cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karolo Lineo
George Clifford
En Aŭgusto, dum la restado de Lineo ĉe Burman, li renkontiĝis kun George Clifford la 3-a, direktoro de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio kaj posedanto de riĉa botanika ĝardeno ĉe bieno Hartekamp en Heemstede. Clifford estis ege impresita de la kapablo de Lineo por klasigi plantojn, kaj invitis lin iĝi lia kuracisto kaj superintendanto de lia ĝardeno. Lineo jam estis interkonsentinta kun Burman por resti ĉe li vintre, kaj ne povis tuje akcepti. Tamen Clifford proponis kompensi Burman per oferto de ekzemplero de la verko de Siro Hans Sloane Natural History of Jamaica, ege rara libro, se li permesas al Lineo resti kun li, kaj Burman akceptis. La 24an de Septembro 1735, Lineo iĝis la botanika zorganto kaj hejma kuracisto ĉe Hartekamp, rajtanta aĉeti ajnan libron aŭ planton, kiun li dezirus.
En Julio 1736, Lineo veturis al Anglio, je la konto de Clifford. Li iris al Londono por viziti Siron Hans Sloane, kolektiston de natura historio, kaj por vidi sian kuriozaĵkabineton, same kiel por viziti la Ĉelsian Botanikan Ĝardenon kaj ties zorganton, nome Philip Miller. Li sciigis Miller pri sia nova sistemo subdividi plantojn, kiel estas priskribita en Systema Naturae. Miller impresiĝis, kaj ekde tiam li startis aranĝi la ĝardenon laŭ la sistemo de Lineo. Li veturis ankaŭ al la Oksforda Universitato por viziti la botanikiston Johann Jacob Dillenius. Li tamen malsukcesis fari, ke Dillenius publike akceptu lian novan klasigan sistemon. Li poste revenis al Hartekamp, kunportante multajn specimenojn de raraj plantoj. La venontan jaron, li publikigis Genera Plantarum, en kiu li priskribis 935 genrojn de plantoj, kaj tuj poste li suplementis ĝin per Corollarium Generum Plantarum, kun aliaj 60 (sexaginta) pliaj genroj.
Lia verko ĉe Hartekamp kondukis al alia libro, Hortus Cliffortianus, nome katalogo de la botanika enhavo en la herbario kaj botanika ĝardeno ĉe Hartekamp. Li verkis ĝin en naŭ monatoj (komplete en Julio de 1737), sed ĝi ne estis publikigita ĝis 1738. Ĝi enhavas la unuan uzon de la nomo Nepenthes, kiun Lineo uzis por priskribi genron de karnovoraj plantoj.
Lineo restis kun Clifford ĉe Hartekamp ĝis la 18a de oktobro 1737 (gregoria kaledaro), kiam li forlasis la hejmon por reveni al Svedio. Malsano kaj afableco de nederlandaj amikoj devigis lin resti kelkajn pluajn monatojn en Nederlando. En majo 1738, li eliris al Svedio denove. Survoje hejmen, li restis en Parizo dum ĉirkaŭ unu monato, vizitante botanikistojn kiaj Antoine de Jussieu. Post sia reveno, Lineo neniam forlasis Svedion denove.
Reveno al Svedio
Kiam Lineo revenis al Svedio la 28an de Junio 1738, li iris al Falun, kie li prezentis sin al Sara Elisabeth Moræa. Tri monatojn poste, li translokiĝis al Stokholmo por serĉi postenon kiel kuracisto, por vivteni familion. Denove, Lineo trovis patronon; li estis protektita de la grafo Carl Gustav Tessin, kiu helpis lin labori kiel kuracisto ĉe Admiralejo. Dum tiu epoko en Stokholmo, Lineo helpis fondi la novan institucion Reĝa Sveda Akademio de Scienco; li iĝis ĝia unua estro.
Ĉar liaj financoj pliboniĝis kaj nun sufiĉis por vivteni familion, li ricevis permeson edziĝi kun sia fianĉino, Sara Elisabeth Moræa. Ties nupto okazis la 26an de Junio 1739. Sep monatojn poste, Sara naskis sian unuan filon, nome Karolo. Du jarojn poste, naskiĝis filino, Elisabeth Christina, kaj la postan jaron Sara naskis Sara Magdalena, kiu mortis 15tagaĝa. Sara kaj Lineo havis kvar pliajn gefilojn: nome Lovisa, Sara Christina, Johannes kaj Sophia.
Maje de 1741, Lineo iĝis Profesoro de Medicino ĉe la Upsala Universitato, unue kun respondeco pri medicin-rilataj fakoj. Tuj li ŝanĝis lokon kun la alia Profesoro de Medicino, Nils Rosén, kaj tiele iĝis responsa pri la Botanika Ĝardeno (kiun li rekonstruos kaj etendos), botaniko kaj natura historio, anstataŭe. Oktobre samjare, lia edzino kaj naŭjara filo sekvis lin loĝi en Upsalo.
Öland kaj Gotland
Dek tagojn post sia profesoriĝo li entreprenis ekspedicion al la insulaj provincoj Olando kaj Gotlando kun ses studentoj el la universitato por serĉi plantojn utilajn en medicino. Unue ili veturis al Olando kaj restis tie ĝis la 21an de Junio, kiam ili enŝipiĝis al Visby en Gotlando. Lineo kaj liaj studentoj restis en Gotlando dum ĉirkaŭ unu monato, kaj poste revenis al Upsalo. Dum tiu ekspedicio, ili trovis 100 antaŭe neregistritajn plantojn. La observoj el la ekspedicio estis poste publikigitaj en Öländska och Gothländska Resa, verkita en la sveda. Kiel ĉe Flora Lapponica, ĝi enhavis kaj zoologiajn kaj botanikajn observaĵojn, same kiel observaĵojn pri la kulturo en Öland kaj Gotland.
Dum la somero de 1745, Lineo publikigis du pliajn librojn: Flora Suecica kaj Fauna Suecica. Flora Suecica estis strikte botanika libro, dum Fauna Suecica estis zoologia. Anders Celsius estis kreinta la temperaturan skalon sianoman en 1742. La skalo de Celsius estis invertita kompare al nuna situo, nome el bolpunkto ĉe 0 °C kaj frostiga punkto ĉe 100 °C. En 1745, Lineus inversigis la skalon al ties nuna normigo+.
Västergötland
Somere de 1746, Lineo estis denove komisiita de la registaro por estri ekspedicion, ĉi-foje al la sveda provinco Västergötland. Li eliris el Upsalo la 12an de Junio kaj revenis la 11an de Aŭgusto. Lia ĉefa kompano estis Erik Gustaf Lidbeck, studento, kiu estis akompananta lin en antaŭa ekspedicio. Lineo priskribis siajn trovojn el la ekspedicio en la libro Wästgöta-Resa, publikigita la venontan jaron. Post lia reveno el tiu ekspecicio la registaro decidis, ke Lineo partoprenu en alia ekspedicio al la plej suda provinco Skanio. Tiu ekspedicio estis prokrastita, ĉar Lineo sentis sin tro okupita.
En 1747, Lineo ricevis la titolon arkiatro, aŭ ĉefa kuracisto, de la sveda reĝo Adolfo Frederiko — kiel markilo de granda respekto. Samjare li estis elektita membro de la Akademio de Sciencoj de Berlino.
Skanio
Printempe de 1749, Lineo povis finfine veturi al Skanio, denove komisiita de la registaro. Kun li, li kunportis sian studenton, Olof Söderberg. Survoje al Skanio, li faris sian lastan viziton nur al siaj gefratoj en Stenbrohult, ĉar lia patro estis mortinta la antaŭan jaron. La ekspedicio estis simila al antaŭaj veturadoj en plej aspektoj, sed tiam li ricevis ordonon ankaŭ trovi plej taŭgan lokon por planti arbojn de genroj juglando kaj sveda sorparbo; tiuj arboj estis uzitaj de militistoj por fabriki pafilojn. La vojaĝo estis sukcesa, kaj la observoj de Lineo estis publikigitaj la venontan jaron en Skånska Resa.
Rektoro de Upsala Universitato
En 1750, Lineo iĝis rektoro de Upsala Universitato, kio startis periodon kiam naturaj sciencoj estis aprezataj. Eble plej grava kontribuo lia dum sia tempo en Upsalo estis instruado; multaj el liaj studentoj veturis al variaj lokoj en la mondo kaj kolektis botanikajn specimenojn. Lineo nomigis kelkajn el ili siaj "apostoloj". Lia instruado estis normale tre populara kaj okazis ofte sur la Botanika Ĝardeno. Li klopodis instrui la studentojn pensi per si mem kaj ne fidi iun ajn, eĉ ne lin. Eĉ pli popularaj ol lia instruado estis la botanikaj ekskursoj okazintaj ĉiusabate dum somero, kie Lineo kaj liaj studentoj esploris la flaŭron kaj la faŭnon en la najbareco de Upsalo.
Publikigo de Species Plantarum
Lineo publikigis Species Plantarum, la verkon kiu estas nune internacie akceptita kiel startiga punkto de moderna botanika nomenklaturo, en 1753. La unua volumeno aperis la 24an de Majo, la dua sekvis la 16an de Aŭgusto samjare. La libro enhavis 1 200 paĝojn kaj estis publikigita en du volumenoj; ĝi priskribis ĉirkaŭ 7 300 speciojn. Samjare la reĝo igis lin kavaliron de Ordeno de la Polusa Stelo, nome li iĝis la unua civilulo en Svedio kiu iĝis kavaliro de tiu ordeno. Li poste rare estis vidita sen vesti la insignon.
Ennobligo
Lineo konsideris Upsalon tro brua kaj nesana, kaj tiele li aĉetis du farmojn en 1758: Hammarby kaj Sävja. La venontan jaron, li aĉetis najbaran farmon, Edeby. Li elspezis la somerojn kun sia familio ĉe Hammarby; dekomence li havis nur unu malgrandan unuetaĝan domon, sed en 1762 oni aldonis novan, pli grandan konstruaĵon. En Hammarby, Lineo faris ĝardenon kie li povis kreski plantojn kiuj ne estus estintaj kreskitaj en la Botanika Ĝardeno en Upsalo. Li ekkonstruis muzeon sur monteto ĉe Hammarby en 1766, kie li translokigis siajn bibliotekon kaj kolekton de plantoj. Incendio kiu detruis ĉirkaŭ unu trionon de Upsalo kaj estis minacinta sian rezidejon tie necesigis la translokigon.
Ekde la komenca apero de Systema Naturae en 1735, la libro estis ampleksigita kaj represita kelkajn fojojn; la deka eldono aperis en 1758. Tiu eldono establiĝis kiel startiga punkto por zoologia nomenklaturo, ekvivalento de Species Plantarum.
La sveda reĝo Adolfo Frederiko garantiis al Lineo nobelecon en 1757, sed li estis ennobeligita nur en 1761. Danke al tiu nobeligo, li prenis la nomon Carl von Linné (latinigita kiel Carolus a Linné), 'Linné' kiel mallongigo kaj francigita versio de 'Linnæus', kaj la germanan titolon 'von' signife sian ennobeligon. La nobela familia blazono elstare aperigas ĝemelfloron, unu el plej preferataj floroj de Lineo; ĝi ricevis la sciencan nomon Linnaea borealis en lia honoro fare de Gronovius. La ŝildo en la blazono estis dividita en du trionoj: ruĝa, nigra kaj verda pro la tri regnoj de naturo (animala, minerala kaj vegetala) en la klasigo de Lineo; en la centro estas ovo "kiu indikas Naturon, kiu estas kontinua kaj perpetuata in ovo." Sube estas latina frazo, pruntita el la Eneado, kiu diras "Famam extendere factis": oni etendas onian famon per oniajn farojn.
Post sia ennobeligo, Lineo plue instruis kaj verkis. Lia reputacio estis etenda tra la tuta mondo, kaj li korespondis kun multaj diversaj homoj. Ekzemple, la carino Katerina la 2-a de Rusio sendis al li semojn el sia lando. Li korespondis ankaŭ kun Giovanni Antonio Scopoli, "la Lineo de la Aŭstria Imperio", kiu estis doktoro kaj botanikisto en Idrija, Duklando de Karniolo (nune en Slovenio). Scopoli komunikis ĉiujn siajn trovojn kaj priskribojn (ekzemple de proteo kaj de gliro, nome du malgrandaj animaloj ĝis tiam nekonatajn de Lineo). Lineo ege respektis lin kaj montris grandan intereson en lia verko. Li nomigis genron de solanacoj, Scopolia, fonto de la skopolamino, laŭ lia nomo. Pro la granda distanco, ili neniam renkontis.
Lastaj jaroj
Lineo estis liberigita el siaj devoj en la Reĝa Sveda Akademio de Scienco en 1763, sed plulaboris tie kiel kutime dum pli ol dek pluaj jaroj. Li elposteniĝis kiel rektoro ĉe Upsala Universitato en Decembro 1772, ĉefe pro sia malpliiĝanta sanstato.
La lastaj jaroj de Lineo estis ĝenitaj de malsano. Li estis suferinta el malsano nome la Upsala febro en 1764, sed survivis danke al zorgo de Rosén. Li disvolvigis iskiatalgion en 1773, kaj la venontan jaron, li suferis atakon kiu parte paralizis lin. Li suferis duan atakon en 1776, kaj perdis la uzadon de sia dekstra flanko kaj lasis lin senigita je sia memoro; dum li ankoraŭ admiris sian verkojn, li jam ne plu rekonis sin kiel ties aŭtoro.
En Decembro de 1777, li suferis alian atakon kiu ege malfortigis lin, kaj eventuale kondukis al lia morto la 10an de Januaro 1778 en Hammarby. Spite sia deziro esti enterigita en Hammarby, li estis entombigita en la Upsala Katedralo la 22an de Januaro.
La nomo von Linné finis ĉe lia filo Karolo, kiu neniam edziĝis. Lia alia filo, Johano, estis mortinta 3jaraĝa. Estas ĉirkaŭ 200 descendantoj de Lineo tra du el liaj filinoj.
Duvorta nomsistemo
Lineo donis al ĉiu specio koncizan nomon en la latina de du partoj: tio estas la dunoma nomsistemo. Ekzemple, Homo sapiens ("homo saĝa") por homo kaj Homo troglodytes ("homo kaverna") por la ĉimpanzo. Antaŭ Lineo, sciencistoj donis al specioj longajn priskribajn nomojn, kiuj eĉ ne estis normigitaj.
homo = Homo sapiens
La unua parto de la nomo estas la nomo de la genro, la dua de la specio. Do Lineo rigardis la homon kaj la ĉimpanzon kiel du specioj de la sama genro, Homo. (Hodiaŭ, la scienca nomo de la ĉimpanzo estas Pan troglodytes, kvankam ĉimpanzoj ne loĝas en kavernoj). Tre ofte unu aŭ ambaŭ vortoj ne korespondas al la realo.
Enklasigo
La ideo de genro kaj specio venis el Aristotelo. Sed el la genroj, Lineo kreis ordojn, el ordoj, klasojn kaj el klasoj, regnojn. Ekzemple, Lineo klasigis homon tiel:
La tri regnoj de Linné estis animaloj, plantoj kaj mineraloj.
Lineo estis pia luterano kaj rigardis biologion kiel la studon de la ordo kreita de Dio. Li kredis, ke la specioj estas realaj (kaj ne arbitraj) kaj neŝanĝeblaj (kontraste al Karolo Darvino, kiu rigardis la speciojn kiel ŝanĝeblajn).
Nummi (Lohja)
Nummi estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa. Pusula kaj Nummi unuiĝis al Nummi-Pusula en 1981. Nummi-Pusula estas ligita al Lohja en 2013. La 31-an de decembro 1980 Nummi havis 2,729 loĝantojn. La terareo de la komunumo estis.
Banu Adi
Banu Adi estis klano de la Kurajŝoj. Banu Adi estis kun la mekkanoj kiel parto de la roto kiu antaŭis ĉe la Batalo de Badro, kaj ili ne aliĝis al la Kurajŝoj poste.
Famaj membroj
Inter la klananoj estis la jenaj:
Reisbach (Bavario)
Reisbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dingolfing-Landau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tocantins (rivero)
Je sia fina parto rivero Tocantins konsistigas la sudan bordon de insulo Marajó.
La flukvanto de Tocantins forte dependas de la sezono. Inter februaro kaj aprilo ĝi estas ĉirkaŭ 20.000 m³/s, sed inter aŭgusto kaj oktobro ĝi estas malpli ol 3.000 m³/s. Sekve varias ankaŭ ĝia navigebleco: Je alta akvo ĝi estas navigebla ekde Peixe en Gojaso, sed je malalta nur de Miracema do Norte en Tokantinso.
Kosova Liberiga Armeo
La Kosova Liberiga Armeo (Ushtria Çlirimtare e Kosovës, mallongigite []) estis albana kvazaŭarmea terorisma organizaĵo batalinta por ŝtata sendependiĝo de Kosovo.
La organizaĵo ekestis en 1994, kaj publike ĝi unuafoje videbliĝis en 1996. Ĝia politika celo estis atingo de sendependa ŝtato Kosovo per armea batalado. Iuj anoj de la organizaĵo tiucele ankaŭ alstrebis la ŝtatan unuiĝon de ĉiuj plimulte de albanoj loĝataj regionoj de Serbio, Nord-Makedonio, Montenegro kaj Grekio kun la "patrolando" Albanio. Kunfondinto kaj unua estro ĝis ties morto en 1998 estis Adem Jashari, poste ĝis la malfondo de la organizaĵo en 1999 ĝin estris Hashim Thaçi.
Laŭ la komuniko de la usona ĵurnalo, membroj de la organizaĵo trejnis en tendaroj de Al-Kaida. Laŭ informoj de, la organizaĵo estis financata per komercado de narkotaĵoj.
Villeneuve-de-la-Raho
Villeneuve-de-la-Raho (Vilanova de Raò, Vilanova de Raó) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villeneuvois.
Ardezdorsa mevo
La Ardezdorsa mevo aŭ Kamĉatka mevo, (Larus schistisagus), estas granda blankokapa mevo tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu specio reproduktiĝas en la okcidenta marbordo de Alasko sed multe disiĝas de tie dum la nereprodukta sezono. Oni supozas, ke ĉeestas Nordan Amerikon kaj la orientan marbordon de Azio. Ĝi estas simila laŭ aspekto al la Okcidenta mevo kaj al la Blugriza mevo. Alia ebla nomo estus Pacifika mevo, sed pli precize ĝi taŭgas por sudhemisfera specio, nome Larus pacificus.
Aspekto
La Ardezdorsa mevo estas tre granda mevo (68,5 cm longa). Ĝi havas blankajn kapon, ventron kaj voston kun ardezgrizaj dorso kaj flugiloj kun blanka larĝa malantaŭa bordo. La flugiloj kaj dorso estas iomete pli malhela ol tiuj de la Okcidenta mevo. La subflugiloj montras perlofadenan bildon ĉe siaj bordoj. La okuloj estas flavaj. La kruroj estas rozkoloraj kaj mallongaj kompare kun aliaj similaj mevoj kaj la korpo ŝajnas pli fortika. La beko estas flava kun ruĝoranĝa antaŭfina makuleto. Nematuruloj estas brunaj simile al tiuj de la Nigramantela mevo, sed pli palaj.
Kiel aliaj mevoj, la Ardezdorsa mevo predas kaj ankaŭ manĝas restaĵojn.
Stacio JR Fujinomori
Stacio JR Fujinomori (japane: JR藤森駅 [Ĝej'āru-Fuĝinomori-eki], angle: JR Fujinomori Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fuŝimi, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
Svésedlice
Svésedlice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370.
Pusula
Pusula estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa. Pusula kaj Nummi unuiĝis al Nummi-Pusula en 1981. La 31-an de decembro 1980 Pusula havis2,611 loĝantojn. La terareo de la komunumo estis. Nummi-Pusula estis ligita en Lohja en 2013.
Aleksander Fedorowicz
Aleksander Fedorowicz (naskiĝis la 27-an de julio 1971 en Bydgoszcz, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola diplomato kaj tradukisto.
Li estis nevo de opoziciisto profesoro Roman Kotzbach. En Moskvo finis Instituton de Politikaj Sciencoj de Moskva Ŝtata Universitato; stipendiulo de pola registaro. Vickonsulo en Uzbekio, kie okupiĝis pri dokumentado de la historio de loĝantaj tie poloj. Post la reveno laboris en Ministerio de Eksterlandaj Aferoj, kaj poste fondis kancelarion de ĵurigitaj tradukistoj. Li konis kvin fremdajn lingvojn. Ĵurigita tradukisto de la rusa kaj hebrea lingvoj (kaze de la dua kiel nur unu el kelkaj personoj en Pollando). Li iĝis tradukisto de la rusa lingvo de la prezidento Lech Kaczyński. Ankaŭ laboris interalie ĉe eltombigo de murditaj de Sovetunio polaj oficiroj en Katin.
Junece trejnis remadon. Ĉampiono de Pollando de malpli aĝaj junioroj. Pli poste amatore trejnis kuradon, startis en maratonoj. Li havis filinon kaj filon. Lia frato Dariusz estas kapitano de Pola Soldataro kaj kuracisto.
Pereis en katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk direkte al Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. Entombigita en armea asisto en Bydgoszcz.
La 14-an de aprilo 2010 en Varsovio okazis simbola kuro memore al Aleksander Fedorowicz kaj la ceteraj viktimoj de la katastrofo en Smolensk. La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita de Kavalira Kruco de la Ordeno Renaskiĝinta Pollando.
Ĥattab ibn Nufajl
Referencoj
Al Maarif, de Ibn Qutaybah, paĝo 77, Ĉapitro "Dhikr Umar"
Transcendeco
Transcendeco (de lat. transcendere „transpaŝi“) signifas la transpaŝadon de limo de agmanieroj kaj konscio samkiel la estado trans ĉi tiuj limoj.
Éva Kiss-Bitay
KISS-BITAY Éva (kiŝ-bitai) estis rumanuja hungara biologino. Ŝi naskiĝis en Bistriţa la 20-an de majo 1928 kaj mortis la 21-a de aŭgusto 2017. Ŝi estis la edzo de biologo István Kiss.
Biografio
Éva Kiss-Bitay la mezlernejon finis en Aiud (1949), la bilogion en Bolyai Tudományegyetem de Kluĵo en 1953. Ŝi doktoriĝis laŭ la disertacio titolita Kérgi serkentők és gátlók hatása az ellenanyagképzésre. Ŝi instruis en Cehu Silvaniei (1954), en Kluĵo (1955-65), ŝi estis viclenejestro de ĝenerala lernejo en sama urbo (1966-83). Sian unuan artikolon ŝi publikis la gazeto Igazság (1962). Ŝi estis redaktoro de rubriko kun titolo "Ég-Föld-Természet" (Ĉielo-Tero-Naturo) de porinfana gazeto Napsugár. Ŝi tradukis lernolibrojn el rumana lingvo. Ŝiaj sciencaj artikoloj aperis en gazetoj Igazság, Dolgozó Nő, România Liberă, Búvár (Bp. 1963), Natura (1964-69).
Pyhäranta
Pyhäranta estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Ĝia areo estas. El ĝi estas tero, maro kaj enlanda akvo. En la 30-a de junio 2021 la komunumo Pyhäranta havis 1,983 loĝantojn. La komunuma centro estas Rohdainen. En Rohdainen estas ekzemple butiko, banko, kafejo, sancentro kaj kampadejo. La komunestro en la jaro 2022 estas Harri Hiitiö. Nacia parko de Botnia Maro situas parte en Pyhäranta.
Filadelfia Artomuzeo
La Filadelfia Artomuzeo (Philadelphia Museum of Art) estas arta muzeo origine fondita en 1876 por la Centennial Exposition en Filadelfio (Pensilvanio). La ĉefa muzekonstruaĵo estis kompletigita en 1928 sur Fairmount, nome monteto sur la nordokcidenta pinto de la bulvardo Benjamin Franklin Parkway en ĉirkaŭvojo Eakins Oval.
Enhavo
La muzeo administras kolektojn enhavantajn ĉirkaŭ 240 000 objektojn inklude gravajn aĵojn de eŭropa, amerika kaj azia devenoj. La variaj klasoj de artaĵoj inkludas skulptaĵojn, pentraĵojn, presaĵojn, desegnojn, fotojn, armaĵojn kaj dekoraciajn artojn.
La Filadelfia Artomuzeo administras kelkajn aneksojn kiel la Muzeo Rodin, ankaŭ ĉe la Benjamin Franklin Parkway, kaj la konstruaĵon Ruth kaj Raymond G. Perelman, kiu estas trans la strato ĝuste norde de la ĉefa konstruaĵo. La Konstruaĵo Perelman, kiu malfermiĝis en 2007, estas hejmo de pli ol 150 000 presaĵoj, desegnoj kaj fotoj, kun 30 000 vestaĵoj kaj tekstilaĵoj, kaj ĉirkaŭ 1000 modernaj kaj nuntempaj dezajnaĵoj kiel mebloj, ceramiko kaj vitraĵoj. La muzeo ankaŭ administras la historiajn koloniepokajn domojn de Mount Pleasant kaj Cedar Grove, ambaŭ en Fairmount Park. La ĉefa muzekonstruaĵo kaj ties aneksoj estas posedo de la urbo Filadelfio kaj administrata de registrita neprofita korporacio.
Okazas kelkaj specialaj ekspozicioj en la muzeo ĉiujare, inklude vagantajn ekspoziciojn aranĝitajn kun aliaj muzeoj en Usono kaj eksterlande. La nombro de vizitantoj de la muzeo estis 793 000 en 2017, kio rangigis ĝin inter la pinta cento de plej vizitataj artomuzeoj en la mondo. La muzeo estas ankaŭ unu el la plej grandaj artomuzeoj en la mondo baze sur la galeria spaco.
Prato Sesia
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Shota Matsuhashi
Shota Matsuhashi (松橋 章太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Vissel Kobe, Roasso Kumamoto kaj V-Varen Nagasaki.
Sankta Maria Magdalena (Goch)
La katolika paroĥopreĝejo Sankta Maria Magdalena en Goch estas trinava arĥitekturo. Ĝia granda turo, ekestinta fine de la 14-a jarcento, kunfalegis en majo de 1993.
Historio
La plej aĝa partoj estas la meza kaj norda navoj. Ili ricievis en 1323 sian eklezian konsekradon, laŭ noto en la preĝeja arĥivo de Goch. Oni supozas, ke samloke jam estis starinta preĝejo, ĉar Goch jam proksimume 1200 fariĝis paroĥo. Ĉefa navo de la preĝejo estas la alta navo. Planoj de ĉi tiu pliampleksigita konstruaĵo originas el la 15-a jarcento. La prospera drapoteksado en Goch paralelis kun la deziro pri pli granda preĝejo. Oni malkonstruis la sudan navon kaj konstruis la altan navon kiel ĉefnavo.
Komence de la 17-a jarcento la situacio de la katolikoj en Goch estis funebra. Kvankam 80 elcentoj de la katolikoj estis katolikaj, la magistrato de la urbo konsistis ekde 1617 nure el ne-katolikoj. Ekzemple de 1600 ĝis 1621 ankaŭ la reformita paroĥo kunuzis la preĝejon. Ekde 1621 la katolikoj de Goch ja rajtis uzis sian preĝejon denove sole, sed la reformitoj ricevis kompense la begino monaĥejon ĉe Mühlenstraße. Ĉar la urbo Goch pro la teksindustrio estis sufiĉe riĉa, en ĉi tiu preĝejo staris ĝis 17 bildaltaroj, kiujn en 1625 detruis soldatoj de la guberniestro de Nimego, Lambert Charles. La nederlandaj trupoj ellasis sian koleron, ĉar por iliaj samkonfesiantoj la preĝejo ja estis malfermita ekde 1621. Ene de malmultaj horoj ili detruis krom la altaroj preskaŭ la tutan ekipaĵon kiel la predikejon, staturojn kaj ŝtonajn monumentojn. Konserviĝis nur la malnova tabernaklodometo, la baptujo el la jaro 1516 kaj kiel ununura bildo „Madono kun la Infano“ el la 14-a jarcento same kiel statuo de la sankta kavaliro Georgo.
La ekipaĵo pliiĝis denove en la 17-a kaj 18-a jarcentoj. Menciinda estas la baroka predikejo. La navo suferis en 1945 gravajn difektojn. La krevigo de pilastro difektis 14 el 22 volbokampoj. En 1959 oni rekonstruis la preĝejon laŭ sia origina formo. La preĝejokorto servis dum jarcentoj kiel tombejo por la urbo. Pretertempe oni entombigis ĉi tie ankaŭ reformitojn kaj luteranojn. La preĝejturon oni rekonstruis en 2003 – dek jarojn post la kunfalego – laŭ modernaj formoj. En i pendas ses sonoriloj kun la tonoj b°, d', e', f♯', a', b'. la sonorilojn b°, d', e' kaj b' gisis la sonorilgisejo Petit & Gebr. Edelbrock en Gescher. La sonoriloj f♯' kaj a' estis transvivintaj la turkunfalegon.
Murbach
(jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis. En la komunumo aparte menciindas ruino de historia abatejo, kies du turoj dominas la loĝlokon.
NGC 4371
NGC 4371 (aliaj indikoj — UGC 7493, MCG 2-32-33, ZWG 70.57, VCC 759, PGC 40442) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sunhorloĝo de Whitehurst & Son
La Sunhorloĝo de Whitehurst & Son estis produktita en Derby en 1812 de la nevo de John Whitehurst. Ĝi nun troviĝas en la Muzeo kaj artgalerio de Derby. Ĝi estas bona ekzemplo de sunhorloĝo de precizeco donanta "sunan tempon" kun skalo kiu konvertas tion al "loka averaĝa tempo". Ĝi estas akurata je la plej proksima minuto.
Horloĝisto
La familio Whitehurst estis konata en Derby kiel eminentaj meĥanikistoj. John Whitehurst (1713–1788) naskiĝis en Congleton, sed venis al Derby kie li eniris aferon kiel horloĝisto. Li translokiĝis al Londono kiam li estis nomumita al posteno de Inspektoro de pezoj. Lia nevo daŭrigis la aferon sub la nomo de Whitehurst & Son. La familia afero estis konata pro siaj turethorloĝoj.
Konstruo
Konstruado de Sunhorloĝo estas bazita sur kompreno de la geometrio de sunsistemo, kaj interalie kiel la suno ĵetos ombron sur ebenan surfacon, en ĉi tiu kazo sur horizontalan surfacon. Ĉiun tagon en jara ciklo la ombro estos malsama de la antaŭa tago, kaj la ombro estas specifa al la situo de la sunhorloĝo, specife ties latitudon. La sunhorloĝo estas dezajnita por doni "sunan tempon" tial la longitudo ne estas signifa. Per tio ni volas diri ke tagmezo estos en la punkto kiam la suno estas plej alta en la ĉielo kaj rekte suden, standarda tempo estus kiam la suno estus rekte suden en alia punkto kiel la Reĝa observatorio de Greenwich. Derby troviĝas 1° 28′ 46.2″ okcidente de Greenwich, tial la suno estas proksimume 5 min. kaj 52.05 sek. malfrua por atingi la sunon. La alia konsiderota punkto kiam oni donas la tempon estas ke la tero moviĝas ĉirkaŭ la suno en iometa elipso, tag-daŭro iomete varias donante kumulitan diferencon el la averaĝo, de ĝis 16 minutoj en novembro kaj februaro, tio, kun alia korekto, estas konata kiel la "ekvacio de tempo" kaj estis vere sensignifa ĝis la homoj komencis kompari sunhorloĝojn kun meĥanikaj horloĝoj, kiuj devas ĉu ignori la konsekvencojn aŭ esti realĝustigitaj ĉiutage por korespondigi ilin kun la natura ciklo. Ili mezuras averaĝan tempon aŭ "lokan averaĝan tempon". Fervojaj horaroj postulis fiksan tagmezon kaj fiksan tagon kondukante al la adopto de Greenwich Mean Time. La loka fervojo Midland Railway adoptis Greenwich Mean Time en januaro 1848.
Tiu specifa bronza sunhorloĝo estas stampita "Whitehurst and Son/Derby/1812" kaj oni pensas ke ĝi estis farita por George Benson Strutt (kiu estis la plej juna frato de la konto-ŝpinisto William Strutt), por lia hejma Bridge Hill House, en Belper. Tiu ĉi havas la precizan lokon de 53° 1′ 49.08″ norde, kaj 1° 29′ 26.88″ oriente de Greenwich, kio estas iomete diferenca de tiuj de Derby, de 52° 55′ 00″ norde,, diferenco de 6′ 49″. La Longitudo estas preskaŭ la sama, kaj donas nur tempan diferencon de 2 sekundoj.
Gnomono
Tiu ĉi sunhorloĝo estas solide farita, kun larĝa gnomono, unu rando de gnomono estas la ombroĵetilo kiu ĵetas la ombron antaŭ tagmezo, kaj la alia rando estas la ombroĵetilo kiu ĵetas la ombron post tagmezo. La sunhorloĝa plato ne estas farita el unu kompleta cirklo, sed du duoncirkloj apartigitaj de la larĝeco de la ombroĵetilo. En tiu dezajno de sunhorloĝo, la angulo de la ombroĵetilo al la sunhorloĝa plato estas ekzakte la sama kiel latitudo, kiu estas 53° 1′ 49″ la latitudo de Bridge Hill House. La sunhorloĝa plato estos perfekte horizontala, iometaj alĝustigoj por latitudo povas esti faritaj se la sunhorloĝo moviĝus supren levante la sunhorloĝan platon per kojnoj per ŝanĝo en gradoj, el la horizontalo. Tial ke la sunhorloĝo troviĝas nun 0° 6′ 49″, aŭ ĉirkaŭ 1/10 de grado sude - la pinto de la gnomono bezonas esti suprenlevita de tiu kvanto.
Plato
En la horizontala sunhorloĝo (ankaŭ nomita ĝardena sunhorloĝo), la plato kiu ricevas la ombron estas liniigita horizontale, prefere ol esti perpendikulara al la ombroĵetilo kiel en la ekvatora sunhorloĝo. Sekve, la linio de ombro ne turniĝas unuforme sur la faco de la sunhorloĝo; prefere, la horaj linioj estas interspacigitaj laŭ kalkulado. La sunhorloĝa plato estas precizece gravurita, la horaj linioj estinte kalkulitaj uzante formulon:
kie λ estas geografia latitudo de la sunhorloĝo (kaj la angulo kiun faras la ombroĵetilo kun la horizontalo), θ estas la angulo inter donita hor-linio kaj la tagmeza hor-linio (kiu ĉiam direktas al "vera Nordo" sur la ebeno, kaj t estas la nombro de horoj antaŭ aŭ post tagmezo.
Kalkulo
Por ĉiu el la horoj de 1 al 6, la formulo estas kalkulita. Ekzemple je la 3-a horo posttagmeze, oni substituas la numerojn 53.03 kaj 3 en la formulo
Tio generas jenajn rezultojn
La horoj antaŭtagmeze estas ekzakte la samaj, la plato estas simetria, la aliaj linioj estas spegulaj bildoj de tiuj supre - 2-direkta simetrio. Sammaniere, la linioj de duonhoroj kaj minutoj estas kalkulitaj. Ĉar tagmezo kuŝas ekzakte en la nord-suda linio, kaj ne 5' kaj 54" al unu flanko oni povas diri ke tiu plato donas tempon de Belper kaj ne de Greenwich.
17972 Ascione
17972 Ascione estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sunhorloĝo de Whitehurst & Son
Ekvacio de tempo
Signife, sur la plato ni povas vidi paron da skaloj kiuj helpas al la observanto fari la korekton de "Ekvacio de tempo". Unu skalo donas la daton en monatoj kaj tagoj dum laŭlonge de ĝi alia gravurita kun la minutoj de tiu tago kiun la horloĝo trakurus pli aŭ malpli rapide. Ĉi tie estas stampite "Watch Slower, Watch Faster". La 15-a de aprilo estas tiu tago kiam neniu konverto estas farenda. Ĉi tiu sunhorloĝo povas esti uzata ambaŭ por legi sunan tempon montritan de sunhorloĝoj kaj ankaŭ la averaĝan tempon kiu estas favorata de horloĝoj, kun la praktika celo ke observantoj povas uzi ĝin por alĝustigi siajn poŝhorlogojn, kiuj en 1812 ne ĉiam ĝuste funkciis. En 1820 konstruo de horloĝoj pliboniĝis: la ellasilo fariĝis universale adoptita kaj ofta alĝustigo ne plu estis necesa.
Aliaj komisioj
Alia sunhorloĝo de Whitehurst datiĝanta de ĉirkaŭ 1800 vendiĝis por 1850 pundoj en 2005 en Derby.
17972 Ascione
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Gerard Ascione, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Li estis lernanto ĉe la Broadneck Senior High School de Annapolis (Marilando, Usono).
Aurél Bernáth
Aurél BERNÁTH [bernAt], hungare Bernáth Aurél estis hungara pentristo, grafikisto, profesoro, membro de Societo Szinyei Merse Pál.
Aurél Bernáth naskiĝis la 1895 en Marcali. Li mortis la 1960 en Budapeŝto.
Vivo
Aurél Bernáth lernis pentradon de István Réti kaj János Thorma. En 1921 li iris al Vieno, kie li konatiĝis pri la novaj stiloj kaj persone kun Lajos Kassák. Ekde 1928 li ofte ekspoziciis en Budapeŝto En la 1930-aj jaroj li denove elektis stilon de Artkolonio de Nagybánya kaj ofte vizitis pentristojn en Szolnok. Post la 2-a mondmilito li instruis en ĉeflernejo en Budapeŝto. Li ricevis premiojn Kossuth en 1948 kaj 1970, inter 1929-1964 ankaŭ aliajn premiojn. Laŭ li apartenis al framasonoj.
Naskoloko de Elvis Presley
La Naskoloko de Elvis Presley aŭ en angla Elvis Presley Birthplace estas historia muzeoloko en Tupelo, Misisipio, Usono, dediĉita al la konservado de la naskoloko de la usona muzikisto Elvis Presley.
La muzeoloko inkludas la naskodomon de Elvis Presley, muzeon, kapelon, kaj la preĝejon de la Asembleoj de Dio kien la familio Presley venis preĝadi. Finance, tiu epoko estis malfacila por Vernon kaj Gladys, kaj ili devis translokiĝi al ŝotguna hejmo kiam li estis nur kelkjaraĝa pro manko de pago. Vernon kaj Gladys laboris ĉe variaj laborlokoj en Tupelo kaj moviĝis kelkajn fojojn dum la dektri jaroj kiujn ili pasigis en Misisipio.
Schnellin
Schnellin ĝis junio 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de julio 2009 ĝi apartenas al la urba komunumo Bad Schmiedeberg. La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de de jaro 2007 la loĝloko havis 313 loĝantojn.
Wolfgang Kofler
Wolfgang KOFLER (* la 19-an de septembro 1970 en Bozen) estas sudtirola klasika filologo.
Vivo
Frekventinte la gimnazion franciskanan en Bozen li ekstudis en la 1989-a jaro la filologion klasikan ĉe la altlernejoj kaj de Insbruko kaj de Frajburgo. En 1995, fininte la civilan servon, li ekpliprofundigis siajn studojn ĉe la Universitato de Hajdelbergo. De 1996 ĝis 2001 li estis deĵoranta kiel instruisto de la lingvoj latina, helena kaj germana ĉe la humanismaj mezlernejoj de Bozen kaj Meran. Li doktoriĝis en 2001 en Insbruko post la prezentado de la disertacio "Aeneas und Vergil. Untersuchungen zur poetologischen Dimension der Aeneis" (= Eneo kaj Vergilio. Analizoj de la poetaj dimensioj de la Eneado).
Scienca kreada laboro
Poste li daŭre laboris ne nur kiel gimnazia instruisto sed ankaŭ kiel universitata asistanto ĉe la Universitato de Insbruko, kie li estis kuneldonanto de la tiea klasika revuo "Anzeiger für die Altertumswissenschaft". Inter aŭtuno 2005 kaj somero 2006 li tiufunkie anstataŭigitis per Florian Schaffenrath. En la 2008-a jaro li verkis habilitacion pri la temo "Epigrammata Bobiensia" per precizaj komentarioj kaj interpretado. La sekvontan jaron li jesis la vokon de la Universitato de Freiburg plenumi oficon de profesoro; tie li laboris inter septembro 2009 kaj septembro 2012. Poste li iĝis profesoro pri klasika filologio kun la fokuso de novlatinaĵoj en Innsbruck. En julio 2013 li ekanis ĉe Kvalitasekurigkonsilio por pedagogoj en Aŭstrio.
Kutberto
Kutberto (Cuthbert, n. ĉ. 634, m. la 20-an de marto 687) estis anglosaksa sanktulo kaj episkopo de Lindisfarne.
Margit Szilvássy
SZILVÁSSY Margit (silva:ŝi) estis hungara operkantistino (soprano, mezosoprano) naskiĝinta en Beszterce la 16-an de oktobro 1910 kaj mortinta en Budapest la 7-an de februaro 1988.
Kutberto
Biografio
Verŝajne li naskiĝis proksime al Dunbar, Skotlando. Kiel junulo li soldatis. Unu nokton en 651, dum li gardis ŝafojn, li havis vizion en kiu brila lumstrio etendis de la tero al la ĉielo kaj anĝeloj portis Sanktan Aidan al la ĉielon. Poste li komprenis la signifon de la vizio, kiam li eltrovis ke la saman nokton Aidan mortis. Tuj li eniris la monaĥejon de Melrose. Tie li rapide akiris reputacion pro pieco, obeemo kaj diligenteco. La abato de Melrose forprenis lin al Ripon por helpi fondi novan monaĥejon. Tie Cuthbert servis kiel la gastigisto.
Margit Szilvássy
Biografio
Margit Szilvássy studis en Hungara Muzikakademio de Budapeŝto. Ŝi debutis en 1934 en Budapeŝta Ŝtata Operejo en rolo Marta (D’Albert: de:Tiefland (Oper)). En 1934–36 ŝi estis stipendiulino de Operejo, inter 1936–1968 ŝi estis privatkantistino. Ŝi kantis sukcese en pluraj landoj de Eŭropo.
Kutberto
Biografio
En 661 malsano frapis la monaĥejon de Melrose, kaj la prioro mortis. Cuthbert anstataŭis lin. Li multe vojaĝis, predikante, kaj farante miraklojn.
En 664 de la Sinodo de Whitby, estis decidate ke la northumbria eklezio sekvu romkatolikajn kutimojn, ne tiujn de la kelta eklezio. Cuthbert estis nomumata prioro de Lindisfarne, kaj per pacienco kaj mildeco li sukcese persvadis la tieajn monaĥojn akcepti la decidon.
Lia vivmaniero estis tre simpla, kaj ĝenerale li vojaĝis piede, ne ĉevale. Ĉiam li estis afabla: laŭ la anglosaksa historiisto Bede, "sur lia anĝeleca vizaĝo brilis tia lumo kaj tia deziro prediki la bonajn novaĵojn [de kristanismo] ke neniu kaŝis de li siajn plej internajn sekretojn." Li resanigis tiom da homoj ke li estis nomata la miraklofaranto de Britio. Laŭdire li eĉ resanigis mortantinon per kiso. Ĉe la nuna St. Andrews en Fife li estigis ermitejon kie nun situas la Universitato St. Andrews.
Tamen Cuthbert sopiris al pli trankvila kaj soleca vivmaniero. Kune kun pluraj aliaj monaĥoj, en 676 li konstruis ĉelon kaj kapelon plurajn kilometrojn for de Lindisfarne, kaj tie li mallonge loĝis. Post iomete da tempo li translokiĝis al Farneoj. Tie komence li bonvenigis vizitantojn kaj lavis iliajn piedojn, sed poste li restis en sia ĉelo kaj nur malfermis la fenestron por beni ilin. Li estigis regulojn por protekti marbirdojn, aparte molanasojn, kiuj en Northumberland estas foje nomataj "cuddy ducks", tio estas, la "anasoj de Cuthbert". Verŝajne, tiuj estis la unua tiaj leĝoj ie ajn en la mondo.
La trankvila vivo ne daŭris multajn jarojn. En 685 la reĝo de Northumberland petis lin akcepti la postenon de episkopo de Lindisfarne. Tre heziteme Cuthbert konsentis. Li konsekriĝis ĉe Jorko la 26-an de marto 685. Sed post Kristnasko 686, kredante ke lia morto alproksimas, li revenis al Farneoj, kie li mortis la sekvantan marton.
Li entombiĝis en Lindisfarne, sed, post kiam la danoj kaptis Lindisfarne en 875, la monaĥoj fuĝis, kunportante liajn restaĵojn, unue al Melrose, poste al Chester-le-Street, kaj fine al Durham. En la katedralo de tiu urbo estas kapelo dediĉata al Cuthbert. Dum la mezepoko oni kredis ke liaj ostoj posedis kuracajn povojn.
Esperanto en Togolando
Esperanto en Togolando estas reprezentita de Unuiĝo Togolanda por Esperanto kun rilatoj al UEA, kaj ties junulara sekcio Junulara Organizo de Togolandaj Esperantistoj kun rilatoj al TEJO.
Junulara Magazino Togolanda aperis en la 1990-aj jaroj, danke al okcident-eŭropa monhelpo.
En ĉefurbo Lomeo funkcias Instituto Zamenhof, lernejo kie estas instruata esperanto al infanoj. Interesa artikolo pri la Instituto estis publikigita en revuo Juna Amiko, n-ro 2/2008 (122), de septembro 2008.
En Togolando estis fondita ASELT = Asocio Sennacieca de Esperanto Laboristoj en Togolando.
Ĝis 2005 troviĝis afrika oficejo (AO) de UEA en Lomeo. Ĝi migris al Lokoso (Lokossa), Benino.
En 2010 okazis en urbo Vogan la 18-a E-kongreso (TEK) en Togolando, de la 24-a ĝis la 27-a de decembro. Temo: Ŝafaro Harmonia. Laŭ raporto de Wilhelm Posthuma, la kongreso okazis dum Kristnasko, estis programero Podia Kredo, dum kiu ĉiuj povis rakonti pri sia kredo aŭ nekredo. Estis katolikoj, ateisto, naturkredanto kaj aliaj, tamen ĉiuj estis "amikaj ŝafoj".
En 2011 la 19-a TEK - Togolanda Esperanto-Kongreso - komenciĝis en la 17-a de decembro en Instituto Zamenhof per komitatkunsido kaj Zamenhofa Festo, kaj finiĝis en la 24-a de decembro en la urbeto Agbodrafo.
APETO
Nove naskita organizo en Togolando, Agado por la Progresigo de Esperanto en Togolando - APETO, nome Agado por la progresigo de Esperanto en Togolando
Fondita en decembro 2011 laŭ la iniciato de eksaj membroj de la Esperanto-Klubo U.V.A (Unuiĝo de Verdaj Amikoj) kaj geamikoj de Esperanto, Agado por la Progresigo de Esperanto en Togolando estas senprofitcela organizaĵo, kiun konsistigas esperantistoj Togolandaj. Ĝia sidejo troviĝas en la ĉefurbo Lomeo, Togolando.
Ĝi arigas esperantistojn kaj amikojn de Esperanto el ĉiuj anguloj de Togolando. Nuntempe la plimulto de ĝiaj membroj estas lomeaj esperantistoj kaj amikoj de Esperanto. Do, ĉiuj Togolandanoj, kiuj interesiĝas pri la progresigo de la internacia lingvo enlande kaj deziras aŭ pretas labori en tiu senco, estas bonvenaj.
Celo
La celo de la organizaĵo fakte estas la estigo kaj plifortigo de amikaj kaj solidarecaj ligoj inter enlandaj esperantistoj kaj inter la Togolandaj esperantistoj kaj alilandaj per la uzado de Esperanto. Nia celo ankaŭ koncernas la promocion de la afrika kulturo kaj la profesian uzadon de Esperanto. Flanke de tio APETO subtenas altnivelan edukadon lingve kaj movade de esperantistoj kaj eldonadon aŭ serĉadon de eldonantoj por iliaj verkoj, en kunlaboro kun aliaj Esperanto-organizaĵoj.
Jam de kelkaj jaroj APETO realigas tion. Ekzemple, ni instruis Esperanton en afrikaj landoj, rekomendis kompetentajn esperantistojn por helpi ĉiĉerone al esperantistaj kaj ne-esperantistaj gastoj en Togolando. Ni konsilis ankaŭ samideanojn por dungo, kadre de la projektoj de la franca asocio Esperanto Plus.
Praktikaj faroj
La informado estas la kerno de niaj agadoj kaj ni informas pri la internacia lingvo tra radio- kaj televidaj programoj kaj ankaŭ dum kulturaj foiroj. Ekzemple dum la universitata foiro en Lomeo, kaj en multaj aliaj renkontiĝoj. Ĉiu membro krome havas la devon informi pri Esperanto buŝe kaj varbi novajn personojn por ĝi.
Ni ankoraŭ elpensas multajn ideojn pri praktikaj servoj kiel ĉiĉeronado, kiuj ebligas al APETO-membroj senlaborulaj perlabori sian lingvo-scion kaj provizi per parta aŭ provizora laboro ne-esperantistojn, kiuj eble bonvole lernus la lingvon.
Ni instigas niajn membrojn verki artikolojn por E-gazetoj, muzikon, novelon… Kvankam la monrimedoj de la organizaĵo estas ege limigitaj ni tamen proponas tajpadon, kompostadon de verkaĵoj de Afrikanoj. Tiel ni do plenumas la unuan parton de eldonaj laboroj.
Membroj regule kunvenas kadre de Babilmanĝo. Fakte, Babilmanĝo estas unu el la maloftaj manieroj per kiuj Togolandaj esperantistoj, ĉefe lomeaj, viglavoĉe ekzercas sin praktike en Esperanto aŭ renkontas eksterlandajn Esperanto-uzantojn ĉirkaŭ tabloj kun frandaĵoj. Tiu renkontiĝo rolas ne nur kiel rendevuejo por revidi unu la alian, sed ankaŭ kiel diskutejo, kie oni kolektiĝas por lerni, interŝanĝi informojn kaj esprimi opiniojn plejofte pri E-o kaj aktualaĵoj.
APETO celebras decembron, la monaton de la naskiĝo de Ludoviko Zamenhof, festatan ankaŭ kiel la Tago de la Esperanta libro por pridiskuti literaturajn aktualaĵojn. Simile, aranĝoj ne mankas en julio, la naskiĝdato de Esperanto.
Kunvenoj
Por kunigi ĉiujn membrojn kaj simpatiantojn, ni uzas la reton, poŝtelefonon kaj okazigas unufoje ĉiun monaton fizikan kunvenon por kuraĝigi unu la alian, esprimi opiniojn, starigi demandojn aŭ fari proponojn pri la bonfarto de la organizaĵo.
Balatono
La dolĉakva lago Balatono (hungare "Balaton") estas la plej granda lago en Mez-Eŭropo kaj en Hungario, kie ĝi estas ankaŭ nomata "la maro de la hungaroj" (a magyarok tengere). Ĝi situas en la Karpata baseno, en Okcidenta Hungario.
Loĝlokoj
Ĉe Balatono troviĝas la loĝlokoj Keszthely, Balatongyörök, Badacsony, Balatonrendes, Révfülöp, Balatonakali, Tihany, Balatonfüred, Balatonalmádi, Balatonkenese, Balatonvilágos, Siófok, Zamárdi, Balatonföldvár, Balatonlelle, Balatonboglár, Fonyód, Balatonmáriafürdő, Balatonberény kaj Alsóörs.
Gosford
Gosford estas grandurbo, grava komerca centro kaj administra centro de la Centra Marbordo-regiono en Aŭstralio, en Novsudkimrio.
Historio
La plej frue aborigenoj vivis en tiu loko. En la 19-a jarcento kelkaj pioniraj eŭropanoj komencis okupi la teron, sed pli frue en 1788 la areo estis esplorita. La loko prenis la nomon Gosford en 1839. La unua vojo estis konstruita en 1850. Tiutempe ankaŭ kondamnitoj vivis tie. Gosford iĝis urbo en 1885 kaj municipo en la sekva jaro.
Klimato
Gosford havas subtropikan klimaton kun varmaj, humidaj someroj kaj mildaj, pli sekaj vintroj. Februaro kaj marto estas la plej malsekaj monatoj kaj aŭgusto kaj septembro estas la plej sekaj monatoj. La temperaturo varias inter 6-28 °C. Jare pluvas po 1318 mm.
Mpota lingvo
La mpota lingvo estas bantua lingvo de Tanzanio, parolata en la Regiono Ruvuma. Uziĝas la latina alfabeto por skribi la mpotan. La lingvo havis ĉirkaŭ 80000 parolantojn en 1977 kaj ankoraŭ estas vivega.
Kongregacio (religio)
Kongregacio religia estas difinita en la Katolika Eklezio la religia instituto kies membroj ligiĝas al la institucio per “simplaj” votoj.
La kongregacio diferenciĝas el la religia ordeno pro tio ke en tiu lasta la membroj ligiĝas per solena voto, kiu kuntrenas, interalie, la ĉiamdaŭran adheron al la ordeno.
Njivice
Ĝin unuafoje mencias dokumento de princo Ivan Frankopan en 1474. Dum multaj jarcentoj, la vilaĝanoj vivtenis sin per fiŝkaptado, kultivado de olivarboj, bredado de bovoj.
Kongregacio (religio)
La Kodo de kanona juro distingas: Klerikaj kongregacioj (tiuj kies membroj povas aliri sacerdotecon kaj al kiuj estas konfidita la ofico de la regado.
Jen kion diras rilate la klerikan kongregacion la kodo de kanona juro:
(588 § 2): Institutum clericale illud dicitur quod, ratione finis seu propositi a fundatore intenti vel vi legitimae traditionis, sub moderamine est clericorum, exercitium ordinis sacri assumit, et qua tale ab Ecclesiae auctoritate agnoscitur. (Oni nomas klerika instituto tiun kiu, pro propra celo aŭ propono de la fondinto aŭ pro aprobita tradicio, estas regata de klerikoj, povas aliri la sanktajn ordinojn, kaj estas aprobita de la Eklezio).
Kaj plue tiu kodo distingas el tiu klerika la laikajn kongregaciojn: tiuj en kiuj, fakte, la plejgranda parto de la membraro estas ofte formita de laikoj.
La laikaj kongregacioj estas reguligitaj de la kanono 588, & 3, de la Kodo de Iuris Canonici.
La religia kongregacio povas esti vira, virina aŭ ambaŭgenra.
La vorto “kongregacio” estas uzata, en la Katolika Eklezio, ankaŭ por indiki instituciojn de malsamaj koncepto kaj funkcio. Oni vidu: Kongregacioj de la Roma Kurio
Jen listo, nekompleta, de religiaj kongregacioj:
Kunštát (apartigilo)
Kunštát povas esti:
Nummi-Pusula
Nummi-Pusula estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa. La komunumo Nummi-Pusula estiĝis en 1981, kiam Nummi kaj Pusula unuiĝis. Nummi-Pusula estis ligita al Lohja en 2013. La 31-an de decembro 2012 Nummi-Pusula havis	6,175 loĝantojn, kaj ĝia areo estis, el kio estis tero kaj akvo.
Diakonino
Diakoninoj aŭ diakonisoj estis en la antikva Kristana Eklezio virinoj kiuj plenumis preskaŭ la samajn servojn kiajn faris malinaj diakonoj. Sed en pli mallarĝa senco nomatas tiumaniere ordensimile organizitaj flegistinoj (aŭ plenumantinoj de similaj socialaj metioj) en protestantismaj eklezioj.
Historio
La vorto ankaŭ troviĝas en la Nova Testamento en la Epistolo al la romanoj (16,2). En la Oriento ekzistis eĉ speciala ordinado kaj ili responsis pri multaj servoj ĉe aliaj virinoj (ekz. la instruado de la baptotaj virinoj, vizito de malsanulinoj kaj kaptitaj virinoj). Ekde la 12-a jarcento ili malaperis en la Oriento, en la Okcidento jam tri jarcentojn pli frue. Tie ja ĝenerale multaj oficialaj statusoj ekleziaj malpermesitis al virinoj.