cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krimea submediteranea arbarmasivo
Priskribo
Klimato kaj vegetaĵaro similas tiujn de la Mediteranea regiono, kun varmega somero kaj malsevera pluveca vintro. Je altitudoj sub 400 metroj superregas duonarbaroj kaj makisoj de kverko, kristodorno (Paliurus spina-christi), lentisko (Pistacia lentiscus), Pyracantha, kaj sklerofilaj arbustoj. Inter 400 kaj 800 metroj estas arbaroj de la malgrandazia pino (Pinus brutia), la lanuga kverko (Quercus pubescens), la orienta karpeno (Carpinus orientalis), kaj la ordinara frakseno (Fraxinus excelsior). Arbaroj de la arbara pino (Pinus sylvestris) kaj la orienta fago (Fagus orientalis) kune kun juniperaj duonarbaroj etendiĝas ekde altitudo de 800 ĝis 1300 metroj.
Loppersum (Groningo)
Loppersum estas vilaĝo kaj antaŭa municipo en norda Nederlando, en la provinco Groningen. La antaŭa municipo havas 11 030 loĝantojn (je la 1-a de junio 2005) kaj areon de 111,99 km².
La vilaĝo Loppersum situas je la Lopster Wijmers. En la centro estas bela gotika, parte romanogotika krucokirko, la Petro- kaj Paŭlokirko, kun bela internaĵo.
La municipo ofte estas menciita kiel epicentro de la terskuoj sekve de la termalleviĝo pro la produktado de tergaso.
Subdivido
La municipo Loppersum enhavas la sekvajn vilaĝojn: Eekwerd, Eekwerderdraai, Eenum, Fraamklap, Garrelsweer, Garsthuizen, Hoeksmeer, Honderd, Huizinge, Kolhol, Leermens, Loppersum, Lutjerijp, Lutjewijtwerd, Merum, Middelstum, Oosterwijtwerd, Startenhuizen, Stedum, Stork, Toornwerd, Westeremden, Westerwijtwerd, Wirdum, Wirdumerdraai, 't Zandt, Zeerijp, Zijldijk.
Historio
Loppersum ekestis sur rifuĝmonteto dum la frua Mezepoko kie ĉirkaŭ la jaro 800 la unua kirko estis konstruita.
Publika transporto
Loppersum situas je la fervojlinio Groningen-Delfzijl, kun stacioj en Loppersum kaj Stedum. Krom tio estas la sekvaj buslinioj:
Kistehén Tánczenekar
La Kistehén Tánczenekar [kiŝtehe:n] ta:nczenekar] estas hungara muzikgrupo, fondita en 2004. La nomo signifas laŭvorte Etbova danc-muzikgrupo kaj ties simbolo estas flava etbovo, kiu iĝis ankaŭ simbolo por la hungara Insula Festivalo de 2002. La Etbovon kreis, elpensis Igor Lazin kiu reĝisoris eĉ filmeton kun la nomo A kistehén (La etbovo) kaj al kiu verkis muzikon Kollár-Klemencz László. Ili aperigis samjare la libron „Kollár-Klemencz László-Igor Lazin: A kistehén”
La grupanoj jam kuniĝis en 2002 por komuna koncerto, post eldono de la unua albumo „A kistehén” de Kollár-Klemencz László kaj kie la aliaj grupanoj ludis kiel gastmuzikistoj. En 2004 la grupo oficiale fondiĝis.
Ili kunludis unuafoje en 2002 sur Insula Festivalo en Budapeŝto. Tiam aperis la albumo Etbovo, kiu entenis krom la fifama kanto „én vagyok a kistehén…” (mi estas la etbovo) ankaŭ alian 13 „verajn” kantojn, en kiuj ioni ludas per tirharmoniko, harmoniumo, tamburoj, kongaoj, gitaroj. (Menciinde estas, ke tiam flava etbovo estis ankaŭ la simbolo de la Insula Festivalo)
Tiu albumo popularis, sed la grupo ne fondiĝis nur en 2004, kiam 2004 Kollar kaj la aliaj muzikistoj surigis 14 kantojn, kio aperis en septembro de 2004 kun la nomo CSINTALAN (Petolema). Komenciĝis la koncertoj. La kanto Cybergyerek el la albumo estis tre polulara meze de 2005 kaj atingis la alndan 3-an lokon.
La stilo estas iom alternativa kaj intermiksiĝas la populara geedziĝa muziko, regeo, cigana, latina muziko, ŝramlo, skao kun absurdaj tekstoj.
La muzigrupo ne plu partoprenos post 2002 la Festivalon sur la budapeŝta insulo.
Béla Lugosi
Béla LUGOSI (lugoŝi), familinomo Blaskó (Lugos, –, Holivudo) estis hungara aktoro plej konata pro sia rolo de Drakulo en la Broadway dramo de klasika vampiro-rakonto de Bram Stoker. Poste Lugosi ludis la saman rolon en la 1931-a filmo. Poste, li havis longdaŭran karieron kiel filmaktoro en Holivudo, ĉefe en hororaj filmoj (Serio-Frankenstein).
Biografio
Dekunu jaraĝe li fuĝis el sia hejmo. Li laboris en minejo, sed deziris fariĝi aktoro. Sian unuan sukcesan debuton li havis en 1900 en Szabadka, de kie oni invitis lin al Szeged, poste Budapeŝto. Siajn aktorajn studojn li faris en privatlernejo kaj praktikan instruadon ricevis inter 1902–1904 en Temesvár. Ekde tiam li ludis naŭ jarojn en provinco, en Debrecen (1909–10) kaj Szeged (1910–11). En sezono 1911–12 li engaĝigis sin al Király Színház, dume frekventis la aktorlernejon de Szidi Rákosi. Li ricevis nur etajn rolojn kaj tiu ne ŝanĝis eĉ tiam, kiam li venis en 1911 al Nacia Teatro. Pro la teatra neglekto li engaĝigis sin al Sztár Stúdió de filmreĝisoro Deésy Alfréd, kie li rolis sub artistnomo Olt Arisztid. En la fino 1918 li estigis ligon sub nomo Libera Organizo de Teatrdungitoj kaj partoprenis kontraŭregiatarajn manifestacioj. En 1919 oni maldungis lin kaj tial li devis elmigri. En 1926 oni amnestiis lin, sed ne revenis hejmen. Post Vieno, Berlino en 1921 elmigris Usonon. Tie inter 1922 kaj 1928 trairis la amerikan provincon kun trupo de Palásthy Sándor kaj kun Novjorka Hungara Scenejo de Tóth István. Li estis kune kun Darvas Károly ankaŭ la reĝisoro de trupo. Li prezentis sin en Ameriko unuan fojon en la hungara lingvo La tragedio de'l homo de Imre Madách la 9-an de aprilo 1922 en novjorka Lexington Theatre. Sekve ankaŭ la publiko de Chicago kaj Cleveland povis vidi la teatraĵon.
Ordeno de la Stelo en la Oriento
La Ordeno de la Stelo en la Oriento (Order of the Star in the East) estis teozofia organizaĵo por la diskonatigo kaj subteno de Jidu Kriŝnamurti, brahmano el Suda Barato, kiel estonta universala instruisto aŭ "Maitreya". La ordeno ekzistis en Varanasio inter la jaroj 1911 ĝis 1927. Antaŭa organizaĵo de 1910 ĝis 1911 estis la Order of the Rising Sun ("ordeno de la leviĝanta suno"), posta organizaĵo de 1927 bis 1929 la Order of the Star ("ordeno de la stelo"). La ordeno estis impulso sed ne la kaŭzo por la malmembriĝo kaj distanciĝo de Rudolf Steiner de la branĉo Adyar de la Teozofia Societo, kiu kulminis dum decembro 1912, kaj por la fondo de la Antropozofia Societo komence de la jaro 1913. La malfondo de la ordeno dum la jaro 1927 gvidis al grava krizo por la branĉo Adyar de la Teozofia Societo.
Duoninsulo Izu
La duoninsulo Izu (伊豆半島) estas duoninsulo en la orienta parto de la gubernio Ŝizuoka sur la insulo Honŝuo de Japanio, frontanta al la Pacifika Oceano. La duoninsulo situas piede de la Fuĵi-Monto kej estas parto de la nacia parko Fuĵi-Hakone-Izu-Naciaparko. En Ritsuryō-sistemo, la duoninsulo estis la provinco Izu, nuntempe ĝi estas parto de la prefektujo Ŝizuoka. Kun varmfontoj, Izu estas konata turisma ripoz-regiono en Japanio. Sude estas la Insuloj Izu.
Fervojo
La duoninsulo de Tōkyō-Stacio facile atingeblas per la rapida trajno Tōkaidō-Ŝinkanseno, kiu haltas en la stacidomoj Atami-Stacio (orienta flanko) kaj Mishima-Stacio (okcidenta flanko).
Aŭto
Per aŭto la japana ĉefurbo de la urbo Numazu sur la okcidenta flanko de la duoninsulo distancas 103 kilometrojn per la rapidvojo Tōmei-Ekspresvojo.
Turismo
La duoninsulo estas ŝatata ripoza zono por la loĝantoj de la tokia regiono. Aparte ŝtatataj estas ĝiaj varmaj fontoj.
Produktaĵoj
La regiono Izu estas inter la plej gravaj japaniaj produktejoj de spicherbo Vasabio, kaj la lokaj loĝantoj kaj restoracioj preparas multspecajn manĝaĵojn kun vasabia gusto.
Izu
Izu (伊豆), loknomo en Japanio povas signifi:
Přílepy
Nomon Přílepy havas pluraj setlejoj:
Mohsen Rezai
Mohsen REZAI (, plena denaskita nomo — Mohsen Sabzevar Rezaji Mirgaed; naskiĝis la, Masĝed Solejman, Ĥuzestano, Irano) estas irana politikisto, la sekretario de la Konsilio pri laŭceleco, major-generalo, pli frue — militestro, la komandanto de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio.
Post la fino de mezlernejo en 1974/1975 li lernis en Irana universitato de scienco kaj teknologio en la fakultato de maŝinkonstruado. En 1981 27-jaraĝa Rezai iĝis la komandanto de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio, anstataŭiiginte 47-jaraĝan Mostafa Ĉamran, mortigitan la 21-an de septembro de la iraka kamikazo. Post la Iraka-Irana milito li daŭris lernadon en la Teherana universitato kaj en 2001 doktoriĝis pri ekonomio.
Li fondis la Universitaton honore imamo Hosejn, Universitaton de medicinaj sciencoj honore Bagijatula kaj la fakultato de la komandestraro de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio. En 1988-1989 Rezai fondis milit-inĝenieran bazon «Ĥatam-ol-Anbija».
En 1997 li demisiis kaj estis elektita en la Konsilio pri laŭceleco, baldaŭ iĝinte la sekretario de tiu kaj la prezidanto de la komisiono pri ekonomio kaj komercio.
La terora ago en Argentino
En novembro 2006 potencoj de Argentino donis al Interpol la peticion pri la internacia serĉado de Rezai kune kun ses aliaj iranaj civitanoj, suspektitaj pri kompliceco al la eksplodo en Hebrea kultura centro en Bonaero la 1994. La filo de la politikisto, Ahmed Rezai, rifuĝinta al Usono, rakontis pri la kompliceco de lia patro al tiu terora ago. Tamen poste Argentino ne petis Iranon pri ekstradicio de Rezai.
Partoprenado en prezidantaj balotadoj
Mohsen Rezai partoprenis prezidantajn balotadojn en 2005 kaj 2009.
Fenestro (revuo)
Fenestro estas internacia literatura Interreto-revuo. La revuon fondis Igorj Ĥomjakov en 2008. Oni publikigas kajerojn de la revuo de aprilo 2008 en Esperanto. De aŭgusto 2009 oni publikigas kajerojn de la revuo ankaŭ en la rusa lingvo. La revuon Fenestro ricevas abonantojn el 21 landoj: Barato, Belgio, Brazilo, Britio, Ĉinio, Francio, Germanio, Hispanio, Hungario, Irano, Japanio, Kolumbio, Koreio, Latvio, Meksiko, Pollando, Rumanio, Rusio, Serbio, Usono, Vjetnamio.
Kvankam Fenestro estas interret-revuo, oni disvastigas ĝin kiel Microsoft Word-an dosieron. Ajna abonanto povas simple printi la dosieron kiel revuon kun kovrilo, enhavo, verkoj kaj ilustraĵoj al ili.
Ninohe
Ninohe (二戸市 - Ninohe-ŝi) - estas urbo en Japanio, kiu situas en gubernio Iŭate. En 2014 loĝantaro de la urbo estis 28 117 homoj, loĝdenso - 66,9 homoj/km², areo - 420,31 km.
Historio
Loko de Ninohe estis jam loĝita en la Ĵomon-epoko. La moderna urbo estis kreita en la jaro 1972 per unuiĝo de kelkaj urbetoj.
Loĝantaro
Dum la lastaj 40 jaroj, loĝantaro de la urbo sinkis.
INRI
Surskribaĵo INRI en stiligita formo estas parto de multaj krucifiksoj kaj aliaj bildigoj de krucumita Kristo. Temas pri mallongigo de latinaj vortoj Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum, esperante Jesuo Nazareta, reĝo de la judoj. La evangelio laŭ Johano notas, ke tian skribaĵon sur tabulo lokigis sur krucon de Jesuo Pontio Pilato, nome en tri lingvoj - hebrea, latina kaj greka lingvoj.
Bükkmogyorósd
Bükkmogyorósd [bukmodjorOŝd] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd. Bükkmogyoró signifas: Bükk-avelo.
INRI
La relikva Tabuleto de Romo
Pri ekzisto, inter la relikvoj de la kristanaro, de iu «titulus» simila al tiu konservata en Romo, jam parolas Egeria, pilgriminta al Jerusalemo en 383.
Bükkmogyorósd
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1292 en formo Mogyorosd. En 1552 la turkoj detruis la vilaĝon, kiu baldaŭe senhomiĝis. Depost la turka erao la vilaĝo rehomiĝis.
En Bükkmogyorósd migra poŝto servas.
Fluoroacetamido
Fluoroacetamido estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la acetamidoj, senkoloraj kristaloj alte toksaj tre solveblaj en akvo, acetono kaj etanolo kaj estas alte volatilaj. Ĝi uzatas kiel insekticido kaj ronĝulomortiganto kun malpermesita uzo en pluraj landoj. Ĝi estas alte toksa por mamuloj kiel neŭrotoksino kiu povas kaŭzi adversajn efikojn en la bio- reproduktado kaj disvolvado. Fluoroacetamido estas alte toksa por la akvaj estuloj ĉar ĝi agas sur la koro kaj centra nerva sistemo.
4-Metilbenzoila klorido
4-Metilbenzoila klorido aŭ p-metilbenzoila klorido estas organika kombinaĵo rezultanta el klorigo de la 4-metilbenzoata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, kiu reakcias kun la akvo kaj etanolo, kaj estas solvebla en kloroformo, acetatoj kaj eteroj. 4-Metilbenzoila klorido posedas 8 karbonatomojn, 7 hidrogenatomojn, 1 kloratomon kaj 1 oksigenatomon. 4-Metilbenzoila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj. 4-metilbenzoila klorido posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
INRI
La relikva Tabuleto de Romo
En 570, la objekton (la «titulus») menciis kaj priskribis Antonino el Piaĉenco, kiu ĝin vidis dum sia pilgrimado al Jerusalemo. Li raportas, ke sur la tabuleto estas skribite: «Hic est rex Iudaeorum (tiu ĉi estas (Jesuo) la reĝo de la Judoj». Tio estas la teksto de la evangelio de Mateo.
Ligna tabuleto kun simila surskribo estas konservata en la baziliko Santa Croce (Sankta Kruco) en Romo ekde la 10-12-a jarcento, kune kun supozitaj najlo kaj fragmentoj de la Vera Kruco. Onidire ĉiujn tiujn relikvajn objektojn malkovris Helena, patrino de la romia imperiestro Konstantino, kiam ŝi vizitis Jerusalemon kaj elfosigis la areon de Golgoto.
Ĉu la relikvo de la roma baziliko kaj tiu atestita de la pilgrimantoj estas la sama? Ĉu ĝi estas almenaŭ ties fidela kopio?
Al la unua domando provis respondi en sia doktoriga tezo kaj en alia antaŭa sia publikigaĵo Maria-Luisa Rigato, bibliistino aktiva ĉe la Pontifika Gregoria Universitato: ŝi supozas, ke la kartuŝa tabuleto estis dekomence deigita de la kruco kaj portita en la tombo kune kun la korpo de la Krucumito. (La entombigo, fakte, karakterizita, laŭ la evangelioj, per la utiligo de tombo je vastaj dimensioj, per la traktado de la kadavro kun grandvaloraj ungventoj kaj la ĉirkaŭvolvado en sudario, estis, laŭ Maria Luisa Rigato, reĝa entombigo. La aldono de la kartuŝa tabuleto, kies teksto versimile aperis, al la sekvantoj de Jesuo, nevole profeta pri la reĝeco de Jesuo, ŝajnas akordiĝi kun la intencoj de Jozefo de Arimateo kaj de Nikodemo.
Por respondi al la dua domando havis aliron ekde 1995 al la «titulus» diversaj studuloj, inter kiuj ĝuste Maria Luisa Rigato, kiu stimulis kaj kunlaboris en la sciencaj esploroj necesaj (fotaj riliefoj, elpreno de specimenoj ktp.)<ref[http://books.google.it/books?id=Zn-kyk2YHYoC&pg=PA14&lpg=PA14&dq=thiede+vera+croce&source=web&ots=RXRmEmEK4d&sig=sUpDDy9MSVqLaT8dGUWO7Apf4Qg&hl=it&sa=X&oi=book_result&resnum=2&ct=result#PPP1,M1 M.L. Rigato, ''Il Titolo della Croce di Gesù. Confronto tra i Vangeli e la Tavoletta-Reliquia della Basilica Eleniana a Roma'', Dottorato nella Facoltà di Teologia, Pontificia Università Gregoriana, Roma (2002)]
La rikoltitan materialon oni metis je dispono de aliaj studuloj, inter kiuj Carsten Peter Thiede kaj Michael Hesemann.
La «titulus» de Santa Croce entenas efektive parton de la surskribo en la tri lingvoj. Ankaŭ la latina kaj greka tekstoj estas skribitaj de dekstre maldekstren, laŭ la hebrea sistemo; krome en la latina teksto estas skribite Nazarinus anstataŭ Nazarenus aŭ Nazareus. La teksto, fine, ŝajnas akordiĝi kun neniu el la kvar evangelioj. Tiujn anomaliojn kelkaj esploristoj konsideras indicoj de aŭtentikeco, ĉar falsisto dezirante kredigi aŭtentika la objekton povus facile eviti tiujn anomaliojn
La fotojn de la surskribo ekzamenis pluraj paleografiistoj (ktitaj lontakaŭvole kaj sendepende far la tri menciitaj esploristoj). La formo de la literoj rezultis perfekte akordigeblaj kun tiuj la unua jarcento, konfirmante do la eblon, ke la relikvo estas la originalo aŭ almenaŭ ties fidela kopio. Maria Luisa Rigato el tio deduktis: «Mi konvikitas, subaze de ĉiuj rikoltitaj elementoj, ke la teksto de la surskribo sur la Tabuleto-Relikvo reirigas al la origina titolo de Pilato».
Ĉu tiu relikvo estas la sama tabuleto surskribita orodone de Pilato kaj supermetita sur la kruco en Golgoto? Por provi pliklarigi la problemon, la Sankta Seĝo permesis elprenon de lignaj specimenoj por la pruvo de la metodo de la karbono-14. La rezultoj de tiu esploro estis publikigitaj en 2002 kaj oni datigis la antikvecon de la Tabuleta ligno al periodo inter 850 kaj 1150 jaroj de nia erao.ref>F. Bella, C. Azzi, "C14 Dating of the 'Titulus Crucis'", Radiocarbon, vol. 44, n. 3 (2002), pp. 685-689.
Ĉu kontrasto inter historiistoj kaj scienculoj? Eble. Sed oni konsideru, ke la sciencoj daŭre perfektiĝas kaj la relikva Tabuleto, se ne tiu Pilata kaj Golgota, laŭ historiistoj povas esti fidela ties kopio. Krome relikvo, laŭ la katolika instruo, konserviĝas nur pro tio ke ĝi memorigas tiun eventon esencan por la kristanismo: Jesuo estis krucumita kaj...releviĝis.
La surkruca tabuleta surekribo laŭ kvar evangeliistoj
Johano 19,19 "JESUO NAZARETA, LA REĜO DE LA JUDOJ"
Marko 15,26 "LA REĜO DE LA JUDOJ"
Mateo 27,37 "ĈI TIU ESTAS JESUO, LA REĜO DE LA JUDOJ"
Luko 23,38 "ĈI TIU ESTAS LA REĜO DE LA JUDOJ"
Pareco de nombroj
Pareco de nombro estas termino, kiu permesas esprimi, ĉu entjero estas para nombro, tio estas, ke ĝi estas dividebla per 2, aŭ ĉu, male, ĝi estas nepara nombro.
Por ĉiu entjero k:
Dobrá Voda (Klatovy)
Dobrá Voda estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 8,5 km sudoriente de Klatovy en ties eksklavo. Estas ĉi tie registritaj 8 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dobrá Voda situas en katastra teritorio Střeziměř kun areo 4,92 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1791.
Hammel
Hammel estas dana municipo kaj ĝis la jaro 2006 estis komunumo, en la proksimeco de Århus (vidu ankaŭ Arhuzo), sur la duoninsulo de Jutlando. Ĝi havas areon de 144 km², kaj 10.592 loĝantojn (1993). Hammel situas en la nuna regiono Norda Jutlando kaj ekde la 1-a de januaro 2007 apartenas al la komunumo Favrskov.
Zareĉno (Simferopola distrikto)
Zareĉno estas vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, administre apartenanta al la Dobra komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 2086 homoj. Antaŭ la jaro 1945 la vilaĝo nomiĝis Ŝumĥaj.
Historio
Sur la teritorio de la vilaĝo oni trovis multajn bronz-epokajn restaĵojn de la homa aktivado, kiuj atestas, ke la ĉirkaŭaj teritorioj estis loĝataj jam en la antikva tempo. La loĝloko sur la nuna loko aperis en la 16a jarcento p. K.; tiam ĝi estis loĝata plejparte de grekoj kaj havis nomon Ajan (Aj-Jan, kio tradukite signifas Sankta Johano; tiu nomo daŭre estas uzata por alnomi la proksiman Ajanan akvorezervujon).
La unua skriba mencio pri la vilaĝo (sub la nomo Ŝemkaj) aperis en la jaro 1784. Laŭ la statistikaj informoj de la jaro 1805 la vilaĝo (tiam menciita kiel Ŝemanaj) estis loĝata de 119 homoj (ĉiuj krime-tataroj). Meze de la 19a jarcento la vilaĝo ege malgrandiĝis pro amasa elmigro de la krime-tatara loĝantaro en Turkion (la statistikaj informoj de la jaro 1864 mencias nur 29 loĝantojn). Poste la loĝantaro iom post iom kreskis.
Post la Oktobra revolucio grekoj denove konsistigis rimarkindan parton de la vilaĝa loĝantaro. Post la deporto de la krimeaj popoloj (grekoj kaj krime-tataroj) en la jaro 1944 la vilaĝo ege malgrandiĝis, tamen relative rapide kreskis pro la bona situo kaj aktiva agrikulturado. Laŭ la decido de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la 21an de aŭgusto 1945 la vilaĝo estis alinomita kiel Zareĉnoje (la nomo en la rusa signifas laŭvorte "(la) transrivera"). Ekde la jaro 1968 la vilaĝo apartenas al la Dobra komunumo.
Nuntempo
La ĉefa ekonomia branĉo de la vilaĝo estas agrikulturo. Lozovo estas ligita al Simferopolo per busa trafiko. Krome, tra la vilaĝo pasas la interurba trolebusa linio Simferopolo-Jalto.
Drhovle
Drhovle estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. Vivas ĉi tie. Origine formis ĝin du partoj, apartenantaj al la burgo Zvíkov.
La ĉefa memorindaĵo de la vilaĝo estas renesanca fortikaĵo, rekonstruita ĉirkaŭ la jaro 1700 je baroka kastelo. Ampleksan rekonstruon ĝi trapasis en la jaro 2003. La kastelo ne estas publike alirebla, ekde 1953 ĝi servas kiel pensiulejo.
Kadre de aŭtuna kermeso en la kastelo okazas tradicia festeno, dum la antaŭpaska karnavalo eblas spekti procesion kun popolmaskoj.
En la ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo troviĝas pluraj kapeletoj el la 1-a duono de la 19-a jarcento kaj tilioaleoj.
Arapoema
Arapoema estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 6.742 loĝantojn en 2010.
Margot Honecker
Margot HONECKER (fraŭlina nomo: Feist; naskiĝinta en la 17-a de aprilo 1927 en Halle an der Saale, mortinta la en Santiago de Chile ) estis eksa orientgermana politikistino. Ŝia patro, la ŝufaristo Gotthard Feist, estis aktiva membro de la Komunista Partio de Germanio, la patrino laboristino en uzino. Dum la nazia tempo la patro internigitis en la koncentrejo Buchenwald.
Vivo
Post la fino de la Dua mondmilito Margot Feist aliĝis al la Komunista Partio (KPD). Post la unuiĝo kun la socialdemokratoj la partimembroj iĝis aŭtomate anoj de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands. Baldaŭ komenciĝis ŝia kariero ĝis la pinto de la GDR-politikistaro.
Unue Feist laboris kiel stenografiistino ĉe la Landa sekcio de la socialista sindikataro FDGB de Saksio-Anhalto. En 1946 ŝi iĝis membro de la Sekretariejo de la distrikta estrado de Halle de la komunisma porjunulara organizo FDJ kaj jam unu jaron poste estrino de la sekcio pri kulturo kaj edukado en la landa FDJ-estraro. Post speciala trejnado ĉe la Partialtlernejo Liebenwalde ŝi laboris de 1948-53 kiel sekretariino de la centra FDJ-konsilio kaj iĝis ĉefino de la pionira organizaĵo Ernst Thälmann.
Tiun tempon ŝi sukcesis iĝi deputitino en la GDR-parlamento (Volkskammer), estante nur 22 jaraĝulino. Sekve ŝi estis la plej juna deputitino tie. La kariero rekte antaŭeniris samrapide: en 1963 ŝi iĝis ordinara membrino de la SED-centra komitato kiel ankaŭ vica ministrino pri popola klerigo.
La plej influa virino de GDR
En tiu tempo ŝi jam estis edziniĝinta al Erich Honecker. La paro interkonatiĝis en 1949. Tiutempe Erich Honecker estis ankoraŭ la edzo de Edith Baumann; en 1952 naskiĝis la filino Sonja (eksteredzece). La partiestro Walter Ulbricht puŝis Honecker al divorco kaj edzeco kun Margot. Danke al la kariero de la edzo Margot iĝis la sendube plej influhava virino de GDR ekde la 1970-aj jaroj. Ŝi decidis pri la horartabuloj en la lernejoj kaj faris la lernejajn programojn laŭ ortodoksaj socialismaj reguloj. Kontraŭ la rezistoj de la eklezioj ŝi ankaŭ enkondukis pormilitan trejnadon por infanoj (devige por ĉiuj de la 9-a kaj la 10-a klasŝtupoj). Multaj ŝtatanoj de GDR malŝatis ŝin kaj moknomis ŝin "Blua eminenco" pro ŝia bluete kolorigita hararo.
Ŝi ege ŝatis esti potenca. Ĝis la fino ŝi tenis firmtenis la partiajn principojn. Tio evidentiĝis ankoraŭ en junio de 1989 en kvinhora parolado ĉe la 9-a Eostberlina Pedagogia Kongreso. Tie ŝi defendis ĉiujn regulojn de GDR-edukado. Se necesus la socialismo defendindu eĉ per armiloj laŭ ŝia vidpunkto. Tiutempe aliaj ŝtatoj komunismaj jam estis pli memkritikemaj.
Fuĝo al Ĉilio
En la 20-a de oktobro 1989 Margot demisiis. Ankoraŭ en la 2-a de novembro ŝi tamen ricevis dankesprimojn fare de la Politburoo pro la multjara engaĝiĝo. Kontraŭe, malmultajn semajnojn post tiuj honoroj ŝi devis sin pravigi antaŭ komisio de la GDR-parlamento. La riproĉoj estis ke ŝi tra jardekoj ruinigis sincerecon de bonvolaj instruistoj kaj kreivaj lernantoj. Baldaŭ poste ŝi eksmembriĝis de la partio SED (kiu intertempe estiĝis PDS. La geedzparo fuĝis unue al Moskvo, en la ambasadon de Ĉilio. En 1992 Margot transloĝiĝis kun Erich (+1994) al Ĉilio.
Ŝi evitas kontaktojn al ĵurnalistoj sed montris sin dum intervjuo en 2009 obstina kaj konvinkita ke ŝi kaj la de ŝi preferita politika sistemo entute pravis.
Abudabio (urbo)
Abudabio (Imarat Abu-Dabi aŭ Imarat Abu-Zabi; ابو ظبى) estas la ĉefurbo kaj la dua plej loĝata urbo de Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE). Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Emirlando Abudabio. Abudabio situas ĉe la Persa Golfo kaj estas grava transporta, komerca kaj naftoprilabora centro. En 2001 la lando festis sian 30-jariĝon, en tiu periodo Abudabio, estinta vilaĝo kun malaltaj kaj malnovaj dometoj, fariĝis moderna urbo, kie abundas altegaj metal-vitraj nubskrapuloj de bankoj, hoteloj, komercaj kaj kulturaj institucioj. Urba centro estas bulvardo, kiu etendiĝas laŭlonge de la Persa Golfo je 7 km-oj.
La ĉefaj fontoj de enspezoj estas financa aktivado, transporto kaj komunikado, kaj ĉio ĉi estas ligita al la elputigo de nafto. Abudabio havas internacian flughavenon kaj profundan marhavenon.
Ŝramlo
La t.n. ŝramlomuziko aŭ pli simple ŝramlo estis nomata laŭ la Waldviertel-aj (regiono en la nordo de Malsupra Aŭstrio) muzikistoj kaj komponistoj Johann kaj Josef Schrammel, ambaŭ violonistoj.
En 1878 fondis ili kun gitaristo Anton Strohmayer en Vieno etan muzikgrupon, kiu prezentis popularan repertuaron kun kantoj kaj paŝoj, dancoj kaj valsoj en biertrinkejoj kaj restoracioj.
Golfĉaro
Golfĉaro aŭ Golfveturilo estas eta veturilo ĉefe uzata dum golfludado. Ĝi estis fasonita por transporti du ludantojn kaj du golfsakojn trans la golfejo.
En kelkaj landoj ĝi nur estas uzata por handikapitaj golfludantoj. Preskaŭ ĉiuj golfĉaroj estas propulsitaj per elektromotoro.
Ĝi ankaŭ estas uzata sur grandaj industriterenoj, ferioparkoj aŭ en kvartaloj ĉar ĝi estas malpli multekosta, pli silenta kaj pli medioprotekta ol normala aŭto. La veturrapideco estas proksimume 20 kilometroj en horo. En Usono ekzistas tielnomataj golfĉarkomunumoj ("golf cart communities"), kiel Peachtree City, kie oni kreis specialan infrastrukturon por golfĉaroj.
Alvoko de la 18a de Junio 1940
La Alvoko de la 18-a junio de 1940 estas la unua parolado farita de la generalo de Gaulle ĉe la radio de Londono, sur la ondoj de la BBC. Tiu parolado estis ege malmulte aŭskultita en la momento mem, sed la morgaŭon ĝi estis publikigita en la francaj ĵurnaloj, kaj elsendita de la fremdaj radiostacioj ; ĝi estas rigardata kiel la funda teksto de la Franca Rezistado, por kiu ĝi restas la grava simbolo.
Historio
La afiŝo « À tous les Français » (« Al ĉiuj Francoj »), devas esti ne konfuzita kun la alvoko de la 18-a de junio.
De Gaulle legas sian paroladon sur la ondoj de la BBC je la 18-a, laŭ la loka horo, en la. Temas pri alvoko por daŭrigi la batalon flanke de la britaj aliancanoj. Por la generalo de Gaulle, la batalo de Francio, kiu tutcerte estis venkita de la germanoj, ne signifas la finon de la milito. Ĉar « tiu milito estas tutmonda milito » kaj ĉar Francio povos apogi sin sur la industria forto de ĝiaj aliancanoj, kaj aparte sur tiu de Usono. Parolante al la francaj soldatoj, tiu mesaĝo de espero finiĝas per alvoko al la « rezistado », kies flamo « devas ne estingiĝi kaj ne estingiĝos », enirigante la terminon en la politikan vortaron de la 20a jarcento.
Tamen - kaj kontraŭe al iu firma ideo -, la alvoko de la 18a de junio ne estas invito por konsistigi retojn de rezistado sur la franca teritorio. Kiel militisto, de Gaulle parolas antaŭ ĉio, kaj eksplicite, al la militistoj (« oficiroj » kaj « soldatoj ») kaj al la « inĝenieroj kaj al la fakaj laboristoj de la armilara industrio ».
La alvoko de la 18-a de junio indikas tamen la komencon de la Libera Francio kiu, formita nur per volontuloj (en la komenco, ili estis ege malmultaj), daŭrigas la batalon surtere, surmare kaj en la aero apud la Britoj kaj reprezentas Francion, kiu batalas, fronte al la reĝimo de Vichy.
Du precizigoj estas necesaj, rilate al la alvoko de la 18-a de junio 1940 :
Memoro
La, la alvoko de la 18-a de junio estis klasita de Unesko ĉe la Memoro de la Mondo, kie estas recenzitaj depost 1992 la dokumentoj de la dokumentaria heredaĵo kun universala intereso, cele de ilia protektado.
Koimbro
Koimbro (portugale Coimbra) estas urbo en centra Portugalio, ĉefurbo de la Koimbra distrikto. Ĝi troviĝas en la Centra regiono kaj subregiono de Malsupra Mondego kaj havas 107 milojn da loĝantoj. Ĉirkaŭ 200 km de Lisbono kaj 100 km de Porto, ĝi ricevas sian akvon el la rivero Mondego. La urbo estis nacia ĉefurbo de kulturo en 2003. Klasike indikita kiel la «3-a urbo de Portugalio» (post Lisbono kaj Oporto), ĝi estas konata ĉefe pro sia universitato (fondita en 1290).
Freyburg (Unstrut)
Freyburg [prononco "Frajburk"] estas urbeto en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la urbeto havis  loĝantojn.
Freyburg situas borde de la rivero Unstrut, kaj estas la centro de la vinkultiva regiono Saale-Unstrut. Krome ĝi estas la centro de la komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Unstruttal, administra ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj.
Klaku
Klaku estis esperanta socia retejo, kiu ebligas al la uzantoj publikigi artikolojn en la paĝaro. La aliaj uzantoj povas voĉdoni por la kontribuoj aŭ alklaki ilin laŭ taksado de graveco aŭ intereso.
Klaku ekzistas danke al la libera kodo de Pligg, kiu siavice estis modifo de "Menéame", projekto kreita de la majorkano Ricardo Gali por havi socian kaj liberan paĝaron simile al Digg.
La retejo estis sub permesilo GPL.
Historio
La retejo estis lanĉita la 27-an de junio 2007 por esti informa centropunkto por la esperanta blogaro. Komence la motoro de la projekto estis povigata de Pligg, sed post diversaj problemoj (ĉefe pri spamo), la paĝaro nun funkcias per Drupalo.
La 11-an de februaro 2009 la gvidanto de Klaku, Joan Català, fermis la retpaĝaron pro tro malgranda - laŭ li - interesiĝo. Post unu semajno, Klaku revenis kun Dima Ŝevĉenko, kiel nova administranto.
Funkcio
Por komenci, Klaku funkciis kiel platformo malfermita al ĉiuj. Malantaŭ la paĝaro neniu kontrolis aŭ cenzuris la novaĵojn. La teknikistoj zorgis pri la servilo, la aktualigo de la datumbazo, la kreado da T-ĉemizoj, ktp. sed ne tuŝis la informojn el la uzantaro. Laŭ la kreantoj de Klaku ĝi estis demokratia amaskomunikilo sen responsuloj kaj korektistoj nek ĉefoj kaj tamen tio ne estis kaoso nek detruo.
La nuntempaj komputillingvoj permesas al la matematikoj, komputilistoj kaj programistoj krei interesegajn algoritmojn (por vojaĝi ĝis Jupitero, por kontroli la veteron, por la trafik-lumoj en la grandaj urboj...) kaj ankaŭ la paĝaroj de interreto, iom post iom, enhavas interesajn algoritmojn kiuj oferas utilegajn karakteristikojn al la uzantoj.
Do, post la apero de DIGG aperis multegaj similaj projektoj (en yahoo-news en diversaj aziaj landoj, meneame.net, ktp.), kaj Klaku estas tia, sed en Esperanto.
La algoritmo de Klaku funkcias kun la tiel nomata "karmo" de la uzanto kiu kreskos aŭ malkreskos kiam la aliaj uzantoj balotos pozitive aŭ malpozitive por iu uzanto.
La algoritmo funkcias kiam la uzantoj balotas artikolojn aŭ komentojn. Estas rekomendite ne ataki al aliuloj, esti ĝentila kaj publikigi interesajn novaĵojn.
Pozitiva baloto: uzanto ricevas 1 poenton pli.
Negativa baloto: uzanto perdas 3 poentojn. Pozitiva baloto: uzanto ricevas 1 poenton pli.
Poste, uzanto povas konstati sian karmon ĉe la hejmo de sia uzantkonto, nur klakante sur sia nomo (supre, en la dekstra parto de la paĝo).
Ne nur la uzantoj havas karmon, sed ankaŭ la novaĵojn. En la komenco, Klaku montros en la popularaj novaĵoj la artikolojn kun pli da 10 poentojn... tamen, la algoritmo lernos iom post iom kaj poste, se la uzantoj balotas ĝin (pozitive aŭ negative) la novaĵo bezonos pliajn poentojn por aperi en la ĉefa parto de la popularaj novaĵoj.
Ekzemplo
Imagu ke certa uzanto havas bonan karmon. La nuna algoritmo konsideras ke kiam la artikoloj kun 10 poentoj jam aperas, subite, en la "popularaj novaĵoj" malaperante, je la sama tempo, de la "ĵusaj novaĵoj". Kiam pli ol 9 uzantoj balotas pozitive lian artikolon, lia nova novaĵo aperos en "popularaj novaĵoj".
Sed nun imagu ke la uzanto havas malbonan karmon. Do la algoritmo ne donos la saman gravecon al la novaĵo publikigita de li, kaj kiam la uzantaro balotos malpozitive lian artikolon, la algoritmo ne permesos ke la novaĵo iru en la ĉefa paĝo per 10 balotoj sed per 12 aŭ 13.
Vidu ankau
Reddit
Tubaro
Ionel Oneț
Ionel ONEȚ (naskiĝis en 1956 en Transilvanio) estas rumana esperantisto. Ekde 1988 li vivas ekster Rumanio.
Postenoj en Esperantujo
Li eklernis Esperanton en 1981, kaj aktivas en la Esperanto-movado je diversaj niveloj: en sia denaska Rumanio kaj en siaj adoptaj landoj, Usono kaj Nederlando.
Li tradukis en Esperanton el la lingvoj: rumana, angla, franca, romanĉa kaj el Esperanto, franca kaj la angla en la rumanan. Li aperigis kelkajn librojn kaj centojn da materialoj (originalaĵoj kaj tradukaĵoj) en periodaĵoj, en la lingvoj Esperanto, rumana, angla. Okaze de lia 65-jariĝo, en 2021 la pola eldonejo Ars Libri (Lublin) aperigis lian imponan kolekton de tradukaĵoj (plejparte jam aperintaj en periodaĵoj) el la rumania literaturo Alilingve.
Ekde de 1989 li laboras profesie por Esperanto, unue kiel direktoro de la oficejo de ELNA, ekde majo 2002 ĉe UEA. En 1990 li fondis Eldonejon Bero, ĉe kiu aperas nur verkoj en aŭ pri Esperanto. Li cetere instruis Esperanton kaj prelegis en aŭ pri tiu lingvo en diversaj landoj.
Iama redaktoro de Bukureŝta Informilo, Esperanto USA kaj La Orient-ekspreso, kaj kunredaktoro de ELNA Update.
Tradukoj
Kunlabore:
Romkatolika preĝejo de Diósgyőr
La Romkatolika preĝejo de Diósgyőr aŭ Preĝejo Nomo de Maria estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Miskolc, en loĝkvartalo Diósgyőr.
Historio
La preĝejo konstruiĝis dum la mezepoko. Ekde 1564 la kalvinanoj uzis ĝin. La romkatolika paroĥo refondiĝis en 1737. La preĝejo renoviĝis kaj barokiĝis inter 1743-1752.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unu navon kaj unu turon. La eksteraj muroj restis gotikaj. La konstruaĵo interne havas 3 flankoaltarojn, predikejon kaj orgenon. Bildo de la ĉefaltaro prezentas Sanktan Marian kun krono kaj kun Jesuo, apude estas videblaj Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario). En la preĝejo 2 skulptaĵoj pri Dipatrino estas videblaj, la unua pretiĝis el ligno el la 13-a jarcento. En la korto skulptaĵo pri Dipatrino troviĝas, antaŭ la preĝejo skulptaĵo pri Senmakula Koncipiĝo situas.
Bas-Intyamon
Bas-Intyamon estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1165 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Ĝia ĉefloko estas Enney.
Geografio
La komunumo Bas-Intyamon situas en la Friburgaj Antaŭalpoj ĉe la bordo de la supra fluo de la rivero Sarino. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Enney, Estavannens kaj Villars-sous-Mont, la setlejoj La Chenau kaj Afflon kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 33,31 km², de kiuj 39,8% estas kovritaj de arbaro, 48,7% servas por agrikulturo kaj 2,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bas-Intyamon limas en nordo al Grejerco, en oriento al Charmey, en sudo al Grandvillard, kaj en okcidento al Haut-Intyamon.
Historio
La komunumo Bas-Intyamon estis fondita la 1-an de januaro 2004 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Enney, Estavannens kaj Villars-sous-Mont. La unua dokumenta mencio de Enney datiĝas el la jaro 1224 kiel Eiz. Estavannes estis menciita la unua fojon en la jaro 1231 kiel Extavanens, kaj Villars-sous-Mont en la jaro 1254 kiel Villard-Symon. La tri vilaĝoj dum mezepoko apartenis al la Grafolando Grejerco, kiu post bankrotiĝo de la grafoj en la jaro 1555 estis akirita de la urbo Friburgo kaj fariĝis ties voktejo kaj post la Helveta Revolucio de 1798 distrikto.
Hans Erasmus
Li ludis ŝlosilan rolon en la diskonatigo de Esperanto en la medio de universitataj instruado kaj esplorado en Nederlando. Li ankaŭ estus la ĉefa arkitekto de la katedro pri Interlingvistiko kaj Esperanto ĉe la Universitato de Amsterdamo.
Li agis interalie kadre de la Eŭropa Esperanto-Unio (EEU). En la naŭdekaj jaroj li kun aliaj traktis la projekton "Komunikado en Eŭropo 1992". Longe li gvidis kadre de EEU laborgrupon pri lingvaj problemoj.
En 1999 li organizis la duan Nitobe-simpozion dum la UK en Berlino.
Li estis kuratoro de la katedro pri Interlingvistiko kaj Esperanto ĉe la Universitato de Amsterdamo.
Krome Hans Erasmus partoprenis, same kiel Wim Jansen kaj pluraj dekoj da ne-Esperanto-parolantaj esploristoj, en la interdisciplina esplorgrupo Babela Eŭropo ene de la humanisma fakultato en Amsterdamo.
Julia Volkova
Julia Olegovna Volkova (Юлия Олеговна Волкова) naskiĝinta estas membro de junulina muzika grupo t.A.T.u., kutime konata kiel Julia Volkova. Ŝi estas konata el ŝokigado de publiko kaj rompado de tabuo pro prezentiĝado en sia subrobo. Volkova estas ankaŭ konata kiel malbona knabino de la duopo, kies alia ano estas Jelena Katina.
256 Valpurgo
256 Valpurgo  estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno, la.
Julia Volkova
Julia ŝatas ludi tenison kaj ŝi pianludas. En majo de 2004 Volkova anoncis, ke ŝi estas graveda kun sia longtempa amiko Pavel Sidorov kaj la naskiĝis Viktoria, ilia infano. Julia estas depost 2007 en rilato kun komercisto Parviz Jasinov kaj en decembro de 2007 naskiĝis ilia filo Samir.
256 Valpurgo
Nomo
Ĝia nomo referas al Sankta Valpurgo.
Regulo de kuko
La regulo de kuko estas regulo, kiun oni uzas en abstraktaj ludoj, en kiuj faranto de unua movo havas avantaĝon, por egaligi la ŝancojn de ambaŭ ludantoj. Post la unua movo la dua ludanto povas elekti el du variantoj:
Pri uzado de ĉi tiu regulo oni unuafoje menciis en la 1909 por ludo el la grupo mankala. Nun oni uzas tiun ĉi regulon, ekzemple, en heksludo, kaj ofte en kalaho. Oni povas uzi la regulon en ĉiu ajn ludo, se en tiu ludo la unua ludanto havas avantaĝon.
La regulo ricevis sian nomon laŭ la fama problemo pri justa divido de kuko inter du homoj. La solvo estas tia: unu homo tranĉu kukon en du pecojn tiel, kiel li aŭ ŝi volas, kaj la alia elektu pecon por si. Evidente, la dua elektos pli grandan pecon, do la unua strebos tranĉi en kiom eble pli egalajn pecojn.
En Goo oni povas uzi iom similan regulon, kiam unu ludanto devas difini komi-on (poentojn, kiujn ludanto per nigraj ŝtonetoj pagas al sia kontraŭulo por la rajto fari unuan movon), kaj la alia poste povas elekti koloron por si. La unua ludanto strebos elekti plej justan komi-on kaj doni avantaĝon al neniu koloro, aliokaze la kontraŭulo uzos tiun avantaĝon.
Antropozofia Societo
La (nuna) Antropozofia Societo, ankaŭ Ĝenerala Antropozofia Societo (germane Anthroposophische Gesellschaft respektive Allgemeine Anthroposophische Gesellschaft, mallonge AAG, angle Anthroposophical Society, france Société anthroposophique universelle, nederlande Antroposofische vereniging) fondiĝis dum la jaro 1923 fare de Rudolf Steiner, la fondinto de la filozofio de antropozofio, por la subteno de la "esploro sur spirita tereno" kaj kiel organiza fundamento de la samtempe fondita Libera Altlernejo por Spiritoscienco (germane Freie Hochschule por Geisteswissenschaft). Antaŭa organizaĵo samnoma (vidu sube) jam ekzistis ekde la jaro 1913.
Laŭ la memkompreno de la societo temas pri "komunumo de homoj, kiuj konvinkitas, ke la taskoj, kiun postulas la nuntempo kaj estonto, nur solveblas per spirita profundiĝo de la vivo". Tiun profundiĝon provizo la filozofio de antropozofio de Rudolf Steiner. Sidejo de la Societo estas la kunvenejo Goetheanum en Dornach (Svislando).
Celo de la Libera Altlernejo laŭ la intenco de Rudolf Steiner estu la "esploro sur spirita tereno", celo de la societo la ebligo de tia esploro kaj la flegado de la anima vivo en la unuopaj homoj samkiel en la socio baze de tiu spirita esploro. Ĉar Rudolf Steiner jam dum la fondaj celebraĵoj grave malsaniĝis kaj mortis dum 1925, sen ke iu posteulo kiel "spirita esploristo" vere plenigis lian lokon, multo el tiuj intencoj restis neplenumita programo.
Historio
Unua "Antropozofia Societo" fondiĝis jam la 3-an de februaro 1913 en Kolonjo. Ĝi anstataŭigis la ĝis tiam de Rudolf Steiner gviditan germanan sekcion de la Teozofia Societo, kiu (la germana sekcio) malfondiĝis dum 1913pro gravaj malinterkonsentoj pri la interpreto de la kristanismo – Steiner kaj multaj aliaj germanaj teozofoj ĉirkaŭ li malkonsentis akcepti la hindan knabon Jidu Kriŝnamurti kiel renaskita Kristo, kaj sekve malakceptis la Ordenon de la Stelo en la Oriento, kiu fondiĝis cele al propagando de la nova Mesio Kriŝnamurti.
Kiel centro de la (unua) Antropozofia Societo en la urbeto Dornach sude de Bazelo en Svislando konstruiĝis granda kunvenejo, konceptita de Rudolf Steiner mem, kiu ricevis al nomon Goetheanum laŭ la universala klerulo Johann Wolfgang von Goethe, kies malkovrojn, verkojn kaj pensojn aparte aprezas la antropozofoj. La Goetheanum tamen estis detruita la 31-an de decembro 1922 fare de anonimaj bruligintoj.
Post la brulo komenciĝis la konstruo de dua Goetheanum, kiu ekestis inter la jaroj 1924 kaj 1928 kaj ankoraŭ nuntempe estas la centro de la movado. Post malfondo kaj sekva formala refondo de la „Antropozofia Societo“ dum la jaro 1923 la organizaĵo ŝanĝiĝis al „Ĝenerala Antropozofia Societo“, kiu en tiu formo ankoraŭ nuntempe ekzistas. Rudolf Steiner mem transprenis la gvidadon. La vasta areo de la Ĝenerala Antropozofia Societo en Dornach samtempe funkcias kiel administra sidejo, centra oficejo kaj kunvenejo por kongresoj, seminarioj, koncertoj kaj teatraĵoj, kaj ankaŭ la Libera Altlernejo por Spiritoscienco, la klerigejo de la societo, tie havas sian sidejon.
Post la morto de Rudolf Steiner dum la jaro 1925, Albert Steffen transprenis la prezidon de la Ĝenerala Antropozofia Societo.
La internacie aktiva movado aparte fortis en la germanlingvaj landoj, precipe en Germanio, krome en la plia okcidenta Eŭropo kaj iom malpli en aliaj mondopartoj. Dum la nacisocialisma epoko la 9-an de novembro 1935 la Ĝenerala Antropozofia Societo en Nazia Germanio malpermesiĝis pro „internacia sinteno kaj proksimaj rilatoj al eksterlandaj framasonistoj, judoj kaj pacifistoj". Kiam la armeo de Nazia Germanio konkeris pli kaj pli da eŭropaj ŝtatoj, ankaŭ tie kompreneble la antropozofia movado disbatiĝis kaj nur en Svislando ĝi tenis etan "insulon".
Senpere post la Dua Mondmilito en okcidenta Germanio la movado repermesiĝis kaj reekfloris, kaj pli kaj pli tutmonde ampleksiĝis antropozofiaj iniciativoj, precipe pro la fondo de antropozofiaj institucioj en la terenoj pedagogio (precipe valdorfaj infanĝardenoj kaj lernejoj), medicino, agrikulturo kaj alternativa kosmetiko.
La Ĝenerala Antropozofia Societo estas – kun tutmonde laŭ la stato de 2008 proksimume 60.000 membroj, el ili sole 20.000 en Germanio – tutmonde signifa alternativa movado kaj en sia plej forta ŝtato, Germanio, la plej granda, plej longtempe kontinue aganta kaj ankaŭ socie plej enradikiĝinta esoterisma organizaĵo de la lando. Krom tie, ĝi plue aparte fortas en Svisio kaj Aŭstrio, Nederlando kaj Belgio. En aliaj landoj ĝi same reprezentatas, sed daŭre en komparo kun la tuta landa loĝantaro per malpli da membroj.
Observatoire (Tramtransporto en Parizo)
Observatoire estas estonta haltejo de tramvojo T7 situanta en komunumo Juvisy-sur-Orge en departemento Essonne, regiono Francilio.
La nomo Observatoire devenas de la observatorio de Juvisy-sur-Orge.
Septembra programo
La, komence de la unua mondmilito, la Regna Kanceliero de Germanio, Theobald von Bethmann Hollweg, en tiel nomata septembra programo skizis la celojn de Germanio en tiu milito.
Fono
Rekte post eko de la unua mondmilito ekis larĝa diskuto en la germana politiko kaj en la publiko pri celoj de la milito. Elformiĝis du pozicoj: unu volis senaneksan pacon, alia teritoriajn gajnojn. Por tiu lasta aperis la demando, kie elkonstrui hegemonion: okcidente aŭ oriente.
La plej konata kaj diskutita katalogo del a militceloj estas la t.n. septembra programo de kanceliero Kanzler Bethmann-Hollweg. La vera aŭtoro estis Kurt Riezler, tiam altranga oficito en la imperia burokratio.
La programo erspegulas la epokon, kiam ĝi naskiĝis: pro venkoj okcidente fokusas la teksto je okcidenta kaj meza Eŭropo, dum Anglio ne estis menciita, Rusio kaj la kolonioj apenaŭ estis menciitaj.
Paralele prezentis programon la maldekstra Alldeutschen Verbandes, tio koncentris je orienta eŭropo.
Kvankam la teksto estis sekreta, la esenco atingis la publikon. Tiuj postuloj rilate al la malamikaj ladoj bazis poste la solan militŝuldon (militrespondecon) de Germanio.
Enhavo
La enkonduka frazo akcentis malfortigon de Francio, repuŝo de Rusio al nur-rusaj teritorioj.
La teksto skizis teritoriajn pretendojn de Germanio: ercejo ĉirkaŭ Longwy-Briey en Lotaringio al Germanio, Lüttich kaj Verviers (de Belgio) al Prusio.
Tiliĉo
Tiliĉo estas lago en la distrikto Manang de Nepalo, je 55 kilometroj laŭ rekta linio el la urbo Poĥara. Ĝi estas situa je altitudo de 4,919 metroj en la Anapurna montaro de Himalajo kaj foje estis nomita pro sia grando la plej alta lago en la mondo, kvankam estas lagoj je pli alta altitudo eĉ en Nepalo, kaj pli grandaj, pli altaj lagoj en Tibeto. Alia fonto listigas la altitudon de la lago Tiliĉo kiel 4,949 metroj. La lago Tiliĉo laŭ tio estus la plej alta lago en la mondo kun altitudo de 4,949 m super marnivelo. Laŭ la Nepala Departamento de Hidrologio kaj Meteologio (2003), neniu akva organismo estis registrita en la lago.
La lago Tiliĉo estas destinejo de unu el la plej popularaj lokoj de la Anapurna Cirkvito por piedirado. Tiu cirkvito postulas aldonajn 3–4 tagojn. Kampado ne estas postulita, ĉar novaj loĝejoj estis konstruitaj inter Manang kaj la lago. La fina alproksimiĝo al la lago estas farita en unutaga piedirado el la loĝejo de la Tiliĉa Baza Kampo.
La lago Tiliĉo estas loko de unu el la plej altaltitudaj subnaĝado. Rusa subnaĝa teamo, konsistanta el Andrei Andrjuŝin, Denis Bakin, kaj Maksim Gresko, realigis subnaĝadon en la lago en 2000.
28.69167°N, 83.85278°W
Izoamila sulfito
Izoamila sulfito aŭ C10H22O3S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfita acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila sulfito estas senkolora, brulema kaj toksa likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila sulfito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila sulfito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfitaj esteroj malkomponiĝas per varmigo en sulfura duoksido kaj akvo.
Dolní Maxov
Dolní Maxov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Josefův Důl en distrikto Jablonec nad Nisou sur dekstra flanko de valo de rivero Kamenice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Josefův Důl. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 83 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Maxov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,35 km².