cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moluka turfalko
Aspekto
Ĝi estas malhelbruna supre kun tre markata nigreca strieco vertikale en krono kaj horizontale en dorso. La flugilplumoj estas nigrecaj. La vosto havas nigran pinton kaj estas strieca ĉe maskloj kaj tute ne ĉe inoj. La kruroj estas flavaj, sed la beko estas helgriza kun nigra pinto (krom la kutima hokoformo) kaj estas flavaj okulringo kaj vaksaĵo.
Salacgrīva
Historio
Ĝis la 13-a jarcento, setlejo Salacgrīva (Saletsa) situis ĉe la buŝo de la Salaca en livona ŝtato Metsepole. La unua mencio de Salacgrīva estis en 1225. En 13-a jarcento la lando estis konkerita fare de la krucistoj, kaj eniris la parton de Ĉefepiskopujo de Rigo in Livonia ŝtato. Anstataŭ la livona kastelo la Salaca kastelo estis konstruita sur la dekstra bordo de la rivero, kiu unue estis menciita en 1391 en la kroniko de Lubeko kiel Saltze. La kastelo estis ofta celo de atako dum la Livonia Milito, sed dum la Granda Nordia Milito de 1702-1703 estis krevigita kaj ne rekonstruita.
Geografio
La urbo situas en la Marborda malaltebenaĵo (Piejūras zemiene).
Averaĝa temperaturo estas -4,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.
Transporto
La ĉefaj aŭtovojoj de urbo estas E67/A1 (Rigo-Talino) kaj P12 (Limbaži-Salacgrīva), lokaj vojoj estas V144/V145 (Salacgrīva-Vecsalaca-Mērnieki) kaj V143 (Salacgrīva-Akmeņkalni-Ķekari).
Alberto la 2-a (Belgio)
Alberto la 2-a, plennome Alberto Felikso Humberto Teodoro Kristiano Eŭgeno Mario, Albert,  Albert  (naskiĝis la ), frato de Baldueno la 1-a kaj edzo de la reĝino Paola, estis la sesa reĝo de la belgoj de 1993 ĝis 2013.
Alberto estas la dua filo de Leopoldo la 3-a kaj reĝino Astrid. Li je la 2-a de julio 1959 edziĝis kun la itala princino Paola Ruffo di Calabria kaj havas kun ŝi tri gefilojn (Filip, Astrid, Laurent). Krome oni ofte diras, ke li povas esti patro de Delphine Boël, filino de Sybille de Selys-Longchamps. Li longe rifuzis konfirmi ĝin kaj Delphine komencis proceson por testo de patreco. La 27-an de januaro 2020 li post ekzameno de DNA agnoskis, ke Delphine estas lia filino. En oktobro 2020, kortumo en Bruselo konfirmis ke ŝi estas filino de Alberto kaj do princino de Belgio.
Li iĝis reĝo je la 9-a de aŭgusto 1993 post la morto de sia frato Baldueno, kies verkon kaj personecon li evidente admiras. Tiutempe ankoraŭ vivis lia pliaĝa fratino Jozefino-Ĉarloto, sed la nuna belga leĝo, kiu permesas al virinoj la reĝan sukcedon, ankoraŭ ne validis pri ŝi. La li anoncis sian abdikon, validante ekde la.
Ĝis antaŭ nelonge Alberto entuziasmis pri motorveturado kaj fieris pri sia motorciklo de marko Harley-Davidson. Nur post kor-operacio en 2000 li tre reduktis siajn veturadojn.
Natura Ponto (Arubo)
La restaĵo ankoraŭ estas vizitebla kaj la pli malgranda natura ponto estas videbla.
Imre Robotos
ROBOTOS Imre (robotoŝ) estis rumanuja hungara ĵurnalisto, kritikisto, literaturhistoriisto naskita en Nyírmártonfalva la 18-an de oktobro 1911 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de aprilo 2001. Ekde 1986 li vivis en Hungarujo.
Biografio
Imre Robotos abiturientiĝis en komerca mezlernejo en Oradea (1929); li havigis diplomon de ĵurnalisto en Bukareŝto en Partialtlernejo Ştefan Gheorghiu (1953). Li laboris ĉe la Friss Újság en Oradea (1933-39), li publikis en Nagyváradi Napló kaj Korunk. Dum la dua mondmilito li estis laborservulo. Li estis ekde 1945 ĝis 1947 kunlaboranto de Új Élet en Oradea. Ekde 1-a de septembro 1947 li estis respondecredaktoro de la Romániai Magyar Szó, ekde 13-a de julio 1951 ĝia ĉefredaktoro, same de Előre ĝis decembro de 1956. Inter 1948-53 li lekciis marksismon-leninismon en Universitato Bolyai. Ekde 1957 li laboris ĉe libroeldonejo en Bukareŝto kiel redaktoro, ĉefredaktoro. En 1958 li revenis en urbon Oradea, kie li estis oficisto ĝis sia pensiiĝo (1968).
Martos
Martos estas vilaĝo en Hispanio, situanta je 24 kilometroj de la urbo Jaeno, en la aŭtonom-komunumo Andaluzio kaj komarko Metropola Areo de Ĥaeno. Konsiderita kiel unu el la vilaĝoj produktantaj de oliv-oleo plej gravaj en la mondo, en ĝi ankaŭ troviĝas unu el la plej grandaj industrioj de aŭtomobil-reflektoroj, tiu de la franca entrepreno Valeo.
Prahistorio
La originoj de Martos troviĝas en la prahistorio. La disvolviĝo de la vilaĝo ŝuldiĝas ĉefe al la ekzisto de la apuda rokego, hispanlingve la Peña. Troviĝas ankaŭ apude, sufiĉe abundaj akvo-fontoj kaj tio ligita al la rokego, kiel natura defendilo, faciligis la homan setlejon ĉe la zono. La plej antikvaj restaĵoj apartenas al la Neolitika Periodo. De tiu epoko eblas trovi restaĵojn en la zono de la Plursportejo, temas pri subteraj strukturoj dediĉitaj al la loĝado, staplado, defendado kaj entombigado.
Iberoj
Martos, sub la nomo Tucci (prononcu Tukki) fondiĝis en la 5-a jarcento a.K. dum la ibera regado. La nuntempa jaena provinco dividiĝis laŭ kvar zonoj, unu el ili Turdetanio havis du gravajn setlejojn, nome Obulco kaj Tucci. Antikvaj historiistoj, kiel Appiano Aleksandria, Diodoro de Sicilio, Strabono, Plinio kaj Ptolomeo parolis pri la graveco de tiu ibera vilaĝo. Laŭdire la tiutempa Martos okupis la nuntempan placon Sankta Marta kaj ĉirkaŭaĵojn, ĉefe pro defendaj kialoj.
Romianoj
Post la romia konkero de la Ibera Duoninsulo la vilaĝo Tucci fariĝis kolonia urbo, tio okazis dum la periodo de la imperiestro Cezaro Aŭgusto, tiel la urbo ricevis la nomon “Colonia Augusta Gemella Tuccitana”. Ekzistas kelkaj restaĵoj de romiaj vilaoj kaj abundas romiaj moneroj, ceramikaĵoj kaj belegaj romiaj gravuritaj ŝtonoj, nuntempe videblaj sur la faŝado de la Urbodomo.
Visigotoj
Dum la visigota periodo, Martos estis episkoka sidejo, okazis tiam influo de la kristana religio kaj perfektiĝis la administraciaj strukturoj de la urbo. Al tiu epoko apartenas unu el la plej belaj kaj altkvalitaj restaĵoj trovitaj en Martos: nome la sarkofago, de la jaro 330 al 340, nuntempe videbla ĉe la Arkeologia Muzeo de Jaeno.
Kristanoj
La kastilia reĝo Ferdinando la 3-a, konata kiel la Sanktulo, subskribis traktaton kun la emiro Abd Allah al-Bajjasi; laŭ tiu traktato la kristana reĝo helpus la araban reĝon en liaj militoj kontraŭ liaj malamikoj, kontraŭe la kristanoj ricevus la urbojn Martos kaj Andújar. Tio okazis en la jaro 1219. En la jaro 1228 la reĝo donacis la urbon kaj la kastelon al la ist Ordeno de Kalatravo, kiu sidejigis en Martos la ĉefurbon de la ordeno ĉe la Supera Gvadalkivira regiono. Dum tiu tempo stariĝis du gravaj kristanaj preĝejoj dediĉitaj al la Virgulino Sankta Maria kaj al Sankta Marta. En la jaro 1489 la administracion de la vilaĝo reprenis la kastilia reĝo, komenciĝis tiam fruktodona epoko ĉefe dank´al la alveno de kastiliaj koloniistoj altiritaj de la agrikultura riĉeco de la zono kaj ankaŭ de la moriska enloĝantaro post la sufoko de la moriska ribelo ĉe la sud-andaluza regiono Alpuharo.
La Fratoj Carvajales
Ĉu realo ĉu legendo, aŭ verŝajne ambaŭ aferoj duon-duone, la rakonto de la fratoj Carvajales estas la plej grava okazintaĵo en la martosa historio. En la jaro 1312 la kavaliro Juan de Benavides, privata konsilanto de la reĝo Ferdinando la 4-a, estis murdigata de du viroj. La reĝo kulpis senpruve al la fratoj Juan Alfonso kaj Pedro Alfonso de Carvajal. Kiam la reĝo estis en la provinco Jaeno, okaze de la konstantaj luktoj kontraŭ la islamanoj, li ordonis kapti kaj ekzekuti la du fratojn. La mortopuno estus terura ĉar la reĝo ordonis ekzekuti lin enpuŝitaj el la pinto de la rokego de Martos, kie la fratoj ankaŭ troviĝis luktantaj kontraŭ la islamanoj en la apuda vilaĝo Alcaudete. La fratoj Carvajales asertis antaŭ la reĝo, ke ili estas senkulpaj, tamen malgraŭ tiu deklaro kaj kvankam la reĝo havas nenian pruvon kontraŭ ili, Ferdinando la 4-a juĝis kontraŭ ili. La lastaj vortoj de la fratoj Carvajales admonis, ke ĝuste post unu monato la reĝo devus ĉeesti antaŭ la juĝo de Dio. La mortopuno plenumiĝis antaŭ la popolo de Martos, kies loĝantoj renkontiĝis ĉe loko ankoraŭ nomata "la kruco de la plorado" (memore al la ploroj de la martosanoj vidantaj tiun maljustaĵon). Tuj post la ekzekuto la reĝo marŝis en Alcaudete-n por daŭirigi la lukton kontraŭ la islamaj malamikoj, tie li malbone fartis kaj ĝuste post unu monato la reĝo Ferdinando la 4-a mortis en Jaeno, tio estas ĝuste atingita la lim-tempon anoncita de la fratoj Carvajales, kiuj estis entombigataj ĉe la Preĝejo Sankta Marta en Martos.
16-a / 18-a jarcentoj
La 16-a jarcento estas sendube unu el la plej fruktodonaj rilate la disvolviĝon de Martos. Okazis tiam ekonomia kaj arta evoluo de la vilaĝo. La arkitekto Francisco del Castillo transformis la urbon, li pligrandigis la preĝejojn de Sankta Maria de la Villa kaj de Sankta Marta, sed sendube lia plej grava konstruaĵo estas la Fuente Nueva (Nova Akvofonto) kaj la administracia konstruaĵo, kiu samtempe estis malliberejo kaj urbodomo. Aktuale tiu konstruaĵo ankoraŭ utilas kiel sidejo de la urbestraro.
19-a / 21-a jarcentoj
Fine de la 19-a jarcento kaj komence de la 20-a, la olivarba riĉeco de Martos faciligis la popol-kreskadon. Dum tiuj jaroj oni konstruis fervoj-linion inter Kordovo kaj Jaeno trapasantan Martos. La vilaĝa centro descendas de la Placo Sankta Marta al la Placo Fuente Nueva. Oni konstruis komence de la 20-a jarcento belegajn vilaojn kaj grandajn domojn apartenantajn al la grandaj terposedantoj. Dum la civila milito Martos situas ĉe la respublikana flanko ĝis la jaro 1939; post la milito oni rekonstruis detruitajn monumentojn, ĉefe preĝejojn, kaj oni starigis novajn kvartalojn. Dum la 1960-a kaj 1970-a jaroj la vilaĝo ege kreskis, ekestis belega parko, moderna bus-haltejo kaj granda naĝejo, ekfunkciis prosperaj industrioj, inter ili fabriko de aŭtomobilaj reflektoroj, unu el la plej grandaj en la mondo. Ĉi tiuj industrioj kune kun la produktado de olivoleo estas la motoroj de la nuntempa vilaĝo Martos.
Naturaj vidindaĵoj
La Rokego. Temas pri rokego kronita de la restaĵoj de araba kastelo. Ĝi estas la vera símbolo de la vilaĝo. Sur kelkaj verkaĵoj oni diras, ke ĝi estas unu el la kolonoj starigitaj de Heraklo.
Lageto de la Hituelo-Madroño. Temas pri natura lageto kie nestas anasoj.
Lageto de Las Aceras. Kiam abundas la pluvado estas eble trovi en ĉi tiu lageto eĉ flamingojn.
Vilaĝa Parko “Manuel Carrasco”. Konstruita fine de la 1960-aj jaroj, ĝi estas grandega parko, de proksimume 65 000 kvadrataj metroj.
Oliv-arba Oceano. ne temas pri konkreta loko, la tuta vilaĝo estas ĉirkaŭata de oliv-arboj. Martos estas unu el la plej grandaj produktantoj de oliv-oleo en la mondo.
Promenejo El Calvario. En la malsupra parto de la roketo troviĝas promenejo. Temas pri loko kie renkontiĝas la junularo, tiu loko proponas belegajn vidindaĵojn.
La Verda Linio. Post la malapero de la iama fervoj-linio oni konstruis naturan vojon kiun promenantoj aŭ biciklantoj povas ĝui.
Klimato
La vilaĝo Martos troviĝas ĉe mediteranea klimata zono. Jen kelkaj veteraj datumoj:
Laŭ ĉi tiuj datumoj oni povas vidi, ke la temperaturoj estas altaj dum la somero kaj tre malvarmaj dum la monatoj decembro kaj januaro. Pluvo estas tute malofta dum la someraj monatoj kaj pli abunda de oktobro ĝis majo. Do, la klimato estas tipe mediteranea.
Monumentoj
La Fuente Nueva (Nova Fontano). Konstruita ankaŭ de Francisco del Castillo fine de la 16-a jarcento. Estas ekzemplo de renesanca konstruaĵo.
Kastelo sur la rokego. La alteco de la rokego estas 1000 metroj super la marnivelo kaj 250 metroj sur la vilaĝa surfaco. El la kastelo nur ekzistas ruinaj restaĵoj, kvankam videblas la ĉefturo.
Kastelo de la Vilaĝo. Temas pri urba fortreso konstruita de la kalatrava ordeno kiel defendilo.
Preĝejoj
Nia Sinjorino de la Villa. La konstruado de la unua templo okazis tuj post la kristana konkero. Dum la 16-a jarcento la arkitekto Francisco del Castillo rekonstruis ĝin. Okaze de la civila milito la preĝejo estis preskaŭ tute detruata. La nuntempan preĝejon oni starigis dum la 4-a jardeko de la 20-a jarcento.
Reĝa Preĝejo de Sankta Marta. Starigita sur la restaĵoj de araba moskeo en la jaro 1219. La preĝejon oni dediĉis honore al la Patronino de la vilaĝo Sankta Marta.
Preĝejo de Sankta Amador. Starigita honore al la patrono de Martos Sankta Amador kiu naskiĝis en la vilaĝo kaj mortis en Kordovo dum la araba epoko.
Faŝado de la Preĝejo de Sankta Francisco. El la originala preĝejo restas nur tiu fasado, ekzemplo de la baroka stilo.
Festoj
La karnavalo en Martos estas tipa andaluza karnavalo.
Pasko. Tipa kutimo en Martos dumpaske estas la trumpetego de Juanillon (Johaneto, prononcu Ĥuaniĵon). La origino de ĉi tiu kutimo estas jena: la Kunfrataro de Nia Patro Jesuo la Nazoreo posedis grandan areon de la fruktodonaj kultivitaj kampoj de Martos. Kiam alvenis la Pasko la Kunfrataro sciigis al ĉiuj ter-luantoj, ke oni devus pagi baldaŭ la lu-prezon de la teroj. La maniero sciigi tion al ĉiun ter-kamparanoj estis ludi trumpetegon el la Preĝejo de la Virgulino de la Villa kaj la respondeculo de tiu luado estis viro konata kiel Juanillon. Hodiaŭ la kutimo ankoraŭ ekzistas, dum la Pasko oni ludas trumpetegon el la murego de la preĝejo de la Virgulino kaj la ripetitan melodion eblas aŭdi en la tuta vilaĝo.
Festo honore al Nia Sinjorino de La Villa okazas dum la post-paska mardo.
Sankta Amador la 5-an de majo.
Festoj de Sankta Johano: tipa festo organizata ĉe la plej antikva kvartalo.
Sankta Marta la 29-an de julio.
Festoj de Sankta Bartolomeo: temas pri la plej granda festo en la vilaĝo, ĝi okazas fine de la monato aŭgusto.
Pilgrimado de la Virgulino de la Victoria okazas dum la lasta dimanĉo de la monato majo.
Festo de la Olivo por festi la komencon de la oliv-rikoltado, okazas la 8-an de decembro. Ĉiuj vizitantoj ricevas panon kaj oliv-oleon.
Kuirarto
La ĉefrolulo de la kuirarto en Martos kompreneble estas la olivoleo, tre simpla sed bongustega manĝaĵo estas la hoyo kiu esence estas nur pano kaj oleo. Tipaj ankaŭ estas la pipirrana, la ajoblanco, la picadillo de naranja¸ ktp. Menciindaj estas la dolĉaĵoj ellaborataj de la monaĥinoj de la monaĥejo de la Trinidad, kies ĉefaj produktoj estas la costrada, la perrunilla kaj la pestiño.
Ekonomio
La ekonomio de Martos baziĝas sur du gravaj kolonoj: la agrikulturo kaj la industrio. La agrikulturo estas tute dediĉata al la kultivado de la olivarbo, entute 22 milionoj da hektaroj estas dediĉataj al tiu arbo, kiu produktas unu el la plej alt-kvalitajn oleojn en la mondo. Alie, dum la lastaj 40 jaroj la industrio fariĝis fruktodona kaj grava sektoro en Martos. Oni produktas aŭtomobilajn reflektorojn en la fabriko apartenanta al la franca entrepreno Valeo. Kompreneble kiel rezulto de la kultivado de olivarboj la produktado de olivoleo ankaŭ estas gravega, laŭdire Martos estas la unua produktanto de olivoleo en la tuta mondo.
Demografio
Evoluado de la enloĝantaro
! 1998 ! 1999 ! 2000 ! 2001 ! 2002 ! 2003 ! 2004 ! 2005 ! 2006 ! 2007 ! 2008
Dum la 50-jardeko de la pasinta jarcento la enloĝantaro en Martos atingis la nombron 41,000 loĝantoj, nombro kiu descendis ĉefe pro la elmigrado al aliaj hispanaj zonoj, ĉefe al Valencio kaj Barcelono kaj al eŭropaj landoj, ĉefe Francio kaj Svisio.
Laŭ datumoj de la Hispana Instituto pri Statistiko la 1-an de januaro de 2008 Martos havis 24.141 loĝantojn. El tiuj, 22.537 loĝas en Martos kaj la ceteraj en la ĉirkaŭa kamparo en vilaĝetoj kiel Monte Lopez Alvarez, Las Casillas, La Carrasca, Los Cortijuelos, ktp. Laŭ datumoj de la Urbodomo de Martos en la vilaĝo loĝas 1.100 eksterlandanoj, do la 4,5 % de la tuta enloĝantaro. El tiuj 520 estas marokanoj, 90 ekvadoranoj kaj 90 rumanoj.
Komunikoj
Por atingi Martos el Jaeno estas necese sekvi la aŭto-ŝoseon A-316 (Ubeda-Estepa). Ne ekzistas jam fervoj-linioj, la plej apuda stacidomo troviĝas en Jaeno je 25 km-oj. La plej apuda flughaveno estas tiu de Granado, kiu troviĝas je 90 km-oj.
Informiloj
Ĵurnaloj
- Jaén: provinca ĵurnalo.
- Ideal Jaén: provinca ĵurnalo.
Kulturaj revuoj
- Aldaba: kultura revuo eldonita de la Urbodomo de Martos.
- Faro 2000: eldonita de la entrepreno Valeo.
- Nazareno: eldonita okaze de la Pasko.
Radio kaj Televid-elsendejoj
- Radiole Campiña (94.7 MF)
- Vicomar: loka televido.
Worldometer
Worldometer (esperantigita Mondometro; antaŭe nomita Worldometers, pluralo), estas retejo kiu disponigas realtempajn statistikajn datumojn pri diversaj temoj. La retejo estas posedata kaj funkciigita de la datenfirmao Dadax kies enspezon estas generita pere de reta reklamado.
La retejo estas parto de projekto nomita "Real Time Statistics", kiu estas administrita de internacia teamo de programistoj, esploristoj kaj volontuloj.
La retejo disponeblas en 34 lingvoj kaj provizas datumojn pri temoj kiel monda loĝantaro, registaro, ekonomio, socio, amaskomunikilaro, medio, manĝaĵo, akvo, energio kaj sano.
Historio
La retejo estis establita fare de Andrej Alimtov, rusa enmigrinto al Usono, en 2004, kaj estis relanĉita la 29-an de januaro 2008. En 2011, ĝi estis elektita de la Biblioteka Asocio de Usono kiel unu el la plej bonaj senpagaj referencejoj.
En januaro 2020, la retejo ŝanĝis sian nomon de "Worldometers" al "Worldometer" (singularo), kaj por tio ĝi translokiĝis al nova domajno.
Ilona Richter
Ilona Richter [riĥter], laŭ hungarlingve kutima nomordo Richter Ilona estas hungara ilustristo.
Ilona Richter naskiĝis la en Környe.
Biografio
Ilona Richter akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1952. Ŝia ĉefinstruisto estis György Konecsni. Post siaj studoj ŝi estis ilustristo de Hungara Nacia Muzeo escepte de 1956, tiam ŝi plulernis en Svislando de de:Walter Linsenmaier. Inter 1960 kaj 1973 ŝi laboris en zoologia stacio de Napolo, inter 1975-1990 en Scienca Universitato Attila József, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi ricevis stipendiojn en la lernojaro 1985 en Zoologia Universitato de Münster, en 1998 en Budapeŝto. Ŝi ofte ilustris sciencajn aŭ infanajn librojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1955-2018.
Dolní Křečany
Dolní Křečany (antaŭe Dolní Ehrenberk) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rumburk. Ĝi troviĝas okcidente de Rumburk. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Rumburk – Panský – Mikulášovice. Estas ĉi tie registritaj 397 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Rumburk 3-Dolní Křečany situas en katastra teritorio Dolní Křečany kun areo 7,65 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1558.
Saint-Étienne-du-Grès
(jen france, okcitane Sant Estève dau Gres) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Lütetsburg
Lütetsburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Hage, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Faloppio
Najbaras la komunumoj Albiolo, Drezzo, Olgiate Comasco, Parè kaj Uggiate-Trevano.
5529 Perry
5529 Perry estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marcus Perry, kunlaboranto de la programo Spacewatch.
Reunia turfalko
La Reunia turfalko (Falco duboisi) estas formortinta rabobirdo kiu apartenas al la familio de Falkedoj. Ĝi loĝis en la inuslo de la Maskarenoj nome Reunio kaj estis parto de la Okcidenta hindoceana radiado de turfalkoj.
Konataj el la ostoj de subfosilioj kaj skribaĵoj de Sieur Dubois publikitaj en 1674, tiu birdo estis pli granda ol sia parenco F. punctatus de Maŭricio, pli malpli granda ol la Komuna turfalko, ĉirkaŭ 35 cm el kapo al vosto, estinte maskloj rimarkinde pli malgrandaj ol inoj. Tiu trajto, ekzista ĉe plej parto de rabobirdoj, estas pli markata ĉe la plej grandaj, birdomanĝantaj specioj kaj malpliiĝas inter ses konkurencon por niĉodiferenco.
Oni supozas, ke tiu birdospecio estis de la sama ĝenerale bruneca koloraro kiel siaj plej proksimaj parencoj, kun pli helaj subaj partoj kaj pli malhelaj punktoj aŭ makuletoj, la vosto, bruna aŭ pli probable griza, kun strioj kaj nigra pinto. Ties piedoj estis flavaj kaj grandaj relative al la birda ĝenerala grando. La enverguro estis de 60-70 cm, ties flugiloj estis pli rondoformaj ol tiuj de la Komuna turfalko – ĝuste kiel ĉe la maŭricia parenco – por pliiĝanta manovreblo dum ĉasado en arbaro. Probable, sed ne certe, la nura diferenco inter seksoj estis ties grando. Tiu birdo manĝis ĉefe birdojn, sed certe ankaŭ insektojn kaj gekojn; Dubois notis, ke spite ties malgrando ili povis predi (supozeble duonkreskajn) hejmajn kokojn.
Formorto
Dubois menciis tri tipojn de rabobirdoj en Reunio komence de la 1670-aj jaroj: laŭ grado de malgrando, papangues (la loka cirkuo kiu ankoraŭ ekzistas), pieds jaunes ("flavpieduloj") kaj émerillons (termino por malgrandaj falkoj kiaj Kolombofalko). Ne klaras kiu nomo aludis al la Reunia turfalko. Laŭ tiu mencio la birdo estis plej probable la émerillon, kaj la pieds jaunes estus migraj falkoj (la ununuraj specioj kiuj povus loĝi en tiu areo, nome Malhela falko, Kliffalko kaj la Migra falko, estis pli grandaj ol la F. duboisi, se ne laŭ ĝenerala longo, almenaŭ laŭ enverguro) aŭ junuloj de la cirkuoj, kiu estas distingkoloraj kaj ankaŭ havas flavajn piedojn. Tiu lasta klarigo ŝajnas pli logika ĉr tiu nomo estis certe aplikataj al junaj cirkuoj fine de la 19a jarcento. Tamen ŝajnas pli malproksime eble ke la seksoj de Reunia turfalko estis ne nur de diferenca grando, sed ankaŭ de diferencaj koloroj. Tiukaze la maskloj estus la émerillons kaj la inoj la pieds jaunes.
Tio ŝajnas ne verŝajna kiam Feuilley en 1705 mencias nur papangues kaj pieds jaunes kiel vivantaj. La formorto de la Reunia turfalko, kiu ŝajne finis ĉirkaŭ 1700, estas iom mistera, ĝuste kiel tiu de la Reunia strigo. Enmetitaj predantoj ne estis ankoraŭ en nombroj kaj eĉ ratoj probable ne estis ankoraŭ drasta problemo por tiuj birdoj. Certe ili estis konsiderataj plago ĉar ili manĝis kortobirdojn, sed ĉasado ŝajne ne povis malpliigi ties populacion multe tiam, kiel pruvas la konstanta survivado de la cirkuoj, kiu estis ege persekutata dum jarcentoj pro la sama tialo.
Zliechov
Zliechov (hungare Zsolt [ĵolt], germane Glashütte) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ alia vilaĝeto apartenas al la municipo.
Situo
Zliechov situas en valo de rojo sub monto 1213 m alta, laŭ traira flankovojo. Ilava troviĝas je 17 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1272 en formo "Zlieho". En 1784 loĝis tie 1135 vilaĝanoj (202 familioj) en 141 domoj, en 1828 1278 vilaĝanoj en 141 domoj. Longe funkciis tie vitrofarejo. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Zljechó, poste ĝi ricevis belsonan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zsolt 2002 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la lasta mondomilito parto de la vilaĝo bruldetruiĝis. En 2001 vivis en Zliechov 632 homoj, (623 slovakoj).
Panŝmiraĵo
Panŝmiraĵo estas ŝmiraĵo por plibongustigi panon.
Ofte estas marmelado, arakidbutero, sandviĉa ŝmiraĵo, pasteĉo aŭ alia surmetaĵo.
Plej ofte oni unue ŝmiras oleon, buteron aŭ margarinon sur la pano kaj por plifaciligi la adheron de la ŝmiraĵo kaj por pligrandigi la nutrecon de la manĝaĵo. La ŝmirado plej ofte oni faras per aparta manĝilo simila al tranĉilo sed sen akrigita klingo kaj plej ofte ankaŭ sen akrigita pinto.
Janová
Janová (devene Johanová) estas vilaĝo en Ĉeĥio etendiĝanta proksimume 4 km sudoriente de Vsetín apud enfluejo de Janová-rojo ĝis Vsetínská Bečva. La mezo de vilaĝo situas en supermara alteco ĉirkaŭ 360 m, la plej altan supermaran alteconm 655 m atingas monto Lysý. Karakteron de la ĉirkaŭa pejzaĝo forte influis valaĥia arbarhakeja kolonigado en la 16-a jarcento. Tipa estas alterno de paŝtejoj kun arbaraj kreskaĵaroj, longaj mallarĝaj kampoj kun kombilsimilaj partioj, de sur kiuj estas malproksimaj panoramoj en la pejzaĝon. Vivas ĉi tie.
Natria oksido
Natria oksido, oksido de natrio aŭ Na2O estas neorganika komponaĵo, blanka solido uzata en ceramikoj kaj vitraĵoj. Ĝi estas alkala anhidrido de natria hidroksido, do, kiam akvo aldoniĝas al natria oksido, NaOH produktiĝas.
Janová
Historio
La pej malfacilan periodon travivis la loĝantoj de Janová en la jaroj de la t.n. valaĥiaj ribeloj en la unua duono de la 17-a jarcento kaj en la tempo de sovaĝaj invadoj de turkoj, tataroj kaj hungaraj ribeloj je interŝanĝoj de la 17-a kaj la 18-a jarcentoj.
Elmigrado
Janová estadis malriĉa agrikultura vilaĝo, multe da homoj foriradis por sezonaj agrikulturaj laboroj en pli fekundajn partojn de Moravio. Multe da homoj trovis laboron en fabrikoj en Vsetín. La premigaj ekonomiaj rilatoj evoluigis fine de la 19-a jarcento grandan ondon de elmigrado ĝis Usono, precipe ĝis Texas. Tiam elmigris el la vilaĝo pli ol dekono de loĝantoj.
Post la dua mondmilito
La evoluo de la vilaĝo - alinomita en 1946 je Janová - okazis post la dua mondmilito, kiam komencis ampleksa konstruado de familiaj domoj. Enkadre de reorganizo Janová fariĝis en 1975 por 17 jaroj loka parto de urbo Vsetín. Post 1989 kaj precipe post memstariĝo en 1992 okazas plua fazo de konstruado.
12380 Sciascia
12380 Sciascia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sicilia verkisto kaj polemikisto Leonardo Sciascia (1921–1989), kiu verkis multajn librojn turnantajn ĉirkaŭ la halucina realo de la sicilia vivo. Dividante kun Stendhal la saman akran klareco kaj sekan spriton, li estas precipe konata pro sia Il mare colore del vino.
Mongo Santamaría
Ramón „Mongo“ Santamaría (* 7-an de aprilo 1922 en Havano, Kubo kiel Ramon Santamaria; † 1-an de februaro 2003 en Miamo) estis kuba perkutinstrumentisto.
Ixhuatán
Ixhuatan estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ixhuatan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07042.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8734 loĝantojn. El tiuj estis 4279 viroj kaj 4455 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4927 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3446 scipovis legi kaj skribi kaj 1476 personoj estis analfabetoj. Do 70% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 30% estis analfabetoj.
8877 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3137 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 35.34% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Stacio Higashi-Hanazono
Stacio Higashi-Hanazono (japane: 東花園駅 [Higaŝi-Hanazono-eki], angle: Higashi-Hanazono Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
Esperanto sub la Suda Kruco
Esperanto sub la Suda Kruco estas la Esperanto-gazeto de la Aŭstralia Esperanto-Asocio kaj la Nov-Zelanda Esperanto-Asocio. La redaktisto estis dum multaj jaroj la honora membro de UEA Donald Broadribb. Poste sekvis interalie Chris Krägeloh kaj Ŝandor Monostori (almenaŭ de 2008 ĝis 2010). Inter 2011 kaj 2013 sekvis Kam Lee kaj David Ryan. Ekde 2014 ĝi estas redaktata de David Ryan kaj Joanne Johns.
Enhavo
Ene de la revuo troviĝas eseoj, rakontoj, intervjuoj, esprimoj de vidpunkto kaj pri Esperanto kaj pri ĉiutaga vivo, leteroj, recenzoj de libroj, raportoj kun amaso da fotoj. Fine de ĝi aperas anoncoj de venontaj Esperanto-aranĝoj kaj kelkfoje krucvortenigmoj.
Sur la malantaŭa paĝo troviĝas teksto skribita en la angla, “What is this?” (Kio estas tio?), kiu priskribas Esperanton al angla-parolantoj kiuj hazarde trovus la revuon kaj ne scias pri tio.
Homomentila salikato
Homomentila salikato aŭ 3,3,5-trimetilcikloheksila 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj homomentolo. Homomentila salikato estas senkolora aŭ flaveca viskozeca oleo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Homomentila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al homomentila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Santo Antônio do Grama
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en [[1846].
Kusunoki Masashige
KUSUNOKI Masashige (japane: 楠木 正成, naskiĝis verŝajne en 1294; mortis en 1336) estis samurajo kaj japana militestro de la periodo Nanboku-cho. Li batalis kiel samurajo por la imperiestro Go-Daigo, kiam tiu provis kontroli Japanujon sub la ŝoguna reĝimo de Kamakura. Lia nomo iĝis sinonimo de fideleco kaj ekstrema konscienco rilate al la imperiestro.
Naskiĝdato
Foje oni indikas la jaron 1294 kiel naskiĝjaro de Kusunoki, sed laŭ la fontoj tio varias:
Kontraŭe:
La familio Kusunoki
La familio Kusunoki (楠木氏, Kusunoki-uji) loĝis en la mezepoka provinco de Kawachi (sudoriente de la nuna gubernio Osaka. Liaj anoj pretendis deveni de Tachibana no Moroe (橘諸兄, Tachibana no Moroe 684-757), grava persono en la politiko de la Nara-epoko. Sed la unua vere grava ano de la familio estis Kusunoki Masashige, kaj nur post lia epoko troveblas fidindaj indikoj rilate al la familio.
Idoj kaj posteuloj
Liaj posteuloj aktive servis la kortegon de la sudo, kreita en Yoshino fare de la imperiestro Go-Daigo post kiam li perdis influon en 1336.
Nacia simbolo
Nacia simbolo estas elemento de nacia identigo, lingvo, ago. Ofte naciaj simboloj estas ligitaj al naciaj aŭ popolaj pasinteco aŭ kulturo konsiderataj "grandaj".
Kusunoki Masashige
Idoj kaj posteuloj
Kvar metrojn alta statuo el bronzo de Kusunoki Masashige, estis instalita sur kvar metrojn alta bazo en 1900 fronte al la imperiestra palaco de Tokio.
Nacia simbolo
Naciaj ŝtataj simboloj estas:
Dentobeka kolombo
Temas pri mezgranda kolombo, ĉirkaŭ 34 cm longa, malhelverda kun ruĝa nuda okulringo, avelkoloraj flugiloj, malhelruĝaj kruroj kaj malhelbrunaj supraj partoj. Ĝi havas grandan, kurvan kaj hokoforman oranĝan bekon kun dentosimilaj elstaraĵoj en suba makzelo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli senkolora kun pli malhela beko.
La unika vivanta membro de la monotipa genro Didunculus, la Dikbeka grundokolombo estas limigita ene de neĝenataj arbaroj de Samoo en la Pacifiko. Ĝi manĝas preskaŭ nur la fruktojn de Dysoxylum, arbo de la familio de Meliacoj.
La Dentobeka kolombo estas la nacia birdo de Samoo kaj estas surloke konata kiel Manumea.
Tiu birdo el la Pacifika ekozono ne havas proksimajn parencojn vivantajn, kaj povas konsistigi ununuran ligon inter kolomboj kaj la formortinta Dido (Didunculus signifas "eta Dido"). La strukturo de makzeloj kaj lango kaj la surfaca beko simila al tiu de psitako sugestis rilaton kun tiuj, sed tiuj ecoj aperis nur pro ĝia speciala dieto pli ol pro iu ajn reala rilato.
Pro perdomedio, eta teritorio, eta loĝantaro kaj eventualaj naturaj katastrofoj, la Dentobeka kolombo estas konsiderata kiel Endanĝerita ĉe la IUCN Ruĝa Listo de minacataj specioj.
Svisa bulko
Svisa bulko (en angla lingvo: Swiss roll, jelly roll) estas spongo panspeco. La Kuko estas farita el pasto, faruno kaj sukero bakitaj. Ĝi havas kremon aŭ krembuteron kaj estas rulumita.
Egipta revolucio de 2011
La egipta revolucio de 2011 okazis ekde fino de januaro de 2011, kiam okazis en multaj urboj de Egiptio kaj ĉefe en Kairo surstrataj protestoj kiuj iel imitis la ĵus okazintajn Tuniziajn protestojn dum la tuta monato de januaro. Kialoj estas similaj: longdaŭro de la persona prezidenteco, manko de liberesprimo, malbona situacio ekonomia eĉ en mezaj tavoloj (edukita laborforto) kaj korupteco en la regantaj tavoloj.
Rakonto
La 28an de januaro daŭris protestoj kaj interpuŝiĝoj kontraŭ polico, kiu aplikis larmigajn gasojn, akvokanonojn kaj bastonojn. Estis ĉesigita funkciado de Interreto. La amasprotestoj kulminis en vendredo, kutima grava preĝa tago por muslimoj, post kiam eĉ islamisma partio alvokis por partopreno en la protestoj.
Post meznokto de la 28-a de januaro (loka tempo), la egipta prezidanto Hosni Mubarak alparolis la nacion kaj deklaris, ke li demisiigis la registaron. Samtempe militistoj restarigis sian kontrolon super la placo Tahrir en Kairo, dispelinte protestantojn laŭ apudaj stratoj. Oni informis, ke en la urbo Suezo dum tumultoj jam pereis 13 kaj vundiĝis 75 homoj (en la lando entute — 1030).
La 30-a de januaro el prizono en Kairo (Egiptio) fuĝis miloj da prizonuloj, plej verŝajne per helpo de la regasitaro por kaŭzi kaoson en la lando. Inter ili estis 34 anoj de la malpermesita organizaĵo Fratoj-Islamanoj kaj 8 anoj de Hamaso. Ĉe tio pereis dekoj da homoj. Entute en la lando dum tumultoj tiutempe jam pereis ĉirkaŭ 150 homoj.
La 1-a de februaro ĉirkaŭ 1 miliono da homoj kolektiĝis en Kairo por partopreni la Marŝon de miliono, postulante demision de Hosni Mubarak. Laŭ pritaksoj de la Unuiĝintaj Nacioj dum ĝistiamaj tumultoj jam pereis 300 kaj vundiĝis 3000 homoj. Hosni Mubarak en sia televida alparolo al nacio deklaris, ke ne plu kandidatiĝos kaj pace transdonos potencon al elektota posteŭlo. Ankaŭ li proponis kelkajn demokratiigajn ŝanĝojn en balotado. Sed li insistis, ke li nek elposteniĝos nek foriros el Egiptio.
La 2-a de februaro en la placo Tahrir en Kairo komenciĝis interpuŝiĝoj inter protestantoj kaj subtenantoj de la prezidanto Hosni Mubarak. Gravaj perfortoj okazis.
La 3-a de februaro malrapide militistoj komencis disdividon de subtenantoj kaj oponantoj de la prezidanto Hosni Mubarak, kiuj ekde la antaŭa tago interbatalis en la placo Tahrir. Dum tiuj interpuŝiĝoj jam pereis 4 kaj estis vunditaj 600 homoj. Ĉefe okazas interĵetado de ŝtonoj, sed ankaŭ frapado per bastonoj kaj eĉ pafoj kaj ponardado. La perforto komencis subtenantoj de la prezidanto kiuj klopodis haltigi la koncentron de protestantoj en la placo: inter tiuj subtenantoj evidentas la reĝima organizado, nome abundas policanoj, funkciuloj kaj pagitaj aŭ interesataj subtenantoj de la koruptado. Ankaŭ ĵurnalistoj suferis la koleron de la subtenantoj, kiuj rabis kameraojn, pasportojn, ponardis grekan ĵurnaliston kaj malhelpis ke la monda gazetaro diskonigu tiujn aferojn.
Libroj pri la revolucio
Kaj kiu estis tradukita al la franca kaj angla. Politika verkisto Ahmed Ghanem.
Virato
Virato, Virata aŭ Virat (en Sanskrito: विराट, laŭvorte "granda"), en la Hindua eposo Mahabarato, estis la reĝo de la regnoj Macjo kaj Virata, en kies kortego la Pandavoj pasigis unu jaron kaŝe dum sia ekzilo. Virata estis edzo de la reĝino Sudeŝna kaj patro de la Princo Uttara kaj de la Princino Uttarā, kiu edziniĝis al Abhimanĝu, la filo de Arĝuno. La filo de Abhimanĝu kaj Uttara sukcedis al Judiŝtiro en la trono de Hastinapuro, post la milito de Mahabarato.
Sarangbang
Sarangbang (사랑방) estas parto de tradicia hejmo (hanok) en Koreio. Ĝi estas uzata por aktiveco de viroj. Sarangbang estas popola tradicio de konfuceismo dum Joseon-Dinastio. En hejmo de modesta socia klaso, sarangbang-on apartigas de la ĉambroj de virinoj (anbang) spaco nomata daecheong.
Ion Creangă
Unu el la ĉefaj verkistoj en la rumana literaturo de la 19-a jarcento, li estas plej konata pro sia volumo Infanaĝaj rememoroj, siaj romanetoj kaj noveloj, kaj siaj multaj anekdotoj.
Biografio
Ion Creangă pasigis la infanaĝon en sia denaska vilaĝo. En 1847, li faris elementajn kursojn de la kantoro Basilo, en konstruaĵo aranĝinta de vilaĝanoj. Poste, li studis en Broșteni kaj Târgu Neamț, por fine iri al la kateĥista lernejo de Fălticeni. Li devis sekvi studadojn pri la pastreco, sed la lernejo kiu devus instrui tion malaktiviĝis. Tial li translokiĝis en urbon kaj lernis pastrecon en la seminario de Socola.
De 1855 ĝis 1859, Ion Creangă estis seminariano; li revenis hejmen, post kiam li akiris diplomon de profesia atesto. Li edziĝis kun Ileana Grigoriu kaj de tiam oficis en la preĝejo de 40 martiroj en Iaşi kaj aliaj paroĥoj.
Sufiĉe aĝinta kaj edziĝinta de tri jaroj, Creangă konsideris forlasi la pastran postenon. Li sekvis la kursojn de la normala lernejo de Vasile Lupu de Iaşi kaj iĝis instruisto en unu el la lernejoj de Iaşi, sen rezigni sian laboron de diakono.
Esperanto-domo de Sidnejo
La Esperanto-domo de Sidnejo estas posedata de la Esperanto-Federacio de Novsudkimrio.
Ĝi situas ĉe 143 Lawson St. Redfern kaj havas Esperanto-bibliotekon kaj ĉambron por vizitantoj esperantistaj.
De tempo al tempo en la ĉefa ĉambro de la domo okazas kursoj pri Esperanto.
Tel: +61 2 9319 4775
30409 Piccirillo
30409 Piccirillo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo hnoras Angelo Piccirillo, mentoron de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio).
Munhoz
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Pouso Alegre. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vestaĵindustrio
Sekve, la nocio de la vestaĵindustrio, kiel industria sektoro, signifas la tutaĵon de la fabrikoj de diversaj grandecoj, kiuj okupiĝas kun amasproduktado respektive kun produktado de grandaj serioj de vestoj kaj aliaj tekstilaĵoj kiuj necesigas la teknologiojn de tajlo kaj kudro. Ĉi tiuj fabrikoj okupas nuntempe laboristojn en kvanto de kelkaj dek ĝis multaj mil.
La oficiala statistiko ĝenerale traktas la vestaĵindustrio kaj la tekstilindustrio kune kun sub kuna nomo („tekstil- kaj vestaĵindustrio“) kaj la laika publiko pensas ke la du sektoroj koheras. Fakte, pri du separataj sektoroj temas, kiuj strikte kontaktas unu kun la alia. La tekstilindustrio, plie ke liveras bazajn materialojn (ŝtofojn) kaj akcesorajn materialojn (kudrofadenojn, subaĵmaterialojn, bendojn ktp.) por pretigi vestaĵojn, liveras ŝtofojn ankaŭ al aliaj sektoroj por pretigi ekz. teknikajn, kuracistajn, sanitarajn, higienajn produktaĵojn. La vestaĵindustrio produktas el la ŝtofoj, uzante ankaŭ la akcesorajn materialojn, super- kaj subvestaĵojn, mastrumajn kaj hejmtekstilaĵojn de la plej diversaj specoj. Ĉi tiu cirkonstanco klarigas la disigon de la du sektoroj.
Evoluo de la vestaĵindustrio
La Usona Enlanda Milito (1860–1865) antaŭenigis la evoluon de la pretigo de antaŭfabrikataj vestoj. Kiam ĝi eksplodis, soldatoj ankoraŭ portis uniformon pretigitan dome, ili devis esti formitaj al la normoj preskribitaj de la registaro. Sed dum la milito grade disvastiĝis, entreprenistoj komencis fondi fabrikojn kie ili povis produkti la uniformojn en senĉese pliiĝinta kvanto rapide kaj pli efektive. Mezurante la mezurojn de la rekrutoj ili trovis, ke la mezuroj montras certan regulecon kaj laŭ tiuj mezurgrupoj unuecaj mezurtabeloj estas kreeblaj. Ĉi tiuj mezurtabeloj estis uzeblaj ankaŭ post la milito kiam la fabrikoj komencis pretigi civilajn vestojn por viroj.
Koncernate la vestoj por virinoj, la amasproduktado disvastiĝis nur poste, da la 1920-aj jaroj, ĉar ĉi tiuj estas multe influataj de la ŝanĝoj de la modo kaj de la individua gusto. En ĉi tiu progreso ricevis gravan rolon, krome la impona evoluo de la kudromaŝinoj, la evoluo de la reklamado kaj la formiĝo de la magazenĉenoj kaj katalogmagazenoj. Ĉi tiu progreso rezultigis ankaŭ la kreon de la unuecaj mezurnormoj kiuj estis kompliitaj unue en 1939–1940; la mezuroj de 15 mil amerikaj virinoj estis mezuritaj, ĉi tiu formis la bazon de la normoj publikitaj en 1941.
Josif Stalin
Josif STALIN (Иосиф Виссарионович Сталин, signifante "Homo de ŝtalo", esperantigita Jozefo Stalino; denaske Ioseb Besarionis dze ĜUGAŜVILI, Иосиф Виссарионович Джугашвили, იოსებ ჯუღაშვილი; naskiĝis la, mortis la ) estis soveta politikisto kaj partia gvidanto kaj ŝtatestro de kartvela deveno kaj la dua reganto de Sovet-Unio. Stalin estis elektita ĝenerala sekretario de la Komunista Partio de Sovetunio en 1922, malgraŭ la rekomendoj de Lenin, kiu preferis Trockij'n super li.
Vestaĵindustrio
La vestaĵindustrio en la 20-a jarcento
Disvastiĝo de fabrika produktaĵo de vestoj unuecigis la vestadon. Enl la 19-a jarcento malsane vestis sin la eŭropa kampulo kaj funkciulo, la ĉina oficisto kaj la angla ĝentlemano. Nuntempe apenaŭ troviĝas diferenco. Sed la ekstaro de la unueca vestotipo reagis al la longo de la serioj, konsekvence al la falo de la prezoj.
Josif Stalin
Post la morto de Lenin en 1924 ĝis la fino de la 1920-aj jaroj, Stalino iom post iom plifortigis sian pozicion kiel sola reganto de Sovet-Unio, gvidante la Komunistan Partion kaj la sovetian ŝtaton ĝis sia morto.
Vestaĵindustrio
La stato de la vestaĵindustrio en la komenco de la 21-a jarcento
La grandskala evoluo de nivelo en la vestaĵindustria amasproduktado en la 20-a kaj 21-a jarcento estas rezulto ĉefe de la disvolvado de la produktiloj. Ankaŭ en ĉi tiu industrio enradikiĝis la uzo de la komputiko. Preparado de tajlado (konstruado de la ŝablonoj, la projekto de lokumo de la ŝablonoj sur la sternita ŝtofo, kompilado de la teknika dokumentaro) estas nuntempe elfarata per komputilo, parte aŭtomate. Si la tajlado estas aŭtomatigita. Tute aŭ parte automatigitaj kudromaŝinoj helpas kaj rapidigas la kudradan proceson. Aŭtomacio enradikiĝis ankaŭ en la agoj de la gladado, stufado, pakado. En modernaj vestaĵproduktantaj fabrikoj la organizado de la produktaj procezoj estas komendataj per komputiloj, de la alveno de la mendoj ĝis la ekspedo de la finitaj produktaĵoj. Tutaj ĉi tiuj evoluigoj treege plibonigis la produktiveco kaj la kvalito, kaj kontribuis al la adaptiĝo al la rapidaj ŝanĝoj de la modo. En la unua duono de la 20-a jarcento ankoraŭ la transportĉeno kalkuliĝis kiel granda novaĵo, en la 21-a jarcento jam pli efikaj metodoj estas uzataj sub gvidado de komutiploj.
La ĉefaj direktoj de la evoluigo en la vestaĵindustrio
La vestaĵindustrio devas ju pli – sed subtenante la ekonomion – adaptiĝi al la rapidaj ŝanĝoj de la modo kaj al la fakto, ke la longo de la serioj de modeloj iĝas kurtaj kaj kurtaj (antaŭe estis kutima produkti serioj de multaj mil aŭ dekmil pecoj, nuntempe ĉi tiu etiĝas al kelkaj dek pecoj). Por atingi ĉi tiun celon, kontinua evolua laboro bezonas:
Josif Stalin
En 1939, Stalin subskribis ne-agresan pakton kun Nazia Germanio, Pakto Ribbentrop-Molotov, sub kiu Orienta Eŭropo estis dividita inter la du potencoj. Post la germana invado de Sovetunio en junio 1941, li gvidis Sovetunion decideme ĝis la fina venko super la nazioj. Malgraŭ lia respondeco por la enormaj malvenkoj suferitaj de la Ruĝa Armeo en la fruaj stadioj de la milito sur la orienta fronto, Stalino ludis ŝlosilan rolon en mobilizado de sovetiaj rimedoj por venki Nazian Germanion, kaj en milito kontraŭ ĝi. Sekvante la venkon en Dua Mondmilito, la internacia statuso de Sovet-Unio, sub lia gvidado, estis establita kiel unu el la du gvidaj superpotencoj en la mondo dum la Malvarma Milito.
Vestaĵindustrio
La ĉefaj direktoj de la evoluigo en la vestaĵindustrio
En la sfero de la fabrikado de ĉiuj specoj de maŝinoj kaj instalaĵoj uzataj en la vestaĵindustrio tre rapida evolua aktiveco estas spertebla laŭ la supremenciitaj vidpunktoj.
La organizo EURATEX (European Apparel and Textile Confederation, t.e. Federacio de la Eŭropa Tekstil- kaj Vestaĵindustrio, reprezentanto de la interesoj de la tekstil- kaj vestaĵindustrio ĉe la Eŭropa Unio) publikigis, ke en la vestaĵindustrio de la 27-membra Unio 127 457 entreprenoj funkciis en 2012 kiuj okupis 1,78 milionoj personoj. Plimulto de ĉi tiuj entreprenoj estis malgrandaj kaj mezgrandaj firmaoj, la meza numero de salajruloj estis 14 po entrepreno. Tipa estas ke la eŭropeaj vestaĵfabrikoj faras tre altnivelajn, laŭmodajn, ofte ekstravagancajn modelojn en mallongaj serioj, aŭ sportvestojn, protektvestojn kun specialaj proprecoj, ofte el specialaj materialoj kaj per specialaj teknologioj. La „simplaj“, malkaraj amasproduktaĵoj estas produktataj ĉefe en landoj de malalta salajro, tamen ankaŭ tie kun altnivela tekniko.
Josif Stalin
Junaĝo
Lia patro Besarion Ĝugaŝvili (ბესარიონ ჯუღაშვილი) estis ŝuisto el Gori. Lia patrino Ketewan Geladse (ქეთევან გელაძე) estis filino de servutulo. Conquest 1991, pp. 1–2; Volkogonov 1991, p. 5; Service 2004, p. 14; Montefiore 2007, p. 19; Khlevniuk 2015, p. 11; Deutscher 1966, p. 26. La gefratoj de Stalin mortis kelkajn monatojn post la naskiĝo, tiel ke li kreskis kiel sola infano de la familio.