cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lichtenwald
Lichtenwald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
János Baranyai Decsi Czimor
Biografio
Baranyai Decsi Czimor lernis en la reformita lernejo de Tolna, Debreceno, poste Koloĵvaro. En 1587 oni rekomendis lin al Farkas Bánffi regantkonsilanto por akompani lian filon eksterlanden. En la fino de 1592 li loksidiĝis en Koloĵvaro. Ekde 1593 li instruis en Marosvásárhely.
1718
En la jaro 1718 post Kristo okazis, interalie:
Calvi Risorta
Calvi Risorta estas komunumo de Italio.
Anastazio
Elektu:
Nádudvar
Nádudvar [nAdudvar] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Hajdúszoboszló. La loknomo signifas: kano-korto (dum la historio oni faris la barilojn ĉirkaŭ la korton el kano).
Situo
Nádudvar situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, iam fervojo trafikis al Kaba. Tiu lasta urbo troviĝas 13, Püspökladány 14, Hajdúszoboszló 19, Debrecen 40, Budapeŝto 193 km.
Arthur Honegger
Arthur HONEGGER (n. en Havro, la 10-an de marto 1892 - m. en Parizo, la 27-an de novembro 1955) estis svisa komponisto.
Naskita kiel Oscar-Arthur Honegger, li studis harmonisciencon kaj violonon en Parizo kaj post mallonga restado en Zuriko, li revenis al la franca ĉefurbo por studi kun Charles-Marie Widor kaj Vincent d'Indy. Kvankam le plejparte loĝis en Parizo, ĉiam konservis la svisan civitanecon.
Liaj plej luditaj verkoj estas komponaĵo por orkestro (Sinfonia Movo Nº1) Pacific 231 (1923), kiu imitas la sonon de vaporlokomotivo. Honegger aperas en bileto de 20 svisaj frankoj.
NGC 950
NGC 950 (aliaj indikoj — PGC 9461, MCG -2-7-21) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Christine Brückner
Christine BRÜCKNER, aŭ origine: Christine EMDE (* la 10an de decembro 1921, † la 21an de decembro 1996) estis germana verkistino.
De 1980 ĝis 1984 ŝi estis la prezidantino de la germana PEN-Centro. Kune kun sia edzo, la verkisto kaj pentristo Otto-Heinrich Kühner, ŝi en la jaro 1985 fondis literaturpremion por honori verkojn kun groteska humuro.
La verkaro de Christine Brückner temas antaŭ ĉio pri la problemoj inter geedzoj, familioj, geamikoj, same kiel la malavantaĝoj kiujn virinoj spertas en la socio.
Ŝi mortis en 1996 en Kassel.
Nikolaj Sklifosovskij
Fruaj jaroj
Nikolaj Sklifosovskij estis la naŭa infano el dekdu gefiloj. La familio ne estis bonhava. Lia patro Vasilij Pavloviĉ estis nobelo servinta kiel ordinara kontoristo, kiu decidis pro mizero venigi la filon en orfejon de Odeso urbo.
Tie li estis unu el la plej bonaj lernantoj kaj meritis eĉ la arĝentan medalon, kiu helpis al li eniri la Moskvan Universitaton.
Studentaĝo
Lia studado ankaŭ trapasis en mizeraj vivkondiĉoj kaj Sklifosovskij ofte restadis sen manĝo. En 1859 li diplomiĝis en la universitato kiel kuracisto kun honoroj kaj translokiĝis al Odeso por labori en la centra malsanulejo kiel kirurgo.
Kariero de kuracisto
En 1863 la renomiĝinta medicinisto prezentis sian tezon titolitan "Sanga tumoro ĉe utero" kun granda sukceso. Tri jarojn poste Sklifosovskij forveturis eksterlanden por perfektiĝi en Germanio, Francio, Anglio kaj Skotlando.
Baldaŭ lia nomo iĝis fama en medicinaj rondoj kaj en 1870 laŭ rekomendo de Nikolaj Pirogov (elstara rusa medicinisto) Sklifosovskij okupis postenon de kirurgia profesoro ĉe la Kijiva Universitato. Jaron poste li venis al Sankt Peterburgo, kie li instruis kirurgian patologion en tiea Medicina Akademio.
En 1878 li fariĝis estro de la kirurgia kliniko. En Sankt Peterburgo li verkis kaj eldonis plurajn librojn pri kuracado kaj fariĝis unu el la plej konataj kaj talentaj kirurgoj en Rusio.
En 1876 Sklifosovskij partoprenis en la milito en Montenegro, kie li servis kiel kirurgo por la Ruĝa Kruco.
En 1877 li partoprenis en la rusa-turka milito, kie li faris operaciojn tuj apud batalkampo laborante kune kun Pirogov kaj sia edzino Sofia (ŝi estis flegistino).
Moskva periodo
En 1880 Sklifosovskij estis nomumita kiel estro de la kirurgia fako de la Moskva Universitato kaj poste dekano de la sama fako, kie li servis dum la sekvaj 14 jaroj. Tie li edukis multajn studentojn, kiuj poste iĝis plej altkvalitaj specialistoj ne nur en la lando, sed ankaŭ en Eŭropo. Antisepso, kiun li vaste enradikigis en kirurgian praktikon, multe reduktis la riskon de komplikaĵoj en post-operacia periodo por pacientoj.
Lastaj vivjaroj
En 1894 Sklifosovskij revenis al Sankt Peterburgo, kie li instruis praktikan kirurgion, liaj kursoj altiris centojn da junaj kaj spertaj kuracistoj de la lando.
Serio de apopleksioj mortigis lin la 13-an de decembro 1904. Nikolaj Sklifosovskij estas enterigita en bieno Jakovci ( Яківці), kiu nun estas parto de la ukraina urbo Poltavo.
Disputo
Disputo (latine: disputare = tratranĉi, taksi el ĉiuj flankoj) estas kverel- aŭ instru-konversacio. Ĉiu partio defendas sian opinion kaj argumentas pri ĝia praveco.
Nikolaj Sklifosovskij
Memoro
Nomon de Sklifosovskij estas fame konata ne nur en la ĉefurbo, sed ankaŭ en la tuta Rusio, ĉar en Moskvo fruktodone funkcias Scienc-Esplora Instituto de la Urĝa Helpo nome de Sklifosovskij aŭ simple Sklif.
Disputo
Disputo estis retorika ekzercado en la mezepokaj universitatoj en Eŭropo laŭ la modelo de la verkoj pri logiko fare de Aristotelo.
Nikolaj Sklifosovskij
Familio kaj privata vivo
Sklifosovskij estis dufoje edzo. Lia unua edzino Elizaveta Grigorjevna naskis du filojn kaj unu filinon. Ŝi mortis pro tifo tuj post sia dudek kvara datreveno.
La dua edzino nomiĝis Sofia Aleksandrovna, kiu servis endome kiel guvernistino. Ŝi post morto de Elizaveta edziniĝis al la vidvo. Sofia naskis tri filojn kaj unu filinon Tamara. Ŝi estis bona patrino kaj duonpatrino por sep infanoj.
Listo de 3-literaj kombinaĵoj
Ĉi tie estas listo de ĉiuj eblaj kombinaĵoj el 3 latinaj majusklaj literoj.
Tägerwilen
Pri la komunumo
Tägerwilen estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3640 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Disputo
Interreligiaj disputoj
Signifa kategorio da disputoj okazis laŭlonge de la mezepoko inter kristanaj kaj judaj teologoj kiel formo de kaj teologia kaj filozofia debato kaj kristana prozelitismo. Ofte, la kristana flanko estis reprezentita fare de lastatempa konvertito el la judismo.
Calvanico
Calvanico estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Listo de 3-literaj kombinaĵoj
La kombinaĵoj entute estas 17576 (26 × 26 × 26).
Disputo
Interreligiaj disputoj
La nura maniero por la juda flanko "venki" estis devigi remiso tirante la kristanan flankon en pozicion en kiu estis necese nei la verecon de la Malnovan Testamenton por venki, farante herezon. Ĉar "gajno" de debato povus bone endanĝerigi la sekurecon de la juda komunumo ĝenerale, politikaj konsideroj certe eniĝis en kion judaj disputantoj publike diris aŭ sindetenis de dirado. Oficialaj protokolaj transskriboj de ĉi tiuj procedoj, krome, eble ne precize sekvis tion, kio fakte okazis; en kelkaj lokoj kion ili registras ne estis la disputado tiel kiel ĝi okazis, sed kristana polemika revizio kunmetita post la fakto.
Listo de 3-literaj kombinaĵoj
Ĝenerale artikolo pri ĉiu kombinaĵo devas havi tute majusklan titolon.
Tägerwilen
Geografio
Tägerwilen situas ĉe la suda bordo de Lagorejno oriente de la urbo Konstanco, kies parto Tägermoos situas sur la tereno de la komunumo.
Disputo
Ĉe la kortego de Akbar la Granda
vidu ankaŭ Akbar (romano)
Tägerwilen
Najbaraj komunumoj
Tägerwilen limas en sudokcidento al Gottlieben, en sudo al la Lagorejno, je kies alia bordo situas la germana urbo Konstanco, en okcidento al Konstanco kaj Kreuzlingen, en sudoriento al Kemmental, en sudokcidento al Wäldi kaj en okcidento al Ermatingen.
Trafiko
Tägerwilen situas ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen kaj ankaŭ havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo N7, kiu finiĝas ĉe la komuna doganejo de Germanio kaj Svislando en Tägermoos.
Disputo
Ĉe la kortego de Akbar la Granda
Li tiam komencis serion de religiaj debatoj kie islamaj akademiuloj diskutus religiajn aferojn kun hinduoj, jainoj, zoroastrianoj kaj portugalaj katolikaj jezuitoj. Li traktis tiujn religiestrojn kun granda konsidero, sendepende de ilia kredo, kaj honoris ilin.
Tägerwilen
Historio
La unua dokumenta mencio de Tägerwilen datiĝas el la jaro 990 kiel Tegirwilare. En mezepoko la Kastelo Castell en Tägerwilen estis la sidejo de la episkopoj de Konstanco. En la jaro 1499 la kastelo estis detruita de la armeoj de la Svisa Ĵurkomunumo dum la Ŝvaba Milito. En sia hodiaŭa formo ĝi estis rekonstruita en la jaro 1725.
Disputo
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri poŝoj en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Tägerwilen
Tägermoos
La komunuma parto Tägermoos estas ŝtatpolitika kuriozaĵo, ĉar temas pri svisa teritorio, kiu apartenas municipe al la urbo Konstanco sed jure al la komunumo Tägerwilen. En la ŝtakontrakto inter la Grandduklando Badenio kaj Kantono Turgovio el la jaro 1831 estis fiksita interkonsento pri la aparta statuso de Tägermoos, kiu fiksas ties samtempan apartenecon al la germana urbo Konstanco kaj al la Kantono Turgovio kaj Svislando. Tiel ekzemple la urba polico ekzercas en Tägermoos la juran kontrolon sed sub la leĝo de Kantono Turgovio kaj Svislando. Same la komunumaj impostoj estas pagataj al la urbo Konstanco laŭ svisa juro dum la kantonaj kaj federaciaj impostoj estas ŝuldataj al Svislando.
Nikolaj Sklifosovskij
Familio kaj privata vivo
La geedzoj estis tre gastama kaj filantropa paro. Ilia hejmo estis ofte vizitata de tiamaj rusaj geeminentuloj. Ambaŭ personoj estis brile edukitaj kaj ties interesoj ne estis limigitaj sole per medicino. Sklifosovskij tre ŝatis pentrarton, muzikon kaj literaturon.
Reale neniu el ties kvin filoj sukcesis maturiĝi: ili mortis pro malsanoj, suicido, pereo enmilite. Sofia kaj Tamara estis murditaj en 1919 kiel edzino kaj filino de generalo pri medicino Sklifosovskij dum Rusia enlanda milito. Nur filino Olga, kiu estis talenta muzikistino gajninta kelkajn prestiĝajn internaciajn konkursojn, travivis multajn jarojn elmigrinte en 1918 eksterlanden.
Keiji Kaimoto
Keiji Kaimoto (japane 海本 慶治, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Hispana Esperantista Konfederacio
Hispana Esperantista Konfederacio estis tegmenta Esperanto-asocio en Hispanio fondita en la 1920-aj jaroj. Ĝi kunigis asociojn ankaŭ el Katalunio, Aragono, Asturio kaj Valencilando. Ĝia prezidanto estis Manuel Maynar.
LAMP
LAMP estas akronimo kiu originas el la malfruaj 2000-aj jaroj en Germanio por priskribi la platformon sur kiu retprogramoj funkcias uzante la sekvan kombinaĵon de iloj:
La alia opcio, kiu ofte aperas en la reklamo de retprovizantoj, estas WAMP, kiu estas la ekvivalenta platformo en Windows.
(16606) 1993 FH11
(16606) 1993 FH11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
36060 Babuška
36060 Babuška estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov en la eponima vilaĝo Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Bissezeele
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas bissezeeloise se temas pri virino, kaj bissezeelois se temas pri viro.
36060 Babuška
Ĝi esti nomata en honoro de la ĉeĥdevena matematikisto Ivo Babuška, naskiĝinta en Prago kaj profesoro ĉe la Universitato de Teksaso en Aŭstino. Li akiris revoluciajn rezultojn pri cifericaj solvoj de, verkis pli ol dek monografioj kaj fondis la revuon Applications of Mathematics. Li estas honora membro de la Ĉeĥa Scienca Societo.
Ernst Adolf Herrmann
Ernst Adolf HERRMANN (naskiĝinta la en Tartu, mortinta la  en Marburg) estis germana historiisto.
Vivo
Herrmann studis historion en Tartu kaj filozofion kaj ekde 1834 en Berlino (ĉe Ranke) pli novan historion. En 1837 li doktoriĝis per tezo pri la Germana Kavalira Ordeno. Li revenis al Tartu sed forlasis la naskiĝurbon denove en 1839 por setli en Dresdeno. Ekde 1842 li prilaboris la kontinuigon de la verko de Strahl kun la titolo »Geschichte des russischen Staates« ene de la kolekto "Heeren-Ukertschen Sammlung". Ĝi enhavas en la volumoj 3-6 (Gotha 1846-1860) la historion de Rusio ĝis 1792.
Li plie eldonis:: »Beiträge zur Geschichte des russischen Reichs« (Leipzig 1843, kie troviĝas i.a. la taglibro de Münnich); la pensoj surpaperigitaj de Vockerodts kaj Pleyer pri la Ruslando de Petro la Granda (Leipzig 1872); »Peter d. Gr. und der Zarewitsch Alexei« (Leipzig 1880) kaj la verkon »Sbornik« (Peterburgo, 1868–74/Diplomatiaj kontribuaĵoj al la rusia historio).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 234-235, kio legeblas tie ĉi interrete.
OkSEJT-29
OkSEJT-29 (Okcidenta Sovetia Esperantista Junulara Tendaro) okazis 18-28.08.1988 en Volgograda regiono, Urjupinska distrikto, en turisma bazejo "Ĥopjor".
Partoprenis 119 personoj el 43 urboj. Diference de la kelkaj antaŭaj OkSEJT-oj la 29-a havis paroligan periodon, laŭgrupan disdividon kaj plene al ĝi apartenantan bazejon (sen neesperantistaj ripozantoj, kiel ofte okazis). Rezulte la tendaro fariĝis facile regebla, tre intensa kaj fruktodona.
La tendaran komitaton eniris: Aleksandr Malacion (Slavjansk, Donecka regiono), Vladimir Gordijenko (Nikolajev), Dmitrij Oŝĉepkov (Taŝtagol), R. Sungatullina (Tomsk), Ĵomart Amzeev (Ĉimkent) kiel grupestroj; Georgij Kokolija (Suĥumi) - verda polico, Viktoro Aroloviĉ (Moskvo) - aktivulaj aranĝoj, Elena Lebedeva (Ivanovo) kaj Gennadij Basov (Tomsk) - programo, V. Ĉekomasov (Vaĥruŝevo, Voroŝilovgrada regiono) - sanstato, Boris Granat (Voroneĵ) - mastrumado, Andrej Ananjin kaj Aleksandr Grigorjeviĉ Ĵuravljov (Volgograd) - eksteraj rilatoj.
Okazis pluraj aranĝoj: subotniko (perlaboritaj 140 rubloj esis transdonitaj al la Urjupinska infandomo), konferenco de aktivuloj, Somera universitato, Olimpiko, Konkursoj, koncertoj, Klubo de Gajaja kaj Spritaj, duŝtupa elektado de Princo kaj Princino Esperanto k.a.
Kunvenis junularaj aktivuloj, kiuj decidis refondi Sovetian Esperantistan Junularan Movadon (SEJM). Formiĝis la iniciata grupo. (Formale Sovetia Esperantista Junulara Movado aŭ SEJM-2 estis lanĉita dum la Fonda Konferenco, kiu okazis jarŝanĝe en Taŝtagol, Kemerova regiono).
Vila Velha
Vila Velha estas marborda urbego kaj municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo. Ĝi apartenas al urbaro de Vitória (Espirito-Santo).
Geografio
Vila Velha situas laŭ golfo de Atlantiko en sudorienta Brazilo. Belo Horizonte troviĝas 384, São Gonçalo 395, Rio-de-Ĵanejro 418, Nova Iguaçu 424, Guarulhos 733, San-Paŭlo (urbo) 744, Campinas 759, Salvador de Bahio 839, Braziljo 952, Goiânia 1031, Curitiba 1078, Maceió 1284, Recife 1484, Campo Grande 1494, Porto Alegre 1538, Natalo (Brazilo) 1708, Teresina 1718, São Luís 2028, Belém 2282, Manaus 2872 km.
Historio
Vila Velha estis fondita en 1535 kaj kelkajn jarojn ĝi funkciis kiel ĉefurbo de Espirito-Santo. Tiutempe okazis perfortaj disputoj inter la kolonianoj, sklavoj, kaj indianoj. En respondo la ĉefurbo translokiĝis al Vitória. Poste Vila Velha restis trankvila vilaĝo. Ĝi urbiĝis en 1896.
Ekonomio
En Vila Velha estas la plej granda industria agado produktado de la ĉokoladoj kaj similaj dolĉaĵoj.
Klimato
Vila Velha situas en tropika zono. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C. La vintroj estas mildaj, la someroj estas pluvaj kun altaj temperaturoj. La plej varma monato estas februaro averaĝe kun 27 ° C. Kaj la plej malvarma monato estas julio. Aŭtuno kaj printempo estas transiraj sezonoj. La averaĝa jara pluvokvanto estas 1 254 mm. Aŭgusto estas la plej seka monato (45 mm), decembro estas la plej malseka monato (203 mm).
Trafiko
La ponto kunligas Vila Velha kaj Vitória. Ĝi estas la dua plej alta ponto en Brazilo.
Sintar
Sintar (hungare:Bükkhegy, germane:Buchberg) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 327 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 13. Ĝia unua mencio skribe estas en 1455. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Bogda.
Buchberg
Buchberg signifas en la germana lingvo fagomonto, kaj estas geografia nomo en germanlingvaj regionoj kiu indikas, ke temas pri monta regiono kun fagoarbaroj.
La nomo estas nomo de lokoj en
15052 Emileschweitzer
15052 Emileschweitzer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Emile Schweitzer, (1923–2013), dum 25 jaroj prezidento de la Association Française des Observateurs d'Étoiles Variables. Li kolektis kaj kontrolis pli ol unu miliono da vidaj taksadoj de por la kvaronjara bulteno de la asocio kaj laboris kun plena sindonemo al disvolvi tiun-ĉi utilan kampon de la amatora astronomio.
Garielo Haller
HALLER Gábor estis hungara magnato en Transsilvanujo. Li naskiĝis en ? la 1-an de majo 1550 kaj mortis en ? la 12-an de julio 1608.
Biografio
Dum regado de Sigmundo Báthori Gabrielo Haller estis plurfoje sendito en eksterlando. Post la morto de Andreo Báthori li transiris al imperiestro kaj li luktis flanke de generalo Basta. En 1604 li aliĝis al Stefano Bocskai, de kiu li donacricevis la bienon de Kapjon. En 1607 li estis kapitano de Fogaras, prefekto de departemnto Küküllő kaj regantkonsilanto.
Petro Haller
Peter Haller saksa reĝjuĝisto: Buda, 1500 – Sibio, 12-a de decembro 1570.
Biografio
Li transloĝiĝis Transilvanion komisiite de Ferdinando la 1-a. Ekde 1529 li estis urbkonsilanto en Sibio, inter 1543–46, 1550–53 kaj 1554–56 urbestro de Sibio, ekde 1552 ĝis 1570 li estis reĝjuĝisto. Li faris komercon kun Moldavio kaj Valaĥio kaj komisiite de Fuggeroj li gvidis la orminejojn de Transilvanio.
Rombas - Clouange (stacidomo)
Rombas - Clouange estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rombas, apud Clouange, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Andrea Palladio
Andrea di Piero della Gondola, nomata Palladio ( en Padovo; en Maser) estis la plej grava arkitekto de la renesanco en norda Italio.
Li estis la unua "granda profesia arkitekto", kiu laboris nur kiel arkitekto sen aktiviĝi ankaŭ en aliaj artaj fakoj.
Li inspiriĝis je la romia arkitekturo kaj la grandaj arkitektoj de la itala Renesanco, precipe Bramante, Michelangelo, Sanmicheli kaj Sansovino. Sed li neniam nur imitis la ekzemplojn, sed alfrontis ĉiun konstrutaskon en kreiva kaj originala maniero. Lia celo estis arkitekturo, kiu orientiĝas laŭ la praktikaj kaj idealaj bezonoj de la komisianto, respektante la estetikaj principoj de ekvilibrio kaj proporcio kaj la kondiĉoj rezultantaj el la cirkonstancoj de la konstruloko. La rezulto estis konstruaĵoj tre harmoniaj kaj elegantaj.
Per siaj konstruaĵoj kaj skribaĵoj li iĝis la fondinto de paladianismo, kiu ege influis la arkitekturon de novklasikismo en okcidenta kaj norda Eŭropo, en Britio kaj Usono.
1730
1730 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1730 post Kristo okazis, interalie:
9718 Gerbefremov
9718 Gerbefremov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en en tiama Sovetunio (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Ĝi stis nomita en honoro de Gerbert Aleksandroviĉ Efremov, (cirile : Герберт Александрович Ефремов), konata projektisto en kosma teknologio. Li kreis la raketon Proton kaj la kosmostacion Almaz. Li estas ano de la Rusa Akademio Ciolkovskij de Kosmonaŭtiko kaj ricevis la Medalon Leonardo da Vinci de la Internacia Asocio de Fondaĵoj por la Paco.
NGC 951
NGC 951 (aliaj indikoj — PGC 9442, ESO 479-8, MCG -4-7-1, AM 0226-223) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kohren-Sahlis
Kohren-Sahlis - prononco - estas eksa urba komunumo en Germanio, kiu ekde la komenco de 2018 apartenas al la komunumo Frohburg. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Leipziger Land. Fine de 2020 la komunumo havis loĝantojn.
(13429) 1999 VM35
(13429) 1999 VM35 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Simoizo
Laŭ la helena mitologio, Simoizo (el la greka Σιμόεις) estis riverdio en Troado (Frigio). Li estis personigo de la nuntempa Dümruk Su (Turkio), kiu naskiĝas en Monto Ido kaj alfluas en la riveron Skamandro, sur ebenaĵo proksima al Trojo .Kiel la plejparto de la riveroj, li estis filo de la getitanoj Oceano kaj Tetiso. Vergilio kromnomis lin «la rapida», ĉar verŝajne ĝi estis simpla torento kiu sekiĝis dumsomere. La rivero Simoizo aperas ankaŭ en poemo de Charles Baudelaire titolita Le Cygne (la cigno).
La rilato de Simoizo, kiel loka rivero, al la reĝa dinastio de Trojo aperis multfoje en la mitaro. Dardano, la unua reĝo de la urbo, oferis sian unue tranĉitan hartufon al Simoizo, rito ofte ripetata en fondomitoj por pravigi la dian konsenton kun la regado de ĉiu dinastio. Aldone, lia sukcedanto Eriĥtonio nur rajtis akiri la tronon post edziĝo al la filino de la rivero kaj patriĝo de Troso, tiu, kiu donis sian nomon al la reĝlando.
Simoizo en la Troja milito
Kvankam Apolono kaj Pozidono devojigis la kursadon de ĉiuj riveroj de la areo, Simoizo inkludite, dum naŭ tagoj en klopodo faligi la muregojn de Trojo per inundo, Simoizo intervenis en la Troja milito apogante la trojanojn. Pro tio, kiam sia frato Skamandro petis helpon por droni Aĥilon, Simoizo alportis sian fluadon, kaj nur cesis interveni post la minacoj de Hero, Pozidono kaj Hefesto. Tiu lasta okazigis fajregon kiu sekigis la tutan areon kaj preskaŭ boligis la lokajn akvofluojn, ĝis la rifuzo de la respektivaj oceanidoj plu interveni en la milito. Malgraŭ tio, Simoizo kreskigadis ambrozion per sia akvo, por tiel manĝigi la ĉevalojn de Ateno kaj Hero dum la sieĝo.
Multaj fontoj priskribas la funebron de Simoizo kaj siaj filinoj pro la partopreno de tiom da junuloj en la milito, unue, kaj pro la fina detruo de la urbo, poste. Li klopodis eviti ĝin, kaj kune kun Skamandro kriadis kiam la trojanoj naive enirigis la trojan ĉevalon, sed timego al ebla puno fare de Hero silentigis ilin.
Anastazio (virina nomo)
Anastazio estas virina nomo, ina formo de la greka nomo Αναστασιος (Anastasios) 'resurekto'.
Ślesin
Ślesin estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Ślesin en distrikto Koniński.
Anastazio (virina nomo)
Laŭ PIV1970 Anastazio estas vira nomo, kaj Anastazia estas la responda virina nomo. Laŭ PIV2002 Anastazio estas virina nomo (kaj zamenhofa ekzemplo estas citita). Vidu apartan artikolon pri Anastazio (vira nomo).
22474 Frobenius
22474 Frobenius estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikisto Ferdinand Georg Frobenius (1849–1917), profesoro ĉe la Humboldt-Universitato en Berlino. Li faris gravajn kontribuojn al la teorio pri la abstraktaj grupoj. La abstraktaj grupoj unuigas la konceptojn pri permutaĵo, transformo kaj komponaĵo.
15056 Barbaradixon
15056 Barbaradixon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo David S. Dixon elde la Observatorio de Jornada en Las Cruces (Nov-Meksiko, Usono)
Nomo
Ĝia nomo honoras Barbara Dixon, talentan programaran disvolvistinon kaj inĝenierinon. Estas nur per ŝia helpo, ke la laboro de la Observatorio de Jornada estas ebla.
Ernő Ács
Ernő ÁCS [Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ács Ernő estis hungara fizikisto, elektra inĝeniero, inventisto, instruisto.
Ernő Ács naskiĝis la  1907 en Budapeŝto. Li mortis la 1991 en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Ács post la bazlernejo eklaboris en 1921, sed vespere li plulernis en gimnazio. Post la abituriento li lernis plu kaj li akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter. Post siaj studoj li instruis en lernejo, poste en la universitato li estis helpoprofesoro. En 1937 li ricevis postenon en geofizika instituto, post 2 jaroj en uzino. En 1945 li aliĝis al la komunistoj, samtempe li iĝis vicdirektoro. Ekde 1949 li gvidis la menciitan instituton, inter 1952 kaj 1969 li gvidis la telekomunikadan instituton.
6520 Sugawa
6520 Sugawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Satoru Otomo kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de Kijosato, en Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan astronomon Chikara Sugawa, kiu laboris en la Latituda Internacia Observatorio. Li estis unua prezidento de la Herschel Society de Japanio.
Barnabás Hegyi
Barnabás HEGYI [barnabAŝ hedji], laŭ la hungara skribmaniero Hegyi Barnabás estis hungara kameraisto. Lia filino estas aktorino Barbara Hegyi.
Barnabás Hegyi naskiĝis la 1914 en Hungario, en Zboró (nuntempa Zborov en Slovakio). Li mortis la 1966 en Budapeŝto.
Biografio
Barnabás Hegyi lernis teknologion kaj industriarton en Budapeŝto. Li aliĝis al stabo de filmistoj en 1936 kaj li iĝis kameraisto ekde 1940. Post la 2-a mondmilito li laboris 2 jarojn en Hungara Radio, poste li revenis al la filma industrio. Li frue mortis antaŭ ol esti emerito. Li ricevis premion Kossuth en 1950, poste en 1953 kaj 1966 ankaŭ aliajn premiojn.
Liaj filmoj (elekto)
Li filmis 88 filmojn inter 1940-1966, ekzemple Ópiumkeringő (Opio-valso) (1943); En Eŭropo ie (1947); Ludas Matyi - la unua hungara kolora filmo - (1949); Különös házasság (Stranga geedziĝo) (1951); Karuselo (filmo) (1955); Surveturo (1955); Csempészek (Kontrabandistoj) (1958); Tegnap (Hieraŭ) (1959); Alba Regia (1961); Ambaŭ vivoj de onklino Mici (1962)
Friedrich Gottlieb Klopstock
Vivo kaj agado
La pietisme edukita Klopstock jam kiel studento ĉe la Universitato de Jena Klopstock volis iĝi por la germanoj tiom grava kiom Homero por la helenoj respektive Vergilio por la romianoj. Filologiaĵojn li bonege estis lerninta en la Pforta-gimnazio. Samloke li skizis la unuajn kanton de impona epopeo pri la pasiono kaj la reviviĝo de la Savinto (Der Messias). En Lepsiko, kie li kontinuigis la studojn, li trovis bonan amikon, nome Schmidt, kiu instigis lin pri tio. En 1748 li unuafoje publike prezentis sin kiel lirikiston; samtempe aperis la tri unuaj kantoj de la Mesio. La furoro estas apenaŭ rakontebla, ĉar ĉio en ĝi estas kvazaŭ nova: la enhavo sur la kampo de germanlingva literaturo, la genieco kaj la juneco de la verkinto. Tuj la tute nekonata Klopstock eknombriĝis inter la plej gravaj epopeaj poetoj de Germanlingvio.
La verko laŭditis en maniero kiu povas esti taksita manio revada ĉe multaj, dume kelkaj volis la artistan ekskomunikadon de Klopstock. La saman jaron estis invito de Klopstock al Bad Langensalza por transpreni la edukadon de la infanoj de la parenculo Weiße. Tie ĉi li konatiĝis kun Maria Sophia Schmidt, la afabla fratino de sia amiko Schmidt, kiu en la odoj celebratas kun la nomo "Fanny". Sed la dameto ne respondis je la alproksmiĝoj de Klopstock kiu prie ege tristis. Johann Jakob Bodmer vokis la poeton en Svislandon, kie vivis la plej gravaj fanatikularo de la Mesio. Klopstock venis tien en 1750 kaj ĝuis ankaŭ la naturan belecon svisan. Post 9 monatoj li revenis en Germanujon kaj estis transprenonta paroĥestran lokon, kiam venis honorplena voko disde Kopenhago. Tie lia reĝa moŝto Frederiko la 5-a allogis per bona salajro. Dumvojaĝe en la nordon Klopstock renkontis en Hamburgo Margarethe Moller, maniulinego de liaj poemoj. Ŝin li gloris sub la pseŭdonimo "Meta" kaj "Cidli". Geedziĝo sekvis. Malgraŭ brila akcepto en Kopenhago Klopstock preferis la trankvilon malurban kaj simplan vivon kun Cidli. Tamen iĝis tiu ĉi periodo la plej kreiva en lia vivo.
Inter 1751-55 estiĝis la plej altvaloraj odoj kaj pluaj 10 kantoj de Mesio finfaritis (ilia presado estis en 1755). En julio 1754 li ekkunvivis kun Meta en plena feliĉo. Sed ŝi mortis en julio 1758 dum nasko. Ŝi entombigitis en la tombejo de Ottensen, kie troviĝas ankaŭ la tombo de li mem. Post la morto de la edzino li reiris en Danion, poste li setlis en Hamburgo. En 1792 li edzinigis la vidvinon von Winthem. Kiel maljunulo li ankoraŭ partoprenis la entuziasmon ĉirkaŭ la Franca Revolucio de 1789 - kaj ŝokitis pro la teruraĵoj faritaj en la kadro de la revolucio. La morto de Klopstock interesis tutan Germanujon.
Graveco
Klopstock meritegis pri la ekfloro de germana poezio kaj retoriko. Liaj ĉefaj verkoj estis: Der Messias, Hermann der Cherusker, liaj odoj, liaj fragmentoj pri lingvo kaj poeziarto. Aparte la odoj tre laŭdendas - ĉar en ĝi li elstaras per riĉeco da ideoj, lirika forto, profundeco kaj pureco senta. Private li estis tre afabla persono, serena, fidela kaj kompatema.
En la 2-a simfonio en c-minoro de Gustav Mahler, la releviĝo-simfonio, la teksto kantita de la koruso en la lasta movado, estas adapto de la teksto de Kloppstock (el 'Die Auferstehung', 'La releviĝo').
Radatice
Situo
Radatice situas sur malebenaĵo en valo de rojo (Hernád fluas en la proksimeco), laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas 13 km-ojn.
Historio
Radács estis unue menciita en la jaro 1261 laŭ tiama ortografio "Radach", Sárosszentimre en 1332, kiel "Sanctus Emericus". En 1910 loĝis en Radács 404 homoj, en Sárosszentimre 246, (en ambaŭ slovakoj en majoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Eperjes, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. La vilaĝoj unuiĝis en 1964. En 2001 loĝis en Radatice 760 homoj, (752 slovakoj, 4 ĉeĥoj, unusola ruteno).
Kantono Pocahontas (Okcidenta Virginio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La distrikto estis nomita laŭ la indiana ĉefidino Pokahontas. Ĝi estas parto de la Usona Nacia Radi-Silenta Zono.
Tomoyuki Sakai
Tomoyuki Sakai (japane 酒井 友之, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Jamlitz
Jamlitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio kaj estas membro de la komunumaro Amt Lieberose/Oberspreewald, libervola ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj dividas iujn komunajn taskojn. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
22477 Julimacoraor
22477 Julimacoraor estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Juliana Mathea Coraor, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri fiziko kaj scienco de la kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la Huntington High School de Huntington (Nov-Jorkio).
19230 Sugazi
19230 Sugazi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sugazi Tanaka, iama direktoro de la observatorio de Inagaŭa de 2002. Li faris noktajn kontribuojn al sia lokala komunumo, funkciigante la teleskopon Cassegrain de la observatorio kaj ties planetario.
Majo de 2014
Jen listo de okazaĵoj en majo 2014.
Anstaing (stacidomo)
Anstaing estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Anstaing, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Somain - Halluin (268000).
Lazujo
Lazujo (laze: ლაზონა, Lazona; kartvele: ლაზეთი - Lazeti aŭ ჭანეთი - ĉaneti) estis administra divido de la Otomana Imperio nomata sanĝako sub la vilajato Trabzon, indiĝena teritorio de la lazoj, popolo parolanta la lazan en la sudorienta bordo de la Nigra Maro. Tamen, ĝiaj limoj ne koincidas kun la areo de la lazlingvanoj. Nuntempe ĝi konsistas el la turkaj provincoj Rize kaj la bordo de Artvin.
En antikvaj tempoj, la regiono estis parto de la reĝlando Kolĥido. En la Mezepoko, ĝi apartenis al Kartvelio ĝis 1578, kiam estis konkerata de la Otomana Imperio. En 1878, la orienta parto de Lazujo, inkluzive de Batumi iĝis parto de la Rusa Imperio, kaj la ĉefurbo de la sanĝako translokiĝis de Batumi al Rize. Post la okupado de la Kartvela Demokratia Respubliko de la bolŝevika Rusio, ekde 1922 la teritorio estis dividita inter Turkio kaj Sovetio. La sanĝako kaj la nomo estis forigitaj de la nova Turkio en 1925.
La Reĝlando Egrizo estis konata de la helenoj kaj romianoj kiel Laziko, kaj de la persoj kiel Lazistano.
NGC 953
NGC 953 (aliaj indikoj — PGC 9586, UGC 1991, MCG 5-7-1, ZWG 504.104, ZWG 505.1) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Calvizzano
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la apostolo Jakobo la pli aĝa.
Mankunigo
Mankunigo estas speco de geedziĝo kiu temas speciale pri vikanoj kaj aliaj novpaganismaj religioj.
Plaine-Morte-Glaĉero
Geografio
La plej granda parto de Plaine-Morte-Glaĉero situas sur alteco de inter 2700 ĝis 2800 m sur altebenaĵo en la Wildstrubel-Masivo. La glaĉero plej parte troviĝas sur la teritorio de la berna Lenk en Simme-Valo. Ĝia sudokcidenta parto situas sur la teritorio de Icogne kaj ĝia sudokcidenta parto de Mollens, kiuj ambaŭ apartenas al Kantono Valezo. La suda bordo de la glaĉero kongruas pli-malpli kun la limo inter la Kantono Berno kaj la Kantono Valezo. Nordoriente la glaĉeron limigas la montoj Wildstrubel (3244 m s.m.) kaj Schneehorn (3178 m s.m.), en la sudo la kresto de Faverges (2'968 m s. m.), Morthorno (germane Tothorn kaj france Sex Mort, alteco 2935 m s.m.) kaj Pointe de la Plaine Morte (2927 m s.m.), nordokcidente Weisshorn (2948 m s.m.) kaj Gletscherhorn (2943 m s.m.). Je la norda flanko la glaĉero disponas pri malforta deklivo kaj elfluas el ĝi mallarĝa glaĉerlango, kiu finiĝas nuntempe je alteco de 2480 m s.m.. Ĉi-tie fontas Trüebbach, kiu kun belegaj akvofaloj falas al Rezlialp kaj tie kuniĝas kun la fontakvo de Siebenbrunnen al la rivero Simme, kiu alfluas al Aro. El mallonga lango sudoriente fontas alia degelakva rivero, nome Tièche, kiu estas alfluanto de Rodano. La degelakvo de Plaine-Morte-Glaĉero tiel fluas kaj al Mediteraneo kaj al la Norda Maro.
Turismo
De Crans-sur-Sierre kiu apartenas al la turisma regiono Crans-Montana en Kantono Valezo aertelfero kondukas al la Pointe de la Plaine Morte, de kie eblas aliri la glaĉerregionon. Je la suda bordo de la glaĉero ekzistas du skiliftoj, kiuj servas la glaĉeran skiregionon, kie eblas skiado kaj neĝtabulado ankaŭ en somero. La vasta glaĉerebenaĵo (en la ebena parto apenaŭ ekzistas glaĉerfendoj, taŭgas tre bone por skikurado.
Aralezoj
Laŭ armena mitologio, aralezoj (Արալեզ) estas estaĵoj aŭ spiritoj, kiuj aspektas kiel flugopovaj hundoj. Ili malsupreniĝadis al kampo de batalo por revivigi mortigitajn heroojn, lekante iliajn vundojn.
Mencioj de Aralezoj fare de antikvaj aŭtoroj
Eznik de Kolb (5-a jarcento) admonis samtempanojn, ke «de hundo ne povas deveni estaĵo, nomata aralezo, onidire havanta ian nekompreneblan potencon kaj povanta revivigi mortigitojn dum milito, lekante iliajn vundojn» :
Moseo de Ĥoreno (5-a jarcento) rakontis popolan legendon pri revivigo de Ara la Bela fare de aralezoj. La legendon li priskribis kiel malveraĵo, kiun ekcirkuligis Semiramiso, anstataŭiginte la kadavron de Ara per viva viro.
Faŭsto de Bizanco (Pavstos Buzand) (5-a jarcento) ankaŭ moke menciis aralezojn, parolante pri «absurdaj opinioj» de familianoj de la militestro Muŝel (aŭ Muŝegh — Մուշեղ) Mamikonjan:
Rimarko
Kvankam oni plej ofte pentras kaj priskribas aralezojn kiel flugilhavaj hundoj, tamen el malnovaj legendoj oni ne povas konkludi tion sendube. Eble dum la antikva tempo oni alie opiniis pri aspekto de aralezoj. Oni povas diri nur, ke oni opiniis aralezojn iel similaj al hundoj kaj, verŝajne, flugantaj.
Grianán Ailigh
Grianán Ailigh aŭ Grianán de Aileach estas la nomo de restaŭrita ŝtonfortreso en la graflando Dún na nGall en la nordokcidento de la Respubliko Irlando, ĉirkaŭ 10 km okcidente de la nordirlanda urbo Doire (Londondery). La Grianán de Aileach estis historia centro de kulturo kaj politiko en la tempo de la fruirlandaj regnantoj (800 a. K. ĝis 1.200 p.K.). La ringfortreso sur la burgo Grianán (Greenan) estis la sidejo de la reĝoj de Aileach. La reĝlando de Ulaidh kaj Airgíalla estis subreĝlandoj sub la regnado de Aileach.
Grianán de Aileach estas ringfortreso, kiu estis konstruita anstataŭ malnova montetfortreso.
La Grianán estis en la 5a jarcento loĝloko de Uí Néill kaj poste posedo de la klano de O’Donnells. Ĝis la 12a jarcento (ĉ. 1177) la reĝlando Aileach perdis grandan parton de la areoj al la Normanoj kaj la ŝtonfortreso perdis sian signifon. Sub Muirchertach Ua Briain (reĝo de Mhumhain) la fortreso estis detruita. La fortreso gardas la duoninsulon Inis Eoghain (Inishowen) al la nordo. Hodiaŭ oni povas viziti la ĉefajn remparojn, kiuj havas diametron de 23 m. Kelkaj aliaj portoj de la fortreso estis detruitaj, ili estis parte restaŭritaj dum la 19a jarcento (ĉ. 1870).
Boeschepe
- jen france, origine nederlande respektive okcidentflandre - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Kantono Preston
La kantono Preston - angle Preston County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kolokalio
Kolokalio estas birdo de la genro Collocalia de la familio de apusedoj, genro kiu enhavas kelkajn el la malgrandaj specioj nomitaj "apusetoj". Ĝi estis iam pli ampleksa genro kiu enhavis ĉiujn, kiuj nun estas membroj de la normala (kvankam ne por ĉiu fakulo) genro Aerodramus, nome erodramoj.
Reste en Collocalia estas jenaj specioj:
Alfambra (rivero)
La rivero Alfambra (el araba al-Ħamrā 'la ruĝa') estas rivero de Hispanio, nome afluanto de la rivero Turia. Ĝi elfluas en la montaro de la Moratilla, en la montopinto de Peñarroya je ĉirkaŭ 2000 metroj de altitudo en la provinco Teruelo. Laŭ kurbenhava itinero, unue norden kaj poste suden, ĝiaj okazaj plialtiĝoj okazigas gravajn damaĝojn en las fruktoĝardenojn de la malgrandaj vilaĝoj tra kiuj ĝi fluas. La rivero fluas tra la vilaĝoj Galve, Orrios kaj Alfambra, el kiu ĝi havas nomon kaj estas ruĝecaj ties akvoj pro la enhavo de granda kvanto de argilo, kaj ankaŭ tra Peralejos, Cuevas Labradas, Tortajada kaj Teruelo kie ĝi kuniĝas al la rivero Turia, ĝis tie nomata ankaŭ Guadalaviar.
Grandes Jorasses
La unua montogrimpo de la plej alta pinto de la monto (Pinto Walker) estis farita de Horace Walker kun gvidistoj Melchior Anderegg, Johann Jaun kaj Julien Grange la 30an de junio 1868. La dus plej alta pinto en la monto (Pinto Whymper, 4 184 m; 13 727 ft) estis unuafoje grimpita de Edward Whymper, Christian Almer, Michel Croz kaj Franz Biner la 24an de junio 1865, uzante kio iĝis la normala vojo de ascendo kaj la unua sekvita de la grupo de Walker en 1868.
Péter Adler
Péter Adler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Adler Péter estis hungara kuracisto, dentkuracisto, profesoro.
Péter Adler naskiĝis la  1910 en Makó. Li mortis la 1983 en Debrecen.
Imperiaj statoj
Konsisto
Ekleziaj imperiaj statoj estis:
Péter Adler
Biografio
Li multe okupiĝis pri protektado kontraŭ kario. Li havis edzinon, kiu same estis dentkuracisto.
Nacia Parko Pollino
La Nacia Parko Pollino (aŭ Geoparko Pollino), situanta inter Basilikato (iama Lukanio) kaj Kalabrio (inter la provincoj Cosenza, Potenza kaj Matera), kun ĝiaj hektaroj, el kiuj  ĉe la Lukania flanko kaj  en la Kalabria, estas la plej granda nacia parko en Italio; ĝi prenas sian nomon de la samnoma montarmasivo. Ekde novembro 2015, kun la inkludo en la tutmonda listo de geoparkoj fare de Unesko, la parko Pollino estas konsiderata mondheredaĵo.
Imperiaj statoj
Konsisto
Al la neekleziaj imperiaj statoj apartenis:
Nacia Parko Pollino
Historio
La Nacia Parko Pollino estis fondita en 1988, dum la provizora perimetro devenas de 1990, same kiel la sekurigaj rimedoj. La administraj kaj teknikaj instancoj ekoficis inter 1993 kaj 1994: prezidanteco, direktoraro kaj administrado; la sidejo de la administra organo situas en Rotonda (PZ).
Imperiaj statoj
Vidu ankaŭ
Pri la vorto "stato", komparu:
Nacia Parko Pollino
Historio
La parko etendiĝas sur 56 komunumoj (el kiuj 24 en Basilikato kaj 32 en Kalabrio), 9 montaj komunumoj kaj 4 orientitaj rezervoj: Rubbio en Basilikato, Raganello, Lao kaj Argentino en Kalabrio.
Ĝiaj pintoj, inter la plej altaj en suda Italio, estas kovritaj de neĝo dum multaj monatoj de la jaro. De la pintoj, per nuda okulo, oni povas observi la tirenan kaj ionian marbordojn.
La emblemo de la parko estas la lorika pino; ĉi tiu specio ankaŭ ĉeestas en multaj aliaj fitoklimataj stacioj de la balkanaj kaj grekaj montoj.
Teritorio
La komunumoj en la lukana teritorio estas: Calvera, Castelluccio Inferiore, Castelluccio Superiore, Castelsaraceno, Castronuovo di Sant'Andrea, Carbone, Cersosimo, Chiaromonte, Episcopia, Fardella, Francavilla in Sinni, Latronico, Lauria, Noepoli, Rotonda, San Costantino Albanese, San Giorgio Lucano ( Mt ), San Paolo Albanese, San Severino Lucano, Senise, Teana, Terranova di Pollino, Valsinni ( Mt ), Viggianello.
Inter ĉi tiuj iuj havas historian kaj arkeologian intereson: Castelluccio Inferiore, Viggianello kaj Rotonda ĉe la lucana flanko, kaj Castrovillari, Civita, Morano Calabro, Laino Borgo, Mormanno kaj Papasidero ĉe la kalabria flanko.
Aliaj komunumoj, gravaj laŭ socikultura vidpunkto, estas la albanaj komunumoj, kiuj ekloĝis en la teritorio inter 1470 kaj 1540. San Paolo Albanese kaj San Costantino Albanese troviĝas el la lukania parto, dum San Basile, Lungro, Plataci, Frascineto kaj Civita situas en la kalabria flanko.
(19231) 1993 TL5
(19231) 1993 TL5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nacia Parko Pollino
Teritorio
Inter la religiaj konstruaĵoj rimarkindaj estas, en la kalabria teritorio, la monakeja komplekso de la Madono de la Armiloj en Cerchiara kaj la ruinoj de monakejoj, kiel tiu de Colloreto en Morano Calabro, dum en Basilikato, en la komunumo San Severino Lucano, ĉe 1537 metrojn super la marnivelo estas la sanktejo de la Madonna del Pollino, la celo de religia kulto profunde enradikiĝinta en la lokaj homoj.
En la valo Mercure, en la areo de Rotonda, troviĝis interesaj paleontologiaj trovaĵoj: Elephas antiquus, Hippopotamus major.
Geologio
La kalabri-lukania limo havas specialan intereson en la geologio de suda Italio, reprezentante la kompleksan ligostrion inter la strukturaj domajnoj de la kalkecaj Apeninoj kaj la kristal-metamorf-sedimentaj kovriloj de la Arko Kalabri-Peloritana.
En ĉi tiu kunteksto, la ĉeno de la Pollino estas agordita kiel unu el la ĉefaj geologiaj strukturoj, konsistigante, en la klasika senco, plilongigitan monoklinon, kun meza direkto VNV-ESE kaj ĝenerala mergo al NE, de mezozoikaj-terciaraj platformaj karbonatoj, devenanta de la deformado de la kampania-lukania platformo aŭ apenina platformo
Geoparko Pollino
La 17an de novembro 2015, la 195 membroŝtatoj de Unesko, ene de la 38-a plena kunsido de la ĝenerala konferenco de Unesko, agnoskis la Mondan Geoparko-Reton kiel prioritatan projekton de Unesko. Ĉiuj 120 membroj de la Tutmonda Reto de Geoparkoj tial akiris la agnoskon de Unesco Global Geopark. Inter ĉi tiuj estas la Geoparko Pollino kaj el tio rezultas, ke la tuta teritorio de la nacia parko Pollino fariĝis parto de la Unesko Monda Heredaĵo de Unesko.
La Geoparko Pollino enhavas 69 geositojn falantajn ene de sia teritorio, inkluzive glaciejajn cirkojn, morenajn kuŝejojn (devenantajn de la lasta Vurma Glaciepoko), neĝkampojn, rudiismajn fosiliojn, apartajn rokajn formaciojn (kiel ekzemple la ofiolita sinsekvo de Timpa delle Murge kaj Timpa di Pietrasasso, sed ankaŭ la kusenaj lafoj de la monto Cerviero) prahistoriaj kavernoj (Grotta del Romito), gorĝoj ĉizitaj en la kalkoŝtono (Raganello, Lao, Rosa kaj Garavina), la altebenaĵo, dolinoj, profundaj dolinoj (Abismo de Bifurto), pintoj, kiuj superas 2000 metrojn de alteco.
Krom la lokoj de geologia intereso, la Geoparko Pollino ankaŭ inkluzivas multajn lokojn kun negeologia intereso, kiuj celas, kune kun la geositoj, plibonigi la tutan teritorion de la nacia parko Pollino, de geoturisma, naturalisma, kultura, historia kaj arkeologia vidpunktoj, por konigi kaj aprezi tiom da beleco.
Glaciismo
La nuna profilo de la plej altaj pintoj estas forte formita per la ago de praaj glaĉeroj, kies plej evidentaj spuroj troviĝas ĉe la nordokcidenta flanko de Serra Dolcedorme kun la baseno nomata Fossa del Lupo, praa areo de amasiĝo de amasaj glaĉeroj, kiuj nutris la imponan glaĉeron Frido; ĉe la nordorienta flanko de Monte Pollino kun la du glaciejaj cirkoj apartigitaj per la nordorienta murapogilo de la sama monto; kaj sur la norda deklivo de Serra del Prete kun la bela kaj vasta glacieja cirko ĉe kies bazo elstaras la fronta amasiĝo de morenaj rubaĵoj kovritaj de densa kaj vasta fagaro.
La neĝkampo Pollino
Laŭsezonaj neĝkampoj, iuj el kiuj estas sufiĉe konsiderindaj, ĉeestas sur ĉiuj plej altaj pintoj de la montarmasivo. Precipe sur Monto Pollino, en la valo tuj sude de la pinto (proksime al praa dolino), estas unu facile videbla eĉ fine de aŭgusto. La 9an de oktobro 2010, temperaturdetektilo estis instalita en la menciita neĝkampo por rekta kontrolado de la loka mikroklimato.
Flaŭro
Inter multaj aliaj arbospecioj ĉeestantaj en la parko estas la arĝenta abio, la fago, ĉiuj sep specoj de acero, el kiuj la Lobelius-acero, la nigra pino, la taksuso, diversaj specioj de kverkoj, kaŝtanoj kaj en pli altaj altitudoj kaj sur la pli krutaj deklivoj estas la bosnia pino, tre rara specio, kiu adaptiĝas al la plej raraj vivejoj, kie aliaj tre ruraj specioj (la fago en primis) ne kapablas travivi.