cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volapuklingva Vikipedio
Ĝi kreskis tre rapide danke al multegaj robote kreitaj artikoloĝermoj de minimuma grandeco, aparte pri urbaj kaj neurbaj komunumoj el ĉiuj mondpartoj. Granda parto de tiuj artikoloj poste ne plu prilaboriĝis kaj pliampleksiĝis fare de individuaj vikipediaj aŭtoroj, kaj aktivaj vikipedianoj el diverslingvaj projektoj mokis ke tiu metodo - intencita neniel malbonintence - estus trompa ŝajnigo de pseŭdograndeco sen vera fakta bazo. Ĉar iuj kritikantoj en tio ne bone distingis inter "volapuko" kaj "kreita lingvo", en iuj kritikoj inkluziviĝis sen fakta bazo ankaŭ la vikipedio en Esperanto - kompense aparte granda nombro de esperantlingvaj vikipediistoj esprimis forte kontraŭi la amasan robotan kreon de artikoloĝermoj por la esperantlingva reta enciklopedio, en deziro plej eble forte distanciĝi de la metodoj en la volapuklingva vikipedio, post kiam pri malmultaj eŭropaj landoj (precipe Pollando, Italio, Germanio kaj Rumanio) jam robote estis kreitaj esperantlingvaj vikipediaj artikoletoj pri urbaj kaj neurbaj komunumoj, enhave kompare pli ampleksaj ol la "averaĝaj" robotaj ĝermoj de la volapuklingva vikipedio. Tiuj-ĉi esperantlingvaj robote kreitaj artikoletoj je granda parto intertempe estas ampleksigitaj per individua redaktado, dum pro la ĉesigo de robotaj paĝokreoj nun pri urboj de aliaj landoj nun forte mankas esperantlingvaj artikoloĝermoj. Tiel la volapuklingva projekto en distanciga kontrasto signife influis la projekton en Esperanto, dum en iuj alilingvaj projektoj la robota ekproduktado de geografiaj artikoloj (poste individue ampleksigindaj) estas daŭre utiligata kaj "permesata".
La 1-an de 2023 la Volapuklingva Vikipedio enhavas  artikolojn. Laŭ la stato de novembro 2012 estis 48 aktivaj uzantoj kaj 6 administrantoj.
Mira-Bhajandar
(marate मीरा भयंदर) estas metropolo, antaŭurbo de Mumbajo en Barato, en subŝtato Maharaŝtro apartenanta al urbaro de Mumbajo.
Geografio
situas laŭ okcidenta marbordo de la lando kaj ankaŭ sur insulo. Laŭ la maro precipe mangrovoj kreskiĝas. La urbo konsistas el loĝkvartaloj, sed ankaŭ la industrio kaj la butikaro trovis konvenajn lokojn. Mumbajo troviĝas 40 km-ojn.
Historio
En la 1970-aj jaroj en Mumbajo la loĝado alte kreskis, tial oni serĉis lokojn pli konvenajn. En tiu loko pli frue estis agrikulturaj kampoj, ĝangalo kaj fiŝkaptista vilaĝo. konsistis el 2 urboj: Mira kaj Bhajandar.
Trafiko
havas bonajn vojajn kaj fervojajn kontaktojn kun Mumbajo. En la urbo aŭtobusoj kaj rikiŝoj liveras la pasaĝerojn. La plej proksima flughaveno troviĝas 26 km-ojn.
Klimato
havas tropikan klimaton, kie regas varmegaj someroj, ne malvarmaj vintroj kaj musono, (la lasta daŭaras inter junio-septembro). Jare pluvas po 2000-3000 mm. La averaĝa temperaturo estas 27 °C.
Okoličná na Ostrove
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Komárno-Bratislavo. La plej proksimaj urboj estas Veľký Meder 13, Komarno 18 km-ojn for. La distrikto troviĝas inter Danubobranĉoj. Kanalo preterfluas la vilaĝon.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1220 en formo Ecl. Katolika preĝejo konstruiĝis en la 14-a jarcento. Post jarcento la loĝantoj iĝis kalvinanoj, sed posto parte ili retiriĝis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 1304 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto Csallóköz, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1922 loĝadis ankaŭ slovakoj. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1965 okazis inundo. En 2001 loĝis tie 1461 da homoj (1295 hungaroj kaj 152 slovakoj).
Emmen (Nederlando)
Emmen estas municipo en la sudorienta parto de la  provinco Drento (Drenthe) en Nederlando. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Per tiu areo ĝi estas unu el la plej grandaj municipoj de Nederlando. La ĉefloko estas la samnoma Emmen. Oriente kaj sude la limo de la komunuma teritorio estas la limo inter Nederlando kaj Germanio: Orientaj najbaroj estas la municipo Twist kaj la urbo Meppen en la germania distrikto Emsland.
Sercus
- jen france, origine nederlande respektive flandre Zerkel - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
NGC 1264
NGC 1264 (aliaj indikoj — PGC 12270, UGC 2643, MCG 7-7-50) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Julien-le-Petit
- jen france, prononco [], okcitane aŭ limoĝie Sent Julian lo Pitit - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Alvin Toffler
Alvin Toffler (Oktobro 4, 1928 en Novjorko) estas usona kerkisto kaj futurologo, fama pro liaj verkoj pri la cifera revolucio, komunikada revolucio, korporacia revolucio kaj teknologia singulareco.
Li antaŭe estis kunredaktisto de Fortune magazine kaj ĉefe okupiĝis pri verkado pri teknologio kaj ties efikoj. Poste li pli okupiĝis verkante pri reagoj de la socio kontraŭ tiaj efikoj. Li interesiĝis kaj verkis ankaŭ rilate al la pliiĝanta povo de la 21jarcenta milita hardvaro, armiloj kaj disvastiĝo de teknologio, kaj kapitalismo.
Toffler edziĝis al Heidi Toffler, kiu ankaŭ estas verkisto kaj futurologo.
Vejkinsulo
Vejkinsulo (Wake Island) estas atolo en Nord-Pacifiko apartenanta al la Usonaj Malgrandaj Insuloj.
Pretendas ĝian posedon la respubliko Marŝala Insularo, kiu situas proksime (sude). La nomo de la insulo en la marŝala lingvo estas Eneen-Kio.
La maro dividas ĝin, precipe ĉe alta tajdo, en tri partojn, la V-forma Vejk-Insulo (striktasenca) kaj la plilongigaĵoj de ties brakoj, Vilks-Insulo (angle Wilkes Island, sude) kaj Pil-Insulo (Peale Island, norde).
Historio
Je la 20-a de oktobro 1568 hispana ekspedicio sub Álvaro DE MENDAÑA DE NEYRA trovis "malaltan nudan insulon de ĉirkaŭ 8 leŭgoj de periferio" kaj nomis ĝin laŭ Sankta Francisko (hispane San Francisco). En 1796 britoj ĝin vizitis kaj nomis laŭ kapitano William Wake. En 1841 la usona mar-armeo okaze de vizito nomis la du malpli grandajn insulojn laŭ Titian PEALE (civilulo) kaj leŭtenanto Charles WILKES.
Je la 17-a de januaro 1899 Usono aneksis la insulon.
En 1935 aviad-kompanio Pan American Airways konstruis aerodromon kaj vilaĝeton kiel bazon por flugoj inter Usono kaj Ĉinio; ĝi restis ĝis la unua japana aer-atako dum la Dua mondmilito.
Dum la milito Japanio konkeris la insulon kaj tenis ĝin ĝis la fino de la milito.
La aerodromo estas plu utiligata por armeaj flugoj kaj teknikaj krizoj; estas ĉirkaŭ 700 alteriĝoj jare. De 1974 Usono uzas la insulon kiel testejon por raketoj (kontraŭ-raketaj bataliloj, re-enatmosferiĝo).
Sindères
Sindères estas malaperinta franca situanta en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi nun formas parton de Morcenx-la-Nouvelle.
Veleno
Veleno (el malnovfranca veel = bovido) estas por skribo preparita bovida felo, pli delikata ol pergameno, aŭ glata papero, imitanta la bovidan velenon (PIV).
Ĝi aperis je la fino de la mezepoko; eltirata de haŭto de mortnaskita bovido, tre fajna, ĝi estas tre ŝatata de la kaligrafiistoj kaj miniaturistoj.
La papero tieldirata "veleno" estas papero sen grajno, glata, fabrikata per maŝino uzanta tolon da drato, eltrovita de la brito John Baskerville en la 1750-aj jaroj.
Caparaó
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu (prononco Manjuasu). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun. La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1963.
En la municipo estas la tria pli alta monto de Brazilo, "Pico da Bandeira".
Ciklobutanolo
Ciklobutanolo estas kemia organika komponaĵo en la grupo de la cikloalkanoj. Ĝi estas cikla alkoholo konsistanta je unu grupo hidroksila kaj alia grupo ciklobutano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo kaj 25 kemiaj substancoj elmontras la saman kemian strukturon.
27922 Mascheroni
27922 Mascheroni estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Sankta Georgo (apartigilo)
Sankta Georgo povas esti:
27922 Mascheroni
Nomo
Ĝi estis nomita en mrmoro de la itala geometriisto Lorenzo Mascheroni (1750–1800), profesoro ĉe la Universitato de Pavio kaj aŭtoro de traktato pri statiko. Li pruvis, ke la problemoj pri konstruo sur ebeno, kiun oni povas solvi per liniilo kaj cirkelo, povas esti solvitaj ankaŭ nur per cirkelo.
Moderna Latino
Moderna Latino temas pri la formoj de la Latina lingvo en uzo ekde la fino de la 19a jarcento. Variajn aplikojn oni povas distingi, sed Vivanta Latino, kiel rimedo de komunikado, estas la ĉefa temo de ĉi tiu artikolo.
Simbola uzo
Relikvo de la iama graveco de Mezepoka Latino kiel lingvafrankao por multaj fakoj, Latino restas ankoraŭ videbla en vortoj, frazoj, motoj, kaj simile, ofte de tiuj aspirantaj ligiĝi kun la perceptita eterneco de Latino mem.
Eklezia uzo
Eklezia Latino, kiel uzata de la Katolika Eklezio, estas distingebla precipe per ĝia prononcado, t.e. laŭ la tradicia itala maniero. Ĝi restas, tamen, komplete interkomprenebla kun norma Vivanta Latino. Bedaŭrinde nunaj ekleziuloj rezignas ofte pri la latina lingvo kiel internacian interkomunikiĝilo (sen paroli pri la liturgiaĵoj) preferante la anglan.
Ĉe universitatoj
Oficiale, multaj universitatoj uzas Latinan devizon. Klasikaj studoj ankoraŭ ekzistas ĉe la plejparto de universitatoj. Krome multaj universitatoj adoptas la tradician himnon Gaudeamus igitur en oficialaj kaj solenaj ceremonioj.
Vivanta Latino
Vivanta Latino (latine: Latinitas viva), ankaŭ konata kiel Parolata Latino, estas klopodo revivigi Latinon kiel parolatan lingvon kiel vehiklon por ĉi-epoka komunikado. Iuj engaĝiĝas hobie, aliaj (sin mem pli seriozaj taksantaj) volas eĉ restaŭri ĝin kiel internacian helplingvon.
Unu el la plej spertaj lernolibroj kiuj plene adoptas la rektan metodon por Latino estas la fama Lingua Latina per se illustrata fare de Johano Heningo Orbergo, unue eldonita en 1955, kaj komplete komponita en Latino.
En 1966 Klemento Desesardo eldonis metodon en la serio sans peine de la francia kompanio Assimil. La metodo de Desesardo estas ankoraŭ uzata por instruado de Schola Latina Universalis. En 1986, belgia radiologo Gaius Licoppe, kiu malkovris Latinon per la metodo de Desesardo, fondis Fundatio Melissa por reklamado kaj instruado de Latino Vivanta.
Ĉe la Accademia Vivarium Novum en Romo, ĉiuj klasoj estas instruitaj en aŭ Latino aŭ la helena, kaj rezidantaj studentoj devas paroli ekskluzive nur aŭ Latinon aŭ la helenan por plue akiri fluecon.
En Usono, Terenzo Tunbergo establis la unuan Conventiculum, mergiĝa konferenco por aktive uzi la lingvon. Ankaŭ en Usono ekzistas la Septentrionale Americanum Latinitatis Vivæ Institutum (SALVI, aŭ Nord-Amerika Instituto por Studoj pri Vivanta Latino).
17078 Sellers
17078 Sellers estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita aktoro Peter Sellers (1925–1980), kies eksterordinaraj kapabloj de pantomimisto kaj komediisto unua floris en la The Goon Show ĉe la BBC. Poste li fariĝis stelulo de holivudaj filmoj kiel Dr. Strangelove kaj The Pink Panther.
Skvambrusta perdriko
La Skvambrusta perdriko (Arborophila chloropus) estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estis foje lokigita en genron Tropicoperdix. Probable formas superspecion kun A. merlini kaj A. charltonii, sed la taksonomio de tiuj tri formoj estas malbone konata kaj postulas revizion; nuna specio estis konsiderata raso de A. charltonii.
Ĝi troviĝas en Kamboĝo, Ĉinio, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio.
Temas pri 30 35 cm longa perdriko. Ĝi estas tre strieca kaj kamufla birdo, kun malhelbrunaj krono, nuko, brusto, dorso, flugiloj kaj mallonga vosto. La brusto montras fajnan striecon kiu similas skvamecon, kio nomigas la specion. Ankaŭ suba brusto, dorso, flugiloj kaj vosto estas striecaj. La kolo estas flaveca kun tre fajna nigra punkteco. Estas iom da ruĝeca brido kaj en vizaĝo videblas tre markataj blankaj superokula strio kaj vangomakulo tre nigrapunktaj. La kruroj estas flavaj.
Ĝi manĝas ĉefe semojn kaj insektojn.
Elements Pt. 1
Elements Pt. 1 estas la deka muzikalbumo de la finnlanda muzikalbumo Stratovarius.
Ludwigsdorf
Ludwigsdorf - germane "ludovika vilaĝo", prononco - estas la nomo de pluraj loĝlokoj. Interalie temas pri
Daugavpils
Daugavpils (germane historie Dünaburg, ruse historie Невгин/Nevgin, Борисоглебck/Borisoglebsk kaj Двинcк/Dvinsk, Дзвінск/Dswinsk, latgale Daugpiļs, Daugpilis, pole historie Dyneburg respektive Dynaburg kaj Dźwińsk, דענענבורג/Denenburg) estas urbo en la regiono Latgalio, la orienta parto de Latvio. Laŭ grandeco kaj graveco la urbo en Latvio havas la duan rangon post la ĉefurbo Rigo, kaj Daugavpils estas unu el la dek latvaj ŝtataj urboj kaj la administra centro de la ĉirkaŭa distrikto Augšdaugava, kiu ne inkluzivas la urbon mem. Ĝi situas borde de la rivero Daŭgavo, Daugava, Düna, laŭ kiu ĝi havas sian nomon "Daugava-kastelo".
Daugavpils distancas 232 kilometrojn de la ĉefurbo Rigo, 25 kilometrojn de la limo al Litovio kaj 35 kilometrojn de la limo al Belorusio.
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
La loko unuafoje skribe menciiĝis en dokumento de la jaro 1275. Dum la jaro 1278, sur monteto Naujene (Naujenes pilskalns) 19 km de la nuna loko de Daugavpils ekkonstruiĝis la fortikaĵo "Dünaburg" de la Ordeno de germanaj kavaliroj, ĉirkaŭ ĝi ekestis samnoma loĝloko, kaj la fortikaĵo, loĝloko kaj restis posedaĵo de la germana ordeno dum preskaŭ tri jarcentoj. Dum 1561 Dünaburg iĝis parto de Pollando-Litovio, sed en 1577 ĝi estis detruita de la trupoj de Ivano la 4-a kaj nova fortikaĵo estis konstruita en ĝia nuna loko. En 1582 nova setlejo, transitante sub pola-litovia kontrolo, ricevis urbajn rajtojn. Inter la jaroj 1656 kaj 1667 la urbo estis okupita de la Rusia Imperio kaj tiutempe havis la nomon Borisoglebsk (Борисоглебск). Kadre de la unua dispartigo de la pola-litova imperio, la urbo dum 1772 duafoje kaj nun por pli longa tempo estis ruse okupita kaj integrita en la Rusian Imperion. Dum 1893, kadre de politiko ruslingvigi urbonomojn de la origine nerusaj, okupitaj regionoj de la imperio, la urbo oficiale rebaptiĝis Dvinsk (Двинск). La urbo havis eksplicite multetnan loĝantaron kaj grandan judan komunumon. Fine de la 18-a jarcento pli ol 60 procentoj de la enloĝantaro estis judoj. Post la popolnombrado de 1897 72.231 homoj vivis en la urbo, inter ili 32.369 da judoj (preskaŭ 45 procentoj de la loĝantaro kaj la plej granda etna grupo de ĝi). Ekzistis proksimume 40 sinagogoj kaj pliaj judaj preĝejoj en la urbo, el kiuj nur unu ne detruiĝis dum la Dua Mondmilito.
De la 3-a ĝis 5-a de januaro 1920 sub gvido de pola generalo Edward Rydz-Śmigły pola armeo kaj latvia armeo venkis kontraŭ rusia Ruĝa Armeo en granda batalo de Daugavpils liberigante tie la teritoriojn de Latvio kaj Pollando (vidu la maldekstran mapon).
Dum 1920 surbaze de la tiujara packontrakto de Rigo iĝis parto de la sendependiĝinta respubliko Latvio kaj dum la sekvaj jaroj estis grava trafika nodopunkto inter Okcidenta Eŭropo kaj la Sovetunio, interalie por la trajnlinio "Nord-Ekspreso".
Dum la Dua Mondmilito la urbo dufoje estis pribatalita parto de la milita fronto. Dum junio 1940 ĝi okupiĝis – kiel la tuta teritorio de la demokratiaj respublikoj Latvio, Litovio kaj Estonio – de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. Dum junio 1941 ĝi okupiĝis de la armeo de Nazia Germanio kaj kadre de tio respektive iom poste plejgrandparte estis detruita per milito. Samtempe praktike la tuta juda loĝantaro de la urbo estis murdita de nazioj.
Dum 1944 la Ruĝa Armeo rekonkeris la baltajn ŝtatojn kaj Sovetunio okupis ilin ĝis 1991: Dum tiu tempo de deviga aparteno al Sovetunio, la loĝantaro de Daugavpils kiel en la tuta lando pere de la konscia loĝigo de homoj el aliaj partoj de Sovetunio ŝanĝiĝis tiel, ke la historiaj urbanoj iĝis malplimulto. Sekve de tiu evoluo nuntempe la plejparto de la loĝantoj de la urbo estas ne latvoj, sed ruslingvanoj.
Loĝantaro
Laŭ la stato de 2017 (en krampoj - de 1998) la loĝantaro de Daugavpils konsistis el:
Geografio
Urbo situas en la Orienta Latvia malaltebenaĵo (Austrumlatvijas zemiene). Tra la urbon fluas Daŭgavo kaj ĝiaj malgrandaj alfluantoj Laucesa, Meļņička kaj Šūņupe. Ĉirkaŭ 10 lagoj, la plej granda el kiuj - Šūņu norde kaj Stropu nordoriente.
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.
Ekonomio
La plej grandaj kompanioj registritaj en Daugavpils laŭ spezo en 2019 estis Daugavpils Lokomotiva ripara fabriko, bakejo "Latvijas maiznieks", Regiona hospitalo, elektra drata kaj kabla fabriko "Axon Cable", sinteza fibroproduktadfabriko "Nexis Fibers", multidisciplina firmao "Lagron", mekanika inĝenierado kaj elektronika firmao "Zieglera mašīnbūve".
Partneraj urboj
Partneraj urboj de Daugavpils estas
Princelektista palaco (Treviro)
La Princelektista Palaco aŭ en la germana Kurfürstliche Palais en la urbo Treviro, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato, estis de la 17a jarcento ĝis 1794 rezidejo de la Treviraj Princelektistoj, kiuj samtempe estas la ĉefepiskopoj de Treviro. La renesanca kaj rokoka konstruaĵo staras parte sur la loko de la romia baziliko de Konstanteno. En la 19a jarcento la okcidenta alo estis malkonstruita por rekonstrui la bazilikon.
Eksteraj ligiloj
Hochschloss:
Niederschloss:
Trakomo
Trakomo aŭ traĥomo estas tre kontaĝa okulmalsano, kaŭzita de bakterio Chlamydia trachomatis, endemia ĉe popoloj vivantaj en malfavoraj higienaj kondiĉoj, kiu trafas komune ĉiuaĝulojn kaj afekcias ĝenerale ambaŭ okulojn. Ĝi estas karakterizita per hipertrofia konjunktivo, folikloj (granuloj), t. e. grajnetformaj elementoj diafanaj kaj grizetaj, videblaj tra la konjunktivo kaj aspektantaj kiel frajo de rano, kaj mukopusa sekreciaĵo. La paciento plendas pri lumtimo, larmelfluo, jukado, doloro kaj sentoj de fremda korpo kaj brulo. La trakomo evoluas malrapide, dum monatoj kaj jaroj. Fine, ne traktite, ĝi kuraciĝas spontanee: la granuloj malaperas, sed la konjunktivo ne normaliĝas, ĉar la lezoj postlasas cikatrojn, kies graveco varias. La plej oftaj komplikaĵoj estas korneaj: la panuso (formiĝo de vaskula reto) kaj la ulceriĝo, kiuj afekcias la vidkapablon. La kompleta resaniĝado eblas ĉe benignaj kazoj, aŭ ĉe pli gravaj kazoj tuj submetitaj al trafa kuracado. La sekvaĵoj tre oftas, kaj afekcias la konjunktivon, la korneon kaj la palpebrojn: trikiazo, entropio, ektropio, kornea opakeco rezultanta el panuso kaj ulceriĝo, stafilomo ktp.
NGC 1265
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Imaginara unuo
En matematiko, la imaginara unuo (skribata kiel i aŭ j) estas kompleksa nombro difinita sole per la propraĵo ke ĝia kvadrato egalas al -1. Tial ĝi estas solvaĵo de la kvadrata ekvacio
aŭ ekvivalente
La imaginara unuo estas ofte lakse nomata la "kvadrata radiko de -1", tamen zorgo devas esti ĉar estas fakte du kvadrataj radikoj de -1, ili estas i kaj -i.
Reelaj nombraj operacioj povas esti etenditaj al kompleksaj nombroj. La difino de imaginara unuo povas esti uzata por anstataŭi ĉiun aperaĵo de i2 per -1. Tiel pli altaj entjeraj potencoj de i estas cikle -i, 1, i, −1:
Imaginara unuo estas algebra nombro ĉar ĝi estas radiko de polinomo kun entjeraj koeficientoj.
Ambigueco de la difino: i kaj -i
Tamen, neniu multvaloreco rezultas se unu el la solvaĵoj estas elektita kaj fiksita kiel la i. Ĉi tio estas ĉar, kvankam -i kaj i estas kvantece ne ekvivalentaj (ili estas negativoj unu de la alia), ne estas kvaliteca diferenco inter i kaj -i. Ĉiu el la ambaŭ kompleksaj nombroj egale estas tia ke ĝia kvadrato estas -1. Se ĉiuj matematikaj libroj uzantaj imaginarajn aŭ kompleksajn nombrojn estus reskribitaj kun -i anstataŭ i en ĉiu aperaĵo (kaj pro tia ĉiu aperaĵo de -i estus anstataŭita per -(-i) = i), ĉiuj faktoj kaj teoremoj devus daŭre esti ekvivalente validaj. La distingo inter la du radikoj de la ekvacio kun konsidero de unu el ili kiel estanta je pozitiva parto de imaginara akso estas pure skribmaniera afero; neniu radiko el la du estas pli unueca aŭ fundamenta ol la alia.
La problemo povas esti subtila. La plej preciza ekspliko estas diri ke kvankam la kompleksa kampo, difinita kiel  R[X]/ (X2 + 1), estas unika supren ĝis izomorfio, ĝi estas ne unika supren ĝis unika izomorfio, do estas akurate 2 kampaj aŭtomorfioj de R[X]/ (X2 + 1), la idento kaj la aŭtomorfio sendanta X al -X. Ĉi tiuj estas ne la nuraj kampaj aŭtomorfioj de C, sed estas la nuraj kampaj aŭtomorfioj de C kiu konservas ĉiujn reelajn nombrojn.
En ĉi tiu okazo, la multvaloreco rezultas de la geometria elekto de tio kiu direkto ĉirkaŭ la unua cirklo estas pozitiva turnado. Pli preciza ekspliko estas diri ke la aŭtomorfia grupo de la speciala perpendikulara grupo SO (2, R) havas akurate 2 erojn - la identon kaj la aŭtomorfion kiu interŝanĝas la laŭhorloĝnadlan kaj la kontraŭhorloĝnadlan turnadojn.
Ĉiuj ĉi tiuj multvalorecoj povas esti solvitaj per uzo de pli rigora difino de kompleksaj nombroj (la kampo de kompleksaj nombroj), kaj eksplicita elekto de unu el la solvaĵoj de la ekvacio kiel la imaginara unuo. Tiel imaginara unuo estas ordigita duopo (0, 1) en la kutima konstruado de la kompleksaj nombroj per du-dimensiaj vektoroj.
i kaj kvadrata radiko
Provo fari ĝustan kalkuladon per preciziganto de ambaŭ la pozitiva kaj la negativa radikoj produktas ambiguajn rezultojn:
La uzata pli supre regulo
estas valida nur se radiko de la produto ab ne okazas sur la alia branĉo de la kompleksa kvadrata radika funkcio; por a=b=-1 ĝi ja okazas sur la alia branĉo.
Por eviti ĉi tiajn erarojn en manipulantado de kompleksaj nombroj, strategio estas neniam uzi negativan nombron sub kvadrata radika signo. Ekzemple, anstataŭ skribi kiel \sqrt{-7} necesas skribi kiel i\sqrt{7}.
Kvadrata radiko de la imaginara unuo
Ja, kvadratigo de la dekstra flanko donas
Inverso de i
La inverso de i estas
Uzado de la idento por ĝenera formulo de divido per i de uj kompleksaj nombroj donas:
Entjeraj potencoj de i
La entjeraj potencoj de i ripetiĝas en ciklo:
Ĉi tio povas esti esprimita kun jena ŝablono kie n estas entjero:
aŭ
Eŭlera formulo
La eŭlera formulo estas
kie x estas reela nombro. La formulo povas ankaŭ esti analitike etendita por kompleksaj x.
Meto de x=π donas
el kio sekvas la eŭlera idento:
Sekvoj
Meto de x = π/2 - 2πN, kie N estas ajna entjero, donas
Aŭ, potencigante la ambaŭ flankojn al potenco i,
aŭ
kio montras ke ii havas malfinian kvanton de valoroj de formo
kie N estas ĉiu entjero. Ĉi tiu valoro estas reala, sed ĝi estas ne unike difinita, pro tio ke la kompleksa logaritmo estas plurvalora funkcio.
Meto de N = 0 donas la ĉefan valoron
Iuj la aliaj operacioj kun i
Nombro en al la potenco ni estas:
La imaginaro-baza logaritmo de nombro estas:
kaj kiel ĉiu logaritmo, la logaritmo de bazo i estas ne unike difinita.
La kosinuso de i estas reela nombro:
La sinuso de i estas imaginara:
La tangento de i estas imaginara:
Alternativaj skribmanieroj
En elektra inĝenierarto kaj rilatantaj kampoj, la imaginara unuo estas ofte skribata kiel j por eviti konfuzon kun elektra kurento kiel funkcio de tempo, tradicie skribata kiel i(t) aŭ simple i.
Iuj tekstoj uzas la grekan literon joto ( ι ) por la imaginara unuo al eviti konfuzo.
Iu superflua zorgo bezonas ĉar en iuj lernolibroj estas uzata difino j = -i, aparte en priskribo de vojaĝantaj ondoj. Ekzemple, vojaĝanta ebena ondo en la x direkto povas esti priskribita kiel.
Sankta Jakobo
Vivis pluraj sanktuloj kun la nomo Sankta Jakobo:
Filozofia teorio
Filozofia teorio estas teorio kiu klarigas mondokoncepton en specifa branĉo de filozofio. Tamen ajna tipo de tezo povas esti konsiderata teorio laŭ pli larĝa senco; en la analiza filozofio oni rezervas la terminon «teorio» al sistemaj klopodoj solvi problemojn.
Esence, ĉiuj filozofiaj movadoj, pensoskoloj kaj sistemoj de kredoj estas filozofiaj teorioj. Oni inkludas inter la filozofiaj teorioj ankaŭ multajn principojn, hipotezojn, normojn, paradoksojn, logikajn leĝojn, same kiel la 'ologioj', 'ismoj' kaj ties efikoj.
Elements
Elements povas esti:
Johannes Hartog
Johannes HARTOG [hartoĥ] (naskiĝis en la 16-a de majo 1912 en Baarn) estis nederlanda esperantisto. Li okupis sin ĉefe pri filozofio kaj literaturo, sen speciala profesio. Hartog redaktis Esperantan rubrikon en Baarna gazeto kaj verkis artikolojn. Li precipe okupas sin pri literaturo, lingvokonstruo kaj historio de Esperanto. Studoj en H.D.E., Utrechta Esperantisto kaj Nederlanda Esperantisto.
Gorodiŝĉe (distrikto Klin)
Gorodiŝĉe (Городище) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 4 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Marsilly (Charente-Maritime)
Marsilly [] estas marborda franca komunumo situanta en la nordo de la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 2,619 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Marsilly estas urbeto troviĝanta norde de La Rochelle. La najbaraj komunumoj estas Esnandes norde, Villedoux oriente, Saint-Xandre sudoriente kaj Nieul-sur-Mer sudokcidente. Okcidente estas golfeto nomita golfo de Aiguillon (baie de l’Aiguillon).
Monumentoj
La preĝejo Saint-Pierre de Marsilly estis konstruita kaj fortikigita en la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Ĝia sonorilturo estis deklarita historia monumento en 1907.
En Marsilly troviĝas malgranda muzeo pri murskribaĵoj, la Domo de malnovaj murskribaĵoj (Maison du graffiti ancien).
Antarkta Sciencekspedicio Ronne
La Antarkta Sciencekspedicio Ronne aŭ en angla Ronne Antarctic Research Expedition (RARE) estis ekspedicio el 1947-1948 kiu enketadis pri la areo ĉirkaŭ la pinton de Maro Weddell tra la Suda Oceano en Antarkto.
Valencia signolingvo
La valencia mansigna lingvo estas gestolingvo uzata de pli ol 15 000 homoj en Valencilando.
Rilatoj kun aliaj lingvoj
Laŭ kelkaj lingvistoj, valencia signolingvo kaj la hispana signolingvo estas variantoj de unu sama lingvo, dum aliaj konsideras ilin dialektoj kun granda malsimileco kaj sekve ili povas havi malsamajn gramatikajn normojn, kiel okazas kun la kataluna signolingvo.
La asocioj de surduloj de Valencilando, kiel FESORD, ankoraŭ ne formale starigis opinion pri tiu afero, sed ofte referencas al la lingvo kiel "Signolingvo en la Valencia Komunumo", tiel kiel aperas en lernomaterialoj. FESORD havas "Referencan Centron de la Signolingvo de la Valencia Komunumo", de kie ĝi laboras kiel fakta normiga aŭtoritato de la lingvo. Krome tiucele ĝi subskribis interkonsentojn kun la Valencia Akademio de la Lingvo, la Valencia Televido kaj la Valencia Parlamento.
Jura agnosko
La Valencilando oficiale subtenas la signolingvon en sia Statuto de aŭtonomio (2006). En ties 16-a artikolo oni diras: "La valencia registaro garantios la uzadon de la signolingvo de surduloj, kiun oni devos instrui, protekti kaj respekti". Oni rimarkas, ke la Statuto ne specifigas, pri kiu signolingvo temas, tamen en la Leĝo de la Aŭdvida Sektoro de la valencia parlamento oni mencias precize la hispanan signolingvon kiel unu el la rimedoj, por ke surduloj superu la komunikbarilojn.
Historio
Oni ne konas ĝian antaŭan lingvan evoluon, sed la plej fora konata origino troviĝas en la lernejoj por surduloj fonditaj en Valencio fine de la 19-a jarcento. La influoj de aliaj signolingvoj estas preskaŭ sensignifaj, kaj tiuj ĉefe okazas en la urbo Alakanto el la hispana signolingvo.
Nuntempe la uzado de la valencia signolingvo limiĝas al la neformala komunikado, al administraciaj proceduroj kaj al tre malgranda uzo en la amaskomunikiloj. Ĝi ankoraŭ ne endukondukiĝis en aliajn uzosferojn, kiel en la instruadon, kvankam ekzistas lernocentroj kun kursoj pri tiu lingvo.
Macumoto (Nagano)
Macumoto(松本市 [macumoto-ŝi], Hepburn: Matsumoto-shi, Kunrej: Matumoto-si) estas urbo en Gubernio Nagano en Japanio. Ĝi estas grava urbo en la gubernio kune kun la urbo Nagano. Ĝi estas Escepta urbo en Japanio.
Osan
Osan (오산시, laŭ ĉinaj literoj 烏山市) estas universitata urbego en nordokcidenta Sud-Koreio.
Geografio
Osan situas nordokcidente plejparte sur ebenaĵo. Suvon troviĝas 13, Pjongtek 18, Seulo 47 km.
Ekonomio
Osan estas unu el la centroj de la juvela industrio de la lando. Ekde la 1970-aj jaroj ĉi tiu industrio spertis rapidan evoluon en Osan. La loka ekonomio estas apogita kun agrikulturaj kaj industriaj entreprenoj. Osan nun estas grava transporta centro.
Klimato
La klimato de Osan estas tre simila al tiuj de Suvon, Pjongtek kaj Seulo.
Trafiko
Tra Osan transiras Ŝoseo 1, konektante Seulon kaj Pusanon. La urbego havas grandan metrostacion en koro de Osan. Ekzistas ankaŭ aŭtobusa stacio plej proksime al la metrostacio.
Cirila kodo de Macintosh
Cirila kodo de Macintosh (aŭ MacCyrillic) estas signokodo por priskribi en komputilo literojn de cirila alfabeto kaj aliajn signojn. Ĝi estas uzata en komputiloj de tipo Macintosh.
La kodo uzas 8 bitojn por ĉiu signo. Kodpozicioj 0x00 ... 0x7F estas samsignifaj kiel en ASCII.
La kodo havas ĉiujn literojn necesajn por rusa lingvo, ukraina lingvo, belorusa lingvo, serba lingvo kaj makedona lingvo.
Beringen (Limburgo)
Beringen (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Beringen ricevis la titolon en 1239. Komence de ĝi havis  loĝantojn. Beringen situas en la procinco Limburgo, en la okcidento de la nederlandlingva Flandra Regiono - loke aldone ankaŭ parolatas variaĵoj de la proksime parenca limburga dialektaro. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Haselto.
Ekde 1977 la municipoj Beverlo, Koersel kaj Paal apartenas al Beringen, la ĉefa municipo.
En Beringen vivis la esperantista pastro Alfons J. Beckers.
Enikő Zsigmond
Enikő ZSIGMOND [ĵigmond] rumania hungara geologino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 21-an de julio 1944.
Kariero
Enikő Zsigmond diplomitiĝis pri geologio en UBB de Kluĵo (1966). Ŝi laboris grandparte en Miercurea Ciuc.
Pretetinec
Pretetinec, hungare Drávaóhíd estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Nedelišće.
Loknomo
La historia hungara loknomo estis la sama, ol la kroata. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungaran loknomon.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Drávaóhíd apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Pafejo de Vajmaro
Schießhaus estas iama pafejo en Vajmaro, Germanujo kiu nuntempe funkcias kiel privata okazigejo kaj kongresejo. Ĝi troviĝas en la nordoriento de la urbokerno, proksime je Tiefurter-aleo kaj Webicht.
Historio
La pafejo starigitis en 1803/04 laŭ planoj de la prusa arĥitekto Heinrich Gentz. Kvankam tiuj planoj mem ne plu ekzistas oni de ili konas parton pro ke Johann Christian Heinrich Schlüter ilin kopiis laŭ komisio de Goeto. Alia kopio de Alfred Speiser de la jaro 1890-a liveras sufiĉe aŭtentikan bildon pri la originalo gentz-a. Pro intertempa brulo la ideo ne antaŭ 1805 finrealiĝis. Sed jam unu jaron poste ĝi furoris kiel legeblas en la influa gazeto Zeitung für die elegante Welt. Iel la vajmara pafejo modelis por Clemens Wenzeslaus Coudray, kies tasko estis inter 1820 kaj 1837 la skizigo de kvar tiaj kuracbanaj/sociaj ejoj, nome: en 1820/21 la domo de la pafsocieto en Eisenberg (malkonstruo en 1997); en 1828 ejo de la Ripzumsocieto en Vajmaro (malkonstruo en 1897); en 1824 kuracbanejo de Bad Berka; en 1837 la pafejo de la arbalestistoj en Vajmaro. Tiu ĉi laste menciita ejo estas en niaj tagoj grandspaca kinejo.
La domo kun siaj ne plu videblaj parkoj ne nur servis por pafemuloj sed ankaŭ kiel plezurejo kiel la londonaj Vauxhall-ĝardenoj. La tuta malvare disponigita areo faritis dum la regado de duko Karlo Aŭgusto kiu intencis plibeligi rezidejon sian en la kuro de la preparoj de la geedziĝo inter la tronheredanto Karlo Frederiko kun la rusa carfilino Maria Pavlovna Romanova en la jaro 1804-a. La idekolekton partoprenis ankaŭ Goeto. . La areo ekde la komenco pretis je libera aliro por ĉiuj kaj multaj rondoj kaj societoj kolektiĝis tie ĉi, ne nur la nobelaro. Ĝis la 20-a jarcento gastis tie ĉi ekz. la fusilistoj hobiaj de la klubo Büchsenschützengesellschaft in Weimar. . Nuntempe denove ekis kluba uzo post longjara malfunkcio. Laŭ la deziroj dukaj la Ilm-parko havu unuiĝon je la parkoj de Tiefurt kaj Kastelo Belvedere kio aŭtomate ankaŭ estus enkorpiginta la pafejan teritorion: tion klare montras ankaŭ projektkoncepto de Franz Ludwig Güssefeld de 1808.
Situo kaj speco domaj taŭgigis la ejon ankaŭ por milithospitala uzo dum malpaco. Krome ĝi perfektis por politika agitado. En la 22.3.1925 okazis tie ĉi la unua oficiala apero de Adolf Hitler post kaptiteco lia ĉe Landsberg am Lech de 1923, ĉirkaŭate de samideologianoj de NSDAP. La elekto de tiu ĉi loko ne estis pure kaza ĉar Hitler havis en multaj landoj malpermeson publike paroladi la unuajn jarojn post la restado sur la fortikaĵo de Landsberg.
Dum GDR-tempo la ejon uzis la polico; post Turniĝo ĝi kadukis. Ankaŭ en la gravegaj verkoj de la 1950-aj jaroj pri Ilm-parko mencio de la pafejo malestis. Pli malfrue starigitis la demando pri serĉado de investanto.
Posedanto kaj tenadanto de la pafejo estas ekde 2010 la de Uwe Hoffmann gvidata entreprenaro. La arĥitekto kaj urboplanadulo Walther Grunwald por tio prezentis koncepton konstruan. Spektakloj kaj kunvenoj malregule okazas nun.
Ejo
La kompelkso de malinterne rezignas pri dekoracio kaj alegorioj. La arĥitekturaj linioj de la korpuso kaj rektaj kaj malrektaj en si mem harmoniegas. Centro de la tuto estas festosalonego kun friso de la muzoj sur kolonoj de doria ordo. Ĝin apudas flankaj ejoj. Supre de la enirejo estas granda duonronda fenestro kies lum-enlaso krome plifestigas la etoson. La menciita frizo eble originas el ideoj de la pentristo Heinrich Meyer inspirita de grekaj, ruĝfiguraj vazoj. Realigis ilin la teatropentristo Carl Heideloff. Orienti'go je italaj landvilaoj de Andrea Palladio evidentas.
Disde eosto videblas apsido pligrandiganta la internon festsalonegan. Ambaŭ ejeroj ĉe la maldekstra kaj dekstra aloj havas ligon al la centro per partoj oblikvaj. Okulfrapas ankaŭ grandaj arkofenestroj de ambaŭ aloj. Uesten oni havas akrakdojn sur lignaj kolonoj kun sesangula transversa sekco. Laŭ Jürgen Beyer oni rajtas pensi ankaŭ pri influoj de la t.n. revolucia arĥitekturo, precipe ĉe la salonego pafeja. Por li paraleloj al la neniam realigita plano de Boullee de 1785 por biblioteksalonego de la Franca Nacia Biblioteko ne povas esti neglektataj.
Inverse la vajmara pafejo modelo estis por la Malnova kuracdomo de Wiesbaden.
Liberaeraj areoj
La teritorio de arbareto (Hölzchens) kaj de herbejoj en proksimeco de Kegel-ponto kaj Altenburg ceditis en 1803 post pli longaj intertraktoj inter la duko kaj la konsilianoj urbaj. Ĉiuokaze ĝi tre favoris pro boneco situa kaj grandeco impona. Goeto komencis en 1803 skizi planon areo-plenigan; ĉefresponsulo estis tamen la ĝardenarsekretario Johann Christoph Carl Gentzsch. Antaŭe estis estintaj inter Webicht kaj Hölzchen burĝaj agroj kaj dukaj antaŭurbaj kampoj kion atestas desegnaĵoj de Franz Ludwig Güssefeld el la jaro 1778.
Ŝajne la pafejo kun la medioj rapide forgesitis fare de la intelektuloj. La gazonaro iam bele ordigitaj per vojaksoj estas hodiaŭ surkonstruita. Post kiam oni ekkonis la historian gravecon la permesoj je loĝejfaro jam estis donitaj. Laŭ Hellmut Seemann, eksa prezidanto de Klassik Stiftung Weimar, la tuto estus parto de la Unesko-heredaĵo Klassisches Weimar se 20 jarojn pli frue la scienuloj atentigus pri la kulturhistoria valoro. Kunveno de arĥitektursciencistoj bedaŭrinde okazis surloke nur en 2013. Simila skandalo ankaŭ aliloke en Vajmaro okazis, ekz. ĉe la separo koneksa de Ithaka-domo disde Ilm-parko ekde 1997.
Antaŭulaj konstruaĵoj
Por la pafejo ĉe la aktuala situo estis antaŭula konstruaĵo aliloke nomite Schießgarten/pafĝardeno kiu malkonstruitis jam en 1756. Ĝi konatas nuntempe kiel Artefarita ruino ene de Ilm-parko. La pafejo mem estas apud la Liszt-domo. Ĝis hodiaŭ videblas la iama pafvando kaj antaŭa malantaŭo de la pafĝardeno kiu nur poste ricevis gotikajn fenestrojn dum la alidediĉo ruina. La menciitaj fenestroj venis el la en 1774 brulkonsumiĝinta Urbokastelo vajmara (Wilhelmsburg) kaj videblas ĉe al orienta mura ero. Tio faritis en 1784 laŭ la volo de Goeto. En la murero ĉedekliva enkorpigitis orgivarka pordarkero kun ronda sunhorloĝo. Ke la globo estas horloĝo ni scias danke al bildo de Konrad Horny el la jaro 1786. Aldonitis ankaŭ blazono de Ludwig von Gleichen kiu admireblas ankaŭ ĉe la tuj apuda Templanejo. La muro etendiĝas ĝis la Arboŝela dometo. Estante de 1778 ĝi estas parto de la t.n. Luiza klostro do kvazaŭ la plej malnova parto de Ilm-parko (se neglekti Nadelöhr kun la roka ŝtuparo). Sur la muro ĉe la sunhorloĝo estas leonaj kapoj. Sude videblas restaĵo de eta portalo kun duona rondarko kiu supoze ankaŭ originas el la Urbo kastelo kaj formas tiudirekte la finon de la artefarita ruino. La putosimila alkonstruaĵo respektive la intera vando ĉeflanka kontraŭe al la Templanejo tipas por artefarita ruino kun la celo atentigo pri nedaŭreco de ĉiuj aferoj (Memento Mori): ĉar ili nur apudas la muregon sen firma uniĝo. Skizo de Konrad Horny ankaŭ atestas ke tiu ĉi flanko iam aliaspektas ol hodiaŭ.
Ekzistis jam en 1786 planoj de la municipaj politikistoj cedi la malnovan pafĝardenon de 1733 (laŭ la planoj de Johann Adolph Richter) - ĉe la t.n. Welscher Garten al la duko. Oni planis kune kun la malnova pafloko ankaŭ la gastronomiajn aferojn ŝanĝi kontraŭ alia ankoraŭ ne trovita areo ie en la urbo. El tio ĉi evoluis la fortimpresaj pafejo-realigoj de Gentz. La pafĝardeno apud la Templanejo evnis en printempo 1786 en la dukajn manojn kio perfekte kongruis al la etendiĝo de Ilm-parko suden. Ekzistis por la duko ankaŭ alternativoj pli malmultekostaj; Kulpis por la kostegoj ankaŭ malbona manaĝerado tempa kaj organiza.
Yumi Obe
Yumi Obe (大部 由美 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1991 ĝis 2004 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estas unu el plej aktivaj teamanoj kiuj partoprenis en 85 matĉoj kaj atingis 6 golojn.
Kŭilu Provinco
La provincoj Kŭango, Kŭilu, kaj Mai-Ndombe estis rezulto de la disigo de la iama Provinco Bandundu.
La provinco ekhavas sian nomon el la rivero Kŭilu.
Armena reĝlando en Kilikio
La reĝlando en Kilikio naskiĝis el armena princlando fondita en la jaro 1080 fare de Rubenida Dinastio, la apuda branĉo de Bagratida dinastio, kiu regis en Armenio kaj Kartvelio. La unua ĉefurbo de la kilikia reĝlando estis Tarsus sed poste estis Siso, la hodiaŭa turka urbo Kozan. Dum la krucmilitoj la armenoj estis proksimaj aliancanoj de eŭropaj krucistoj kaj ili mem nomiĝis ŝirmejo de la kristanismo en la oriento. Kilikio ekde la tempo, kiam la armenoj estis sub fremda regado, servis kiel centro de la armena kulturo kaj naciismo.
Armena reĝlando en Kilikio priregis grandajn urbojn kaj burgojn, ekz. havenon Korikos, Partzerpert, Vlaha (la hodiaŭa Feke), Hromgla, Tarsus, Anazarbe, Til Hamdun, Mamistra (la hodiaŭa Misis), Adana kaj havenon Aias.
La komercaj kaj militistaj interŝanĝoj kun la eŭropanoj alportis okcidentajn influojn al la armena kilikia socio. Multaj trajtoj de la okcidenteŭropa vivo estis adoptitaj de la nobelaro, inkluzive de la kavalireco, vestmaniero, uzo de francaj nomoj, nobelaj titoloj kaj lingvo. Pli ol tio, ĝi adoptis la eŭropan feŭdismon kaj anstataŭis la tradician sistemon de "naĥararo". La eŭropaj krucistoj ankaŭ konatiĝis kun armenaj tradicioj kaj konstrumaneroj, ĉefe de kasteloj kaj preĝejoj, kiujn ili poste portis en Eŭropon. Armena Kilikio ekonomie prosperis danke al la haveno de Ayas funkciante kiel centro por la komerco de Oriento al Okcidento.
Ferdinand Hartwich
Ferdinand HARTWICH (hartviĥ), naskiĝis en 1864, mortis en la 26-a de oktobro 1926, estis aŭstrogermana inĝeniero kaj pioniro de Esperanto.
Jam en 1907 Hartwich estis vicprezidanto de UEU en Wien. Li enkondukis Esperanto-kursojn ĉe blinduloj kaj verkis vortaron por ili en Braille-skribo (1904) surbaze de la vortaro Esperanto-Germana de Hermann Jürgensen (1904).
Hartwich gvidis por la aktoroj de la "Burgtheater" kurson por ebligi la prezentadon de "La Malŝparumo" (Der Verschwender, 1834) de Ferdinand Raimund dum la 16a UK en Vieno. Li gvidis la unuan radio-kurson ĉe Radio-Wien kaj tradukis de Raimund, Ludwig Ganghofer k.a.
Kultiva laktuko
Kultiva aŭ ĝardena laktuko (Lactuca sativa) estas la plej konata specio el la laktukoj kaj ofta folia legomo.
En okcidenta kulturo ĝi estas ofte manĝata malvarme kaj krude en salatoj, burgeroj, takoj, kaj multaj aliaj pladoj. Iu lokoj, kiel en Ĉinio, laktuko estas ofte manĝata kuirata, kaj la trunketo estas ankaŭ manĝata.
Multaj variaĵoj de la specio ekzistas, kun malsamaj aspektoj kaj gustoj. Ĉefaj variaĵoj estas:
Armena reĝlando en Kilikio
Kilikio sub Tigrano la Granda
Dum mallonga tempo en la 1-a jarcento a.K. la potenca reĝlando Armenio povis konkeri vastan regionon en la Oriento, inkluzive de la areo de Kilikio. En 83 a.K., post sanga tumulto pro la trono de Sirio, regita de la seleŭkoj, la greka aristokrataro de Sirio decidis elekti la armenan reganton Tigrano la Granda kiel la protektanton de ilia regno kaj ofertis al li la kronon de Sirio. Tigrano tiam konkeris Fenicion kaj Kilikion, efike metante finon al Seleŭkio. La suda limo de lia posedaĵaro atingis ĝis Ptolemais (nuna Akko). Multaj el la loĝantoj de konkeritaj urboj estis senditaj al la nova metropolo Tigranakerto (latina nomo, Tigranocerta).
En la pinto de lia imperio, ĝi etendiĝis de la Pontusa Montaro (en moderna nordorienta Turkio) ĝis Mezopotamio, kaj de la Kaspia Maro ĝis Mediteraneo. Tigrano certe invadis ĝis Ekbatano (situanta en nuna Irano) kaj prenis la titolon "Reĝo el reĝoj". En 27 a.K, la Romia Imperio konkeris Kilikion kaj transformis ĝin en unu el siaj orientaj provincoj.
Amasa armena migrado al Kilikio sub la bizancanoj
Post la dividado en la jaro 395 p.K de la Romia Imperio en du partoj, Kilikio apartenis al la Orienta Romia Imperio, ankaŭ nomata Bizancio. Ekde la 6-a jarcento, libervole aŭ ne, armenaj familioj translokiĝis al bizancaj teritorioj kaj konsiderinde kontribuis en la bizanca armeo aŭ kiel soldatoj aŭ per tenado de pintpozicioj kiel generaloj de la bizanca armeo. Kilikio estis rekonkerita al la araboj fare de la bizanca imperiestro Nicephorus II Phocas ĉirkaŭ 965. Li forpelis la islamanojn vivantajn tie, kaj kristanoj el Sirio kaj Armenio estis instigitaj ekloĝi en la regiono. La imperiestro Basileios la 2-a Bulgaroktonos (976-1025) provis plivastigi la armenan reĝlandon Vaspurakano en la Oriento kaj la arabe okupita Sirio ĝis la sudo. Kiel rezulto de la bizancaj kampanjoj, la armenoj iris al Kapadokio kaj oriente de Kilikio en la montaraj areoj de pli norda Sirio kaj Mezopotamio.
La armena enmigrado pliiĝis per la formala aneksado de Granda Armenio al la Bizanca Imperio en 1045 kaj la konkero de la selĝukoj 19 jarojn poste, donante du novajn ondojn de enmigrado. Post la falo de la Bagratida Armenio, kaj dum la sekvantaj jarcentoj, la armena ŝtato estis nekapabla reestabli sin kaj sian suverenecon. Ĝi restis sub la regado de la turkaj triboj.
Fundamento de armena potenco en Kilikio
La armenoj servis al la bizancanoj kiel armeaj oficiroj kaj guberniestroj. Ili ricevis gravajn urbojn ĉe la orienta landlimo de la Bizanca Imperio. Kiam la potenco en la regiono malfortiĝis en la kaosaj jaroj post la Batalo de Manzikerto, kelkaj el ili profitis la eblecon starigi sin kiel suverenaj senjoroj, dum aliaj restis, minimume nome, lojalaj al la Imperiestro. La plej sukcesa el tiuj fruaj armenaj militestroj estis Filaretos Braĥamios, iama generalo de Romanus la 4-a Diogeno. Inter 1078 kaj 1085 Filaretus konstruis princlandon etendiĝanta de Malatjo en la nordo al Antioĥio en la sudo, kaj de Kilikio en la okcidento al Edeso en la oriento. Li invitis multajn armenajn nobelulojn por ekloĝi en tiu teritorio, kaj donis al ili teron kaj kastelojn. La ŝtato ke Filaretus diseriĝis eĉ antaŭ sia morto en 1090. kaj post lia morto la restaĵoj de la reĝlando konvertiĝis en lokaj senjorlandoj.
Unu el tiuj princoj estis Rubeno, kiu havis proksimajn rilatojn kun la lasta armena reĝo de la bagratida dinastio, Gagiko la 2-a. Li pensis ke li neniam povus restarigi la bagratidan regnon, tiel ke li ribeliĝis kontraŭ la Bizanca Imperio en Kilikio. Li amasiĝis kun multaj aliaj armenaj bienuloj kaj nobeluloj. Tiel, en 1080, la fundamentoj de la sendependa armena princlando en Kilikio, kaj de la estonta reĝlando, estis kunigitaj sub la gvidado de Ruben kaj ties posteuloj (kiuj estus nomitaj Rubenidoj).