cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marilyn Manson (muzika grupo)
Publikaj kritikoj kaj grupaj opinioj (1999)
La muzikisto kutimis diri scene aŭ intervjue ke la bibliaj skriboj estas pliege violentaj ol siaj propraj tekstoj. Li eĉ kriegis koncerte en 2001 tekstpartojn de la sankta libro kiu estas laŭ MANSON belegaj kristanaj historioj pri malsanoj, murdoj, adultoj, suicidoj, kaj infanaj buĉoferoj. Li interalie citis pecon de levidoj 20:9 ĉar ĉiuj kiuj malbenas sian patron aŭ sian patrinon estos nepre mortigita aŭ pecon de psalmo 137:9 Kontenta li estos, kiam ciaj beboj estos forĵetitaj kontraŭ rokojn.
Interparolado kun Michael Moore
Manson sin defendis en pluraj revuoj kaj en la fama filmo de Michael Moore, Bowling for Colombine : (provo de traduko de la interparolado)
De Holy Wood ĝis nun (2000-2006)
Tiu KD aperante en 2000 ricevis bonegan akcepton de la admirantoj kaj repulsis la grupan karieron. Manson revestis nigrmaniere kaj la scena dezajno estis ankaŭ ŝanĝita. Paralele de sia muzika profesio, Brian Warner ankaŭ kontinuis roli en filmojn kiel Jawbreaker kun sia tiutempa fianĉino Rose McGowan (li delonge disiĝis de Traci Lords, la pornan stelulinon kun kiu li koramikis). La albumo fakte estas la tria parto de la triptiko komencite de Antichrist Superstar. Li tuj poste ekturneis kaj nomis ĝin la Gun, God and Government World Tour (Pafila, Dia kaj Registara Tutmonda Turneo).
Tri jaroj poste alia mansona albumo ekaperis. Tim Skold, kiu anstataŭis Twiggy Ramirez ĉe la basgitaro ankaŭ alportis la metalan stilon de sia antaŭa germana grupo, KMFDM. Tio estigis drastan ŝanĝon en la grupa muziko, kompare al la antaŭa triptiko, eĉ se la tekstoj konservis la saman protestemon. Unu el la flaŝofilmo de tiu albumo, la gurdaĵo sAINT, estis cetere preskaŭ pornografa. Manson diris ke li tiam travivis obskurajn tempojn kaj ke sia muziko ĝin esprimas. La albumo ricevis pli-malplian bonan sukceson, kaj la grupo certe akiris nov-ĝenrajn kaj perdis antaŭajn admirantojn.
Post tiu-ĉi albumo, rumoro flustris ke Manson ne plu deziris muziki, kaj li mem poste diris ke li tiam hezitis pri daŭrigi sian muzik-karieron. Finfine, li deklaris ke "li ankoraŭ estis plenŝtopita de aĵoj dirotaj" kaj ekinteresiĝis pri multaj malsamaj aferoj : krom kompreneble aktorado kiel en The Heart Is Deceitful Above All Things de la italdevena reĝisorino Asia Argento ("ŝi kaj mi havas multegajn similajn vidpunktojn" li deklaris) kaj muziko (li aperigis en 2004 kompilaĵon nomata Lest we forget) li ankoraŭ nun pentras kaj prezentis sian pentraron en muzeojn. Li eĉ deklaris ke "mi ŝatus fariĝi lernejan profesoron por redoni al gestudentoj la lerndeziron, ĉar mi mem estas lern-soifanta". Marilyn Manson nun pluvivas kun sia nova edzino la dancistino kaj fetiŝista stelulino Dita Von Teese en Kalifornio.
Guillon
Guillon estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 454 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Guillon etendiĝas sur 11.94 km², kaj havis 454 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 38 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Claudie Champeaux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Guillon estas la ĉefurbo de la kantono de Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Melania Trump
Melania TRUMP (naskita la, naskanome Melania KNAVS; poste germane Melania KNAUSS) estis de 2017 ĝis 2021 la Unua Damo de Usono, kaj ankaŭ juvelartistino kaj eks-manekeno. Ŝi naskiĝis en Sevnica, Slovenio (tiam en Jugoslavio). Ŝi laŭdire parolas kvin lingvojn flue (slovenan, serban, germanan, francan, anglan). Ŝi komencis labori kiel manekeno 16-jaraĝe. Post manekena kariero en Parizo kaj Milano, ŝi transloĝiĝis al Usono, kaj en 2006 civitaniĝis. Ŝi estas (ekde 2005) la tria edzino de Donald Trump kaj la patrino de lia kvina infano, Barron.
István Dénes (politikisto)
DÉNES István (de:neŝ) estis hungara politikisto, ekonomika kaj politika verkisto naskita en Szászváros 1889 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de julio 1963.
Kariero
Dénes István havigis diplomon pri juro en la Universitato de Koloĵvaro. En 1918 li estis prezidanto de Nacia Konsilantaro en Torda. Li estis advokato ekde 1919 en Szászváros, poste de 1920 en Budapeŝto. En 1921 li fondis la partion Nemzeti aŭ Magyarországi Munkáspárt (Nacia aŭ Hungaria Laboristpartio), kies li estis prezidanto kaj en 1922 la ununura deputito en la landkunveno. Post 1926 li agadis plue kiel advokato.
Dipterokarpacoj
La dipterokarpacoj (Dipterocarpaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malvaloj (Malvales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 15 genrojn kaj preskaŭ 150 speciojn,. Ĝia tipa genro estas dipterokarpo.
La familia nomo, de la tipogenro dipterokarpo (Dipterocarpus), estas derivita de la greka (di = du, pteron = flugilo kaj karpos = frukto) kaj plusendas al la du-flugila frukto.
Priskribo
Multaj genroj estas grandaj arbaraj emerĝaj specioj, tipe atingante altecojn de 40–70 m, kelkaj havas eĉ pli ol 80 m (en la genroj Dryobalanops, Hopea , kaj Shorea , kun la plej alta konata vivanta specimeno (Shorea faguetiana) kiu altas 88,3 m. La specioj de tiu familio gravegas en la lignokomerco. Ilia disvastiĝo estas tuttropika, de pli norda Sudameriko ĝis Afriko, Sejĉeloj, Hindujo, Hindoĉinujo, Indonezio kaj Malajzio, kun la plej granda diverseco kaj abundo en Borneo . Kelkaj specioj nun estas endanĝerigitaj kiel rezulto de senarbarigo, ampleksa kontraŭleĝa arbodehakado kaj habitatodetruo. Ili disponigas valoran lignon, aromajn volatilajn oleojn, balzamon, rezinojn kaj estas fonto por krucplakaĵo.
Fosiliigitaj artropodoj
52-milion-jaraĝa sukceno trovita en Guĝarato, Barato, enhavanta grandan kvanton de fosiliigitaj artropodoj, estis identigitaj kiel suko de dipterokarpacoj.
Taksonomio
La dipterokarpacoj estas ĝenerale subdividitaj en tri subfamiliojn:
Lastatempa genetika studo trovis ke la aziaj dipterokarpacoj samhavas komunan prapatron kun la Sarcolaenaceae, arbofamilio endemia en Madagaskaro. Tiu sugestas ke prapatro de la dipterocarpacoj originis de la suda superkontinento de Gondvano, kaj ke la komuna prapatro de la aziaj dipterocarpacoj kaj la Sarcolaenaceae estis trovita en la Hindujo-Madagaskaro-Sejŝeloj-teromaso, milionoj da jaroj antaŭe, kaj estis portitaj norden sur Hindujo, kiu poste koliziis kun Azio kaj permesis al la dipterocarpacoj disvastiĝi en tuta Sudorienta Azio kaj Malajzio. La unua dipterocarpaca poleno estis trovita en Birmo ( kiu en tiu tempo estis parto de la Hinda Plato ) kaj ĝi originas de la supra Oligoceno. La samplo ŝajnas malrapide pliiĝi laŭ diverseco kaj abundo tra la regiono en la Mez-Mioceno. Kemiaj postsignoj de dipterokarpacaj rezinoj estis trovitaj datante de la Eoceno de Hindujo.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (6 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Roxheim
Roxheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Protestoj kontraŭ MOK en 1999 en Seattle
La Protestoj kontraŭ MOK en 1999 en Seattle aŭ pli precize Protestoj kontraŭ la Konferenco de la Monda Organizaĵo pri Komerco en 1999 en Seatlo, en angla 1999 Seattle WTO protests, foje menciataj kiel la Batalo de Seatlo aŭ la Batalo en Seatlo, estis serio de protestoj rilataj al la Ministeria Konferenco de MOK aŭ WTO en 1999, kiam membroj de la World Trade Organization (WTO) kunsidis ĉe la Washington State Convention and Trade Center en Seatlo, Vaŝingtonio la 30an de Novembro 1999. Tiu Konferenco estis preparanta la lanĉon de komercaj negocadoj por la nova jarmilo.
La negocado estis rapide superŝutita de amasaj kaj polemikaj surstrataj protestoj ekster la hoteloj kaj la kongresejo Washington State Convention and Trade Center, laŭ tio kio estis la dua fazo de la kontraŭ-tutmondiga movado en Usono. La protestoj estis kromnomitaj "N30", je simila stilo al J18 de Carnival Against Capitalism kaj similaj movadoj. La manifestacioj estis grandskalaj, kaj oni ĉirkaŭkalkulis almenaŭ 40,000 protestantojn, kio nanigis ĉiujn antaŭajn manifestaciojn en Usono kontraŭ tutmonda kunsido de ajna el la organizoj ĝenerale asociataj kun ekonomia tutmondiĝo (kiaj WTO, la Internacia Monunua Fonduso, aŭ la Monda Banko).
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1976
La fina parto de la 5-a Eŭropa Futbal-Ĉampionado (oficiala nomo "UEFA EURO" 1976) okazis inter la 16-a kaj la 20-a de junio 1976 en du urboj de Jugoslavio, nome en Zagrebo kaj Belgrado. Kiel en ĉiuj antaŭaj kvar eŭropaj ĉampionadoj, la lando de la lastaj kvar matĉoj nur fiksiĝis kiam restis nur kvar konkursantaj teamoj.
En du paroj la teamoj interbatalis en la duonfinalo, la malgajnantoj de tiuj matĉoj konkuris pri la turnira tria pozicio, kaj la du unuapoziciaj teamoj de sia grupo komparis siajn fortojn en la finalo, kiu okazis je la 20-a de junio 1976 en Belgrado.
CAS-numero
CAS-numero (angle CAS Registry Number, CAS estas mallongigo por la usona institucio  C hemical A bstracts S ervice) estas internacia nomiga normo por kemiaj substancoj. Por ĉiu konata kemia substanco (ankaŭ alojoj aŭ polimeroj) ekzistas unika CAS-numero. kemiaj formuloj, diverslingvaj tradiciaj nomoj aŭ eĉ IUPAK-nomoj povas esti miskompreneblaj kaj povas kaŭzi konfuziĝojn aparte fare de nefakuloj. Diversaj izomeroj de molekulo havas malsamajn CAS-numerojn.
Metroo
Metroo, aŭ longe metropoliteno, aŭ subtrajno estas formo de publika amasa vetursistemo, kie kutime parto de la fervojo estas en tuneloj sub la tereno de la urbo.
Metrooj estas forta ilo en urboplanado. Ĉirkaŭ metrostacioj, la grundprezoj kreskas pro la facilaj ating- kaj vojaĝebloj.
Tradicie, metroaj vagonaroj havas homajn kondukistojn, sed lastatempe estas ankaŭ uzataj aŭtomataj trajnoj, ekzemple en Singapuro kaj Londono.
Konstruado de subteraj tuneloj estas multekostega projekto, ofte plenumata dum multaj jaroj. Ekzistas kelkaj metodoj fari tunelojn. Unu kutima metodo estas meti la fervojon rekte sub la urbaj stratoj, subtenante la stratojn per betonaj aŭ ŝtalaj pilieroj. Tiu metodo nomiĝas "tranĉi kaj kovri", kaj partoj de la metroo en Novjorko estis konstruitaj tiel. Alia malpli kutima metodo estas fosi tunelojn sub jam okupitaj subteraj spacoj, sub fundamentoj, kaj hermetikigi per betono la tunelojn kontraŭ terakvo.
Preskaŭ ĉiuj metrosistemoj funkcias per elektro; plej ofte per kontaktrelo, sed fojfoje ankaŭ per supertraka kontakta lineo. Tamen ofte ekzistas ankaŭ dizelaj veturiloj por specialaj veturoj, ekzemple kiam la elektro ne funkcias.
Historio
La unua metrolinio en la mondo realiĝis en 1863 en Londono, kaj funkciis unue per vapora potenco. Sekvaj sistemoj uzis elektron. La unua metroo sur la eŭropa kontinento kompletiĝis en 1896 en Budapeŝto, kaj la unua en Ameriko en Bostono en 1897. La metropoliteno de Parizo sekvis en la jaro 1900. Novjorko, kies unua (supertera) metroeca fervojo malfermiĝis en 1868, kompletis sian unuan subteran linion en 1904.
La vorto "Metroo" devenas de la Metropolitan-Linio de la Londona metroo, kiu sekve inspiris la nomon de la tuta sistemo en Parizo.
Distingo de aliaj relaj veturiloj
Krom la lokigo en urbo aŭ urba regiono esenca trajto de metroo estas ĝia apartigo de ĉiu alia trafiko. Ĝi ne nur ne uzas vojon komune kun normalaj person- aŭ var-trajnoj nek kun strataj veturiloj, sed ankaŭ ne krucas ilin samnivele (eble kun malmultaj bone sekurigitaj esceptoj?). Ofte oni atingas tiun celon per tuneloj, sed ankaŭ fosoj, digoj, viaduktoj.
Ĉar por distingo disde ordinara regiona fervojo tio estas la sola klare difinita distingo, ekzistas dubaj kazoj, kiel la S-Bahn en Berlino kaj Hamburgo (Germanio), kiuj internacie estas traktataj kiel metroo, sed funkcias tute laŭ regularo de fervojo, ene de la konzerno de la germana ŝtata fervojkompanio, kaj krom la elektra sistemo estas tute kongruaj al la fervoja reto.
Krome metrooj kutime (sed ne nepre) estas malpli larĝaj, malpli altaj kaj uzas flankan elektran relon. Ĉio ĉi malpligrandigas la necesan diametron por tuneloj. Aliflanke ili kutime estas pli larĝaj ol tramoj, sed ankaŭ tie ne ekzistas minimuma / maksimuma mezuro.
El la jam menciita apartigo de alia trafiko rezultas kelkaj trajtoj, kiuj povas esti uzataj kiel aldona distingilo disde tramo:
Ekzistas transportsistemoj, kiuj havas kelkajn el tiuj trajtoj (precipe, sed ne nepre, tunelojn), sed krucas stratojn samnivele aŭ eĉ veturas parte surstrate. Tiuj ofte estas prezentataj kaj perceptataj kiel metrooj, sed ne fake tiel nomataj. Oni povus uzi la esprimon tram-metroo.
Tzintzuntzan
Tzintzuntzan estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tzintzuntzan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 100.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10845 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1935 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 17.84 % de la loĝantoj.
Entute 7 531 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 6 287 estis alfabetoj kaj 1 234 analfabetoj. Tio signifas ke 16.39 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
Tzintzuntzan en la enciklopedio de la komunumoj en Meksiko
Medicina prognozo
En medicino, prognozo, ĝenerale de malsano, estas la aro de informeroj kiuj posedas la medicina scienco pri la probableco ke okazos determinitaj situacioj en la trairado de la tempo aŭ laŭ la natura historio de malsano. Ĝi estas la antaŭdiro de aferoj kiuj plej verŝajne okazos en la disvolviĝo de malsano laŭ terminoj de statistiko. Ĝi estas tipo de klinika juĝo.
La medicina prognozo havigas informon de statistika karaktero pri la tendenco kiun sekvas patologia procezo. Multaj variabloj devas esti atentitaj je la momento produkti prognozon. Ne ĉiam eblas prognozi la precizan evoluon de malsano en preciza paciento, ĉu sekvante ĉu nesekvante terapion. La statistika prognozo povas helpi kuracistojn kaj pacientojn decidi pri la adopto de terapio, fari operacion ktp. Ekzemple, se paciento scias, ke 90 % de pacientoj superas specifan malsanstaton per trapaso de specifa operacio, tio helpos al la decido akcepti tiun terapion.
Preventorio
Preventorio estas kuracdomo, kiu akceptas precipe infanojn kaj adoleskantojn infektitajn de tuberkulozo sed ankoraŭ sen la simptomoj. La celo estas apartigi ilin de malsanuloj kaj de homoj ne infektitaj kaj ilin flegi, precipe per ripozo kaj higienaj rimedoj. Preventorioj estis popularaj en la komenco de la 20-a jarcento. Filantropo Nathan Straus malfermis la unuan preventorion en Lakewood, Nov-Ĵerzejo, en 1909.
134244 De Young
134244 De Young estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:9 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Lawrence A. Molnar elde la Observatorio Calvin–Rehoboth, per la teleskopo de Rehoboth (Nov-Meksiko, Usono) defore regata elde Grand Rapids (Miĉigano).
Akcipitroformaj birdoj
Akcipitroformaj estas birda ordo kiu enhavas kvar familiojn:
Estas du manieroj klasifiki tagajn rabobirdojn:
La stato de Akcipitroformaj birdoj ne diskuteblas, kvankam la fiŝaglo estas vidata kiel birdo tre rilata al ili, do foje estas konsiderata kiel parto de tiu familio, sed pli ofte kiel aparta birda specio kaj familio. Tamen la katartedoj aŭ Novmondaj vulturoj estas vidataj kiel birdoj tre rilataj al nova ampleksa grupo de Cikonioformaj birdoj ampleksigita post la novaj studoj faritaj laŭ DNA analizoj kaj pro tio foje eligitaj el Akcipitroformaj birdoj kaj enigitaj en Cikonioformaj birdoj.
Taksonomia studado
La Akcipitroformaj  estas ordo kiu estis proponita por inkludi plej el la dumtagaj rabobirdoj: nome akcipitroj, agloj, vulturoj, kaj multaj aliaj, ĉirkaŭ 225 specioj entute. Dumlonge, majoritato de la rigardoj inkludis ilin kun la falkoj en la Falkoformaj, sed kelkaj fakuloj agnoskis separatajn Akcipitroformajn. Ĵusa studo pere de DNA indikis, ke falkoj estas ne tiom proksime rilataj al Akcipitroformaj, kaj anstataŭe rilatas al psitakoj kaj al paserinoj. Ekde tiam la disigo (sed ne la lokigo de falkoj ĉe psitakoj aŭ paserinoj) estis adoptita de la American Ornithologists' Union ĉe sia Sudamerika Klasiga Komitato (SACC), sia Nordamerika Klasiga Komitato (NACC), kaj la Internacia Ornitologia Kongreso (IOK).
La DNA-bazita propono kaj la klasigoj fare de la NACC kaj de IOK inkludas la Novmondajn vulturojn en la Akcipitroformaj, nome alproksimiĝo sekvata en tiu artikolo. La SACC klasigas la Katartedojn kiel separata ordo. La lokigo de la Katartedoj estis neklara ekde komenco de la 1990-aj jaroj.
Falkoj malkiel aliaj rabobirdoj neniam konstruas nestojn ili mem. Ili simple uzas malnovajn birdonestojn anstataŭe, aŭ demetas siajn ovojn ĉe klifo aŭ konstruaĵo sen preparado. Falkoj ankaŭ havas elstaraĵon ĉe sia beko (foje menciata kiel "dento"), kiu forestas ĉe aliaj rabobirdoj.
Karakteroj
Akcipitroformaj estas konataj el meza Eoceno (la ebla baza genro Masillaraptor el Messel Pit) kaj tipe havas akrahoka beko kun vaksaĵo (milda) ĉe la proksimodorsa surfaco, kio estas hejmo de la naztruoj. Ties flugiloj estas longaj kaj tre larĝaj, taŭgaj por ŝvebada flugmaniero, kun eksteraj 4–6 unuarangaj marĝenaj.
Akcipitroformaj havas fortajn kruroj kaj piedojn kun rabobirdaj ungoj kaj mala malantaŭa krifo. Preskaŭ ĉiuj Akcipitroformaj estas karnovoruloj, kaj ĉasas per vidado dumtage aŭ krepuske. Ili estas escepe longvivaj, kaj plej havas malaltajn reproduktajn indicojn.
Junuloj havas longan, tre rapide kreskan etapon, sekvate de 3–8 semajoj de nestozorgado post la unua flugo, kaj 1 al 3 jaroj por atingi seksan maturecon. Ambaŭ seksoj havas rimarkinde diferencajn grandojn kaj foje ino estas pli ol duoble fortika ol sia partnero. Tiu seksa dimorfismo estas foje plej ekstrema ĉe specializitaj birdomanĝantoj, kiaj la akcipitroj de la genro Accipiter, kaj estas preskaŭ foresta inter vulturoj. Monogamio estas ĝenerala regulo, kvankam oni elektas alternativan partneron ofte se la antaŭa mortiĝas.
La Akcipitroformaj estas inter la plej diversaj ordoj laŭ grando, el malgandaj akcipitroj al la plej grandaj Katartedoj, kaj la plej granda Anda kondoro (eble la plej granda fluganta vivanta birdo) se la Katartedoj estas inkluditaj en la ordo.
Bejdorsa lanio
La Bejdorsa lanio, (Lanius vittatus), estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi estas loĝanta en Suda Azio.
Aspekto
Ĝi estas malgrandeca lanio 17 cm, bejbruna supre kun pala pugo kaj longa nigra vosto kun blankaj bordoj. La subaj partoj estas blankaj, sed kun sablokoloraj al ruĝecaj flankoj. La krono kaj nuko estas grizaj, kun tipa lania masko traokula. Estas malgranda sed rimarkinda blanka flugilmakulo, kiu dumfluge estas strio kaj la beko kaj kruroj estas malhelgrizaj. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas eluzitaj versioj de plenkreskulo.
Kutimaro kaj habitato
La Bejdorsa lanio havas karakteran rektan sintenon tipa inter lanio ripoze sur arbusto, el kiu ĝi eksaltas al lacertoj, grandaj insektoj, malgrandaj birdoj kaj ronĝuloj.
Predoj povas esti palisumitaj ĉe akra pinto, kiel dorno. Tio sekurigas la disŝiron per la forta hokoforma beko, sed ties piedoj ne taŭgas por ŝirado.
Ĝi estas disvastigata loĝanta reproduktanto en Afganio, Pakistano kaj Barato, kaj oni ĵus trovis en Srilanko. Ĝi nestumas en arbustoj en areoj de arbustaro kaj kultivado; la ino demetas 3-5 ovojn.
Iberiismo
Iberiismo estas politika kaj kultura movado, kiu proponas pliproksimiĝon inter la ŝtatoj kiuj nuntempe komponas la teritorion de Iberio, tio estas ĉefe Portugalujo kaj Hispanujo, dum estas aparta kazo la aliaj ŝtatoj kiuj ekzistas en la Iberia Duoninsulo nome Andoro kaj Ĝibraltaro. Ĝi vidas kiel finan celon la politikan unuigon de Iberujo. Ĉi tiun idealon tenis precipe la movadoj socialistaj kaj respublikanaj de tiuj landoj, kaj precipe dum la 19a jarcento, inspirite de la naciismaj idealoj de la unuiĝoj itala kaj germana. Post la eniro de Hispanio kaj Portugalio en la Eŭropa Unio en la lasta kvarono de la 20a jarcento, tiu speco de movado suferas ian ŝanĝon, ĉar ĉiu eŭropunia ŝtato iel eniris en specifa unuiĝo.
Iberiistoj celas konstrui ŝtaton, kiu estus agnoskata kiel politika aŭtonomaĵo.
Iberiistoj
La sekvaj homoj iel estas aŭ estis iberiistoj, aŭ almenaŭ subtenis iajn aliancajn ligojn inter la iberiaj landoj.
Eŭrazia Unio
La ideo, bazita en la integriĝo de la Eŭropa Unio, estis alportita al atento en oktobro de 2011 de la ĉefministro de Rusio, Vladimir Putin, sed estis unue proponita kiel koncepto por la prezidanto de Kazaĥujo, Nursultan Nazarbajev, dum la 1994-a parolado en la Moskva Ŝtata Universitato. La 18-a de novembro 2011, la prezidantoj de Belorusio, Kazaĥujo kaj de Rusio subskribis interkonsenton, establante celon establi la Eŭrazian Union en 2015. La interkonsento inkludis la vojmapon por la estonteca integriĝo kaj establis la Eŭrazian Komisionon (laŭ la modelo de la Eŭropa Komisiono) kaj la Eŭrazian Ekonomian Spacon, kiu komencis labori la 1-an de januaro 2012.
Kopepodo
Kopepodoj (signife "remil-piedoj") estas grupo de malgrandaj krustuloj troviĝantaj en maroj kaj apudaj habitatoj de nesala akvo. Kelkaj specioj estas el planktono (flosantaj en maraj akvoj), kelkaj estas bentosaj (loĝantaj sur la oceana grundo), kaj kelkaj kontinentaj specioj povas loĝi en ŝlim-teraj habitatoj kaj aliaj en malsekaj teraj lokoj, kiaj marĉoj, sub folia subkreskaĵaro en humidaj arbaroj, fontoj, porptempaj lagetoj kaj flokoj, marĉa musko, aŭ akvujoj (fitotelmatoj) de plantoj kiaj la bromeliacoj kaj aliaj karnovoraj plantoj. Multaj vivas subgrunde en maraj kaj nemaraj kavoj, akvotruoj, aŭ rojoj. Kopepodoj estas foje uzataj kiel bioindikiloj.
Klasigo kaj diverseco
Kopepodoj formas subklason apartenantan al la subfilumo de krustuloj. Kopepodoj estas dividataj en dek ordoj. Oni konas ĉirkaŭ 13,000 speciojn de kopepodoj, kaj 2,800 el ili loĝas en nesalaj akvoj.
(15993) 1998 YH8
(15993) 1998 YH8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
České Libchavy
Historio
České Libchavy estis sidejo de malalta nobelaro, kiu konstruis en la vilaĝo fortikaĵeton. La unua konata vilaĝposedanto estis Petr Hrb el Žamberk, ĉirkaŭ la jaro 1400 la vilaĝon posedis Jindřich el České Libchavy kaj en kvardekaj jaroj de 15-a jarcento Mikeš el České Libchavy. En la jaro 1543 estas České Libchavy unue nomata kiel parto de sinjorejo Žampach kaj de la jaro 1574 ĝis nuligo de patrimonia reĝimo en la jaro 1848 ĝi estis parto de la sinjorejo Brandýs nad Orlicí.
La vilaĝo ekestis en tempo de frua koloniigo en la komenco de 13-a jarcento, kiun gvidis sinjoro Kojata Hrabišic. En la jaro 1227, laŭ testamento de Kojata, ricevis donace lia grupano Nakaša arbaron "Nalubhave" (Na Libchavě) kun tasko koloniigi la teritorion. Pro tio oni konsideras la testamenton kiel baza akto pri fondo de la vilaĝo. Atributo "České" estis aldonata de la jaro 1360, por diferencigi de same nomata vilaĝo, kiu ekestis iom pri sude de germanaj koloniistoj.
Postrestaĵoj de fortikaĵeto
Ankoraŭ videbla estas fortikaĵejo sur montelstaraĵo "Skalka" (Roketo) en orienta parto de la vilaĝo. Percepteblaj estas ĉirkaŭanta fosaĵo, iom la remparoj kaj kavoj post konstruaĵoj.
Jasinuvata-Pasaĵirska (stacidomo)
Jasinuvata-Pasaĵirska (Ясинувата-Пасажирська, Ясиноватая-Пассажирская) estas fervoja stacio en Jasinuvata (Donecka provinco), urbo en Ukrainio.
České Libchavy
Preĝejo
En centro de la vilaĝo troviĝas preĝejo de Sankta Vito, origine gotika el la dua duono de 14-a jarcento. Nova baroka navo estis konstruita en la jaro 1780 kaj turo en 1840, ankoraŭ plialtigita en la jaro 1893. La preĝejo estas ununava kun kvadrata, ortangule fermita presbiterejo sen apogpilieroj, kun sakristio sur norda flanko kaj prisma turo en okcidenta fasado. La presbiterejo estas volbita per unu kampo de kruca volbo, triumfa arko estas malalta iom pinta kun oblikva embrazuro, la navo kaj sakristio estas platplafonaj, en okcidenta parto de la navo estas ĥorejo sur du toskanaj kolonoj. La subturejo estas volbita per ĉeĥa plataĵo.
Ekipaĵo estas el la fino de 19-a jarcento, bildoj de J. Umlauf el la dua duono de 19-a jarcento, la predikejo el la unua duono de 19-a jarcento kun reliefo de Krista kapo, statuoj de Johano Evangeliisto kaj Johano Baptisto el la dua duono de 18-a jarcento. En barmuro de la preĝejon ĉirkaŭanta tombejo estas du pseŭdogotikaj tomboŝtonoj de Vaňous el la jaro 1870.
Statuo
Statuo de Sankta Johano Nepomuka vidalvide de n-ro 65 estas rokoka el la jaro 1765. Ĉirkaŭ la statuo estas sabloŝtona balustrado ornamita per plastikaj rokajoj kaj du statuoj de anĝeletoj.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo estas atestita jam en la jaro 1360.
Afinecgrupo
Afinecgrupo estas grupo formita ĉirkaŭ komuna intereso aŭ celo, al kiu individuoj formale aŭ neformale apartenas aŭ estas koncernataj. Afinecgrupoj supozeble estas ĝenerale ekster la ombrelo de registara agentejo, kaj ties celoj devas esti unuarange nekomercaj. Ekzemploj de afinecgrupoj estas privataj sociaj kluboj, fratrioj, skribo aŭ lego cirkloj, hobiaj kluboj, kaj grupoj engaĝitaj en politika agado.
Kelkaj afinecgrupoj estas organizataj en ne-hierarkia maniero, ofte uzante interkonsentan decidfaradon, kaj estas ofte formitaj el intimaj amikoj. Ili havigas metodon de organizado kiu estas fleksebla kaj sencentrigitaj. Aliaj afinecgrupoj povas havi hierarkion por havigi administradon de la grupaj longdaŭraj interesoj, aŭ se la grupo estas sufiĉe granda por postuli la delegadon de respondeco al aliaj membroj aŭ stabanaro.
Afinecgrupoj povas esti bazataj sur komuna ideologio (ekz., anarkiismo, pacismo), kunhavata afero pri specifa temo (ekz., Kontraŭatomenergio, Kontraŭmilito) aŭ komuna aktiveco, rolo, intereso aŭ kapablo (ekz., jura helpo, medicina helpo, nigraj blokoj). Afinecgrupoj povas havi ĉu malferman aŭ ferman membrecon, kvankam tiu lasta estas multe pli ofta. Kelkaj grupoj postulas kotizon aŭ esperas je la membroj kunpagu la koston de la grupaj elspezoj.
Malgrandaj Antiloj
Malgrandaj Antiloj entenas du insularojn kun diversaj ŝtatoj kaj insuloj:
De temp' al tempo oni ankaŭ kunkalkulas Arubon, Kuracaon, Boneron, Trinidadon kaj Tobagon, vd. Ĉebordaj Antiloj.
Henriko la 2-a (Bavario)
Henriko la 2-a, nomata ankaŭ Henriko la Kverelanto, Heinrich II., der Zänker (naskiĝis 951; mortis en Abatinujo Gandersheim) de la dinastio Liudolfidoj estis de 955 ĝis 976 kaj denove de 985 ĝis 995 duko de Bavario kaj de 989 ĝis 995 duko de Karintio kaj margrafo de Verono.
Lian vivon karakterizas la ambicia potencbatalo inter li kaj lia kuzo, la liudolfida imperiestro Oto la 2-a de la Sankta Romia Imperio. En tiu batalo fine venkis Oto super Henriko kaj forprenis de li Karintion kaj Veronon. Kelkajn jardekojn poste tamen la filo de Henriko, ankaŭ nomata Henriko, postsekvis la filon de Oto, ankaŭ nomata Oto, kiel imperiestro.
Jean Lisette Aroeste
Jean Lisette Aroeste (naskita la 2-an de oktobro 1932 en Virginio) estas iama bibliotekisto kaj fano de Star Trek, kiu fariĝis unu el kvar verkistoj sen antaŭaj televidaj enlistigoj (krom David Gerrold, Judy Burns kaj Joyce Muskat) kiu scenarigis epizodojn de la origina televidserio.
Henriko la 2-a (Bavario)
Li estis patro de la beata Gizela de Bavario.
Jean Lisette Aroeste
Aroeste laboris ĉe Harvard University Library kiel bibliotekisto, poste ĉe UCLA kaj fine ĉe Princeton University Library.
Ŝi sendis scenaron de "Is There in Truth No Beauty?", kiu estis legita de Robert H. Justman, kiu rekomendis ĝin al Gene Roddenberry. Post ŝi verkis scenaron de epizodo All Our Yesterdays.
Jamajka buteo
La Jamajka buteo (Buteo jamaicensis laŭ la scienca nomo) aŭ pli populare ruĝvosta buteo (Buteo jamaicensis) estas mezgranda al granda rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu estas unu el tri specioj populare konataj en Usono kiel "chickenhawk", nome kokagloj, kvankam ĝi rare predas standardgrandajn kokojn. Ĝi reproduktiĝas tra plej de Nordameriko, el okcidenta Alasko kaj norda Kanado ĝis tiom suden kiom ĝis Panamo kaj Karibio, kaj estas unu el la plej komunaj buteoj de Nordameriko. La Ruĝvostaj buteoj povas alkutimiĝi al ĉiuj klimataj biomoj ene de sia teritorio. Estas 14 agnoskataj subspecioj, kiuj varias laŭ aspektoj kaj teritorioj. Ĝi estas unu el la plej grandaj membroj de la genro Buteo en Nordameriko, tipe peza el 690 al 1600 g kaj 45–65 cm longa kun enverguro de 110 al 145 cm. La Ruĝvostaj buteoj estas kazo de seksa dimorfismo laŭgrande, ĉar inoj averaĝas ĉirkaŭ 25 % pli fortikaj ol maskloj.
Ĉar ili estas tiom komunaj kaj facile trejneblaj kiel kapablaj ĉasistoj, la majoritato de buteoj kaptataj por falkado en Usono estas Jamajkaj buteoj. Falkadistoj rajtas kapti nur migrantajn buteojn (kiuj jam estis forlasinta la neston, vivas propran vivon, sed estas malpli de unujaraĝaj) por ne malbonigi la reproduktan populacion. Plenkreskuloj, kiuj povus esti reproduktantaj aŭ idozorgantaj, ne povas esti prenataj por falkadaj celoj kaj estas kontraŭleĝa fari tion. Pasintaj ruĝvostaj buteoj kongrue estas preferataj de falkadistoj ĉar tiuj junuloj ankoraŭ ne disvolvigis plenkreskulan kutimaron, kaj povas esti trejnitaj esence pli efike.
La Jamajka buteo ankaŭ gravas por la kulturo de indianoj. Ties plumoj estas konsiderataj sakraj fare de kelkaj triboj, kaj estas uzataj en religiaj ceremonioj.
Aspekto
Masklo de Jamajka buteo povas pezi el 690 al 1300 g kaj estas 45–56 cm longa, la ino povas pezi el 900 al 2000 g kaj esti 48 al 65 cm longa; enverguro estas ĉirkaŭ 114 al 133 cm. Kiel ĉe multaj rabobirdoj la Jamajka buteo estas kazo de seksa dimorfismo laŭgrande, ĉar inoj estas ĝis 25 % pli grandaj ol maskloj.
La plumaro de la Jamajka buteo povas esti varia, depende el la subspecio kaj el la regiono. Tiuj kolorvarioj estas morfoj, kaj ne rilatas al plumoŝanĝado. La okcidenta nordamerika populacio, B. j. calurus, estas la plej varia subspecio kaj havas tri kolormorfojn: hela, malhela kaj intermeza aŭ ruĝeca. La malhela kaj intermezaj morfoj konsistigas 10–20% el la populacio.
Kvankam markoj kaj nuancoj varias, la baza aspekto de la Jamajka buteo estas konsista. La suba ventro estas pli hela ol la dorso kaj malhelbruna bendo trapasas la ventron, formata per vertikalaj strioj en la plumarbildo, kaj ekzistas en plej kolorvarioj. La ruĝeca vosto, kio havigas unu el la du plej uzatajn komunajn nomojn, estas uniforme brikoruĝa supre kaj rozkoloreca sube. La beko estas mallonga kaj malhela, kun la hoka formo karaktera de rabobirdoj. Ili havas mallongajn larĝajn vostojn kaj dikajn fortikajn flugilojn. La vaksaĵoj, kruroj, kaj piedoj de la Ruĝvostaj buteoj estas flavaj.
Nematuruloj povas esti facile idengitaj de proksime pro siaj flavecaj irisoj. Ĉar tiuj birdoj atingas plenan maturecon post ĉirkaŭ 3–4 jaroj, la irisoj malrapide malheliĝas al ruĝecbruna nuanco. Kaj ĉe la hela kaj ĉe la malhela morfoj, la vosto de la nematurulo de Jamajka buteo havas bildon kun nombraj malhelaj strioj.
Taksonomio
La Jamajka buteo estas membro de la genro Buteo, grupo de mezgrandaj rabobirdoj kun fortikaj korpoj kaj larĝaj flugiloj. Membroj de tiu genro estas konataj kiel buteoj en Eŭropo, sed kiel akcipitroj en Nordameriko.
Estas almenaŭ 14 agnoskataj subspecioj de Buteo jamaicensis, kiuj varias laŭ teritorioj kaj koloroj:
La kvar insulformoj nome jamaicensis, solitudinus, socorroensis, kaj fumosus, ne koincidas en teritorioj kun iu ajn el la aliaj subspecioj.
Distribuado kaj habitato
La Jamajka buteo estas unu el la plej amplekse distribuataj buteoj de Ameriko. Ĝi reproduktiĝas el centra Alasko, Jukono, kaj la Nordokcidentaj Teritorioj orienten al suda Kebekio kaj la Marprovincoj de Kanado, kaj suden al Florido, Karibio, kaj Centrameriko. La vintraj teritorioj etendas el suda Kanado suden tra la restoj de la reprodukta teritorio.
Ties preferata habitato estas miksita arbaro kaj kamparo, kun altaj arbetoj aŭ arboj, kiuj povas esti uzataj kiel ripozejoj (gvatejoj). Ĝi okupas ampleksan gamon de habitatoj kaj altitudoj, inklude dezertojn, herbejojn, marbordajn regionojn, montarojn, deklivarojn de montaj arbaroj de koniferoj kaj deciduaj, tropikajn pluvarbarojn, terkultivejojn kaj ĉeurbajn areojn. Ĝi estas la dua plej adaptema post la Migra falko al uzado de diversaj habitatoj en Nordameriko. Ĝi loĝas tra la Nordamerika kontinento, escepte ĉe areoj nearbaraj en alta Arkto.
La Jamajka buteo estas disvastigata en Nordameriko, parte pro historiaj setlomodeloj, el kiuj ĝi profitis. Arbarklarigado en Nordoriento kreis ĉasareojn, dum la konservado de arbareroj lasis nestolokojn. La plantado de arboj en okcidento permesis la Jamajkan buteon etendi siajn teritoriojn per kreado de nestolokoj kie iam estis neniu. La konstruado de senarbaj aŭtoŝoseoj kaj laŭlonge de ili instalado de fostoj havigis perfektan habitaton por ripozĉasado. La Jamajka buteo povas troviĝi ankaŭ ĉe urboj.
Flugo
Dumfluge tiu rabobirdo ŝvebas havante siajn flugilojn laŭ ioma duedra angulo, flugilfrapante tiom malmulte kiom eblas por ne elspezi energion. Aktiva flugado estas malrapida kaj certa, kun neprofunda flugilfrapado. Dum vento, ĝi foje ŝvebas per flugilfrapado kaj restas senmove supergrunde. Dum ŝvebado aŭ flugilfrapado, ĝi tipe veturas je 64 km/h, sed dum falflugo ĝi povas superi 190 km/h.
Voĉo
La krio de la Jamajka buteo estas 2 aŭ 3-sekunda raŭka, raspa krio, priskribata kiel krii-ii-ar, kiu ekas altatone kaj descendas. Tiu krio estis ofte priskribata kiel sono simila al tiu de vapora fajfo. La Jamajka buteo ofte voĉas dum ĉasado aŭ ŝvebado, sed pli laŭte kaze de ĝenado aŭ kolero, responde al predanto aŭ al entrudo de rivala buteo ene de sia teritorio. Deproksime ĝi faras raŭkan "gah-rank". Junuloj povas krii ĝemajn klee-uk por peti manĝon kiam la gepatroj elnestiĝas. La fiera akralaŭta krio de la Jamajka buteo estas ofte uzata kiel ĝenra rabobida sono en televida aŭ kina produktado, eĉ se la aperanta birdo tute ne estas Jamajka buteo.
Dieto
La Jamajka buteo estas karnovora, kaj oportunema manĝanto. Ties dieto estas ĉefe malgrandaj mamuloj, sed ĝi inkludas ankaŭ birdojn kaj reptiliojn. Predoj varias laŭ regiona kaj sezona disponeblo, sed kutime centriĝas al roduloj, kiuj estas 85% el la butea dieto. Plej komune konstatitaj predoj estas musoj, kampomusoj, tamiasoj, marmotini, sciuroj kaj marmotoj. Aldonaj predoj (listataj laŭ descenda verŝajna predado) estas leporuloj, sorikoj, vespertoj, serpentoj, akvobirdoj, fiŝoj, krustuloj kaj insektoj. Predoj gamas laŭgrande el skaraboj al Blankavosta leporo, kiuj estas duoble la pezo de plej Jamajkaj buteoj. En kaptiveco vintre, averaĝa Jamajka buteo manĝas ĉirkaŭ 135 g tage.
La Jamajka buteo ĉasas ĉefe el elstara ripozejo, flugofalante suben el gvatejo por kapti la predon, kaptas birdojn dumfluge, aŭ persekutas predon surgrunde per malalta flugo.
La Granda kornostrigo okupas similan ekologian niĉon noktule, kaj kaptas similajn predojn. Povas okazi konkurenco inter la Jamajka buteo kaj la Granda kornostrigo dum krepusko, kvankam la diferencaj reprodukta sezono kaj aktiveca tempo kutime rezultas en manko de rekta konkurenco. Kvankam la predo de la Jamajka buteo estas averaĝe pli granda (parte pro malabundo de tagaj sciuroj en la kornostriga dieto), la Granda kornostrigo estas foje predanto de la Jamajkaj buteoj kaj ties nestoj. Aliaj konkurencantoj estas aliaj grandaj membroj de la gerno Buteo kiaj la Svainsona buteo kaj la Vilkrura buteo same kiel la Akcipitro, ĉar predoj kaj manĝoteknikoj de tiuj specioj foje koincidas. Oni observis tiujn buteojn sekvante taksideojn por kapti predojn forfuĝintajn kaj ambaŭ estas konsiderataj eventualaj konkurencantoj. Konkurenco ĉe kadavraĵoj povas okazi kun la Larĝbeka korvo kiam kelkaj korvoj kunlaboras por forpeli buteon. Pli grandaj rabobirdoj, kiaj agloj aŭ la Reĝa buteo, povas rabi la buteajn predojn.
Reproduktado
La Jamajka buteo atingas staton de seksa matureco post du jaroj. Ĝi estas monogama, kaj pariĝas kun la sama individuo por multaj jaroj. Ĝenerale la Jamajka buteo prenos novan partneron nur kiam la origina partnero mortas. La sama nestoteritorio povas esti defendata de la paro dum jaroj. Dum pariĝado masklo kaj ino flugas laŭ ampleksaj cirkloj kaj akre krias. La masklo plenumas aerajn ceremonian memmontrojn, subitajn plonĝojn, kaj reajn ascendojn. Post kelkaj ripetoj de tiu flugoceremonio, li foje tuŝas ŝin per kalkanumoj. Tio povas daŭri 10 minutojn aŭ plie. Kopulacio ofte sekvas pariĝan flugojn, kvankam foje kopulacio ofte okazas sen ceremoniaj flugoj.
Por kopulacio, la ino, ripoze, kliniĝas antaŭen, permesante la masklon surhalti per siaj piedoj sur ŝia horizontala dorso. La ino deflankiĝas sian voston, dum la masklo kunigas la kloakojn. Kopulacio daŭras 5 al 10 sekundoj kaj dum la antaŭnestado fine de vintro aŭ komence de printempo tio povas okazi nombrajn fojojn ĉiutage.
En la sama periodo, la paro konstruas neston el bastoneteroj sur granda arbo 4 al 21 m supergrunde aŭ en klifokornico 35 m aŭ eĉ pli alte supergrunde, aŭ povas nestumi ankaŭ sur homfaraj strukturoj. La nesto estas ĝenerale 71 al 97 cm de diametro kaj povas esti ĝis 90 cm alta. La nesto estas konstruata el bastoneteroj kaj kovrata el arboŝeleroj, pinpingloj, spadikoj, ŝeloj, tigetoj, amentoj de tremolo aŭ alia kovra plantomaterialo.
La Granda kornostrigo konkurencas kun la Jamajka buteo por nestolokoj. Ambaŭ specioj mortigas la junulojn kaj detruas la ovojn de la alia, sed ĝenerale, ambaŭ specioj nestumas en apudaj aŭ koincidaj teritorioj sen konfliktoj. La Granda kornostrigo malkapablas konstrui nestojn kaj tipe elprenas jam ekzistantajn nestojn de Jamajka buteo. La Granda kornostrigo komencas la kutimaron de la reprodukta sezono multe pli frue ol la Jamajka buteo, ofte tiom frue kiom ĝis decembre. La Jamajka buteo estas adaptata al konstruo de novaj nestoj kiam pasintjara nesto estis prenita de kornostrigo aŭ iele perdita. Novaj nestoj estas tipe je 1 km aŭ malpli el la antaŭa nesto. Ofte nova nesto estas nur je kelkcentoj metroj aŭ malpli el pasintjara nesto. Ĉar ĝi estas granda predanto, plej predado farata al tiuj buteoj okazas al ovoj kaj idoj, kiuj estas prenataj de kornostrigoj, korvedoj kaj lavursoj.
La ino demetas 1 al 3 ovojn marte al aprilo, depende el latitudo. Ovarkvanto dependas preskaŭ nur el disponeblo de predoj por plenkreskuloj. La ovoj estas demetataj proksimume ĉiun tagon. La ovoj estas kutime ĉirkaŭ 60 x 47 mm. Ili estos kovataj ĉefe fare de la ino, kaj la masklo anstataŭas ŝin kiam la ino foriras ĉasi aŭ nur por etendi siajn flugilojn. La masklo alportas plej manĝon por la ino dum ŝi kovantas. Post 28 al 35 tagoj, okazas eloviĝo dum ĉirkaŭ 2 al 4 tagoj; la idoj estas malfrumaturaj je eloviĝo. La ino plukovas ilin dum la masklo havigas plej manĝon al la ino kaj al la idoj, kies manĝon la ino disŝiras en malgrandaj eroj. Post 42 al 46 tagoj komencas elnestiĝo de la buteidoj per mallongaj flugoj. Tio daŭras ĝis 10 semajnoj, dum kiuj la buteidoj lernas flugi kaj ĉasi.
Rilato al homoj
La libro Red-Tails in Love: A Wildlife Drama in Central Park (Enamiĝintaj Ruĝvostaj buteoj: Natura Dramo en Centra Parko) de Marie Winn faris Pale Male, Ruĝvosta buteo de Novjorko, la plej fama urba Ruĝvosta buteo.
Uzado en falkado
La Jamajka buteo estas populara birdo en falkado, ĉefe en Usono kie la sporto de falkado estas strikte regulata je federaj kaj subŝtataj niveloj. Estas malpli da 5,000 falkadistoj en Usono, kiuj ne malbonigas la populacion de Ruĝvosta buteo, ĉirkaŭkalkulata je unu miliono en Usono.
Por ĉasado falkadisto uzante Ruĝvostan buteon plej komune liberigas ĝin kaj permesas ĝin ekripozi sur gvatejo en arbo aŭ alia alta elstaraĵo. La falkadisto, foje kun helpo de hundo, klopodas ĉasteknikon per serĉo de predo surgrunde. Bone trejnita Ruĝvosta buteo sekvos la falkadiston kaj ties hundon, konstatinte ke ties aktivaĵoj produktas oportunojn kapti predon. Post kiam la rabobirdo kaptas ĉasaĵon, ĝi ne alportas ĝin al la falkadisto. Anstataŭ la falkadisto devas lokigi la birdon kaj ties kaptitan predon, zorge alproksimiĝi kaj ŝanĝi al la buteo la kaptaĵon kontraŭ peco de viando. Surprize tiuj buteoj ne elsendas siajn klasikan krialvokon tre multe post kiam ili estis kaptitaj.
Plumoj kaj indiĝenoj
La plumoj kaj aliaj partoj de la Ruĝvosta buteo estas konsiderataj sakraj fare de multaj amerikaj indiĝenoj kaj kiel ĉe la plumoj de la Blankkapa maraglo kaj de la Reĝa aglo, estas foje uzataj en religiaj aŭ kulturaj ceremonioj kaj por ornami la ceremoniajn vestarojn de la usonaj indiĝenoj; tiuj partoj, ĉefe ties distingaj vostoplumoj, estas populara afero en la indiĝena usona komunumo. Kiel ĉe la aliaj du specioj, ankaŭ la plumoj kaj partoj de la Ruĝvosta buteo estas regulataj de la aglopluma leĝo, kiu regas pri posedo de plumoj kaj partoj de migrantaj birdoj.
Aristido el Ateno
Aristido el Ateno aŭ Aristido Marĉiano (Ateno, ... – 2-a jarcento) estis filozofo kaj greka-kristana sanktulo, Patro de la Eklezio kaj apologiulo. La katolika Eklezio celebras lian memoron la 31-an de aŭgusto
Biografio
Aristido estis filozofo siaepoke tre admirata: la legado de la kristanaj Sanktaj libroj lin enkondukis al Kristanismo, en kiu daŭrigis pritrakti sian filozofion. Aristido estis bone konata de Eŭsebio de Cezareo kaj de Sankta Hieronimo kiu lin mencias en sia De Viris Illustribus 20 kaj en la Epistolo. 70, kie skribas:
La tradicio volas lin martirigita.
Lia Apologio
Aristido el Ateno verkis Apologion trempiĝintan en la filozofio, adresitan al Publio Elio Trajano Hadriano, kiel rezultas el la verko de Eŭsebio kaj el la armena versio de la sama apologio. Tiu estas la plej antikva apologia verko kiu alvenis al nia epoko.
Enhavo de aristida apologio
''La apologio estis dividita en 17 ĉapitroj. Post mallonga antaŭparolo pri la kono, ekzisto, naturo kaj diaj atributoj (ĉa. 1a), sekvas la prezento de la origino de la kvar precipaj religioj (ĉa 2a) kiuj estas pritraktitaj en sekvaj ĉapitroj: la religio de la barbaroj Haldeoj (laŭ la greka teksto) en la 3-7 ĉa; tiu de la grekoj (kaj egiptanoj) en la ĉa 8-12, tiu de la judoj ĉa 14, kaj tiu de kristanoj ĉa 15-17. Reale, la tuta pritraktato estas pruvo pri la kontrasto ekzistanta inter la religioj de la grekoj kaj la religio de kristanoj: el tio oni bone komprenas la moralan intonacion en kiu trempiĝas la tuta verko!''
Laŭ Aristido, la barbaroj adoras la elementojn el kiuj komponiĝas la videbla naturo (ĉielo, tero, akvo, fajro, homo) kaj, tial, ili adresiĝas al la verkaĵoj de Dio, ne al Dio mem. La grekoj atribuas al al dioj sintenojn similajn al tiuj de la homoj, kun ties malfortaj punktoj kaj kulpoj. La judoj adoras la veran Dion, sed ilia kulto privilegias pli la eksterecon ol la spiritecon. Nur la kristanoj konfesas la koncepton kaj la ekziston de Dio pere de pura vivo kaj en harmonio kun la proksimularo. Estas skribite en la Apologio:
Kulto
En la Roma Martirologio oni legas: "En Ateno, Sankta filozofo Aristido, kiu, pro la kredo kaj saĝo, adresis al la imperiestro Hadriano verkojn pri la kristana religio ".
Preĝejo de Sankta Barbara (Vieno)
Preĝejo de Sankta Barbara (Barbarakirche) troviĝas en Interna urbo de Vieno (Aŭstrio).
Historia fono
Iam la Aŭstro-Hungara imperio etendiĝis je miloj da kilometroj kaj inkluzivis interalie okcidentajn partojn de Ukrainio. La lasta suferis kiel buferlando kaj dum jarcentoj estis disŝirata de siaj pli fortaj najbaroj — Pollando, Litovio, Aŭstro-Hungario kaj la Rusia imperio. Ĉiu novestabliĝinta potenco klopodis firmigi sian aŭtoritaton per altrudiĝo de sia eklezio kaj rezulte de tio kreiĝis tre specifa situacio. En 1595 la ortodoksaj episkopoj de Ukrainio subskribis en la urbo Bresto union, per kiu la ukrainaj ortodoksuloj en teritorioj tiam regataj de Pollando unuiĝis kun la katolika eklezio, sed kun la rajto plu sekvi sian bizancan riton. Poste al la unio aliĝis pliaj eparĥioj kaj antaŭ la aliĝo al la Rusia imperio du trionoj de la ukrainoj obeis Romon.
En 1839 la rusa caro Nikolao la 1-a nuligis la union en siaj teritorioj. Tiu kontraŭstaro daŭris en la politika kaj eklezia kampoj ankaŭ en la 20-a jarcento. La sinodo en Lvivo en 1946 denove nuligis la union, do la Ukraina Grek-Katolika Eklezio plu funkciis nur subtere aŭ eksterlande. Nun ĝia stato stabiliĝis kaj kun siaj pli ol 4,5 milionoj da adeptoj ĝi estas la plej granda greko-katolika eklezio en la mondo.
Konstruado
La preĝejo estis unue sanktigita en 1573 kiel jezuita kapelo. Post malpermeso de la ordeno en 1773 Maria Tereza transdonis ĝin al la greko-katolika seminario. La ukrainaj kristanoj havis nenion kontraŭ la katolika sanktulino, do Sankta Barbara plu aŭspiciis la preĝantojn. En 1784 ĉi tie kreiĝis la unua ekster Ukrainio paroĥo de la Ukraina greko-katolika eklezio. La preĝejo sukcese travivis ĉiujn historiajn perturbojn, kaj estis restarigita post bombotrafo, okazinta la.
Nun tie funkcias mondfama ukraina ĥoro kaj regule okazas ukrainlingvaj diservoj, kiujn partoprenas ankaŭ anoj de malpli grandaj greko-katolikaj komunumoj — rumanoj, bulgaroj, makedonoj, slovakoj, hungaroj. Lastatempe aperis ankaŭ sirianoj kaj lebananoj — anoj de la Melkita Greko-Katolika eklezio, fuĝintaj de la milito kaj tumultoj.
Rilataj apudaĵoj
Apude ekde 1999 staras monumento al la ukraina verkisto Ivan Franko kaj sur la preĝeja muro pendas memortabulo pri Vasilij Viŝivanij, ankaŭ konata kiel arkiduko Vilhelmo Francisko de Habsburgo-Loreno.
NGC 5143
NGC 5143 (aliaj indikoj — MCG 6-30-5, ZWG 190.8, ZWG 189.67, KUG 1322+366B, PGC 46918) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Romia kulturo
La kulturo de antikva Romo ekzistis laŭlonge de preskaŭ 1200-jara historio de civilizo de Antikva Romo. La termino aludas al la kulturo de la Roma Respubliko, poste de la Romia Imperio, kiu siapinte kovris areon el Malsupra Skotlando kaj Maroko ĝis la rivero Eŭfrato.