cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heitenried
Heitenried (malnova franclingva nomo Essers) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1290 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Heitenried situas en la Friburga Mezlando, proksimume 10 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Friburgo, okcidente de la rivero Sinĝino, kiu formas la orientan komunumlimon. La komunumo konsistas krom el la ĉefvilaĝo Heitenried el la vilaĝetoj Scheuergraben, Schönfels, Selgiswil, Unterwinterlingen kaj Wiler vor Holz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,12 km², de kiuj 18,5% estas kovritaj de arbaro, 73,0% servas por agrikulturo kaj 6,7% por setlado.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Schmitten al Schwarzenburg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 7 kilometrojn sude de la komunumo en Flamatt. Per la buslinioj de Friburgo kaj de Schmitten al Schwarzenburg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Islama arkitekturo
Tipaj elementoj de la islama arkitekturo
Por eŭropano estas tre malfacile ĝuste kompreni la islaman arkitekturon, ĉar ĝi eliras el tute aliaj tradicioj ol la eŭropa arkitekturo. Ties diferenca simbolaro estas konsekvenco de la diferenca historia evoluo kaj malgranda kono de la islamo kutime nekomprenita, aŭ ties klarigo mallarĝiĝas al konstatado, ke la konstruaĵoj devas esprimi senfinan potencon de Alaho. La fakto de senĉese ripetantaj motivoj, malpermeso de bildigado de homa aspekto, ktp., estadas pro tio kutime konsiderata kiel sufiĉe klarigita. Fakte la interpretado de la islama arkitekturo estas sufiĉe komplika kaj ties simbolaro estas same komplika kaj ampleksa kiel la kristana simboliko. Ties evoluon kaj regularon akompanis simile larĝa polemiko kaj ties evoluo okazis simile komplike kiel evoluo de la eŭropa arkitekturo.
De la ceteraj arkitekturaj karakteroj eblas ĉiam trovi vicon de ŝanĝoj, malgraŭ tio eblas konsideri ilin kiel tipaj por tiu ĉi arkitekturo kiel tutaĵo. Tiel ĉi eblas taksi klopodon unuigi konstruan funkcion kun funkcio ornama, dum kio la ornama funkci ofte akiris superon. Tipa ekzemplo de tiu ĉi aperaĵo estas la arko, kies konstrua eluzo aperas en la islama arkitekturo tre baldaŭ. La arko ebligis konstrui grandajn vitrigitajn fenestrojn kaj unuigi nekoneksajn areojn interne de la moskeoj. Sed pli postaj pintigitaj arkoj estas montro de klopodo al ornameco, pintigo, kiun eblas rimarki en la tuta vico de trairejoj aŭ pordoj; tio havas nenian konstruan signifon. La klopodo pri monumenteco kaj aereco kondukis al granda uzado de sveltaj kolonoj, kiuj kutime havis rondan sekcon, ornamitaj nur ĝis de pieda ŝtono. La pli volumenaj kolonoj estis ornamitaj tiel, ke ili elkreskas el la konstruaĵo. Tiu ĉi koncepto havas sian komencon en grek-romia antikvo kaj en la islama arkitekturo estas la ofta ornamaĵo helpe de vertikalaj strioj, estiĝantaj ja per alia tekniko ol en la antikvo, sed la fina efekto estas tre simila.
Baldaŭ akiris la signifon laboro kun spaco, kiu kondukis al kreigado de diversaj kortoj, kaj nome ne nur ĉe la religiaj kaj spektaklaj konstruaĵoj, sed ankaŭ ĉe la kutima profana konstruarto. La kortoj estas ĉiam pavimitaj kaj ilia celo estas potencigi la impreson el la konstruaĵo, la areo de pli grandaj kortoj estadas disbatita aŭ per terena dismembrigo aŭ per konstruo de altaneto; neniam aperas la klopodo disbati la areon per verdaĵo.
La ornamado de konstruaĵoj helpe de la t.n. araba kaligrafio neniel influis la arkitekturon mem, ĉar la konstruaĵo ne akomodiĝis al plano de la ornamaĵo, sed male la ornamaĵo al la plano de konstruaĵo. La fakto, ke la islamo iamaniere malpermesis bildigi personojn, kondukis al elimino de statuoj, kio ebligis al la arkitekturo uzi ĉiujn murojn (la eŭropa arkitekturo devis kalkuli kun tiu ĉi speco de ornamaĵo), kio kondukis al pli granda malfermeco de la konstruaĵoj. Tiu ĉi malpermeso ankaŭ kondukis al geometria ornamado de la konstruaĵoj - la t.n. arabeskoj, kiuj konsistis en ripetado de la sama motivo; por la arkitekturo tia ĉi koncepto estas avantaĝa, ĉar la konstruaĵo ne estas ligita al la pli posta plano de ornamado kaj lumigo de la unuopaj lokoj estas limigita nur per konstruaj eblecoj.
Specifa kaj tre grava tereno de regionoj de la arkitekturo en la islamo estas ĝardena arkitekturo, kiu apartenas al la plej dislaboremaj en tiu ĉi fako.
Historio
Observi la historion de la islama arkitekturo estas proporcie problema, ĉar en la islama arkitekturo estiĝadis neniaj superregionaj konstrustiloj. La lokaj stiloj estas unuigitaj kun la reganta dinastio kaj ili koneksas kun la regiona historio kaj gusto. Tial oni ofte observas prefere evoluon de la unuopaj tipoj de la konstruaĵoj ol la islama arkitekturo kiel tutaĵo.
Umajida periodo
En la jaro 661 kalifo Mu'áwija transprenis la politikan centron el Medino ĝis Damasko kaj komencis organizi politikan vivon de la imperio. Tiun ĉi imperion sukcesis stabiligi nur lia tria sekvanto Abdumalik, dum kies regado la arto kaj la arkitekturo fariĝis nedeprenebla parto de la vivo en la imperio. Interesaĵo de tiu ĉi periodo estas, ke ĝi klopodis krei la islaman ikonografion, malgraŭ tio, ke en la islamo de komence aperis fortaj tendencoj al nebildigado de la homaj estuloj. Sed tiu ĉi malpermeso realiĝis nur post la jaro 750 en abasida periodo.
Neuhaus am Rennweg
Neuhaus am Rennweg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sonneberg de la federacia lando Turingio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn. La urbeto situas rekte ĉe la migradopadego Rennsteig. Ekde komenco de 2019 la antaŭe apudaj vilaĝoj Lichte kaj Piesau apartenas al la urba teritorio.
Grands Pêchers (pariza metrostacio)
Grands Pêchers (Grandaj Persikarboj) estas projekto de estonta stacio sur Linio 1 de la Metroo de Parizo en komunumo.
79354 Brundibár
79354 Brundibár estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj kaj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Grands Pêchers (pariza metrostacio)
La nomo "Grands Pêchers" devenas de samnoma kvartalo en Montreuil.
79354 Brundibár
Nomo
Ĝia nomo aludas al la por-infana opero Brundibár de la juda ĉeĥa komponisto Hans Krása kaj de la libretisto Adolf Hoffmeister, origine ludata de infanoj en la koncentrejo de Theresienstadt en 1943. La nomo devenas de la ĉeĥa vorto por "burdo".
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
La Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (UDI) ( "Union des démocrates et indépendants") estas franca desktre centrisma, kaj centrisma, fondita de Jean-Louis Borloo la , sur la datumbazo de la samnoma grupo en la nacia Asembleo. UDI konsistas el diversaj partioj, kiuj konservas sian ekziston, tiel konsistigantaj federacion de partioj.
Coucy-lès-Eppes
Coucy-lès-Eppes estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
Unuaj balotoj: partaj deputitaj, municipaj kaj eŭropaj balotoj
Se UDI spektis malvenkon de sia eliranta deputito Henri Plagnol, sed estis kontenta pri la venko de Meyer Habib okaze de la parta deputita baloto en la 8-a deputita distrikto de la francoj instaliĝintaj ekster Francio.
Coucy-lès-Eppes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Coucycois.
Neuhaus am Rennweg
Historio
Je la komenco estis fondo de vitrejo en la vilaĝoparto Schmalenbuche en la jaro 1607. Neuhaus mem fonditis tamen nur en 1673, kiam en la tiam ankoraŭ tre densa arbaro starigitis la ĉasista domo Neues Haus (laŭlitere: Nova domo). Ĉirkaŭ ĝi estiĝis kun la kuro de la tempo setlejo eta kiu akiris en 1729 la rajton je publika surbazara komercado.Iomete pli sude, ĉe la aliaj flanko de Rennsteig, estiĝis tiutempe la karbonista vilaĝo Igelshieb. La loĝantoj de ĉiuj tri setlejoj perlaboris tiutempe en la farado de vitraĵoj, porcelanaĵoj, skatoloj sed ankaŭ en la forstado. En 1923 kunfandiĝis la tri "komunumoj".
Vidindaĵoj
En 1892 konsekriĝis unu el la plej grandaj lignaj preĝejoj de tuta Turingio. Ne forgesendas vizito de la regionhistoria muzeo Geißlerhaus. Ĝi estas la naskiĝdomo de Heinrich Geißler, pioniro de moderna vitromekaniko. Por li nomitis la instrumento Geißlersche Röhre. La ekspozicio memkompreneble informas kaj pri la eminentulo inventista Geißler kaj pri la tekniko de vitrofarado. Sed ankaŭ aliaj famaj vitristoj de la regiono prezentiĝas kaj ilia kariero ene kaj ekstere de Germanlingvio. Inter la surlokaj artistoj famas la grafikisto kaj pentristo Engelbert Schoner (1906-77), kiu ilustris multajn librojn.
Ekskursoj
Ekskursocelo ŝatata apud la urbeto estas la lageto Wächtersteich, centro de surflosa transportato de ligno ekde la 16-a jarcento. De tie ĉi lignotrunkoj per la rivereto Steinach flosis ĝis Sonneberg kaj poste perboate plu ĝis Coburg. Okcidente de Neuhaus estas la monta ebenaĵo Herrnberg sur alteco de 820 metroj, post kies surgrimpado ofertatas belegaj panoramoj super la suda Turingia Arbaro. Super la valo Finsterer Grund videblas arkitekturhistorie interesa viadukto - la ponto Finstergrund-Eisenbahnbrücke. Bedaŭrinde la fervoja linio ne plu funkcias.
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
Unuaj balotoj: partaj deputitaj, municipaj kaj eŭropaj balotoj
Por estontaj municipaj balotoj, UDI volas esti « aliancita sed konkura » al UMP.
La, Jean-Louis Borloo, prezidanto de UDI, subskribis kun François Bayrou, prezidanto de Demokrata Movado (MoDem), ĉarton, kiu unuigas la du partiojn en komuna politika unuo, "La Alternativo", kun ambicio konduki komunajn listojn en la venontaj naciaj, eŭropaj kaj regionaj balotoj same kiel organizi primaran baloton komunan al la centrismaj partioj por elekti kandidaton por la prezidenta baloto de 2017.
Konsisto
UDI estas partio ariganta la sekvantajn naciajn politikajn movadojn :
La Nacia Centro de Sendependuloj kaj Kamparanoj (CNIP), kiu estis unu el la fondintaj partioj de UDI estis eksigita sekve de decido de la plenuma estraro de UDI la 10-an de septembro 2013, tiu lasta konsideris ke la unuanima subteno de la estraro de CNIP al sia prezidanto Gilles Bourdouleix konstitigas fundamentan rompon de ĉiu politika interkonsento inter UDI, ties valoroj kaj projekto, kaj CNIP. La paroloj de la prezidanto de CNIP Gilles Bourdouleix pri la nefikshejmuloj ekigis viglan polemikon kaj indignon. Li diris ke Hilter eble ne sufiĉe mortigis ilin. Tiuj paroloj, kiuj kostis al la anecon en la movado.
Deputitoj
La parlamenta grupo UDI disponas je 30 deputitoj. Ĉiuj estas anoj de UDI kaj preskaŭ ĉiuj subskribis la fondintan pakton :
Islama arkitekturo
Umajida periodo
La unua granda konstruaĵo de la islama mondo estas Kupolo de la Roko en Jerusalemo, finita en la jaro 692. Tiu ĉi konstruaĵo eliras el bizancaj kaj romiaj modeloj, sed ties centra kupolo estas lokigita alte super kolona koridoro. La celo de tiu ĉi konstruaĵo estis montri la potencon super Jerusalemo.
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
Senatanoj
UDI estas registrita en la Senato en la parlamenta grupo Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj - UC (UDI-UC), nova nomo de la de Centrisma kaj Respublika Unuiĝo (UCR), el kiuj 29 el la 32 anoj kuniĝis al la partio :
Albigny-sur-Saône
Albigny-sur-Saône estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Albignolais.
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
Senatanoj
Noto : La senatanino Sophie Joissains estas ano de UDI, sed decidis plu sidi en la grupo de la senatanoj el UMP « pro fideleco al Jean-Claude Gaudin ». Same estas por Alain Chatillon, kiu decidi resti aligita al la grupo UMP.
Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo
La Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo estis amika internacia matĉo okazinta la 31-an de julio 2014, kadre de la UK 2014, en la argentina urbo de Bonaero.
Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (Francio)
Eŭropaj deputitoj
UDI havas 6 eŭropajn deputitojn : 1 el Radikala Partio (PR) (Dominique Riquet); 2 el La Moderna Maldekstro (Marielle Gallo kaj Michèle Striffler); 2 el Nova Centro (NC) (Sophie Auconie kaj Jean-Marie Cavada) kaj 1 el Unuiĝo por Popola Movado (UMP) (Christine de Veyrac).
Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo
La matĉon ludis la teamoj de la armen-devena komunumo de Argentino kaj la ĵus kreita Esperanta Selektitato. La teamo de Esperantujo estis komponita de partoprenintoj de la universala kongreso kiuj mem sinproponis por ludi tiun matĉon. Per tiu matĉo la ambaŭ teamoj iĝis oficialaj membroj de la Sudamerika Konsilio pri Novaj Federacioj (CSANF), kiu kunigas en Sudameriko teamojn de landoj aŭ nacioj kiuj ne membras en FIFA. La esperanta teamo ankaŭ iĝis oficiala membro de la NF-Ligo.
Pluraj organizoj subtenis la matĉon, krom la CSANF mem, la matĉon suntenis la Registaro de Bonaero, la Komitato de Bonaero por la Panarmenaj Ludoj, la Ĝenerala Unuiĝo Armena pri Sporta Kulturo, la radio programo "Bola sin manija" (La esperantaj trejnistoj kaj organizantoj apartenas al ĝi) kaj la argentina Instituto Kontraŭ la Diskriminacio, Ksenofobio kaj Rasismo. UEA ankaŭ forte apogis kaj varbis la matĉon inter la esperantistoj. Antaŭ la matĉo prelegis reprezentantoj de la esperanta kaj armen-devena komunumo, por Esperantujo prelegis la tiama prezidanto de UEA Mark Fettes.
Islama arkitekturo
Umajida periodo
La moskeoj de tiu ĉi periodo havas diversan karakteron, kutime temas pri malgrandaj konstruaĵoj aŭ alikonstruoj de aliaj pli malnovaj konstruaĵoj. De komence la moskeo estis neniel standardigita kaj ĝi estis limigita sole de religiaj bezonoj. Laŭ ordono de kalifo Valido estiĝis tri moskeoj, kiuj fariĝis la plej signifaj konstruaĵoj de tiu ĉi tipo en tiu ĉi periodo. La moskeoj en Jerusalemo kaj en Medino estis neniigitaj kaj eblas nur parte rekonstrui ilin laŭ laŭtempaj desegnaĵoj kaj arkeologiaj elfosaĵoj. Sed la moskeo en Damasko restis konservita kaj ĝi ebligas al ni tiel proporcie precize imagi pri la arkitekturaj eblecoj de tiu tempo. La moskeo de Damasko estas ja influita de antikvaj modeloj, sed ĝi alportas ankaŭ novan laboron kun spaco, kiu influis pluajn konstruaĵojn de la islama mondo. Ĉirkaŭ la korto estas el tri flankoj kolonaro, dume al suda flanko estas alligitaj tri navoj. La kolonoj kaj iliaj kapoj devenas el detruitaj antikvaj konstruaĵoj, kio plirapidigis kaj malmultekostigis laborojn kaj ebligas la antikvan influon. Konstruante tiun ĉi moskeon estis verŝjane unuafoje uzita minareto.
Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo
La rezulto de la matĉo estis venko de la armen-devena teamo 8 goloj kontraŭ 3. La CSANF donacis al ambaŭ teamojn pokalon kiuj reprezentas la internacian amikecon. Malgraŭ la rezulto, la evento estis konsiderata granda sukceso por la Esperanto-movado.
Ludantoj de la esperanta teamo
Dum la trejnada matĉo okazinta la 26-an de Julio 2014, la trejnistaro elektis ludantaron el 20 personoj. La listo de ludantoj estas la jena:
Islama arkitekturo
Umajida periodo
La trovitaj profanaj konstruaĵoj estas konataj kiel umajidaj kasteloj kaj ili estas karakterize influitaj per romiaj vilaoj. Sed tiu ĉi influo estas plenigita el irana arkitekturo, kvankam la grandega plimulto de geometriaj konoj kaj figuroj devenis de la romiaj kaj bizancaj konoj.
Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo
Trejnistaro
La esperanta teamo kalkulis kun 3 trejnistoj, ĉiuj argentinanoj kaj anoj de la radio-programo argentina "Bola sin manija". Ili estas:
Islama arkitekturo
Umajida periodo
Daŭrigo de tiu ĉi arkitekturo estas en la hispana Andaluzio, kie konserviĝis la umajja arkitekturo eĉ perdinte la potencon en la resto de la imperio. La arkitekturo ĉi tie iom post iom kunligis sin kun arkitekturo de preislama Hispanio, eĉ kiam la islama estis domina. La kulminan laboraĵon eblas trovi en sideja urbo Kordovo: en Kordova moskeo, konstruita en la 8-a jarcento, ekz. unufoje aperas solvo helpe de sistemo de super si starantaj arkoj.
Futbala matĉo inter la Selektitaro de Esperanto kaj la Armen-devena Argentina Komunumo
Trejnistaro
La teĥnikaj helpantoj estis:
Islama arkitekturo
Abasida periodo
Post la jaro 740 eksplodis kelke da intercivitanaj militoj, kiuj finiĝis per ŝanĝo de reganta dinastio kaj transŝovo de la politika centro en Irakon al Abasidoj. Tiu ĉi dinastio regis ĝis fino de la 10-a jarcento, sed jam de ties duono ĝi komencis perdi la signifon kaj komence de la 11-a jarcento ĝi jam havis la potencon je nivelo de irakaj sultanoj.
La centrejo de la imperio fariĝis Bagdado, en kiu bedaŭrinde konserviĝis neniom. La arkitekturaj memorigaĵoj de tiu ĉi periodo plej bone konserviĝis en Samaro, kie abbasidoj pro la politikaj kaŭzoj sieĝis en la dua duono de la 9-a jarcento. Kvankam Samaro estas esplorita nur parte, eblas aserti, ke en tiu ĉi periodo kulminis hipostila stilo. Okazis fakte neniaj pli signifaj malkovroj, kiuj ŝanĝus la moskeon. Sed tiuj fariĝis vera amasigejo de la kredantoj. Ili estis konstruataj sen senbezonaj ornamaĵoj, kiel materialo estis uzataj brikoj. En Samaro estis konstruita la plej granda moskeo de ĉiuj tempoj, la t.n. Granda moskeo, novaĵo elpensita sur teritorio de Irako, kiu validiĝis ankaŭ ĉi tie, estas turna minareto. Plua konata moskeo de Samaro estas Moskeo de Abu Dulaf, kiu estas same en tre malriĉa stilo. La moskeo tiel fariĝis baza konstrua tipo, kies solvo iom post iom projekciis sin en la ceterajn konstruaĵojn.
Rilate al la urbaj konstruaĵoj, eblas distingi kelke da stiloj, kiuj prefere diferenciĝas en mezuro de ornamado ol en karakterizaj diferencoj ĉu en la arkitekturo mem ĉu en urboplanado.
Provincaj centroj de la abasida dinastio
Ĉar ne ekzistis unueca opinio al la arto, estiĝis vico da provincaj centrejoj, kies arkitekturaj rezultoj tre diferenciĝis, kaj nome ne ĉiam en rekta konekso kun ilia politika sendependeco. Ekz. Egiptio estis politike tute sendependa je Bagdado, sed ties arkitekturo estis tre influita de la abasida, pri kio atestas ankaŭ moskeo de Ibn Tul, fakte ununura konservita konstruaĵo de Egiptio el tiu ĉi periodo. La arkitekture tute sendependa regiono estis Andaluzio, kie fakte daŭrigis la umajida periodo, ĉar tiu ĉi regiono restis sub kontrolo de Umajidoj.
Atoyatempan
Atoyatempan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Atoyatempan.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6194 loĝantojn. El tiuj estas 2931 viroj kaj 3263 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21.69 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 49′ norda latitudo kaj 97° 55′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1930
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Zsolt Erdei
[ĵolt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Erdei Zsolt estas hungara amatora, poste profesia boksisto, olimpiano, mondĉampiono.
Islama arkitekturo
Provincaj centroj de la abasida dinastio
La alia pli-malpli sendependa islama provinco estis Tunizo, sed kie la sendependeco montriĝis eĉ en la arkitekturo kaj la irana arkitekturo estis riĉigita je la lokaj influoj. Tiuj montriĝis precipe en malpli grandaj konstruaĵoj de la profana karaktero. La organizado de tiuj ĉi konstruaĵoj nome subigis al la administrantoj, kiuj estis kunigitaj kun la devena kulturo de tiu ĉi regiono.
Zsolt Erdei
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en centra sporta lernejo en sia naskiĝurbo en 1992. Li edziĝis dufoje en 2005 kaj 2013. La unua edzino naskis filon en 2006, la dua gefilojn en 2014 respektive 2017. Li ricevis premiojn inter 2000-2011.
Sporta kariero
depost junularaj sukcesoj li estis hungara ĉampiono sesfoje (1993-1996, 1998-1999). Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun bronza medalo, krome en eŭropaj ĉampionumoj li estis la unua en 1998 kaj 2000, eĉ en 1997 li estis mondĉampiono. En 2000 li ŝanĝis sian amatoran statuson al profesia. Li venkis 34-foje kaj malvenkis unufoje. Liaj pezklasoj estis krozpezo aŭ subpezpezo. Li finis sian bokskarieron en 2014.
Islama arkitekturo
Provincaj centroj de la abasida dinastio
Plej multe la lokaj kutimoj montriĝis en la nordorienta Irano, kie alternigis kelke da dinastioj, dank' al kiuj estiĝis arkitekturo kuniganta ĉi tieajn preislamajn elementojn kun la islama arkitekuro. Sed ni konas preskaŭ ĉiujn arkitekturajn laboraĵojn de tiu ĉi regiono sole el priskriboj, ĉar ili estis pli poste neniigitaj kaj arkeologia esploro de tiuj ĉi lokoj estas tre komplika. Kiel konstrumaterialo estis uzata preskaŭ nur brikoj. Fakte ununura signifa konservita montro de tiu ĉi arkitekturo estas maŭzoleo de Sasanidoj, kiu pruvas fakton, ke en la islama arkitekturo iom post iom evoluis tendenco kunigi la subportajn kaj ornamajn elementojn.
La islama arkitekturo en la 11-a ĝis la 13-a jarcentoj
En tiu ĉi periodo okazis abrupta plialtigo de nombro de islamanoj. Ĉar ĝi okazis sur la tuta de ili priregata teritorio, komencis esti problemo konservi la unuecon. La iompostioma disfalo de la unueco estas videbla en la tuta islama arto, eĉ en la politiko de tiu ĉi periodo. Dank' al realigado de la regionaj interesoj okazis en kelkaj regionoj abrupta evoluo, dum aliaj stagnis. Por la arkitekturo estas tipa la klopodo apartigi de si la unuopajn funkciojn de la konstruaĵoj. Tiuj ĉi tendencoj estas videblaj precipe ĉe la konstruaĵoj servantaj al religiaj celoj, kie iom post iom evoluis kelke da novaj tipoj de konstruaĵoj.
Kvankam oni senĉese uzis al la konstruado ĉefe loke alireblan materialon, malrapide oni komenciĝis realigi brikojn, kiuj havis rilate al aliaj konstrumaterialoj vicon da avantaĝoj. En tiu ĉi periodo la islama arkitekturo malkovris vicon da konstrue gravaj elementoj, el kiuj la plej gravaj estis la prirego de volvita volbo kun pli da fokusoj kaj konstrutaskoj kunigitaj kun la prirego de kupolo. La arkitekturo de tiu ĉi periodo volas esti allogema, la islamanoj helpe de la konstruaĵoj cele ŝanĝis karakteron de la urbo, kio ebligis al ili pli bone realigi sian religion kaj sian registaron. En tiu ĉi periodo jam la islamo definitive venis al la malpermeso bildigi la personojn, el kio rezultis neceseco serĉi motivojn por la ornamado alie, plej ofte realiĝis geometria ornamado, el kiu evoluis mukarnasoj.
Atoyatempan
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21020a.htm
Islama arkitekturo
La islama arkitekturo en la 11-a ĝis la 13-a jarcentoj
La baza speco de sakrale celita arkitekturo restis la moskeo, kiu estis senĉese konstruata en hipostilo, kaj nome sur nove akiritaj teritorioj. En la norda Afriko eblas renkontiĝi kun kelkaj novigaĵoj, kies signifo havis prefere lokan karakteron. Sed signifa ŝanĝo estis uzo de ivanoj, kiu aperis komence de la 12-a jarcento en la okcidenta Irano, de kie ĝi disvastiĝis tra la granda parto de la islama mondo. Tiu ĉi novigaĵo iom post iom ŝanĝis dismeton de spacoj por la kredantoj, la meza ĉambrego tiel komencis difini la aspekton de konstruaĵo.
Novaj tipoj de konstruaĵoj estiĝadis pro bezono malebligi agadon de diversaj sektaj movadoj helpe de religia kaj jurista edukadoj kontrolata de la ŝtato. Tiu ĉi tendenco komencis jam en la 11-a jarcento, por tiu ĉi celo estis specialaj konstruaĵoj, la t.n. madrasoj. Pri la aspekto de la unuaj madrasoj ekzistas neniaj fontoj, ekde duono de la 12-a jarcento la madrasoj akiras kelkajn komunajn trajtojn, kvankam de malproksime ne temis pri ia uniforma aspekto. Tio validas ankaŭ pri pluaj novaj konstruaĵoj, kiel estis ribatoj kaj ĥankahoj.
Interesa ĉapitro de la islama arkitekturo estas maŭzoleoj, tiuj ĉi konstruaĵoj havas nenian preislaman modelon kaj iliaj funkcioj celas kontraŭ la devenaj idealoj de la islamo. Dank' al tio, ke ekzistis nenia modelo nek religiaj limigoj, ekzistas tuta vico de diametre diferencaj maŭzoleoj, kvankam eĉ en tiu ĉi kvanto eblas trovi kelke da bazaj tipoj.
Sur limoj de la civilaj kaj la religiaj konstruaĵoj staras turoj, kiuj ne servis sole al kunvokado de la kredantoj al preĝo, sed ili servis ankaŭ kiel orientigaj punktoj aŭ kiel venkmemorigaĵo, kiu anoncis la alvenon de islamo en novan regionon.
La civila arkitekturo ensumigas multe da specoj de konstruaĵoj, el kiuj arkitekture interesaj estas precipe palacoj kaj banejoj. La palacoj estis kutime komplekso de multaj konstruaĵoj, inter kiuj la ĉefa palaco havadis kelke da kortoj, kupolaspektaj ĉambregoj kaj ivanoj. La muroj estis ornamitaj per aperaĵoj el la korta vivo.
En tiu ĉi periodo estiĝis ankaŭ sistemo de armea arkitekturo. Fakte en ĉiu urbo estis citadelo servanta al armeaj celoj. La faro de tiu ĉi konstruaĵo estis kutime kunigita kun rekonstruo aŭ konstruado de remparoj. Ili estis situigitaj tiel, por ke la armeo povu sen minimumaj problemoj priregi la urbon kaj samtempe ne estu fortranĉita de la agado malantaŭ la remparoj. Tio signas, ke la garnizonoj plane servis kaj por okazo de atako kaj por okazo de ribelo.
La islama arkitekturo ekde la 13-a jarcento
En la 13-a jarcento okazis mongola ekspando, kiu disbatis unuecan islaman ŝtaton en kelkajn partojn, kiuj vivis politike kaj arkitekture diferencan vivon. En tiu ĉi periodo tiel eblas paroli sole pri la islama arkitekturo de tiuj ĉi unuopaj imperioj, ĉar tiuj ĉi arkitekturoj ligas al la antaŭa evoluo, sed plu ili ne estas en la reciproka kontakto.
Arkitekturo de la osmanida imperio
Osmanidan imperion kreis turkoj, kiuj komence de la 14-a jarcento ekloĝis sur limoj kun Bizanca imperio kaj iom post iom ili priregis ampleksajn teritoriojn. Parto de ilia politiko estis aktiva konstrua agado, konsistanta ne nur en la konstruado de strategie gravaj urboj, sed ankaŭ en investado en arkitekture unikaj laboraĵoj.
La osmanida arkitekturo estis influita de arkitekturo de Bizanca imperio, precipe per templo Hagia Sofia en Istanbulo. Malgraŭ tio ne eblas diri, ke en la templo la osmanidoj evoluigis la bizancan arkitekturon. Ili nome ŝanĝis kristanisman bazilikon je moskeo kaj enmembrigis tiel interesajn elementojn de la bizanca arkitekturo en la sian.
La ceteraj tipoj de konstruaĵoj kaj la kostrutekniko estis por la osmanida arkitekturo malpli tipaj, la profana arkitekturo ligas al la antaŭaj spertoj, sed sufiĉe ofte ĝi akomodiĝis al bezonoj de konstruinto aŭ al lia financa situacio. Grava signo de la osmanida arkitekturo estas ties enmembriĝo en terenon, al kiu estis dediĉita granda zorgemo kaj kiu estas por sia tempo tre dislaborita. Male estas, kontraŭe al la aliaj islamaj arkitekturoj, malpli emfazata ĝardena arkitekturo.
Arkitekturo de Irano
La arkitekturo de Irano estas tre influita per ties historio, kiu trairis tra kelke da renversoj. Post la jaro 1250 la teritorion de Irano konkeris mongola ĥano Hulaghu. Post la jaro 1336 Irano estis apartigita en kelke da ŝtatoj, kiuj ne havis grandan potencon kaj ilia konstruagado estis fakte nula. La arkitekturo de tiu ĉi periodo estas preskaŭ nepriesplorita, ĉar ĝi troviĝas en regionoj por arkeologoj malfacile alireblaj kaj granda parto de la konstruaĵoj estis kelkfoje alikonstruata, per kio ŝanĝiĝis iliaj aspekto kaj celo. La plej granda inventoj de tiu ĉi tempo estas duobligita kupolo kaj malplipezigado de muraĵoj per malfortaj travidejoj. Unuafoje estis tiuj ĉi novaĵoj aplikataj en la granda konstruaĵo por maŭzoleo de ĥano Ölĝejtü, kiu estas la plej signifa konstruaĵo de la 14-a jarcento. Pli poste tiuj ĉi inventaĵoj ebligis evolui la devenan arkitekturon en monumentan aspekton. Ankoraŭ en tiu ĉi periodo estis en la islama arkitekturo en Irano videbla la influo de persa arkitekturo.
En 1501 la regadon konkeris Safiidoj, kiuj propagis ŝijaistan koncepton de la islamo. Ilia konstruagado estis vere tre ampleksa, sed ili sole teknike evoluigis konkerojn de la antaŭaj periodoj. Malkovro de tiu ĉi tempo estas prefere emfazo pri konstruado de parkoj kaj ornamigaj ĝardenoj, kiuj finkreis la plenan impreson. La civila arkitekturo ne estas tro konata kaj verŝajne evoluis la klasika araba domo. Signifa elemento de la arkitekturo de tiu ĉi periodo estas konstruado de apudlimaj fortikaĵoj, kiuj havas ne nur armean, sed ankaŭ estetikan nivelojn.
En tiu ĉi periodo estis konstruita aŭ karakterize alikonstruita la tuta vico de urboj, en kiuj estiĝis multe da monumentaj konstruaĵoj kutime de religia karaktero. Por tiuj ĉi konstruaĵoj estas tipa kupolo, granda uzado de oro kaj kunigado de konstruaj kaj ornamigaj elementoj. Kiel la plej signifa konstruaĵo estas konsiderata Reĝa placo en Isfahano, ĉirkaŭ kiu estiĝis la tuta vico da konstruaĵoj. Ĉe plimulto da kompleksoj ne estas konate, ĉu ili estis konstruitaj laŭ la tuta plano aŭ ĉu la konstruaĵoj estis aranĝataj laŭ tuja bezono.
Post falo de tiu ĉi dinastio (1722) la arkitekturo malrapide malfloris kaj ties nivelo en la 18-a jarcento kaj la 19-a jarcento estas karakterize malpli alta ol en la antaŭa periodo. La plenan malkreskon findesegnis ankaŭ la sinkanta nivelo de la metia kvalito.
Mogola arkitekturo
En la 16-a jarcento estiĝis per reciproka influo de la islama, hinduisma kaj la persa arkitekturo en Barato en Mogola imperio unika arkitekturo. Per transpreno de aliaj tipaj elementoj okazis kreo de aparta stilo. Tiu ĉi stilo alportis neniajn novajn konstruajn solvojn. Sed en la islaman arkitekturon dank' al tiu ĉi renkontiĝo de arkitekturaj fluoj trapenetris laboro kun akvo aŭ klopodo pri simetrio. La konstruaĵoj devis esprimi la belecon kaj la majestecon.
La unua konstruaĵo, en kiu tiu ĉi arkitekturo komencis naskiĝi, estas verŝajne moskeo Kiláekuhna, kiu estiĝis en Malnova fortikaĵo en Delhio konstruita en Delhia stilo. Ĝenerale eblas tiun ĉi konstruaĵon envicigi en la persan arkitekturon, malgraŭ tio aperas en ĝi islamaj elementoj, kiel estas prilaborado de kupolo. Evidenta estas ankaŭ influo de barataj stupaoj, evidenta estas ankaŭ pli granda tasko de marmoro kaj klopodo de eluzo de lumo, kiu fariĝis en la mughala arkitekturo la grava. Sed tiu ĉi arkitekturo pli karakterize evoluis nur dum regado de Akbar (1556 - 1605), kiu provis kunigi en la imperio tradiciojn de ĉiuj loĝantoj. Li ja ne renkontiĝis kun sukceso en la demandoj de religio, malgraŭ tio tiu ĉi klopodo ege repuŝis sin en la arkitekturo. La sidejurbo de Akbar estis Ágra, en kiu okazis flua konstruaktiveco. En la jaro 1569 li decidiĝis konstrui novan sidejurbon Fatéhpur Síkrí, kiu estas la plej granda montro de tiu ĉi arkitekturo kaj urboplanado. En la tuta urbo estas evidenta plano, kiu kalkulis kun eluzado de la spaco tiel, por ke estu da ĝi inter la unuopaj kompleksoj tiom, por ke ne estu necese konstrui stratojn. Ĉiu komplekso havas ĉefan konstruaĵon, dum kio iliaj aksoj direktas al pluaj ĉefaj konstruaĵoj. La unuopaj kompleksoj konsistas el monumentaj konstruaĵoj, oni eluzas kontrastojn de la uzitaj materialoj, ĝardenoj. Tre atenteme estas prilaboritaj la elementoj findesegnantaj la trajton de la konstruaĵo kiel ekz. ŝtuparejoj, fenestroj, ktp. Granda atentemo estas dediĉata ankaŭ al la plena uzado de tereno.
La plej konata kaj verŝajne ankaŭ la plej spektaklema ekzemplo de tiu ĉi arkitekturo estas Taĝ-Mahalo, kiun en Ágra konstruis Ŝah Ĝahan kiel maŭzoleon por sia edzino. Tiu ĉi konstruaĵo reprezentas kulminon de la islama arkitekturo en Barato kaj ĝi apartenas inter kulminajn montrojn de la arkitekturo entute. Taĝ-Mahalo estis finita en la jaro 1648, la konstruaĵo estis tiel multekosta, ke ĝi endanĝerigis ekonomion de la tuta Mughala imperio. La konstruaĵo estas perfekte simetria, ununura escepto estas sarkofago, kiu estas lokigita en kripta ĉambro ekster ties centro. La monumentaleco estas potencigita per kvar minaretoj kaj per tio, ke ĝi ne estas lokigita meze de parko, sed nur sur ties fino, por ke ĝi refleksiĝu en akva kanalo.
10075 Campeche
10075 Campeche estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Golfo de Campeche, ĉirkaŭita de la meksikaj ŝtatoj Campeche, Tabasco kaj Veracruz. Dum junio kaj julio la golfo estas unu el la ĉefaj lokoj de genero de la atlantikaj uraganoj. La urbo Campeche estis fondita de hispanaj konkerantoj sur la antaŭekzistanta majaa urbo Kaan Peech.
Islama arkitekturo
La islama arkitekturo en Hispanio
Fine de la 15-a jarcento tiu ĉi teritorio estis priregita de kristanoj, malgraŭ tio eblas diri, ke la influo de islama arkitekturo en la hispana arkitekturo plu validiĝis kaj kelkajn elementojn eblas trovi en la hispanaj barokaj konstruaĵoj; la ĝardena arkitekturo poste estis en Hispanio influita de la islamo ankoraŭ en la 19-a jarcento.
La moderna islama arkitekturo
Pri la moderna islama arkitekturo oni parolas en konekso kun arkitekturo post la dua mondmilito. En dua duono de la 20-a jarcento apartiĝis du bazaj fluoj, el kiu unu klopodas renovigi la tradiciojn kaj propre ĝi tiel sole kopias la pasintajn ideojn kaj la alia fluo lasis sin influi per ideoj popularaj en Eŭropo kaj Usono. Ekzistas ankoraŭ la tria fluo, sed tiu forlasas la limojn de tradicioj de la islama arkitekturo klopodante trovi propran vojon, kiu jam verŝajne ne apartenas en la islaman arton, sed kreas memstaran ĉapitron de modernismo kaj postmodernismo. La direktoj, kiuj eliris el la islamaj tradicioj, estis de komence en komplika situacio, ĉar la islamo estis en multaj ŝtatoj pro kulpo de koloniigo forpuŝita en periferion kaj inter kleruloj ĝi fakte ne troviĝis. Tia ĉi evoluo memkompreneble kaŭzis dampigon de la islama arkitekturo. Kiam la islamo denove fariĝis la ŝtata religio, okazis en la arkitekturo problemo, ĉar mankis al ĝi novaj portigaj ideoj. Malgraŭ tio ekster la tradiciaj konstruaĵoj, kiel estas moskeoj, estiĝis la tuta vico da novaj, ekspoziciaj konstruaĵoj, kiuj portas alie konceptitajn tipajn signojn de la islama arkitekturo, laboroj kun novaj materialoj ebligas krei konstruaĵojn, kiuj enfalas en la tipe islaman mondon, kaj malgraŭ tio ili ŝovas la arkitekturon en novajn regionojn.
En Eŭropo kaj Usono estiĝas precipe novaj, malgrandaj moskeoj, kiuj servas al minoritata islama komunumo, tiuj ĉi konstruaĵoj en grandega plimulto de kazoj similigas kairajn aŭ turkajn moskeojn dum uzo de modernaj teknologioj, sed kelkaj moskeoj estiĝas en konstruaĵo de eŭropa trajto.
Randaj fluoj de la islama arkitekturo
Rilate al grandega disvastigado de la islamo ekster la ĉefaj fluoj en tiu ĉi arkitekturo aperis eĉ tendencoj, kiuj ne havis tro grandan falon al la arkitekturo kaj eĉ ne estiĝadis tro monumentaj konstruaĵoj. Kutime temas pri regionoj, kie la islamo ne estis domina religio aŭ pri malriĉaj regionoj, kiuj tre baldaŭ apartiĝis de la centrejo. Ofte ankaŭ temas pri regionoj, kie la islamo fakte ne ekzistis, sed en la regiono agadis vico da islamaj komercistoj (ekz. meza Afriko, kie estiĝis vico da malpli grandaj moskeoj, kiuj kutime kopias konstruaĵojn el regionoj kun pli granda islama influo).
La islama arkitekturo en la sahara Afriko
Post la prirego de Egiptio kaj la norda Afriko la islamaj komercistoj komencis penetri plu okcidenten kunportante ankaŭ sian kulturon. Tio rilatas precipe al teritorio de Ghana imperio, kie la islamo fariĝis per tiu ĉi vojo proporcie signifa religio. Laŭ kelkaj indikoj la komercistoj loĝis en Kumbi Saleh en kvartalo kun ŝtonaj domoj, la kvartalo devis havi dek du moskeojn. Sed la arkitekturo de tiu ĉi regiono proponis neniajn novajn solvojn kaj neniel karakterize ĝi influis la lokan konstruarton. La islama arkitekturo de tiaj ĉi regionoj estas nepre influita de la loka, ĉar ties konstruaĵoj plimulte konstruis la lokaj metiistoj, kiuj kun kelkaj elementoj, kiel estas kupolo, ne havis spertojn. Raraĵo estas argila moskeo Sankore en Timbuktuo, kiu kopias Grandan moskeon en Djenné.
La islama arkitekturo en Ĉinio
En Ĉinio la islamo estis ĉiam minoritata religio, malgraŭ tio ĝi influis ties teritorion, kiam sur ties teritorion trapenetris vico da islamaj komercistoj kaj estis kontraŭ ĝi celitaj ankaŭ kelkaj atakoj de la islamaj soldataroj. En la ĉina islama arkitekturo renkontiĝis du proporcie diferencaj stiloj, kio estis la ĉina arkitekturo kaj la islama arkitekturo. La kunigo ligis al kelkaj kontaktaj punktoj - precipe al klopodo pri la majesteco, senco por simetrio kaj intereso pri la ĝardena arkitekturo. La influo per la loka arkitekturo tiel kreadis moskeojn, kiuj proksimiĝis al pagodoj, nome precipe en prilaborado de tegmentoj kaj minaretoj.
La unua konata moskeo en Ĉinio estis konstruita en la 7-a jarcento, sed vera enpenetro de la islamo en Ĉinion okazis nur dum dinastio Tchang, kiam estis konstruita ankaŭ la plej granda ĉina moskeo - Granda Moskeo Si'an. La ceteraj konstruaĵoj, kiujn konstruis en Ĉinio la islamanoj, fakte apartenas al la arkitekturo de Ĉinio, ĉar ili transprenas minimumon de elementoj tipaj por la islama arkitekturo.
Jersey City
Jersey City estas urbego en subŝtato Nov-Ĵerzejo, en Usono.
Situo
Jersey City situas laŭ Hudsono (rivero) kontraŭe de Nov-Jorko.
Historio
La plej frue indianoj vivis tie. Henrik Hudson malkovris la lokon en 1609. En 1660 jam komunumo fondiĝis, kiu urbiĝis en 1820 laŭ tiama loknomo Jersey. La nuna nomo uziĝas de 1838. En la 20-a jarcento nubskrapuloj konstruiĝis.
Pola landvojo n-ro 12
Pola landvojo n-ro 12 (DK12) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 730 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Malsuprasilezia Provinco, Lubuŝa Provinco, Grandpollanda Provinco, Lodza Provinco, Mazovia Provinco kaj Lublina Provinco.
11325 Slavický
11325 Slavický estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov; en vilaĝo Ondřejov, sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa komponisto Klement Slavický (1910–1999), kies persona muzika esprimo trovas radikojn en la popolmuzika kulturo de Moravio. Li estis ankaŭ ŝatata pro sia longa vivo de morala sinteno. En 1985 Slavický ricevis la Oran Medalon de la Unuiĝintaj Nacioj pro sia kvara Simfonieto.
Chailley
Chailley estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 579 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Chailley etendiĝas sur 16.51 km², kaj havis 579 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Bourgoin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chailley apartenas al la kantono de Brienon-sur-Armançon, kies ĉefurbo estas Brienon-sur-Armançon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Campertogno
Campertogno - jen itale, Campartògn aŭ Camparteugn en la piemonta, Kamperteyn en la valeza - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Boccioleto, Mollia, Piode, Rassa, Riva Valdobbia kaj Scopello.
Brock Chisholm
George Brock CHISHOLM (18a de Majo 1896 – 4a de Februaro 1971) estis kanada psikiatro, kuracisto, veterano de la Unua Mondmilito, kaj la unua ĝenerala direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS, WHO). Li havis altajn postenojn, ricevis omaĝojn kaj premiojn, kiel la Ordeno de Kanado, la Ordeno de la Brita Imperio, la Militkruco, kaj la Efficiency Decoration.
Je la Dua Mondmilito, Chisholm rapide elstariĝis en la kanadaj militistaro kaj funkciularo. Li aliĝis al la miltklopodoj kiel psikiatro kiu temis pri la psikologiaj aspektoj de la soldata trejnado, antaŭ esti Ĝenerala Direktoro de Medicinaj Servoj, nome la plej alta posteno ene de la medicinaj rangoj de la Kanada Armeo. Li estis la unua psikiatro kiu atingis la pinton de la medicinaj rangojn de iu armeo en la mondo. En 1944, la Kanada Registaro kreis la postenon de Deputita Ministro pro Sano. Chisholm estis la unua persono kiu okupis la postenon kaj tenis ĝin ĝis 1946.
En 1946, Chisholm iĝis plenum-sekretario de laProvizora Komisiono de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS, WHO), kun sidejo en Ĝenevo, Svisio. La MOS estis sukcedanto de la Sanorganizo de la Ligo de Nacioj. En Aprilo 1948, Chisholm iĝis la unua Ĝenerala Direktoro per 46–2 voĉdonado. Malakceptante re-elekton, li okupis la postenon ĝis 1953, dum kiu la MOS frontis sukcese epidemion de ĥolero en Egiptio, aperojn de malario en Grekio kaj Sardio, kaj enkondukis epidemi-avertajn servojn por ŝipoj en la maro.
Bifsteko
Bifsteko estas la nomo de speco de mola kaj sengrasa viando de bovo. Bifsteko estas ofte viando de alta kvalito tiel ke ĝi estas sufiĉe multekosta, sed ankaŭ ekzistas pli malmultekostaj variantoj. La vorto bifsteko devenas de la angla vorto beefsteak (bovsteko).
Lago Fagnano
La lago Fagnano (aŭ lago Kami en lingvo selk'nama) estas lago kuŝa sur la centro de la Grandinsulo de Fuegio, en la suda pinto de Sudameriko. Ties areo estas de 590 km², kies 93 % troviĝas en la argentina parto de la insulo kaj la resto en la ĉilia parto, kie estas ties elfluejo.
La lago havas longitudan formon oriente-okcidente, kun longo de proksimume 104 km (mezurite laŭlonge de la longituda akso de la lago), el kiuj 13,5 km troviĝas en teritorio ĉilia kaj la resto en teritorio argentina. Ties maksimuma profundo superas la 200 m.
Estas turisma allogaĵo kun aliro el ambaŭ landoj.
-54.57278°N, -68.21833°W
Historia Naturalis Brasiliae
Historia Naturalis Brasiliae (latine, "Natura Historio de Brazilo"), originale verkita en la latina lingvo, estas la unua medicina libro traktanta pri Brazilo, verkita de la nederlandano Willem Piso, parte surbaze de rimarkoj faritaj de la germano Georg Marggraf kaj aliaj esploristoj, kaj eldonita de Franciscus Hackius en Leiden kaj de Lodewijk Elzevir en Amsterdamo en 1648.
La originalo konsistas el unu sola volumo, longa 40 centimetrojn, kaj ĝia kompleta titolo, kun subtitolo, estas: Historia Naturalis Brasiliae ... : in qua non tantum plantae et animalia, sed et indigenarum morbi, ingenia et mores describuntur et iconibus supra quingentas illustrantur. Kvankam la libro tute temas pri Brazilo, la aŭtoro verdire pritraktas nur la marbordan zonon de la brazila nordorienta regiono, tiam okupita de la Nederlanda Okcidenthinda Kompanio.
La unuan eldonon de tiu verko la aŭtoro dediĉis al la Grafo Johann Moritz von Nassau-Siegen, tamen la verkon mem li dediĉis al la Princo Vilhelmo la 2-a de Oranje-Nassau.
Eldoninformo
Historia Naturalis Brasiliae estis eldonita laŭ sia frontpaĝo en ''Lugdun. Batavorum : Apud Franciscum Hackium; et Amstelodami : Apud Lud. Elzevirium''. F. Hackium (Franciscus Hackius) kaj L. Elzevirium (Lodewijk Elzevir) estis tiam tre aktivaj presistoj.
Enhavo
Historia Naturalis Brasiliae estas dividita je du partoj. La unuan, nome De Medicina Brasiliensi ("La brazila medicino"), verkis Willem Piso mem. La dua, nome Historia rerum naturalium Brasiliae ("Historio pri la naturaj aferoj de Brazilo"), konsistas el tekstoj de Georg Marggraf kaj aliaj aŭtoroj, inter ili Gralitzio kaj Johannes de Laet.
La unua parto, De Medicina Brasiliensi, estas subdividita je kvar libroj kun jenaj titoloj:
La dua parto, Historia rerum naturalium Brasiliae, konsistas el ok libroj, kiuj traktas la jenajn temojn:
Ĉi tiun lastan libron verkis Joannes de Laet, kiu traktas etnografiajn kaj lingvistikajn trajtojn de tiu brazila regiono. Ĝian verkadon helpegis la tupia vortaro farita de José de Anchieta.
Dediĉo
Kvankam la verko estas oferita al la Grafo de Nassau-Siegen, ĝi verdire estas dediĉita al la Princo Vilhelmo la 2-a de Oranje-Nassau, kiu permesis ĝian publikigon. Al li Piso parolas:
En la antaŭparolo al la legantoj Piso rememorigas pri la laboroj de sia kolego Marggraf kaj informas, ke tiu ĉi vaste kontribuis dum sia libertempo rilate al la rigardado de la naturo. Li diras ankaŭ, ke la laborojn pri geografio, astronomio kaj natura historio parte faris la germana matematikisto Gralitzio. Ambaŭ jam estis mortintaj ĉe la verka publikigo. Pri la kampo de la Natura Historio aŭ Natura Scienco, nome la tiama studo de la naturo ĉirkaŭ la homoj kompare al la kondiĉo de naturaj bestoj, kontribuis per rimarkoj fizikaj, ĥemiaj, astronomiaj, geologiaj kaj biologiaj Joannes de Laet, tiam ankaŭ jam forpasinta.
Piso diras:
Libro 1-a: Pri la aero, la akvoj kaj la lokoj de Brazilo
Jam en tiu unua libro, la laŭdado de la sanpleneco de la brazila lando kvazaŭ atingas la eŭropan imagopovon pri tiu ideala loko. Alie ne eblas klarigi la grandan volon konkeri tiun teron, la elspezojn tiam faritajn kaj ankaŭ la propran tenadon de tiu konkero, ĉiam kun klara indiko pri la ecoj pluvivigaj kaj rejunigaj de Brazilo:
La kanibalismo estas rigardata kiel kutima ago, kaj la morto donita al la malsanuloj, kiam fiaskas ĉiuj provoj resanigi:
Tiu unua libro parolas ankaŭ pri la nutraĵoj, la klimato, la akvoj, la fiŝoj kaj aliaj manĝaĵoj kaj traktas la procedon por teni la sanon dum manĝado en tiu regiono tiam nekonata de la plimulto de la eŭropanoj.
Propraj rekomendoj por la loka klimato, ekzemple eviti dormi sen satmanĝi kaj ankaŭ ofte manĝi citrajn fruktojn, abundaj en tiu tero, naskis la portugallingvan proverbon "ne eniras kuracisto en hejmojn, kies salono havas oranĝajn ŝelojn".
Libro 2-a: Pri la malsanoj endemiaj kaj oftaj en Brazilo
La dua libro komenciĝas per prezento de la medicinaj artoj de la indiĝenoj:
Tiu libro havas 22 ĉapitrojn, titolitaj:
Ĉiu el tiuj malsanoj estas konsideritaj laŭ siaj evoluo, organismaj reagoj, flegmetodoj kaj efektoj. Interesas rimarki, ke la lasta ĉapitro traktas i.a. malsanon tiam apartenantan nur al Brazilo, la "pied-besto" (Tunga penetrans), tipo de pulo, kiu atakas "precipe kaj prefere tiujn, kiuj iras nudpiede kaj iradas sur sablaj grundoj". Ĝi parolas ankaŭ pri vespoj kaj pri moscites (esperantigebla kiel "moscitoj"), tipo de moskito, pri kiu la aŭtoro registras, ke sekve de atako "niaj vizaĝoj ŝvelis, pleniĝis de ulceretoj kaj ruĝiĝis, tiel ke niaj amikoj ne povis rekoni nin".