cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Archaeospheniscus
Tiu genro estas unu el plej fruaj konataj prapingvenoj. Ties humero estas ankoraŭ tre maldika, inter la formo vidata en ordinaraj birdoflugiloj kaj la dikigita konditĉo trovita en modernaj pingvenoj. Aliflanke la tarsometatarso montras pekuliaran mikson de karakteroj trovitaj kaj en modernaj kaj en primitivaj formoj. Ĉu tio signifas, ke la genro estas praulo de modernaj taksonoj aŭ reprezentas kazon de paralela evoluo estas nekonata.
Gaasterlân-Sleat
Gaasterlân-Sleat (Gaasterland-Sloten; ) estas municipo en la provinco Frislando (Nederlando). La municipo havas loĝantojn kaj areon de, de kiu  estas akvo.
La municipo situas ĉe la IJsselmeer en la suda parto de la provinco. En la municipo troviĝas la regiono Gaasterland.
Ekde la ĝi fariĝis parto de la municipo Friese Meren.
Saint-Barthélemy
Saint-Barthélemy (aŭ mallonge Saint Barts, ambaŭ formoj france por "Sankta Bartolomeo") estas insulo de la Malgrandaj Antiloj en la Kariba Maro. Ekde februaro 2007 la insulo estas transmara kolektivo de Francio. Ĝi havas areon de 24 km² kaj 9,131 loĝantojn, do proksimume 380 loĝantojn po km². La geografiaj koordinatoj estas 17° 55′ norde kaj 62° 50′ okcidente, situante proksimume 35 kilometrojn sudoriente de la insulo Saint Martin, kaj nordoriente de la nederlandaj insuloj Saba, Sint Eustatius, kaj la sendependa lando de Sankta-Kito kaj Neviso.
Sankta Barthélemy estis dum multaj jaroj franca komunumo konsistiganta parton de Gvadelupo, kiu estas eksterlanda regiono kaj departemento de Francio. En 2003 la insulo voĉdonis por secesio de Gvadelupo por krei apartan eksterlanda kolektivumon (collectivité d'outre-mer) de Francio. La kolektivumo estas unu el kvar teritorioj inter la Deventaj Insuloj en nordorienta Karibio kiuj konsistigas la francajn antilojn, kune kun Saint Martin, Gvadelupo (200 kilometrojn (120 mejlojn) sudoriente), kaj Martiniko.
Saint Barthélemy, vulkana insulo plene ĉirkaŭita de malprofundaj rifoj, havas areon de 25 kvadrataj kilometroj (9.7 kvadrataj mejloj) kaj loĝantaro de 9961 laŭ la censo de januaro 2017. Ĝi estas la nura Karibia insulo kiu estis sveda kolonio dum ajna grava tempo (antaŭ la fino de la Napoleonaj Militoj, Gvadelupo estis sub sveda regado dum jaro antaŭ la Traktato de Parizo). Ĝi restis tiel dum preskaŭ jarcento antaŭ ol ĝi revenis al franca regado post referendumo. Simboleco de la sveda blazono, la Tri Kronoj, ankoraŭ aperas en la blazono de la insulo. Tamen la lingvo, kuirarto, kaj kulturo estas klare francaj. La insulo estas populara turisma celloko dum la vintra feria sezono, plejparte por la altranga, luksa turisma merkato.
Nomo
Nomis la insulon Kristoforo Kolumbo laŭ la nomo de sia pli juna frato Bartolomeo Kolombo en 1493.
Politika statuso
Ĝis la 22-a de februaro 2007 Saint-Barthélemy estis simpla komunumo de Francio en la departemento Gvadelupo. Ekde tiu dato ĝi estas, samkiel la najbara Saint-Martin, transmara kolektivo de Francio (Collectivité d'outre-mer (COM). Krom la formala distingiĝo malmulte ŝanĝiĝis: la administrado daŭre samas al tiu de kutima komunumo, daŭre la teritorio apartenas al Eŭropa Unio kaj ne-francoj el alia lando de la Eŭropa Unio kunvoĉdonas pri la komunuma parlamento. La valuto de Saint Barthélemy estas la Eŭro, kaj la usona dolaro nur en iuj vendejoj aldone akceptiĝas kiel pagilo.
Historio
La insulo origine estis loĝata de la etno kariboj. Dum la jaro 1493 la navigisto Kristoforo Kolumbo malkovris kaj nomis ĝin laŭ sia frato Bartolomeo.
Dum 1648 francaj koloniistoj setlis sur la insulo. Dum 1651 la franca reĝo tamen vendis la insulon al la ordeno de Malto. Kvin jarojn pli poste, dum 1656, la karibaj indiĝenoj tamen forpelis la eŭropanojn de la insulo, ĝis dum la jaro 1763 denove francaj setlistoj ekvivis sur la teritorio.
Dum 1785 la reĝo Ludoviko la 16-a de Francio interŝanĝis la liaopinie relative senvaloran insulon kontraŭ komerca rajto en la haveno de Gotenburgo kun la reĝo Gustavo la 3-a de Svedio. Saint-Barthélemy eĉ ne havis proprajn provizojn de subtera trinkakvo, tial ke akvo devis esti alportata de la najbaraj insuloj. Laŭ la sveda reĝo Gustavo nomiĝis la ĉefa insula loĝloko Gustavia. Laŭ statuso de libera komercado la haveno ekprosperis ĝis dum 1852 granda fajro detruis gravajn partojn de Gustavia.
La 10-an de aŭgusto 1877 la franca ŝtato reaĉetis la insulon kontraŭ 80.000 francaj frankoj.
Trafiko
Sur la insulo ekzistas flughaveno, kiu nomiĝas kiel la insulo (ĝia IATA-kodo estas SBH). Pilotoj de privataj aviadiloj, kiuj volas surteriĝi tie, bezonas specialan licencon, ĉar la surteriĝo pro daŭre ŝanĝiĝantaj ventoj kaj la monta situo relative danĝeras.
Komunikiloj
Ĉiusemajna revuo Journal de St. Barth eldoniĝas en la franca lingvo. ĝia anglalingva mallongigita versio eldoniĝas kiel St. Barth Weekly nur dum la vintraj monatoj (por anglalingvaj turistoj). Pro la populareco de la insulo je riĉaj kaj famaj homoj, la altmoda revuo L'Officiel eldonas sezonan lokan eldonon. Alia turisma informo haveblas ĉe la flughaveno kaj en la oficejoj de la Turisma Aŭtoritato.
La insulo ne havas lokan televidan dissendstacion. Tamen, la insulo havas tri radiokanalojn FM, kaj du uzas ripetilojn. La insulo havas plene alirebla telefona sistemo kun kapablo de rekta konekto je fiksaj kaj sendrataj sistemoj.
Vestaĵo
La tradicia vestaĵo, kiun nur maljunulinoj uzas, estas amelita blanka kufo nomata kichnottes (prononce: kiŝnot').
Legendo
Populara legendo rilata al Saint Barthélemy prirakontas maristan brutulon, kiu rabis hispanajn ŝipojn. Franca pirato Daniel Montbars, kiun oni kromnomis "Montbars la Ekstermisto", venis al Saint Barthélemy kaj kaŝis la rabaĵon en la sablohavaj golfetoj ĉe Anse du Gouverneur.
Banko de Litovio
La Banko de Litovio - litove Lietuvos bankas (foje tradukata Litova Banko, sed la nomero "Lietuvos" estas la substantiva landonomo en genitiva formo, ne adjektivo) estas la centra banko de Litovio. Ĝi en sia nuna formo estas fondaĵo de la litova registaro en la jaro 1990, luktanta pri ŝtata sendependiĝo el la 50 jarojn antaŭe per armea okupo premita aneksiĝo de Litovio pere de la Sovetunio: La Banko de Litovio difinis sin sekvaĵo de la banko de la Litova SSR, filio de la ŝtata banko de Sovetunio, kaj en 1990 transprenis kaj la konstruaĵojn, dungitojn kaj komence la strukturojn de la banko de la Litova SSR - en sia memkompreno tamen estante daŭrigo de la antaŭa Banko de Litovio de inter la du mondmilitoj. Sian sidejon la banko ekde la jaro 1990 havas en Vilno. Inter la taskoj estas la ekonomia stabiligo kaj sekurigo de la nacia valuto, la litova lido (litas) kaj la laboro cele al enkonduko de la komuna eŭropa valuto Eŭro en Litovio. La Banko de Litovio estas membro de la Eŭropa Sistemo de Centraj Bankoj.
Historio
La fondojaro de la unua ŝtata banko en Litovio konsideriĝas la jaro 1768, kiam la Seimas, la litova parlamento en la duŝtata respubliko Pollando-Litovio decidis fondi la ŝtatan valutan bankon Bank Polski I Litewski. Nur en 1792 komenciĝis realigo de la projekto. Estis planitaj bankaj kontoroj en Vilno, Hrodno kaj Minsko. Post la sensukcesa ribelo de Tadeusz Kościuszko kaj post la tria kaj fina ŝtupo pri disdivido de la ŝtato Pollando-Litovio en 1795 Litovio perdis sian ŝtatan suverenecon kaj tial praktike ankaŭ perdis la eblecon havi propran valuton.
En 1918, post la deklaro de la ŝtata sendependeco, Litovio ankoraŭ dum iom da tempo ne havis propran valutan bankon. Pro internacia traktato kun la "kredita kaso oriento" (Darlehenskasse Ost) de la Germana Regno, la germana valuto Reichsmark komence funkciis kiel nacia valuto. Meze de la jaro 1922 komenciĝis inflaciego de tiu valuto. La litova parlamento decidis oficialigi leĝojn pri fondo de ŝtata centra banko Lietuvos bankas kaj pri la enkonduko de la nacia valuto litova lido (litas). Lietuvos bankas fondiĝis en la formo de akcia kompanio (akcinė bendrovė). La baza kapitalo estis 12 milionoj da lidoj. 80 procentaĵoj de la akcioj apartenis al la litova ŝtato.
En 1922 la Banko de Litovio oficiale ekfunkciis kiel ŝtata litova centra banko. La prezidanto de Litovio nomumis la ekonomikiston Vladas Jurgutis unua banka gvidanto.
En marto 1990 la Banko de Litovio refondiĝis, kaj daŭrigis la tradicion de la antaŭmilita centra banko, kiu en junio 1940 estis malfondita fare de la sovetuniaj okupantoj kaj transformita al filio de la ŝtata banko de Sovetunio. Inter la jaroj 1990 kaj 1992, Litovio ankoraŭ apartenis al ekonomia zono de la rusa rublo. En 1992 kiel provizora valuto enkondukiĝis kuponoj nomataj "talonai", kiuj neformale laŭ la politikisto Gediminas Vagnorius estis baptitaj vagnorkos aŭ vagnorėliai. Komence tiuj kuponoj nur validis aldone al la rublo, por certaj vargrupoj. En 1993 enkondukiĝis la nacia valuto litova lido. Sukcesis la projekto limigi la komence altan inflacion kaj stabiligi la nacian valuton.
Enkonduko de la komuna valuto Eŭro
La 27-an de junio 2004 la ŝtatoj Litovio, Estonio kaj Slovenio kiel unuaj tri el la dek tiujare aliĝintaj membroŝtatoj de la Eŭropa Unio membriĝis en la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II.
Sian celon, enkonduki la komunan valuton jam ekde la 1-a de januaro 2007, la litova registaro maltrafis nur je malgranda diferenco: la inflacio de Litovio en la por tio decidaj jaroj nur estis 0,06 procentaĵoj super la permesata lima valoro. La registaro de Litovio de tiam prokrastis la celon ĝis 2010, poste ĝis 2012 kaj aktuale ĝis 2014.
Sydney Pollack
Sydney POLLACK (naskiĝis la 1-an de julio 1934 en Lafayette, Indiana, Usono; mortis la 26-an de majo 2008 en Los-Anĝeleso, Kalifornio, Usono) estis usona reĝisoro, aktoro kaj produktoro.
Vivo
Sydney Pollack naskiĝis en juda familio elmigrinta el Rusio al Usono. Lia kariero ekis komence de la 1960-aj jaroj kiel televida aktoro kaj reĝisoro. En kina filmo li aktoris unue en 1962 en la militfilmo War Hunt kune kun Robert Redford. De tiam ambaŭ amikiĝis kaj Redford estis ĉefrolulo en multaj el la filmoj, kiujn Pollack reĝisoris.
Oni taksis Pollack unu el la plej inteligentaj kaj de la aktoroj ŝatataj reĝisoroj. Liaj filmoj estas el diversaj ĝenroj. Trifoje oni nomumis lin por la Oskar-premio, kiun li ricevis en 1986 por Out of Africa kiel plej bona reĝisoro. Pollack estis ne nur reĝisoro, sed ankaŭ produktoro kaj aktoro.
Sydney Pollack edziĝis en 1958 al la aktorino Claire Griswold, kun kiu li havis tri infanojn.
Matene de la 26-a de majo 2008 Pollack mortis, 73-jara, en sia hejmo pro kancero.
Ormalingen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ormalingen limas en nordo al Buus, en nordoriento al Hemmiken, en oriento al Rothenfluh, en sudoriento al Wenslingen, en sudokcidento al Tecknau, en okcidento al Gelterkinden, kaj en nordokcidento al Rickenbach.
Trafiko
Ormalingen estas konektita per la buslinio de Hemmiken al Gelterkinden al la reto de la publika trafiko. Cetere la stacidomo de Gelterkinden troviĝas apenaŭ unu kilometro de la vilaĝocentro de Ormalingen, tiel ke la vialĝo malgraŭ la fakto, ke ĝi ne rekte situas ĉe la fervojlinio, bone atingeblas.
Historio
En Wolhusen oni malkovris restaĵojn de romia bieno kaj proksime de ĝi tombejo el la frua mezepoko. Dum mezepoko Ormalingen apartenis unue al la Grafoj de Frohburg, poste al la Grafoj de Homburg kaj fine al la Grafoj de Thierstein kaj al la baronoj de Falkenstein. En la jaro 1461 Bazelo akiris la vilaĝon kun la senjorujo Thierstein-Fanrsburg kaj atribuis ĝis al la voktejo Farnsburg. Dum la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la Kastelo Farnsburg, kiu estis la sidejo de la kamparvoktoj de Bazelo, estis bruligita kaj detruita de la ribelaj kamparanoj. Dum la tempo de la Helveta Respubliko la komunumo apartenis al la tiama distrikto Gelterkinden. En la jaro 1814 ĝi estis atribuita al la distrikto Sissach, okaze de la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 la vilaĝo decidis sin por la kamparo kaj tiel ĝi fariĝis en la jaro 1833 parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Veniano
Veniano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio la Granda.
Najbaras la komunumoj Appiano Gentile, Fenegrò, Guanzate kaj Lurago Marinone.
Junulara parko Kaeson
Junulara parko Kaesŏn (Koree:개선청년공원） estas fama amuzparko en Pjongjango, Nord-Koreio. La parko Malfermis en 1984 kun areon de 40 hektaroj. La parko situas ĉe la Triumfa Arko de Pjongjango, en la okcidenta piedo de Moran Monteto.
EGA
La vorto havas plurajn signifojn:
Géza Pap (episkopo)
Géza Pap, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap Géza estis rumania hungara kalvinana pastro, episkopo.
Géza Pap naskiĝis la en Cluj (Rumanio), li mortis la  en Cluj.
Biografio
Géza Pap apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en liceo en sia naskiĝurbo en 1973, poste li akiris diplomon en protestanta teologia instituto en la sama urbo en 1978. Li komencis la pastran karieron en la ĉefurbo Bukareŝto, poste inter 1981-1988 en Căpușu Mic, pli poste en Cluj. En la lernojaro 1995 li studis en Kampen (Overiselo). Inter 2000 kaj 2010 li estis la 45-a kalvinana episkopo de Transilvanio, intertempe en 2005 li doktoriĝis. Ekde 2012 li estis konciliestro de la rumania kalvinana eklezio. Li ricevis hungaran ŝtatan premion en 2012. Li havis edzinon ekde 1979, kiu naskis 5 gefilojn. Li estis solene entombigita en Házsongárdi temető.
Provinco Helŭan
Helŭan (محافظة حلوان', latinliterigo Muḥāfaẓat Ḥilwān respektive Helwan, Hilŭan aŭ Helŭan) estis provinco (respektive gubernio) de Egiptio. Laŭ la stato de januaro 2010 ĝi havis loĝantojn. Administra centro estas la samnoma urbo Helŭan. La provinco situas sude de Kairo kaj laŭ prezidanta dekreto ekzistas ekde la 18-a de aprilo 2008.
La provinca teritorio ampleksis la urbojn Maadi, Helŭan, Urbo 15-a de Majo, Nov-Kairo, Haikstep, Badr kaj Aŝ-Ŝuruk.
Enkadre de nomado de kelkaj novaj provincestroj la provinco estis malfondita la 14-an de Aprilo 2011 de la egipta ĉefministro Essam Ŝaraf kaj la teritorio aldonita al la provinco Kairo.
Jesugei
Jesugei aŭ Jesuĥei (en moderna mongola: Есүхэй баатар, Jesuĥei baatar; mortiĝis en 1171), estis ĉefa estro de la konfederacio Ĥamag Mongol kaj la patro de Temuĝin, poste konata kiel Ĝingis-Ĥano. Li estis estro de la klano Borĝigin kaj nevo de Ambaghai kaj de Hotula Ĥano), aperis kiel estro de la reganta klano de la Mongoloj. Tiu sinteno estis malakceptita de la rivala klano Tajiĉiud, kiu descendis rekte el Ambaghai. Kiam la Tataroj iĝis tro povegaj post 1161, la ŝtato de la Ĝina Dinastio ŝanĝis sian eltenon el la Tataroj al la Kerajtoj.
Fontenay-le-Comte (stacidomo)
Fontenay-le-Comte estas franca varstacidomo sur linioj -  kaj Fontenay-le-Comte -, situanta en  Fontenay-le-Comte, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
12535 Fazlurahman
12535 Fazlurahman estas meze granda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Fazlur Rahman, mentoron de unu finalisto de la Regeneron Science Talent Search 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Oklahoma School of Science and Mathematics, Oklahomurbo (Oklahomo).
(19946) 1981 EB35
(19946) 1981 EB35 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Washington
Vaŝington angle Washington estis nomo de George Washington, pri kiu estis honore nomitaj diversaj Vaŝingtonoj.
Personoj: Universitatoj: vidu Vaŝingtona Universitato
31129 Langyatai
31129 Langyatai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al "Langyatai" (ĉine : 琅琊台, Lángyátái, tri etaĝa plataĵo kun perimetro de pluraj kilometroj, konstruita el batita tero proksime de la Monto Langja ĉe la bordo de la Flava Maro, pli ol 2200 jaroj antaŭ. Kiel observatorio plej malnova en Ĉinio, Langyatai estas listita en la unua grupo da naciaj pejzaĝaj lokoj.
Palma (Brazilo)
Palma (oficiale Município de Palma) estas municipo en Brazilo. Ĝi apartenas al la mikroregiono Cataguases (esperante: Katagŭazjs) kaj al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo la 24-an de majo 1892.
(38597) 1999 XU200
Ĝi orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Dracena (mikroregiono)
La mikroregiono de Dracena estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas dek municipojn.
Reinaldo Vicente Simão
Reinaldo Vicente Simão (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo en teamoj kiel Juventude, Internacional, Corinthians Paulista, Portuguesa Desportos, São Caetano, Fenerbahçe kaj Ankaragücü de Turkio kaj Goiás.
Li futbalis ankaŭ en la Japana Ligo ĉe Bellmare Hiratsuka.
EGO
La vorto havas plurajn signifojn:
Unsuk Chin
Unsuk CHIN (, hangule: 진은숙) (naskiĝis la estas sudkorea komponisto de klasika muziko, kiu estas bazita en Berlino, Germanio. Ŝi ricevis diversajn premiojn kiel la Premio Grawemeyer en 2004, la Arnold Schönberg-Premio en 2005, la Muzik-kompona Premio de la Fondaĵo Princo Pierre en 2010, la Hoam-Premio en la Artoj en 2012 kaj la Wihuri Sibelius-Premio en 2017.
São Miguel do Gostoso
São Miguel do Gostoso estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 9.240 enloĝantojn.
Unsuk Chin
La verkoj de Unsuk Chin estis luditaj de diversaj filarmoniaj orkestroj kiel la Berlina Filarmonia Orkestro, la Novjorka Filarmonia Orkestro, la BBC Filarmonia Orkestro, la Ĉikaga Filarmonia Orkestro, la Londona Filarmonia Orkestro, la Los-Angelesa Filarmonia Orkestro, la Bostona Filarmonia Orkestro, la Germana Filarmonia Orkestro de Berlino, la Tokia Filarmonia Orkestro, la Filarmonia Orkestro de Radio France, la Oslo-a Filarmonia Orkestro, la Filarmonia Orkestro de Birmingham, la Montreala Filarmonia Orkestro, la NDR Filarmonia Orkestro, la Finna-Radia Filarmonia Orkestro, Kronos Quartet, kaj multaj aliaj, kaj ili estis dirigentitaj de Kent Nagano, Simon Rattle, Alan Gilbert, Gustavo Dudamel, Myung-Whun Chung, Esa-Pekka Salonen, Neeme Järvi, Peter Eötvös, David Robertson kaj George Benjamin.
Berghŭata
La Berghŭata, Berguata aŭ Barghŭata (ankaŭ Barghwata aŭ Berghuata) estis grupo de Berberaj triboj en la marbordo al Atlantiko de Maroko, apartenanta al la Masmuda konfederacio. Post alianciĝi kun la Sufria Ĥariĝisma ribelo en Maroko kontraŭ la Umajida Kaliflando, ili establis sendependan ŝtaton (744 - 1058) en la areo de Tamesna ĉe la atlantika marbordo inter Safi ka Salé sub estreco de Tarif al-Matghari.
Etimologio
Kelkaj historiistoj opinias ke la termino Barghŭata estas fonetika kripligo de la termino Barbati, nome kromnomo kiun Tarif portis. Oni supozas ke li naskiĝis en la areo de Barbate, ĉe Cádiz en Hispanio. Tamen, Jérôme Carcopino kaj aliaj historiistoj opinias ke la nomo estas multe pli antikva kaj ke la tribo estas la sama kiun la Romianoj nomigis Baquates, kiuj ĝis la 7a jarcento loĝis ĉe Volubilis.
Obertraubling
Obertraubling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regensburg kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Oceania ekozono
La Oceania ekozono aŭ Pacifika ekozono estas la plej malgranda el la ekozonoj, kaj unika pro ne enhavante iun kontinentan termason. Ĝi ampleksas la pacifikajn insulojn de Mikronezio, la Fiĝiojn, kaj plejparto de Polinezio (escepte de Novzelando). Novzelando kaj plejparte de Melanezio, inkluzive de Novgvineo, Vanuatuo, la Salomonoj, kaj Novkaledonio, situas kun Aŭstralio, en la aŭstralazia ekozono. La pacifika ekozono estas la plej malvasta el la ekozonoj rilate tersurfaco. Tamen pro sia unika signifo por la naturprotekto la plej granda parto de la ekozono estas signita kiel biodiverseco-riĉaĵejon.
Stacio Fujisaka
Stacio Fujisaka (japane: 藤阪駅 [Fuĵisaka-eki], angle: Fujisaka Station) estas fervoja stacio en Hirakata, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Katamachi.
Oceania ekozono
Geologio
La Oceania ekozono, geologie estas la plej juna el la ekozonoj. Dum aliaj ekozonoj inluzivas maljunajn kontinentajn termasojn aŭ partojn de kontinentoj, la pacifika ekozono plejofte konsistas el altaj insuloj aŭ el malaltaj insuloj  kiuj leviĝis el la maro dum geologie freŝdataj jararoj, multaj el ili dum la Plejstoceno. Ili estis kreitaj per varm-punkta vulkanismo, aŭ kiel insulaj arkoj supren puŝitaj per la kolizio kaj subŝovo de tektonaj platoj
La insuloj varias ekde etaj insuletoj, krutaj marbordaj ŝtonegoj, atoloj ĝis grandaj, montaraj insuloj kiel Havajo kaj Fiĝio.
Klimato
La klimato de la pacifikaj insuloj estas tropika aŭ subtropika, kaj fluktuas inter humida ĝis dumsezone seka. Pli humidaj partoj de la insuloj estas kovrataj de tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj, dum pli sekaj partoj de la insuloj, inkluzive de la leaj flankoj de la insuloj kaj multaj el la atoloj estas kovrataj de tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj kaj tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj.
Kutama
Kutama (Berbere: Iktamen) estis grava Berbera Tribo en norda Alĝerio klasita inter la Berbera Konfederacio de Bavaroj. Kutama estas atestata multe pli antaŭe, en la formo Koidamusi fare de la greka geografo Ptolemeo.
Oceania ekozono
Klimato
La altaj vulkanoj de Havajo, Mauna Kea kaj Mauna Loa, gastigas kelkajn maloftajn tropikajn montarajn herbejojn kaj arbedarojn.
Kutama
Kutama ludis gravan rolon dum la Fatimida Kaliflando (909–1171), formante la kernon de la Fatimida armeo kiu finfine superis la Aglabidojn kiuj kontrolis Ifrikion, kaj kiuj poste iris al la konkero de Egiptio kaj de suda Levantenio en 969–975. La membroj de la tribo Kutama restis unu el la pilieroj de la Fatimida armeo ĝis la 11a jarcento.
Oceania ekozono
Flaŭro kaj Faŭno
Ĉar la koncernaj insuloj neniam tere estis ligitaj al kontinento, origine la flaŭro kaj la faŭno de la insuloj atingis tiujn ĉi ekde trans la oceano (kvankam dum la kulmino de la lasta glaciepoko, marniveloj multe pli malaltaj estis ol nuntempe kaj multaj submaraj montoj estis insuloj, do iuj nuntempe izolataj insuloj iam malpli estis izolitaj).
Post kiam ili atingis la insulojn, la prauloj de la nuntempe ĉeestanta flaŭro kaj fauno adaptiĝis al la surinsula vivo. Pli grandaj insuloj kun diferencaj ekologiaj niĉoj favoris flaŭran kaj faŭnan adaptadan disradiadon, ĉe kiu multaj specioj disvolviĝis ekde komuna praulo, ĉiu specio adaptiĝis al diferenca ekologia niĉo; la diversaj specioj de la drepanidedoj (familio Drepanididae) estas klasika ekzemplo. Aliaj adaptiĝoj al insula ekologio inkluzivas gigantismojn, nanismojn, kaj, inter birdoj, perdon de flugkapablo.
La Oceania ekozono havas iom da endemiaj specioj; precipe Havajo estas konsiderita kiel monda 'centro de endemio', kun siaj arbaraj ekoregionoj havante unu el la plej altaj procentoj de endemiaj plantoj en la mondo.
Flaŭro
Tersupraĵaj plantoj disvastiĝas per diversaj iloj. Multaj plantoj, plejofte filikoj kaj muskoj, sed ankaŭ iuj florplantoj, disvastiĝas per vento, fidante al etaj sporoj aŭ ŝebeblaj semoj kiuj povas resti en la aero je longaj distancoj trans la Pacifiko, kiel tiu de la genro Metrosidero (Metrosideros), arboj supozite originaj el Novzelando. Aliaj plantoj, nome kokosujoj kaj arboj el mangrovoj, produktas semojn kiuj povas flosi, kaj eventuale alnaĝi sur foraj marbordoj. Tial kokosujoj estas ĉieestantaj en la Pacifika ekozono. Ankaŭ birdoj estas grava disvastigilo. Iuj plantoj produktas gluajn semojn kiuj estas kunportitaj sur la piedoj aŭ plumoj, kaj multaj plantoj produktas fruktojn kiuj povas pasi tra la digestaj sistemoj de birdoj. Arboj el la genro pandano estas sufiĉe ĉieestantaj en la pacifika ekozono. Ĝenerale, botanikistoj konsentas pri la fakto ke plimulto de la flaŭro de la ekozono estu derivita de tiu de la malezia flaŭro de Malaja duoninsulo, Indonezio, Filipinoj, kaj Novgvineo, kun iuj plantoj el Aŭstralazio kaj kelkaj el Ameriko, precipe en Havajo. Paskinsulo havas iujn plantojn el Sudameriko kiel la tatoro ( Schoenoplectus californicus  ssp.tatora).
Faŭno
Disvastiĝo trans la oceano estas malfacila por plejparte de tersupraĵaj bestoj, kaj la Pacifika ekozono havas relative malmultajn tersupraĵajn bestojn ol aliaj ekozonoj. Certaj tipoj de bestoj kiuj estas ekologie gravaj sur la kontinentaj ekozonoj, kiel grandaj tersupraĵaj karnomanĝuloj kaj grandaj herbomanĝuloj, tute ne estis ĉeestantaj sur la koncernaj insuloj ĝis la homoj alportis ilin. Birdoj estas relative kutimaj, inkluzive de multaj marbirdoj kaj iuj specioj de tersupraĵaj birdoj kies prauloj povas esti forblovitaj maren per ŝtormoj. Iuj birdoj disvolviĝis en neflugantajn speciojn post la alveno de iliaj prauloj, inkluzive pluraj specioj de raledoj (Rallidae).
Iom da insuloj havas enlandajn lacertulojn, inkluzive gekoj kaj membroj el la Scindidae, kies prauloj verŝajne alvenis sur flosoj de vegetaloj forfluitaj maren per ŝtormoj. Escepte de kiropteroj, kiuj vivas sur plejparte de la insulgrupoj, ekzistas tre malmultaj da enlandaj mamulaj specioj en la Pacifika ekozono.
Influo de la homa koloniado
Multaj bestaj kaj plantaj specioj estis enmetataj fare de la homo, dum du periodoj.
Malaj-polineziaj koloniistoj alportis porkojn, hundojn, kokojn kaj kioreojn al multaj insuloj. Ili disvastiĝis tra la tutaĵo de Oceanio ĉirkaŭ 1200 KE. Ekde la dek-sepa jarcento, eŭropaj koloniistoj enigis aliajn bestojn, inkluzive katojn, bovojn, ĉevalojn, malgrandajn herpestojn (Herpestes javanicus), ŝafojn, kaprojn, kaj la Norvegan raton (Rattus norvegicus). Tiuj kaj aliaj enmetitajn speciojn, aldonite al troa ĉasado kaj senarbarigo, estas drame ŝanĝintaj la ekologion de multaj el la oceaniaj insuloj, puŝigante multajn speciojn al formorto aŭ preskaŭa formorto, aŭ enŝlosante ilin en etaj insuletoj sen homa loĝado.
La foresto de karnomanĝuloj naivigis multajn birdajn speciojn, kiuj perdis siajn instinktojn de fuĝi ekde karnomanĝuloj, kaj de ne demeti siajn ovojn sur la grundo. Tiu vundebligis ilin fronte al enkondukitaj katoj, hundoj, herpestoj, kaj ratoj. El la alveno de homoj sur tiuj insularoj ofte rezultis disrompiĝo de la enlandaj ekosistemoj, kaj ondoj de speciaj formortoj. Estas ekzemplo de la holocena formorta evento.
Paskinsulo, la plej orienta insulo de Polinezio, montrigas provojn de hom-kaŭzita ekosistem-disfalo antaŭ pluraj jarcentoj, kiu kontribuis (kune kun sklava rabirado kaj eŭropaj malsanoj) al 99 pocenta malkresko de la homa populacio de la insulo. Tiu ĉi, iam luksa arbarizita, nuntempe pleje estas vent-balaita herbejo. Pli freŝdate, la enlandaj birdaj kaj lacertaj specioj de Gvamo estis dekumitaj kaŭze de la enkonduko de la bruna arbkolubro (Boiga irregularis, kolubredoj) en la kvardekaj jaroj.
EGY
La vorto havas plurajn signifojn:
Tippi Hedren
Tippi HEDREN, origine: Nathalie HEDREN (naskiĝis la 19-an de januaro, 1931 aŭ 1935) estas usona aktorino.
Ŝin malkovris Alfred Hitchcock, kiu serĉis aktorinon aspektantan simile kiel Grace Kelly, kaj Tippi Hedren ricevis ĉefrolojn en liaj filmoj The Birds kaj Marnie.
Ŝia filino el la edzeco kun Peter Griffith estas la aktorino Melanie Griffith.
(12536) 1998 MD33
(12536) 1998 MD33 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Fischer (apartigilo)
Fischer - prononco - estas germanlingva familia nomo.
Brungorĝa troglodito
La Brungorĝa troglodito (Troglodytes brunneicollis) estas ĉefe meksika birdo de la familio de Trogloditedoj, ofte konsiderata subspecio de la Domtroglodito.
Fischer (apartigilo)
Deveno kaj signifo
La nomo venas de la malnova profesio kaj signifas „fiŝisto“. La nomo Fischer estas la kvara plej ofta germana familia nomo. Krome Fischer estas ankaŭ la individua nomo en Fischer Black (1938–1995), usona ekonomikisto.
Variaĵoj
Variaĵoj estas Fisher en la angla, Visser en la nederlanda, Fischler, Vischer, Fischers, Fischl en supragermanaj dialektoj, Fischel, Fischle en la ŝvaba kaj Fischmann.
Brungorĝa troglodito
Teritorio kaj habitato
Tiu specio estas komuna en kelkaj areoj, en arbaroj de kverkoj kaj miksitaj de pinoj kaj kverkoj kaj klaraĵoj en altaj teroj de Meksiko (1600m al 3000m) el Oaxaca norden al Coahuila kaj Sonora kaj en najbara sudorienta Arizono.
Aspekto
Ĝi estas tre simila al la Domtroglodito, 11.5 al 12.5 cm longa, kun brunaj kapo kaj supraj partoj, striitaj nigrece ĉe flugiloj kaj mallarĝa vosto; tiu bruneco nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo, ĉar brunneicollis signifas pli malpli "brunkola". Ili havas pli markitan sablokoloran superokulan strion kaj nigran traokulan strion ol la Domtroglodito. Sube ili estas sablokoloraj, pli grizaj (pli kiel la Domtroglodito) ĉe subspecioj cahooni de norda Meksikio kaj Arizono, pli okraj ĉe la aliaj subspecioj. La flankoj kaj subvostaj kovriloj havas malhelbrunajn striojn.
Ankaŭ la voĉo estas simila al tiu de la Domtroglodito. La kanto konsistas el "raspaj, ridecaj, trilaj kaj pepaj" sonoj, kaj estas pledecaj alvokoj komencaj per sonoj de ĉ, krom miaŭa alvoko.
Klasado
Kelkaj fakuloj ne listigas la Brungorĝan trogloditon kiel separata specio. Kialo por simplistoj kiuj enmetas ĝin kun la Domtroglodito estas ke Domtrogloditoj de sudokcidenta Usono kaj norda Meksikio havas karakterojn intermezajn inter la du specioj.
Kiel separata specio, ĝi enhavas 5 subspeciojn: brunneicollis, cahooni, compositus, nitidus, kaj vorhiesi.
Londona Esperanto-Klubo
La Londona Esperanto-Klubo estas Esperanto-asocio en Londono (Britio), kiu zorgas pri la disvastigo de Esperanto en Londono kaj organizas la kulturan vivon de la komunumo parolanta Esperanton en Londono kaj ĉirkaŭ ĝi. Ĝi estis fondita en 1903 kaj tial ĝi estas unu el la plej antikvaj Esperanto-kluboj en la mondo.
En sia pli ol jarcenta vivo, ĝi aranĝis multajn aferojn kaj respondecis pri multaj eldonaĵoj.
Ĝi kunlaboras kun la brita landa Esperanto-asocio, EAB kaj kun la monda Esperanto-Asocio, UEA.
La klubo eldonas dumonatan dupaĝan bultenon, kiu prezentas programon de la klubo-agadoj
1903
Fondintoj:
2021
En 2021, la prezidanto de la klubo estas Olga Kerziouk.
Aliaj membroj estas Matt Peperell (vic-prezidanto), Anthony Bodineau (vic-prezidanto), Arturo Prent (kasisto), Anica Page (registristo), Terry Page, Antony Rawlinson, Renato Corsetti kaj Phil Housley.
2022
En 2022, la prezidanto kaj registristo de la klubo estas Anthony Bodineau. Aliaj membroj estas Olga Kerziouk (vic-prezidantino), Matt Peperell (vic-prezidanto), Arturo Prent (kasisto), Anica Page, Terry Page, Antony Rawlinson, Renato Corsetti, Alexander Ord kaj Phil Housley. La lingvisto John Wells estas honora prezidanto (li sekvis la verkiston Marjorie Boulton), kaj Heleno Fantom kaj Joyce Bunting honoraj vicprezidantoj.
Literaturo
La historio de la klubo ĝis 1978 estas priskribita en la libro Londono vokas de Harry Holmes.
Prevezo (provinco)
Prevezo (Πρεβεζα respektive Νομός Πρεβέζης - Nomos Prevezis) ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2005 havis 59,600 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Prevezo. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Epiro, kaj situas en la pleja okcidento de la kontinenta parto de Grekio, borde de la Ionia Maro.
Rolando Pérez
Akademia edukado
Rolando Pérez komencis siajn muzikstudojn en Santjago de Kubo, kie li ankaŭ komencis sian karieron kiel violonĉelisto sub observo de Majstro Ernesto Xancó. En 1976 sukcese finis sian studon en la fako de violonĉelo je la Konservatorio Amadeo Roldán de Havano. Saman jaron, post kreado de la Instituto Supera de Arto (ISA) same kiel ankaŭ de la profesora posteno pri muzikscienco en menciita institucio, Rolando Pérez komencis siajn studojn sur ĉi tiu kampo, kiun estis fondinto kaj direktanta muziksciencisto Argeliers León En 1981 Rolando Pérez finstudis kiel diplomita muziksciencisto. En 1999 li ankaŭ doktoriĝis pri artosciencoj ĉe la sama instituto.
La violonĉelisto
Rolando Pérez laboris kiel violonĉelisto en la Nacia Simfoniorkestro de Kubo inter 1969 kaj 1981 same kiel inter 1987 kaj 1992. Krom tio li kunmuzikis en ensembloj kaj partoprenis surdiskigojn de koncerta kaj populara muzikoj, ekzemple la arĉkvarteto de Carlos Malcolm, kaj “El ropavejero” de Francisco Barrios “El Mastuerzo”, kune kun la meksika rokenrolo-grupo “Botellita de Jerez”.
La muziksciencisto
Kiel esploristo sur la muzikscienca kampo Rolando Pérez laboris en la Centro de Esploro kaj Disvolvo de la Kuba Muziko inter 1981 kaj1987. Li ankaŭ partoprenis kiel raportanto en multaj kongresoj kaj konferencoj, inter ili la Interfaka Kunveno pri Ritmo ĉe la Universitato de Salamanko (1993), La Encuentro Latinamerika Renkontiĝo pri Religio kaj Etneco ĉe la Universidato Ksaverana je Bogoto (1996), la Internacia Konferenco “Muzikaj Kulturoj de Latinameriko: Tutmondaj Efikoj Pasintecaj kaj Nuntempaj”, Universitato de Kalifornio en Los-Anĝeleso (1999), la Internacian Kongreson de la Latinamerika Asocio por Afrikaziaj Studoj, UNAM/Colegio de México, Meksikurbo (2003), la Kongreso de la IASPM Branĉo Latinoamericana, Havano 2006, kaj la 2-a Venezuela Kongreso de Populara Muziko en Karako (2006). Ekde 1993 ĝis la nuntempo Rolando Pérez profesore instruas sur la kampo de popolmuzikoscienco de la Nacia Muzikernejo de la Nacia Universitato Aŭtonoma de Meksiko, kie li aktuale estas plentempe laboranta profesoro.
Publikaĵoj
Dum sia kariero kiel muziksciencisto kaj esploristo Rolando Pérez publikigis la librojn La binarización de los ritmos ternarios africanos en América Latina (La duumigo de la triumaj afrikaj ritmoj en Latinameriko, Casa de las Américas, La Habana, 1987) kaj La música afromestiza mexicana (La afrikomestiza muziko, Universidad Veracruzana, Xalapa (Veracruz), 1990). La unua el la du libroj (gajninto de la muzikscienca premio “Casa de las Américas” en 1982) proponas teorion radikantan en la muzikscienca problemaro de Latinameriko kaj metodaron taŭgan por la disvolvo en komparaj studoj, kiujn oni realigas sur la kontinento. Tiu ĉi teksto ampleksas tri ĉapitrojn, en kiuj la aŭtoro komencas konturigi ĝeneralajn aspektojn de la estado de afrikanoj en Latinameriko, iliaj muzikaj kontribuoj kaj la historiaj-sociaj circonstancoj de tiuj procesoj. En la dua ĉapitro li detalas la studon de la afrika ritmo kaj ĝia sinkretismo kun la ritma sistemo hispana. En la tria ĉapitro li disvolvas siajn kriteriojn pri tio, kion oni nomas proceso de duumigo de triumaj ritmoj afrikaj, iliaj specifaj sintenoj kaj la konsekvencoj de ĉi tiu proceso por la disvolvo de la muzika kulturo en Kubo kaj Latinameriko. Siajn meditojn li ilustris per granda kvanto da muzikaj specimenoj. Per sia dua libro Pérez Fernández intencas montri la gravecon de la afrika kontribuo al la kunkreskado de la tradicia muziko de Meksiko same kiel havigi elementojn, kiuj inklinas fortikigi sur la muzikscienca tereno la vidpunktojn de la meksika antropologo Gonzalo Aguirre Beltrán laŭ la direkto, ke la mestiza aŭ kreola muziko de Meksiko estas fundamente la rezulto de transkulturiĝo inter hispanoj kaj nigruloj. Ĉi tiu aŭtoro ankaŭ verkis proksimume dudekon da artikoloj kaj ĉapitroj de libroj, ne nur fokusiĝantaj la esploron de la muzika importo afrika en Latinamerikon, sed ankaŭ plietendis siajn interesojn sur la lingvosciencon, la sciteorion, la historion kaj la kontribución de la muzika heredaĵo ĉina al la kuba kulturo.
(131823) 2002 AY97
(131823) 2002 AY97 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:12 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,263924 AU, tie estas 39,482 milionoj da km.
José Alves dos Santos Júnior
José Alves dos Santos Júnior (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto en teamoj kiel Fluminense, Ituano, Beira-Mar de Portugalio, Náutico kaj América.
Li futbalis ankaŭ en la Japana Ligo ĉe Bellmare Hiratsuka kaj Tokyo Gas.
Verano Brianza
Verano Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Briosco, Giussano kaj Carate Brianza.
Krado (signo)
Krado estas nomo de la signo # sur la klavo de la komputila aŭ telefona klavaro. Ĝenerale ĉi tiu simbolo servas por indiki numeron (precipe en Usono, ekz-e Symphony #5 = «La 5a simfonio»), kaj en Unikodo ĝi same nomiĝas — «numera signo» (Number sign). Ĉar la angla konfuzas numerojn kaj nombrojn, oni iam uzas la signon kalembure, por indiki kardinalan nombron: #A por signi la nombron de elementoj de aro A (en alia notacio: |A|). Ĝi povas esti uzata por skribi kradvortojn.
Oni ne konfuzu ĉi tiun simbolon kun la signo dieso, por kiu en Unikodo ekzistas la aparta signo ♯ (Unicode U+266F).
Mudersbach
Mudersbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Anizila klorido
Anizila klorido aŭ C8H9OCl estas organika aromata kombinaĵo, apartenanta al la familia grupo de la kloridoj, senkolora likvaĵo kun penetranta odoro, uzata kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj. Ĝi estas produktebla el la anizila karbinolo kaj klorida acido krom aliaj manieroj. Kiel ĉiuj kloridoj ĝi estas solvebla en akvo kaj iom post iom reakcias kun ĝi. Ĝi prezentas la benzilan ringon inter metoksa grupo (H3C-O-) kaj kloratomo.
Die Nacht ist vorgedrungen
Die Nacht ist vorgedrungen [La nokto antaŭeniĝis] estas germanlingva poemo verkita de Jochen Klepper (1903–1942), kiun muzikigis Johannes Petzold kiel eklezia kanto por advento. Ĝi estas tiel populara, ke ĝi ne nur eniĝis en la evangelan, sed ankaŭ en la katolikan kantaron en Germanujo.
Enhavo
La poemo, ekestinta la 18-an de decembro 1937 aperis en 1938 en la volumo ''Kyrie. Geistliche Lieder. titole Weihnachtslied'' (kristnaska kanto). Klepper antaŭmetis programe al ĝi jenan biblian verson: La teksto abundas je bibliaj aludoj, la „matena stelo“ (Apokalipso 22, 16), „Vespere povas esti ploro“ (Psalmo 30, 5, „ĉiuj anĝeloj servas“ (Hebr. 1, 6), „Li sendu la por vi difinitan Kriston, Jesuon“ (Agoj 3, 20), „Li deziras loĝi en mallumo“ (1-a Reĝoj 8, 12), „Kiu fidas la Filon, ne venas en juĝon“ Joh. 5, 24), kiel ankaŭ je multaj citaĵoj el la evangela kantarotradicio.
La kanto karakterizas sian tempon kiel troviĝantan en nokta mallumo, al kiu ja sekvas la komenca tago, kiu ankaŭ estas distingita per la trioble menciita matena stelo kaj al kies glorkanto alvokas la unua strofo. Tamen la sono restas modera: „Angst und Pein“ [Timo kaj sufer'] ja estas „prilumataj“, ne forigataj, kaj pri suno aŭ eĉ „ĝojiga suno“ nenio tekstas.
Strofo n-ro 4 kaptas la motivon de la migranta Stelo de Bet-Leĥem, kiu montras la vojon el la mallumo Mateo 2, 9. Malgraŭe la fina strofo 5 priskribas ĉi tiun mallumon kiel loĝloko, kiun Dio elektis, por proksimi al tiuj en la mallumo kaj enporti en ĝin „lumon kaj savon“.
Klepper notis mallonge antaŭ la ekesto de sia poemo rilate diskriminaciajn obstrukcojn de siaj publikaĵoj deflanke de la Regna Verkado-Ĉambro pro la juda deveno de lia edzino:
Kantaroj
La kanto troviĝas en la germanlingvaj Evangela Kantaro (EG 16), en la katolika kantaro Gotteslob (GL 111), en la Menoanisma Kantaro (MG 249), en la Kantaro de la Evangelaj-Reformitaj Eklezioj de Germanlingva Svisujo (RG 372) kaj en la liberkristana kantaro Festi kaj Laŭdi (FL 190).
Gáspár Pápai
PÁPAI Gáspár (pro. pa:pai) estis hungara kuruca diplomato naskita en ? en 1650-aj jaroj kaj mortinta en Konstantinopolo post 1725.
Biografio
Gáspár Pápai estis homo interna de Emeriko Thököly, en 1704 lia sendito al Francisko Rákóczi la 2-a. En 1705 li estis administranto de bienoj Thököly de Transilvanio. Post morto de Thököly de novembro 1705 ĝis marto 1706 kune kun Mihály Bay komisiite de Rákóczi li estis sendito ĉe la tatara kano en Baĥĉiseraj. En 1706 – 11 li estis rezidanto de Beogrado. Li ne akceptis la pacon de Satmaro kaj restis en Turkio. En 1723 li estis sendito al kortego turka de kaŝvagantojen Konstantinopolo. Lian taglibron pri lia sinditeco tatara eldonis Kálmán Thaly (Századok, 1873).
György Sitkei
György Sitkei [djordj ŝitkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sitkei György estis hungara inĝeniero pri maŝinoj, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).
Biografio
György Sitkei frekventis teknikan universitaton en Budapeŝto inter 1949-1954, poste li aliĝis al la universitata stabo. Baldaŭe li instruis longe. En 1964 li doktoriĝis antaŭ la akademio. Inter 1974-1980 li akiris postenon en trusto, poste li estis katedrestro en universitato de Sopron. Li pensiuliĝis en 1996. Li okupiĝas ekzemple pri uzado de energio en motoroj. Li ricevis 3 premiojn inter 1965-1994.
Vidra (Alba)
Vidra (Alba) (hungare: Alsóvidra) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Abrud. En 1910 ĝi havis 2674 loĝantojn (rumanoj), en 1956 2278. Ĝia unua mencio estas en 1595. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Eid
La vorto Eid povas signifi la jenajn:
Kiel la araba vorto por festo:
Breuil-Barret (stacidomo)
Breuil-Barret estas fermita franca stacidomo sur linioj -  kaj Breuil-Barret -, situanta en  Breuil-Barret, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Károly Kazimir
Károly Kazimir [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kazimir Károly estis hungara reĝisoro, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Marika Takács, lia nepo estis Máté Szabó (reĝisoro).
Károly Kazimir naskiĝis la 1928, Budapeŝto - mortis la  1999, Budapeŝto.
Biografio
Károly Kazimir frekventis aktoran lernejon en Szeged post la 2-a mondmilito, dume li komencis sian aktoran karieron en diversaj provincaj teatroj. Inter 1948–1953 li studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, poste li tuj aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Post 2 jaroj li reĝisoradis en Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 1957 li estis reĝisoro en Budapeŝto en diversaj teatroj plej ofte en Teatro Thália (Budapeŝto). En 1958 li fondis someran teatron, kie li longe reĝisoradis. Inter 1959-1991 li instruis en la altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1965, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Lia edzino naskis filinon.
Móric Darvai
Móric Darvai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Darvai Móric estis hungara instruisto, tradukisto. Lia persona nomo estis ankaŭ la pli mallonga varianto Mór, lia origina familia nomo estis Deutsch ĝis 1868.
Móric Darvai naskiĝis la  1849 en Aszód. Li mortis la 1917 en Budapeŝto.
Biografio
Móric Darvai akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1874. Li instruis jam ekde 1872 en diversaj urboj de Hungara reĝlando (Pécs, Déva, Arad). En 1895 li ricevis postenon en la ministerio pri religio kaj eduko, post 5 jaroj li estis inspektoro. Li pensiuliĝis en 1911.
Huara
Huara (Berbere: Ihuwwaren, هوارة) estas granda Berbera tribo etenda amplekse en Magrebo, kiu havas posteulojn en Levantenio kaj Hispanio. Kelkaj tradicioj postulas ke ties patriarko estis nomita "Huŭŭar filo de Orig filo de Branis".
Plej parto praktikas la religion de Islamo, sed ankaŭ estas malmultaj kristanoj kaj judoj.
Hofheim am Taunus
Hofheim am Taunus estas germana urbo en la federacia lando Hesio, iom okcidente de Frankfurto ĉe Majno. Ĝi estas la administra centro de la distrikto Main-Taunus, parto de la distriktaro Darmstadt. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geografia situo
Hofheim situas ĉe la suda rando de la mezalta montaro Taunus inter la urboj Wiesbaden kaj Frankfurto ĉe Majno proksime de la germanaj aŭtovojoj A 66 kaj A 3. Tra la urbo fluas la rivereto Schwarzbach.
Vidindaĵoj
Krome tre rekomendindas viziti la termobanejon Rhein-Main-Therme en Hofheim, unu el la plej vizitataj tiaspecaj ripozejoj en la regiono.
Urbopartnerecoj
Hofheim am Taunus havas ĝemelecojn kun jenaj urboj:
(38598) 1999 XQ208
(38598) 1999 XQ208 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
5636 Jacobson
5636 Jacobson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Robert A. Jacobson, fakulon pri la teknikoj de kosma navigacio. Li malvolvis la efemeridojn de la por la Jet Propulsion Laboratory, ĉefe tiujn uzitaj por la kosmosondilo Voyager 2. Tiuj efemeridoj estis malvolvitaj uzante ambaŭ surteran astrometrion kaj optikajn datenojn de kosma navigacio.
Cikado
Cikadoj estas insektoj el la subordo de la ordo hemipteroj. Tiuj virinsektoj kapablas eligi akran, vibran sonon (ĉirpado).
Ekzemple: Sangruĝa cikado (Tibicina haematodes)
Listo de specioj
Plie en Usono ekzistas la magicikadedoj, karakterizitaj per ilia vivociklo de aŭ 13 aŭ 17 jaroj, fine de kiu ĉiuj la cikadoj de unu specio samtempe eliras teron, geiĝas kaj mortas; tiam povas esti miliardoj da ili en sama loko; ĉefe en Usonaj ŝtatoj Indiana, Ohio kaj Kentucky.
(86401) 2000 AF143
(86401) 2000 AF143 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sub febla orbita klineco. Ĝia marsa MOID estas 0,139645 astronomia unuo, tie estas 20,891 milionoj da km.
São Paulo do Potengi
São Paulo do Potengi estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1943, la municipo havas 15.017 loĝantojn.
Disentis/Mustér
Disentis/Mustér estas komunumo en la distrikto Surselva, Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2122 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006. Ĝis 1962 la komunumo nomiĝis nur Disentis.