cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8750 Nettarufina
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. Li poste sendis la en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj, por malkovri novajn asteroidojn.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la akvobirdo latine nomita Netta Rufina, komune nomita ruĝkapa anaso.
Pradines (Corrèze)
Pradines estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 102 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Pradines situas je alteco de 907 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Pradines antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro André Laurent, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Pradines apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Hekabo
(En la PIV oni legas Hekub/o)Hekabo (helene Ἑκάβη, latine Hecuba) estis en la helena mitologio filino de la frigia reĝo Dimanto, edzino de la lasta reĝo de Trojo Priamo.La unua edzino de Priamo estis Arisba, filino de la profetanto Meropso. Ŝi naskis al li filon Esakon, kiu ankaŭ havis talenton por profetado. Pli poste, antaŭ naskiĝo de la reĝido Pariso, li avertis, ke tiu ĉi filo fariĝos kaŭzo de la troja pereo.
Hekabo estis la dua edzino de Priamo, ŝi estis tre majesta kaj nobla reĝino. Ŝi donis al la reĝo dek naŭ filojn. La unua estis Hektoro, aŭdaca batalanto kaj la supera komandanto de la troja militistaro. La pluaj nomiĝis Deifobo, Heleno, Polito, sed la plej konata estas Pariso. Li decidis kverelon de tri diinoj, kiu el ili estas la plej bela. Poste li de la sparta reĝo Menelao forrabis belan edzinon Helena. Tiu ĉi evento bruligis koleron de grekoj. Frato de Menelao Agamemno, la reĝo de Mikeno, kolektis grandan militistaron de grekoj kaj per 1186 ŝipoj kaj centmilo da viroj eknavigis en la militon kontraŭ Trojo. Ĝi finiĝis post dek jaroj per totala malvenko de trojanoj kaj pereo de la urbo.
Polikseno estis filino de la troja reĝo Priamo kaj ties edzino Hekabo. Ŝiaj fratoj estis Pariso kaj Hektoro, fratino Kasandra. Post konkero de Tebo fare de Aĥajoj ŝi estis oferita sur tombo de Aĥilo fare de lia filo Neoptolemo.
Sorto de la reĝino Hekabo estis kruela: ŝi postvivis ĉiujn siajn filojn, ili falis en la milito. Antaŭ ŝiaj okuloj Neoptolemo, filo de la greka heroo Aĥilo, barbare mortigis ŝian edzon, maljunan reĝon Priamon.
Post kompleta falo de Trojo fariĝis Hekabo batalakiro de itaka reĝo Odiseo, sed ŝi poste baldaŭ mortis. Estas legendoj, kiuj sciigas, ke Hekabo forpereis kiel hundo. Ŝi antaŭ la milito konfidis al sia bofilo Polimestoro la neplenkreskan filon Polidoron. Post pereo de Trojo Polimestoro murdis lin, por ke li atingu trojan oron. Hekabo Polimestoron venĝe murdis kaj estis pro tiu ĉi faro de dioj punita per kruela morto.
Abidarmo
Kolektaĵo de komentarioj kaj klarigoj de la sutroj, fare de la disĉiploj de budho aŭ aliaj eminentaj budhanoj. Unu el la tri korboj de budhisma sankta skribo. Aliaj du estas sutro kaj vinajo. sanskrite: abhidharma, palie: abhidhamma, angle: abhidharma, ĉine: 阿毘達磨, japane: abidaruma ekzemploj: Oni klarigas krom budhismajn terminojn, ankaŭ tre profundan filozofion en abidarmo. observoj: abhi+dharmo originale signifas kontraŭ/pri-instruo, tio estas, klarigo pri la instruoj de budho. MEV: "Kolekto de fruaj budhismaj tekstoj. La sanskrita abhidharma entenas abhi <al,pri> kaj dharma <leĝo, regulo, darmo>." Pli precize, abidarmo ne enhavas la instruojn de budho mem laŭ ties parolo, sed la postaj komentariojn fare de la disĉiploj. Laŭ palia tradicio, sutro diras malrekte, tiel estas laŭ vivestaĵoj, abidarmo rekte, laŭ fenomenoj (darmoj); ĉi tie 'abi' signifas rekte.
Pierre Alechinsky
Pierre ALECHINSKY (19a de Oktobro 1927) estas Belga artisto. Li loĝis kaj laboris en Francio ekde 1951. Lia verkaro rilatas al taĉismo, abstrakta ekspresionismo, kaj lirika abstrakto.
Alechinsky naskiĝis en Schaerbeek. En 1944 li studis en la École nationale supérieure d'Architecture et des Arts décoratifs de La Cambre, Bruselo, kie li studis ilustraciajn teknikojn, presadon kaj fotografion. En 1945 li malkovris la verkon de Henri Michaux kaj Jean Dubuffet kaj disvolvigis amikecon kun la artokritikisto Jacques Putman. En 1949 li aliĝis al Christian Dotremont, Karel Appel, Constant kaj Jan Nieuwenhuys kaj Asger Jorn por formi la artan grupon KOBRA. Li partoprenis en ambaŭ ekspozicioj de Kobra kaj iris al Parizo por studi gravuradon en la Atelier 17 sub gvidado de Stanley William Hayter en 1951.
Sidabrinė gervė
Sidabrinė gervė - en Esperanto "arĝenta gruo" - estas ĉiujara litovia premio pri kinejaj kaj televidaj filmoj faritaj en la litova lingvo, kiu atribuiĝas ekde la jaro 2008. Krom filmoj ankaŭ premiiĝas unuopaj aktoroj, reĝisoroj kaj aliaj specialistoj de kina arto.
La premiitoj ricevas statueton de arĝenta grupo, kiun kreis la skulptisto Audrius Liaudanskas.
Ceremonio de 2008
La 29-an de majo 2008 en la nacia drama teatrejo de Litovio en Vilno okazis la unua kino-premia ceremonio.
La premiitoj:
Ceremonio de 2009
La 29-an de majo 2009 okazis la dua filmopremia ceremonio, prezentata de Ramūnas Cicėnas kaj Giedrius Savickas.
La premiitoj:
Ceremonio de 2010
En majo 2010 okazis la tria premia ceremonio, prezentata de Ramūnas Rudokas kaj Gražina Balandyte.
La premiitoj:
Ceremonio de 2011
La 27-an de majo 2011 okazis la kvara filmopremia ceremonio, prezentata de Marijonas Mikutavičius.
La premiitoj:
Ceremonio de 2012
La 12-an de majo 2012 en la Nacia Drama Teatro de Vilno okazis la kvina filmopremia ceremonio, prezentata de la aktoro Andrius Bialobžeskis.
Ceremonio de 2013
La premiitoj:
Glano
Glano estas frukto de kverko. Ĝi ofte havas kupulon.
En la mezepoko ĝi servis ofte kiel manĝaĵo (la faruno el ĝi) en periodoj de malsato.
Ĝin ŝatas la aproj. Ĝis mezo de la 20-a jarcento, oni paŝtis porkojn ofte en kverka arbaro.
Regionoj de Nov-Zelando
Regiono estas la plej alta instanco de loka administracio en Nov-Zelando. Estas 16 regionoj en Nov-Zelando. Ell ili dekunu estas regataj de elektita regiona konsilantaro, dum kvin estas regataj de teritoriaj aŭtoritatoj (dua ŝtupo de loka administracio) kiuj plenumas ankaŭ la funkciojn de regiona konsilantaro kaj tiele estas konataj kiel unitaraj aŭtoritatoj. La Konsilantaro de la Ĉathamoj estas simila al unitara aŭtoritato, sed estas aŭtorigita laŭ sia propra ebliga leĝaro.
Evroso (mitologio)
Lia akvo famis pro sia sanpovo, kaj pro tio multaj junulinoj kutimis baniĝi en ĝi. Unu el ĝiaj alfluantoj, Ardesko, ankaŭ estis personigo de rivera dio.
Evroso havis du filinojn: la nimfoj Rodopo kaj Abo, tiu kiu siavice naskis la samnoman heroon de la urbo Ergisko.
István Cserháti (muzikisto)
István Cserháti [iŝtvAn ĉerhAti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserháti István estis hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, klavaristo). Lia karesnomo (vaste konata) estis Pityi [pitji].
István Cserháti naskiĝis la en Ajka, li mortis la.
Biografio
István Cserháti kiel junulo li muzikadis en ŝlagrorkestro en Budapeŝto. En 1977 li estis allogita al tutlande konata ŝlagrorkestro, kie ĝis tiam mankis klavaristo. En la nova muzikgrupo li ankaŭ komponadis. Stilo de la orkestro ne estis konvena en la oficialuloj, tial ili estis neglektitaj. En 1980 Cserháti fondis novan orkestron, post 6 jaroj li translokiĝis al Debrecen, kie li iĝis restoraciestro kaj en la loĝejo li establis muzikstudion. En 2001 li refondis orkestron, kie li muzikadis, sed en 2005 li mortis pro kancero.
Fermita urbo
La fermitaj urboj (закрытые административно-территориальные образования, mallonge ЗАТО [zato]) estas tiaj komunumoj en Sovetunio (kaj nun en Rusio), kiujn oni povas viziti nur laŭ speciala permesilo, la loĝantoj ne rajtas translokiĝi kaj estas sub rekta federacia direktado.
Nun ekzistas 45 tiaj komunumoj, el kiuj 25 havas urban rangon, la pliaj estas malpli grandaj urbosimilaj setlejoj. Ili povas esti setlejoj por atomindustrio, mararmeaj militbazoj (havenoj), lokoj por kosmoesplorado, armoesplorado.
Ili estis tiel sekretaj dum la soveta epoko, ke ili ne havis nomojn, nur numerojn apud la nomo de la pli granda urbo (ekz., Zareĉnij portis la nomon Penza-19) kaj oni ne desegnis ilin sur mapoj. Plimulto el la fermitaj urboj (6) troviĝas en la Murmanska provinco, tio estas ĉefe mararmeaj bazoj.
Malgraŭ la komplikaĵoj de la vivo en fermitaj urboj, en Sovetunio ili estis pli komfortaj setlejoj pro pli bona liverado de varoj kaj preskaŭ nula krimo.
En 2002 vivis en la fermitaj urboj ĉ. 1 345 000 homoj, t.e. 1 % de la rusia loĝantaro. Dum ekzisto de la Sovetunio, ankaŭ grandurboj apartenis al fermitaj urboj ekz. Gorkij (hodiaŭ: Niĵnij Novgorod), Vladivostoko aŭ Iĵevsk.
Listo de la fermitaj urboj
La urboj Norilsk kaj Dudinka ne havas statuson de ZATO, sed ekde 2001 eksterlandanoj rajtas viziti ilin nur laŭ speciala permeso de administracio.
6902 Hideoasada
6902 Hideoasada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu.
Optimismo
Optimismo (de la latina vorto optimum, „la plej bona“) origine estas la kredo vivi en "la plej bona el ĉiuj eblaj mondoj", vortumo ofte uzita en la filozofiaj diskutoj de la 17-a jarcento - origine do temas pri jeso al la mondo kaj al la vivo. Nuntempe la vorto kutime komprenatas iom malpli forte, nome ke optimismo simple estas la kredo pri pozitiva fino de certa evento, eĉ se la nuntempa stato pli donas indikojn ke negativa fino probablus. La mala sinteno de optimismo estas la pesimismo.
6902 Hideoasada
Nomo
Ĝia nomo honoras Hideo Asada, laboranton ĉe butiko de fabrikanto de teleskopoj. Li verkis librojn de popularigo de astronomio kaj artikolojn por astronomiaj revuoj.
Optimismo
Tute malreligia formo de optimismo estas observebla en la mondaj borsoj: la spekulado pri altiĝantaj akciaj kurzoj. Kiu investas en la atendo de tiel altiĝantaj kurzoj, apartenas al la "taŭroj" aŭ france "Haussiers", dum la pesimistoj, kiuj prognozas malaltiĝantajn kurzojn kaj investas laŭ tiu atendo, nomiĝas "ursoj" aus france "Baissiers".
Gravaj filozofoj, kiuj multe skribis pri optimismo, estis Gottfried Wilhelm Leibniz, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Albert Schweitzer, meze de la 20-a jarcento la kritika optimiso Ernst Bloch kaj fine la psikologo Martin Seligman, laŭ kiu optimista vivosinteno estas lernebla.
Metzels
Metzels - prononco - estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Wasungen. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Piuro
Geografio
En nordo de Piuro situas norde de la eŭropa akvodislimo la baraĵlago Lago de Lei, kiun nutras kaj el kiu elfluas la Rejno de Lei, unu el la fontriveroj de Malantaŭa Rejno, kies fonto estas la Glaĉero de Lei sub la monto Cima da Lei. La baraĵo apartenas al Svislando kaj la teritorio ĉirkaŭ ĝi estis en la jaro 1962 koncedita de Italio al la sivsa komunumo Innerferrera, hodiaŭ Ferrera.
Historio
La 4-an de septembro 1618 (laŭ la julia kalendaro la 25-an de aŭgusto) okazis en Piuro giganta montofalo, kiu postulis laŭdire 900 viktimojn. En tiu epoko Piuro estis sub regado de Grizono.
FIFA
La Fédération Internationale de Football Association (esperante Federacio Internacia de Futbalo Asocia) aŭ simple FIFA estas la internacia rega instanco de la sporto futbalo. Ĝia hejmo estas Zuriko, Svislando.
La organizaĵo funkcias kune kun regionaj filioj, kiuj kontrolas disvolvadon de futbalo en diversaj partoj de la mondo. La ses konfederacioj, kiuj konsistigas FIFA-n, estas:
FIFA organizas, inter aliaj, la jenajn futbal-konkursojn:
FIFA ankaŭ antaŭenigas la sporton, reguligas la transdonadon de futbalistoj inter teamoj, kaj eldonas la premion FIFA Monda Ludanto de la Jaro.
La regulojn de futbalo regas la Internacia Komitato de Futbalo Asocia (IFAB), kiun konsistigas kvar reprezentantoj el FIFA, kaj po unu el la Angla Futbalo-Asocio, la Skota Futbalo-Asocio, la Kimra Futbalo-Asocio kaj la Irlanda Futbalo-Asocio.
Olenjok
Olenjok (Оленёк) estas rivero kun longo de en Krasnojarska regiono kaj Jakutio en meza Siberio (Rusio, Azio).
La rivero fontas en la mezsiberia montaro, ĉirkaŭ norde de la urbeto Ekonda kaj alfluas la maron ĉe Buolkalaĥ.
La fiŝriĉa Olenjok estas ŝipebla ekde Suĥana tra. Apud la rivero troviĝas la urboj Olenjok, Suĥana, Taimilir, Sklad, Ust-Olenjok kaj Buolkalaĥ.
Bettwiesen
Bettwiesen (prononu Betwisn) estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1,046 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Bettwiesen estas stratvilaĝo, kiu situas en la sudo de Turgovio 4 kilometrojn norde de Wil. Al Bettwiesen apartenas ankaŭ la setlejoj Aanet, Stocken kaj Winkel.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bettwiesen limas en nordo al Tobel-Tägerschen kaj Lommis, en okcidento al Wängi, en sudokcidento al Münchwilen kaj en sudo al Bronschhofen, kiu lastas situas en la najbara Kantono Sankt-Galo.
Trafiko
La komunumo Bettwiesen disponas pri stacio ĉe la trajnlinio de Wil al Weinfelden, kiun servas la turgovia fervojkompanio THURBO AG per regionaj trajnoj, kiuj cirkulas en duonhora kadenco.
Ekonomio
Tradicie Bettingen estis agrikultura vilaĝo. Sub la kastelmonto oni ankaŭ kultivas bluburgundajn vitojn. Pro la industriiĝo la signifo de la agrikulturo tamen malpliiĝis. Nuntempe la plej granda parto de la loĝantaro de Bettwiesen laboras en la proksima urbo Wil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bettwiesen datiĝas el la jaro 840 Pettenwison. En la jaro 1627 la tiama abato de la Monaĥejo Fischingen konstruis en Bettwiesen la kastelon, kiu staras ankoraŭ hodiaŭ super la vilaĝo.
La nuna politika komunumo Bettwiesen estiĝis la 1-an de januaro 1995 per disiĝo kaj sendependiĝo de la lokkomunumo Lommis.
San Felices
San Felices [sanfeLIzes] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, plej norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Moncayo, aŭ Tierra de Ágreda, lime kun Rioĥo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 59 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 540 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Cigudosa-San Felices, okupanta 1 780 hektarojn, nome 84% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Petro.
Zirjanka
La vorto havas plurajn signifojn:
Nikolao Merkator
Nikolao MERKATOR aŭ Nikolao Mercator (vernome: Nikolaus Kauffmann; naskiĝis en 1620 en Eutin, Germanujo; mortis la 14-an de januaro 1687 en Versailles, Francujo) estis matematikisto, kiu famiĝis pro siaj verkoj pri logaritmoj.
Merkator malkovris la potencvico por la natura logaritmo (en sia Logarithmo technica publikigita en 1668):
Julio Baghy
Julio BAGHY (Baghy Gyula, pseŭdonime Jobo kaj Paĉjo; naskiĝis la 13-an de januaro 1891 en Szeged, mortis la 18-an de marto 1967 en Budapeŝto) estis verkisto kaj ankaŭ aktoro en sia junaĝo.
Juneco
Baghy naskiĝis en 1891 en Szeged, tiam parto de Aŭstrio-Hungario, al familio de hungaroj. Lia patro estis drama aktoro; lia patrino estis teatra sufloro. En 1894, lia fratino naskiĝis, sed mortis post kelkaj monatoj.
Volgo-Germana ASSR
La Volgo-Germana aŭtonoma socialisma soveta respubliko aŭ mallonge Volgo-Germana ASSR (Autonome Sozialistische Sowjet-Republik der Wolga-Deutschen, Автономная Советская Социалистическая Республика Немцев Поволжья) estis administra regiono en la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko kadre de Sovetunio. Ĝi situis en suda parto de Rusio ambaŭflanke de rivero Volgo. La ĉefurbo de la regiono estis Engels (ĝis 1931 Pokrovsk). La teritorio de la respubliko estis 28 200 km².
Julio Baghy
Juneco
Post siaj lernejaj studoj, en 1908 ankaŭ li fariĝis aktoro kaj reĝisoro de diversaj teatraĵoj. Ankoraŭ dum lia junaĝo multaj liaj poemoj kaj noveloj hungarlingvaj aperis en hungaraj gazetoj. En 1911 li ekkonis Esperanton, kaj ĝia "interna ideo" tuj forlogis lin.
En 1913, Baghy edziĝis kun virino, kiu baldaŭ naskis filinon.
Unua mondmiliito
La Unua mondmilito (1914–1918) rompis lian aktoran karieron. En 1915, Baghy estis konskripciita al la armeo de Aŭstrio-Hungario, kiu fine estis venkita. Tuj post konskripcio, en la septembro de 1915, li estis kaptita de la armeo de Rusio, kontraŭ kiu militis Aŭstrio-Hungario.
Volgo-Germana ASSR
La loĝantaro
Loĝantoj estis grandparte germanoj, rusoj kaj ukrainoj. En urboj germanoj estis malplimulto, sed en kamparo ili estis preskaŭ 70% el la loĝantaro (en jaro 1926).
Julio Baghy
Unua mondmiliito
Dum ses jaroj (1915–1920), li devis pasigi for de sia patrujo en militkaptiteco en Siberio, kaptita Lia ampleksa Esperanto-agado komenciĝis jam en la Siberia militkaptitejo, kie li gvidis multajn kursojn por diversnacianoj; tiu sperto estas priskribita, novele, en lia novelo Kiel Mihok instruis angle.
Gvidado de Esperanta movado dum la intermilita epoko
Post la Unua mondmilito, la venkita Aŭstrio-Hungario malfondiĝis, kaj Hungario iĝis sendependa. Reveninte al Hungario post la milito, li fariĝis unu el la ĉefaj gvidantoj de la Esperanto-movado. Li instruis multajn diversgradajn kursojn, gvidis Esperanto-Rondon Amikan, kaj aranĝis literaturajn vesperojn.
Dum pluraj Universalaj Kongresoj li estis aktoro (kaj reĝisoro) de la kongresaj teatraĵoj, ekzemple en UK 1923 en Nurembergo kun Teatra trupo de Literatura Mondo. Por la reorganizo de la internacia Esperanto-movado li ellaboris detalan proponon: Publika letero (1931). Baghy agitis multe por plialtigi la spiritan nivelon de la esperantistaro; tion celis ankaŭ lia iniciato, laŭ kiu la naskiĝtago de Zamenhof fariĝis la tago de la Esperanta libro. Kiel Cseh-metoda instruisto en la lastaj jaroj li gvidis multajn kursojn en Estonio, Latvio, Nederlando, Francio, ktp.
Baghy kunlaboris al multaj Esperanto-gazetoj, kaj estis unu el la ĉefredaktoroj de Literatura Mondo (ĝis 1933).
En 1939, Baghy mem iĝis ano de Akademio de Esperanto.
La Dua mondmilito kaj poste
En la septembro de 1939, la Dua mondmilito ekis. Baghy ree suferis pro la milito; li perdis lian filinon. Hungario, aliancita kun Nazia Germanio, eventuale estis venkita.
En 1956, la Esperanto-movado reviviĝis en Hungario. Baghy ĉeestis ĉe la Universala Kongreso en Kopenhago en 1956.
En 1958, Baghy feliĉe retrovis sian perditan filinon en Ĉeĥoslovakio. Li malsaniĝis en 1961, sed li daŭre ĉeestis ĉe Universalaj Kongresoj (1959, 1961, 1963, 1966).
Nordkirchen
Nordkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coesfeld de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Julio Baghy
La Dua mondmilito kaj poste
Baghy fine mortis en la 18-a de la marto de 1967 en Budapeŝto, je la aĝo de 76 jaroj. Li estis enterigita en la tombejo Kerepesi (Kerepesi úti temető) en Budapeŝto.
Verkoj
Baghy verkis multe, ĉefe en Esperanto (krom junaĝaj hungarlingvaj literaturaĵoj). Lia verkaro inkluzivas poemojn, novelojn, romanojn, kaj teatraĵojn; li ankaŭ tradukis hungarlingvajn verkojn en Esperanton. Du el liaj verkoj ricevis akademiajn premiojn. Multaj liaj noveloj kaj poemoj aperis en diversaj lingvoj.
Baghy kiel poeto
Liajn verkojn karakterizas la tendenco, kiun esprimas lia devizo: "Amo kreas pacon, Paco konservas homecon, Homeco estas plej alta idealismo." Liaj unuaj poemoj venis el rusa militkaptiteco; ili kaŭzis surprizon kaj ĝojon. Zamenhof kaj la antaŭmilitaj Esperanto-poetoj estis baritaj de la lingvo, kiu donis malmulte da eblecoj. Zamenhof mem povis forgesigi la neperfektecon de la poezia lingvo, almenaŭ plejparte, per sia sincera, nobla, arda sento, kiu kreskis super la formaĵojn. Sed krom la eksperimentoj de Grabowski, neniu poeto volis aŭ povis elperforti sin el la frua tradiciemo de la juna esperanta poezio.
Nordkirchen
Nordkirchen aparte konatas pro historia kastelo.
Julio Baghy
Baghy kiel poeto
Post la mondmilita apatio kun multobligita forto eksonis la individua, nova, melodiriĉa poezio de Baghy. Lia unua poemaro, Preter la Vivo (1922) montris novan vojon al la Esperanto-poezio; la vorto, la rimo, la bildoj ricevas novan signifon kaj en la abundo de la novaj belaĵoj la leganto estas forsorĉita, ĉu temas pri individua temo, ĉu pri homaranismaj pensoj. En lia verkaro eĉ la multe prikantitaj temoj aperas kun la efiko de la novo, ĉar la verkado estas lia bezono kaj li ĉiam trovas originalan formon en la esprimado de siaj sentoj. Feliĉe li retrovas la asonancon, novajn formajn eblojn. En la dua poemvolumo, Pilgrimo (1926), lia talento plimaturiĝas, sed samtempe pli forte aperas lia patoso, kiu donas al lia poezio iom romantikisman aromon, sen forigi nian intereson. La poemoj, troveblaj en la Migranta Plumo (1929) montras la serĉadon de novaj formoj. En la lasta poemvolumo La Vagabondo Kantas (1933) Baghy reiras al la klasika Esperanto-lingvo kaj inter puritanaj kadroj li pruvas sian eksterordinaran versfaran talenton, sed kun kelkfoje sentebla influo de la hungara poezio.
Baghy kiel prozisto
En Migranta Plumo, ni trovas liajn dramprovojn. En sia verkado komence de 1930-aj (La Vagabondo Kantas, simplaj versoj; Verdaj Donkiĥotoj, romano kaj karikaturoj (1933)), Baghy ŝoviĝas ĉiam pli kaj pli al satiro, kaj li iĝas akra kaj forta kritikanto de la Esperanto-movado. Lia verko La Teatra Korbo (1934) enhavas rememoraĵojn jam ekde la infanaĝo kaj konfesojn pri la homo kaj verkisto; ĝi kontribuas multajn interesajn detalojn ankaŭ al la esperantista kariero de Baghy.
Loki
Lokio estis, en la nord-ĝermana mitologio, unu el la gigantoj, kiu sukcesis infiltri la diaron kaj eĉ iĝi adoptita frato de Odino. Fine tamen, lia malica naturo dominis, kaj li instigis la morton de Baldr. Dum ragnarök, Lokio gvidos la malicajn fortojn en la lasta lukto kontraŭ dioj kaj homoj.
Psiĥologie, Lokio estas preskaŭ same komplika kiel Ódhinn. Li povas libere sin transformi (kaj transseksi); pro tio, aldone al lia malico, li estas dramaturge inspira, kaj li estas unu el la tri roluloj - kune kun Odino kaj Thoro - kiuj plej ofte aperas en la nord-ĝermanaj mitoj.
Kun sia edzino Sigyn, Lokio havas du filojn ; kun la gigantino Gullveig aŭ Angrbodha, li havas tri pluajn infanojn, nome la mortintodiinon Hel, la gigantan lupon Fenrir kaj la eĉ pli gigantan serpenton Midhgardsormr, kiu nuntempe kuŝas ĉirkaŭ la tutan teron. Rilate al ili, tamen diskutindas ĉu Loki estas patro aŭ patrino, ĉar li mem naskis ilin, manĝinte la koron de Gullveig kiam ŝi estis (trifoje) bruligita.
En ragnarök, Fenriro manĝos Odino, kaj Midhgardsormr per sia veneno mortigos Toron.
Same patrina estas la rolo de Loki rilate Sleipnir, la ok-kruran ĉevalon de Ódhinn, kiun li naskis en formo de ĉevalino, forloginte virĉevalon kiu helpis al la konstruo de muro ĉirkaŭ Azbieno.
Aso Taro
ASŌ Tarō (麻生 太郎, 20-a de septembro 1940) estas Japana politikisto. Ekde la 22-a de septembro 2008 li estas prezidanto de la Japana Liberala Demokrata Partio, tiel li ankaŭ nomumiĝis la 59-a Ĉefministro de Japanio (estro de la 92-a kabineto de Japanio) en la 24-a de la sama monato.
Edgar von Wahl
Edgar VON WAHL [edgar fon val] aŭ Edgar de WAHL (naskiĝis la 11-an de aŭgusto, laŭ la julia kalendaro, 1867 en Ukrainio, mortis la 9-an de marto 1948 en Estonio) estis balta-germana instruisto de matematiko kaj fiziko en la Supera Reallernejo kaj oficiro de la Rusa Milita Maristaro. Edgar de Wahl estas unu el la ĉefaj pioniroj de Esperanto kaj tradukis en 1896 la verkon "Princidino Mary" (parte aperinta antaŭe, en 1889, kiel "Princino Mary"), de M. Lermontov. Post 1894, kiam granda parto de la esperantistaro neis reformon por Esperanto, li forlasis la esperantan movadon kaj en 1922 prezentis projekton por nova planlingvo, Okcidentalo.
Vivo
Edgar Von Wahl naskiĝis la 11-an de aŭgusto (laŭ la julia kalendaro) 1867, en Ukrainio. Li studis en Sankt-Peterburgo kaj vivis la plej grandan parton de sia vivo en Revalo, Talino, Tallinn, kie li estis komunuma delegito de 1911 ĝis 1917.
Infaniĝo kaj juneco
Ne pli malfrue ol 1869, la familio Wahl translokiĝis al Krementšuk. La du gefratoj de Wahl naskiĝis tie: Oskar Paul Karl, kiu mortis kiel bebo en 1869, kaj Arthur Johann Oskar (mortita 1951) en 1870. La du fratinoj de Wahl, Lydia Jenny Cornelia (1871-1917) kaj Harriet Marie Jenny (1873-1920). ) estis naskita en Talino kaj Jenny Theophile (mortita 1961) en Sankt-Peterburgo en 1877.
Wahl lernis plurajn lingvojn kiel infano kaj adoleskanto. Kiel infano, li akiris sciojn de la germana, la rusa, la estona kaj la franca, en la supera mezlernejo li studis la latinan kaj la antikvan grekan, kaj la hispanan en la universitato. Aldone al tiuj, li povis komprenigi sin en aliaj naŭ lingvoj. . En la propraj vortoj de Wahl, li jam havis deziron inventi novan lingvon kiel infano. Por la hindaj ludoj, li evoluigis personan "hindan lingvon", kies gramatiko estis bazita sur la greka kaj la estona.
Militservo
En 1892 Wahl volontulis por servi en la Rusa Mararmeo. Dum lia servo, de Wahl vojaĝis grandskale, vizitante la karibaj insuloj kaj Usonon, inter aliaj. Komence de 1894, li ricevis la rangon de miĉisto kaj baldaŭ poste retiriĝis. En 1895 li iĝis membro de la Imperia Estona Mara Yacht Club, kaj en la sekvaj jaroj li aktive partoprenis en ĝiaj agadoj, estante membro de ties. teknika komitato.kaj estante la sekretario de la klubo. En la somero de 1904 Wahl estis vokita al aktiva deĵoro denove. Li servis en la Balta Floto ĝis oktobro 1905. Samtempe, li ne partoprenis en la bataloj de la Rusa-Japana Milito.
Laŭ la memuaroj de Olev Mikiver, la forpasinta estona artisto kiu konis de Wahl proksime en sia junaĝo, estis tre fiera de sia cara oficira uniformo kaj foje portis ĝin jardekojn poste:
Tamen, von Wahl verŝajne ne partoprenis en la subpremado de la Viapor-ribelo, ĉar li jam tiam estis liberigita de servo. Laŭ kelkaj raportoj, de Wahl estis reenkondukita al aktiva servo dum 1-a Mondmilito.
Dum sia servo en la Rusa Mararmeo, von Wahl ricevis la 2-an kaj 3-an rangon de la Ordeno de Sankta Stanislavo kaj la 3-an rangon de la Ordeno de Sankta Anna.
De 1921 Wahl ankaŭ estis registrita kiel rezerva oficiro de la Respubliko de Estonio. En 1922, de Wahl iĝis honora membro de la Estona Imperial Maritime Yacht Club.
Frua Talina periodo
Wahl geedziĝis kun Maria von Hübbenet (1871-1933), la filino de la persona kuracisto de granddukino Maria Pavlovna, en Sankt-Peterburgo en 1894. Ili havis kvin infanojn: Johann aŭ Hans (1895-1968), Guido (1896-?), Ellen ( naskita kaj mortinta 1900), Anatol (1903-1972), kaj Lydia Maria (1907-1989). Ĉe la fino de 1894, Wahl moviĝis al Talino, kie li pasigis la plej grandan parton de sia estonta vivo. En la aŭtuno de la sama jaro, li ricevis la postenon de instruisto pri matematiko kaj fiziko en la Mezlernejo de Scienco de Sankta Petro en Talino. Li daŭre instruis desegnadon en la Virina Lernejo de Baronino von der Howen, la Hansoa Lernejo, la Katedrala Lernejo, kaj aliloke. Lia instruado estis interrompita nur dum lia tempo en la militservo. ​​La instrustilo de Wahl estis priskribita en liaj memuaroj. de Aleksander Veiderma, pli posta edukisto kiu studis ĉe la Reĝa Lernejo de Sankta Petro de 1906 ĝis 1909:
Ĉe la jarcentŝanĝo, la plej aktiva reklamagado de Wahl komenciĝis. Li publikigis artikolojn rilatajn al lingvistiko en fakaj eldonaĵoj, kaj ankaŭ verkis en diversaj gazetoj kaj revuoj en Talino.
Urba delegito antaŭ kaj dum 1-a Mondmilito
Post la komenco de 1-a Mondmilito, la germanoj vivantaj en la Rusa Imperio estis submetitaj al subpremoj, kiuj ankaŭ ne lasis de Wahl tute sendifekta. Ekzemple, la Talina Nobla Klubo, kies membro estis Wahl, estis fermita. En aŭtuno de 1914, li trovis sin en la centro de propaganda kampanjo por ŝanĝi germanajn loknomojn. Kiel urba delegito, li partoprenis diskutojn pri la renomado de la grandurbo de Talino, kiuj sekvis la proponon de urbestro Jaan Poska anstataŭigi la germanlingvan Revel kun la malnovruslingva Kolyvan (en fari tion, la nomo estis uzita malĝusta Kalyvan en diskutante la aferon). de Wahl malkovris ke la plej malnovaj nomoj de la grandurbo estis Ledenets aŭ Lindanisa. Li ankaŭ estis interesita pri kiom kostos ŝanĝi la nomon, kiu laŭdire estis renkontita kun "ĝenerala ridado" ĉe la konsilio. La voĉdonoj necesaj por ŝanĝi la nomon estis poste prenitaj en konsilio, sed la ŝanĝo mem ne okazis. Tiun saman jaron, Wahl geedziĝis kun Agnes Riesenkampff. Kiel ŝia edzo, Agnes estis instruistino, instruante gimnastikon en diversaj lernejoj en Talino.
Wahl ankaŭ estis elektita al la urbodelegitaro en 1917 en elekto okazigita ĵus antaŭ la Februara revolucio. Sur la nova konsilio, li iĝis membro de la fajrobrigado de la grandurbo, publika eduko, kaj lombardbutiko-aferkomisionoj, kaj ankaŭ daŭris kiel membro de la Orientila Konstruo-Komisiono. Tamen, en aŭgusto 1917, nova konsilio estis elektita, kaj la politika agado de de Wahl ĉesis. Tiun jaron li havis filinon, Veronika.
Vivo en sendependa Estonio
En februaro 1918, dum la sendependecdeklaro, Wahl esprimis deziron iĝi membro de la polictaĉmento. La pafilpermeso estis skribita al li fare de lia studento, kiu poste memoris ĉi tiun fakton:
En 1919, la Reĝa Peetri Lernejo (Peetri Reaalkool) estis dividita en du: la Estona Talina Mezlernejo de Scienco kaj la germana Tallinn Germana Mezlernejo de Scienco. de Wahl daŭrigis kiel instruisto ĉe ĉi-lasta, kie li instruis klasojn pri matematiko, fiziko, geografio, kosmografio, kaj desegnaĵo. Studentoj ofte iris por sekva laboro ĉe lia domo sur Eha Street, kiu estis desegnita en mara stilo kaj, tiel, ĝi estis moknomita la "kabano" inter studentoj. Inter studentoj, de Wahl estis populara instruisto kiu estis precipe dediĉita al instruado de geografio, verŝajne ĉar li multe vojaĝis. La studentoj estis ankaŭ impresitaj de la fakto, ke de Wahl estis membro de la Angla Klubo, kiu funkciis en la lernejo.
Li estis tre rekta, do li povis veni en konflikton kun aliaj instruistoj. Ekzemple, li ne ŝatis modernan arton, fakton, kiun li malkaŝe esprimis dum vizito al arta ekspozicio invitite de la artinstruisto de la lernejo. Li komparis modernan arton kun komunismo:
Wahl emeritiĝis meze de la 1920-aj jaroj, sed daŭre instruis partatempe ĝis 1933. Post sia emeritiĝo, li okupiĝis pri siaj ŝatokupoj, precipe pri artefaritaj lingvoj, kiuj fariĝis persona afero ekde la tempo de Sankt-Peterburgo. Li estis ankaŭ redaktoro de la revuo Estländische Wochenschau de 1929 ĝis 1930. Ĉirkaŭ la sama tempo, lia intereso pri la 16-ajarcenta franca aŭguristo Nostradamus kaj liaj antaŭdiroj intensigis, kiujn li diskutis en intervjuo kun The News en la somero de 1932.
Dum la dua mondmilito
En 1939, male al liaj amatoj, de Wahl ne foriris en la kurso de reloĝigo, elektante resti en Estonio. de Wahl, kiu reprezentis la idealisman tuteŭropan ideon, ne estis ŝatita fare de la nacisocialisma registaro de Germanio. Li eĉ nomis la germanan ŝtaton "termitŝtato". La kialo de restado en Estonio eble ankaŭ estis, ke kiam li foriris, li devus postlasi siajn ampleksajn arkivojn, kaj la danĝero fini en pensiulejo en Germanio eble ludis rolon, kiel okazis al kelkaj el liaj konatoj.
En la unua jaro da sovetiaj subpremoj, de Wahl sukcesis eskapi. Post la komenco de la germana okupo, li estis suspektita de kontraŭŝtataj agadoj. de Wahl estis arestita la 12-an de aŭgusto 1943, pro leteroj senditaj al Posen, lia bofrato, sed implikita en cenzuro en Königsberg en julio de tiu jaro, en kiu li antaŭdiris la eksplodon de ribelo en Pollando kaj konsilis la amatoj, kiuj loĝis tie por iri al Germanio ​:
En la sama letero, Wahl notis ke li antaŭe antaŭdiris la atakon sur Pearl Harbor kaj la ekaperon de milito inter Usono kaj Japanio. Wahl ne neis kion li skribis dum la demandosesio kaj ripetis plurajn el la akuzoj faritaj tie, "firme kredante" je la vereco de siaj prognozoj. de Wahl estis tenita por iom da tempo en la Talina Laboro kaj Eduktendaro, sed la atestaĵo donita dum lia esplordemandado estis konsiderita stranga fare de la Sd kaj tial igis Wahl esti ekzamenita ĉe la Seewald-nervkliniko. Tie li estis diagnozita kun malforteco en maljunaĝo kaj forlasita en psikiatria hospitalo, kiu ankaŭ savis lin de ebla mortopuno. Wahl ankaŭ estis defendita de pluraj proksimaj parencoj kaj amikoj, kiuj asertis, ke li ne respondecis pri siaj agoj.
Dum la bombatako en marto 1944, la arkivo de von Wahl estis detruita, kio venis kiel granda ŝoko al li. Tri jaroj poste, en letero al la finna okcidentisto A.Z. Ramstedt, li rememoris, ke tio, kio okazis, estas vera katastrofo, dum kiu perdiĝis multaj neanstataŭeblaj kaj unikaj materialoj.
Lastaj tagoj kaj morto
La listo de germanaj deportagoj kompilita en februaro 1945 inkludis la nomon de von Wahl, same kiel aliaj germanoj daŭre vivantaj en Estonio. Dum lia deportado en aŭgusto, aliflanke, Wahl estis inter dekduo da homoj kiuj ne estis deportitaj aŭ kies restadejo ne povus esti determinita. Kvankam la kialoj de la fuĝo de von Wahl ne estas precize konataj, estas konata ke en kelkaj kazoj la estro de la specialtrupo kiu efektivigis la deportadon faris la decidon ne preni la grave malsanan aŭ handikapulon, la decido eble estis influita de la opinio de la hospitala personaro. Tiel, estis lia ĉeesto en psikiatria hospitalo, kiu verŝajne savis Wahl duan fojon.
Post eskapado de deportado, Wahl daŭre sukcesis korespondi kun eksterlandaj kolegoj. La kuracistoj de Seewald eble rekonis lian dediĉon al filologio kiam ili ebligis komunikadon kun la ekstera mondo.
Wahl mortis je la tria posttagmeze la 9-an de marto 1948. Li estis entombigita la 14-an de marto en la Tombejo Aleksandr Nevskij en Talino. En 1996, la restaĵoj de von Wahl estis translokigitaj al la Pajus Manor Tombejo, kie ili ankaŭ estis entombigitaj kie ankaŭ troviĝas la Wahl-a familia kapelo.
En la sekva jaro (1949), la nomo "Occidental" (Okcidentalo) estis sanĝita al "Interlingue" (Interlingveo) kaj iom post iom miksiĝis al "Interlingua"(Interlingvao).
Rilato kun planlingvoj
En la esperanta kampo von Wahl apartenis al la reformemuloj. Laŭ Von Wahl mem estis li, kiu origine proponis la solan efektivigitan plibonigon en Esperanto: nome ke la originaj tempaj tabelvortoj je AN (kian, tian...) fariĝu tabelvortoj je AM (kiam, tiam...) por eviti konfuzon kun la N-finaĵa formo de la tabelvortoj je A (kia, tia...). Laŭ li, li akre debatis kun L.L. Zamenhof kaj proponis tre bonajn ŝanĝojn en Esperanto, sed, ankoraŭ laŭ li bedaŭrinde, li ne konservis dokumentojn de tiuj diskutoj,
Li certe multe korespondis kun Zamenhof, Grabowski, Geoghegan, Trompeter, Runstedt kaj aliaj pioniroj. En 1894 li ne estis unu el la 40%, kiuj voĉdonis por la Zamenhofaj reformoj en Esperanto, sed unu el du, kiuj voĉdonis por kompletan novan reformon de la lingvo. Poste li forlasis la Esperanto-movadon.
Post evidentiĝo, ke la movado ne akceptos ŝanĝojn, t. e. post la balotado fine de 1894, li forlasis Esperanton kaj koresponde kun kelkaj aliaj malkontentuloj evoluigis proprajn sistemojn. (Li korespondis i. a. kun Julius Lott kaj kun inĝeniero Waldemar Rosenberger, kiuj produktis Mundolingue kaj respektive Idiom Neutral.)
En 1897, Antoni Grabowski interesiĝis pri la ideoj de von Wahl kaj helpis lin per kelkaj komentoj, kaj von Wahl esperis subtenon de Grabowski, sed tio ne okazis kaj von Wahl akuzis, ke Grabowski estis aĉetita de Zamenhof per honoraĵoj.
Dum multaj jaroj, von Wahl estis unu el la plej grandaj batalantoj kontraŭ Esperanto. Tempon post la morto de Zamenhof, von Wahl agnoskis, ke li "esset mi grand mastro e instructor" (estis mia granda mastro kaj instruisto) kaj ke lia batalo kontraŭ Esperanto estis tro akra.
Li studis kaj debatis multajn proponojn aperintajn dum la fino de 19-a kaj la komenco de 20-a jarcento, sed aliĝis al neniu. Post multjara studado kaj elprovado de propra projekto li publikigis en 1922 la internacian lingvon 'Occidental ' (Okcidentalo) kaj la revuon Kosmoglott (poste Cosmoglotta).
Literaturo
Fernando Pita, La pilgrimanto de lingvoj, Literatura Foiro, organo de la Esperanta PEN-centro, jaro 53, oktobro 2022, n-ro 319, paĝoj 279-282.
8751 Nigricollis
8751 Nigricollis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la Palomar–Leiden survey
Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. Li poste sendis la en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la nigrakola grebo, kies latina scienca nomo Podiceps nigricollis.
Robert Indiana
Robert INDIANA (naskiĝis la ; mortis la 19-an de majo 2018) estas usona artisto ligita al la poparta movado. Indiana naskiĝis Robert CLARK en New Castle, Indianao, kaj poste ŝanĝis sian nomon al Indiana pro sia nasko-subŝtato.
Indiana transloĝiĝis al Nov-Jorko en 1954 kaj aliĝis al la poparta movado. Liaj bildoj enhavas multon de komerca arto kunigita kun ekzistencialismo. Foje, tiuj verkaĵoj iĝis de li nomataj "skulptecaj poemoj". La verko de Indiano ofte konsistas el kuraĝa, simpla, ikonemaj bildoj, ĉefe mallongaj vortoj el la angla lingvo kiel "EAT", "HUG", kaj "LOVE" ("manĝu", "brakumo", "amu"). Li ankaŭ faris skulptaĵon en la antaŭĉambro de la turo Taipei 101 en Tajpeo, Tajvano, nomata 1-0, kiu uzas buntajn nombrojn por sugesti la konduton de monda komerco kaj la strukturojn de homa vivo.
Indiana estis teatra kostumisto kaj fondezajnisto en la 1970-aj jaroj. Li ankaŭ produktis serion de pacpentraĵoj post la atakoj de la 11-a de septembro 2001, kiuj estis montrataj en Novjorko en 2004. Li ankaŭ aperis kiel la sola "aktoro" en la 1964-jara filmo Eat ("Manĝu") de Andy Warhol, kiu montras 45-minutan scenon de Indiana manĝanta fungon.
Malgraŭ frua sukceso en la centro de la art-mondo, Indiana ermitigis sin mem en malfrua vivo. Li loĝas en la insula urbo Vinalhaven, Majno ekde 1978.
LOVE
Indiana estas pleje konata pro sia bildo de la vorto "LOVE" ("amo") en kvadrato kun oblikva "O". Ĉi tiu bildo, unue kreita kiel Kristnaska karto por la novjorka Muzeo de Moderna Arto en 1964, eldoniĝis kiel poŝtmarko de la Usona Poŝt-Servo en 1973, la unua en ofta serio de "amo-poŝtmarkoj". Skulptitaj versioj estas videblaj en Novjorko, Brooklyn, Indianapolis, Scottsdale, Filadelfio, Las Vegas, kaj ekster la turo Taipei 101 en Tajvano
Kopirajto
Indiana ne registris kopirajton por la LOVE-verko, kaj ne eblis malinstigi alian komercan utiligon. La bildo estas refarita multfoje en variaj formoj, inkluzive skulptaĵojn, bildojn kaj ornamaĵojn. Ĝi estas tradukita en la hebrea, ĉina kaj hispana lingvoj.
Avangarda metalroko
Avangarda metalroko aŭ avanragda metalo (avant-garde metal) estas unu el ĝenroj de metalroko, kiu kunigis elementojn de progresiva metalroko, simfonia metalroko, vikinga metalroko, pagana metalroko, folklora metalroko kaj kelkaj aliaj subĝenroj de metalroko. El ĉiuj metalrokaj ĝenroj ĝi havas plej multajn eksperimentojn per sono, muzikiloj kaj strukturo de kantoj. Preskaŭ ĉion strangan kaj neklasifikeblan, kio tamen sonas kiel metalroko, oni konsideras avangarda metalo.
Avangarda metalroko komenciĝis en fino de 1980-aj - komenco de 1990-aj jaroj. Unuaj grupoj aperis en Svisio kaj Norvegio. Krom kutimaj metalrokaj gitaro, bas-gitaro kaj drumoj, en avangarda metalroko uziĝas klavarinstrumentoj, sinteziloj, violonoj, flutoj kaj multaj muzikiloj de elektronika muziko.
Karakterizaĵoj
Oni notu, ke rigoraj kadroj de la ĝenro ne ekzistas, ĝi nur vaste difineblas kiel "metalroko kun nekutima sono". La plej gravaj trajtoj por avangardaj metalprojektoj estas jenaj:
(19831) 2000 SV225
(19831) 2000 SV225 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Feliks Nowowiejski
Feliks Nowowiejski (naskiĝis la 7-an de februaro 1877 en Wartembork (Varmio), mortis la 18-an de januaro 1946 en Poznań) – pola komponisto, dirigento, pedagogo, orgenisto-virtuozo, organizanto de muzika vivo, papa kortegano.
Vivo
Komence li frekventis muzikan lernejon en Święta Lipka apud Reszel (1887-1893). De 1893 loĝis en Olsztyn kie eklaboris en prusa regimenta orkestro komponante verkojn por ĝi kaj amatoraj ensembloj. Danke al premio gajnita en Londono en 1898 pro komponaĵo Pod sztandarem pokoju (Sub la paca standardo) li ekstudis en konservatorio en Berlin (1898), poste en Lernejo de Eklezia Muziko en Regensburg (1900), en Akademia Lernejo en Berlin (1900-1906) kaj en Universitato de Berlin. En la jaroj 1898-1900 estis orgenisto en Olsztyn. En Krakovo kaj Berlino laboris pedagogie kaj de 1919 en Poznań. Ofte li koncertis ankaŭ kiel muzikisto-virtuozo en la lando kaj eksterlande. Aktive partoprenis socian vivon.
La 15-an de julio 1910 en Krakovo dum la 500-a datreveno de la batalo de Grunwald, kolektitaj korusoj dum inaŭguro de la Grunwalda Monumento kantis sub lia dirigenteco la unuan fojon vortojn de Rota de Maria Konopnicka (al tiu ĉi versaĵo Nowowiejski verkis muzikon).
Henri Vincenot
Henri VINCENOT, naskiĝis la 2-an de januaro 1912 en Dijon kaj mortis en la sama urbo la 21-an de novembro, 1985, estis franca verkisto, pentristo kaj skulptisto. La laboro de Henri Vincenot estas profunde markita de lia alligitaĵo al Burgonjo. Ĝi reliefigas la antikvajn paganajn praktikojn de la keltoj, dum li montras kiom multe ili estas integritaj en la populara katolika kulturo. Liaj roluloj, ofte teatrece teruraj, parolas lingvon forte trempita de Burgonjo, kiu, laŭ Vincenot, devenas rekte de la kelta.
La romanoj de Henri Vincenot tamen ne povas meti lin en la grupon de verkistoj kiel tiuj de la tielnomita skolo de Brive. Efektive, li disvolvas en ĉiu verko reflektadon pri la tradicio, la civilizo, la historio, kiu malfermas siajn perspektivojn multe pli ol la sola burgonja realo, kiun li tiom ŝatas priskribi.
Halmeu
Halmeu [halmeŭ] (hungare: Halmi) estas komunumo en Rumanio orient-nordoriente de Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Băbești, Dobolț, Halmeu Vii kaj Mesteacăn.
Ĝis la 2005-03-24 apartenis al ĝi ankaŭ Porumbești kaj Cidreag.
Loĝantaro
En 1910 Halmi havis 3 455 loĝantojn (hungaroj); en 1992 4 272 (rumanoj, 40 % da hungaroj).
Daniel Eisenberg
Daniel EISENBERG (Novjorko, 1946) estas usona hispanista kaj verkisto fakulo pri Miguel de Cervantes.
Biografio
Naskiĝinta en Kvinzo, Novjorkio, li ekstudis en Canisteo, Novjorkio. Estis bakalaŭro pri Artoj en la Universitato Johns Hopkins en 1967, post fari en 1965-1966 la kurson por eksterlandanoj en la Universitato de Madrido, magistro pri Artoj en la Universitato Brown (1968) kaj poste doktoro (1971) per disertacio pri la eldono de Espejo de príncipes y caballeros o Caballero del Febo de Diego Ortúñez de Calahorra, eldonita poste en la kolekto «Clásicos Castellanos» (Espasa-Calpe).
En 1976, Eisenberg fondis la gazeton Journal of Hispanic Philology.
Li estis profesoro en la universitatoj de Norda Karolino, la City College de la Universitato de Novjorko, la Florida Ŝtata Universitato, kie li estis esplor-profesoro distingita (Distinguished Research Professor), kaj la Nordarizona Universitato. El 2000 al 2008, Eisenberg estis direktoro de Cervantes, la revuo de la Cervantes Society of America. Li emeritiĝis en la Excelsior College (Albany, Novjorkio), kies vicdojeno li estis, en 2003. Li ege kontribuis al la studo de la kavaliraj libroj kaj al la cervantismo kaj li interesiĝis ankaŭ en la verko de Federico García Lorca, speciale pri Poeto en Novjorko.
Jan Eskymo Welzl
Jan Eskymo WELZL, naskonome Jan Welzl (naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1868 en Zábřeh, Ĉeĥio - mortis 19-an de septembro 1948 en Dawson City, Jukonio, Kanado) laŭ siaj vortoj "ĉeĥo de moravia nacieco" estis vojaĝisto, aventurulo, ĉasisto, orfosisto, estro de eskimoj kaj la plej supera juĝisto en Nova Siberio kaj rakontisto indikita kiel verkisto. Li estas ankaŭ konata sub pseŭdonomo Arctic Bismarck.
Welzl aperis en Eŭropo neatendite kiel stranga persono sen dokumentoj, kiu eĉ ne sciis, ke antaŭneloge furiozis la unua mondmilito. Kiam la oficoj komprenis, ke li estas ĉeĥo, kiu travivis tri jardekojn inter eskimoj, oni sendis lin al Ĉeĥoslovakio. Li parolis iom strangan ĉeĥan lingvon, moravian dialekton traplektitan per anglismoj kaj alilingvaj elementoj.
Rimarkis lin ĉeĥaj ĵurnalistoj kaj verkistoj Rudolf Těsnohlídek, Edvard Valenta kaj Bedřich Golombek, al kiuj li rakontis siajn travivaĵojn. Tiuj prilaboris liajn aventurojn en libroj Eskimo Welzl, Tridek jarojn en la Ora Nordo, Laŭ spuroj de polusaj trezoroj, Glaciaj rakontoj kaj Problemoj de la eskima gentestro en Eŭropo. La libron Tridek jarojn en la Ora Nordo tradukis Moraviaj Esperanto-Pioniroj (1934). La libro estis siatempe tre populara kaj Reto Rossetti ĝin kalkulas al plej bonaj tradukoj en Esperanto.
Laŭ li Karel Čapek kreis figuron de kapitano Jan van Toĥ en romano Milito kontraŭ Salamandroj. En 1996 la ĉeĥa televido kreis filmon Manĝanto de ursoj, en kiu rolis kiel Jan Welzl la populara slovaka aktoro Július Satinský.