cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Espartales (metroo de Madrido)
Los Espartales (Espartejoj) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de Rigoberta Menchu, en kvartalo Getafe Norte (Getafe). Temas pri la plej proksima stacio al futbala stadiono Coliseum Alfonso Pérez.
La stacio estis malfermita la.
Sudetio
Deveno de la nomo Sudetio, Sudetoj ne estas unusignifa. La plej ofta klarigo asertas, ke la devena geografia termino Sudéta estas vorto de kelta deveno, kunmetita el la gramatika bazo Sud- (apro) kaj sufikso -éta (arbaro), sume do „Arbaro de aproj“. Iam oni notas alian klarigon, ekz. helpe de malnovĝermana vorto „Sudtha“, tradukata kiel „arbaro“. La termino estas dokumentita jam en malnovtempo ĉe Klaudius Ptolemeo.
Bretona lingvo
La bretona lingvo (ISO 639 : ISO 639-1 br, ISO 639-2 bre; propranome Brezhoneg) estas hindeŭropa lingvo, en la kelta familio de lingvoj, parenca de la kimra.
Sudetio
Sudetio en la 20-a jarcento
Post la unua mondmilito la nove estiĝinta Ĉeĥoslovakio gvidis armitajn konfliktojn je disputeblaj limregionaj teritorioj (kiel eĉ ekz. kontraŭ Pollando je suda parto de Silezio eĉ ne iu jam tiam parolinte pri Sudetio). En tiama koncepto la armeo, sed eĉ policaj taĉmentoj subpremante sociajn maltrankvilojn, ofte nacie kolorigitaj, subtenis tion. Eĉ civiluloj, la ĉeĥoslovakaj civitanoj de ĉiuj nacioj, sed eĉ ankaŭ de la germana nacieco estis pafmortigitaj de la ĉeĥoslovakaj soldataroj en interbataloj. Pli malfrue tiuj ĉi viktimoj estis uzataj al intensigo de konfliktoj, precipe en Sudetio.
Silezio, Pollando
Sudetoj de komence evidente ensumigis sole montarojn en sudokcidento de Silezio, sed baldaŭ ĝi markis la tutan sistemon de la montaro ekde la malsupra fluo de rivero Ohře ĝis rivero Odro, do nordan parton de montaroj Ercmontaro, Luzacia Montaro, Jizerské hory, Gigantmontaro(Karkonoŝe),Rudawy Janowickie, montĉenoj: Kaczawskie, Walbrzyskie, Kamienne(Ŝtonmontaroj),Sowie(Strigmontaro), Bardzkie, Stolowe(ĉeĥe:Stieny), Bystrzyckie, Zlote (ĉeĥe: Rihlebske Hory), Masivo de Snieznik(Ĉeĥe:Kralicky Sneznik) Orlické hory, kaj Jeseníky. En la pola lingvo la nomo Sudetoj markas ankaŭ zonon de valo de Elbo ĝis Moravia pordego.
Aŭstrio
Kiam Ĉeĥoslovakio en la jaro 1918 estis estiĝinta, per la termino Sudetio oni markis unu el kvar provincoj, kiuj en oktobro, decembro de 1918 servis al klopodoj de aŭstria-germana minoritato pri forŝiro de limregiona teritorio de Ĉeĥoslovakio kaj ties aligon al Aŭstrio. La ĉeĥoslovaka registaro aligis sen pli grandaj armeaj agadoj la teritorion de ĉiuj kvar provincoj inter la 1-a de decembro ĝis la 20-a de decembro de 1918.
Bretona lingvo
Priskribo
La bretona uzas latinan alfabeton. Supersignitaj literoj estas ñ kaj ù. Krome c ne aperas kiel memstara litero sed ĉiam sub la formo ch aŭ c'h.
Sudetio
Aŭstrio
En la 20-aj kaj la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento la termino Sudetio oni komencis uzi por plimulto da limregionaj teritorioj de Ĉeĥaj landoj (inkluzive de Moravio kaj Silezio), kie vivis ĝis la jaro 1945 – 1946 granda germana minoritato (3 ĝis 3,5 milionoj da loĝantoj).
Germanio
La termino, kiu akiris teritorie politikan enhavon, estis misuzita de germanaj nazioj subtenata de parto de germana loĝantaro de Sudetio (precipe de Sudetgermana partio, SdP) al disbato de la demokratia Ĉeĥoslovakio. Tiu ĉi teritorio estis nome ekde la 10-a jarcento neniam dubita parto de Ĉeĥa ŝtato, respektive lando de Ĉeĥa Krono, kvankam ĉi tie ekde la 13-a jarcento vivis germana loĝantaro, kiu ĉi tie havis majoritaton. Post munkena interkonsento (1938) estis kiel Sudetio markata la plena teritorio rezignita de Ĉeĥoslovakio sub premo pere de grandpotencoj al la hitlera Germanio.
Kiam estis kreita Protektorato Bohemio kaj Moravio laŭ decidiĝo de Hitler el aprilo de 1939 la pli granda parto de Sudetio, la t.n. Sudetengau (Gau-Sudetenland), fariĝis teritorie administra tutaĵo de la Tria regno ensumigante regionon ekde Domažlice ĝis Moravia Ostrava kun centro en Liberec, kie havis sidejon regna regiona administranto Konrad Henlein; la teritorio dividiĝis en 3 distriktojn: Cheb (germane Eger), Ústí nad Labem (Aussig) kaj urbon Opava (Troppau). La resto de la teritorio en sudo estis aligita al la eksa Aŭstrio.
Renovigita Ĉeĥoslovakio
Post la malvenko de la naziisma Germanio estis la plena rezignita limregiona teritorio redonita reen al Ĉeĥoslovakio kaj samtempe surbaze de la Potsdama Interkonsento de la venkintaj grandaj potencoj (1945) oni devigis preskaŭ ĉiujn etne germanajn loĝantojn forlasi Ĉeĥoslovakion. Jam antaŭe ekde majo okazis kontraŭleĝa, tiel nomata sovaĝa forŝovo kun multe da perfortaj ekscesoj.
Hodiaŭ
Dum per ĉeĥoslovaka-aŭstria kontrakto estis fakte solvita la demando de kompenso de la forŝirita germana loĝantaro ĝis Aŭstrio, kelkaj sudetaj germanoj, spite al fermita ĉeĥa-germana deklaro (ratifita en 1997), ne konsideras la problemon de sia forŝovo kaj konfisko de la posedaĵo surbaze de „kolektiva kulpo“ de dekretoj de Beneš kiel fermitan.
Bretona lingvo
Priskribo
La bretona lingvo enhavas kvar dialektojn, respondantajn al la kvar malnovaj episkopujoj de okcidenta Bretonio :
La plej malnova trilingva vortaro estis la "Catholicon", vortaro bretona-franca-latina, eldonita en 1464.
Sudetio
Hodiaŭ
(Noto: Jura problemo estas, aŭ povus esti, la de kelkaj ĉeĥaj politikistoj emfazataj „kontinueco“ de la hodiaŭ jam arĥaiĝintaj dekretoj de Beneš kaj la jura aranĝo de hodiaŭa Ĉeĥio. Sed la jurbazoj de ŝtatoj de la hodiaŭa Eŭropo estas fonditaj en moderna koncepto de la juro.)
Bretona lingvo
Prononco kaj ortografio
Fine de vorto la konsonantoj b, d, g, j, z, zh prononcatas "senvoĉe" kiel p, t, k, ŝ, s), krom se la sekva vorto komenciĝas per vokalo. Tiu intervorta similigo de konsonantoj estas esenca trajto de la bretona.
Ekzemplo: hi zo bras [] („ŝi estas granda“, „ŝi“ akcentita) kontraste al bras eo [] („li aŭ ŝi estas granda“, „granda“ akcentita)
Jen la sama vorto, „bras“, prononcatas unufoje kun "senvoĉa", alifoje kun "voĉa" fina konsonanto.
Specimeno
Mellad unan :
Dieub ha par en o dellezegezh hag o gwirioù eo ganet an holl dud. Poell ha skiant zo dezho ha dleout a reont bevañ an eil gant egile en ur spered a genvreudeuriezh.
(18864) 1999 RQ195
(18864) 1999 RQ195 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Trégonneau - Squiffiec (stacidomo)
Trégonneau - Squiffiec estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Squiffiec, apud Trégonneau, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Comares
Comares [koMAres] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la orienta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la komarko Axarquía [aĥarKIo]. Ĝi estas sur la deklivaro de la Montoj de Malago je 703 metroj super la marnivelo. Comares estas unu de la 31 vilaĝoj kiuj kune formas la komarkon Axarquía. Ĝi estas konata kiel "Balcón de la Costa del Sol" (Balkono de la Suna Marbordo).
Trégonneau - Squiffiec (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Comares
Ĝi limas kun: N kun la municipo Riogordo, N, NE kaj E kun Cútar, S kun la municipo El Borge, SO kaj O kun la municipo Malago kaj NO kun la municipo Colmenar.
Trégonneau - Squiffiec (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Paimpol (486000).
Terpiro
Nomigo
Topinamburo povas rilati aŭ al terpiro mem aŭ al la tubero de terpiro, kiun oni kuiras kiel terpomon.
Comares
La urba kerno estas sur nekruta deklivo, sur la kresto de ja kruta monto, je 703 m de alto. Distas 25 km el Vélez-Málaga kaj 39 km el la provinca ĉefurbo Malago. La loko estas plena je ravinoj kaj disaj domaroj kaj kampardomoj ĉirkaŭ la monto. La plej alta punkto estas la monteto Mazmúllar (721 m). Trafluas la teritorion la rivero Cueva aŭ Benamargosa, al kiu alfluas la rojoj Cútar, Fuente Delgada kaj Solano, sekaj la plej parto de la jaro. La akvo por la liverado al la vilaĝo devenas de la fontoj Delgá, Gorda, Caño Seco kaj Maroto.
Terpiro
Priskribo
Ĝi apartenas al la familio de asteracoj (kompozitacoj) (Asteraceae, aŭ Compositae), origine kreskis en norda Ameriko, estis kultivata ĉefe pro la manĝeblaj tuberoj. Ĝi apartenas al la sama genro (helianto) kiel sunfloro (Helianthus annuus). Same kiel la sunfloro ĝi havas grandajn foliojn kaj (kontraŭe al tiu) malgrandajn, forte flavajn florojn.
Ĝi altas 2-3 m, la rezervaj organoj estas tigotuberoj, kreskantaj sur disbranĉiĝanta subtera tigo. La belaj infloreskoj aperas fine de somero, en frua aŭtuno, la unuopaj petiolaj floroj estas flavaj, la tubaj floroj estas flavaj, brunetaj, purpuraj.
Spiko (stelo)
La Spiko (latine Spica, signifanta spikon) estas la propra nomo de la stelo α en la konstelacio Virgo (α Virginis). Aliaj nomoj estas Azimech, Alaraph.
Terpiro
Priskribo
La subteraj tuberoj havas diversajn formojn kaj pezas ĝis ĉ. 110 g. La koloro de la tubera ŝelo povas varii de helbruna ĝis purpura, bruna, ruĝa. La ŝelo estas tre maldika, la tuberoj rapide elsekiĝas en aero. La interno de la tubero estas blanka kaj kraka. La tubero riĉas je planta fibro, mineraloj.
10506 Rydberg
10506 Rydberg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Terpiro
Priskribo
La planto estas multigebla per displantado de la tuberoj, ĝi toleras la pli malriĉajn grundojn, ĝi apenaŭ havas plantajn kaj bestajn damaĝantojn.
10506 Rydberg
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la sveda fizikisto Johannes Rydberg 1854–1919, lerninte en la Universitato de Lund, kie li tenis katedron pri fiziko de 1901 ĝis 1919. Li estas konata pro la konstanto de Rydberg, kiu aperas en la spektroskopia esprimo, kiu difinas la de la.
Terpiro
Priskribo
Terpiro bone toleras sekecon kaj froston.
La plantado de la tuberoj povas okazi aŭ aŭtune (je profundo de 10-12 cm en sabla grundo) aŭ printempe (je profundo de 8-10 cm en sabla grundo; je 6-8 cm en malloza grundo). La vicodistanco devas estis 50-70 cm, la najbara distanco 40-50 cm.
Comares
La ĉefa ekonomia fonto estas la agrikulturo (olivarboj, migdalarboj), kaj lastatempe progresas la rura turismo.
Spiko (stelo)
Kiel ekliptikoproksima stelo, Spiko povas esti kovrita de la luno kaj (tre malofte!) de planedo.
Misoo
Misoo (Japanlingve: 味噌 [miso]) estas japana kondimento, kiu konsistas plejparte el fermentintaj sojfaboj kun variaj partoj de rizo, salo aŭ hordeo. Por produkti ĝin oni fermentigas miksaĵon el kuiritaj sojfaboj kaj kuirita rizo aŭ hordeo en bareloj dum dek ses ĝis dek ok monatoj. Ĉi tiu produkto verŝajne devenas de la imperia Ĉinio.
Laŭ la enhavo ekzistas: Misoo estas grava ero de la japana matenmanĝ-kulturo kaj estas ingredienco por multaj tradiciaj manĝaĵoj.
Fama estas ankaŭ la misosupo. Pli ol 80% de la tuta jara produkto de misoo en Japanio estas uzata por misosupoj, kaj 75% de ĉiuj japanoj trinkas misosupon almenaŭ unufoje tage.
Eksteraj ligiloj
En la germana:
Malnova Pinakoteko
Malnova Pinakoteko estas arta muzeo en Munkeno, Bavario, Germanio.
Kolekto
La malnova pinakoteko ALTE PINAKOTHEK kolektas eŭropan pentradon de 14-a ĝis 18-a jarcento.
La muzeo estas tre grava en mondo. Oni prezentas daŭre pli ol 700 bildojn de 14-a ĝis 18-a jarcento.
Aliaj bildoj estas en filiaj muzeoj en Bavarujo aŭ en preĝejoj aŭ publikaj domoj. Oni unigis en jaro 1800 diversajn heredajn kolektojn de familio de Vitelsbaĥoj (germane: Wittelsbacher) en Munkeno. Reĝo Ludoviko la unua fervore kolektis kaj en jaroj 1826 kaj 1836 oni konstruis novan faman domon kaj la reĝo donias la specialan (grekan) nomon "Pinakoteko", aŭ (bildosalo).
Malfrue oni konstruis aliajn pinakotekojn kaj oni distingis la "pli malnovan" aŭ la malnovan pinakotekon (kaj la novan pinakotekon).
La frua princa kolekto montras la alternan historion de familio de Vitelsbaĥoj (germane: Wittelsbacher) kaj la guston de kolektopersonoj.
Oni havis tre grandan kolekton sed ankaŭ mankon en kolekto. Ekde mezo de 20-a jarcento oni kompensis la kolekton per pruntaj verkoj.
Domo de malnova pinakoteko
La domo de hodiaŭ estas rekonstruo ekde milito.
Ministerio pri nacia edukado (Francio)
La nuna registaro de Jean-Marc Ayrault konfidis al du malsamaj ministerioj la organizadon de la edukado : la lerneja instruado (unuagrada kaj duagrada : kolegio kaj liceo) same kiel la daŭra edukado (farata de la "Greta") estis konfiditaj al la ministerio pri nacia edukado, kiam la supera instruado kaj la esplorado estis konfiditaj al la ministerio pri supera instruado kaj esplorado. Iuj servoj, el kiuj la ĝenerala sekretariejo kaj la servo pri la eŭropaj, internaciaj kaj kunagaj rilatoj, tamen restas komunaj al la du ministerioj, kiuj kune laboras pri la ĝeneralaj temoj. La ministro pri nacia edukado estas Vincent Peillon.
Tiu ministerio ne estas unu el la suverenaj ministerioj, kiuj estas la defendo, eksteraj aferoj, justico, financoj, internaj aferoj), sed ĝi sociale gravas, la rajto pri edukado estas registrita en la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj. Pro la edukaj bezonoj tiu ministerio estas la unua dunganto de la ŝtato. Pro tio, la nacia edukado konsistigas la plej altan buĝetan linion de la nacio.
Karolo la Granda
La edukado de la 3-a Respubliko konsideris ke Karolo la Granda estis la inventinto de la deviga kaj senpaga edukado. La populara kulturo poste kontribuis al la disvastigo de tiu mito. Fakte, sen esti « inventinta la edukado », Karolo la Granda certe agis por la evoluigo de eduka sistemo en sia karolida imperio. Li bezonis, por regi sian vastan imperion, edukitajn ŝtatoficistojn kaj monaĥojn por zorgi pri plotika kontrolo kaj propagi la kristanan kredon en liaj provincoj. Pro tio, li starigis senpagan bazan edukan sistemon principe alireblan de ĉiuj junuloj sendepende de ties situacioj, de la vilaĝoj kaj urboj, por lerni kanti, legi kaj kalkuli.
Conrad Celtis
Conrad CELTIS, ankaŭ Celtes, familinomo vere Pickel, Bickel, (naskiĝis la 1-an de februaro 1459 en Wipfeld, mortis la 4-an de februaro 1508 en Vieno) estis germana humanisto kaj poeto novlatina. Li estis unu el ĉefaj figuroj de la Germana Renesanco.
Vivo
Destinite fariĝi vitkultivisto, li fuĝis de hejme kaj studis ekde 1477 en Kolonjo, ekde 1484 (ĉe Rudolf Agricola) en Heidelberg. Post ties morto (1485) li vivis kiel ĉirkaŭmigranta humanisto. Li docentis en Erfurto, Rostock kaj Leipzig, kie li eldonis - je la miro de ĉiuj - sian unuan verkon Ars versificandi et carminum. Poste li turneis en Italujo, kie li renkontis la anojn de la Platona Akademio de Pomponius Laetus: tio instigis lin fondi similajn akademiojn en Germanujo. Reveninte li faritis en Nürnberg fare de imperiestro Frederiko la 3-a poeto laŭrokronita. Li estis la unua germano al kiu estis aljuĝita tioma honoro.
Ĉirkaŭ Pasko de 1489 li alvenis en Krakovo kaj fondis surloke la societon Sodalitas litteraria Vistulana. Post tio li vizitis la urbojn Prago, Olomouc, Buda, Vieno, Regensburg, Nürnberg, Tübingen, Heidelberg kaj Mainz por unuigi ĉie la amikojn de la humanisma movado. En Buda li fondis la ligon Sodalitas litteraria Hungarorum kiu translokitis en 1494 Vienon kaj nome ŝanĝiĝis al Sodalitas Danubiana. En Mainz naskis en 1491 la asocio Sodalitas Rhenana (omaĝe al li ankaŭ nomita Celtica).
De 1492-97 li instruadis en Ingolstadt, kun pluraj interrompoj. Ekde 1497 li agadis ĉefe en Vieno, kien estis vokinta lin imperiestro Maksimiliano la 1-a kiel profesoron de retoriko kaj poetiko.Tie ĉi, ĉe la kortego, okazis ankaŭ la unuaj surscenejigoj de teatraĵoj latinlingvaj. Kiam inaŭguris Lia imperiestra moŝto en 1502 la societon Collegium poetarum et mathematicorum Celtis nomumitis ties estro kun la rajto kroni poetojn.
Graveco
Kiel instruisto li enkondukis modernajn instrumetodojn kaj purigis la stilon de la latina. Li propagandis legi la klasikajn aŭtorojn romiajn kaj helenajn sed subtenis ankaŭ la lernigon de realaĵoj (precipe historiaj kaj topografiaj). Kiel latinlingva poeto li superis ĉiujn antaŭulojn en Germanujo; li skribis odojn (Odarum libri IV, Strasburgo 1513), elegiojn (Amorum libri IV, Nürnberg 1502), epigramojn (kvin libroj; eldonitaj en Berlino en 1881), drampoemojn kaj nefinverkitan epopeon Theodoriceis.
Kiel esploristo li trovis en la monaĥejo Sankta Emmeram en Regensburg la verkojn de la monaĥino Hrosvitha kaj eldonigis ilin (Nürnberg 1501) kaj same en la monaĥejo de Ebrach la poemon Ligurinus sive de rebus gestis Friderici primi imperatoris libri X (Augsburg 1507). Menciindas inter liaj reserĉobjektoj memkompreneble ankaŭ la famekonata mapo de la Romia Imperio kiun li prizorgenda lasis al Konrad Peŭtinger, la t.n. Tabelo de Peutinger.
Kiel preparaj laboroj al la planita verko Germania illustrata aperis Germania generalis kiel ankaŭ lia ununura historia verko en proza stilo, nome De origine, situ, moribus et institutis Norimbergae libellus. Liaj eldonoj de klasikaj verkistoj estas hodiaŭ certe malnoviĝintaj, tamen ege furoris tiutempe.
29659 Zeyuliu
29659 Zeyuliu estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 21-an de novembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zeyu Liu, rekompensita kiel plej bona en lia kategorio kaj per la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Li estis lernanto ĉe la Sir Winston Churchill High School de Kalgario (Alberto, Kanado).
Alsónyék
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1138 en formo Neku. La turkoj faris senhoma la vilaĝon.
Famuloj
En Alsónyék naskiĝis János Péter (ministro).
Komunumoj pri Nyék en Hungara reĝlando
Nyék (njEk) apartenas al la 7 hungaraj triboj.
Jakob Böhme
Jakob BÖHME (1575, Alt-Seidenberg/Stary Zawidów – 1624, Görlitz): germana luterana mistikulo kaj naturfilozofo, ŝuisto, aŭtodidakta pensanto, kreinto de la sintezo de la mezepoka mistika tradicio kaj la luterana spirita vivrigardo.
Vivo
Li lernis kiel metiisto kaj post la necesaj vagaj jaroj - dum kiuj li konatiĝis kun multaj teologiaj kaj filologiaj direktoj-, li setlis en 1599, en Görlitz. Li havis en la sekva jaro la unuaj vizioj, mistikaj travivaĵoj, je kies efiko li komencis serĉi la similpensantajn unuopulojn kaj komunumojn. En 1612 li unuafoje surnotis siajn religiajn pensojn. Tiel naskiĝis lia plej fama verkaĵo la Aurora, en kiu li meditis pri la ĉion-trapenetra Dia forto kaj la reira ebleco de la mondo al Dio. La lokaj pastroj kondamnis tiun verkaĵon kaj malpermesis por li priskribi siajn religiajn spertojn.
Spite al la malpermeso, li daŭre verkis fine de la 1610-aj jaroj pri Dio, la homoj kaj pri Diiĝo de la mondo. La baza penso de lia mistiko estas, ke la Genezo egalas al Dio. Dio kreas la mondon kaj la homon por realigi sin mem, sed en la mondo ankaŭ aperas la Malbono, kiel neado de la dia geneza faro. Tiel la lukto de la Bono kaj Malbono iĝas la antaŭenpela forto de monda funkciado, bazo de la interna lukto de homo.
La sava misio de Kristo kunportis la venkon super la Malbono, kiu ebligas la unuecon, unuiĝon de la dia kaj homa konscio, la revenon de la spirito al Dio. La instruojn de Böhme oni komence suspekte rigardis, sed la ideoj akceptiĝis pli poste en la luterana spiritualo per F. Oetinger. Pli poste Leibniz, Hegel, Schelling, F. v. Baader ĉerpis el la mistika panteismo de Böhme.
En Zgorzelec, apud riverbordo de Neiße, postrestis domo en kiu loĝis Böhme. Ĝi estis renovigita, nuntempe en la konstruaĵo troviĝas ekspozicio pri Jakob Böhme kaj Turisma Informejo gvidata de Turisma Organizaĵo de Malsupra Silezio.
Fascinita pri Boehme estas Nicolas Cage, kiu januare 2006 gastis en Zgorzelec kaj Görlitz.
Memorigado
Junie 2016 aperis filmo de Łukasz Chwałko ''Jakob Böhme. Vivo kaj kredao. Dio, Homo, Bono, Malbono'' en kiu i.a. estas intervjuata Jerzy Prokopiuk. La filmo estis prezentita de la reĝisoro en pluraj polaj urboj kaj ankaŭ en Ostrava kaj Słubice kun ĉeĥlingvaj kaj germanlingvaj surskriboj. En Zgorzelec eblas ĝin rigardi ĉiusabate vespere.
Tamás Keresztes
Tamás Keresztes [tamAŝ keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keresztes Tamás estis hungara aktoro, komponisto, pianisto. Lia edzino estis Adél Jordán. Tamás Keresztes naskiĝis la  en Debrecen.
Biografio
Tamás Keresztes aĝis 10, kiam li aliĝis al amatora trupo. Post la abituriento li ricevis rolojn ankaŭ en Teatro Csokonai (Debrecen). Li akiris diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2004. Lia ĉefinstruisto estis Géza Hegedűs D. Post siaj studoj li aliĝis al Teatro Katona József. Li ankaŭ komponas kaj li apartenas al muzika grupo, kie li pianludas. Li ricevis 6 premiojn inter 2005-2012. Li havis edzinon, ekde 2010 ankaŭ filon, baldaŭ la paro divorcis.
Gondorf
Gondorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Heian-kyo
Heian-kyo (japane: 平安京:へいあんきょう, laŭvorte: ĉefurbo de la paco kaj de la kvieteco) estis la unua nomo de la hodiaŭa urbo Kioto, kiu estis de 794 ĝis 1868 sidejo de la imperia kortumo kaj tial ĉefurbo de Japanio.
La nomo Kioto (??, ĉefurbo aŭ imperia loĝejo), neoficiala je la komenco, estis ofte uzita por la ĉefurbo Heian-kyo jam ekde la Nara-epoko, kaj anstataŭigis la nomon Heian-kyo je la fino de la 11-a jarcento.
Heian-kyo nomigis la Heian-epokon (794-1185) kaj plialtigis la kortuman vivon al eksterordinara floro.
129137 Hipoloko
Ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Ĝi ŝuldas sian nomo al la mita troja batalinto Hipoloko, filo de Antimako, la troja konsilisto, kiu malhelpis, ke Helena estu redonita al la grekoj. La brava Hipoloko estis mortigita de Agamemno. Etimologie, "Hipoloko" (Ίππό-λοχος / Hippó-loĥos) signifas "Embusko kun ĉevalo", — kiel la Troja Ĉevalo.
Sri Chinmoy
Sri Chinmoy Kumar Ghose (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1931 en Shakpur, proksime al Ĉitagongo en Orienta Bengalio (Orienta Pakistano, nune Bangladeŝo) — mortis la 11-an de oktobro 2007 en Novjorko) estis hindia filozofo, poeto, verkisto, aŭtoro de kanzonoj, pentristo, multinstrumentisto, atleto, pacaganto, instruisto de jogo kaj meditado, spirita majstro kaj aŭtoro de la programo World Harmony Run, kandidato al paca kaj literatura Nobel-premioj.
Vivo
En 1944, post morto de la gepatroj, kune kun gefratoj li translokiĝis al aŝramo de Sri Aŭrobindo sude de Hindio. Tie li pasigis dudek jarojn plenigitajn de spirita praktiko – li meditis dum pluraj horoj, verkis poezion kaj eseojn, okupiĝis pri atletiko kaj dediĉe servis. Dum profunda meditado li spertis plurajn internajn travivaĵojn.
En 1964 Sri Chinmoy ricevis internan ordonon forveturi al Ameriko. De tiu tempo li dediĉis sian vivon al la laboro por interna kaj ekstera paco. Li regule vojaĝadis al pluraj landoj por prezenti koncertojn de sia sublima muziko, lekcii en universitatoj kaj gvidi disĉiplojn. Li gajnis profundan admiron por sia agado i.a. de la prezidentoj Miĥail Gorbaĉov kaj Nelson Mandela, Patrino Teresa, ĉefepiskopo Desmond Tutu kaj la princino Diana.
En 1970 Sri Chinmoy estis invitita de U Thant, ĝenerala sekretario de Unuiĝintaj Nacioj, por gvidi Pacajn Meditojn en UN por diplomatoj, delegitoj kaj laborantoj de ĉiuj naciecoj kaj konfesioj. Dum la renkontoj kun preĝo kaj medito estas ofertataj pluraj spiritaj, kulturaj kaj sportaj programoj por propagandi celojn de UN.
Notaresco
Notaresco estas komunumo de Italio.
Milan Horáček
Milan Horáček (naskiĝis la ) estas germana politikisto de ĉeĥa deveno. Li membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties naciaj branĉoj en Germanio kaj Ĉeĥio. Inter la jaroj 1965 kaj 1967, li ekhavis problemojn kun la ŝtataj aŭtoritatoj pro sia demokratieca politika aktivismo en la komunisma Ĉeĥoslovakio, kaj post la ŝtata subpremo de la "praga printempo" devis elmigri al Germanio. Li laboris en industria entrepreno kaj por sindikata magazino. Inter 1976 kaj 1981 li studis politologion en Frankfurto-ĉe-Majno, kaj dum 1979/1980 estis inter la fondantoj de la germana verda partio. Dum la 80-aj jaroj li por la verda partio aktivis en la federacia lando Hesio, kaj ekde 1983 estis membro de la nacia parlamento Bundestag. Krom pri verdaj politikaj temoj, Milan Horáček en la ekzilo pluaktivis pri dissemo de demokratiaj ideoj en Ĉeĥoslovakio. Li estis eldonisto de la ĉeĥlingva ekzila magazino Listy ("listoj"). Dum la jaro 1990, kiam demokratiiĝis Ĉeĥio, li rericevis sian ĉeĥan ŝtatanecon kaj la ĉeĥa prezidento Václav Havel nomumis lin persona konsilanto.
Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Milan Horáček estis membro de la Eŭropa Parlamento kaj apartenis al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
Baks
Baks [bakŝ] estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Csongrád (urbo).
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Szeged 35 km-ojn for.
Historio
La tataroj kaj post jarcentoj la turkoj detruis la regionon. Poste la kampoj apartenis al Mindszent kaj Tömörkény. Tiutempe la kamparanoj konstruis farmojn en siajn parcelojn, ĉar el la foro ne povis kulturi teron kaj bredadi. Naskiĝis senfinaj vicoj de farmoj, kiu hungare enradikiĝis "farmomondo" pro la grandeco. La vilaĝoĝermo naskiĝis en 1760. Baldaŭe la kampoj apartenis al familio Pallavicini, kiu formis modernan kaj ekzemplodonan bienon. Tiu bieno estis disdonita al la malriĉaj kamparanoj en 1945, sed post kelkaj jaroj formiĝis ŝtata bieno kaj kolĥozoj Miĉurin kaj Ruĝa Stelo. La vilaĝo naskiĝis en 1947. Nuntempe oni planas konstruon de preĝejo.
Apud la vilaĝo granda moderna fiŝlago nomata Csaj (ĉaj) troviĝas.
Mastiko
Mastiko estas prae parfuma rezino ricevita el la sevo de lentisko (Pistacia lentiscus), uzata kiel kuracilo, kiel dolĉaĵo, en kukarto, en kosmetiko, farado de likvoro kaj, en antikva epoko, kiel maĉgumo.
Baks
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko kulturdomo de 1967, 2 kuracejoj, apoteko, familihelpa kaj infanhelpa servoj.
Mastiko
En industrio, mastiko estas pasteca materialo uzata por ŝtopi truojn aŭ alfiksi pecojn el rompema materialo, kiel vitroplatojn sur fenestroj. La mastiko por vitroplatoj konsistas el miksaĵo de pulvorigita kreto kaj linoleo, kiu malmoliĝas je kontakto kun oksigeno.
Estas ankaŭ tiel dirataj mastikoj diversaj pastoj uzata por glui, ŝtopi, luti aŭ hermetikigi, kiel elastomeroj aŭ silikonaj mastikoj,
Laŭ Francisko Azorín mastiko estas Gluidaĵo por ŝtopi truon, fendeton; por kunigi objekton. Li indikas etimologion el la greka mastike kaj de tie la latina mastiche. Kaj li aldonas la terminon mastiki, por uzi mastikon.
Kuskuso
Kuskuso estas nomo por besto kaj por manĝaĵo.
Trégonneau
Trégonneau [tʁegɔno] estas franca situanta en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Trégonnois.
Palakad
Palakad, പാലക്കാട് estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Palakad en subŝtato Keralo en sudokcidenta Barato. Ŝajnas, la loknomo estas fuzio de du malajalaj vortoj: pāla kaj kātŭ kun signifo arbaro "Alstonia scholaris".
Geografio
Palakad situas sur ebenaĵo laŭ rivero en alteco 84 metrojn de la marnivelo. Koimbatore troviĝas nur 7, Trissur 94, Koĉi (Barato) 135, subŝtata ĉefurbo Tiruvanantapuram 265, Mumbajo 995, Kolkato 1771, tutlanda ĉefurbo Delhio 1966 kilometrojn (aere).
Demografio kaj religio
En 2011 populacio de Palakad estis.
Hinduoj formas 68% de la populacio, poste sekvas islamanoj kun 27,9% kaj kristanoj (3,8%).
Historio
La areo estis praa komerca vojo inter la Malabara Marbordo kaj Tamilnado. La oficiala regamto estis raĝo. La fortikaĵo de Palakad estis konstruita en la 18-a jarcento. La pli malgrandaj princaj ŝtatoj en norda Kerala estis unuigitaj sub Majsuro, kiu faris 2 militojn kontraŭ la Brita Orienthinda Kompanio. Fine Palakad estis sub brita dominado ĝis 1947. Municipo de Palakad estis formita en 1866, la subŝtato Kerala en 1956.
Ekonomio
Palakad estas unu el la plej grandaj industriaj naboj en Kerala kaj ankaŭ estas konata kiel la rizbovlo de Kerala. La urbego estas sidejo de diversaj firmaoj.
Eduko kaj lingvoj
En Palakad la unua kolegio estis establita jam en 1866. Baldaŭ estis fonditaj pluraj aliaj institutoj.
En Palakad la malajala estas la plej parolata lingvo. Ankaŭ la hinda, angla kaj tamila estas vaste parolataj en la urbego.
Klimato
Palakad situas en tropika musonklimato (Am) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 1838 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 23-32 °C.
Trafiko
La plej proksima eksterlanda flughaveno estas en Koimbatore, sed ankaŭ Koĉi kaj Kalikuto servas. Palakad havas gravan fervojan stacidomon kaj 4 aŭtobusajn stacidomojn.
Kabala Centro
La Kabala Centro estas neo-kabalisma organizaĵo, kiun gvidas Philip Berg kaj lia filo kaj sekvulo Yehuda Berg.
Evoluo kaj strukturo de la Kabala Centro
Philip Berg en 1969 fondis la unuan kabalan centron en Tel Aviv. En 2004 dismonde estis jam ĉ. 50 centroj kiel plej gravaj en Los Angeles kaj London. La posedaĵo de la organizaĵo sumas ĉ. 25 milionojn da usonaj dolaroj. Al la movado apartenas la konatuloj kiel Madonna kun edzo Guy Ritchie, plie Britney Spears, Winona Ryder, Gwyneth Paltrow, Elizabeth Taylor, Paris Hilton, Paul Newman, Jeff Goldblum, Monica Lewinsky, Demi Moore, Ashton Kutcher, Naomi Campbell, Victoria kaj David Beckham. Jerry HALL malproksimiĝas de la movado ("Mi ne sciis, ke oni devas transdoni dek procentojn de sia enspezo, por trairi la Miraklan Pordon")
Kritiko
Kontraste al la tradiciaj instruoj, Philip Berg predikas komfortan, konsumamikan instruon, kiu similas al tradicia Kabalo nek laŭ formo, nek laŭ enhavo. Oni devas nur rigardi la rulaĵon de la ’’72 diaj nomoj’’ kaj iomete mediti, aĉeti produktaĵon de la centro. Laŭ kutima opinio, nek judaisma, nek kabala tradicio enhavas mediton kiel parto de lerniga praktiko. Per la enspezotekniko tio similas al Scientologio. Onidire, Madonna faris el la Berg-klano riĉulojn.
http://it.wikipedia.org/wiki/Kabbalah_Centre
Volga gambito
La Volga gambito aŭ gambito Benko (ECO A57-A59) estas gambito dum ŝaka malfermo, en kiu la nigra flanko oferas flankan peonon por havi pli da agado kaj malfermi liniojn ĉe la dama flanko por siaj ŝakpecoj.
Strategio
Kiel la kontraŭgambito Blumenfeld, la nigra flanko oferas flankan peonon por detrui la blankan centron kaj lanĉi potencan atakon. Sed male al tio en la volga gambito nigro ne batalas en la centro, sed provas uzi la kolumnojn kaj diagonalojn, kiuj malfermiĝas sur la dama flanko. Blanko ne havas klaran manieron rifuzi ĝin aŭ akiri avantaĝon. Tamen ĝi estas la malfermo de atakaj ludantoj pretaj serĉi la plej agresemajn liniojn. Pasivaj ludoj igas nigron fali en perditajn poziciojn.
Brochant (pariza metrostacio)
Brochant [bʁɔʃɑ̃] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 13, en la 17-a arondismento de Parizo. Ĝi priservas la kvartalojn de Épinettes kaj Batignolles.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1912.
Ĝi ŝuldas sian nomon al Strato Brochant, kiu omaĝas al mineralogo André Brochant de Villiers (1772-1840), direktoro de la manufakturo de Saint-Gobain kaj membro de Akademio de Sciencoj de Francio.
Reĝlando de Granda Britio
La Reĝlando de Granda Britio kreiĝis en la jaro 1707 per la efektiviĝo de la Act of Union 1707 inter la Reĝlando Anglio kaj la Reĝlando Skotlando, kiu kunfandis la du reĝlandojn al unu. La kreiĝinta ŝtato estas unu el la antaŭaj formoj de la hodiaŭa Unuiĝinta Reĝlando.
Historio
Inter la jaroj 1535 kaj 1542 la reĝlando de Anglujo jam komencis pligrandiĝi per la enigo de Kimrujo, kaj ekde la jaro 1603 Skotlando kaj Anglujo estis jam regitaj en persona unio, kaj ĉirkaŭ unu jarcenton poste ambaŭ landoj decidis kuniĝi. Ekde 1707, kiam la kuniĝa akto estis subskribita, la nova lando estis administrata de komuna registaro en la City of Westminster en Londono. Per la enkonduko de la “brita monarĥio” oni forigis la anglan kaj skotlandan monarĥiojn. Ambaŭ landopartoj ricevis sidojn en la House of Commons kaj en la House of Lords. Sed Skotlando estis reprezentata de malpli da politikistoj ol rajtigus al si la loĝantara nombro. Skotlando nur sendis 45 parlamentanojn kaj 16 lordojn.
Ekde 1714 ankaŭ ekzistis persona unio kun Hanovro.
La 1-an de januaro 1801 la Reĝlando de Granda Britio enigis Irlandon kaj sekve alinomiĝis al “Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando”.
Schüpfheim
Schüpfheim havas plurajn signifojn:
Reĝlando de Granda Britio
Monarĥoj
Dum la ekzisto de la reĝlando Granda Britio havis la sekvajn reĝ(in)ojn:
Ĝishodiaŭaj efektoj
Ĝis la jaro 1999, kiam la Brita ŝtato jam multe pli grandiĝis, Skotlando ne havis propran parlamenton, sed post referendumo de la skota popolo oni reestigis skotlandan parlamenton.
Unu jardekon poste, oni jam diskutis en Skotlando pri futura sendependiĝo de Unuiĝinta Reĝlando. En 2012, la skotlanda ĉefministro – tiu ofico kreiĝis la unuan fojon per la reestiĝo de la skota parlamento – planis referendumon ĝis fino de 2014, en kiu decidiĝos, ĉu la skota nacio sendependiĝos.
Asimilado de programaro
Asimilado de programaro estas adaptado de programprodukto al la tradicioj, bezonoj kaj kutimoj de etna aŭ regiona uzantaro.
La plej evidentaj partoj de asimilado estas adaptado de la uzant-interfaco (fasado) kaj traduko de la instrukcioj (dokumentaro). Ekzemple, esperantigo de la Vikipedia uzant-interfaco inkludas la eblon uzi iksojn por enigi ĉapelitajn literojn.
La terminoj
La termino asimilado estas inspirita de la similsencaj «asimilitaj fremdaĵoj», precipe la asimilitaj nomoj, kiel la oportunigitaj Vindozo aŭ Varsovio rilate al la originalaj Windows, Warszawa.
La angla termino localization (t.e. «allokigo») ne tute trafas en Esperanto: poresperanta asimilado, t.e. esperantigo, ne estas adaptado al iu ajn loko.
Rilataj nocioj
Oni ofte konfuzas asimiladon kun internaciigo (ekz-e la angla Vikipedio traktas ambaŭ nociojn en unu artikolo Internationalization and localization). La du nocioj estas reciproke komplementaj, kiel «vendi» kaj «aĉeti»: la internaciigo provizas aron da rimedoj por krei diversajn asimilatajn versiojn de programo; la asimilado laŭeble profitas tiujn rimedojn por krei adaptaĵon al specifa kulturo.
Unu el la plej gravaj internaciigaj rimedoj estas la lokaĵaroj.
Ekzemplojn pri asimilado vd en la artikolo Esperantigitaj programoj.
Sankta Tuniko
La Sankta Tuniko estas relikvo konservita en la katedralo de Treviro kaj konsistanta en ŝtofopeco kiun oni taksas ero de la tuniko vestita de Jesuo Kristo antaŭ ol li estis krucumita kaj kiun, laŭ la Evangelio laŭ Johano, la romiaj soldatoj ŝarĝitaj pri la kontrolo, poste lotumis.
Šanovice
Šanovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 1,5 km sudoriente de Sedlec. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Sankta Tuniko
La aŭtentikeco de la Sankta Tuniko estas pridiskutata. Ĝia ŝanĝanta historio kaj foje ĝiaj malfavoraj porkonservadaj kondiĉoj puŝis por ke oni procedu ankaŭ al ekzameno pri ĝia scienca ekzameno en la jaroj 1973 kaj 1974, kiu tamen ne sukcesis difini, ekzakte, la originon kaj antikvecon de la relikvo.
Šanovice
Šanovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,59 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394.
Sankta Tuniko
Historio
Laŭtradicie la tuniko (aŭ plikorekte, ero de ĝi) estus posede akirita de Sankta Helena, patrino de la imperiestro Konstantino la 1-a de la Romia Imperio; la virino ĝin transdonus al Agricio el Treviro ĉefepiskopo de la urbo por ke li ĝin konservu en Treviro,
Tamen, ĉar ĉiam pli ofte oni estis devigite ĝin restaŭradi kaj aranĝi rimedojn por ĝin defendi, la origina stato de la tuniko estis plurofte modifita. Laŭ diversaj esploraj kontroloj, la modifoj koncernis nur la surfacon al kiu estis aldonitaj kaj kunmetitaj aliaj pecŝtofoj respektantaj la substancan unikan nukleon. La diocezo de Treviro, kiu priskribas la aktualan staton de la relikvo en sia veba retejo, en 2011 informis: la supraj surfaceroj de la tuniko hodiaŭ konsistas, viditaj el la eno al ekstero, en silka, sateno'' de tulo duonbruna kaj de griza tafeta tolo. Tiu "tafeto" aldoniĝas al tavolo de antikvaj ŝtofaj fragmentoj, ligitaj al elasta subporto.
Origine la Sankta Tuniko estis menciita unuafojon la 1-an de majo de 1196, kiam la ĉefepiskopo de Treviro, Johano la 1-a, konsekris la ĉefaltaron de la tiama ĵus starigita ĥorejo de la Katedralo de Treviro kaj en ĝi enkorpigis la relikvon.
Kiam la imperiestro Maksimiliano la 1-a vizitis Treviron okaze de kunsido de la parlamento de la regno 1512, petis vidi la Sanktan Tunikon. Ĉefepiskopo, Richard von Greiffenklau zu Vollrads, faris, kiel jam multaj aliaj episkopoj kaj prelatoj en ĉeesto de la imperiestro, nome senstarigis la altaron. Post preĝado per recito de la kanonaj preĝoj, porpreĝe memorigantaj pri la forpasinta edzino de Maksimiliano la 1-a, la civitanoj laŭtvoĉe petis publikan ekpozicion de la Tuniko.
La katedrala kanonika kapitulo starigis, kiel diras la tiuepokaj ksilografioj, balkonan koridoron sur la uesta flanko de la absido, el kiu ekde la sinsekva junio alestiĝis diversaj ekspozicioj. Sugeste de papo Leono la 10-a, la pilgrimadoj oni devis efektivigi sinsekve harmonie kun la vojaĝoj al la sanktejo de Aachen. Tiel estis establite ke la sinsekvoj de pilgrimadoj okazu kun sepjara reveno: 1524; 1531; 1538 e 1545. poste, pro malordoj provokitaj de la lutera reformacio kaj pro militoj, la sinsekvoj ekspozicioj devis ĉesi. La Sankta Tuniko estis konservita, ekde 1632 ĝis 1794 – escepte de kelkaj interrompoj – en la Fortreso de Ehrenbreitstein en Koblenco. Tie la episkopo Johann Philipp von Walderdorff ĝin ekspoziciigis la 4-an de majo de 1765, kuraĝigante ankaŭ pilgrimadon.
La lasta Princo-elektisto de Treviro, Klemento Venceslao el Saksio ĝin transdonis al Augsburg, sed en 1810 ĝin revenigis al Treviro.
Unu el la unuaj literaturaj citaĵoj pri la Sankta Tuniko troviĝas en la versa verko Orendel, reiranta al 1190 ĉirkaŭ.
Pilgrimadoj
Ĝis nun la pilgrimadoj okakoincide kun ekspozicioj de la Sankta Tuniko okazis en la jaroj 1513, 1514, 1515, 1516, 1517, 1524, 1531, 1538, 1545, 1655, 1765 (Koblenco), 1810, 1844, 1891, 1933, 1959 kaj 1996.
En 1810, okaze de la reveno al Treviro el Augsburg, la Tuniko estis publike montrata laŭlonge de 18 tagoj kun alfluo de entute de 220.000 pilgrimuloj.
Okaze de la ekspozicio de 1844, daŭrinta 7 semajnojn, atingis Treviro unu miliono da pilgrimoj. Tiu ekspozicio ekscitis kunvenojn de spertuloj por publikaj debatoj, kaj estis ankaŭ okazo por ke verkisto Otto von Corvin verku kontraŭklerikan libron titolitan Pfaffenspiegel (La spegulo de la pastro) kaj humuristo kaj pripolitika verskisto Rudolf Löwenstein aranĝi satiran poemon Freifrau von Droste-Vischering zum heil’gen Rock nach Trier ging (La baronino de Droste-Vischering iris al la Sankta Tuniko). Sacerdoto Johannes Ronge skribis leteron al la tiama episkopo de Treviro, Wilhelm Arnoldi, en kiu li publike stigmatizis la idolkulton kiu, laŭ li, altiras pilgirmantojn al la Sankta Relikvo. Preterlasante la katolikan instruon, laŭ kiu la vera aŭ supozita relikvo estas nur okazo por malkovri kaj restadi kun Dio metante pri la sanktaj aferoj, li tiom protestis ke la superaj regantoj de la Katolika Eklezio lin ekskomunikis: li sekve malproksimiĝis el la Eklezio por fondi la “Germanan Katolikan Eklezion", kaj poste la “Movadon de Libera Religio”.
Albert Rosellini
Albert Dean ROSELLINI (ofte mallongigita ĝis Al Rosellini [AL rozeLIni], n. la 21-an de januaro, 1910 – la 10-an de oktobro, 2011) estis la 15-a subŝtatestro de Vaŝingtonio, de 1957 ĝis 1965. Li estis demokrato, kaj la unua italdevena, romkatolika subŝtatestro en la historio de Usono okcidente de Misisipo.
Sankta Tuniko
Pilgrimadoj
En 1891 aperis en internaciaj informiloj la anonco laŭ kiu la Trevira episkopo, Michael Felix Korum, estas organizanta kroman ekspozicion de la Sankta Tuniko kun la rilataj pilgrimadoj, kiuj realiĝis poste internacinivele, do ne nur germane. Ĉi-kaze la pilgrimoj atingis la nombron de du milionoj da homoj.
Albert Rosellini
Rosellini naskiĝis en Takomo, la sola filo de italaj geenmigrintoj. Li ricevis bakalaŭran kaj juran gradojn de la Universitato de Vaŝingtonio. 29-jaraĝe, li elektiĝis kiel la plej juna membro de la Vaŝingtonia Senato, servante tie de 1939 ĝis 1957, kiam li subŝtatestriĝis.
Sankta Tuniko
Pilgrimadoj
En 1933, okaze de la Sankta Jaro, oni organizis ankaŭ ekspozicion de la Sankta Tuniko, kies rezulto estis du milionoj da vizitantaj devotuloj.
Albert Rosellini
Aktivulo-subŝtatestro, Rosellini lasis sian postlasaĵon ĉie, kiel skribis Don Hannula en The Seattle Times. Li kreis subŝtatan ministerion pri komerco, apogis la seatlan mondfoiron de 1962, fortigis la vaŝingtonian universitatan sistemon kaj kreis reton de komunumaj kolegioj, kaj ekvilibrigis la buĝeton (parte per plialtigo de la vendimposto); kaj li gvidis la konstruadon de la plej longa flosanta ponto en la mondo, la Flosponto Evergreen Point, finkonstruita en 1963, kies oficiala nomo en 1988 fariĝis "Governor Albert D. Rosellini Bridge—Evergreen Point".
Sankta Tuniko
Pilgrimadoj
La lasta publika pilgrimaro efektiviĝis en 1996 sub la devizo Mit Jesus Christus auf dem Weg (Sur la vojo kun Jesuo Kristo) kun ĉirkaŭ 700.000 pilgrimantoj al la Sankta Tuniko.
Albert Rosellini
En 1964 li kandidatiĝis por tria deĵorperiodo, sed lin venkis respublikano Daniel J. Evans. Rosellini reprovis en 1972, sed Evans denove venkis. Post eksiĝo el la ofico en 1965, Rosellini laboris kiel advokato kaj politika konsilisto. En 2003 li implikiĝis en skandalo (t.n. "Strippergate") pri subaĉetado de seatlaj magistratanoj fare de striptizejestroj de la krimfamilio Colacurcio [kolaKURĉo], sed oni ne formale akuzis lin.
Je la 18-a de marto, 2011, Rosellini fariĝis la plej maljuna subŝtatestro en la historio de Usono, ekprenante rekordon antaŭe tenita de Jimmie Davis.
Sankta Tuniko
Pilgrimadoj
De tiam la diocezo de Treviro organizas ĉiujaran septagan viziton al la lokoj de la Sankta Tuniko, kiu ne estas ekspoziciata sed nur vizitata en la ĉambro-kapelo meze de kiu ĝi estas enkestete konservata.
Papo Benedikto la 16-a pilgrime vizitis la Sanktan Tunikon la 15-an de aprilo de 2012 okaze de la 5-a centjara datreveno de ĝia unua ekspozicio. Ĉi-kaze li difinis la Sanktan Tunikon simbolo de la unueco de la Eklezio.
Aŭtentikeco de la Sankta Tuniko de Treviro
Pri tiu temo ĝenerale oni konvenas en la neebleco alveni al certa informo pro manko de certaj fontoj. La kulto, tamen, pro tio ne estas malpermesita ĉar ĉiukaze la Sankta Tuniko direktigas la atenton al la Sinjoro Jesuo kiu reale estis senvestita kaj, laŭ la katolika kredo, estas vere adorinda. Do la problemo ne povas kuntreni la religian katolikan kredon.
Kromaj Sanktaj Tunikoj
Iu Sankta Tuniko (plibone “peco de tuniko”) estas kultata en Sankt-Peterburgo kien pilgrimas kristanaj ortodoksuloj gviditaj de la Orienta Kristana Eklezio, kaj simile oni povas konstati en Katedralo de Sankta Sofia de Kievo. Alia Sankta Tuniko estas kultata kiel relikvo en Argenteuil (Francio), laŭtradicie donita de la bizanca imperiestrino Ireno al la imperiestro Karolo la Granda.
Ĉu tiuj orientaj Tunikaj pecoj havas la saman supozitan fonton de tiu de Treviro?
Bibliografio
Genmalingve:
44217 Whittle
44217 Whittle estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la brita aeronaŭtika inĝeniero kaj piloto Frank Whittle (1907 – 1996), inventisto de la turbojeta motoro, patentita en 1930. Tiu tiel simpla kiel inteligenta metodo de grandrapida pelado faris, ke la flugo iĝis malmultekosta kaj relative sekura formo de vojaĝo por la popolo.
Gubernio Tokuŝimo
La gubernio Tokuŝimo (徳島県 [tokuŝima-ken] ; Hepburn:Tokushima - ;Kunrei: Tokusima-) estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la samnoma urbo Tokuŝimo. Antaŭ Meiĵi-epoko, la areo nomiĝis Aŭa-no-kuni (阿波国 [awa-no-kuni]).
Squiffiec
Squiffiec [skifjɛk] estas franca situanta en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Squiffiécois.
Komunumo de Anglio
Post la angla enlanda milito de 1642 ĝis 1648 kaj la ekzekuta mortigo de Karlo la 1-a la 30-an de januaro 1649, apenaŭ kvar monatojn pli poste, la 19-an de majo samjare, fondiĝis la "Komunumo" per leĝo nomata „Act declaring England to be a Commonwealth“ ("akto deklaranta Anglion esti Komunumo").
La komumumo nek havis unuan parlamentan ĉambron, la House of Lords el nobelaj reprezentantoj, nek reĝon aŭ reĝinon. La dua parlamenta ĉambro, la House of Commons el ne-nobelaj reprezentantoj iĝis sola „Parlamento de Anglio“. La tri plej altaj ŝtataj funkciuloj estis la parlamenta parolisto, la prezidanto de la armea konsilio kaj la prezidanto de la ŝtata konsilio. La laste nomata konsilio estis la ŝtata registaro kaj estis nomumita fare de la parlamento.
En aprilo 1653 li deklaris sin "Lordo-Prezidanto" pinte de la ŝtata konsilio, en decembro de tiu jaro li malfondis la parlamenton kaj en la funkcio de „Lordo-Protektanto“ transprenis ties taskojn.
En 1660 George Monck, 1-a duko de Albemarle, malfondis la parlamenton kaj oficigis novan, por-reĝan. La 8-an de majo 1660 la parlamentaj deputitoj proklamis Karlon la 2-an, la filon de la ekzekutita Stuarta reĝo Karlo la 1-a, nova reĝo. Per tio finiĝis la respublika tempo de la "Komunumo de Anglio". Karlo la 2-a la 29-an de majo revenis el sia ekzilo al Londono kaj tranprenis la reĝan regadon. La kroniga ceremonio nur okazis la 23-an de aprilo 1661 en la katedralo Abatejo de Westminster.
Pluraj eksaj britaj kolonioj poste ankoraŭ uzis la vorton „Commonwealth“ en sia ŝtata nomo, nuntempe ankoraŭ Aŭstralio, kies plena ŝtata nomo estas („Commonwealth of Australia“, do „Aŭstralia Komunumo").
Fonta dokumento
"An Act declaring England to be a Commonwealth" (en la anglalingva vikifontaro)
3629 Lebedinskij
3629 Lebedinskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rus-soveta astrofizikisto Aleksandr Ignatjeviĉ Lebedinskij (cirile: Александр Игнатьевич Лебединский, 1913–1967).