cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fontano kun Leonoj en Zambrovo
Priskribo
La fontano havas la formon de rondo plenigita de akvo, en la centro de kiu troviĝas monumento. Sur la granita piedestalo en formo de ŝtuparoj estas metitaj tri figuroj de leonoj kun kolhararoj, ĉiu pli ol 1 metron alta. La ĝustaj grandecoj estas: longo de 100 ĝis 105 cm, larĝo 60-65 cm kaj alteco 110-114 cmundefined. Leonoj okupas sidantajn pozojn, estas subtenataj sur antaŭaj piedoj, kun vostoj kurbigitaj maldekstren. Akvo fluas el la buŝoj de la bestoj kaj el 15 ajutoj el la piedestalo, situanta 5 inter la statuoj. La figuroj estas faritaj el bronzo. La baseno kaj piedestalo de la fontano estas tegitaj per flavgriza granito. La fontano estas lumigita per diodoj ŝanĝantaj la koloron kaj intensecon de lumo. Ĉirkaŭ la fontano troviĝas parko sur la zambrova urboplaco. Unu el la leonoj rigardas la Monumenton de Januara Ribelo situanta en la sudorienta parto de la zambrova ĉefplaco.
Historio
La nuna fontano rilatas al la ekzistanta en ĉi tiu loko ekde la malfruaj 1950-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝis la fruaj 1990-aj jaroj dudeka-jarcenta fontano de kvar leonoj. Verŝajne ili estis faritaj el betono kaj en la 1980-aj jaroj nur tri leonoj restis, kaj tiam la fontano detruiĝis[1]. En 2008 La Urbodomo de Zambrów revigligis la fontanon pro tio, ke ĝi estis unu el la simboloj de Zambrovo. Ĝi estis malkaŝita la 28-an de septembro 2008. La Fontano kun Leonoj sur la zambrova urboplaco estas sentimentala loko de infanaĝo por la nunaj 30 kaj 40-jaruloj.
Garrafe de Torío
Garrafe de Torío [gaRAfe detoRIo] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco.
Fontano kun Leonoj en Zambrovo
Zambrovaj fontanoj
La fontano kun leonoj ne estas la sola fontano en Zambrovo. Aliaj situas en verdaj areoj super la laguno de Zambrovo sur la rivero Jabłonka:
Garrafe de Torío
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Abadengo de Torío, La Flecha de Torío, Fontanos de Torío, Garrafe de Torío, Manzaneda de Torío, Matueca de Torío, Palacio de Torío, Palazuelo de Torío, Pedrún de Torío (en la foto de la tabelo), Riosequino de Torío, Ruiforco de Torío, San Feliz de Torío, Valderilla de Torío, Villaverde de Abajo kaj Villaverde de Arriba.
Ĝi okupas totalan areon de 125,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 589 loĝantojn.
Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km norde de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Veksilologio
Veksilologio aŭ flagoscienco estas help-scienco de historioscienco, okupiĝanta pri flagoj, standardoj kaj similaj insignoj.
La termino estiĝis el la greka „logos“ (vorto) kaj latina „vexillum“ (veleto, eta velo), kiu signifas la unuan flagosimilan distingilon en Eŭropo, nome la standardon de romiaj legianoj. Ĝi estis enkondukita de la usona flagoscienco Whitney Smith en 1959.
En la milita historio la oficiroj portis dum bataloj diversajn bastonojn kaj sceptrojn, kiuj montris ilian rangon kaj helpis je distanco doni komandojn. Oficiroj de romaj legioj portis sur bastono skulptaĵojn de agloj, lupoj, porkoj, ursoj aŭ ĉevaloj, la egiptaj emblemojn de falko, ibiso, hundo, la asirianoj emblemojn de ĉevaloj, taŭroj, arkpafantaj reĝoj k.s. Mongoloj preferis ĉevalvostojn.
Tamen tiuj signoj estis malgrandaj, malbone videblaj je granda distanco, kaj samtempe pezaj, malfacile manipuleblaj. Tial oni komencis uzi tukojn sur bastonoj. Uzi malpezan teksaĵon estis avantaĝe ankaŭ tial, ke ĝi bone montris kiel blovas la vento, kio en batalo povas havi sian gravecon.
Esperanto-komunumo
En la 2000-aj jaroj formiĝis grupo de esperantistoj, interesiĝantaj pri veksilologio, kiuj nomis sin la Veksilologia Esperantista Tutmonda Organizo. Ekde decembro 2018 ĝi aperigas rete trimonatan gazeton Vento, kies nomo formiĝis el komencaj literoj de la organizo.
Halblech
Halblech estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostallgäu (Orienta Algovio) kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
13336 Jillpernell
13336 Jillpernell estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estis nomita en honoro de Jill Pernell, kiu mentoris finaliston de la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la First Baptist Church School, Shreveport (Luiziano).
6499 Michiko
6499 Michiko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michiko Hirasawa, edzino de la unua malkovrinto kaj mastrumantino de la observatorio de la monto Njukasa.
Rilato (filozofio)
Rilato, en filozofia lingvaĵo, estas nocio enkondukita de Aristotelo kun signifoj iom malsamaj en la verkoj Metafiziko, Topoj kaj Kategorioj: en tiu ĉi lasta (7, 8, a 33), ekzemple, li difinas “rilaton” kiel “tio, kio kondutas certamaniere kun io alia”. Laŭ Simplicio, komentisto pri Aristotelo, (Ad Cat., 61 b) “rilato” estas taksenda kiel “dispozicio al io”.
Skolastikuloj utiligis kaj pliellaboris tiun nocion pro provi laŭpove sondi la kongruecon de la dia Unueco kaj la triunueco de Dio de la kristana kredo. Ĉi-kaze la rilato mem fariĝas substanco en kiu la malsameco de rilato estas la distingo de la tri personoj en la unika naturo: Sankta Tomaso de Akvino defendas la absolutan realon de la tiu rilato (Summa Th., 1°, q 13, a 7). Ankaŭ Duns Skoto tion faras profitante, tamen, de la koncepto de rilato kiel “dispozicio al io”. Vilhelmo el Okam, male, rifuzas la realon de tiuj rilatoj en Dio ĉar ili pliigus la entojn al la senfino (obeante en tio al sia fama “razilo de Okam”). Multaj modernaj filozofoj kaj teologoj de la kristana medio sekvas la skolastikulan interpretadon. Tiu doktrino de la rilatoj inter la personoj de Kristana Triunuo estas filozofia spekulativado, ne instruo de la kristanaj eklezioj kiuj anoncas la Triunuon kiel revenaciitan datenon.
Modernajn tempojn diversaj filozofoj provis esplori kaj difini la “rilaton” per diversaj juĝoj pri ĝia naturo. Locke, ekzemple, konsideras la rilatojn “kompleksaj ideoj”. Wolff ( Logica, § 856) difinis la rilaton “kio ne koncernas iun aĵon se ne kompare kun alia”....
Memdefendo de la Respubliko Pollando
Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej (mallonge Samoobrona aŭ Samoobrona RP, en Esperanto Memdefendo de la Respubliko Pollando) estas politika partio en Pollando. Ĝiaj kontraŭuloj ofte nomas ĝin popolisma. Laŭ ekonomika politiko ĝi estas maldekstra, sed laŭ socia politiko ĝi plejparte defendas katolikismajn-konservativismajn valorojn.
La partio en 1992 fondiĝis laŭ instigo de la sekva partia prezidanto Andrzej Lepper kaj asertas reprezenti la interesojn de la pollandaj kamparanoj. Laŭ eksterlanda politiko ĝi kritike kaj tendence kontraŭe rilatas al la internaciaj aliancoj NATO kaj Eŭropa Unio kaj al la membreco de Pollando en ili. Laŭ enlanda politiko la partio akre distanciĝas de ĉiuj liberalismaj movadoj kaj laŭ propraj asertoj sekvas "trian vojon" inter kapitalismo kaj komunismo, kiu tamen praktike ofte montriĝas ĝenerala malkonsento je ĉiaj politikaj proponoj kaj pasintece (plej)parte reduktiĝis al glorigo de la partia prezidanto Andrzej Lepper.
La partio pasintece ofte apogiĝis je eksterparlamentaj, parte kontraŭleĝaj kampanjoj. Plurfoje organiziĝis blokadoj de ŝoseoj por malebligi la transportadon de agrikulturaj produktoj el aliaj partoj de la Eŭropa Unio al Pollando. En la pola parlamento Sejmo la partianoj postulas pli altajn ŝtatajn subvenciojn por la pollandaj agrikulturistoj kaj konscie ligas tiujn postulojn al la centre administrata ekonomia sistemo de la realsocialisma Pola Popola Respubliko en la epoko inter 1945 kaj 1989.
Dum la 1990-aj jaroj la partio estis relative sensignifa, sed komence de la 2000-aj jaroj, kiam pliproksimiĝis la aliĝo de Pollando al la Eŭropa Unio (la 1-an de majo 2004), ĝi akiris impresan popularecon. En la naciaj parlamentaj balotoj de 2001 la partio akiris 10,2 % de la voĉoj kaj iĝis membro de la registara koalicio sub la gvido de la dekstra-flanka politika partio Juro kaj Justeco (PiS). Kvar jarojn poste, ĝi eĉ kolektis 11,41 % de la voĉoj.
En la naciaj parlamentaj balotoj de oktobro 2007, en kiuj ankaŭ la eksa ĉefministro Leszek Miller (antaŭe ano de la Alianco de Demokrata Maldekstrularo) kandidatis nome de la partio Samoobrona antrat, ĝi malpopulariĝis ĝis nur 1,53 % de la voĉoj kaj sekve ne rajtis sendi deputitojn en la nacian parlamenton. Planita balota alianco kun la nacie konservativa "Ligo de Polaj Familioj" (Liga Polskich Rodzin, LPR) ne realiĝis pro fortaj partiprogramaj malinterkonsentoj.
Totemo kaj tabuo
Totemo kaj tabuo: Similaĵoj inter la mensaj vivoj de sovaĝuloj kaj de neŭrotikuloj, aŭ Totemo kaj tabuo: Kelkaj puntoj de interkonsento inter la mensaj vivoj de sovaĝuloj kaj de neŭrotikuloj, (en germana: Totem und Tabu: Einige Übereinstimmungen im Seelenleben der Wilden und der Neurotiker) estas libro de 1913 de Sigmund Freud, nome fondinto de psikoanalizo, en kiu la aŭtoro aplikas sian laboron al la kampoj de arkeologio, antropologio kaj al la studo de religio. Ĝi estas kolekto de kvar eseoj inspiritaj de la verkaro de Wilhelm Wundt kaj Carl Jung kiuj unue estis publikigitaj en la gazeto "Imago" (1912–13): nome "Hororo de incesto", "Tabuo kaj emocia ambigveco", "Animismo, magio kaj ĉiopoveco de la pensaro", kaj "La reveno de totemismo en la infaneco".
Kvankam Totemo kaj tabuo estis konsiderita unu el la klasikaĵoj de antropologio, komparebla al la verkoj de Edward Burnett Tylor nome Primitive Culture (1871) kaj de Sir James George Frazer nome The Golden Bough (1890), la freud-a verko estas nuntempe konsiderata disprestiĝa fare de antropologoj. La kultura antropologio Alfred L. Kroeber estis frua kritikanto de Totemo kaj tabuo, kaj publikigis kritikon de la verko jam en 1920. Kelkaj aŭtoroj tamen vidis pozitivan valoron en la verko.
"Hororo de incesto" temas pri priincestaj tabuoj adoptitaj de socioj kiuj kredas en totemismo. En "Tabuo kaj emocia ambigveco," Freud konsideras la rilaton de tabuoj al totemismo; li uzas siajn konceptojn projekcio kaj ambigveco, disvolvigitaj dum sia laboro kun neŭrozaj pacientoj en Vieno, por studi la rilaton inter tabuo kaj totemismo. En "Animismo, magio kaj ĉiopoveco de la pensaro" Freud ekzamenas la animisman kaj narcisisman fazojn asociaajn kun primitiva kompreno de la universo kaj frua disvolvigo de libido.
En "La reveno de totemismo en la infaneco" Freud kombinas unu el plej spekulativaj teorioj de Charles Darwin nome pri la aranĝoj de fruaj homaj socioj (unusola alfa-masklo ĉirkaŭita de haremo de inoj, simila al la aranĝo de gorilaroj) kun la teorio de la rita buĉado fare de William Robertson Smith por konkludi, ke la originoj de totemismo kuŝas sur singulara okazaĵo, kiam bando de prahistoriaj homedoj forpelitaj el la alfa-maskla grupo revenis por mortigi sian patron, kiun ili kaj timis kaj respekts. Tiukadre, Freud metis la komencon de la Edipa komplekso en la originoj de la homa socio, kaj postulis, ke ĉia religio estis fakte etendon kaj kolektivan formon de kulpo kaj de ambigveco por trakti pri la mortigo de la patra figuro (kion li vidis kiel la vera Prapeko).
Odessa
La nomo Odessa signifas
plurajn lokojn en Usono:
en Kanado:
pliaj
NGC 214
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Paŭlo Kinizsi
Pál (Paŭlo) Kinizsi [kiniĵi], laŭ hungare kutima sinsekvo Kinizsi Pál estis hungara militestro.
Oni konjektas, ke Paŭlo Kinizsi naskiĝis en 1431? Li mortis la 24-an de novembro 1494 en Smederevo.
Biografio
Nomo de Paŭlo Kinzsi aperis unuafoje en 1467, tiam li estis departementestro. Li estis fidelulo de Matiaso la 1-a. Kinizsi ricevis fortikaĵojn de la reĝo, en 1472 Nagyvázsony-on, en 1480 Somló-n. En 1479 li partoprenis en batalo, kie la turkoj malvenkis. La sekva venko okazis en 1482 en Smederovo. Post morto de reĝo Matiaso li ne apogis Johanon Korvin kaj en 1492 li venkis armeon de Matiaso. Post 2 jaroj li denove batalis kontraŭ la turkoj en Serbio kaj Bulgario, fine li mortis dum sieĝo de Smederevo.
Legendo pri Kinizsi
Kinizsi laboris en la muelejo, kiam alvenis reĝo Matiaso la 1-a (Hungario). La reĝo soifis kaj petis akvon. Kinizsi metis la glason sur muelŝtonon - (ĉar ne estis pleto) - kaj per unu brako transdonis ĝin. Matiaso admiris kaj diris: Tia forta homo devas esti soldato en mia armeo. Fakte li famiĝis ankaŭ en la batalejo, kiel armeestro.
Knyk
Knyk (Knik) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1472. Ekde la 30-a de aprilo 1976 ĝis la 23-a de novembro 1990 la municipo estis komune kun sia parto Rozňák konsisto de urbo Havlíčkův Brod.
Partoj de municipo
Al Knyk apartenas ankaŭ baza setlejunuo Pelestrov proksime de Rozňák sur ŝoseo I/38 kaj Český Dvůr (kiu havas memstaran katastran teritorion) apud ŝoseo II/344.
M17 (lingvo)
M17 estas krelingvo iniciatita de Viktor Medrano la 20an de aprilo de 2006. Ĝi imitas aŭstralian indiĝenan lingvon.
Kateĉuo
La kateĉuo (catechu) estas planta ekstraktaĵo uzata por farbado, tanado.
Priskribo
La kateĉuo estas ekstraktebla el pluraj plantoj, sed la plej grava fonto estas la kateĉuakacio (Acacia catechu) kaj Acacia suma, ambaŭ indiĝenaj en Hindio. Oni konas la akacio-ekstraktaĵojn kiel nigra kateĥuo. Oni povas fari similajn materialojn el la folioj de indonezia Uncaria gambir kaj Untaria acida; oni nomas tiujn en la drogerio blanka kateĥuo, en la komerco kiel gambiro aŭ japantero. Ilia gusto estas dolĉeta; oni uzas ilin en la kuracado kiel sangumad-haltigan medikamenton. Ili entenas ĉefe kateĥu-tanacidon kaj kateĥinon aŭ kateĥu-acidon.
Oni nomas ankaŭ kateĥuo tiun ekstraktaĵon, kiun oni elgajnas el areka-nukso (alinome betelnukso), el frukta grajno de sudorienta palmo Areca catechu. Oni uzas ties alkaloidon, la t.n. arekolinon por senvermigo de bestoj.
Kastelo de Nagydorog
La Kastelo de Nagydorog (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Széchenyi [sEĉEnji]) estas nuntempa lernejo de Nagydorog en Hungario.
Historio
La familio Széchenyi akiris la bienojn en Nagydorog en 1777. La progresema familio konstruis tie kastelon, akvoturon, muelejon, farejon pri alkoholoj, sed la ĝustaj konstrujaroj estas nebulaj. Ĉirkaŭ la jarcentŝanĝoj inter la 19-a kaj 20-a la kastelo estis trakonstruita. Tamen multe opinias, ke la kastelo konstruiĝis en 1891. Post la 2-a mondmilito en 1946 la ŝtato forprenis la kastelon (la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj). En la sekva jaro jam 450 lernantoj lernis en la kastelo. Ekde 2003 ankaŭ infanĝardeno funkcias en la kastelo, sed la lernejo havas apude ankaŭ novan lernejodomon en la najbareco. En 2004 la lernejo prenis la nomon Széchényi Sándor, samtempe oni metis memortabulon pri Széchenyi Sándor sur la muron.
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo situas sola en granda parko laŭ la ĉefvojo inter 2 preĝejoj. Pro la trakonstruoj la kastelo ne estas deklarita historia monumento. Interne la ĉambroj spegulas la kutimajn lernoĉambrojn.
Provinco Sofio
La Sofia provinco (Софийска област; vidu la artikolon oblasto) - situas en la okcidenta centro de Bulgario, kaj je tri flankoj - norde, oriente kaj sude - ĉirkaŭas la urbon Sofio, kiu mem estas sendependa administra unuo; tamen la bulgaria ĉefurbo estas la administra centro de la provinco. La provinco havas loĝantaron de ĉirkaŭ 255,000 homoj, kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 22 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo CO (do "so").
Verdo
Verdo estas la komplementa koloro de ruĝo. El la videbla spektro, tiu koloro rilatas al ondolongoj inter 500 nm kaj 565 nm. Verdan farbon oni ekhavas miksante flavon kaj bluon.
En diversaj kolormodeloj oni reprezentas la verdan koloron jene:
- RVB: R = 0,0; V = 1,0; B = 0,0 ;
En naturo, verdon en folioj, herbo kaj aliaj planteroj kreas klorofilo.
Sinonimo de "verda" estas smeralda, rilatante al la gemo smeraldo.
En la lingvo Esperanto la vorto "verdo" kiel ĉiuj nomoj de koloroj estas A-karaktera radiko.
En Esperantismo
En la simbolaro de la Okcidenta civilizo kaj ankaŭ de la tutmonda lingvo Esperanto, verdo estas koloro de espero, kaj tial atribuita ankaŭ al la lingvo kaj al ĝia ĉefa simbolo, la kvinpinta verda stelo, kaj baldaŭ al la flago. Zamenhof mem agnoskis la verdon kiel plej simbolan koloron, per sia "Preĝo sub la verda standardo", deklamita unuafoje en Bulonjo-ĉe-Maro en 1905.
La rekomendo de Louis de Beaufront aperigi verdan stelon sur la kovrilo de ĉiu esperanto-libro tiel populariĝis, ke la papero mem por tiuj kovriloj estis ofte (pale) verda, ekzemple la fama libroserio sub la respondeco de D-ro Zamenhof ĉe Hachette.
Antonomazie "verdulo" fariĝis sinonimo de esperantisto, kun milde ironia nuanco, kaj "verda" sinonimo de esperantista (pli ol Esperanta). Kiel tia ĝi eĉ fariĝis pseŭdonimoj: Georgo Verda (fajna humuristo Izrael Lejzeroviĉ), Verda Majo.
En Esperantio, verdo simbiozas kun blanko. Tiel, same kiel la usona flago inspiris la du ĉefajn partiojn (demokratoj blue, respublikanoj ruĝe), en la Senato de la Esperanta Civito la du ĉefaj grupoj estas la Verda (ne nur ekologiisma) kaj la Blanka (efektive "inspirita de kristanaj valoroj").
Aliaj simbolaĵoj
La ekapero de ekologiismaj movadoj ĝeneraligis alian signifon por tiu koloro, kiu tamen ĝuste pro sia kromatismo eĉ altiris esperantistojn al tiuj novaj movadoj.
En antaŭaj tempoj kaj laŭ diversaj landoj, verda estis la koloro:
9497 Dwingeloo
9497 Dwingeloo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Verdo
Aliaj simbolaĵoj
Verdo apartenas al la Tutafrikaj koloroj kaj la Tutarabaj koloroj.
Nuancoj de verdo
Kvankam la himboj ne posedas vorton por la blua koloro, ili scipovas facile distingi nunacojn de la verda koloro kiuj al aliaj popoloj estas ne tiom facile distingeblaj.
9497 Dwingeloo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Radioteleskopo de Dwingeloo, radioteleskopo kun parabolo de 25 metroj de diametro en la nederlanda vilaĝo Dwingeloo (komunumo Westerveld), kiu kontribuis al esploroj pri la hidrogena linio ĉe 21 cm en nia galaksio. La ĉefaj malkovroj per tiu instrumento estas la brako ĉe 3 kpc kaj la fenomeno de rapidegaj nuboj.
Mandelbaŭma efiko
La Mandelbaŭma efiko estas la tendenco enfokusigi al proksimaj celoj dum malbonaj vidkondiĉoj. J. Mandelbaŭm studis kaj nomis tiun efikon en 1960.
Ĉar malpuraj fenestroj grandigas la efikon, tiel, ke ŝoforoj aŭ pilotoj povus pretervidi obstaklon, ĝi estas grava argumento por teni fenestrojn puraj.
Diskuto
Dum malbonaj vidkondiĉoj, ekzemple dum nebula aŭ pluva nokto, la okuloj emas malstreĉiĝi kaj fokusi je sia plej ŝatata distanco, Tiu distanco korespondas kutime al iom malpli ol unu metro, sed grandaj diferencoj konstateblas. Objektoj pli proksimaj al la okuloj pligrandigas la efikon alproksimigante la fokuson.
Oni montris, ke la Mandelbaŭma efiko ne estas refrakta eraro, kia oni komprenas ĝin kutime: ne temas pri struktura eco de la okuloj, sed la efiko estiĝas pro normala perceptoŝanĝo en la cerbo. Konata en aviado kiel spaca malorientiĝo, ĝi efikas al iuj forte, al iuj malforte kaj tute ne al aliaj.
Plobsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Doubs (komunumo)
Doubs estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la samnoma departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĉarikar
Ĉarikar (perse kaj paŝtoe چاريكار) estas urbo en la nordoriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Parvan respektive Parŭan. Laŭ takso en la jaro 2006 Ĉarikar havis proksimume 46,600 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 22,424). Plimulto el ili estas taĝikoj.
Ĉarikar situas proksimume 70 kilometrojn norde de la urbo Kabulo, voje al la provinco Panĝŝir kie la ebenaĵo Ŝamali renkontas la flankajn partojn de la montaro Hindukuŝo. La urbo situas metrojn super la marnivelo. La urbanoj estas konataj pro sia produktado de argilaĵoj kaj de altkvalitaj vinberoj.
Aborta rimo
Aborta Rimo estas rimiĝantaj radikoj kun diversaj finaĵoj (kor-a / for-e, send-u / fend-o), kiajn komence uzis en la Esperanta poezio la rusaj esperantistoj sub influo de sia gepatra lingvo. Sed dum en la rusa estas la finaĵoj preskaŭ englutataj, Esperanto ilin klare elparolas kaj tial tiu rimkutimo estas por Esperanto maltaŭga.
Parnasa Gvidlibro klarigas:
Bedaŭrinde, influate de la rusa poezio, kie la postakcentaj vokaloj estas ofte pli-malpli konfuze prononcataj, Zamenhof en siaj tradukoj allasis je la fino de du versoj vortoparojn kiel nia - akademio (FK 309) aŭ vundo - profunda (Rabistoj 112) ktp., ĉe kiuj la malsameco de la fina vokalo mortigas la komenciĝantan kunsonoron: tial tiajn misrimojn oni nomas abortaj. Liaj rusaj disĉiploj iris pluen, kaj uzis eĉ parojn, kiuj finiĝas per malsamaj konsonantoj, aŭ eĉ en kiuj unu vorto finiĝas per vokalo kaj la dua per konsonanto (ekz-e profanas - malsanon ĉe Miĥalski, A 299, aŭ bluzeto - karnon - peton - varman ĉe Ljubin, A 245). Tiaj finaĵoj ne estas rimoj, kaj zorga poeto devas ilin eviti.
Sed „nun alvenas mi al la plej forta“,
al rimo, kiun nomas mi aborta.
Kaj kiun uzas ĉefe niaj rusoj.
Ĝi sonas, kiel dum kantad‘ la tusoj.
En ĝi ja rimas la radikoj, nude,
sed la finaĵoj jam diverĝas krude.
Jen kontraŭ kio ĉiam mi ribelis.
Ĉu ĝi ne ŝiras al vi en orelojn?
Nek kunsonor‘, nek oreltikla ĉarmo:
ĝi estas tute superflua garno
de l‘ versoj. Ĉu do tial rompi kapon,
al la oreloj tiel malĝentile?
Tute ne rimi estus pli facile,
kaj pli utile. Estas ja pli kara
la senrimeco, ol ĉi rimo knara!''
27328 Pohlonski
27328 Pohlonski estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Emily Parker Pohlonski, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Novi High School de Novi (Miĉigano, Usono).
Géza Ekecs
Géza Ekecs [ekeĉ], hungare Ekecs Géza estis hungardevena ĵurnalisto.
Cristur-Crișeni
Cristur-Crișeni [kistur-kriŝenj] (hungare: Szilágyfőkeresztúr) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Jibou. Administre ĝi apartenas al la komunumo Crișeni.
Géza Ekecs
Géza Ekecs naskiĝis la 24-an de marto 1927 en Budapeŝto, li mortis la en Munkeno.
Cristur-Crișeni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 611 loĝantojn (hungaroj); en 1992 624 (rumanoj, 88 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szilágyfőkeresztúr apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy).
Granda Sigelo de Francio
The Granda Sigelo de Francio (en franca Grand Sceau de la République française) estas la oficiala sigelo de la Franca Respubliko.
Priskribo
La reverso portas la vortojn "AU NOM DU PEUPLE FRANÇAIS" ("je la nomo de la franca popolo") ĉirkaŭata de kverkokrono (simbolo de konstanteco) kaj laŭro (simbolo de gloro) kunligiĝas kun tritiko kaj vinberoj (agrikulturo kaj riĉo), kun la nacia moto "LIBERTÉ, ÉGALITÉ, FRATERNITÉ".
Bibliografio
Agulhon, Maurice. Marianne into Battle: Republican Imagery and Symbolism in France 1789-1880. Cambridge: Cambridge University Press, 1981.
Bourgin (Georges), Introduction à l’état sommaire des versements faits aux archives nationales par les ministères et les administrations qui en dépendent (série BB Justice), t. IV, lxxxxiii pages, Paris, Didier, 1947.
Durand-Barthez (Pascal), Histoire des structures du Ministère de la Justice, 1789-1945, Paris, Presses universitaires de France, 1973, 92 p. : 35-36.
Durand-Barthez (Pascal), "Qu’est-ce que le Sceau de France", Histoire pour tous, n° 22, February 1962.
Hunt, Lynn. Politics, Culture, and Class in the French Revolution. Berkeley: University of California Press, 1984.
Monnerie (Michel), "Sceller avec le grand Sceau de l’État. Mode d’emploi", Histoire de la Justice, 7, 1994, p. 199-207.
Nave (Guilhem), ''Les textes constitutionnels de 1791 à 1995. Analyse technique des documents,'' Unpublished report, October 1996, 27 p.
Popkin, Jeremy D. A Short History of the French Revolution. Boston: Prentice Hall, 2010.
Rouvier (Louis), Les Sceaux de la Grande Chancellerie de France de 458 à nos jours, Marseille, imprimerie de la société du Petit Marseillais, 1935, 94 p. : 83-84. [About the great and the little seals of the third Republic].
Rouvier (Louis), La Chancellerie et les Sceaŭ de France, Marseille, Imprimerie marseillaise-Moullot, 1950, 181 p. : p. 87-89.
Yvorel (Jean-Jacques), " 'Déritualisation' et désacralisation de l’audience du sceau (XVIIIe-XIXe siècles)", Le sanglot judiciaire, la désacralisation de la justice, VIIIe-XXe siècles, Séminaire de Royaumont sous la direction de Frédéric Chauvaud, Créaphis, 1999, p. 209-224.
19129 Loos
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra arkitekturistoj Adolf Loos (1870–1933), unu el la pioniroj de la arkitektura funkciismo en Eŭropo. Influita de la racia arkitekturo de la Skolo de Ĉikago, li forĵetis la secesian stilon. La radikala stilo de Loos influis arkitekturistojn en Germanio, Aŭstrio kaj Bohemio.
Strzelce Krajeńskie
Strzelce Krajeńskie (: Friedeberg) estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Strzelce Krajeńskie en distrikto Strzelce-Drezdenko.
Ernst Mielck
Ernst Leopold Christian Mielck (naskiĝinta la 24-an de oktobro 1877 en Viborg - mortinta la 22-an de oktobro 1899 en Locarno) estis finna komponisto kaj pianisto.
Mielck naskiĝis en Viborg. Li komencis pianolecionojn je la aĝo de dek jaroj kun Albert Tietze; en 1891 li estis sendita al Berlinon, kie li studis kun, inter alie, Robert Radecke kaj Max Bruch. Mielck revenis al Finnlandon en 1896. Tri jaroj poste, li mortis pro tuberkulozo en Svislando, ĵus antaŭ lia 22-a naskiĝtago.
Estas biografio pri Mielck verkita de John Rosas kaj eldonita en 1952 nome de Ernst Mielck.
Malmultenombro
La malmultenombro estas gramatika nombro en iuj lingvoj por malmultaj objektoj de sama speco kaj kvazaŭ konsistigas "malgrandan pluralon". Simile kiel pluralo, ĝi kontraste al singularo (unu objekto) aŭ dualo (ekzakte du objektoj) ne signas klare difinitan kvanton, sed estas por iuj, kvankam laŭ la difino ne grandaj, kvantoj.
Ĝi troveblas ekzemple en la iraka araba lingvo aŭ en la hopia lingvo de Norda Ameriko.
Grammatical number
Chełm
La urbo situas 24 km de la limo kun Ukrainio kaj 50 km de la limo kun Belorusio, apud bordo de Uherka, maldekstra alfluanto de rivero Bug.
La komunumo ricevis la urban rajton en 1233, ĝi apartenis ekde 1377 al Pollando, ekde 1795 al la Aŭstra Imperio, fine akiris ĝin la Rusa Imperio (1815). En 1939 duono de la loĝantoj estis judoj. Dum la dua mondmilito, tie funkciis du germanaj kaptitejoj, en kiuj mortis ĉirkaŭ 90.000 homoj. La plimulto de la lokaj judoj pereis en ili de la germanaj nazioj. Oni elkriis en Chełm la novan Polan Respublikon la 22-an de julio 1944.
Antaŭ la holokaŭsto tiu ĉi urbeto servis kiel simbolo de "malsaĝula urbeto" en la popola humura literaturo de la judoj.
La urbo estas fervoja kaj komerca centro. Gravas la minerala-minado, lignoprilaboro, mueleja industrio, biero-, cement- kaj maŝinproduktado.
Unaŭo
Unaŭo aŭ dufingra pigrulo estas mamulo de la neotropisa genro Choloepus, al kiu alpartenas kelkaj modernaj kaj ankaŭ jam malaperintaj pigruloj. Malsimile al la pigruloj de la genro Bradipo, kies antaŭaj manoj posedas tri fingrojn, la dufingraj pigruloj posedas en la antaŭaj manoj nur du fingrojn. Ili estas folivoroj.
Malgraŭ evidentaj similecoj je ilia aspekto kaj vivmaniero troveblaj en la du genroj, unaŭoj kaj bradipoj ne estas tre proksimaj parencoj. Bradipoj apartenas al la familio Bradipodedoj kaj parenciĝas al la familio Megateriedoj. Unaŭoj apartenas al la familio Megaloniĥedoj. Plej verŝajne la du branĉoj alvenis al sia arba vivmaniero sendepende kaj evoluis de malsamaj grupoj de teraj pigruloj. La deveno de bradipoj estas neklara, sed unaŭoj devenis de iuj karibiaj anoj de subfamilio Megaloniĥenoj.
Priskribo
Kiel evidentas de la alternativa nomo, unaŭo havas nur du fingrojn sur antaŭaj manoj, kvankam la malantaŭaj konservas ĉiujn tri, kiel ĉe aliaj vivantaj aŭ formortintaj pigruloj. Ili estas iom pli grandaj ol bradipoj, longas inter 58 kaj 70 centimetrojn kaj pezas 4-8 kilogramojn. Aliaj diferencoj estas iom pli longa muzelo, pli dika felo kaj tuta manko de iu ajn vosto.
Absolutan plejparton de sia vivo unaŭoj pendas de la arbaj branĉoj. Ili estas noktuloj, kvankam ili estas tiom malaktivaj, ke tio preskaŭ ne gravas. Ilia metabolismo estas tiom malrapida, ke la korpa temperaturo de unaŭoj varias kun temperaturo de medio. Ankaŭ muskoloj estas malgrandaj kaj malfortaj. Unu el diferencoj inter ili kaj bradipoj estas maniero de grimpo: kiam unaŭoj grimpas malsupren, ili moviĝas kap-antaŭe, dum bradipoj - pug-antaŭe.
Periodo de gravedeco de unaŭinoj daŭras inter 6 monatoj ĝis unu jaro depende de specio kaj subspecio. Ili naskas plej ofte nur unu idon, pendante de la arbo. Idoj naskiĝas jam kun ungegoj kaj tuj klingas al la felo de patrino. Ili ne pli bezonas lakton post unu monato de aĝo, sed plej ofte ne estas pretaj al tute memstara vivo dum kelkaj pluaj monatoj. Inoj estas sekse fekundaj en la aĝo de 3 jaroj, iĉoj - en ĉ. 4-5 jaroj.
Plejparto de unaŭa dieto konsistas je folioj, sed ili estas oportunisme ĉiovoraj, manĝante fruktojn, nuksojn, berojn, arban ŝelon, kaj, se oportuno okazas, ankaŭ ovojn, malgrandajn birdojn kaj ronĝulojn. Ili havas grandajn, multĉambrajn stomakojn, kie fermentiĝas granda kvanto de planta materio. Digesto de unaŭoj estas enorme malrapida kaj ofte daŭras tutan monaton. Ekskretado ankaŭ estas malrapida kaj malofta. En certaj periodoj urino kaj fekaĵoj povas konsisti ĝis 30% de tuta maso de la animalo (ĉ. 6 kilogramoj). Ili havas nediferencitajn, ĉiam kreskantajn dentojn, kiuj preskaŭ ne similas al dentoj de aliaj mamuloj. La plej centraj dentoj estas similaj al kaninoj kaj nomiĝas "kaninoformaj". Ili estas apartigitaj de aliaj vangodento-similaj dentoj ("molaroformoj") per diastemo. Entute oni rigardas diferenciĝon de unaŭaj dentoj nesufiĉa por apartigi ilin je veraj dentaj tipoj, kaj rigardas unaŭojn homodontoj. Ilia denta formulo estas \frac{4}{5}
Morteratsch-Glaĉero
Morteratsch-Glaĉero (prononcu Morteraĉ, romanĉe Glatscher dal Morteratsch, germane Morteratschgletscher estas valglaĉero en Engadino sur la teritorio de la komunumo Pontresino, Grizonaj Alpoj, Svislando. Ĝi havas longecon de 7 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj kovras kun ĉiuj tributglaĉeroj areon de 16,4 km².
Priskribo
Morteratsch-Glaĉero havas sian originon inter la pintoj de Piz Bernina, Crast' Agüzza, Piz Argient, Piz Zupò kaj Bellavista. De Piz Argient ĝis la frunto de la glaĉerlango en Morteratsch-Valo estas proksimume 7 km. La alttecdiferenco estas preskaŭ 2000 m. Kune kun la ĉefa tributglaĉero Pers-Glaĉero, kiu alfluas de Piz Palü kaj alfluas al Moteratsch-Glaĉero sube de la roka Isla Persa (»perdita insulo«), ĝi kovras areon de 16,4 km². Oni taksas la volumenon de la glaĉero je proksimume 1,2 km³ da glacio. El Morteratsch-Glaĉero fontas la rivero Inn, ĉefalfluanto de Danubo, kiu alfluas la Nigran Maron.
Morteraĉ-Glaĉero estas laŭ volumeno la plej granda glaĉero en la orientaj Alpoj, laŭ longeco la tria post la aŭstraj glaĉeroj Pasterze kaj Gepatschferner. Ĝi estas tipa valglaĉero kun tre klare formita glaĉerlango.
Historio
De la komenco de la glaĉermezurado 1878 ĝis 1998 Morteratsch-Glaĉero ĉiujare averaĝe retiriĝis je 17,2 metroj. Nur dum 4 jaroj la glaĉero kreskis malmultajn metrojn en tiu tuta tempo. Ĉar grandaj glaĉeroj nur malrapide reagas al nur dumtempaj klimatoŝanĝoj, oni ne povas klarigi tiujn kreskojn per pli grandaj precipitaĵkvantoj en la nutra regiono. Inter la jaroj 1999 kaj 2003 la malkresko akceliĝis konsiderinde. En la jaro 2003 la retiriĝo atingis la rekordon de 76,5 m. En la sekva jaro 2004 la glaĉero ankoraŭ foje kreskis je 10,3 por poste denove retiriĝi ĉiu-jare inter 20 kaj 30 metrojn. Pro la enormaj ankoraŭ ne plantokovritaj flankaj morenoj dekstre kaj maldekstre oni povas imagi, kiom gigantaj la glacimasoj devis esti ankoraŭ en la 19-a jarcento dum la kulmino de la Eta Glaciepoko.
Psikedela ĵazo
Psikedela ĵazo (laŭ la angla acid Jazz) estas muzikstilo, kiu unuigas en si elementojn el elektronika muziko, soŭlo, funko kaj ĵazo. Per tio ekestis kombinaĵo el multaj modernaj dancmuzikaj formoj ekde regeo ĝis hiphopo kaj haŭzo, kiu samtempe citis soŭlon, funkon kaj ĵazon.
Historio
La terminon „acid jazz“ inventis en 1988 la diskludistoj Gilles Peterson kaj Eddie Piller. Kun „acid“-tekno-muziko aŭ „acid“-haŭzo tamen principe ne havas ion komunan: Pli ĝuste onidire Peterson kaj Piller kaprice elektis la nomon, kiam ili primokis la tiaman supron de „acid“-haŭzo. „Acid“ estas multsignifa vorto en la angla. Ĉefa signifo estas acida aŭ acido, sed ankaŭ estas kaŝnomo por LSD. Paralele al la traduko de la vorto „acid rock“ en psikedela roko laŭ Bertilo Wennergren estas rekomendinda la traduko psikedela ĵazo.
Laŭ taksado de Rough Guide Jazz temas pli multe pri aperaĵo de la merkato ol pri kohera muzikstilo. Kompareble kun la revivigo de tradicia ĵazo ankaŭ ĉi tiu revivigo estis iniciita per la ludado de malnovaj diskoj – ĉefe el la kampo de soŭlĵazo kaj de ĵazfunko – kaj ne per koncerta muziko. Je tio diskeldonejoj kiel MPS atingis novan rangon.
Aparte en Britujo ekestis en la rondoj de psikedela ĵazo ankaŭ ekestis koncertoj de klasikaj ĵazmuzikistoj kiel ekzemple de Steve Williamson. La plej multaj muzikistoj, kiuj iam koncertis psikedelan ĵazon, sentis la limojn de la ĝenro kaj relative baldaŭ rezignis ĝin.
Fama muzikisto de psikedela ĵazo estas la bando Jamiroquai.
Maurizio De Jorio
Maurizio De Jorio estas muzikisto de ĝenroj Italo-disko kaj Eŭrobato. Ĝi aktivas ekde mezaj 1980-aj jaroj.
Ajbak
Ajbak (perse kaj paŝtoe آيبك, aktuale ankaŭ nomata Samangan kiel la provinco) estas urbo en la nordo de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Samangan. Laŭ takso en la jaro 2006 Ajbak havis proksimume 24,000 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 4,938).
Ekzoskeleto
Ekzoskeleto aŭ ektoskeleto (el greka ἔξω, éksō "ekstera" kaj σκελετός, skeletos "skeleto" ) estas la ekstera skeleto kiu eltenas kaj protektas korpon de animalo, kontraste al interna skeleto (endoskeleto) de, ekzemple, homo. En populara uzado, kelkaj el plej grandaj tipoj de ekzoskeletoj (ektoskeletoj) estas konataj kiel "ŝeloj" aŭ "konkoj". Ekzemploj de ekzoskeletaj (ektoskeletoj) animaloj estas insektoj kiaj lokustoj kaj blatoj, kaj krustuloj kiaj kraboj kaj omaroj. La konkoj de variaj grupoj de konkaj moluskoj, kiaj tiuj de helikoj, pektenoj, skafopodoj, ĥitonoj kaj naŭtiloj, estas ankaŭ ekzoskeletoj (ektoskeletoj).
Mineraligitaj ekzoskeletoj (ektoskeletoj) unuafoje aperis en la fosilia registro antaŭ ĉirkaŭ 550 mj, kaj ties evoluo estis konsiderata de kelkaj kiel ludinta gravan rolon en la sekva animala eksplodapero de Kambrio.
Kelkaj animaloj, kiaj la testudoj, havas kaj endoskeleton kaj ekzoskeleton (ektoskeleton).
Artefaritaj ekzoskeletoj (ektoskeletoj)
Homoj dum longa tempo uzis kirasojn kiel artefarita ekzoskeleto por protekto, antaŭ ĉio dum bataloj. Nuntempe ankaŭ estas ekzoskeletmaŝinoj (ektoskeletmaŝinoj) uzataj por medicinaj kaj industriaj celoj. Homaj ekzoskeletoj jam aperis en sciencfikciaj rakontoj, sed intertempe ekzistas veraj prototipoj.
Ortezo (ortopedia protezo) estas limigita medicina formo de ekzoskeleto (ektoskeleto), kiu estas alfiksita sur korpomembro aŭ sur la torso, por subteni la funkciadon aŭ formon de la membro aŭ spino.
Mjeŝko la 3-a (Pollando)
Li estis la kvara kaj dua survivanta filo de la Duko Bolesław la 3-a Wrymouth de Pollando, kun sia dua edzino Salomea, filino de la germana grafo Henrikio de Berg-Schelklingen.
Li havis konfliktojn kun Ladislao la 2-a en tri fazoj: nome dum 1140–1141, en 1145 kaj en 1146. Ĉio aranĝiĝis en 1148. En 1157 okazis invado fare de Frederiko Barbarossa. En 1166 Mjeŝko kaj liaj fratoj entreprenis krucmiliton ĝis 1168. En 1172 okazis alia konflikto kun Silezio. Mjeŝko iĝis Grand-Duko de Pollando, kun interrompoj, el 1173 ĝis sia morto, tamen el 1179 li estis en ekzilo en Bohemio.
NGC 215
NGC 215 (aliaj indikoj — PGC 2451, ESO 150-19, AM 0038-562) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hamelin-Golfo
Hamelin-Golfo estas golfo kaj loko je la sudokcidenta marbordo de Okcidenta Aŭstralio inter Kabo Leeuwin kaj Kabo Naturaliste. Ĝi estas nomita laŭ la franca esploristo Jacques Félix Emmanuel Hamelin kiu ŝipvituris tra la areo en proksimume 1801. Ĝi troviĝas sude de Kabo Freycinet. Norden, la strando kondukas al Boranup kaj pli fore al enfluejo de Margaret-Rivero, dum suden ĝi kondukas al Kabo Leeuwin. La plej apuda urbeto estas Karridale ĉe Margaret-Rivero al vojo por Augusta.
Ĝi ankaŭ estis setlejo kaj haveno en Okcidenta Aŭstralio je la marbordo de Kresto Leeuwin-Naturaliste kiu estis establata por servi al lignosegejaj agadoj de M.C. Davies. Unu el la ligno-fervojoj de Davies etendiĝis al Piero Hamelin-Golfo, kiu estis konstruata en 1882 kaj pligrandigata en 1898. Nur kelkaj fostoj de la origina piero postrestas surloke.
Hofstetten (Supra Bavario)
Hofstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, mezvoje inter la rivero Lech kaj la lago Ammersee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Hofsteteen apartenas al komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Pürgen, al kiu krome apartenas la neurbaj komunumoj Pürgen kaj Schwifting.
Triumfa kolono
Triumfa kolono aŭ kolono de venko estas monumento en formo de kolono, kiu estis starigita por memorigi pri venko en milito aŭ batalo.
Ĉefa karakterizaĵo de triumfa kolono estas kolono staranta sur postamento (soklo), kutime kronita de simbolo de venko, kiel ekzemple la helena diino Nikeo, la romia diino Viktorio aŭ anĝelo de paco.
En kelkaj landoj oni trovas ankaŭ naciajn alegoriojn sur triumfaj kolonoj, ekzemple en Germanio la alegorion de Germanujo, Germania, aŭ aglon, kiel germana blazona besto.
En pli vasta senco triumfaj kolonoj ampleksas ankaŭ honorajn kolonojn kun statuoj de famaj militestroj.
Řež
Řež estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Husinec situanta en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-oriento. Ĝi situas en meandro de Vultavo sur ĝia dekstra bordo, proksimume 12 km norde de Prago. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 319 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Řež situas en katastra teritorio Husinec u Řeže kun areo 2,97 km².
Bukareŝto
Bukareŝto (București ) estas la ĉefurbo de Rumanio.
Řež
Historio
Domaro Řež estas unuafoje indikita en dokumento de reĝo Vratislav la 1-a el la jaro 1088.
Buttrio
Buttrio estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Manzano, Pavia di Udine, Pradamano kaj Premariacco.
Bukareŝto
Kun 1,921,753 loĝantoj laŭ la censo de 2002 kaj kun areo de ĝi estas la plej granda urbo de la lando, kaj ĝia industria kaj komerca centro. Kun siaj antaŭurboj ĝi havas 2,3 – 2,4 milionojn da loĝantoj.
Laŭ la stato de en Bukareŝto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Bukareŝto situas je 26,1° de orienta longitudo kaj 44,4° de norda latitudo. Ĝia tempo estas du horojn antaŭ UTC, somere tri. Ĝi situas en 50-kilometra distanco de la rivero Danubo, trafluas ĝin la rivero Dâmbovița. Ĝi estas ĉirkaŭata de distrikto Ilfov.
Historio
Laŭ duba legendo paŝtisto Bucur fondis la urbon. La unua dokumenta mencio de Bukareŝto okazis en la jaro 1459. En 1465 princo Radu cel Frumos havis tie rezidejon. En 1559 kortego kaj impona preĝejo konstruiĝis. En 1659 Gheorge Ghica igis ĝin ĉefurbo (de Valaĥio). En 1661 la unua pavimita strato konstruiĝis, en 1694 altlernejo fondiĝis. Nur en 1861 ĝi iĝis ĉefurbo de Rumanio, formita el la unuiĝo de Valaĥio kaj Moldavio. En 1812 pakto okazis inter turkoj kaj rusoj. En 1847 pro incendio unu triono de la urbo cindriĝis. En 1869 stacidomo, en 1872 tramo, en 1912 flughaveno ekfunkciis. En 1916 la germanoj okupis la urbon. Dum la 2-a mondmilito fronto ne estis en la ĉefurbo. En 1977 tertremo okazis, La unua Radio Libera Eŭropo helpis en komunikado de la travivantoj. En 1989 revolucio okazis kun pafadoj.
Klimato
Bukareŝto havas kontinentan klimaton. Jare pluvas po 595mm (en ĉiuj monatoj pluvas, vintre foje neĝas). La temperaturo estas somere 23 °C, vintre proksimume ĉe frostopunkto.
Dolná Streda
Dolná Streda, hungare Alsószerdahely estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Vág-Szerdahely.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Váh, inter la rivero kaj aŭtoŝoseo. Sereď troviĝas nur 3 km-ojn for.
Famuloj
En la vilaĝo (tiam nomata Vág-Szerdahely) naskiĝis hungara bestkuracisto József Marek.
Maurycy Orgelbrand
Maurycy Orgelbrand (naskiĝis en 1826 en Varsovio, mortis la 4-an de decembro 1904 samloke) – pola librovendisto kaj eldonisto, filo de neriĉa juda komercisto, pli juna frato de Samuel Orgelbrand. Junaĝe finis Varsovian Raben-Lerenjon, sed konvertiĝis al katolikismo.
Vivo
Ricevinte prunte en aprilo 1853 de sia frato Samuel 4500 rublojn li funkciigis en Vilno librovendejon kune kun deponejo de muzikaĵoj. Post redono de la duono de prenita ŝuldo iĝis ĝia proprietulo. Tuj post la malfermo Władysław Syrokomla priskribis ĝin en ŝerca verso Librovendejo. Tie ankaŭ vendis paperon, pentraĵojn, eĉ pianojn kaj pianetojn. Samtempe funkciigis prunteprenejon de polaj libroj kaj fremdlingvaj (ĉefe francaj), disvolvis ankaŭ abonon de revuoj.
Unu el pli gravaj entreprenoj de Maurycy Orgelbrand en lia unua agadperiodo, en Vilno, estis eldono de Słownik języka polskiego... do podręcznego użytku (Vortaro de la pola lingvo... por helpa uzo). Pri ĝi eklaboris jam en 1854, kun spertula partopreno i.a. de Bronisław Trentowski. Eldonita duparte en 1861.
Antaŭ novembra ribelo kontraŭ la Rusa Imperio en 1863 li alveturigis polajn librojn, eldonatajn en Kongresa Pollando kaj aliaj landoj, kiuj estis trovitaj dum kontrolo en lia librovendejo en 1864, sed ankaŭ militarajn regularojn kun mapoj por la ribelaj regopovoj.
Sosnowiec
Sosnowiec (legu: sosnovjec, antaŭa nomo: Sosnowice; ; ; Sosnowitz) estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Urbo kun rajtoj de distrikto.
Iom pri la urbo
Malfacile estus, al nia urbo, rivali kun historio kaj antikvaĵoj de Vroclavo aŭ Krakovo, tamen sendube estas en Sosnowiec lokoj specifaj kaj vidindaj. Por ni, sosnowiec’anoj, ili signifas multon, ĉar ili estas nia pasinteco kaj historio, historio de de niaj avoj kaj praavoj.
Vidindaj perloj de arkitekturo altiras atenton ne nur de la turistoj, sed ankaŭ de la artfakuloj. Silezia Centro de la Kultura Heredaĵo rekonis palacojn el Sosnowiec kiel plej belaj rezidejoj en la regiono en turnopunkto de la du jarcentoj 19a kaj 20a. Ni instigas al pli proksima ekkono de nia urbo.
Sendube unu el plej interesaj kaj plej belaj lokoj, kiujn valoras viziti en Sosnowiec estas 19-jarcenta palaco de Henriko Dietel (legu: Ditel). Aktuala palaco havas novbarokan stilon. Aktualaj posedantoj gvidas kompleksan restaŭradon danke al kio la objekto revenas al sia splendora aspekto.
Vizitkarto de la urbo estas restaŭrita Ĉefa Fervoja Stacidomo, kies ekeston rezultis tracea plano kiel nodo de la varsovia-viena fervojo. Ĝi estis konstruita en 1859 jaro en novklasika stilo kun etaj adaptigoj kaj modelita laŭ pli frue realigita projekto de domego de la Viena Stacidomo en Varsovio.
Interesaj estas sortoj de la plej antikva vidindaĵo en la urbo, la Kastelo en Sosnowiec-Sielec. Unuaj mencioj pri la konstruaĵo devenas de la 1403 jaro (aŭ eĉ pli frue el la 14a jc). Jam tiam en loko de aktuala kastelo ekzistis Mezepoka fortikaĵo. Bedaŭrinde, ĝis aktualaj tempoj principe konserviĝis neniuj restaĵoj.
Krom vidindaj laikaj objektoj ekzistas en la urbo interesaj sakraj antikvaĵoj. Inter ili specialan atenton meritas la Katedrala Preĝejo al Ĉielpreno de la Plej Sankta Maria Virgulino kaj la Ortodoksa Preĝejo. La katedralo estis konstruita dum la jaroj 1893 – 1906 en novromanika stilo. Interne de la preĝejo troviĝas freskoj, eksponantaj scenojn el pola historio, pentritaj de krakovaj eminentaj artistoj kiel Włodzimierz Tetmajer kaj Henryk Uziembło (legu: uziembŭo). Włodzimierz Tetmajer estas aŭtoro de multaj polikromioj ornamantaj polajn antikvaĵojn i.a. La Katedralon sur Vavelo, preĝejon en Wieliczka (legu: Vjeliĉka), en Kalisz (legu: Kaliŝ) ĉu en Kalwaria Zebrzydowska (legu: Kalvarja Zebĵidovska). La urbo Sosnowiec de multaj jaroj finance patronas restaŭradon de la pentraĵoj, kiuj laŭgrade reakiras originan brilon.