cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meghri
Antikva historio kaj mezepoko
Kun la starigo de la monaĥejo Tatev en la 8-a jarcento, eĉ se malproksime de la urbo, la regiono de nuntempa Meghri atestis rapidan socian kaj ekonomian evoluon. En 906, la setlejo Karĉavan estis fondita de reĝo Smbat la 1-a de la bagratida dinastio. En 987, la urbo (konata kiel Meghri) estis inkluzivita ene de la nove fondita Armena reĝlando Sjuniko. En 1105, la regiono de Meghri estis okupita de la selĝukoj. La urbo estis tute detruita en 1126 kaj 1157 de la invadaj Selĝukaj trupoj.
Fremda regado
Komence de la 16-a jarcento, Meghri iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la safavida Irano. Komence de la 18-a jarcento, la regiono estis implikita en la liberiga kampanjo de la armenoj de Sjuniko gvidita de David Bek, kontraŭ Safavida Persujo kaj la invadaj otomanaj turkoj. David Bek komencis siajn batalojn en 1722 kun la helpo de miloj da lokaj armenaj patriotoj, kiuj liberigis Sjunikon.
En 1813, Meghri iĝis parto de la Rusa Imperio kiel rezulto de la Rusa-Persa Milito de 1804-1813 kaj la subskribo de la Traktato de Gulistan. Ĝi estis inkluzivita en la provinco Karabaĥo ĝis 1868 kiam ĝi fariĝis parto de la nove formita Zangezurskij Ujezd de Elizavetpola gubernio.
En 1810, juna brita armeoficiro William Monteith vizitis la regionon kiel parto de sia servo kun la brita ambasado al Irano. Liaj memuaroj de 1856 pentras viglan bildon de la Meghri-valo, kiun li priskribas kiel romantikan interkrutejon, kiun li taksas kiel ''unu el la plej belaj en Persujo, aŭ efektive en iu ajn lando. Li rimarkas, ke en iamaj tempoj [ĝi] evidente estis dense loĝata de preĝejoj, forlasitaj sed tamen perfektaj, amplekse densaj sur la deklivoj de la montoj, kiuj ĉi tie leviĝas al alteco sur la okcidenta flanko de 8000 ĝis 10 000 futoj, kovritaj per arbaroj. La arboj havas neniun specialan grandecon, kaj multe intermetitaj kun pomo, piro kaj juglando, verŝajne la restaĵoj de iamaj ĝardenoj, aŭ produktitaj per semoj portitaj de la birdoj kaj vento en la iam kultivita tero''.
Li priskribas la setlejon de Meghri mem kiel dividitan en du sekciojn, ĉiu ĉirkaŭ duonan mejlon de la rivero Araz, kaj apartigitaj per "malgrandaj enfermitaj ĝardenoj, ĉirkaŭitaj de reboj". Tiutempe rusoj regis la plej grandan vilaĝon ĉe la norda flanko; la persoj okupis Malgrandan Megeri. Li priskribis la riveron Araz kiel rapidan ŝaŭman torenton, vadeblan nur en unu loko, ĉirkaŭ mejlon kaj duonon for tra la rivero. En 1881, la unua miksita lernejo estis malfermita en Meghri. En 1901 malfermiĝis en Meghri kooperativo de konsumantoj, kiu estis la unua tiaspeca en Armenio.
Moderna historio
Kun la establado de la Respubliko Armenio en 1918, Meghri estis inkludita ene de la Zangezur-regiono de la lastatempe fondita respubliko. Tamen, post la falo de la respubliko en decembro 1920, la dua tutzangezuria kongreso okazinta en Tatev la 26-an de aprilo 1921 anoncis la sendependecon de la memregaj regionoj Daralakjaz (nuna Vayoco Dzor), Zangezur inkluzive de Meghri, kaj partoj de Montara Karabaĥo, sub la nomo de Montara Armenio. Tamen la memproklamita respubliko havis mallongan vivon, kiam la Ruĝa Armeo faris amasajn militajn operaciojn en la regiono dum junio-julio 1921, atakante Sjunikon de la nordo kaj oriento. Kiel rezulto de furiozaj bataloj, la Respubliko Montara Armenio kapitulacis la 13-an de julio 1921, sekvante la promesojn de Soveta Rusio konservi la montaran regionon de Sjuniko kiel parto de sovetia Armenio.
La sovetianoj establis la Meghri-rajonon en septembro 1930, kaj la setlejo de Meghri iĝis la centro de la lastatempe formita Rajono. En 1959, Meghri ricevis la statuson de urbotipa setlejo. En 1984, Meghri ricevis la statuson de urbo. Ĝi disvolviĝis kiel centro de nutraĵa industrio surbaze de la lokaj agrikulturaj produktoj de la regiono.
Post la sendependeco de Armenio, Meghri estis inkluzivita en la nove formita provinco Sjuniko, laŭ la administraj reformoj de 1995.
Geografio
La urbo estas ĉefe dividita en 2 grandajn kvartalojn:
La 2 kvartaloj estas apartigitaj per la rivero Meghri kaj la strato Adeljan.
La ĉirkaŭaj regionoj de la urbo estas elektitaj kiel Ĉefa Papilia Areo, havante nombron da raraj kaj endanĝerigitaj specioj de papilioj, kiel ekzemple Gegenes nostradamus, Papilio alexanor, Cupido argiades, Polyommatus damonides, kaj aliaj.
Demografio
Meghri estas preskaŭ tute loĝata de armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La Preĝejo de la Sankta Dipatrino de Meghri de la granda kvartalo malfermita en 1673, estas la ĉefa preĝejo de la urbo. Ĝi estas sub la jurisdikcio de la Diocezo de Sjuniko kun sidejo en la urbo Goris. La urbo Meghri spertis relativan loĝantaran kreskadon ekde la 19-a jarcento kaj precipe dum la sovetaj jaroj kiam pluraj fabrikejoj instaliĝis tie. En 1831 ĝi estis nur vilaĝo kun 272 loĝantoj, en 1897 ĝi jam havis 927 homojn. Ĝi daŭre kreskis en la sekvaj jardekoj kaj atingis sian pinton en la jaro 2011, kiam, laŭ la tiujara censo ĝi havis 4.580 loĝantojn sed pro la ekonomia krizo de la lando la loĝantaro malkreskis ĝis 3500 en la jaro 2016.
Kulturo
Meghri havas publikan bibliotekon fonditan en 1882. La komunumo ankaŭ administras la kulturan centron kaj la artan lernejon por infanoj. Filio de Erevana instrua belarta centro estis malfermita en Meghri en 1985.
Laŭ registara decido 2322-N de la 29-a de decembro 2005 la Pokr Tagh de Meghri estis enmetita en la liston de historiaj kaj kulturaj havaĵoj de Armenio sub ŝtata protekto kaj estis klasifikita kiel nacia valoro.
Ekonomio
La urba ekonomio baziĝas sur nutraĵa industrio, kiu enhavas panbakan fabrikon, konservejojn kaj malgrandajn hejmajn vinfarejojn. Meghri havis grandan vinfabrikejon dum la sovetaj jaroj.
Agrikulturo estas inter la ĉefaj sektoroj en la regiono. Meghri estas la sola loko en Armenio, kiu produktas granatojn. La regiono ankaŭ estas konata pro sia altkvalita figo. Meghri havas signife pli mildan klimaton ol la cetero de la urboj en Armenio, kaj produktas fruktojn ne troveblajn en aliaj regionoj.
La Irana-Armena Tergasodukto iras tra Meghri. Komence de 2007 oni informis, ke la registaroj de Armenio, Rusio kaj Irano planas konstrui naftorafinadejon por eksportado de benzino al Irano. Ĉi tiu projekto de 1,7 miliardoj da usonaj dolaroj estus gvidata de Gazprom kies armena filio jam estas la ĉefa energiprovizanto de la lando kvankam en 2016 nova interkonsento malfermis la eblon havi la hejman benzinprovizon de Meghri-areo (ĉirkaŭ 5000 hejmoj) disponigota de irana kompanio Sanergy.
Libera ekonomia zono "Meghri" estis establita en la urbo Meghri, provinco Sjunik per la dekreto N1595-A de la Registaro de la Respubliko Armenio de la 7a de decembro 2017. "Meghri Free Economic Zone" CJSC estas agnoskita kiel la funkciigisto de la supre menciita libera ekonomia zono. La libera ekonomia zono estis lanĉita la 15an de decembro 2017. La funkcia tipo de la libera ekonomia zono "Meghri" estas difinita kiel industria kaj loĝistika: en la sfero de agrikulturo, fabrikado, elektroprovizado, komerco, transportado kaj ekonomio-stokado, profesia kaj teknika agado, kulturo, turismo kaj distro.
La 15-an de decembro 2017, la Ministerio pri Ekonomia Disvolvo kaj Investoj de Armenio, nome de la Registaro de Armenio, subskribis kontrakton pri funkciado de la libera ekonomia zono. La daŭro de libera ekonomia zono estas 50 jaroj.
Turismo
Kvankam la regiono estas unika pro sia klimato kaj abunda produktado de fruktoj (granato, unu el la naciaj simboloj de Armenio) nur kultiviĝas en Meghri) kaj mielo, pejzaĝoj kun rokecaj montaroj, la rivero Araz, kultura heredaĵo same unika kiu estas parte influita de la persa kulturo, kiel ekzemplo, la murprentraĵoj de la loka preĝejo, lastatempe renovigita danke al usona subvencio, la malproksimeco de la landa ĉefurbo kaj la komplikaj kondiĉoj de la ĉemontaraj vojoj plilongigas la veturadon kaj sekve malmultaj turistoj elektas ĝin. Vizitantoj de la zono plejparte estas aventuremuloj kiuj vizitas Armenion kun la celo poste atingi Iranon kaj, ĉar Meghri troviĝas ĝuste ĉe la landlimo, estas vizitata de tiaj turistoj.
Laŭ la informo de Meghri-administracio entute estas 11 malgrandaj hoteloj kaj gastejoj, kiuj ofertas 170 ĉambrojn kun 171 litoj, malgraŭ la jara averaĝa nombro de gastoj kiuj nur atingas 6580 homojn.
Laŭ la Ŝtata Turisma Komitato de Armenio ĉirkaŭ 220 mil irananoj vizitis Armenion en 2017, kio estas 16% pli ol en 2016 (ĉirkaŭ 185 mil). La tendenco implicas, ke la regiono Meghri havas signifan potencialon de turisma disvolviĝo. Tamen al ĝi mankas kapabloj gastigi eĉ la trionon el iranaj turistoj. Pro tio homoj preferas aliajn urbojn aŭ elektas rektan vojaĝon al Erevano vizitante la regionon.
Por revivigi la urbon kreiĝis programo kiu vekus la intereson de turistoj al la regiono. Ĝi konsistas el kvar ĉefaj eroj: disvolviĝo-planado, rekonstruo de la kvartalo, kapacita konstruado kaj reklamado pri Meghri kiel nova turisma loko. Disvolvi planadon signifas krei profesian bazon por provizi gastigajn servojn kun lokaj tradicioj.
Transportado
Meghri estas la ĉefa pordego inter Armenio kaj Irano tra la proksima landlima pasejo Agarak. La Aŭtovojo M-2, kiu ligas la ĉefurbon Erevano kun Irano, trapasas Meghri.
Dum la sovetiaj tagoj, Meghri estis ligita kun Erevano per fervojo irante tra la Naĥiĉevana Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko. Post la malfondo de Sovetunio kaj sekve de la milita krizo inter Armenio kaj Azerbajĝano, la fervojo forlasiĝis.
Edukado
En la jaro 2017, Meghri estas hejmo de 2 publikaj mezlernejoj. Ĝi ankaŭ havas antaŭlernejan infanĝardenon administratan de la urba registaro. En 2001, meza teknika altlernejo malfermiĝis en Meghri, preparante instruistojn, librotenistojn kaj mekanikistojn.
En la regiono Meghri, la vetercirkondiĉoj estas esceptaj. Situante en duondezerta zono, la rokaj montoj kaj altaj klifoj varmiĝas somere kreante subtropikajn kondiĉojn por kreskigi diversajn fruktojn. Nature, la loĝantaro de la regiono multe dependas de la agrikultura industrio.
La tutlanda postulo pri edukitaj agronomoj estas aparte elstarigita en Meghri. Rimarkas la manko de specialistoj en la kampo de kampara ekonomio. Por plibonigi la lokan edukan sistemon kaj integri agrikulturon tra la lerneja instruplano, la svisa financita projekto "Merkatoj por Meghri" (efektivigita de la Centro por Agrokomerco kaj Kampara Disvolviĝo) kunigas la tri ĉefajn rolaĵojn kaj ekigas la komencon de la procezo. Post la triparta interkonsento inter la Ministerio pri Edukado kaj Scienco, la Ministerio pri Agrikulturo kaj la loka municipo, du lernejoj ekiniciatis establi klasojn pri agronomio.
Sporto
Meghri havas sportan lernejon servatan de futbala trejnejo kaj 2 naĝejoj situantaj en la centro de la urbo en la malgranda kvartalo, sur la dekstra bordo de la rivero Meghri. La efektivigo de investprojekto pri sport-koncertejo ofertas enkondukon de sportaj kaj kulturaj eventoj kaj distraj servoj en la komunumo Meghri. Estas planite rekonstrui la stadionon en Agarak kaj fariĝi sport-koncerta komplekso. Cetere la stadiono Agarak situas sur la ĉefa vojo kondukanta al la urbo, kaj kovras areon de 3,39 hektaroj, havas naĝejon (alteco 3 m, longo 50 m, larĝo 20 m) kaj ŝtonan tribunon por 3.000 sidlokoj. Ankaŭ la stadiono estis komisiita dum la soveta epoko kaj ankoraŭ ne estis renovigita; ĝi devas esti rekonstruita kaj modernigita. Nuntempe la funkciado de la stadiono ne estas reguligita, kaj ĝi ne estas uzata por grandskalaj eventoj kaj distrado.
Ruski Hejivci
Ruski Hejivci, ukraine Руські Геївці, hungare Oroszgejőc [orosgejOc] estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Veliki Hejivci. Ruski kaj orosz signifas: rusa.
Situo
Ruski Hejivci laŭ Latorica.
Pandajsio
Laŭ la helena mitologio, Pandajsio estis unu el la Karisoj, diinoj pri gracio, beleco, ornado, ĝojo, festoj, dancoj kaj kantoj. Krom la tri plej elstaraj (Aglajo, Eŭfrozino kaj Talio), aperas kaj en la rakontoj, kaj en la artaj prezentadoj, aliaj malpli gravaj, konataj kiel la plej junaj karisoj, kiuj prezidis ĉiun konkretan nuancon de festoj kaj ĝuigaj aferoj. Pandajsio estis unu el tiuj lastaj. Ŝi zorgis pri luksaj bankedoj, kaj ofte aperis sur vazaj pentraĵoj kiel helpantino de la diino Afrodito, kune kun la Erosoj, Eŭdajmonio kaj aliaj junaj karisoj. Pro iliaj tre similaj atributoj, oni ofte identigis ŝin al la kariso Talio.
Pri la genealogio de la karisoj troviĝas multaj malsamaj versioj. La plej divastigata asertis ke ili estis filinoj de Zeŭso kaj la oceanidino Eŭrinomo, kvankam la orfea religio anstataŭas ŝian patrinon per la horo Eŭnomio. Tamen, kelkaj verkistoj rakontas ke ŝiaj gepatroj estis Helioso kaj Aeglo, aŭ Hero, sen aldoni la nomon de la patro. Dionizo ankaŭ aperas kiel patro de tiuj diinoj, kune kun Kronoiso.
Por plia informo, vidu la artikolon: Karisoj.
Kaskado
Kaskado estas grupo de vice kunligitaj aĵoj aŭ rapida sinsekvo de aferoj; oftaj sencoj estas jenaj:
25944 Charlesross
25944 Charlesross estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Charles "Charlie" Ross, longtempa admiranto de la astronomio kaj de la STEM-eduko ĉe la Observatorio Lowell. Li kaj sia edzino Pam estis engaĝiĝintaj kun la Observatorio dum pli ol dudek kvin jaroj.
13257 Seanntorres
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Saulė
Saulė estas litovlingva virina persona nomo. La nomo popularas memore al samnoma ĉiela estaĵo de la litova mitologio, kaj aludas ankaŭ al la nuna litova vorto saulė, en traduko "suno") . Vira variaĵo estas la nomo Saulius.
13257 Seanntorres
Nomo
Ĝia nomo honoras Seann Richard Torres, finaliston de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri mediscienco kaj terscienco. Li lernis ĉe la Saint Adelaide Academy, Highland (Kalifornio).
Ferrandina
Ferrandina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Craco, Grottole, Miglionico, Pisticci, Pomarico, Salandra kaj San Mauro Forte.
Pink Floyd The Wall
Pink Floyd The Wall estas muzika filmo farita de la brita reĝisoro Alan Parker en 1982. Oni nomas ĝin ankaŭ "roka opero" aŭ "muzikalo". Ĝi baziĝas sur la duopa sonregistro The Wall de la brita grupo Pink Floyd.
Komento
Pink Floyd The Wall ne estas filmo klasika laŭ sia realigado. La muntado ne estas linia kaj sekvas la mensan aktivecon de Pink. Dum la scenoj rilataj al la estinteco scenas aktoroj, la sonĝoj estas mirindaj movbildoj faritaj de Gerald SCARFE. La filmo balanĉiĝas senĉese inter la memoroj de la infaneco, kun patro mortigita dum la dua mondmilito kaj "sufoka" patrino; la sento ke plenkreskuloj vivas en nesufiĉa, nebona mondo; kaj fine la forkuro antaŭen, en rokenrolo, sekso, violento kaj drogo. Tri etapoj de vivo, kiu trorapidas kaj fine blokas Pink malantaŭ muro (Wall), lerta metaforo de la mensaj problemoj de la heroo, el kiuj li ne sukcesas eskapi.
Niederhausbergen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Fábiánsebestyén
Fábiánsebestyén (fAbiAnŝebeŝtjEn) estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Szentes. La nomo signifas Fabio-Sebastiano.
Geografio
Fábiánsebestyén situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Orosháza-Szentes. La lasta urbo troviĝas 16, Orosháza 23, Szarvas 37, Békéscsaba 59, Szeged 65, Budapeŝto 162 km.
Historio
Fábiánsebestyén ricevis sian nomon pri preĝejo omaĝe al Sankta Fabiano kaj Sankta Sebastiano en la 13-a jarcento. La turkoj faris senhoma ĝin. Post la turkoj serio de farmoj formiĝis. En 1874 ili unuiĝis kaj formis vilaĝeton.
Vilaĝservoj estas invartejo, infanĝardeno, bazlernejo, kulturdomo.
11926 Orinoko
11926 Orinoko estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rivero Orinoko (hispane río Orinoco) en la nordo de Sudameriko, kiu fontas el la Sierra Parima ĉe la landlimo inter Venezuelo kaj Brazilo. Drenante 880 000 km² de la kolombia kaj venezuela regiono, la rivero formas grandegan riverdelton antaŭ atingi Atlantikon apud la insulo Trinidado.
Mária Vendl
Mária VENDL, Dudich Endréné estis hungara mineralogino. Ŝi naskiĝis en Gyergyóditró la 26-an de majo 1890 kaj mortis en Ŝoprono la 17-an de aŭgusto 1945.
Biografio
La universitaton Mária Vendl finis en Budapeŝto en 1913. Ŝi instruis en Lőcse, ekde 1919 en Szombathely. Ekde 1920 ŝi laboris en la mineralkolektejo de la MNM. En 1938 oni pensiigis ŝin al ŝia peto. Ŝi estis la unua virino en Hungarujo, kiu atingis sciencan gradon. Ekde 1930 ŝi estis privatprofesorino de la kristalscienco en Debrecen, ekde 1941 titolita pensiigita eksterordinara profesorino. Al ŝia memoro la Magyarhoni Földtani Társulat en 1964 establis Memorfondaĵon Vendl Mária.
Ouham
Ouham estas unu el la 14 prefektujoj de la Centr-Afrika Respubliko. Ouham havas popolnombron de 280.772 (laŭ censo de 2003) kaj kovras areon de 50.250 km². Ĝi havas limon kun Ĉado. La prefektuja ĉefurbo estas Bossangoa.
La Manĝioj, la tria plej popolnombra etno en CAR, koncentriĝas ĉirkaŭ Bossangoa.
Țăgșoru
Țăgșoru [cəgŝoru] (hungare: Kiscég, germane: Klein-Zegendorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 548 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 356 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estis en 1329. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolosz vármegye). Administre ĝi apartenas al Budești.
Slatina (Rumanio)
Slatina estas urbo en la distrikto Olt en Rumanio, ĉe la rivero Olt. Ĝi estas la ĉefurbo de la distrikto.
Historio
La origino de la nomo estas verŝajne slava "Slam-tina", kiu signifas "sala lando", kvankam estas alia varianto en la latina "Salatina". La urbo estas unue menciita en dokumento de 1368, kiam doganpunkto instaliĝis ĉi tie. ("ALRO")
Malnaș-Băi
Malnaș-Băi (hungare: Málnásfürdő ) estas vilaĝo-kuracbanejo en Rumanio sur la bordo de la rivero Olt, norde de Sfântu Gheorghe. En 1992 ĝi havis 486 loĝantojn (hungaroj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Malnaș.
467 Laura
467 Laura estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la kaj ŝuldas sian nomon al "Laura", rolulino de la opero La Gioconda de Amilcare Ponchielli
Langa rusko
La langa rusko (Ruscus hypoglossum) estas specio el la genro rusko (Ruscus), la familio asparagacoj (Asparagaceae). Ĝi estas ĉiamverda, plurjara planto, kiu altas 20–30 cm. Ĝia specifaĵo estas ke la floroj kreskas sur la mezo de la folitigoj (filokladioj), kiuj estas ovoformaj aŭ lancetaj, longaj 4–7 cm kaj havas nepikan pinton. Sur la mezo de la filoklodioj kreskas la folietoj, en kies akseloj kreskas la verdetaj aŭ blankaj floroj po 5-6. Ĝi havas ruĝan 1-2-semajn berofruktojn.
La langa rusko kreskas en la submediterana zono, en fagarbaroj, en karpenaj kverkarbaroj kaj karstaj arbedaroj. La planto estas protektata en Hungario.
Spekulado
En ekonomiko, spekulado, laŭ Nicholas Kaldor, konsistas en la aĉeto (aŭ vendo) de havaĵoj cele al posta revendo (reaĉeto), kiam la motivo de tia ago estas la espero de ŝanĝo en la prezoj rilate al la prezo dominanta kaj ne al la akiro derivata el ties uzado, aŭ al ia tipo de transformado farita sur tiuj aŭ de la transigo inter diferencaj merkatoj.
Spekula operaco ne celas la ĝuadon el la koncerna havaĵo aŭ servo, sed la akiro de profito pro la fluktuo(j) de ĝia prezo baze sur la teorio de la arbitrado. Larĝasence, ĉia formo de investado kiu kunportas rimedon estas spekula; tamen, la termino estas ofte aplikebla al tiu investo kiu ne kunportas ajnan klason de engaĝigo rilate al la administrado de la havaĵoj en kiuj oni investas, kaj limiĝas al la movado de kapitaloj (financa merkato), plej ofte je mallonga aŭ meza tempolimo.
La spekulado baziĝas sur la antaŭvido kaj la percepto, tiel ke la spekulaciisto ankaŭ povas erari se li ne ĝuste antaŭvidas la evoluadon de la estontaj prezoj, tiel ke li devos vendi malmultekoste ion kion li aĉetis multekoste. La spekula merkato tiele favoras al tiuj kiu scipovas antaŭvidi aŭ manipuli la direkton de la merkato.
La spekulado estas konsiderata negative el etika vidpunkto kaj evitata en la moral-religa etoso.
Saint-Quentin-en-Yvelines
Saint-Quentin-en-Yvelines estas Communauté d'agglomération de Francio en departemento Yvelines, okcidente de Versailles.
Ties loĝantoj estas nomitaj saint-quentinois.
Saint-Sornin (Charente-Maritime)
Saint-Sornin [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 322 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Sornin situas sude de Rochefort kaj  norde de Royan.
Listo de urboj de Moldavio
Geografio > Eŭropo > Moldavio > Listo de urboj de Moldavio < Urboj
Aksodistanco
Oni nomas aksodistanco la distancon inter la antaŭa kaj posta aksoj de veturilo, do distancon de mezoj de la radoj. La malgranda aksodistanco signifas pli bonan turniĝemon de la veturilo, la granda distanco plibonigas la rektan veturkpablon. Tiokaze gravas ankaŭ la masa divido de la ŝarĝita veturilo kaj la ebla remorko.
(19001) 2000 RV60
(19001) 2000 RV60 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Aksodistanco
Ĉe motorciklo, enduroj kaj supersportleroj havas mallongan, tour-oj pli longan kaj ĉoperoj relative tre longan aksodistancon.
Ĉe bicikloj, konkurbicikloj havas mallongan, turismaj bicikloj iom pli longan aksodistancon.
Valdebebo
Valdebebo, en hispana Valdebebas, estas tute nova kvartalo ankoraŭ konstruata en urbo Madrido, Hispanio. Estas situanta norde de Campo de las Naciones kaj oriente de Sanĉinaro kaj okupas parton de la madridaj distriktoj Hortalezo kaj Baraĥo.
Ĝia teritorio limas oriente kun la paga aŭtoŝoseo M-12 kaj la Flughaveno Madrido-Baraĥo, norde kun la kvartaloj Kverkejo de la Reĝoj kaj La Moraleja el kiuj separas la paga aŭtoŝoseo Radial 2, oriente kun Sanĉinaro separata de la M-40 kaj sude kun Campo de las Naciones separata de la aŭtoŝoseo M-11.
21966 Hamadori
21966 Hamadori estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Pro ĝia perihelio de 1,666 astronomia unuo, ĝi foje estas rigardita kiel marsrenkonta asteroido.
Nomo
Ĝia nomo referas al la marborda regiono Hamadōri (japane 浜通り) en gubernio Fukuŝima. La regiono inter la altaj landoj de Abukuma kaj la pacifika bordo estis grave damaĝita pro la tertremo de Sendajo en 2011.
Saint-Sornin
Saint-Sornin estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Avenuo Kordobo
Karakteroj
Temas pri etenda aveuo kiu paralelas dum longa vojo al la avenuoj Santa Fe kaj Corrientes.
Ĝi estas 8,2 km longa tra 9 kvartaloj de la urbo, kaj tiele estas avenuo dividanta de tiuj. En 1904 oni aprobis la larĝigon de ankoraŭ mallarĝa ero nome Callao-Alem, kiu estis inaŭgurita en 1945 de la diktatoro Edelmiro Farrell.
6950 Simonek
6950 Simonek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo François Dossin elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Simone Ek, edzino de la malkovrinto.
Abdul Rahim Sarban
Abdul-Rahim Sārbān, konata simple kiel Sarban, estis afgana kantisto (1930 – 2a de Aprilo, 1993)
Maskiĝinta en Kabulo, Afganio, estas konata pro sia unika voĉo kaj muzika stilo kiun neniu alia kantisto de Afganio kapablis imiti. La kantoj de Sarban ne havas rivalon por sia elekto de poezio, origine de kompona kaj afekta orkestrado. Konata kiel Frank Sinatra el Afganio, li estis la unua afgana artisto kiu rompiĝis el la ĉefaj muzikaj formoj en Afganio tiamaj, nome la hindia inspirita el pura klasika tradicio (ekzempole de Ustad Sarahang, Ustad Rahim Baĥŝ kaj aliaj), kaj la 'mohali' (regiona kaj popola) muzikaj tradicioj ekzemple de Paŝtoa muziko, logari, kataĥani, karsak ktp. En partnereco kun la legenda komponitso Salim Sarmast, la muziko de Sarban ege aligis elementojn, ritmojn kaj orkestraĵojn de okcidentaj muzikaj tradicioj de ĵazo kaj de "Belle Chanson." Liaj kantoj Ahesta Bero, Ĥorŝide Man, Aj Sarban, Dar Damane Sahra, Bija ke Borem ba Mazar, Moŝke Taza Mebarad kaj multaj aliaj gamas inter la plej altaj en la afgana muzika repertorio kaj estas admirita pro sia profundo, rafineco, kaj beleco. Fama en Afganio, Sarban estas agnoskita ankaŭ en aliaj persa-parolantaj landoj kiaj Irano kaj Taĝikio, kie li koncertis pinte de sia kariero. Li kantis kaj en paŝtoa kaj en daria. Li foriris el Afganio dum la landaj malfacilaĵoj, li loĝis en Pakistano kie li mortiĝis malriĉa. Dekdu jarojn post lia morto, liaj restaĵoj estis portitaj reen al Afganio por reentombigo.
Ġayn
La ġayn (arabe ﻏﻴﻦ, ġayn ) estas la deknaŭa litero de la araba alfabeto. En la klasika araba reprezentas la fonemon,. Tiele ĝi reprezentas sonon frikativan, postvelaran kaj voĉan.
Fantômas
Fantomaso, Fantômas, estis franca kaj itala filmtrilogio pri mistera monstro kun maskita vizaĝo, kiu terorigas Parizon. Nomoj de tri filmoj estas jenaj:
Ġayn
En la abjad-numeraloj havas la valoron de 1000, kvankam en Magrebo kutimas havi la valoron de 900.
Historio
Ĝi estas unu de la ses literoj de la araba alfabeto kiuj aldoniĝis al la 22 hereditaj de la fenica alfabeto (la aliaj estas ṯāʾ, dāl, ḍād, ẓāʾ kaj ḏāl) kaj ĝi estas, esence, varianto de la ʿayn.
Fantômas
Fantomaso
Pri lia vera fakto oni senĉese dubas, ĉar neniu ĝis nun ekvidis lin propraokule. La unua gasto de la misteroplena palaco de Fantomaso (Jean Marais) nepropravole fariĝos ĵurnalisto Fandor (Jean Marais), kiu verkis pri la monstro sensacian artikolon. Fantomaso punos tiun ĉi kuraĝemon per aparta maniero: li prenos aspekton de Fandor krimante fantastan rabon. Pli poste li surmetos ankaŭ maskon de komisaro Juve (Louis de Funès), kiu malsukcese klopodas longan tempon kapti Fantomason.
Fantomaso koleriĝas
La persekutado de la rafinita Fantomaso ĉifoje alkondukas komisaron Juveon, ĵurnaliston Fandoron kaj lian fianĉinon ĝis Romo, kien estas kunvokita signifa sciencista kongreso. Stelo de tiu ĉi kongreso estas fariĝonta profesoro Lefebvre, sciencisto okupiĝanta per esploro en fako de hipnotiko. Liaj malkovroj estas tiel renversaj, ke estas supozeble, ke Fantomaso interesiĝos pri la maljuna sciencisto kaj li zorgos pri malapero de Lefebvre. La forrabo vere okazos, kvankam destini tiun veran profesoron inter tri tute samaj estas por komisaro Juve malfacila tasko. Dum la persekutado Fantomaso havas nur malgrandan esperon por fuĝi, sed kion li havas je dispono?
Fantomaso kontraŭ Skotland Yard
Fantomaso elpensis pluan gehenan aŭdacaĵon: li lasos la plej riĉajn homojn de la mondo elekti - aŭ vivon aŭ la t.n. imposton el rajto por la vivo. Ĉiuj endanĝerigitaj riĉuloj kunvenos en Skotlando, en luksa kastelo de lordo MacRashley. Mankas eĉ ne ĵurnalisto Fandor, lia fianĉino Helena kaj komisaro Juve. Sed neniu antaŭsentas, ke en la kastelo estas ankaŭ Fantomaso, kiu danke al sia alivestado kaj arto en farigado de perfektaj maskoj fariĝos eĉ lordo Rashley mem. Li klopodas akiri diamantojn en prezo de unu miliono da dolaroj, sed persekutas lin Fandor kun Helena kaj komisaro Juve kun la tuta lia akompanantaro.
Ĉefroluloj en tiuj ĉi filmoj estis Louis de Funès kaj Jean Marais.
7873 Böll
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto Heinrich Böll (1917–1985). En lia verko li priskribis la realon de la dua mondmilito kaj de la postmilita epoko, precipe tra la sorto de ordinaraj homoj. Demokrato kun granda historia antaŭvidemo, li protektis la liberecon de menso ĉiam, kiam ĝi estis endanĝerita. De 1971 al 1974, li estis prezidanto de la PEN-klubo internacia.
Heinrich Böll ricevis la Premion Nobel pri literaturo en 1972.
Red T
Red T aŭ Ruĝa T estas ne-profitcela organizaĵo kiu celas doni protekton al tradukistoj kaj interpretistoj en militaj situacioj kaj aliaj altriskaj cirkonstancoj, kie multaj el ili ludas esencan rolon kaj kie, same kiel ĵurnalistoj, ili estas oftaj viktimoj de perforto.
Bazita en Novjorko, ĝi estis fondita de Maya Hess.
Ĝi faris aliancon kun la Internacia Asocio de Konferencaj Interpretistoj (AIIC), la Internacia Asocio de Profesiaj Tradukistoj kaj Interpretistoj (IAPTI) kaj la Internacia Federacio de Tradukistoj (FIT) por klopodi meti premon sur registaroj por certigi longdaŭran sekurecon de lingvistoj kiuj servis por armeaj trupoj en Afganio.
Parolante dum la malfermo de dokumenta foto-ekspozicio “Interpretistoj Misie: Kontribuantoj al Paco” en la sidejo de UN, Novjorko, la 26-an de Septembro 2018, la reprezentanto de UEA ĉe UN, prof. Humphrey Tonkin, emfazis, ke lingvaj laborantoj en militaj situacioj, “celante simple antaŭenigi interkomprenon,” estas “ofte rigardataj minace, ĉu kiel malamikojn ĉu kiel homojn nesufiĉe solidare ligitajn al kiu ajn idearo disŝiranta la koncernajn militantajn grupojn.”
Vidu ankaŭ
Interpretisto
Tradukistoj sen landlimoj
Kantono Marshall (Tenesio)
La kantono Marshall (Marshall County) estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Ágota Juhász
Ágota JUHÁSZ [juha:s] rumania hungara reĝisorino-kameraistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 7-an de decembro 1976.
Kariero
Ágota Juhász diplomitiĝis en UBB de Kluĵo kaj en Sapientia EMTE. Ŝi loĝas en Miercurea Ciuc
Ouham-Pendé
Ouham-Pendé estas unu el la 14 prefektujoj de la Centr-Afrika Respubliko, en la okcidenta parto de tiu lando. Ĝi havas limojn kun Ĉado kaj Kameruno. La ĉefurbo de Ouham-Pendé estas Bozoum.
Ĝi havas popolnombron de 325.567 (laŭ censo de 2003) kaj kovras areon de 32 100 km².
Listo de urboj de Ekvatora Gvineo
Listo de urboj de Ekvatora Gvineo
Gornja Radgona
Gornja Radgona, germane Oberradkersburg estas urbo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco Stajerska, en statistika regiono Pomurska. Administre apartenas al Gornja Radgona ankoraŭ 29 vilaĝoj.
Situo
La komunumo situas sur malebenaĵo, laŭ Muro (rivero), laŭ landolimo de Aŭstrio (iam kun limotrapasejo), laŭ ĉefvojo kaj fervojo. Kontraŭe troviĝas Bad Radkersburg.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko, poste romianoj loĝis tie, poste formiĝis Stirio, parto de Habsburga Imperio. Post fine de la 1-a mondmilito la loko trovis sin ĝuste ĉe la nova ŝtatlimo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Inter 1941-1945 la germana armeo okupis la tutan regionon. Ekde 2008 Aŭstrio kaj Slovenio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas senĝene trapaseblaj.
Károly Tandori
Károly Tandori [kAroj], laŭ la hungara skribmaniero Tandori Károly estis hungara matematikisto,profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Károly Tandori naskiĝis la 1925 en Novi Sad. Li mortis la 2005 en Szeged.
Biografio
Familio de Károly Tandori rifuĝis al Szeged en 1930. La juna Károly tie frekventis gimnazion, poste universitaton. Liaj instruistoj estis László Kalmár (matematikisto), Frigyes Riesz, Béla Szőkefalvi-Nagy. Fininta la universitaton li eklaboris en la sama loko, sed en la 1950-aj jaroj li edukis en Budapeŝto en la universitato kelkajn jarojn. En 1957 li doktoriĝis. Li ricevis premion Kossuth en 1961, inter 1971-2001 ankaŭ aliajn premiojn.
Laŭro (apartigilo)
Laŭro povas esti:
Cleveland Orchestra
La Cleveland Orchestra (Klevlanda Orkestro), kun sidejo en Klevlando, estas unu el la kvin usonaj orkestroj neformale referencataj kiel la "Kvin Grandaj". Fondita en 1918 de la pianistino kaj impresario Adella Prentiss Hughes, la orkestro nun ludas plej el siaj koncertoj en Severance Hall. En 2017, la dirigento estis Franz Welser-Möst.
En 2012 Gramophone Magazine rangigis la Cleveland Orchestra kiel numero 7a en sia listo de la plej grandaj orkestroj de la mondo, kaj The New York Times referencis la orkestron en 2018 kiel " la plej mirinda orkestro de Usono."
(45802) 2000 PV29
(45802) 2000 PV29 estas granda transneptuna objekto de la klaso de la kubevanoj, tie estas, objektoj, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno (kvakam ĝi estas proksima de la resonanco 4:7 kun Neptuno).
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la de la usona astronomo Matthew J. Holman elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Stacio Suma
Stacio Suma (japane: 須磨駅 [Suma-eki], angle: Suma Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suma, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (Ĉefa).
Gyula Pasteiner
Gyula Pasteiner [djula paŝtejner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pasteiner Gyula estis hungara arthistoriisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1907). Lia filo estis Iván Pasteiner. Gyula Pasteiner naskiĝis la  1846 en Tata (Hungario). Li mortis la 1924 en Budapeŝto.
Filiano
Filiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Atella, Avigliano, Forenza, Ripacandida kaj San Fele.
Distrikto Wesel
Geografia situo
La distrikto Wesel kun sia areo de 1.042,3 km² ĉe diametro inter 45 kaj 48 km estas randa distrikto de la Ruhr-regiono kaj samtempe ligilo inter la metropola regiono Rejno-Ruhr kaj Nederlando. 45 elcentoj de la distrikta teritorio (la urboj Dinslaken, Kamp-Lintfort, Moers, Neukirchen-Vluyn, Rheinberg, Voerde kaj Wesel) apartenas al la aglomera randzono, en kiu loĝas ĉ. 80 elcentoj de la distriktaj enloĝantoj. Tamen la distrikto evoluas speciale pro sia situo ambaŭflanke de la Rejno. La koordinata utiligo de la ĉefaj fervojaj linioj ambaŭflanke de la Rejno estis la ĉefa argumento por la formado de Rejn-transpaŝaj distriktoj 1975. La distrikto Wesel kun 44 km da maldekstra kaj 30 km da dekstra bordo havas la plej grandan parton de la Rejno en Nordrejn-Vestfalio. La rivero Lippe kaj la kanalo Wesel-Datteln (longeco en la distrikta teritorio 23 km) enfluas la Rejnon ĉe Wesel.
Administra divido
La distrikto konsistas el 13 komunumoj, el kiuj 9 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Pejzaĝo kaj naturo
Dum la terciaro la distrikta teritorio estis superakvita de la maro ĝis en la Kolonja Golfo, tiel ke sedimentis argilaj kaj sablaj sedimentoj dikaj ĝis 300 m, kiujn oni en la orienta distriktoteritorio parte ankoraŭ ĉitempe elminigas. Kelkaj el la ne replenigitaj argilminejoj evoluis al niatempe altvaloraj biotopoj, kiel ekz. la hodiaŭa naturprotektejo Lichtenhagen ĉe Schermbeck.
Dum la kvartaro en la vaste disbranĉiĝita riversistemo de la Rejno formiĝis gravelaj kaj sablaj sedimentoj, Kiuj ankoraŭ ĉitempe estas ekkoneblaj kiel terasoj. Dum la unua malvarmepoko ekestis unua ĉefteraso, kiu atingas la orientan distriktlimon kaj etendiĝas okcidenten ĝis la Maas. La sekvaj malvarmepokoj formis la malsupran terason plejparte konsistan el gravelo kaj sablo, kiu hodiaŭ okupas vastajn partojn de la malsuprorejna malaltlando kaj estas speciale utiligata por la gravelminado. Plue ekestis finmorenojj kiel la „Sonsbecker Schweiz" ĉe Sonsbeck, la „Hees" ĉe Xanten kaj la enlandaj dunoj en la „Diersfordter Wald" ĉe Wesel.
La eksaj Rejnfluoj kaj riveretoj nomataj Kendel kaj Ley samkiel altaĵoj nomataj Donk estas tipaj aperaĵoj en la pejzaĝo de la distrikta teritorio. Dum la 18-a jarcento la Rejno iom post iom estis senkurbigata kaj en la tuta distrikta teritorio oni konstruis digojn, per tiuj vastaj partoj de la apudriveraj herbejoj antaŭe larĝaj inter 4 kaj 6 kilometrojn estis fortranĉataj de la Rejno kaj ties subakvigoj kaj do sekiĝis. Ankaŭ kelkaj el la tiamaj Rejnkurboj estis separataj de la flua rivero kaj konserviĝis parte ĝis hodiaŭ samkiel malmultaj el la eksaj fluoj de la Rejno nomataj Meer [lago] kaj samkiel la „Bislicher Meer" proklamitaj kiel naturrezervejoj. Unu el nur du ankoraŭ plejparte nedefektitaj apudriveraj pejzaĝoj en la distrikta teritorio formas la naturrezervejo Bislicher Insel kun la Malnov-Rejno de Xanten, la dua apudrivera pejzaĝo troviĝas en la naturrezervejo Lippeaue ĉe Schermbeck. La plimulto el la apudriveraj terenoj hodiaŭ estas antaŭdiga lando uzata agrikulture kiel herbejoj kaj paŝtejoj.
En la distrikta teritorio ekzistas 73 naturrezervejoj kun totala areo da 131 km². La restaj apudriveraj terenoj kaj la antaŭdigaj areoj ĉitempe servas kiel gravaj travintraj terenoj por pli ol 60.000 arktaj sovaĝaj anseroj kaj anasoj. Ĉ. 40 birdospecoj listigitaj kiel minacataj specoj nestas en ĉi tiuj terenoj. Pro tiu grava signifo kiel biotopo multaj partoj el la eksa apudrivera tereno en la distriktoj Wesel kaj Kleve samkiel en la urbo Duisburg estas protektataj kiel malsekejo kaj birdoprotektejo, precipe por redukti en tiuj regionoj la agrikulturon kaj la minadon de gravelo, sablo kaj salo. Ankaŭ en aliaj partoj de la distrikta teritorio iam estis vastaj malsekejoj kaj herbejoj, el kiuj sekve de intensa agriktulturo restis nur malmultaj kiel ekz. la naturrezervejo „Dingdener Heide". Pliajn naturrezervejojn oni instalis en la erikejoj, en la distrikto ege malofiĝintaj, kiel la Loosenberge ĉe Schermbeck kaj la Kaninchenberge ĉe Hünxe. Plue multnombro de erikejaj marĉoj estas protektataj, kiel ekzemple la tereno Schwarzes Wasser [nigra akvo], Schnepfenberg [skolopomonto], Großes Veen [granda marĉo] kaj la Aaper Vennekes [marĉetoj de Aap]. Por garantii la protektadon de naturo kaj pejzaĝo oni fiksis pejzaĝplanadojn unue por la terenoj Hünxe/Schermbeck, Hamminkeln kaj Sonsbeck/Xanten, kaj poste por la terenoj de Alpen/Rheinberg, Dinslaken/Voerde kaj Wesel.
Najbaraj distriktoj kaj urboj
La distrikto Wesel limas norde al la distrikto Borken, oriente al la distrikto Recklinghausen kaj la eksterdistrikta urbo Bottrop, sudoriente al la eksterdistrikta urbo Oberhausen, sude al la eksterdistriktaj urboj Duisburg kaj Krefeld kaj la distrikto Viersen kaj okcidente al la distrikto Kleve.
Historio
La distrikto Wesel ekestis la 1-an de januaro 1975 kadre de la 2a teritoria reformo – kiel preskaŭ ĉiuj distriktoj en Nordrejn-Vestfalio. Per leĝo de la 9-a de julio 1974 esencaj partoj de la eksaj distriktoj Dinslaken, Moers kaj Rees kun partaj teritorioj de la distriktoj Borken kaj Recklinghausen estis kunigataj al nova granda distrikto. Unua parto de la reformo jam ekefikis la 1-an de julio 1969.
La urbo Wesel estiĝis la administra centro de la nova distrikto, kvankam Moers estis la urbo kun la plej granda nombro de loĝantoj en la distrikto. Kialo por tiu decido estis, ke Wesel havas pli centran situon kaj pli facile antingeblas por loĝantoj el la tuta distrikto.
Distrikta blazono
La blazono de la distrikto Wesel montras arĝentan salikon de la regiono Malsupra Rejnlando sur verda fono. La tri radikoj atentigas pri la tri malnovaj distriktoj, dum la dek tri branĉoj simbolas la dek tri komunumojn. Samtempe la blazono indiku pri la multaj naturrezervejoj kaj la volo konservi tiujn pejzaĝojn. La saliko multloke dominas la aspekton de la pejzaĝo. La blazono oficialiĝis la 14an de julio 1978.
Evoluo de la loĝantaro
En la tuta distrikta teritorio ekde la jaroj 1997 ĝis 1999 konstateblas malkresko de la nombro de loĝantoj. Ene de ses monatoj ekde decembro 2005 ĝis junio 2005 la logantonomro malkreskis de 476.428 al 475.993. Nuraj esceptoj en la distrikto estas Hamminkeln, kiu post eta malkresko ekde 2004 ĝis 2005 refoje travivis pluson da loĝantoj, kaj Xanten kiel sola distrikta urbo, kies loĝantara kreskas ekde pli ol jardeko.
Oficaj loĝantonombroj la 31an de decembro:
Pluralo
Pluralo aŭ multenombro estas gramatika nombro montranta "pli ol unu". En Esperanto, estas uzata la sintaksa finaĵo -J por indiki pluralon, laŭ influo de la helena lingvo.
Kelkaj lingvoj (ekz. la araba kaj Sanskrito) havas dunombron por esprimi nombron "du". Tiukaze, multenombro estas "pli ol du". Estas lingvoj kun trinombro por nombro "tri", kaj eĉ kvarnombro por "kvar". Male, kelkaj lingvoj, kiel ekzemple Kiriri, ne havas gramatikan nombron.
Malsimpleco en la diferenco inter singularo kaj pluralo
Christian Rivière en sia eseo La pluralo [2003] markas la diferencon inter singularo kaj pluralo kiel ne tiom simpla kiom ĝi ŝajnas. Ekzemple okaze de nulopeco, partitiva formo, demando, nekonateco, parametro, formulo, proksimumeco, entjeraj nombroj, mezuro, falsaj unuoj, logaritmaj unuoj ktp, kiuj okazoj ne estas certe precize unuo. Tiele la "uzo de la pluralo estas foje hazarda kaj fine arbitra". Ankaŭ la bito estas komplika nombreblaĵo kiu ne povas esti matematike singularo, do ankaŭ pluralo iel malindas. Fakte la "uzo de plurala formo ĉe unuoj de la internacia sistemo, efektive malindas". Krome la pluralo povas esti indikita per leksikaj aŭ morfologiaj rimedoj anstataŭ per la simpla finaĵo de la pluralo, ekzemple ĉe multnombre, aro ktp.
Si
Si aŭ si aŭ SI povas signifi jenon:
Niederhaslach
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rakedvosta arbopigo
Ĝi troviĝas en Tajlando, suda Ĉinio kaj Hindoĉinio, tio estas Laoso, Kamboĝo kaj Vjetnamo. Ĝia natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Temas pri specio ege simila al la nesamgenra Nigra rakedvosta arbopigo, sed sufiĉe parenca; tamen tiu ĉi ne havas samajn nuancojn en la ĝenerale nigra plumaro kaj ankaŭ ne tiom longan voston. Simile la vostofino larĝiĝas, sed ne tiom malproksime de la korpo.
Michael Richey
Michael RICHEY (naskiĝinta la en Hamburgo, mortinta la  samloke) estis germana multflanka scienculo kaj poeto.
Vivo
Michael Richey studis teologion, natursciencoj, matematikon kaj historion ĉe Wittenberg. Je la fino de 1699 li iĝis magistro pri filozofio. En la 10.9.1704 li eklernejestris ĉe la Athenaeum-gimnazio en Stade. En julio 1712 li forlasis la urbon pro pestepidemio kaj ebla sieĝado fare de danaj trupoj. En majo 1713 li laŭforme abdikis. Ekde 1712 li aktivis kiel privata docento en Hamburgo. En la 26.1.1717 li iĝis profesoro pri la greka lingvo kaj historio ĉe la Akademia Gimnazio, kiun funkcion li plenumis ĝismorte.
Agadoj
Krome li ellaboris la kolekton Hamburgische Bibliotheca Historica, Der Studierenden Jugend zum Besten zusammen getragen (10 volumoj, Leipzig 1715–1729, kune kun Philipp Friedrich Hane, Johann Hübner, Johann Albert Fabricius).
Arroyo del Fresno
Arroyofresno aŭ Arroyo del Fresno, estas nova urbaniza kvartalo PAU situanta nordokcidente de urbo Madrido, Hispanio. Tiu kvartalo ekkonstruiĝis en la 1990-aj jaroj, sed apenaŭ estas ankoraŭ konstruita. Ĝi apartenas al la distrikto Fuenkaralo-Pardo. Estas haltejo de metroo sed estas nek uzata nek inaŭgurita, kaj jam ege detruita. Plej proksima metroa haltejo estas.
Kapuĉa arbopigo
La Kapuĉa arbopigo (Crypsirina cucullata) estas birdo de la aziaj arbopigoj, mezgranda membro de la familio de Korvedoj kiu inkludas la korvojn kaj la garolojn.
Aspekto
Tiu specio estas mezgranda birdo 30 aŭ 31 cm longa kaj havas grizan plumaron escepte nigrajn kapon, voston kaj flugilplumojn. La nigra kapo ege kontrastas kun la helgriza korpo kaj de tie devenas kaj la komuna nomo Kapuĉa arbopigo kaj la scienca nomo C. cucullata kiu pli malpli signifas same. La ankaŭ nigra beko estas fortika baze (kun helflava suba makulo) kaj iom subenkurbita pinte. Ankaŭ la mallongaj gamboj estas nigraj. La flugiloj estas mallongaj kaj larĝaj. La vosto estas longega kaj grade markita; la centraj vostoplumoj estas nigraj (kio videblas supre entere kaj sube pinte) kaj ege larĝiĝas pinte kiel spatelo, simile al tiuj de la samgenra Nigra klikvosta arbopigo. Same kiel ĉe tiu specio, la Kapuĉa arbopigo montras velurnigrajn frunton kaj bridon, kie la malhelblua iriso iome kontrastas, dum la resto de la kapo estas tre nigra kun preciza suba bordo kaj blankeca nepreciza interlimo kun la helgriza korpo, kiu montras iome violecan malsupran nuancon kaj iome bluecan supran nuancon.
Ambaŭ seksoj estas similaj. Junuloj estas ne tiom kolormarkitaj kaj ne havas tiom larĝajn vostofinojn; ili maturiĝas nur je la dua jaro.
La voĉo estas raŭka kaj priskribita kiel malagrabla, kun miaŭo kvazaŭ de alarmalvoko de Turka turto.
Distribuo
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj arbaroj de malaltaj teroj (bambuo) kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj makisoj. Ĝi estas tre minacata pro perdo de habitato kaj estas endemio de centra, norda kaj suda Birmo.
Kutimaro
Temas pri soleca kaj arbema specio, kiel la samgenra. Dumfluge faras zuman bruon per flugiloj. Ili manĝas malalte en arboj ĉefe insektojn nome saltulojn, lokustojn, mantojn kaj flugiltermitojn.
Ili reproduktiĝas solece. La nesto estas strukturo konstruita el herberoj kaj radikeretoj. Ĝi estas foje kovrita de kupolo el dornaj herberoj, kvazaŭ eta nesto de pigo. La nestojn oni lokigas en malalta arbo aŭ arbusto. La ino demetas 2 al 4 ovojn, kiuj estas ĉu kremokoloraj ĉu blankoverdecaj, kun nombraj brunaj makuletoj koncentritaj je la plej larĝa parto. La ovodemetado okzas maje kaj junie.
Pau de Karabanĉelo
La PAU (Programa de Actuación Urbanística, Programo de Urbaniza Agado) de Karabanĉelo estas kvartalo de Buenavista de la sudokcidente de Madrido, apartenanta al la distrikto Karabanĉelo; ĝi estas planita por populacio de ĉirkaŭ 35.000 loĝantoj.
Aĥilo
Estante filo de senmorta patrino kaj homa patro li estis morteca, sed Tetiso igis lin nevundebla trempante lin en Stikson. La loko en lia kalkano, kie ŝi tenis lin, restis seka kaj tial lia sola vundebla punkto. La nomo de lia kaleŝveturigisto estis Automedon.
Hennstedt (Dithmarschen)
Hennstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al komunumaro nomata Eider kaj estas ties administra centro.
Fontenay-le-Marmion
Fontenay-le-Marmion estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fontenaysiens.
Canalejas del Arroyo
Canalejas del Arroyo [kanaLEĥas delaROjo] (Kanaletoj de la Rojo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas trapasata de rojo, kiel la nomo sugestas.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas canalejero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 261 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,28 loĝ/km².
Situo
Canalejas del Arroyo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 801 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 60,95 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°22′08″N 2°29′39″Ok. El la provinca ĉefurbo, Kvenko, ĝi distas 53 km. La plej proksimaj vilaĝoj estas Castejón kaj Buciegas, je malpli ol 4 km kaj Olmeda de la Cuesta je 6 km.
Historio
Ŝajne oni fondis tiun setlejon ĉirkaŭ la 12a jarcento. Estas preĝejo kaj ermitejoj.