cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstitucio de Niĝerio
En Januaro 2011, la prezidento Olusegun Obasanjo subskribis du amendojn de la konstitucio de 1999, nome la du unuaj modifoj ekde kiam la dokumento ekvalidiĝis en 1999.
Ibibia lingvo
Ibibia estas la indiĝena lingvo de la Ibibioj de la ŝtatoj Akwa Ibom kaj Abia, Niĝerio, apartenanta al la Ibibi-Efika dialektaro de la Krucriveraj lingvoj. La nomo Ibibia estas foje uzata ankaŭ por la tuta dialektaro. En antaŭkoloniaj tempo, ĝi estis verkita en Nsibidiaj ideogramoj, simile al la Igba, Efika, Anaanga, kaj Ejaghama. Ibibia ankaŭ influis al afrik-usonaj diasporaj lingvomanieroj kiel ĉe vortoj de la AUA kiel buckra (blankulo), kaj buckaroo, kiu venas el la Ibibia vorto mbakara (samsignife), kaj al la afrikkuba tradicio de abakua (sekreta societo).
Fervojlinio Salcburgo-Lamprechtshausen
La fervojlinio Salcburgo-Lamprechtshausen (germane: Lokalbahn Salzburg-Lamprechtshausen) estas flanka fervjolinio en Aŭstrujo inter Salcburgo kaj Lamprechtshausen kun longeco de 25,598 kilometroj. La normalŝpura kaj elektrizita linio estas ankaŭ en kunteksto kun la en Bürmoos disflankeniĝanta linio en la direkto de Ostermiething. La tenada organizo Salzburg AG krome responsas pri Pinzgau-fervojo. Ĉiuj tri kune prezentas sin sub la nomo Salzburger Lokalbahn (SLB).
La branĉo de Lamprechtshausen estas nuntempe enkorpigita en la urba fervojo S 1 dume la vagonaroj ventantaj disde Lamprechtshausen de tempo al tempo rekte kondukas ĝis la (subtera) loka fervojo de Salcburgo. Historie ĝi nomiĝis, pro la ruĝe lakitaj trameroj, 'Rote Elektrische''.
Historio
Sude ekzistis ĝis 1953 daŭrigo sur Lokalbahn Salzburg-Hangender Stein kun flanka linio ĝis Parsch. Sekve la lamprechtshausen-a branĉon nomis oni ankaŭ norda linio (Nordlokalbahn). La suda retaro havis koneksojn al la en 1940 forigita tramvojaro de Salcburgo (Gelbe Elektrische) kaj al la eksa linio inter Berchtesgaden kaj Hangender Stein (Grüne Elektrische).
Ankoraŭ antaŭ konstrukomenco estis planoj unuigi la ruĝan linion kun Mattigtalbahn (linio inter Straßwalchen-Steindorf kaj Mattighofen), ie tra Bürmoos. Kiel finstacio de kelkaj eĉ favoriĝis Braunau am Inn. Permeso fari antaŭlaboroj venis en la 1884-a jaro. Sed tio neniam realiĝis.
La loka fervojo en Flachgau iam estis vapora kaj la funkcio sekvis en du etapoj fare de la firmao SETG:
Elektrizo fariĝis inter 1909 kaj 1950.
Post kiam minacis en la 1970-aj jaroj forigo de la trafiko sur la restintaj reloj oni decidis plimodernigi la tuton. Ties plej klara signo estis konsekro de la nova subtera loka stacidomo ĉe la ĉefa stacidomo de Salcburgo. Inter majo 2016 kaj majo 2017 moderniĝis la stacidomo de Weitwörth-Nußdorf kaj metiĝis dua trakaro de tie ĉi ĝis Oichtensiedlung.
La haltejo Oberndorf Stadt alinomiĝis en majo 2016 Oberndorf-Laufen por atentigi pri la najbara situo de la bavaria urbo Laufen (Salzach). Kelkaj nuntempe (2023) esploras pri ebla subtera kontinuigi de la linio subtere/metro-simile suden, kun foraj planoj de plilongigo ĝis Berchtesgaden, Mondsee, Königssee, Fuschlsee kaj Bad Ischl. Ironie kaj interese ke kelkaj de tiuj ĉi linioj iam jam estis ekzistintaj.
La tuto estas parto de la Transportunuiĝo salcburgia (SVV) kiu kunlaboras kun societoj de publika transporto en Bavarujo, Tirolo kaj Supra Aŭstrio.
Saŭnokonkurso en Heinola
En la jaroj 1999–2010 en Heinola oni aranĝis ĉiujare konkurson, kie venkis la partoprenanto, kiu estis la lasta, kiu foriris el saŭno sen helpo en finalo. Viroj kaj virinoj konkursis aparte. En finalo estis ses partoprenantoj, kiuj sukcesis bone en antaŭa periodo.
Unue la temperaturo estis 110 °C. La saŭno iĝis pli kaj pli varma dum la konkurso. La partoprenantoj devis sidi dorsrekte sur saŭnobenkoj. Falis akvo sur saŭnaforno (finne kiuas) ĉiun 30an sekundon.
En 2010 la vira finalo finiĝis tragike. Rusa partoprenanto Vladimir Ladiĵenskij mortis. Unu el la finnaj partoprenantoj Timo Kaukonen ricevis komaton kaj estis en malsanulejo dum pli ol unu jaro. Post la jaro 2010 oni ne aranĝis la konkurson, kaj la lasta vira venkinto Ilkka Pöyhiä rakontis, ke li kredas, ke la konkurso estas finita por ĉiam. Finna grandvendisto, posedanto de aĉetcentro Veljekset Keskinen, Vesa Keskinen planis, ke li aranĝos samidean konkurson en 2011 sed ricevis kritikon do forte, ke la nova konkurso ne realis.
Cabolafuente
Cabolafuente [kabolaFŬENte] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Cabolafuente estas etimologie komprenebla kiel Apud la fonto kaj tiukadre aperas fontano en la municipa blazono.
Geografio
Cabolafuente estas municipa teritorio en la sudokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Ariza. La pejzaĝo estas rokeca kaj tre seka.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cabolafuente kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 49 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, kaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la riveroj.
Cubillas de Cerrato
Cubillas de Cerrato [kuBIljas dezeRAto] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. lime al la provinco Valadolido. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Cubillas de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Turetoj de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 700 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 34 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Kvankam apartenanta al la provinco Palencio, tiu loĝloko estas alirebla nur el la provinco Valadolido, precize el la loĝloko Valoria la Buena, distanta je 6 km kiu funkcias kiel ties ĉefa servejo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Sisamón
Sisamón [sisaMON] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Sisamón estas municipa teritorio en la sudokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Calmarza kaj Cabolafuente, sude de Cetina. Ĝi estas norde de la valo de la rivero Mesa.
La loĝloko Sisamón mem estas je 132 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 1 051 msm en la Iberia Sistemo, proksime de la baseno de la rivero Mesa, tute ĉe la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. La altitudo rezultas en malvarma klimato. Ĝi estas inter Cabolafuente nordoriente kaj Villel de Mesa sude jam en la provinco Gvadalaĥaro.
Historio
Ŝajne la loknomo Sisamón devenas el "Segisamon", kiu fakte estis nomo de diversaj lokoj en epoko de romianoj. Tiuj instalis fortikaĵon en Sisamón rilate al defendlinio de "Bilbilis" (Calatayud).
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis areon al la templanoj. En 1357 la kastilia reĝo Petro la 1-a estris tri ofensivojn kontraŭ Aragono: nome tra Daroca, Cubel kaj Sisamón. En Sisamón okazis bataleto kaj la kastilianoj, avancis ĝis Bordalba kaj Embid, poste reeniris. Tamen estante la reĝo en Sisamón, multaj kastilianoj preferis foriri suden por batali kontraŭ araboj en 1362. Ekde tiam la kastelo ekperdis gravon kaj ekdekadencis. Ĉiuokaze la kastelo ludis gravan rolon en la Milito de la du Petroj. La reĝo Petro la 4-a donis al Juan Fernández de Heredia, la senjorlando de Sisamón kiu estis forta en la 16-a kaj 17-a jarcentoj, ĉefe post geedzeca kunigo kun la rivala familio Liñan, kaj pluis ĝis la 19-a jarcento.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en la tre aparta Sisamón kie oni malaltiĝis el 718 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 33 loĝantoj en 2021. Ĝi estis unu el la plej rimarkindaj homperdoj en la regiono. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la plurstila preĝejo de Sankta Marteno kaj la restaĵoj de la kastelo, kaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la riveroj.
Grabfeld (regiono)
Grabfeld aŭ Grabfeldgau estas regiono en Germanujo en la landliimaro de Suda Turingio kaj Norda Bavario. Ĝia maksimuma alteco estas de 679 metroj, norde de la Majnfrankonia tabulo, inter Rhön kaj la antaŭaĵoj de Turingia Arbaro. Klimate kaj terenkultiveblece ĝi estas benata. La dialekto estas eostfrankonia. Centro ĝia estas inter la urboj Bad Königshofen kaj Mellrichstadt.
Historio
Grafoj de Grabfeld estis la Poppo-idoj (aŭ frankoniaj Babenbergoj):
La hodiaŭaj eroj de Malsupra Frankonio akiritis ekde 1353 fare de Würzburg. La urbo kaj la medioj de Römhild venditis en 1548 al la grafoj de Mansfeld. De ili ĝi iĝis en 1555 parto de la Elektoprinclando Saksio. La ekzisto de Duklando Saksio-Römhild sekurigis inter 1680 kaj 1710 ankoraŭ, por la daŭro de tri jardekoj, certan memstarecon antaŭ integriĝo en la Dukujon Saksio-Meiningen.
Ostheim vor der Rhön donitis en 1572 al Saksio-Koburgo-Eisenach estante ekde 1741 administradujo de la Granddukujo Saksio-Vajmaro-Eisenach. Kiel eksklavo ĝi turingiiĝis. En 1945 Ostheim okupitis fare de la Usona Armeo kaj iĝis eksklavo turingia en Bavario.
Muzeoj
Inter 1949 kaj 1990 dum fare de komunistoj malhelpita unuiĝo de Germanujo landlimo inter GDR kaj la libera parto de Germanujo kondukis meze trans Grabfeld. En Behrungen kreitis je memoro de la nefeliĉa separiĝo de Grabfeld speciala muzeo (Deutsch-deutsches Freilandmuseum). Museum in der Schranne en Bad Königshofen estas la dua muzeo samcela. Tie krome eksponatas elfosaĵoj pri la prahistorio de Grabfeld.
Karl Otto Conrady
Karl Otto CONRADY (21a de februaro 1926 en Hamm, mortis la 1-an de julio 2020) estis germana literaturhistoriisto, verkisto, eldonisto kaj politikisto.
Li specialiĝis en la vivo kaj verkaro de Johann Wolfgang von Goethe.
Li habilitiĝis en la Universitato de Monastero en 1957 per verko pri ''Lateinische Dichtungstradition und deutsche Lyrik des 17. Jahrhunderts''. El 1958 ĝis 1961 Conrady estis Diätendozent en la Universitato de Göttingen. Ekde 1961 li estis Profesoro de Novgermana Literaturo en la Universitato de Saarlando en Saarbrücken kaj el 1962 ĝis 1969 en la Universitato de Kiel. El 1969 ĝis 1991, nome jaro de sia emeritigo, li instruis en la Universitato de Kolonjo.
Fine de la 1960-aj jaroj li partoprenis en politiko kun la Socialdemokratia Partio de Germanio. En la 1960-aj jaroj li partoprenis en germana PEN-klubo.
Galleria Nazionale d'Arte Antica
La Galleria Nazionale d'Arte Antica [galeRIa nacjoNAle DARte anTIka] estas arta muzeo en Romo, Italio. Ĝi estas la ĉefa nacia kolekto de pli malnovaj pentraĵoj en Romo – plejparte de antaŭ 1800; ĝi ne tenas ajnajn antikvaĵojn. Ĝi havas du ejojn: la Palazzo Barberini kaj la Palazzo Corsini.
La Palazzo Barberini estis desegnita por papo Urbano la 8-a, de la Barberini familio, fare de la arkitekto Carlo Maderno sur la malnova loko de Villo Sforza. Ties centra salona plafono estis ornamita fare de Pietro da Cortona kun la vida panegiro de la Alegorio de Dia Providenco kaj Barberini Potenco.
La Palazzo Corsini, antaŭe konata kiel Palazzo Riario, estas 15-jarcenta palaco, rekonstruita en la 18-a jarcento fare de la arkitekto Ferdinando Fuga por kardinalo Neri Maria Corsini.
La galerio prezentas verkojn de la artistoj: Bernini, Caravaggio, Giovanni Baglione, Hans Holbein, Perugino, Nicolas Poussin, Giulio Romano, Rafaelo, Carlo Saraceni, Tiepolo, Tintoretto kaj Ticiano.
Fortikaĵo de Kisvárda
La fortikaĵo de Kisvárda estas la ĉefa vidindaĵo en urbo Kisvárda.
Roberto Zapperi
Roberto ZAPPERI (Katanio, 20a de januaro 1932) estis itala verkisto kaj historiisto.
Fortikaĵo de Kisvárda
Historio
Historiistoj konjektas, ke en tiu loko jam estis remparo (kvazaŭ fortikaĵo). Reĝa permeso alvenis en 1400 por konstrui fortikaĵon, sed la konstruado komenciĝis nur en 1465. En la sekva jarcento la fortikaĵo travivis sieĝojn, fine dum bataladoj de Ferenc Rákóczi la 2-a (1703-1711) ĝi jam ne havis strategian celon. En la sekvaj jardekoj la loĝantoj forportis parton de la brikoj, sed tio estis malpermesita en 1828. Baldaŭ ĉirkaŭ la ruinoj oni konstruis parkon, kie okazis pluraj renkontiĝoj. Inter 1958-1960 la ruinoj estis renovigitaj kaj oni instalis ekspoziciejon kaj subĉielan spektaklejon. Nuntempe ĉiujare okazas en la fortikaĵo teatra festivalo.
Roberto Zapperi
Biografio
Roberto Zapperi studis historion kaj antropologion en Romo. El 1980 li estis vizitprofesoro en la École des Hautes Études en Sciences Sociales de Parizo. En 1997/98 li instruis en la universitatoj de Berlino kaj Hamburgo.
Etna konflikto
Etna konflikto estas termino en sociologio por difini ajnan kunfronton de perforta naturo, aŭ milito inter du aŭ pliaj etnaj grupoj, tio estas, grupoj de personoj de diferencaj kulturaj, religiaj, rasaj aŭ geografiaj devenoj.
Roberto Zapperi
Biografio
Zapperi verkis nombrajn librojn kiuj estis tradukitaj en variaj lingvoj, inter kiuj germana, angla, hispana, franca, japana kaj korea. Li estas unu el plej gravaj fakuloj pri Annibale Carracci kaj pri la Galleria Farnese. Per siaj verkoj pri pentrarto li defendis la tezon ke la fama pentraĵo de Leonardo da Vinci nome La Gioconda estus komisio de portreto farita de Giuliano de' Medici (1478-1516) por sia filo Hipolito.
Fortikaĵo de Kisvárda
Priskribo
La fortikaĵo situas iomete for de la urbocentro kaj formas paralelogramon. En ties angulo kvadrata trietaĝa domparto troviĝas, kiu daŭras per sama alta muro kun la restintaj fenestrotruoj. La restintaj partoj estas nur malaltaj. En la alia flanko 2 rondaj kovritaj bastionoj estas videblaj.
Etna konflikto
Etna konflikto povas okazi inter diversaj rasaj grupoj, kiel ekzemple la kontraŭoj inter blankuloj kaj nigruloj en Usono kaj Sudafriko produktitaj pro la rasa segregacio kaj la apartismo; inter grupoj rase homogenaj sed religie diferencaj kiel la konflikto inter katolikoj kaj protestantoj en Nord-Irlando; inter grupoj religie homogenaj sed etne diferencaj kiel la masakro inter hutuoj kaj tutsioj (ambaŭ katolikoj) en Ruando; eĉ inter grupoj kaj etne kaj religie diferencaj kiel ĉe la arab-israela aŭ la ĉin-tibeta konfliktoj. Etna konflikto diferencas disde genocido en tio ke kutime tiu ĉi estas fifarita kontraŭ loĝantaro malliberigita aaŭ malkapabla defendi sin, dum en etna konflikto ambaŭ flankoj kutime havas militan kapablon por damaĝi la alian (kvankam plej ofte estas unu el la partioj pli pova ol la aliaj koncernaj).
Krome foje estas uzata la termino "religia konflikto" kiam la motivoj de la kontraŭstaro havas nuancojn pli religiajn ol rasajn kiel en Mezoriento, Nord-Irlando, Sudano aŭ Tibeto.
Historio
Etnaj konfliktoj ekzistis en la homaro ekde la komenco de la tempoj. Kelkaj antropologoj, por ekzemplo, kredas, ke jam la Neandertalo eble formortis pro etna milito kontraŭ Homo sapiens. Ankaŭ la diversaj prapopoloj suferis multajn etnajn konfliktojn speciale je la transiro de socioj de nomadoj kaj tribanoj al grandaj imperioj de la ŝtaturboj, kaj la invado kaj dominado de unu popolo super alia.
Dum la Mezepoko la etnaj konfliktoj estis tro oftaj, kaj la Krucmilitoj entreprenitaj de kristanaj sektoroj de okcidenteŭropaj landoj estis de la plej grandaj kaj sangelverŝaj de la historio. En postaj epokoj okazis multaj etnaj konfliktoj okazigitaj rilate al la Konkero de Ameriko kaj al sekva koloniismo fare de la eŭropaj potencoj.
En la 20-a kaj 21-a jarcentoj kelkaj el la plej gravaj etnaj konfliktoj estis jenaj:
István Jakobey
István Jakobey [iŝtvAn jakobei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Jakobey István estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto. Lia malofta familia nomvarianto estis Jakobei, lia nobela antaŭnomo estis miticzki [miticki].
naskiĝis la en Eperjes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Prešov en Slovakio), li mortis la  en Szeged (Hungario).
Biografio
akiris diplomon en Teknikuniversitato palatino József en 1926, en pli alta grado en 1935. Ekde 1926 li estis asistanto en la universitato, poste en esplorinstituto li laboris. Ekde 1936 li vivis en Szeged kaj laboris en esplorinstituto. Li pensiuliĝis en 1968, tamen li laboris plu ĝis 1971. Li specialiĝis pri fibroj de kanaboj.
Jamajko en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Jamajko en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Opština Valandovo
Opština Valandovo ĝi estas unu el 80 komunumoj de norda Makedonio. Ĝi situas en la sudoriento de la ŝtato en la Sudorienta regiono. Ĝia areo estas 331,4 km² kaj en 2002 havis 11 890 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbeto Valandovo.
Loko, priskribo
Opština Valandovo etendiĝas laŭ la baseno Gevgelsko - Valandsko, maldekstre laŭ la rivero Vardar. Al la nordokcidento, tiam grimpas al la montoj Serta kaj orienten en la montojn Belasica.La alteco estas ĉirkaŭ 60-100 m laŭ la rivero Vardar.En la montoj eĉ pli ol 1300 m.
Jamajko en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Opština Valandovo
Loko, priskribo
Opština konsistas el la urbo Valandovo kaj aliaj 28 vilaĝoj:
Ajranlija, Arazlija, Bajrambos, Balinci, Baraklija, Bašalija, Bašibos, Brajkovci, Buluntulija, Vejselija, Gradec, Grčište, Dedelija, Đulelija, Josifovo, Kazandol, Kočulija, Marvinci, Pirava, Plavuš, Prsten, Rabrovo, Sobrija, Tatarlija, Terzelija, Udovo, Čalaklija, Čestevo.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Strumica en la nordo, Opština Dojran en la sudoriento, Opština Bogdanci en la sudo, Opština Gevgelija sudokcidento, Opština Demir Kapija okcidente, Opština Konče la nordokcidento. Oriente ĝi transiras la limon kun Grekio.
Referencoj
Statistikoj:
Louka (Nová Ves)
Louka situas en katastra teritorio Louka u Mariánských Lázní kun areo 11,43 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1354.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Louka (Nová Ves)
Historio
Post la dua mondmilito okazis forŝovo de la germana loĝantaro kaj la municipo troviĝis sur teritorio de nove estiĝinta Armea ekzercspaco Prameny. En la jaroj 1947 ĝis 1953 okazis malkonstruo de la vilaĝo kaj restis nur torzo de la devena vilaĝo. Ekde la jaro 1960 la vilaĝo apartenas al Nová Ves.
Memorindaĵoj
En Louka situadis preĝejo de sankta Venceslao. Ĝia fundamenta ŝtono estis metita en la jaro 1725, en la jaro 1728 la preĝejo estis finita. Dum la tempo de daŭrado de la armea ekzercspaco Prameny ĝi dezertiĝis. En la jaro 1960 ĝi estis riparita kaj eluzata kiel fojenjo. Detruo de la preĝejo okazis en la jaro 1987.
Cobos de Cerrato
Cobos de Cerrato [KObos dezeRAto] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Cobos de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Turoj de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 46,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 131 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 630 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 54 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio inkludas la domaron San Juan de Castellanos. La municipa teritorio limas kun Tabanera de Cerrato, Royuela de Río Franco, Torrepadre kaj Antigüedad.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Antaŭ plej frua mencio de Cpbos, jam en 1052 oni menciis la nunan senhomejon Quintanilla aŭ San Martín ("et in Rivo de Francos Quintaniella de Faton").
En 1352 oni dokumentigis Quintaniella de Rivo Francos, kiu estas nun senhomejo Quintanilla. En 1475, la reĝino Isabel la Katolika distribuis impostadon por la loĝlokoj de Cerrato inter kiuj: "A vos el conçejo de Cobos, cinco mill e quinientos e diez e syete mrs." (Segovio, 24-a de Januaro 1475).​ La 28an de Februaro 1556, Cobos ekplendis kontraŭ Palenzuela pri paŝtejoj de Castellanos.​
Meze de la 18-a jarcento, Cobos estis senjorlando, procesita inter la Dukino de Álaba kaj la Grafo de Benavente.
Cobos de Cerrato, nomita meze de la 19-a jarcento Cobos de Río Franco, aperis en eksterlandaj publikaĵoj kiel Dictionnaire géographique universel, par une société de géographes (1826), Dictionnaire géographie universel (1839), de Auguste Wahlen, kaj A Gazetteer of the World (1856), de la Royal Geographical Society. En 1923, busentrepreno Autocares Javier de Miguel Moreno ekfaris funkciadon de transportoservo de pasaĝeroj el Cobos de Cerrato al Palencio.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj); tiukadre aperas en la blazono tri spikoj kaj ŝafo. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj ekzemple ĉe la rivero Franco. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la vinkeloj, la preĝejo de Sankta Romano, la ermitejo ktp. Ankaŭ apuda Palenzuela altiras vizitantojn.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Barato (Ramajano)
Barato estas unu el la junaj duonfratoj de Ramo en la Ramajano. Li estas filo de la reĝo Daśaratha (kun la malica Kaikeji). Oni diras, ke — post Ramo — Barato estas simbolo de darmo kaj de idealismo.
József Tamássy
József Tamássy [jOĵef tamAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tamássy József estis hungara aktoro, kantisto (baritono). Lia nobela antaŭnomo estis izsapi [iĵapi].
József Tamássy naskiĝis la  en Veszprém (urbo), li mortis la  en Újpest.
Biografio
József Tamássy provis plurajn metiojn, fine li estis migra aktoro en 1856 en Marcali en teatra trupo de Károly Szuper. En la sekvaj jaroj li estis videbla-aŭdebla ekzemple en trupoj de Elek Hidassi (1859–1860), Imre Szigeti (1860–1862), György Molnár (1863), Endre Latabár (1811 - 1873) (1864), István Bényei (1866). Inter 1869–1876 li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1876–1892 de Népszínház, sed inter 1881–1883 li denove ludis province. Ekde 1871 lia konstanta aktorpartnero estis Lujza Blaha. En 1887 li abrupte paraliziĝis kaj neniam li resaniĝis. Tamássy rolis plej ofte en popolaj teatraĵoj, kiuj estis popularaj verkoj kun kantoj.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Philipp Sonntag
Philipp Sonntag (naskiĝis la 28-an de decembro 1938 en Halle (Saale) estas germana fizikisto, kibernetikisto, programisto, politiksciencisto, aŭtoro kaj publicisto. Kiel kunlaboranto de Carl Friedrich von Weizsäcker (1964–1978) li partoprenis en ties esploroj pri militsekvoj kaj militprevento kaj publikigis pri tio kaj pri aliaj socipolitikaj temoj proprajn ellaboraĵojn. Lastatempe li publikigas raportojn de tempoatestantoj kaj verkas socikritikajn beletraĵojn, parte kiel „Zeitmaschinennavigator Phila“ (tempomaŝin-navigisto Fila). Rilate al Esperanto li ĉefe okupiĝas pri aktualigita Homaranismo.
Infanaĝo, edukiĝo, studado
La patrino de Philipp Sonntag estis juddevena. En 1944, kiam li havis 5 jarojn kaj la frato 13, ŝi sin mortigis, esperante savi la infanojn, se la patro edziĝos al „arja“ edzino. Tiel okazis, kaj Philipp sukcesis postvivi la persekutojn de nazioj.
Ĉi tiu tragika evento kaj la malfacila infanaĝo en Munkeno kun nova patrino kaj novaj gefratoj – li vivis „samkiel en grumblema hotelo“ – grave influis lian vivon kaj engaĝiĝon kontraŭ perforto kaj milito.
Post la abiturienta ekzameno en 1958 ĉe Realgymnasium Gräfelfing, proksime de Munkeno li studis ĉe Universitato de Munkeno 1958 ĝis 1964 fizikon kaj 1959–1967 kelkajn ekonomiajn fakojn ĉe Universitato de Munkeno kaj Universitato Hamburgo, aldone dum kelkaj semestroj Politikajn Sciencojn ĉe „Hochschule für Politische Wissenschaften“ (Altlernejo de Politikaj Sciencoj) en Munkeno. Kiel diplomita fizikisto li iris al Hamburgo.
En 1970 li doktoriĝis ĉe Teknika Altlernejo en Hannover per la disertacio „Matematika analizo de efiko de nukleaj eksplodoj en FRG“ al Doktoro de natursciencoj (d-ro rer. nat.).
Pri la elekto de la studfakoj Sonntag diris poste: „Mi postvivis kiel Child Survivor la persekutojn de la nazioj kaj studis 1958–1964 samtempe fizikon kaj politikajn sciencojn kun la deklarita celo, kontribui al evito de milito kaj alispeca perforto.“
Esploroj pri militsekvoj kaj militevito kaj pri "tekniko kaj socio" ĉe Carl Friedrich von Weizsäcker en Hamburgo kaj Starnberg
Sonntag estis de 1964 ĝis 1978 kunlaboranto de Carl Friedrich von Weizsäcker, ĝis 1969 en „Forschungsstelle der Vereinigung Deutscher Wissenschaftler“ (Esplorejo de Unuiĝo de Germanaj Sciencistoj – VDW) ĉefprogramisto por vaste planita studaĵo „militsekvoj kaj militevito“, kaj koncerne eblaj efikoj de nuklea milito en Germanio kaj per modeloj rilate al danĝeroj pri eskaliĝo.
Rezulte von Weizsäcker eldonis en 1971 la libron „Kriegsfolgen und Kriegsverhütung“ (Militsekvoj kaj militevito).
Sonntag skribis pri sia parto: „Mi respondecis pri la ampleksaj komputilaj programoj pri ambaŭ temoj:
Kaj li priskribis sian labormanieron: „Ekzistis nur unu taŭga grandkomputilo en Hamburgo kaj mi fariĝis kunluanto en sovaĝa loĝkomunumo tute proksime, por dumnokte kelkfoje enmeti trukartojn – dumtage la komputilo estis tro uzata.”
Sonntag menciis tri bazajn rezultojn de siaj esploroj:
Sian rilaton al von Weizsäcker kaj al aliaj atomfizikistoj li ankaŭ karakterizis:
„Dekkvar jarojn kiel intima kunlaboranto de Carl Friedrich von Weizsäcker mi havis kontakton al germanaj atomfizikistoj kaj pliaj personoj, kiuj okupiĝas pri arm-teknika aŭ politika uzado de nukleaj armiloj (nukleaj bomboj kaj portantaj armiloj). Estis mia „peza revo-okupiĝo“, por fari ion kontraŭ nuklea milito. Sed mi estis la plej juna en VDW. Por ĉiuj honorindaj profesoroj estis klare: mi devas pro respekto fariĝi senmova. Kaj jes, mi havis respekton: Mi admiris la ekzemplan agadon en VDW kontraŭ la danĝero de nukleaj bomboj! Carl Friedrich von Weizsäcker estis respondeca. La kampanjo estis etike senriproĉa.“
Plia projekto temis de 1973 ĝis 1977 pri la demando: „Kion signifas la malneta nacia enspezo por la vivkulturo de la homo?“, esplorita per ilo de laboro-konsumo-kalkulado.
La laboro kadre de VDW, en Max-Planck-Instituto kaj poste en Internationales Institut für Vergleichende Gesellschaftsforschung des Wissenschaftszentrum Berlin (IIVG – Internacia Instituto pri Kompara Socia Esplorado de Scienca Centro Berlino) ebligis la uzadon de ĉia literaturo de liaj fakoj arm-kontrolo, nuklemilitaj damaĝoj kaj danĝero de eskalado, plue milita elektroniko, kaj la viziton de koncernaj institutoj (plej ofte en Usono) por kunlaborado.
Bazaj temoj koncernis kaŭzojn de perforto. Ekzemple li estis kune kun von Weizsäcker en la grupo „Orienta saĝo kaj okcidenta scienco“.
Esploroj pri militkaŭzoj kaj pri informsocio ĉe Karl W. Deutsch en Berlino
Sonntag kun la usona soci- kaj politiksciencisto Karl W. Deutsch (1912–1992) sin engaĝis en "General Systems Society", baze de la neŭrona modelo "Cayenne", projektita de li en 1957 kaj konstante pluevoluigita. Deutsch pro tio jam invitis Sonntag en 1972 por duona jaro al la Littauer Center Harvard (hodiaŭ Harvard Kennedy School en Cambridge, Massachusetts – Usono).
De 1978 ĝis 1986 Sonntag estis kunlaboranto de Karl W. Deutsch en IIVG.
En ĉi tiu instituto militkaŭzoj sisteme estis enketitaj. La transiro de industria socio al informsocio estis esplorita per multaj historiaj kaj estontecen direktantaj indikiloj.
Aperis tiutempe:
Esploroj pri "tekniko kaj ekonomio" ĉe VDI/VDE-IT Teknologia Centro Informteknologio en Teltow
Inter 1986 kaj 2000 Sonntag laboris en GmbH VDI/VDE Technologiezentrum Informationstechnik en Teltow. Por EU estis disponigitaj kelkaj pritaksoj pri teknologisekvoj.
Li publikigis raportojn pri tekniko kaj ekonomio, interalie kune kun Heinrich Revermann kaj Ulrich Brasche kaj plie pritaksojn pri teknika kaj industria evoluo por Eŭropa Komisiono kaj por regionaj tekniksubtenaj programoj.
Agado kiel docento
Sonntag en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj estis docento pri noviga manaĝado, socialaj indikiloj, konfliktreguligo ktp. ĉe Universitato de Politikaj Sciencoj en Munkeno kaj ĉe Libera Universitato Berlino, faka kampo: komunikadaj studoj.
Engaĝiĝoj en industrio
Kiel partnero, li ĉefe prizorgis projektojn de la tri GmbH-kompanioj (kompanioj kun limigita respondeco):
1963-1978 Rossmann Feinelectric GmbH, Gauting, proksime de Munkeno: Produktado de transformatoroj kaj motoroj, disvolviĝo de sekureca teknologio kaj cibernetikaj modeloj.
2001-2008 PI Patent Interconsulting GmbH, Berlina oficejo: Novigado de la t.n. bionika segilo; servo por kompaniaj prezentoj pri mikrosistemoj en interreto.
Publicista kaj ĵurnalista engaĝiĝo en unuiĝoj
Sonntag jam kelkajn jarojn honorofice agadas kiel estrarano de tri unuiĝoj precipe publiciste. Li estas aktiva membro en du aliaj unuiĝoj.
Child Survivors Deutschland e. V.
Por „Child Survivors Deutschland e. V.“, kies membroj postvivis la holokaŭston, li eldonis du libroseriojn:
En 2014 li en Berlino kun Max Lezer organizis la jarkunvenon de World Federation of Jewish Child Survivors of the Holocaust and Descendants (WFJCSH&D).
Pedagogia kunmetaĵo estas „Interrilatoj kun atestantoj – spertoj el vido de postvivantoj de holokaŭsto“.
Netzwerk Zukunft - Gesellschaft für Zukunftsgestaltung e.V. (retejo estonteco – societo pri aranĝado de estonteco r.A.)
Por „Netzwerk Zukunft - Gesellschaft für Zukunftsgestaltung e.V.“, fondita de Robert Jungk, Philipp Sonntag skribas komentojn pri aktualaj evoluoj de armad-kontrolo kaj milito, planado de protekto kontraŭ katastrofoj, pri homaj rajtoj ktp.
Esperanto-Ligo Berlino/Brandenburgio r.A.
Philipp Sonntag ekkonis Esperanton en la somero de 2011. Li estas tre danka al sia eksa instruisto pri fiziko Herbert Zörner, kiu transdonis al li riĉajn Esperanto-dokumentojn ĉe kunveno de la abiturienta klaso de 1958. En oktobro 2011 Sonntag eklernis Esperanton ĉe la VHS (popola altlernejo) en Berlino Lichtenberg. Lia instruistino estis la Esperanto-verkistino Lena Karpunina. Ofte li diskutis kun la berlina esperantisto Gerd Bussing pri kompleksaj aferoj.
„Fariĝante en 2015 estrarano de Esperanto-Asocio Berlino/Brandenburgio (ekde 2020 Esperanto-Ligo Berlino/Brandenburgio), li transprenis la postenojn de vicprezidanto, kasisto kaĵ librotenisto“.
En la senco de homaranismo Sonntag ŝatas mediacii kaj interveni internacie ĉe Esperantogrupoj kaze de kvereloj. Li interesiĝas pri lingvaj problemoj, ekz. kiel lerni gramatikon per Esperanto kiel klara kampo de apliko. Li prelegas kaj verkas pri homaranismo.
TEA – Tagebuch- und Erinnerungsarchiv Berlin e.V. (Taglibra kaj Memora arkivo r.A.)
En la unuiĝo TEA kaj tiurilate en eldonejo Beggerow Sonntag kreive agadas. Interalie kun la eldonantino Karin Manke-Hengsbach, li eldonas la libroserion „Zu Wahrheiten vereint“ (Unuigita al veraĵoj), en kiu tempoatestantoj el Orienta kaj Okcidenta Germanio kontribuas al diversaj temoj (Vidu malsupre: Verkoj, eldonitaj de Philipp Sonntag)
Jamajko en la Somera Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Philipp Sonntag
VDW - Vereinigung Deutscher Wissenschaftler e. V. (Unuiĝo de Germanaj Sciencistoj r.A.)
1964 ĝis 1970 li estis kunlaboranto de VDW en teamo de Carl Friedrich von Weizsäcker pri la studo „militsekvoj kaj militevito“.
Kiel tempoatestanto li sentas la devigon, pludoni siajn travivaĵojn, spertojn kaj ekkonojn per publicista kaj ĵurnalista laboro, sed ankaŭ per prelegoj. En la prelego „Germanaj atomfizikistoj transprenis respondecon pro atomarmado – pridisputitaj roloj de sentemaj agantoj antaŭ kaj en la demokratio“, farita en 2017 en la Berlina Landa Centralo por Politika Edukado baze de noto el persona kono de atomfizikistoj prepare al libro, planita por 2022/23 kun ĝisdatigo pri atoma armado, li admonas:"„La atomfizikistoj, kiuj ekfunkciigis la atoman armadon, estis tre maltrankviligitaj pro la vivbaza minaco de la homaro. Por ĉiuj aliaj homoj validas la sama defio, ĉiuj estas devigataj, sin engaĝiĝi. Mi kiel tempoatestanto nun nur povas skizi la komencon. Laŭsence la atomerao ĝuste nun estas speco de „bona malnova tempo“, kiu estas tiel paca, ke oni nun povas fari ion kontraŭ atommilito. Tia engaĝiĝo estus tutsence laŭ la plej multaj antaŭaj kaj same la nun vivantaj atomfizikistoj.“"Sisteman dokumentaron li produktis kiel prilaboranto de la fokusa temo: „La disputo pri la atoma armado – argumentoj de la erao Adenauer“.
La socikritika-satira verkisto
Post la jaro 2000 la fokuso de la agado de Sonntag pli kaj pli transiris de scienco al literaturo.
Kiel eseisto de 2007–2017 li metis akcentojn en la literatura semajngazeto „Wildbrot Wortbild" per siaj ĉefartikoloj (editorial).
„Mal was tun“ (Foje fari ion), interaga krimrakonto por interreto de 1997 (komune kun la programisto Thomas Würfel / c-base pro informadika realigo) estis dum „Interreta literatur-konkurso“ de IBM kaj DIE ZEIT akceptita por KD „teknike moderna literaturo“. Ĉiu leganto povas elekti per klako la vidon de diversaj personoj. Parte ankaŭ iliajn emociojn.
Per sia nigra ekstertera humuro „Magenfresser – Lüstemörderische Rezepte.“ (stomakmanĝantoj – voluptmortigaj receptoj), kiun li prezentis kiel tempomaŝin-navigisto Phila de IKE/Instituto por artefarita emocio / c-base Berlino la 21-an de decembro 2003 dum la tradicia “Spacemeal 2003”. Estis konkurso de c-base r.A. Berlino pri la plej bona ekstertera manĝaĵo/spektaklo. Per koncerna rakonto li fariĝis gajninto de la unua premio.
Unua kolekto de liaj eseoj kaj poemoj okazis en la libro „Ungereimtes und Gereimtes – mit malerischen Interpretationen von Sabine Kaemmel“ (nerimaĵoj kaj rimaĵoj – kun pentroj fare de Sabine Kaemmel“.
Liaj satiraj kaj socikritikaj tekstoj aperas ankaŭ en interreto sur propraj germanlingvaj retpaĝoj, ekz. la „Anleitung zur Vergabe des Bundesverflixtkreuzes“ kaj „Gewaltsteuer“ (kritikaj germanlingvaj vortludoj) sur la retpaĝo „Edel-Terroristen“ (Noblaj teroristoj) plie utopioj, ekz. el estonteco alŝutitaj televidaj diskutoj sur la retpaĝo „Soziologie mit Kafka“ (Sociologio kun Kafka). Ĉe fejsbuko li havas sian satire-utopian fan-paĝon.
Li kreis la artan figuron „Zeitmaschinennavigator Phila“ (tempomaŝin-navigisto Phila – Fila), kiu ekz. ebligas en la „Televidaj diskutoj el estonteco“, ke diversspecaj vivaĵoj per sia origina vido rigardas al nia hodiaŭa tempo kaj al ni.
Familio
Sonntag dufoje edziĝis, unue al Uta Koschmann kaj due al Mechthild Treblin. Li havas filon (Leo) kaj nepinon (Laura). Ekde 2006 li vivas kune kun sia amikino el junaĝo Agnes.
Verkoj
Superrigardon de la publikigaĵoj vi trovas sur la retpaĝo de Philipp Sonntag (Vidu: Eksteraj ligiloj)
Sciencaj publikigaĵoj
Mathematische Analyse der Wirkungen von Kernwaffen in der BRD. En: C. F. von Weizsäcker (eld.): Kriegsfolgen und Kriegsverhütung. Hanser, München 1971, p. 75–198. (disertacio, TU Hannover).
kun U.-P. Reich, H.-W. Holub: ''Arbeit Konsum Rechnung. Axiomatische Kritik und Erweiterung der Volkswirtschaftlichen Gesamtrechnung.'' Bund, Köln 1977.
Verhinderung und Linderung atomarer Katastrophen. Osang, Bonn 1981.
''Ein Planet verteidigt sich. Politometrische Untersuchung der globalen Aufrüstung.'' Schriftenreihe des WZB, 1981.
kun Peter Otto: Wege in die Informationsgesellschaft – Steuerungsprobleme in Wirtschaft und Politik. dtv, München 1985.
kun Heinrich Revermann: Schlüsseltechnologien – Wo Europas Wettbewerbschancen liegen. VDE, Berlin 1987.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Philipp Sonntag
Sciencaj publikigaĵoj
''Jahresberichte Mikrosystemtechnik. VDI/VDE-IT.'' Jährlich 1994 bis 1999.
Der Streit um die atomare Bewaffnung - Argumente der Ära Adenauer. kajero 25 de "Militärpolitik Dokumentation e. V.", 1982, Haag und Herchen Verlag, 113 paĝoj.
Defio Homaranismo. En: Esperanto. Lingvo kaj kulturo en Berlino kaj Brandenburgio - 111 jaroj, Jubilea Libro 1903–2014, Redaktis: Fritz Wollenberg. Esperanto-Asocio Berlin-Brandenburg (eld.), Mondial, Novjorko - Berlino 2017, 509 paĝoj, kontribuoj en la germana kaj Esperanto, p. 342-354. ISBN 978-1-59569-340-2.
Nova turo, mala al la babela turo. Prelego de Philipp Sonntag dum GEA-kongreso 2016 en Munkeno vendrede, 13.5.2016.
''En la inferon kun la artefaritaj lingvoj! (Pianon en la fajron!)'' En: Esperanto-Informilo por Berlino kaj Brandenburgio 2017
Beletraĵoj
Kun la programisto Thomas Würfel „Mal was tun“, interaga krimrakonto por interreto / c-base por informadika efektivigo, 1997.
„Magenfresser - Lüstemörderische Rezepte.“ prezentita de Zeitmaschinennavigator Phila, alias Ph. Sonntag, IKE/Institut für Künstliche Emotion/c-base Berlin, am 21. 12. 2003 im traditionellen „Spacemeal 2003“.
Ungereimtes und Gereimtes - mit malerischen Interpretationen von Sabine Kaemmel. Projekte Verlag Cornelius, Halle/Saale April 2009. ein Kunst(volles)buch. 147 paĝoj, ISBN 978-3-86634-690-1.
Liebesknurren - Als Maus unter großen Tramplern. mit Grafiken von Sabine Kaemmel, 56 paĝoj kun 19 pentroj. Thurneysser-Verlag 2012, ISBN 3-939176-56-6.
Verkoj, eldonitaj de Philipp Sonntag
Sonntag eldonis kvar germanlingvajn libroseriojn: unu serion kun Jens Harms kaj Christian Leipert pri „Interfaka ekonomio“ (1980–1990), du libroseriojn por „Child Survivors“ (2017–2020) kaj la serion kun Karin Manke: „Zu Wahrheiten vereint“ (2009-), (Unuigitaj al veraĵoj – aŭtoroj el oriento kaj okcidento rakontas):
Interfaka ekonomio
Arnoldshainer Schriften zur Interdisziplinären Ökonomie. (eld. Jens Harms, Christian Leipert kaj Philipp Sonntag), Verlag Haag + Herchen, Frankfurt/Main (1980–1990). La tri eldonistoj de la serio samtempe eldonis volumon 1, Sonntag eldonis du pliajn volumojn:
Volumo 1: Alternative Ökonomie und Ökonomische Theorie. 1980, 280 p., ISBN 3-88129-328-0.
Volumo 3: Rüstung und Ökonomie. Haag und Herchen, Frankfurt, 1982, 270 p., ISBN 3-88129-503-8 ,
Volumo 5: Die Zukunft der Informationsgesellschaft. 1983, 320 p., ISBN 3-88129-675-1.
Du libroserioj por „Child Survivors“
''„Bittere Vergangenheit! – Bessere Zukunft?“'' Amara pasinteco – pli bona estonteco?) ĉe "Hentrich & Hentrich – eldonejo pri juda kulturo kaj nuntempa historio, Berlino.“:
„Die Unruhe der Zeitzeugen des Holocaust" en eldonejo Beggerow-Verlag, Berlino:
Kun Karin Manke: Libroserio „Zu Wahrheiten vereint - Autoren aus Ost und West erzählen“ en eldonejo Beggerow-Verlag Berlino:
Volumo 1: ''Zu Wahrheiten vereint. Eine Begegnung von 31 Autoren aus 0st und West.'' 2009, 2-a eld., 311 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-25-0.
Volumo 3: Zurückgetreten worden! 2012, 264 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-33-5.
Volumo 4: Mehr ehrlich als amtlich. 2013, 138 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-34-2.
Volumo 5: Zuflucht Familie. 2016, 192 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-45-8.
Volumo 6 Von Liebevoll bis liebestoll - die Sehnsucht der Überforderten". 2018, 192 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-65-6.
Volumo 7 Gretchenfrage neu ... 2019, 192 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-69-4.
Volumo 8 Kulturerfahrungen. Berlin 2020, 192 paĝoj, broŝurita. ISBN 978-3-936103-78-6.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Sito (Ramajano)
Sito estas la edzino de Ramo kaj unu el la ĉefroluloj de la Ramajano kaj aliaj versioj de ĝi. Ŝi estas la filino de la diino de la tero, Bumio aŭ Pritvio, kaj adoptita de la raĝo Janako de Videho kaj de la raĝino Sunajno. Sito elektas Ramon, la raĝidon de Ajodjo en Kosalo, kiel sian edzon post tradicia konkuro inter kandidatoj por edziĝo (svayaṃvara). Sito estas konsiderata diino en hinduismo, avataro de la diino Lakŝmio, eterna edzino de la dio Viŝnuo (el kiu ŝia edzo Ramo estas la sepa avataro).
Familio
Ŝia juna fratino estas Urmilo, kaj ŝiaj kuzinoj estas Mandavio kaj Ŝrutakirtio.
Bublava
Bublava (Schwaderbach) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Ercmontaro. Ĝi situas en senpera proksimeco de landlimo de Ĉeĥio kaj Germanio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1601.
Post 1945 okazis deviga ellandigo de la germana loĝantaro kaj rilate al sia situo en la proksimeco de la ŝtatlimo la municipo troviĝis en la jaro 1950 en nove establita limzono. La granda parto de la konstruareo de la municipo estis detruita, precipe en la supra parto.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
École pratique des hautes études
EPHE estis fondita la 31-an de julio 1868 per dekreto de la franca ministro pri edukado Victor Duruy kaj estas unu el la grandaj lernejoj. La ĉefa ideo estis prepari studentojn por esplorado per partoprenado en esplorpraktiko. Neniuj diplomoj estis petitaj aŭ aljuĝitaj.
Ĝiaj diplomoj pri religiaj studoj kaj historio estas inter la plej bonaj en la mondo.
EPHE kontinue trejnis mondklasajn ekspertojn en aziaj kaj islamaj studoj kaj, inter ili, investbankistoj, diplomatoj kaj armeaj oficiroj specialiĝantaj pri ĉi tiuj kampoj.
Jamajko en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Jamajka Olimpika Asocio.
Monotiofosfata anhidrido
Monotiofosfata anhidrido aŭ dufosfora pentaoksido estas organika kombinaĵo rezultanta el senhidratigado de la tiofosfata acido. Ĝi estas verdeca-cindrokolora aŭ flava, kristala solidaĵo kun odoro je putra ovo, solvebla en akvo. Monotiofosfata anhidrido posedas 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 5 oksigenatomojn. Monotiofosfatoj rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
Kaňovice
Nomon Kaňovice havas pluraj setlejoj:
(94299) 2001 DB108
(94299) 2001 DB108 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Plumba (IV) hidroksido
Plumba hidroksido (ankaŭ konata kiel orto-plumbata acido aŭ H4PbO4) trovatas en kombinaĵoj tiaj kiaj kalcia (Ca2PbO4) kaj natria (Na4PbO4) ortoplumbatoj. Malgraŭ la ekzisto de multaj saloj de plumbo (IV) kaj ortoplumbata acido [H4PbO4], la specioj Pb4+, Pb(OH)4(aq) kaj [PbO4]4- ne estis izolitaj en akva stato, kvankam la hidroksokomplekso [Pb(OH)6]-2 estas relative stabila.
Pazderna
Pazderna (Pasdierna) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.