cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ariadne auf Naxos
Historio de la verko
La tria komuna verko de Richard Strauss kaj Hugo von Hofmannsthal ekestis tuj post la opero Der Rosenkavalier kiel „ĉambra opero“ por 36-kapa muzikensemblo. Origine destinita por la Berlina Teatrejo de Max Reinhardt, la unua prezentado okazis anstataŭe la 25-an de oktobro 1912 ĉe la malgranda domo de la kortega teatrejo en Stutgarto. Ĉi tiu unua versio prezentis nun la operakton „Ariadne“ (sen la antaŭludo) kiel „enmetaĵo“ por la priverkado de la komedio Le Bourgeois gentilhomme (eo: La Nobela Burĝo) de Molière fare de Hugo von Hofmannsthal. La kombinaĵo de teatraĵo kaj la opero Ariadne estis malsukceso. La priverkita versio kun antaŭludo estis prezententata la 4-an de oktobro 1916 en la Kortega Operejo je Vieno.
Antaŭludo – En la palaco de novriĉulo
En la domo de novriĉulo estu prezentota la serioza opero Ariadno, tuj postsekve maldelikata dancopeco. Tion ekscias la muzikinstruisto de la operkomponisto kaj li plendas pri tion je la domadministranto. Tiu ĉi rediras al li, ke estas nure la afero de la dommastro, kion kaj en kiu sinsekvo li volas spekti ion, ĉar finfine li ja pagas „ la spektaĵon“. La kunagantoj de la pecoj kaj la komponisto iom post iom alvenas, ekzemple ankaŭ Zerbinetta kun siaj kvar kunludantoj (Harlekin, Brighella, Scaramuccio und Truffaldin), kiuj dancu je la gaja postludo de la opero. La komponisto estas entuziasmita de Zerbinetta, tiu ĉi „ĉarma knabino“. Tiam la muzikinstruisto flankenkondukas sian lerninton kaj rakontas al li, kion li eksciis. La komponisto estas indigna. Neniam oni prezentu gajan dancopecon post lia artverko. Jen aperas la domadministranto kun la plej aktuala ordono de sia mastro. La serioza opero kaj la komedia opero estu prezentataj samtempe, la tuta peco krome daŭru nur unu horon, ĉar post tio (je la naŭa horo) nepre ĝustatempe komenciĝu la artfajraĵo por la gastoj.
La muzikinstruisto estas terurita, la dancomajstro estas fidoplena. Li proponas, ke oni unue mallongigu kelkon el la serioza opero kaj singarde enigu en ĝin la dancoscenojn. La komponisto komence estas konsternita. Zerbinetta tamen scias konvinki lin kaj klarigas la pecon laŭ sia vidpunkto:
La komponisto estas dishumora, entuziasmege li festas la potencon de la muziko: „Muziko estas sankta arto.“ Kiam komenciĝu la prezentado kaj Zerbinetta kaj siaj akompanantoj rapidegas sur la scenejon, lia humoro returniĝas: ''„Kiu igis vin tiri min en ĉi tiun mondon? Lasu min frostmorti, malsatmorti, ŝtoniĝi en la mia!“''
Opero – Sovaĝa pejzaĝo sur Naksoso
La tri nimfoj Najado, Driado kaj Eĥo bedaŭras Ariadnon, kiun forlasis ŝia amato Tezeo sur la insulo Naksoso. Nekonsoleble ŝi plendas pri la senespereco de sia vivo. Ŝi atendas nur la mortomesaĝiston. Zerbinetta kaj ŝiaj kunuloj provas regajigi Ariadnon per danco kaj kantado. Tio tamen malsukcesas. Post Zerbinetta provas doni al Ariadno novan vivokuraĝon per konversacio inter kvar okuloj, de virino al virino (per unu el la plej impresaj koloraturarioj): Großmächtige Prinzessin (Potencega princino). Ŝi komunikas al Ariadno sian vivofilozofion – precipe sian vidpunkto pri amo kaj fideleco: „Kiam venis nova dio, sindonita mi estas mute“, sed ŝi povas Ariadnon nek regajigi nek konvinki. Muta Ariadno retiriĝas en sian kavernon. Post tio denove aperas la kunuloj de Zerbinetta. Lerte ŝi koketas kun ili kaj malaperas poste kun sia elektito Harlekino.
Zerbinetta venas el la kuliso kaj ripetas per moka triumfo sian rondelon: „Kiam venis nova dio, sindonita mi estas mute!“
Ramos Mejía
Ramos Mejía estas urbo en la provinco Bonaero de Argentino. Ĝi kovras areon de 11,9 kvadrataj kilometroj kaj laŭ la censo de 2001 havis 98 547 loĝantojn. Temas pri unu el la plej larĝaj komercaj areoj en la okcidenta zono de la ĉirkaŭĉefurba aglomeraĵo nomata Pli Granda Bonaero.
Specialaj Ekonomiaj Zonoj (Ĉinio)
La Specialaj Ekonomiaj Zonoj (SEZ) de la Ĉina Popola Respubliko estas apartaj regionoj de Ĉinio, kie la Ĉina registaro aplikas specialajn leĝojn kaj ekonomiajn politikojn, por kuraĝigi investojn de eksterlandaj kompanioj kaj faciligi komercon.
Ĉi tiun politikon komencis la registaro de Deng Xiaoping en la komenco de la okdekaj jaroj. La unuaj SEZ-oj estis Ŝenĵeno, Zhuhai kaj Ŝantoŭo en la provinco Kantonio, Xiamen en la provinco Fuĝjano, kaj la tuta insula provinco Hajnano. En ĉi tiuj urboj kaj regionoj oni igis impostojn aparte malaltaj, kaj donis al eksterlandaj investantoj multe da aŭtonomio, kiun ili ne havus en la resto de Ĉinio. Ĉi tiu politiko estis tre sukcesa: la Specialaj Ekonomiaj Zonoj altiris multe da investado, ĉefe de Tajvano kaj de Ĉinoj kiuj vivis eksterlande. La plej sukcesa kazo estis Ŝenĵeno, kiu en la komenco estis nur vilaĝo de fiŝkaptistoj, sed nun fariĝis urbo kun 20 milionoj da homoj.
En 1984 Ĉinio establis la Marbordaj Disvolviĝaj Zonoj por kuraĝi eksterlanda investo en 14 aliaj urboj.
Ekde, la registaro havas establita multaj aliaj zonoj por eksterlanda investo, ĉar la sukceso de la SEZ-oj. Unu el la plej sukcesa estas la "Pudong Nova Zono" en Ŝanhajo, kiu estas nun certe la centro de eksterlanda investo tra Ĉinio.
IJK 1964
La 20-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis en somero 1964 en la urbo Amsterdamo de Nederlando. La kongreson partoprenis 200 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ĝia komitato.
NGC 2762
NGC 2762 (aliaj indikoj — MCG 8-17-45, ZWG 264.72, PGC 25828) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Burg Hohenstaufen
La ruino de la historia fortikaĵo Burg Hohenstaufen situas super la urboparto Hohenstaufen de la germana urbo Göppingen. Ĝi situas en la distrikto Göppingen de la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio.
Konstruite sur la monto Hohenstaufen, la fortikaĵo estis la hejmo de dinastio Ŝtaŭfoj - germana nobela familio, el kiu eliris pluraj imperiestroj de la germanlingva Sankta Romia Imperio (1138–1254) kaj reĝoj de la Sicilia Regno (1197-1268).
Historio
La fortikaĵo konstruiĝis laŭ historiaj dokumentoj dum la dua duono de la 11-a jarcento. Ĝis la 13-a jarcento ĝi estis la familia fortikaĵo de la nobela dinastio Ŝtaŭfoj. Dum 1188 la germana imperiestro Frederiko Barbarosa loĝis en la konstruaĵo, dum 1208 ĉi-tie mortis la reĝino Irene, edzino de la germana reĝo Filipo de Ŝvabio. Ŝtaŭfaj kavaliroj, kiuj devis servi ĉe la kortego de la dinastia fortikaĵo, en la ĉirkaŭa regiono konstruigis proprajn rezidejojn, ekzemple la fortikaĵon Burg Hohenrechberg.
Post kiam la dinastio de Ŝtaŭfoj perdis sian politikan potencon kaj ekregis la Habsburga dinastio, la reĝo Rudolfo de Habsburgo deklaris la fortikaĵon Burg Hohenstaufen imperia posedo. La strategie kaj simbole grava loko dum la sekvaj generacioj estis daŭra objekto de konfliktoj inter la grafoj de Virtembergo kaj la Sankta Romia Imperio.
Ekde la jaro 1372 la monto kaj fortikaĵo Hohenstaufen estis firma posedo de la grafoj de Virtembergo. Post la forpelo de la duko Ulriko de Virtembergo dum la jaro 1519, kavaliro, kiu deklaris sin posteulo de la ŝtaŭfa dinastio, postulis la fortikaĵon por si kaj ricevis ĝin. Tial la fortikaĵo nur estis loĝata de malgranda nombro de soldatoj, kiam kadre de la germana kamparana milito dum la jaro 1525 ribelantaj kamparanoj konkeris kaj detruis ĝin. Ŝtonoj de la fortikaĵo poste uziĝis por la konstruo de la kastelo de la urbo Göppingen.
Publika Akuzo en Italio
En la Itala Respubliko, publika akuzo en kriminalaj procesoj estas regita, inter ĝiaj aliaj funkcioj, de juĝa oficejo nomata "Pubblico Ministero" (ofte mallongigita kiel P.M. aŭ PM, precipe en gazeta stilo).
Ĝi estas establita ĉe ordinaraj tribunaloj, apelaciaj kortumoj, Kortumo de Kasacio kaj junul-tribunaloj.
Ĝiaj komponentoj estas juĝistoj (itale, magistrati). Konstitucio de la Itala Respubliko fakte establis nur unu juĝan ordonon (itale, Magistratura), kiu profesie kunigas ambaŭ juĝantajn (giudici, aŭ magistrati giudicanti) kaj akuzantajn juĝistojn (pubblici ministeri, aŭ magistrati requirenti).
Ruhr-regiono
La Ruhr-regiono estas urbeca regiono kun proks. 3,4 milionoj da loĝantoj en okcidenta Germanio, meze en la lando Nord-Rejno-Vestfalio. Ĝi estiĝis dum kaj fine de la 19-a jarcento, kiam oni ekekspluatis karbon trovitan apud kaj norde de la rivero Ruhr (kiu fluas en la Rejnon).
Susan Denberg
Susan DENBERG estas artistnomo de Dietlinde Zechner, naskita en 1944 en Aŭstrio sub germana regado.
Ruhr-regiono
Pro la krizo en la industrioj pri karbo kaj ŝtalo la Ruhr-regiono nuntempe havas multe da senlaboruloj; tamen ekestas tie novaj ekonomiaj sektoroj kaj ankaŭ turismo.
Susan Denberg
Ŝi komencis sian karieron kiel dancistino en aŭstriaj teatraĵoj kaj en 1966 ŝi aperis nuda en centra paĝo de Playboy. Post tio, ŝi dancis en Londono kaj Las Vegas.
Ruhr-regiono
Geografio
La Montaro Ardey estas plejparte arbarhava montoĉeno alta ĝis 273,80 metroj, kiu lokas sur la teritorio de la eksterdistrikta urbo Dortmund same kiel en la distriktoj Ennepe-Ruhr kaj Unna en la Ruhr-Regiono. Situanta norde de la Ruhr, ĝi apartenas al la orienta parto de la Rejnlanda Ardeza Montaro kaj etspace al la Malsuproberga-Marka Montetaro.
Susan Denberg
Susan debutis en televido per 12 O'Clock High en 1966, poste ŝi aperis en televidserioj The Wackiest Ship in the Army kaj Star Trek. En kino ŝi komencis sian karieron per An American Dream ankaŭ en 1966 kaj partoprenis ankaŭ filmon Frankenstein Created Woman.
Ruhr-regiono
Historio
Ruhr-regiono estis agrikultura regiono ĝis en la 19a jarcento oni komencis elterigi karbon. Tio fariĝis la bazo de grandskala industriiĝo kaj altiro de multaj homoj por labori. Oni komencis en la sudo de la regiono, proksime de la rivero Ruhr, ĉar tie la karbo estis plej proksima al ter-surfaco. Poste la minado migris al nordo, pli malpli ĝis la rivero Emscher. En la 1960aj jaroj la karbominado eniris grandan krizon, kio postlasis multe da senlaboreco. Nuntempe la regiono estas konsiderata ekonomie malforta.
La industrio ĉe Ruhr havis grandan gravecon por la tuta germana kaj eŭropa industrio. Interalie ĝi ludis rolon por la milita forto de la lando. Pro tio, post la du mondmilitoj, la venkintoj provis okupadi kaj kontroli la regionon. En 1949 la okcidentaj venkintoj interkonsentis pri Internacia Aŭtoritato por Ruro, kiu estis unu el la ĝermoj de la posta okcidenteŭropa ekonomia kunlaboro.
Politika subdivido
La regiono estas dividita je tri administraj distriktaroj: Münster, Duseldorfo kaj Arnsberg. Cetere ĝi konsistas el eksterdistriktaj urboj kaj distriktoj, kiaj Herne kaj aliaj. Ili kunlaboras ene de Komunalverband Ruhr. La landa registaro en Duseldorfo planas instali propran administran distriktaron por Ruhr-regiono.
Naturo
Emscher Landschaftspark [pejzaĝoparko Emscher] estas regiona parko en la norda Ruhr-Regiono. Ĝi estas regiona kunlaborprojekto por la kreado de interligita parksistemo. Pro la industria kaj minekspluata pasinteco de la regiono la naturpejzaĝo de la Ruhr-Regiono estas treege koloniigita, dispecigita, multfoje ŝanĝita kaj kelkloke detruita. Celo de la pejzaĝoparko estas la kreado de nova parktipo, kiu interligas malsamajn liberajn spacojn: regionojn de la konserviĝinta antaŭindustria kulturpejzaĝo, partojn de la ekde 1920 difinitaj regionaj verdozonoj, industrian pejzaĝon kaj postindustrian pejzaĝon.
Revierpark estas parka kaj libertempuma pejzaĝo en la Ruhr-Regiono. La koncepto Revierpark devenas de ideoj el la fondotempo de la Regiona Ligo Ruhr en la jaro 1920. Tiu ĉi realigis la Revierpark-ojn kune kun la koncernaj urboj en la 1970-aj jaroj, por plibonigi la libertempuman valoron en la industrie stampita Ruhr-Regiono.
Esperanto en la Ruhr-regiono
En la Ruhr-regiono ekzistas tri Esperanto-kluboj:
Isábena
Isábena (en ribagorza kataluna Isàvena) estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio kun ĉefurbo en La Puebla de Roda estas en la centro de la komarko Ribagorza, sur la valo de la samnoma rivero Isábena, kiu alfluas al la rivero Ésera okcidenten. Ĝi enhavas la loĝlokojn Esdolomada, La Puebla de Roda (municipa ĉefurbo), Merli, Mont de Roda, Nocellas, Roda de Isábena, San Esteban del Mall kaj Serraduy.
Ĝi limas norde Valle de Lierp, Torre la Ribera kaj Beranuy, okcidente kun Foradada del Toscar kaj Graus, sude kun Lascuarre kaj Castigaleu kaj oriente kun Monesma y Cajigar kaj Arén. La valo de Isábena estas limo pri la lingva transiro inter la Okcidenta Ribagorza (dialekto de aragona) kaj la Orienta Ribagorza (dialekto de kataluna).
La klimato estas malvarma, nome montara.
La loĝloko La Puebla de Roda (La Pobla de Roda en ribagorza kataluna) mem kiel sidejo de la municipo (841 msm) estas je 112 km nordoriente de Huesca. Ĉiuj loĝlokoj de la municipoj estas komunikataj laŭ la ŝoseo A-1605.
Historio
En la monto Llecina estas restaĵoj de kastelo (preĝejo, turoj kaj cisterno) de Mont de Roda de la 16-a jarcento. Ankaŭ en San Esteban del Mall estis kastelo.
Ĉefa historia loko de la valo estis Roda de Isábena (Roda d'Isàvena en ribagorza kataluna) kaj ĝi aperis en la historia dokumentaro el la jaro 957 kiel Roda, Rota kaj Rotensis. En la 10-a jarcento ĝi estis ĉefurbo de la Graflando Ribagorza kaj episkopa sidejo, pro kio oni konstruis dufoje la katedralon de Roda, de romanika stilo, inter la 10-a kaj la 12-a jarcentoj. La unua templo estis ekuzita en la jaro 956. En 1006 la filo de Almanzor, Abd El Malik, rabadis la lokon kaj detruis la dekomencan katedralon. En 1010, rekonkerita Roda de Isábena fare de kristanoj, oni ekkonstruis la duan katedralon, kiu estis ekuzita en 1030.
La episkopeco de Roda de Isábena kreiĝis en 956 kaj nuliĝis en 1149, kiam la sidejo translokiĝis al Ilerdo post ties konkero fare de kristanoj. Dume estis dek kvin episkopoj, inter kiuj menciindas Ramón de Roda kaj Ramiro la 2-a, la Monaĥo, episkopo kaj monarko de Aragono. Ekde 1149 la templo de Roda de Isábena malaltiĝis al kategorio de prioreco, kio markis ties ekonomian kaj kulturan dekadencon.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
En 1964, la ĝistiamaj municipoj La Puebla de Roda kaj Roda de Isábena fuziiĝis, kreante la novan municipon Isábena. Krome, en 1966 aliĝis parto de la iama municipo Merli, (Esdolomada, Merli, kaj Nocellas), kaj en 1970 ankaŭ San Esteban del Mall kaj Serraduy en 1977.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Isábena kie oni malaltiĝis el 787 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 239 loĝantoj (2022).
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejoj kaj ermitejoj, kelkaj el kiuj romanikaj, mezepokaj domegoj, triarka ponto ĉe La Puebla, krucmonumento ĉe Esdolomada, Menhiro de Merli, kaj naturaj lokoj kiel padoj por montogrimpado, ktp.
Apartan mencion meritas la enorma kultura heredo de Roda de Isábena, nome katedralo, fortikita palaco de la prioro, Ĉefa Placo, Ermitejoj de Estet, del Pilar, de Sankta Savinto, de Sankta Mamés, kaj de San Martín del Bois, la kastelo de Llecina, la unuarka ponto de Sankta Jakobo,, muelejo, Pordego de Sankta Ana, iama enirejo al Roda, Turo Torre Grossa, Promenejo de la pastroj, Krucmonumento de Sankta Katerina, , Pilaret de San Antonio (restas nur du ŝtupoj), Pilaret de San Juan Bautista, kaj la Murego.
(17344) 1120 T-3
(17344) 1120 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj kaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Pola aŭtovojo A1
La pola aŭtovojo A1 estas nun konstruata aŭtovojo. Ĝi estas parto de la eŭropa ŝoseo. Ĝi ankaŭ estas nomata "Sukcena aŭtovojo". Post rezigno de la aŭtovojo, kiu estus laŭlonge okcidenta landlimo de Pollando, A1 estos ununura meridiana aŭtovojo en Pollando.
Historio de konstruado de A1
Aŭtovojo A1 estis planita por realigado dum la 1960aj jaroj kiel parto de Transeŭropa Aŭtovojo Nordo-Sudo por kunigi Skandinavion kun landoj de Mediteraneo. En la jaroj 1978-1989 oni konstruis la unuan parton (17,5 km) de ĝi "Tuszyn – Piotrków Trybunalski"
En planata trako de A1 ekzistas ankaŭ kelkaj vojkonstruaĵoj, kiuj havas rapidvojan klason (ekz. suda pretervojo de Toruń). La landvojo nr-o 1 en la parto Piotrków Trybunalski-Częstochowa estis konstruita dum la 1970-aj jaroj laŭ nova trako, preterpasante urbojn, sed ne estis konstruitaj necesaj senkoliziaj vojkruciĝoj.
En la 29-a de julio 2005 koncesiulo – Gdańsk Transport Company S.A. – komencis konstruadon de norda parto de aŭtovojo Rusocin – Nowe Marzy je longeco 89, 5 km. La parto en la tuta longeco estas konstruita kiel dulena veturejo en ambaŭ direktoj kun rezervo por tria leno. Fino de konstruado estis la 17-an de oktobro 2008.
En oktobro 2005 provincestro de Silezia Provinco subskribis decidon pri situo por 167-kilometra parto de A1 ene de la provinco.
Lesné (Jiřetín pod Jedlovou)
Lesné (Innozenzidorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, ĝi situas sur norda flanko de Luzacia montaro sur nordaj deklivoj de montodorso Jedlová, en suda parto de Ŝluknova terlango en vallo de rojo Lesenský potok. La vilaĝo el pli granda parto situas en Jiřetín pod Jedlovou, pli malgranda parto falas sub Dolní Podluží. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/9 kuniganta Ŝluknovan terlangon kun la enlando de Ĉeĥio. Tra vilaĝo Lesné kondukas linio de luzacia rompo. Estas ĉi tie registritaj 35 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lesné situas en katastra teritorio Rozhled kun areo 3,98 km².
Historio
La vilaĝo estiĝis sur loko de akva muelejo, dokumentita fine de la 17-a jarcento. De komence de la 19-a jarcento ĝis la dua mondmilito ĉi tie estis jam kelke da deko de domoj kaj vivis ĉi tie ĉiraŭ du- ĝis tricentoj da homoj, plimulte arbaristoj. La milito kaj ellandigo kaŭzis karakterizan sinkon de la nombro de loĝantoj. Ekde tiu tempo la vilaĝo iom post iom ĉesis esti loko de daŭra loĝado kaj ĝi fariĝis refreŝigeja teritorio.
Al Arbara muelejo (Lesní mlýn) (ĝi estis uzata kiel segejo kaj linejo, hodiaŭ kiel pensiono) ligas lokaj mitoj (ekz. mito pri nikso). Rabista grupo de Jan Karásek ĉi tie atakinte la muelejon krimis unu el siaj murdoj. Henleinanoj ĉi tie havis deponejon de armiloj. En la jaro 1942 urbo Česká Lípa establis en spacoj de la muelejo lernejon en naturo kaj en la jaro 1946 infanan resanigejon, eluzata ankaŭ de infanoj el Grekio. Post la dua mondmilito estis en Lesné deĵorejo de Financa gardistaro
Bocholt (Germanio)
La germana urbo Bocholt situas en la okcidenta Monastera lando en la nordokcidento de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas membra urbo de la distrikto Borken en la distriktaro Monastero. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografia situo
Bocholt situas en la distrikto Borken, distriktaro Monastero. Ĝi estas la plej granda urbo en la okcidenta Monastera lando. La urbolimo estas en la nordo samtempe ŝtatolimo al Nederlando, en la sudokcidento samtempe la limo al distrikto Wesel kaj tiel ankaŭ la limo al la distriktaro Duseldorfo. Same ĝi konsistigas la limon inter la provincaj komunumligoj Vestfalio-Lipo kaj Rejnlando. La urbo limas en la oriento al la naturparko Hohe Mark. Tra Bocholt fluas la rivereto Bocholter Aa.
Amplekso de la urboteritorio
La totalareo de la urboteritorio sumiĝas je ĉ. 119 kvadratkilometroj, el kiu 65,9% estas agrikulture uzataj. 6,7% estas arbarareoj; 1,8% akvaj areoj; 2,1% ripozaj kaj parkaj areoj; 15,9% kortaj kaj konstruaj areoj; 6,9% stratoj, vojoj kaj placoj; 0,8% ceteraj areoj.
La urbocentro de Bocholt situas je alteco de 25 metroj super marnivelo, en la nordoriento estas etaj plialtiĝoj ĝis 47 m, okcidenten la tero falas en direkto al Rejno iom post iom je 19 m super marnivelo.
Najbaraj urboj
La urbo Bocholt limiĝas norde al la nederlandaj urboj Aalten kaj Winterswijk, oriente al la urbo Rhede, sude al la urbo Hamminkeln kaj okcidente al la urbo Isselburg.
Klimato
La klimato en Bocholt estas mezvarma, samkiel aliloke en Germanio, je kio la vintroj ege mildas, kompare kun aliaj regionoj, pro la malalta nivelo kaj la proksimeco al Rejno (averaĝa temperaturo januare 2,6 °C), kaj la someroj varmas, sed ne troe (julio 18,4 °C). Laŭ la longjara mezumo en jaro dum 12 tagoj estas neĝotavolo, 50 frostotagoj kaj nur 8 glacitagoj (daŭrofrostaj tagoj), je kio la unua frosto estas atendenda meze de novembro kaj la lasta meze de aprilo. En la aliaj regionoj de Germanio dum pli longa tempo minacas frosto. Krome estas ĉ. 32 someraj tagoj (taga maximumo 25 °C aŭ pli) kaj 6 varmegaj tagoj (30 °C aŭ pli) mezume. La unuaj someraj tagoj aperas plejofte meze ĝis fine de aprilo, la unuaj varmegaj tagoj meze de majo; la lastaj varmegaj tagoj estas je la fino de aŭgusto / komence de septembro. Kompreneble estas de jaro al jaro pli malpli devioj de tiuj ĉi datoj. En la jara averaĝo falas ĉ. 750 mm da precipitaĵo, je kio la junio kun preskaŭ 78 mm estas la plej pluvoriĉa kaj la aprilo kun ne tute 41 mm la plej seka monatoj. Krome estas averaĝe 22 fulmotondraj tagoj ĉiujare.
Mezepoko
En la mezepoko la setlejo kreskis ĉirkaŭ „praparoĥo" kaj episkopa ĉefkorto ĉe transirejo trans la rivero Aa. La urbigo servis la sekurigon de la princepiskopa potenco en la okcidento de la episkopejo. La urbo evoluis bone, tiel ke oni devis pliampleksigi la fortikitan urboterenon, konstruis novan preĝejon, tamen ĝis en la 20-a jarcento sen paroĥaj rajtoj, kaj la urbo rajtis kundecidi dum tutlanda konsilantartago. En la 15-a jarcento oni novkonstruis la urboparokon S-kta Georgo kiel gotika halpreĝejo, tri monaĥejoj ekestis, fine de la jarcento Israhel van Meckenem (+ 10-a de novembro 1503 en Bocholt) laboris kiel oraĵisto kaj kuprogravuristo en Bocholt.
Frua novepoko
Komence de la novepoko finiĝis la prosperiĝo de la urbo. Pro sia limsituo la ekonomio de Bocholt suferis kaŭze de la Okdekjara Milito. En la t.n. hispana vintro 1598/99 Bocholt dum monatoj estis okupita de hispanaj trupoj. La konstruado de la urbodomo 1618/24 estas indico por urba reprosperiĝo. Poste la Tridekjara Milito ruinigis la urbon: reaj konkeradoj kaj elrabadoj kaj multkosta okupado per heslandaj trupoj ekde 1635 ĝis 1650 malriĉigis Bocholt. Krome estis jaroj kun pereigaj pestepidemioj. La ekonomian subiron akompanis la politika. Ĉar la urbo kiel ankaŭ aliaj ekde meze de la 16-a jarcento pli multe tendencis al protestantismo kaj kontraŭstaris provojn de rekatolikigo fare de la suvereno, ĝi fakte perdis sian urban memstarecon en 1627 kaj post farita kontraŭreformacio rericevis ĝin nur limigitan.
La reprosperiĝo daŭris jarcentojn. Meze de la 16-a jarcento la urbo travivis enmigradon de militrefuĝintoj el Brabanto, kiuj kunportis sciojn rilate la kotonteksado kaj en 1569 fondis kotongildon, la "Bomsidenambt". La permana produktado de teksaĵoj el kotono dum la paso de la tempo iĝis la ekonomia pezocentro de Bocholt, tamen estis dependeco de kotonimportado tra Nederlando, kiu en la 18-a kaj frua 19-a jarcento - speciale en la Sepjara Milito – sub la regado de Napoleono – ree kaj ree travivis molestojn.
Moderna epoko
Pro la Paco de Lunéville (1801), la fino de la princepiskopejo Monastero (1802) kaj la mediatizo de la Sankta Romia Imperio (1803) la urbo Bocholt subiĝis la regadon de la princoj de Salm-Salm kaj Salm-Kyrburg, kiuj starigis en la teritorioj de la iam princepiskopaj oficejoj Bocholt (inkluzive la reglando Werth) kaj Ahaus samkiel en la teritorioj de la reglandoj Anholt kaj Gemen la princlandon Salm. La urbo Bocholt avancis al landa ĉefurbo, dum la princoj tie starigis en sekularigita abatinejo la "princan Salm-an komunan registaron". En 1806 la princlando Salm apartenis al la fondaj ŝtatoj de la Rejnligo. En 1810 krom aliaj ŝtatoj la princlando Salm estis aneksita de Francio. En 1813 Prusio okupis la teritorion kaj malmultan poste ricevis ĝin sekve de la Viena Kongreso (1815), nun laŭ interpopola juro. En Prusio Bocholt estis enigita la distrikton Borken, la distriktaron Monastero kaj la provincon Vestfalio.
La industrialigo, kiu komencis en Bocholt en 1852 per la unua vapormaŝino de August Cornelius Tangerding por ŝpinejo, precipe ekde 1871 kaŭzis fortan haŭson. Ĝis la eksplodo de la Unua Mondmilito almenaŭ 114 teksofabrikoj estis fonditaj, inter ili multaj judaj entreprenoj. Gravaj teksentreprenistoj en Bocholt estis i.a. Ludwig Schwartz, Wilhelm Urbach, Werner Schwartz, Max Herding kaj Max von Velsen. Lige kun la kreskado de la teksindustrio samforte kreskis la loĝantaro (vd. suban tabelon) kaj la forta elkonstruado de la infrastrukturo: en 1878 alligo al la fervoja kaj en 1913 al la elektra retoj; novkonstruado de malsanulejo 1875-78, buĉejo 1899/1900, gasprovizado 1901, stacidomo 1904, justicoficejo 1910/11, akvokondukado/ kanalizacio 1911-13, translokigo de la tombejo 1908, maljunulejo kaj orfejo 1909/10, arbara ripozejo 1913, novkonstruado de lernejoj, preĝejoj kaj monaĥejoj.
Post likvidado de la ŝato Prusio kaj fondado de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, la urbo apartenis al la landoparto Vestfalio-Lipo.
Post la Dua Mondmilito en 1945 Bocholt apartenis al la brite okupita zono de Germanio. La brita armea administrantaro instalis en Bocholt kampadejon por loĝigi homojn elradikiĝintajn pro la milito, plejparte iamaj devigaj laborantoj el Pollando, Estonio, Litovio kaj Jugoslavio. Post fondado de la Federacia Respubliko Germanio la administrado transiris al la germanaj instancoj. La kampejo de Bocholt ekzistis ankoraŭ ĝis komence de la 1950-aj jaroj kaj estis tiel unu el la lastaj tiaspecaj kampejoj en Vestfalio.
La rekonstruo meze de la 20-a jarcento sukcesis ege rapida dank‘ al la ŝtorma konjunkturo de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. La tekstilindustrio de Bocholt tamen nur komence povis partopreni tian konjunkturon, eniĝante iom post iom en konkurencon kontraŭ pli malmultekostaj eksterlandaj produktoj. Sekve tiu ĉi industribranĉo ŝrumpis. Male la metala kaj elektra industrioj prosperis, dominante la lokan ekonomion. Kadre de la komunuma novordigo en 1975 la loĝantonombro kreskis pro enurbigo de dek ĉirkaŭaj komunumoj de ĉ. 49.000 je ĉ. 65.000, la teritorio kreskis de 18,4 km² al 119,4 km². Sekve de tiu ĉi plivastiĝo oni povis pretigi vastan industriterenon (Industriepark Bocholt) sudokcidente de la surkonstruita urbo tereno en la urboparto Mussum kaj translokigi la malsanulejon ekster la urbokernon
Loĝantarevoluo
Dum la mezepoko en Bocholt loĝis nur kelkcent kaj dum la frua novepoko kelkmil homoj. La loĝantaro nur malrapide kreskis kaj kelkfoje malkreskis pro la multnombraj militoj, epidemioj kaj malsatmizeroj. Ekz. la loĝantarnombro malkreskis en 1448 dum milito nome „Soester Fehde", kiam oni bombardis Bocholt. Dum pestepidemio 1636/37 mortis preskaŭ duono de la loĝantaro. Ankaŭ dum la Sepjara Milito (1756-1763) la urbo suferis pro elrabado far de tramarŝantaj trupoj. Nur je la komenco de la industriigo en la 19-a jarcento akceliĝis la kreskado de la loĝantaro. Se en 1831 nur 4.000 homoj vivis en la urbo, tiam en 1900 jam estis pli ol 20.000.
Jena tabelo montras la loĝantonombrojn laŭ la respektiva teritoria stato. Ĝis 1789 plejparte temas pri taksaĵoj, poste pri popolcensorezultoj aŭ oficaj kompletigoj de la landa oficejo por statistiko. La indikoj rilatas ekde 1871 je la „ĉeesta loĝantaro", ekde 1925 al la rezida loĝantaro kaj ekde al la „loĝantaro en la komunumo de sia ĉefloĝejo". Antaŭ 1871 oni enketis la loĝantonombron laŭ neunuecaj metodoj. ¹ popolcensorezulto
Blazono
Jen la ofica priskribo de la blazono: "En verda kampo rekta, eltirita arĝenta fago kun tri simetrie dispartigitaj branĉoj kun inter ili starantaj unuopaj branĉoj. La nombro de la folioj sumiĝas je 17. Ili montras nervuron kaj estas dentumitaj. La nombro de la fagonuksoj aperantaj ĉe la longaj trunketoj estas 23. La nombro de la radikoj estas 5. Malsupre de la trunko troviĝas du forhakitaj elkreskaĵoj." La prusa ŝtatministrejo permesis la blazonon je la 6-a de marto 1930. Modelo de la blazono estas la granda urbosigelo, kies uzo estas dokumentebla unuan fojon en 1302. Jam en 1284 sur ne komplete konservita urbosigelo arbo estas ekkonebla. Sur nur rudimente konservita urbosigelo el 1259 ekkoneblas ses folioj ĉe longaj glataj branĉoj.
Urbopartnerecoj
La urbo subtenas tri urbopartnerecojn kun la samnama belga komunumo Bocholt, kun la franca urbo Aurillac kaj kun Rossendale en Britio.
Albi-Madeleine (stacidomo)
Albi-Madeleine estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Tarn, regiono.
Bocholt (Germanio)
Urbopartnerecoj
Krome ekzistas ekde 1985 partnereco sur ekonomia bazo kun la ĉina urbo Wŭi.
Albi-Madeleine (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Bocholt (Germanio)
Esperanto en la regiono
En distanco de 80 kilometroj okcidenten situas la urbo Monastero (Vestfalio) kaj ties Esperanto-Societo Monastera, en distanco de 66 kilometroj sudokcidenten la urbo Essen kaj ties Esperanto-Grupo Essen, kaj en distanco de 60 kilometroj suden la urbo Duisburg kaj ties Esperanto-grupo ''Asocio por internacia kompreniĝo.
Albi-Madeleine (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castelnaudary - Rodez (736000).
Bocholt (Germanio)
Ekonomio
En Bocholt la Siemens-Konzerno estas plej granda dunganto. Al la Siemens-Konzerno apartenas la Flender AG, kiun Siemens transprenis en la jaro 2005 kaj kiu hodiaŭ kompetentas por la aŭtomatigo. Krom tio la Siemens Home and Office Communication Devices (SHC) havas en Bocholt fabrikon por la produktado de senkablaj telefonoj. Pluaj grandaj dungantoj en Bocholt estas la firmaoj Borgers, Benning, WM-Group, Inservio (filialo de BenQ), Sinnack, Olbrich kaj Rose.
La industritereno en la sudokcidento de la urbo kun malneta areo de 235 ha estas la plej granda kohera, plenevoluita industritereno en tuta Nordrejn-Vestfalio. Tie jam estas 200 entrepreno kun pli ol 6.000 dungitoj. La industritereno disponas pri rektan alligo al la nacia ŝoseo B 67 kaj per tiu al la ĉefŝoseo A 3 Arnhem/Oberhausen. Ĝis meze de 2008 oni planas pligrandigon de la industritereno je 60 ha suden.
Kun pli ol 480 litoj kaj 75 edukolokoj de la alligita san- kaj flegolernejo la St.-Agnes-Hospitalo Bocholt sekurigas la medicinan provizon ene ka ekstere de Bocholt kaj estas samtempe unu el la plej grandaj dungantoj surloke.
Ĉarbago
Ĉarbago aŭ Ĉahar Bago (el persa: چهارباغ, ĉahār bāgh, "kvar bagoj (ĝardenoj)") estas strukturo de persa-stilaj ĝardenoj. La kvarlatera ĝardeno estas dividata per piedirejoj (promenejoj) aŭ fluakvejoj en kvar malgrandaj partoj. En persa, "Ĉār" signifas 'kvar' kaj "bāgh" signifas 'ĝardeno'.
Bocholt (Germanio)
Fervoja kaj aŭtobusa trafiko
La stacidomo de Bocholt situas ĉ. 500 m sudoriente de la urbocentro ĉe la fervojlinio Bocholter Bahn, kiu trafikas ĉefe inter Bocholt kaj Wesel. Buslinioj konektas Bocholt kun Monastero trans Rhede kaj Borken, kun Rees trans Isselburg kaj kun Wesel trans Hamminkeln, en Nederlando kun Winterswijk kaj Doetinchem.
Ŝoseoj
La nacia ŝoseo B 473 ligas Bocholt al la ĉefŝoseo A 3. Tra la urboteritorio kondukas la B 67. por senŝarĝigi ĝin, oni ekkonstruis la B 67n. Ekde 2006 nova tunelo kondukas la trafikon direkte al Nederlando, venanta de la B 473, preter la urbocentro.
Bicikla urbo Bocholt
Bocholt estas eksplicita porbicikla urbo, preskaŭ ĉiu civitano posedas unu aŭ plurajn biciklojn, la biciklovoja reto estas vasta kaj komforta elkonstruita. En somero eksterurbaj ŝoforoj devas esti atentaj pro la forta biciklotrafiko en la urbo, eĉ en vintro multaj civitanoj uzas nur sian "dratĉevalon". Grupekskursoj perbiciklaj, la t.n. "Pättkestouren", estas ege ŝatataj dum printempe. En la jaroj 2005 kaj 2006 la urbo Bocholt meritis la titolon donatan de ADFC kaj BUND "Fahrradfreundlichste Stadt Deutschlands" plej biciklema urbo de Germanio en la kategorio de la urboj kun malpli ol 100.000 loĝantoj.
Amaskomunikiloj
La ĵurnalo "Bocholter-Borkener Volksblatt" (BBV) regas monopole sian merkaton kaj eldonas unu el du reklamgazetoj, kiuj aperas dufoje semajne. Krome lokaj radiostacio- kaj televidstacioj malstultigas la loĝantaron de Bocholt.
Urbaj gefiloj
Personoj, kiuj naskiĝis en Bocholt:
Gravuloj aktivintaj en Bocholt
Personoj loĝintaj en Bocholt kaj samtempe aktvis en la urbo, sen esti naskiĝintaj tie:
D12 World
D12 World estas la dua muzikalbumo de D12, publikigita la 27-an de aprilo 2004.
Baranta
Baranta estas nomo de la regnera hungara batalarto.
Klono
Klono estas kompleksa kopio de originala aĵo. La vorto devenas genetikisto J. B. S. Haldane en 1963, kiel teoria kopio de rano, el la greka vorto klon signifante "branĉeto". Hodiaŭ, la vorto havas pli larĝan signifon.
Kwajalein
La atolo Kwajalein aŭ Kwajalein Atoll (ˈ|k|w|ɑː|dʒ|ə|l|ɨ|n}; en Marŝala: Kuwajleen {|kw|wuw|(w)|way|J|^yay|l|yey|(y)|:yey|n), estas parto de la Respubliko Marŝala (RMI). La plej suda kaj granda insulo en la atolo nomiĝas insulo Kwajalein, kion angla-parolantaj loĝantoj ofte nomas per mallongigo, Kwaj (ˈ|k|w|ɑː|dʒ).
La atolo situas en la ĉeno Ralik, je 3900 km sudokcidente de Honolulu (Havajo), ĉe.
Historio
La 1an de februaro 1944 startis la batalo de Kwajalein kiam la usonanoj elŝipiĝis sur la atolo Kwajalein.
(19611) 1999 NP64
(19611) 1999 NP64 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Teknologia Gediminas-Universitato Vilno
La Teknologia Gediminas-Universitato Vilno (litove Vilniaus Gedimino technikos universitetas, VGTU) estas teknologia universitato en Litovio, fondita en 1956.
La universitato havas 8 fakultatojn kun 88 diversaj studaj programoj: kvarjaraj bakalaŭraj studprogramoj, 2-jaraj magistraj programoj kaj kvarjaran doktorigan studadon. Alternative post al kvarjaraj bakalaŭraj programoj eblas en plia unujara specialiga studo ricevi la titolon de diplomita inĝeniero.
Vilmos Szamosi Soós
SZAMOSI SOÓS Vilmos (samoŝi ŝo:ŝ) estis hungara skulptisto. Li naskiĝis en 1885 en Koloĵvaro en 1972, Szentendre.
Biografio
Szamosi Soós komencis lerni la metion ĉe János Fadrusz, pli poste ekde 1903 li estis lernanto de Lajos Mátrai en la Industriarta Altlernejo, ekde 1908 de Béla Radnai en la Reĝa Belarta Altlernejo. Ekde 1920 ĝis sia morto li vivis en Szentendre, li longtempe estis desegninstruisto. En 1931 li gajnis arĝentmedalon en la ekspozicio de Nemzeti Szalon (Nacia Salono). En 1962 li donacis plurajn ekzemplerojn de siajn gipsportretojn al Muzeo Ferenczy de Szentendre. Kelkajn skulptaĵojn liajn konservas la Hungara Nacia Galerio.
Stacio Uji (JR)
Stacio Uji (japane: 宇治駅 [Uĵi-eki], angle: Uji Station) estas fervoja stacio en Uĵi, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
798 Ruth
798 Ruth estas mezgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Ruth" (de biblia deveno) sen konata kialo.
23018 Annmoriarty
23018 Annmoriarty estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ann Moriarty, mentorino en 2007 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Davis Senior High School de Davis (Kalifornio).
Karismaj kristanoj
Karismaj kristanoj estas anoj de tradiciaj kristanaj grupoj (protestantaj aŭ katolikaj) kiuj, ĝenerale sen proponi profundajn sanĝojn en siaj eklezioj aŭ sektoj, provas "restaŭri" la kristanan fidon per la emfazo de la senpera sperto de l' Sankta Spirito. Tiu movado ekis en Usono en la unua duono de la 20-a jarcento en protestantismo kaj eniris katolikismon en la 1960-aj jaroj. De Usono ĝi iris al Eŭropo kaj Latinameriko.
La karismaj movadoj pretendas elvoki la Sanktan Spiriton, restarigante praktikon kiun ili pensas esti en prakristanaj komunumoj. Ili celas, per tiaj iniciatoj, aldoni pli da konsisto al la religiemeco, endanĝerita de la nuntempe progresanta materiismo.
Diversaj grupoj oferas resanigon kaj materiajn rekompencojn al kiuj eniras la movadon, kvankam kontraŭ la tradiciaj sintenoj de siaj eklezioj. Ili ankaŭ postulas formojn de kulto pli "agemajn" kun laŭtaj kantoj, dancoj, fortaj sintenoj, ktp. Tio ofte skandalas la estrojn de eklezioj, sed altiras homojn kaj, sekve, estas tolerataj.
Pablo Zabaleta
Pablo Zabaleta estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2008 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la angla klubo Manchester City F.C. de Manĉestro. Krome ekde la jaro 2005 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo, post kiam en 2003 ĝis 2005 li jam estis membro de la nacia teamo de sub-20-jaruloj. En 2008 li paralele ankaŭ membris en la olimpika nacia teamo de sub-23-jaruloj, kiu gajnis la oran medalon en la Somera Olimpiko 2008. Kadre de la vira nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "4".
Ð
Ð, minuskle ð, estas litero de la feroa kaj islanda alfabetoj, inventita dum frua Mezepoko de anglosaksaj monaĥoj por la anglosaksa lingvo kaj poste kopiita de islandaj skribistoj.
Kantono Spalding (Georgio)
Kantono Spalding (angle Spalding County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 20-a de decembro, 1851. Oni nomis ĝin laŭ Thomas Spalding, kiu estis la unua homo en Georgio konita sukcese rikolti kotonon kaj sukerkanon. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 58 417 loĝantojn, kaj en 2007 ĝi enhavis 62 826. La kantona ĉefurbo estas Griffin.
Ð
En la lingvoj islanda kaj anglosaksa la sono [ð] estas alofono de [θ], skribita Þ. En kelkaj antikvaj dokumentoj ambaŭ skribitas kiel Þ, þ. Modernislande kaj en modernaj eldonoj de anglosaksaj tekstoj, oni kutime uzas la du literojn reciproke neinterŝanĝeble en malsamaj pozicioj: Þ silabkomence, kaj Ð en aliaj pozicioj. Por trovi islandan vorton komencantan per la sono [ð]/[θ], oni do ĉiam serĉu en vortaroj sub Þ.
(77820) 2001 QR174
(77820) 2001 QR174 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ü
Ü, minuskle ü, litero U kun tremao, estas litero uzata interalie en la alfabetoj germana, hungara, estona, turka kaj azera por redoni IFA-an sonon // (rondigita esperanta i). Ĝi ankaŭ estas uzata en lingvoj kiel la hispana kaj portugala lingvo (brazila portugala) por montri vokal-memstarecon, ekzemple hispane vergüenza («honto») – kun prononco, ne – kaj portugale tranqüilidade («trankvilo») – kun prononco , ne. En brazila portugalo, la regulo estis aboliciata la 31 de decembro, 2012.
Originala video-animeo
Originala video-animeo aŭ OVA (japane: オリジナル・ビデオ・アニメーション [oriĝinaru bideo animēŝon], de angla: Original video animation) estas animea produktaĵo tuj disponeblaj sub formo de videokasedo aŭ DVD sen antaŭa apero en kinejoj aŭ TV. Tiu anglalingva termino estas aparte uzata por aludi al la japanaj originalaj video-animeoj. En Usono plioftas la esprimo "Direct-to-video" [direkt tu video].
La signifo de la anlgla esprimo "Original Animation Video" (OAV) estas pli-malpli la sama, kvankam laŭvorte ĝi havas alian difinon. Nepras malgraŭ ĉio emfazi, ke tiu ĉi esprimo estas uzata nur ekster Japanio, ekzemple en Usono kaj Eŭropo. Vidu la ĉi-teman eksteran ligon malsupre.
Distinge de anime-serioj, kiuj kutime havas pli ol 12 epizodoj, OVA konsistas el 1—6 epizodoj (malofte pli da 6). Distinge de anime-filmoj, kiuj daŭras pli ol 1 horo (kutime 90—120 min.), la epizodo de OVA estas pli mallonga (kutime daŭras 25—40 min.).
Historio
Animea konsumado fulmrapide fariĝis ege kutima japanie, kaj amasoj da fanatikuloj ekkaptis la plej novajn seriojn je freŝa apero. Ĉar la plejmulto de japanaj familioj jam posedis magnetoskopon, rapide ĝermis la ideo rekte aperigi la fikciaĵojn ĉe la videa merkato. Tiel, produktiĝis multaj animeaj serioj por la nura vendado, kaj tiuj rapide populariĝis. Kvankam la termino "direct-to-video" emis esti pejorativa en Usono, kromsignifante tro malbonan serion por meriti kinan aperon, la malo okazis en Japanio, kie tiaj videoj montriĝis nepraj pro la senĉesa postulado de la publiko, kaj foj-foje eĉ riveliĝis ambiciaj fikcioj, kiu sukcese pli gravis ol la televidaj elsendaĵoj.
Multaj legendaj serioj aperis OVA-e, kiel interalie "Bubblegum crisis" aŭ "Tenĉi mujo!". Dum la usonaj direct-to-video ekaperis je la 1970-oj, "Dallos", la unua japana OVA, ekestis jam en 1983, dank'al Oŝii Mamoru. Multaj aliaj firmaoj enŝoviĝis en la OVA-a sukcesa ondo, kaj ties markato senhalte soriris ĝis la komencoj de la 1990-oj, kiam ĝi subite malsukcesiĝis precipe pro la ekonomika japana konjunkturo. Nuntempe estas malpli da originaj video-animeoj, ĉar multaj nun postvenas televidaj serioj, kiel "Hunter × Hunter".
Flago de Socialisma federacia respubliko Jugoslavio
La flago de la Socialisma federacia respubliko Jugoslavio konsistis el tri egalaj horizontalaj grupoj kun la tutslavaj koloroj, blua (pinto), blanka kaj ruĝa, kun flav-limigita ruĝa stelo ĉe la flago meze. La lasta jugoslava nacia flago, uzita en 1945-1992, estis adoptita dum la Dua Mondmilito kiel modifo de la flago kiu reprezentis la militan tempon de jugoslava ŝtato (uzita en 1943-1945) kaj estis uzita de la rezistado, la Partizanoj. La ŝanĝoj plejparte influis la ruĝan stelon en la centro: ĝi estis pligrandigita, ĝia formo estis ŝanĝita, kaj ĝiaj limoj estis skizitaj en flava.
Dua Mondmilito
En 1941 dum la Dua Mondmilito Jugoslavio estis invadita kaj okupita de la akspovoj, kaj la jugoslava registaro fuĝis al ekzilo en Londono. Baldaŭ la jugoslava rezistado estis formita. La partizanoj ne apogis la jugoslavan registaron en la ekzilo kaj komence uzis kelkaj malsamajn flagojn ĝis finfine tiu estis universale adoptita. La nova flago estis la jugoslava blua-blanka-ruĝa trikoloro kie ruĝa stelo okupas la centron de la blanka kampo, kaj kun la grandeco ŝanĝita al 1:2 anstataŭ 2:3. La partizanoj estis rekonitaj de la aliancanoj en novembro 1943 (Konferenco de Teherano) kaj la nomo de la jugoslava ŝtato estis ŝanĝita al Jugoslava Demokratia Federacio. La malnova flago daŭre estis uzita de la registaro-en-ekzilo (ĝis sia kunfalo kun la Partia registaro, la NKOJ en 1944), de ĝiaj diplomatiaj reprezentantoj, kaj proksime de la okcidentaj aliancanoj ĝis 1945 - dum en Jugoslavio, la versio kun la ruĝa stelo estis ĉefe en uzo.
SFR Jugoslavio
Post la milito, en 1945, la ruĝa stelflago iĝis universale oficiala. Oni donis al ĝi finan formon per pligrandigado de la stelo kaj aldonado de mallarĝa flava limo. La flago estis kutime akompanita ĉe oficialaj konstruaĵoj per la flago de la federacia respubliko kaj la flago de la Ligo de Komunistoj de Jugoslavio. Pro tio, multaj konstruaĵoj en iama Jugoslavio daŭre portas tri flagotenilojn. Pli malgranda versio de la flago funkciis kiel la civila flago dum longforma standardoversio estis hisita antaŭ la jugoslava parlamento.
Giarmata
Loĝantaro
En 1910 Temesgyarmat havis 5 267 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 2 228 (rumanoj, 1% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1334 ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Temes (reĝa departemento).
NGC 2763
NGC 2763 (aliaj indikoj — MCG -2-23-10, IRAS09044-1517, PGC 25570) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kitami
Ĝi estas la dua plej granda urbo en Hokajdo. Proksime troviĝas la Montoj Kitami.
Historio
La, la loĝantaro estis 124 789 homoj , tie estas denso de 87,55 homoj/ km².
Eduko
En Kitami troviĝas la Instituto de Teknologio de Kitami (北見工業大学, Kitami kōgyō daigaku), nacia teknika universitato fondita en 1966, kaj la Japana Kolegio pri Flegado de la Ruĝa Kruco, privata universitato pri flegado malfermita en 1999.
Astronomio
En la urbo estas la Observatorio de Kitami, en kies honoro estis nomita la asteroido 3785 Kitami.
Sporto
La urbo havas fortajn asociojn de glitŝtonludo, hereditaj de la iama urbo Tokoro. La intereso por la glitŝtonludo kreskis sekve al amika vizito de la glitŝtonluda teamo de Alberto en 1980. Glitŝtonludo estis enkondukita kiel korpa eduko en pluraj lernejo de Kitami. De Tokoro venis kvin anoj de la glitŝtonluda teamo por la Vintra Olimpiko 1998 en Nagano, tri anoj por la Vintra Olimpiko 2006 en Torino kaj tri anoj por la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero.
Klimato
Kitami havas kontinentan malsekan klimaton kun malvrmaj vintroj kaj sufiĉe varmaj someroj. Plej malvarma monato estas januaro kun averaĝa temperaturo de ‒8°C, plej varma estas aŭgusto kun 25,7°C. Oni notis rekordan malvarmon de ‒30,9°C kaj rekordan varmon de 37°C.
Eksteraj ligiloj
Tiu paĝo estas traduko de Kitami, Hokkaido el la Anglalingva Vikipedio.
Klono (biologio)
Oni ne konfuzu ĝin kun klonulo.
J. B. S. Haldane en 1963 uzis la radikon κλων/klon (greklingve ĝermo) por mencii la produkton de tiam teoria kopio de bufo, sed antaŭ li, oni jam uzis la grekan vorton en legomĝardenado.
34148 Marchuo
34148 Marchuo estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marc Huo, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Jericho High School de Jericho (Nov-Jorkio, Usono).
Quartel Geral
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Bom Despacho. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.