cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblia hermeneŭtiko
Kritiko de la formoj
La Kritiko de la formoj (germane: Formgeschichte, "”historio de la formoj") provas kompreni la originan kuntekston en kiu iu teksto naskiĝis kaj uziĝis. La medio en kiu la teksto naskiĝis (germane: Sitz im leben) estus, do, la ŝlosilo por penetri la sencon de la teksto. “Formo” havas pli precizan sinonimon en “literatura ĝenro": tiu metodo, fakte, provas izoli la pra-literaturajn fazojn de iu biblia teksto rekonstruante la socian vivon kaj la instituciojn de la tiama Izraelo.
Kritiko de la fontoj
La “kritiko de la fontoj” (germane: Quellengeschichte) estas provo trovi la diversajn fontojn el kiuj oni supozas ke la teksto estis komponita.
Tipas ĉi-rilate la dokumenta hipotezo de Julius Wellhausen kiu interpretas la Genezon de la ĉapitroj 1 kaj 2 kiel apudmetaĵoj de tekstoj de diversaj aŭtoroj (en kiu ĉiu kun sia teologio), koncepto kiu poste etendas al la tuta Malnova Testamento: J (Jehovista), E (Elohista), D (Deŭteronomista = Readmonista), P (Pastra = Sacerdota). Rilate la Novan Testamenton la problemo encentriĝas ĉirkaŭ la "sinoptika problemo" kaj kiuj fontoj retrostaras la formiĝon de la nunaj sinoptikaj evangelioj.
Kritiko de la redakto
La “kritiko de la redakto” (germane: Redaktionsgeschichte) estas provo rekonstrui ne nur la diversajn fontojn el kiuj, laŭsupoze, originis la biblia teksto.
Tiu metodo de biblia kritiko esploras la motivojn kiuj enkondukis ke la aŭtoroj publikigu sian unuan materialon, la ŝanĝojn kiujn ili enkondukis kaj la mesaĝon kiun ili intencis komuniki al siaj unuaj aŭskultantoj aŭ legantoj.
Tiu metodo estas provo malkovri kia estas la teologio kiu subkuŝas en teksto. La kritiko de la redakto celas klarigi pri kiu persona kontribuo kunportis ĉiu aŭtoro kaj pri la teologiaj orientadoj gvidintaj la redaktan laboron. Tiu aŭtora teologio orientas la elekton de la redaktiga materialo de la fontoj utiligitaj.
La metodo implicas ankaŭ la “historion de la tradicio” (germane: “Traditionsgeschichte”), nome la analizo de la diversaj redaktaj stadioj tra kiu paŝis la biblia teksto antaŭ ĝi alvenis al la fina kompilado.
La metodon de la redakta kritiko iniciatis Willi Marxsen kiu interesiĝis precipe pri la evangelioj sinoptikaj.
Kritiko de Strukturismo
“Stukturismo” aŭ semiotiko fontas el la frustracio kiu ofte invadas la esploranton praktikantan la historian-kritikan metodon en la pribliblia ekzegezo. Strukturismo asertas ke estas la kulturo kiu donas signifon al la literaturaj sociaj konvencioj. La signifo nenio alio estus ol funkcio de la strukturoj de la kultura sistemo en kiu la socia fenomeno disvolviĝas. Ekzemple, sed el paralela kampo, manpremo signifas nur en aparta kultura kunteksto.
Tiu teorio observas la meĥanismojn kiuj donas signifon al la teksto. Strukturismo konsideras la lingvaĵon sinkronaĵo kaj senhistoriaĵo. Ĉeestus en ĉiu lingvaĵo strukturoj kiuj ne ligiĝas al la epoko en kiu estis verkita la teksto; ĉeestus strukturoj intrinsekaj kiuj konserviĝas laŭ ĉiuj epokoj: ekzegezisto devus celi trafi en la teksto la lingvistikajn strukturojn. La rakonto, ekzemple, de la tutmonda diluvo de Genezo 6-9 korespondas al rakonta modelo bone difinita kiu trovas paralelojn ankaŭ en kuntekstoj de aliaj kulturoj.
Kritiko de la reaga respondo de la leganto
Temas pri sistema ekzamenado de la aspektoj kiuj ekscitas, modlas kaj gvidas la respondon de la leganto. Laŭ tiu teorio, la leganto estas produktanto kaj ne konsumanto de signifoj. Tiusence, leganto estas hipoteza konstruanto de normoj kaj atendoj, kiuj povas esti devenigitaj, projekciitaj aŭ ekstrapolitaj el la verko. Eblas ankaŭ diri ke tia afero estas “akompana” en la verko. Ĝuste pro tio ke tiaj atendoj povas esti perfortitaj aŭ plenumitaj, kontentigitaj aŭ frustaciitaj, kaj pro tio ke la legado estas tempa procezo kiu implicas memoron, percepton kaj antaŭvidon, identigi la respondon de la leganto estas ekstreme malfacile ĉar dependanta de ĉiama konstruo kaj rekonstruo, vizio kaj revizio. La kritiko de la respondo de la leganto, tamen, ne konotaciiĝas kiel specifa teorio. Ĝi povas oscili ekde la fenomenologiaj teorioj, laŭ kiuj estas la leganto kiu plenigas la malplenojn de la teksto, ĝis la relativista analizo laŭ kiu estas la interpreta strategio de la leganto kiu “kreas” la tekston, ĉar ekzistus neniu teksto se ne tiu kiun la leganto aŭ interpretisto imagas.
Kritiko de dekonstruismo
Dekonstruismo asertas ke neniam eblas koni kion la teksto objektive signifas kaj ke ĝi povas signifi multfacete, nome plursignife. Tiu pozicio, pli radikala ol la antaŭa, relativigas la signifon de iu teksto. La teksto ne havus sian fiksan kaj determinitan signifon. La aŭtoro estas konsiderinda “morta” kaj, do, neglektinda por la kompreno de la teksta signifo. La signifo estas determinita nur de la leganto: tiom da signifoj kiom da legantoj!
Kritiko de la skolo de ekzistadismo
Tiu skolo esploras la tekston kiel tio kio pelas la leganton al ekzista elekto cele de “aŭtenta vivo”.
Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto
Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto estas subjekto de Rusia Federacio, kiu samtempe apartenas al Tjumenja provinco. La regiono, malgraŭ sia severa klimato, havas grandegan ekonomian signifon por Rusio kaj najbaraj landoj pro la rezervoj de nafto kaj natura gaso. Post formiĝo ekde la 1950-aj jaroj de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto iĝis la plej granda gasoprodukta areo de Rusio, ĉar sur ĝia teritorio situas la plej grandaj en la lando gasohavaj areoj: Nadimo-Puro-Taza naftogasa regiono (ekspluatata de la 1970-aj), Jamala naftogasa distrikto (ekde 2000-aj kie Ĥarasaveja minejo), Gidana naftogasa distrikto (ekspluatota), Jubilejnoje minejo.
En tiu distrikto estas raportoj pri vidadoj de Restaĵaj homeculoj, kiuj estas de la nenecoj nomitaj "Tungu" (raportoj kaj studoj faritaj de Vladimir Puŝkarev).
Dornobirdo
Dornobirdo povas indiki al:
Tizimín
Tizimín estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Tizimín. La komunumo situas en la nordorienta parto de Yucatán en la regiono 1 "Litoral Oriente", kiu limas al la Meksika Golfo (norde), al la federacia subŝtato Quintana Roo en la oriento, al la regiono 2 "Oriente" en la sudo kaj al la regionoj 3 "Litoral Centro" kaj 4 "Centro"en la okcidento. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31096.
Meziříčí (apartigilo)
Nomon Meziříčí havas pluraj setlejoj:
Tizimín
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 45,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 39094 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 30959 scipovis legi kaj skribi kaj 8097 personoj estis analfabetoj. Do 20,71% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 64104 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 28917 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 45,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gaskuŝejo
Gaskuŝejo estas natura amasiĝo de natura gaso en hidrokarbona kaptujo, formita de tavolo-kolektujo kaj kovrilo el nepenetreblaj rokaĵoj. Ĝi estas ligita al porecaj, fendecaj, kavernecaj rokaĵoj (gnejsoj, aleŭrolitoj, kalkoŝtonoj ktp).
Gaskuŝejoj estas klasifikataj surbaze de ecoj de la gaso, ekspluata reĝimo kaj kuŝkondiĉoj.
Laŭ la kuŝkondiĉoj oni klasifikas ilin kiel:
Ĉefaj parametroj de gaskuŝejo estas: tavolpremo, alteco de gasakva kontakto, etaĝo de gasenhavo (ĝenerala gasohava dikeco), situo de la interna kaj ekstera konturoj de gasohava areo.
Krom la ĝenerala gasohava dikeco ekzistas ankaŭ la efika gasohava dikeco, kiu estas komprenata kiel la ĝenerala gasohava dikeco sen kalkuli senproduktivajn intertavolojn (ekzemple la argilajn).
Gaskuŝejo povas esti granda de kelkmil ĝis kelkaj trilionoj da kubaj metroj da gaso.
Tuto de gaskuŝejoj, ligitaj al la sama tereno kaj subigitaj al la sama tektonika strukturo, formas gasminejon.
30857 Parseko
30857 Parseko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la astronomia unuo de longo « Parseko », kiu valoras 3,085 677 581 × 1016 metroj, tie estas 30856,77581 terametroj. 30857 estas plej proksima entjero.
1954
1954 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1954 post Kristo okazis, interalie:
Tákos
Tákos [tAkoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Vásárosnamény.
Merzdorf
Merzdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tákos
Historio
Arkeologoj trovis ĉi tie restaĵojn el la bronzepoko kaj ferepoko. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1321. En 2001 inundo okazis, poste la vilaĝaj domoj estis rekonstruitaj. Vilaĝservoj estas kulturdomo, migra poŝto.
Listo de urboj de Antigvo kaj Barbudo
Geografio > Ameriko > Antiloj > Malgrandaj Antiloj > Deventaj Insuloj > Antigvo kaj Barbudo > Listo de urboj de Antigvo kaj Barbudo <Urboj
Bournens
Bournens estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 324 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Bournens situas en la centro de la regiono Centro de Vaŭdo, proksimume 5 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Echallens kaj 11 kilometrojn nordnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Bournens, la setlejo Raffort, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,90 km², de kiuj 15,6% estas kovritaj de arbaro, 74,6% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bournens limas en nordo al Bettens, en oriento al Boussens, en sudo al Sullens, en okcidento al Penthaz, kaj en nordokcidento al Daillens.
Trafiko
Bournens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Boussens al Penthaz. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 1 kilometron sudokcidente de la komunumo apud Cossonay. Pere de la poŝtaŭtolinio de Cossonay al Cheseaux-sur-Lausanne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bournens datiĝas el la jaro 1184 kiel Brunens. En Bournens ekzsitas restaĵoj de kampara priorejo, menciita en la jaro 1177, kiu ĝis al la reformacio apartenis al la katedralaj senjoroj de Granda Sankt-Bernardo. Dum mezepoko Bournens apartenis al la Senjoroj de Cossonay. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Bournens apartenis al la Voktejo Morges. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Cossonay, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Thieffrans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Béla Hary
HARY Béla [hari] estis rumanuja hungara dirigento kaj komponisto naskita en Şimleu Silvaniei la 2-an de oktobro 1934 - mortis la 14-a de majo 2011. Li estis la patro de operkantistino Judit Hary.
Kariero
Inter 1973 kaj 1978 Béla Hary estis dirigento de la Kolozsvári Állami Magyar Opera, poste ekde septembro de 1984 ĝis marto de 1990 ankaŭ ĝia direktoro. Li elpaŝis en 1966 en Gdańsk, en 1969 en Skopje.
Kvadrata kilometro
Kvadrata kilometro (simbolo km²) estas SI-unuo de areo. Ĝi estas derivita unuo.
1 km² egalas al:
Inverse
Quadratmeter
Richard Strauss
Richard Georg STRAUSS, esperante Rikardo ŜTRAŬSO (naskiĝis la 11-an de junio 1864 en Munkeno, mortis la 8-an de septembro 1949 en Garmisch-Partenkirchen) estis germana komponisto de la malfrua 19-a kaj de la 20-a jarcentoj, kiu famiĝis precipe per siaj orkestra programmuziko (simfoniaj poemoj), lidverkaro kaj operoj. Strauss estis krom tio grava orkestrestro kaj teatrestro samkiel luktanto por la muzika kampo kaj por la plibonigo de aŭtororajtoj.
Infaneco kaj junaĝo (1864–1886)
En Meiningen Strauss konatiĝis interalie kun Johannes Brahms kaj amikiĝis kun Alexander Ritter, unua violonisto en Meiningen, filo de la patronino de Wagner, Julie Ritter, samkiel edzo de nevino (Franziska) de Richard Wagner. Se ĝis tiam Strauss estis komponinta laŭ la stilo de la klasikistoj same kiel de komponistoj kiel Schumann aŭ Brahms, nun lia muzika orientiĝo ŝanĝiĝis sub influo de la vagnerano Ritter. Li sin turnis al la muziko kaj al la artaj idealoj de Wagner kaj per simfonia programmuziko apoge sur la simfoniaj poemoj de Franz Liszt li ekzercis laŭ instigo de Ritters en la orkestrostilo de Wagner, por fariĝi ties heredonto kiel komponisto de muzikdramoj.
Orkestrodirektisto en Munkeno kaj Vajmaro (1886–1898)
Dum sia dua munkena dungiteco Richard Strauss verkis pluajn sonpoeziaĵojn: Till Eulenspiegels lustige Streiche (1895), Also sprach Zarathustra (1896) kaj Don Quixote (Fantaziaj variacioj pri temo kavalirkaraktera), kies unuaj prezentadoj en Kolonjo respektive Frankfurto ĉe Majno treege sukcesis: Richard Strauss estis nun fama kiel komponisto kaj kiel orkestrodirektisto li estis demandata ĉie en Eŭropo. Kiam en Munkeno oni rifuzis al li sekvi en la posteno de Hermann Levi, li sekvis vokon el Berlino, kie li fariĝis Unua Reĝa Prusa Kortega Kapelmajstro.
Operkomponisto Strauss kaj liaj jaroj en Berlino (1898–1918)
Sian unuan prezentadon en Berlino Strauss donis la 5-an de novembro 1898 ĉe la Kortega Operejo Unter den Linden per Tristan und Isolde. En Berlin li sindediĉis precipe al la prezentado de samtempaj komponistoj kaj fondis por tio la Berliner Tonkünstler-Orchester [Berlina Sonartisto-Orkestro]. Alia pezocentro de lia agado fariĝis liaj klopodoj pri la ĝenerala plibonigo de la stiuacio de la artistoj kaj pri la ilia respekto deflanke de la socio. Tiucele Strauss fondis la Genossenschaft deutscher Tonsetzer [kooperativo de germanaj komponistoj], transprenis en 1901 la prezidon de la ADM (Allgemeiner Deutscher Musikverein) kaj vivigis pli malfrue la kopirajtajn kolektivon GEMA por la reguligo de la aŭtorrajtoj. En la jaro 1905 Richard Strauss kompletigis kaj reviziis la faman instrumentado-instruon de Hector Berlioz. Liaj komletigoj okupiĝis pri la pliampleksigoj de la instrumentoj kiel ekzemple de la korno kaj inkluzivis precipe ankaŭ la instrumentadoarton en la verkoj de Richard Wagner. Strauss mem regis sian metion, krei novajn sonkolorojn per lertaj instrumentadoj.
Liajn jarojn en Berlino stampis multaj vojaĝoj (i. a. vojaĝo tra Nordameriko, granda vojaĝo tra Grekujo kaj Italujo) kaj la komponado de pluaj simfoniaj poemoj (Ein Heldenleben, Sinfonia domestica, Alpensinfonie) kaj de operoj, per kiuj li rikoltis tutmondajn triumfojn: Feuersnot (1901), Salome (unua prezentado en 1905 je Dresdeno) kaj Elektra (unua prezentado en 1909 je Dresdeno). En Parizo Strauss konatiĝis kun Hugo von Hofmannsthal, kiu je intima kunlaboro verkis la libretojn por pluraj operoj, i. a. por Der Rosenkavalier (unua prezentado en 1911 je Dresdeno).
En 1908 li ekloĝis en sia novkonstruita domo en Garmisch, en 1910 okazis unuaj Strauss-Semajnoj en Munkeno, pli malfrue ankaŭ en Dresdeno kaj Vieno. En 1912 sekvis la unua prezentado de Ariadne auf Naxos en Stutgarto kaj de la baleto Josephslegende en Parizo. Majon de 1918 Richard Strauss forlasis Berlinon kaj transprenis jaron pli malfrue kune kun Franz Schalk la estradon de la Wiener Hofoper, en kiu li malmulte pli malfrue ankaŭ prezentis sian novan operon Die Frau ohne Schatten.
Matureco kaj maljuneco (1917–1949)
En 1917 Strauss subtenis kune kun scenaranĝisto Alfred Roller kaj orkestrestro Franz Schalk) iniciaton ekigitan de reĝisoro Max Reinhardt kaj Hugo von Hofmannsthal por la fondado de festivalo en Salcburgo. Kontraŭ ĉiuj kontraŭstaroj kaj spite al la malbona ekonomia situacio en Aŭstrujo post la malvenko en la milito Strauss kaj siaj kunbatalantoj sukcesis realigi en 1920 la unuan festivalon. En la unua jaro estis prezentata nur la teatraĵo Jedermann de Hugo von Hofmannsthal, en 1921 aldoniĝis koncertoj, kaj jam en 1922 Strauss direktis per Don Giovanni la unuan operprezentadon dum la festivaloj.
En 1923/1924 ekestis malgranda okaza verko, Hochzeitspräludium - meinem lieben Sohne Franz zum 15.1.1924 [Geedziĝopreludo – por mia kara filo Franz por la 15-a de januaro 1924] en B♭-maĵoro por du harmoniumoj, unuafoje prezentata en la Schottenkirche je Vieno.
En 1924 li finis sian laboron kiel operdirektoro en Vieno, povante tiel dediĉi sin tutplene al la orkestrodirektadoj en en- kaj eksterlando samkiel al komponado. Ekestis la operoj Intermezzo, Die ägyptische Helena, Arabella, Die schweigsame Frau,  Daphne, Friedenstag, Die Liebe der Danae kaj kiel lasta opero Capriccio.
Post la nazia potencopreno en Germanujo tiuj ĉi provis enplekti tutmonde faman Richard Strauss por siaj celoj. Aprilon de 1933 Strauss apartenis al la subskribintoj de la „Protesto de la Richard-Wagner-Urbo Munkeno“ kontraŭ la traktaĵo Leiden und Größe Richard Wagners de Thomas Mann. La 15-an de novembro Strauss estis nomumata prezidanto de la Reichsmusikkammer. En Bayreuth li transprenis la direktadon de Parsifal, post kiam Arturo Toscanini estis malakceptinta. Post la morto de Hindenburgs Strauss apartenis aŭguston de 1934 al la subskribintoj de la voko de la kulturkreantoj al „popolbaloto“ pri la kunigo de la regnaj prezidanta kaj kanclera ofico.
Per la kunlaboro kun Stefan Zweig, kiu verkis por lia opero Die schweigsame Frau la libreton, Strauss eniĝis en malfavoron je la nazioj. Post kiam la Gestapo forkaptis kritikan leteron al Stefan Zweig de la 17-a de junio 1935, Strauss estis devigata abdiki kiel prezidanto de la Reichsmusikkammer. Okaze de la Somera Olimpiko 1936 Strauss li tamen rajtis komponi la inaŭguromuzikon. La mendon li ricevis jam en 1932 deflanke de la Internacia Olimpia Komitato (IOK) en Lausanne. Kun la teksto de Robert Lubahn eksonis la 1-an de aŭgusto 1936 en la Olimpia Stadiono je Berlino la olimpia himno ''Popoloj! Estu la gastoj de la popolo''.
Dum la Dua Mondmilito li omaĝis al ĉefguberniestro de la okupita Polujo, Hans Frank, la 3-an de novembro 1943 dankokanton, por kiu li ankaŭ estis verkinta la tekston. Aŭguston de 1944, en la fina fazo de la Dua Mondmilito Strauss estis metita de Hitler ne nur sur la liston de difavoratoj, sed ankaŭ sur la specialan liston kun la tri plej gravaj muzikistoj.
La lastajn vivojarojn de la komponisto regis malsanoj kaj restadoj en resanigejoj. Li retiriĝis en sian domon en Garmisch; post fino de la milito li loĝis pretertempe en Svisujo, el kiu li en 1949 revenis al Garmisch. Al liaj lastaj komponaĵoj apartenas la metamorfozoj por 23 solo-arĉistoj, prezentata la 25-an de januaro 1946 en Zuriko, la konĉerto por hobojo kaj orkestreto kaj Kvar Lastaj Lidoj. Por filmo je okazo de lia 85-a datreveno li direktis lastan fojon en la munkena Prinzregententheater (la finalon de la 2-a akto el Rosenkavalier) kaj direktis je la munkena radiodomo en julio de 1949 por lasta fojo orkestron (Mondscheinmusik el Capriccio). La 8-an de septembro li mortis grandaĝa en Garmisch. Malmultajn tagojn poste okazis funebro en la kadavrobruligejo sur la Munkena Orienta Tombejo. La urno komence estis konservata en lia vilao kaj multajn jarojn pli malfrue entombigata en plej intima familia kaj amika rondo je Garmisch-Partenkirchen, kie ankaŭ kuŝas lia edzino Pauline, lia filo Franz, lia bofilino Alice kaj lia nepo Richard.
Verkaro
Richard Strauss skribis pli ol 250 muzikajn verkojn, entute 61 orkestrajn verkojn (inkluzive tiujn por soloinstrumentoj), 45 ĉambromuzikajn komponaĵojn, 75 lidojn, 33 orkestrolidojn, 19 ĥorverkojn kaj 21 scenejajn verkojn.
Gibourne
Gibourne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 118 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Gibourne situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Richard Strauss
Tonpoeziaĵoj
Richard Strauss komponis entute 9 tonpoeziaĵojn. Modelojn por liaj verkoj li trovis en la programsimfonioj kaj simfoniaj poemoj de Hector Berlioz kaj Franz Liszt, precipe tamen en la simfonioj kaj uverturoj de Ludwig van Beethoven. Al sia amiko Romain Rolland li klarigis per letero sian intencon:
Lidoj kaj verkoj el la maljuneco
Richard Strauss postlasis 220 lidojn, parte kun piana aŭ ankaŭ kun orkestra akompanaĵo. Dek kvin lidoj, kiujn li komponis infanaĝe, estas nun perdiĝintaj. Multajn el siaj lidoj li verkis por sia edzino Pauline, kun kiu la ankaŭ ofte koncertis. Al liaj plej famaj lidoj apartenas la lidoj op. 10, kiujn li komponis en la aĝo de 21 jaroj en 1885. De la unua lido Zueignung [Dediĉo] ekzistas pli ol 200 sonregistraĵoj. Ne forpenseblaj el lidokoncertoj estas liaj kvar lidoj op. 27 Ruhe meine Seele [Kivetu mi animo], Morgen [Morgaŭ] (proksimume 250 registraĵoj), Heimliche Aufforderung [Kaŝa defio] kaj Cäcilie. Ĉiam denove estas kantataj liaj lidoj Heimkehr [Reveno hejmen] el op. 15, la Ständchen [Serenado] el op. 17, Traum durch die Dämmerung [Sonĝo tra la krepusko] el op. 29, Ich trage meine Minne [Mi kunportas mian amon] el op., Freundliche Vision [Amika vizio] el op. 48, ankaŭ la tri tiel nomataj „patrinolidoj“ okaze de la naskiĝo de lia filo el op. 37, el op. 41 kaj el op. 43. Lia jam esprimisma lido Notturno op. 44 en 1899 validis kiel pratipo de la moderismo. Io tute aparta estas lia Krämerspiegel op. 66 kontraŭ la eldonistoj kaj agentoj. Nomendaj estas ankaŭ liaj „socialismaj lidoj“ Blindenklage, Der Arbeitsmann kaj Das Lied des Steineklopfers. Strauss muzikigis entute dek poemojn de Karl Henckell, kvankam tiu ĉi devis elmigri el la imperiestra Germanujo en Svisujon, kvar poemojn de „anarĥiisto“ John Mackay Strauss mondfamigis, 18 fojojn estas nomenda Goethe, 14 fojojn Rückert same kiel Gustav Mahler kaj 7 fojojn Heine ktp. Skizoj restis liaj muzikigoj de la tekstoj de Rückert el la jaro 1935 „Fort den Trug und fort die Lüge, fort die schlauen Winkelzüge des, was Politik sich heißt“ [For la trompo kaj for la mensogo de tio, kio nomiĝas politiko] kaj „So möge Gott dem Leben die Reinheit wieder geben“ [Do Dio redonu al la vivo la purecon]. Politike atentinda ankaŭ estas la omaĝo de sia Goethe-Lido Durch allen Schall und Klang el 1925 al lia amiko Romain Rolland, en kiu tekstas: „Al la grandioza poeto kaj altestimata amiko, la heroa batalanto kontraŭ ĉiuj abomenaj potencoj laborantaj pri la pereo de Eŭropo ...“
En 1948 li finverkis sian lastan grandan komponaĵon, Vier letzte Lieder, por alta voĉo kaj orkestro (Unua prezentado en 1950 fare de Kirsten Flagstad sub Wilhelm Furtwängler en Londono), kiu entenas certe liajn plej famajn lidojn. Tiujn ĉi lidojn de Strauss ne estis planitaj kiel ciklo. Lia lasta finverkita komponaĵo estis alia kanto, Malven, pretigata la 23-an de novembro. La partituro estis malkovrata nur en 1982 en la postlasaĵo de Maria Jeritza. Malven estis kantata unuafoje en 1985 fare de Kiri Te Kanawa kaj en 1990 registrata kun ŝia dua registraĵo de Vier letzte Lieder.
La lasta komponaĵo, Besinnung por miksita ĥoro kaj orkestro, laŭ la samnoma poemo de Hermann Hesse („Göttlich ist und ewig der Geist …“), restis fragmento.
La kulturpolitikisto
Richard Strauss novdifinis ankaŭ la pozicion de muziko en la socio. Kvankam finance sendependa pro sia deveno deflanke de sia patrino, li aktivis por tio, ke komponistoj povu vivi de sia verkado. Tio ĉi liatempe tute ne estis memkomprenebla. Li postulis interalie, ke komponisto por ĉiu prezentado de sia muziko gajnu de la enspezoj. Je tio li antaŭkondiĉigis, ke komponado estas burĝa profesio kaj do lia honorario devas esti komparebla kun tiu de juristo aŭ kuracisto. Tiu ĉi opinio kontraŭis la ĝis-tiaman rolon de artisto en la socio. Strauss devis defendi sin kontraŭ la riproĉo, ke li estas aparte lerta en negocado kaj monavida, opinio, kiu konserviĝis ĝis nun.
Por realigi siajn celojn, en 1898 li pledis kune kun Hans Sommer kaj Friedrich Rösch, fondi komponistan kooperativon. Laŭ ideo de Sommer ankaŭ por verkoj, kiuj ne plu estas aŭtororajte protektataj, estu postulendaj depagoj kaj la enspezoj estu alfluontaj al junaj aŭ mizervivaj komponistoj. Interalie pro la aktiveco de Strauss ekestis kiel antaŭanta societo de GEMA la komponisto-kooperativo Genossenschaft Deutscher Tonsetzer la 14-an de januaro 1903, kies prezidanto Strauss fariĝis, kaj sekve kaj kunlige la Anstalt für Musikalisches Aufführungsrecht (Institucio por muzika prezentorajto).
Rolo de Strauss dum la naziismo
Disputata estas la rolo de Strauss en la epoko de naziismo. Laŭ kelkaj opinioj li estis plene malpolitikema kaj neniam kunlaboris senkritike kun la regantoj. Aliaj emfazas, ke li kiel prezidanto de la Reichsmusikkammer de 1933 ĝis 1935 estis oficiala reprezentanto de la Nazia Germanujo kaj ke li, kvankam lia pozicio plejparte estis reprezenta, tamen devus esti publike kontraŭstaranta sin kontraŭ la nazioj. Klaus Mann priskribas en sia libro Der Wendepunkt klare, kvankam plejparte libere inventite, intervjuon kun Richard Strauss, en kiu evidentiĝas ties ignoro fronte al la naziismo.
Kiam Bruno Walter marton de 1933 ne povis prezenti sian kvaran koncerton kun la Berlinaj Filharmoniistoj, ĉar li kiel judo ne estis akceptebla por la novaj potenculoj, Richard Strauss alprenis ties postenon, por helpi la judan agentejon kaj la muzikistojn, al kiuj li plene cedis sian honorarion. Li realigis, ke sur la koncertafiŝo estis dikletere legebla: „Anstataŭ Bruno Walter d-ro Richard Strauss“. Li direktis interalie sian Sinfonia domestica, „kio al li (jen rakontas Grete Busch en la biografio de sia edzo Fritz) laŭ liaj propraj vortoj en la vido de ĉiuj honestaj homoj kaŭzis pli da malutilo, ol ĉiu ajn germana registaro povus rebonigi por li“. Grete Busch estis (ankaŭ en la biografio) profunde senrevigita pri tio, ke Strauss translasis la unuan prezentadon de la opero Arabella al Clemens Krauss, post kiam la nazioj forpelis ŝian edzon. Strauss estas promesinta la unuan prezentadon al Fritz Busch kaj al reĝisoro Reucker, al kiuj li ankaŭ omaĝis la operon. Laŭ vidpunkto de la vidvino li rompis per tio sian promeson. Strauss tamen lasis la omaĝon kaj publikigis ĝin en 1933. Plion li ne ja povis fari. Strauss ankaŭ helpis anstataŭe, kiam Arturo Toscanini malanoncis sian partoprenon je la festivalo de Bayreuth en 1933. Dum kulturpolitika manifestado dum la Reichsmusiktage en Duseldorfo la 28-an de majo 1938 Richard Strauss direktis sian jam en 1913 komponitan Solenan Preludon.
La bofilino de Strauss, Alice, estis judino, pro tio laŭ la rasisma ideologio de la nazioj ankaŭ liaj genepoj estis kategoriitaj kiel kvaronjudoj. Tio povus esti kaŭzo por tio, ke li rezignis malkaŝan konflikton — minacoj kaj revenĝoj deflanke de la reĝimo okazis precipe surloke en Garmisch. Okaze de la unua prezentado de la opero Die schweigsame Frau laŭ la libreto de la juda verkisto Stefan Zweig finfine ekestis skandalo. Strauss montris kuraĝon kaj insistis pri tio, ke la nomo de Stefan Zweig estu presata sur la programfolion kaj sur la afiŝojn — same kiel en la kazo de Bruno Walter. Hitler pro tio forestis proteste la prezentadon, kaj la reĝimo retiris sian subtenon de Strauss. La peco estis forigita el la teatra programo post tri ripetoj. Tamen la konserviĝinta letera komunikado kun Zweig dum la afero montras, ke Strauss en politikaj aferoj ne nur estis kompromisema, sed naiva kaj seninstinkta. Strauss ja nur luktis por la artisto Zweig, ne kontraŭ la politika sistemo. Zweig singarde kritikis Ŝtraŭson, esprimis tamen sian komprenon por tio, ke por la pli ol 70-jara komponisto la propra verkaro kaj la bonfarto de siaj familio kaj amikoj estis pli gravaj ol malkaŝa rezisto.
Ĉiukaze Strauss estis alte estimata fare de la naziaj potenculoj, kvankam la Regna Propagandoministro Joseph Goebbels opiniis lin politike problema, kiel en jena lia taglibronoto de la 5-a de junio 1935:
La nazioj enprenis lin en la "liston de difavoratoj" kaj en specialan liston de la tri plej gravaj muzikistoj de la Tria Regno. Pro sia prezidanteco en la Reichsmusikkammer Strauss estis aŭtomate kategoriata laŭ la sennaziigo kiel ĉefsupektato, en la jaro 1948 tamen malkondamnita kiel „ne kulpa“.
La afero pri Stefan Zweig estas objekto de la teatraĵo Kollaboration de Ronald Harwood.
Distingoj kaj honoradoj
Richard Strauss estis dumvive distingata per multaj honoroj kaj fariĝis interalie honorcivitano de Munkeno, Dresdeno kaj Garmisch. Krom tio li ricevis la honoran doktorecon de la universitatoj de Hajdelbergo kaj Oksfordo, la bavaran Maksimiliano-Ordenon kaj fariĝis oficiro de la franca Honora Legio en Parizo. En 1934 li ricevis la Agloŝildon de la Germana Regno. La 16-an de decembro 1942 li akceptis la Beethoven-Premion de la urbo Vieno, proponita de Baldur von Schirach kaj dotita per 10.000 Regnaj Markoj. Li rekompensis tion per la komponado de la Solena muziko por la urbo Vieno por latunblovaj instrumentoj kaj timbaloj, kiun li unuafoje prezentis per la viena trumpetoĥoro la 9-an de aprilo 1943 okaze la solenado de la kvina datreveno de „Grandgermanujo“. En renomaj orkestroj li fariĝis honormembro. En Garmisch-Partenkirchen okazas ĉiujare junion Richard-Strauss-Festivalo, kiun subtenas patronaro Förderkreis Richard-Strauss-Festspiele Garmisch-Partenkirchen e.V.. La Richard-Strauss-Konservatorio je Munkeno nomiĝas laŭ li. Krom tio li estas nomdonanto de la Richard-Strauss-Strato en Munkeno; aliaj stratoj nomitaj laŭ li ekzistas interalie en Vieno, Bayreuth, Berlino, Eichstätt, Emden, Erlangen, Sarstedt kaj en Wuppertal (Richard-Strauss-Aleo).
Operoj
La muzika komedio Des Esels Schatten laŭ Die Abderiten de Christoph Martin Wieland, komponita 1947–1949, UP 1964, kutime ne estas rigardata kiel opero.
Saguenay
Saguenay (france kaj oficiale Ville de Saguenay /sagene'/) estas urbo en la regiono Saganio - Sankt-Johan-Lagio de Kebekio, Kanado, sur la rivero Sagano, je proksimume 200 km norde Kebeko.
Geografio
Saguenay situas ambaŭflanke de la rivero Sagano, kie subaĵo de la Laŭrenca tabulo kreas iom pli mildan klimaton ol la subarktikaj ĉirkaŭaĵoj.
Demografio
(Institut de la Statistique du Québec, 2006)
Historio
La urbo kreiĝis la 18-an de februaro 2002 per la kunigo de la urboj Chicoutimi, Jonquière, La Baie kaj Laterrière, la municipoj Lac-Kénogami kaj Shipshaw kaj parto de la kantono Tremblay.
Politiko
La aktuala urbestro nomiĝas Jean Tremblay, kiu estis urbestro de Chicoutimi antaŭ la kunigo. La urbo dividiĝas en tri arondismentoj: Chicoutimi, Jonquière kaj La Baie. Administre, ĝi estas la ĉefurbo de la kebekia regiono Saganio–Sankt-Johan-Lagio.
Edukado
Saganurbon servas du Cégep-oj (antaŭ-universitataj kolegioj), en Jonquière kaj en Chicoutimi, kaj la Universitato de Kebekio ĉe Chicoutimi, branĉo de la provinca Universitato de Kebekio. Pluraj aliaj universitatoj havas kampusojn en Saganurbo, interalie la Universitato de Ŝerbruko kaj la École nationale d'administration publique.
Industrio
La ekonomio plejparte baziĝas je la unua transformo de naturaj rimedoj, aparte papero (Abitibi-Consolidated) kaj aluminio (Alcan). La urbo ankaŭ havas plurajn hidroelektrajn centralojn.
La industria ekonomio lastatempe suferis pro fermo de paper-fabrikoj fare de Abitibi-Consolidated en 2005.
Jorge Montanari
Jorge Montanari - naskiĝis en 1976 - estas argentina Esperantisto. Li estas la nuntempa prezidanto de Argentina Esperanto-Ligo kaj Ĝenerala Sekretario de Tutmonda "Esperanto" Futbala Asocio.
Li estas scienca esploristo el CONICET pri nanoteknologio, kaj profesoro ĉe la Nacia Universato de Kilmeso. Krome, li estas hispanlingva verkisto, kaj ĵurnalisto pri kino kaj sporto. Esperante, li kunlaboris kiel scienca redaktoro en revuo Monato. En 2014 li estas elektita kiel rektoron de Internacia Kongresa Universitato. Li ankaŭ estas trejnisto kaj kreinto de Tutmonda Esperanto Futbala Asocio (rekonata de NF-Board), kaj kondukis la futbalan Selektitaron dum la futbala matĉo en 99-a kaj la 100-a UK.
Orĝonikidzo (Teodozia municipo)
Orĝonikidzo estas urbotipa loĝloko de Teodozia municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. Orĝonikidzo havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde 1939; la moderna nomo de la loĝloko estis donita omaĝe al sovetia politikisto Sergo Orĝonikidze.
Geografia situo
La loĝloko situas en la orienta parto de la Krimea duoninsulo, sur la malgranda duoninsulo Kiik-Atlama, kiu dividas 2 krekojn: la Koktebelan kaj Dvujakornaja krekojn.
Orĝonikidzo troviĝas 14 kilometrojn for de Feodozo, al kiu ĝi estas ligita per busa trafiko.
Historio
Fine de la XIVa jarcento ĉi tie estis konstruita armena monaĥejo kaj fortikaĵo kun la nomo Kajdagor.
En la jaro 1911 ĉi tie estis konstruita uzino, produktanta la mar-armilaron.
Post la Dua mondmilito la loĝloko evoluas kiel ĉemara ripoz- kaj kurac-loko.
Socia sfero
En la loĝloko estas mezlernejo, 2 infanĝardenoj, hospitalo, biblioteko, muzik-lernejo, kulturdomo, kinejo, parko, regionstuda muzeo, 3 ripozejoj kaj 3 porinfanaj ripoz-tendaroj. La bazo por la loĝloka ekonomio estas somera ripoz-industrio.
Interesaĵoj
Nuntempe (2006-2007) en la loĝloko mem oni aktive priparolas la eblon alinomi la loĝlokon "Zurbagan" (tio estas nomo de fikcia urbo el la novelo de rusa verkisto A. Grin "Skarlataj veloj"). Oni opinias, ke tio popularigos la loĝlokon kaj varbos novajn vizitantojn.
Turčok
Turčok, hungare Turcsok (turĉok) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Turčok situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Revúca troviĝas 9 km-ojn.
Historio
En 1910 loĝis en Turcsok 841 da homoj, (709 slovakoj, 110 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Turčok 244 da homoj, (233 slovakoj, po 1 hungaro kaj ĉeĥo).
Tsuyoshi Yamamoto
Tsuyoshi Yamamoto (山本 剛志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Ekstera montoĉeno de la Krimea montaro
La Ekstera montoĉeno de la Krimea montaro estas la plej norda kaj malalta parto de la Krimea montaro, kiu situas okcidente kaj nord-okcidente de la Interna montoĉeno kaj estas dividita disde ĝi fare de granda laŭlonga valo. La suma longo de la montoĉeno estas ĉirkaŭ 110-115 km; la maksimuma alto - 352 m..
Geografio
La montoĉeno prezentas vicon de kuestoj, kies sudaj ekstremaĵoj estas krutaj kaj rokecaj, dum la nordaj kaj nord-okcidentaj deklivoj estas malkrutaj (tamen, la okcidenta parto de la montoĉeno ĉe la marbordo formas krutajn deklivojn, kiuj altas ĝis 50 metroj). La averaĝaj altoj de la montoĉeno varias inter 250-300 metroj super la marnivelo. La montoĉenon formas plejparte neogenaj kalkoŝtonoj, krome ankaŭ marnoj kaj argiloj. La ĉeno situas sur la suda iom levita parto de la skita geologia platformo.
La montoĉeno komenciĝas ĉe la kabo Fiolento per la montokresto Kara-Agaĉ; poste ĝin formas la monteto Sapuno kaj la altaĵo Mekenziaj montoj; poste la montoĉeno estas tranĉita de la rivero Belbeko. Trans Belbeko la montoĉeno reaperas kiel masivo Karatau (inter la riveroj Belbeko kaj Kaĉo). La sekva parto de la montoĉeno (inter la riveroj Kaĉo kaj Almo) nomiĝas Jaŝlav (ĝia plej alta pinto estas la monto Kazan-Taŝ, 344 m.). Okcidente de Simferopolo la montoĉeno havas la plej altajn pintojn (ekz., la sennoma pinto ĉe la vilaĝo Trjoĥprudnoje altas 352 metrojn). Poste la montoĉeno ĉirkauas Simferopolon norde (parto de la urbaj kvartaloj situas sur la montoĉeno aŭ eĉ norde de ĝi) kaj, iom post iom malaltiĝante, ĝi malaperas apud la loĝloko Zujo.
Klimato kaj biologio
La klimato de la Ekstera montoĉeno pro ĝia malgranda alto malmulte diferencas disde la klimato de la ĉirkaŭaj regionoj. En la okcidentaj partoj (pli proksimaj al la maro) la klimato estas milde kontinenta. En la centraj kaj orientaj partoj ĝi estas modere kontitenta, kun milda vintro kaj varmega kaj longa somero.
La deklivoj de la Ekstera montoĉeno estas kovritaj plejparte de herbejoj kaj duonstepoj. Fojfoje aperas negrandaj foliaj arbaretoj kaj negrandaj artefaritaj pinarbaroj.
Homa aktivado
Sur la kuestoj de la Ekstera montoĉeno iuj rimarkindaj homaj aktivadoj mankas. La teritorioj estas uzataj ĉefe kiel ĉasejoj, kvankam la plej nordaj (malaltaj) partoj de la montoĉeno estas ankaŭ plugataj. La pli multaj loĝlokoj situas aŭ ene de la rivervaloj, kiuj iras tra la montoĉeno (ekz., la valoj de Belbeko, Kaĉo, Almo), aŭ en la valo inter la Ekstera kaj la Interna montoĉenoj - i.a., ĝuste en tiu valo troviĝas la urboj Simferopolo kaj Baĥĉisarajo.
124192 Moletai
124192 Moletai estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la litovaj astronomoj Kazimieras Černis kaj Vygandas Laugalys elde la Observatorio de Molėtai (Molėtai, Litovio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Molėtai, urbo de 7000 loĝantoj 63 km norde de Vilno, meze de la ĉirkaŭantaj litovaj lagoj kaj arbaroj. Molėtai estis unuafoje menciita en skibitaj fontoj en 1387. De 1969, la Astronomia Observatorio de Molėtai operacias je ĉirkaŭ 13 km de la urbo.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,03435 astronomia unuo, tie estas 5,139 milionoj da km.
Sainte-Christie
Sainte-Christie estas franca situanta en departemento Gers, regiono.
Borĝigin
La klano Borĝigin (Боржигин [bɔrt͡ʃigin], Borjigin), konata ankaŭ kiel Altan urag (Алтан ураг, ora parencaro), estis la aristokrata klano de Ĝingis-Ĥano kaj de ties posteuloj. La fruaj anoj de la klano Borĝigin produktis regantaj princojn por Mongolio kaj Interna Mongolio ĝis la 20-a jarcento. La klano formis la regantan klason inter la Mongoloj kaj aliaj popoloj de Centra Azio kaj Orienta Eŭropo. Nun la anoj de la klano Borĝigin troviĝas en la plejmulto de Mongolio, Interna Mongolio, kaj Ŝinĝango, kvankam genetika esplorado montris, ke la posteularo de Ĝingis-Ĥano estas komuna en Centra Azio.
Blanka Insulo
Blanka Insulo (Whakaari, White island) estas kaj stratovulkano kaj vulkaninsulo, nome unu el la plej konataj vulkanoj de Nov-Zelando, kaj situas je la plata nordflanko de la Nordinsulo.
La alteco de tiu vulkaninsulo estas 321 metroj super marnivelo, kaj la tuta alteco el la vulkanbazo estas proksimume 1600 metroj. La pejzaĝo memorigas al tiu de la Luno aŭ Marso kaj estas kalkulata kiel unu el la plej bonaj turismaj allogaĵoj de Nov-Zelando.
Ekde proksimume la ŝanĝiĝo de la 19-a al la 20-a jarcento sur la insulo oni elfosis sulfuron. En 1914 ĉiuj 10 ministoj mortis pro vulkan-erupcio. La elfosado de sulfuro kelkajn jarojn poste rekomenciĝis, sed komence de la 1930-aj jaroj definitive haltis. La restaĵoj de la konstruaĵetoj kun instalaĵoj kiuj rememoras al tiu tempo ankoraŭ videblas en angulo de la insulo.
La vulkano ankoraŭ estas aktiva: regule okazas tertremoj kaj kelkfoje ankaŭ erupcioj. Je la 9-a de decembro 2019 okazis erupcio ĉe kio deknaŭ homoj mortis kaj dudekkvin vundiĝis.
La surpaŝo de la insulo estas per severaj sekurecpostuloj ligata: oni rajtas surpaŝi la insulon nur sub akompano de specialaj gvidistoj kaj estas deviga porti sekureckaskon (subitaj eksplodoj) kaj kontraŭgasmaskon (ekstrema odoro de sulfuro). La ĉeestanta kraterlago varias dum la daŭro de la tempo regule tiel en nivelo kiel en koloro de la akvo.
Ferenc Bálint (redaktoro)
Ferenc BÁLINT [bAlint] rumania hungara instruisto, televidredaktoro, reĝisoro. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 23-an de aprilo 1951.
Blanka Insulo
La vulkanaj aktivecoj de la insulo kontinue estas observataj fare de vulkanologoj, interalie per kameraoj, sismografoj kaj magnetometroj.
Ferenc Bálint (redaktoro)
Kariero
Ferenc Bálint akiris diplomon en la Teknikuniversitato Traian Vuia de Temeŝvaro en 1976. De 1990 li estas instruisto pri komputilo en Ĉefgimnazio Lajos Áprily de Braŝovo. De 1976 li gvidas teatrotrupojn por gelernantoj (Karima, Harag György, Grimasz). De 1991 li estas ĉefredaktoro de Brassói Televízió (Televido de Braŝovo). Li ricevis plurajn premiojn kaj distingojn.
Blanka Insulo
Krom la vulkana insulo mem, ankaŭ la vivo en la akvo estas tre speciala, pro la alta akvotemperaturo.
Nohn
Nohn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hetefejércse
Hetefejércse [hetefejErĉe] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Vásárosnamény.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo Hete devenis el 1311 laŭ tiama hungara ortografio "Heche".
La unua skriba mencio pri la najbara vilaĝo Fejércse devenis el 1299 laŭ tiama hungara ortografio "Feyrche".
La du vilaĝoj unuiĝis, kies vilaĝservoj estas kulturdomo, migra poŝto.
Provinco Kadizo
La provinco Kadizo (Cádiz [kAdis]) situas en suda parto de Hispanio en Andaluzio. Ĝi limas la provincojn Onubo (Huelva), Sevilo (Sevilla) kaj Malago (Málaga), la britan posedaĵon Ĝibraltaro, kaj Atlantikon. Ĝia ĉefurbo estas Kadizo (Cádiz).
Geografio
Geografie oni povas distingi kelkajn zonojn, norde la Sierra de los Alcornocales kaj Sierra de Grazalema (kie oni povas trovi arbaron de pinsapo, Natura Parko kaj Biosfera rezervejo), sude la plej loĝataj partoj, kie oni povas trovi du metropolajn areojn, tiun de Kadiza Golfeto kaj tiun de Ĝibraltara Kampo, kaj belegajn naturajn strandojn ĉe Tarifa kaj Kabo Trafalgar (ĉe kiu okazis la fama Batalo de Trafalgar) kaj kiu aktuale estas grava turismejo, tre ŝatata de veltabulistoj.
Gravaj urboj estas:
Multaj lokoj en la provinco havas la titolon "de la Frontera" (= "de la limo"). Ĝi devenas el la tempo de la "rekonkero" (reconquista) de la Iberia Duoninsulo de la maŭroj kaj signifas, ke iam la fronto de la konkerado estis ĉe tiu urbo.
Komarkoj estas:
La Golfo de Kadizo aŭ en hispana golfo de Cádiz estas golfo de la Atlantika Oceano en la marbordo de la sudokcidento de la Iberia Duoninsulo, kiu troviĝas inter la Kabo de Sankta Vincento, en Portugalio, kaj la Ĝibraltara Markolo, pro kio ĝiaj akvoj bordas la sudan marbordon de Algarve, de la provinco Onubo kaj la atlantikan marbordon de la provinco Kadizo.
Germana Esperanto-Gazeto
Germana Esperanto-gazeto estis Esperanto-periodaĵo, kiu ĉiusemajne aperis dum kvin jaroj en Magdeburg de 1908 ĝis 1912. Kiel aldonaĵoj aperis "Varietea mondo" kaj de 1911 ĝis 1913 "La informanto, oficiala organo de Internacia Esperanto Informa Oficejo kun jam starigitaj aŭ plej baldaŭ starigotaj agentejoj en ĉiu lando de la terglobo".
Germana Esperanto-gazeto krome eldonis malmultajn Esperanto-librojn, precipe la "Lernolibron de Esperanta stenografio" laŭ unuiga sistemo Stolze-Schrey de Emil Stark (Magdeburg 1911). La Esperanto-eldonaĵojn de Germana Esperanto-Gazeto en 1919 akiris Bernhard Kötz.
Monaĥejo Opatovice
Monaĥejo Opatovice aŭ monaĥejo Opatovice nad Labem (ĉeĥe: Opatovický klášter, germane: Kloster Opatowitz, latine: Cella Opathovicensis) troviĝis en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice en municipo Opatovice nad Labem.
Historio
Akton de la fondo de la monaĥejo de Sankta Laŭrenco en Opatovice, en kiu nomas jaron de la fondo 1073, oni deponas en Arĥivo de Supra Aŭstrio en Linco. Senpere en la dokumento estas legendo pri fondo de la monaĥejo. Kiam reĝo Vratislav restadis en sia burgo en Hradec sidante en kanoto ekdormis. Li sonĝis pri apero de Sankta Laŭrenco, kiu ordonis al li sur loko, kie vivis soleca monaĥo el klostro Břevnov, fondi monaĥejon. Sed tiu dokumento estas nur falsaĵo el tridekaj jaroj de la 12-a jarcento, kiu ekestis en procedo de emancipado de la eklezio el dependo al ŝtato, ĉar oni bezonis per iu dokumento pruvi, ke la eklezio estas suverena posedanto de la monaĥeja havaĵo. Estas kontradikceca, ĉu en nomita jaro estis fondita la klostro mem aŭ nur la ermitejo. Plejparto da fakuloj nun kliniĝas al opinio, ke la monaĥejon, la trian en Bohemio, fondis en la jaro 1086 reĝo Vratislav la 2-a danke por sia kronado en la jaro 1085.
Unu el la unuaj abatoj de la klostro, Mysloch, vizitis Klunizon kaj post sia reveno rekonstruigis la originan lignan klostron je ŝtonan. Tiu estis okaze de ĉeesto de reĝo Vladislav la 2-a en la jaro 1163 sanktigita de praga episkopo Daniel. En la jaro 1268 estis finkonstruita la klostra preĝejo de Sankta Laŭrenco. Fortikigita klostro estis gardata per la rivero Elbo kaj per akvoplenaj fosaĵoj.
En la 12-a jarcento benediktanoj, elpelitaj el sia monaĥejo en Hradisko ĉe Olomouc, finskribis en monaĥejo Opatovice t.n. Hradišťsko-Opatovicaj analojn, raran skriban memorindaĵon.
La monaĥejo de Opatovice estis riĉa, krom aliaj posedaĵoj sinsekve, per donacoj kaj aĉete akiris vilaĝojn en la tuta elba arko inter Opatovice, Pardubice kaj Přelouč kaj multajn havaĵojn en Moravio. En la jaro 1350, laŭ listo de klostraj impostoj en ĉeĥaj landoj estis klostro Opatovice je la 5-a aŭ 6-a loko laŭ la alteco de impostoj. En la jaro 1360 havis la klostra biblioteko 65 kodeksojn. La monaĥoj devis legi kaj transskribadi librojn. Laboris ĉi tie iluminista laborejo. En la jaro 1368 ekestis ĉi tie ankaŭ t.n. Krakova kodekso. Tiam ekestis legendo pri granda trezoro, kiun ĉi tie la monaĥoj ŝparkolektis. Tio estis por la monaĥejo detruiga.