cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerba ponto
Anatomio
En la bazo videblas du volbiĝoj, en kiuj ambaŭflanke situas la "piramida vojo" (tractus pyramidalis) aŭ "kortekso-spina vojo" (tractus corticospinalis) de neŭronoj. En la meza "baza sulko" (sulcus basilaris) inter tiuj neŭronaj vojoj situas la "baza arterio" (arteria basilaris). Malantaŭ la ponto ankoraŭ situas pli eta transversa volbaĵo, nomata "trapeza korpo" (corpus trapezoideum) en kiuj vojas la neŭronoj respondecaj pri aŭdado kaj en kiu la cerbaj nervoj VI ĝis VIII atingas la cerban surfacon. La en sekcoj videbla liga linio inter ambaŭ duonoj de la mjela plilongigo estas latine nomata raphe kaj konsistas precipe el kruciĝantaj nervaj fibroj.
Flanke de la ponto la kompare larĝa cerba nervo V (nervus trigeminus) atingas la cerban surfacon.
La supra finaĵo de la ponta tegmento estas la antaŭa parto de la fundo de la romba fosaĵo kaj do de la 4-a ventriklo. La ligon al la cerbeto ambaŭflanke konsistigas cerba strukturo nomata la "meza cerbeta piedeto" (pedunculus cerebelli medius).
Funkcio
La cerba ponto estas trairejo por ĉiuj nervaj fibroj inter la supraj kaj subaj partoj de la centra nerva sistemo. Krom tiuj neŭronaj vojoj ("blanka substanco") en la ponto situas iuj neŭronaj nukleoj, la "pontaj nukleoj" (nuclei pontis). Ili estas neŭronaj ligiloj inter cerbo kaj cerbeto, kiuj en la ponto kruciĝas de maldekstre dekstren respektive de dekstre maldekstren. En transversa sekco de la ponto bone videblas tiuj kruciĝantaj fibroj (fibrae transversae pontis).
En la ponta tegmento krome situas parto de la "reta formaĵo" (formatio reticularis) kaj la motoraj nukleoj de tri cerbaj nervoj, nome nervus trigeminus (V), nervus abducens (VI) kaj nervus facialis (VII).
István Sándor Fászl
Biografio
István Sándor Fászl frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Szombathely, dum li aliĝis al la benediktanoj en 1855. Li lernis teologion en Győrszentmárton, kie li pastriĝis en 1862. Inter 1861 kaj 1867 li instruis en sia naskiĝurbo, poste ĝis 1895 en benediktana gimnazio de Sopron. En la proksima lago Fertő li esploris birdojn, muŝojn kaj florojn. Eĉ Franz Ferdinand d'Este kaj Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) vidis lian grandan kolektaĵon.
Apodi
Apodi estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1883, la municipo havas 35.768 loĝantojn.
Introducing... The Beatles
Estas du versioj de Introducing.... Ambaŭ versioj inkluzivas dekdu kantojn el la brita albumo Please Please Me, sed ĉar Capitol Records, tra Beechwood Music, posedis la muzikeldonaĵajn rajtojn por "Love Me Do" kaj "P.S. I Love You", Vee-Jay anstataŭigas la du aliajn kantojn el Please Please Me ("Ask Me Why" kaj "Please Please Me") en sia dua eldono, edonigita je la 10-a de februaro, 1964.
Traka listo
Flanko 1:
Flanko 2:
Cresserons
Cresserons estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Introducing... The Beatles
Ceteraj versioj
Antaŭ la kompanio perdis la rajtojn al la Please Please Me muziko, Vee-Jay eldonigis du ceterajn repakaĵojn de Introducing... . Ambaŭ repakaĵoj inkluzivas la 2-an version de ''Introducing... ''.:
Cresserons
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cresseronnais.
Mitsutoshi Tsushima
Mitsutoshi Tsushima (津島 三敏, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj FC Gifu.
Internacia tago de senperforto
Internacia tago de senperforto (aŭ senperforta tago) estas la internacia tago en 2-a de oktobro ĉiujare. Ĝi estas la naskiĝtago de Mahatmo Gandhi, kiu uzis la senperforton kiel metodon de politika batalado dum la sendependiĝo de Hindio de la brita imperio. Gandhi nomis la senperforton "la plej granda povo kion la homaro posedas".
Je la 15a de junio 2007, la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj deklaris la 2an de oktobro "Internacia tago de senperforto". La ideo de tia ĉi tago venis de internacia kunveno en Nov-Delhio en januaro 2007. La kunveno -- "Paco, senperforto kaj plipovigado: gandhia filozofio en la 21a jarcento" -- markis la centjariĝon de la movado de civila malobeo kiun lanĉis Gandhi en Sud-Afriko. La partoprenintoj de la kunveno -- de 91 landoj kaj 122 organizaĵoj -- emfazis la bezonon "konstrui justecan kaj egalecan mondon, kie homoj povas vivi digne en paco kaj harmonio kunkune en diversaj kaj plurecaj socioj."
La rezolucio de la Ĝenerala Asembleo petas la membro-ŝtatojn marki la tagon "en taŭga maniero kaj disvastigi la mesaĝon de la senperforto, inkluzive per la edukado kaj la publiksciigado."
Vox Latina
Vox Latina (tradukite: Latina vorto aŭ Latina voĉo) estas periodaĵo latinlingva el Germanlando, kiun laŭ propra reklamo legu ĉiuj ŝatantoj de la latina lingvo, ĉiuj instruistoj, ĉiuj lernintoj, ĉiuj lernantoj. Ĝi do tute dediĉis sin al la flego de Latinitas viva.
Establintoj
Ĝian redaktadon estris longan tempon Caelestis Eichenseer. La eldonadon prizorgas anoj de la Universitato de Saarbrücken. Kuneldonanto por multaj jaroj estis la germana juristo kaj sociologo Christian Helfer.
Mária Mojzes
Mária Mojzes [mojzeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mojzes Mária estis hungara aktoro, operetkantisto. Ŝia edzo estis Vilmos Radó.
Kriŝno
Kriŝno (कृष्ण, Kṛṣṇa) estas, laŭ hinduismo, unu el la avataroj de la dio Viŝnuo.
Mária Mojzes
Mária Mojzes naskiĝis la en Szeged, ŝi mortis la  en Kecskemét.
Biografio
Mária Mojzes studis en aktorlernejo de Nacia Teatro (Szeged), poste ŝi debutis en la teatro en 1938. Iom poste ŝi aliĝis al pluraj provincaj teatroj, sed ekde 1952 ŝi apartenis nur al Teatro de Kecskemét. Ŝi pensiuliĝis en 1977, tamen ankaŭ poste ŝi rolis. Komence ŝi estis videbla en ĉefroloj de operetoj, baldaŭ ŝi havis rolojn en prozoj.
Kriŝno
La Vorto kṛṣṇa signifas "la malhela", tial li estas ĉiam bildigita teorie malhelblua, kiel vespera ĉielo; sed ĉar en Hindio rasisma antaŭjuĝo favora al blankhaŭtuloj daŭre trapenetras, tiu "malhelbluo" ofte estas tre pala. La fluto estas tiu, per kiu Li ravas la animojn per mistika ravemo de universala Dio.
Vivo de Kriŝno
Kriŝno naskiĝis kiel filo de Devakio, sed ĉar Devakio sciis pri la dieco de li, ĝi ne havis tute patrinajn sentojn por li. Do post la portado de Vasudevo de Kriŝno al la domo de Nanda Maharaĝo kaj Jasoda, Kriŝno pasigis preskaŭ sian tutan junecon kun ili. Do Nanda kaj Jasoda havas sole gepatrajn sentojn por Kriŝno kaj ne povis akcepti lian diecon, ankaŭ ne post ili rigardas la miregajn ludojn Lila de li kaj ankaŭ ne Udavo povis persvadi ilin ke li ja vere estas la superanimo en ĉio kaj ĉiu.
Kriŝno estis la oka filo de Devakio kiel antaŭdirita de voĉo el la ĉielo en la ĉeesto de lia onklo Kanso. Kanso mortigis la sep verajn pliaĝajn fratojn de Kriŝno plejofte post la naskiĝo. Balaramo aŭ Balramo estas rigardata kiel frato de Kriŝno kvankam lia patrino estas Rohini. Subadra estis la fratino de Kriŝno kaj ŝi edziĝis kun Arĝuno al kiu Kriŝno parolis la Bagavadgito.
Li edziĝis kun dek ses mil inoj en unu muhurto (ĉirkaŭ kvar aŭ tri horoj).
De ĉiuj edzinoj ili havis dek filojn kaj unu filino. Preskaŭ ĉiuj mortis ĉar ili estis malbenitaj de sanktuloj kaj komencis batali kontraŭ la propraj familianoj.
la nokto de la plena lumo en kiu li vokis la gopioj kun sia fluto kaj pasis la nokton kun ili. la signifo de ras estas suko kaj post tro longa pensado tiu vekas pornografiajn asociojn. Tamen oni notu ke je tiu tempo li eĉ ne estis dek jaraĝa.
Dieca aspekto de Kriŝno kaj kulto:
Aspektoj de Kriŝno estas: (signifas gvidanto de la bovoj/sentoj), Govind (ĝojo de la bovoj/sentoj).
la novaj temploj en Vrindavan estas la Kriŝno-Balarama Templo de ISKCON, konstruita je la vivtempo de Lia Dia Graco 108 Ŝri Ŝrimad Bhakti Vedanta Svami Ĉefhindreĝo plej bone konata sub la nomo Prabhupad.
La eco ĉiel alloga estas enhavo de la vorto (Kriŝno). (Hari) signifas forprenanto.
En "okcidentaj" regionoj tempe populariĝis Kriŝna movado, precipe en la jaroj ĉirkaŭ 1968, kiu celis disvastigi la filozofion de Ĉajtanjo Mahaprabuo. Tre konata ĝi iĝis per la kanto My sweet Lord (mia dolĉa sinjoro) de George Harrison, regata de la rekantaĵo "Hare Kriŝna".
Kriŝnismo
Bala Kriŝno (sanskrito: बाल-कृष्ण bālakṛṣṇa, laŭvorte "infano Kriŝno") foje tradukita al "Dia Infano Kriŝno", historie estas unu el la fruaj kultadaj formoj en Kriŝnismo kaj elemento de la historio de Kriŝna adorado en antikva tempo.
Biia
Biia (bija) (hungare: Magyarbénye, germane: Bendendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Blaj. Administre ĝi apartenas al Şona.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 349 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 414 (rumanoj, 8 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1302. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő).
Enrique Gaspar
Enrique Lucio Eugenio GASPAR y RIMBAU (naskiĝis la 2-an de marto 1842 en Madrido, mortis la 7-an de septembro 1902 en Olorono) estis hispana diplomato kaj verkisto, kiu verkis teatraĵojn, leĝerajn operojn (zarzuelojn) kaj rakontojn.
Biografio
Liaj gepatroj estis teatraj artistoj. Post morto de la patro li transloĝiĝis kun sia patrino kaj gefratoj al Valencio.
Gaspar y Rimbau verkis sian unuan operon en la aĝo de 13 jaroj. Li pleje verkis inter la jaroj 1868 kaj 1875, kiam li verkis operojn por la burĝoj pli ol por la nobeloj. Li tiam verkis ankaŭ historiajn dramojn kaj iĝis pioniro pri socia teatro en Hispanio. Li publikigis en gazetoj kaj ĵurnaloj.
23-jara, Gaspar y Rimbau edziĝis al Enriqueta Batllés y Bertán de Lis, belega nobelino, kio malplaĉis al ŝiaj gepatroj. Post la naskiĝo de ilia dua infano, 27-jara li iĝis diplomato.
Li vivis en Grekio kaj Francio, poste Madrido kaj servis kiel konsulo en Ĉinio, unue en Makao, poste en Hongkongo. Dume li daŭre verkis.
Wewer (apartigilo)
Vidu ankaŭ:
Enrique Gaspar
Biografio
Reveninte al Hispanio, li transloĝiĝis al Olorono (Oloron-Sainte-Marie, suda Francio), kvankam lia familio loĝis en Barcelono. Poste li loĝis en diversaj lokoj en suda Francio. Lia edzino mortis en Marsejlo, kie li estis konsulo. Malsana, li retiriĝis al Olorón kun siaj filino, bofilo kaj genepoj. Tie li mortis en 1902, 60-jaraĝa.
Lia verkaro
Liaj verkoj taktas temojn de socia etiko. Las circunstancias (La cirkonstancoj, 1867), oni denoncas la hipokritecon kaj interesojn de la burĝaro. Tiu temo elstaras ankaŭ en unu el liaj lastaj verkoj, Las personas decentes (''La decaj personoj, 1890).
Huelga de hijos (Filstriko, 1893) estas feminista verko, tre avangarda por lia epoko. Enrique Gaspar estis minoritata aŭtoro pro sia kritika realismo kaj siaj dramaj novecoj. Lia mondrigardo estas pesimista, malgraŭ lia ofta humuro.
El anacronópete
El anacronópete (La anakronopeto estas eble traduko: temas pri neologismo en la hispana lingvo), eldonita en 1887 en Barcelono, estas unu el liaj plej gravaj verkoj. Ĝi estas romano de sciencfikcio kiu antaŭas la verkon de H. G. Wells en la inventado de tempomaŝino.
Romano en formo de zarzuelo, ĝi estas la unua romano kiu elpensas maŝinon por vojaĝi en la tempo, kiu ricevas la nomon de la titolo.
La verko enskribiĝas en la spirito de sia tempo, en kiu la verkoj de Jules Verne havis grandan sukceson. Ĝi certe ricevis influon de Camille Flammarion kaj ties verko Lumen.
Bălcești
Bălcești [bəlĉeŝtj] estas urbo en la distrikto Vâlcea (Rumanio). Ĝi situas sude en la distrikto, sur la dekstra (okcidenta) bordo de rivero Olteț.
Bălcești estis unuafoje dokumente menciita en 1574. Ĝi estas urbo de 2002 kaj administre ampleksas jenajn apudajn vilaĝojn (nun klasitajn "kvartaloj"): Malpli ol duono de la loĝantaro loĝas en la urbokerno. Agrokulturo estas bazo de la ekonomio.
Tra Bălcești pasas la rumana nacia vojo 65C (DN 65C) inter Craiova kaj Horezu. La plej proksima fervoja stacio estas en Craiova (40 km). Tien ekzistas publika bustrafiko, same kiel al la distrikta ĉefurbo Râmnicu Vâlcea (50 km).
Ĝohora markolo
La Ĝohora markolo (ankaŭ konata kiel la Tebrau-Markolo, Johor-Markolo, malaje Selat Johor, Selat Tebrau, angle Straits of Johor, Johore Strait kaj Tebrau Reach) estas markolo kiu apartigas la subŝtaton Johoro de Malajzio en kontinenta Eŭrazio de la nordo de Singapuro sude.
Nun estas du homfaritaj vojoj super la markoloj. La Johora-Singapura digvojo ligas la urbojn Johor Bahru en Malajzio kaj Woodlands en Singapuro, dum ponto, konata kiel la "dua ligilo Malajzia-Singapura" (angle Malaysia-Singapore Second Link), pli okcidente en la markoloj ligas Gelang Patah en Malajzio kaj Tuas en Singapuro.
En 2003, la registaro de Malajzio volis konstruigi ponton trans la markolo por anstataŭigi la ekzistantajn vojojn, sed la intertraktadoj kun Singapuro ne sukcesis.
Malalta ĉambro
Oni nomas Malalta ĉambro al la organo de la leĝdona povo kiu, en politika sistemo de Duĉambra parlamento, reprezentas la civitanojn per la elekto per universala voĉdonado, libera, rekta kaj sekreta de ĝiaj membroj, kiuj kiel reprezentantoj de la popolo ĝuas specialan protekton.
Male al la alta ĉambro, la Malalta ĉambro en neniu kazo havas membrojn kiuj estis elektitaj for de la procezoj voĉdonaj (la alta ĉambro povas havi ilin aŭ ne, en funkcio de la konkreta konstitucia sistemo), kaj kutime oni atribuas al ĝi en ekskluziveco la kontrolon de la ago de la registaro, per la adopto de la demandoj de konfido. Same, estas ĉi tiu la ĉambro kiu per balotado elektas la prezidanton de la registaro aŭ ĉefministron en la sistemoj parlamentaj.
La funkcioj de la Malalta ĉambro varias tre laŭ la konstitucio de ĉiu lando.
Akshay Kumar
Akshay Kumar (अक्षय कुमार, , * 9-a de septembro 1967 en Nov-Delhio) naskita Rajiv Hari Om Bhatia (राजीव हरी ओम भाटिया, ) estas kanada aktoro laboranta en Bolivudo.
Vivo
Kumar laboris kiel kelnero en Bangkok antaŭ ol li komencis fari filmojn. Li lernis luktosporton en Honkongo. Deedar estis la debutfilmo de Akki. Tamen, pro kelkaj prokrastoj, Saugandh estis la unua kiu aperis en la kinejoj. Plejmulto el liaj filmoj estas batalfilmoj; tamen, li ankaŭ ludis la rolon de la bela fianĉo de Madhuri Dixit en Dil To Pagal Hai kaj filon de Amitabh Bachchan en Waqt.
Kumar edziĝintas al Twinkle Khanna, al kiu li engaĝiĝis jam dufoje antaŭe: ŝi estas la filino de barata aktoro Rajesh Khanna kaj aktorino Dimple Kapadia.
Saint-Pierre-d'Autils
Saint-Pierre-d'Autils estas malaperinta franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pétrusiens.
Ĝi nun formas parton de La Chapelle-Longueville.
Estraro de NEJ
La estraro de la Nederlanda Esperanto-Junularo estas la gvida organo de NEJ. Laŭstatute la estraro konsistas el minimume 3 homoj. La estraro estas ĉiujare elektita dum la jarkunsido.
Aktuala NEJ-estraro (de 2022 ĝis 2023)
La estraro elektita je la 29-a de oktobro 2022 dum la 10-a KlaĉKunveno PostSomera en Delft, Nederlando, por la oficperiodo 2022-2023 :
Estraro 2021-2022
La estraro elektita je la 31-a de oktobro 2021 dum la 9-a KlaĉKunveno PostSomera en Ry, Danio, por la oficperiodo 2021-2022:
Estraro 2019-2020
La estraro elektita je la 2-a de novembro 2019 dum la 8-a KlaĉKunveno PostSomera en Bodegraven, vilaĝo en la municipo Bodegraven-Reeuwijk, por la oficperiodo 2019-2020 :
Estraro 2018-2019
La estraro elektita je la 3-a de novembro 2018 dum la 7-a KlaĉKunveno PostSomera en Hunsel, vilaĝo en la municipo Leudal, por la oficperiodo 2018-2019:
Estraro 2017-2018
La estraro elektita je la 28-a de oktobro 2017 dum la 6-a KlaĉKunveno PostSomera en Lunteren, vilaĝo en la municipo Ede, por la oficperiodo 2017-2018 :
Estraro 2016-2017
La estraro elektita je la 30-a de oktobro 2016 dum la 5-a KlaĉKunveno PostSomera en Delft por la oficperiodo 2016-2017 :
Estraro 2015-2016
Neniu estraro estis oficiale elektita dum la antaŭaj 2 jaroj. La estraro elektita je la 31-a de oktobro 2015 dum restartiga membrokunsido dum la 4-a KlaĉKunveno PostSomera en Heerlen por la oficperiodo 2015-2016:
Estraro 2012-2013
Neniu estraro estis oficiale elektita dum la antaŭa jaro. La estraro elektita en 2012:
Estraro 2010-2011
La estraro elektita en 2010:
Estraro 2009-2010
La estraro elektita en 2009:
Estraro 2008-2009
Neniu estraro estis oficiale elektita dum la antaŭaj 3 jaroj. La estraro elektita en 2008:
Estraro 2003-2004
La estraro elektita en 2003:
Estraro 2002-2003
La estraro elektita en 2002:
Estraro 2001-2002
La estraro elektita je la 16-a de septembro 2001 dum la 6-a PostSomera KlaĉKunveno en Essen, municipo en la belga provinco Antverpeno, por la oficperiodo 2001-2002 :
Estraro 2000-2001
La estraro elektita je la 11-a de junio 2000 dum la jara membrokunveno por la oficperiodo 2000-2001 :
Estraro 1999-2000
La estraro elektita en 1999:
Estraro 1998-1999
La estraro elektita en 1998:
Estraro 1997-1998
La estraro elektita en 1997:
Estraro 1996-1997
La estraro elektita en 1996:
Estraro 1995-1996
La estraro elektita en 1995:
Estraro 1994-1995
La estraro elektita en 1994:
Estraro 1993-1994
La estraro elektita en 1993:
Estraro 1992-1993
La estraro elektita en 1992:
Estraro 1991-1992
La estraro elektita en 1991:
Estraro 1990-1991
La estraro elektita je la 16-a de marto 1990 en Vierhouten por la oficperiodo 1990-1991 :
Estraro 1989-1990
La estraro elektita je la 27-a de marto 1989 en Baarle-Nassau por la oficperiodo 1989-1990 :
Estraro 1988-1989
La estraro elektita je la 4-a de aprilo 1988 en Elahuizen por la oficperiodo 1988-1989 :
Estraro 1987-1988
La estraro elektita en 1987:
BBF
La vorto havas plurajn signifojn:
Estraro de NEJ
Estraro 1986-1987
La estraro elektita en 1986:
Estraro 1985-1986
La estraro elektita en 1985:
Estraro 1984-1985
La estraro elektita je la 23-a de aprilo 1984 :
Estraro 1983-1984
La estraro elektita en 1983:
Estraro 1981-1982
La estraro elektita en 1981 ĝis nun ne estas plene konata:
Estraro 1980-1981
La estraro elektita je la 17-a de februaro 1980 dum internacia renkontiĝo en Lochem por la oficperiodo 1980-1981:
Estraro 1979-1980
La estraro elektita en 1979:
Estraro 1978-1979
La estraro elektita en 1978:
Estraro 1977-1978
La estraro elektita en 1977:
Estraro 1976-1977
La estraro elektita en 1976:
Estraro 1974-1975
La estraro elektita en 1974:
Estraro 1973-1974
La estraro elektita en 1973:
Estraro 1972-1973
La estraro elektita en 1972:
Estraro 1971-1972
La estraro elektita en 1971:
Estraro 1970-1971
La estraro elektita en 1970:
Estraro 1969-1970
La estraro elektita en 1969:
Estraro 1968-1969
La estraro elektita en 1968:
Estraro 1967-1968
La estraro elektita en 1967:
Estraro 1965-1966
La estraro elektita en 1965:
Estraro 1965
La estraro elektita en 1965:
910
En la jaro 910 post Kristo okazis, interalie:
Jusztinián Serédi
Jusztinián SERÉDI [justiniAn ŝerEdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Serédi Jusztinián estis hungara pastro, monaĥo, ĉefepiskopo, primaso, kardinalo, juristo, membro (direktora en 1928, honora en 1934) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina nomo estis Szapucsek György. Jusztinián Serédi naskiĝis la  1884 en Hungara reĝlando en Deáki (nuntempa Diakovce en Slovakio). Li mortis la 1945 en Esztergom.
Biografio
Jusztinián Serédi devenis el malriĉa slovaka familio. En 1901 li aliĝis al benediktanoj. Post gimnazio li lernis juron kaj teologion. Li pastriĝis en 1908, poste li ricevis gravan juristan taskon en Vatikano. Li revenis en 1916 kaj li estis armea pastro post 2 jaroj en Esztergom, kie li servis al italaj militkaptitoj. Post la 1-a mondmilitoli denove vojaĝis al Vatikano, ekde 1923 li instruis juron. En 1927 Pio la 11-a nomis lin ĉefepiskopo de Esztergom antaŭ ol ne esti episkopo. En 1938 li kritikis la kontraŭjudajn leĝojn en la senato. En 1939 li helpis la polajn rifuĝintojn (ankaŭ la judajn polojn). En 1944 li ne akceptis reĝimon de Ferenc Szálasi. Li mortis malsana post kelkaj tagoj de alveno de Ruĝa Armeo.
Mohernando
Mohernando estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Nepal
En siaj kantoj, ĝi tuŝas temojn de socia justeco, elpaŝis interalie kontraŭ diskriminacio, rasismo, kapitalismo, genocido.
Mohernando
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 175 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,4 loĝ/km².
Situo
Mohernando situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 782 m super marnivelo; je 23 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 26,36 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°48′14″N 3°10′26″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 175, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Mohernando, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Mohernando kie oni falis al la nunaj 175. En la lastaj jaroj oni rekuperis loĝantaron pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Aaron Spelling
Aaron F. SPELLING (naskiĝis la en Dallas (Teksaso); mortis la  en Los-Anĝeleso (Kalifornio)) estis usona televida produktoro, kiu tenas la rekordon kiel la plej produktema televida produktoro. Lia filino estas Tori Spelling, aktorino.
Márton Galambos
Márton Galambos [galamboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galambos Márton estis hungara kuracisto, bestokuracisto, profesoro. Márton Galambos  naskiĝis la  1820 en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio). Li mortis la 1872 en Pozono (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Márton Galambos frekventis piaristan gimnazion en Pest (urbo), poste li akiris diplomojn en Universitato de Pest en 1842, 1846 kirurgo kaj akuŝisto, 1847 (bestkuracisto). Post siaj studoj li instruis en la bestkuracista instituto. Li partoprenis en la Hungara revolucio de 1848. Pro la partopreno kaj apogo li ne rajtis instrui inter 1853 kaj 1856. En 1859 li estis nomumita eksterordinara profesoro, en 1863 publika ordinara profesoro. Li okupiĝis ankaŭ pri imunologio.
Etolio-Akarnanio
Etolio-Akarnanio (Νομός Αιτωλοακαρνανίας Nomos Aitoloakarninias) ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 224,000 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la urbo Mesolongi. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Okcidenta Grekio.
Săliște
Săliște estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Gm
La literkombino havas plurajn signifojn:
Ĉokolado
Ĉokolado estas dolĉa manĝaĵo kaj trinkaĵo farita el kakao.
Etimologio
Laŭ la Etimologia vortaro de Esperanto la esperanta vorto estiĝis el diverslingvaj formoj, nome angla kaj hispana chocolate, chocolat, Schokolade, cioccolata, czekolada kaj шоколад (ŝokolad). La hispana vorto baziĝas sur konfuzo de la aztekaj vortoj ŝokoatl "trinkaĵo el fermentita maizo" kaj kakaŭatl "trinkaĵo el kakao kaj maizo". Laŭ tio la meza aperis pro analogio kun aliaj nomoj por trinkaĵoj, kiel ekz. posolatl "trinkaĵo el kuirita maizo".
En plej multaj dialektoj de la navatla lingvo, ĉokolada trinkaĵo nomiĝas ”ĉikola:tl”, kaj simile en aliaj lingvoj de centra Ameriko.
Laŭ alia hipotezo la vorto estas formita de ĉikol ’kirlilo’ (uzata en preparo de la trinkaĵo) + a ’akv’ + tl ’o’. Ŝajne estis tiu vorto, kiu unue trovis sian vojon en eŭropajn lingvojn. Daŭre oni diras ”ĉikolate” en hispanaj dialektoj (andaluzia, asturia, aragona) kaj ”ĉikolata” en italaj (nica, liguria, piemonta, lombardia, sicilia, kalabria) kaj en la romanĉa, sarda kaj malta lingvoj, kaj ankaŭ en la turka. Iom poste disvastiĝis la formo ”ĉokolate” pere de la hispana. La origino de la unua ”o” ne estas vere konata.
Historio de la ĉokolado
La olmekoj komencis la kultivadon de la kakaujo mil jarojn antaŭ nia erao. Ĝia kultivado disvastiĝis tra la tuta majaa imperio. La majaoj utiligis la kakafabojn kiel monunuojn. Tiel sklavo valoris 100 fabojn, kuniklo 10, meleagrinovo 3, tomato unu aŭ du fabojn.
Laŭ la legendo, estis la azteka Dio-reĝo Kvetzalkoatlo, ĝardenisto de la paradizo, kiu donacis la kakafabon al la homoj. Kun la malkresko de la maja imperio, en proksimume la jaro 900, la toltekoj kaj aztekoj, setlintaj en la majaa imperio, plu kultivis ĝin. Moktezumo, azteka imperiesto de 1440 ĝis 1469 estis fama ĉar li kutimis trinki 50 boteletojn da ĉokolado ĉiutage. Konvinkita al ĝia vivfortikigeco, li ĉiam trinkis tason da ĉokoladtrinkaĵo antaŭ ol eniri sian haremon.
Tamen la trinkaĵo de la aztekaj dioj estis amara, ĝi estis farita per pistitaj faboj, spicoj kaj bolanta akvo. Rapide la hispanoj dolĉigis ĝin per kansukero, agavsuko, mosko kaj vanilo.
La Nova Epoko
Apartigilo :-> Nova Epoko (en : new age).
Ĉokolado
Historio de la ĉokolado
En la 16-a jarcento Cortés rapide komprenis la ekonomian valoron de la kakafabo kaj revenportis la "brunan oron" al Karolo la Kvina (1500-1558, reĝo de Hispanio (1516-1556), princo de Nederlando, reĝo de Sicilio, germana imperiestro) en 1528. Ekde la 16-a jarcento, la kultivado de la kakaujo progresive disvastiĝis en centra Ameriko, en la okcidentaj Hindioj (Jamaiko, Grenado, Trinidado), en suda Ameriko (Venezuelo, Kolombo, Ekvadoro, Brazilo), en Afriko (Ganao, Niĝerio, Eburbordo, Kamerunio, ktp.), en Azio (Cejlono, Ĝavo) kaj en Antiloj. La unuaj ĉokoladfabrikoj aperis en proksimume 1580. Danke al la reĝaj geedziĝoj kaj la komercaj interŝanĝoj, la ĉokolado disvastiĝis tra Eŭropo. Anna de Aŭstrio, infantino de Hispanio, edziniĝante al la franca reĝo Ludoviko la 13-a (Francio), enkondukis la pasion por la ĉokolado en Francion en 1615.
La diferencoj inter la grundoj, la klimatoj, la specioj de kakaujoj, la kultivmanieroj, la fabprilaboroj donas apartecon al ĉiuj kakaoj. La ekspertoj konsentas, ke la plej bongustaj kakaoj venas de Trinidado, insuleto de Karaiboj je 15 km de Venezuelo. Tie estas la "Medoko de la kakao".
La Nova Epoko
La Nova Epoko estas internacia literatur-socia revuo fondita en junio de 1922 de kvar moskvaj esperantistoj, Natano Futerfas, Gregoro Demidjuk, Nikolao Nekrasov kaj Valentin Poljakov. Ĝi spertis kelkajn malfacilaĵojn kun la soveta cenzuro kaj ekde aŭgusto 1923 iĝis aldona kajero de Sennacieca Revuo, kiu estis presita en Lepsiko, kvankam la redakcio plu restis en Moskvo.
Ĉokolado
Prilaboro de la ĉokolado
Ekzistas tri specioj de kakaujo :
Kakaujo
La kakaujo aŭ kafoarbo (ne konfuzu kun alia signifo de kafujo, kiu estas skatolo en kiu stokitas kakaopulvoro) estas daŭrfolia arbo, el la familio de la sterkuliacoj, kiu kreskas en la tropikaj regionoj. En la naturo, ĝi estas alta je 12 ĝis 15 metroj, kiam ĝi estas kultivata, ĝi estas alta je 4 ĝis 10 metroj. Malfortika, ĝi prefere kreskas en ombro, ŝirmita de la ventoj, kaj en malseka, varma kaj regula klimato. Ĝi komence produktas, kiam ĝi estas 4- aŭ 5-jara, kaj plej produktas, kiam ĝi estas inter 10- kaj 25-jara. La tre malgrandaj folioj blankaj aŭ iom rozkoloraj aperas en grapoloj kunpremitaj senpere sur la trunko aŭ sur la ĉefaj branĉoj. Nur unu floro el cent naskos frukton aŭ fabujon. Estas du rikoltoj ĉiujare. La fabujoj similas al rugbepilko, kun longeco de 20 cm. Ili entenas 20 ĝis 50 fabojn envolvitajn en blankeca mucilago. La vorto "fabo de kakao" estas uzata por la fermentinta kaj sekigita grajno, preta por komerco.
911
En la jaro 911 post Kristo okazis, interalie:
Ĉokolado
Prilaboro
La diversaj ŝtupoj de la prilaboro de la kakafaboj estas :
La rikoltistoj bone scias, kiam la frukto esta matura por la plukado. Kelkfoje, per skuo de la fabujo, ili certiĝas pri ĝia matureco. La plukado daŭras dum pluraj monatoj kaj necesigas multan laboron. La elfabujigo okazas sur la plukadloko. Kiam la fabujo estas plukita, ĝi estas diagonale fendigata per tranĉilo aŭ maĉeto.
Post elfabujigo, la faboj estas metataj por fermentado dum pluraj tagoj.
Post fermentado, la valoraj faboj estas dismetataj por sekigo, kiu daŭras dum ok ĝis dek kvin tagoj kaj ili akiras la guston karakterizan de la ĉokolado.
La natura sekigo estas per la sunradiado, la artefarita en 100-gradaj varmejoj.
Dudek freŝaj fabujoj liveras unu kilogramon da sekigitaj faboj.
Tiam du vojoj estas ireblaj aŭ tiu de la kakapulvoro aŭ tiu de la ĉokolado.
Ĝis la 18-a jarcento, la ĉokolado estis fabrikata de la monaĥoj kaj religiulinoj, laŭ la aztekaj metodoj. Ili uzis ĝin kiel refortikigilon por elteni la ritajn fastojn, konsiderante ke la ĉokolado kun akvo ne rompis la faston. Tamen la jezuitoj malpermesis ĝin en 1650, opiniante ke tiu trinkaĵo estis tro revigliga por ne esti diabla.
La industrio de la ĉokolado disvolviĝis en Eŭropo fine de la 18-a jarcento. La unua mekanika fabriko estis kreata en 1780.
En 1847 la kompanio Fry de Bristol muldis la unuan ĉokoladtabuleton.
En 1853 Menier mendis al Gustave Eiffel la konstruadon de sia ĉokoladfabriko en Noisiel kaj fariĝis en 1869 la unua monda produktanto.
Victor Auguste Poulain, siavice, konstruigis fabrikon en 1862, sekvata de Henri Nestlé en 1867. En la sama jaro, John Cadbury fondis fabrikon-ĝardenon.
En 1872 la sviso Peter produktis la unua laktan ĉokoladon kaj la italo Caffarel kreis la recepton de "gianduja".
En 1879 Rodolph Lindt inventis la konĉan procedon por homogenigi la paston. La konĉoj utilas por delikate movi la ĉokoladon (kelkfoje dum pluraj tagoj) por elstarigi ĝian aromon kaj oleecigi ĝin.
La franca ĉokolada industrio konsistas el tradiciaj firmaoj kiel Poulain (grupo Cadbury-Schweppes) kaj el multaj malgrandaj firmaoj novigaj kaj kvalitaj kiel Bernachon, Bonnat, Richart, Cluizel, la Maison du chocolat aŭ Valrhona.
En Italio, aldone al la gianduja, la itala produktado estis inventema kun grandaj nomoj: Perugina, Peyrano, Majani aŭ Ferrero (Kinder Surprise).
La usonaj kompanioj kiel Hershey's, Kraft-Jacob-Suchard aŭ Mars regas la internacian merkaton kun granda diverseco de produktoj.
Belgio kun Jean Neuhaus inventis la pralinon en 1912 kaj la kartonskatoleton en 1915. Jen famaj belgaj kompanioj: Godiva, Colas, Leonidas aŭ Wittamer.
Nederlando estas fama pro sia pulvorkakao, kaj aparte pro tiu de Van Houten.
La pasio de la hispanoj por la ĉokolado estas malpli intensa ol tiu de la kakakonkerintoj. Tamen la tradicio de kvalito ankoraŭ vivas kun la firmaoj Blanxart, Ramon Roca aŭ Valor.
Se la plej fama brita ĉokoladpersono estas John Cadbury, iuj firmaoj profitas pri la reĝa agnosko kiel Ackerman aŭ Bendicks of Mayfair, fama pro siaj mentaj ĉokoladoj.
Nuntempe, la ĉokolado estas manĝata preskaŭ ĉiutage.
La reklamado sukcesas allogi la frandemon de la infanoj kaj fideligi ilin per kolekteblaĵoj enŝovitaj en la pakoj.
Por allogi la homojn kaj ne nur la infanojn, la fabrikantoj zorgas pri la aspekto de la ĉokoladpecoj sed ankaŭ pri la pakaĵoj, kiu kunigas la ideojn de plezuro kaj lukso.
La ĉokolado fandiĝas en la buŝo. La ĉokolado kaj la vino havas propran vortotrezoron kun forta volupta karaktero. La spertuloj parolas pri "belega mahagona robo". La pasiuloj pri la ĉokolado ariĝas en gustumaj kluboj kaj kolektas ĉiujn objektojn rilatajn al ĉokolado.
La ĉokolado restas ligita en nia imago al la amo kaj al la sentimentoj. Eble pro tio, ĝia vendo kulminas por Kristnasko, la festo de la patrinoj kaj la festo de sankta Valenteno (la festo de la amantoj).
Malmultaj nuntempaj ĉokoladistoj mem fabrikas sian ĉokoladon per kakafaboj. Ili plej ofte aĉetas bazan ĉokoladon el industriaj ĉokoladfabrikoj kaj poste muldas ĝin por krei ĉokoladajn objektojn kaj ofte verkojn.
La plej malfacila afero estas la elekto de la diversgustaj ĉokoladoj kaj la miksado. Kutime la ĉokoladistoj elektas du aŭ tri ĉokoladojn, kiujn ili miksas, sed poste venas la artisto, tiu, kiu elektas la sekretan kondimenton aŭ kondimentojn, kiu faras el ĉiu ĉokoladaĵo io aparta eĉ unika.
Por fabriki kakapulvoron, necesas elpastigi grandan parton de ĝia butero. La kakabutero kun aldono de sukero, de lakto kaj de aromoj estas uzata por la fabrikado de la blanka ĉokolado, kiu ne meritas sian nomon.
La ecoj de la ĉokolado
La aztekoj kultis la ĉokoladon pro ĝiaj afrodiziaj kvalitoj. Oni rekomendas ĝin kiel stimulilon kaj la kakabutero utilas por pansi la vundojn.
En la 17-a jarcento, pluraj botanistoj kaj kuracistoj malkovris, ke ĝi entenas ĉiuspecajn bondonajn substancojn.
Ĝis la komenco de la 20-a jarcento, la ĉokolado estis konsiderata kiel rivigliga kaj digestiga.
Kasanova (1725-1798) lokis la ĉokoladon, je la unuan rangon de la listo de siaj preferataj stimuliloj. Tamen, la pruvoj pri tio ankoraŭ mankas.
En la Dua Mondmilito, la ĉokoladstangoj apartenis al la superviv-nutropako de la usonaj soldatoj.
La ĉokolado estas konsiderata tonusiga kaj kontraŭstresa. Ĝi entenas teobrominon kaj kafeinon, kio klarigas ĝiajn vigligajn kaj tonusigajn kvalitojn. La enteno de serotonino kaj de feniletilamino povus klarigi ĝian kontraŭstresan efikon.
Literaturo
(nl) Jean-Pierre Wybauw, Perfecte chocolade, klasikaĵo verkita de la konsilisto de Barry Calebaut, tradukita en 8 lingvoj, interalie en la angla sub la titolo Fine chocolates GOLD, eld. Lannoo, 2016, ISBN 978-94-014-3342-6 (rete konsultebla)
Mo i Rana
Mo i Rana [prononco: Mu i Rana] estas urbo kaj komunumo de Norvegio en la provinco Nordland. La urbo situas sude de la monto Saltfjellet kaj la arkta cirklo, kaj proksime de Svedio. La urbo havas ĉirkaŭ 17 750 loĝantojn, la tuta komunumo Rana havas ĉirkaŭ 25 000 loĝantojn.
Rana kaj Saltfjellet estas konataj pro havi multajn kavernojn. Kaj la glaĉero Svartisen estas ankaŭ proksima.
Plej grava ekonomia branĉo antaŭe estis la feruzino. Duono de la Nacia Biblioteko de Norvegio situas en Mo i Rana. La alia parto situas en la ĉefurbo Oslo.
Charles Chomette
Charles CHOMETTE (naskiĝis en Francio; mortis la ) estis usona esperantisto.
Charles Chomette transloĝiĝis al Usono en 1919. Sian belgan edzinon Germaine van der Veken li ekkonis dum la 20-a Universala Kongreso de Esperanto en 1928 en Antverpeno. Iliaj filinoj Lilio kaj Dianto estas denaskaj Esperanto-parolantoj.
Chomette aktivis en la Esperanto-klubo de Los-Anĝeleso. Li tradukis la tekston por la esperantlingva filmo Incubus, en kiu rolis William Shatner.
Antila pikumno
La Antila pikumno (Nesoctites micromegas) estas specio de birdo de la familio de Pegedoj, kiu enhavas la pegojn, pikumnojn kaj koltordulojn. Ĝi estas la ununura specio en la genro Nesoctites kaj en la subfamilio de Nesoktinenoj. La specio estas evolue diferenca el la aliaj pikumnoj kaj pro tio ĝi meritas propran subfamilion.
Tiu neotropisa birdo estas endemismo en la kariba insulo de Hispaniolo kaj en Gonave. Fosilia plumo en sukceno atribuita al tiu genro estis trovita en la Dominga Respubliko, montrante, ke la prauloj de tiu ĉi specio estis jam izolitaj en Hispaniolo dum almenaŭ 25 Ma.
La Antila pikumno estas eta pegedo, kvankam ĝi estas duoble granda ol la aliaj pikumnoj, tio estas ĉirkaŭ 13-16 cm longa kaj ĉirkaŭ 30 g peza. La masklo havas flavan kronon kun ruĝa centra punktomakulo. La plumaro en dorso, kolo kaj flugiloj estas olivbruna, kaj la brusto, gorĝo kaj ventro estas blankecaj kun pli malpli vertikalaj strioj de nigraj punktoj. La ino estas simila al masklo, escepte pro tio ke ĝi estas pli granda kaj mankanta la ruĝan punktomakulon en la krono. La plumaro de junuloj estas simila al tiu de plenkreskulo, sed pli senkolora. Malkiel la veraj pegoj (Picinae), tiuj ne tamburas sur arboj por averti pri sia teritorio, anstataŭe alvokas per laŭta kaj rapida fajfo. Tiu alvoko, priskribita kiel "kak-kikikikekakak", estas uzata ankaŭ kiel kontaktilo inter partneroj.
La Antila pikumno okupas nombron de diferencaj habitatoj ene de Hispaniolo, inkludante humidajn kaj sekajn arbarojn de Pinus kaj larĝaj folioj, kaj duon-aridajn arbustejojn. Ili okupas ankaŭ lokojn de manglejoj kaj eventuale fruktoĝardenojn kaj plantejojn. Ili ĉeestas el la marvnivelo al 1800 m, kvankam en pinarbaroj ĝi estas pli komuna sub la 300 m. Ene de tiu habitato ĝi preferas densajn arbustejojn.
Tiu ĉi specio ĝuas grandan teritorion de ĉirkaŭ 75,000 km². La monda populacio ne estas konata, sed la specio ne estas minacata laŭ la IUCN Ruĝa Listo, kvankam ĝi aperas kiel 'nekomuna' en almenaŭ partoj de la teritorio (Stotz et al. 1996).
La Antila pikumno manĝas insektojn, kun formikoj kaj skaraboj formante grandan parton de la dieto. Ili konsumas ankaŭ multe da frukto kompare kun aliaj pikumnoj. Individuoj kaj paroj manĝas rapide tra la branĉaro de sia habitato, ĉefe sur etaj branĉoj, fostetoj kaj tigetoj, kaj malpli komune sur trunkoj. Manĝaĵo estas ĉefe akirita per kolekto, kun iom da milda bekofrapado (sed ne martelado kiel ĉe la veraj pegoj). La reprodukta sezono de la Antila pikumno estas de marto al julio. Ili elfosas kavaĵon en stumpo, arbo, palmo aŭ fendo, kie la ino demetas 2 al 4 ovojn. La paro estas tre teritoria kaj agreseme alvokas kaj paradas antaŭ entruduloj.
Kornuso
Kornuso (Cornus el kornusacoj) estas genro de plantoj - arboj, arbustoj kaj plurjaraj, rizomaj herboj - kun integraj folioj ĝenerale kontraŭe duopaj, kun malgrandaj, epiginaj, kvarnombraj floroj en cumoj umbel- aŭ kap-formaj, kaj kun diverskoloraj drupoj; ĉirkaŭ 65 specioj precipe en la norda hemisfero, pluraj por-orname kultivataj.
Jaktař
Jaktař (Jaktar, Jaktarz, Jaktar) estas parto de distrikta urbo Opava en Ĉeĥio, antaŭe memstara vilaĝo. Ĝi troviĝas nordoriente de Opava kaj situas en propra katastra teritorio Jaktař. De la urbocentro ĝis situas proksimume 3 km nordoriente. Vivas ĉi tie.
La granda parto de Jaktař apartenas al la centra parto de Opava, kiu ne membriĝas en mem-administrajn urbajn partojn kaj ĝi estas reprezentata rekte fare de reprezentantaro kaj magistrato de la urbo. Nur malgranda parto nordoriente de Jaktař, baza sidej-unuo Vávrovická, kreata per kvaropo de dudomoj kun ĝardenetoj en okcidenta flanko de strato Vávrovická proksime de kapelo en Palhanec, apartenas al mem-administra parto Vávrovice.
Zuzwil SG
Pri la komunumo
Zuzwil estas komunumo en la elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Saint-Luc (Eure)
Saint-Luc estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Jaktař
Historio
Jaktař apartenis al Moraviaj enklavoj en Silezio. Diference de Opava plimulto de loĝantoj estis ĉeĥe parolantaj.
Zuzwil SG
Geografio
La komunumo Zuzwil situas en la tiel nomita Princlando inter Wil SG kaj Uzwil ĉe la limo de la Kantono Turgovio. Zuzwil konsistas el la vilaĝoj Zuzwil, Züberwangen kaj Weieren. La sudan komunumlimon formas la rivero Turo.
Jaktař
Historio
En la jaro 1938 situis en Jaktař 302 domoj. En la jaro 1939, do en la tempo, kiam Opava estis centro de unu el tri regantaj regionoj - Imperia regiono Sudetio kaj resto de ĈSR estis protektorato, Jaktař estis alligita al Opava. Komune kun ĝi estis alligita ankaŭ urbo Kateřinky kaj municipo Kylešovice.
Zuzwil SG
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,96 km², de kiuj 22,1% estas kovritaj de arbaro, 55,7% servas por agrikulturo kaj 20,0% por setlado.
Trafiko
Zuzwil atingeblas ek de la stacidomo de Wil SG en 17 minutoj per poŝtaŭtobuso. Ankaŭ la aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo al Zuriko estas facile atingebla.
Historio
La unua skriba mencio de municipo de la hodiaŭa komunumo Zuzwil koncernis la municipon Züberwangen en la Dokumento de Henaŭ el la jaro 754. Züberwangen estis sendependa komunumo ĝis post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803, kiam ĝi estis kunigita kun la tiamaj komunumoj Zuzwil kaj Weiern al la hodiaŭa komunumo Zuzwil okaze de la fondiĝo de Kantono Sankt-Galo. La unua dokumenta mencio de Zuzwil mem datiĝas el la jaro 761.
Atombombita kupoldomo
La atombombita kupoldomo en Hiroŝimo (広島平和記念碑, pacmemorigilo aŭ 原爆ドーム, Atomic Bomb Dome, atombombita kupolo) estas memorigejo en la japana havenurbo Hiroŝimo por la unua milita uzo de nuklea armilo. Ĝi troviĝas en la pacparko Hiroŝimo, en kiu troviĝas ankaŭ la pacmuzeo Hiroŝimo.
La kupoldomo estis la iama japana industria kaj komerca ejo, kiu estis konstruita en aprilo 1915 laŭ planoj de la ĉeĥa arkitekto Jan Letzel. La 6-an de aŭgusto 1945 je 8:16 (loka tempo), ĝi estis detruita de la usona atombombo Little Boy faligita de la usona bombaviadilo Enola Gay kaj tute forbrulis. Ĉiuj tie laborantaj homoj tiam mortis.
Malgraŭ la malgranda distanco de nur 160 metroj de la nulo-punkto multaj konstruaĵstrukturoj supervivis, interalie la aparta helpkonstruo de la kupolo, kiu donis sian nomon al la memorigejo. La restoj estis konservitaj en la tiama stato kaj apartenas malgraŭ la vetoo de Usono kaj Ĉinujo ekde decembro 1996 al la monda heredaĵo de Unesko.
Plua legaĵo
Ĉu japanoj kulpas pri atoma bombo?, Monato, 1986/07, p. 14.
Vidu ankaŭ
Monda heredaĵo-listo (Unesko)
Kastelo Burgbrohl
Kastelo Burgbrohl situas supre de la vilaĝo Burgbrohl en la komunumaro Brohltal en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Plantanatomio
Plantanatomio estas anatomio de la plantoj. Estas la fako de plantoscienco kiu temas pri interna formo kaj la interna strukturo de planta korpo.
Kastelo Burgbrohl
Historio
Unuafoje Burgbrohl aperis en dokumento kiam iu Volcoldus von Brule en la jaroj 1093 kaj 1112 aperis kiel atestanto en fonddokumento de la monaĥejo Laach de Pfalzgraf Heinrich la 2a.
Plantanatomio
Nehemiah Grew estas konata kiel la "Patro de la Plantanatomio".
Anguerny
Anguerny estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Agernynois.
Ĝi nun formas parton de Colomby-Anguerny.
Gn
La literkombino havas plurajn signifojn:
Oberkochen
Oberkochen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
John R. A. Mayer
John R.A. MAYER naskiĝis en Hungario kaj enmigris al Kanado kiel plenkreskulo. Li servis kiel dua prezidanto de la postmilite refondita Kanada Esperanto-Asocio (1961-65). Apud sia metio de profesoro pri filozofio John instruis Esperanton ĉe universitatoj en Hamiltono kaj Sankta Katarino (Ontario).
Ivan Isakov
Ivan Stepanoviĉ Isakov (armene: Հովհաննես Իսակով, ruse: Иван Степанович Исаков; (n. la 22-an de aŭgusto 1894 - m. la 11-an de oktobro 1967), naskiĝis kiel Hovhannes Ter-Isahakjan, estis sovetia armena armea komandanto, stabestro de la sovetia mararmeo, Vicministro de la mararmeo de Sovetunio, kaj posedis la rangon de admiralo de la floto de Sovetunio. Li ludis decidan rolon en formado de la sovetia mararmeo, precipe de la baltaj kaj nigra-maraj flotetoj dum la dua mondmilito. Krom lia milita kariero, Isakov fariĝis membro kaj verkisto de la oceanografa komitato de Soveta Akademio de Sciencoj en 1958 kaj en 1967, iĝis honora membro de la Akademio de Sciencoj de la Armena Soveta Socialisma Respubliko.
Settimo Milanese
Settimo Milanese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Rho, Milano, Cornaredo kaj Cusago.
Zsarolyán
Zsarolyán [ĵarojAn] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat.
Situo
Zsarolyán situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Fehérgyarmat troviĝas 9, Csenger 18, Nyíregyháza 77, Debrecen 98, Budapeŝto 302 kilometrojn.
Kamerego de Orlamünde
La Kamerego de Orlamünde (Kemenate Orlamünde) estas la unusola restaĵo de burgo el la 11-a aŭ 12-a jarcento en Orlamünde, Germanujo, super la Saale-valo inter Jena kaj Rudolstadt. Temas pri la ununura turingia burgo kiu markitis sur la ĉ. 1300 farita t.n. Ebstorf-mondokarto.
Historio
La unua mencio estas en paroĥa akto el la 1194-a jaro referencante je eĉ pli malnova fonto de antaŭ 1067. Sekve estis ĝi en la posedado de grafo Oto la 1-a (Vajmaro).
Estis la kamerego la kerno de la burgo estante nun la lasta konstruaĵo de la rempara komplekso; ankoraŭ ĉeestas la ringomuro kaj pordegaĵoj. Temis pri unu el la plej imponaj loĝturoj de Turingio barante la tutan montodorson kaj sekve la supozitan ĉefan ataklinion. La giganta tura tuto havas etajn lumenlasantajn fendojn kun enirejon en alteco de 9,5 metroj. Modelo por tia kastelburga konstrusistemo estas suditala. . Poste estiĝis en Turingio ankoraŭ aliaj kameregoj. Similaj kameregoj troviĝas en Ziegenrück kaj Reinstädt, kiu ankaŭ estas super la Saale-rivero.
Ekzistas legendo pri iu blanka sinjorino de ĉeburge; modelo por tio estis Kunigunde von Orlamünde. Proksime de la turo troviĝas mnumentoj por Friedrich Ludwig Jahn kaj la urbestroj Viktor Lommer kaj Hermann Julius Beyerlein.
Savo kaj novaj utiligoj
Kiam la burĝaro paŝon post paŝo emancipiĝis la kamerego restaŭritis. Sekvis uzo kiel grenejo kaj deponejo. En la 20-a jarcento ekis ĝiaj ripozuma kaj reklama uzoj. En la 1920-aj jaroj ĝi servis kiel teatrokuolisaro por legendaj surscenigoj laŭ la muro antaŭpordega, je kiuj oni venis eĉ el Lepsiko trajne. En la 1960-a jaroj enstalitis liberaera kinejo.
Hodiaŭ ĝi estas okazigejo kaj klubejo de la surloka Porburga societo; aranĝitis ene eĉ eta regionhistoria muzeo kaj alirejo de tempo al tempo allasatas.
Gp
La literkombino havas plurajn signifojn:
Scy-Chazelles
Scy-Chazelles estas franca komunumo kiu situas en la departemento Moselle [elparolu moZEL] (Mozelo) kaj do en la regiono Grand Est.
Geografio
Scy-Chazelles kuŝas je kvin kilometroj de la urbo Metz, sur la monto Sankta-Kvintino.
Teokratio
[[Dosiero:Theocratic_republics.svg|eta|350x350ra|
]] Teokratio aŭ Regado de pastraro (el la greka theos (θεός) = dio, kratein (κράτος) = regi) estas sistemo de registaro en kiu Dio, liaj leĝoj kaj liaj reprezentantoj ludas centran rolon. Teokratio havas plurajn difinojn kaj modelojn. Alia atribuo estas tiam kiam religiaj reprezentantoj (klerikoj) havas decidan kvocienton en la politikan potenco de la ŝtata establo.
En teokratiaj reĝimoj, la jura leĝaro ofte estas adaptita al la reganta religio, kaj sekve la tribunaloj procesas, juĝas kaj punas laŭe.
Elstaraj ekzemploj de tio estas la juda juro, islama ŝario, kaj kristana kanona juro.
Tipoj
Vaski proponas ses malsamajn difinojn de teokratio