cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seplatero
Seplatero regula
Seplatero regula estas seplatero kiu estas regula plurlatero.
Areo
La areo de seplatero regula de flanka longo a estas:
Etila hipofosfato
Etila hipofosfato aŭ tetraetila hipofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la etila alkoholo kaj hipofosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila hipofosfato posedas 8 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 6 oksigenatomojn. Etila hipofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de etilaj derivaĵoj.
1650 Heckmann
1650 Heckmann estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Otto Heckmann.
Vauvenargues
(jen france prononco, okcitane Vauvenarga) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Arisdorf
Pri la komunumo
Arisdorf estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1533 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Arisdorf situas oriente de la nacia aŭtoŝoseo A2 en valeto de Arisdorferbach norde de la Ĵurasa Montaro. Al la komunumo ankaŭ apartenas la bazel-kampara parto de la vilaĝo Olsberg, kies alia parto situas en Kantono Argovio.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arisdorf limas en nordo kaj ordoriento al Olsberg (Kantono Argovio), en oriento al Magden (Kantono Argovio), en sudoriento al Hersberg, en sudokcidento al la kantonĉefurbo Liestal, kaj en okcidento al Füllinsdorf kaj Giebenach.
Trafiko
La komunumo Arisdorf estas konektita al la reto de la publika trafiko per la poŝtaŭtolinio numero 83 al Liestal.
La komunumo disponas pri propra aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo tra Lucerno al Tiĉino.
Historio
La unua dokumenta mencio de Arisdorf datiĝas el la jaro 1154 kiel Arnolstorf.
Asocio de Esperantistoj de Taĝikio
Asocio de Esperantistoj de Taĝikio estas la nacia asocio por subteno de la Esperanto-movado en la centrazia ŝtato Taĝikio. Ĝi fondiĝis en 2005, kaj ekde la jaro 2007 estas Landa Asocio esperantista aliĝinta al UEA. Ĝiaj aktivuloj kunlaboras en la Azia Komisiono de UEA.
Arisdorf
Historio
En mezepoko Arisdorf estis komunua posedaĵo de la grafoj de Frohburg kaj de Thierstein, kiu lasta familio ĉirkaŭ en la jaro 1300 akiris la solan posedon pri la vilaĝo. La familio Thierstein vendis pro monmanko la vilaĝo parte en 1408 kaj la reston en 1446 al la bazela familio Bärenfels, de kiu ĝin akiris en la jaro 1532 la urbo Bazelo por 2000 guldenoj, kaj ĝin atribuis al la voktejo Farnsburg. En la jaro 1798 la vilaĝo estis atribuita al la helveta distrikto Liestal.
En la jaro 1832 la bazela revolucio, kiu kondukis al la Bazela Kantondisiĝo ekis en Arisdorf. Ek de 1833 la komunumo apartenas al la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Elsbethen
Elsbethen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Licince
Licince, hungare Lice estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Licince situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Revúca troviĝas 24 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1243 en formo "Lincha". Post la mezepoko pro la konstantaj turkaj atakoj la komunumo preskaŭ senhomiĝis. Oni nombris en 1828 120 domojn kaj 833 homojn, kiuj okupiĝis pri minado, agrikulturo, karbeto, potofarado. En 1910 loĝis en Lice 655 da homoj, (643 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume slovakoj alvenis. En 2001 loĝis en Licince 623 da homoj, (361 hungaroj, 225 slovakoj, 32 ciganoj, 3 ĉeĥoj, unusola ruteno).
Famuloj
En la iama Lice naskiĝis hungara ĝardenisto István Gergely
Rejvíz (nacia naturrezervejo)
Rejvíz estas nacia naturrezervejo en Ĉeĥio reg. n-ro 371 proksime de vilaĝo Rejvíz, inter urboj Jeseník kaj Zlaté Hory en distrikto Jeseník. La regionon administras AOPK ČR Správa CHKO Jeseníky.
Kaŭzo de la ŝirmo estas konservi komplekson de torfaj ekosistemoj kun ĉiuj specioj de kreskaĵoj kaj animaloj ligitaj al ili kaj ilia montara, akvara kaj grunda medioj.
La nacia situas sur disakvejo de rivero Černá Opava kaj Vrchovištní potok en supermara alteco 734–794 m. Kondukas tra ĝi instruiga pado Rejvíz – Mechové jezírko sur trotuaro el arbotrunkoj (falintaj arboj). Ties centro estas Granda muska lageto. Ĉirkaŭ 1 km sude de domaro Rejvíz en nordorienta parto de la rezervejo troviĝas Malgranda muska lageto, kiu estas tute surkreskinta kaj ĝi ne estas al publiko alirebla.
La torfejo estiĝis en tempo de cedo de glaciepoko proksimume antaŭ 6–7 miloj da jaroj. Temas pri supraĵa torfejo, kiam reteniĝas pli granda kvanto de akvo sur nelikebla subaĵo.
Kreskaĵoj kaj animaloj
El arboj ĉi tie kreskas precipe malpli alta pino (Pinus uncinata). Ĉieĉeestanta estas ĉi tie musko sfagno kaj kreskas ĉi tie ankaŭ karnovora planto rondfolia drozero. En senpera ĉirkaŭaĵo de la propraj torfejoj aperas specioj tipaj por marĉitaj herbejoj kiel daktiloriso (Dactylorhiza majalis), doroniko (Doronicum austriacum), karekso kaj lilio.
El mamuloj ĉi tie regule aperas vesperto (Eptesicus nilssonii), el birdoj nigra pego, funebra strigo, krekso kaj nigra cikonio. Aperas ĉi tie ankaŭ specioj de salamandroj – alpa trituro.
El malpli altaj animaloj estas interesa trovo de arkta specio de anisoptero. Vivas ĉi tie krom aliaj granda kvanto de diversaj araneoj.
Kazoj
En la jaro 2018 okazis en la rezervejo minado de ligno pro kurkulia kalamito. La hakitaj arboj estis kontraŭleĝe flegitaj per venena cipermetrino. Tiu ĉi agado restos verŝajne sen puno.
Bertotovce
Bertotovce (hungare Bertót germane Bertholdsdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Bertotovce situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Levoča-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1320. En 1521 lernejo jam funkciis. En 1600 oni komputis tie 11 nobelajn domojn. En 1787 461 vilaĝanoj loĝis en 57 domoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bertót 342 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Sabinov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bertotovce 474 homoj, (470 slovakoj).
Antal Kapusy
KAPUSY Antal (kapuŝi) estis rumanuja hungara medicina kaj psikologia fakverkisto, tradukisto, redaktoro. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 13-an de aprilo 1929 kaj mortis la 20-an de junio 1978 en Vâlcele (Covasna).
Biografio
Antal Kapusy la mezlernejon finis en sia naskiĝurbo (1947), la kuracistan diplomon li havigis al si en Universitato pri Medicino kaj Farmacio Târgu Mureş (1954); samloke li estis praktikanto en la katedro de mikrobiologio, ekde 1957 li estis laboratoriestro de la katedro de anatomio, poste asistanto. Pro sia grava malsano oni pensiuligis lin en 1971. Li loksidiĝis en Marosszentgyörgy, pli poste en Lunca de Sus, kie li daŭrigis sian agadon sciencan kaj sciencpopolarigan. Li popularigis la medicinajn sciojn en la gazetoj Falvak Dolgozó Népe, Hargita, Megyei Tükör. Lia centra priokupiĝo estis la anatomio kaj psikologio de maljunuloj. El liaj tiutemaj verkoj elstaras la studaĵoj aperintaj en Korunk Az öregedés lélektana (1971. n-ro 9), A pszichoszféra védelmében (1972. n-ro 11) kaj Génkészlet és magatartás (1976. n-roj 7, 8). Li tradukis el la pola literaturo. Li estis kunlaboranto de Utunk kaj Korunk. Li estis ano de la redakcio de libroserio Korunk Könyvek, eldonataj de Kriterion Könyvkiadó, ekde 1976 ĝis sia morto.
30230 Ralucarufu
30230 Ralucarufu estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nederlandantila guldeno
La nederlandantila guldeno ĝis la fino de la jaro 2010 estis la nacia valuto de la Nederlandaj Antiloj, kaj post tio ankoraŭ plufunkciis kiel valuto de la plej grandaj partoj de la teritorio, Sint-Maarten, la nederlanda suda parto de la insulo Sankta Marteno, kaj Curaçao. Unu guldeno estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas ANG. Jam ekde la jaro 1940 la valuto ne plu estas ligata al la nederlanda guldeno, sed al la usona dolaro.
30230 Ralucarufu
Nomo
Ĝia nomo honoras Raluca Rufu, post-doktorantinon ĉe la Instituto de Esploro de la Sudokcidento, kies esploroj por diplomo ĉe la Scienca Instituto Weizmann studis la formiĝon de la Luno per modeligo de alfrapoj kaj kumulado de elĵetaĵoj. Ŝiaj esploroj inkludas dinamikajn studojn pri satelitoj.
Tramtransporto en Vieno
Vieno havas la kvinan plej grandan tramreton en la mondo, kun 422,1 kilometroj da trakoj (kun larĝo de 1435 milimetroj) kaj 29 linioj. Ĝin operacias la urba entrepreno Wiener Linien, kiu operacias ankaŭ la metroon kaj plej multajn urbajn busliniojn.
Historio
La unua ĉevaltira tramsegmento en Vieno malfermita en 1865, kiu estis ankaŭ la unua en Aŭstrujo-Hungarujo, kondukis de la Viena Ringstrato (Schottenring) al Hernals laŭ la hodiaŭa vojo de la tramlinioj 44, 9 kaj 43 (ne eblis konstrui la rektan vojon laŭ la hodiaŭa tramlinio 43 manke de pordo en la Linia Remparo). Tiun ĉi segmenton konstruis la ĝeneva arĥitekta buroo C. Schaeck-Jaquet & Comp., kiu poste alianciĝis kun aliaj koncesipetantaj entreprenoj por konsistigi la entreprenon Wiener Tramway-Gesellschaft (Viena Tram-Kompanio). Tiu entrepreno poste konstruis la plej grandan parton de la hodiaŭa tramreto.
NGC 3318B
NGC 3318B (aliaj indikoj — ESO 317-53, MCG -7-22-27, AM 1035-411, IRAS10353-4112, PGC 31565) estas galaksio en konstelacio Velaro.
Tramtransporto en Vieno
Historio
En 1897 sur la vojo de la hodiaŭa linio 5 unuafoje veturis elektraj tramoj, kaj en 1903 veturis la lastaj ĉevaltiraj tramoj; la malapero de vaporaj tramoj estis finita tamen nur en 1922. En 1898 kaj 1899 plia privata entrepreno de Gotthard Ritter von Ritschl komencis tramoperaciadon de Vieno al Kagran (Wien-Kagraner Bahn Ritschl & Co.).
NGC 3318B
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Tramtransporto en Vieno
Historio
De 1902 ĝis 1903 la urbo Vieno, sub la urbestreco de Karl Lueger, aĉetis la privatajn tramretojn pere de la nove fondita entrepreno Gemeinde Wien - Städtische Straßenbahnen kaj de tiam operacias la tutan tramreton. En 1907 enkondukiĝis sistemo por la numerado de la linioj; vidu malsupre ĉe Linioj por priskribo.
En 1925 ektrafikis la elektra urbfervojo de Vieno, kiu estis ligebla kun la tramreto, kaj do estis ankaŭ linio "18G", kiu trafikis de Heiligenstadt laŭ la Zona Linio de la urbfervojo kaj ĉe la stacio Gumpendorfer Straße transiris al la tramreto por poste uzi la trakojn de la tramlinio 18 ĝis la Suda kaj Orienta Fervojaj Stacioj.
En la 1930-aj jaroj la tramreto havis la plej grandan etendon en sia historio. En 1938 Vieno, kaj do ankaŭ la tramo, ŝanĝis la trafikflankon de maldekstre al dekstre, ĉar validiĝis la germanuja stratotrafika regularo post la "Anschluss". Tio restis eĉ post la re-sendependiĝo de Aŭstrujo. Post la dua mondmilito, multaj tramlinioj kaj vagonoj estis detruitaj kaj devis esti rekonstruitaj; tio daŭris ĝis la 1950-aj jaroj. Usono de 1950 liveris vagonojn de la tipo "Z" el Novjorko, kiujn la vienanoj nomis Amerikaner (amerikanoj), por iom malfortigi la mankon de vagonoj.
Post 1958 la tramreto komencis malkreski, same kiel en multaj aliaj okcident-eŭropaj urboj, ĉar plimultiĝis la aŭta trafiko, por kiu oni rigardis la tramon kiel malhelpaĵon, do multaj tramlinioj estis anstataŭigataj de buslinioj. En la 1960-aj jaroj du segmentoj estis subterigitaj kiel U-Straßenbahn (subtera tramo) : sur la suda Viena Zono ankoraŭ ekzistas tiu tramtunelo, sed sur la Zweierlinie de 1980 tie trafikas la metrolinio U2.
La lasta tute nova segmento veturata en linia trafiko - la etendo de la linio 71 al Kaiserebersdorf - estis malfermita en 1996 (tamen diversaj konektaj segmentoj ankaŭ poste estis konstruitaj). La lasta fermo de tramlinio estis tiu de la tramlinio 21, paralela al la etendo de la metrolinio U2, en 2008.
Nun (2012) konstruiĝas tamen du novaj segmentoj en la 22a distrikto, kiuj malfermiĝos de 2012 ĝis 2013.
Vagonoj
La tramo de Vieno uzas kaj altplankajn kaj malaltplankajn vagonojn. Motorvagonoj de la tipoj E1 (konstruitaj inter 1966 kaj 1976) kaj E2 (konstruitaj inter 1978 kaj 1990), kun kromvagonoj de la tipoj c3 (konstruitaj inter 1959 kaj 1962, ligeblaj kun E1), c4 (konstruitaj inter 1974 kaj 1977, ligeblaj kun E1) kaj c5 (konstruitaj inter 1978 kaj 1990 por E2-vagonoj), konsistigas la aron de altplankaj vienaj tramvagonoj ankoraŭ uzataj nuntempe.
De 1995 (prototipoj) aŭ 1998 (seriaj vagonoj) funkcias en Vieno ankaŭ malaltplankaj vagonoj nomataj ULF (Ultra Low Floor, angle por "ekstreme malalta planko"), evoluigitaj speciale por Vieno de la entrepreno Simmering-Graz-Pauker (intertempe aĉetita de Siemens AG). La ekstrema plank-malalteco de 197 mm ĉe la eniro ŝuldiĝas al la manko de aksoj; la radoj estas unuope pendigitaj.
ULF-tramoj ekzistas en du longoj: 5-sekcia (tipo A) kaj 7-sekcia (tipo B). De 2007 (A1) aŭ 2009 (B1) liveriĝas nova serio de ULF-tramoj, kiu - krom aliaj plibonigoj - havas klimatizilon.
Martignana di Po
Martignana di Po estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de la jaro 2013 en la komunumo vivis ekzakte 2013 loĝantoj.
Tramtransporto en Vieno
Linioj
Estas nuntempe (2012) 28 tramlinioj en Vieno. En 1907 enkondukiĝis sistemo por numeri la tramliniojn: Krome ekzistis "A"-linioj kiel 41A (hodiaŭ 40) por linioj ne konvenintaj en la normalan liniskemon. (Hodiaŭ la litero "A" estas rezervita por buslinioj.) Lininumeroj super 100 estis uzataj por diversaj celoj, ekzemple pluiraj linioj en la periferio (60 → 360); ankaŭ tiaj linioj ne plu ekzistas.
Martignana di Po
Najbaras la komunumoj Casalmaggiore, Casteldidone, Colorno (PR), Gussola, San Giovanni in Croce kaj Sissa (PR).
Tramtransporto en Vieno
Linioj
Plilongigoj kaj fermoj de tramlinioj ne ĉiam atentis tiun ĉi sistemon, kaj tial ĝi estas hodiaŭ iom nekonsekvenca. La plej frapaj ekzemploj estas la linioj 1 (traira linio), 2 (traira linio), 26 (ronda linio) kaj 33 (ronda linio). Restas nur du linioj (D kaj O) numeritaj per litero, kaj en la malfruaj 2000-aj jaroj estis planoj renumeri ankaŭ la linion D al 3; tiuj planoj ne efektiviĝis post peticio konservi la literon. Ankaŭ la sistemo de nombroj de buslinioj orientiĝas hodiaŭ je tiu ĉi sistemo.
En 2010, la plej longa tramlinio estas la linio 26 kun 14,7 kilometroj, kaj la plej mallonga estas la linio 42 kun 3,4 kilometroj.
Vienna Ring Tram
La Vienna Ring Tram estas speciala tramlinio dekstrume ĉirkaŭiranta la Vienan Ringstraton inkluzive de la strato Franz-Josefs-Kai. Dum vojaĝo per ĝi eblas aŭskulti informojn (en la lingvoj germana, angla, franca, hispana, itala, rusa, japana kaj en la viena dialekto) pri la konstruaĵoj kaj vidindaĵoj sur la Ringstrato.
Ĝi unuafoje trafikis la 4an de aprilo 2009. La vagonoj 4866 kaj 4867 de la tipo E1 estis speciale adaptitaj kaj flavigitaj por la VRT; tamen ĉiam nur unu el tiuj vagonoj trafikas samtempe. Inter du deiroj de la sama haltejo estas 30 minutoj; unu rondiro daŭras laŭhorare 25 minutojn kaj en la stacio Schwedenplatz la trajno havas startempon de kelkaj minutoj.
Unu rondiro kostas sep eŭrojn (aŭ kvar por infanoj sub 15 jaroj), kaj 24-hora bileto kostas naŭ eŭrojn (aŭ kvin por infanoj). Tiuj biletoj validas nur sur la Vienna Ring Tram, kaj inverse la kutimaj publiktransportaj biletoj ne validas sur la VRT, sed ekzistas kombina 24-hora bileto por 14 eŭroj. Eblas eniri kaj eliri ĉe ajna haltejo sur la Ringstrato krom Julius-Raab-Platz.
Traka reto
La linilongo de la viena tramreto estas 214,8 kilometroj kaj la traklongo 422,1 kilometroj. En la okcidentaj distriktoj estas hodiaŭ pli densa tramreto ol en la orientaj. Krom ĉirkaŭ remizoj, ne ekzistas trakoj priveturataj ambaŭdirekte; ĉiuj vojoj estas do dutrakaj, sed ne ĉiam ene de la sama strato. En 2010, la tramo de Vieno transportis 189,9 milionojn da pasaĝeroj.
La trakan reton uzas ankaŭ la Loka Fervojo de Vieno al Baden. En sia trama segmento ĝi paralelas grandaparte al la tramlinio 62.
Estas trako de la vojo de la tramlinio 42 al la metrolinio U6 ĉe ties remizo Michelbeuern. La vagonoj de la linio U6 uzas la traman reton ekzemple por iri al la ĉefgaraĝo.
Remizoj
La diversaj tramremizoj estas organizitaj en la sektorojn "suda", "norda", "centra" kaj "okcidenta". Por pli grandaj riparoj la trajnoj iras al la ĉefgaraĝo de Wiener Linien en la 11a distrikto.
Blazono de la Maldivoj
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de la Maldivoj konsistas el kokosa palmo, lunarko, ora stelo kaj du krucigitaj naciaj flagoj kun la tradicia titolo de la ŝtato, skribata en araba kaligrafio - ‏الدولة المحلديبية, kio tradukeblas al "ŝtato de la Maldivoj" aŭ "ŝtato de la mil insuloj" (la ŝtato fakte konsistas el proksimume 2000 insuloj).
Formale la ŝtata simbolo konsideratas emblemo, ĉar ĝi ne havas blazonŝildon.
Interpreto
La prezentita kokosa palmo reprezentu la vivtenon de la ŝtatanoj laŭ maldivaj kutimoj kaj tradicio. La loĝantoj kredas la kokosan palmon esti la plej utila arbo al ili kaj ili utiligas ĉiun parton de la arbo per diversaj aplikoj de medicino ĝis barko-konstruaĵo. La lunarko, universala islama simbolo, kaj ĝia akompana stelo simboligu la islaman kredon de la ŝtato kaj ĝia aŭtoritato.
Săcuieu
Săcuieu [səkujeŭ] (hungare Székelyjó) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Huedin. En 1910 ĝi havis 889 loĝantojn (rumanoj), en 1992 666 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1461. Ĝi estis jam en la mezepoko rumana vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre apartenas al ĝi Rogojel, Vişagu.
Muzejo vajmara
Muzejo vajmara (germane: Weimarer Musenhof) nomiĝas la tuto de kulturuloj kiujn kolektigis dukino Anna Amalia ekde la transpreno potenca de sia filo Karlo Aŭgusto ĉirkaŭ si. Hodiaŭ oni scias ke temas pri onidiro. Oni ja okupiĝis pri komune legitaj libroj, pri ĵus spektitaj teatraĵoj, pri aktualaj muzikaj spektakloj aŭ kunlaboris ĉe gazetoj kaj poŝlibroj eldonitaj en Vajmaro, Tiefurt aŭ Jena. Kunvenejoj estis Vidvina palaco, kiun enloĝis Anna Amalia ekde 1774 kaj la someraj sidejoj de Kastelo Ettersburg kaj Kastelo Tiefurt. La rondoj konsistis el nobeloj kaj burĝoj, el oficistoj, verkistoj kaj scienculoj.
Helpegis la dukinon en la organizado la poeto kaj filozofo Christoph Martin Wieland, kiun ŝi venigis en 1772 kiel edukiston de siaj du filoj. Aliaj membroj aŭ gastoj estis ekz. Johann Wolfgang von Goethe, la filozofo kaj teologo Johann Gottfried Herder, generalsuperintendanto vajmara, la kortegaj damoj Luise von Göchhausen kaj Henriette Wolfskeel von Reichenberg, la ĉambristoj Friedrich Hildebrand von Einsiedel kaj Karl Siegmund von Seckendorff, la verkisto kaj varletara majstro Johann Karl August Musäus, la kortega dancmajstro Johann Adam Aulhorn. Jam en 1771 Anna Amalia estis invitinta la teatran societon Seylersche Schauspiel-Gesellschaft kun ĝiaj elstaraj aktoroj kaj dramistoj (ekz. Konrad Ekhof, Abel Seyler) al Vajmaro. Post la terura brulkonsumiĝo de la Urba kastelo la trupo devis forlasi la kortegon vajmaran en la direkto de Gotao.
Kritiko
Ekde la 1990-aj jaroj oni taksas tian 'hejmon de la muzoj aferon legendan kreitan dum la 19-a jarcento. Fakuloj atentigis ke en la fontoj el la tempo de ĉ. 1800 vere nenie uzatas tiu ĉi termino de kortego de la muzoj kaj ke eĉ Anna Amalia ne poris senbarilan aliron al sia klaso por ĉiu.
Dum jardekoj eĉ multaj literaturhistoriistoj kaj aliaj scienculoj vole nevole forĝis tiun ĉi vorton kaj la ideon ĉi-poste. Ankoraŭ en 1993 Musenhof enkorpigatas en skemo de kvin tipoj de princaj kortoj kaj Vajmaro kromnomitas elstara ekzemplo por Musenhof. En niaj tagoj oni konvinkita estas ke temas pri (nura) historia mito. Kvazaŭ organo de la rondoj tiefurtaj estis Journal von Tiefurth.
Meckel
Meckel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hospitalo de la Reĝo
Ĝi estis fondita en 1195 de reĝo Alfonso la 8-a de Kastilio kaj de sia edzino Eleonora de Anglio, kiel centro por la akcepto de pilgrimantoj, dependa de la monaĥejo de Las Huelgas. Apud ĝia enirejo, la Pordo de Romeros staras sur la ermitejo. de Sankta Amaro kaj la tombejo, kie estis enterigitaj la pilgrimantoj mortintaj. En 1234, La hospitalo de Valdefuentes kaj ĝiaj regaĵoj estis integritaj en la Hospitalon de la Reĝo. Dum la Enlanda Milito ĝi estis uzita de la naciisma flanko kiel hospitalo por marokaj trupoj. Islamanoj faris kelkajn transformojn, inkluzive la konstruadon de moskeo en la korto de la Hospitalo kiu fine de la 1940-aj jaroj estis en ruinoj kaj el kiuj restaĵoj ne konserviĝis kiam en la 1980-aj jaroj la konstruaĵo estis rekuperita por universitata uzado.
Taranta lingvo
La taranta lingvo (Tarante: dialètte taradíne, Itale: dialetto tarantino) estas parolata en Italio (Apulio) de 0,3 milionoj da parolantoj.
ĝi partoprenas al Napola lingvo multe influo de Sicilia lingvo parolata en Salento, ankaŭ de Greka lingvo kaj malmulte Hispana lingvo.
Ekzistas Vikipedio en la taranta lingvo.
Hussigny-Godbrange (stacidomo)
Hussigny-Godbrange estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Hussigny-Godbrange, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Longwy - Villerupt-Micheville (203000).
Dezső Demény
DEMÉNY Dezső (deme:nj) estis rumanuja hungara psikologo, sociologo. Li naskiĝis en Nagysármás la 27-a de januaro 1915, kaj mortis en Kolozsvár la 22-a de decembro, 1988. Li estis la edzo de Piroska Demény kaj la patro de Attila Demény.
Biografio
Dezső Demény finis siajn studojn en la reformita kolegio de Kluĵo kaj en la Universitato de Koloĵvaro en 1942 kaj poste en Berlino. Li instruis en mezlernejo kaj en universitato, poste li laboris kiel insdustrilaboristo (1959-64), pli poste en la ĝenerala lernejo de Torockó, poste Gyalu. Li estis interna kunlaboranto de la gazeto de MADOSZ de Székelyföldi Néplap. Ekde 1937 li publikis ankaŭ en Korunk.
Eugendorf
Eugendorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Altaro
Altaro aŭ arao estas rita tablo, sur kiu estas farataj religiaj oferoj aŭ aliaj agoj. Altaroj estas uzataj en multaj religioj, ekzemple en budhismo, hinduismo, pluraj formoj de kristanismo (sed malofte en multaj formoj de protestantismo kaj pentekostismo), novpaganismo, ŝintoismo kaj taoismo.
(12441) 1996 DV
(12441) 1996 DV estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Altaro
En kristanaj preĝejoj ekzemple povas esti multaj flankaj altaroj kaj kapeloj, sed ĉiam estas plej grava ĉefaltaro en la centra celo de la preĝejo. En katolikaj preĝejoj, ĉe tiu oni gardas la hostion.
Tajlanda Esperanto-Instituto
Tajlanda Esperanto-Instituto (1980-2008? ) estis iama eta grupo de esperantistoj en Tajlando, kiu klopodis informi pri Esperanto al tajlandanoj. La instituton fondis s-ro Prem Kulemekin en la jaro 1980. La sidejo estis ĉe la kotolika preĝejo Kalawar en Bangkoko, kie la franca pastro Marcel Perray faris korespondajn kursojn, kaj li ankaŭ klopodis kompili la unuan vortaron Esperanto-Taja.
FM-transsendilo
FM-transsendiloj estas senkablaj signaltranssendaj sistemoj, kiuj transsendas akustikajn, do sonajn signalojn per radiosiognaloj surbaze de frekvencmodulado (FM). La tekniko aparte uzatas kiel helpilo por homoj kiuj malpli bone aŭdas, do kiuj havas certan gradon de surdeco, sed ankaŭ por infanoj kiuj aparte iritiĝas kaj malkoncentriĝas pro ĝenaj kromsonoj, do havas aparte fortan gradon de atentomanka perturbo.
Foje ankaŭ aŭdaj helpiloj per infraruĝa radiado subsumiĝas je la termino "FM-transsendiloj", se en la infraruĝa radiado uzata por la signaltranssendo same utiliĝas frekvencmodulado.
Baza principo
La aparata agordo konsistas el dissendilo kaj ricevilo. La dezirataj aŭdiosignaloj estas registritaj per la "dissendilo" (ekzemple per mikrofono), konvertitaj en modulitajn elektrajn radisignalojn kaj sekve elsendataj. La persono kun malforta aŭdado siavice portas la ricevilon, kiu aŭ konvertas la radisignalon en sonajn ondojn, kiuj estas kondukataj al la oreloj per kapaŭskultiloj, aŭ per kablo direktitaj al konektita, sendependa aŭdaparato.
Pistilo
Pistil/o
1) estas nomo por Karpelaro, ina parto de la floro. (PIV sub pistil/o)
Pist/ilo
2) estas peza metala aŭ alimateria peco, per kiu oni pistas.
Pararendzino
Pararendzino estas A-C grundotipo apartenanta al la grundotipa klaso Ah/C-grundoj escepte de Nigrogrundoj. Ĉefa kvalito de ĉi-grundotipo estas, ke ĝi ekestas sur nek karbonataj petroj (kiel ekzemple kalkŝtono), nek sur silikataj petroj (kiel ekzemple andezito, tofo), sed ĵus sur tiel nomataj miksitaj karbonat-silikataj petroj (ekzemple kalka sabloŝtono). Alia kondiĉo estas, ke la petro devas esti solida (do ekzemple sur riverdevenaj kalkaj sabloj miksitaj kun senkalka gruzo oni ne povas paroli pri la pararendzinoj), sed en pedono kutime kun malpli da ŝtonoj ol 30%. Danke al tiu ĉi deveno, ekesto sur miksitaj petroj la pararendzinoj havas pli bonajn kvalitojn, ol rendzinoj kaj rankeroj. Ekzemple, la pararendzinoj estas kutime pli profundaj, kun malpli da ŝtonoj en pedono, kun pli kvalitaj kemiaj kvalitoj. Tipa estas surfaca molika A-horizonto. Subtipoj de pararendzinoj estas ligitaj ĉefe kun grundformiĝaj procezoj de bruniĝo, pseŭdoglejiĝo kaj aliaj. En pli granda alteco super la maro ilin ne troveblas tiom ofte, ĉar ne tre branda amaso de kalko en certaj ŝtonoj determinas, ke la kalko estas forigita de pedono pro multe da pluvo, kaj la grundoj transformiĝas je aliaj grundotipoj.
Komunumo Pasvalys
Pasvalys (litove plennome Pasvalio rajono savivaldybė) estas subdistrikta komunumo en la nordo de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Pasvalys. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Panevėžys. En en la komunumo vivis, el tio en la urbo 6 361.
Ĉe Pasvalys en la riveron Muša enfluas la riveretoj Lėvuo kaj Pyvesa, sed la urbo havas sian nomon de tute eta rojo kun la nomo Svalia, kiu tie enfluas la rivereton Lėvuo. La plej granda parto de la urbo troviĝas je la dekstra bordo de tiu rivereto. En la centro de la urbo, rekte ĉe la rivera bordo, troviĝas la placo de Vytautas la Granda, kie situas kulturejoj, la regiona muzeo kaj sportejoj.
La urbo ekzistas almenaŭ ekde la frua 13-a jarcento, kaj ricevis urbajn rajtojn dum la jaro 1546.
Esperanto
Estas gastiganto de Pasporta Servo en Pasvalys.
Strukturo
La komunumo konsistas el
Romanillos de Atienza
Romanillos de Atienza estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi troviĝas sur la Cido-vojo nome Camino del Cid. Elstaras la rur-romanika preĝejo de la 13-a jarcento.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 49 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,04 loĝ/km².
Situo
Romanillos de Atienza situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1105 m super marnivelo; je 05 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 24,01 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°16′33″N 2°53′40″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 49, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Romanillos de Atienza, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Romanillos de Atienza kie oni falis al la nunaj 49.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Blazono de Srilanko
La emblemo prezentas paŝantan oran leono, tenanta glavon en ĝia dekstra antaŭa piedo (la sama leono videblas en la flago de Srilanko) en la centro sur kaŝtane ruĝbruna fono ĉirkaŭita per oraj petaloj de hinda lotuso (botanike Nelumbo nucifera), la nacia floro de la lando. Tiu signo estas metita sur tradicia grena vazo el kiu burĝonas garboj de rizo simboligantaj prosperon.
La tuton kronas la darmo-rado, simboligante kiom grandan signifon la budhismo havas en la lando. Tradiciaj sinhalaj heraldikaj simboloj por la suno kaj la luno konsistigas la blazonajn "subtenantojn".
Banspirito
Banspirito (банник) en slava mitologio estas spirito, baneja mastro.
4734 Rameau
4734 Rameau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild de Tautenburg (Germanio).
Banspirito
Aliaj nomoj
Banspirito estas ankaŭ konata kiel (байник, баенник, байнушко ktp.), (лазьник). Ina banspirito nomiĝas banspiritino (банниха, байница, баенная матушка, обдериха). Tre simila al banspirito (laŭ la kredoj de loĝantoj de Vladimira kaj Saratova provincoj) estas ŝiŝigo (шишига).
Imago
Oni imagas lin diverse:
4734 Rameau
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca baroka komponisto kaj muzika teoriisto Jean-Philippe Rameau (1683–1764).
Banspirito
Popolaj kredoj
Banspirito estas tre danĝera. Li damaĝas la personojn, kiujn malrespektas la banejajn regulojn. Li povas bani homon ĝismorte, strangoli, senhaŭtigi vivantan personon ktp. Sed iufoje li defendas homojn kontraŭ aliaj "supernaturaj" estaĵoj.
Pluvombro
Pluvombro estas seka areo sur la lofa flanko de montoj. La montoj blokas la trairon de pluv-produktantaj veterosistemoj, ĵetante "ombron" de sekeco malantaŭ si. Kiel montrite per la diagramo dekstren, la varma humida aero estas "tirita" per la dominantaj ventoj super monto. Tiam ĝi densigas kaj faligas precipitaĵon kaj la seka aero movas antaŭen postlasante pluvombron malantaŭ la monto.
Priskribo
Varma humida aero supreniras per orografia leviĝo al la pinto de montara sistemo aŭ granda monto. Pro malkreskanta atmosfera premo kun kreskanta altitudo, la aero disetendiĝis kaj adiabate malvarmetiĝas al la punkto ke la aero atingas sian adiabatan rosopunkton (kiu ne estas la sama kiel sian konstantan preman rosopunkton ofte raportita en veterprognozoj). Ĉe la adiabata rosopunkto, humideco densigas sur la monto kaj ĝi precipitaĵas pinte kaj ventflanke. La aero malsupreniras sur la lea flanko, sed pro la procezo de precipitaĵo, ĝi perdis multon de sia origina humideco. Tipe, malsupreniranta aero ankaŭ varmiĝas pro adiabata kunpremado (vidu fenojn) malsupren je la lea flanko de la monto, kreante aridan regionon.
Regionoj kun notinda pluvombro
Ekzistas regulaj ŝablonoj de dominantaj ventoj trovitaj en zonoj ĉirkaŭ la ekvatora regiono de la tero. La zono de la pasatoj estas la zono inter proksimume 30° N kaj 30° S, blovante superrege el la nordoriento en la norda duonglobo kaj el la sudoriento en la suda duonglobo.
La okcidento-ventoj estas la dominantaj ventoj en la mezaj latitudoj inter 30 kaj 60 gradoj de latitudo, blovante superrege el la sudokcidento en la norda duonglobo kaj el la nordokcidento en la suda duonglobo. La plej fortaj okcidentaj ventoj en la mezaj latitudoj povas veni en la Muĝantaj Kvardekoj inter 30 kaj 50 gradoj de latitudo.
Ekzemploj de notinda pluvombro inkludas :
Nordameriko
La plej multaj pluvombroj en okcidenta Usono estas kaŭzitaj de montaraj sistemoj, precipe Sierra Nevada kaj Kaskada Montaro, kiuj kaptas pluvon kaj neĝon kiuj alimaniere atingus valon en la ŝirmo de la mez-latitude dominantaj okcidentaj ventoj.
NGC 3319
NGC 3319 (aliaj indikoj — UGC 5789, MCG 7-22-36, ZWG 212.33, KARA 429, KUG 1036+419, PGC 31671) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
28132 Karenzobel
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Zobel, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Bay Haven Charter Academy en Panama City (Florido).
Hussigny-Godbrange
Hussigny-Godbrange estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hussingeois.
Choco-Story
Choco-Story estas ĉokolado-muzeo en Bruĝo.
La ĉokolado-muzeo estas unu el la tri privataj muzeoj kiujn la familio Van Belle ekspluatas en Bruĝo. La aliaj estas la Fritomuzeo kaj la lampomuzeo Lumina Domestica. Van Belle posedas similajn ĉokolado-muzeojn en Prago kaj Parizo; estas planoj en Meksiko.
La muzeo estas establita ekde 2004 en 15-jarcenta vintrinkejo De Croone, je angulo de Wijnzakstraat en Sint-Jansstraat. Per objektoj kaj gustumado la vizitanto povas sekvi la prilaboron de la kakao ĝis la fina produkto ĉokolado. Multaj ekspoziciaĵoj skizas la historion de ĉokolado.
Niederlauch
Niederlauch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
13793 Laubernasconi
13793 Laubernasconi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca amatora astronomo Laurent Bernasconi, kiu kunlaboris kun la Observatorio de la Pises dum multenombraj jaroj. Li konstruis plurajn ŝargkuplitajn fotilojn kaj regad-sistemojn por aŭtomataj teleskopoj, uzita de multenombraj amatoraj astronomoj en Francio. Bona observanto, li ankaŭ malkovris plurajn asteroidojn per aŭtomataj rimedoj.
Károly Olt
Károly OLT [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Olt Károly estis hungara politikisto, ministro, parlamentano.
Károly Olt naskiĝis la  1904 en Kroatio en Zagrebo. Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
Post Traktato de Trianon familio de Károly Olt translokiĝis al Budapeŝto, tial Károly Olt frekventis lernejojn en ambaŭ urboj. Li estis oficisto inter 1929-1944. En 1930 li aliĝis al komunistoj, tial post jaroj li estis kondamnita pli ol duonjaron. Li aliĝis ankaŭ al socialdemokratoj, ĉar tio ne estis malpermesita. En 1945 li estis elektita al la provizora parlamento kaj al municipo de Budapeŝto. En 1947 li estis elektita parlamenta deputito, eĉ 2 jarojn li estis ministro. Inter 1953 kaj 1967 li seninterrompe estis parlamenta deputito, krome li havis diversajn ŝtatajn kaj partiajn postenojn. Inter 1950 kaj 1956 li estis ministro pri financo. Li ricevis premion en 1948.
Agrikultura industrio
Agrikultura industrio  estas industria branĉo kiu okupiĝas pri la prilaborado de agrikulturaj produktoj. IKEV difinas la terminon jene: "agrikultura industrio ampleksas industrian transformadon de agrikulturaĵoj en betsukeron, terpoman farunon, laktaĵojn ktp:"
Oamaru
Oamaru (en maoria Te Oha-a-Maru} ), estas la plej granda urbo en Norda Otago, en la Suda Insulo de Novzelando, kaj la ĉefa urbo en la Distrikto Vaitaki. Ĝi estas je 80 kilometrojn sude de Timaru kaj je 120 kilometroj norde de Dunedin, ĉe la marbordo de Pacifiko, kaj xze la ŝtata aŭtoŝoseo 1 kaj la fervojo Main South Line kiu ligas ĝin al ambaŭ. La historia statuso de Oamaru kiel la dua centro en la regiono Otago (post Dunedin) estis lastatempe prenita de Reĝinurbo en Centra Otago. Oamaru estas nune la tria plej granda.
La nomo Oamaru derivas el la maoriaj vortoj signife la loko de Maru (kompare kun Timaru). La identeco de Maru restas malferma al teorioj.
Hedan la 2-a
Hedan la 2-a (ankaŭ: Hetan, Heden; mortinta inter 717-719), nomita la pli juna, estis duko de Turingio, unu el la "pli malnovaj" originaj duklandoj (Stammesherzogtum), de proksimume 700 ĝis sia morto. Du alternativaj hipotezoj koncerne lian originon estis prezentitaj: li estis aŭ filo de la orient-frankonia duko Gosbert (kiu responsis pri la morto de Sankta Kiliano) kaj Geilana aŭ de Theotbald kaj Bilihild. Pri la morto estas necertaĵoj. Kelkaj skribas ke li falis kune kun la filo Tiringus, flanke de Karolo Martelo en la batalo de Vincy proksime de Cambrai (21.3.717). Pli verŝajnas tamen demisiigo de li inter 717.
Fontoj pri lia vivo
La hipoteza rilato de Hedan kun Bilihild estis establita de la 12-a jarcento en la biografia verko Vita Bilihildis, surbaze de pli fruaj fontoj, kiu nomas la edzon de Bilihild dux militum gentilis vocabulo Hetan / ĝentila gvidanto de soldatoj nome Hetan. Theotbald aliflanke eble estis frato de Theodrada kaj la viro kiuj antaŭis Hedan kiel reganto de Turingio.
Kelkaj historiaj okazoj
Dum la regado de Hedan okazis ankaŭ la konvertiĝo de la Turingianoj al kristanismo (sub la agado i.a. de Sankta Bonifaco). En 742 la Episkopujo de Erfurto kreitis por la unua fojo. La subteno de la duko mem kaj lia edzino Theodrada estis gravega por la establo de la nova religio en Turingio. En donaco datumita de la 1.5.704 (skribita en la ĉefurbo Würzburg) Hedan, kun la konsento de li edzino, la filo Thuring kaj la frankaj magnatoj Rocco kaj Doda, donis al la episkopo Willibrord la lokoj Arnstadt, Mühlberg kaj Großmonra. Dokumento datita de la 18.4. 716/717 atestas ke Hedan pligrandigis sian pli fruan donacon donante heredajn biendomojn sur la rivero Saale kaj ĉe Hammelberg al la grafoj Cato kaj Sigeric same kiel la nutricius Ado kaj la magnatoj Adogoto kaj Hereric.
Tra la edzino Hedan havis interligojn al la Rodoin-familio kaj la familio de Gundoin, duko de Alzaco). Li ankaŭ havis rilatojn kun la alzaca monaĥejo Wissembourg. Lia filino Immina frokuliniĝis en la familia monakejo en Marienberg. Laŭ la verko Vita Bonifatii Hedan mortigis multajn turingiajn nobelojn, do la nombro de liaj enturingiaj malamikoj estis grandega.
Honoroj
En Arnstadt nomitis por li strato kaj restoracio.
3237 Victorplatt
3237 Victorplatt estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 25-an de septembro 1984 de la usona studento pri komputikisto John Platt, elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de "Victor Platt", patro de la malkovrinto.
Faistenau
Faistenau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Humana Societo de Usono
La Humana Societo de Usono (Humane Society of the United States, mallongigita HSUS) estas organizo bazita en Vaŝingtono fokusita al antaŭenigado de besta bonfarto. Ĝi estas unu el la plej grandaj organizoj en la mondo fokusitaj al bestprotektado, kun 9,5 milionoj da membroj kaj buĝeto de 103 milionoj USD en 2006. En 2007 ili vidis pliiĝon en kaj membrecaldonoj kaj enspezo, kun 11 milionoj da membroj kaj buĝeto de 160 milionoj USD.
La fondintoj de HSUS provis ne duobligi la klopodojn de centoj da lokaj societoj laborantaj por helpi bestojn. Anstataŭe, ĝi decidis trakti kruelecojn je nacia nivelo, provante solvi problemojn pri bestprotekto aplikante strategiojn, rimedojn kaj solvojn preter la kapablo de lokaj organizoj.
La HSUS estis fondita en 1954 fare de ĵurnalisto Fred Myers kaj tri aliaj. La plej grandaj grupkampanjoj celas kvar primarajn temojn: bestfabrikbienoj, sportoj kaj distro implikanta perforton al bestoj kaj aliajn formojn de krueleco al bestoj, la peltindustrio, kaj sportĉasadpraktikoj.
Vernègues
(jen france, okcitane Lo Vernegue) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Humana Societo de Usono
HSUS publikigas Animal Sheltering, dumonatan revuon por bestprotektaj profesiuloj. Ĝi ankaŭ prizorgas Rural Area Veterinary Services, programon de liberaj veterinaraj servoj en malriĉaj komunumoj.
Oŝana
Oŝana (Oshana) estas unu el la 14 regionoj de Namibio. Laŭ la stato de   ĝi havis. La regiona ĉefurbo estas Oshakati (Oŝakati). La urboj Oshakati, Ongwediva (Ongŭediva) kaj Ondangwa (Ondangŭa), ĉiuj situantaj en ĉi tiu regiono, formas urban areton kun la dua plej granda loĝantara koncentriĝo en Namibio post la ĉefurbo Vindhuko.
Skerešovo
Bazaj informoj
Skerešovo, hungare Szkáros (skAroŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Skerešovo situas en valo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 13 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1353 en formo "Strasa". En 1910 loĝis en Szkáros 356 da homoj, (escepte 4 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la judoj deportiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume slovakoj alvenis precipe el Sovetunio. En 2001 loĝis en Skerešovo 248 da homoj, (115 hungaroj, 104 slovakoj, 28 ciganoj).
Zajta
Zajta estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat.
Situo
Zajta situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fine de fervoja linio el Fehérgyarmat, laŭ la rumana landlimo sen limpasejo (kontraŭe Nagypeleske troviĝas). Csenger troviĝas 14, Satu Mare 20, Fehérgyarmat 28 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1461 laŭ tiama hungara ortografio "Zaytha". En 1671 armeo de la Habsburgoj detruis kaj senhomigis la vilaĝon. Germanoj refondis ĝin en 1767. Ĝis 1920 la fervojo trafikis ĝis Szatmárnémeti. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis al Germanio. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
(5602) 1991 VM1
Malkovris ĝin, la, la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
8730 Iidesan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la montaro Idesan (japane 飯豊山, Īdesan aŭ Iidesan), limo inter la gubernioj Fukuŝima, Niigata kaj Jamagata. La monto Idesan mem estas alta de 2105 metroj
Kalia bifluorido
Kalia bifluorido estas neorganika komponaĵo de fluoro, kalio kaj hidrogeno. Ĝi estas senkolora aŭ blanka kristalo de kalia katjono kaj bifluorida anjono (HF2-). Ĉi-salo estas uzata kiel vitro-korodanto. Kalia bifluorido estas ankaŭ komerce uzata kiel kaŭstika substanco por purigaĵoj.
Bifluorido de kalio estis unue sintezita en 1850, far Edmond Frémy (1814-1894), kiu malkomponis ĝin por generi je la unua fojo la fluoridan acidon. En 1886, la nobel-premiido, Henri Moissan (1852-1907), uzis ĉi-salon por izoli unuafoje la elementan fluoron.
Cikloheptila acetato
Cikloheptila acetato aŭ C9H16O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetata acido kun cikloheptanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheptila acetato estas nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
(23269) 2000 YH62
(23269) 2000 YH62 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Martinengo
Martinengo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cividate al Piano, Cologno al Serio, Cortenuova, Ghisalba, Morengo, Mornico al Serio, Palosco kaj Romano di Lombardia.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulino Sankta Agata, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
NGC 3320
NGC 3320 (aliaj indikoj — UGC 5794, MCG 8-20-10, ZWG 241.5, IRAS10366+4739, PGC 31708) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Verquières
(jen france, okcitane Verquiera) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Komunumo Jurbarkas
Jurbarkas (germane Georgenburg, Юрбург - Jurburg) estas subdistrikta komunumo, kaj ene de ĝi la sola urbo, borde de la rivero Nemunas en la okcidento de Litovio. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Tauragė. En en la komunumo vivis, el ili proksimume triono en la urbo mem.
Origine ĉi tie la Ordeno de germanaj kavaliroj konstruis fortikaĵon, kiun ĝi dediĉis al la sankta Georgo - tial la nomo Georgenburg. Skribe la fortikaĵo unuafoje menciiĝas dum la jaro 1259. Post la granda batalo de litova-pola armeo kontraŭ la ordeno en 1410 la germanaj kavaliroj forlasis al fortikaĵon, kaj ekde 1422 la regiono apartenis al Litovio. Dum la jaro 1611 la intertempe granda loĝloko, kiu kreiĝis apud la fortikaĵo, formale ricevis urbajn rajtojn.
Partneraj rilatoj
La komunumo havas partnerajn rilatojn interalie kun
Rilatoj al Esperanto
Borde de la rivero Nemunas situas la komunuma loĝloko Smalininkai (germane Schmalleningken), kie en 1986 okazis la 23-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj. La loĝloko en relative pitoreska pejzaĝo daŭre estas ŝatata ferioloko, kaj borde de la rivero en sovetuniaj tempoj samkiel nun situas pluraj someraj porinfanaj feriejoj.