥa korbopilka klubo ludanta Nacian Korbopilkan Ligon.
Historio
La klubo estis fondita en la jaro 1952 sub la nomo Sokol Ocel NHKG Ostrava. Baldaŭ poste ĝi komencis ludi la plej altan ĉeĥoslovakan korbopilkan ligon, post apartiĝo de Ĉeĥoslovakio ĝi transiris en NBL, kiun ĝi ludas ĝis hodiaŭ. La nomon NH Ostrava ĝi portas ekde la jaro 1991.
Dum sia historio la klubo akiris tri la duajn kaj kvin la triajn lokojn, sed titolo de majstro dume eskapas al ĝi. En januaro de 2007 ĝi moviĝis meze de liga tabelo.
La klubo ludas siajn hejmecajn matĉojn en ČAS Aréna.
Ambirdo de Fischer
Korpaj trajtoj
Fischer-ambirdoj havas verdan dorson, bruston kaj flugilojn. Ilia kolo estas orflava kaj iĝas pli kaj pli oranĝkolora kaj malhele oranĝkolora des pli supren. La supra parto de ilia kapo estas olivkolora, kaj la beko hele ruĝa. La supra parto de ilia vosto havas kelkajn bluajn aŭ violajn flugilojn. Ili havas blankan senpluman okulringon. La junaj ambirdoj estas tre similaj al la plenkreskitaj, krom pro la apero de brunaj punktoj ĉe la bazo de la beko de la plenkreskaj Fischer-ambirdoj. Temas krome pri unu el la plej malgrandaj Ambirdoj, ilia korpa larĝeco troviĝas ĉirkaŭ 14 centimetroj kaj ilia pezo ĉirkaŭ 43-58 gramoj.
Fischer-ambirdoj estas endemia specio de eta areaĵo de Orientcentra Afriko, ĉe la sudo kaj sudoriento de la Viktoria Lago, norde de Tanzanio. Dum jaroj de sekeco, kelkaj birdoj elmigris al la okcidentan parton de Ruando kaj Burundo serĉe de humidaj vivkondiĉoj. Ili koncentriĝas ĉe altebenaĵoj de 1100-2200 metroj en etaj aroj. Ili loĝas malproksime de arboj, ĉe herboplenaj ebenaĵoj. Ilia populacio estas proksimume inter 290.000-1.000.000, je malalta denseco ekstere de protektitaj areaĵoj kontraŭ dorlotbesta negoco ; la eksport-licencoj nuliĝis en 1992 cele de fini ajnan pluan endanĝerigon aŭ malpliigon de la specio.
Konduto
Fischer-ambirdoj havas rapidan flugadon kun rekta trajektorio, kaj la sono de iliaj flugiloj povas esti leĝere aŭskultitaj. Ili faras akutan birdsonon kaj estas iom bruemaj, sed kiel ilia nomo indikas estas nesepareblaj je siaj paruloj aŭ homaj prizorgantoj.
Manĝado
Manĝaĵoj ŝatataj de Fischer-ambirdoj ampleksas grandan kvanton de manĝaĵoj, inkluzive semojn kaj fruktojn. Unu el la plej rekomendindaj manĝaĵoj por ili estas kaĉo farita el miksaĵo de semoj.
Reproduktiĝo
Ilia nasktempo okazas ekde januaro ĝis aprilo kaj ekde junio ĝis julio. La birdonesto troviĝas sur truo ĉe la ŝelo de arbo inter 2 kaj 5 metroj sur la grundnivelo. Iliaj ovoj estas blankaj kaj ĝenerale aperas po 4 aŭ 5 por ĉiu ovodemetado, kvankam ebloj estas ke la nombro atingu jen tiom malmultajn kiel nur 3 ovojn, jen tiom multajn kiel 8 ovojn. La ina ambirdo kovas la ovojn dum 24 tagoj, kaj la birdidoj komencas flugon proksimume post 36 aŭ 45 tagoj post sia naskiĝo.
Rigalo
La rigalo apartenas al la klavarinstrumentoj kaj estas portebla etorgeno, kiu estas ekipita nur per lamenfajfiloj. La nomo supozeble estas deduktebla de „rigole“, la malnov-franca nocio por „gorĝo“ ĉe lamenfajfiloj. Pensebla estus ankaŭ la dedukto de „regalis“ (reĝa), ĉar imperiestro Maksimiliano la 1-a ricevis tian instrumenton kiel donaco.
Ĝi konsistas el mallarĝa kesto, kiu entenas la ventokeston kun la lamenfajfiloj. Antaŭe troviĝas la klavaro, malantaŭe estas du kejlbalgoj, kiujn traktas ne la muzikisto, sed alia persono. Por ludi oni metas la rigalon sur tablon. Kiel t.n. bibliorigalo ĝi estas nomata, se la klavaro inkluzive fajfiloj estas stiveblaj en la kunfaldeblajn balgojn. Tiuj ĉi balgoj tiam estas formitaj kiel „libroduonoj“, kaj la instrumento havas laŭnome nur la grandecon de biblio, kaj dorsflanke ankaŭ aspektas tiel. Ege ŝatata estis la rigalo ne nur en la religia muziko, sed ankaŭ en la teatro-, ĉetabla-, danco- kaj domomuziko, precipe dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
En la 18-a jarcento la rigalo perdis sian popularecon, ĉar ĝiaj supratonozaj, knaradaj tonoj ne plu konformis kun la sonidealo de la epoko.
Rääkkylä
Rääkkylä estas komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando, proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kosiv
Kosiv (Косiв, Kosów) estas urbo situanta en regiono de Ivano-Frankivsk, en okcidenta Ukrainio. Ĝi estas la administra centro de distrikto Kosiv.
Rigalo
Nomado kiel memstara orgenregistro
Krome ekzistas inter etorgenoj konstruformoj, kiuj entenas krom unu aŭ du registroj da rigalfajfiloj ankaŭ registron ferma 4′, je kiu la registroj ofte povas esti dividitaj en baso kaj diskanto. Tiuj ĉi instrumentoj havas plimalpli centre dividitajn klavarojn. Tio ebligas la ludadon de diversaj sonkoloroj per la dekstra resp. maldekstra mano por melodio kaj akompanado.
Moderna rigalo
En la nuntempo oni konstruas krom kopioj de historiaj instrumentoj ankaŭ modernajn rigalojn, kiuj disponas pri tonamplekso de C-c3 kaj funkcias per elektra blovilo.
Kosiv
Originale ĝi estas malgranda hucula setlejo kun kasteleteo, kiun detruis la turkoj. Ĝi estis fondita ĉe la rivero Ribnica. En la 19-a jarcento, doktoro Tarnawski fondis tie termalbanejojn. Post la unua mondmilito, la areo venis al Pollando, en 1939 al la Ukrainia Socialista Popola Respubliko.
István Ábrahám (preposto)
István Ábrahám [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ábrahám István estis hungara pastro, kantoro, korusestro, kanoniko, ĉefpreposto.
István Ábrahám naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Szeged.
Biografio
István Ábrahám frekventis ĉiujn necesajn lernejojn en sia naskiĝurbo, poste li pastriĝis en 1956. Li komencis sian eklezian karieron en Szatymaz (1956–1961), poste en Kiszombor (1961-1964), en Szeged (1964-1981), kie li estis ankaŭ korusestro. Intertempe li studis en Teologia Akademio de Budapeŝto (1967–1969) kaj akiris diplomon pri korusestro en 1977. Inter 1977-2003 li estis ankaŭ lernejestro pri kantoroj, inter 1979-1988 kaj 1996-2003 li instruis en seminario de Szeged (inter 1981-1984 li estis ankaŭ prefekto en la sama loko), poste denove pastro en la sama urbo ĝis 2001. Li atingis la pastrajn titolojn kanoniko (1991), ĉefpreposto (1994). En 2006 li pensiuliĝis, samtempe li ricevis la titolon titulara kanoniko. Li estis entombigita en Vota Katedralo de Szeged.
Colbert - Hôtel de Région (Metroo de Marsejlo)
Colbert - Hôtel de Région estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
2064
2064 estos superjaro komenciĝanta marde (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2064 post Kristo okazos, interalie:
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mb
La literkombino havas plurajn signifojn:
Decebalo
Decebalo (Decebalus, Decebal; regis 87-106) estis reĝo de dakiaj triboj.
Vivo
Post la morto de la granda reĝo Berebisto, Dakio dividiĝis en kvar aŭ kvin malgrandajn ŝtatojn. Ĉi tiu situacio daŭris ĝis Diurpanneo direktis la konsolidiĝon de la kerno de Dakio ĉirkaŭ Sarmizegetusa, en la aktuala distrikto Hunedoara. Li reorganizis la armeon dakian en la jaro 85, kiam la dakoj komencis ataki la forte fortikigitan roman provincon de Moesia, situantan sude de Danubo en teritorioj kiuj nuntempe estas proksimume norde de Bulgario kaj nordoriento de Serbio.
En 87 Domiciano decidis sendi sian prefekton kaj estron de la Pretora gvardio, nome Cornelius Fuscus por puni kaj konkeri la dakojn kun kvin aŭ kvar legioj (inter ĉi tiuj la Legio 5a Alaudae), kiuj suferis embuskojn kaj estis venkitaj en Tapae (proksime de la aktuala Bucova). En la batalo pereis Fuscus mem. Estis post ĉi tiu venko kiam Diurpanneus (kiel ĝis tiam lin nomis la romianoj) ŝanĝis sian nomon al Decebal kies signifo estus: "Forta kiel dek (viroj)".
Decebalo estis ĉiukaze venkita en 101 kaj kaptita en 106, post kio li sin mortigis.
Sindeteno
Sindeteno aŭ memdeteno estas termino en sistemoj de balotado per kio partoprenanto en voĉdonado ne iras voĉdoni (dum la balota tago) aŭ, en parlamenta proceduro, ĉeestas dum la voĉdonado, sed ne metas voĉdonon. Sindeteno kontrastas kun blanka voĉdono, en kiu voĉdonanto metas balotbileton nevalidan pere de marko malĝusta aŭ per markomanko. "Blanka voĉdonanto" voĉdonis, kvankam ties voĉdono povas esti konsiderita malvalidigita, depende el ĉiu leĝaro, dum sindeteninto tute ne voĉdonis. Ambaŭ formoj (memdeteno kaj blanka voĉdono) povas aŭ ne, depende el la cirkonstancoj, esti konsiderataj protesta voĉdonado. La diferenco estas, ke sindeteno povas signifi malakcepton de la tuta sistemo de demokratio, dum blanka voĉdono povas signifi akcepton de la sistemo, sed nedecidon por iu el la kandidatoj aŭ voĉdoneblaj ebloj.
Œ
Œ, minuskle œ, estas litero de la franca kaj angla alfabeto kun prononco [ø] laŭ IFA. Sed ĝi ne estas franca invento; Islandaj skribistoj jam uzis ĝin en kelkaj antikvaj dokumentoj kiel signon por longa "ø".
Œ simple estas ligaturo inter O kaj E, parenca al la signoj Ø kaj Ö.
La unikodaj valoroj de Œ/œ estas 338 kaj 339. Male al Æ, la litero ne estas en la kodo ISO 8859-1 (Latina 1), tial tiu kodo ne plene subtenas la francan lingvon. Francoj sukcesis normigi alian kod-varianton ISO 8859-15, en kiu la litero havas la poziciojn 188 kaj 189.
Ĉaman
Ĉaman چمن estas urbego en provinco Baluĉistano (Pakistano), kie Ĉaman estas sidejoj de la samnomaj kantono kaj distrikto, ankaŭ limpasejo.
Geografio
Ĉaman situas laŭ landlimo de Afganio en montaro. La provinca ĉefurbo Kveta troviĝas 96, Multano 486, Peŝavaro 587, Fajsalabado 636, Karaĉio 675, Ravalpindio 687, Islamabado 695, Lahoro 754 kilometrojn (aere).
Historio
Ĉaman spertis evoluon dum la milito en Afganio en la 1980-aj jaroj, poste la urbo estis utiligita fare de NATO kiel grava provizvojo en Afganion ekde 2000. En 2009 atako okazis kontraŭ NATO-konvojo. La atakantoj laŭdire lanĉis raketojn kaj manpafilojn antaŭ detruado de la kamionoj. Pro la militado afganaj rifuĝintoj alvenis utiligante la limpasejon.
Ekonomio
Ĉaman estas grava komercpunkto en Baluĉistano disponigante trairadon inter Afganio kaj Karaĉio (Afganio utiligas marhavenon de Karaĉio).
Loĝantaro
La loĝantaro pliiĝis preskaŭ sesoble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 4,2%, dum la tutlanda averaĝa kresko estas 2.4%.
Trafiko
Ĉaman havas trairan aŭtovojon kaj fervojan linion inter Afganio kaj Kveta. La plej proksima internacia flughaveno en Kveta funkcias.
Klimato
Ĉaman situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh). La meza jara temperaturo estas 19,0 °C, la jara precipitaĵo averaĝe estas 232 mm. Junio estas la plej seka monato (sen pluvo), dum la plej malseka monato estas januaro kun 65 mm. Julio estas la plej varma monato kun 31,0 °C, la plej malvarma estas januaro kun 6,4 °C.
Monto Osa (Grekio)
En la Greka mitologio, oni diris ke la titanoj Aloeidoj klopodis surigi la Monton Pelionon sur la Monto Osa cele al grimpado de la Olimpo.
La Crémade (stacidomo)
La Crémade estas fermita franca stacidomo sur linio -  kaj parte nuligita linio  - La Crémade, situanta en  Saïx, en departemento Tarn, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Edward Osborne Wilson
Edward Osborne WILSON (naskiĝis la, mortis la ) estis la biologo, kiu iniciatis kaj disvolvis apartan branĉon de la biologia evoluismo, la Socibiologion, nome la darvinaj evoluismoj aplikitaj al la socio. Li okupiĝis ankaŭ pri Mirmekologio (branĉo de entomologio), ĉiam por demonstri siajn socibiologiajn tezojn.
Vivo
Wilson naskiĝis (1929) en Birmingham (Alabama). Ek de infanaĝo montris inklinon al la naturaj sciencoj. Liaj gepatroj sin separis kiam li havis nur sep jarojn, guste en tiu periodo li damaĝis siajn okulojn akcidente. La juna Wilson, kune kun la patro traloĝis en diversaj urboj, konservante tamen la pasion por la bestoj.
Li magistriĝis en Harvard University.
Socibiologio
Wilson difinis la kampon de sia studoj, ene de sociologio kaj natursciencoj, “Socibiologio”, konsiderita kiel sistema studo subperspektive de sociologio-evoluismo, pri la socia konduto-sinteno.
Li celis fari el Socibiologio novan kampon de scienca esploro, bazitan sur teorioj evoluismaj darvinaj. Li intuiciis ke la konduto, kaj de la bestoj kaj de la homoj, estas produkto de la interago de la gena heredaĵo kaj mediaj stimuloj; kaj entreprenis longajn sistemajn studojn pri la konduto de insektoj, kaj aparte de formikoj.
Unu el primaraj celoj de la esploristo estis fiksi la esplorkampon inter la separa punkto de la du sciencoj, tiu de natursciencoj kaj tiu de la sociaj objektoj. Pro tio li elpensis sumaĵon de reguloj, tio estas epigenetikaj de la mensa evoluo.
Rilate la amplekson religian, Wilson priskribis sian pozicion de deista, ĝin difinante kiel trairon foran el la tradiciaj skemoj. Wilson subtenis ke la kredo je Dio, aŭ la religiaj ritoj, estas produkto de la evoluo. Pro tiu motivo la scienco, laŭ Wilson, devas kunlabori kun la religio, kaj establi profitan akordon.
La socibiologiaj ideoj estis temo de diversaj kritikoj, flanke de liberalaj kaj konservativaj pensfluoj, ofte favoraj al la ideo ke la homa konduto estas produkto ankaŭ sur la kultura komponanto. Sed tiu vidpunkto malkontentigis ie kaj tie pro, vera aŭ timata, ekscesa redukto de la homa konduto al socia produkto kvazaŭ la libera elekto ne ekzistus kaj la moralo ne fondiĝus, krom sur kutimoj, ankaŭ sur la persona elekto. Foje li estis akuzita pri rasismo, mizogineco kaj eŭgenetiko.
Formikoj baraktas tra kredo kaj ateismo
Nun E. O. Wilson revenas precizigi siajn ideojn per aparta romano, Anthill ("Formikejo”) kiu estis inter la literaturaj kaj sociologiaj kazoj en Usono en 2010. Kaj tion li faras igante la formikojn diskutantaj pri la ekzisto de supernaturaj estaĵoj kiuj por la formikoj estas la starantaj homoj. La homoj tiukaze reprezentas, en la romana fikcio, Dion: ili pridiskutas la duvalentecon de ilia ĉeesto.
Necesas distingi inter la pozicioj de populara disvastiganto de sociologio – zoologo kaj aktivulo brita ateisto Richard Dawkins – kaj tiuj de lia majstro Wilson. Tiu ĉi lasta aperigas, el la rezonadoj de la formikoj, ke la kredo je Dio ne estas simple falsa sed “estas vera darvinsence”, ĉar ĝi produktas socian interligitecon de la homaj socioj”. Eblas ankaŭ ke la religio havas funkcion nur utilan. Wilson asertas taksi sin nek ateisto nek agnostikulo sed “teisto provizora. Tio signifas ke mi ne volas allasi la eblecon de iu Kaŭzo Lasta. Sed ni ne estas vere proksimaj al la kompreno pri kio vere temas”.
Sed kiam, ĝuste danke al tiu abundo, la insektoj multiĝas ĝis geni la homojn, tiuj ĉi senantaŭvidige detruas per insekticidoj aŭ flamaj ĵetiloj. La ateistaj formikoj malpravas, do. Tamen ankaŭ tiuj dikredantaj ne tute pravas ĉar la “arboj sinmovantaj ne estas supernaturaj entaĵoj”. Sed la fakto ke la homoj ne estas dioj ne pruvas ke la dioj ne ekzistas. Ankaŭ kiel romanisto, Wilson ne sin lasas redukti al la skemoj de ateismaj epigonoj kiel Dawkins. Kaj Socibiologio konservas tutan sian neredukteblan duvalentecon.
Regniowez
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Mutiledoj
Mutiledoj, Mutillidae, estas familio de pli ol 7000 specioj de vespoj kies senflugilaj inoj similas al grandaj, harhavaj formikoj. Ties komuna nomo velurformikoj referencas al ilia densa hartufo, kiu plej ofte estas brile skarlata aŭ oranĝkolora, sed multaj povas ankaŭ esti nigra, blanka, arĝent- aŭ or-kolora. Iliaj brilaj koloroj utilas kiel aposemataj signaloj. Ili estas konataj pro siaj tre dolorigaj pikiloj, (nome la pikilo de la specio Dasymutilla klugii estis klasita je 3 en la dolorindico de Schmidt kaj daŭras ĝis 30 minutoj), de tie la komuna nomo bovomurdisto aŭ bovoformiko. Tamen, mutiledoj ne estas agresemaj kaj pikas nur defende. Krome, la vera tokseco de ilia veneno estas multe pli malalta ol tiu de mielabeloj aŭ rikoltformikoj. Malkiel veraj formikoj, ili estas solemaj, kaj ne havas kompleksajn sociajn sistemojn.
Pitiaj ludoj
La Pitiaj (greke πύθια) aŭ Delfaj ludoj estis unu el la kvar Tuthelenaj ludoj de Antikva Grekio, antaŭloj de la nuntempaj Olimpikoj. Oni organizadis ilin honore al Apolono ĉiujn kvar jarojn, en la famega sanktejo de ĉi tiu dio en Delfo. ILa Pitiaj ludoj okazadis du jarojn antaŭ (do, ankaŭ post) ĉiuj Antikvaj Olimpiaj ludoj, inter la Nemeaj ludoj kaj la Terkolaj ludoj. Ili estis establitaj iam en la 6-a jarcento a.K. kaj, malsame ol la Olimpiaj ludoj, ili inkludis artajn kaj dancajn konkursojn. Fakte, tiuj artaj spektakloj estis la origino de la ludoj, antaŭ la enkonduko de la sportaj konkursoj. Teorie Apolono establis ilin tuj post mortigi la monstran Pitonon kaj fondi la Orakolejon de Delfo, ĉio en la sama rita kadro. La artaj partoj de la ludoj aldonis propran stilon al la evento, ĉar la sportaj konkursoj estis plimalpli la samajn ol tiuj olimpiaj.
La venkintoj de la ludoj ricevis girlandon de nobla laŭro, sakrale dediĉita al Apolono, devenanta el la urbo Tempe, en Tesalio. Inspiritaj en tiuj pitiaj, multaj urboj de Levantenio kaj Grekio ankaŭ organizadis pli malgrandajn versiojn de la ludoj.
Mita origino
La nomo de la konkurso devenas de la loko kie ĝi okazadis, nomiĝinta Pito, ĉu pro la demandoj (punthanesthai) kiuj faradis la vizitantoj de la orakolejo, ĉu ĉar la monstro tie mortigita estis putriĝanta (punthesthai).
Same kiel la ceteraj tuthelenaj, la pitiaj konkursoj estis bazitaj sur funebra ludo (agono epitafios). Troviĝas diversaj versioj pri ĝia mita fondiĝo. La plej divastigata estas tiu rilanta al la mita serpento Pitono, al kiu la ĵaluza Hero ordonis persekutadi Leton, tiam graveda de ŝia edzo Zeŭso. Tamen, Leto sukscesis eskapi kaj naskis la gediojn Apolono kaj Artemiso en la insulo Deloso. Malgraŭ esti nur kelkajn tagojn aĝa, Apolono ĵuris venĝi sian patrinon per mortigo de Pitono. La terura drakajno fuĝis kaj kaŝis sin en Delfo, do la olimpano sekvis ĝin ĝis tie kaj, post furioza batalo, mortvenkis la monstron per sia arko. Post rita entombigo de la serpenta kadavro en kaldrono, Apolono fondis la Orakolejon de Delfo. Tamen, mortigante Pitonon la dio faris krimon, do Zeŭso kondamnis lin al plenumado de senpekiga rito. Tiam, Apolono establis la Pitiajn ludojn por kompensi la morton de Pitono. Tamen, laŭ alia versio, la puno de Apolono estis mem-ekzilo en la lando de la hiperboreoj, kaj li fondis la Pitiajn ludojn jarojn poste, por festi sian sukcesan revenon en Grekion.
Varianto de la rakonto asertas ke la orakolejo jam ekzistis antaŭ la morto de Pitono, kaj estis dediĉita al Geo. Laŭ ĝi, Zeŭso ekzilis Apolonon al valo de Tempe (Tesalio) por la senpekigo, post kio la dio revenis kronita per la fama laŭro de tiu valo kaj branĉo de tiu arbo en la mano, kaj alpropigis al si la orakolejon. Pro tio, la venkintoj de la ludoj ricevis la premion laŭra krono. Tamen, Paŭzanio rilatis la laŭran premion al la mita rakonto de Apolono kaj Dafna.
Alternativa tradicio asertas ke la pitiaj ludoj estis fonditaj de Diomedo honore al Apolono, krom plia rakonto mencias ke oni organizadis la ludojn honore al Neoptolemo, la filo de Aĥilo mortigita de Oresto ĝuste en la pitia templo de la dio.
Historio de la Pitiaj ludoj
En la komenco, nur muzikaj konkursoj estis aranĝitaj en la pitiaj ludoj, kie ĉiu partoprenanto kantis himnon honore al Apolono, akompanante sin per Liro. La unua venkinto estis Krizotemiso el Kreto, filo de Karmanoro. Post li, verŝajne venkis Filamono kaj Tamiro, laŭ rakonto de Paŭzanio, kiu aldonis ke Heziodo ne povis partopreni ĉar li ne scipovis ludi la citron kaj Homero ankaŭ ne, pro sia blindeco.
Tamen, la vere historia tempokadro de la Pitiaj ludoj komenciĝas en 582 a.K., kiam la administrado de la ludoj estis transdonita al la Delfa amfiktionio, konsilio de dek du grekaj triboj, okaziĝinta ĉe la fino de la Unua sakrala milito. Ĉirkaŭ 595 a.k. la loĝantaro de la proksima urbo Cirra intencis kontroli la riĉan sanktejon de Delfo, sed la delfanoj petis helpon al la amfiktionoj, politika ligo komence rilata al la kutado al Demetra en Tesalio. Cirra malvenkis la militon, kaj la alianco administradis la sanktejon ekde tiam.
En 586 a.K. la amfiktionio distribuis aldone al la premioj por la citarodio (kanto akompanata de citro), aliajn por la aŭlodio, la kanto akompanata de aŭloso (antikva praulo de la hobojo) kaj por senkanta ludado de tiu instrumento. Ĉi tiun jaron, la venkinto estis Sakado el Argo, per ludado de sia «pitia nomo», kanto kies sonoj surscenigis la lukton inter Apolono kaj Pitono.
Laŭ la Parosa kroniko, almenaŭ en 590 a.K. jam okazis iu agon gymnikos khrematites, tio estas, gimnastika konkuro kun altvaloraj premioj devenantaj el militakiroj, sed ekde 582 a.K. ĝi iĝis agon stephanites, konkurso kies sola premio estis la laŭra krono. Tio dato estas, do, la oficiala starto de la erao de la Pitiaj ludoj. Ekde tiam, la novaj administrantoj ne plu okazigis la ludojn ĉiujn ok jarojn, kiel antaŭe, sed ĉiujn kvar jarojn dum la monato «bucatio», la dua de la delfa kalendaro (fine de aŭgusto-komenco de septembro), la jaron antaŭan al la Olimpiaj ludoj, ĉar tiuj lastaj ankaŭ estis «penteraj» festoj (organizataj ĉiujn kvar jarojn). De la 4-a jarcento a.K. la Pitiaj ludoj okazadis dum la monato «heraios» (oktobro).
Sakrala milit-paŭzo
Antaŭ la okazigo de la ludoj, heroldoj vizitadis la tutan grekan mondon por proklami sakralan milit-paŭzon, kiu ebligis ĉiujn interesintojn partopreni la ludojn kun plena inmuneco, eĉ dum milita epoko. Oni establis sakralan periodon, kies daŭro ne estas konata, dum kiu la teoroj (heroldoj) kaj la partoprenantoj de la ludoj estis protektitaj de ĉiuj militaj agadoj. Kiam iu urbo ne akceptis tiun paŭzon, oni ekskludis ĝin el la partopreno de la Pitiaj ludoj kaj se, post akcepto de la milit-paŭzo, iu urba armeo malobeis ĝin, ĝi devis alfronti grandan mon-punon kaj la reprezentantoj de tiu urbo estis forpelitaj el la ludoj.
Ritaro
La ludoj daŭris kelkajn tagojn. Dum la unuaj oni organizadis la sakralajn oferojn: la teoroj, sacerdotoj kaj partoprenantoj procesiis ĝis la altaro dediĉita al Apolono por tie oferi al li hekatombon kaj ritan bankedon. Tre eble, la unuan tagon (la 6-an de bucatio) oni ludadis sakralan teatraĵon kiu prezentis la batalon inter Apolono kaj la drako.
Vlkov (distrikto Tábor)
Vlkov (Wilkow) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. Tio estas konata refreŝigeja municipo surrande de PPR Třebonio proksime de Veselí nad Lužnicí. Surrande de la municipo troviĝas Vlkova sablominejo kaj naturrezervejo Sabla duno ĉe Vlkov.
Pitiaj ludoj
Ritaro
Ekde tre frua epoko oni festis la «Stepterion» aŭ «Septerionon». En sia Grekaj aferoj, Plutarko rilatigas tiun feston kun scenigo pri la lukto inter Pitono kaj Apolono. Tiu lasta, post mortigo de la monstro, vojaĝis al valo de Tempe por iĝi senpekigita, aŭ vundita Pitono tien forfuĝis kaj la dio komencis persekuton kaj atingis ĝin ĝuste kiam la filo de Pitono, Aikso (la kaprino) estis entombigante ĝin. En alia fragmento la verkisto mencias ke tiuj ritoj estis organizitaj por kvetigi la koleron de la dajmonoj, ĉagrenitaj pro la morto de Pitono.
Ankaŭ Klaŭdio Eliano mencias tiun riton, aldonante que ĝi okazis por soleni la senpekigon de Apolono. Pro tio, grupeto de delfaj nobeloj vojaĝadis al la valo de Tempe ĉiujn ok jarojn, kaj tie plenumis oferojn kaj plektis laŭrokronojn. Poste, ili revenis al Delfo per vojo nomiĝinta «Pitia itinero» akompanataj de la loĝantoj de la regionoj kiujn ili trapasadis. Rakonto de Heliodoro priskribas procesion, oferojn kaj bankedon organizataj de la enianoj, kiuj venis el Tesalio por honori Neoptolemon. En tiu procesio estis inkluditaj la oferontaj bestoj, surcĉevalaj efeboj kaj tesaliaj junulinoj portantaj korbojn kun floroj, fruktoj, dolĉaĵoj kaj parfumoj dum ili kantadis kaj dancadis.
Vlkov (distrikto Tábor)
Vlkov nad Lužnicí estas la unua haltejo sur fervoja linio 226 el Veselí nad Lužnicí ĝis Třeboň kaj České Velenice.
Pitiaj ludoj
Muzikaj kaj poeziaj konkursoj
Post la rita malfermo, okazis en la teatro muzikaj konkursoj, kiuj inkludis deklamadon de poemoj akompanate de citro, longan flut-pecon kiu aludis la kvin epizodoj de la lukto kontraŭ la drako, soloon de fluto kaj citro, poeziajn konkursojn, dram-prezentadojn kaj danc-spektaklojn.
Jaron post jaro, pliaj muzikaj konkursoj aldoniĝis: citroludado sen kantado, teatr-ĥoroj kaj ditiramboj en cirkla formacio, tragedia kaj komedia aktorado, ktp. Elstara citroludisto tiuepoka estis Aristonoo, kiu atingis ses venkojn en la Pitiaj ludoj laŭ Plutarko. Verŝajne en iu momento eĉ okazis konkurso pri pentrado.
Atlético Mineiro
La asocio Clube Atlético Mineiro – ofte mallongigata Atlético Mineiro – estas futbalklubo en Belo Horizonte, la ĉefurbo de la subŝtato Minas-Ĝerajso (Minas Gerais) de Brazilo. Ĝi fondiĝis en 1908. En 1971 la unua vira teamo de la klubo iĝis la unua oficiala ĉampiono de la Campeonato Brasileiro de Futebol, la ĉampionado de la Brazila Ligo. En 2013 ĝi gajnis la pokalon Copa Libertadores, la plej gravan futbalteaman trofeon en Sudameriko. Krome la teamo de Atlético estas la sola, kiu dufoje sukcesis venki la pokalon Copa Conmebol - la siatempe duan plej gravan futbalteaman trofeon en Sudameriko, kiu atribuiĝis nur inter la jaroj 1992 kaj 1999.
Pitiaj ludoj
Muzikaj kaj poeziaj konkursoj
Dum la Romia imperio oni enkondukis provon pri deklamado de panegiro (laŭda poemo), ĉu en verso ĉu en prozo, kaj pri pantomimo, krom konsurson por trumpetistoj kaj heroldoj.
Gimnastikaj konkursoj
Post la muzikaj eventoj, okazis sportaj konkursoj: stadiono, lonĝa kurado (dolio, 24 stadioj de 178 metroj), duobla kurado (diaŭlo, du stadioj), pankratio, lukto, pugnobatalo, hoplitodromo (kurado kun armoj), pentatlono (ĉiu atleto partoprenis la pruvojn pri kurado, longosalto, lukto, diskoĵetado kaj lancoĵeto).
Paŭzanio mencias iu Ekmeaso el Parapotamios kiel la unua venkinto de la unuaj ludoj organizitaj de la anfiktionoj, en la pruvo de porinfana pugnobatalo.
Vlkov (distrikto Tábor)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1654.
Pitiaj ludoj
Gimnastikaj konkursoj
La kurado kun armoj establiĝis unuafoje dum la 23-a pitiaj ludoj, kaj venkis en ĝi Timeneto el Fliunto. Romanigita rakonto de la disvolviĝo de alia el tiuj pruvoj estis verkita de Heliodoro, kaj ĝin ĉefrolis la venkinto Teageno, kiu ricevis palmon kiel premio fare de lia amata Klarikleo. Oni ankaŭ organizadis pankration por junuloj.
Ĉevalaj konkursoj
Kiam la sportaj konkursoj finiĝadis, komenciĝadis tiuj ĉevalaj: ĉevalvetkuroj kaj ĉaroj eltiritaj de kvar ĉevaloj (kvadrigoj) aŭ de du (bigoj). La unua venkinto de tiuj konkursoj estis Klisteno el Siciono.
Rakonto pri la disvolviĝo de fikcia ĉevalkuro okazinta en la pitiaj ludoj troviĝas en la tragedio Elektro, de Sofoklo. En tiu fragmento Oresto konkuras kontraŭ pliaj naŭ ĉaroj, sed lin trafis verŝajna akcidenta morto. Tamen, ĉio estis ruzaĵo por kredigi Klitemnestron pri tio ke ŝia filo estis mortinta.
La tre konata statuo Koĉero el Delfo, kiu iam estis parto de pli granda skulpta grupo, prezentas venkinton de la kvadriga kuro en la Pitiaj ludoj. Laŭ surskribo, ĝi estis dediĉita de Policelo, tirano de Gela, sed oni diskutas ĉu Policelo estis la venkinto, ĉu ĝi estis dediĉo honore al lia frato Hierono la 1-a, kies venkoj estas pruvitaj per poemoj de Pindaro kaj Bakĥilido.
En la 48-a Pitia ludo okazis unuafoje la kurado de bigoj (duĉevalaj ĉaroj), kie venkis Eksecestido el Focido. En la 53-a oni enkondukis plian novaĵon: kurado de kvadrigo eltirataj de ĉevalidoj, en kies premiero venkis Orfondaso el Tebo. Poste oni establis kuradon de bigoj kun ĉevalidoj kaj rajdokuradon.
La ĉevalaj konkursoj de la Pitiaj ludoj okazis en la hipodromo kiu troviĝis en ebenaĵo proksima al Cirra.
Pliaj detaloj de la Pitiaj ludoj
Oni enkondukis novan kategorion, la «senbarbuloj» (ageneioi), inkluditaj laŭ ilia aĝo inter la kategorio por junuloj kaj tiu por plenkreskuloj.
Estas registritaj kelkaj venkoj fare de virinoj, sed oni ne scias ĉu la virina partoprenado en tiuj ludoj estis oftaĵo, ĉu ĝi temas pri eksterordinaria evento.
La okazigo de la konkursoj altiris pliajn artajn manifestaciojn: la fama aktoro Satiro (4-a jarcento a.K.) prezentis tie la Bakĥantinoj de Eŭripido. Profesiaj aktoroj, unuiĝintaj en la Tekhnitai de Dionizo, havis elstaran rolon en la muzikaj agonoj.
Same kiel en Olimpio, oni kompilis listojn de la nomoj de la pitionidoj (pythionikai), la venkintoj de la Pitiaj ludoj. Kiam tertremo detruis la arĥivojn en 373 a.K., oni komisiis al Aristotelo refari la listojn. Kun lia disĉiplo Kalisteno, li komencis la taskon kaj rivecis honorojn per surskribo ankoraŭ konservata.
La venkintoj de la ludoj ricevis laŭran kronon, referenco al la sakrala arbo de Apolono, kvankam laŭ rakonto de Ovidio en la praa ludoj oni premiis la venkintojn per kronoj el verda kverko. La premioj estis asignitaj de la konsilio de la Amfiktionio, la komisiono kiu ankaŭ organizadis la ludojn. Tamen, la epimeletoj estis tiuj, kiuj gvidis la aktivaĵojn.
Ĉiuj ĉi eventoj estis elstara fonto de inspiro por la greka poezio, ĉefe por tiu, de la klasika epoko. La venkintoj mendis laŭdajn odojn al la plej konataj poetoj tiutempaj, ĉefe al Simonido el Ceoso kaj al Pindaro. De ĉi tiu lasta konserviĝas 12 triumfaj odoj (epinicoj), fragmentoj de peanoj kaj ditiramboj de dioniza karaktero. Same kiel la olimpiaj ludoj, tiuj pitiaj iĝis modelo por la tiel nomataj «isopitiaj ludoj», kiujn oni organizadis en diversaj lokoj.
Dum la du unuaj jarcentoj de la Romia imperio, la Pitiaj ludoj estis en plena apogeo, kaj eĉ Plutarko, inter aliaj, estis epimeleto de la Pitiaj ludoj. Tamen, ilia graveco malkreskadis iom post iom, ĝis malapero dum la 4-a jarcento.
Niederfinow
Niederfinow - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Barnim de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Atlético Mineiro
La klubaj koloroj estas blanko kaj nigro. Laŭ la kluba maskoto la klubo ofte nomatas "Galo", virkoko.
Et Dieu... créa la femme (filmo)
Et Dieu… créa la femme (Kaj Dio… kreis la virinon) estas franca filmo de Roger Vadim aperinta en 1956.
Temo
Juna orfino dissemas fuŝon en Saint-Tropez konfuzante edzojn kaj amantojn.
Resumo
Juliette estas naiva juna virino tute senkonscia pri io ajn kaj en la supro de sia beleco. Per simpla rigardo ŝi ekplodigas korojn kaj morojn de ĉiuj viroj de eta fiŝista vilaĝeto en la 1950-aj jaroj, Saint-Tropez, kie ŝi estis adoptita. Sed ŝi nur pensas senretene amuziĝi kaj amindumi virojn en laborema komunumo tradicie bonmora.
Kęstutis
Kęstutis, pole Kiejstut, beloruse Кейстут, (naskiĝis en 1297, mortis pro murdo en 1382) estis filo de Gediminas, grandduko de la mezepoka regno Litovio. Inter la jaroj 1345 ĝis 1377 li kune kun sia frato Algirdas regis la gigantan regnon, kiu inkluzivis la hodiaŭan Litovion, sed ankaŭ grandajn partojn de hodiaŭa Belorusio kaj Ukrainio, plus iom da Rusio kaj Pollando.
Origine la patro Gediminas intencis dividi sian regnon inter siaj filoj, kaj nomumis la plej junan fraton Jaunutis (kies nomo signifas „junuleto“, iom neserioza nomo por monarko) esti la sekva grandduko post lia morto. La pli aĝaj fratoj Algirdas kaj Kęstutis tamen tre nekontentis pri la regado de Jaunutis kaj senpostenigis lin. Por la resto de la vivo de Algirdas la kunlaboro kun Kęstutis restis konstanta, kaj ili dividis la regadon de la regno tiel ke Kęstutis kontrolis la okcidenton kaj Algirdas, kiel formala supera reganto, la orienton. Inter la tasko de Kęstutis do estis, organizi la defendon de okcidenta Litovio kontraŭ la militema Ordeno de germanaj kavaliroj en Prusio, kies deklarita celo estis konkeri ĉiujn baltajn landojn, kaj kiu ripete atakis Litovion. Kvankam foje la ordenaj atakoj estis surprizaj kaj foje eĉ detruiĝis la kastelo de Kaŭnaso/Kovno en la kerna teritorio de litova ŝtato, sume la ordeno ne sukcesis konkeri Litovion, kontraste al la perforta konkero de la baltaj popoloj en Prusio sudokcidente kaj Livonio norde, kaj la engaĝiĝo de Kęstutis ne cedi al la atakema najbara ŝtato do estis sukcesa.
Ciurila
Ciurila [ĉurila] (hungare: Csürülye, ĉyryje) estas komunumo en Rumanio sude de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Filea de Jos, Filea de Sus, Pădureni (Ciurila), Pruniş, Sălicea, Sălişte (Ciurila), Şutu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 621 loĝantojn (rumanoj), en 1992 233 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1327. De 1595 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Saïx
Saïx [sajs] estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Maclodio
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Berlingo, Brandico, Lograto, Mairano kaj Trenzano.
Saïx
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saïxols.
Maclodio
Kristana patrono estas la sankta Zenono, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
John Platt (komputikisto)
John PLATT estas usona matematikisto kaj komputikisto naskiĝinta en Elgin (Ilinojso, Usono).
Li lernis komputadon en la Kalifornia Ŝtata Universitato ĉe Long Beach kaj en la Kalifornia Instituto de Teknologio, kie li doktoriĝis.
Dum siaj studoj en Kalifornia Instituto de Teknologio, sub la gvidado de la astronomo Eugene Shoemaker, li malkovris du asteroidojn elde la Observatorio de la Monto Palomar. John Platt nomis unu el ili 3237 Victorplatt honore al sia patro Victor Platt , sed li nesufiĉe rapide petis, ke la dua ricevu la nomon de lia patrino, Felicia Platt. Tial la geedzoj Eugene kaj Carolyn Shoemaker permesis, ke John Platt donu la nomon 3927 Feliciaplatt al alia asteroido, kiun estis malkovrintaj ili.
John Platt ricevis postenon de estro de esploro en la firmao Synaptics, (provizanto de tuŝplatoj por la fabrikantoj de poŝtelefonoj). Li poste, en 1997, aniĝis al la "Knowledge Tools Group" ("Grupo pri konadiloj") de Mikrosofto.
En aŭgusto 2005, peto pri patento fare de la komputila firmao Apple koncernanta la interfacon por iPodoj estis rifuzita de la Usona Ofico pri Patentoj kaj Markoj, ĉar John Platt petis patenton pri simila interfaco kvin monatojn antaŭ la peto de Apple.
En 2005, John Platt kaj Demetri Terzopoulos ricevis kune la "Oskaron de la scienca kaj teknika perfekteco" por ilia pionira laboro pri teknikoj de komputila grafiko permesanta la realisman prezenton de tukoj en komputilgrafika animacio .
Eksteraj ligiloj
Retpaĝo de John Platt