cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madagaskara merganaso
La minacoj kaj la malpliiĝo
Tiu birdo probable ekmalpliiĝis draste iam fine de la 1940-aj jaroj aŭ komence de la 1950-aj jaroj kaj la kaŭzo de la malpliiĝo estis la enmeto de nombraj fiŝaj specioj en la lago, kiuj mortigis plej el la rokanasidoj; ŝajne ankaŭ nestolokoj same kiel plenkreskaj birdoj estis viktimoj de la enmetitaj fiŝoj. Rizkultivejo, brutopaŝtado ĉe la bordoj, bruligado de borda vegetaĵaro, enmetitaj mamuloj (ratoj), reta fiŝkaptado kaj ĉasado estas ĉiuj faktoroj kiu faris ke tiu anaso malaperis komplete el la lago. La lasta vidaĵo de multaj birdoj ĉe la Lago Alaotra okazis la 9an de junio 1960 kiam estis vidata malgranda aro de ĉirkaŭ 20 birdoj en la lago. Spite la rareco de la specio en 1960 oni mortpafis masklon, kaj la specimeno estas nun en la Zoologia Muzeo de Amsterdamo. Estas dubinda informo pri vidaĵo fare ĉe Antananarivo en 1970.
Ĵusa serĉado kaj remalkovro
Intensiva serĉado kaj publikigaj kampanjoj en 1989-1990, 1993-1994 kaj 2000-2001 malsukcesis produkti pluajn vidaĵojn de tiu birdo.
Tamen, aro de naŭ plenkreskuloj kaj kvar ĵus eloviĝintaj anasidoj estis malkovritaj en lago de malproksima areo de norda Madagaskaro en novembro 2006.
Rekupera plano inplike organizojn kiaj la Durrell Wildlife Conservation Trust kaj la Wildfowl and Wetlands Trust forprenis aron de ovaroj eloviĝontaj el lagobordaj nestoj kaj kovis ilin en laboratorio muntita en tendo ĉe la lago. La unutagaj anasidoj estis tiam portataj al taŭga bredejo.
Ili estis lokigitaj en la kategorio "Eble Formortinta" en la IUCN Ruĝa Listo de 2006; post la remalkovro, oni restarigis la iaman statuson de Draste Endanĝerita en la versio de 2007.
Oklahomurbo (Oklahomo)
Oklahomurbo, origine angle Oklahoma City estas metropolo, la ĉefurbo de Oklahomo, ŝtato de Usono. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Kantono Oklahoma.
Geografio
Oklahomurbo situas en montetaro en la meza landparto de Usono, en meza parto de la subŝtato.
Inter la urboj kaj vilaĝoj en la urba aglomeraĵo de Oklahoma City troviĝas Calumet.
Historio
Oklahomurbo estis fondita en 1889. La urbo kreskis rapide; la enloĝantaro duobliĝis inter 1890 kaj 1900. Post ektrovo de nafto la urbo iĝis centro de petrolproduktado. Naftoputo funkciis longe eĉ apud la parlamento. En 1993 grandaj konstruadoj kaj renovigoj komenciĝis en la urbo. En 1995 la urbego situis en fokuso de la mondo pro bombatako, 168 homoj mortis.
Ekonomio
Oklahomurbo havas unu el la plej grandaj brutomerkatoj en la mondo. Petrolo, tergaso, petrolaj produktoj kaj parencaj industrioj estas la plej granda sektoro de la loka ekonomio.
Klimato
En Oklahomurbo la temperaturo averaĝe varias inter 10-22 °C. La varmo kulminas en aŭgusto rekorde 45 °C, la malvarmo kulminas en februaro rekorde -27 °C. Jare pluvas po 928 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en junio kaj malkulminas en januaro. Dum la historio grandaj ŝtormoj ofte trafis la metropolon, ekzemple en 2013.
Mandello Vitta
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Mubu Nakayama
Mubu Nakayama (中山 夢歩, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Tepatlaxco de Hidalgo
Tepatlaxco de Hidalgo estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepatlaxco de Hidalgo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14866 loĝantojn. El tiuj estas 7135 viroj kaj 7731 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51.03 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 4′ norda latitudo kaj 97° 58′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2380
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21163a.htm
Franz Sales Kandler
Franz Sales KANDLER (naskita la 23-an de aŭgusto 1792 en Klosterneuburg, mortinta la 26-an de septembro 1831 en Baden bei Wien) estis aŭstra muzikfakulo kaj pioniro de la aŭstria muzikscienco.
Vivo
La filo de lernejestro trejnitis fare de la patro kantade kaj iĝis en 1802 korusa knabo ĉe la Kortega kapelo de Vieno. Lernigis al li harmoniteorion Johann Georg Albrechtsberger mem kaj sciencon pri kompondado la fama Antonio Salieri kaj Adalbert Gyrowetz. Ekde 1804 Kandler paralele frekventis la Akademian gimnazion kaj ekstudis en 1808 filozofion, en 1810 jursciencojn ĉe la Universitato de Vieno.
Li identigis la tombojn de Gioseffo Zarlino, Benedetto Marcello, Antonio Lotti kaj starigis monumenton el marmoro por Johann Adolph Hasse en la Kirko Sankta Markuolo. Estante ekzamenita orkestrestro ekde 1820 li fariĝis honora membro de la Akademio filharmonia de Bolonjo.
De Venecio Napolon
En la 1821-a jaro Kandler alilokitis al Napolo kiel armea oficisto de kie li faris i.a. vojaĝon Romon al Fortunato Santini. La muziksciencisto Raphael Georg Kiesewetter eldonis post la morto de Kandler la de li prilaboritan germanlingvan version de la monografio de Giuseppe Baini pri Giovanni Pierluigi da Palestrina. Ĝi skribitis dum tiu tempo Napole kiel ankaŭ pluraj fakartikoloj en diversaj gazetoj pri itala muziko, italaj muzikistoj kaj kondiĉoj por muzika vivo en la lando.
-115
En la jaro 115 antaŭ Kristo okazis, interalie:
3389 Sinzot
3389 Sinzot estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Franz Sales Kandler
De Venecio Napolon
En 1826 Kandler revenis Vienon kaj laboris denove kiel oficisto ĉe la Milita konsilantaro. Kaŭzoj kaj loko de lia baldaŭ poste estinta morto neniam klarigitis.
Rankwitz
Rankwitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la insulo Usedom en la Balta Maro, kaj administre apartenas al la komunumaro Amt Usedom-Süd.
Franz Sales Kandler
Graveco
Kandler, kiu havis leterinterŝanĝadon i.a. kun Simon Mayr kaj Franz Schubert kaj estis amiko de influaj komponistoj kiel Giacomo Meyerbeer aŭ Saverio Mercadante estis, kune kun Joseph Sonnleithner, Ignaz Franz von Mosel, Kiesewetter kaj Anton Schmid pioniro de la aŭstria muzikscienca skolo. Krome li famiĝis per kritikaj sed objektivaj priskriboj de la muzikaj kondiĉoj en Italio en tiu tempo. Li krome tradukis multajn libretojn por operoj kaj oratorioj el la germana, angla kaj franca lingvoj en la italan. Tamen liaj komponaĵoj estas tute malgravaj.
3389 Sinzot
Ĝi ricevis, en ŝia honoro, la familinomon de la patrina avino de la malkovrinto.
Franz Sales Kandler
Kompozicioj (elekto)
Österr. Volkslied auf d. Vermählung … d. Prn. Marie Luise v. Österreich mit … Kaiser Napoleon, 1810
Mango
Mango havas plurajn signifojn:
Mozilla-Fondaĵo
La Mozilla-Fondaĵo (duone angle-duone esperantlingve) aŭ Mozila Fondaĵo (tute esperantlingve, angle Mozilla Foundation) estas neprofitcela organizaĵo kun centra oficejo en Mountain View (Kalifornio), Usono. La celo de la fondaĵo estas subteni kaj gvidi la projekton Mozila kiu evoluigas kaj distribuigas malfermkodajn komputilajn programarojn. Aparte konata programo de la projekto estas la TTT-legilo Mozila Fajrovulpo (angle Mozilla Firefox).
Lolikono
Lolikono (japane ロリコン ) estas ĝenro de animeo kaj subĝenro de ĝenro hentajo, priskribanta seksajn rilatojn kun malgrandaj knabinoj (kutime en la intervalo de 6 ĝis 14 jaroj). La vorto «Lolikono» estas japana kombinvorto, kiu konsistas el la vortoj «Lolita» (japane ロリータ ) kaj «komplekso» (japane コンプレックス konpurekkusu). En Japanio tiu ĉi vorto signifas apetencon al junaj knabinoj (kiuj estas antaŭ aŭ ĉe komenco de la pubereco), alivorte pedofilion aŭ hebefilion, kaj homojn, kiuj emas havi ĝin. Ekster Japanio ĉi tiu vorto ne estas tiom ofta kaj kutime oni uzas ĝin rilate al japana animacio (animeo) kaj komiksoj (mangao), kiuj enhavas erotikajn aŭ romantikajn scenojn kun malgrandaj aŭ klare nematuraj knabinoj. En Japanio por nomi ĉi tiun ĝenron de animeo kaj mangao oni uzas nur la vorton «Lolita», ekzemple «Lolita-animeo» (japane ロリータアニメ rorītaanime) aŭ «Lolita-douĝinŝi» (japane ロリータ同人誌 rorītadōjinshi). La vorto «Lolikon» ankaŭ havas mallongigitan formon «Loli» (ロリ ), kiu estas konata kaj en Japanio kaj ekster ĝi. Fakte lolikono estas tipo de ĝenro «hentajo», sed ofte oni vidas ĝin kiel ĝenron «etĉi», kie erotikeco de knabinoj estas montrata per romantikaj rilatoj kaj fanservisaj scenoj (ne rekte kiel en hentajo).
Egala vorto por priskribi apetencon al junaj knaboj (aŭ ĝenro pri tio) estas ŝotakono (ショタコン ).
Historio
Lolikonon (kaj ankaŭ hentajon) kiel ĝenron de animeo komencis filmaro «Lolita Anime» eldonita en 1984–1985 per eldonejo «Wonder Kids». Neniu el ĉi tiuj filmoj havis cenzuron. En Japanio, erotika mangao kun bildoj de infanoj aŭ infane aspektantaj personoj estas laŭleĝa. Kutime ili estas etaj rakontoj publikigataj kiel doĝinŝi aŭ en apartaj revuoj. Rakontoj priskribas seks-eksperimentojn inter infanoj aŭ priskribas rilatojn, ekzemple, inter instruisto kaj lernanto aŭ inter frato kaj fratino (la aĝoj ege malsamas). Lolikono estas objekto de kritikado en japana art-movado Superflat.
Kritikado
Kritikistoj diras, ke lolikono kaŭzas krekson de kvanto da krimoj kontraŭ infanoj; aliaj studantoj supozas, ke tio ne havas pruvon kaj eĉ ekzistas pruvoj de malo. Multaj landoj provis konfirmi kriminalan respondecon pri havi lolikonon, sed sukcesis nur Kanado, Unuiĝinta Reĝlando, Aŭstralio, Nov-Zelando, Ekvadoro, Svedio, Filipinoj kaj Irlando.
Tintilo
Tintilo estas malgranda globoforma metala objekto kun enmetita metalpeceto, kiu moviĝante estigas tintan sonon. Tia sono de tintado estas akuta, mallonga kaj relative mallaŭta, sed pro la multfoja ripetiĝo kaj la akuteco tamen bone rimarkiĝas. Ofte tintiloj estas uzataj kiel kola dekoro de malgrandaj bestoj aŭ de pluŝbestaj infanaj ludiloj, sed ili ankaŭ apartenas al la manikoj aŭ pantalonoj de iuj tradiciaj kostumoj de dancistoj, kies braka respektive krura moviĝo sekve sonigas ilin ritme de la danca muziko, kaj en iuj landoj ankaŭ estas kutimo meti tintilojn al sledoj, por pli bone aŭdi moviĝantan sledon ankaŭ en malbonvida vintra vetero, en kiu neĝo, nebulo, pluvo aŭ pro multaj nuboj manka sunlumo malhelpas la vidadon.
Vidu ankaŭ
<!-- La antaŭa, kompletea lia artikola versio enhavis fuŝan difinon kaj estis nomumita por forigo:
La uzo de la vorto "tintilo" en ĉi tiu artikolo grave diferencas de ĝia tradicia uzo en Esperanto. La priskribitaj objektoj estas ne "tintiloj" sed sonoril(et)oj. Tintilo estas malgranda globoforma metala objekto kun enmetita metalpeceto, kiu moviĝante estigas tintadon. Ankaŭ la elektraj avertiloj kaj signaliloj (ĉe pordoj kaj aliloke) estas nomataj sonoriloj. Vidu ankaŭ la diskutpaĝon.
La mekanika tintilo similas al malgranda sonorilo.
La elektra tintilo funkcias per rekta kurento aŭ per alterna kurento. La rektkurenta tintilo estas malmultekosta, sed ne stabila, la alternkurenta, alivorte polariza, estas pli multekosta, pli stabila kaj funkcias ankaŭ en foraj distancoj. Tial la funkciado kaj la konsistaĵoj estas malsamaj. Ambaŭ tintiloj havas bobenon (elektromagneton), martelon kaj metalan duonsfereton.
La rektkurenta tintilo en seria konekto havas en la cirkvito: baterion, ŝaltilon, meminterrompilon, bobenon. Post enŝalto la bobeno tiras al si la ankron, kiu estas ankaŭ martelotenilo kaj interrompila kontakto. Ektinto okazas, dume la meminterrompilo interrompas, la ankro retiriĝas, kaj komenciĝas ĉio denove.
La polariza tintilo ne havas kontakton, sed havas permanentan magneton. Inter la polusoj pendas la martelo, sur la brako estas la bobeno. Grandparto de la marteltenilo estas ferkerno. Se alvenas alterna kurento, la brako iĝas magneta en alternaj direktoj. La brako puŝiĝas foje al unu, foje al alia polusoj. Dum la puŝiĝo la martelfino tuŝas la duonsferon. Tinto ekaŭdiĝas.
La polariza tintilo estas funkcipova inter 2-50 Hercoj.
PS: La titolo de la malnove metitaj intervikiaj ligiloj povas esti "sonorileto" aŭ "porda sonorileto".
-->
Nereta
Nereta, en loka dialekto Narata, estas vilaĝo (grandvilaĝo) en Latvia historia regiono Selonio, en la sudo de Latvio. Ĝi situas en distrikto Aizkraukle sur la bordoj de rivero Dienvidsusēja kaj 4 km de la Litovia limo. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 51 km de Aizkraukle kaj 121 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis.
Historio
Nereta situas en la parto de Selonio kiu estis rekte subigita fare de la krucistoj de la Livonia Ordeno en la 13-a jarcento. Nereta unue estis menciita en historiaj fontoj (kiel Nirica) en 1298. Ĉe la suda limo de la Livonia Ordeno kun la teroj de la Grandprinclando Litovio, la fortika grandbieno de Nereta estis establita. En 1564, la nomo de Nereta en skribaĵoj estis Narite. Post la kolapso de Livonio, la teritorio estis inkludita en la Duklando Kuronio kaj Zemgalio. En 1584-1593 la nuna ŝtonkonstruaĵo de la lutera preĝejo estis enkonstruita. En 1596, laŭ la postulo de duko Gotthard Kettler, la unua latina lernejo por la infanoj de la servistoj de la grandbieno kaj pastrejo estis establita en Nereta, kiu daŭris por mallonga tempo, en 1607 paroĥa lernejo por kamparanaj infanoj estis establita. En 1672 Nereta estas menciita kiel urbeto.
En 1795 la vilaĝo venis sub la kontrolon de Rusia Imperio.
Dum la Unua Mondmilito, germanaj soldatoj konstruis etŝpuran fervojreton ligantan Daudzeva, Nereta kun Jēkabpils kaj Suvainišķi en Litovio por provizi la fronton. (La linio al Nereta estis fermita en 1961.) En 1918-1920 Nereta estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
NGC 4056
NGC 4056 (alia indiko — PGC 38140) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Nereta
Historio
En 1927, Nereta akiris la statuson de dense loĝata areo (vilaĝo), sed en 1950 - la statuso de urbovilaĝo, kiu estis perdita en 1990, aboliciante ĉi tiun statuson tra Latvio kaj dividante la antaŭajn urbovilaĝojn en urbojn kaj vilaĝojn. Kvankam Nereta renkontis la postulojn por la urbo, ilia administrado elektis la statuson de vilaĝo.
NGC 4056
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nereta
Geografio
La vilaĝo situas en okcidento de Augšzemes altebenaĵo proksime de Meza Latvia malaltebenaĵo.
Averaĝa temperaturo estas -6°C en januaro kaj +17°C - +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 700 mm jare.
Transporto
La ĉefaj aŭtovojoj de la vilaĝo estas P73 (Vecumnieki-Subate) kaj P75 (Jēkabpils-Litovio). Loka vojo estas V932 (Nereta-Ērberģe).
Glojach
Glojach estas komunumo en la distrikto de Feldbach en la federacia lando Stirio en Aŭstrio.
La nuna urbestro estas Karl Trummer de la politika partio ÖVP. Glojach havas areon de 3.38 km² kaj situas en meza alteco de 410 m. Ĝi havas 232 loĝantojn (31.12.2005). Tio egalas al 69 loĝantoj je kvadratkilometro.
Eksteraj ligiloj
http://www.glojach.steiermark.at
Katerina Kornaro
Caterina CORNARO, esperantigite Katerina KORNARO (1454-1510) estis reĝino de Kipro, Jerusalemo kaj Armenio inter 1474 kaj 1489, kaj Sinjorino de Asolo (1489-1510). Filino de Marko Kornaro (1406-1479) kaj Fiorenza Krispo, ŝi apartenis al unu el la plej riĉaj kaj influhavaj familioj de la Venecia Respubliko.
Biografio
Ŝi estis edukita en la benediktana monaĥejo de Santa Benedikto la Maljuna, en Padovo, ĝis kiam ŝi estis 14-jara, kaj tiam ŝi estis elektita inter la plej belaj virinoj de la Serenissima kiel edzino de la reĝo el Kipro, Jakobo la 2-a (1439-1473), kiun ŝi edziniĝis pere de kontrakto en la 30-a de julio 1468. Nur en 1472, Katarino, kun 18 jaroj, alvenas al la Famagusta en la insulo de Kipro, kie celebris la pompa geedziĝofesto.
Post unu jaro, la reĝo mortis, lasante la vidvinon graveda. Laŭ la volo de la sama Jakobo, la krono de Kipro restas kun la juna vidvino, kiu ĝin prenas nome de la naskiĝonta filo mem, kun la asisto de iu regokonsilio, al kiu partoprenis ŝia onklo Andrea kaj aliaj fidindaj personoj. En la 28-a de aŭgusto naskiĝis ŝia filo, kiu ricevis la nomon Jakobo la 3-a.
Decidinte liberiĝi el la venecia regado, en la nokto de la 13-a de novembro 1473, grupo da kataluna nobelaro, kun la aprobo de la episkopo de Nikozio, eniris en la reĝan palacon kaŭzante mortojn inter la parencaro de Katarina, (interalie mortis la onklo Andrea Kornaro kaj ŝia kuzo Marco Bembo), kaj forrabante la etan Jakobon antaŭ ŝiaj okuloj mem. La celo de la ribeluloj estis ankaŭ anstataŭi la reĝinon je la legitima heredantino Karlota, filino de Johano la 2-a el Luzinjano (1418-1458).
Venecio reciprokis sendante dek galerojn de la superintendanto Vettor Soranzo. La elŝipiĝa trupo kaptis la disidentan nobelaron helpataj de la reĝo de Napolo kaj de la Duko de Savojo. Katarina daŭre reĝis sub la konstanta protektado de la Venecia Respubliko ankaŭ post la morto de ŝia filo Jakobo la 3-a, okazinta pro malario en la 16-a de aŭgusto 1474.
La abdiko kaj la reveno al Venecio
En oktobro 1488 alia konspiro malkovriĝis, ree komplotita de la kataluna nobelaro. Venecio denove subpremis la ribelon kaj decidis devigi ŝin al abdikado favore de la Respubliko. Sekve de ŝia rifuzo, ŝi estis minacata kaj en kazo de malobeo ŝi estus senigita je ĉiuj privilegioj kaj estus traktata kiel ribelulino. En la 26-a de februaro 1489 okazis la oficiala akto je abdiko favore de la Venecia Respubliko. En la 18-a de marto, nigre vestita, ŝi lasis la insulon por ĉiam.
Venecio triumfe bonvenigis ĝian filinon. Alvenante el Kipro al San Niccolò di Lido, ŝi eniris en la urbon en la sekvanta tago, la 6-a de junio 1489, sidanta sur buĉintoro flanke de la doĝo Agostino Barbarigo (1420-1501). Post la formala transdono de la krono al la "Serenissima", en la placo Sankta Marko, ŝi estis nomita "domina Aceli" (Sinjorino de Asolo), tamen ŝi konservis, ankaŭ en la oficialaj eventoj, la titolon kaj la rangon je reĝino. En la teritorioj de Asolo, Katarina havis la samajn povojn de la doĝo. Sed estis unu limo: ŝi povis altrudi nenian koston aŭ premo al siaj subuloj, kaj ankaŭ ŝi ne povis gasti tiujn kiujn ne plaĉas al la doĝo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Doge_Marco_Corner.png| Marko Kornaro (1286-1368) Ayasofyatrabzon.jpg| Aleksios la 4-a (1382-1429) Juan_IV_de_Trebisonda.jpg| Johano la 4-a (1403-1459) Coat of Arms of the House of Lusignan (Kings of Cyprus).svg| Johano la 2-a (1418-1458) Arms of the Lords of Lusignan.svg| Dinastio Lusignan Basaiti_Portrait_of_Doge_Agostino_Barbarigo.jpg| Agostino Barbarigo (1420-1501) Giacomo II di Cipro (1439-1473).png| Jakobo la 2-a (1439-1473) Filiberto_I_di_Savoia.jpg| Filiberto la 1-a de Savojo (1465-1482) Pietro_Bembo2.jpg| Pietro Bembo (1470-1547) Franz_Lachner.JPG| Franz Lachner (1803-1890) </Gallery>
Björn Höcke
Björn HÖCKE (naskiĝinta la en Lünen) estas germana instruisto kaj politikisto. Li gvidas la turingian filion de la dekstra partio Alternativo por Germanio.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno trapasita en 1991 li soldatis ĝis 1992. Poste li studis ĝis 1998 en Bonno, Gießen kaj Marburg la fakojn historio kaj sporto por instruadlicenco en gimnazioj. La unua ŝtatekzameno faritis en 2001, la dua inter 2003-05. Höcke krome studis lernejan manaĝeradon en kiu fako li krome magistriĝis.
Inter 1999-2014 li deĵoris ĉe diversaj lernejoj en Heslando, lasttempe en Bad Sooden-Allendorf. Aktuale li vivas en Bornhagen.
Politikista kariero
Ekde 2014 li apartenas al la Turingia Landa Parlamento. Jen liaj plej gravaj funkcioj publike:
Manifesto de la Sennaciistoj
La Manifesto de la Sennaciistoj estas politika eseo verkita de Eŭgeno Lanti en la jaro 1931, en kiu li pli detale skizas la nocion "sennaciismo", jam uzita dum deko da jaroj en Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT), kaj kontraŭmetas ĝin al la tiam triumfanta soveta internaciismo.
Diversaj eldonoj
La unua eldono aperis anonime, 1931, en Novjorko, kaj la libro estas reeldonita de SAT, kun diversaj aldonaj dokumentoj pri la temo, en 1953 kaj 1971. La libro estas rete eldonita en 2000.
28952 Ericepstein
28952 Ericepstein estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eric Samuel Epstein, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Tucson High Magnet School de Tucson (Arizono, Usono).
Ponte
Ponte havas en diversaj latinidaj lingvoj la signifon de ponto.
Geografia nomo
Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
-300
En la jaro 300 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Pietro Ubaldi
Pietro Ubaldi (naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1886 en Foligno, Italio, mortis la 29-a de februaro 1972 en São Vicente, Brazilo) estis itala Verkisto, Instruisto, kaj filozofo.
Biografio
Ubaldi edukiĝis pri Leĝo kaj Muziko, ĉe Romo. Li estis flua en Angla, Franca, Germana, Hispana, kaj Portugala lingvoj, krom lia denaska lingvo (itala), kaj li ankaŭ sciis Latinan, kaj Grekan lingvojn. Studento de diversaj filozofiaj kaj religiaj moroj, li distingis si mem kiel Kristana pensulo. Li havis du filojn, Agnese kaj Franco, kiuj mortiĝis dum la dua Mondmilito. Lia Kristana kredo ne nur estis intelekta demando, sed tutmonda dimensio, iu profunde rilata al ĉiuj estuloj. Ido de unu el la plej renomaj kaj antikvaj familioj de Umbrio (la Itala regiono kie Sankta Francisko el Asizo naskiĝis), li forkonsentis riĉecon por esti fidela al la Evangelio. Do li devis trovi laboron por vivi. Unue li iris al Sicilio por instrui la Anglan en dua lernejo, poste, ĉiam kiel instruisto, li iris al Gubbio (Umbrio), kie li vivis dum 20 jaroj.
Li verkis 24 librojn: 12 en Italio, kaj 12 en Brazilo. Rimarkinda por anticipi por kelkaj jardekoj filozofiaj kaj sciencaj konceptoj kiuj poste estis formulata de tradiciaj sciencoj, inkluzive la eltrovoj de Albert Einstein. La Granda Sintezo, kiu diskutas, inter aliaj temoj, la unikan aspekton de la Universo kaj ĝiaj konsekvecoj al spirita evoluo, estas konsiderata kiel unu el liaj ĉefaj verkoj. Li ricevis lian unuan inspiraĵon por tiu ĉi libro kiam li estis 27 jaraĝa en Falconara Marittima. Unu tagon, en la marbordo, li gajnis klarigon kiu farigis lin percepti la esencon de la Universo. Li sentis ke Materio, Energio, kaj Spirito estas malsamaj aspektoj de la sama Substanco, kaj iliaj malsimileco estas "kineta", kiel li diras: rotacio kiel konsideras Materio, ondo-simila kiel konsideras Energio, turniĝo kiel konsideras Psiko.
Lia plej konata libro estas La Granda Sintezo per kiu li elmontras sintezon de la problemoj de la scienco kaj de la spirito kaj prezentas la respektivajn solvojn.
Listo de liaj libroj
konsiderante ke multaj de liaj libroj ne estas haveblaj en la Angla lingvo, la titoloj ĵus estis tradukitaj el la Itala versio, kaj ili eble estos aliaj kiam ili publikigos
Vincent Auriol
Vincent Auriol (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1884 en Revel (Haute-Garonne), mortis la 1-an de januaro 1966 en Parizo) estis francia ŝtatulo.
Socialista ministro pri Financoj, de 1936 ĝis 1937, en la kabineto de la Popola Fronto gvidita de Léon Blum, poste ministro pri Justico de 1937 ĝis 1938 en la kabineto de Camille Chautemps, li okupis etdaŭran ministrejon taskitan pri Kunordigado de la ministrejaj servoj al prezidado de la Konsilio en 1938, en la dua kabineto de sia amiko Leon Blum.
Prezidanto de la Konstitua Asembleo en 1946, poste de la Deputita Parlamento de decembro 1946 ĝis januaro 1947, Auriol estis elektita prezidanto de la franca Respubliko; li estas la unua, kiu okupis ĉi postenon dum la 4a Respubliko. Li ne renovigis sian jarsepon.
Vincent Auriol kaj Esperanto
En Parizo troviĝas bulvardo Vincent-Auriol, en la 13-a kvartalo, ĉe kies numeroj 132-134 situas la sidejo de SAT-Amikaro, asocio de franclingvaj laboristoj esperantistaj.
7139 Tsubokawa
7139 Tsubokawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ietsune Tsubokawa (1918–1994), kvina direktoro de la Latituda Internacia Observatorio de Mizusaŭa inter 1976 kaj 1986 kaj iama direktoro de la Instituto de Esploro pri Tertremoj de la Universitato de Tokio. Li klopodis aŭtomatigi la instrumentojn uzatajn por la geodezia enketo kaj la astronomiaj observoj.
Preĝejo Stefano la 1-a (Nagygeresd)
La preĝejo Sankta Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagygeresd.
Sadayoshi Shirai
Sadayoshi Shirai (白井 貞義, n. ) estas japana futbalisto.
Preĝejo Stefano la 1-a (Nagygeresd)
Historio
La romanika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento, trakonstruita laŭ gotiko en la sekva jarcento, barokigita en 1755. En 1989 helpe de arkeologoj la preĝejo plene renoviĝis.
Elsa Beskow
Elsa BESKOW (naskonomo Maartman; naskiĝis la 11-an de februaro 1874 en Stokholmo; mortis la 30-an de junio 1953 en Danderyd-Djursholm tuj sude de Stokholmo) estis sveda verkistino de porinfanaj libroj, pentristino kaj ilustristino.
Sadayoshi Shirai
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Elsa Beskow
Vivo
Elsa Beskow naskiĝis kiel filino de la komercisto Bernt Maartman (1841–1889) kaj de la instruistino Augusta Fahlstedt (1850–1915). Ŝi estis la plej aĝa el ses gefratoj. Kiam la firmao de la patro bankrotiĝas kaj li mallonge post tio mortas en 1889, la patrino kun la ses infanoj translokiĝas al la domo de siaj fratinoj. Ili gvidas antaŭelementan lernejon laŭ principoj de la tiuepoka reforma pedagogio. La onklinoj poste estis modeloj por la libro Tant Grön, Tant Brun och Tant Gredelin ("onklino verda, onklino bruna kaj onklino violkolora") de Elsa Beskow.
Inter la jaroj 1890 kaj 1895 Elsa Beskow studis desednadon en la arta fakaltlernejo Konstfack en Stokholmo. Tie ŝi konatiĝas kun Natanael Beskow, kaj en 1897 edziniĝas al li. La paro havas ses filojn.
Ekde la jaro 1894 Elsa Beskow publikigis rakontojn el la porinfana magazino „Jultomten“, kiu tiam havis tre altan eldonkvanton kaj signife kontribuis al konatiĝo de la juna artistino. En 1897 publikiĝis ŝia unua libro Sagan om den lilla, lilla gumman ("la legendo pri eta, eta virino"). Sekvis pli ol 30 porinfanaj libroj, kiuj tradukiĝis al multaj lingvoj. Ekster Skandinavio ŝia verkaro aparte populariĝis en Germanlingvio kaj en la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento havas eksterordinaran sukceson, kvankam post la Dua Mondmilito ŝiaj libroj preskaŭ forgesiĝis en Mezeŭropo kaj restas popularaj nur inter malmultaj pedagogoj, fakuloj pri infana literaturo kaj bonvolaj geavoj, kiuj emas konatigi siajn genepojn per bildlibroj "el longe pasinta epoko".
Verkaro
La stilo kaj verka kaj desegna de Elsa Beskow estis ligita al la verkoj de Hans Christian Andersen kaj Zacharias Topelius.
Siajn multajn infanlibrojn ŝi mem ilustris. Tial ŝi konsideriĝas la unua svedlingva bildlibra aŭtorino. Kaj la tekstoj kaj la ilustraĵoj de la libroj estas fantazie infanemaj, kaj sufiĉe malrealismaj ... fakte jam tuj post la publikiĝo ili al multaj legantoj en pozitiva maniero ŝajnis esti "memoraĵoj el longe pasinta epoko". Multaj el la libroj konsideriĝas klasikaĵoj de la svedlingva porinfana literaturo kaj en Skandinavio daŭre estas populara legaĵo. La nomoj de iuj libraj figuroj estas konataj al ĉiu svedo, kaj eniris la vortaron de la sveda lingvo.
Iuj libroj estas verkataj en poema formo kaj en iuj el ili la infanoj mem trovu la ĝustan rimvorton de la dua linio, ekzemple en la libro "Hattstugan" ("ĉapa dometo"). Tiaj vortludoj kompreneble malfacile tradukeblas al aliaj lingvoj. Aliaj libroj tamen tre sukcese tradukeblis kaj siatempe populariĝis en multaj aliaj eŭropaj landoj, aparte, kiel supre menciite, en germanlingva Mezeŭropo. Ekzemplo por tia internacia sukceso estis la libro "Puttes äventyr i blåbärsskogen“ ("la aventuro de Putte en mirtela arbaro"), kiu en 1903 je la titolo Hänschen im Blaubeerwald ("Joĉjo en la mirtela arbaro") en grandega eldonkvanto publikiĝis en la germana infanlibra eldonejo Loewe. En multaj libroj de Elsa Beskow gravas fantaziaj bonvolaj nanoj, nanaj infanoj kaj aliaj fabelaj estaĵoj.
En 1952, jaron antaŭ sia morto, Elsa Beskow estis honorigita per la premio Nils Holgersson por sia viva verkaro. Ekde la jaro 1958 ĉiujare la plej bela sveda bildlibro honoriĝas per premio "Elsa Beskow". En 2002, 50 jarojn post la atribuo de la premio Nils Holgersson, la sveda nacia muzeo montris ampleksan ekspozicion kun ŝiaj ilustraĵoj.
Elektitaj verkaĵoj
Ĉar ekster Skandinavio la verkaĵoj de Elsa Beskow aparte konatiĝis en Germanlingvio, iuj titoloj tial krom en sveda originalo menciiĝas ankaŭ en germana traduko:
Christof Krick
Christof KRICK [kristof krik] (* 1973) estas germana esperantisto kiu venas origine el Meschede (Saŭrlando).
Li eklernis Esperanton en 1999. En 2001 li fondis la Esperanto-muzikgrupon "La Kuracistoj", por kiu li tradukis entute naŭ kantotekstojn.
Bénodet
(jen france, bretone Benoded) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Quimper (france arrondissement de Quimper, bretone Arondisamant Kemper), la suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sarpang
Sarbhang estas urbo en la Sarpang-Distrikto de Butano, kies ĉefurbo ĝi estas. Ĝi situas meze en la sudo de Butano. La urbo havas la koordinatojn: 26° 52′ norda latitudo kaj 90°16′ oriente longitudo.
Christof Krick
Post kelkaj jaroj li fariĝis unu el la organizantoj de la ĉiujara Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo. Nun li estas estrarano de Germana Esperanto-Asocio; lia laborkampo estas edukado de Esperanto-instruistoj. Krome li estas kasisto kaj membroadministranto de Asocio de Germanaj Esperanto-Instruistoj, la germana sekcio de ILEI.
Christof Krick estas diplomita komputisto. Li nun loĝas en Winterberg kaj laboras kiel gimnazia instruisto de matematiko kaj komputiko.
Sarpang
Sarpang estas unu de la urboj de Butano, kiuj havis plej frue aliron al stratoj kiuj estas uzeblaj por motorveturiloj. Pro sia proksimeco al la hindaj merkatoj ĝi estis kaj estas la komcerca centro ankaŭ por la centraj distrikoj (Dzongkhag) de Butano.
Provinco Semnano
La provinco Semnano - - estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma Semnano (urbo). La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis  loĝantojn.
Administra divido
La provinco konsistas el 4 distriktoj:
Lingvoj
La precipe parolataj lingvoj estas la persa kaj la mazandarana, malpli multe ankaŭ la semnana (sume tutmonde parolata nur de 60 000 homoj) kaj la sangsara (sume tutmonde parolata de 36 000 homoj).
Stará Ľubovňa
Situo
Stará Ľubovňa situas en valo laŭ Poprad.
Historio
La urbo estis daŭre loĝata ekde la neolitiko. La fortikaĵo konstruiĝis en la 14-a jarcento, kiun fideluloj de Karolo la 1-a okupis en 1311 de Mateo Csák. La komunumo ricevis rangon libera reĝa urbo en 1364. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
Johann Georg Albrechtsberger
Johann Georg ALBRECHTSBERGER (baptita la en Klosterneuburg, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra muzikteoriisto, komponisto kaj orgenisto.
Stará Ľubovňa
Historio
Dum la pola erao tiu urbo estis administra centro de la deksesopoj. Okazis prospero de komercado kaj metioj. En 1433 la husanoj okupis la urbon. La fortikaĵo bruliĝis en 1553 sed poste rekonstruiĝis. Tie gardis la polan kronadan juvelaron inter 1655-1661. En 1710 pesto okazis, al la neloĝataj partoj slovakoj alvenis. Moric Benjovski estis malliberulo en 1768 en la fortikaĵo. Post 1772 la urbo perdis specialajn privilegiojn.
Johann Georg Albrechtsberger
Biografio
Albrechtsberger deĵoris de 1755-57 kiel orgenisto en Györ, de 1757-59 en la pilgrimadloko Maria Taferl kaj plej malfrue de 1760-66 en Melk kie la arkivo donis al li la eblecon fari ampleksajn studojn kaj esploradojn pri eklezia kaj sekulara muzikoj. Imperiestro Jozefo la 2-a, kiu estis entuziasmiĝinta pri li jam antaŭe en Melk, vokis lin Vienon kiel la Duan kortegan orgeniston. En 1791 Albrechtsberger fariĝis la Unua kortega orgenisto kaj - estante posteulo de Wolfgang Amadeus Mozart - vickapelestro ĉe la Katedralo Sankta Stefano. En 1798 la Reĝa muzikakademio de Stokholmo membrigis lin.
Graveco
Albrechtsberger estis konatulo de la plejparto de la gravaj muzikoj de la tiama Vieno kaj taksitis tie kiel la plej bona instruisto pri komponado. Li instruis ankaŭ geniulojn, ekz. Beethoven (1794–96), C. Czerny, F. Ries, J. Eybler, J. Fuss, J. N. Hummel, I. von Seyfried. Liaj 279 komponaĵoj de ĉambra, eklezia, orgena muzikoj tamen ne transpasas la senesprimetan muzikstilon kutiman por la antaŭklasika periodo de Vieno. Sed ili estas bonegaj ekzemploj por sobraj kaj normitaj muzikmovimentoj. Muzikteorie li baziĝis pri J. J. Fŭ (Gradus ad Parnassum, Wien 1725), C. Ph. E. Bach, F. W. Marpurg kaj J. Ph. Kirnberger kaj unuigis la polifonion vokalan kun la instrumenta. La graveco de Albrechtsberger antaŭ ĉio estis sur la kampo de muzika teorio.
Citrus grandis
]]
Isaac Singer
Isaac Merritt SINGER (naskiĝis la 27-an de oktobro 1811 en Pittstown, (Nov-Jorkio), mortis la 23-an de julio 1875 en Paignton, Devon) – usona entreprenisto, konstruisto kaj inventisto de la nuntempa kudromaŝino, kreinto de Singer Corporation.
Erinaceto en nebulo
Erinaceto en nebulo (Ёжик в тумане) estas sovetia animacia filmo de reĝisoro Georgo Norŝtejn laŭ scenaro de Sergio Kozlov, filmita en filmoproduktejo "Sojuzmultfilm" de la jaro 1975.
Ĝi obtenis la unuan premion kiel la plej bonstila animacio en la Tutsovetia filmfestivalo en la urbo Frunzeo (Biŝkeko), ankaŭ en Filmfestivalo por infanoj kaj junuloj en Teherano (1976 jaro).
La 25-an de majo de 2003 Erinaceto en nebulo estis agnoskita kiel la plej bona animacia filmo de ĉiuj tempoj kaj popoloj de la mondo en la animacia festivalo "Laputo", pasinta en Tokio.
Ludoviko la 10-a (Francio)
Ludoviko la 10-a de Francio (n. la 4-an de oktobro 1289 en Parizo - m. la 5-an de junio 1316 en Vincennes), kromnomita Ludoviko la Kverelema (franclingve Louis X le Hutin) estis la reĝo de Navaro ekde 1305 ĝis 1316 (kiel "Ludoviko la 1-a") kaj cetere reĝo de Francio ekde 1314 ĝis 1316. Li estis la dekdua reĝo de la rekta kapetida dinastio.
Ludoviko estis la filo de la reĝo Filipo la 4-a la Bela kaj de la reĝino de Navaro, Johana la 1-a. Post lia morto, la nobeloj de la reĝlando rifuzis cedi la tronon al lia nura filino, Johana la 2-a de Navaro, kaj preferis la fraton de Ludoviko, Filipo la Longa. Tiel naskiĝis la salfranka leĝo, laŭ kiu nur virseksuloj rajtis heredi la francan kronon.
Beate Mielke
Beate MIELKE estas germana esperantistino, kiu naskiĝis en Schwelm en Nordrejn-Vestfalio kaj post 30 jaroj en Berlino fine de la 2010-aj jaroj translokiĝis al Schönberg ĉe Kijlo, poste al Bremeno kaj Idar-Oberstein.
Beate Mielke lernis Esperanton en 1990 kaj dum jaroj aktive partoprenis la "Ĵaŭdan Rondon" de la urba Esperanto-movado. Ekde la jaro 1997 ŝi enretigis la paĝojn de la asocio Esperanto-Asocio Berlin-Brandenburgio kaj ties urba subasocio Esperanto-Ligo Berlin, kiuj ankaŭ inkluzivas la Esperanto-Informilon Berlino-Brandenburgio.
Kapolcs
Kapolcs [kapolĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Tapolca. Ŝajnas, Kapolcs estis kumana tribestro.
Situo
La vilaĝo situas en iama granda kratero, nun baseno nomata Káli, laŭ flankovojoj. Tapolca troviĝas 15, Veszprém (urbo) 30, Budapeŝto 149 km-ojn for.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1092 en formo Kapulch. La loĝantaro okupigis pri diversaj metioj. La vilaĝo estas fondinto de festivalo Valo de Artoj.
En Kapolcs migra poŝto servas.
Festivalo
Ĉiujare somere okazas festivalo pri teatraĵoj, koncertoj, spektakloj ekde 1988. La partoprenantaj komunumoj estas:
Racovița (Sibiu)
Racovița [rakovica] (hungare Oltrákovica, germane Rakovitza) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 1.634 loĝantojn (rumanoj); en 1992 2.310. Ĝia unua skriba mencio estis en 1494. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (departemento Szeben).
Al la komunumo administre apartenas la vilaĝo Sebeșu de Sus.
Situo
Racovița situas oriente (maldekstre) de la rivero Olt. Ĝi havas fervojan stacion ĉe la linio Sibiu – Făgăraș.
Homeopatio kaj spiritismo
Homeopatio kaj spiritismo estas libro verkita de Lauro Santhiago, unu el plej eminentaj homeopatoj en Brazilo.
(8176) 1991 WA
(8176) 1991 WA estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Homeopatio kaj spiritismo
La aŭtoro
Li estas verkisto kaj preleganto, kaj estas rimarkinda lia kontribuo al studado kaj disvastigo de Evangelio, Esperanto kaj Spiritismo, kaj estis unu el direktoroj de Brazila Spiritisma Federacio.
Resumo
En la unua parto de la libro, la aŭtoro prezentas resumon de la historio de homeopatio. Laŭvice li rememoras la fundamenton de Spiritismo. Li aldonas la konkludojn el studoj, kiuj pruvas la efikecon de homeopatiaj medikamentoj sur la perispirito. Poste li reliefigas tion, ke la ligoj de Homeopatio kun Spiritismo ne estas nur tiuj. Li ankaŭ deklaras, en la fino de la libro, ke Hahnemann estas unu el la superaj spiritoj, kiuj partoprenis la sistemigon de spiritismo. La tradukon de la portugala lingvo al Esperanto faris Carlos de Almeida Wutke.
(8176) 1991 WA
Ĝi ĉefe estas venusrenkonta asteroido, kaj ĝi povas alproksimiĝi je 0,01314 astronomia unuo (1,966 milionoj da km) de Venuso. Kvankam ankaŭ klasigita kiel terrenkonta asteroido, ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de Tero : ĝia nuna tera MOID estas 0,193865 astronomia unuo (29 milionoj da km).
Banksia verticillata
Banksia verticillata aŭ "Banksio de Albany" estas arbeda specio de la genro Banksia en la familio Proteacoj. Ĝi indiĝenas en la sudokcidento de Okcidenta Aŭstralio kaj povas altiĝi ĝis 3 m, aŭ eĉ 5 m en ŝirmitaj lokoj; ĝi malpli altas en elmontritaj areoj. Tiu ĉi specio havas elipsajn verdajn foliojn kaj grandajn, brilajn orflavajn flor-pikiloj kiuj aperas en somero kaj aŭtuno. Melifagedoj de la specio Phylidonyris novaehollandiae estas la plej elstaraj polenumantoj, kvankam pluraj aliaj specioj de melifagedoj, same kiel abeloj, vizitas la flor-pikilojn. Listite kiel riskata specio fare de la aŭstralia registaro, ĝi troviĝas en du disaj populacioj sur granito nudrokoj laŭ la suda marbordo de Okcidenta Aŭstralio, kun la ĉefa arbaro proksime de Albany kaj pli malgranda kvanto apud Walpole. Ĝi estas minacata de radika malsano (specife Phytophthora cinnamomi) kaj aeraj skaraboj (Zythiostroma). B. verticillata mortas en naturaj incendioj, post kio novaj plantoj ekkreskas el semoj. Populacioj bezonas pli ol jardekon por produkti semon kaj oni bezonas intervalon de pli ol dudek jaroj inter fajroj estas bezonataj por permesi ke sufiĉe da semamaso akumuliĝu.
Postfeld
Postfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Preetz-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Juan Gundlach
Juan Cristóbal GUNDLACH (Marburgo, 17-a de julio 1810 - Havano, 14-a de marto 1896), denaske Johannes Christoph Gundlach Redberg, estis natursciencisto el Kubo (ankoraŭ hispana kolonio), germandevena.
Biografio
Li lernis taksidermion, pere de frato. Carlos Booth, kuba amiko revenonta al devenloko finiĝinte siajn studojn en Germanio, invitis lin portempe al sia hejmo en Kubo, kie li povus kolekti specimenojn. En 1839 li instaliĝis en Matanzas, kaj en 1841 proksime de Cárdenas. Tie, en 1844, li kolektis unu el la plej mirindaj birdoj de Kubo kaj la plej malgranda en la mondo, nome la "zunzuncito" (zunzuneto), kiun lin nomis Calypte helenae, honore de Helena, la edzino de Booth, mortinta en epidemio de ĥolero en 1850. La notojn pri la malkovro li havigis al Juan Lembeye por ke li publikigu ilin en sia libro pri la birdoj de Kubo. En Januaro 1851, li ekkonis kaj amikiĝis kun Simón de Cárdenas y Rodríguez, kiu metis lin en sia hejom, el kiu formis parton Gundlach ekde 1855.
Les Places (Eure)
Geografio
Les Places situas en la kantono n-ro 35, nome Kantono Thiberville en Normandio. Ĝi havas areon de 1,93 km².
Juan Gundlach
Biografio
Li estis detalema psirkribanto de la kuba faŭno, kaj kolektis kaj studis insektojn, moluskojn, amfibiojn, reptiliojn, mamulojn kaj birdojn. Liaj kolektoj rezultis ege valoraj kaj konvertiĝis en muzeo de natura historio.
Les Places (Eure)
Demografiaj datumoj
En 2005 la elcentaĵo de senlaboruloj estis 8,3% kompare al 4% en 1999. La elocentaĵo de pensiuloj en 2005 estis 21,4% kompare al 29,1% en 1999. En 2005 83,7% de la loĝantaro apartenis al la aktiva loĝantaro, dum tio estis 73,5% en 1999.
Juan Gundlach
Biografio
Gundlach verkis la unuan grandan verkon pri la birdoj de Kubo, nome Ornitología Cubana, kaj aliajn gravajn verkojn por la kuba zoologio. Lia nomo estis registrita en la scienca nomo de pli ol sesdek speciojn. Lia entomologia kolekto enhavis 80 lignajn entomologiajn skatolojn. En ili estas 5497 specimenoj de 1705 specioj, el 993 genroj, 163 familioj, en naŭ ordoj: nome Coleoptera, Lepidoptera, Hymenoptera, Diptera, Homoptera, Orthoptera, Odonata kaj Neuroptera. El tiuj 60 % estas specioj registritaj nur en Kubo. Oni konsideras Gundlach kiel iniciatinto en Kubo de la agrikultura entomologio. Granda parto de lia kolekto estas komponita de himenopteroj, koleopteroj kaj lepidopteroj damaĝaj por la kultivoj.
Sankt-Urso
Sankt-Urso (en la germana lingvo St. Ursen kaj en la franca lingvo Saint-Ours) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1251 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Juan Gundlach
Biografio
En 1986, en la 90a jariĝo de lia morto, Kubo eldonis serion de poŝtmarkoj liahonore kun bildoj de diversaj birdoj de Kubo.
Kelkaj specioj (respektive subspecioj) nomitaj honore al Gundlach
Aliaj vertebruloj:
Sankt-Urso
Geografio
Sankt-Urso situas en la Friburga Mezlando, oriente de la kantonĉefurbo Friburgo, de kiu ĝin disigas la rivero Sarino, kiu formas la okcidentan komunumlimon. La komunumo Sankt-Urso konsistas el la ĉefvilaĝo Sankt-Urso kaj la setlejoj kaj vilaĝetoj Aeschlenberg (sur alteco de 764 m s.m.), Baletswil (sur alteco de 811 m s.m.), Balterswil (sur alteco de 665 m s.m.), Brünisberg (sur alteco de 735 m s.m.), Christlisberg (sur alteco de 710 m s.m.), Engertswil (sur alteco de 691 m s.m.), Etiwil (sur alteco de 764 m s.m.), Geretach (sur alteco de 763 m s.m.), Hattenberg (sur alteco de 656 m s.m.), Mediwil (sur alteco de 740 m s.m.), Obertasberg (sur alteco de 690 m s.m.), Römerswil (sur alteco de 700 m s.m.), Strauss (sur alteco de 775 m s.m.), Tasberg (sur alteco de 666 m s.m.), Wolperwil (sur alteco de 743 m s.m.).
Juan Gundlach
Kelkaj specioj (respektive subspecioj) nomitaj honore al Gundlach
Insektoj:
Sankt-Urso
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,76 km², de kiuj 18,5% estas kovritaj de arbaro, 74,6% servas por agrikulturo kaj 6,5% por setlado.
Juan Gundlach
Kelkaj specioj (respektive subspecioj) nomitaj honore al Gundlach
Aliaj senvertebruloj:
Sankt-Urso
Historio
Sankt-Urso dum mezepoko kaj sub la Malnova Kamparo de Friburgo estis kvartalo de la paroĥo Tafers kaj kun ĝi apartenis al la Burga Flano. Sankt-Urso menciiĝis al unua fojon nur en la jaro 1651 kiel sancto Urso. En la jaro 1832 Sankt-Urso konstituiĝis kiel aparta komunumo en la Germana distrikto de Friburgo. Surbaze de la nova konstitucio de 1848 ĝi estis atribuita al la nove kreita distrikto Sinĝino.
NGC 4058
NGC 4058 (aliaj indikoj — UGC 7036, MCG 1-31-17, ZWG 41.32, PGC 38124) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Danuba Parko
La Danuba Parko en la 22a distrikto de Vieno estis konstruata inter 1961 kaj 1964 por la Internacia Ĝardena Ekspozicio en 1964. La vaste videbla Danuba Turo staras sur la tereno de la parko.
La tereno troviĝas inter Nova Danubo kaj Malnova Danubo, en la distriktparto Kaisermühlen, apud la limo de la 22a al la 21a distrikto. La altkonstruaĵa kvartalo Donau-City, en kiu troviĝas interalie ankaŭ la Vienna International Centre, troviĝas rekte inter la Danuba Parko kaj la metrolinio U1, kiu konektas la Danuban Parkon al la urbo per la stacioj Alte Donau kaj Kaisermühlen-Vienna International Centre.
De 1871 ĝis 1945 tie troviĝis armea paf-ekzerciĝejo, kaj poste ĝis 1960 la tereno estis uzata kiel rubdeponejo.
Donauparkbahn
En la Danuba parko trafikas de marto ĝis oktobro etŝpura (381 mm) parka fervojo nomata Donauparkbahn (Danubparka fervojo). Ĝi parencas al la Liliputbahn en la Viena Prater kaj estas operaciata de la sama entrepreno Liliputbahn im Prater GesmbH.
La formo de la fervojo estas tiu de nefermita cifero "8", sur kiu la trajnoj moviĝas maldekstrume, servante tri haltejojn: Donauturm (Danuba Turo), Donau-City, kaj Rosenschau. Estas tri lokomotivoj (D 1 ĝis D 3) destinitaj por uzado sur la Danubparka fervojo.
Farkaĵdin
Farkaĵdin, serbe Фаркаждин, slave Farkaždin, hungare Farkasd [farkaŝd] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Zrenjanin.
Situo
Farkaĵdin situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ dekstra bordo de Timiş (kun ponto al Idvor).
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Antalfalva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Farkaĵdin 1386 homoj, (1316 serboj (95 %), 49 ciganoj, 5 hungaroj kaj aliaj).
Boom
Boom (: [BO:M]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Antverpeno.
Washington Luigi Garcia
Washington Luigi Garcia (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto. Kelkaj el liaj teamoj estis São Paulo, RWDM, FC Volgar Astraĥan, Ponte Preta, Goiás, Gama, ASA, Indios kaj Volta Redonda. Plej en Brazilo, sed ankaŭ en Belgio, Rusio kaj Meksiko. Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Montedio Yamagata.
Pigmea aglo
La Pigmea aglo aŭ Novgvinea akcipitraglo (Hieraaetus morphnoides weiskei) estas specio aŭ subspecio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Priskribis ĝin Reichenow en 1900.
Ĝi troviĝas en la insulo de Novgvineo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. Ĝi estas konsiderata subspecio de la Nanaglo, Hieraaetus morphnoides, sed kelkaj taksonomiistoj separas ĝin al distinga specio.
Subflugile estas konstrastaj areoj malhelbrunaj kaj blankaj.
Valle
Valle havas en diversaj latinidaj lingvoj la signifon de valo.
Geografia nomo
Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj: