cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Onigiri
noto: "nigiri/nigiru" signifas "ekpreni" en japana lingvo.
En fikcia lingvo Juliamo (kiu estas fakte Esperanto) en japana vidromana videoludo Kotonoha Amrilato onigiri estas nomata rizbulo(j) kaj restoracio kun onigiri estas nomata rizbulejo.
Itiúba
Itiúba estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 36.113 loĝantojn en 2010.
NGC 544
NGC 544 (aliaj indikoj — PGC 5253, ESO 296-24, MCG -6-4-28, AM 0122-381) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Materistato
Materistatoj
La tri plej kutimaj materistatoj estas:
Per varmigo solida materio je la fandopunkto transiras al la likva stato, kaj likva materio je la bolpunkto al la gasa stato.
Aliaj malpli oftaj fazoj estas plasmo, superlikvaĵo, supersolido, ktp.
La tri bazaj materiaj fazoj, konataj jam de longe, distingiĝas jene:
Por ĉiuj elementoj kaj kombinaĵoj la solida stato respondas al malpli altaj temperaturoj kaj la gasa stato al pli altaj; intere povas troviĝi la likva stato. La transiraj temperaturoj inter tiuj fazoj nomiĝas frostopunkto resp. bolpunkto. La transiro inter tiuj fazoj kutime signifas konsumon de energio (por fandi resp. gasigi). Sub certaj kondiĉoj iuj substancoj povas transiri sen fazoŝanĝo tiujn punktojn, kaŭzante staton de "pruntita energio", kiu estas tamen redonata ĉe la fine okazanta fazoŝanĝo.
Fazo de materio
En kemio kaj fiziko, fazo de materio estas stato, en kiu materio havas similajn kemian strukturon kaj fizikajn ecojn. Ekzemploj de tiaj proprecoj inkluzivas densecon, indicon de refrakto kaj kemian kunmeton. Simpla priskribo estas ke fazo estas regiono de materialo kiu estas ĥemie uniforma, fizike distingebla kaj (ofte) meĥanike apartigebla. En sistemo konsistanta de glacio kaj akvo en glasa kruĉo, la glaciaj kuboj estas unu fazo, la akvo estas dua fazo kaj la humida aero super la akvo estas tria fazo. La glaso de la kruĉo estas alia aparta fazo.
La termino fazo estas foje uzita kiel sinonimo por stato de materio. Ankaŭ, la termino fazo estas foje uzata por aro de statoj de ekvilibro markitaj laŭ variaĵoj de statoj kiel premo kaj temperaturo per faza limo sur fazodiagramo. Ĉar fazaj limoj rilatas al ŝanĝoj en la organizo de materio, kiel ŝanĝo de likvaĵo al solido aŭ pli subtila ŝanĝo de unu kristala strukturo al alia, ĉi tiu lasta uzado estas simila al la uzo de "fazo" kiel sinonimo por stato de materio. Tamen, la uzi de la nomoj stato de materio kaj fazoskemo ne estas aŭtomate kongrua kun la formala difino donita supre kaj la intencita signifo devas esti determinita parte per la kunteksto en kiu la termino estas uzata.
Solido
Solido estas fazo de materio, kiu havas formon kaj volumenon. La atomoj aŭ molekuloj estas relative proksimaj kaj fiksaj; tamen solidon ankoraŭ eblas deformi aŭ kunpremi. Korpo solida (de la latina "solĭdus") estas unu de la kvar statoj de agregado de la materio plej konataj kaj observeblaj, el kiuj la aliaj estas gaso, likvo, kaj plasmo. Ĝi estas karakterizita ĉar ĝi metas rezistadon al ŝanĝoj de formo kaj de volumeno. Ties partikoloj estas kunaj kaj ankaŭ ĝuste ordigitaj. ​ La molekuloj de solido montras grandan koheron kaj adoptas formojn tre bone difinitajn. Ekzistas kelkaj fakoj kiuj studas la solidojn nome la jenaj:
La plej malpeza solido konata estas artefarita materialo, nome la aeroĝelo kun denseco de 3 mg/cm³ aŭ 3 kg/m³, la vitro, kiu havas densecon de 1,9 g/cm³, dum la plej densa estas metalo, nome la osmio (Os), kiu havas densecon de 22,6 g/cm³.
Likvo
Likvo (ankaŭ uzeblas vortoj likvaĵo kaj fluidaĵo) estas fluido kies volumeno estas fiksata per konstanta premo kaj temperaturo, kaj kies formo norme estas konforma al la ujo, kiun ĝi plenigas. Likvoj faras premon sur la flankoj de la ujo kaj sur io en la likvo. La likva fazo estas fazo de materio. Likvaĵo je sia bolpunkto ŝanĝiĝas al gaso. Ĝi ŝanĝiĝos al solido je sia frostopunkto.
Likvo estas stato de agregado de materio en formo de fluidaĵo tre nekunpremebla, kio signifas, ke ties volumeno estas preskaŭ konstanta en granda premogamo. ​ Estas la nura stato kun difinita volumeno, sed ne kun fiksa formo. Likvo estas formata per malgrandaj vibrantaj partikloj de la materio, kiel la atomoj kaj la molekuloj, unuigitaj per intermolekulaj ligiloj. ​ La akvo estas la plej komuna likvo sur la Tero, kaj ankaŭ la plej abunda. Kiel okazas ĉe gaso, likvo estas kapabla flui kaj ekpreni la formon de ujo. Diference de gaso, likvo ne disiĝas por pleni la tutan spacon de ujo, sed ja retenas konstantan densecon. Rimarkinda karaktero de la likva stato líquido estas la surfaca tensio, kio okazigas malsekigantajn fenomenojn.
Gaso
Gaso estas fizika stato de materio, en kiu la komponaĵoj (atomoj aŭ molekuloj) povas moviĝi libere kaj ne estas interkonektitaj. Depende de la temperaturo kaj premo gasa substanco povas transformiĝi al likva aŭ solida stato.
Hable con ella
Hable con ella (Alparolu ŝin) estas hispana filmo de 2002, verkita kaj reĝisorita de Pedro Almodóvar, en kiu stelulas Javier Cámara, Leonor Watling, Darío Grandinetti kaj Rosario Flores. La filmo ricevis du nomumojn al Oskar-premioj, kaj la Oskar-premion al Plej Bonkvalita Scenaro. Same ŝi ricevis premiojn Ora Globo al la plej bona internacia filmo fremdlingva kaj aliajn, kiel BAFTA, Goya, César ktp.
Intrigo
Benigno (Javier Cámara), flegisto, kaj Marco (Darío Grandinetti), verkisto de turismaj gvidlibroj, koincidas en danca spektaklo de Pina Bausch, nome Café Müller. La emocio de Marco rezultas en ploro. Post kelkaj monatoj, la du viroj renkontiĝas en privata kliniko El Bosque, kie Benigno laboras. Lydia, la fianĉino de Marco, taŭrludistino, estas en komato post taŭrbatala vundo, dum Alicia (Leonor Watling), juna dancistino, estis suferinta aŭt-akcidento pro kio ankaŭ ŝi estas en komato, kaj estas flegita de Benigno. Ambaŭ viroj amikiĝas kaj Benigno konfesas al Marco sian fortan rilaton al Alicia, kaj poste amon. Siaflanke Marco memoras sian pasintecon kaj renkonton kun Lydia. Tiel la filmo montras la historion de la kvar ĉefroloj. Krom la dancoscenoj, aliaj apartaj momentoj havigas al la filmo buntajn kadrojn, nome en rondo kanto de Caetano Veloso, taŭrludado de Lydia, sonĝo en formo de muta filmo pri fantazio de minimuma hometo, kiu eniras sekse en virino ktp. Tio funkcias kiel metaforo de la seksa alproksimigo de Benigno al Alicia.
Materistato
Gaso
La vaporoj kaj la plasmo kunhavas proprecojn kun la gasoj kaj povas formi homogenajn miksaĵojn, por eksemplo vaporo de akvo kaj aero. Ĉiuj kune estas konataj kiel gaskorpoj, gasa stato aŭ gasa fazo.
Prostějov (Žumberk)
Prostějov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Žumberk en distrikto Chrudim. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prostějov situas en katastra teritorio Žumberk kun areo de 4,79 km².
En la vilaĝon kondukas sole 1 ŝoseo de la 4-a klaso el Žumberk. En vilaĝplaco troviĝas malgranda fiŝlago. En la vilaĝo troviĝas ankaŭ kruceto kaj en norda rando bovinejo. En la ĉirkaŭaĵo troviĝas paŝtejoj kaj strioj de arbaroj. Prostějov situas en Fera montaro en ondiĝinta milde monteta pejzaĝo kun ravinoj.
Șimișna
Șimișna [ŝimiŝna] (hungare: Semesnye [ŝemeŝnje]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Jibou. En 1910 ĝi havis 1 565 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 095 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1314. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi ĝis 2002 apartenis al la komunumo Rus; de tiam ĝi estas aparta komunumo, al kiu apartenas la vilaĝo Hășmaș.
Universitato de Kembriĝo
La Universitato de Kembriĝo (University of Cambridge sed ankaŭ konata kiel Cambridge University) estas la dua plej malnova universitato en Britio post Oksfordo.
Fakte la universitato estas federacio de 31 memstaraj kolegioj, kiuj multrilate konservas proprajn regulojn kaj kutimojn. La Universitato prizorgas la unuecajn aferojn, ekzemple enhavon de la kursoj, bibliotekoj, ekzamenoj.
La kolegioj troviĝas en la urbo Kembriĝo proksimume 80 km norde de Londono en la angla provinco Cambridgeshire.
Laŭ legendo ĝi estis fondita en 1209 kiam grupo de studentoj eskapis post batalo kun indiĝenoj en Oksfordo.
La unuaj kolegioj por virinoj estis Girton College en 1869 kaj Newnham College en 1872. La unuaj virinoj ekzameniĝis en 1882 sed oni ne sukcesis doni plenajn rajtojn al virinoj ĝis 1947. Ĉe Oksfordo tio okazis jam 20 jarojn pli frue.
Isaac Newton kaj John Wells studis tie.
Inter studantoj de Kembriĝo kaj Oksfordo okazas multaj sportaj konkursoj. La plej fama estas la t.n. remkonkurso La boata kurumo.
Éva Kabós
KABÓS ÉVA (kabo:ŝ) estis rumanuja hungara poetino naskita en Koloĵvaro la 2-an de februaro 1915 kaj mortinta en Târgu Mureş la 4-an de septembro 2000.
Biografio
Éva Kabós finis superan komercan lernejon en sia naskiĝurbo (1932). Ŝi estis oficistino, kontistino, tajpistino, ekde 1973 ŝi iĝis pensiulino. Ŝiajn poemojn publikigis la gazetoj Erdélyi Magyar Lányok, Ellenzék, Keleti Újság, Pásztortűz, Hölgyfutár, Havi Szemle, Déli Hírlap, Székelyföld.
Karl Michael Ziehrer
Karl Michael ZIEHRER (naskiĝis la, mortis la ) estis viena komponisto kaj dirigento, kiu hodiaŭ plej bone konatas pro siaj valsoj kaj alia dancmuziko. Dumvive li estis unu el la plej grandaj konkurencantoj de la fama Strauss familio.
Ziehrer naskiĝis en Vieno, kaj ricevis muzikedukon de Simon Sechter, kiu estis fama vienana muzikteoriisto kaj pedagogo. En 1863 li iĝis la diriĝento de nova orĥestro celanta konkurenci kun la viena dancmuzika dinastio de Johann Strauss II.
Ziehrer aktive skribis dum sia vivo pli ol 600 dancajn komponaĵojn, inklude valsojn, marĉojn, kaj polkojn. Krom tio ankaŭ troviĝas kelkaj operetoj en lia verkaro. Tamen malmulte el liaj verkoj hodiaŭ konatas vaste.
La komenco de la unua mondmilito finis lian karieron kiel komponisto; liaj posedaĵoj plejparte estis detruitaj. Fine Ziehrer mortis malriĉule en Vieno en 1922. Li estis enterigita ĉe la Zentralfriedhof tombejo.
Gerzson Veress
VERESS Gerzson (vereŝ) estos rumanuja hungara poeto naskita en Sfântu Gheorghe la 5-an de januaro 1956 kaj mortinta samloke la 20-an de majo 1998. Li estis la filo de literaturhistoriisto Dániel Veress, eksedzo de literaturhistoriistino Zsuzsa Tapodi.
Biografio
Gerzson Veress finis la mezlernejon en Odorheiu Secuiesc en 1976. Inter 1979 kaj 1983 li estis redaktoro de Brassói Lapok kaj inter 1984 kaj 1987 bibliotekisto de la distrikta biblioteko en sia naskiĝurbo. De 1987 li estis liberprofesiulo. En la lastaj jaroj de sia vivo li estis grave malsana. Li memmortigis.
Casabona
Casabona estas komunumo de Italio.
Épouville (stacidomo)
Épouville estas franca stacidomo sur linio - Tourville-les-Ifs, situanta en  Épouville, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Gayatri Chakravorty Spivak
Gayatri Chakravorty Spivak aŭ Gajatri Ĉakravorti Spivak (naskiginta la 24-an de februaro 1942) estas hinda literatura teoriulo, filozofo kaj universitata profesoro en Universitato Kolumbio, kie ŝi estas fondinta membro de Institute for Comparative Literature and Society (Instituto por Kompara Literaturo kaj Socio. Ŝi estas plej konata pro la eseo "Can the Subaltern Speak?" "Ĉu la subalterno povas paroli?" konsiderita fondoteksto de postkoloniismo; kaj pro ŝia traduko de, kaj enkonduko al la eseo de Jacques Derrida nome De la grammatologie. En 2012 ŝi estis premiita per la Kiota Premio en Artoj kaj Filozofio pro esti "kritika teoriulo kaj edukisto parolanta por la filozofia fakultato kontraŭ intelekta koloniismo rilate al la tutmondigita mondo". Ŝi ricevis la Padma Bhushan, la trian plej altan civilan premion donitan fare de la Respubliko Barato, en 2013.
Épouville (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Havre-Graville - Tourville-les-Ifs (361000).
Gayatri Chakravorty Spivak
Spivak estas plej konata pro siaj nuntempaj kulturaj kaj kritikaj teorioj por defii la "heredaĵon de koloniismo" kaj la maniero per kiu legantoj engaĝiĝas kun literaturo kaj kulturo. Ŝi ofte temigas la kulturajn tekstojn de tiuj kiuj estas marĝenigitaj fare de domina okcidenta kulturo: la nova enmigrinto, la laborista klaso, virinoj, kaj aliaj tavoloj de la subalternaro.
Madagaskara perdriko
La Madagaskara perdriko (Margaroperdix madagascariensis) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estas endemio de Madagaskaro, sed ankaŭ troviĝas en Reunio kaj Maŭricio.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj, ĉefe en arbustecaj herbejoj kaj arbarklarejoj. Ĝi estas sufiĉe disvastigata en sia indiĝena insulo, spite esti troĉasata.
Ĝi montras rimarkindan fruntan bildon, nome la supraj partoj (krono, nuko, dorso, mallonga vosto kaj flugiloj) estas malhelbrunaj kun iome da blanka strieco kaj malmulte da nigra kaj la flankoj estas pli ruĝecbrunaj kun pli markata blanka strieco. La kapobildo estas nekonfuzebla, nome sub la brunstrieca krono estas griza vizaĝo kiel traokula zono ege markate bordata de du blankaj strioj kaj superokula kaj mustaĉa (la plej markata), tiu lasta ambaŭflanke enfermas nigran gorĝareon; la brusto estas ruĝecbruna kun helgriza brustoflankoj kaj la ventro estas rimarkinde tutnigra kun tre klare markataj grandaj blankaj punktoj. La kruroj kaj la beko estas grizaj.
Temas pri klara kazo de seksa duformismo, ĉar la ino estas sablokolora, nigrestrieca en la tuta korpo kaj sen iu ajn el la masklaj markoj, kun senstriaj pli helaj sablokoloraj vizaĝo kaj gorĝareo. Ties korpo estas bone kamuflebla.
(12081) 1998 FH115
(12081) 1998 FH115 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
6460 Bassano
6460 Bassano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Ulisse Quadri kaj Luca Strabla elde la Observatorio Bassano Bresciano en provinco de Breŝo (Lombardujo, Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la komunumo Bassano Bresciano, en Lonbardujo, kie situiĝas la observatorio.
Kirchenthumbach
Kirchenthumbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Kirchenthumbach - administra ligo de la najbaraj merkata komunumo Kirchenthumbach kaj neurbaj komunumoj Schlammersdorf kaj Vorbach por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
Bartovice
Bartovice estas eksa municipo kaj nuntempa loka parto de ostrava urba parto Radvanice kaj Bartovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La plej malnovan skriban mencion pri ĝi ni trovos en kunskribo de dekonaĵo de vroclava episkopujo el la jaro 1305. Ĉi tie ĝi estas indikita en aspekto Bertoltowitz. En la jaro 1411 Jeŝek Kornic vendis Bartovicon (ĉi tie enskribita kiel Bartelsdorf) al Ondro el Tworków. Per tio ĝi fariĝis parto de polaostrava senjorujo, kaj nome ĝis duono de la 17-a jarcento. En la jaro 1738 Jan Maxmilián Bohuslav Skrbenský z Hřiště vendis Bartovicon kaj Radvanicon al František Skrbenský el Hřiště. Per tio ambaŭ municipoj fariĝis partoj de šenova senjorujo ĝis la ajro 1848. Plejparte agrikulturan karakteron de la municipo komence de la 20-a jarcento iom post iom perdiĝis influe de industria produktado en ĉirkaŭaĵo. Ekde la 1-a de januaro 1960 Bartovice estis aligita al Ostrava.
Antaŭ ĉi tiea gastejo Na jaščurce mortis en la jaro 1895 bienista helpanto Bardoň. Tiu ĉi evento inspiris Petr Bezruč-on por verki poemon Maryčka Magdon. La municipo estis dum la dua mondmilito liberigita fare de Ruĝa Armeo la 2-an de majo 1945.
Charles Herman Senn
Charles Hermann SENN (naskiĝinta en 1864 en Liestal, mortinta en Londono en la ) estis svisa kuiristo kaj verkisto de handlibroj pri kuirarto kiu aktivis en Anglujo.
En Londono li ellernis la kuirarton ĉe Reforma Klubo. Ekde la jaro 1885 li meritis kiel sekretario de Kulinara societo kiun li poste estris kaj (gazet)organe pliriĉiĝis. Poste li konsilistis ĉe la Nacia kulinara lernejo kaj ekde 1910 ĉe la Instituto tekniko de Westminster.
Li verkis plurajn faklibrojn pri kuirarto kaj flegadis recenzi fakverkojn de aliaj al kies versia plibonigo li mem de tempo al tempo pretis.
Áron Berde
BERDE Áron estis hungara juristo, universitata profesoro, membro korespondanta de MTA (1858) naskita en Laborfalva la 8-an de marto 1819 kaj mortinta en Koloĵvaro la 25-an de januaro 1892.
Kariero
Áron Berde inter 1842 kaj 1844 vojaĝis en okcidenta Eŭropo, poste de 1844 ĝis 1863 li instruis naturciencojn en la kolegio unitariisma de Koloĵvaro, de 1863 li estis profesoro de ekonomiko kaj politiko en la akademio de Koloĵvaro, de 1872 ĝis 1890 instruis en la Universitato de Koloĵvaro, ties en studjaro 1872-73 li estis rektoro. Li verkis la unuan faklibron en hungara libro pri meteorologio kasj klimatologio. Li redaktis de 1846 ĝis 1859 la revuon Természetbarát, poste Ipar és Természetbarát, Hetilap, Kolozsvári Közlöny.
Hitra
Hitra estas insulo kaj komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Fillan.
(15049) 1998 XA90
(15049) 1998 XA90 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Elbphilharmonie
La Elbphilharmonie (prononcu {{prononco|"ELPfilharmoNI"}}, do "filharmonio ĉe la rivero Elbo") estas filharmonia koncertejo en Hamburgo. Ĝi malfermiĝis la 11-an de januaro 2017 kaj havas facile rememorigeblan modernecan fasadon.
Christoph Lieben-Seutter estas ĝenerala direktoro de la filharmonio ekde la malfermiĝo. Li ankaŭ jam ekde 2007 respondecas pri la pli tradicia urba koncertejo Laeiszhalle. La simfonia orkestro Symphoniker Hamburg estas la orkestro de ambaŭ konstruaĵoj.
Hückeswagen
Hückeswagen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberberg de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Horné Dubové
Horné Dubové, hungare Felsődombó [felŝOdombO], germane Oberdubowan estas malgranda vilaĝeto en Slovakio. Horné, felső kaj ober signifas: supra.
Situo
Horné Dubové situas sur mildaj deklivoj laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Trnava troviĝas je 18 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1262. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsődombó 399 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horné Dubové 378 homoj, (375 slovakoj).
János Berkes
Biografio
János Berkes akiris diplomon en Muzika Altlernejo de Budapeŝto en 1971. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li debutis en rolo de Lenskij en Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij: Eŭgeno Onegin. En 1976 li atingis la unuan lokon en internacia kantokonkurso. Li kantis ankaŭ inter 1981 kaj 1984 en Vieno en Raimundtheater. En 2007 li ricevis 3 premiojn. Li estas nomumita eterna membro de la Operejo, krome membro de "Kompanio de Nemortemuloj" (2008).
NGC 545
NGC 545 (aliaj indikoj — PGC 5323, UGC 1007, DRCG 7-43, MCG 0-4-142, KCPG 32A, ZWG 385.132, ARAK 45, ARP 308, 3C 40) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Holtålen
Holtålen estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Renbygda.
Laeiszhalle
La Laeiszhalle (prononcu ), antaŭe Musikhalle Hamburg, do Muzika Halo Hamburgo, estas tradicia koncertejo ĉe la placo Johannes Brahms en Hamburgo. Ĝi estis konstruita en novbaroka stilo kaj inaŭgurita en 1908. Ĝia granda salono ofertas 2025 sidlokojn kaj orgenon. La malgranda salono havas 640 sidlokojn.
Christoph Lieben-Seutter estas ĝenerala direktoro de la koncertejo ekde 2007. Li ankaŭ respondecas pri la Elbphilharmonie, kiu malfermiĝis la 11-an de januaro 2017. La simfonia orkestro Symphoniker Hamburg estas la orkestro de la Laeiszhalle.
Historio
La Laeiszhalle estas ekzemplo de mecenata burĝa-hansa patroneco de la malnova urbo-respubliko. La Hamburga komercisto Carl Laeisz, estro de granda ŝipveturiga kompanio testamentis 1,2 milionojn da markoj al la grandurbo en sia testamento por la konstruado de "inda loko por la praktiko kaj ĝuado de nobla kaj serioza muziko". Lia vidvino Sophie Laeisz poste pliigis la kvanton al 2 milionoj da markoj. La muzikejo estis konstruita de 1904 ĝis 1908 sub la direkto de la arkitektoj Martin Haller kaj Emil Meerwein sur posedaĵo disponigita fare de la grandurbo. La stilo estis "novbaroka", furora dum tiu epoko (vidu ankaŭ la paĝon pri historiismo). La inaŭguro okazis la 4-an de junio 1908. Dum ĝia malfermo, la halo estis la plej granda kaj plej moderna koncertejo en Germanio.
Post la Dua mondmilito, kiun la koncertejo travivis nedifektita, la britaj okupaciaj trupoj provizore utiligis ĝin kiel dissendan centron por sia armea radiostacio BFN. La popkantisto Chris Howland komencis sian radiokarieron ĉi tie kaj la furorkantisto Freddy Quinn same ofte koncertis tie.
En junio 2008, la koncertejo festis sian centan naskiĝtagon kun multaj koncertoj.
Euroclio
EUROCLIO  aŭ la European Association of History Educators (Eŭropa Asocio de Edukistoj de Historio) estas internacia ne-registara organizo kun sidejo en Den Haag (Hago) kies celo estas akceli la instruadon de historio per novigaj metodikoj por firmigi demokration.
1466 Mündleria
1466 Mündleria estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Max Mündler.
Euroclio
Euroclio fokusas sur kritika pensado, reciproka respekto kaj la inkludo de polemikaj temoj en la edukprogramoj. De centra graveco estas la registrado kaj flegado de internaciaj kontaktoj, la dialogo inter malsamaj religioj. Euroclio celas per ĝia reta edukejo Historiana oferti instrumaterialojn el multperspektiva, transnacia vidpunkto. Esploreblaj temoj interalie pritraktas jenon: diversaj perspektivoj pri Josif Stalin, la gulago kaj trudlaboro, ideoj ankoraŭ danĝeraj en demokratio, la senantaŭjuĝa pripensado pri la atombombo de Hiroŝimo,
Historio kaj celoj
Euroclio ekestis en 1992 kun la subteno de la Konsilio de Eŭropo.
La organizaĵo ne nur kontribuas al la disvolviĝo, sed ankaŭ al la reala efektivigo de regionaj, naciaj kaj eŭropaj longdaŭraj projektoj, kiuj fokusas sur la akirado de scioj, spertoj kaj kompetentoj pere de trejnado kaj konsultado de instruistoj, mesaĝoj de monumentoj, danĝera arto en la Jugoslavio de Tito, migrado en perspektivo,, la hispana enlanda milito, edukaj praktikoj en totalismaj societoj, ktp
Kune kun Europeana, Euroclio disvolvis gvidilon por instruista trejnado pri "Kiel uzi interretajn ilojn por promocii historian pensadon?"
Euroclio ankaŭ evoluigas helpe de profesiaj volontuloj edukajn materialojn, konstruas kaj subtenas profesiajn retojn kaj agas kiel konsilanto por registaroj, internaciaj organizoj, neregistaraj organizoj, asocioj de instruistoj de historio kaj aliaj asocioj.
Dmitrovskaja (stacio de Moskva metroo)
Dmitrovskaja (Дмитровская, "de (urbo) Dmitrov") estas stacio de la metroo de Moskvo sur Serpuĥovsko-Timirjazevskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' norde de Moskvo.
Kirchgellersen
Kirchgellersen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Kirchgellersen apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
NGC 546
NGC 546 (aliaj indikoj — PGC 5255, ESO 296-25, MCG -6-4-29, AM 0122-381, IRAS01229-3819) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Shigeo Yaegashi
Shigeo Yaegashi (japane 八重樫 茂生, n. 24-an de marto 1933, m. 2-an de majo 2011) estis japana futbalisto. Li de 1956 ĝis 1968 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Filadélfia (Bahio)
Filadélfia estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 16.740 loĝantojn en 2010.
Richard Bowdler Sharpe
Richard Bowdler SHARPE (n. 22-a de novembro de 1847 - 25-a de decembro de 1909) estis angla zoologo.
Sharpe naskiĝis en Londono kaj studis en Brighton, Peterborough kaj Loughborough. Je la aĝo de dek ses laboris ĉe Smith & Sons en Londono. En 1864 komencis lian unuan laboron ornitologan, nome monografio pri alcionoj (1868-71).
En 1867 Sharpe akiris la postenon de bibliotekisto de la Zoologia Societo de Londono, rekomendita de Osbert Salvin kaj Philip Sclater. Post la morto de George Robert Gray en 1872 eniris al la Brita Muzeo kiel Plej granda Helpanto en la Sekcio de Zoologio, komisiante pri la kolekto de birdoj. Estis la Helpa Gardisto en 1895, kaj restis tie ĝis sia morto (pro pulmito).
Sharpe Fondis en 1892 la nun faman asocion British Ornithologists' Club kaj ĝi reviziis la bultenon kiun tiu eldonas. Li verkis dek tri (preskaŭ la duonon) de la 27 volumoj de la Katalogo de la Birdoj en la brita Muzeo (1874-1898).
Inderøy
Inderøy estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Straumen.
10853 Aimoto
10853 Aimoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Minoru Aimoto, dojenan esploriston ĉe la Observatorio de Saĵi, komisiitan pri astronomiaj ekspozicioj kaj astronomiaj prelegoj por la vizitantoj de la observatorio. Liaj aliaj esploroj inkludas ĉefe fotadon de la profunda kosmo, kometoj ktp, per teleskopo de 1,03 m kaj larĝa-kampa teleskopo.
(19186) 1991 VY1
(19186) 1991 VY1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
San Agustín Chayuco
San Agustín Chayuco estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Agustín Chayuco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 082.
Geografio
San Agustín Chayuco apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4514 loĝantojn. El tiuj estis 2122 viroj kaj 2392 virinoj. La komunumo havas surfacon de 107.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 250 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1854 indiĝenoj. El tiuj 1586 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1586 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Klæbu
Klæbu estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis.
Casole Bruzio
Casole Bruzio estas komunumo de Italio.
Granda fugo
Granda fugo op. 133 B♭-maĵora estas peco por arĉkvarteto de Ludwig van Beethoven, ekestinta en la jaroj 1825 ĝis 1826. La verko, dediĉita al ĉefduko Rudolfo, origine estis la finalo de la arĉkvarteto n-ro 13 B♭-maĵora op. 130 de Beethoven.
En la jaro 1826 Beethoven publikigis pri la Granda fugo pianaranĝaĵon je kvar manoj sub la verknumero 134.
Ekesto
Origine la Granda fugo estis planita kiel finalmovimento de arĉkvarteto B♭-maĵoro op. 130. Pro la novspececo de la tonlingvo, kiu tropostulis de la muzikistoj, la eldonisto de Beethoven, Mathias Artaria (kiu neniel rilatis kun la firmao Artaria & Comp.), petis tiun verki laŭtradician finalon por op. 130. Beethoven sekvis ĉi tiun peton kaj eldonis la originan finalmovimenton kun memstara verknumero 133. Laŭ opinio de muziksciencisto Gerd Indorf la supozo, ke Beethoven farus ĉi tiun paŝo kontraŭvole, laŭ nuna stato de la esploro ne estas pravigita.
Pri la muziko
La verko baziĝas sur la nomdoma fugo. Ĝi tamen ne estas nura fugo laŭsence de Johann Sebastian Bach, male la fugo de ĉi tiu peco estas kompletigita per kromaj elementoj. Fakte la fugoporcio de la verko limiĝas je 40 %; La resto de la fugo konsistas el pli libera fugatostilo kaj homofoniaj elementoj. Tiusence Karl Holz, amiko de Beethoven kaj dua violonisto de la Schuppanzigh-kvarteto proksima al Beethoven, memoris: ''»›Fari fugon‹, Beethoven diris, ne estas arto, mi faris tiujn je dekoj en mia studotempo. Sed la fantazio ankaŭ al ĝi volas sindefendi, kaj en niaj tagoj en la malnovan formon devas veni alia, vere poezia elemento«''.
Beethoven priskribis je publikigo de la Granda fugo la ĝenron de sonatofugo kiel »tantôt libre tantôt recherchée« («jen libera, jen ligite»). Ĉi tiu rilatas al la tralaboraĵo de la fugo, en kiu liberaj kaj ligitaj eroj alternas.
La ''Uverturo. alegro - fuga'' komencas per minacosona frazo, kiun sekvas milda alineo. Sed malmulte poste komencas la abrupta fugo kun siaj variacioj. Kiel esenca ero de la fugo aperas variaĵo de la kvartonaro, kiu jam estis bazo de la arĉkvartetoj n-ro 14 c♯-minora op. 131 kaj n-ro 15 en a-minoro op. 132 de Beethoven.
Post la uverturo sekvas milda Meno mosso e moderato.
Sekvas vigla Allegro molto e con brio kaj ĝiaj energiaj variaĵoj, la temo de la fugo eniras.
Jen denova Meno mosso e moderato-alineo, en kiu la temo de la unua Meno mosso e moderato ripetiĝas, ĉifoje laŭ pli flua sinteno.
La sekva alineo, denova Allegro molto e con brio, prezentas alegro-temon, kiu intertempe ankaŭ trankviliĝas.
Unuaj reagoj pri la Granda fugo
Post prezentado de arĉkvarteto op. 130 la 21-an de marto 1826 fare de la arĉkvartetensemblo de Ignaz Schuppanzigh (antaŭ la elŝanĝo de la finalmovimento) muzikrevuo „Allgemeine Musikalische Zeitung“ priskribis la unuajn movimentojn de op. 130 per atributoj kiel »mistika«, kaj »gajplena« kaj »petoleco«, skribis tamen pri la fugo:
Ankaŭ la muzikistoj havis problemojn kun la muzika stilo de la fugo, precipe Karl Holz. , pri kio amuziĝis Ignaz Schuppanzigh: »Holz nun ekdormas, la lasta peco lin elĉerpis«.
Preĝejo apostolo Sankta Andreo (Salgótarján)
La preĝejo apostolo Sankta Andreo estas romkatolika historia monumento en urbo Salgótarján (Hungario), ĝis 1973 en vilaĝo Zagyvaróna. Ekde 1973 la preĝejo estas la plej malnova restinta konstruaĵo de Salgótarján.
Granda fugo
Unuaj reagoj pri la Granda fugo
Eĉ la sekretario kaj posta biografo de Beethoven, Anton Schindler, malŝategis la fugon kaj nomis ĉi tiun verkon de Beethoven »plej alta devojiĝo de spekulema intelekto«, kaj ankaŭ muzikkritikisto Eduard Hanslick nomis ĝin »stranga dokumento de lia giganta, sed jam strange malsana fantazio«.
Preĝejo apostolo Sankta Andreo (Salgótarján)
Historio
Laŭ eklezia fonto en tiu loko estis kirko en 1300, laŭ profana fonto ĝi konstruiĝis en la 14-a jarcento. Iom poste sed en la sama jarcento pli nova sanktejo estis konstruita. La mezepokaj partoj parte perdiĝis pro la trakonstruo en la 18-a jarcento. La alta turo konstruiĝis en 1896, en la sama jaro oni konstruis la orgenon, kiu estis trakonstruita en 1948 kaj 1965. En nekonata jaro la kirko restaŭriĝis kaj estas videblaj la romanikaj partoj.
Granda fugo
Unuaj reagoj pri la Granda fugo
Muziksciencisto Klaus Kropfinger rigardas la komunan procedon de Artaria kaj Holz kiel »kunludo« ; per ĉi tiu la apartigo de la fugo estis »jam antaŭprogramita« ; aparte la konduton de Holz Kropfinger interpretis kiel »daŭra ›psikologia militado‹«. Kontraŭe de tio staras mesaĝo de Karl Holz al Beethoven: »Hieraŭ la kvarteto estis probata ĉe Artaria; [...] ni ludis ĝin dufoje; Artaria estis tute ravita, kaj la fugon li opiniis, kiam li aŭdis ĝin la trian fojon, jam tute komprenebla«.
Preĝejo apostolo Sankta Andreo (Salgótarján)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto en latombejo, sed en apude ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata kaj alta turo plene reliefas. La absido estas rektangula kaj malpli larĝa, sed same alta, ol la navo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la kirko. Sur la ekstera muro estas videblaj 2 memortabuloj. Interne la ĉefaltaro kaj la predikejo estas baroka. La murpentraĵoj estis pentritaj en 1934.
Granda fugo
Unuaj reagoj pri la Granda fugo
Arĉkvarteto op. 130 de Beethoven longan tempon estis akceptata kun la novkomponita finalo kaj travivis en ĉi tiu formo dum la unuaj 50 jaroj post la ekesto 214 prezentadojn, kiel rezultigis statistiko de korfakulo kaj amatorkvartetisto Ivan Mahaim; La Granda fugo tamen eksonis en ĉi tiu tempospaco nur 14-foje.
Diskutoj pri la apartigo de la Granda fugo
Ekde tiam oni akre diskutis dum la jaroj pri tio, ĉu la decido de Beethoven, publikigi la originan finalon aparte kaj anstataŭi per nova finalkomponaĵo, estas rigardenda kiel definitiva. Anton Schindler opiniis la novan finalon, kiu laŭ li »rilate stilaĵojn kaj klarecon similas al multaj aliaj kvartetmovimentoj verkitaj en pli frua periodo«, por pli plaĉa.
Preĝejo apostolo Sankta Andreo (Salgótarján)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la sekva dimanĉo post 30-a de novembro.
Granda fugo
Diskutoj pri la apartigo de la Granda fugo
La mala flanko de ĉia tiu diskuto, al kiu apartenas i. a. Arnold Schönberg kaj liaj kolegoj en la Kolisch-kvarteto, defendis la opinion, ke la decido de Beethoven ne baziĝis sur artaj, sed merkatado-teknikaj kialoj; eldonisto kaj amikoj urĝis lin al tio. Tiusence skribis Beethoven-spertulo Erwin Ratz:
Klaus Kropfinger vidas la kaŭzon por la procedmaniero de Beethoven en ties monmizeroj: »En ĉi tiu kunteksto estas rigardebla ankaŭ la malfrua konsento de Beethoven pri la apartigo de la fugofinalo«. Gerd Indorf tamen opinias neverŝajna, ke Beethoven subordigus siajn artistajn konvinkiĝojn al kroma honorario de nur dek du dukatoj.
Beethoven jam en la pasinteco agis simile. Ekzemple la finalmovimento de „Kreutzer-sonato“ devenas origine el violonsonato op. 30,1, kiu nun estas finita per variacio-movimento. Anekdoto raportas, ke Beethoven onidire konsideris anstataŭi la ĥorfinalon de la „Naŭa Simfonio“ per instrumentmovimento.
Unua prezentado de la arĉkvarteto n-ro 13 B♭-maĵoro op. 130 kun la fugo kiel finalo okazis nur en la jaro 1887; ankaŭ ĉi tiu prezentado estis escepto por longa tempo. Ankoraŭ en la eldonoj de 1910 kaj 1921 de la kvarteto-monografio de Theodor Halms el 1885 la fugo estas nomata la »verŝajne plej genia okulmuziko, kiu iam ajn estis verkita« ; »sed je la aŭskultado pura, artisme kontentiga impreso nur parte emas okazi.«.
En la 20-a jarcento finfine oni pli atentis la Grandan fugon kaj taksis ĝin kompare kun la novkomponita finalo kiel pli altvaloran.
Saint-Martin-le-Vieux
- jen france, prononco [], okcitane Sent Martin lu Vielh - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Granda fugo
pianoversio
Nur en ĉi tiu fazo unuan duonon de septembro ekestis la ideo, publikigi la fugon kiel memstara verko kaj komponi por op. 130 novan finalon. Tiel Karl Holz raportis: »Artaria estas ravita, ke vi akceptas lian proponon, li gajnos tre multe je tio, ke ambaŭ verkoj estas serĉataj unuope«. Ekde septembro ĝis novembro 1826 Beethoven okupiĝis pri la komponado de la Granda fugo kaj povis finfine sendi ĝin la 22-an de novembro 1826 al Mathias Artaria. Ĉi tiu publikigis la Grandan fugon en Vieno kune kun ties pianopartituro same kiel kun arĉkvarteto op. 130 la 10-an de majo 1827, mallonge post la morto de Beethoven.
La por longa tempo lasta informo pri la restado de la pianoversio estis, ke ĝi estis aŭkciita en Berlino kaj iris al industriisto en Cincinnati (Ohio). Ties filino transdonis la partituron kune kun pluaj manskribaĵoj – inter kiuj ankaŭ troviĝis sonato kaj fantazio de Wolfgang Amadeus Mozart (ambaŭ en c-minoro) – en la jaro 1952 al eklezio en Filadelfio (Pensilvanio). Tamen estas nekonata, kio poste okazis per la partituro, ĝis kiam julion 2005 bibliotkistino trovis ĝin dum ordiglaboroj en „Palmer Theological Seminary“ en Wynnewood (Pensilvanio). Dum aŭkcio ĉe aŭkciejo Sotheby’s en Londono la 1-an de decembro 2005 komence anonima aĉetanto akiris la manskribaĵon por proksimume 1,95 milionoj usonaj dolaroj. Je la aĉetanto temis pri la publikevitema multmiliardulo Bruce Kovner, kiu poste fordonis sian identecon kaj transdonis la partituron en februaro 2006 al konservatorio Juilliard School, kiu enprenis la partituron en sian perrete disponeblan manskribaĵo-kolekton.
Saint-Martin-le-Vieux
La teritorio havas komunan limon kun.
Bildaro
Jen detaloj de la preĝeja fasado.
Marko Antonio Sabeliko
Marcus Antonius Coccius Sabellicus (1436–1506) estis itala historiisto, humanisto, bibliotekisto kaj erudiciulo, fekunda aŭtoro, kiu unue ricevis la kopirajton pro sia "Historio de Venecio", kaj la ĉefa povomanipulanto sur la presitaj publikaĵoj de sia epoko. Lia dua plej granda verko, publikigita en 1498, estas "Enneades sive Rhapsodia historiarum", kiu estas "Rapsodio da Historioj" ekde la kreado de la mondo ĝis 1503, en naŭ libroj (eneado). La dua parto de tiu verko estis lanĉita en 1504. Li ricevis la alnomon Sabeliko pro tio ke li devenis de la Monto Sabina, regiono situanta inter Umbrio, Latio kaj Abruco.
Biografio
Markantonio da Vicovaro faris siajn unuajn studojn en sia naskiĝurbo, sed poste li daŭrigis siajn studojn kiel lernanto de Pomponio Leto (1428-1498) en la Roma Akademio. Li ankaŭ studis kun Porcelio Pandone (1405-1485) and Gaspar Veronese.
En Udino li fariĝis profesoro pri elokventeco kaj retoriko en 1473, kvankam li daŭrigis siajn studojn pri matematiko, greka kaj dialektiko, tamen li eksiĝis en 1483. Post mallonga periodo en Verono, kiun li devis lasi pro la pesto, li vizitis Venecion portante la Historion de Venecio kiun li estis verkinta.
En 1485, li prezentis sian verkon al la doĝo de Venecio, Marco Barbarigo (1413-1486), kaj iom poste li estas indikita kiel dua publika profesoro pri homsciencoj kune kun Georgo Valla (1447-1500), en la lernejo de Sankta Marko. Okaze de la morto de Valla, Sabeliko okupis la unuan postenon. Li ankaŭ aktivis kiel bibliotekisto de la librokolekto donita de Basilius Bessarion (1403-1472) al la urbo Venecio, sed la sidejo tiama estis sen daŭra loĝado. Dum tiu periodo li verkis plurajn komentojn pri Plinio la Maljuna, Tito Livio (59 a.K. - 17 p.K.), Quintus Horatius Flaccus (65 a.K. - 8|8 p.K), Valerio Maksimo, Vergilio (70 a.K. - 19 p.K.), Svetonio (69-122) kaj Lucius Annaeus Florus (74-130). Erasmo de Roterdamo (1467-1536) mencias proverbon de Sabeliko en sia verko Adagia III x98. En 1487 li estas nomumita kuratoro de la Biblioteko Marciana.
Kolekto da liaj verkoj estis publikigitaj en 1560, en Bazelo. Lia "Historiae rerum venetarum" estis daŭrigita de Andrea Navaĝero, kiu okaze de sia morto, petis ke lia verko estu detruita. Pietro Bembo, kiu estas indikita por daŭrigi la verkon, en 1530, kaj ĝin finis en la sekvanta jaro. La verko "De rerum et artium inventoribus", poemo en heksametraj versoj, estis influita de Polidoro Virĝilio (1470-1555), kie li ricevis helpon de Guidobaldo da Montefeltro (1472-1508). Ĝia origino venas el la Natura Historio de Plinio la Maljuna, libro VII, pri la historio de la elpensoj. Ĝi estis litere menciita de Otto Heurnius, kiam li verkis, en 1600, pionira historio pri la "barbara filozofio".
Vidu ankaŭ
<Gallery> Virgilio.png| Vergilio (70 a.K. - 19 p.K.) Quintus_Horatius_Flaccus.jpg| Quintus Horatius Flaccus (65 a.K. - 8|8 p.K.) Titus_Livius.png| Tito Livio (59 a.K. - 17 p.K.) Pliny_the_Elder.png| Plinio la Maljuna (23-79) Nuremberg_chronicles_f_111r_1.png| Svetonio (69-122) Lucius Annaeus Florus (74-130).jpg| Lucius Annaeus Florus (74-130) Flavio Biondo (1392-1463).png| Flavio Biondo (1392-1463) Bessarion_1476.JPG| Basilius Bessarion (1403-1472) Marco_Barbarigo.jpg| Marco Barbarigo (1413-1486) Vat._lat._3311,_101v_of_Claud._Ruf._1361%E2%80%931376_by_Julius_Pomponius_Laetus.png| Pomponio Leto (1428-1498) Giorgio_Valla_(1447-1500).jpg| Georgo Valla (1447-1500) Aldus_Manutius_2.jpg| Aldus Manutius (1449-1515) Filippo Beroaldo, il vecchio (1453-1505).png| Filippo Beroaldo (1453-1505) Conrad-Celtis.jpg| Conrad Celtis (1459-1508) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Polidorovirgili.gif| Polidoro Virĝilio (1470-1555) Pietro_Bembo2.jpg| Pietro Bembo (1470-1547) Raffaello_Sanzio_-_Guidobaldo_da_Montefeltro_-_WGA18653.jpg| Guidobaldo da Montefeltro (1472-1508) Thomas_Murner.jpg| Thomas Murner (1475-1537) Giambattista Egnazio (1473-1553).png| Giambattista Cipelli (1478-1553) Baldassare_Castiglione,_by_Raffaello_Sanzio,_from_C2RMF_retouched.jpg| Baldassare Castiglione (1478-1529) Portrait_of_Andrea_Navagero_by_Rafael.jpg| Andreo Navaĝero (1483-1529) Beatus_Rhenanus_-_Imagines_philologorum.jpg| Beatus Rhenanus (1485-1547) Jean_Jacques_Boissard.jpg| Jean-Jacques Boissard (1528-1602) CoA_Citt%C3%A0_di_Venezia.png| Andrea Morosini (1558-1618) Otto_Heurnius.jpg| Otto Heurnius (1577-1652) </Gallery>
Boutigny (stacidomo)
Boutigny (plennome Boutigny-sur-Essonne) estas franca stacidomo sur linio  -, situanta en  Boutigny-sur-Essonne, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Marfermita en 1865 de "Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée" (PLM), temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio D de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Villeneuve-St-Georges - Montargis (745000).
6793 Palazzolo
Tamen, Minor Planet Center ne kreditis ĝian malkovron al Ulisse Quadri kaj Luca Strabla, sed al la Observatorio Bassano Bresciano.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la komunumo Palazzolo sull'Oglio, en Lonbardujo.
Buciumi
Buciumi [buĉumj] (hungare: Vármező, german: Burgfeld) estas komunumo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 2 118 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 435 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1491. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Doboka, de 1876 Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Bodia, Bogdana, Huta, Răstolț kaj Sângeorgiu de Meseș.
En Buciumi kruciĝas la distrikta vojo DJ108A (al Bodia, Bogdana kaj Huta) kaj la komunuma vojo DC70A (al Răstolț kaj Sângeorgiu de Meseș).
Cambuquira
Cambuquira estas brazila urbo de la Ŝtato de Minas-Ĝerajso, Brazilo. Ĝi havas ĉirkaŭ 12 812 loĝantojn (takso de julio 2020), kaj la grandurbo estas parto de la Circuíto das Águas ("Akvo-Cirkvitoj") de Minas-Ĝerajso.
Unua egipta dinastio
La Unua dinastio de egiptaj faraonoj estas parto, kune kun la 2a dinastio, de la Arkaika Periodo, al la proksima Abidozo, en la Alta Egiptio.
La periodo koincidas kun la fino de la periodo nomata Nakado 3 kaj trairas ekde la jaro 3100 ĝis 2900 a.K proksimume, kvankam tiu ĉi dinastio varias laŭ la komparitaj kronolgioj en la bibliografiaj fontoj laŭ la metodoj adoptitaj.
La unuaj faraonoj solidigis la unuigon de la Alta kaj Malalta Egiptio sub ilia povo, ekiĝante la historio de la faraona Antikva Egiptio kaj tiel la Unua Dinastio de Egiptio. Malgraŭ la unuiĝo, administre ili restis kiel du lokaj ŝtatoj, origino de la estontaj nomosoj.
La opinio de la plejmulto el la esploristoj kaj egiptologoj estas tiu ke la unua faraono kaj unuiginto de la lando estis Horuso Narmero (poste nomata Menio en la Reĝa Listo de Abidozo kaj la Torin-papiruso, Menes por Manetono, kaj Men aŭ Min por Herodoto).
Hipotezoj pri la unuiĝo de Egiptio
La formado de la egipta ŝtato estas debat-objekto; ekzistas pluraj teorioj kiuj klopodas ekspliki la diversajn faktorojn, kaŭzojn kaj procezojn kiuj kunigis la Ŝtaton egiptan.
Casignana
Casignana estas komunumo de Italio.
NGC 547
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Civilization V
Sid Meier's Civilization V estas 4X ludo de la serio Civilization programita de Firaxis Games. La ludo estis publikigita por Windows en, por OS X la  kaj por Linux la. Nova versio estas Civilization VI.
Kresto (monto)
En geomorfologio kaj en ĉiutaga lingvo, kresto estas la kontinua vico de altaj punktoj de monto aŭ montaro.
Kresto estas ofte akvodislimo inter du akvokolektaj areoj, natura landlimo aŭ klimata limo.
Tiel, la kresto de Uralo estas la norda parto de la limo inter Eŭropo kaj Azio.
Vasvár
Vasvár [vaŝvAr] estas urbo en Hungario en regiono Suda Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Vasvár. Ĝi estas Castrum Ferrum en la latina lingvo, la hungara nomo prenis traduke tion (ferfortikaĵo).
Historio
Vasvár estis loĝata jam dum la neolitiko. Dum la romianoj ĝi estis grava loko, ĉi tie estis feraj fandofornoj. La hungaroj rigardis grava ilin, la urbo estis centro de la departemento, kiu ricevis sian nomon pri la fero. La tatara invado en 1242 detruis la urbon, sekvis la germanoj en 1310, fine la turkoj. La urbo perdis la gravecon. Dum la socialismo Vasvár situis proksime de ferkurteno, la komunumo ne povis evolui.
Famuloj
En Vasvár naskiĝis:
Placo Tian An Men
Priskribo
Dum dinastio Ming kaj Qing, Tian An Men estis la ĉefa pordo de la Imperiestra Palaco. En 1420 Ming-dinastio konstruiĝis pordego Cheng Tian Men (承天門) tie, kaj en 1651 (la 8-a jaro de la erao de la imperiestro Shunzhi) oni rekonstruis ĝin kaj alinomis ĝin Tian An Men. La pordega turo estas granda halo kun skulptitaj traboj kaj pentritaj kolonoj ruĝe lakitaj kaj fiksitaj per orumitaj lignaj najloj. Tiam oni nomis la pordegon Pordo de Ĉinio.
Antaŭ pordo Tian An Men fluas la rivero Jinshui (金水河), super kiu kuŝas sep pontetoj el blanka marmoro kun balustradoj skulptitaj. Sude de la sep pontetoj staras paro da ornamaj blank-marmoraj kolonoj kun skulptitaj drakoj kaj paro da ŝtonaj leonoj.
Sude de la pordego etendiĝis placo. En la feŭdaj dinastioj ĝi, ĉirkaŭita de ruĝa murego, formis antaŭan korton de la palacon en T-formo. Trairi ĝin estis malpermesite al popolanoj. Post la fondiĝo de la nova Ĉinio, danke al pluraj plivastigoj, nun ĝi okupas areon de 400.000 kvadrataj metroj kaj fariĝis la plej granda placo en la mondo, kie povas okazi mitingo kun miliono da partoprenantoj.