cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luesia
Historio
Ĝis la 14a de februaro 1247, dum regado de Jakobo la 1-a de Aragono, Luesia estis ĉiam feŭdo de reĝlando; eĉ post la eksterigo de la reĝa heredo favore al Pedro Jiménez de Luesia, estis kelkaj rekuperoj de la loko fare de la reĝoj de Aragono por integri denove la rektajn posedaĵojn de la monarko, kvankam dum granda parto de la cetero de la Mezepoko Luesia apartenis al diversaj nobeloj, inter kiuj menciindas Pedro de Jérica en la 14-a jarcento, kaj la familio Fernández de Heredia en la 15-a jarcento. Samjarcente ĝi formis parton de la posedaĵojn de la ĉefepiskopo de Zaragozo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj ankaŭ ĉe Luesia: oni malaltiĝis el 1 790 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 333 loĝantoj.
Ekonomio
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado al kultura kaj rura turismo. Pro proksimeco al la komarka ĉefurbo, Ejea de los Caballeros, parto de la laboristaro estas dungata tie.
Demografio
Demografia evoluo de Luesia inter 1842 kaj 2020:
Vidindaĵoj
Inter vizitindaĵoj menciendas jenaj:
S-tog
S-tog (S-trajnoj) estas la Kopenhagaj lokaj trajnoj kiuj ligas la urbokernon kun Hillerød, Klampenborg, Frederikssund, Farum, Høje-Taastrup kaj Køge. La fervojreto kiun ili servas, kiu ankaŭ inkludas la Ringlinion, estas nomita la S-banen.
La S-Bahn havas longon de ĉ. 170 km de duobla vojo kaj 86 stacioj, de kiuj 32 stacioj estas ene de la centra areo, zono 1 kaj 2, respondaj al la municipoj Kopenhago kaj Frederiksberg. Estas sep linioj, el kiuj A, B, C kaj F funkcias la tutan semajnon, E kaj H lunde-vendrede kaj Bx dum hasthoro. Ĉirkaŭ 357 000 vojaĝoj estas faritaj tra la ĉirkaŭ 1 100 foriroj tage. La operacio estas pritraktita de la ŝtata firmao DSB, dum spuroj, signaloj, ktp. estas posedata de la ankaŭ ŝtata Banedanmark. La operacio okazas kun la tiel nomataj 4-a generaciaj S-trajnoj dividitaj en 104 8-aŭtajn trajnarojn (litera SA) kaj 31 4-trajnvagonarojn (litera SE).
Historio
S-banen estis projekto kiu planis elektrigi la ekzistantan navedantferreton ĉirkaŭ Kopenhago. La preparoj por la decido estis faritaj en Elektrificeringskommisionen (Elektriz-Komisiono) de 1926, post pluraj aliaj aliroj al planoj. La komisiono prezentis raporton en 1929, kie oni decidis, ke lokaj fervojaj linioj de Kopenhago ĝis Klampenborg, same kiel eventuale Frederiksberg-Vanløse- Hellerup, devus esti elektrigitaj kiel la unuaj - tiam la linio al Holte, post kiam la duobla trako Holte- Hillerød estis metita en uzon por la regulaj trajnoj. Post konsidero de la propono de la DSB, la sekcio al Valby estis aldonita kiel la unua fazo por la elektrigo de la sekcio al Ballerup, kaj propono estis lanĉita kaj aprobita en aprilo 1930.
La unua sekcio malfermiĝis la 3an de aprilo 1934 kaj iris de Klampenborg tra Hellerup kaj Vanløse al Frederiksberg.
Kiam la horaro estis ŝanĝita la 15an de majo 1934, samtempe kun la enkonduko de S-tog Kopenhago H-Hellerup, 20-minuta operacio estis lanĉita, kio estis la fiksita baza horaro por ĉiuj linioj rekte ĝis 23a de septembro 2007, kiam taga 10-minuta operacio estis enkondukita sur pluraj linioj.
Nomo
La S en la nomo ne signifas ion specifan en la dana, sed estas plej verŝajne inspirita de la germana "S-bahn" (mallongigo por Stadtbahn = urbotrajno). La nomo estis trovita per enketo en Politiken la 17an de februaro 1934 Den elektriske enquete. Estis interkonsentita ke S-tog kaj S-bane estis la plej bonaj proponoj, eble influitaj de la fakto ke la karakterizaj sesangulaj signoj kun impulsilo, "S" kaj krono jam estis starigitaj por marki kie situas stacio - signo kun la S. emblemo jam estis starigita ĉe Frederiksberg Stacio la 1an de oktobro 1931. En Germanio, en decembro 1930, la nomo S-Bahn estis uzita, verŝajne en du signifoj, nome Stadtbahn (urba relo) en Berlino kaj Schnellbahn ("ekspresrelo") proksime de Hamburgo. Tamen la malkovro de novaj fontoj montris, ke DSB jam decidis pri la nomo S-banen ĉirkaŭ 1932/33.
Alia fonto diras, ke, laŭ iama ĝenerala direktoro de DSB, la "S" signifas stiv køreplan (rigidan horaron), kio signifas, ke la trajnoj foriras je fiksaj minutoj.
Trajnoj
DSB mem dividas la S-trajnan materialon en liveraĵojn, sed ĉar ne estas multe da diferenco inter kelkaj el la liveraĵoj, estas plia senco en divido de la materialo en generacioj. Kvar generacioj da trajnoj funkciis kiel la S-Bahn. Hodiaŭ funkcias nur la 4-a generacio.
Unua generacio
Kiam la S-Bahn malfermiĝis en 1934, la trajnoj konsistis el du relaŭtoj kaj meza aŭto. Poste, la trajnaroj konsistis el egala nombro da relaŭtoj kaj mezaj aŭtoj sen motoro. Frichs A/S liveris la relaŭtojn kaj Scandia en Randers liveris mezajn kaj stirveturilojn sen motoro. La trajnoj veturis ĝis 1978, kaj estis populare referitaj kiel de brune tog (la brunaj trajnoj) de 1967, kiam la ruĝaj dua-generaciaj trajnoj estis lanĉitaj.
Dua generacio
Dua-generaciaj S-trajnoj (nomumitaj MM-FU-MU-FS kaj populare nomitaj madkasserne (la manĝkestoj)) funkciis de 1967 ĝis 2007. La trajnaroj estis konstruitaj fare de Frichs en Århus kaj Scandia en Randers. Ili estis liveritaj inter 1967 kaj 1978. Frichs konstruis, kiel la lasta tasko por DSB, la duonon de ĉiuj ĉaroj kiuj havis motoron, dum Scandia konstruis la ĉarojn sen motoro. Kiam la trajnoj estis ekfunkciigitaj, ili rapide populariĝis pro sia komforto kaj la freŝa ruĝa koloro, kiu antaŭe estis rezervita por la lyntogene.
Tria generacio
Tria-generaciaj S-trajnoj (nomumitaj FC-MC-MC-FC) veturis en la periodo 1986-2006. Ĉi tiu trajno neniam sukcesis, malgraŭ la fakto ke estis konsiderinde pli komforte vojaĝi per ili ol per antaŭaj S-trajnaj tipoj. Unu kialo estis ke la trajnaro ofte estis misa, kaj tial ne en efika operacio. 12 trajnaroj de 4 vagonoj estis konstruitaj, unue 4 prototipaj trajnaroj, kie 2 aroj havis elektran ekipaĵon de GEC kaj 2 arojn kun ASEA (en trafiko 1979).
Kvara generacio
4-a-generaciaj S-trajnoj, kiuj ekzistas en du versioj - longa kun 8 vagonoj (nomita Litra SA) kaj mallonga unu kun 4 vagonoj (nomume Litra SE) - estas hodiaŭ la nuraj kiuj funkcias sur la S-trajnreto. La trajnaroj estis konstruitaj fare de Alstom kaj Siemens de 1996 (unuaj 8 trajnaroj - literoj SA) kaj daŭra livero de 1999 ĝis 2006 (ili estis kunvenitaj ĉe ADtranz /Bombardier en Randers). La plej nova generacio de S-trajnoj estas karakterizita per la larĝaj vagonoj, kiuj permesas al tri homoj sidi sur ĉiu sidloko kaj trairi laŭ la tuta longo de la trajno.
Distrikto Smiltene
Distrikto Smiltene (Smiltenes novads) estas distrikto en centra Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 3 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Smiltenes novads, Apes novads, Raunas novads). La centro de la distrikto situas en Smiltene.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Alūksne, sude distrikto Gulbene, okcidente distrikto Cēsis, norde distrikto Valmiera, distrikto Valka kaj Estonia distrikto Valga kaj distrikto Võru.
Historio
En antikvaj tempoj, la regiono estis loĝita de miksaĵo de baltaj kaj finn-ugraj triboj, en la 10-a jarcento ili estis plejparte latgaloj kaj estonoj. Poste, la superrego de latgaloj komencis montriĝi. Komence de la 13-a jarcento, la plej granda parto de la teritorio de la distrikto estis subigita al latgala ŝtato Tālava sur la maldekstra bordo de rivero Gauja kaj al Atzele ŝtato sur la dekstra, ne ekzistis grandaj administraj centroj en la teritorio de la distrikto mem.
Post la Livonia konkero de la krucistoj, la sudo kaj okcidento de la regiono venis sub la kontrolon de la Arkidiocezo de Rigo, kaj la nordo kaj oriento sub la Livonian Ordenon. La kastelo de komandanto de la Ordeno estis en Gaujiena, la kasteloj de la episkopo en Smiltene kaj Rauna.
Kiel rezulto de la Livonia Milito, la regiono venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando en 1566. Post longa milito, en 1629 Svedio konkeris regiono.
Post la Granda Nordia Milito en 1721, la regiono venis sub la kontrolon de la Rusia Imperio kaj apartenis al la distrikto Valka de Vidzeme (Livonia) provinco. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La distrikto havas varian terenon kaj partoj de ĝi apartenas al malsamaj fiziografiaj distriktoj. La montetaj altebenaĵoj estas en la sudo kaj malproksima oriento, la malaltebenaĵo estas ĉirkaŭ la rivero Gauja kaj en la nordo.
Geologie, plejparte en la distrikto estas dominita per la sedimentoj de la supraj devoniaj, dum la norda parto estas dominita per la mezdevoniaj. Mineraloj: dolomito (Dārzciems, Dzeņi, Ape), argilo (Trapene), sablo kaj gruzo (Lorupe), torfo.
Averaĝa temperaturo: -7°C en januaro, +16,5°C en julio. Precipitaĵo 650-750 mm jare.
Lagoj
Ne estas grandaj lagoj en la distrikto, la pli grandaj estas lagoj Juveris (0,8 km²) kaj Lizdoles (0,5 km²).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Urbo (pilsēta)
Smiltenes pilsēta, Apes pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Apes pagasts, Bilskas pagasts, Blomes pagasts, Brantu pagasts, Drustu pagasts, Gaujienas pagasts, Grundzāles pagasts, Launkalnes pagasts, Palsmanes pagasts, Raunas pagasts, Smiltenes pagasts, Trapenes pagasts, Variņu pagasts, Virešu pagasts.
Ludoviko de Burbono
Ludoviko de Burbono (naskita Luis Alfonso de Borbón y Martínez-Bordiú, la 25-an de aprilo 1974) estas membro de la Burbona Dinastio kaj pretendanto al la trono de Francio kiel Ludoviko la 20-a. Li estas la filo de Alfonso de Burbono, Duko de Anĵuo kaj de Cádiz, kaj Carmen Martinez-Bordiù, nevino de diktatoro Francisco Franco.
Ludoviko de Burbono estas posteulo de la reĝo Ludoviko la 14-a de Francio tra lia pranepo, Filipo la 5-a de Hispanio. Li asertis la titolon de Duko de Anĵuo ekde 1981, kaj estas rekonita kiel tia de kelkaj membroj de la reĝaj domoj de Francio kaj Hispanio, same kiel de kelkaj nobeluloj. Kiel pretendanto al la trono de Francio, li depostulas esti la granda mastro de la tradiciaj ordenoj de la franca monarkio. Tiuj ordenoj estas la ordeno de la Sankta Spirito, la ordeno de Sankta Miĥaelo, la reĝa kaj milita ordeno de Sankta Ludoviko, kaj la ordeno de la Lilio. La pretendo de Ludoviko de Burbono al la franca trono baziĝas sur lia deveno de reĝo Ludoviko la 14-a tra lia pranepo, Filipo la 5-a de Hispanio.
Ludoviko de Burbono ankaŭ estis aktiva en la politikoj de Hispanio kaj Francio, kaj partoprenis en diversaj organizoj kiuj subtenas la rajtojn de la burbona monarkio. Li ankaŭ engaĝiĝis en bonfaraj kaj kulturaj agadoj, kaj estas patrono de kelkaj kulturaj institucioj en Hispanio kaj Francio. Malgraŭ liaj pretendoj, Ludoviko de Burbono ne estas rekonita kiel legitiman heredanton al la franca aŭ hispana trono de la nunaj francaj aŭ hispanaj registaroj. Li ankaŭ ne estas rekonita kiel tia de aliaj eŭropaj monarkioj.
Leioa
Leioa (Leioa, Lejona) estas municipo de Biskajo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas leioar, leioaztar.
Ĝi apartenas al la Metropola areo de Bilbao, kaj estas hejmo de la ĉefa kampuso de la Universitato de Eŭskio.
Lamiako (metrostacio)
Lamiako estas stacio sur linio L1 de la Metroo de Bilbao, situanta en Leioa.
József Hunics
József Hunics [jOĵef huniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hunics József estis hungara kanuisto, olimpiano.
naskiĝis la en Ráckeresztúr, li mortis la.
Biografio
havis licencon pri ilinstrumentisto kaj du trejnistajn diplomojn pri kanuado kaj pafado. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1996.
Sporta kariero
En kanuo ofta partnero de estis Imre Farkas (kanuisto). Ili estis resume sesfoje hungaraj ĉampionoj en 1956 kaj 1957. Ili estis olimpianoj en Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun bronza medalo en distanco 10000 m. Hunics estis la unua kun alia partnero en 1959 en eŭropa ĉampionumo en pli mallonga distanco 1000 m. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1960 pro sia sanstato.
Kvindek-eŭra monbileto
La kvindek-eŭra monbileto (€50) estas unu el la mezvaloraj eŭro-monbiletoj, uzataj ekde la enkonduko de la eŭro en fizika formo en 2002. La monbileto estas uzata de 332 milionoj da homoj en la 22 landoj, kiuj havas la eŭron kiel ununuran valuton (leĝe adoptita en 20 el ili).
Ĝi estas la kvara plej malgranda monbileto, je 140x77mm, kaj baziĝas sur oranĝa kolora ŝablono. La kvindek-eŭraj monbiletoj prezentas pontojn kaj arkojn/portalojn en renesanca arkitekturo (inter la 15-a kaj 16-a jarcentoj).
La kvindek-eŭra monbileto enhavas multajn kaj kompleksajn sekurecajn mekanismojn, kiel akvomarkojn, nevideblan inkon, hologramojn kaj mikropresaĵojn, kiuj pruvas ĝian aŭtentikecon. En septembro 2011, ekzistas ĉirkaŭ 5 699 719 400 (kvin miliardoj sescent naŭdek naŭ milionoj sepcent dek naŭ mil kvarcent) kvindek eŭrobiletoj en cirkulado tra la Eŭrozono.
Juraj informoj
La kvindek-eŭra bileto estas ĉiutage uzata de ĉirkaŭ 332 milionoj da eŭropanoj kaj en la 22 landoj, kiuj havas la eŭron kiel ununuran valuton (leĝe adoptita en 20 el ili). Laŭ la leĝaro, kaj la Eŭropa Centra Banko kaj la centraj bankoj de la landoj de la Eŭrozono rajtas eldoni la sep malsamajn eŭrobiletojn. En la praktiko, nur la naciaj centraj bankoj de la eŭro-regiono fizike eldonas kaj eltiras eŭromonbiletojn. La Eŭropa Centra Banko estas senkontanta kaj ne estas implikita en ajnaj fiskaj operacioj.
Antaŭ la enkonduko
La eŭro estis efektivigita la 1-an de januaro 1999, kiam ĝi iĝis la ununura valuto por pli ol 300 milionoj da homoj en Eŭropo. Dum la unuaj tri jaroj de sia ekzisto, la eŭro estis nevidebla valuto, uzata nur por kontadaj celoj. La specimena eŭro ne estis enkondukita ĝis la 1-a de januaro 2002, kiam ĝi anstataŭigis la monbiletojn kaj monerojn de 12 landoj de la eŭrozono, kiel la franca franko kaj la greka draĥmo.
Dumes
Dumes (jen france, okcitane Dume) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kvindek-eŭra monbileto
Post la enkonduko
La transira periodo dum kiu la malnovaj monbiletoj kaj moneroj povus esti interŝanĝitaj kontraŭ la eŭro daŭris proksimume du monatojn, ĝis la 28-a de februaro 2002. La oficiala dato, en kiu naciaj valutoj ĉesis validi laŭleĝe, variis de membroŝtato al membroŝtato. La plej longa periodo okazis en Germanio, kie la marko oficiale ĉesis havi laŭleĝan validecon la 31-an de decembro 2001, kvankam la interŝanĝperiodo daŭris pliajn du monatojn. Eĉ post kiam la malnovaj moneroj ĉesis havi laŭleĝan pagiran statuson, ili daŭre estis akceptitaj de naciaj centraj bankoj por esprimoj intervalantaj de dek jaroj ĝis permanentaj.
Dezajno
La kvindek-eŭra monbileto estas la kvara plej malgranda bileto, je 140x77mm, kaj baziĝas sur oranĝa kolora ŝablono. Ĉiuj monbiletoj prezentas pontojn kaj arkes/portalojn en malsamaj eŭropaj arkitekturaj stiloj; la kvindek eŭro-bileto montras renesancan arkitekturon (inter la 15-a kaj 16-a jarcentoj). Kvankam la komenca propono de Robert Kalina estis intencita por reprezenti realajn monumentojn, politikaj kialoj kaŭzis la dezajnon de simple hipotezaj ekzemploj de arkitekturo.
Kiel ĉiuj eŭrobiletoj, ĝi enhavas la nominalan valoron, la flagon de la Eŭropa Unio, la subskribon de la Prezidanto de la ECB, la inicialojn de la banko en malsamaj EU-lingvoj, reprezenton de la teritorio de la EU inkluzive de la transmaraj teritorioj, la steloj de la flago de EU kaj la dek du sekurecaj mekanismoj listigitaj malsupre.
Sekurecaj mekanismoj
La kvindek-eŭra monbileto enhavas la jenajn sekurecmekanismojn:
Cirkulado
En septembro 2011, ekzistas ĉirkaŭ 5,699,719,400 (kvin miliardoj, sescent naŭdek naŭ milionoj, sepcent dek naŭ mil, kvarcent) €50-monbiletoj en cirkulado ĉie en la Eŭrozono. Kiu sumiĝas proksimume €284,985,969,600 en €50-biletoj. La 50 eŭro-bileto estas la plej uzata. La Eŭropa Centra Banko atente kontrolas la cirkuladon kaj stokon de eŭro-moneroj kaj monbiletoj. Estas la tasko de la Eŭrosistemo certigi efikan kaj glatan provizon de monbiletoj kaj konservi ilian integrecon tra la eŭro-zono.
Spurato
Estas pluraj komunumoj de homoj tra Eŭropo kiuj, kiel ŝatokupo, konservas trakon de la fakturoj kiuj pasas tra siaj manoj, kaj scias kien ili vojaĝis uzante EuroBillTracker. La celo estas registri kiel eble plej multajn notojn, por koni detalojn pri ilia disvastigo, kiel kie kaj kien ili ĝenerale vojaĝas, sekvi ilin, kiel kie noto estis vidita precipe, kaj generi statistikojn kaj rangotabelojn, ĉar ekzemple, en kiuj landoj estas pli da monbiletoj. EuroBillTracker registris pli ol 96 milionojn da biletoj en oktobro 2011, kun valoro de pli ol €1.876-miliardo.
Indiania Ŝtata Universitato
La Ŝtata Universitato de Indianio (Indiana State University, akronime ISU) estas ŝtata I|universitato en Terre Haute en la ŝtato Indianio, Usono. Ĝi estis fondita en 1865 kiel Indiana State Normal School, kaj ekde 1929 nomita Indiana State Teachers College. En la sama jaro, la instituto komencis aljuĝi magistrojn.
En Indiana Ŝtato, estis 10,568 studentoj kaj 641 akademia kunlaborantaro en 2006, kaj instrukotizoj en la aŭtuno de ĉi tiu jaro estis 6,436 USD por studentoj loĝantaj en Indianio.
Organizo
Pli ol 100 pli altaj studoj (majoroj) estas ofertitaj, inkluzive de liberalaj artoj, psikologio, flego, komerco, muziko, kriminologio kaj konstruado. La lernejoj kaj kolegioj estas:
Leioa (metrostacio)
Leioa estas stacio sur linio L1 de la Metroo de Bilbao, situanta en Leioa.
Campet-et-Lamolère
Campet-et-Lamolère (jen france, okcitane Campet e la Molèra), konsistanta evidente el la historie sendependaj loĝlokoj Campet kaj Lamolère/la Molèra, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Csaba Horváth (kanuisto)
Csaba Horváth [ĉaba horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Csaba estas hungara kanuisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampionoj.
Csaba Horváth naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Csaba Horváth akiris kuiristan licencon kaj sportgvidantan diplomon. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1996.
Sporta kariero
Csaba Horváth lernis kaj kanuadis en la centra sporta lernejo inter 1981-1983, poste li estis kanuisto en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 2000. Li estis hungara ĉampiono 20-foje inter 1990-1999 pare aŭ kvarope. Lia partnero en kanuo estis György Kolonics. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun ora kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua 12-foje inter 1994-1998. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2000.
153298 Paulmyers
153298 Paulmyers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la asociatan profesoron pri biologio Paul Zachary Myers de la Universitato de Minesoto. Li estis inter la unuaj, kiuj studis la kiel modelon de la homa disvolviĝo. Kiel aùtoro de la blogo Pharyngula, kaj per publikaj aperoj kaj debatoj, li edukas la publikon pri scienco kaj evoluo.
Universitato de Salerno
La Universitato de Salerno (Università degli Studi di Salerno, UNISA) estas universitato situanta en Fisciano kaj en Baronissi, Italio. Ĝia ĉefa kampuso situas en Fisciano dum la fakultato de Medicino situas en Baronissi. Ĝi estas organizita en dek fakultatoj kaj pli ol 34,000 studentoj sekvas kurson en 10 fakultatoj.
Historio
La Schola Medica Salernitana de Salerno estis la plej grava medicina fakultato en Eŭropo inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj. Famaj lekciistoj estis Alfano la 1-a kaj Konstantino la Afrikano, ĉi-lasta aŭtoro de la Liber Pantegni. Sekve la pliiĝon de universitataj medicinaj fakultatoj, ĝi nelonge kunfandiĝis kun la Universitato de Napolo, kiu translokiĝis al Salerno de 1253 ĝis 1258 antaŭ reveno al Napolo kaj establi sian propran medicinan fakultaton tie. Dume, la Universitato de Montpellier delokigis Salernon kiel la plej prestiĝa medicina fakultato internacie kaj ekde la 14-a jarcento ĉi-lasta ĉesis ekzisti. La moderna Universitato de Salerno spuras sian originon al la Istituto Universitario di Magistero "Giovanni Cuomo", instruista kolegio fondita en 1944 kun ĉi tiu fama kaj antikva tradicio en menso. En 1968 la instituto iĝis Ŝtata universitato, la Universitato de Salerno, kaj ĝi de tiam vidis grandan kreskon de studentaj nombroj.
Organizo
La Universitato de Salerno ofertas gradojn en 10 fakultatoj:
La biblioteko "biblioteca Eduardo R. Caianiello " ofertas studentojn pli ol 400,000 volumojn kaj konsistigas unu el la plej gravaj kolektoj de libroj en Italio.
ICSR Mediteranea Scio
En majo 2015 la Universitato de Salerno vidis la establadon de nova esplorinstituto, la Internacia Centro por Studoj kaj Esplorado "Mediterrane Scio",  kunmetita fare de 14 esplorunuoj situantaj en universitatoj de la mediteraneaj landoj. La ICSR, kiu havas sian administran oficejon ĉe la Universitato de Salerno, celas favori esploradon kaj disvastigon de scio pri la plej gravaj temoj de la Mediteranea Baseno. Tiucele ĝi publikigas la libroserion Mediterranean, Knowledge, Culture, Heritage, la Journal of Mediterranean Knowledge kaj serion de Laborpaperoj. La ICSR, krome, periode organizas naciajn kaj internaciajn konferencojn.
Castelner
Castelner (jen france, okcitane Castèthner aŭ en du vortoj Castèth Ner) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Karl Kehrbach
Karl KEHRBACH (naskiĝinta la en Neustadt an der Orla, mortinta la  en Charlottenburg) estis germana pedagogo kaj eldonisto.
Vivo
Poste li estis kelkakjn jarojn diversloke instruisto kaj bibliotekisto ĉe la Universitato de Halle. Li doktoriĝis en la jaro 1885-a en Berlino je germanistiko ĉe Wilhelm Scherer post defendo de la disertaĵo Die Darstellung des Keit in den wallisischen, altfranzösischen und mittelhochdeutschen Denkmälern der Artussage. Ekde 1883 Kehrbach estis privata docento en Charlottenburg kaj gajnis la profesoran titolon en 1894.
Inter 1877 kaj 1884 li eldonis ĉe Reclam-Verlag la ĉefajn verkojn de Immanuel Kant preparante la antaŭlaborojn por granda tekstkritika eldono de la verkaro de Johann Friedrich Herbart. La eldonhistorie plej grava atingo de Kehrbach estis - laŭ Monumenta Germaniae Historica - realigi kolektegon pedagogian sub la titolo Monumenta Germaniae Paedagogica. Ekde 1886 ĝismorte publikigitis 32 volumoj Berline ĉe Hofmann-eldonejo. En 1938 aperis la lasta, la 62-a volumo.
Kehrbach ankaŭ kunfondis la pedagogian-historian societon "Gesellschaft für deutsche Erziehungs- und Schulgeschichte" (1890-1938) kies unua sekretario kaj organredaktisto li estis ĝismorte.
Fonto
Asmus, Walter, "Kehrbach, Karl" ĉe: Neue Deutsche Biographie 11 (1977), p. 398-399 (tie ĉi interrete)
Alfoz de Toro
Alfoz de Toro estas unu de la dek du naturaj komarkoj (comarcas naturales, naturaj areoj) de la provinco Zamoro, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centra oriento de la provinco.
Ĝi havas totalan loĝantaron de 13 377 personoj. La komarka ĉefurbo estas Toro, kiu enhavas 9 466 loĝantojn.
Menciindas la kultivo de la vito, kun la devennomo Denominación de Origen de Toro, kiu transas la komarkajn limojn.
DIA (muzikgrupo)
DIA (hangule: 다이아; mallongigita de DIAMOND kaj fonronimo por Do It Amazing) estas sudkorea knabingrupo formita fare de MBK Entertainment. La grupo estas nuntempe kunmetita de ses membroj: Eunice, Jueun, Huihyeon, Yebin, Chaeyeon kaj Eunchae. DIA oficiale debutis la 14-an de septembro 2015, kun ilia plumbunuopaĵo "Somehow" de debutalbumo Do It Amazing.
Seunghee forlasis la grupon en aprilo 2016 por temigi aktoradon. Eunjin decidis forlasi la grupon en majo 2018 por koncentriĝi pri ŝia sano. Jenny ankaŭ forlasis la grupon en julio 2019 pro sanproblemoj. Somyi foriris la grupon en januaro 2022 post decidado ĉesigi ŝian ekskluzivan kontrakton. La grupo estas nuntempe sur senfina paŭzo por temigi siajn solludajn agadojn.
Alfonso Portillo
Alfonso Antonio PORTILLO Cabrera (naskita la 24-an de septembro 1951) estas Gvatemala politikisto kiu servis kiel Prezidanto de Gvatemalo de 2000 al 2004.
Li enposteniĝis la 14-an de januaro 2000, reprezentanta la Gvatemalan Respublikan Fronton (FRG), la partio tiam gvidita de emerita generalo kaj eloficigita militista reganto Efraín Ríos Montt (1926 – 2018) promesinte helpi la senhavulojn kaj redistribui la buĝetojn kaj rimedojn de la lando.
Post la fino de sia mandato li fuĝis al Meksiko pro la akuzoj kontraŭ li. En 2008 li estis ekstradiciita al Gvatemalo kaj liberigita sur kaŭcio. Frue en 2010, li estis arestita fare de la gvatemala polico post kiam Usono serĉis procesigi lin pro akuzoj de monlavado kaj postulis lian ekstradicion. La akuzo prezentita fare de la federacia tribunalo en Novjorko deklaras ke Portillo estas akuzita je defraŭdo de milionoj da dolaroj da publikaj financo dum sia prezidanteco en 2004-2000. Laŭ la akuzo, la ŝtelitaj fondusoj poste estis lavataj tra bankoj en Gvatemalo kaj Usono. En 2013 li estis ekstradiciita al Usono.
Óscar Berger
Óscar José Rafael BERGER Perdomo (hispana prononco:  ['oskaɾ xo'se rafa'el beɾ'ʃe peɾ'domo]; naskita la 11-an de aŭgusto 1946 en Gvatemalurbo) estas guatemala politikisto kiu servis kiel Prezidento de Gvatemalo de 2004 ĝis 2008.
Alfonso Portillo
En 2014, dek jaroj post lia foriro kiel Prezidanto de Gvatemalo, Portillo petegis sian kulpon al koruptaj akuzoj en Usona tribunalo. Ĉe la proceso Portio konfesis provi lavi 2,5 milionojn da dolaroj en Usono. Li ricevis la monon kiel subaĉeton de Tajvano kontraŭ la daŭra rekono de Gvatemalo en ĉi tiu lando. En februaro 2015, li finis servi sian punon en malliberejo en Denvero, kaj revenis al sia patrujo.
Abezames
Abezames estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Malva, Bustillo del Oro, Vezdemarbán, Fuentesecas, Pinilla de Toro, Pozoantiguo kaj Pinilla de Toro. Ĝi distas 44 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj je 12 km de Toro.
Estis restaĵoj de prahistorio, sed la setlejo mem fondiĝis komence de la 11-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Csaba Hüttner
[ĉaba hutner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hüttner Csaba estas hungara kanuisto, mondĉampiono.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
komencis kanuadi en sia aĝo 13 en ĉefurba sportklubo. Baldaŭ li konkursis plej ofte kvarope. En mondĉampionumoj li estis teame la unua kvarfoje inter 1997-2003, en eŭropa ĉampionumo li estis la unua teame en 1997. Nature li havis ankaŭ arĝentajn kaj bronzajn medalojn en konkursoj. Ekde 2008 li havis plurajn postenojn, taskojn en la hungara kenusporto. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2021.
Monlora
Monlora estas tre konata monaĥejo situanta en la plej alta parto de la monteto Monlora. Ĝi estas en la municipo Luna (Zaragozo) de provinco Zaragozo en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono.
Monlora ankaŭ estas elstara altebenaĵo, kies alteco sur la marnivelo estas 656 m, de kie oni povas rigardadi ĉirkaŭan foran vastegan pejzaĝon.
Loknomo
La etimologia origino de la nomo "Monlora" povas esti "monte de la aurora" (aŭrora monto), "Monte oloroso" (odora monto) aŭ "Monte de las flores" (flora monto). En la unua kazo, ĉar ĝi estas la hejmo de la Patrino de la Sinjoro, nomita en preĝaj kantoj kiel "Aurora del Sol Divino" (aŭroro de la dia suno). La aliaj du nomoj rilatas al la abunda vegetaĵaro kaj vario de plantoj, kiuj kovris la monton kvazaŭ botanika ĝardeno.
Geografio
La monaĥejo "Nuestra Señora de Monlora" Nia Sinjorino Monlora) situas 5 km de la urbeto Luna, sur spektakla altebenaĵo je 656 m super la marnivelo, kiu elstaras inter la ebenaĵoj de la komarko Cinco Villas, kaj de kie videblas la pejzaĝoj ofertitaj de ĉi tiu natura balkono.
Ĝi situas en la supro de monteto de relative alta altitudo sur la ĉirkaŭa ebenaĵo, kiu dominas la lokojn de la najbaraj urbetoj Luna kaj Erla, la valo de la rivero Gállego, la montaro de Castejón kaj granda etendo de la Pireneoj en la malproksimo.
Tradicio
La tradicio diras, ke ĉirkaŭ la jaro 1100, 12-jaraĝa paŝtistknabo el la urbo Luna, kiu estis unubraka, vidis helan lumon eliri el ĉiamverda kverko (anzino) sur la supro de la monto "Monlora". Li alproksimiĝis kaj vidis, ke la lumo venas de ĉizita bunta bildo de la Virgulino, kiu petis lin esti kultata sur tiu sama monto kaj post tio la paŝtisto reakiris sian brakon. La loĝantoj de Luna kaj la ĉirkaŭaj urboj estis feliĉaj kun la malkovro kaj konstruis ermitejon por supreniri por preĝi, fari pentofaradojn kaj pilgrimadojn.
Tiu apero okazis la 21-an de februaro, kvankam la jaro ne estas certe konata. La miraklaj eventoj atribuitaj al la akvo de Monlora igis la areon de influo de la monaĥejo preterpasi la limojn de la komarko Cinco Villas, de la montaro "Moncayo" ĝis la montaroj "Pireneoj" kaj de la komarko "Hoya de Huesca" ĝis Navaro, la Riojo kaj Eŭskio.
La anzino (ĉiamverda kverko) estis viktimo de la paso de la tempo kaj de la vorema sindonemo de la fideluloj, kiuj prenis branĉojn kaj pecojn da ŝelo pro sia saniga potenco. Nuntempe antaŭ la konstruaĵo troviĝas specimeno de anzino plantita en 1928 memore al la origina, kie (laŭ tradicio) aperis la Virgulino de Monlora.
Historio
De la komenco de la 12-a jarcento, la ĉizita bildo de la Virgulino havis la kompanion de du ermitoj, kiuj estis nomitaj "velantes" (gardistoj), ĉar ili gardis kaj purigis la ermitejon. Ili estis nomumitaj fare de la plej grava ĵurio de "infanzones" (privilegiaj homoj) de la urbo Luna. En 1499 alvenis la unuaj monaĥoj, kiuj restis en la domo kie loĝis la "velantoj", ĝis la fina konstruado de la monaĥejo en 1500. La monaĥejo de franciskanaj monaĥoj estis konstruita koste de la nobelo Juan de Torrero, loĝanto de Luna.
La unua konata dokumento de la frateco "Monlora" estas de la jaro 1451. La arkivoj de Monlora estas en Valencio, kiu estas la ĉefurbo de tiu ĉi franciskana provinco, ĉar la monaĥejo estis inaŭgurita en 1501 fare de la monaĥoj Azizaj.
Dum la 1990-aj jaroj la monaĥejo estis la hejmo de monaĥoj de "Sankta Benedikto". Ili loĝis en la monaĥejo de 1992 ĝis 1999 kaj kunlaboris kun la frateco "Nia Sinjorino Monlora" en la restaŭrado kaj restrukturigo de la monaĥejo, ĝis nun oni povas vidi ĝin kaj ĝui ĝin en tre bona stato. De septembro 2002 ĝis decembro 2006, komunumo de monaĥinoj loĝis en la monaĥejo Monlora, kun la nomo de "Hermanas Pobres de Santa Clara" (malriĉaj fratinoj laŭ Sankta Klara). De majo 2007 ĝis junio 2013, la monaĥeja areo (unua etaĝo de la konstruaĵo) estis cedita al la religia komunumo "Apostola kongregacio Marta kaj María", kiuj zorgis pri konservado de la preĝejo kaj la prizorgado de la pilgrimantoj.
La monaĥejaj ĉeloj nun estas uzataj kiel gastejo, kio faras la monaĥejon ideala loko por pasigi kelkajn tagojn malstreĉiĝi, gustumante ĝian aeron kaj spertante la pacon, kiu en aliaj tempoj akompanis la monaĥojn.
100028 von Canstein
100028 von Canstein estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Carl Hildebrand Freiherr von Canstein (1667 – 1719), kiu establis la Biblian Societon Canstein (germana Cansteinsche Bibelanstalt) en Halle (Saale) en 1710. La celo de la societo estas produkti Bibliojn kiel eble plej rapide kaj malmultekoste, uzante novan teknikon de presarto. Von Canstein estis amiko de August Hermann Francke.
Tuiskon Ziller
Vivo
Post studo de filologio ĉe la Universitato de Lepsiko li aktivis kiel pedagogo en Meiningen. Ekde 1850 li studis jursciencojn en Lepsiko, habilitiĝis en 1853 kaj iĝis privata docento. Tamen li transiris en 1854 je teorio de instruo. En 1861 li fondis pedagogian seminarion kun trejno-lernejo (1862). Ero de la skolo de Johann Friedrich Herbart kolektiĝis ĉirkaŭ li ekde 1868 kiam estiĝis la societo »Verein für wissensĉaftliĉe Pädagogik«. En 1864 Ziller iĝis eksterorda profesoro pri filozofio.
Graveco
Li verkis: »Einleitung in die allgemeine Pädagogik« (Lepsiko 1856); »Die Regierung der Kinder« (Lepsiko 1858); »Grundlegung zur Lehre vom erziehenden Unterriĉt« (Lepsiko 1865); »Herbartische Reliquien« (Lepsiko 1871); »Vorlesungen über allgemeine Pädagogik« (Lepsiko 1876; ekde la 3-a eldono »Allgemeine Pädagogik« kun eldonisteco de Just, 1892); »Allgemeine philosophische Ethik« (Lepsiko 1880).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 20. Lepsiko 1909, p. 928 (tie ĉi interrete)
Indira Gandhi Nacia Malferma Universitato
La Indira Gandhi Nacia Malferma Universitato (इंदिरा गाउदी राष्ट्रीय मुक्ट वॿषिषिषिषिष्ट्रीय टी; Indira Gandhi National Open University akronime : IGNOU‏), estas nacia universitato kiu faciligas distanclernadon, kaj kies centro situas en Nov-Delhio, Barato. Ĝi estas nomita laŭ la iama ĉefministro de Barato, Indira Gandhi. Ĝi estas konsiderata la plej granda universitato en la mondo, kun pli ol 3 milionoj da studentoj.
La universitato estis establita en 1985 kun buĝeto de proksimume 20 miliardoj hindaj rupioj, post kiam la hinda parlamento pasigis la IGNOU-leĝon. Ĝi estis establita kun la celo igi pli altajn studojn alireblaj al grandaj partoj de la populacio kaj al malfortaj kaj malproksimaj tavoloj, en la formato de malferma universitato. La universitato estas administrata de la Registaro de Barato kaj tenas la sekretariejon de la Tutmonda Mega Universities Network (GMUNET), subtenata de Unesko.
Komence, la universitato ofertis nur du studtrakojn, por diplomo en administrado kaj en distanca lernado, kaj proksimume 4,000 studentoj studis tie. Nuntempe ĝi ofertas 228 studtrakojn en 21 fakultatoj, kaj inkluzivas reton de 67 regionaj studcentroj, 2,667 lernsubtencentroj, kaj 29 partnerstudinstituciojn ĉirkaŭ la mondo. Ĝi laborigas 810 fakultatanojn, 574 akademiajn laborantaranojn kaj 33,212 studkonsilistojn.
La diversaj lernejoj de IGNOU:
1. lernejo de Humanistiko 2. lernejo de Sociaj Sciencoj 3. lernejo de Sciencoj 4. lernejo de Eduko 5. lernejo de Daŭra Eduko 6. lernejo de Inĝenieristiko & Teknologio 7. lernejo de Administrado-Studoj 8. lernejo de Sansciencoj 9. lernejo de Komputilo & Informaj Sciencoj 10. lernejo de Agrikulturo 11. lernejo de Juro 12. lernejo de Amaskomunikilaro de Studoj Ĵurnalismo kaj 1.4. Servo Sektora Administrado 15. lernejo de Interfakaj kaj Trans-disciplinaj Studoj 16. lernejo de Socia Laboro 17. lernejo de Metia Eduko kaj Trejnado 18. lernejo de Etendiĝo kaj Evoluo-Studoj 19. lernejo de Fremdlingvoj 20. lernejo de Traduko-Studoj kaj Trejnado 21. lernejo de Prezentartoj kaj Bildartoj
La studoj estas ofertitaj ĝis bakalaŭro.
Rose–Hulman Instituto de Teknologio
La Rose-Hulman Instituto de Teknologio estas institucio de alteduko en Terre Haute, Indianao, kiu specialiĝas pri instrua inĝenieristiko, scienco, kaj matematiko.
Fondita en 1874 en Terre Haute, Rose-Hulman estas unu el la malmultaj studentaj fokusitaj inĝenieristikaj kaj teknologiaj universitatoj de Usono. Kvankam ĝi komenciĝis kun nur 3 bakalaŭroprogramoj, Rose-Hulman poste kreskis al 12 akademiaj fakultatoj kun pli ol 30 bakalaŭraj kaj postbakalaŭraj programoj en scienco, inĝenieristiko, teknologio, kaj inĝenieristikadministrado, kondukante al bakalaŭro kaj magistro.
La instruplano de Rose-Hulman temigas kaj karierpreparo kaj student-movita esplorado en STEM-kampoj.
Aspariegos
Aspariegos estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. Aspariegos estas tradukebla etimologie al Aspariegos.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 42,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 234 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 750 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Arquillinos, Castronuevo de los Arcos, Pobladura de Valderaduey, Cerecinos del Carrizal, Malva, Torres del Carrizal, Benegiles kaj Villalube. Ĝi distas 24 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Bustillo del Oro
Bustillo del Oro estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. Bustillo del Oro estas etimologie rilata al Bustillo de Toro kiel fonetika deformaĵo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Pobladura de Valderaduey, Malva, Abezames, Vezdemarbán kaj Belver de los Montes. Ĝi distas 35 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj je 20 km de Toro.
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis fine de la 11-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Jus sanguinis
Leĝo de sango (en la latina: Jus sanguinis [juːs ˈsaŋɡwɪnɪs] signifante rajto de sango), estas la plej malnova maniero determini la civitanecon de individuo kaj difini naciŝtaton. La leĝo de sango difinas apartenon al nacieco aŭ la rajton akiri civitanecon laŭ la etneco de la individuo, precipe lia etna origino kaj lingvo. La alternativo al la leĝo de sango estas la leĝo de lando.
Romia juro estis bazita sur la leĝo de sango, ĝis en la tria jarcento, civitaneco estis koncedita al ĉiuj liberaj homoj ĉie en la Romia Imperio, tiel moviĝante preter la leĝo de la lando (krom sklavoj, virinoj kaj infanoj). En la Mezepoko, la leĝo de la lando retiriĝis kaj la leĝo de sango revenis, sed kun la formado de la modernaj ŝtatoj kaj precipe post la Franca Revolucio kaj la Usona Revolucio, la leĝo de la lando akiris renovigitan popularecon kaj en multaj landoj la leĝo de sango estis akceptita anstataŭe, sed plejparte apud ĝi.
En modernaj tempoj, la tielnomata sangopureco estis uzita de ideologioj kun rasismaj trajtoj, kiel ekzemple Nazia Germanio kaj Faŝisma Italio, sed landoj kiel ekzemple Usono ankaŭ uzis la sangoleĝon kiam ili fiksis enmigradkvotojn por tiuj landoj laŭ certa loĝantarkonsisteco. Kontraste al tiuj, kiuj rekomendas la leĝon de sango, landoj kiel la Franca Respubliko ekskluzive uzis la leĝon de la lando kaj tute ignoris la ekziston de etnoj. Kiel menciite, en la plej multaj landoj estas kutime uzi ambaŭ manierojn, kun emfazoj respondaj al la specialaj bezonoj de la malsamaj landoj.
Larrabasterra (metrostacio)
Larrabasterra estas stacio sur linio L1 de la Metroo de Bilbao, situanta en Sopela.
Bern (stacidomo)
Bern estas la ĉefa fervoja stacidomo de Berno, Svislando.
Fuentesecas
Fuentesecas estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. Fuentesecas estas tradukebla etimologie al Seka fonto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,6 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 33 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj je 14 km de Toro.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Metila 2-etiloktanato
Metila 2-etiloktanato aŭ metila 2-etilkaprilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-etiloktanata acido kaj metanolo. Metila 2-etiloktanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 2-etiloktanato prezentas 2-etiloktanatan grupon ligitan al metila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Uncastillo
Uncastillo [unkasTIljo] (Uncastiello en aragona) estas municipo de Hispanio, en la norda centro de la komarko Cinco Villas apartenanta al la norda parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Uncastillo estas etimologie komprenebla kiel unu kastelo, kaj tial kastelo aperas simbole en la municipa blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la norda centro de la komarko Cinco Villas, ĉe la rivero Riguel, alfluanto de la rivero Arba de Luesia, tra diversaj rojoj, inter kiuj elstaras Barranco de las Anas, Barranco de la Petilla kaj Barranco de Baztanes: tamen malgranda parto nordoriente de la teritorio (en la zono de la kastelo de Sibirana) alfluas rekte en la riveron Arba de Luesia, same kiel parto de la oriento de la teritorio, elstare speciale Barranco de Olid. La teritorio estas montara, speciale en sia norda zono, apartenanta al la montaro Santo Domingo, kie estas la plej altaj montoj: nome Selva (1159 m) kaj Cruz (1132 m) ĉe la limo kun Petilla de Aragón, Alto de Bañón (1130 m) ĉe la limo kun Luesia; kaj Fayanás (1128 m), ĉe la limo inter Uncastillo, Luesia kaj Lobera de Onsella.
La loĝloko Uncastillo (601 msm) estas je 105 km de Zaragozo. Ĝi estas komunikata per ŝoseo A-1202 kun Luesia oriente kaj kun Layana kaj Sádaba sudokcidente kaj per la loka ŝoseo kiu komunikas kun Sos del Rey Católico norde kaj Biota sude.
Historio
La plej fruaj referencoj dokumentaj pri Uncastillo (tie Uniuscastri) datas de komenco de la 10-a jarcento kiam, dum la regado de la reĝo pamplona Sancho Garcés, oni konstruis la fortikaĵon kiel kerno de la urbo, sur enorma roko (Peña Ayllón), ĉe la kunfluejo de la riveroj Cadenas kaj Riguel, cele evidente al milita blokado de la aliro de islamanoj de Sádaba al la pasejo al la interno de la regno Aragono, tra la montaro Santo Domingo. Uncastillo estis tial grava lima enklavo antaŭ islamanoj kaj ludis fundamentan rolon en la rekonkero fare de kristanoj.
Dum la 12-a jarcento, Uncastillo vivis floran periodon atestitan per ses romanikaj preĝeejoj. Kiel rezulto de la ekonomia prospero de la urbo, Uncastillo disvolviĝis kiel urbo kiu konserviĝis preskaŭ komplete. En la 16-a jarcento, la urbo ĝuis novan prosperan momenton, dum kiuj oni konstruis aliajn konstruaĵojn kiel la urbodomo. En 1543 oni fondis lernejon Estatuto de Artes de Uncastillo, kiu rivalis pri gravo kun la Universitato de Huesca.
1930-aj jaroj
La 1930-aj jaroj estis tumultaj jaroj kaj en la regiono kaj en la tuta lando kun konfliktoj inter kamparanoj kaj aliaj laboristoj unuflanke kaj terposedantoj kaj policanoj aliflanke. Jam dum la Hispana revolucio de 1934 okazis konfliktoj inter policanoj kaj lokaj taglaboristoj hekpitaj de la socialisma sindikato UGT el Zaragozo kiu celis organizadon de ĝenerala striko. Sekve okazis interpafado inter policanoj kaj strikistoj, konsekvence rezultis inter policanoj du mortintoj kaj tri vunditoj. Modera socialista urbestro Antonio Plano Aznárez malsukcese klopodis peri. Dum la batalo oni atakis la loĝejon de riĉa terposedanto Antonio Mola, kaj tiukadre lia nevino estis vundita; du strikistoj mortis pro la tumulto. ​
Komence de la Hispana Enlanda Milito okazis revenĝo: nomr masakro fifarita de la insurekcia flanko. Falangistoj kaj karlistoj kunlabore kun policanoj, eniris en domoj, rabadis kaa arestis membrojn de maldekstraj organizoj kaj sindikatoj, iliajn amikojn kaj familianojn. La arestoj foje rilatis nur al personaj konfliktoj. Al arestoj sekvis torturoj, perfortoj kaj ofte mortoj. Foje ekzekutoj estis publikaj kaj oni devigis la lokanojn ĉeesti. Plej elstara viktimo estis la urbestro Antonio Plano kiu estis arestita kaj kondukita al Zaragozo, kie li estis mortkondamnita kaj revenigita al Uncastillo kie li estis ekzekutita la 5an de Oktobro, koincide kun la dua datreveno de la okazaĵoj de 1934, pri kiuj li estis maljuste respondecigita. Ankaŭ lia edzino kaj liaj du filoj estis malliberigitaj. Antaŭ mortigi lin, oni humiligis lin terure: oni devigis la lokanojn ĉeesti al publikigo de la urbestro kun spuroj de sango pro torturo kaj de lia propra feko post trudengluto de laksigilo. Post la ekzekuto eĉ oni mutilis la kadavron. Unu jaron post lia morto, Plano eĉ ricevis altan monpunon, kaj same lia edzino. Tiel oni konfiskis la familian loĝejon. En Uncastillo estis mortigitaj totale 140 maldekstruloj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj ĉe Uncastillo ankaŭ ekde la milito: oni malaltiĝis el 3 832 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 628 loĝantoj; do, oni perdis kvin sesonojn de la loĝantaro.
Ekonomio
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado al kultura kaj rura turismo. Pro relativa proksimeco al la komarka ĉefurbo, Ejea de los Caballeros, parto de la laboristaro estas dungata tie.
Demografio
Demografia evoluo de Uncastillo inter 1842 kaj 2022:
Fresno de la Ribera
Fresno de la Ribera estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. Fresno de la Ribera estas tradukebla etimologie al Frakseno de la Riverbordo. Frakseno videblas en la blazono.