cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allan Sandage
Karienro
Allan Sandage komencis labori ĉe la Observatorio de la Monto Palomar. En 1958 li publikigis unuan bonan takson de la konstanto de Hubble, reviziante la valoron trovita de Hubble, 250 km/s/Mpc, en 75 km/s/Mpc, tio, kiu estas proksima de la valoro hodiaŭ agnoskita. Pli malfrue, li fariĝis defendanto de ankoraŭ pli malgranda valoro, ĉirkaŭ 50 km/s/Mpc, kongrua kun aĝo de Hubble de ĉirkaŭ 20 miliardoj da jaroj. En tiu epoko, multaj, inter kiuj Sandage, opiniis, ke la kosmologia konstanto estus nula ; en tiu kazo, malforta konstanto de Hubble estis necesa por ke la aĝo de la Universo, (male al la aĝo de Hubble) estu almenaǔ tiel granda kiel tiu, de la plej manlnovaj objektoj, kiujn ĝi entenas, tie estas ĉirkaŭ 14 miliardoj da jaroj.
Grek-katolika preĝejo Naskiĝo de Maria (Sárospatak)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Allan Sandage
Karienro
Allan Sandage faris fotometriajn studojn pri la kaj kalkulis, ke ties aĝoj estas almenaǔ 20 miliardoj da jaroj. Tio konduki lin al pripenso, ke la universo ne nur simple ekspansius, sed ekspansius kaj kunstreĉus sur periodo de ĉirkaŭ 80 miliardoj da jaroj. La nunaj taksojn pri la aĝo de la Universo estas proksimume de 14 miliardoj da jaroj. En la kadro de siaj studoj pri la formiĝo de la galaksioj en la frua universo li kun-verkis la artikolon nun konata kie "ELS" laŭ ties aŭtoroj : Olin J. Eggen, Donald Lynden-Bell kaj Allan Sandage : unua priskribo de la kolapso de pra-galaksia nubo da gaso en nia Lakta Vojo.
En sia artiko de 1961, "La Kapabo de la Teleskopo de 200 Coloj por Diskrimini Inter Selektitaj Modeloj de la Mondo", li sugestis, ke la estonteco de la observa kosmologio estos esploro pri du parametroj : la konstanto de Hubble H0 kaj la parametro de malakcelo q0. Tiu artikolo influis la observan kosmologion dum almenaŭ tri jardekoj, specifiante la observajn testojn, kiuj povos esti faritaj per granda teleskopo. Li ankaŭ publikigis du atlasojn de galaksioj en 1961 kaj 1981 bazitaj sur la vico de Hubble.
En 1962, Sandage studis la eblecon por observi senpere la tempan varion de la ruĝenŝoviĝo de ekstergalaksiaj fontoj. Tiu analizo fariĝis konata kiel "Testo Sandage–Loebn".
Honoroj
Li ricevis multenombrajn sciencajn premiojn kaj estis membro de la Reĝa Societo de Londono. La asteroido 9963 Sandage estis nomita en lia honoro.
Safario
Safario ((/səˈfɑːri/; el la svahila nomo safari, signifante vojaĝo) estas turisma vojaĝo kun aventuraj trajtoj por rigardi naturajn pejzaĝojn kaj faŭnon en sia natura medio, kaj por la sperto de restado, kutime tranokto kaj dum kelkaj tagoj, en sovaĝaj lokoj.
Eĉ hodiaŭ, safaraj ekskursoj estas akceptitaj en la naturrezervejoj de Afriko, sed la armiloj kaj ĉasado estas plejparte anstataŭigitaj per fotiloj. la koncepto de safara turneo estis kopiita al multaj lokoj en la mondo al enspeziga kaj populara turisma industrio, ofertante en multaj landoj surkampajn ekskursojn sur nepavimitaj vojoj de dezertoj, montoj, naturrezervejoj kaj naciaj parkoj, uzante ajnagrundajn aŭtomobilojn kaj kamionetojn. Ankaŭ ĵipa safario estas ofertita, plejparte en la dezertaj lokoj.
Safaraj parkoj estis starigitaj en diversaj lokoj tra la mondo, kiuj estas kiel miniaturo de afrika naturrezervejo. Safaria parko estas speco de pligrandigita bestoĝardeno kun minimumo de kaĝoj kaj bariloj, kie oni povas travojaĝi la sovaĝajn bestojn en medio, kiu simulas kiel eble plej multe ilian naturan medion.
Fenetila tiocianato
Fenetila tiocianato estas organika komponaĵo kies formulo estas C6H5-CH2-CH2-S-C≡N apartenanta al la familio aŭ funkcia grupo de la tiocianatoj kaj rezultanta el interagado de la tiocianata acido kaj fenetila alkoholo. Ĝi estas uzata en la preparado de farmaciaĵoj kaj organikaj sintezoj. En agrikulturo tiocianatoj uzatas kiel insekticidoj kaj en medicino en la fabrikado de farmaciaĵoj. Fenetila estero de la tiocianata acido estas senkolora brulema likvaĵo kun malagrabla odoro kaj estas preskaŭ nesolvebla en akvo sed estas solvebla en etanolo kaj duetila etero. Tiocianato de fenetilo estas alte toksa substanco.
József Gyuricza
József Gyuricza [jOĵef djurica], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyuricza József estis hungara skermisto (rapiristo, sabristo), trifoja olimpiano, mondĉampiono, trejnisto, oficiro.
József Gyuricza naskiĝis la en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Gyuricza maturiĝis en la loka gimnazio en 1952, poste li studis 2 jarojn en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato, dum li skermis en pluraj sportkluboj inter 1949–1966. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1956, Somera Olimpiko 1960 kaj Somera Olimpiko 1964 kun bronza medalo teame, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje (1955, 1957). Li estis same la unua dufoje en universiadoj (1961, 1963). Li estis hungara ĉampiono individue en 1962. Li forlasis la aktivan sporton en 1966, poste li estis trejnisto ĝis 1985. Intertempe li akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1968, post du jaroj ankaŭ trejnistan diplomon. Li estis ankaŭ profesia oficiro, sed li laboris ĉiam en sporta tereno. Li emeritiĝis en 1979 kiel subkolonelo.
Li edziĝis en 1959. Li ricevis 3 premiojn inter 1960-1996.
Ekdeiokoleacoj
La ekdeiokoleacoj (Ecdeiocoleaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 3 speciojn,. Ĝia tipa genro estas ekdeiokoleo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (10 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Cornelis Dopper
Cornelis DOPPER (Stadskanaal, 7-a de februaro 1870 – Amsterdamo, 18-a de septembro 1939) estis nederlanda komponisto kaj dirigento.
Vivo
Dopper estis filo de simplaj, malriĉaj gepatroj; la patro Lucas Dopper estis kapitano de enlanda ŝipo kaj havis gastejon, la patrino estis Grietje Swarts. Ili mortis dum la juneco de Dopper; li poste loĝis ĉe lia fratino, Grietje Dopper, kaj ŝia edzo, Johannes Bernardus Kolkman. La bofrato Kolkman estis komponisto kaj muzika instruisto, ĉe kiu Dopper lernis muzikteorion kaj komponadon. Dopper iris al Leipzig por studi en la konservatorio pro sugesto de Kolkman. Li iĝis la dua dirigento de la Reĝa Koncertdoma Orkestro en 1908, per ordono de Willem Mengelberg. Li finis labori en 1931.
Kariero
La muziko stilo de Dopper estis naciisma kaj ĉefe konservema kun fortaj germanaj influoj. Li ankaŭ preferis nederlandajn temojn en sia muziko, kiel Rembrandt kaj Amsterdamo. Li estis tre populara ĝis la 1930-aj jaroj, sed de la Unua Mondmilito provis la avangarda artista elito, kiu malamis lian tradician moralon, marĝenigi lin. Incidento okazis la 24-an de novembro 1918, kiam Matthijs Vermeulen, muzikkritikisto kaj malpopulara komponisto, vokis "Vivu Sousa!", dirante, ke Vermeulen preferus la marŝojn de John Philip Sousa, laŭ li malbonajn, al la muziko de Dopper. Tamen oni kredis, ke li diris "Vivu Troelstra!", la malsukcesa revolucia gvidanto, kaŭzante tumulton. Vermeulen estis elpelita, sed malrapide Dopper iĝis malpopulara, speciale inter la muzika avangardo. Ekskluzive de unu populara koncerto en novembro 1940 dum la germana okupado, oni ne jam ludas lian muzikon post lia pro-aĝa emeritiĝo.
Dopper ankaŭ instruis multajn komponistojn kaj muzikistojn dum sia vivo.
Lia nomo estas sur balkona kornico en la ĉefĉambro de la Concertgebouw.
Klaus-Dieter Fichtner
Klaus-Dieter FICHTNER (naskiĝinta la en Bad Kösen) estas germana instruisto kaj regionhistoriisto.
Vivo
Fichtner vizitis ekde 1936 la bazlernejon en Bad Kösen, ekde 1940 la Superan realisman gimnazion en Naumburg (Saale) kaj ekde 1946 Landesschule Pforta. Kiel eksterulo de ĉe Pforta (extraneus portensis) li finis la lernejon en 1948. En 1949 Fichtner li treniĝis instruisto ĉe Kastelo Beichlingen por iĝi nova lernigisto (Neulehrer). Inter 1950 kaj 1971 Fichtner deĵoris ĉe la Unueclernejo Bad Kösen kaj finis ekde 1954 tri jarojn daŭrantan trejniĝon pri la instruo de la rusa lingvo. La Universitato Marteno Lutero de Halle-Wittenberg invitis lin je eksterorda scienca helpposteno. Je doktoriĝnivelo A li titole honoritis Dr. paed. en 1970. Poste li esploris ĉe la Akademio pri pedagogiaj sciencoj de GDR en la Instituto pri instruadmaterialoj kaj instruejkonstruado (je Dresdeno).
Fichtner instruistis inter 1971 kaj 1991 en Vajmaro; ekde 1979 li estris ĉe la Instituto pri pedagogpluklerigo. En 1994 li kunfondis la muzeon pri la Batalo de Jena–Auerstedt en Hassenhausen (Bad Kösen). Inter 1994 kaj 2019 li estis arkivisto de la ekslernanta societo Pförtner-Bund. Kiel emerita faklernejdocento kaj studirektoro li organizis ekde 2007 rondgvidadojn en Bad Kösen, sur Rudelsburg kaj sur la klostra grundo de Pforta-lernejo. Li malkovris la forgesitajn pacŝtonojn en Bad Kösen (el la tempo de la germana unuigo fare de Prusio) kaj rekonatigis ilin ekde 2001 post 130 jaroj. Dum multaj jaroj li vizitis la membrokunvenojn de la Societo pri koorporacistudenta historiesplorado. Fichtner estas kunedzina, havas unu filinon, unu nepon kaj du pranepojn.
Regiona historio
Ekde 1979 kaj aparte post Turniĝo Fichtner publikigis por la Vajmara instituo pri instruista pluklerigo, por "Kurstadt-Kurier" (oficiala urbogazeto), "Naumburger Tagblatt", "Mitteldeutsche Zeitung" kaj la jarlibro "Saale-Unstrut-Jahrbuch". La 174 eseoj/artikoloj temigas Bad Kösen kaj ties kuracbanumadon, salejon, Saale-ponton, laboristan konsilion, Romanikan domon. Krome temoj estadas Saale -rivero kaj flosigado, Rudelsburg kaj Leona monumento, Preĝejo Sankta Laŭrenco (Saaleck), la mezepokaj veturejoj al Frankonio, la naumburg-a kvartalo Freiroda, Crölpa-Löbschütz, Lanitz-Hassel-Tal kun Spielberg kaj Naumburg-urbo mem.
Fichter raportas pri Karlo Vilhelmo Ferdinando (Brunsvigo-Wolfenbüttel), Hassenhausen kaj la Jena-Auerbach-batalo, pri Johann Gottfried Borlach, la vajmara ordenanino Jenny von Gerstenbergk, Theo Malade, Oskar Hossfeld, Hans Fischerkoesen kaj Therese Berbig (la edzino de Max Berbig). La plejmulto de la artikoloj estas tamen pri Schulpforte kaj relegeblas en la gimnazia gazeto.
Flagelariacoj
La flagelariacoj (Flagellariaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas ununuran genron (flagelario) kaj 4 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (10 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Eriokaŭlacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (10 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
34511 Aleenasaji
34511 Aleenasaji estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Aleena Sara Saji, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri biomedicinaj kaj sanaj sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Lernejo Shree Cutchi Leva Patel Samaj de Najrobio (Kenjo).
Tour de France 2022
La Tour de France 2022 estas la 109-a Tour de France (Rondiro de Francio'').
Priekuļi
- latve, germane Freudenberg - estas loĝloko kaj ĉirkaŭa administra paroĥo de Latvio. Ĝi apartenas al la Distrikto Cēsis, en la nordo de la lando. La distrikta ĉefurbo Cēsis situas proksimume 7 kilometrojn distance. Laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
En Priekuļi en 1993 okazis la 29-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj.
Ernő Kolczonay
Ernő Kolczonay [kolconai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolczonay Ernő estis hungara skermisto (spadisto, rapiristo), olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.
Plácido
Intrigo
En malgranda provinceca urbo, grupo de bigotinoj karitatemaj organizas kristnaskan kampanjon laŭ moto "Sidigu malriĉulon ĉe via tablo". Tiucele oni serĉis patronadon de marko de kaseroloj kaj partoprenon de duaranga grupo de artistoj. La ĉeforganizanto de la eventoj (parado, aŭkcio, radielsendo ktp) estas Quintanilla (José Luis López Vázquez), kiu dungis por la okazo Plácido (Cassen), laboristo kiu estas devigita kunlabori per la trirada kamioneto kiun li ĵus aĉetis sed eĉ ne ekpagis. La kirlo de la eventoj malhelpas ke Plácido ĝustatempe pagu la unuan kvoton de la aĉeto. Ekde tiam li baraktas cele al la solvo de sia problemo, dum li estas trenita pro neatenditaj hazardoj: ĉefe almozulo suferas koratakon dum la vespermanĝo, kaj oni devas forporti lin hejmen, sed tie oni malkovras, ke li vivas needziĝinta kun almozulino kaj oni decidas improvizi geedzigon por eviti, ke la morto ne venu dumpeke.
Ernő Kolczonay
Biografio
Ernő Kolczonay maturiĝis en 1973, dum li estis naĝisto ekde 1964, pli poste li skermis inter 1969–1995. En universiado li akiris po unu ormedalojn individue, respektive teame en 1979. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1980, Somera Olimpiko 1988 kaj Somera Olimpiko 1992 kun 2 arĝentaj medaloj (en 1984 li venkis individue inter la bojkotantoj), krome en mondĉampionumo en 1978 li estis la unua. Same en 1978 li akiris trejnistan diplomon, baldaŭ li estis trejnisto. En 1991 li establis la unuan privatan hungaran skermolernejon. Li edziĝis en 1975, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1979 kaj 1981. Li ricevis 2 premiojn en 1992 kaj 2014 (la lastan postmorte). Li frue mortis pro hepatomalsano.
Partido de Burgos
La Partido Judicial de Burgos, estas administracia dividaĵo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio, formata per 135 municipoj.
La ĉefurbo de la Partido estas Burgoso, kiel sugestas la nomo de la "partido".
Grandparte tiu ĉi partido judicial enhavas teritorion kaj loĝlokojn de tri komarkoj, nome Páramos (norde), Odra-Pisuerga (okcidente) kaj Alfoz de Burgos (centre de la provinco).
La Partido Judicial de Burgos estis kreita origine en 1834, formata per 161 loĝlokoj kiuj koincidas kun ties 151 municipoj, kun 36 631 loĝantoj.
Antaŭ 1858 oni nuligis 45 municipojn, tiel ke restis 106 municipoj kun 63 856 loĝantoj, el kiuj korespondas 26 086 al ĉefurboj de partido.
En la 21-a jarcento estas 108 municipoj, distribuitaj inter kvin komarkoj jene: Alfoz de Burgos kun 51, Odra-Pisuerga kun 45, Páramos kun 7, Arlanza kun 4 kqj Demanda kun 1.
Ĉar en tiu partido judicial estas la provinca ĉefurbo Burgoso kun pli ol 170 000 loĝantoj, dum la dua kaj tria urboj de la provinco estas Miranda de Ebro kaj Aranda de Duero kun respektive nur iom pli ol 30 000 loĝantoj, kaj nur 17 urbetoj havas pli ol mil loĝantoj, la Partido Judicial de Burgos estas sendube la plej loĝata en la provinco. Fakte ĝi havas preskaŭ la duonon de municipoj (135 el 371) kaj multe pli ol duonon de la tuta loĝantaro (nome preskaŭ 200 000 el 346 355, en 1998).
La aktualaj municipoj estas la jenaj: {| class="wikitable" | ! Nomo ! Areo en ha ! Nombro de submunicipoj
Le Bourg-d'Oisans
Le Bourg-d'Oisans estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bourcats.
Ligo de finneco
La Finna Alianco estis fondita de la verkisto Johannes Linnankoski en 1906. La fondodato estis intence elektita por aludi al la 100-a naskiĝdata reveno de Johan Vilhelm Snellman tri tagojn poste, eminenta nacia finna filozofo kaj ŝtatisto. La celo estis kaj daŭre estas veki kaj plifortigi la senton de nacia identeco, propagandi la finnan kulturon kaj finnan paroladon. Signifa celo tial kompreneble estas kulturi la finnan lingvon.
Unu el la plej ampleksaj manifestiĝoj de la agadoj de la ligo estis la amasa finnlingvigo de familiaj nomoj en 1906-07. Tio estis ripetita en 1935-36 kun la rezulto de pli ol 200 000 homoj ŝanĝantaj siajn familiajn nomojn en la finnan. La asocio ludis rimarkindan rolon en la finna kulturvivo. Ĝi disponigis la iniciatojn kiuj kaŭzis la kreadon de la Fonduso por la Antaŭenigo de Finna Literaturo (Suomen kulturirahasto), de organizaĵo por unuigi la finnojn eksterlande (Suomi-Seura), kaj de la Finna Familioplana Asocio (Väestöliitto).
La prezidanto de la ligo en 1930-32 estis Urho Kekkonen, la prezidanto de Finnlando en 1956-81.
Krome la asocio faras esploradon, eldonas librojn, vendas finnajn flagojn faritajn en Finnlando, faras prelegojn kaj okupiĝas pri aliaj agadoj en sia celo plifortigi la finnan identecon.
Saulaine
Saulaine - latve, antaŭe Kaucminde, antaŭ tio germane Kauzmünde - estas vilaĝo de Latvio. Ĝi apartenas al la administra paroĥo Rundāle kaj ekde 2021 al novkreita distrikto Bauska, antaŭe al samnoma distrikto Rundāle. Laŭ la stato de en la komunumo vivis. Saulaine situas proksimume 4 kilometrojn okcidente de la urbo Bauska, kaj nur 10 kilometrojn norde de la limo al Litovio. En la loĝloko situas la eksa historia kavalira bieno Kauzmünde kun vasta parko, iam impone palaco de loka kavalira familio de germanaj baltoj, sed post la dua mondmilito daŭre duonruino. Ĝia sorto ne tiom feliĉas kiom la baroka kastelo Rundāle ok kilometrojn pli okcidente, kiu estas modele renovigita kaj sendube la plej konata kastelo aŭ palaco en la teritorio de nuna Latvio.
En Saulaine en 1965 okazis la 7-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj, kaj en en 1987 ankaŭ la 24-aj.
El embrujo de Shanghai
El embrujo de Shanghai (Ŝanhaja sorĉo) estas hispana filmo de 2002 reĝisorita de Fernando Trueba. Ĝi estas bazita sur la samnoma romano El embrujo de Shanghai de Juan Marsé.
Intrigo
En Barcelono post la Hispana Enlanda Milito, aperoj kaj malaperoj de gerilanoj kaj ekzilitoj en suda Francio (Tuluzo) kaj iliaj rakontoj pri aventuroj iom buntigas la grizan etoson de la plej malfacila epoko de la postmilito. Tiukadre rakonto de aventuro de unu el tiuj mitaj herooj, veturanta al Ŝanghajo por plenumi riskan mision inter murdistoj, eks-nazioj, belulinoj kaj sinistraj noktokluboj, lumigas la mornan vivon de du geadoleskuloj, nome Daniel (Fernando Tielve) kaj Susana (Aida Folch), ĝis la realo vekas ilin el tia sorĉo.
Komentoj
La akso de la filmo estas kontrasto inter la enua reala vivo de la du geadoleskuloj (kaprica knabino kaj timida pentristo), siavice ligitaj respektive al ŝia patrino kaj al lia maljuna revoluciulo, kontraŭ la kineca rakonto de la ekzilito pri la supozata aventuro de la patro de Susana. La scenoj de la rakonto (blankanigraj) estas parodiaj de la holivudaj filmoj, sed ankaŭ mildigilo de la trista vivo de la ĉefroluloj. Kvankam la agado okazas en Ĉinio, la rakonto estas filmita en madridaj scenejoj, fakte parodiante la holivudajn filmojn kun agado supozeble en ekzotaj landoj aŭ inter ekzotaj popoloj, sed evidente tute falsigitaj.
La filmo ricevis tri Goja-premiojn kaj tri pliajn nomumojn.
Auguste Herbin
Auguste HERBIN (La 29-an de aprilo 1882 – la 31-an de januaro 1960) estis franca pentristo de moderna arto. Li estas plej bone konata pro sia kubismaj kaj abstraktaj pentraĵoj konsistantaj el kolorriĉaj geometriaj figuroj. Li kunfondis la grupojn Abstraction-Création kaj Salon des Réalités Nouvelles kiuj disvastigis ne-figuran abstraktan arton.
Kariero
La dekomenca influo de Impresionismo kaj de Postimpresionismo videbla en pentraĵoj kiujn li sendis al la "Salon des Indépendants" en 1906 grade malfermiĝis al aliĝo al Faŭvismo, kaj li elspoziciis en la "Salon d'Automne" en 1907. Li ekeksperimentis per Kubismo post sia translokiĝo en 1909 al la studioj de Bateau-Lavoir [baTO laVŬAr], kie li renkontiĝis kun Pablo Picasso, Georges Braque, Otto Freundlich kaj Juan Gris; li estis kuraĝigita ankaŭ per sia amikeco kun la artokolektisto kaj kritikisto Wilhelm Uhde. Lia verkaro estis ekspoziciita en la sama ĉambro kun tiu de Jean Metzinger, Albert Gleizes kaj Fernand Léger en la "Salon des Indépendants" de 1910, kaj en 1912 li partoprenis en la influa ekzposicio Section d'Or.
En 1914, je la eksplodo de la Unua Mondmilito, li estis sendevigita el militservo pro sia malalteco sed devis labori en fabriko de aviadiloj apud Parizo.
Post produkti siajn unuajn abstraktajn pentraĵojn en 1917, Herbin altiris la atenton de Léonce Rosenberg kiu, post la Unua Mondmilito, faris lin parto de la grupo centrita al lia Galerie de l'Effort Moderne kaj ekspoziciis sian verkaron tie kelkajn fojojn en marto 1918 kaj 1921. La radikala kredo de Herbin en simplaj geometriaj formoj en pentrita ligno, kiel en Kolora lignoreliefo (1921; Parizo, Musée national d'Art moderne), defiis ne nur la statuson de la stabla pentrarto sed ankaŭ de la tradiciaj figur–fonaj rilatoj. La miskompreno kiun vekis tiuj defioj kaj rilataj meblodesegnoj, eĉ el tiuj kritikistoj plej favoraj al Kubismo, estis tiaj ke ĝis 1926 aŭ 1927 li sekvis la konsilon de Rosenberg reveni al la reprezenta stilo kaj produktis pentraĵojn en la stilo Neue Sachlichkeit (Nova Objektiveco).
Herbin mem poste lasis siajn pejzaĝojn, aĵpentraĵojn kaj ĝenrismajn scenojn de tiu periodo, kiel Kegloludistoj (1923; Parizo, Musée National d'Art Moderne), en kiuj la objektoj estis priskribitaj kiel skemaj volumoj. Pro influo de superrealismo, li iĝis pli kaj pli kritika de la raciaj formoj uzitaj de De Stijl. Post 1927 Herbin interesiĝis al mikrofotografioj de kristaloj kaj plantoj kaj komplete abandonis figurativan pentradon.
Ekde 1942, Herbin disvolvis lingvaĵon de formo kaj koloro, lian "plastikan alfabeton". Pli kaj pli, liaj pentraĵoj konsistis nur el kolorriĉaj aranĝoj de trianguloj, cirkloj kaj ortanguloj. En 1946 li estis unu el la fondintoj de la "Salon des Réalités Nouvelles", posteulo de "Abstraction-Création". Li poste estis vic-prezidanto de la grupo.
Linda Evangelista
Linda EVANGELISTA (St. Catharines, Ontario; 10a de Majo 1965) estas kanada manekeno.
Linda planis iĝi manekeno ekde kiam ŝi estis 12-jaraĝa. Ŝi estis malkovrita de manekenagento en konkurso pri junaj belulinoj Miss Niagara de 1978. Ŝi translokiĝis al Novjorko, kie ŝi estis dungita de la manekenagentejo Elite. Poste ŝi translokiĝis al Parizo por pluigi sian profesikarieron. Ŝi ankaŭ aperis en muzikaj filmetoj kun George Michael.
Maheŝtala
Maheŝtala estas urbego en subŝtato Okcidenta Bengalio en orienta Barato. Ĝi estas antaŭurbo de Kolkato kaj apartenas al ties urbaro.
Linda Evangelista
Linda Evangelista estas agnoskita, kun la manekenoj Christy Turlington, Claudia Schiffer, Cindy Crawford, Elle Macpherson kaj Naomi Campbell, kiel unu el malmultaj manekenoj kiuj ege influis en la medio de la modo fine de la 1980-aj kaj komence de la 1990-aj jaroj.
Maheŝtala
Geografio
Maheŝtala situas laŭ rivero havanta averaĝan altecon de 9 m. Subŝtata ĉefurbo Kolkato troviĝas 17, Rajpur Sonarpur 27, Ranĉio 311, tutlanda ĉefurbo Delhio 1295, Bengaluro 1546, Mumbajo 1648 kilometrojn (aere).
Demografio
La loĝantaro de Maheŝtala estis 448,317 en 2011. La origina urbeto atingis la internacian kvalifikon urbego (pli ol cent mil) en la 1990-aj jaroj.
Trafiko
Maheŝtala estas bone ligita voje kaj fervoje al Kolkato, eĉ antaŭurba fervojo funkcias. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.
Klimato
Maheŝtala situas en zono de savanoklimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La averaĝa pluvokvanto estas po 1594 mm, en ĉiuj monatoj pluvas escepte decembro. Inter junio-oktobro tre ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 22-30 °C.
Ruba
- latve per plena nomo Rubas pagasts - estas administra paroĥo de Latvio. Ĝi apartenas al la Distrikto Saldus, en la sude de la lando, rekte ĉe la limo al Litoio. Laŭ la stato de en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Centro de la paroĥo estas samnoma, pli eta loĝloko Ruba.
En Ruba en 1968 okazis la 10-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj.
Linda Evangelista
Krom manekeni, ŝi ankaŭ aktivulis por konsciigi virinojn pri la mamkancero. En 1996 ŝi ricevis modpremion VH1 pro la atingoj de sia profesia vivo. Evangelista havas stelon en la Famhalo de Toronto.
Majakacoj
La majakacoj (Mayacaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas ununuran genron (majako) kaj 6 speciojn,.
Ĵoinvileacoj
La ĵoinvileacoj (Joinvilleaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas ununuran genron (ĵoinvileo) kaj 4 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (10 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Majakacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (10 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Juĵnoukrajinsk
Juĵnoukrajinsk (Южноукраїнськ) estas urbo en Mikolajeva provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2013.
Propila izotiocianato
1-Propila izotiocianato estas organika komponaĵo kies formulo estas CH3-CH2-CH2-N=C=S apartenanta al la familio aŭ funkcia grupo de la izotiocianatoj kaj rezultanta el interagado de la izotiocianata acido kaj propanolo. Ĝi estas uzata en la preparado de farmaciaĵoj kaj organikaj sintezoj. En agrikulturo izotiocianatoj uzatas kiel insekticidoj kaj en medicino en la fabrikado de farmaciaĵoj. Propila estero de la izotiocianata acido estas senkolora brulema likvaĵo kun malagrabla odoro kaj estas preskaŭ nesolvebla en akvo sed estas solvebla en etanolo kaj duetila etero. Izotiocianato de propilo estas alte toksa substanco.
Hořice na Šumavě
Historio
Post la dua mondmilito la plimulto de loĝantoj estis ellandigita kaj en la urbeton enloĝigis ĉeĥoj el la enlando.
Trirada kamioneto
Trirada kamioneto aŭ motortriciklo por malpeza transporto estas trirada vehiklo kies antaŭa parto deriviĝas de la mekanika parto de motorciklo dum la malantaŭa parto estas ŝarĝejo kiel ĉe varvehiklo.
En la unuaj versioj la adaptado de la motorciklo limiĝis al la modifo de la malantaŭa parto anstataŭante la malantaŭan radon per durada akso. Laŭ la tempopaŝo la modifoj fokusis al la antaŭa parto de la vehiklo, kie oni anstataŭis la tipan sintenon de motorcikla ŝoforado al protektita sinteno per adoptado de budo.
La unuaj modeloj ekipiĝis per motoroj de alta cilindrenhavo, karakteraj de la produktado de la epoko, sed laŭ la tempopaŝo ili malgrandiĝis, ĝis nuntempe estas versioj de tre malalta cilindrenhavo kiujn oni rajtas ŝofori eĉ sen neceso havi kondukpermesilon. Tia okazas ĉe Ape.
Tiu vehiklo povas adopti diversajn formojn, kiel kamioneto, skatolo aŭ transporto de pasaĝeroj (konata ankaŭ kiel aŭto-rikiŝo aŭ motor-rikiŝo). Ili estas vehikloj tre rekomendindaj por urba liverado pro malalta kosto kaj facila manovreblo pro siaj malgrandaj dimensioj. Tiukadre ili sukcesis ekzemple en Italio en la unua duono de la 20-a jarcento, kiam preskaŭ ĉiu fabrikanto de motorcikloj inkludis iun tipon de triciklo en siaj proponoj. La unua sukcesa estis Moto Guzzi en 1928, per sia modelo Ercole, kaj sekvis MV Agusta, Aermacchi, Lambretta kaj Piaggio kiu fabrikis unu el plej disvastigitaj modeloj nome Ape.
Husumo
En japana arkitekturo, husumo estas movebla panelo, kiu disdividas la ĉambron. Malsimile al la ŝoĵio, la husumo estas opaka kaj ne enlasas lumon.
Priskribo
Husumo estas vertikala ortangula panelo, kiu funkcias kiel muro kaj pordo.
Tipe, husumo estas ĉ. 90 centimetrojn larĝa kaj 170–190 centimetrojn alta (same kiel tatamo) kaj 2–3 centimetrojn dika. La alto de husumo pligrandiĝis dum la malfrua 20-a jarcento, pro la plialtiĝo de la Japania populacio.
La husumo konsistas el ligna krado, kovrita per dika papero aŭ teksaĵo ambaŭflanke. La ligna rando estas nigre lakita; ronda, nigra tenilo faciligas fermadon kaj malfermadon de la husumo.
Husumo povas esti pentrita, ofte per scenoj de pejzaĝoj (montoj, arbaroj ktp) kaj bestoj, aŭ ne pentrita, kun simpla papera eksteraĵo. Nuntempe, husumo sur kiu oni industrie presis desegnaĵojn estas ankaŭ aĉetebla.
Gino Severini
Gino SEVERINI (7a de aprilo 1883 – 26a de februaro 1966) estis itala pentristo kaj grava membro de la Futurisma movado. Dum multo de sia vivo li dividis sin inter Parizo kaj Romo. Li estis asocia kun novklasikismo kaj la "reveno al ordo" en la jardeko post la Unua Mondmilito. Dum sia kariero li laboris en vario de artaj rimedoj, kiel mozaiko kaj fresko. Li montris sian verkaron en gravaj ekspozicioj, kiel la Quadriennale di Roma, kaj ricevis artajn premiojn de gravaj institucioj.
Husumo
Historio kaj etimologio
La japana vorto “fusuma” estas indiĝena japana vorto, ne ĉindevena; origine, ĝi estis literumita kiel す “kuŝoĉambro”. La husumo originis kiel apartigilo por la imperiestra dormoĉambro en la palaco.
Gino Severini
Ekvivo
En 1900 li renkontiĝis kun la pentristo Umberto Boccioni. Kune ili vizitis la studion de Giacomo Balla, kie ili estis enkondukitaj al la tekniko de Dividismo, nome pentrarto kun apudaj pli ol miksitaj koloroj kaj rompo de la pentrita surfaco en kampo de puntecigitaj punktoj kaj strioj. La ideoj de Dividismo havis grandajn influojn sur la frua verkaro de Severini kaj sur la Futurisma pentrarto el 1910 ĝis 1911.
Severini setliĝis en Parizo en novembro 1906. Tiu translokigo estis ŝlosila por li. Li diris poste, "La urboj al kiuj mi estis plej ligita estas Cortona kaj Parizi: fizike mi naskiĝis en la unua, intelektule kaj spirite en la dua." Li loĝis en Montmartre kaj dediĉis sin al pentrarto. Tie li renkontiĝis kun plej el la elstaraj artistoj de la periodo, amikiĝis kun Amedeo Modigliani kaj okupis studion apud tiuj de Raoul Dufy, Georges Braque kaj Suzanne Valadon. Li konis plej multe el la pariza avangardo, kiel Jean Metzinger, Albert Gleizes, Juan Gris, Pablo Picasso, Lugné-Poe kaj ties teatrema cirklo, nome la poetoj Guillaume Apollinaire, Paul Fort, Max Jacob, kaj la aŭtoro Jules Romains. La vendado de liaj verkoj ne havigis sufiĉon por vivelteno kaj li dependis el la malavareco de patronoj.
Futurismo
Li estis invitita de Filippo Tommaso Marinetti kaj Boccioni aliĝi al la Futurisma movado kaj estis kun-subskribinto, kun Balla, Boccioni, Carlo Carrà, kaj Luigi Russolo, de la Manifesto de la futurismaj pentristoj en februaro 1910 kaj de la Teknika manifesto de la futurisma pentrarto en aprilo samjare. Li estis grava ligilo inter artistoj de Francio kaj de Italio kaj estis en kontakto kun Kubismo antaŭ liaj futurismaj kolegoj. Post vizito al Parizo en 1911, la italaj futuristoj adoptis iaspecan kubismon, kiu havigis al ili rimedon analizi energion en pentraĵoj kaj esprimi dinamismon. Severini helpis organizi la unuan futurisman ekspozicion ekster Italio en la Galerio Bernheim-Jeune, Parizo, en februaro 1912 kaj partoprenis en postaj futurismaj montroj en Eŭropo kaj Usono. En 1913, li havis soloajn ekspoziciojn en la Marlborough Gallery, Londono, kaj Der Sturm, Berlino; dum la montro en Londono li renkontiĝis kaj amikiĝis kun la brita artisto Christopher R. W. Nevinson, kio finfine rezultis en la decido de tiu iĝi futuristo.
En sia membiografio, verkita multaj jarojn poste, li registris, ke la Futuristoj estis kontentaj pri la reago al la ekspozicio en la Galerio Bernheim-Jeune, sed ke influaj kritikistoj, kiel Apollinaire mem, ridis pri iliaj pretendoj, ilia nescio pri la ĉefaj tendencoj de la moderna arto kaj ilia provincismo. Severini poste samopiniis kun Apollinaire.
Severini estis malpli altirita al la temo de la maŝino ol liaj kolegaj futuristoj kaj ofte li elektis la formon de dancisto por esprimi futurismajn teoriojn de dinamismo en arto. Li estis partikulare ema al vivecaj urbaj scenoj, ekzemple en Dinamika Hieroglifo de Bal Tabarin (1912) kaj La bulvardo (1913). Dum la Unua Mondmilito li produktis kelkajn el la plej fajnaj futurismaj militartaĵoj, ĉefe ĉe sia Italaj lancistoj galope (1915) kaj Kirastrajno (1915).
Kristalkubismo kaj Novklasikismo
En 1916 Severini apartiĝis el Futurismo kaj pentris kelkajn verkojn en naturalisma stilo inspirita de sia intereso en la arto de la frua Renesanco. Post la Unua Mondmilito, Severini grade abandonis la futurisman stilon kaj pentris en sinteza Kristalkubisma stilo ĝis 1920. Ĉirkaŭ 1920 li estis aplikantaj teoriojn de klasika ekvilibro bazite sur la koncepto de ora proporcio al aĵpentraĵoj kaj figurartaj temoj el la tradicia commedia dell'arte. Li iĝis parto de la "reveno al ordo" en arto en la post-milita epoko. Verkoj kiel La du pulĉineloj (1922) estas ekzemploj de la turno de Severini al pli konservema, analiza tipeo de pentrado, kiu tamen sugestas metafizikajn nuancojn.
Post 1920, Severini dividis sian tempon inter Parizo kaj Romo. En 1921, li ricevis komision de George Sitwell pentri murpentraĵojn por la kastelo Montefugoni, kiun tiu estis aĉetinta en 1909; samjare, Severini publikigis Du cubisme au classicisme: Esthétique du compas et du nombre, libro kiu resumas siajn esplorojn pri matematikaj teorioj de harmonio kaj proporcio. La murpentraĵoj estis kompletigitaj en 1922.
En 1923 kaj 1925 li partoprenis en la Roma Bienalo. Li ekspoziciis en Milano kun artistoj de la itala grupo "Novecento" en 1926 kaj en 1929 kaj en ilia ekspozicio de Ĝenovo de 1929. Ekde 1928 li ekaligis elementojn de la Roma klasika pejzaĝaro en sia verkaro. En 1930 li partoprenis en la Venecia Bienalo, ekspoziciis en la Quadriennale di Roma de 1931 kaj de 1935, kaj en 1935 li ricevis la unuan premion por pentrarto, kun tuta ĉambro dediĉita al lia verkaro. Li kontribuis per verkoj al la Pariza Ekspozicio. Li esploris teknikojn de fresko kaj mozaiko kaj plenumis murpentraĵojn en variaj rimedoj en Svisio, Francio kaj Italio.
Dum tiu jardeko, li instruis al la swisa presisto Lill Tschudi, kiu estis studinta en la Grosvenor School of Modern Art.
Lasta vivo
En la 1940-aj jaroj Severini revenis al duon-abstrakta stilo. En la 1950-aj jaroj li revenis al siaj futurismaj temoj: dancistoj, lumo kaj movado. Li plenumis komisiojn por la preĝejo de Sankta-Petro en Freiburg kaj inaŭguris la mozaikon Conségna delle Chiavi ("Livero de ŝlosiloj"). Liaj mozaikoj estis montritaj en la galerio Cahiers d'Art de Parizo kaj li partoprenis en konferenco pri historio de mozaiko en Raveno. Li ricevis komisiojn por ornami la oficejon de KLM en Romo kaj de Alitalia en Parizo kaj partoprenis en la elspozicio The Futurists, Balla - Severini 1912–1918 en la Galerio Rose Fried de Novjorko. En Romo li rekonstruis sian mozaikon Pan Pan Danco, kiu estis detruita dum la milito. Estis atribuita al li la Premio Nazionale di Pittura de la Accademia di San Luca en Romo, ekspoziciita en la 9a Quadriennale di Roma kaj organizita soloa ekspozicio en la Accademia di San Luca.
Laŭlonge de sia kariero li publikigis gravajn teoriajn eseojn kaj librojn pri arto. En 1946 li publikigis membiografion, Tutta la vita di un pittore.
Severini mortis en Parizo la 26an de februaro 1966, estante 82-jaraĝa. Li estis entombigita en Cortona.
Oktobra revolucio en Portugalio 1910
La Oktobra Revolucio estis puĉo kiu okazis en Portugalio la 5-an de oktobro 1910 en kiu la portugala monarkio kiu estis reganta la regnon dum okcent jaroj estis anstataŭigita per la Portugala Respubliko.
La submetiĝo de Portugalio al britaj koloniaj interesoj, la altaj elspezoj de la portugala reĝa familio, politika kaj socia malstabileco, la murdo de la Reĝo Karlo la 1-a kaj de lia posteulo Luís Filipe, Reĝa Princo de Portugalio, en 1908, la diktatoreco de ĉefministro João Franco, kaj la ŝajna malkapablo de la registaro adaptiĝi al la moderna epoko multe kontribuis al la neevitebla procezo de la erozio de la statuso de la portugala monarkio. Aliflanke, la Respublikana Partio sin prezentis kiel la sola partio, kiu proponas planon kapablan redoni al Portugalio la prestiĝon, kiun ĝi perdis, kaj gvidi la landon antaŭen.
Post kiam militfortoj rifuzis subpremi ĝeneraligitan ribelon la 3-an kaj 4-an de oktobro 1910 en kiu ĉirkaŭ du mil soldatoj kaj maristoj partoprenis, la Unua Portugala Respubliko estis deklarita je 09:00 de la balkono de la urbodomo de Lisbono. Post la puĉo, la provizora registaro gvidita fare de Teófilo Braga gvidis la landon ĝis la Konstitucio de 1911 estis aprobita. Sekvante la establado de la Unua Portugala Respubliko, la nacia himno, flago kaj valuto de Portugalio estis ŝanĝitaj.
Dum la puĉo, 37 homoj estis mortigitaj kaj dekoj estis vunditaj. Almenaŭ 14 el la vunditoj mortis en la sekvaj tagoj.
La Codorniz
La Codorniz (La koturno) estis revuo de literatura kaj grafika humuro publikigita en Hispanio el 1941 ĝis 1978, tio estas dum la tuta frankisma epoko. Ĝi memproklamiĝis «la revista más audaz para el lector más inteligente» (la plej kuraĝa revuo por la plej inteligenta leganto), kaj poste «decana de la prensa humorística» (la plej aĝa de la humura gazetaro), kaj sendube ĝi estis unu de la plej longdaŭraj humurpublikaĵoj en Hispanio, kie ĝi servis kiel inspiro por postaj publikaĵoj kiel El Papus, Hermano Lobo kaj Por Favor.
Estis ties ĉefredaktoroj Miguel Mihura (1941-1944), Álvaro de Laiglesia (1944-1977), Manuel Summers (1977-1978) kaj Cándido (1978). En la unua epoko de pli akra frankismo, la gazeto evitis la cenzuron pere de superrealisma, nigra humuro, dum en la lasta etapo de la diktaturo ĝi kuraĝis iom defii la politikan subpremadon kio rezultis en monpunoj, avertoj kaj eĉ rektaj malpermesoj en 1973​ kaj 1975, fakte koincide kun la fino de la frankismo.
Diversaj kunlaborantoj estis Rafael Azcona, Miguel Gila kaj Antonio Mingote.
(95087) 2002 AQ89
(95087) 2002 AQ89 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra, klinita orbito proksimiĝas tiun de Marso ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,142897 astronomia unuo, tie estas 21,377 milionoj da km.
Italio en la Vintra Olimpiko 2018
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Izopodoj
Izopodoj (Isopoda) estas ordo de krustacoj, el la subklaso de malakostrakoj, ili estas dorsoventre plataj. Tiu ĉi ordo inkludas oniskojn.
Izopodoj vivas en la maro, en dolĉa akvo aŭ surtere. Ĉiuj havas rigidan, segmentitan eksteran skeleton, du parojn de antenoj, sep parojn de artikitaj membroj sur la torako kaj kvin parojn de branĉaj alpendaĵoj sur la abdomeno, kiuj estas uzitaj en spirado. Inoj kovas siajn idojn en saketo sub sia torako. Ili grandas de 0,3 mm ĝis ĉ. 50 cm.
Izopodoj havas diversajn manĝ-metodojn: kelkaj manĝas mortan aŭ kadukan planton kaj bestan materialon, aliaj manĝas paŝtante aŭ akvo-filtrante, kelkaj estas predantoj, kaj kelkaj estas internaj aŭ eksteraj parazitoj, plejparte de fiŝoj. Akvaj specioj plejparte vivas sur la marfundo aŭ fundo de dolĉakvaj korpoj de akvo, sed kelkaj taksonoj povas naĝi por mallonga distanco. Teraj formoj moviĝas ĉirkaŭe rampante kaj ŝatas malvarmetajn, humidajn lokojn. Kelkaj surteraj specioj povas ruliĝi sin en pilkoformon, kiel defenda mekanismo aŭ por konservi humidon.
Hořice (apartigilo)
Nomon Hořice havas pluraj municipoj: … kaj partoj de municipoj: … kaj monto:
Italio en la Vintra Olimpiko 2014
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Izotiocianata acido
Izotiocianata acido, hidrogena izotiocianato aŭ H-N=C=S estas kemia neorganika kombinaĵo analoga al la tiocianata acido (aŭ H-S-C≡N), sulfura kombinaĵo derivata el cianata acido kie la atomo de oksigeno estas anstataŭita de sulfuratomo. La izotiocianatoj, aŭ saloj/esteroj de izotiocianata acido, ankaŭ konataj kiel izosulfocianatoj estas tre fortaj acidoj, kaj en akva solvaĵo ili kondutas sin kiel miksaĵon da tiocianata kaj izotiocianata acidoj.
Ramsei (stacidomo)
Ramsei estas fervoja stacidomo en Lützelflüh, Svislando.
Aida Folch
Aida Benítez Folch, konata per artista nomo Aida Folch (Reus, provinco Taragono, 24a de novembro 1986), estas hispana aktorino konata pro sia ludado kiel Françoise Alcántara en la sukcesa serio de Televisión Española Cuéntame cómo pasó, kaj kiel protagonisto de la filmoj El embrujo de Shanghai kaj El artista y la modelo, de Fernando Trueba.
Kariero
Jam en lernejo ŝi interesiĝis por aktorado kaj agadis teatre. Unua oportuno alvenis en 2000, kiam ŝi estis elektita inter 3 000 knabinoj de la tuta lando kiel protagonisto en la filmo El embrujo de Shanghai, de la premiita Fernando Trueba. Ŝi estis tiam nur 14-jaraĝa kaj tuj poste Fernando León de Aranoa elektis ŝin por la same premiita filmo Los lunes al sol. ​
En 2008 ŝi denove famiĝis pro la rolo de franca virino Françoise Alcántara en la televidserio de Televisión Española Cuéntame cómo pasó. ​ Folch aliĝis al la geaktoraro de la deka sezono kaj lasis la serion fine de la 14a. ​
Riedbach (stacidomo)
Riedbach estas fervoja stacidomo en Berno, Svislando.
Italio en la Vintra Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Aida Folch
Kariero
En 2012 ŝi estis protagonista de El artista y la modelo, de Fernando Trueba, filmita tute en franca lingvo kie ŝi aktorinis kun Jean Rochefort kaj Claudia Cardinale. ​ Tiu filmo havigis al ŝi nomumon al plej bona protagonista aktorino en la Goja-premioj de 2013.
Ŝi partoprenis en 14 televidserioj kaj en 13 kurtoj.
Rafael Azcona
Rafael AZCONA Fernández (Logroño, 24a de Oktobro 1926 - Madrido, 24a de Marto 2008) estis hispana novelisto kaj scenaristo konata pro filmoj kiel El pisito, Plácido, El verdugo, La escopeta nacional, Belle époque kaj La niña de tus ojos.
Kariero
Konsiderata ofte la plej bonkvalita hispana scenaristo de la historio, li estis certe la scenaristo kiu ricevis plej grandan nombron de Premioj Goya (6) kaj de ties nomumoj (12), krom la Honoran Goya de 1998. Li ekkarieris kiel romanisto kaj ekde 1951 kunlaboris kun humurgazetoj kiel La codorniz. Pere de la adaptaĵo de sia romano El pisito, kiun reĝisoris la itala Marco Ferreri en 1959, li eniris en la etoso de kinarto, kie li restis. Liaj unuaj scenaroj, kiel El pisito, El cochecito kaj El verdugo, portretas sian epokon kaj protestas kontraŭ la tiama malriĉeco; li ĉiam kunlaboris kun reĝisoroj kiuj kunhavu tiun intereson por montri la hispanan realecon en kinarto.
Li rilatis kun verkistoj de la hispana generacio de la mezo de la jarcento, kiel Ignacio Aldecoa, Juan García Hortelano kaj Rafael Sánchez Ferlosio, kiuj certe influis sur lia maniero fari literaturon kaj kinon. El tiuj kaj el hispanaj klasikaĵoj kiel Quevedo, Valle-Inclán kaj Camilo José Cela, li formis sian rigardon al la hispana realeco. Kelkaj el liaj preferoj rilatas al mezklaso, nigra humuro, ironio, la temoj de la morto kaj la maljuneco ktp. Same li kritikas aŭ parodias tradiciajn instituciojn kiel la familio, la pastraro kaj la armeo.
Caleta de Sebo
Caleta del Sebo estas loĝloko sur la insulo La Graciosa, kiu apartenas al la aŭtonoma komunumo de Kanarioj en Hispanio. Laŭ la Nacia Instituto de Statistiko de Hispanio, en 2017 en la loĝloko vivis loĝantoj. La loko situas je la marbordo ĉe la parto sudorienta de la insulo, je 1,2 kilometroj de la insulo Lanzarote. Caleta del Sebo estas la ĉefa loĝloka kerno de La Graciosa, la plej granda insulo de la insularo Chinijo. Pro tio, Caleta del Sebo konsideratas la "fakta" ĉefurbo de La Graciosa. Malgraŭ tiu elstareco, la loĝloko kaj la tuta insulo La Graciosa, kiu ekde novembro 2018 oficiale nomatas la "oka insulo de la Kanarioj", ne estas administre sendependa, sed apartenas al la komunumo Teguise, kies plej granda parto konsistigas la nordan parton de la najbara insulo Lanzarote.
Auderville
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Audervillais.
Ĝi nun formas parton de La Hague.
Christy Turlington
Christy Nicole TURLINGTON (Oakland, Kalifornio; 2-a de Januaro 1969)​ estas usona manekeno de salvadora deveno plej konata pro la kampanjoj de parfumoj de Chanel kaj Calvin Klein el 1987. Ŝi laboris ankaŭ en kampanjoj pri ŝminkaĵoj de Maybelline kaj Giorgio Armani, aperis en kelkaj filoj pri la industrio de modo kaj estis kunfondintino de la iama "Fashion Café".
Rohrbach (stacidomo)
Rohrbach estas fervoja stacidomo en Rohrbach, Svislando.
Christy Turlington
En 1988, Christy kun Linda Evangelista, Cindy Crawford, Naomi Campbell, Elle Macpherson, Claudia Schiffer, Stephanie Seymour kaj Tatjana Patitz, iĝis konata kiel unu el la unuaj supermanekenoj. La fotisto Steven Meisel ofte fotis Christy, Naomi kaj Linda, pro kio ili estis konataj kiel «Triunuo».
Ŝi aperis en diversaj filmoj, precipe en Prêt-à-Porter de la fama usona reĝisoro Robert Altman kaj en muzikfilmetoj kiel ĉe «Notorious» de Duran Duran en 1986. Pli ĵuse, ŝi iĝis sukcesa negocistino per tri entreprenoj: ajurveda haŭtŝminkaĵoj (Sundari) kaj du markoj de vestaĵoj produktitaj de Puma: nome Nuala, por sportistinoj; kaj Mahanuala, por praktikantinoj de jogo.
Kastelo Villaverde
La kastelo Villaverde [biljaBERde] estas mezepoka romanika kastelo situiĝanta en la municipo Luna, pli malpli 6 km for de tiu ĉi urbo, kaj oni povas bone vidi ĝin de la aŭtovojo kiu komunikas la urbeton Luna kun la urbetoj El Frago kaj Biel.
Historio
En la 10-a jarcento, du jarcentojn post la islama invado de la Ibera Duoninsulo, la Reĝlando de Pamplono kaj la Graflando de Aragono estis malgrandaj teritorioj minacataj de Al-Andalus. Por defendi ĝiajn limojn kun la saracenoj, multaj fortikaĵoj estis konstruitaj, kaj aliaj estis utiligitaj kaj modifitaj post lia konkero al la maŭroj. En la 11-a jarcento, la Reĝlando Aragono, post sia rekonkera antaŭeniĝo al la sudo en la lasta kvarono de tiu jarcento, fortikigis sian sudan limon por certigi la kontrolon de la teroj gajnitaj al la islamanoj. Dum tiu epoko novaj kasteloj kaj defendaj turoj multiĝis ĉie en la areo.
Acqueville (Manche)
Acqueville [akvil] estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Kastelo Villaverde
Historio
La limkasteloj de Aragono estis ĝenerale malgrandaj kaj konstruitaj ĉe strategiaj punktoj, defendante aliron al valoj, urboj, rivertransirejoj kaj gravaj komunikadvojoj. Ili estis limigitaj al malgranda enmurigita kunmetaĵo, el kiu eliris svelta turo, ĝenerale akompanita de ĝia romanika preĝejo, kiel tradicie oni faris tiam en la aragonaj kasteloj de kristana origino.
Revolucia registaro de Zanzibaro
Revolucia Registaro de Zanzibaro (Revolutionary Government of Zanzibar, Jamhuri ya Watu wa Zanzibar) estas registara organo, reganta en la Tanzania Aŭtonoma Regiono de Zanzibaro. La revolucia registaro de Zanzibaro konsistas el la Revolucia Konsilio kaj la Ĉambro de Reprezentantoj de Zanzibaro. La estro de la registaro estas la prezidento de Zanzibaro, kiu ankaŭ estas la prezidanto de la Revolucia Konsilio, nuntempe Hussein Ali Mwinyi.
Kastelo Villaverde
Historio
La nuna regiono Cinco Villas, en la provinco Zaragozo, estis landlima teritorio inter maŭroj kaj kristanoj inter la 10-a kaj la unuaj jaroj el la 12-a jarcento, hodiaŭ konservas plurajn el tiuj limkasteloj. Kelkaj estas en ruinoj, aliaj estis transformitaj de sia origina mezepoka fabriko kaj aliaj malaperis. Fortikigitaj lokoj kiel Ballesta, Biel, Biota, Hispaniés, Luesia, Obano, Sibirana, Sos, Uncastillo, Villaverde aŭ Yecra, inter aliaj, formis parton de la fortika limdefendo aŭ aragona "ekstremaduro" (limlando) kun la islamaj teritorioj de Al-Andalus.
Revolucia registaro de Zanzibaro
Historio
Post la formado de Tanzanio, Zanzibaro retenis la regionan registaron — la Revolucian Registaron de Zanzibaro. La leĝodonan kaj la plenuman potencon havas la Revolucia Konsilio, konsistanta el la prezidento (kiu estas la estro de la registaro), du vicprezidentoj kaj ŝtatministroj (krome la prezidanto povas nomumi pliajn membrojn de la konsilio, kiuj ne havas ministrajn povojn). La revolucia konsilio havas konsilajn funkciojn sub la prezidanto.