cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova kalvinana preĝejo (Vác)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en malgranda parko en proksimeco de ĉefvojo. La parko estas nomata memorparko de herooj. La preĝejo havas 2 partojn, estas alta kaj svelta kampanilo kaj navo. Tiu lasta simbolizas la manojn preĝantajn. La interna parto estas laŭ la kalvinana kutimo puritana. En la galeria nivelo oni faris 2 ĉambrojn por infanoj.
Jeannot et Colin
Jeannot et Colin estas filozofia fabelo verkita de Voltaire kaj publikigita en 1764.
Resumo
Jeannot kaj Colin estas amikoj en la urbo Issoire, en Aŭvernjo. Finigonta sian studadon, Jeannot ricevas postenon el la konto de sia patro, la markizo de la Jeannotière, kaj translokiĝas al Parizo. Colin verkas leteron de gratulo al sia ekskamarado, sed la nova markizo neniam respondas.
En Parizo, la gepatroj de Jeannot dungas instruiston, kiu scias neniom, por la juna markizo. La patro dezirus ke Jeannot lernu latinon kaj astronomion dum la patrino geografion, historion, heraldikon kaj geometrion, sed la instruisto montras la senutilon de ĉio tio. Pli aĝa, Jeannot estas amata de virinoj, ĉar li kantas agrable vodevilojn. La junulo decidis edziĝi al juna vidvino, kiu deziras fakte la riĉon de la Jeannotière.
Unu matenon Jeannot ekkonas ke la familio ruiniĝis, la patro estis enprizonigita kaj la servistoj forportis kion ili povis por ne perdi siajn perditajn salajrojn. Li trovis sian patrinon, sola, senhelpa kaj senkonsola, ploranta. Li serĉas sian amantinon kaj trovas ŝin kun oficiro, kiu proponas dungojn por Jeannot kaj lia patrino. Jeannot, iras konfesi. La konfesisto diras al li ke Dio volis tiun malfeliĉon por montri al lia familio ke mono ne faras feliĉon. Li abandonas la ĝenan Jeannot, ĉar li devas konfesi iun pli feliĉan. Meze de malespero, Jeannot vidas ke alvenas al Parizo Colin akompanata de sia juna edzino: lia iama amiko tuj proponas al li helpon, liberigas la patron de Jeannot kaj revenas en Aŭvernjo kun la tri Jeannot.
Jeannot ekkonsciis ke la amiko kiun li estis abandoninta restis bona kiam li estis viktimo de kontraŭaĵoj. Tuj poste Jeannot edziĝas al fratino de Colin. Li kaj liaj gepatroj tiam komprenas ke la feliĉo ne estas en vanitato, sed ĉefe en amo.
Svisa Nacia Parko
La Svisa Nacia Parko (Schweizerische Nationalpark, Parc National Suisse, Parco Nazionale Svizzero, kaj Parc Naziunal Svizzer) estas nacia parko en la Grizonaj Alpoj en la suda valflanko de Engadino.
Geografio
La Svisa Nacia Parko situas sude de la rivero Eno sur la teritorio de la komunumo Zernez, Scuol, Val Müstair kaj S-chanf en la regiono de Fornopasejo. La Svisa Nacia Parko kovras areon de 170,3 km² kaj estas la plej granda naturprotketa teritorio en Svislando. La alteco de la parka teritorio varias de inter 1400 ĝis 3174 m s.m. La plej granda parto de ĝia teritorio apartenas al la subalpa regiono. Proksimume 33% de la parka teritorio estas kovrita de arbaro, kaj proksimume 20% de herbejoj. La cetera teritorio estas senvegetacia, precipe rokoj kaj glaĉeroj.
Celo
La celo de la parko estas ampleksa protektado de la naturo. La naturo devas reevoluiĝis kiel antaŭ 5000 jaroj antaŭ la unuaj homoj alvenis. Estas tial strikte malpermesita forlasi la markitajn vojojn, ĉasi, fari fajron aŭ iel ajn efiki al la parko. Pasas tra la parko la vojo trans Fornopasejo, la plej multaj ceteraj partoj de la parko tamen nur piede atingeblas.
Bestoj
En la parko observeblas marmotoj, ibeksoj, cevoj, vulpoj, linkoj kaj lupoj. Kaj ek de la jaro 2005 ankaŭ bruna urso, kiu almigris de Tirolo estis vidita en la parko.
István Maszlay
István Maszlay [iŝtvAn maslai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Maszlay István estis hungara aktoro. Lia patro estis Lajos Maszlay.
István Maszlay naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Maszlay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1975. Lia ĉefinstruisto estis András Békés. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Miskolc). Inter 1977 kaj 1987 li apartenis al la Gaja Teatro, poste al la Nacia Teatro (Győr). Ekde 1997 li ne ligiĝas al trupo, li aktoradas en pluraj lokoj kiel gasto. Li ricevis 6 premiojn inter 2002-2016.
Hassan Gouled Aptidon
Hassan Gouled APTIDON (somale: Xasan Guuleed Abtidoon, arabe: حسن جولد أبتيدون) (naskiĝis la, mortis la ), estis ĉefministro de Ĝibutio inter majo kaj julio 1977 kaj prezidento de la respubliko inter 1977 kaj 1999.
Li naskiĝis en eta vilaĝo nomita Garissa en la Lughaya distrikto de Somalilando. Antaŭ ol fariĝi prezidento de Ĝibutio, li ludis gvidan rolon en la lukto de Ĝibutio por sendependeco disde Francio. Li ankaŭ estis vic-prezidento de la registara konsilio inter 1958 kaj 1959.
En 1981, li starigis politikan sistemon dominatan de unika partio, deklarante sian propran partion, la Rassemblement Populaire pour le Progrès (RPP) sola laŭleĝa partio. Post komenco de civila milito en 1991, li permesis liberajn balotojn en 1992. Tamen, nur kvar partioj rajtis partopreni, ekskludante la partion kiu lanĉis militon, la Front pour la restauration de l'unité et de la démocratie. La RPP akiris 72% el la voĉdonoj, kaj Aptidon estis reelektita la kvaran fojon en 1993.
Li decidis rezigni sian postenon en 1999, tiam 83-jara, post pli ol 22 jaroj da potenco.
Ismail Omar Guelleh, lia nevo kaj ankaŭ kabinetestro, postsekvis lin gajnante la prezidentajn balotojn en 1999.
L'Ingénu
Voltaire rakontas tie la aventurojn de Hurono («l’Ingénu», nome la Senartifikulo) kiu, alveninta en Francion, rigardas la francan vivon per senkulpeco kaj naivo. Li engaĝiĝas en amafero kaj troviĝas kontraŭ multaj malfacilaĵoj je la konto de la religiaj kaj tiranaj povoj de la epoko de Ludoviko la 14-a.
La verko kliniĝas samtempe al ĝenroj de apologo kaj de filozofia fabelo pro la pritraktitaj temoj kiaj la dogma vero kontraŭ la racio aŭ la stato de naturo. Ĝi alproksimiĝas ankaŭ al la ĝenro de la satira rakonto pro la denonco pri misuzo de povo rilate al enprizonigo (enbastiligo) kaj religiaj fidevigoj. La verko ankaŭ alproksimiĝas al romano, ekzemple al la subĝenro de la formadromano kaj ĉefe al la roman sensible kiu diferencas L'Ingénu de aliaj rakontoj de Voltaire pro la traktado drama kaj kortuŝa de la temoj de amo malhelpita kaj malfeliĉa destino de la amantino, pura animo viktimo de la senmoralo de la povuloj. Voltaire prezentas la historion kiel vera kaj atribuas ĝin al la pastro Pasquier Quesnel, nome jansenisto (kio estas partikulare ironia, laŭ tio kion la verko rakontas).
Hermann Pfeiffer
Hermann PFEIFFER (naskiĝinta la en Darmstadt, mortinta la  en Modautal-Lützelbach) estis germana grafikisto kaj aŭtoro.
Vivo
Pfeiffer studis grafikon ĉe Peter von Halm] en la munkena Akademio de bildigaj artoj. En 1907 li ekkontaktis anojn de la Wandervogel-movado inter kiuj estis ankaŭ Hans Breuer. De la unua ekskurso wandervogel-a sia li alportis, inspirite de la observado de grizaj ardeoj, la ideon pri emblemo birdbildiga tutgermania de Wandervogel DB. En 1910 Pfeiffer nomumitis dua organestro ĉe Wandervogel DB.
Li tre konata estis pro siaj papertondadaj ilustraĵoj por la en 1909 eldonita kantolibro Der Zupfgeigenhansl, la plej grava verko siaspece ene de la junulara movado. Al li Breuer ankaŭ dediĉis la verkon antaŭparole ĉar Pfeiffer ĝenerale efikege kontribuis al la sukceso de tiu ĉi entrepreno. Li ankaŭ peris la kontakton kun la presisto Hohmann, kies filo estis amiko de li. Antaŭ ĉio en la medio de Darmstadt en Suda Hesio li krome renomon gajnis per la eldono ilustrita de la loka komedieto Datterich kiu havis plurajn eldonojn.
Pro meritoj siaj Pfeiffer honoritis en 1958 per bronza plakedo de la urbo Darnstadt kaj la Goethe-plakedo de Heslando.
Robertas
Robertas estas litovlingva vira persona nomo. Temass pri variaĵo de la persona nomo Roberto, en latina formo Robertus, kaj origine de la germana persona nomo Robert, konsistanta el la malnovaltgermanaj elementoj hruod ("honoro") kaj beraht ("eminenta", "rimarkinda"). Kutimaj litovlingvaj mallongigaj formoj estas Robas, Robis kaj Bertas.
Montoŝultro
La formo de la deklivoj aŭ monto similas al tiu de homa ŝultro. Ĝi estas aŭ deklive paralela terenŝtupo, kiu longas centojn da metrojn aŭ povas montri sian ŝultroformon nur el la flanka rigardo.
La estiĝo de montoŝultro estas ofte la sekvo de malsimila erozio de la ŝtonaĵo; ekzemple pro diversaj ŝtonspecoj, strukturo aŭ dureco de la ŝtonaĵo. Ekzistas ankaŭ tektonikaj kaŭzoj (ekzemple faŭltoj) aŭ loka sedimentado ekzemple de morenoj.
En altmontaro estas tie multaj montaraj kabanoj, ĉar la deklivo tie nur estas modesta. Samtempe la reliefo protektas la kabanon kontraŭ lavangoj, torentoj kaj kotlavangoj. Kroma avantaĝo de tie konstruita kabano estas, ke ĝi estas videbla de montgrimpisto de fore.
Sándor Majla
MAJLA Sándor estis rumania hungara poeto, libroeldonisto. Li naskiĝis la 14-an de oktobro 1960 en Corund (Harghita) kaj mortis la 3-an de aŭgusto 2015 en Odorheiu Secuiesc. Laborlokoj: Ablak Kiadó, Infoprint, Litera.
Kariero
Sándor Majla instris en Corund (Harghita) kaj Odorheiu Secuiesc, estis lerneja administranto e Bisrița (1989-91). Li redaktis la revuon Ablak, novelantologiojn.
Belorusia Partio "La Verduloj"
La Belorusia Partio "La Verduloj" – beloruse Беларускай партыi "Зялёныя", latinigite Bjeŭaruskaj Partiji "Zjaljonija" – estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Belorusio, kiu opozicias al la ŝtata administrado de prezidento Aleksandro Lukaŝenko. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1994. La partia gvidanto estas Aleh Novikaŭ, malformale ankaŭ nomata Lolik Uškin.
La partio ne estas membropartio, sed observanto, de la transnacia Eŭropa Verda Partio sur eŭropa nivelo.
Ecolo
Sur la eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Sándor Imre (telekomunikadisto)
Sándor Imre [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Imre Sándor estas hungara inĝeniero, telekomunikadisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
Ecolo
La paralela partio en Flandrio, la nederlandlingva parto de Belgio, cetere nomiĝas Verde (nederlande Groen).
Sándor Imre (telekomunikadisto)
Biografio
Sándor Imre akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1993 (plian telekomunikadan diplomon en 1999). Li ricevis statuson en la universitato en 1996, li estis lektoro (1999-2002) kaj docento (2002-2008). Li akiris sciencajn gradojn Ph.D. en 1999, DSc. en 2007. La habilitiĝo okazis en 2008. Li estis nomumita katedrestro kaj li ricevis la instruan rangon profesoro. Li ricevis premiojn inter 2001-2017.
478 Tergeste
478 Tergeste estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la itala astronomo Luigi Carnera elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, la 21-an de septembro 1901.
Hosty
Hosty estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksime de kunfluejo de riveroj Vultavo kaj Lužnice, proksimume 5 km nordokcidente de Týn nad Vltavou. Vivas ĉi tie.
República Cromañón
República Cromañón, nome Respubliko Kromanjono, estis dancejo de la kvartalo Balvanera en la urbo Bonaero (Argentino), tragedie konata pro incendio kiu ekis la nokton de la 30a de decembro de 2004.
Marksburg
La Marksburg estas montburgo el la 12-a jarcento supre de la urbeto Braubach ĉe la Rejno. Ĝi staras sur ardeza konuso en alteco de 160 m s.m. kaj estas la ununura burgo, kiu neniam estis detruita ĉe la meza Rejno. La burgo estis konstruita por protekto de la urbo kaj regiono. Ĝi ankaŭ servis kiel doganburgo. Braubach estas urbeto en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
República Cromañón
En 2004 la urbo Bonaero suferis unu el ĉefaj tragedioj kiam ĉe koncerto de rok-muziko de la grupo Callejeros [kajeĤEros] (surstratuloj) la 30an de decembro okazis brulego en dancejo República Cromañón kiam parto de la ĉeestantoj uzis centojn da fajrbastonoj kio okazigis 193 aŭ 194 mortintojn kaj 1432 vunditojn. Tio okazigis priserĉadon en politika juĝo por difini la politikan responson de la Ĉefministro Aníbal Ibarra; post kio, la Bonaera Parlamento decidis senfunkciigi lin kaj poste elpostenigi lin kaj anstataŭigi lin definitive de la Vicĉefministro Jorge Telerman la 7an de marto de 2006. . En la posta juĝo oni konstatis ke Aníbal Ibarra ne estis kulpa kaj rezultis senkulpigita.
Alia socia rezulto estis, ke la aŭtoritatoj plie kontrolis la sekurecon de dancejoj kaj publikaj renkontiĝejoj, kio rezultis en la oficiala fermo de kelkaj el ili.
Mr. Burns
Charles Montgomery Burns, plej ofte nomita nur Mr. Burns [Sinjoro Burns], estas revenanta rolulo de la animacia televidserio La Simpsonoj. Li estas la malbona, avida kaj riĉa posedanto de la nukleenergia uzino de Springfield, kies kontrolisto estas Homer Simpson. Li estas helpita en preskaŭ ĉiuj tempoj de Waylon Smithers, lia lojala kaj submisiva helpanto, konsilanto, kaj sekrete samseksema admiranto.
Kvankam origine koncipita kiel unudimensia, ripetiĝanta fiulo, kiu foje povus eniri la vivon de la Simpsons kaj kaŭzi ian detruon, la populareco de Mr. Burns kaŭzis lian ripetan inkludon en epizodoj. Li estas stereotipo de korporacia Usono en sia neĉesigebla deziro pliigi sian propran riĉecon kaj potencon, neeblecon memori la nomojn de siaj dungitoj (inkluzive de Homero, malgraŭ oftaj interagoj - kio fariĝis ripeta ŝerco) kaj manko de zorgoj pri ilia sekureco kaj bonfarto. Reflektante sian grandan aĝon, Mr. Burns ripetas esprimadojn de datita humuro, kaj aspirante apliki malnoviĝintan teknologion al ĉiutaga vivo.
Gubernio Halepo
La gubernio Halepo (حلب, latinliterigo laŭ DMG Ḥalab) estas unu el la 14 gubernioj de Sirio kaj situas en la nordokcidento de la lando, lime al Turkio. La nordorienton de la gubernio trafluas la rivero Eŭfrato.
La plej granda urbo de la gubernio estas la ĉefurbo Halepo. Pliaj gravaj urboj estas Al-Bab, Ĝarabulus, Afrin, Azaz, Ain al-Arab kaj Manbiŝ. La gubernia areo ampleksas kvadratajn kilometrojn. Laŭ la stato de 2005, en la gubernio vivis 720,000 loĝantoj - plejparte araboj kaj kurdoj (la kurdoj grandparte lime al Turkio).
Distriktoj
La distriktoj de la gubernioj estas:
Herrengosserstedt
Herrengosserstedt estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de julio 2009 parto de la tiam kreita komunumo An der Poststraße en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la loĝloko havis 586 loĝantojn.
ISO 3166-2:BI
ISO 3166-2:BI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Burundon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas BI, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Burundo. La dua parto estas du literoj.
Valverde-Enrique
Valverde-Enrique [balberdenRIke] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Tierra de Campos. Valverde-Enrique estas komprenebla kiel Verda Valo kaj Henriko kiel aludo al iama loĝanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castrovega de Valmadrigal, Valverde-Enrique kaj La Veguellina, okupas totalan areon de 35,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 152 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 550 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Matadeón de los Oteros, Santa Cristina de Valmadrigal, Castrotierra de Valmadrigal, Matanza de los Oteros, Mayorga, Izagre kaj Joarilla de las Matas.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Arciz
Arciz (Арциз) estas urbo en Odesa provinco de Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2018.
Valencia de Don Juan
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cabañas kaj Valencia de Don Juan, okupas totalan areon de 58,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 5 159 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kiel aliaj apudaj loĝlokoj en la provinco, sed male akiris 3 300 loĝantojn el la mezo de la 19-a jarcento pro sia funkcio kiel komarka centro.
Ĝi distas 39 km de Leono, provinca ĉefurbo; la municipa teritorio estas sur monteto en ebenaĵo inter la apuda rivero Esla kaj Los Oteros. Ĝi limas kun Villamañán, Fresno de la Vega, Pajares de los Oteros, San Millán de los Caballeros, Villademor de la Vega, Villabraz, Toral de los Guzmanes, Villaornate y Castro kaj Villabraz.
Historio
La urbo estis sidejo siavoce de la Senjorlando de Valencia de Campos, la Graflando de Valencia de Don Juan kaj la Duklando de Valencia de Campos. En la 16-a jarcento la lokano Alonso Arias de Villasinda fondis en areo de la nuntempa Venezuelo la urbon Nueva Valencia del Rey, uzante la nomon de sia naskurbo; tiu urbo havas nuntempe 1 484 430 loĝantojn (2011).
Dum la Hispana Enlanda Milito nome la 20an de Septembro 1936 estis tute eksterleĝe arestitaj ses lokanoj inter kiuj kvar skabenoj kaj portitaj al prizono en Leono kaj el tie survoje al Astorga, sed estis, kiel multaj aliaj, mortpafitaj ĉe Villadangos, kie ili estis enterigitaj en komuna tombego kaj nun iliaj restaĵoj estas malfacile identigeblaj. Ili estis Víctor Pérez Barrientos, Marcelino Quintano Fernández, Jesús Luengos Martínez kaj Urbano González Soto. Ankaŭ Antonio García Pérez, socialisto de Valencia de Don Juan, estis enprizonigita en Leono kaj poste same mortpafita.
En Majo 1975 intenco instalis atomcentralon en la municipa teritorio de Valencia de Don Juan rezultis en forta kontraŭstaro fare de la lokanoj kio sukcesis la nerealigon de la projekto.
Ekonomio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (maizo kaj aliaj cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). En Valencia de Don Juan estas la sidejo de la protektita devennomo Denominación de Origen Tierras de León, sed la vinproduktado, kvankam ekzistanta, ne estas tiom disvolvigita kiom ĉe apudaj lokoj kiel Pajares de los Oteros.
Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kuirarto). Sed ĉefa enspezofonto kaj dunga sektoro estas industrio (ceramiko Ceranor kiu fabrikas brikojn, tegolojn, kahelojn ktp., lignoproduktado de Garnica Plywood el poploj, kaj Composites por ventogeneratoroj. Ankaŭ servoj gravas.
Bouda
Bouda povas signifi:
Bouda ankaŭ aperas en vortkunigo horská bouda, kio signifas montaran budon.
Großrudestedt
Historio
La loknomo verŝajne signifas setlejo de Ruodin kaj kamaradoj. Komunumoj finiĝantaj je stedt atestas ekziston jam dum tempo de la elbĝermana tribo de la Hermunduroj. Slavoj (Wenden) povus tiam ekloĝi en Kleinrudestedt kaj la vilaĝo kutimis esti nomita Wenigenrudestedt. En 1211 Bernolf von Rudestedt estis menciita kiel servisto de la landgrafo Hermano de Turingio, poste ankaŭ alia Rudestedte. La vilaĝo tiam venis en la posedon de la grafoj de Beichlingen.
Rudi Carrell
Rudi Carrell, artistnomo de Rudolf Wijbrand Kesselaar (Alkmaar, 19-an de decembro 1934 – Bremeno, 7-an de julio 2006), estis distristo, kantisto, televidoprezentisto, filmproduktisto kaj aktoro. Kvankam li venis el Nederlando, li antaŭ ĉio tre populariĝis kiel tv-personeco en Germanio. Li loĝis ekde 1974 in Syke, loko sude de Bremeno.
Großrudestedt
Historio
En la 13-a jarcento, proksimaj rilatoj estis establitaj kun la Maria konvento de Erfurto kiu ankaŭ havis patronecajn rajtojn super la preĝejo. La periodo de regado de la mario-konventanoj daŭris de 1322 ĝis 1452. La erfurtaj klostro de la Magdalenaninoj kaj Civitana hospitalo posedis ankaŭ posedaĵojn en Großrudestedt. Ekzistis ankaŭ komandejo de la Ordeno de germanaj kavaliroj en la urbo. La periodo de 1452, kiam la Maria konvento cedis siajn rajtojn al la urbo, ĝis 1535 referiĝas kiel Großrudestedt sub la konsilio de Erfurto. Großrudestedt estis nerekte trafita de la pesto kiu okazis dufoje en Erfurto kaj la urba fajrego de 1472, precipe finance kun peza ŝuldo. Malgranda maltrankvilo inter la kamparanoj estis estingita en 1516 fare de militistoj el Erfurto. En la okupo de Erfurto en 1525 dum la kamparanaj ribeloj partoprenis ankaŭ kamparanoj el Großrudestedt kaj la rezultan punon devis porti la vilaĝo en formo de kroma impostodevo.
Dum la tiel nomata "disputo pri Großrudestedt" la loko estis transprenita en 1535 fare de la princelektisto de Saksio. Ekde 1536 Großrudestedt havis protestantan paroĥestron. Ekde la mezo de la 16-a jarcento surloke aktivis propra lernejestro por knaboj. Kleinrudestedt estis trafita per la pesto de 1610/11 kun 31 mortontoj. La diluvo en Turingio (1613) kaŭzite de masivaj pluvegoj kaŭzis severan damaĝon en la vilaĝoj kaj kampoj. Dum pli ol la sekvaj cent jaroj oni memoris pri ĝi per ĉiujaraj tagoj de pento kaj preĝo. Dum la Tridekjara milito Großrudestedt suferis tiom, ke la nombro de loĝantoj falis de 430 al 48 pro morto kaj fuĝo. 156 dezertaj kaj neloĝeblaj domoj alfrontis 14 ankoraŭ loĝeblajn. Najbaraj vilaĝoj, kiel Kleinrudestedt, estis tute senhomigitaj.
Ĝis la mezo de la 17-a jarcento, Großrudestedt apartenis al voktujo Schwansee kune kun la vilaĝoj Schwansee, Großmölsen kaj Kleinrudestedt. Post la translokado de la oficiala sidejo kaj distriktjuĝejo de Schwansee kaj Brembach al Großrudestedt en 1664, administra areo Großrudestedt estis fondita, kiu apartenis al Saksio-Eisenach ekde 1672 kaj al Saksio-Vajmaro-Eisenach de 1741. En 1850 Administradujo Großrudestedt estis kunfandita en la Vajmaran administran distrikton de la Grandduuklando Saksio-Vajmaro-Eisenach.
La municipa sigelo kun la simbolo de justeco devenas de 1681. Incendioj en 1686 kaj 1687 detruis grandan parton de Großrudestedt, inkluzive de la preĝeja turo, la paroĥestrejo kaj la knaba lernejo. En 1705 la lasta sorĉproceso okazis en la urbo, kiu finiĝis per la ekzekuto de la akuzito per glavo. Komence de la 18-a jarcento Großrudestedt havis proksimume 600 loĝantojn. Pli kaj pli da metioj alvenis al tradicia agrikulturo. La posedaĵoj de la ordeno iĝis libera posedaĵaro. En 1724 la Preĝejo Sankta Albano estis preskaŭ tute rekonstruita, en 1744 la du malnovaj pordegoj, la supra kaj la malsupra pordegoj estis rekonstruitaj. En 1742 duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) ŝanĝigis la komizejon de Schwansee en somerloĝejon, kaj en 1746 li metis la fundamentan ŝtonon por nova konstruaĵo. Schwansee-lago, artefarite kreita ĉirkaŭ 1480, estis drenita kaj rearbarigita en la 1790-aj jaroj. Kun marŝadoj travilaĝaj, tumultrabado, ŝteloj kaj malvolaj liveroj, la Sepjara milito kunportis konsiderindajn ŝarĝojn kaj altan nivelon de ŝuldoj.
Albinea
Albinea estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Quattro Castella, Reggio nell'Emilia, Scandiano, Vezzano sul Crostolo kaj Viano.
2259 Sofievka
2259 Sofievka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Bella Aleksejevna Burnaŝeva elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Großrudestedt
Historio
En 1806, kiam preskaŭ ĉiuj lokoj en la areo estis prirabitaj fare de la francoj, Großrudestedt, Kleinrudestedt kaj Schwansee mire estis ŝparitaj. En 1813 kozakoj prirabis ĝin. Volontuloj kaj konskriptitaj civitanoj de Rudestedt batalis kontraŭ Napoleono Bonaparte de 1813 ĝis 1815. En 1820 fajro reduktis 88 domojn kaj 120 aliajn konstruaĵojn en Großrudestedt al rubo kaj cindro. Ekde la mezo de la 19-a jarcento knaboj kaj knabinoj estis instruitaj kune. La stratoj estis pavimitaj, en 1861 estis starigita poŝta ekspedicio, en 1864 la loko estis prilumita per lanternoj, kaj en 1879 estis konstruita telegrafa stacio.
Albinea
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
2259 Sofievka
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Parko Sofijivka (ukraine Софіївка, ruse Sofievka, Софиевка) en la ukrania urbo Uman (Ĉerkasa provinco), fama pro ĝia arboreto.
Großrudestedt
Historio
En 1881 konstruiĝis stacidomo kun ligiĝo al la fervojlinio inter Erfurto kaj Sangerhausen. Tio estis signifa plibonigo por la trafiko de pasaĝeroj kaj varoj. Samtempe ankaŭ komencis kultivado de sukerbetoj en la areo, kaj sukerfabriko estis konstruita en 1886. En 1882 komenciĝis la reguligo de la Gramme-rivero. En 1895 nova lerneja konstruaĵo estis inaŭgurita. En 1900, Großrudestedt havis 1 125 loĝantojn, inkluzive de provizoraj laboristoj. Tiuj ankaŭ konsistigis la plej multajn el la 46 katolikoj.
En 1887 la komunumo ankaŭ ricevis fervojan konekton al Vajmaro kaj Rastenberg tra Buttelstedt. La societo Weimar-Rastenberger Eisenbahn-Gesellschaft estis la funkciiganto de tiu sekundara fervojo kun metroŝpuro. En 1898, la berlina fervojentreprenisto Herrmann Bachstein transprenis la neprofitan fervojon, fermis neprofitajn itinerojn kaj daŭre funkciigis la fervojon, populare konatan kiel Laura, ĝis 1946. De 1923 ĝia nomo estis Weimar-Buttelstedt-Großrudestedter Eisenbahn. Sur la iama rela vojo kondukas nuntempe ŝatata biciklovojo.
Dum la nazia epoko la lokulo Gerd Bergmann (nask. en 1928) decidis rezisti. Kune kun kvar amikoj de komerca lernejo en Erfurto li disdonis flugfoliojn kontraŭ la milito kaj aŭskultis malpermesitajn eksterlandajn radiostaciojn. Kelkaj flugfolioj ankaŭ venis al Großrudestedt kaj estis sekrete disdonataj. Bergmann estis arestita en septembro 1943 pro preparado de tre ŝtatperfida ago. Post pli ol ok monatoj en priesplordemandado li estis kondamnita al ses monatoj en junula malliberejo en junio 1944.
Dum la Dua mondmilito militkaptitoj el Pollando kaj Francio kaj ankaŭ 158 virinoj kaj viroj el Pollando, Sovet-Unio kaj Jugoslavio devis fari punlaboron en Großrudestedt: en agrikulturo kaj ĉe la stacidomo. En Kleinrudestedt ekzistis 70 punlaboristoj kiuj estis dungitaj fare de farmistoj kaj en la Schwansee-arbaro. En Kranichborn laboris 30 poloj kaj sep rusoj. Sur la biendomo Tümmler laboris dek poloj. Malgranda infano kaj maljunulino mortis dum tia deviga laboro.
En aprilo 1945, Großrudestedt estis liberigita fare de la Usona Armeo. Okupiĝo fare de la Ruĝa Armeo sekvis en julio 1945. La Rusoj restis ĝis 1990. Samjare la vilaĝo iĝis parto de la nove fondita federacia Libera ŝtato de Turingio.
Demonico
Demonico estis la nomo de diversaj rolulinoj de la helena mitologio:
Alevato
Alevato aŭ Alwato estas planlingvo kreita de Stephen Pearl Andrews en 1862 aŭ 1871, Usono. Verŝajne li proponis la projekton kiel "Alevato" en 1862, kaj poste, en 1871, kiel pluevoluigita formo "Alwato".
Sociologo kaj anarĥisto, Andrews deziris unuigi la mondon per unu lingvo "scienca", bazita sur la radikoj profundaj, kiuj, supozeble, apartenus al ĉiuj lingvoj. Tio estus parto de pli ampleksa projekto por la mondo: la Universologio.
Bibliografio
Stephen Pearl Andrews The primary synopsis of Universology and Alwato, the new scientific universal language, New York: Dion Thomas, 1871 / Weston MA: M & S Press, 1971 224+ pp.
Ferenc Szécsényi
Ferenc SZÉCSÉNYI [sEĉEnji], laŭ la hungara skribmaniero Szécsényi Ferenc estas hungara kameraisto.
Ferenc Szécsényi naskiĝis la 1922 en Sárszentmihály.
Biografio
Ferenc Szécsényi eklaboris jam en 1937. Post 2 jaroj li jam laboris en filmoproduktejo, sed en 1944 li soldatiĝis. Post la 2-a mondmilito li revenis al la filmoproduktejo, kie li estis helpkameraisto. La unua memstara filmado okazis en 1956 kaj komenciĝis sia kariero. En 1982 li emeritiĝis, sed lia lasta laboraĵo okazis en 1997. Li ricevis premion Kossuth en 1970, inter 1963-2007 ankaŭ aliajn premiojn.
L'Homme aux quarante écus
L'Homme aux quarante écus (La homo de kvardek eskudoj) estas rakonto de Voltaire, aperinta en 1768.
Tiu enspezo de kvardek eskudoj devenas el neatendita kalkulo: tiu de la fikcia divido de la areo de la regno inter la nombro de la landanoj, kaj de la enspezo asocia al la koresponda areo: oni povus vidi ĉi tie unuan skizon de la aktuala koncepto de baza enspezo.
En la praktiko, la rakontisto klarigas ke tiu mono permesas survivi, sed en tre malriĉa kondiĉo. Oni priskribas la fiskan premadon, prezentita kiel racia sub Henriko la 4-a kaj Ludoviko la 13-a sed neeltenebla sekve.
Riehen (stacidomo)
Riehen estas fervoja stacidomo en Riehen, Svislando.
Setenario
La Setenario estas verko de Alfonso la 10-a pri astronomio, literaturo, juro, ktp. Alfonso la 10-a verkis ĝin tuj post kiam li heredis la tronon de Kastilio (1252).
Penelope Delta
Komenca vivo
Delto naskiĝis en Aleksandrio, Egiptio, al Virginia (naskiĝinta Choremi) kaj la riĉa kotonnegocisto Emmanuel Benakis. Ŝi estis la tria el ses gefratoj, ŝiaj du pli aĝaj gefratoj estis Aleksandra kaj Antonis Benakis, kies petolaĵojn similajn al tiuj de Tom Sawyer ŝi eternigis en sia libro Trellantonis; ŝiaj pli junaj samgepatridoj estis Constantine, kiu mortis en la aĝo de du jaroj, Alexandro kaj Argine.
Edziniĝo
La familio intertempe translokiĝis en Atenon en 1882, kie ŝi poste edziniĝis kun riĉa Fanariota entreprenisto, nomita Stephanos Delta, kun kiu ŝi havis tri filinojn, Sophia Mavrogordatou, Virginia Zanna kaj Alexandra Papadopoulou. Stephanos Delta estis nevo de la matematikisto Constantino Carathéodory. Ili revenis al Aleksandria en 1905, kie ŝi renkontis Ion Dragoumis, tiam la Vic-Konsulo de Grekio en Aleksandria. Ankaŭ Dragoumis, same kiel Penelope Delto, verkis pri la makedona lukto kaj liaj propraj rememoroj de ĝi en siaj libroj. Penelope Delto formis romantikan interrilaton kun li por iom da tempo. Ekstere de respekto por Delto kaj ŝiaj infanoj, Delto kaj Dragoumis decidis apartiĝi, sed daŭrigis korespondi pasie ĝis 1912, kiam Dragoumis komencis interrilaton kun la fama teatra aktorino Marika Kotopouli. Dume, Penelope dufoje provis memmortigon.
Verkista kariero
Delto moviĝis al Frankfurto, Germanio, en 1906, kiam ŝia edzo iris funkciigi la oficejojn de la koton-komerca firmao Khoremis-Benakis tie kaj ŝia unua romano Gia tin Patrida (Por la bonfarto de la Patrio) estis eldonita en 1909. La romano estas fiksita en Bizancaj tempoj kaj Delto komencis korespondi kun la historiisto Gustave Schlumberger, fama specialisto pri la Bizanca Imperio. Ilia daŭranta interrilatado disponigis la materialon por ŝia dua romano, Ton Kairo tou Voulgaroktonou (En la jaroj de la Bulgar-mortiganto), fiksita dum la reĝado de la Imperiestra Bazilo la 2-a. La Goudi Ŝtatrenverso en 1909 inspiris ŝian trian romanon, Paramythi Horis Onoma (Rakonto kun neniu nomo), eldonita en 1911.
En 1913 la familio de Delta revenis denove al Aleksandrio kaj poste, ekde 1916 ŝi loĝis konstante en Ateno, kie ŝia patro, Emmanuel Benakis, estis elektita kiel urbestro. Kiam li estis tie, ili fariĝis proksimaj amikoj kun Eleftherios Venizelos, kiun ili amuzis regule ĉe sia luksa domego en la norda antaŭurbo de Kifisia. La patro de Penelope estis politika asociito de Venizelos ekde lia translokiĝo al Ateno en 1910 kaj servis kiel Financa Ministro en la unua administracio de Venizelos.
Ŝia longa korespondado kun Episkopo Chrysanthos, Metropolito de Trabzon, havigis la materialon por ŝia libro de 1925, La vivo de Kristo. En 1925, ŝi estis diagnozita de poliomjelito. En 1927, ŝi komencis verki la trilogion Romiopoules (Junaj grekaj knabinoj), maldike-vualitan aŭtobiografion, kiun ŝi ne finis ĝis 1939. Fiksita en Ateno, la unua parto, To Xipnima (La vekiĝo) kovras la eventojn de 1895 ĝis 1907, la dua parto I Lavra (La Varmaj) kovras de 1907 ĝis 1909 kaj la fina parto, To Souroupo (La Krepusko), kovras de 1914 ĝis 1920. La politikaj eventoj de ĉi tiu tumulta epoko estas donitaj kiel unua-mana rakonto en ĉi tiu libro, kiel ŝi spertis ilin en la plej propra nivelo: ŝia patro estis preskaŭ ekzekutita pro perfido fare de la Reĝa Partio, dum Ion Dragoumis estis efektive murdita fare de frakcioj de Venizelos en 1920. Delto portis nenion krom nigrajn vestaĵojn post tio.
Dume ŝi eldonis siajn tri gravajn romanojn: Trellantonis (Freneza Anthony; 1932), kiu detalas la petolajn infanaĝaj aventuroj de ŝia pli aĝa frato Antonis Benakis en la lastaj jardekoj de la 19a jarcento en Aleksandria, Mangas (1935), kiu estis pri la ne malsimilaj aventuroj de la vulpohundo de la familio terrier kaj Ta mystika tou valtou (La sekretoj de la marĉo; 1937), kiu estis fiksita ĉirkaŭ Giannitsa-Lago en la komenco de la 20a jarcento, kiam elvolviĝis la greka lukto por Makedonio.
Kvankam Penelope Delto akiris la krediton por transkribi la memorojn de ĉi tiu milito, la realaj rakontoj estis kolektitaj en 1932–1935 de ŝia sekretariino Antigone Bellou Threpsiadi kiu mem estis filino de makedona batalanto.
Ŝi malpermesis al siaj genepoj viziti ŝin dum la tago, kiam ŝi estis verkanta, sed ŝi pasigis la tutan vesperon kun ili, legante al ili kion ŝi skribis tiun tagon, anstataŭ enlitiĝajn rakontojn.
Malfrua vivo
Dum la lasta jaro de sia vivo kaj dum ŝia paralizo estis antaŭeniranta, ŝi ricevis la taglibrojn kaj arkivojn de sia nerevenigebla amo, Jono Dragoumis, konfiditajn al ŝi de lia frato Filipo. Ŝi diktis 1 000 paĝojn de manuskriptaj rimarkoj pri lia laboro, antaŭ ol decidi ĉesigi la propran vivon. Ŝi memmortigis per englutado de veneno la 27an de aprilo 1941, nome la saman tagon kiam vermaĥtaj trupoj eniris Atenon. Ŝi mortis post pluraj tagoj la 2an de majo 1941. Laŭ ŝia peto ŝi estis enterigita en la ĝardeno de la majesta Delta-domego en Kifissia. Chrysanthos, la tiama Ĉefepiskopo de Ateno, celebris la enterigon. Sur ŝia tombo, en la ĝardeno de ŝia domo, estis gravurita la vorto σιωπή, siōpē ("silento").
Posteuloj
La Delta-domego estis heredita al ŝiaj tri filinoj, Sophia, Virginio kaj Alexandra, kiuj aldonis gastodomon kiun ili nomis "Sovirale", laŭ la komencaj leteroj de iliaj unuaj nomoj. Virginio edziniĝis al la politikisto Alexandro Zannas kaj ilia filino Lena estis la patrino de la nuntempa politikisto Antonis Samaras; ilia filo, Pavlos (Paul) Zannas (1929–1989) estis eminenta arta kritikisto kaj la tradukis en la grekan la romanon de Marcel Proust À la recherche du temps perdu. En 1989 Alexandra, tiam la lasta viva Delta-filino, testamentis la domegon al la Benaki Muzeo. Ĝi nun gastigas la Historian Arkivon de la muzeo.
Valtířov
Valtířov (Waltirsche) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Březno en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi situas proksimume 2 km nordokcidente de Velké Březno. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Ústí nad Labem – Děčín. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 264 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Valtířov situas en katastra teritorio Valtířov nad Labem kun areo 1,44 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Szeréna Fáy
Szeréna FÁY [serEna fAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fáy Szeréna estis hungara aktoro, akademia instruisto. Ŝia origina nomo estis laŭ hungara sinsekvo Frankl Szeréna, post la geedziĝo Simai Gyuláné. Szeréna Fáy naskiĝis la  en Transilvanio en Erdőhegy (nuntempa Chișineu-Criș en Rumanio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Szeréna Fáy devenis el juda familio. Ŝi aĝis nur 12, kiam ŝi komencis lerni en Teatra Akademio. Ŝi akiris diplomon en 1880, poste ŝi tuj aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie ŝi longe estis. Interrompoj okazis en 1888 (en Vieno) kaj en la jaroj 1899–1900 (en Kolozsvár). Inter 1925-1934 ŝi instruis en la menciita akademio. Ŝi ricevis premion en 1885, ŝi estis nomumita eterna membro de la Nacia Teatro en 1918. Ŝi havis ankaŭ tragikajn, ankaŭ komikajn rolojn.
Sânmartin (Harghita)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 034 loĝantojn, kaj en 1992 1 325 (99 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1333, kiel ekleziejo. Ĝi estis ĉikseĝa vilaĝo kaj de 1876 apartenis al departemento Csík. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario.
Komunumoj de Sankta Marteno en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu ĉe: Alsószentmárton
László Vígh
László Vígh [lAslO vIg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vígh László estis hungara biokemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 2004, ordinara en 2010) de Hungara Scienca Akademio.
Kunhegyes
Kunhegyes [kunhedjeŝ] estas urbo en orienta Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Kunhegyes, kies centro estas.
László Vígh
László Vígh  naskiĝis la  1950 en Magyarszerdahely.
Kunhegyes
Geografio
Kunhegyes situas sur ebenaĵo, ne tro for de rivero Tiso, pli precize ĉe Tiso (lago), kiu estas artefarita lago pro baraĵo tra la rivero.
Historio
La unua mencio okazis en 1311 en formo Hegyesegyháza (=pinta eklezio). Baldaŭe kumanoj alvenis kaj parte havis la vilaĝon. En 1683 la Dum la komunumo senhomiĝis. La rehomiĝo okazis ekde 1698. Post kelkaj jaroj la Habsburgoj senrajte forprenis aŭtonomion de kumanoj, sekve ili devis esti simplaj servutuloj. En 1705 la serboj bruldetruis la vilaĝon. En 1811 la vilaĝo ricevis rangon kampurbo, en 1970 iĝis grandvilaĝo, ekde 1989 urbo. En 1919 la rumanoj okupis la urbeton.
László Vígh
Biografio
László Vígh frekventis gimnazion en Nagykanizsa, universitaton en Szeged. Li jam dum la studentaj jaroj en 1973 li partoprenis en laboro de biologia instituto, post la diplomo li evidente restis tie. Baldaŭe li longe studvojaĝis al Nederlando. En 1991 li doktoriĝis el biologio. Inter 1994-2004 li estis direktoro de la biologia instituto. Li instruis eksterlande en Parizo, Austin, Santa Cruz (Kalifornio) kaj Japanio. Li iĝis titulara profesoro en 2005. Li okupiĝas precipe pri membranoj kaj stresoj. Li ricevis premiojn en 1998 kaj 2012.
Verduloj de Bosnio kaj Hercegovino
La partio Verduloj de Bosnio kaj Hercegovino - bosne Zeleni Bosne i Herzegovine - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi fondiĝis dum la jaro 2004 kaj ankoraŭ estas stariganta siajn strukturojn. Sur eŭropa nivelo, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio. Sur nacia nivelo, ĝi provas alianciĝi kun aliaj neregistaraj organizoj kun similaj celoj, kiel la pripaca kaj virina, junulara kaj studenta movadoj, ekologiaj organizoj kaj sindikatoj.
Erikeja lobelio
Erikeja lobelio, latine Lobelia urens, estas planto el la familio Kampanulacoj. Temas pri diskreta herbo plurjara, kiu malfacile atingas 50 cm alte. La tigo estas rekta, senhara. La ne paraj folioj, malalte oblongaj, dentaj, iĝas stretaj; lancformaj pli alte, ili iĝas la liniformaj brakteoj de la spikaspekta (fakte cuma) infloresko. Floroj estas duflanke simetriaj (male al plej multaj genroj el la sama familio). Ĝis 15 mm longaj, ili havas purpure bluajn petalojn en du lipoj (du petaloj supre, tri sube); frukto estas stara kapsulo.
Tiu planto aperas en erikejoj, ankaŭ en herbejoj aǔ rande de arbaroj en tre acida grundo, en atlantikaj regionoj, de Maroko ĝis Britaj insuloj.
La latina epiteto urens aludas al la tre akra gusto de tiu planto. Tamen tiu trajto ne estas malofta en la genro, pro tio la elekto de alia karaktero por nomi la specion (Heath Lobelia en la angla).
The Man Who Came To Be Dinner
The Man Who Came To Be Dinner (La homo kiu venis por esti vespermanĝo) estas la deka epizodo de La Simpsonoj en la sezono 26-a, kaj la 562-a epizodo de la tuta serio. Ĝi origine elsendiĝis de la Fox Broadcasting Company en Usono la 4-an de januaro 2015.
Intrigo
La familio Simpson iras al Diz-Nee-Land (parodio de Disneyland). Post longa vojaĝo, ili malŝatas ĉiujn vidindaĵojn, kiujn ili vizitas, kaj decidas iri al "Raketo al Via Pereo", ĵus malfermita vindidaĵo, kiu ne estis sur la mapo. Ili eniras kaj ĝi tuj transformiĝas al kosmoŝipo. Komence, la familio estas skeptika, sed ekrano aperas kun Kang kaj Kodos sur ĝi dirante al ili, ke ili estas portitaj al sia hejma planedo Rigel 7. Ĉe la planedo, Kang kaj Kodos metas ilin en giganta dorlotbesta kaĝo kaj la Simpsonoj estas informitaj, ke ili estas kaptitaj. Tiam ili estas portitaj al ekspozicioj al bestoĝardeno. Post kelka tempo, oni informas ilin, ke ili devas elekti unu el ili por esti manĝita en rito. Ĉiuj voĉdonas por Homero (eĉ li ŝanĝas sian voĉdonon de Bart al si post vidado de la aliaj voĉdonoj).
Poste, Homero vidiĝas en io simila al lardaj subvestoj, por esti manĝita, sed li estas savita de iuj hipiaj rigelanoj kiuj kredas, ke manĝi aliajn sentantojn estas erara. Post troa festo, li ricevas alian kosmoŝipon nur por tiu kiu ankaŭ plaĉas ĉiujn dezirojn, sed li ekkomprenas ke li ne ĝuos ĝin sen lia familio kaj revenos por savi ilin. La Rigelianoj decidis manĝi la reston de la familio kaj ili brilis super gigantaj teleroj kun iom da laktuko kaj tomato. Kiam Homero oferiĝis anstataŭe ili. La Rigeliana reĝino tiam manĝas kiu estus la gluteon de Homer kaj veneniĝas pro la rapida manĝo, kiu Homer manĝadis. La Rigelia Reĝino mortas pro la veneno.
La fina listo okazas sur muntado de pluraj bildoj parodiante serion "Star Trek".
13275 Kathgoetz
13275 Kathgoetz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Ĝia nomo honoras Katherine Goetz, mentorinon de unu finalisto de la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Mason Middle School, Mason (Ohio).
Thomas Jonathan Jackson
Thomas Jonathan JACKSON (kromnomita Stonewall (ŝtonmuro) Jackson) (21-an de januaro 1824, Clarksburg, Virĝinio, Usono – 10-an de majo 1863, Guiney's Station, Virĝinio) estis generalo de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko en la Usona Enlanda Milito. Li estis unu el la plej spertaj, lertaj militfakuloj de la suda Konfederacio. Li akiris la kromnomon pro elteno en la unua batalo de Bull Run kiam Generalo Barnhard Bee ekkris "Tie estas Jackson starada kiel ŝtona muro! Ni determinu ĉi tie morti kaj ni konkeros! Sekvu min!" Ekzistas granda debato ĉu la deklaro de Bee estis komplimento aŭ insulto.
Li fruaĝe orfiĝis, lin prizorgis parencoj. Li studis ekde 1842 en la Militista Akademio West Point, Usono. Post la finstudo, li ekservis kiel subleŭtenanto ĉe la artilerio kaj li partoprenis baldaŭ en la Meksik-Usona Milito. Li konatiĝis tie kun generalo Robert E. Lee, pli posta estro de la Konfederacia Armeo. Li elstaris en la milito per sia kapablo, elteno, kuraĝo. Fine de la milito, li servis en fortikaĵo de Meksikurbo. Post tio li malsoldatiĝis kaj instruis artilerian militadon kaj naturfilozofion en la Virĝinia Militista Altlernejo.
Usona Enlanda Milito
Jackson atakis la nordajn fortojn, venkis ilin unuope kaj minacis Vaŝingtonon. Generalo Lee komence de junio direktis la trupojn de Jackson al Riĉmondo (parte per fervojo) por ĉirkaŭpreni la armeon de McClellan. Ili alvenis unu tagon pli frue ol planita, sed McClellant devis retiriĝi.
Lee sendis Jackson en somero de 1862 al ĉirkaŭpeno de armeo de generalo John Pope. Jackson brile venkis en la dua batalo de Bull Run (29a–30a aŭg.).
Lee kaj Jackson en aprilo de 1863 efektivigis la plej aŭdacan militmanovron de la sudaj fortoj: ili haltigis per malgrandaj fortoj fortojn de generalo Hooker kaj venkis en la Batalo de Chancellorsville. Dumtempe, generalo Jackson ĉirkaŭis surprize la nordan armeon kaj atakis ĝin. La manovro estis tuta sukceso, sed kiam Jackson revenis el la fronta linio, liaj soldatoj ne rekonis lin en la mallumo kaj ekpafis lin. Kvankam lia vundo ne estis mortiga, oni devis amputi la maldekstran manon, li mortis 8 tagojn poste je sekvoj de pneŭmonio.
Mezuro (apartigilo)
Mezuro povas esti:
Zoltán Rónai
Zoltán Rónai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Rónai Zoltán estis hungara politikisto, komisaro, advokato, ĵurnalisto, profesoro. Lia pseŭdonimo estis Vándor Zoltán. Zoltán Rónai naskiĝis la  1880 en Budapeŝto. Li mortis la 1940 en Bruselo.
Biografio
Zoltán Rónai devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en sia naskiĝurbo, poste li advokatiĝis. Li ankaŭ kontribuis en Népszava kaj en aliaj socialismaj gazetoj. En mezo de 1918 li edziĝis. Dum Kabineto Mihály Károlyi li profesoriĝis. En la frua 1919 li estis subministro, poste dum Revolucia Direktiga Soveto li estis komisaro (komprenu ministro) pri justico. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno. Post jaroj li vivis en Francio, fine en Belgio. Li sinmortis, depost kiam Germana Regno atakis Belgion.
Katedralo Sankta Mikaelo (Beogrado)
Katedralo de arkianĝelo Sankta Mikaelo estas serba ortodoksa katedralo en Serbio, en la ĉefurbo Beogrado, en la urbocentro. Ekde 1979 ĝi estas Monumento historia.
Historio
La katedralo estis preta en 1840. La interno estas riĉe ornamita, kiujn faris la plej eminentaj serbaj artistoj. En 1904 kronado okazis en la katedralo. En 1934 trakonstruadoj okazis.
Konstruaĵo
Ekstere en niĉo Johano Baptisto estas videbla. Ĉe la flanko de la katedralo estas kapelo de Sankta Simono. En 1935 la bildoj estis pentritaj. La biblioteko kaj muzeo de serba ortodoksismo troviĝas en tiu konstruaĵo.
Puberg
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(129207) 2005 ND41
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro», ĉar ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. .
Thomas-preĝejo (Lepsiko)
La Thomas-preĝejo en Lepsiko estas unu el la du ĉefpreĝejoj de la urbo kaj mondvaste fama kiel laborejo de Johann Sebastian Bach kaj Thomas-ĥoro.
Historio
Pentekoston 1539 ĉi tie predikis reformatoro Martin Luther.
Dum la bombatako la 4-an de decembro 1943 ekestis difektoj je la turo. Okaze de la Bach-jaro 1950 oni transtombigis la ostojn de Bach, kiu ĉi tie ekde 1723 ĝis sia morto en 1750 estis Thomas-kantoro, el la detruita Johano-preĝejo.
La Thomas-ĥoro estis fondata en 1212 kaj estas per tio unu el la plej antikvaj knaboĥoroj de Germanio. Dumpase de la historio ĉiam denove gravaj komponistoj kaj praktikaj muzikistoj tenis la renoman postenon de Thomas-kantoro. Antaŭ la flank-enirejo de la Thomas-preĝejo staras monumento por Johann Sebastian Bach de skulptisto Carl Seffner el la jaro 1908. Plua Bach-monumento, kreita per subteno de Felix Mendelssohn Bartholdy en 1843, troviĝas en la ĝardenaĵo antaŭ la ĉefa enirejo, same kiel monumento por Mendelssohn.
Arkitekturo
La tuta longeco de la preĝejo sumiĝas je 76 m, la longeco de la ĉefa navo je 50 m, ties larĝeco je 25 m kaj ties alteco je 18 m. La tegmento havas nekutime krutan angulon de dekliveco de 63° kaj estas per tio unu el la plej krutaj frontonaj tegmentoj de Germanio. En la interno ĝi disponas pri sep ebenoj (firstalteco 45 m). La turo altas 68 m. La tegmento de la ĉefnavo konsistas el kolore distingiĝa ogivovolbaĵo.
Pauliner-altaro
La gotika sakrario origine staris en la universitata preĝejo St. Pauli. Ĉi tiu estis eksplodigita en 1968. La altaro povis esti savata kaj estis starigata ĉi tie en 1993.
Epitafoj
En la preĝejo troviĝas multaj epitafoj, inter ili la malfru-gotia epitafo de kavaliro Hermann von Harras el Lichtenwalde.