cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Udiča
Komenco de la civito
En la jaro 1471 ambaŭ Udičoj laŭ posedrajto alfalis al burga sinjoraro de Bystrica, al la gento de Podmanický. En la jaro 1598 Veľká Udiča ankoraŭ apartenis al burga sinjoraro de Považská Bystrica kaj en ĝi estis 30 domojn, el tio 13 kamparistaj kaj 17 senhavulaj (200 loĝantojn). Malá Udiča ĝis la fino de feŭdismo apartenis al kampnobeloj, neniam apartenis al iu burgo. Laŭ paroĥa kroniko komence de la 17-a jarcento loĝantaro konfesis evangelian religion kaj en Malá Udiča ili posedis preĝejon kaj paroĥon. En la dua duono de la 17-a jarcento sub influo de tiamaj gesinjoroj loĝantaro transiris al romkatolika religio.
Vivo en vilaĝo en 18-a kaj 19-a jarcentoj
Por tradicia hejmo ĉefa manĝo konsistis el supo, gren- kaj legumenacaj kaĉoj, brasiko kaj parte ankaŭ terpomoj. Viandon oni manĝis nur malofte. Pano estis bakita el sekala faruno. Kiel dolĉigaĵo oni uzis mielon. Oni manĝis trifoje tage. Ĉefa manĝo estis matena. Familianoj manĝis kune el komuna manĝoplado per lignaj kuleroj.
Evoluo de Udiča
En majo 1933 deputitaro traktis pri enkonduko de elektro al la civito, sed propono ne estis akceptita. Malgraŭ tio en la 17-a de aprilo 1945 civita deputitaro konsentis pri enkonduko de la elektro al ambaŭ Udičoj. Laboroj komenciĝis post la fino de la mondmilito kaj en la jaro 1955 la tuta civito estis elektrizita. En la jaro 1949 oni komencis konstrui valbaraĵon en Nosice. Ĝi nomiĝas „Priehrada mládeže“ (Valbaraĵo de junularo). Finkonstruita estis en la jaro 1957. La valbaraĵo servas por reguli fluon de akvo kaj por produktado de elektroenergio. Ekestis lago larĝa je 865 ha, kun volumeno de 36 milionoj m3 da akvo. Estis surakvigita civito Okrut, kaj Udiča ekkuŝis rekte ĉe bordo de rivero Váh. En la jaro 1955 estis konstruita akvokondukilo.
Poŝta oficejo estis en Udiča de la 1-a januaro 1961. Ĝis tiam ĝi apartenis sub poŝtoficejo en Považská Bystrica. La 9-an de majo 1971 metita baza ŝtono de multfunkcia konstruaĵo de Loka nacia komitato. Finkonstruita en la jaro 1976. La 25-an de septembro 1975 komencis kooperativo Jednota Púchov konstrui magazenon kaj publikan manĝejon. Finkonstruita en la februaro 1978.
El kvin civitoj nur unu
Je la 1-an de januaro 1959 laŭ decido de Regiona nacia komitato en Žilina oni kunigis civitojn Malá Udiča kaj Okrut al unu kun nomo Udiča. Poste estis aldonita ankaŭ civito Upohlav. De la 1-a julio 1979 parto de Udiča fariĝis ankaŭ Prosné.
La unua mondmilito
Dum la 1-a mondmilito multaj viroj devis soldatiĝi. Foriris 120 viroj el kiuj 30 estis mortigitaj.
La dua mondmilito
Krom bombado de lernejo ne estis Udiča dum la dua mondmilito grave trafita. Je la 12-a de decembro 1944 anglousonaj aviadiloj faligis bomjbon al la vilaĝo kaj unu el ili trafis popolan lernejon kaj mortigis 5 infanojn kaj 2 instruistojn. Multaj infanoj estis vunditaj. Malgraŭ tio, ke sur teritorio de la civito ne okazis bataloj, sekvoj de milito restis. La civiton ĉirkaŭas grandaj kontraŭtankaj betonaj kvadroj.
En la jaro 1968 oni komencis konstruon de monumento por viktimoj de bombado de la lernejo. Pri konstruado havas meriton precipe sinjoro Michal Lecák. Monumenton projektis akademia skulptisto Stanislav Býroš el Bytča. La monumenton solene malvualis en la 7-an de septembro 1969 kaj ĝi estis enskribita en liston de memoraĵoj de Mezslovakia regiono.
Historio de paroĥo kaj preĝejo
Paroĥon Udiča oni unuan fojon mencias en notoj de papaj dekonaĵoj el 14-a jarcento sub la nomo Edisa a Hodis. Udiča apartenas al paroĥoj kie luteranoj firme tenis sian kredon. Iam apartenis al paroĥo kiel filioj ankaŭ Okrut, Upohlav, Veľká Udiča, Prosné, Maríková, Klieština a Hatné. Kiam en la jaro 1755 fariĝis paroĥo Mariková, al Udiča restis nur kvar filioj: Okrut, Upohlav, Veľká Udiča kaj Prosné. Malnova preĝejo, laŭ kanonika vizitacio el la jaro 1674, estis konstruita el firma materialo, kun volbo super adorejo, sed la turo esis el ligno. Sur altaro troviĝis bildo de sankta Nikolao, sub triumfarko pendis kruco kun Jesuo Kristo.
El la jaro 1694 preĝejo jam estis en malbona stato. En tiu jaro la lignan turon alikonstruis al ŝtonan kaj riparis ankaŭ preĝejon. Por konstrui preĝejon imperiestro Jozefo la 2-a donacis 3,000 forintojn. Konstruon de la nuntempa preĝejo eblas observi laŭ notoj de paroĥa arkivo. En la jaro 1775 venis en Malá Udiča juna pastro, 25-jara paroĥestro Jozef Pažický, devenanta el riĉa familio, kiu dediĉis sian tutan familian havaĵon por la preĝejo. Bezonatan helpon donis ankaŭ lia patro, episkopo kaj helppastro. La preĝejo estis finkonstruita en la jaro 1783. Tion ĉi eblas legi en surskribo super venkoarko:
„Tiu ĉi preĝejo ekestis dum regado de imperiestro Aŭgusto Jozefo la II. el imperiestro-reĝa elspezo 3000 guldenoj kaj de ĉiuflanka helpo de la ĉielo.“ Solenan konsekron de la preĝejo faris episkopo Fuĥso dum konfirmacio, dimanĉe je la 22-an de junio 1788. La preĝejo estis konsekrita al sankta Mateo. Malnova paroĥejo estis ligna, sed ĉirkaŭ la jaro 1728 estis konstruita ŝtona poroĥejo. Ĝi estis uzata kum la tuta jarcento, malgraŭ ĝia humideco. En la jaro 1828 oni konstruis novan duetaĝan paroĥejon en klasikisma stilo. Ĝi havas oblongan planon kaj en reprezentanta salono troviĝas romantika murpentraĵo el 19-a jarcento.
Prosné
La unua skriba mencio pri vilaĝo Prosné devenas el la jaro 1321 sub la nomo Prozna. Pli malfrue, precize en la jaro 1405, estas menciita kiel Prozne, en la jaro 1466 kiel Prosna. La jaro 1598 alportas nomon Proszne. Hungare tio estas Proszne aŭ Kölesfalu.
Prosné oni unuan fojon mencias 1321, kune kun patrina vilaĝo Udiča. Vilaĝo apartenis al familio de Hatňan, pli poste al bieno Považská Bystrica. En la jaro 1598 vilaĝo havis dek tri domojn, en la jaro 1784 tie jam estis 75 domojn kaj vivis 82 familioj, tio estas 402 loĝantojn. En la jaro 1828 tie estis 469 loĝantojn. Pasintece loĝantoj okupiĝis precipe pri agrikulturo, poste ili laboris en industriaj entreprenoj ĉirkaŭaj.
Blazono: Vilaĝo Prosné havis unu konatan sigelon el la jaro 1748. En bildo troviĝas viro kun larĝa hakfosilo. Tiu ĉi sigelilo oni uzadis ankaŭ en la jaro 1884. La sigelo servis kiel modelo por nuntempa blazono de Prosné
Okrut
Sub nomo „Possessio Okruth“ la civito estas menciita jam en la jaro 1408. Ĝi apartenis al burgo Lednice, sed poste fariĝis posedaĵo de familio Okrucký (1571-1860), laŭ kiu ricevis
Constantin Brâncuși
Constantin BRÂNCUȘI [konstantin' brınkuŝj'] naskiĝis la 21-an de februaro 1876 en la vilaĝo Hobița, distrikto Gorj, en la suda Rumanio. Li estis la ĉefa skulptisto de Rumanio kaj unu el la ĉefaj skulptistoj de la 20-a jarcento.
En 1902 li forlasis sian denaskan landon por studi eksterlande kaj ekde 1904 li loĝis en Parizo ĝis sia morto la 16-an de marto 1957 en Parizo, kie li estis enterigita en la pariza tombejo de Montparnasse.
Li postlasis ampleksan verkaron, videblan en multaj muzeoj en Eŭropo (ekzemple Centre Pompidou en Parizo) kaj Norda Ameriko. Multaj el liaj verkaĵoj estas en privataj kolektoj.
Lia plej impona skulptaĵaro troviĝas en la sudrumania urbo Târgu Jiu. Inter tiuj skulptaĵoj estas
- La tablo de la silento,
- La avenuo de la seĝoj,
- La pordego de la kiso,
- La senfina kolono.
En Esperanto
Liaj aforismoj kaj mallongaj tekstoj aperis en Esperanto en broŝuro: Aforismoj kaj tekstoj de Constantin Brâncuși. Berkeley: Eldonejo Bero, 1993.
Génissac
Génissac - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Geniçac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Mamuloscienco
Mamuloscienco aŭ mamalogio estas fako de zoologio kiu temas pri mamuloj kaj studas la morfologion, fiziologion, konduton, vivciklon, ekologion kaj evoluan historion de mamuloj, kaj ankaŭ la rilatoj inter diversaj specioj. Ĝi disbranĉiĝas al aliaj taksonomi-orientitaj fakoj kiel primatologio (studado de primatoj), kaj cetacologio (studo de cetacoj). Mamuloscienco havas aplikojn en diversaj kampoj; ekzemple, la konservado de specioj.
Historio
La unuaj homoj, kiuj esploris mamulojn, estis la antikvaj grekoj kun registraĵoj pri mamuloj kaj apartenantaj kaj eĉ ne apartenantaj al Grekio. Aristotelo estis unu el la unuaj, kiuj rekonis balenojn kaj delfenojn kiel mamulojn, ĉar ĝis la 18-a jarcento la plej granda parto de la studo estis farita per taksonomio.
Génissac
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Sándor Révai
RÉVAI Sándor (re:vai) estis hungara literaturhistoriisto, instruisto naskita en Vaskapu la 13-an de decembro 1875 kaj mortinta en Pécs la 2-an de aŭgusto 1963.
Biografio
Sándor Révai diplomiĝis en la Universitato de Budapeŝto en 1898 kaj li instruis en Zenta, poste en Pécs. Li precipe priokupiĝis la hungaran literaturon de la 16-a jarcento.
White Cap
White Cap / Schmalbach Lubeca estas germana produkta entrepreno, kiu produktas ĉefe fermilojn por konfitujoj, kun ĉefsidejo en Hannover. La entrepeno produktis konservajn skatolojn en 1928 kun gvido de Günther Wagner. Daqnke al la konjunkturo, oni pligarndigis la produktejon al 35.000m en la 1930-aj jaroj.
http://www2.igmetall.de/homepages/hannover/11ausdenbetrieben/115schmalbachschoppe/1151schmalbachschoppe.html
Seyssel
Seyssel (prononcu [Sesel]) estas la nomo de du najbaraj franca komunumo sur ambaŭ bordoj de Rodano, en la regiono Rhône-Alpes.
Tri aliaj paroj da komunumoj en Francio estas en la sama situacio:
Filipo la 5-a (Hispanio)
Filipo la 5-a de Kastilio, Felipe V de España, kaj Filipo la 4-a de Aragono (naskita en Versajlo, 19-an de decembro 1683, mortis en Madrido 9-an de julio 1746) estis reĝo de Hispanio inter la jaroj 1700 kaj 1746. Li estis nepo de la reĝo Ludoviko la 14-a de Francio kaj de Maria Teresa de Hispanio, fratino de la reĝo Karlo la 2-a de Hispanio. Kiam tiu ĉi mortis sen filoj, ekestis milito en Hispanio, kun partopreno de ĉiuj eŭropaj potencoj, kiu estas konata kiel la Sukceda Milito de Hispanio.
Post la venko de liaj partianoj, Filipo fariĝis la reĝo de Hispanio kaj ĝia Imperio, kaj komenciĝis la regado de la dinastio de Burbonoj en tiu lando.
16236 Stebrehmer
16236 Stebrehmer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dumitra (Sântimbru)
Dumitra (Sântimbru) (hungare: Demeterpataka, germane: Demetersbach) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Alba Iulia. Administre ĝi apartenas al Sântimbru.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 551 loĝantojn (rumanoj), en 1992 138.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1269. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Instituto por la Esplorado pri Milito
La Instituto por la Esplorado pri Milito (Institute for the Study of War, ISW) estas usona pensfabriko fondita en 2007 fare de la milita historiisto Kimberly Kagan, disponigante esploradon kaj analizon koncerne temojn de defendo kaj eksterŝtataĵoj. Ĝi produktis raportojn pri la Siria Milito, la Milito en Afganio, kaj la Iraka Milito, "fokusante pri armeaj operacioj, malamikminacoj, kaj politikaj tendencoj en diversaj konfliktaeroj". Ĝi nuntempe publikigas ĉiutagajn raportojn pri la rusia invado de Ukrainio en 2022.
ISW estis fondita en respondo al la stagno de la Iraka kaj Afgania militoj, kun kernfinancado disponigite fare de grupo de defendentreprenistoj. Laŭ misiodeklaro en ĝia retejo, ISW planas disponigi "realtempan, registar-sendependan, kaj malfermfontan analizon de daŭrantaj armeaj operacioj kaj ribelatakoj". ISW nuntempe funkcias kiel neprofitcela organizaĵo, apogita per kontribuoj de defendentreprenistoj inkluzive de General Dynamics, DynCorp, kaj antaŭe, Raytheon. Ĝi estas ĉefsidejita en Vaŝingtono.
Șardu
Șardu [ŝardu] (hungare Magyarsárd) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Sânpaul.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 796 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 556 (rumanoj). En la censo de 2002 el la 500 loĝantoj 496 deklaris sin rumanoj.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1341. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye).
Friedeburg
Friedeburg havas diversajn signifojn:
(13080) 1992 EZ7
(13080) 1992 EZ7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Anton Poschacher
Antonio POSCHACHER (naskiĝinta la 1-an de novembro 1841 en Mauthausen, mortinta samloke la 26-an de marto 1904) estis aŭstra ŝtontajlisto, arĥitekto kaj entreprenisto.
Li estis la filo de Anton Poschacher la maljuna (1812-1873), kiu estis fondinta la granitindustrion en Mauthausen. En la 1876-a jaro la filo transprenis kiel sola posedanto la plej grandan granitentrepreno de Aŭstrio-Hungario kun diversaj ŝtonminejoj por gvidi ilin al ekonomia apogeo. Sociale li konstruigis loĝejojn por laboristoj kaj eĉ prizorgis iliajn pensiojn.
Edikto de Fontainebleau
La Edikto de Fontainebleau estis edikto redaktita en Fontainebleau de la franca reĝo Ludoviko la 14-a en 1685 pri la francaj Protestantoj, alinomitaj Hugenotoj. Tiu reĝa akto nuligis la antaŭan, tolereman edikton de Nantes de 1598 kaj ordonis la detruon de hugenotaj eklezioj aŭ la fermon de protestantaj lernejoj. Konsekvence, granda nombro da Protestantoj - ĉirkaŭ 200.000 kaj 500.000 - forlasis Francion dum la dudek sekvintaj jaroj, kaj fuĝis al Anglio, Nederlando, Danio aŭ aliaj teritorioj lokitaj en hodiaŭaj Germanio kaj Usono.La tre diotima dua edzino de Ludoviko la 14-a, la markizino de Maintenon, estis fervora aprobinto de la persekuto de la Protestantoj, kaj sukcesis konvinki Ludovikon pri la forigo de la edikto de Nantes. Sed la konfesprenanto kaj spirita konsilanto de la reĝino, François de la Chaise, estis ankaŭ responda pri tio.
Zdislava
Zdislava estas nomo por beata virino kaj por kampurbo en Ĉeĥio.
26340 Evamarková
26340 Evamarková estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa astronomino Eva Marková, interesita pri suna astronomio Ŝi gvidis ok ekspediciojn por observi plenajn. De 1986 ŝi estis direktorino de la Observatorio de Úpice, kie ŝi plenumis ankaŭ edukon pri astronomio, inklude somerajn astronomiajn porjunulajn tendarojn.
Arbara violo
La arbara violo, A. mollis aŭ Viola reichenbachiana, estas plantspecio el la genroj de la violoj (Viola).
Priskribo
La arbara violo kreskas kiel plurjara herba planto kaj atingas alton de 25 cm. La foliplanto de la folioj en someroj havas pintan finon kaj je la bazo korformaj. Tigeto kaj folioj estas senharaj. Je la bazo de la tigo estas folioj – male al hunda violo.
Karakteriza diferenco al hunda violo estas la mallongeco de la kalikopendaĵoj de nur ĉ. 1 mm – kiel vi povas vidi en la supra bildo. Krome la supra petaloj estas pli mallarĝaj. La plej malsupra petalo havas violkoloraj vejnoj sur blanka bazo- La aliaj petaloj estas helviolaj. La folisprono estas malhelviola.
Oni povas facile intermiksi la arbaran violon kau la hibrido Viola x bavarica (bavara violo).
Ekologio
La arbara violo estas rozecplanto kun folihavaj folitigoj. Vegetativa multigado okazas per rizomoj kaj radikŝosoj.
Ankaŭ la malfermaj floroj en printempo ekestas semoj. En la fermaj, la klejstogamaj floroj okazas mempolenigado.
La fruktoj estas mem dissemas ĝin en areo ĝis 4,7 m. Ankaŭ formikoj disvastigas la semojn Mirmekoĥoriot. La fruktoj maturiĝas inter junio kaj aŭgusto.
Disvastigo
Ĝi preferas kreskejo en maldensaj arbaroj.
Sistematiko
La unua priskribo okazis 1857 are de la franca botanikisto Claude Thomas Alexis Jordan en Fl. centre France, 3a eldonoe, volumo 2, p. 78. La specia epiteto reichenbachiana honoras la germanan botanikiston Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach.
Sinonimoj por Viola reichenbachiana Boreau sind: Viola arenicola Chabert, Viola formosa Vuk. , Viola sylvatica (Hartm.) Fr. ex Hartm. , Viola sylvestris auct..
Velká (Hranice)
Velká situas en Ĉeĥio, ĝi estas loka parto de urbo Hranice en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 4 km nordokcidente de Hranice en supermara alteco 280 metroj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 167 adresoj.
Velká situas en katastra teritorio Velká u Hranic kun areo 5,81 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.
Dum la dua mondmilito la vilaĝo spertis kelke da bombardadoj. La plej granda okazis la 13-an de oktobro 1944 ĉirkaŭ la tagmezo, kiam proksime de la vilaĝo falis kvardek du bombojn.
Vladimír Herman
Vladimír HERMAN, D-ro (naskiĝis la 24-an de januaro 1929 - mortis la 26-an de majo 2015) kiel iama ĉefa komunista funkciulo en suda Moravio grave helpis al Somera Esperanto-Tendaro en Lančov, kiun li mem partoprenis kiel junulo en ĝiaj komencoj.
En 1957 V. Herman parto­prenis Espe­ranto-kolegion en Doksy, poste fariĝis gvida funkciulo en Svazarm kaj en 1958 ebligis al P. Sittauer daŭrigi somerajn Esperanto-tendarojn kiel Svazarm-aran­ĝojn, post kiam la ministerio de kulturo ilin malpermesis pro suspekto, ke tie estas la junularo edukata en spirito skolta, malamika al la socialismo. Kaj kiam li fariĝis sudmoravia sekretario de la komunista partio, li prizorgis pere de vojaĝ‑agentejo du grandajn financajn subvenciojn por la tendaro en Lančov (sume 2,5 milionoj da kronoj).
Danke al d-ro Herman, akiris la tendaro ŝtatajn subvenciojn, kiuj ebligis rekonstrui la tendaron kiel kabanaron kun kuirejo, manĝejo, oficejo kaj lavejo. Lia helpo venis vere ĝusta-tempe, kiam tendumado estis malpermesita en la ĉirkaŭlaga regiono pro higienaj motivoj kaj la fama E-tendaro devus malaperi.
Acetono
Acetono (sinomimo: dimetil-ketono) estas senkolora likvaĵo, la plej simpla ketono CH3-CO-CH3. En normalaj kondiĉoj ĝi estas likvaĵo. Je normala atmosfera premo ĝi bolas je temperaturo de 56,2 °C. Ĝi miksiĝas kun akvo en ĉiu proporcio.
Ĝia struktura formulo:
Ĝi estas produktata i.a. el propileno, acetileno per katalizilo kaj akvovaporo, uzatas kiel solvilo.
Dinaro
Ekonomio > Mono > Monunuo
Dinaro estas la nomo de la monunuo en la jenaj regnoj:
La nomo devenas de la romia monunuo, la denarius. En landoj, kie uzatas la araba lingvo, ĝi nomiĝas "دينار".
33451 Michaelarney
33451 Michaelarney estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Arney, mentoron de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Trinity Preparatory School de Winter Park (Florido).
Árpád Varga
Árpád Varga
Libero kaj Amo
Libero kaj Amo estas kolekto de poemoj de la hungara poeto Sándor Petőfi elektitaj kaj tradukitaj de Kálmán Kalocsay. La tradukaĵo aperis en 1970 ĉe Libroeldonejo Corvina en Budapeŝto.
La cent nesupereblaj plej bonkvalitaj krimromanoj
La cent nesupereblaj plej bonkvalitaj krimromanoj
Friedersdorf
Friedersdorf havas diversajn signifojn:
Distrikto Weiz
La Distrikto WEIZ (germane: Bezirk Weiz) troviĝas en la orienta parto de la aŭstria federacia lando Stirio. Distrikta ĉefurbo estas Weiz. Areo: 1.070,70 km², loĝantaro: 87.905 (en 2012). Kun la distrikto Hartberg-Fürstenfeld ĝi nun konsistigas la turisman kaj statistikan regionon Oststeiermark, do orienta Stirio.
Dřínov (distrikto Kroměříž)
Dřínov estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Lance Armstrong
Kancero
La, nur iom post la kontrakto-subskribo kun Équipe Cofidis, oni diagnostis ĉe Armstrong testikokanceron en la evoluinta stadio. Ĝi havis jam komplikaĵojn en la pulmo kaj du tumorojn en la cerbo. Por kuraĝigi lin, la kuracistoj diris 50% travivan eblecon, sed fakte li ja havis malpli da ŝanco. Post du operacioj kaj kemioterapio, li sukcese saniĝis, perdinte nur la dekstran testikon. Se oni estis uzantaj ĉe Armstrong la tradician kemoterapion, li ne havintus ŝancon reiri al la konkursado (kiel kromefiko, malpliiĝas la pulmokapacito ĉe tradicia kemioterapio). Li elektis dolorplenan metodon.
Li revenis al ciklismo printempe de 1998.
Třebětice
Nomon Třebětice havas pluraj municipoj:
2997 Cabrera
2997 Cabrera estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝia nomo honoras la argentinan astronomon Laurentino Ascencio Cabrera (1917–2003).
Bronisław Wildstein
Bronisław WILDSTEIN' (naskiĝis la 11-an de junio 1952 en Olsztyn) estas pola publicisto, ĵurnalisto kaj verkisto, de majo 2006 ĝis februaro 2007 prezidanto de la estraro de Pola Televido. Kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo.
Vivo
Danke al la pola aŭgusto ricevis pasporton kaj kun sia edzino forvetuis al Vieno. Dum la milita stato en Pollando (militleĝo) loĝis en Francio, kie redaktis monatrevuon "Kontakt" kaj estis korespondanto de Radio Libera Eŭropo.
En Pollando amikiĝis kun Stanisław Pyjas. Post lia murdo strebis kaj sukcesis malkaŝi la cirkonstancojn. Bronisław Wildstein estis konsultanto de la filmo Gry uliczne (Strataj ludoj) reĝisorita de Krzysztof Krauze pri lia amiko.
El la Instituto pri Nacia Memoro sukcesis publikigi liston de sekretaj kunlaborantoj. Septembre 2006 estis distingita de prezidento Lech Kaczyński per la Oficira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
Friedewald
Friedewald havas diversajn signifojn:
Bronisław Wildstein
Vivo
De septembro 2016 ĝis junio 2017 li gvidis programon Meridiano de Wildstein (Południk Wildsteina) en Dua Pola Televido (TVP2).
Laŭ la decido de Prezidento de Pollando Andrzej Duda (la 27a junio 2016) invitita al la Kolegio de la Instituto de Nacia Memoro – Komisiono por la Spurserserĉado de la Krimoj (Murdoj) kontraŭ la Pola Nacio. Komence de februaro lutego 2018 la ĉefministro Mateusz Morawiecki invitis lin kiel anon de la grupo por la dialogo kun Israelo.
Lia filo Dawid Wildstein estas ankaŭ ĵurnalisto.
Furth im Wald
== Partneraj urboj ==
Transporto
Furth im Wald havas trajnkonekton kun Domažlice, sed ankaŭ kun Munkeno.
Ota Ginz
Ota [Otto] GINZ [ginz] (naskiĝis la 19-an de julio 1896 en Ždánice, mortis la 29-an de februaro 1976 en Kirjat Jam Bet, Israelo) estis ĉeĥoslovaka judo, oficisto en grandkomerco en Prago. En 1958 li elmigris en Israelon. Li kun sia edzino Marie Ginzová estis la gepatroj de Petr Ginz, knabo pereinta en koncentrejo, kies desegnaĵo de la Tero vidata de sur la Luno fariĝis simbolo de holokaŭsto.
Biografio
Lia edzino estis fratino de Božena Sklenčková, sekve li estis bofrato de Otto Sklenčka kaj onklo de la aktoro Ota Sklenčka.
Depost 1918 li partoprenis tre aktive kaj diversmaniere la Esperanto-movadon. Precipe li sukcesis organizante gazetaran servon de ĈAE. Li multe laboris pri la enpenetro de Esperanto en la radio-sferon. Li estis eminenta eksperto pri lingvaj demandoj. Li kunredaktis la Ĉeĥoslovakan Antologion (Budapest 1935) kune kun Stanislav Kamaryt. En 1971 li donacis al Biblioteko Hector Hodler de UEA sian bibliotekon, kolektitan ekde la infanaĝo, kun multaj raraj verkoj (Unua Libro de Esperanto, 1887, Dua Libro, 1888, Princino Mary de Lermontov, Boris Godunov kaj Neĝa blovado de Puŝkin k.a.). Li estis honora membro de la Esperanto-klubo en Prago.
En 2006 aperis ĉeĥlingve, anglalingve kaj germanlingve broŝuro de la rusisto Jiří Franěk, kiu havas la titolon Ota Ginz - od Petra Ginze a raketoplánu Columbia až k Šolochovovi (Ota Ginz - de Petro Ginz kaj raketoplano Columbia ĝis Ŝoloĥov), kiu informas, ke estis trovita stenografita taglibro de Ota Ginz ekde 1915, kiam li estis sendita kiel soldato al la fronto, falis en rusan kaptitecon kaj servis en la bieno Ŝoloĥov, kie li amikiĝis kun knabo Miĥail, estonta Nobel-premiita verkisto, kun kiu ankaŭ poste interŝanĝis kelkajn leterojn.
Ankaŭ en la juda muzeo en Prago Ota Ginz estas konata kiel cionisma aktivulo.
Priskribo de Vlastimil Novobilský
Vlastimil Novobilský en sia artikolo ''Ota Ginz. Esperantisto en Ĉeĥoslovakio'' dekomence publikigis koncizan biografion pri Ota Ginz. La kerno de la kontribuo estas intervjuo respondita de Ota Ginz en 1973. En ĝi Ginz parolas pri siaj unuaj rilatoj kun Esperanto, la sukceso de gazetara servo el Prago, kiu havigis sekvan sukceson de kursoj kaj aliaj agadoj, kaj de asociaj oficejo kaj librovendejo, siaj tradukoj al kaj el Esperanto, sia posta agado el Israelo ktp. Fine li respondis al tri specifaj demandoj pri eternaj komencantoj, Esperanto-libroj kaj siaj interesaj travivaĵoj.
14679 Susanreed
14679 Susanreed estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de  Susan K. Reed, mentorino en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruistino ĉe la Bernalillo Middle School de Bernalillo (Nov-Meksiko, Usono).
György Flikl
FLIKL György [rumane Gheorghe Flikl] estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Timişoara la 1-an de aprilo 1968.
Biografio
György Flikl finis siajn studojn en la Okcidenta Universitato de Timișoara.
Latinitas (periodaĵo)
Latinitas estas fakgazeto latinlingva. Ĝi fonditis en 1953 kaj estis eldonata de la Fondaĵo Opus Fundatum Latinitas en Vatikanurbo. Estris la periodaĵon Cletus Pavanetto. De la jaro 2013 tiun revuon eldonas la Pontificia Academia Latinitatis.
Celo
La periodaĵo celas propagandi la latinan lingvon i.a. kiel eklezian lingvon per multflanka prezentado sur la kampo de literaturo kaj viva uzo ĉiutaga. Gravas la periodaĵo ankaŭ por la kreado kaj aprobo de latinaj esprimoj por modernaj aferoj. Ege kaj longe subtenis tiun ĉi gazeton Karl Egger, oficiala tradukisto papa.
Vidu ankaŭ
Supera Instituto por la Latina Lingvo
16237 Emmakratcha
16237 Emmakratcha estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Emma Pearl Kratcha, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Hankinson Public School de Hankinson (Norda Dakoto, Usono).
18639 Aoyunzhiyuanzhe
18639 Aoyunzhiyuanzhe estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo Aoyunzhiyuanzhe (ĉine skribita : 奥运志愿者), kiu signifas "Olimpikaj Volontuloj", honoras la 1,7 milionojn da volontuloj kies laboroj, sindonemoj, ridetoj kaj servoj dum la Somera Olimpiko kaj Paralimpiko de 2008 tuŝis la tutan mondon, metante mejloŝtonon en la voluntula servo kaj malfermante freŝan ĉapitron en la volontulismo en Ĉinio.
Hořovičky
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1392.
Distrikto Leoben
La Distrikto LEOBEN (germane: Bezirk Leoben) troviĝas en la centra parto de la aŭstria federacia lando Stirio. Distrikta ĉefurbo estas Leoben. Areo: 1.099,16 km², loĝantaro: 62.728 (en 2012). Kun la distrikto Bruck-Mürzzuschlag ĝi nun konsistigas la turisman kaj statistikan regionon Hochsteiermark.
Otavo (rivero)
Otavo estas rivero en Kanado, situanta en Ontario. Ĝi estiĝas el lago Lake Capimitchigama (koordinatoj: kaj estas maldekstra alfluanto de Sankt-Laŭrenco, kiun ĝi kunfluas ĉe Montrealo. Ĝia longeco estas 1271 kilometroj. Ĝi forkondukas akvon el la teritorio kun areo 146.000 km², averaĝa trafluo ĉe la enfluo estas 1.950 m³/s.
<!-- The Ottawa River (French: Rivière des Outaouais) is a river in the Canadian provinces of Ontario and Quebec. It defines for most of its length the border between these two provinces.
Geography
The river rises from its source in Lake Capimitchigama in the Laurentian Mountains of central Quebec, flows west to Lake Timiskaming, where it begins defining the interprovincial border with Ontario.
The Ottawa River drains into the Lake of Two Mountains and the Saint Lawrence River at Montreal. The total length of the river is 1,271 km, and it drains an area of 146,000 km2, 65% in Quebec and the rest in Ontario. The average waterflow measured at Carillon dam, near the Lake of Two Mountains, is 1,950 m3/s, and it can vary from 700 to 8,000 m3/s.
Major tributaries include:
Communities along the Ottawa River include (in down-stream order):
Geology
Following the retreat of the glaciers from the area at the end of the last ice age, the Ottawa River valley was flooded by an arm of the Atlantic Ocean known as the Champlain Sea. Fossil remains of marine life have been found in marine clay formed during that time. Sediment deposits from this period have resulted in areas of poor drainage and the presence of large bogs in some ancient channels of this river. Another consequence was the formations of large deposits of a material commonly known as Leda clay; these deposits become highly unstable after heavy rains. Numerous landslides have occurred as a result. The former site of the town of Lemieŭ, Ontario collapsed into the South Nation River in 1993; however, the residents had already been relocated because of the suspected instability of the earth in that location.
Large numbers of Canada Geese, ducks, gulls and shorebirds take advantage of spring flooding and wetlands in the Ottawa River valley during migration. Ducks also overwinter in sections of the river that do not freeze over.
El Casar (metroo de Madrido)
El Casar (La Domaro) estas stacio sur de la Metroo de Madrido kaj sur linioj  kaj  de Proksimaĵoj Madrido (Cercanías Madrid), situanta apud Avenuo del Casar, en kvartalo Getafe Norte de Getafe (Madrida Regiono, Hispanio).
La stacio estis malfermita la.
Otavo (rivero)
Geology
The Ottawa River lies in the Ottawa-Bonnechere Graben, which is a Mesozoic rift valley that formed 175 million years ago.
History
In 1615, Samuel de Champlain and Étienne Brûlé, assisted by Algonquin guides, were the first Europeans to travel up the Ottawa River and follow the water route west to Georgian Bay. For the following two centuries, this route was used by French fur traders to Canada's interior.
In the early 19th century, the Ottawa River and its tributaries were used to gain access to large virgin forests of white pine. A booming trade in timber developed, and large rafts of logs were floated down the river. In 1832, the Ottawa River was connected to Lake Ontario via the Rideau Canal. Today, Outaouais Herald Emeritus at the Canadian Heraldic Authority is named after the river.
Several hydroelectric dams have been constructed on the river. However, it is still extensively used for recreational boating.
See also
-->
Koliziigilo
Plej gravaj koliziigiloj
Informo el http://pdg.lbl.gov
Allerey
Allerey [] estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Allerey kaj la vilaĝetojn Huilly kaj Angotte.
<br style="clear:left;"/>
Historio kaj vidindaĵoj
La romanika preĝejo Sankta Petro estis forte refarita en la 18-a jarcento.
Árpád Varga (historiisto)
Árpád VARGA (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1951 en Sălard (Bihor), mortis la 12-an de novembro 1994 en Tileagd) estis rumania hungara historiisto.
Kariero
Varga Árpád diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri historio (1974). Li laboris en la Muzeo de Odorheiu Secuiesc. Li suferis akcidenton (1976), kaj tial li povis labori plu nur litligite en Odorheiu Secuiesc, poste en Tileagd.
Hermann Witsius
Hermann Witsius (1636-1708) estis nederlanda teologo, reformisto, klasikulo, hebreisto, profesoro pri teologio en la Universitato de Franeker. Kvankam teologie Witsius celis la repaciĝon inter la ortodoksio kaj la Teologio pri la Interligoj, ankaŭ konata kiel federalismo, li antaŭ ĉio estis biblia teologo kaj lia ĉefa studareo estis la sistema teologio. Li estis samtempulo de Johano Kocejo kaj Gisbertus Voetius, kun kies sekvantoj li partoprenis en kelkaj polemikoj.
Biografio
Li naskiĝis en Enkhuizen kaj studis en la Universitatoj de Groningen, Lejdeno kaj Utrecht. Li ordeniĝis ministro kaj fariĝis pastoro en la nederlanda preĝejo de Westwoud kaj pli malfrue en Wormer, Goes kaj Lejvardeno. Li fariĝis profesoro pri teologio en la Universitato de Franeker, en 1675, kaj en la Universitato de Utrecht, en 1680. En 1698, li estas indikita al la Universitato de Lejdeno kiel sukcedanto de nederlanda teologo Frederiko Spanhajmo la juna. Li mortis en Lejdeno.
Vidpunktoj kaj konfliktoj
Dum la periodo kiam Witsius instruis en la Universitato de Franeker, forta streĉiĝo okazis inter la sekvantoj de Gisbertus Voetius (1589-1676) kaj Johannes Coccejus (1603-1669). Gisbertus Voetius, grava skolastika reformisto kaj profesoro en la Universitato de Utrecht, tiam reprezentis la ĉefan protagoniston de la Dua Nederlanda Reformacio, tiom kiom John Owen (1616-1683) faris por la angla puritanismo. Voetius estis forta oponanto de Johannes Cocceius, germana teologo naskita en Bremeno, kaj kiu instruis en Franeker kaj Lejdeno, kies teologio de interligoj, laŭ persona vidpunko de Voetius, troemfazis la historian kaj kuntekstan karakteron. Voetius kredis ke la nova metodologio de Cocceius rilate al la Skribaĵoj povus subfosi kaj la reformitan dogmaron, kaj la praktikan kristanismon. Laŭ koncepto de Voetius, la malŝato al la praktika kristanismo de Coccejus kulminus en lia malakcepto de la Sabato kiel ceremonia festo ne plu ligita al la kristanoj. La polemiko inter la sekvantoj de Voetius kaj Coccejus forskuis la Nederlandan Reformitan Eklezion eĉ post la morto de la du teologoj, dividinte la fakultatojn je teologio en koteriojn. Eventuale, ambaŭ koterioj, en multaj urboj, interkonsentis pri ĉirkaŭturno de ties pastoroj inter la sekvantoj de Voetius kaj Coccejus.
Gábor Náray-Szabó
Gábor Náray-Szabó [nArai-sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Náray-Szabó Gábor estas hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998). Li estas filo de István Náray-Szabó. Gábor Náray-Szabó naskiĝis la  1943 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Náray-Szabó frekventis universitatojn en Veszprém (urbo) kaj Budapeŝto inter 1961-1967. Li eklaboris en kemia uzino "Chinoin", sed post unu jaro li laboris plu en universitata instituto. En 1971 li esploris en Göttingen, poste li revenis al Chinoin. Li doktoriĝis en 1983 antaŭ la akademio, li profesoriĝis en 1992. En 2000 li ricevis postenon en la ministerio, post 6 jaroj li estis nomita gvidanto de biblioteko de MTA. Li okupiĝas pri teoria kemio. Li ricevis premiojn kaj medalojn ekde 1990.
Sânpaul (Mărtiniș)
Sânpaul [sınpaul] (hungare: Homoródszentpál [homoro:dsentpa:l) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi apartenas administre al Mărtiniş.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1334 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al departemento Udvarhely.
Josef Skupa
Josef SKUPA (1892-1957) estis ĉeĥa pup-aktoro, fama precipe kiel patro de marionetoj Spejbl kaj Hurvínek.
Origine li estis profesoro de desegnado kaj de matematiko. En la jaroj 1917-1930 li reĝisoris pupteatron en Pilzeno, en 1930 li fondis propran pupteatron de Spejbl kaj Hurvínek, ekde 1945 en Prago.
La marionetoj Spejbl (patro) kaj Hurvínek (fileto) distingiĝas per grandaj oreloj, karakterizaj voĉoj kaj bonkora mallerteco (ili ĉion klopodas fari bone, sed ĉiam ĉion fuŝas, precipe la patro).
Josef Skupa donis al ili tiom originalajn voĉojn (kiujn li sciis majstre ŝanĝi kaj transiri de la patro al la filo kaj inverse), ke ankaŭ liaj daŭrigantoj (Miloš Kirschner) devis imiti la samajn voĉojn, alie la publiko ne akceptus ilin. Skupa eldonis ankaŭ plurajn sondiskojn pri Spejbl kaj Hurvínek, kiam la aŭskultantoj kompreneble ne vidas la pupojn, sed la voĉo kapablas karakterizi ambaŭ heroojn tute nekonfuzeble. Ili estas la plej popularaj pupoj en Ĉeĥio.
Walter Bishop junior
Walter Bishop junior (* 10-an de aprilo 1927; † 24-an de januaro 1998) estis usona ĵazpianisto de bibopo kaj malmolbopo.
Vivo kaj verkado
Walter Bishop Jr. Estis filo de komponisto Walter Bishop Sr.. Dum sia tempo ĉe la mezgrada lernejo li estis amikiĝita kun muzikistoj kiel Kenny Drew, Sonny Rollins kaj Art Taylor. Sian profesian karieron Bishop komencis post la Dua Mondmilito; en 1949 li ludis en la Four-Brothers-Bando kun Stan Getz, Zoot Sims, Allen Eager kaj Brew Moore. Oktobron de 1951 li kunlaboris je la sonregistrado de Dig kun Miles Davis; li akompanis la trumpetiston ankaŭ je kunsido januaron de 1953, kiam tiu ĉi lastan fojon surdiskigis kun Charlie Parker (The Serpent's Tooth). En 1953 li ludis ankaŭ en la sesopo de Oscar Pettiford;krome li laboris kun Art Blakey, Tubby Hayes, Charlie Parker, Oscar Pettiford, Kai Winding, Jackie McLean, Curtis Fuller, Terry Gibbs, Sonny Stitt, Clark Terry, Blue Mitchell kaj poste kun la bando Supersax.
En la fruaj 1960-aj jaroj li ankaŭ direktis propran triopon kun Jimmy Garrison kaj G. T. Hogan. Li prezentis ĝis en la 1990-aj jaroj.
Rudolf Horský
Rudolf HORSKÝ ThDr. (naskiĝis la 4-an de februaro 1914 en Vamberk - mortis la 4-an de aŭgusto 2001 en Prago) estis honora membro de Ĉeĥa E-Asocio, husana episkopo (t.e. episkopo de la Ĉeĥoslovaka Eklezio), profesoro, prezidanto de KELI-sekcio de ĈEA, dekano de husana teologia fakultato.
Banks-insulo
Banks-insulo (Banks Island) estas la kvina plej granda insulo de Kanado kaj la 24a plej granda insulo en la mondo. Ĝi ricevis sian nomon honore al la fama angla naturesploristo siro Joseph Banks kaj apartenas al la Nordokcidentaj Teritorioj.
Rudolf Horský
Esperantisto de junaĝo, li fondis kaj longe prezidis la ĉecĥan sekcion de Kristana E-Ligo Internacia, en kiu lasta li ankaŭ funkciis kiel estrarano. Li instruis E-on en kursoj kaj en la Somera E-Tendaro en Lančov, ofte prelegvojaĝis, regule publikigis en ĉeĥaj kaj E-gazetoj, pleje en Dia Regno. Laŭ lia iniciato aperis en Ĉeĥio la religia kantareto Kantu al la eternulo (1969).
Aŭtoro de vojaĝlibro pri esperantisto vojaĝanta tra Hispanio, organizinto de kolektado de uzitaj okulvitroj por Afriko. Post finstudo de teologia fakultato de Jan Hus en Praha li laboris kiel pastro de Ĉeĥoslova-ka Eklezio en diversaj lokoj de Ĉeĥoslovakio, ekde la jaro 1954 li aktivis en la Teologia Fakultato en Praha kiel profesoro kaj sekve kiel dekano ĝis sia emeritiĝo en la j. 1992.
Banks-insulo
Ĝin malkovris la polusa esploristo brita siro William Edward Parry dum ekspedicio de 1819/20.
Friedrich Müller
Friedrich Müller havas diversajn signifojn:
Banks-insulo
La insulo konsistas geografie grandparte el malatebenaĵo, nur en oriento ekzistas montaro ĝis 750. La vegetaĵo estas tundra.
La faŭno konsistas el granda aro de ovibovoj. La Thompsen-rivera valo estas la plej grava vivloko de tiuj bestoj. Krom tio vivas tie polusa vulpoj, neĝkokoj, rabbirdoj kaj kelkaj gregoj de danĝerigitaj Peary-karibusoj. Oni establis sur la insulo en 1961 du protektajn zonojn por la migrantaj birdoj, el kiuj vivas 43 specioj sur la insulo. La Nacia Parko Aulavik havas surfaconb de 12.274 km² en arkta malebenaĵo en nordo de la insulo, ne tiu la valo de la Rivero Thompsen, plej norde ŝipebla rivero de norda Ameriko.
La insulon loĝis pli frue inuitoj, hodiaŭ loĝas tie nur laboristoj de la aerarmea bazo Sachs Harbour ĉe la sudokcidenta bordo (2001: 114 loĝantoj). La insulon vizitas kelkfoje nur kaŝ-ĉasistoj.
Wolfhalden
Pri la komunumo
Wolfhalden  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 1717 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Wolfhalden situas en la regiono kaj iama distrikto de la Apencela Vorderland ĉe la norda deklivo de la Apencelaj Montaroj proksimume 300 metrojn super la Bodenlago. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 921 m s.m. ĉe la limo al Heiden en la sudo de la komunumo, dum la plej malalta punkto troviĝas norde sur alteco de 448 m s.m. apud Tobelmüli.
Trafiko
Wolfhalden estas konektita al la publika transportreto per la du poŝtaŭtolinioj de Heiden al Rheineck kaj de Heiden al Sankt-Margreto.
János Kende
Kariero
János Kende finis teologion (1904), li diplomiĝis pri hungara-german-franca lingvoj en la Universitato de Koloĵvaro (1913). Li estis fondintano kaj redaktoro de revuo Erdélyi Magyar Lányok (1920–31), kune kun József Hirschler eldonis la revuon Művészeti Szalon (1926–32).
Wolfhalden
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo numero 463 de Heiden al Rheineck. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en nordoriente en Thal en distanco de 5 kilometroj.
Najbaraj komunumoj
Wolfhalden limas en nordo al Thal (SG), en nordoriento al Lutzenberg, en oriento al Walzenhausen, en sudo al Oberegg (AI), kaj en okcidento al Heiden.
Historio
Ĝis la jaro 1652, kiam estis konstruita la preĝejo, Wolfhalden estis parto de la komunumo Kurzenberg, kiu estis unuan fojon menciita en la jaro 1163 kiel Curtimberg kaj konsistis el la hodiaŭaj komunumoj Heiden, Lutzenberg kaj Wolfhalden.
Mumpf
Mumpf estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1308 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Mumpf situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno ĉe la piedo de la Argovia Tavolĵuraso. La orientan limon de la komunumo formas la rivereto Fischingerbach, kiu alfluas al Rejno. La areo de la komunumo mezuras 3,13 km², de kiuj 1,39 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,68 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 500 m s.m. ĉe la marĝeno de la altebenaĵo Chriesiberg, la plej malalta punkto je 280 m s.m. ĉe la bordo de la Rejno.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mumpf limas en nordo aliflanke de la rivero Rejno al la germana urbo Bad Säckingen, en oriento al Stein, en sudoriento al Obermumpf, en sudokcidento al Zuzgen, en okcidento al Zeiningen, kaj en nordokcidento al Wallbach.
Trafiko
Mumpf disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Frick kaj Zuriko respektive al Laufenburg, kiu estas servata de la regiona trajnliono S1 de la bazela regiontrafikreto.
La komunumo disponas ankaŭ pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A3 de Bazelo tra Zuriko al Koiro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mumpf datiĝas el la jaro 1218 kiel Mumpher.
En la jaro 1991 en Mumpf estis elfolsita la restaĵoj de fortikita setlejo el la neolitiko. Sub la hotelo Anker estis trovitaj la muroj de romia etkastelo.
La vilaĝo, kiu nomiĝis ĝis la jaro 1803 Niedermumpf en mezepoko estis homburga servuto kaj poste habsburga kiel parto de la voktdistrikto Bad Säckingen. En la jaro 1797 la regiono estis konkerita de francaj trupoj. Post mallonga franca regado, ĝi kun la tuta Frick-Valo fariĝis en 1802 parto de la Helveta Respubliko kaj en 1803 de la nova Kantono Argovio.
Antonio Negri
Antonjo Negri [Antonio Negri], naskiĝis je 1-a de aŭgusto 1933 en Padua (Italio). Li estas filozofo morala kaj politikisto, ankaŭ li estas inter aŭtoroj marksistoj starigas pli da polemiko pri moderna marksismo.
Schwartz
Schwartz estas familia nomo, kiu ĉefe troviĝas en Germanlingvio.
Deveno kaj signifo
„Schwarz“ estas la germana vorto por „nigra“. Ĝi estas nomo kiu rilatas al eco, kiel harkoloro. Schwartz estas variaĵo de tiu vorto.
D
E
Jacques-Germain Soufflot
. Li estis arkitekto de Panteono de Parizo. Li partoprenis signifie al la kresko de la novklasika arkitekturo.
Vivo
19jare li iris en Italion por studi la antikvaĵojn kaj la verkon de Andrea Palladio. Li vivis en la Vilao Mediĉo de 1733 ĝis 1738. Post sia lernado li eklaboris en Liono. En 1738 li laboris por la Dihotelo de Liono. En 1750 li reiris en Italion. Li vizitis interalie Pompejo kaj Herkulano. Ekde 1754 li laboris en Parizo. Tie lia plej fama verko estas la Panteono.
Christina Applegate
Christina APPLEGATE [kristIna Eplgejt] (Los-Anĝeleso, ) estas usona aktorino. Christina antaŭ ĉio estas konata pro sia rolo de Kelly Bundy en la televida serio Married... with Children (Geedziĝinta...kun infanoj). En ĉi tiu serio ŝi ludas la rolon de la (iom pli aĝa) dekkelkjarulino kun intelekta kvociento de multe malpli ol 100, tre klare stulta blondulino, kiu ofte kaŭzis ridigajn momentojn.
Biografio
Applegate naskiĝis en Holivudo, Kalifornio. La patro, Robert W. Applegate, estis diskoproduktanto. La patrino, Nancy Lee Priddy, estis kantistino kaj aktorino, kiu naskiĝis en South Bend en Indianio.
Applegate finis la lernejon je aĝo de deksep jaroj por aktori. De 1987 ĝis 1997 ŝi rolis en la serio Married... with Children. De 1998 ĝis 2000 ŝi havis propran serion kun la nomo Jesse. En 2002 ŝi rolis kun Cameron Diaz en la filmo The Sweetest Thing (La plej dolĉa aĵo).
Ŝi ankaŭ debutis sur Broadway en la muzikalo Sweet Charity (Dolĉa bonfaro). Krom tio ŝi rolis en du serieroj de Friends (Amikoj), kiel la fratino de Rachel, rolo de Jennifer Aniston. Por sia rolo en la seriero The One with Rachels Older Sister (Tiu kun la pli aĝa fratino de Rachel) Applegate gajnis la premion Emmy. En 2006 ŝi aperis kun Eva Longoria, Ryan Seacrest kaj Christina Milian en la videofilmeto de Jessica Simpson Public Affair (Publika afero).
Persone
Je la 20-a de oktobro 2001 ŝi edziniĝis al aktoro Johnathon Schaech, dum eta ceremonio en Palm Spring, kun ĉeesto de amikoj kaj familio. Je la 5-a de decembro 2005 ili anoncis divorcon.
Ekde 2008 ŝi havas amrilaton kun la nederlanda basgitaristo Martijn LeNoble. Ili gefianĉiĝis je Valentena tago 2010. En januaro 2011 naskiĝis ilia filino. Applegate kaj LeNoble geedziĝis je la 23-a de februaro 2013. Por ambaŭ tio estas la dua geedziĝo.
József Finta
József Finta [jOĵef], hungare Finta József estas fama hungara arkitekto, ano de Hungara Scienca Akademio. József Finta naskiĝis la 1935 en Cluj.
Biografio
József Finta apartenis al hungara minoritato en Rumanio. La familio rifuĝis al Budapeŝto en 1944, kie József Finta frekventis gimnazion, poste helpe de stipendio universitaton. Lia arkitektaĵo en Dunaújváros portis la unuan sukceson en 1961. Baldaŭe li planis precipe hotelojn. Li ricevis premion Kossuth en 1996, inter 1965-2011 ankaŭ aliajn premiojn.