cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kakaĵao
Specioj kaj arealo
Arealoj de kakaĵaoj situas en neotropisaj varzeoj aŭ ripariaj arbaroj de Amazonio. Ili tuŝas teritoriojn de Brazilo, Kolombio, Peruo kaj Venezuelo.
La kvar specioj de kakaĵaoj agnoskitaj laŭ klasika taksonomio ĉiuj troveblas en nord-uesta Amazonio. La kalva kakaĵao konata pro sia brile ruĝa kapo troveblas norde de Amazono kaj sude de rivero Japurao, plejparte en teritorio de Naturrezervejo Mamiraŭao. La oradorsa kakaĵao troveblas inter Amazono kaj Rio Negro. La kakaĵao de Pico da Neblina vivas norde de Rio Negro, ueste de rivero Marauiá kaj eoste de la Kasikiaro. La arasaa kakaĵao estas nun nur konata en baseno de rivero Curuduri.
La Lastaj Tagoj de D-ro L.L. Zamenhof kaj la Funebra Ceremonio
La Lastaj Tagoj de D-ro L. L. Zamenhof kaj la Funebra Ceremonio, estas eldonita en 1921 de Adolfo Oberrotman kaj Teo Jung. La libreto nombras 48 paĝojn.
Enhavo
Ĝi enhavas ilustraĵojn, precipe fotojn pri la funebra ceremonio, kaj plurajn poemojn.
Koncize estas priskribitaj la lastajn tagojn kaj la morton de L.L. Zamenhof. Sekvas priskriboj de la funebra procesio, de la predikanta alparolado kaj de tiu de Leo Belmont kiu estas reproduktita en Esperanta traduko. Ankaŭ la pli mallonga Esperante prononcita alparolo de Antoni Grabowski troviĝas en la libreto.
Kopio de la "Alvoko al tutmonda monkolekto por monumento al D-ro L.L. Zamenhof" ankaŭ estas reproduktita.
Peter Clissold
Peter CLISSOLD estas brita komandanto kiu verkis "Maristan Terminaron, Universala Esperanto-Asocio (1950) kaj poste estis kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970) pri "maraferoj kaj ŝipoj".
Clissold debutis per romaneto "La marviroj" (en: Premiaj romanetoj. Rickmansworth 1947, p. 56-58. Sekvis lia marista terminaro en 1950 kaj malgranda traduko de Rudyard Kipling, "La fratoj de Maŭgli" en 1987. Li kontribuis al la nacia Esperanto-periodaĵo La Brita Esperantisto.
Brunete
Brunete estas municipo de la Madrida Regiono, Hispanio je 28 km de la Pordo de la Suno, la centro de ĉiuj ŝoseoj de la lando. Ĝi troviĝas ene de la metropolita areo de Madrido, kaj limas kun la municipoj Villanueva de la Cañada, apenaŭ je 2,5 km. norde. Ĝi havas limojn kun Boadilla del Monte oriente, Villaviciosa de Odón kaj Sevilla la Nueva sude kaj Quijorna okcidente.
La nomo de tiu vilaĝo famiĝis dum la Hispana Enlanda Milito, ĉar okazis tie sangiga batalo inter la du flankoj dum la klopodoj por konkero de Madrido.
Stacio Musashi-Shiraishi
Stacio Musashi-Shiraishi (japane: 武蔵白石駅 [Musaŝi-Ŝiraiŝi-eki], angle: Musashi-Shiraishi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kaŭasaki, Kaŭasaki, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tsurumi.
Mario Zenari
Mario ZENARI (naskiĝis la en Rosegaferro) estis itala diplomato, ĉefepiskopo, kaj kardinalo ekde la.
NGC 7825
NGC 7825 (aliaj indikoj — UGC 37, MCG 1-1-28, ZWG 408.28, PGC 377) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lajos Kálmány
Lajos Kálmány [lajoŝ kAlmAni?, kAlmAnj?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kálmány Lajos estis hungara romkatolika pastro, etnografo, fondinta membro de Societo Dugonics. Li kelkfoje uzis la pli simplan familian nomon Kálmán. Lajos Kálmány naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Szeged.
Eggstedt
Eggstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dover
Dover havas diversajn signifojn:
Dover (aŭ Dovro esperante) estas la nomo de multaj lokoj:
Ankaŭ estas:
Esperantido
Esperantido estas planlingvo bazita je Esperanto kaj Ido proponita de René de Saussure. Laŭdire pli simila al Esperanto. Estas du variaĵoj: la Berna proponita en 1919 kaj la Neuchâtel-a proponita en 1920.
Berna Esperantido
Ŝanĝoj kompare kun E-o: ģ anstataŭ ĝ, ś anstataŭ ŝ, ć anstataŭ ĉ, x anstataŭ ks, y anstataŭ j, w por ŭ, n por plurala finaĵo, sen akuzativo, preske, irge, omnitage, savi anstataŭ scii, sienco anstataŭ scienco, ktp.
Specimeno:
Neuchâtel-a Esperantido
Ŝanĝoj kompare kun E-o : j anstataŭ ĝ, q anstataŭ k (qelka), w por ŭ, grandivis anstataŭ grandiĝis kaj diversaj novaj vortoj.
Specimeno:
(154019) 2002 CZ9
(154019) 2002 CZ9 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero kun febla orbita klineco, ĝi malproksime tanĝas la orbiton de Venuso.
William Gillette
William Hooker GILLETTE (n. la 24-an de julio 1853 - m. la 29-an de aprilo 1937) estis usona aktoro kaj dramisto de la komenco de la 20-a jarcento. Li plej famiĝis historie pro sia ĉefrolo en la filmo Sherlock Holmes.
Besenyőd
Geografio
Ĝi kovras areon de kaj havas loĝantaron de 693 homoj (2001). Besenyőd troviĝas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Baktalórántháza situas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1448.
Johann Heinrich Hübschmann
Johann Heinrich HÜBSCHMANN (naskiĝinta en la 1-a de julio 1848 en Erfurto, mortinta en la 20-a de januaro 1908 en Freiburg im Breisgau) estis germana orientalisto. Li fondis la modernan esploradon pri la armena lingvo.
Vivo
La filo de muelisto el la erfurta Stiftsmühle studis en Jena, Tübingen, Leipzig kaj Munkeno, kie li doktoriĝis en la jaro 1872-a. En 1885 li edziĝis al Anna Hübschmann, nask. Meyer, vidvino de Siegfried Goldschmidt.
Lia habilitiĝo estis en 1875 en Leipzig, kie li fariĝis unu jaron poste profesoro ordinara. Kiam li povis elekti iri al Graz aŭ al Strasburgo li elektis Alzacon kaj restis tie ĝis la morto, malgraŭ aliaj vokoj faritaj el Halle (1885) kaj Vieno (1900).
Graveco
Kiel fakulo li sukcesis montri ke la armena estas memstara lingvo ene de la hindeŭropa lingvaro, kvankam la siatempaj kolegoj pensis ke la armena estus iu irana aŭ hinda branĉo. Lia ĉefverko - kiu restis nefinita - estis la Armenische Grammatik de 1897.
(14561) 1997 WC34
(14561) 1997 WC34 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Beszterec
Beszterec [besterec] estas vilaĝo en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Norda Grand-Ebenĵa regiono de orienta Hungario, en subrgiono de Ibrány-Nagyhalász.
Geografio
Ĝi kovras areon de kaj havas loĝantaro de  homoj (2001). Beszterec situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Dombrád kaj Kemecse troviĝas po 12 km-ojn.
Historio
En nekonata tempo terfortikaĵo konstruiĝis tie. La unua mencio devenis el 1332.
Wheaton College
Wheaton College, situanta en Wheaton, Ilinojso, Usono, estas privata kolegio "en la evangelia protestanta tradicio". Ekzistas ankaŭ pli malnova, pli sekulara Wheaton College en Masaĉuseco; oni ne konfuzu ilin. Ĝin fondis kontraŭsklavismaj aktivuloj en 1860. Ĝi proponas diplomojn en 40 fakoj, kaj ankaŭ iujn postdiplomajn gradojn. Ĝi estas unu el la plej konataj kaj plej sukcesaj kristanaj kolegioj en Usono.
Fontoj
Koncizigita el la artikolo en la angla Vikipedio.
Dâncu Mare
Dâncu Mare [dınku mare] (hungare: Nagydenk, germane: Denk) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Orăştie. En 1910 ĝi havis 843 loĝantojn (rumanoj); en 1992 326 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1405. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Mărtineşti.
Preĝejaj benkoj de Kirkjubøur
Preĝejaj benkoj de Kirkjubøur el la frua 15-a jarcento estas la plej grava nacia arta trezoro de Ferooj.
Temas pri entute 18 benkoflankoj el pinoligno kiuj montras valorajn gravuraĵojn pri 11 apostoloj kaj tri pliaj bibliaj figuroj. Oni ankaŭ gravuris ankaŭ Sanktan Brendanon, episkopon Erland de Ferooj kaj reĝon Olavo la 2-a. La gravuraĵo pri la 12-a apostolo iam malaperis, du el la 11 apostoloj ne estas identigeblaj.
La radiokarbona datado de la lignaj gravuraĵoj pruvas la pretigan tempon je 1405-10. Unu preĝeja benka gravuraĵo montras la blazonon de Eriko la 7-a (Danio) kaj ties edzino Filipa de Anglio. Ili geedziĝis en 1406.
La pregeĵaj benkoflankoj estis parto de la Preĝejo al Sankta Olavo (Kirkjubøur) (konstruita en ĉ. 1250), kiu tiam estis sidejo de Episkopejo de Ferooj. La lignajn gravuraĵojn mencias unuafoje en 1817 la dana esplorvojaĝisto Hans Christian Lyngbye.
La preĝejo en 1874 estis renovigata kaj oni pretigis novajn benkojn. La malnovaj preĝejaj benkoj estis traktataj kiel „senvaloraj“ kaj oni metis ilin en deponejon. La ekleziulo V. U. Hammershaimb kaj la prefekto Hannes Finsen rekonis do la valoron de la benkaj gravuraĵoj kaj zorgis pri ilia rezervado. Ili ofertis ilin en letero al Kopenhago kiel „mezepokajn reliktojn“ kaj ili estis transportitaj en vintro de 1874/75 per postoŝipo Diana al Kopenhago, kie ilia finstacio estis la Reĝa Muzeo pri Nordaj Antikvaĵoj, la hodiaŭa Dana Nacia Muzeo. La aĉetprezo estis 200 danaj kronoj.
En junio de 2002, la benkoflankoj estis redonitaj al Ferooj. Je Ólavsøka de tiu jaro, malfermiĝis daŭra ekspozicio en la subtera etaĝo de la Nacia Muzeo de Ferooj en Hoyvík.
Kune kun la preĝejaj benkoj alvenis ankaŭ 200 pliaj trezoraĵoj al Ferooj, kiuj kompletigas la ekspozicion de la preĝejbenkaj flankoj en la subtera etaĝo de la muzeo. Inter ili estas:
Galerio
La Poŝto de Ferooj havas tri poŝtmarkojn kun bildoj de la benkoflankoj. Ili aperis en 1980, 1984 kaj 2001.
Baŝliko
Baŝliko estas rusa ĉapo simila al kapuĉo, kiu havas du longajn pintojn, kiujn oni volvas ĉirkaŭ la kolo. Ĝi estas tradicia vestaĵo de iranaj popoloj, turkoj kaj kozakoj kaj estis farita el ledo, lano aŭ felo. Ekzistas variaĵoj, laŭ kiuj baŝlikoj estas vintraj aŭ someraj, popola vestaĵo, militista vestaĵo, riĉe ornamitaj ktp.
En modernaj tempoj baŝlikoj fariĝis laŭmodaj en Rusujo post la 1830-aj jaroj post la partopreno de la baŝkira kavalerio en la milito kontraŭ Napoleono Bonaparto. Ek de 1862 ili estis parto de la uniformo de la kozakoj kaj pli poste de aliaj partoj de la rusa armeo. La milita baŝliko estis farita el flava kamela lano. Baŝlikoj de oficiroj surhavis oran aŭ arĝentan strion. En la rusa armeo oni uzis ĝin ĝis 1917, kiam ĝi estiĝis signo de la uniformo de la Blanka Armeo.
NGC 7826
NGC 7826 (alia indiko — ESO 538-**19) estas grupo de steloj en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Feliz Deserto
Feliz Deserto estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 4.345 loĝantojn en 2010.
Tombo de Sankta Petro
La Tombo de Sankta Petro estas nune lokigita en la Vatikanaj Grotoj rekte sub la ĉefaltaro de la Baziliko de Sankta Petro kaj precize sub la Baldakeno de Sankta Petro.
Historio
Neniu preĝejo, escepte de tiu roma, fieris pri la ĉeesto de la korpaj restaĵoj de Petro. Ĉiuj fontoj, kiuj pri tio parolas, lokigas la tombon de Petro en la urbo Romo. Rilate la precizan lokigon, la informo, laŭ kiu ĝi spertis unu aŭ du delokiĝojn laŭlonge de la unua du Jarcentoj, estas jam tute detruita de la historia kritiko.
Veras, male, ke la tradicio ĝin lokigis en malsamaj lokoj:
Atestas pri la dua hipotezo:
La rekonstruo de la supozitaj transporto de la kadavro
Du hipotezoj, unu antikva kaj unu nova.
Antaŭ ol la studoj de Margherita Guarducci (vidu bibliografion), estis pruvita la konstanta ĉeesto de la korpaj restaĵoj de Petro ekde la morto ĝis la malkovro de la tombo per la elfosadoj komisiitaj de papo Pio la 12-a, kaj estis vasta konvinko ke ilin oni translokigis jene:
Laŭ hipotezo plej simpla, necesas subteni ke okazis unu sola translokigo de la relikvoj, nome tiu efektigita je certa historia dato kaj ke tiu devas esti elektita surbaze de historia motivoj, kaj reirigi al ĝi ĉiujn referencojn pri eventualaj translokiĝoj troveblaj en la unuaj fontoj, ankaŭ se iuj el ili ŝajnas kontraŭantaj rilate la daton.
Estas subtenite (kaj tio certas) pri la ekzisto de tiuj tomboj (latine trophea) en tiuj lokoj ĉeestaj ekde la 2-a jarcento, laŭ la vortoj de presbitero Gajo.
La tombo de Petro, same kiel tiu de Paŭlo, estis celo de pilgrimo dum la epoko de la Persekutado de Kristanoj, kaj en la “Agoj” de multaj martiroj oni trovis atestaĵojn pri ilia aresto dum preĝado antaŭ la apostolaj tomboj.
Dum du jarcentoj la relikvoj restis en tiuj tomboj, kvankam ili estus publike konataj, ĉar la respektema sinteno atestita de la roma historio por ĉiu loko kie estis entombigitaj mortintoj, ilin gardis kontraŭ ĉiu ajn danĝera risko.
Tamen, en la jaro 258 tiu respekto estis nuligita. Ekde tiu dato la kristanoj estis senigitaj de tiu privilegio pro la uzo kiun ili faris por esprimi sian kultadon. Pro tio necesus translokigi (jen la unua hipotezo) ''la sanktajn relikvojn de la du apostoloj por malhelpi insultegojn. Ili estus translokigitaj, certe sekrete, kaj kaŝitaj en la katakomboj de Sankta Sebastiano, sed la plej granda parto de la popolo daŭrigus opinii ke ili konserviĝus en la originaj tomboj.
Pli malfrue, kiam la persekutoj fariĝis malpli ferocaj, tiuj korpaj restaĵoj estus revenigitaj respektive al Vatikano kaj al vojo Hostia''.
Tiu estis la malnova tradicio, pruvita senfondameta de la Guarducci (vidu bibliografio).
Laŭ Margherita Guarducci, post la martiriĝo, la korpo de Petro estis entombigita en tera tombo apude de la Cirko de Nerono, pri kiu la kristanoj ĵaluze konservis memoron, kvankam sekrete. Ĉirkaŭ 160, pormomente mallaŭtiĝinte la persekuto, estis konstruita ĉirkaŭ la tombo monumenteto, dirita “kapeleto de Gajo”, entenanta la marmoran Tomboniĉon en kiu estis translokigitaj la ostoj de Petro elprenitaj el la nuda tero. De tiam (jen la dua hipotezo), la tomboniĉo ne plu estis malfermita ĝis la modernaj prifosaĵoj, sed estis enkorpigita kaj kovrita per la sinsekvaj konstruaĵoj, nome la konstantina monumento, la antikva konstantina baziliko kaj la nova baziliko de papo Julio la 2-a.
La konstruo de la baziliko
Por Sankta Petro, male, la afero devis aperi iom pli komplika. Ĝis la realiĝo de la arkeologiaj prifosaĵoj oni opiniis ke papo Kleto, en la 1-a jarcento estis konstruinta ĉambron aŭ “memorilon” sur la kripto. Tiu supra ĉambro fariĝintus vizitejo por la lokaj kristanoj dum la persekutoj kaj malhelpintus ke ĝi estus detruita. Kaj por ĝin konservis la konstruantoj de la Nova Konstantina baziliko estus doninta al la baziliko karakterizon apartan kaj unikan per la superlevo de la absido kaj en substaranta Kapelo de la Konfeso.
Ĉiukaze, sendepende de tiu niĉo, laŭ la tradicio, la Unua Baziliko de Sankta Petro en Vatikano (konstruigita de imperiestro Konstantino en la 4-a jarcento kaj konsekrita de papo Silvestro la 1-a en 326) estis konstruita sur la Cirko de Nerono koincidigante la lokon de la tombo kun la cefaltaro (kun grande elspeza laboro pro fosado kaj nivelado de la tereno). Kaj en ĉiuj fazoj de pliriĉigo kaj ampleksigo kaj sinsekvaj konstruaĵaj kongruigoj oni konservis la orientadon.
La konstruo de la baziliko sur la Vatikana Monteto, kovranta la vatikanan nekropolon ankoraŭ en uzo, kun enormaj monaj kaj realigaj tempaj kostoj, devis havi la plenan konsenton kaj de la papo Silvestro la 1-a kaj de la imperiestro Konstantino (la unika en tiu mondo, ĉar ankoraŭ Pontifex Maximus (Supera Pontifiko) de la roma religio, ĝuanto de la sufiĉa aŭtoritato por senprofane aliigi sanktan situon kaj tute enterigi tombejon uzatan kaj plenan je kultoobjektoj,
Danke al la pruvoj evidentigitaj per la arkeologiaj prifosaĵoj, papo Pio la 12-a povis fiere proklami, en radimesaĝo de Kristnaska festo de 1950, al la tuta mondo: “Ĉu vere estis malkovrita la tombo de Sankta Petro? Al tiu demando la rezultoj de la prifosaĵoj kaj studoj repondas “jes”. La tombo de la Princo de la Apostoloj estis malkovrita”. Epigrafistino Margherita Guarducci insistis en sia studoj ekde 1957 ĝis 1969, kunfirmante la identigon pri la tombo kaj pti la ostoj en 1965, deĉifrante la grafitaĵojn (inter kiuj tiun greklingvan kiu estis rekonstruita kiel petros enì, nome "Petro estas tie ĉi") kaj polemikante kun antaŭaj prifosantoj rilate la metodojn kaj la hastemon, polemikoj kiuj daŭris ĝis la morto de la diskuantoj.
La hipotezitaj ostoj de Petro estis, sekve, analizitaj de antropologo Venerando Correnti kaj rezultis apartenantaj al viro je robusta staturo, alta unu metron kaj 65 cm, aĝanta 60/70 jarojn, En la niĉo estis trovitaj ostoj de ĉiuj partoj de la homa skeleto, sed malĉeestis tiuj rilataj al la piedoj. Sur la ostoj ĉeestis spuroj de oraj fragmentoj kaj purpura teksaĵo. afero nekutima en popola nekropolo.
La 26 de junio de 1968 papo Paŭlo la 6-a anoncis dum publika aŭdienco la identigo de la ostoj de Petro, kiuj nun staras en sia origina loko. Tamen, en la identiga surskribaĵo pri la ostoj, la papo skribigis “Ostoj “opiniataj” apartenantaj al Sankta Petro”.
La arkeologiaj prifosaĵoj
La prifosaĵoj en la Vatikana Nekropolo realiĝis en la daŭro de dek jaroj, post la morto de Pio la 11-a, ankaŭ dum la dua mondmilito. Neniu kaj neniam estis prifosinta en tiu loko,kaj pro timo de profanado kaj ĉar laŭtradicie tiu estis la unika proklamita tombo de tombo de Sankta Petro, kaj krome pro tio ke la prifosaĵoj sub impona konstruaĵo kiel la baziliko povis timigi disfalaĵojn kaj ruiniĝojn kun la risko fermi la preĝejon.
Kun signifa kontinueco, en ĝi estis fakte konstruitaj supre tri altaroj: tiu de papo Gregorio la 1-a (590-604), tiu de papo Kalisto la 2-a (1123) kaj tiu aktuala kiu datas je la epoko de papo Klemento la 8-a (1594).
Tiuj prifosaĵoj de la kampanjo 1939-1949 venigis al la lumo kompletan nekropolon, kvazaŭ malgrandan Pompei sur la Vatikana Monteto, en la loko kie Petro suferis la martiriĝon “kune kun granda paro de la elektitoj” kaj estis entombigita: la Cirko de Nerono. centre signita per egipta obelisko kiu estis translokigita en 1591 centren de la Placo Sankta Petro (Oni diris, por honori la revolucion de pastro Koperniko enkondukitan de Kristanismo, sed pro tio ni ankoraŭ ne trovis dokumentojn).
La origino de la prifosaĵoj estis tute hazarda: Pio la 12-a ordonis ke oni lin entombigu en certa situo de la Vatikanaj Grotoj; sed ĉar la loko elektita de la mortonto estis malvasta oni decidis malaltigi la pavimon por igi pli farebla la la laboron. Kaj tiel oni ekmalkovris tion kio ĉe pli atenta kontrolo riveliĝis kiel tegmenta kornico de establaĵo.
Tiel okazis ke la papo profitis por komencigi en 1940 la prifosaĵojn, kiuj kunportis al lumo nekropolon utiligitan de kristanoj kaj paganoj ĝis la dua duono de la 3-a jarcento, kaj situantan flanke de la Cirklo de Nerono. Eŭsebio de Cezareo atestas la ĉeeston de “trofeoj” de la fondintoj de la eklezio de Romo (Petro kaj Paŭlo). Kromaj nerektaj atestaĵoj pri la uzo ankaŭ kristana de nekropolo elvenas el fontoj ankaŭ paganaj kiel Tacito kune kun la kristana Gajo
En la nekropolo elmerĝinta sub la iloj de la prifosantoj, kaj sub la Bazilio de Sankta Petro, aperis niĉo entenata iujn ostojn, kun la aparta karakterizo de flanka muro kovrita per kristanaj grafitaĵoj, en kiuj plejofte elstaras la nomoj de Kristo kaj Maria kj Petro. Ĉirkaŭ la niĉo aperis ke oni estis konstruinta malgrandan tablon kun du marmoraj kolonoj, kiuj montris spurojn de sinsekvaj integrigo kaj plibonigoj. Konstantino fermigis ĉion ene de marmoraj parietoj altenantaj kun porfiraj listoj por igi farebla la superstarantan unuan bazilikon.
Ĉirkaŭ la senluksa tombo de Petro – aranĝita en la nuda tero – estis fakte stariĝintaj antikvaj paganaj tomboj, veraj kaj propraj domus (domoj) muraj kun porcindraj urnoj, tomboj, sarkofagoj kaj belegaj surmuraj pentraĵoj: vera pormortinta urbo kie la ĉiutaga vivo trankvile plilongiĝis kaj kie sur la someraj terasoj oni organizis eĉ bankedojn, la tieldiritan refrigerium (refreŝiĝon).
Tiu nekropolo, vizitebla hodiaŭ etgrupe kun gvido, enkondukis arkeologojn al la tombo de Petro: iu ŝajne sensignifa tera amaseto al kiuj estis orientitaj la tomboj, ankaŭ paganaj, kaj evidentigita per “respekta muro”. La fama “ruĝa muro” antaŭ kiu jam en 2-a jarcento estis starigita la niĉo de la “trofeo” kiu, kune kun la kolonetoj, signis la enirejon al la “glora tombo” de Petro: tie ĉi imperiestro Konstantino starigis en la 4-a jarcento la niĉon kiu korespondas al la nuna Altaro de la Konfeso.
Ĉiam epoke de Konstantino estis malfermitaj la tegmentojn de la pagana nekropolo, por ĝin enterigi kaj ĝin igi solida bazo por la fundamentaĵoj de la baziliko konstruita sur la ostoj de Petro: oni sciis ke malantaŭ tiuj muroj staris la tombo de Petro. La loko estis certa laŭtradicie, sed neniu aŭdacus ĝin malfermi, ĝin profani kaj el ĝi translokigi la ostojn.
Sur la muro konstruita epoke de Konstantino, epigrafistino Margherita Guarducci trovis centojn da grafitaĵoj alvokantaj al Kristo kaj al Petro. Penetrinte, fine, la tombon, la arkeologoj, gviditaj de monsinjoro Ludwig Kaas, trafis etan ostejon kun surskribaĵo, nekompleta, greklingva, en kiu legeblis la nomo de Petro: tio liveris la certecon ke “tiu” estis la “loko”. Pio la 12-a radie anoncis: “Estas trovita la tombo de la Princo de la Apostoloj”.
Aime-La Plagne (stacidomo)
Aime-La Plagne estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aime-la-Plagne, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Tombo de Sankta Petro
La arkeologiaj prifosaĵoj
Sed la ostejo estis tute malplena. Nur en 1953 hazarda “renkonto” kun iuj ostoj de viro 60/70jaraĝa, entenataj en altvalora ŝtofo inteksita per oraj fadenoj kies fragmentoj perdiĝis inter la murecaj spuroj, kaj la malkovro de la skribaĵo petro enì generis la certercon ke oni trafis la tombon de la Apostolo Petro.
Se oni en la centro de la kupolo de la Baziliko de Sankta Petro de Mikelanĝelo oni pendigus plumban fadenon, tiu ĉi falus ekzakte sur tiu modesta plasta skatolo de la Petra restaĵo, konfirmante la dumiljaran tradicion de arto kaj kredo. Ĉi-kaze akiros pli klaran sencon la “Konfeso de Petro kun tiu niĉo el kiu splendas la mozaika bizanca ikono de Kristo kiu ardas kun siaj 99 votaj lampoj, kaj la diversajn artverkojn ornamantajn la volbon.
Aime-La Plagne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui, Eurostar, Thalys, Ouigo kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pierre-d'Albigny - Bourg-St-Maurice (899000).
O Canada
O Canada (Ho Kanado) estas la nacia himno de Kanado. La muziko estis komponita de Calixa Lavallée. La unua versio de la teksto estis en la franca, kaj estis komponita de Sir Adolphe-Basile Routhillier kiel kanto por la franckanada popolo. Ĝi unue kantiĝis je la 24a de junio (Sankt-Johan-Baptist-festo), 1880. La aktualan anglalingvan version verkis Robert Stanley Weir en 1908. La kanto proklamiĝis la nacia himno 1-an de julio en 1980.
Jenő Mikó
Jenő MIKÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Mikó Jenő estis hungara-ĉeĥoslovakia-slovakia pastro, kalvinana episkopo, eklezia verkisto.
Jenő Mikó naskiĝis la  1931 en Ĉeĥoslovakio en Vyšná Hutka. Li mortis la 2004 en Bratislavo.
O Canada
Post longa disputado politika kaj socia, En 2018 la Kanada Parlamento voĉdonis ŝanĝi la nacian himnon (anglan version), per unu vorto ĉe la tria linio, por igi ĝin sekse egala.
28-a IS
La 28-a Internacia Seminario de la Esperanto-Junularo okazis inter la 27-a de decembro 1984 kaj la 3-a de januaro 1985 en la urbo Wetzlar de la federacia lando Hesio en la centro de Germanio. La kiel dum antaŭaj aranĝoj science altnivelajn prelegojn kaj laborgrupojn dumtage kaj la tutnoktan interkonatigan kaj festan programon partoprenis 230 lernantoj kaj studentoj el dudeko da eŭropaj landoj. La organizan teamon de GEJ konsistigis Elisabeth Kuhl-Kruse (gvidado kaj kunordigado), Gerald Roemer (financoj, elpago de vojaĝsubvencioj), Winfried Hinrichs (tema programo), Thomas Pusch (distra programo, programa kunordigo) kaj Elisabeth Schwarzer (aranĝo de salonoj), Franz Kruse (loĝigo) kaj Ella Klünder (seminariaj materialoj). Kiel dum antaŭaj jaroj, la Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio subvenciis la aranĝon per preskaŭ 20.000 DEM, tial ke ne nur la kotizoj estis parte pagitaj de la ŝtato, sed ĉiu partoprenanto rericevis procentaĵon de siaj vojaĝkostoj, kio do aparte kuraĝigis partoprenantojn el pli foraj landoj alvojaĝi kaj kundiskuti.
Elstaraj japanaj esperantistoj kaj iuj eksterlandanoj longe vivintaj en Japanio raportis pri temoj kiel tradiciaj japanaj artoj kaj la intensa modernigo de la lando dum la 20-a jarcento, la socia pozicio de japanaj virinoj, la landa historio kaj eduka sistemo, al la ceteraj ekster-japaniaj partoprenantoj. La organizantoj mem konfesis ke ili per "la elekto de tiaspeca temo estis sufiĉe riskaj": Ĉu fakte eblas diskuti pri lando? Aŭ ĉu ne la prezentoj pri Japanio, kelkfoje mirigaj kaj demandindaj, maldiskutige rezultigos simplan respondon "do, estas tiel"? Sed male al tiuj timoj, la tema programo montriĝis tre interesa por ĉiuj, kaj incitis al intensaj interkulturaj komparoj.
Stadiono Jules-Deschaseaux
La Stadiono Jules-Deschaseaux estas plur-uza stadiono en Havro, Francio. Ĝi moderne estas uzata por piedpilkaj maĉoj. La stadiono povas enteni 16.400 homojn kaj estis konstruita en 1932. Dum la Futbala Mondpokalo de 1938, ĝi gastigis unu maĉon.
Jenő Mikó
Biografio
Jenő Mikó apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li lernis teologion en Prago kaj Basel. Li doktoriĝis en 1988 en Bratislavo.
Li komencis sian pastran karieron en tiuj komunumoj, kie loĝas ankaŭ hungaroj en Ĉeĥoslovakio, krome li verkis artikolojn en hungarlingvajn kalvinanajn periodaĵojn. Inter 1990-1996 li estis kalvinana episkopo jam en la kreiĝanta Slovakio.
O Canada
La teksto en la franca:
La angla versio estas:
Dumbrava de Jos
Dumbrava de Jos (ĵos) (hungare: Zsunk) estas komunumo en Rumanio norde de Brad. En 1910 ĝi havis 1177 loĝantojn (rumanoj); en 1992 462 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1439. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Zaránd, de 1876 Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Ribiţa.
Palaifato
Palaifato (malnovgreke Παλαίφατος [Palaifato]) estas konsiderita kiel klasika greka verkisto, verŝajne vivanta ĉirkaŭ la 4-a aŭ 3-a jarcento a.K.. Nuntempe, li estas konata precipe por sia atribuita verko Pri nekredeblaĵoj (greke Περὶ ἀπίστων [Peri apistoon]) kiu elstaras raciigitan legon de grekaj mitoj.
Pri la aŭtoro
Iomete ni konas pri Palaifato, kaj tio ne certe! Kelkaj klasikaj aŭtoroj parolas pri li, sed la pli serioza fonto estas la bizancaj enciklopedio Suido, datita el 10-a jarcento, tio estas multe pli malfrua ol 4-a aŭ 3-a jarcento a.K., kutimaj malprecizaj vivantaj datoj. Efektive, en sia propra antaŭparolo interalie, Palaifato citas (se ne estas malfruaj aldonaĵoj) grekajn verkistojn kiuj probable estas Meliso el Samoso kaj ankaŭ eble Lamisko, pitagoristo, samepoke Platono. Ĉu tiam oni pripensis Palaifato kiel sekvanto de Aristotelo? Palaifato estas nomo ne tre komuna. Laŭ Suido, kvar verŝajne homoj povus esti la verkisto: unu el Paro aŭ el Abidoso, aŭ Palaifato el Egiptujo, aŭ ankoraŭ unu el Ateno. Ankaŭ, tiuj povus esti la sama nomo de vojaĝanto kiu trairis tiujn lokojn.
La nomo Palaifato povlegiĝas kiel malnova povdiraĵo (el greke πάλαι [palai] : malnove kaj φατός [fatos] : kion oni povas diri). Se interalie Palaifato estas el Ateno, la nomo povus esti ankoraŭ kaŝnomo kiel la ekzilito de la atenuja filozofo Anaksagoro rememorigas kiel danĝero kontraŭi la tiamajn religiajn dogmojn.
La transdono de sia verko Pri nekredeblaĵoj (Περὶ ἀπίστων [Peri apistoon]) ne estas tre konite ekde la klasika Grekio ĝis nuntempo, pasante tra la bizanca periodo.
La fontoj estas eroj kaj nenio refutas ke la nuna teksto estu sole resumoj aŭ notoj kiuj povus klarigi la malriĉan lingvan stilon. La lasta sep eroj kutime esti pensite apokrifaj. Iu sugestas ke la verko estas origine kvinlibra.
Iafoje, kiel oni konas unu verkon el Palaifato, oni maldistingas la verkiston el sia verko mem, kaj la nomo de Palaifato estas uzi por signi la verkon Pri nekredeblaĵoj mem.
Raciigante la mitojn, la laboro de Palaifato proksimas la euhemerismon.
Referencoj el klasikaj aŭtoroj
=La verko Pri nekredeblaĵoj=
La nomo de la verko en aliaj lingvoj
En aliaj lingvoj, la titolo estas konita kaj tradukita el greka iomete malsame :
Ĝenerala vido
La plej grava parto de la verko (greke Περὶ ἀπίστων [Peri apistoon] ; esperante Pri nekredeblaĵoj), forperdiĝis kaj la nuna fonto estas bizancaj heredaĵoj kunfaritaj malfrue de 52 teksteroj (ties lastaj sep eble el alia(j) aŭtoro(j)), ĉiu pri unu helena mito.
Palaifato klopodas doni version pli racia kaj kredebla de kelkaj mitoj el mitologio. La lingvo el devena greka teksto estas plenumi reoj, kaj malpura uso de vortoj. . Palaifato pripensas la miton basiĝas pri veraj kaj historiaj eventoj, sed la poetoj aldonis ĝin nekredablaj kaj mirindaj aĵoj. Kvankam la aŭtoro diras li multe vojaĝis kaj enketis, la historia analizo ne tre preciza kaj ne havas multe provojn.
Ĉiuj kvardekkvinaj testeroj sekvas pli aŭ malpli la saman planon : Unue, kelkaj frasoj rememorigas la miton kiun oni estas parolonte, deklaras tion sensencegan kaj donas kialojn, tiam elstarigas lian interpreton kiel la eventoj verokazis, kaj li fine konkludas.
La Palaifata lego de helenaj mitoj
La sekvontaj raciaj legoj el mitoj, se estus vere, ne devu vidite devalutante la kutima vido de la helena mitologio. Se la mitoj evoluiĝis el historiaj fontoj, certe parte estas vere, la fina formo el poetoj, aedoj, sendependiĝis el historiaj faroj. Tiel, mitoj eliĝis el racio, historia racio, kio estas el Logoso ĝis Mito, kio imagigas, sentigas, ne plu estas veriĝeble, ĝi surhavas ĝian veron mem en ĝia verŝajneco, sian fortan persvadigon tia, kia doniĝas sian belecan.
1. La Centaŭroj
Tiam Iksiono estis reĝo el Tesalio, taŭraroj sovaĝiĝaj estis sur la monto Peliono (malnovgreke Πήλιον), do, aliaj montoj ne plu estis alireblaj. La taŭroj malsupreniris al vilagoj kaj manĝegis plantojn, fruktojn kaj detruis pastataron. Iksiono deklaris se iu mortiĝus taŭrarojn, li donus riĉajojn al li. Tiuj interesis junaj homoj kiuj loĝantis vilaĝon nomitan Nefelo (malnovgreke Νεφέλης ; vidu Nefelo). Ili kutimigis siajn ĉevalojn kun rajdantoj ĉar antaŭe homoj ne rajdis tiel : homoj uzis ĉevalojn nur por tiri liajn ĉarojn.
Tiam, ĉevale, ili iris kaj lanĉis sagon al taŭraroj. Kaj la aro sekvis ilin, junhomoj fluĝis kun siaj ĉevaloj pli rapidaj ol la taŭroj, kaj taŭroj haltiĝis, la rajdantoj malantaŭe iris kaj denove ĵetis sagojn. Tiel ili mortigis taŭrojn. Oni nomiĝis Centaŭroj ĉar ili uzis sagon (en malnovgreka la verbo κεντέω [kenteo] kio signifas piki aŭ la vorto κέντωρ/κέντορος [kentor/kentoros] kio voldiras kio piki, similas la greka vorto Κένταυρος).
Do, taŭraroj fine mortiĝis, la reĝo donis al junuloj la promesitajn riĉajojn. Pro la riĉeco kaj sia agego, la Centaŭroj orgojliĝis kaj de nun faris plurajn krimojn kaj speciale kontraŭ Iksiono mem kaj sia urbo Lariso kaj landaj loĝantoj nomitaj Lapitoj. Ili gastigis Centaŭrojn kiuj ebriigite, prenis la virinojn kaj reiris en siaj altlokoj. De tie, Centaŭroj militiĝis : kiam la noktiĝo, ili eliris al valoj, embuskigis, detruis, incendiis kaj tiel, ĝis la aŭroro. Fore, iu vidis Centaŭrojn fluĝantajn, nur vidis la korpon de iliaj ĉevaloj, sen la kapo kaj iliaj rajdantoj sen distingi siajn krurojn. Tiam, oni diris la Centaŭroj el Nefelo atakis nin.
2. Pazifao
Dedalo ne konstruis lignan taŭron por Pazifao, edzino el Minoo, ĉar ŝi amiĝis taŭron. Tia amo ne estas natura.
Oni diris Minoo suferis testikojn kaj Prokriso (Helene Πρόκρις), filino el Pandiono (Πανδίων) kuraciĝis lin kontraŭ la hundeto kaj la ĵetlanco (tiuj Kefalo (Κέφαλος) uzos).
Tiam, belega junulo, nomiĝas Taŭro, frekventis Minoo. Pazifao enamiĝis lin kaj ŝi persvadis lin amori kun ŝi, kaj ŝi havis infanon de li. Dum sia daŭriga malsano, Minoo ne enlitiĝis kun sia edzino, kaj li komprenis ke la bebo ne estas sia ; li funde enketis kaj sciis la bebon estas tiu de Taŭro.
Mortigi la infanon ne li ŝajnis bonan elekton, ĉar, malgraŭ ĉio, li estis la frato de siaj filoj. Do, li decidis sendi lin en montoj por li grandiĝis, sklavo de liaj paŝtistoj. Adoltigita, la juna homo ne plu obeis siajn paŝtistojn. Minoo kaptigis lin kaj konduktigis lin en la urbo, kie se li estus koopera, li estus libera, alie, li ĉeniĝus. La juna homo revenis prefere en montoj kaj vivis tie rabante brutaron.
Minoo dungis pli homoj por kapturi lin, sed la juna homo fosis profunda fasaĵo kie li restis. Dum lia vido, oni lin nutris ĵetante ŝafojn kaj ŝafinojn. Kiam Minoo kondamni iun, li sendis lin al juna homo, iĝita la Minotaŭro, kiu estas enfermita en sia domo. Tiel Minoo mortigis lin aŭ siajn malamikojn. Tia estas Tezeo por Minoo. Poste Minoo kaptigi la atenanon, li ankaŭ sendis lin al Minotaŭro. Sed la filino el Minoo, Ariadno, alvenigis al li, en lia malliberejo, spadon per kiu Tezeo mortigi Minotaŭro.
7. La ĉevalinoj de Diomedo
Antaue, homoj laboris ilin mem tiel, kiel ili peris la manĝajoj kaj aliaj necesaĵoj. Ili kultivis teron. Unu el ili, prefere, bredis ĉevalojn. Tiu igis fervoregon tian, kian li konsekris tute siajn riĉajojn, vendis tute li havis, por daŭrigi siajn ĉevalojn. Tial oni diris liaj bestoj manĝis lin.
12. Dedalo kaj Ikaro
Dedalo fuĝis tra fenestro tiam li estis malliberigite. Li kaj sia filo Ikaro enŝipetis fore la Kreta insulo sur maro dum Minoo ankaŭ ŝipsekvis ilin. Dedalo kaj Ikaro, pli bone prenis fortan venton kaj estis vidite tia rapide, kiel ili antaueniris sen maleco, kiel eĉ ili flugis. Puŝi per suda vento el Kreto, la rapida sipo sippereiĝis ; Dedalo saltis al grundo sed sia filo Ikaro forpasis en la maro kio Ikarion oni nomiĝis tiam. La patro atendiĝis la maron redonis la korpon de Ikaro kaj engrundiĝis ĝin.
15. Eŭropa
Eŭropa, filino de fenica reĝo Fenikso, ne estas prenita el Tiro al Kreto de Zeŭso sur la dorsflanko de taŭro, sed de homo kiu la nomo estas Taŭro, militante tiam en la regiono de Tiro kie li forrabis plurajn junajn knabinojn ties la filino el reĝo.
16. La ligna ĉevalo (Pri la ĉevalo el Trojo)
Aĥeaj (helene Ἀχαιοί) grekujoj konstruis lignan ĉevalon laŭ la pordaj dimensioj : malpli larĝa ol la porda mem por ĝi estu tirita ene, sed pli alta ol ĝi. Ĉefoj sin tenis en arbara valo proksime la urbon, loko, ĝis hodiaŭ, oni nomiĝas Embuska kavo. Sinono (Σíνων), venita el arga (Argo Ἄργος) tendaro kiel dizertisto, anoncis profetaĵon al trojanoj : se ili ne enigi la ĉevalon en la urbo, grekujoj revenos batali. Tial, trojanoj malkonstruis la pordon kaj tiris la ĉevalon ene. Tiam ili festis, grekujoj falis sur ili danke la breĉon farita en la muro, kaj tiel Trojo estis prenita.
17. Eolo
Eolo ne kapablas reĝi ventojn enfermante ilin en felsakoj tiel, kiel li donis ilin al Uliso. Verŝajne, Eolo estis astronomo kaj al Uliso li antaŭdiris la veteron kaj la direkto al kie ventoj blovos.
Sia urbo ne estas cirkaŭita per bonza muro sed hoplitoj protektis ĝin.
18. La Hesperidinoj
Iu homo, Hespero, el la urbo Mileto, vivis en la regiono Karia. Li havis du filinojn nomitajn Hesperidinojn. Hespero havis belegajn ŝafojn, eligante multan lanon, de speco kio estas nuntempe ankoraŭ en Mileto. Tiuj ŝafoj, mela en greka (μῆλα), estis tiel belaj kiel la oro. Tio estas, Heraklo vidante la bestojn pastiĝante laŭ la maro, forrabis ilin kaj mortigis sian pastiston nomitan Drako. Tiame, Hespero jam estis mortita, kaj oni diris "ni vidis la orajn pomojn (mela signifas ankaŭ pomon en greka) tiujn, kiujn Heracleo forrabis el Hesperidinojn, post mortigi sian gardiston, Drakon".
22. Fineo
Fineo reĝis en Peonio (Helene Παιονία ). Maljuniĝante, li perdis la vidpovon, siaj filoj mortis. Ankaŭ, li havis du filinojn Erasia (Ἐράσεια) kaj Arpuria (Ἁρπύρεια), kaj ili malŝparis liajn riĉaĵojn. Siaj kunvivantoj diris do «Malfeliĉa Fineo, la Harpioj disipis siajn posedaĵojn». Du najbaroj, filoj de Boreo (konsiderata kiel homo ne kiel vento), Zeteso (Ζήτης) kaj Kalaiso (Κάλαϊς), helpiĝis Fieno : ili forpelis filinojn for la urbo kaj donis la regadon de riĉajoj al Trakulo.
24. Geriono
Estis urbo apud la nigra maro nomiĝis Trikarenia (helene Τρικαρηνία). Fama meze samtempuloj, Geriono estis interalie riĉa. Li havis ankaŭ rimarkindan bovaron. Por ekkapti ĝin, Heraklo mortigis Geriono kiu volis antaŭhaltigi lin. Tiuj vidis bovojn alkondukatajn miregis : Ili estis fakte malgrandaj, longoformataj el ilia kapo ĝis iliaj flankoj, arkigataj, sen korno, kaj iliaj ostoj estis larĝaj kaj plataj. Tiuj kiuj volis pliscii, aliaj respondis : «Herakleo elkondukis tiujn bestojn kiuj apartenis je Geriono la Trikareniano». Tiel oni ekpensis Geriono havis tri kapojn.
28. Belerofono
La reĝo Amisodaros loĝis sur alta monto, piede de kiun estas la arbaro Telmisa. Estas apud la rivero Ksanto (Ξάνθος) en Likio. Nur du vojoj kondukis al la monto : unu estas antaŭ la urbo de Ksanto kaj la alia tra la regiono Kario (Καρία). La cetero ne estas nur altaj krutaĵoj. En tera ravino, ŝprucis flamojn. La monto nomiĝis Ĥimero.
Tiam, laŭ apuda loĝantoj rakontis, vivis leonon proksime de la ĉefa atingo kaj serpento nefore la alia. Ili manĝegis arbohakistojn kaj paŝtistojn. Belerofono alvenis kaj ekbruligis la monton : la arbaro Telmisa fajris kaj la du ferocaj bestoj mortiĝis. Tial oni diris : «Beleforono, venis kun Pegazo, detruis la Ĥimeron de Amisodaros».
29. La ĉevaloj de Pelopso
Pelopso ne venis al Piso en Elido per alaj ĉevaloj por peti edziĝi Hipodamio-n, la filino de Enomao. Prefere, li venis per ŝipo kie estas skribita Alaj Ĉevaloj sur ĝia tenda kajuto, kaj forrabis la virinon. Simple, oni diris tiam li fuĝis sur la "Alaj Ĉevaloj".
32. La Amazonoj
La Amazonoj ne estas batalantaj virinoj sed viroj, barbaraj viroj. Ili estas viditaj tiel, kiel virinoj, ĉar ili surhavis longajn Kitonojn ĝis piedoj, kiel la trakiaj virinoj kutimis, kaj ili ankaŭ ligis ilian hararon per rubandoj kiel...(sekvas komparacion ne komprenita). La amazonoj estas tre spertaj batalistoj sed la aŭtoro ne kreas povu ekzisti armeon de virinoj. Li finas dirante, eĉ hodiaŭ, ne vidas tion nenie.
34. Pandora
Pandora estis grekujino, tre riĉa. Kiam ŝi eliris, ŝi beliĝis, kaj ŝminkiĝis kun kosmetikaĵoj el tero. Ŝi estis la unua virino kiu utiligis multajn kolorajn teraĵojn.
37. Keto
Keto ne estis tiel fiŝo. Li estis ega reĝo, potenca, kaj havis ŝiparo tiel, kiel li submetis ĉiujn la aziajn marbordajn. La jugaj popoloj pagis tributon nomiĝis dasmos. Tiam, ne oni uzis monon kaj pagis per naturajn aĵojn kiel ĉevaloj, bovoj aŭ junaj virinoj. Tiu reĝo estis Keton kaj barbaroj prefere nomiĝis lin Keto. Regule, li navigis por percepti sian tributon kaj se la submetantoj ne pagis, li detruis ilian landon.
Alvenis en Trojo kiam ankaŭ Heraklo estis tie kun greka militistaro. Keton kaj siaj soldatoj elŝipiĝis kaj atakis la urbon. La troja reĝo Laomedono dungis grekujojn, kaj ambaŭ, kun du armeoj batalis kaj mortigis lin.
42. Io
Io estis la filino el reĝo de Argo. Siaj kuncivitanoj faris ŝin la pastrino de arga Hera. Foje graveda, ŝi timis sian patron kaj siajn kuncivitanojn, kaj dekuris el la urbo. La arganoj, ŝerciĝis ŝin kaj, kiam ili trovis ŝin, kaptis kaj sinsekvigis ŝin. Oni diris do : «Ŝi fuĝis kiel bovino furioza [manko]». Fine, ŝi kuniris fremdajn komercistojn kaj petegis ilin kondukis ŝin al Egiptio kie ŝi akuŝigis.
45. La korno de Amaltejo (Pri la korno de abundeco)
Heraklo vojaĝis en Beotio kun sia nevo Iolao (helene Ἰόλαος [Iolaos]) kaj haltiĝis en gastejo kie laboris junan kaj tre belan kelnerinon, Amaltejo. Heraklo amigeĝis ŝin kaj li ne plu deiris la gastejon. Tio ne ŝatis al Iolao kaj li pensiĝis rabi gajnon de Amaltejo kio estis en korno. Danke tion monon, li aĉetis tion, kion li volis por li mem kaj ankaŭ Heraklo. Iliaj kunuloj diris «Heraklo havis la kornon de Amalteo, kun kiun li aĉetis ĉion li volis.»
50. (Hera)
La Arganoj konsideris na Hera kiel ilia protektanto kaj ili celebris do regule festojn fonditajn por ŝia honoro. La ceremonio disvolviĝis jene : ĉaro sur kiu devas trovi la pastrinon, tiriĝis de blankaj bovoj ĝis la templo ĉar la sanktejo lokiĝis malene la urbon.
Iutage, dum festo, oni ne plu faris la ritan ĉar oni ne plu havis bovojn. La pastrino, tamen, imagis solvon por la problemo. Ŝi estis la patrino de du knaboj: ili prenis la lokon de la bovoj sub la jugo.
Apud la statuo de la diino, ĉar la tasko de la bestaj estis plenigita de liaj infanoj, ŝi petis rekompencon por la peno kiun ili elteniĝis. Kaj oni diris ke la diino akordis lin : ilia dormo mem estis ankaŭ la fino de ilia vido.
51. (Oriono)
Filo el Zeŭso, el Pozidono kaj el Hermeso. Filo el Pozidono kaj la Atlasa Alkiono, Hurieuso (helene Ὑριεύς) loĝis Tanagra en Beotio. Li estis gastama, kaj iam, li bonvenigis diojn. Zeŭso, Pozidono kaj Hermeso, kiuj profitigis lian gastamecon, deziris montri sin dankaj al lin : ili stimulis lin peti ilin ĉiuj li volis. Li ne havis infanoj kaj volis bebon. Dioj prenis la haŭto el bovo kun kiu estis dediĉita kaj deponis ilian spermon. Ili ordonis Hurieuso engrundiĝis ĝin kaj detiris ĝin nur poste dek monatoj. Tiu tempo fluita, naskiĝis Uriono (Οὐρίων), nomita tiel ĉar dioj urinis, kaj tiam eŭfemisme, Oriono. Oriono serĉis seksatenci Artemiso, kiel li ĉasis en lia kompanio. Incitita, la diino elterigis skorpion kiun mortigis lin pikante maleolon. Kompatinte, Zeŭso aliiĝis lin stele.
Vidu ankaŭ
Euhemerismo
Polikarpov I-16
La Polikarpov I-16 (en rusa: И-16) estis aviadilo soveta de revolucia dezajno, kaj la unua ĉasaviadilo monoplano kun elstaraj flugiloj kaj reprenebla subekipaĵo.
27-a IS
kaj diskutigis, kiurilate la pesimismaj utopioj skizitaj en la romano "1984" de George Orwell jam estas realigitaj aŭ kiurilate estas risko ke densa teknologia kontrolo de la civitanaro ankoraŭ venos.
Multaj prelegoj kaj laborgrupoj elstarigis la praktikajn riskojn de kreskanta centra kolektado de elektronikaj datumoj pri homoj fine de la 20-a jarcento, sed en la programo - ekzemple fare de Dario Besseghini en sia laborgrupo - ankaŭ memoriĝis ke jam de jarmiloj estas kontraŭdiro inter la interesoj de individuoj kaj ŝtatoj: Celo de li estis diskutigi kiomgrade la "informadika povo", kiu niasente minacas nin, estas realaĵo tute nova, kaj kiomgrade similaj minacoj ekzistis kaj estis perceptitaj - ekzemple de filozofoj - en la pasinteco.
Ruĝbeka malkohao
La Ruĝbeka malkohao (Phaenicophaeus javanicus) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Ĝi estas loĝanta birdo en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo, Singapuro kaj Tajlando.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.
Tiu ĉi specio estas ĉefe griza, sed kun ĉefe du kontrastegaj partoj, nome ruĝega beko (tre akra kaj subenkurba ĉepinte), kio nomigas la specion, kaj ruĝecoranĝa supra brusto, kiel la Avelbrusta malkohao; sed tiu ĉi havas tian ankaŭ la suban bruston kaj eĉ ventron, do preskaŭ ĉiu suba parto ĉe tiu estas oranĝeca. Krome la Ruĝbeka malkohao havas rimarkindajn bluajn okulringojn, kio kontrastigas la nigrajn okulojn. La longa vosto montras blankajn plumopintojn.
Ida Ferenczy
Ida FERENCZY [ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczy Ida estis hungara virino, kiu apartenis al kortego de Elizabeto de Aŭstrio-Hungario. Ŝia nobela antaŭnomo estis vecseszéki [veĉesEki]. Ida Ferenczy naskiĝis la  en Kecskemét, ŝi mortis la  en Vieno.
Biografio
Ida Ferenczy estis edukita komence en lernejo, poste ŝi ricevis privatan edukadon. En 1864 Elizabedo elektis ŝin por ekzercadi en la hungara lingvo. Elizabeto tiel bone parolis hungare, ke ŝi korespondadis kaj parolis hungare kun kremo de hungaroj. Ferenczy oficiale estis nomumita "laŭtleganto de la reĝino". Post morto de Elizabeto en 1898 ŝi perdis la statuson, sed ŝi vivis plu en Vieno, kie ŝi estis motoro de fondo de memormuzeo pri Elizabeto. En 1908 la muzeo malfermis. Ŝi mortis en Vieno, sed ŝi estis entombigita en sia naskiĝurbo.
Malutopio
Malutopio aŭ distopio estas malbona, malfeliĉa utopio. Dum utopio havas filozofian aŭ literaturan vizion de iu estonta ideala socio, malutopio atentigas pri eventuala terura kaj malespera mondo.
Weissendorf
Weissendorf havas diversajn signifojn:
Malutopio
Plejofte, tia kontraŭ-utopio estas sciencfikcia verko. La kontraŭ-utopian ĝenron famigis la romanoj La plej bona el la mondoj de Aldous Huxley, 1984 de George Orwell kaj Ni de Jevgenij Zamjatin.
Kvankam malutopioj okazas ĉu en proksima futuro, ĉu en malproksima futuro, ili ofte baziĝas sur tiama sciencfikcia ŝanĝiĝo: pensantaj robotoj, eksterteranoj, homa klonado, telepatio, sed tiuj ŝanĝiĝoj ofte estas postsekvoj de politikaj ŝanĝiĝoj: En 1984 la totalisma ŝtato uzas "tele-ekranojn" por kontroli la homojn. En La Plej bona el la mondoj oni uzas klonadon por fari "perfektajn" homojn.
Malpaco (mezepoko)
La esprimo malpaco signifas establaĵo, kiu ekde la mezepoko ĝis la frua novepoko reguligis la jurrompojn rekte inter damaĝito kaj damaĝinto je eliminado de supera instanco. Malpacokapablaj estis je tio nur liberuloj. Agoj de servutulo estis atribuataj al lia mastro.
Malpaco ĉe la Ĝermanoj
La radikoj de la jurnormo, kiu estis la bazo de la mezeŭropa malpacado, troviĝas je la ĝermanoj. Ĉe ili la doma paco estis la kerno de la socia ordo. La dommastro havis la disponorajto pri sia edzino, siaj gefiloj, kiam ili kiel filoj ne estis fondintaj propran mastrumaĵon aŭ kiel filino estis edziniĝinta en alian mastrumaĵon, sed ankaŭ pri la tuta servutularo. La membroj de la mastrumaĵo estis devigita subteni la dommastron en ĉiuj mastrumaj aferoj kaj en urĝaj kazoj. Lia punpotenco etendiĝis ĝis la mortpuno. Kompense la mastro estis devigita, doni al la membroj de sia mastrumaĵo ŝirmon kaj protekton kontraŭ ĉia minaco kaj zorgi por la bazaj bezonoj kiel nutro, vesto kaj loĝo. La subuloj ne estis apartaj jursubjektoj, sed ilin reprezentis antaŭ juĝejo kaj je juraferoj la dommastro, kiu siaflanke respondecis por damaĝoj de lia mastrumatoj kontraŭ triulo.