cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John D. Rockefeller
Komenco de lia entrepreneco
Tamen en la sekvaj jaroj li aĉetis pli kaj pli da entreprenoj kaj naftaj instalaĵoj, kaj kreis reton da filiaj entreprenoj, por ĉirkaŭiri leĝajn limigojn de posedo de firmaoj en pluraj ŝtatoj de Usono. En 1882 la kompania sidejo estis translokigita al Novjorko, kaj la unuopaj partoj de la kompania imperio estis jure unuigitaj. La leĝoj kontraŭ komercaj kompanigoj, ekigitajn de politikistoj en pluraj ŝtgatoj de Usono, kaj en 1890 oficialigitajn fare de la Usona Kongreso, unuavice celis limigi la komercajn aktivecojn de Rockefeller. En jura batalo de pli ol 20 jaroj la kompanio Standard Oil komence sukcesis eviti la disbaton de la kompaniego.
Rockefeller posedis interalie ferominejojn kaj grandajn ercotransportajn ŝipojn, sed pli poste vendis ilin al la ŝtata usona priŝtata konzerno US Steel. Li mem en 1897 retiriĝis el la aktiva komerca vivo, sed tenis la titolon de kompania prezidanto ĝis la jaro 1911.
"Displektiĝo" de la kompaniego Standard Oil
La 8-an de novembro 1906 la usona registaro sub prezidanto Theodore Roosevelt akuzis la kompanion Standard Oil ekzisti kontraŭe al la kontraŭkompaniega leĝo Sherman Antitrust Act, kaj en majo 1911 la kompaniego laŭ jura premo estis dispartigita en 34 unuopaj kompanioj. La kompaniaj akcioj amase perdis je valoro. John Rockefeller tamen komprenis, ke la vloro denove altiĝos, kaj aĉetis la kompaniajn akciojn. Kiam iom poste vere realtiĝis la akciaj valoroj, li laŭ singardaj taksoj gajnis profiton de 200 miliardoj da usonaj dolaroj: la forta disvastiĝo de aŭtomobiloj kaj la Unua Mondmilito kaŭzis, ke la bezono de nafto kreskis al antaŭe neimageblaj dimensioj.
Signifo
John Rockefeller konsideratas la plej riĉa homo de la ĝisnuna homa historio. Lia siatempa kapitalo en la jaro 1913 estis proksimume 900 milionoj da usonaj dolaroj, kiu en 2008 egalus al kapitalo de proksimume 192 miliardoj da dolaroj. La ekonomia magazino Forbes tamen elkalkulis suman personan kapitalon de pli-malpli 300 miliardoj da dolaroj. El sia mono li financis multajn sociajn iniciatojn - interalie pro la engaĝiĝo kaj premo de lia filo John D. Rockefeller Jr.
Familio
John Davison Rockefeller en 1839 naskiĝis kiel dua el ses infanoj de William Avery Rockefeller (1810 – 1906) kaj Eliza Davison (1813 – 1889). Kontraŭe al longe cirkulintaj onidiroj, ke lia familio havus francajn radikojn, fakuloj sukcesis spuri germaniajn familiajn radikojn, kiuj konatas ĝis la komenco de la 17-a jarcento. Johann Peter Roggenfeller el la loĝloko Altwied, baptita la 27-an de septembro 1682 en la luterana preĝejo de Rengsdorf, en 1723 kun tri infanoj elmigris el Rengsdorf-Bonefeld en la nuna distrikto Neuwied de Rejnlando-Palatinato al Usono kaj ekvivis en Germantown, Pensilvanio.
John Davison Rockefeller la 8-an de septembro 1864 edziĝis kun Laura Celestia Spelman (1839 – 1915), nomata Cettie, la filino de mem prospera komercisto el Cleveland.
La paro havis kvin infanojn, el kiuj unu, Alice, jam mortis en la unua vivjaro:
Kiam Cettie Rockefeller mortis en 1915, ŝia edzo forte funebris. Li diris: "Ŝia juĝo ĉiam pli bonis ol mia. Ŝi estis nekutime saĝa virino. Sen ŝia ruza konsilado mi estus malriĉulo."
Cettie kaj John D. Rockefeller entombiĝis en la tombejo Lake View Cemetery en Cleveland, Ohio. La tombo dekoriĝis per impresa obelisko el marmoro de Vermont.
Diversaĵoj
Usonano siatempe de jura kortumo estis kondamnita pro ofendo, ĉar li diris al sia najbaro ke tiu en sia vendejo laborso "laŭ la metodoj de la kompanio Standard Oil".
En 1890 John Rockefeller kunfondis la Universitaton de Ĉikago, en 1901 la Rockefeller-Instituton pri Medicina Esploro, nun nomata Universitato Rockefeller, en 1913 la Fondaĵon Rockefeller kaj en 1927 la Muzeon Rockefeller pri Arkeologio en Jerusalemo.
Inter la entreprenoj de la familio Rockefeller estis kaj parte ankoraŭ estas la kompanio ExxonMobil kaj la banko Chase Manhattan Bank. Unu el liaj nepoj, Nelson A. Rockefeller, en la ofictempo de la usona prezidanto Gerald Ford estis ties vicprezidanto. La iniciaton kaj ideon pri konstruo de la mondkomerca centro World Trade Center en Novjorko, detruita en septembro 2001, same havis unu el la nepoj de John Rockefeller.
Resalto (ĵonglado)
Resalto aŭ resalta ĵonglado estas speco de ĵonglado kiu ekis komence de la 20a jarcento. Ĝi plivastigas la tipan ĵongladon, nomata aera, danke al la eblo por la objektoj resalti. La movaĵoj estas en tiu speco ekde la resalto estas partoprenanta, kontrolata kaj ĉiam en tiu movaĵo.
La plej taŭga objekto por la resalto estas la pilko. Kompreneble, la pilko, pro ĝia formo, estas la objekto kiu faras la plej regulan resalton. Aliaj objektoj tamen povas esti uzata kiel la ringoj aŭ klaboj. Kelkfoje, aliaj specoj de ĵonglado, kiel la diabolo, ankaŭ uzas tiun novaĵon por plivastigi la eblecojn.
La grundospeco kaj la materio uzataj por resaltigi la objektojn estas ĉefa afero por la resaltigaj ĵonglistoj. La plej simpla grundo estas ebeno glata kaj horizontala, kiu permesas simplaj vojiroj. Ankaŭ eblas uzi nehorizontalajn grundojn, aŭ murojn, kiel jam LA Street, unua ĵonglisto konata por spektaĵoj per resalto en 1917. Rudy Horn kaj aliaj samtempanoj uzis tamburojn por la ritmoj faritaj de la sonoj per la resaltoj.
La resalta ĵonglado konis plivastiĝon dum la lastaj jaroj, precipe en Francujo danke al DVD « Bouncing in Paris » farita de Vincent Bruel kaj Jean-François Valentin kiuj uzas eblojn de urbaĵoj kaj ĵonglskribsistemo.
Drūkšiai
Drūkšiai (Drūkšiai, Дрысвяты, Дрисвяты) estas lago situanta en la nordoriento de Litovio kaj la regiono Vitebsko de Belarusio. La lago subtenas la Ignalinan nuklean centralon.
La plej granda profundo de la lago estas 33,3 m, kaj la averaĝa estas 7,6 m. La ujo de la lago estis formita dum la delokigo de la glaĉeroj laŭ du ortaj vojoj, kiuj estis etenditaj de la nordo al la sudo kaj de la okcidento al la oriento. Maksimuma profundaĵo de la unua vojo estis 29 m, kaj de la dua - 33,3 m. La plej grandaj profundoj situas meze de la lago. La plej malprofunda akvo estas sur la suda kresto de la lago, la profundo tie estas ne pli granda ol 3 ĝis 7 m.
(15175) 6113 P-L
(15175) 6113 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Jostabero
Ribes × nigridolaria  aŭ jostabero ' estas bero; ĝi estas poliploida hibrido el nigra ribo (Ribes nigrum) kaj groso (Ribes uva-crispa). Ankaŭ la amerika specio Ribes divaricatum estis enkrucigita. La nomo „Josta“ estas kuniĝo de la ĉefaj hibridpartneroj Johannisbeere (germane por nigra ribo) kaj Stachelbeere (germane por groso).
Urba parko de Antonín Dvořák
La urba parko de Antonín Dvořák estas la plej ĉarma angulo de la urbo Karlovy Vary. La parko estis planita kaj farita dum la 70-a jaroj de la 19-a jarcento - do estas jam pli ol centjara. Krom la vintraj monatoj, ĝi estas bunta - multkolora loko -primtempe ĝi verdiĝas kaj dum la jarsezonoj diboĉaj koloroj ŝanĝiĝas kaj la parko allogas vizitantojn ne nur al ripozo, sed ankaŭ al fotografado. Interesaj estas travidoj kaj diversflankaj vidoj -
Jostabero
La planto apartenas al la familio grosularacoj iam (saksifragacoj). Ĝi estas arbedo kun larĝe vertikalaj ĝis pendantaj branĉoj. La fruktoj kreskas en grapoloj triope ĝis kvinope kaj similas en formo kaj koloro al la grandaj nigraj riboj. Ilia grandeco ne estas kiel grosoj. Ili estas nigraj kaj havas dolĉan aromon kaj altan vitamino C-enhavon. La maturiĝa tempo estas meze de junio ĝis julio, la fruktoj ne estas maturaj samtempe. La rikolto estas regula. Jostabero estas malfacile rikolteblaj, ĉar la beroj malfacile forigeblaj de la arbedo.
Urba parko de Antonín Dvořák
En la parko estis lokita al la 70-a datreveno de morto de Antonín Dvořák lia statuo. (A. Dvořák naskiĝis en la jaro 1841 kaj mortis en la jaro 1904) - do estis tio en la jaro 1974 80 jarojn post la unua prezento en Eŭropa kontinento de lia simfonio "El Nova Mondo". Post lia reveno el Ameriko eksonis tonoj de tiu ĉi simfonio en Karlovy Vary en koncerthalo en "Poŝta Korto". La bronza statuo de Antonín Dvořák estas 3 metrojn alta - aŭtoro estas karlovara skulptisto Karel Kunes. En flanka parto de SOLDATA KURACDOMO profunde en sub-ter-etaĝo elfluas parka fonto (SADOVÝ PRAMEN), kies varmo estas 43,50 Celsius-gradoj. La soldata kuracdomo (Vojenský lázeňský ústav) estis konstruita en la jaroj 1850-1855 laŭ projekto de arkitekto Václav Hagenauer. En la jaro 1905 ĝi estis renovigita kaj plialtigita je unu etaĝo. De ĝia ekesto ĝi servas ĉefe por soldatoj.
Jostabero
La frukto estas utiligebla por fari konfitaĵon, marmeladon, ĵeleon kaj sukon, Freŝa konsumado eblas. Ili ankaŭ povas elteni longan frostigadon sen perdo de kvalito.
Unuaj interkruciĝoj inter Ribes × succirubrum kaj pluraj grosaj kulturvario jam faris Erwin Baur en 1922; li nomis la rezulton Jochelbeere. Celo de la hibridado estis tiam, ricevi meldu rezista planto.
Pli novaj kulturvarioj:
Turko (maŝino)
Turko estas mekanika maŝino, praktikata en la 18-a kaj la 19-a jarcento, kiam ĝiaj posedantoj prezentis ĝin kiel ŝakan aŭtomaton, sed fakte ĝi estis tre tralaborita mistifikaĵo. La mekanismon konstruis en la jaro 1771 aŭstra inventisto Wolfgang von Kempelen kaj li prezentis ĝin al publiko ankoraŭ la saman jaron en kastelo Schönbrunn dum ĉeesto de Maria Teresia. La maŝino kapablis ludi bonan ŝakludon kontraŭ homa kontraŭludanto aŭ prezenti la t.n. promenon de ĉevalo - ŝaka problemo donanta al ludanto ĉirkaŭveturi per ĉevalo la tutan ŝaktabulon tiel, por ke ĉiun kampon li vizitu ĝuste nur unufoje.
Sian nomon Turko ĝi ricevis laŭ sia aspekto. Publike ĝi estis prezentita kiel aŭtomato, sed fakte temis pri mekanika aparato kaŝanta veran ŝakiston, kiu okaze de kontrolo de la interno de la ŝranko transŝovis sin el unu flanko al la alia. Li priregis Turkon dum la ludo, dum kio li estis informita pri la movoj helpe de magnetoj, kiujn li prilumis per kandelo. Turko ludis en multaj landoj de Eŭropo kaj Ameriko dum preskaŭ 84 jaroj, kaj li venkis super multaj siaj elvokintoj inkluzive de ŝtatuloj kiel Napoléon Bonaparte kaj Benjamin Franklin. Kvankam multe da homoj esprimis suspekton, ke interne estas kaŝita homo, publike la trompo estis klarigita nur en la jaro 1857 en usona periodaĵo . Tiutempe la maŝino jam ne plu ekzistis: en la jaro 1854 ĝi forbrulis dum incendio de muzeo en Filadelfio.
Sant'Arcangelo Trimonte
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Apice, Buonalbergo kaj Paduli.
Fakverko:Psikologio
Fakaj verkoj en Esperanto
22492 Mosig
22492 Mosig estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas Mosig, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Troy High School de Fullerton (Kalifornio).
Apuanaj Alpoj
Apuanaj Alpoj (itale: Alpi Apuane) estas montaro en la nord-okcidenta parto de Toskanio inter la riveroj Magra kaj Serchio (Serkjo). Malgraŭ la nomo, Apuanaj Alpoj ne apartenas al Alpoj sed al Apeninoj.
La montaro deklivas laŭgrade sudokcidenten al Apuana kaj Versilia marbordoj, kaj nordorienten al Lunigiana (Luniĝana) kaj Garfagnana (Garfanjana) valoj.
Alpojn Apuanojn inkludas la provincoj Massa-Kararo kaj Luko (Lucca), dum la ekstreman sudan disbranĉiĝon inkludas la Komunumo de Vecchiano (Vekkiano), en Provinco Pizo.
La rivero Serchio (Serkjo) limigas la orientan kaj sudan flankon; la rivero Magra limigas la nordokcidentan flankon. Sudokcidente, tiu montaro apudas rekte la Tirenan maron.
Grandan porcion de la monta masivo inkludas la Natura regiona parko de la Alpi Apuane.
Apuanaj Alpoj karakterizas la pejzaĝon kaj la teritorion de la valo Garfagnana, kiun ĝi laŭiras tutan.
NGC 1522
NGC 1522 (aliaj indikoj — PGC 14462, ESO 156-38, FAIR 301, AM 0404-524, IRAS04048-5248) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Apuanaj Alpoj
Menciinda estas la minado de marmoro, kaj ĉefe de la statumarmoro.
NGC 1522
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Apuanaj Alpoj
La ĉefaj pintoj
La ĉefaj montoj de la Alpi Apuane estas:
Szombatfalva
Szombatfalva (sombatfalva) estis iama vilaĝo en Hungarujo, poste en Rumanujo aligita al Odorheiu Secuiesc en 1895.
Historio
La unua mencio okazis en 1333 laŭ tiama hungara nomo "Szentgyörgy", baldaŭe en 1497 laŭ la nuna hungara nomo.
Distrikto Inowrocław
Distrikto Inowrocław - pole Powiat inowrocławski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Inowrocław (germane ĝis 1904 Inowrazlaw, tiam Hohensalza; malofte Jungbreslau aŭ Jungleslau). Fine de en la distrikto vivis.
Sakakibara Yasumasa
SAKAKIBARA Yasumasa (japane: 榊原康政; naskiĝis en 1548; mortis en 1606) estis japana samurajo kaj daimio de la fina Sengoku-epoko ĝis la komenco de la Edo-epoko. Li servis la Tokugawa-klanon kaj estis unu el la "kvar gardistoj de Tokugawa". Li estis unu el la plej proksimaj vasaloj de Tokugawa Ieyasu. Oni nomis lin ankaŭ "Sakikabara Heishichi".
Lawrence Harvey Wasserman
Lawrence Harvey WASSERMAN estas usona astronomo, kiu laboras ĉe la Observatorio Lowell.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 33 asteroidojn inter 2000 kaj 2011.
La asteroido 2660 Wasserman estis nomita en lia honoro.
Saladino
Saladino (ĉ. 1138 - 4-a de marto 1193) (Ṣalāḥ ad-Dīn Jūsuf ibn Ajjūb, Selahedînê Eyûbî ) fondis la etne kurdan Ajubidan dinastion de Egiptio kaj Sirio, kies unua sultano li estis.
Li naskiĝis en kurda familio en Tikrit ĉe la rivero Tigris. Post unua militista edukado sub la estrado de selĝuka ŝtatoficisto kaj soldato, Saladino defendis Egiption kontraŭ Krucmilitistoj, abolis la fatiman kaliflandon en 1171 kaj restarigis la Sunaismon en Egiptio. Lia famo atingis sian pinton, kiam li rekaptis Jerusalemon je la 2-a de oktobro de 1187 post 88 jaroj da regado de la Krucmilitistoj kaj sukcese defendis la urbon en la Tria Krucmilito. Saladino estris la islaman oponon al la eŭropaj Krucmilitistoj en Levantenio. Je la pinto de sia povo, lia sultanlando inkludis Egiption, Sirion, Mezopotamion, Heĝazon, Jemenon kaj aliajn partojn de Norda Afriko.
Ne longe post la morto de Nur-ad-Din en 1174, Saladino propre gvidis la konkeron de Sirio, pace enirante Damaskon laŭ la peto de ĝia reganto. De mezo de 1175, Saladino konkeris Hamaon kaj Homs, okazigante la malkonkordon de siaj iamaj Zengid-senjoroj, kiuj estis la oficialaj regantoj de Sirio. Baldaŭ poste, li venkis la Zengid-armeon en batalo kaj estis poste proklamita la "Sultano de Egiptio kaj Sirio" fare de la abasida kalifo al-Mustadi. Li faris pliajn konkerojn en norda Sirio kaj Jazira, evitante du atencojn kontraŭ sia vivo fare de la Asasinoj, antaŭ reveno al Egiptio en 1177 por trakti temojn tie. Antaŭ 1182, Saladino kompletigis la konkeron de Sirio post konkerado de Halepo, sed finfine ne transprenis la Zengid-fortikaĵon de Mosulo.
Sub la persona gvidado de Saladino, la Ajubida armeo venkis la krucistojn ĉe la decida Batalo de Hattin en 1187, malfermante la vojon al la islamanoj por rekapti Palestinon el la Krucistoj kiuj estis konkerinta ĝin 88 jarojn pli frue. Kvankam la krucisma Jerusalema reĝlando daŭrigus ekzisti por plilongigita periodo, ĝia malvenko ĉe Hattin markis turnopunkton en sia konflikto kun la islamaj potencoj de la regiono. Saladino fariĝis elstara figuro en islama, araba, turka kaj kurda kulturoj. En 1193 li mortis en Damasko, donis multon da sia riĉaĵo al siaj subuloj. Saladino estas entombigita en maŭzoleo najbara al la Moskeo de la Umajadoj.
Malgraŭ sia fiera opozicio al la regado fare de la Kristanoj, Saladino akiris grandan reputacion en Eŭropo kiel kavaliro, tiagrade, ke ekzistis en la 14-a jarcento epikaj poemoj pri liaj glorfaraĵoj, kaj Danto enmetis lin inter la virtajn paganajn spiritojn en Limbo. Lia rilato kun la reĝo Rikardo la 1-a, kiu venkis lin en batalo en 1191, estis miksaĵo de reciproka respekto kaj de militista rivaleco. Kiam Rikardo estis vundita, Saladino eĉ proponis la servojn de lia persona kuracisto. Fakte ne longe post la foriro de Rikardo, Saladino mortis en Damasko, kie lia tombo nun estas grava turisma allogaĵo.
La nomo Salah ad Din signifas "Lumo de Konscio" aŭ "Rekteco de Konscio", kaj dum jarcentoj Saladin estadis inspiro por Islamanoj en multaj aspektoj. Gubernio ĉirkaŭ Tikrit en moderna Irako, Gubernio Saladino (Salah ad Din), estas nomata laŭ Saladino.
Frua vivo
Saladino naskiĝis en Tikrit en areo de nuntempa Irako. Lia persona nomo estis "Jusuf" (araba versio de Jozefo; "Salah ad-Din" estas lakab, kromnoma honora epiteto, kun signifo "Virto de Fido". Lia familio estis plej verŝajne de kurda deveno,  kaj originiĝis el la vilaĝo Ajdanakan proksime al la urbo Dvin en centra Armenio. La tribo Raŭadija de kiu li devenis estis parte asimilita en la arab-parolanta mondo ĉirkaŭ tiu epoko. En tempo de Saladino, neniu fakulo havis pli da influo ol la ŝejĥo Abdul Qadir Gilani, kaj Saladino estis tre forte influita kaj helpita de li kaj de liaj lernantoj.  En 1132, la venkita armeo de Imad ad-Din Zengi, nome Atabego de Mosul, trovis sian retiriĝon blokitan de la rivero Tigris ĉe la fortikaĵo de Tikrit, kie la patro de Saladino nome Najm ad-Din Ajjub servis kiel gvardisto. Ajjub havigis boatojn por la armeo kaj rifuĝon en Tikrit. Mujahid al-Din Bihruz, iama greka sklavo kiu estis nomumita militista guberniestro de norda Mezopotamio pro sia servo al la Selĝukoj, admonis Ajjub pro havigo al Zengi de rifuĝo kaj en 1137 forpelis Ajjub el Tikrit post lia frato Asad al-Din Ŝirkuh mortigis amikon de Bihruz. Laŭ fakulo Baha ad-Din ibn Ŝaddad, Saladino naskiĝis en la sama nokto en kiu lia familio foriris el Tikrit. En 1139, Ajjub kaj lia familio translokiĝis al Mosul, kie Imad ad-Din Zengi agnoskis sian ŝuldon kaj nomumis Ajjub komandanto de sia fortikaĵo en Baalbek. Post la morto de Zengi en 1146, lia filo, Nur ad-Din, iĝis la regento de Alepo kaj la estro de la Zengidoj.
Saladino, kiu tiam loĝis en Damasko, sentis specialan emon por tiu urbo, sed la informaro pri lia komenca infanaĝo estas malabunda. Pri edukado, Saladino skribis "infanoj estis edukitaj en la maniero en kiuj iliaj antaŭuloj estis edukitaj". Laŭ liaj biografiistoj, Anne-Marie Eddé kaj al-Wahrani, Saladino kapablis respondi demandojn pri Eŭklido, Almagesto, aritmetiko, kaj juro, sed tio estis akademia idealo. Estis lia kono de Korano kaj de la "sciencoj de religioj" kio ligis lin al siaj samtempuloj; kelkaj fontoj asertas, ke dum liaj studoj li estis pli interesataj en religiaj studoj ol en aliĝi al la armeo. Alia faktoro kiu povis tuŝi lian intereson en religio estis ke dum la Unua Krucmilito, Jerusalemo estis konkerita de kristanoj. Krom pri Islamo, Saladino havis sciaron pri genealogioj, biografioj, kaj historioj de Araboj, same kiel pri la bredolinioj de la arabaj ĉevaloj. Pli grave, li parkeris la Hamasah de Abu Tammam. Li parolis kurdan kaj araban kaj konis turkan kaj persan.
Fruaj ekspedicioj
Post la rabado de Bilbis, la krucmilit-egipta forto kaj la armeo de Ŝirkuh engaĝiĝis en la Batalo de al-Babein sur la dezerta bordo de Nilo, ĝuste okcidente de Giza. Saladino ludis gravan rolon, komandante la dekstran alon de la Zengida armeo, dum forto de Kurdoj komandis la maldekstran alon, kaj Ŝirkuh estis en la centro. Islamaj fontoj de tiu tempo, tamen, metis Saladinon en la "atakejo de la centro" kun ordono allogi la malamikon en kaptilon ŝajnigante retiriĝon. La krucmilitista forto havis fruan sukceson kontraŭ la trupoj de Ŝirkuh, sed la tereno estis tro kruta kaj sableca por iliaj ĉevaloj, kaj komandanto Hugo Grenier estis kaptitaj kiam li estis atakinta la unuon de Saladino. Post disa luktado en valetoj sude de la ĉefa pozicio, la Zengida centra forto revenis al la ofensivo; Saladino aliĝis tien el la ariero.
La batalo finiĝis en Zengida venko, kaj oni kredas, ke Saladino estis helpinta Ŝirkuh en unu el la "plej rimarkindaj venkoj en la registrita historio", laŭ Ibn al-Athir, kvankam plej granda parto de la homoj de Ŝirkuh mortiĝis kaj la batalo estis konsiderita de plej granda parto de fontoj ne kiel totala venko. Saladino kaj Ŝirkuh translokiĝis al Aleksandrio kie ili estis bonvenigitaj, ricevis monon kaj armilojn, kaj sidejan bazon. Fronte al supera krucmilit-egipta forto klopodanta sieĝi la urbon, Ŝirkuh disigis sian armeon. Li kaj la kerno de sia forto retiriĝis el Aleksandrio, dum Saladino restis kun la tasko gardi la urbon.
Veziro de Egiptio
La tialoj por la elekto de Saladino, sunaisto mem, fare de la ŝijaisma kalifo al-Adid varias. Ibn al-Athir asertas, ke la kalifo elektis lin estante avertita de siaj konsilistoj, ke "ne estis iu pli malforta kaj pli juna" ol Saladino, kaj "neniu el la emiroj [komandantoj] obeis lin aŭ servis lin". Tamen, laŭ tiu versio, post kelkaj negocadoj, li estis finfine akceptita de la majoritato de emiroj. Oni supozas, ke la konsilistoj de Al-Adid promociis Saladinon ankaŭ kiel klopodo disigi la zengidojn kun sidejo en Sirio. Al-Wahrani skribis, ke Saladino estis elektita pro la reputacio de lia familio pri sia "malavareco kaj militagado". Imad ad-Din skribis, ke post la mallonga funebra periodo pro Ŝirkuh, dum kiu "opinioj diferencis", la Zengidaj emiroj decidis pri Saladino kaj devigis la kalifon "nomumi lin veziro". Kvankam pozicioj estis tre komplikigitaj fare de la rivalaj islamaj estroj, la kerno de siriaj komandantoj apogis Saladinon pro sia rolo en la egiptia ekspedicio, en kiu li atingis rekordon de militaj kvalifikoj.
Enpostenigita kiel veziro la 26an de Marto, Saladin ekpentis pri "vin-drinkado kaj turnis sin el frivoleco por ekhavi veston de religio", laŭ la arabaj tiamaj fontoj. Akirinta pli da povo kaj sendependeco ol iam antaŭe en sia kariero, li ankoraŭ frontis la aferon de finfina fideleco inter al-Adid kaj Nur ad-Din. Poste en tiu jaro, grupo de egiptia soldatoj kaj emiroj klopodis mortigi Saladinon, sed sciante pri iliaj intencoj pere de sia spionestro Ali ibn Safyan, li arestis kaj mortigis la ĉefan konspirinton, Naji, Mu'tamin al-Ĥilafa — nome la civila kontrolisto de la Fatimida Palaco —. La postan tagon, 50 000 nigrafrikaj soldatoj el la regimentoj de la Fatimida armeo opoziciis al la regado de Saladino, kun egiptaj emiroj kaj civiluloj, startigis ribelon nomitan de Nigruloj aŭ de Sklavoj. Ĉirkaŭ la 23a de Aŭgusto, Saladino jam estis entute subpreminta la ribelog kaj neniam poste li devis fronti militan defion el Kairo.
Ĉirkaŭ la fino de 1169, Saladino, kun plifortigoj el Nur ad-Din, venkis super amasa krucmilit-bizanca forto proksime de Damietta. Poste, en la printempo 1170, Nur ad-Din sendis la patron de Saladino al Egipto je plenumo de peto de Saladino mem, same kiel kuraĝigo el la Bagdada abasida kalifo al-Mustanjid, kiu celis premi Saladinon elpostenigante sian rivalan kalifon, al-Ad. Saladino mem estis plifortigante sian povon en Egipto kaj malfortigante sian apogan sidejon tie. Li ekhavigis al siaj samfamilianoj altrangajn postenojn en la regiono; li ordigis la konstruadon de lernejo por la Malikisma branĉo de Sunaisma Islamo en la urbo, same kiel unu por la Ŝafiisma tendenco al kiu li mem apartenis en al-Fustat.
Stablinte sin en Egiption, Saladino lanĉis kampanjon kontraŭ krucmilitistoj, sieĝante Darum en 1170. Amalriko retiris sian Templanan soldataron el Gaza por helpi lin en la defendo de Darum, sed Saladino evitis tiun forton kaj konkeris Gaza en 1187. En 1191 Saladino detruis la fortikaĵojn de Gaza konstruitajn de la reĝo Baldueno la 3-a por la Templanoj. Ne klaras precize kiam, sed ja ene de tiu sama jaro, li atakis kaj konkeris la krucmilitstan kastelon de Eilat, konstruitan sur insulo ĉe la pinto de la Akaba Golfo. Ĝi ne estis minaco al la pasado de islama ŝiparo sed povus ĉikani malgrandajn grupojn de islamaj ŝipoj, kaj Saladino decidis forigi ĝin for el sia vojo.
Sultano de Egiptio
Laŭ Imad ad-Din, Nur ad-Din skribis al Saladino en Junio 1171, konsilante al li reestabli la Abasidan kaliflandon en Egipto, kion Saladino kunordigis du monatojn poste post aldona kuraĝigo fare de Najm ad-Din al-Ĥabushani, nome ŝafia juristo Fakih, kiu arde opoziciis kontraŭ la ŝijaisma regado en la lando. Tiukadre kelkaj egiptaj emiroj estis mortigitaj, sed oni diris al al-Adid, ke ili estis mortigitaj pro ribelo kontraŭ li. Li tiam malsaniĝis aŭ estis venenigita laŭ iu rakonto. Estante malsana, li petis al Saladino viziti lin por povi peti, ke li zorgu lian junan infanon, sed Saladino malakceptis, timante perfidon kontraŭ la Abasidoj, kaj ŝajne li bedaxuris sian agadon post konstati tion kion al-Adid estis deziranta. Li mortis la 13an de Septembro, kaj kvin tagojn poste, la Abasida prediko Ĥutba estis farita en Kairo kaj al-Fustat, proklamante al-Mustadi kiel kalifo.
La 25an de Septembro, Saladin lasis Kairon por partopreni en kuna atako al kasteloj Kerak kaj Montréal, nome dezertaj kristanaj kasteloj de la Regno Jerusalemo, kun Nur ad-Din kiu estus atakinta el Sirio. Antaŭ alveni al Montreal, Saladino tamen retiriĝis al Kairo ĉar li ricevis informojn ke en lia foresto la krucmilitestroj estis pliigantaj siajn apogojn al perfidistoj ene de Egipto por ataki Saladinon el eno kaj malpliigi lian povon, speciale ĉe la Fatimidoj kiuj startis komploti por restaŭri sian pasintan gloron. Pro tio, Nur ad-Din alvenis sola.
Dum la somero 1173, oni informis, ke armeo el Nubio kun trupoj de armenaj iamaj Fatimidaj trupoj estis ĉe la egipta limo, preparante sieĝon kontraŭ Asuano. La emiro de la urbo estis petinta helpon al Saladino kaj ricevis plifortigon estritan de Turan-Ŝah, frato de Saladino. Sekve, la Nubianoj foriris; sed revenis en 1173 kaj estis denove forigitaj. Tiun fojon, egiptaj fortoj avancis el Asuano kaj kaptis la nubian urbon Ibrim. Saladino sendis donacon al Nur ad-Din, kiu estis estinta lia amiko kaj instruisto, nome 60 000 dinarojn, "mirinde fabrikitajn havaĵojn", kelkajn juvelojn, kaj elefanton. Transportante tiujn havaĵojn al Damasko, Saladino trafis oportunon rabadi la krucmilitistan landon. Li ne entreprenis atakon kontraŭ la dezertajn kastelojn sed klopodis forigi la islamajn Beduenojn kiuj vivis en krucmilitista teritorio kun la celo senigi la Frankojn de gvidistoj.
La 31an de Julio 1173, la patro de Saladino nome Ajub estis vundita en ĉevalrajda akcidento, kiu finfine okazigis lian morton la 9an de Aŭgusto. En 1174, Saladino sendis Turan-Ŝahon konkeri Jemenon por aldoni ĝin kaj ties havenon Adeno al la teritorioj de la Ajubida Dinastio.
Konkero de Damasko
Je la sekvo de la morto de Nur ad-Din, Saladino frontis malfacilan decidon; li povis movi sian armeon kontraŭ la krucmilitistoj el Egiptio aŭ atendi ĝis invito de as-Salih en Sirio por veni al li kun sia helpo kaj lanĉi militon el tie. Li povis ankaŭ kunporti ĝin kun li mem por aneksi Sirion antaŭ ĝi povus fali en la povo de rivalo, sed li timis, ke atakante landon kiu iam apartenis al sia mastro — malpermesita en la islamaj principoj en kiuj li kredis — povus aperi kiel hipokrita, tiel farante sin netaŭga por estri la militon kontraŭ la krucmilitistoj. Saladino vidis necesa por akiri Sirion ke li bezonas ĉu inviton el as-Salih ĉu averti lin ke ebla malordo povus rezulti en danĝero el la krucmilitistoj.
Kiam as-Salih estis forigita al Alepo en Aŭgusto, Gumuŝtigin, emiro de la urbo kaj kapitano de la veteranoj de Nur ad-Din ekzorgis pri lia gardado. La emiro prepariĝis por forigi ĉiujn siajn rivalojn en Sirio kaj en Jazira, dekomence el Damasko. Tiukadre, la emiro de Damasko petis helpon al Saif al-Din de Mosul (kuzo de Gumuŝtigin) kontraŭ Alepo, sed li malakceptis, devigante la sirianojn peti la helpon de Saladino, kiu plenumis ĝin. Saladino trairis la dezerton kun 700 elektitaj kavaliroj, pasante tra al-Kerak kaj atingante Busra. Laŭ sia propra rakonto, kuniĝis al li "emiroj, soldatoj, kaj beduenoj — kies koraj emocioj estis videblaj en iliaj vizaĝoj." La 23an de Novembro, li alvenis en Damaskon je ĝenerala aklamado kaj restis en la malnova domo de sia patro, ĝis la pordegoj de la Citadelo de Damasko, kies komandanto Raihan dekomence malakceptis kapitulacigi, estis malfermitaj por Saladino kvar tagojn poste, post mallonga sieĝo fare de lia frato Tughtakin ibn Ajub]]. Li instaliĝis en la kastelo kaj ricevis la omaĝon kaj salutojn de ties loĝantoj.
Pluaj konkeroj en Sirio
Lasinte sian fraton Tughtakin ibn Ajub kiel Guberniestro de Damasko, Saladino iris konkeri aliajn urbojn kiuj estis apartenintaj al Nur al-Din, sed estis jam praktike sendependaj. Lia armeo konkeris Hamaon relative facile, sed evitis ataki Homs pro la fortikeco de ĝia citadelo. Saladino translokiĝis norden al Alepo, kaj sieĝi ĝin la 30an de Decembro post Gumuŝtigin malakceptis abdiki sian tronon. As-Salih, timante kapton fare de Saladino, foriris el sia palaco kaj alvokis la loĝantojn ne kapitulaci kin kaj la urbon al la invadanta forto. Unu el la kronikistoj de Saladino aserti, ke "la popolo falis sub lia karismo".
Gumuŝtigin petis al Raŝid ad-Din Sinan, estro da'i de Asasinoj de Sirio, kiu estis jam malamiko de Saladino ekde li estis anstataŭinta la Fatimidojn de Egiptio, murdi Saladinon en sia kampadajo. La 11an de Majo 1175, grupo de dek tri Asasinoj facile eniris en la kampadejon de Saladino, sed estis tuje detektitaj antaŭ ili estus plenumintaj sin atakon fare de Nasih al-Din Ĥumartekin de Abu Kubajs. Unu estis mortigita de unu el la generaloj de Saladino kaj la aliaj estis mortigitaj kiam ili estis klopodintaj fuĝi. Por haltigi la avancon de Saladino, Rajmondo la 3-a de Tripolo arigis siajn fortojn ĉe la rivero Nahr al-Kabir, kie ili estis bone lokitaj por atako en islama teritorio. Saladino poste translokiĝis al Homs anstataŭe, sed retiriĝis eksciinte, ke plifortigo estis sendita al la urbo fare de Saif al-Din.
Dume, la rivaloj de Saladino en Sirio kaj Jazira starigis militpropagandon kontraŭ li, plendante, ke li estis "forgesinta sian propran kondiĉon [servisto de Nur ad-Din]" kaj ne estis montrinta dankemon al sia majstro sieĝanta sian filon, stariĝante "en ribelo kontras sia Senjoro". Saladino klopodis kontraŭstari tiun propagandon finante la sieĝon, plendante, ke li estas defendante Islamon el la Krucmilitistoj; lia armeo revenis al Hamao por batali krucmilitan forton tie. La Krucmilitistoj retiriĝis jam antaŭe kaj Saladino proklamis ĝin "venko malfermanta la pordojn de la homaj koroj". Tuj poste, Saladino eniris en Homs kaj konkeris ties citadelon en Marto 1175, post arda rezistado fare de ties defendantoj.
La sukcesoj de Saladino alarmis Saif al-Din. Kiel estro de Zengidoj, kiel Gumuŝtigin, li konsideris Sirion kaj Mezopotamion kiel bieno de sia familio kaj estis kolera kiam Saladino klopodis uzurpi la havaĵojn de lia dinastio. Saif al-Din arigis grandan armeon kaj sendis ĝin al Alepo, kies defendantoj arde estis esperante ilin. La kombinitaj fortoj de Mosul kaj Alepo marŝis kontraŭ Saladinon en Hama. Tre superita laŭnombre, Saladino dekomence klopodis interkonsenti kun la Zengidoj abandonante ĉiujn konkeraĵojn norde de Jund Dimaŝk (Damaska provinco), sed ili malakceptis, insistante, ke ili revenu al Egiptio. Vidinte, ke la konflikto estis neevitebla, Saladino prepariĝis por la batalo, instalante sin sur superan pozicion ĉe Hama, nome sur altaĵoj de la gorĝo de la rivero Orontes. La 13an de Aprilo 1175, la Zengidaj trupoj marŝis por ataki liajn fortojn, sed tuj troviĝis ĉirkaŭitaj de la Ajubidaj veteranoj de Saladino, kiuj venkegis ilin. La batalo finiĝis en klara venko de Saladino, kiu persekutis la Zengidajn fuĝintojn ĝis la pordegoj de Alepo, devigante la konsilistojn de as-Salih agnoski la kontrolon fare de Saladino de la provincoj Damasko, Homs, kaj Hama, same kiel nombraj urboj ekster Alepo kiel Maarat al-Numan.
Kiam Saladino trapasis la riveron Orontes, lasante Hama, la suno estis foririnta. Li vidis tion kiel aŭguron, sed li plue marŝis norden. Li atingis la Sultanan Monteton (Tell Sultan) ĉirkaŭ 25 km (16 mi) el Alepo, kie liaj fortoj trafis la armeon de Saif al-Din. Sekvis person-alpersona luktado kaj la Zengidoj sukcesis balai la maldekstran alon de Saladino, pelante ĝin antaŭ li kiam Saladino mem ŝarĝis kontraŭ la Zengida gvardio. La Zengidaj fortoj panikis kaj plej el la oficiroj de Saif al-Din finfine estis mortigitaj aŭ kaptitaj — Saif al-Din malfacile fuĝis. La tendaro, ĉevaloj, ekipaĵo, kaj stokejoj de la Zengidoj estis kaptitaj de Ajubidoj. La Zengidaj militprizonuloj, tamen ricevis donacojn kaj liberon. La tuta militakiro de la Ajubida venko estis atribuita al la armeo, kaj Saladino nenion retenis por si mem.
Li pluis al Alepo, kies pordoj akoraŭ estis fermitaj por li, kaj li haltis antaŭ la urbo. Survoje, lia armeo konkeris Buza kaj poste konkeris Manbij. El tie, ili iris okcidenten por sieĝi la fortikaĵon de Azaz la 15an de Majo. Kelkajn tagojn poste, dum Saladino estis ripozante en la tendo de unu el siaj kapitanoj, Asasino entrudiĝis al li kaj frapis lin en lia kapo per tranĉilo. La helmo de lia kap-armaĵo ne estis penetrata kaj li sukcesis kapti la manon de la Asasino — la ponardo nur tranĉetis lian pufaĵon — kaj la atakanto estis tuj mortigita. Saladino estis nervoza je la atenco kontraŭ sia vivo, pri kio li akuzis Gumuŝtugin kaj la Asasinojn pro komploto, kaj tiel li pliigis siajn klopodojn por la sieĝo.
Azaz kapitulacis la 21an de Junio, kaj Saladino tiam rapidigis siajn fortojn al Alepo por puni Gumuŝtigin. Liaj atakoj estis denove rezistitaj, sed li sukcesis sekurigi ne nur batalpaŭzon, sed ankaŭ reciprokan aliancon kun Alepo, en kiu Gumuŝtigin kaj as-Salih estis rajtigitaj plue regis la urbon, kaj reage, ili agnoskis Saladinon kiel la suvereno super ĉiuj el la teritorioj kiujn li estis konkerinta. Ankaŭ la emiroj de Mardin kaj Kejfa, islamaj aliancanoj de Alepo, agnoskis Saladinon kiel la Reĝo de Sirio. Kiam la traktato estis kompletigita, la juna fratino de as-Salih venis al Saladino kaj petis la revenon de la Fortikaĵo de Azaz; li plenumis tion kaj eskortis ŝin reen al la pordegoj de Alepo havigante al ŝi nombrajn donacojn.
Kampanjo kontraŭ Asasinoj
Saladino estis tiam interkonsentinta batalpaŭzojn kun siaj Zengidaj rivaloj kaj la Regno de Jerusalemo (tiu lasta okazis en la somero 1175), sed frontis minacon el la Ismailisma sekto konata kiel Asasinoj, estrita de Raŝid ad-Din Sinan. Kun sidejoj en la Siria Marborda Montaro, ili kontrolis naŭ fortikaĵojn, ĉiujn konstruitajn sur altaĵoj. Resendinte la kernon de siaj trupoj al Egiptio, Saladino kondukis sian armeon al la an-Nusajrijah montaro en Aŭgusto 1176. Li retiriĝis la saman monaton, lasante restaĵojn en la kamparo, sed malsukcesante konkeri iun el la fortikaĵoj. Plej el islamaj historiistoj asertas, ke la onklo de Saladino, nome guberniestro de Hama, peris packonsenton inter li kaj Sinan.
Saladino anstataŭis siajn gardistojn per ligitaj lampoj kaj metis kreton kaj cindrojn sur la grundo ĉirkaŭ sia tendo ekster Masjaf — kiun li estis sieĝante — por detekti spurojn fare de Asasinoj. Laŭ tiu versio, unu nokton la gardistoj de Saladino notis brilon venante el la monteto de Masjaf kaj poste perdiĝante sin inter la tendaro Ajubida. Tiam, Saladino vekiĝis kaj trafis figuron lasantan la tendon. Li vidis, ke la lampoj estis movitaj kaj apud sia lito estis varmaj kukoj de preciza formo kiel tiuj de Asasinoj kun noto pinte tenita de venenita ponardo. La noto minacis, ke li estos murdita se li ne retiriĝu el la atako. Saladino laŭte kriis, asertante, ke estis Sinan mem la figuro kiu estis foririnta el la tendo.
Alia verso asertas, ke Saladino subite retiris siajn trupojn el Masjaf ĉar ili estis urĝe necesaj por batali kontraŭ krucmilitista forto proksime de Monto Lebanono. Reale, Saladino serĉis formi aliancon kun Sinan kaj liaj Asasinoj, tiel senigante la krucmilitistoj de potenca aliancano kontraŭ li. Vidante la forpelon de la krucmilitistoj kiel reciproka profito kaj prioreco, Saladino kaj Sinan plutenis kunlaborajn rilatojn poste, kaj la laste menciita sendis rotojn de siaj fortoj por helpi la armeon de Saladino en nombraj gravaj postaj bataloj.
Reveno al Kairo kaj ekspedicioj en Palestino
Lasinte la an-Nusajrijah Montojn, Saladino revenis al Damasko kaj revenigis siajn siriajn soldatojn hejmen. Li lasis Turan Ŝah kiel komandanto de Sirio kaj iris al Egiptio kun nur siaj personaj sekvantoj, kaj atingis Kairon la 22an de Septembro. Forestinte dum preskaŭ du jaroj, li devis multon organizi kaj superrigardi en Egiptio, precize fortikigante kaj rekonstruante Kairon. La urbaj muregoj estis riparitaj kaj ties etendo estis ampleksigita, dum la konstruado de la Kaira Citadelo estis komencita. Oni konstruis la 85 m profundan puton Bir Juzuf ("Puto de Jozefo") je ordono de Saladino. La ĉefa publika vorko kiun li komisiis ekster Kairo estis la granda ponto ĉe Giza, kiu estis planita kiel parto de defenda vorkaro kontraŭ ebla invado fare de Maŭroj.
Saladino restis en Kairo superrigardante siajn plibonigojn, konstruante lernejojn kiel la Madrasa de Glavistoj kaj ordigante la internan administradon de la lando. Novembre 1177, li entreprenis atakon al Palestino; la Krucmilitistoj ĵus estis ekspediciante en la teritorion de Damasko, kaj tiel Saladino vidis la batalĉeson tute ne sekvenda. Kristanoj sendis grandan parton de sia armeo por sieĝi la fortikaĵon de Harim, norde de Alepo, kaj tiel suda Palestino disponis de malmultaj defendantoj. Saladino trovis la situacion taŭga kaj marŝis al Askalono, kiun li referencis kiel "Fianĉino de Sirio". Vilhelmo de Tiro registris, ke la Ajubida armeo konsistis el 26 000 soldatoj, el kiuj 8 000 estis elitaj fortoj kaj 18 000 estis nigraj soldatoj el Sudano. Tiu armeo rabadis la kamparon, Ramlo kaj Lod, kaj disiĝis tiom for kiom ĝis la Jerusalemaj pordegoj.
Bataloj kaj batalpaŭzo kun Baldueno
La Ajubidoj permesis al Baldueno la 4-a de Jerusalemo eniri en Askalonon kun sia Gaza-bazitaj Templanoj sen zorgi prudenton kontraŭ subita atako. Kvankam la krucmilitista forto konsistis de nur 375 kavaliroj, Saladino hezitis embuski ilin pro la ĉeesto de tre lertaj generaloj. La 25an de Novembro, dum la plej granda parto de Ajubida armeo forestis, Saladino kaj liaj trupoj estis surprizita proksime de Ramla en la batalo de Montgisard (eble ĉe Gezer, konata ankaŭ kiel Tell Jezar). Antaŭ ili povus prepariĝi, la templana forto venkegis super la Ajubidoj. Dekomence, Saladino klopodis organizi siajn trupojn en batalordo, sed dum liaj korpogardistoj estis mortigitaj, li vidis, ke la malvenko estis neevitebla kaj kun malgranda restaĵo de siaj trupoj rajdis rapidan kamelon la tutan vojon ĝis la teritorioj de Egiptio.
Ne malkuraĝigita pro sia malvenko ĉe Montgisard, Saladino estis preparita por militi kontraŭ la krucmilitistoj denove. En la printempo de 1178, li estis entendare ĉe la muregoj de Homs, kaj kelkaj kvereloj okazis inter liaj generaloj kaj la krucmilitista armeo. Liaj fortoj en Hama atingis venkon super sia malamiko kaj portis la militakiron kaj multajn militprizonulojn al Saladino kiu ordonis, ke la kaptitoj estu senkapigitaj peo "rabado kaj malpurigado de la tero de la Fidulo". Li pasigis la ceteron de la jaro en Sirio sen nova fronto kontraŭ siaj malamikoj.
La spionoj de Saladino informis al li ke la krucmilitistoj estis planante atakon al Sirio. Li ordonis al unu el siaj generaloj, nome Faruĥ-Ŝah, gardi la Damaskan limon kun milo da siaj homoj por atenti pri ebla atako, poste retiriĝi, evitante batalon, kaj ekfajrigi avertajn lumojn sur la montetoj, post kio Saladino forirus. En Aprilo 1179, la krucmilitistoj estritaj de la reĝo Baldueno ne atendis rezistadon kaj esperis lanĉi surprizan atakon al la islamaj paŝtistoj oriente de la Golanaj Altaĵoj. Baldueno avancis tro senzorge en persekutado de la forto de Faruĥ-Ŝhah, kiu estis koncentrita sudoriente de Al-Kunajtira kaj estis poste venkitaj de la Ajubidoj. Je tiu venko, Saladino decidis alvoki pliajn trupojn el Egiptio; li petis al al-Adil sendi 1 500 kavalirojn.
En la somero de 1179, la reĝo Baldueno estis instalinta liman stacion survoje al Damasko kaj celis fortikigi pasejon super la rivero Jordano, konata kiel la Jakoba Vadejo, kiu regis la aliron al la ebenaĵo Banias (tiu ebenaĵo estis dividita inter islamanoj kaj kristanoj). Saladino proponis 100 000 orajn monerojn al Baldueno kondiĉe abandoni la projekton, kiu estis partikulare ofenda por islamanoj, sed tio ne utilis. Li tiam decidis detrui la fortikaĵon, nomitan Chastellet (kasteleto) kaj defenditan de Templanoj, translokiĝante siajn sidejojn al Banias. Kiam la krucmilitistoj rapidis ataki la islamajn fortojn, ili falis en disordo, kaj la infanterio falis sekve. Spite fruan sukcesoj, ili persekutis la islamanojn sufiĉe for kaj disiĝis, kion Saladino profitis rearigante siajn trupojn kaj atakante la krucmilitistojn. La konflikto finiĝis per klara Ajubida venko, kaj multaj altrangaj kavaliroj estis kaptitaj. Saladino tiam aliris sieĝi la fortikaĵon, kiu falis la 30an de Aŭgusto 1179.
En la printempo de 1180, estante Saladino en la areo de Safad, deziranta komenci ardan kampanjon kontraŭ la Regno de Jerusalemo, la reĝo Baldueno sendis mesaĝistojn al li kun pacproponoj. Ĉar sekegoj kaj malbonaj rikoltoj malbonigis lian loĝistikon, Saladino akceptis batalĉeson. Rajmondo la 3-a de Tripolo denoncis la batalĉeson sed estis devigita akcepti ĝin post Ajubida atako kontraŭ lia teritorio en Majo kaj je apero de la ŝiparo de Saladino ĉe la haveno de Tartus.
Ritchie Valens
Ritchie VALENS (origine: Ricardo Steven VALENZUELA, naskiĝis la 13-an de majo 1941 en Pacoima, Kalifornio, mortis la 3-an de februaro 1959 dum aviadila akcidento) estis usona muzikisto meksik-devena.
Dum sia muzikista kariero li registris interalie la kanton La Bamba. Mallonge poste, nur 17 jarojn aĝa, li kune kun la muzikistoj Buddy Holly kaj The Big Bopper mortis dum aviadila akcidento. La tragika tago eniris la historion kiel The Day the Music Died (= la tago, kiam la muziko mortis).
En la jaro 1987 la vivo de Ritchie Valens estis filmigita sub la titolo La Bamba. En 2001 li eniris la Rock and Roll Hall of Fame; la Hollywood Walk of Fame dediĉis al li stelon.
eta|meza|Monument por Buddy Holly, Ritchie Valens kaj [The Big Bopper en [[Iovao]]
Tokugawa Hidetada
TOKUGAWA Hidetada (japane: 徳川 秀忠; naskiĝis la 2-an de majo 1579; mortis la 14-an de marto 1632) estis la dua ŝoguno de la ŝoguna reĝimo de Tokugawa, kiu regis de 1605 ĝis sia abdiko en 1623. Li estas la tria filo de Tokugawa Ieyasu, la unua ŝoguno de la Tokugawa-bakufu.
Cebolla
Cebolla [zebOja] (Cepo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Drummond
Drummond estas lago situanta je la centro de la Granda Malgaja Marĉo, marĉa regiono sur la Marborda Ebeno de sudorienta Virginio kaj nordorienta Norda Karolino inter Norfolko (Virginio), kaj Elizabeta Urbo, en Usono.<!-- Surfaca areo de la lago estas proksimume 3,142 akreoj kaj la maksimuma profundaĵo estas ses (futo, piedoj). Regado de la lago estas la respondeco la Usona Fiŝo kaj Sovaĝa viva Servo.
Cebolla
Toponimio
La termino "Cebolla" devenas el la araba "yevayla", kiu signifas monteto, loko kie setlis kaj preĝejo kaj domaro. La termino arabe ŝanĝoformiĝis al Jubaila kaj de tie al Zeboila, aperante en tekstoj poste al 14a jarcento kiel Zebolla.
Drummond
(Sciencistoj, Sciencistas) opinii la Granda Malgaja Marĉo estis kreita kiam la _Continental_ breto farita ĝia lasta granda (ŝovi, ŝovo). La tuta marĉo havas torfo malsupre. Kelkaj (teorioj, teorias) ekzisti sur la fonto de Drummond. (Sciencistoj, Sciencistas) kredi la Lago povis havi estas kreita per la influo de meteorito, ĉar ĝia ovalo (geometria figuro, formo) (aspektas, aspektoj, rigardas) ŝati la influo de aerŝtono. Ĉi tiu meteorito devus havi estas kiel granda kiel la aĵoj (tiu, ke, kiu) estas penso al havi farita la _Carolina_ (golfetoj, golfetas, tirbojas). Alia popolo kredi la Lago estis farita per granda subtera torfo (fajri, bruligi, bruli, flami, bruldifekti, brulvundi) pri 3,500 al 6,000 jaroj antaŭe. Indiana legendo (konversacias, konversacioj, prelegoj, prelegas) pri "la fajra birdo" kreanta Drummond.
Cebolla
Toponimio
Alia opinio asertas, ke la nomo povus deveni el latina caepulla kiu signifas la cepon. Antikve ĝi nomiĝis "Las Casas de Cebolla" (domoj de cepo).
Drummond
Drummond estas unu de nur du naturaj purakvaj lagoj en Virginio. La alia, Monta Lago en _Giles_ Departemento estas ankaŭ de nekonata fonto. Kurioze, ambaŭ estas lagoj esence supre sur monteto. Drummond estas la plej alta punkto en la Malgaja Marĉo, kun naŭ riveroj fluanta el ĝi.
Popolo estas ne certa kiu esplorita la Granda Malgaja Marĉo sed estas arkeologia indikaĵo kiu indikas homa metio komencita proksime 13,000 jaroj antaŭe. Per 1650, kelkaj indianaj Familioj restis en la areo, kaj Eŭropa _settlers_ montris malgranda (interezo, interesi) en la marĉo. En 1665, _William_ _Drummond_, estonto (guberniestro, registo) de Norda Karolino, esplorita la lago kiu nun (ursoj, ursas) lia nomo. Kelkaj (jarcentoj, jarcentas) de ekspluatado kaj loganta reduktis la Marĉo al pri 50% de ĝia originala amplekso. Ĝi estis komuna praktiko por (komercisto, butikisto) (ŝipoj, ŝipas) de la tempo al plenigi akvo _casks_ kun la malhela-makulis akvo de Drummond. Kun ĝia alta tanina enhavo, la akvo devus resti pli freŝa pli longa sur _trans_-Atlant(ik)aj vojaĝoj.
Drummond kaj multa de la Granda Malgaja Marĉo estas en la (baroj, baras) de la Granda Malgaja Marĉa Nacia Sovaĝa vivo Rifuĝi, (fondita, fondis) en 1974. Norda Karolino (fondita, fondis) (ŝtato, stato, stati) parko al protekti alia porcio.
Pro al relative malalta pH (kemia parametro) niveloj kaŭzis per la _leaching_ de acidaj materialoj de ĉirkaŭbaranta torfo (grundoj, grundas), la lago havas relative malalta nivelo de (nutraĵoj, nutraĵas). Kelkaj specoj de fiŝo estas (prezentita, prezentis), inkluzivanta _Crappie_ kaj _Bowfin_ kaj _Longnose_ _Gar_.
Cebolla
Toponimio
Alia versio parolas pro gastejo survoje al Talavera nome "Venta de la Cebolla" (gastejo de la cepo), kaj de tie la aktuala nomo de la vilaĝo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Cebollanos. La censita populacio en 2010 estis de 3.834 loĝantoj kaj la denseco estas de 103,62 loĝ/km².
Situo
Cebolla estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Torrijos en la okcidenta parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 440 m; je 55 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 37 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°57′2″ N 4°34′7″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta inter du montetoj en la Distrikto Torrijos. Limas kun la municipaj teritorioj de Lucillos, Illán de Vacas, Domingo Pérez, Erustes, Mesegar de Tajo, Malpica de Tajo, La Pueblanueva kaj Montearagón, ĉiuj el la provinco de Toledo.
Tra ties teritorio fluas la rivero Taĵo, je ĉirkaŭ 3 km sude de la vilaĝo.