cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luterana preĝejo (Rábaszentandrás)
Historio
En Rábaszentandrás en la 17-a jarcento vivis luteranoj. En 1674 la luterana pastro estis forigita, baldaŭ li martiriĝis. En 1681 alia luterana pastro aranĝis armeeton kaj batalis por la religia libereco en armeo de Emeriko Thököly, poste en Francisko Rákóczi la 2-a. Tiutempe la luteranoj povis havi preĝejon. Post falo de la liberecbatalo en 1716 la katolikoj forprenis la preĝejon. Laŭ permeso pri artikolaj lokoj oni faris luteranajn mesojn en provizora domo ekde 1783, oni konstruis novan (nun videblan) kirkon sen turo en la jaroj 1784 kaj 1785. La reĝo permesis la sonoriladon en 1786, ĉi tie tio okazis en sonorilostablo. La unua orgeno alvenis en 1802. La turo estis konstruita nur en 1870. Plenaj renovigaj laboroj okazis en 1906, eĉ nova orgeno alvenis. Post 2 jaroj en la turo la horloĝo ekfunkciis. La sekvaj renoviĝoj okazis en 1960 kaj 1977. En 2011 la orgeno estis iomete modernigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria. 3 enirejoj funkcias, la meza por la navo, la apudaj por la galerioj, la plej supre la turo altiĝas. Sur la muron oni metis memortabulon pri martira pastro en 1926. Interne la ĉefaltara bildo estis pentrita en 1871 (Kristo en la Olivarba monto).
Cavan
(jen france, bretone Kawan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Atlantikaj arbaroj
La Atlantikaj arbaroj (portugale : Mata Atlântica) estas vasta teritorio kun kvar biomoj, nome tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj, tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj, tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj, kaj mangrovarbaroj, kiuj etendiĝas laŭlonge de la atlantika marbordo de Brazilo ekde Norda Rio-Grando norde, ĝis Suda Rio-Grando sude, kaj landinterne tiel fore kiel Paragvajo kaj la argentina provinco de Misiones.
Trilateropiramidigita kvaredro
En geometrio, la trilateropiramidigita kvaredro estas pluredro, katalana solido. Ĝia duala estas la senpintigita kvaredro. Ĉar ĝi estas katalana solido do ĝi estas edro-transitiva kun malregulaj edraj plurlateroj.
Atlantikaj arbaroj
Tiuj biomoj prezentas riĉegan biodiversecon; tial la organizaĵo Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International) indikis la Atlantikajn arbarojn kiel biodiverseco-riĉaĵejon; pro la sama kialo Unesko signis la Atlantikajn arbarojn kiel biosferan rezervejon kaj la Monda Natur-Fonduso (WWF) signis ilin en la tutmondaj 200-liston. Ili nuntempe precipe nur postrestas en Brazilo kaj estas fragmentitaj. La Atlantikaj arbaroj estas la dua plej granda tropika arbaro-masivo de Sudameriko kaj limtuŝas la amazonan arbaron. Ĝia vasteco malpliiĝis iompostiome pro daŭra kafplantado kaj bovbredado dum la 20a jarcento. Pro tiuj homaj agadoj la atlantikaj arbaroj estas tro malgrandigitaj kaj estas endanĝerigataj kune kun siaj riĉaj ekosistemoj.
Trilateropiramidigita kvaredro
Ĝi povas esti konsiderata kiel regula kvaredro kun neregulaj kvaredroj (triangulaj piramidoj) aldonitaj al ĉiu ĝia edro. Ĉi tiu interpretado estas esprimita en la nomo.
Atlantikaj arbaroj
Ekoregionoj
Tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj
Tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj
Tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj, kaj arbedaroj
Mangrovarbaroj
Kalvinana preĝejo (Ferencváros)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo kaj Monumento historia en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Ferencváros, en Placo Kálvin. Ĝi estas la unua kaj plej konata kalvinana preĝejo de la ĉefurbo.
En la 1810-aj jaroj komenciĝis la konstruado kaj ĝi daŭris 14 jarojn. Oni planis 2 turojn, pri kio oni rezignis kaj konstruiĝis unusola turo. En 1838 inundo okazis, sed la konstruaĵo grave ne difektiĝis. La galerioj pretiĝis en 1855. Estas interese, ke sojlo de la preĝejo estas nivela punkto, kies Supermara alteco estas 96 m.
Historio
La reformata eklezio de Pest (urbo) ekzistis jam en la 16-a jarcento ankaŭ dum la turka okupado, sed ĝi ĉesis post la elpelo de la turkoj (1686). Laŭ la ordono de imperiestro Leopoldo la unua, povis esti urba civitano de Peŝto nur romkatolika homo. La eklezio povis reformiĝi nur en 1796. Diservoj okazis tiam en privataj domoj. Post peto en 1801 la urbo donacis parcelon al la eklezio ekster la urbomuro. Ĉi tie konstruiĝis inter 1801 kaj 1804 – sur la rando de la placo Kálvin – preĝa domo kaj pastra loĝejo. La konstruado de preĝejo ekiĝis laŭ la planoj de József Hofrichter, post multe da zorgoj. La bazŝtono estis metata en 1816, kaj la inaŭguracio okazis en 1830. La preĝejo estas bela reprezentano de la speco de klasicizmo de Peŝto, tiu de la tiel nomata palatina stilo. La orgenon konstruis viena majstro Deutschmann Jakab (1829). En la kripto estis inter 1817 kaj 1868 entombigataj 85 personoj, inter ili fama verkisto de la reforma epoko, András Fáy. La konstruado de la preĝejo daŭris ankaŭ post la inaŭguro. En 1831 József Hild faris voĉĵetilon super la predikejon. En 1833 estis verŝigitaj tri sonorilegoj pere de peŝta sonorilverŝisto Eberhardt Henrik. La metalo de la sonorilegoj divenis el la materialo de kanonoj de la turkaj militŝipoj neniigitaj en la batalo ĉe Navarino. La turhorloĝo pretiĝis en 1843, la enireja portiko pretiĝis en 1848 laŭ la plano de Frigyes Feszl, apud la kunagado de Hild József. La portiko realiĝis helpe de donaco de Sarolta Strachan, edzino de Manó Zichy. Ŝia donaco ebligis ankaŭ la konstruon de bariero en 1859 laŭ la planoj de Hild. La pli frua lignoŝinda tegmento de la turo estis ŝanĝata per kupra turhelmo laŭ la planoj de János Buchold. En 1891 la firmao Angster de Pécs renovigis kaj pligrandigis la orgenon. Ĵus antaŭ la unua mondmilito oni malkonstruis la malnovan pastran domon je intendo konstrui novan, sed pro la milito tio ne realiĝis. Dum la milito du sonorilegoj servis krudmaterialo por kanonoj. Post la milito en 1926 renoviĝis la preĝejo je la direktado de Móric Pogány kaj Emil Tőry. Tiam konstruiĝis la nova pastra domo kaj la ĉambrego Kálvin. Dum la dua mondmilito la sieĝo de la ĉefurbo kaŭzis grandan damaĝon ankaŭ je la preĝejo. La damaĝojn oni sukcesis ripari en 1947 ĝis la damaĝoj de kupolo. La renovigo de orgeno daŭris de 1945 ĝis 1958 fare de orgenkonstruisto el Vác, Schäffer Ágoston. Grandan parton de kostoj kovris donaco de la ŝtato helpe de interveno de episkopo Albert Bereczky. Inter la jaroj 1967 kaj 1969 faris la Landa Inspektorato de Artmonumentoj ampleksan rekonstruon. La preĝejo estas hodiaŭ la plej konata reformata preĝejo de Budapeŝto.
Konstruaĵo
La turo estas malalta kaj larĝa. La fenestraj bildoj prezentas Johano Kalvino-on, Stefano Bocskai-n kaj Gabrielo Bethlen-on. Sub la preĝejo sarkofago de la mecenato troviĝas.
Persa leopardo
La Persa leopardo (Panthera pardus ciscaucasica sin. Panthera pardus saxicolor), nomita ankaŭ Kaŭkazia leopardo, estas la plej granda subspecio de leopardo, kaj estas indiĝena de norda Irano, orienta Turkio, la montoj de Kaŭkazo, suda Turkmenio, kaj partoj de okcidenta Afganio. Ĝi estas endanĝerita tra sia tuta teritorio kun malpli ol 871–1,290 maturaj individuoj kaj malpliiĝanta populaci-tendenco.
Karakteroj
La Persa leopardo estas granda, peza ĝis 90 kg, kaj hela en koloro. Ili varias laŭ koloraron; kaj troviĝas kaj palaj kaj malhelaj individuoj en Irano.
Auge (Creuse)
Auge estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 107 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Auge etendiĝas sur 9,97 km², kaj havis 107 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Auge situas je alteco de 453 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Auge apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Elisabeth Henry, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Auge apartenas al la kantono de Chambon-sur-Voueize, kies ĉefurbo estas Chambon-sur-Voueize. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Hagen am Teutoburger Wald
Hagen am Teutoburger Wald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Osnabrück de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(6454) 1991 UG1
(6454) 1991 UG1 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Pro sia aphelio de 1,663 AU, ĝi estas ĉe la limo inter ĉef-zona kaj marsrenkonta asteroido : malgranda perturbo aŭ pliprecizigo de ĝia orbito povas kategoriigi ĝin ĉu kiel marsrenkonta, ĉu ne. Krome, ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksime de Marso.
Franco Alfano
Franco Alfano (8a de marto 1875 – 27a de oktobro 1954) estis itala komponisto kaj pianisto. Hodiaŭ li estas plej bone konata pro sia opero Risurrezione (1904) kaj ĉefe ĉar li kompletigis la faman operon de Puccini nome Turandot en 1926. Li ĉiukaze havis konsiderindan sukceson pere de kelkaj el siaj propraj verkoj dum sia vivodaŭro.
Chaux-Neuve
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Preĝejo Sankta Antonio (Worbis)
Historio
Estante jam ekde la komenco de la 13-a jarcento en aliaj urboj de Turingio la franciskanoj venis al Worbis ne antaŭ la jaro 1667. La frokuloj loĝis en iama monakinejo cisterciana. Komence oni starigis simplan lignan kapelon konsekrita en honoro de Sankta Antonio de Padovo. Sed baldaŭ ekigis la itala ĉefarkitekto Antonio Petrini planon de nova monakeja komplekso. Petrini kvazaŭ antaŭulo de Balthasar Neumann far multoj konsideratas. Petrini ankaŭ faris la konventon Haug en Würzburg. Ankaŭ la worbis-a verko povas do esti taksata formo speciala frankonia de baroko. En 1670 ĉio estis finfarita.
En 1780 oni instalis sur la turspajra kruco modelon de la kopernika suncentrismo; ĝi ekzistas ĝis hodiaŭ kaj montru ke fido kaj sciencoj tute ne reciproke ekskluzivigas sin. Krome tio estis signo astronomia por la sidejo de franciskana studejo ene de la monakejo. Ĉar Worbis estis la scienca centro de la turingia franciskana ordenprovinco. En 1824 la monakejo fermitis sub la premo de la prusia registaro kaj la preĝejo iĝis paroĥuja.
John Watson
John Broadus WATSON (8-a de januaro 1878 – 25-a de septembro 1958) estis usona psikologo. Li naskiĝis en Suda Karolino kaj diplomiĝis en Universitato Furman en 1900, post kvin jaroj de superaj studoj. Li estas logita de Universitato de Ĉikago pro intereso kion John Dewey vekigis en ĝi, sed ja Angell kiu orientis lin al eksperimenta psikologio. Ankaŭ studis fiziologion kaj neŭrologion en Ĉikago, kun H. H. Donaldson kaj Jacques Loeb. Post tri lernjaroj li doktoriĝis pri Filozofio en 1903.
''Psikologio kiel kondutisto vidas ĝin estas pure objektiva eksperimenta branĉo de naturscienco. Ĝia teoria golo estas antaŭdiro kaj regado de konduto. Introspekto ne formas esencan parton de ĝiaj metodoj, nek estas la scienca valoro de ĝiaj datumoj dependaj de preteco kun kiu ili strebas al interpretado koncerne al konscio. Kondutisto, en sia koplodo havi unuecan skemon pri animala respondo, ne rekonas dividan linion inter homo kaj besto. La homa konduto, plene de sia rafineco kaj komplekseco, formas apenaŭ parton de kondutista tuta skemo de esplorado.''
(John B. Watson kaj la unuaj vortoj de sia artikolo "Psikologio kiel kondutisto vidas ĝin").
Valdelacalzada
Valdelacalzada (Valo de la ŝtonvojo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas valvienses. La censita populacio en 2008 estis de 2.737 loĝantoj.
Valdelacalzada sendependiĝis de la municipo de Badajoz en 1993. Ĝis tiam ĝi estis unu el la novkonstruitaj vilaĝoj de la Plan Badajoz.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Aktuale Valdelacalzada disponas je ekonomio bazata sur la agrikulturo de irigacio, ĉefe por fruktoj, kiujn transformas kaj distribuas ekde grava kooperativo. Tiu transformado inkludas fabrikon de laktaj produktoj kun frukto kiu ĵus instaliĝis.
Ci
La literkombino havas plurajn signifojn:
Rokburgo
Rokburgo estas mezepoka burgo, ĉe kiu naturaj rokaĵoj estis utiligata por konstrui la burgon. Topografe rokburgo apartenas al la grupo de altaĵburgoj.
Domašinec
Domašinec, hungare Damása estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. Ankoraŭ unusola vilaĝo apartenas al la municipo.
Rokburgo
Instalaĵo
La diferenco al ordinara altaĵburgo estas, ke tiu uzas la naturan rokon nur kiel fundamento por la konstruaĵoj. Ĉe rokburgo la kompleta roko estas uzata kaj la kompleta burgo au aprton de lab urgo estas ĉizelita en la rokon.
Domašinec
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo, inter Muro (rivero) kaj Dravo, laŭ traira flankovojo.
Historio
En 1910 loĝis en la komunumo 1920 da homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon el Hungario kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio. En 2001 loĝis en Domašinec kroatoj 2.355 (96 %), ciganoj 61 (3 %), albanoj 12, serboj 6, slovenoj 5, aliaj 20.
Rokburgo
Instalaĵo
La roko ĉiamestas integrita en la burga instalaĵo. Se la rokaĵo estas facile prilaborebla (ekzemple sabloŝtono) ĉambroj, koridoroj, ŝtuparoj, putoj kaj akvosisternoj estas konstruitaj en ĝi. La el ligno konstruitaj konstruaĵoj uzis la rokon kiel fundamento kaj vando. Restaĵoj de lignoj ne knserviĝis, sed situo kaj aspekto estas rekonstruitaj pro la trabaj truoj.
Rokburgoj ekzistas relative ofte en suda Palatinato (Palatinata Arbaro), en norda Alzaco (Nordvogezoj) krome en norda Bohemio kaj la Saksa Svislando, kie troviĝas sabloŝtonaj rokoj, kiuj estas kondiĉo por relative facila konstruo de rokburgo.
La plej multaj rokburgoj ne plu ekzistas hodiaŭ. Ofte la instalaĵoj estis malkonsruitaj kaj ili estis uzataj de la apudaj homoj kiel ŝtonminejo. Krom la ŝpuroj en la roko ne restis multe. Kelkaj rokburgoj ankoraŭ estas imponaj ruinoj, ekzemple Burgo Neuwindstein. Nur malmultaj rokburgoj estis rekonstruitaj en la antaŭlasta jarcento, kiel ekzemple la burgon Berwartstein fine de la 19a jarcento kaj la regnan burgon Trifels, kiu estis plivastigita en la tempo de la Nacisocialismo al „nacia konsekrejo“. En ambaŭ kazoj ne temas pri rekonstruo, sed pri novtempa kreado.
Elĉizita burgo
Por tiaj burgoj oni ankaŭ povas uzi la terminon elĉizita burgo. Ekzemploj de tiu konstrutipo estas burgo Fleckenstein, regna burgo Trifels kaj burgo Altwindstein. Estas certa simileco al la kavernburgoj, kiuj ofte estas pligrandigitaj de artefaritaj ĉamboj.
Gravaj Rokburgoj
en Francio:
En Germanio:
En Italio:
Steven Brewer
Steven Brewer eklernis Esperanton en 1988. Li unue provis lerni ĝin en 1987, sed malsukcesis. Dum vojaĝo tra Kalifornio, li trovis la libron Winnie-La-Pu kaj aĉetis ĝin por donaci al sia frato Philip Brewer. Trafoliuminte ĝin, li decidis refoje lerni Esperanton kaj serĉis librojn ĉe librovendejo kaj trovis ekzempleron de la malnova libro Esperanto: A Grammar and Commentary (George Cox, 1904).
Brewer estas prezidanto de la Esperanto-Societo de Nov-Anglio kaj vic-prezidanto de la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko. Antaŭe, li iom aktivis por la Esperanto-Societo de Miŝigano. Li ankaŭ foje verkas hajkojn kaj li dum tri jaroj partoprenas Dekdu-Lingvan Projekton, kiu elektas hajkojn el dekdu lingvoj kaj tradukas ilin en ĉiujn el la aliaj lingvoj kaj Esperanton. La librojn de la Dekdu-Lingva Projekto eldonas RedMoon Press. La plej konata Esperanto-verko de Brewer estas TTTejo pri Istvan Bierfaristo. Brewer ankaŭ estis la redaktoro de Vortpunoj, la ĵurnalo de nenecesaj lingvoj.
En sia alia vivo, Brewer estas profesoro ĉe la Universitato de Masaĉuseco ĉe Amherst pri scienca edukado kaj instruaj teknologioj kaj estras la Biologian Komputikan Centron tie.
Brewer estas docento kaj biologia vicfakarestro de AIS.
NGC 108
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alexander Ritter
Alexander (Sascha) Ritter (naskiĝinta la 27-an de junio 1833 en Narva, Estonujo; mortinta la 12-an de aprilo 1896 en Munkeno) estis germana violonisto, orkestrestro kaj komponisto.
Vivo
Alexander Ritter naskiĝis kiel filo de germana komercisto en tiam rusa Narva. Post la morto de la patro lia patrino Julie tranlokiĝis kun siaj gefiloj al Dresdeno, kie Alexander kiel dekjarulo povis travivi prezentadojn de la operoj Rienzi kaj Der fliegende Holländer, direktataj de iliaj komponisto Richard Wagner. Li konatiĝis persone kun Wagner kaj adoris lin dumvive. En 1849 Ritter iris al Lepsiko kaj studis violonludon ĉe Ferdinand David. Franz Liszt, kun kiu li jam estis konatiĝinta en 1844 je Dresdeno, peris al li en 1854 postenon kiel violonisto en la Vajmara Kortegokapelo, kie li aliĝis al lia rondo (kun i. a. Peter Cornelius kaj Joachim Raff). En la sama jaro li geedziĝis kun aktorino Franziska Wagner, nevino de sia idolo Richard Wagner. Sekvis dungitecoj kiel violonisto kaj orkestrestro en 1856 je Stettin, 1863 en Vircburgo kaj en 1872 je Chemnitz, ĉiufoje kun modesta sukceso. En 1882 li laboris sub Hans von Bülow kiel koncertmajstro en la Kortegokapelo je Meiningen, kie li konatiĝis kun juna Richard Strauss, kiun li treege antauenigis dum la sekvaj jaroj (Strauss mem skribis en siaj memoraĵoj pri la „decida kaŭzanto de mia onta evoluo“). En 1886 Ritter sekvis tiun al Munkeno kaj sin dediĉis plene al la komonado kaj al la antaŭenigo de la juna komponisto-generacio laŭ la ideo de la „Novgermana Skolo“. Por la simfonia poemo Tod und Verklärung de Strauss Alexander Ritter verkis poste la programan poemon, kiun tiu ĉi presigis en la partituro, li konatigis lin kun la materio de lia unua opero Guntram kaj li verkis la libreton por la opero Theuerdank de Ludwig Thuille.
Verkoj
La verkaro de Alexander Ritter treege influita de Richard Wagner kaj Franz Liszt ampleksas kelkajn kolektojn de pianolidoj pri tekstoj de Heinrich Heine, Nikolaus Lenau, Joseph von Eichendorff k. a. Krom tio li komponis la du unuaktajn operojn Der faule Hans (1878) kaj Wem die Krone (1889), kiuj laŭriris la tendencon de la germana opero al fabelaj materioj kaj kiuj relative sukcesis (Ritter estis la unua, kiu enkondukis la ĝenron de la komika unuakta opero germanlingva). Krom tio li komponis ĉambromuzikon, ekzemple la fruan arĉkvarteton, pianokvinteton kaj finfine simfoniajn verkojn kiel ekzemple Sursum corda!, Erotische Legende, Kaiser Rudolfs Ritt zum Tode k. a., kiuj komence baziĝis sur tradiciaj formoj, sed evoluis al la moderna simfonia poemo.
Kalvinana preĝejo (Szolnok)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo kaj Monumento historia en Hungario, en Szolnok.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en korto. Ĝi formas kvinangulon kaj havas 3 sveltajn turojn. La plej alta turo estas 28, la aliaj 2 19 metrojn altaj. Sur la ĉefturo koko troviĝas. Ankaŭ la interno estas kvinangula. Flanke galerioj etendiĝas. La preĝejo havas 4 sonorilojn.
Goya (Salamanko)
La kvartalo portas la nomon de strato kaj de fama pentristo Francisco Goya.
Limoj
La kvartalo limiĝas kun strato Don Ramón de la Cruz norde, la strato Príncipe de Vergara oriente, la strato Doctor Esquerdo okcidente kaj la strato O'Donnell sude.
Najbarodumalkreskigita dudekedro
En geometrio, la najbarodumalkreskigita dudekedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J62).
Vi
La literkombino havas plurajn signifojn:
Aĉetomanio
Aĉetomanio estas manio karakterizata per obsedo pri butikumado kaj aĉetema konduto, kiu kaŭzas malfavorajn rezultojn. Laŭ Kellett kaj Bolton, aĉetomanio "estas spertata kiel nerezistebla/neregebla impulso, kondukanta al troa, altekosta kaj tempomalŝpara podetala aktivado, [kiu estas] tipe instigita de negativa emocio" kaj kondukas al "gravaj sociaj, personaj kaj/aŭ financaj komplikaĵoj". La plejparto da homoj kun aĉetomanio plenumas la kriteriojn de ia personeca perturbo. Aĉetomanio estas klasifikita de ICD-10 (F63.8) kiel "impuls-rega perturbo, ne alie klasifikita." Pluraj aŭtoroj konsideras aĉetomanion anstataŭe kiel vario de dependeca perturbo.
Pli malalta kaj sendanĝera nivelo de la manio kaj de la signifo de la termino aludas al ioma senorda deziro butikumi kaj aĉeti eĉ se tio ne kondukas al personaj gravaj komplikaĵoj aŭ ne estas okazigita de forta personeca perturbo: tio rezultas nur en trankviligo de ĉiutaga malbonfarteto, same kiel modera uzado de malfortaj drogoj kiel tabako, alkoholo ktp. Tiusence iel povas rilati al troa manĝemo kun similaj kaŭzoj kaj konsekvencoj.
Saludecio
Saludecio estas komunumo de Italio.
Aĉetomanio
Ambaŭ okazoj evidentiĝas pli forte en determinitaj epokoj de la jaro, kiel Kristnasko, Novjaro, Black Friday, naskiĝtagoj ktp., sed evidente ĝi kongruas plie kun la due menciita ne tiom serioza malordo, dum la terapienda aŭ korektenda obsedo povas okazi en iu ajn jarepoko.
Historio
Emil Kraepelin unue priskribis aĉetomanion en 1924, ; li kaj Eugen Bleuler ambaŭ inkludis la sindromon en siaj influaj fruaj psikiatriaj studlibroj. Tamen, malmultaj interesiĝis pri aĉetomanio ĝis la 1990-aj jaroj, kaj eĉ en la 21-a jarcento oni povas konsideri ĝin apenaŭ facile rekonata malsano, foje simple akceptita kiel ioma konduta malordeto.
Sangorrín
Sangorrín estas senhoma loko, kiu apartenas al municipo Longás de komarko Cinco Villas en provinco Zaragozo de la historia hispana regiono Aragono.
Sangorrín estas ankaŭ monto en la municipo Longás, ĝuste en la limo kun la municipo Bailo de komarko Jacetania.
Loknomo
La historiisto Agustín Ubieto Arteta dokumentas la variantojn "Sangorrin", "Sangorrine", "Sangerriu", "Sangurrin" kaj "Santgorrin". Tiu ĉi lasta variaĵo de la loknomo aperas en tekstoj de la 15-a jarcento el la "Fondo Sastago". et a prender nueuament si necesario sera possession de los lugares de Biell, Longars, Lobera, Yuerre, del Frago xeu llas Piqueras e Santgorrín e de qualesquiere...
Geografio
La loko Sangorrín situas en la norda parto de la municipo Longás, tre proksime de la municipaj limoj de Bailo kaj Bagüés ĉe la piedo de la monto Sangorrín, de kiu li prenis sian nomon. Sangorrín situas proksime de la areoj "Puy Daras" kaj "Hoya Huerto".
La monto Sangorrín estas 1.228 metrojn alta super la marnivelo.
Historio
Laŭ Agustín Ubieto Arteta, la unua apero de la loknomo estis en 970 (994 laŭ la hispana erao), kolektita en la eldono de Antonio Ubieto Arteta de la Cartulario de San Juan de la Peña I.
Priskribo
En loko nomata Sangorrín, sur la deklivo de la samnoma monto troviĝas kelkaj ruinoj, kie oni gardis brutojn antaŭ malmulte da jaroj kaj ili estas konataj kiel "Corral de Sangorrín".
Flago de Konektikuto
La flago de Konektikuto (subŝtato en Usono) estas formita el blanka blazono kun tri vitoj (ĉiu el ili kun tri faskoj de vinberoj sur blua kampo. En la rubando sub la blazono troviĝas frazo en latino, "Qui Transtulit Sustinet" ("Kiu nin transplantis nin subtenas"), la moto de la ŝtato. La Ĝenerala Asembleo de Konektikuto aprobis la flagon en 1897.
György Hidas-Herbst
György Hidas-Herbst [djordj hidaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hidas-Herbst György estis hungara korusestro, kantoro, instruisto.
Nigra branto
La Nigra branto, Nigra berniklo aŭ Pacifika branto, Branta bernicla nigricans, estas subspecio de la Berniklo kiu reproduktiĝas en Alasko kaj vintras en Baja California.
György Hidas-Herbst
György Hidas-Herbst naskiĝis la en Pilisvörösvár, li mortis la.
Biografio
György Hidas-Herbst apartenis al la germana minoritato de la lando. Post la kutimaj lernejoj li akiris pedagogian diplometon en Esztergom, poste li instruis en Pilisszentkereszt, poste en Pilisszentiván. En 1937 li ricevis pedagogian statuson en sia naskiĝurbo. En la 1950-aj jaroj li akiris pli valoran pedagogian diplomon. Tiutempe li establis la lokan koruson, aliĝis al la minista koruso kaj li estis estrarano de la hungarlandaj germanoj, fine li estis kantoro. Li kolektis germanajn popolkantojn kaj li establis germanan dancgrupon, kiun li gvidis 25 jarojn. Plej ofte li akompanis la muzikon per akordiono. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo. La unua edzino naskis sesfoje.
Nigra branto
La Nigra branto aspektas nigrecbruna kaj blanka. Tiu formo estas tre kontraste nigrablanka birdo, kun uniforme malhelnigrecbruna dorso, similkoloraj subaj partoj (kun malhela koloro etende pleje ĉe la dorso inter la tri formoj) kaj elstara blanka flankomakulo; ĝi havas ankaŭ pli grandajn blankajn kolmakulojn, formante preskaŭ kompletan kolumon. Ili reproduktiĝas en nordokcidenta Kanado, Alasko kaj orienta Siberio, kaj vintras ĉefe en okcidenta marbordo de Nordameriko el suda Alasko al Kalifornio, sed ankaŭ kelkaj en orienta Azio, ĉefe en Japanio.
La aziaj populacioj de la Nigra branto estis iam konsiderataj separata subspecio orientalis baze sur pli palaj supraj partoj; tamen, ĝi estas ĝenerale nune konsiderata ke tio ne ĝustas.
Estas ĉirkaŭkalkule 115,000 Nigraj brantoj en la mondo kaj el ili ĉirkaŭ 14,000 estas ĉasataj ĉiujare fare de ĉasistoj. Ankaŭ ovopredado fare de vulpoj estas gravaj tialoj de malpliiĝo kaj tiele, en 2006, Usono komencis 5jaran vulpoforigan programon. La populacio estis tiom alta kiom ĝis 200,000; en 1981; kaj tiom malalta kiom ĝis 100,000; en 1987.
Krestoburgo
Krestoburgo estas mezepoka altaĵburgo, kiu estas konstrita sur  montkresto aŭ sur  montdorso.
Krestoburgo estas malofta konstrutipo de burgoj. Tiaj instalaĵoj estis relative bone protektataj. La burgo povus esti atakata tamen el du flankoj.
Por plibonigi la protekton de la burgo ofte pluraj burgaj en tuja apudeco estis konstruitaj.
Kastelo Tautenburg
Historio
Supozatas ofte ke la komplekso estiĝis jam meze de la 12-a jarcento kiel burgo de oficista dinastio regna. Tio baziĝas kvazaŭ nur je jam je la fino de la 19-a jarcento proponita kunteksto kun loko Tutenberc citita ĉe Arnold von Quedlinburg kiu tre gravis por la historio de la voktoj de Weida. Tio eblas malgraŭ malverŝajneco. Pro al ĝenerala floro burga ĉi-regiona tamen eblis ke ja fonditis ekde 1150 burgo ĉi tie. Ĉar tiam multo da burgoj en la meza Saale-valo aŭ novkonstruitis aŭ alikonstruitis, ekz. la supra Kastelo Lobdeburg (antaŭ 1166), Kastelo Camburg (ekde ĉ. 1133) kaj Kastelo Kunitzburg. Primezepokaj elfositaĵoj kaj esploradoj ĝis nun ne faritis por gajni absolutan certecon pridemande.
Mencio unua estis endokumente la unuan fojon en 1223. En konfirmdokumento de fondaĵo nomatas la senjoroj Tuto von Tautenburg (Tutenberg) kaj lia samnoma filo kiel ankaŭ ties kuzoj, i.a. certa Tuto von Kohren. La fondaĵo verŝajne faritis por la anima savo de la mortintaj nevoj Tuto kaj Friedrich. Tuto ŝajne estis la gvida nomo de la malfrua dinastio kaj patronis ankaŭ nomdone por la burgo. Tamen daŭre malklaras en ĉiu generacio nia aparta Tuto aperas! Ĉar la en 1223 nomita Tuto ne devis esti la unua Tuto en la familio. Jam en la agnoskodokumento de episkopo Udo la 1-a de Naumburg temas pri iu Tuto: tamen ekzistas tie ĉi ankaŭ la legado Udo.
En 1227 la kavaliro Tuto von Tautenburg denove aperis en konekso kun donacado. Tiutempe regis kastele la senjoroj de Lobdeburg-Saalburg. Mallonge post, ankoraŭ antaŭ 1232, ĝi transiris kiel lobdeburga maldirekta feŭdaĵo al la senjoroj Schenken von Vargula. Post la morto de Hartmann de Lobdeburg-Saalburg la vargula-oj ricevis en 1243 enfeŭdigite fare de imperiestro Frederiko la 2-a Kastelon Tauteburg (dokumente unue en 1244).
En 1343 la tautenburg-oj devis preni burgon sian fare de la schwarzburg-oj, kaj en 1345 fare de la wettin-oj. La ĉi-tie hejma linio de Schenken estingitis en 1640. La albertidaj wettin-oj englutis la ujon kiel feŭdaĵon finitan kaj uzis la burgon ĝis 1776 kiel administradejon princ-elektistan por Amt Tautenburg. En 1780/81 la plejmulto malkonstruitis por povi utiligi la brikojn je konstruo de kastelo kaj justicejo en Frauenprießnitz.
Restintaĵoj kaj datumado
La komplekso konsistas hodiaŭ el du partoj, de kiuj videblas ankoraŭ kelkaj fosoj kaj terasaĵoj. En al sudorienta angulo de la uesta, pli malnova parto konserviĝis pordega turo kun murkrono kaj transirejo. La turo ofte malkorekte nomiĝas belfredo. Ĝia datumo ne klaras - plej ofte datumatas ĝi je la unua duono de la 13-a jarcento (kiu tre verŝajne simple orientiĝas je la unua mencio). Mutaĵo kun (opus spicatum) kaj sen kalkmortero supozigas onin je pli frua estiĝo. Sed tia masona tekniko estis en uzo ankoraŭ longe post 1200. Alia datumigilo estus fenestro kvarsegmenta (ankaŭ ĝis la mezo de la 13-a jarcento). Eble la turo kuntekstas kun la nov- aŭ alikonstruadoj fare de la schenka Rudolfo la 2-a de Vargula post akiro de la burgo dum la 1230-aj kaj 1240-aj jaroj. Tio validas ankaŭ por la masivaj murorestaĵoj de nordeosta alo, kiu laŭdire enhavis kapelon (laŭ enskribaĵo pri konstruo en 1232). Ueste najbaris trietaĝa loĝeja komplekso kiu havis norde orielan turon.
NGC 109
NGC 109 (aliaj indikoj — PGC 1633, UGC 251, MCG 4-2-20, ZWG 479.31, KCPG 8B, NPM1G +21.0018) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Regulo de Markovnikov
Ekzemploj:
Oni devas rimarki ke la karbono malpli anstataŭata, kiam ĉirkaŭita de pli da hidrogenoj, posedas pli grandan elektronegativecon, kaj konsekvence havas pli grandan tendencon altiri/kapti la elektrofilon - aŭ la pozitivan komponanton - dum la alia karbono implikita en la duobla ligilo havas pli grandan inklinon kati la nukleofilon, ĉar estante pli anstataŭita, ĝi inkline konstituas malpli negativan dupoluson.
Académie Nationale de Médecine
La nomo de la institucio ŝanĝiĝis kelkajn fojojn ekde ties kreo. Inter ili menciindas jeno:
1410 Margret
1410 Margret estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi estis nomita per la antaŭnomo de Margret Braun, edzino de la germana astronomo Heinrich Vogt.
4480 Nikitibotania
4480 Nikitibotania estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Ĝia nom aludas al la Nikita botanika ĝardeno, en suda Krimeo.
Deĝoŭ
Deĝoŭ (德州, pinjine Dézhōu) estas duanivela urbo en la nordokcidenta parto de la provinco Ŝandongo de Ĉinio. Ĝi limas sudoriente je la provinca ĉefurbo Ĝinano, sudokcidente je Liaoĉeng, nordoriente je Binĝoŭ (ĉine simpligite 滨州, tradicie 濱州; pinjine Bīnzhōu) kaj norde je la provinco Hebejo. Kaj la Flava Rivero kaj la Granda Kanalo de Ĉinio trafluas la urbocentron.
Mária Bogyó-Löffler
Mária BOGYÓ-LÖFFLER [bodjO-loefler] (naskiĝis la 22-an de junio 1951 en Miercurea Ciuc) estas rumania hungara trejnistino pri glitkurado, ĵurnalraportistino.
Kariero
Mária Bogyó-Löffler finis kurson pri glitkuradtrejnado en Bukareŝto en 1973 kaj de ĉi tiu jaro ŝi estas trejnistino en Miercurea Ciuc. En 1975 ŝi metis ekzamenon pri arbitracia punktado. Inter 1998 kaj 2006 ŝi estis raportistino de la gazeto Új Sport. Kiel trejnisto ŝi partoprenis plurajn ĉampionecojn de Eŭropo kaj de la mondo, olimpikojn por junularo. Ŝiaj pli famajn disĉiploj estis Zsolt Kerekes, Beatrix Kurcskovszky, Gheroghe Chiper, Bálint Miklós, Anita Nagy, Zoltán Kelemen.
Vojlovica
Vojlovica, serbe Војловица, germane Wojlovitz, hungare Hertelendyfalva [hertelendifalva] estas vilaĝo kaj ekstera parto de Panĉevo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Panĉevo.
Situo
Vojlovica troviĝas apud Panĉevo.
Historio
Dum regado de Osmana Imperio la loko ne estis loĝata. En 1868 germanoj kaj slovakoj fondis la vilaĝon. Ili estis rifuĝintoj pro inundo. En 1883 alvenis hungaroj el la fora Bukovino. En 1910 vivis en Hertelendyfalva 2920 homoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. Vilaĝservo estas poŝto.
Anna Füzess
Anna Füzess [fuzeŝ] (malofte Anna Füzes), laŭ hungarlingve kutima nomordo Füzess Anna estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Flancsik Anna Mária. Ŝia tria edzo estis Attila Petheő.
Anna Flancsik naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Antonio Marco Botella
Antonio MARCO BOTELLA (elp. '[Antonjo Marko Botelja]') estis hispana esperantisto. Li naskiĝis la 23an de marto 1921 en Callosa de Segura (Alikanto) kaj mortis la 4an de novembro 2020 estante 99-jaraĝa en Zaragozo, urbo en kiu li loĝis ekde 1949.
Vivo
Li esperantistiĝis en 1937, dum la hispana enlanda milito, kaj gvidis siajn unuajn kursojn en ekzilo en Alĝerio. Reveninte al Hispanio, li gvidis novajn kursojn kaj helpis revivigi la zaragozan movadon ekde 1949. Li organizis diversajn hispanajn kongresojn en Zaragozo (en 1954 en 1983 kaj en 2013), kaj ankaŭ kunhelpis en la organizado de tiu de SAT en 1986 (Antaŭkongreso ĉe valo de Ordesa). Li estis redaktoro de Boletín, la bulteno de Hispana Esperanto-Federacio de 1989 al 1997 kaj de Kajeroj el la Sudo, la bulteno de Hispana Asocio de Laboristoj Esperantistaj de 1989 ĝis 1997. Li viglis kiel Sekretario de la zaragoza E-societo "Frateco". Ekde 2008, li estis la Prezidanto de "Fundación Esperanto".
Li estis ofta preleganto (ekzemple en la Internacia Esperanto-Semajno de la Kulturo kaj Turismo) kaj kunlaboranto de artikoloj (en "Sennaciulo" kaj aliaj E-gazetoj). Li gvidis dum tri sinsekvaj jaroj ciklojn de seminarioj pri beletraj kaj sociaj temoj en la centro "Frateco" de Zaragozo.
Verkado
Marco verkis diversajn librojn, beletrajn kaj historiajn. Inter la beletraj, la plej elstara estas "Lirikaj perloj de Al-Andalus" (1995, du eldonoj), kolekto de poeziaĵoj de la periodo de la araba konkero de la Ibera Duoninsulo, kun aldonaj notoj pri la tiama historio.
Li estas pli konata pro liaj historiaj verkoj, precipe pro "Analoj de la esperanta movado en Hispanujo" (1987, reeld. 1989), duvoluma. Li eldonis ankaŭ librojn pri la historio de la movadoj en Aragono ("Kroniko el la historio de Frateco", 1983; kaj en la hispana "Un siglo de esperanto en Aragón", "Unu jarcento de Esperanto en Aragono", 2000), Valencio ("60 jaroj de Esperanto en Callosa", 1992; kaj "Esperanto en la Valencia Komunumo", 2001) kaj en Katalunio ("Esperanto en Katalunio", 2005). Li ankaŭ verkis pri la laborista hispana movado ("Laboristaj kronikoj", 1996, SAT-Broŝurservo).
En 2007 li publikigis en la hispana "La Odisea del Stanbrook - Memorias de un exiliado político" ("La Odiseado de la Stanbook – Memoroj de politika ekzilito”), en kiu li parolas pri personaj travivaĵoj post la hispana enlanda milito. Fine de 2009 aperis hispanlingva traduko de lia verko "Laboristaj kronikoj", eldonita de SAT-en-Hispanio.
Máxima Zorreguieta
Máxima (Buenos Aires, 17-a de majo 1971), Reĝino de Nederlando, Princino de Oranje-Nassau, Sinjorino Van Amsberg.
Ŝi naskiĝis en Argentino kun la nomo Máxima Zorreguieta.
Ekde la 2-a de februaro 2002 ŝi estas edzino de la Nederlanda reĝo Willem-Alexander kun kiu ŝi havas tri filinojn:
La 30-an de aprilo 2013 ŝi fariĝis reĝino (reĝedzino).
Róbert Lakatos
LAKATOS Róbert Árpád [lakatoŝ] estas rumania hungara filmreĝisoro, scanaristo, produktisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 30-an de oktobro 1968.
Biografio
Róbert Árpád Lakatos diplomitiĝis kiel kameristo en 2000 en la Altlernejo Leon Schiller de Teatra kaj Filmarto de Lodzo en Pollando, poste pri filmreĝisorado en la Universitato Hyperion de Bukareŝto en 2008. De 2000 li estis reĝisoro de Duna Tv., poste de Studio Inforg de Budapeŝto. Li lekcias de 2004 en la universitato EMTE de Kluĵo. Li estis unu el gefondintoj de Transilvania Hungara Filmligo. Li ricevis plurajn premiojn.
Monopolo
Monopolo (el la greka monos, sola, kaj polein vendi; tra la latina monopolium) okazas kiam merkato au parto de merkato kiu havas multajn aĉetantojn estas regata de unu vendanto. Se estas nur unu aĉetanto kiu reglas la merkaton, estas monopsonio. La monopolanto povas influi la prezon per la rego de oferoj. En tiu horizonto, la prezoj emas al pli altaj niveloj por pligrandigo de gajnoj.
La karakteroj de monopolo estas daŭra neekzisto de konkurenco, neekzisto de eblaj alternativaj varoj kaj barieroj al eniro de aliaj vendontoj.
Tipoj de monopoloj
Kelkaj monopoloj estas kreitaj de ŝtato por stimuli iun parton de nacia ekonomio, aŭ por protekti ĝin kontraŭ fremda konkurenco. Alie, la ŝtato povas krei monopolojn por kreskigi la oferon de produkto kaj malpligrandigi ĝian prezon. Tiuj laŭleĝaj monopoloj povas aparteni rekte al ŝtato aŭ la ŝtato povas permesi ĝin al privata enterprenisto. Kopirajto ankaŭ estas speco de laŭleĝa monopolo.
Natura monopolo okazas kiam vendanto sukcesas oferi varojn pli multkoste ol siaj konkurantoj kaj forigas ilin de merkato, sen krei leĝajn barierojn kaj en tiuj vendoj ĉi tiu vendanto havas gajnon. Kiam vendanto oferas novan produkton, kiun aliulon ne havas, estas alia formo de natura monopolo.
Lokala monopolo okazas en malgranda parto de merkato, ĝenerale geografie izolita, kiam ne estas intereso de aliaj konkurentoj vendi en tiu merkato. Alia formo de lokala monopolo okazas kiam la takso de gajno je iu varo, aŭ ĝia postulo, estas tro malgranda kaj ne interesiĝas konkurentoj. Ekzemple, vendado de libroj en Esperanto estas lokala monopolo de UEA en la plejparto de l' mondo, ĉar malmultaj homoj volas aĉeti ilin.
Trimalkreskigita dudekedro
En geometrio, la trimalkreskigita dudekedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J63).
Gubernio As-Suŭajda
La gubernio As-Suŭajda (السويداء, latinliterigo laŭ DMG as-Suwaidāʾ) estas unu el la 14 gubernioj de Sirio.
La plej granda urbo de la gubernio estas la ĉefurbo Suŭajda. Pliaj gravaj urboj estas al-Kafer, al-Kuraika, Kanaŭat, Salĥad, Ŝahba kaj Ŝaka. La gubernia areo ampleksas kvadratajn kilometrojn. Laŭ la stato de 2002, en la gubernio vivis 304,000 loĝantoj. Plejparto de la loĝantoj estas druzoj kaj adeptoj de la greke ortodoksa eklezio. Islamanoj nur estas malplimulto.
Distriktoj
La distriktoj de la gubernio estas:
Puszczykowo
Puszczykowo [puʂt͡ʂɨˈkɔvɔ] estas urbo en la pola provinco Grandpollando. Ĝi apartenas al Puszczykowo en distrikto Poznański kaj situas ĉirkaŭ 12 km sude de Poznan. Tra ĝi fluas la rivero Varto.
Ĝi estas grava feriejo situanta meze de la arbaroj kaj lagoj de la Nacia Parko Wielkopolski (pole: Wielkopolski Park Narodowy) iomete monteta, kiu etendiĝas sur areo de ĉirkaŭ 10.000 hektaroj. Ekde 1920 ĝi rapide fariĝis ferieja centro por la loĝantoj de Poznań, multaj el kiuj venis ripozi tie somere aŭ pasigi semajnfinojn. Ekde 1998 ekzistas turisma itinero, nomata Kórnik Route.
Famuloj
Aleksandra Korejwo, filmreĝisorino de animaciaj filmoj
Angelique Kerber, tenisludantino
Ĝemelurbo
Châteaugiron, Francio
Vidu ankaŭ
Poznan
Ekstera ligilo
Oficiala retejo
NGC 110
NGC 110 (alia indiko — OCL 300) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
GLAT-rajtoj en Burundo
Lesboj, gejoj, ambaŭseksemuloj kaj transgenruloj (GLAT-uloj) en Burundo alfrontas leĝajn problemojn, kiujn ne-GLAT-uloj ne spertas. Antaŭ 2009 samseksaj seksumaj agoj ne estis krimaj deliktoj, sed nuntempe ili ja estas krimaj deliktoj. Tio validas pri agoj inter viroj kaj pri agoj inter virinoj. La puno estas maksimume 2-jara malliberigo kaj monpuno. GLAT-uloj estas regule jure persekutitaj fare de la registaro kaj aldone alfrontas stigmatigon en la socio.
Chaux-lès-Passavant
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Jan Olszewski
Jan Ferdynand Olszewski (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1930, mortis la 7-an de februaro 2019), advokato, politikisto, publicisto kaj kontraŭkomunisto; inter decembro 1991 kaj junio 1992 estis ĉefministro de Pollando. Kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo. Honora civitano de Varsovio.
Politika agado
Post kelkaj sensukcesaj kampanjoj li en 1995 fondis propran, nacie konservisman partion, Ruch Odbudowy Polski, ROP ("movado por rekonstruo de Pollando"), kies prezidanto li iĝis. Samjare kaj ankaŭ en 2000 li kandidatis por iĝi prezidento de Pollando, sed ambaŭfoje ne sukcesis. Inter 1997 kaj 2001 li estis membro de la nacia parlamento Sejmo nome de la partio ROP, inter 2001 kaj 2002 nome de la partio Liga Polskich Rodzin, en Esperanto "Ligo de Polaj Familioj". Ekde 2006 li estas konsilisto de polaj prezidentoj Lech Kaczyński kaj Andrzej Duda.
Defendanto en politikaj procesoj
Jan Olszewski en la 60-aj jaroj estis defndanto en politikaj procesoj i.a. de Melchior Wańkowicz (1964), Jacek Kuroń kaj Karol Modzelewski (1965), Janusz Szpotański (1968), Adam Michnik, Kornel Morawiecki kaj Jan Nepomucen Miller.
En la jaroj 1968–1970, lige al defendo de studentoj suspenditaj dum martaj manifestacioj en Varsovio, li mem estis suspendita pri rajto plenumi sian profesion. Post tiu periodo li revenis al sia laboro kiel advokato. En 1970 partoprenis kiel defendanto en proceso de aktivuloj por sendependa Pollando de organizaĵo "Ruch" (Movado).
Kunaŭtoro de la statuto de Solidareco, ties membro kaj konsilisto.
Registaro de Jan Olszewski
En la unua libera balotado por la pola parlamento Jan Olszewski kandidatiĝas kaj elektiĝas deputito de Varsovio. La 5-an de decembro la Sejmo proponas al li postenon de ĉefministro, la unua en libera Pollando. Sian unuan eksterlandan viziton okazigas februare 1992 en Vatikanurbon. Post sekreta aŭdienco Johano Paŭlo la 2-a transdonas al li publike bondezirojn plenumi la funkcion tiom longe kiom longa estos lia pontifiko.
La registaro de Olszewski de la komenco provas ŝanĝi direkton de la politiko, precipe en la kampo de ekonomio kaj privatigo de ŝtelata nacia bieno. Komenciĝis proceso de senkomunismigo en la armeo kaj ene de internaj aferoj. Haltigo de tiel nomata sovaĝa privatigo kaj kontrolo de ŝanĝado de bienrajtoj kaŭzis malferman konflikton de la registaro kun postkomunistaj kaj liberalaj partioj en la parlamento. Maje 1992 Olszewski kontraŭstaras al transdonado de soldataj postrestaĵoj, forlasataj de rusa armeo, por internaciaj polaj-rusaj entreprenoj, kion bedaŭrinde apogis Lech Wałęsa. Malgraŭ vetoo de la ĉefministro koncerna interkonsento estas parafita de Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj, kio igas konflikton kun prezidento Lech Wałęsa. Por malebligi subskribon de jam parafita interkonsento la ĉefminstro transdonas la kontraŭstaron de la registaro en ĉifrita depeŝo al Moskvo en la manojn de Lech Wałęsa. Venontan tagon post sia reveno la prezidento voĉdonis pri mocio de demisio de la registaro. Post preskaŭ du semajnoj la registaro de Jan Olszewski estis faligita dum nokta voĉdonado de la 4-a ĝis la 5-a de junio 1992 pro plenumata de ministro Antoni Macierewicz rezolucio de la Sejmo pri malkaŝigo de konfidenculoj de sekreta servo, okupiĝantaj postenojn de la plej alta regopovo. La ĉefministro samopiniis kun la ministro pri internaj aferoj, proponante kunlabore kun prezidanto de Alta Tribunalo establon de speciala, sendependa instanco por pritakso de la vereco de prezentitaj materialoj. La propono neniam estis de la Sejmo pritraktita.
Turnopunkta kontribuo
Kiel viziulo sukcesis reorientigi la politikon de Pollando danke al forigo de postsovetaj armeaj spacoj kaj manko de konsento pri fondo de polaj-rusaj entreprenoj baziĝontaj sur iliaj postrestaĵoj, kio estis vera kaŭzo de lia forpostenigo fare de prezidento Lech Wałęsa, Donald Tusk kaj aliaj reprezentantoj de t.n. Ronda Tablo. Tamen preteksto estis nur farita lustracio. Danke al tio malfermiĝis la vojo por membreco de Pollando en NATO.
(16493) 1990 SB6
(16493) 1990 SB6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Imre Csáky
CSÁKY Imre grafo [pr. ĉa:ki] estas hungara kardinalo, ĉefepiskopo de Kalocsa naskiĝinta en Szepesvár la 18-an de oktobro 1672 kaj mortinta en Nadjvarado la 28-an de aŭgusto 1732. Lia frato estis Miklós Csáky.
Kariero
Csáky estis ekde 1693 kanoniko de Eger, en 1699 episkopo kaj reĝa konsilanto. Ekde 1702 li estis episkopo de Várad, ekde 1710 preposto de Pozsony, ĉefepiskopo de Kalocsa, administranto de la episkopeco de Eger, ĉefprefekto. Ekde 12-a de julio 1717 li iĝis kardinalo. Li havis grandan libro- kaj pentraĵkolekton.
Somogyudvarhely
Somogyudvarhely [somodjudvarhej] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Csurgó.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Barcs-Murakeresztúr. Csurgó troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1337. Vilaĝservoj estas infanvartejo, infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Kuková
Kuková, hungare Kükemező estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kuková situas laŭ traira flankovojo (ĉefvojo estas tre proksime). Giraltovce troviĝas je 5 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1342 laŭ tiama hungara ortografio "Kukewmezei". En 1427 24 familioj pagis imposton. En 1787 381 vilaĝanoj loĝis en 49 domoj, en 1828 530 vilaĝanoj en 69 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kükemező 391 homoj, (slovakoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Girált, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kuková 683 homoj, (680 slovakoj).
9478 Caldeyro
9478 Caldeyro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tepličky
Tepličky (hungare Fornószeg [FORnoseg]) estas malgranda vilaĝeto en Slovakio. Ĝia historia slovaka loknomo estis Fornosek.