cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Dizier-la-Tour
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Odile Turpinat, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Dizier-la-Tour apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
NGC 180
NGC 180 (aliaj indikoj — PGC 2268, UGC 380, MCG 1-2-39, ZWG 409.50, IRAS00353+0821) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Leŭkotea
Pri la aliaj signifoj de INO rigardu en INO. (En la PIV : Ino : Filino de Kadmo, iĝinta mardiino.)Mara diino Leŭkotea (helene Λευκοθέα, "Blanka diino", latine Leucothoë, (Albunea aŭ Matuta)), pli frue Inoa (helene Ἰνώ, latine Ino), estis en la helena mitologio filino de la teba reĝo Kadmo, kaj lia edzino Harmonio. Ŝiaj homaj faroj restis nepunitaj, male pro volo de dioj ŝi fariĝis nemortebla.
Edzino kaj duonpatrino
Inoa fariĝis edzino de orĥomena reĝo Atamanto post kiam li forpelis sian unuan edzinon Nefelon, diinon de nuboj. Inoa estis duonpatrino de du infanoj de Atamanto, Frikso kaj Helo. Tiujn ĉi infanojn Inoa malamis kaj decidiĝis senigi sin de ili. Tion ŝi preparis per komplikaj intrigoj. Unue ŝi instigis orĥomenajn virinojn, ke ili rostu grenon preparitan por semado. Ili obeis ŝin kaj ĉar la semado ne elkreskis, venis rikoltomanko, minacis malsato kaj ribeloj de la loĝantoj. Inoa instigis Atamanton, ke li sendu delegitojn en orakolon konsiliĝi. Tiujn ĉi senditojn ŝi subaĉetis, ke ili alportu respondon, ke pro ĉio kulpas Frikso kaj helpos nur se li estos oferota al dioj. La reĝo ne volis obei la verdikton, sed fine li subiĝis.kaj konsentis kun ofero de ambaŭ infanoj. Lastmomente patrino de la infanoj, Nefelo, venigis en la templon oran virŝafon, kiu tuj antaŭ la ceremonio forportis surdorse ambaŭ infanojn. Li portis ilin trans la maro en foran Kolĉidon. Bedaŭrinde survoje malgranda Helo falis de sur li en maron kaj dronis. Tiun parton de la maro, nun nomatan Dardanelo, grekoj nomis Helesponto, do Maro de Helo.
Patrino
Inoa naskis al Atamanto filojn Learĥon kaj Melikerton, sed longe ili feliĉaj ne estis. La plej alta dio Zeŭso naskigis kun Semela, fratino de Inoa, filon Dionison kaj sendis lin al Inoa por edukado. Per tiu ago li kontraŭ Inoa kaj ŝia edzo alvokis koleron de sia edzino [Hero]]. Ŝi kaŭzis frenezecon al Atamanto, en kiu la reĝo mortigis sian filon Learĥon kaj volis mortigi ankaŭ Melikerton. Inoa elŝiris lin de Atamanto kaj saltis kun li en la maron.
Rekompenco anstataŭ puno
pro siaj kruelaj faroj ne estis Inoa, pro volo de dioj, punita. Male por edukado de Dioniso ŝi kaj ŝia filo Melikerto estis superigitaj inter la maraj dioj. Iliaj nomoj ŝanĝiĝis, ŝi estis Leŭkotea kaj Melikerto estis Palaimono. Ili fariĝis gardantoj de ŝipanoj, ĉiam pretaj helpi al dronantoj. Grekaj kaj romaj ŝipanoj humiliĝis al ili ankoraŭ en la kristanaj tempoj.
Fundamento de la legendo
Okazaĵoj de Inoa, preparata krimon kontraŭ duongefiloj kaj ilia forpelo, metis fundamenton por granda poemo pri la ora ŝaffelo, Jazono kaj Argonaŭtoj.
Rebrilo en arto
El multaj elstaraj antikvaj bildigoj de Leŭkotea al la plej bonaj apartenas bronza statuo en la florenca Galleria degli Uffizi kaj reliefoj en la roma Vilao Albani.
Georg Philipp Telemann en la jaro 1765 komponis kantaton Inoa.
Vidu ankaŭ
cs:Ínó
Armeo-historia Muzeo (Vieno)
La Armeo-historia Muzeo - Milithistoria Instituto (Heeresgeschichtliches Museum - Militärhistorisches Institut) en Vieno estas la faka muzeo pri milithistorio en Aŭstrio kaj la ĉefa muzeo de la Aŭstra Armeo. Ĝi dediĉas siajn ekspoziciojn al la milita historio de Aŭstrio de la 16-a jarcento ĝis la nuna tempo, montrante armiloj n, kirasojn, tankojn, militaviadilojn, uniformo jn, flago jn, pentraĵojn, ordeno jn kaj dekoraciojn, fotojn, modelojn de batalŝipoj kaj dokumentojn. La muzeo estas posedata de la federacia registaro, sed ne estas filiigita al la federaciaj muzeoj (Bundesmuseen ), sed estas subordigita al la Federacia Ministerio pri Defendo kiel subordiga agentejo. La moto de la domo estas "Militoj apartenu al muzeo". .
Constantino Brumidi
Constantino Brumidi (Romo, 26-a de julio, 1805 – Vaŝingtono, 19-a de februaro, 1880) estis ital-usona historia pentristo, plej bone konata kaj honorata pro siaj freskoj en la Kapitolo en Vaŝingtono, Usono. Li komencis sian karieron en palacoj de Romo. Dum la tempo de papo Gregorio la 16-a li laboris dum tri jaroj en Vatikanurbo. Post la okupado de Romo fare de la franca armeo en 1849 li decidis elmigri. Li usoniĝis en 1852. Dediĉinte sin al portretoj, li plu faris sian laboron por freskoj. Li laboris ankaŭ en Meksikurbo.
Tiszatenyő
Tiszatenyő [tisatenjO] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Törökszentmiklós.
Armeo-historia Muzeo (Vieno)
La konstruaĵo kaj ĝia historio
La konstruaĵo loĝiganta la muzeon (pavilono 18) estas la centra parto de la Arsenalo de Vieno. Ĝi estas unu el la 72 konstruaĵoj de la milita komplekso kiu estis starigita post la aŭstra Revolucio de 1848. La Arsenalo estis la plej granda konstruejo de la unuaj jaroj de reĝado de la juna imperiestro Françisko-Jozefo la 1-a, volita de la monarko por aserti liajn ideojn nov-absolutisma jn. Poste, la projekto de la tiama « Muzeo de la Armiloj » estis konfidita al la dana arkitekto Theophil von Hansen. La lasta ŝtono de la konstruaĵo povis esti metita la 8-an de majo 1856, ses jarojn post la komenco de la konstruado (15-an de aprilo 1850). Tiel la konstruaĵo estas la una en Aŭstrio planita kaj realigita kiel muzeo.
Fasado
La projekto de Hansen konsistis el konstruaĵo longa  kun du elstarigantaj aloj kaj centra kvadrata parto simila al turo kovrita per kuplo alta 43 m. Theophil Hansen inspiriĝis per la Arsenalo de Venecio konstruita en 1104. Li reprenis motivojn de bizanca stilo kaj aldonis gotikajn elementojn. La plej frapa trajto estas certe la centra fasado el brikoj dukoloraj, riĉe ornamita, kun tri grandaj fenestroj kaj fenestrorozoj supre de leneitejo. La alegoriaj statuoj de grejso sur kaj antaŭ la fasado estas verkoj de unu el la plej eminentaj skulptistoj de la epoko, Hanns Gasser : ili reprezentas la militajn virtojn. Por la pilastroj subtenantaj la fenestrorozojn ili estas la inaj simboloj de la forto, la singardemo, la pieco kaj la saĝo. La statuoj sur la pilastroj inter kaj flanke de la tri portaloj de la enirejo, reprezentas la virajn simbolojn de la kuraĝo, de la fideleco al la flago, de la senco de la ofero kaj de la strategia inteligenteco.
Tiszatenyő
Situo
La vilaĝo estas fervoja nodo, tie disbranĉiĝas la reloj de Szajol al Arad kaj Szentes. Törökszentmiklós troviĝas 7, Martfű 18, Szolnok fervoje 17, voje 27, Mezőtúr 28 km-ojn.
Armeo-historia Muzeo (Vieno)
Interna aranĝo
La interna aranĝo de la muzueo montras la volon de la imperiestro Francisko-Jozefo konstrui domon ne nur por eksponi la imperiestrajn armilkolektojn, sed ankaŭ por krei grandiozan memorejon al la imperia armeo. Oni povas tiel admiri en la Feldherrenhalle (halo de la batalestroj) la 56 statuojn de la tiam plej famaj kaj plej dignaj militestroj de Aŭstrio (berühmtesten, immerwährenden Nacheiferung würdiger Kriegsfürsten und Feldherren Österreichs). La statuoj estas faritaj el marmoro de Carrara kaj ĉiuj havas saman altecon de 1,86 m.
Ankaŭ la granda ŝtuparejo estas lukse ornamita. En niĉoj de la interetaĝo oni povas vidi la statuojn de kvar ĝeneraloj kiuj estis ĉefroluloj de la revolucio de 1848, nome la militestroj kiuj, laŭ la ordono de la Habsburgo j, sange subpremis la insurekciojn en la kvar anguloj de la imperio : Julius von Haynau, Joseph Radetzky, Alfred de Windisch-Graetz kaj Josip Jelačić. Meze de la ore ornamita plafono troviĝas freskoj kun alegoriaj figuraĵoj de Potenco kaj Unueco (en la centro), Gloro kaj Honoro (dekstre) kaj la Saĝeco kaj la Kuraĝo (maldekstre). La ŝtuparejo estas kronitaj de la alegoria skulptita grupo en marmoro "Austria" de Johannes Benk, realigita en 1869. Den repräsentativsten Raum des Museums bildet sicherlich die in der ersten Etage befindliche Ruhmeshalle. Besonders beeindrucken die Fresken von Karl von Blaas, welche in den Jahren von 1858 bis 1872 entstanden sind und die wichtigsten militärischen Ereignisse (Siege) aus der Geschichte Österreichs seit den Babenbergern zeigen. In den vier großen Wandbögen sind Siege der kaiserlichen Armee, die Schlacht bei Nördlingen 1634, der Kriegsrat in der Schlacht bei St. Gotthard 1664, die Schlacht bei Zenta 1697 und der Entsatz von Turin 1706, dargestellt; im linken Nebensaal die Ereignisse aus der Regierungszeit Maria Theresias und Josephs II. bis zur Einnahme Belgrads 1789; im rechten Nebensaal die Napoleonischen Kriege von der Schlacht bei Würzburg 1796 über den Tiroler Freiheitskampf von 1809 bis zu den Waffenstillstandsverhandlungen von Feldmarschall Radetzky mit König Vittorio Emanuele II. von Sardinien nach der Schlacht bei Novara 1849.
Die eigentliche Bedeutung der Ruhmeshalle, die einer Gedenkstätte, ist eigentlich erst auf den zweiten Blick ersichtlich: An den Wänden der Nebensäle und auch in der Ruhmeshalle selbst sind mehrere Marmortafeln angebracht, auf denen die Namen von über 500 Offizieren (vom Oberst bis zum General der kaiserlichen Armee, in weiterer Folge der k.u.k. Armee, vom Beginn des Dreißigjährigen Krieges 1618 bis zum Ende des Ersten Weltkrieges 1918) mit Ort und Jahr ihres Todes vermerkt sind.
Tiszatenyő
Historio
Tiu ĉi loko estis loĝata dum la pratempoj. Dum la hungara periodo tie vivis nur sporade, la kampoj apartenis al Törökszentmiklós. Dum dominado de turkoj la loko senhomiĝis. Post la unua mondmilito tie oni disdonis terpecojn inter militvidvinoj kaj milithandikapuloj. La loko memstariĝis en 1950.
Famuloj
En ekstra parto de Törökszentmiklós (nuna Tiszatenyő) naskiĝis skulptisto Dezső Győri.
Armeo-historia Muzeo (Vieno)
Interna aranĝo
La plej karakteriza parto de la muzeo estas la Ruhmeshalle (Halo de la gloro), en la unua etaĝo. La freskoj de Karl von Blaas, kiuj montras la plej brilajn venkojn de Aŭstrio ekde la erao de la princoj de Babenberg, estas aparte imponaj. En la kvar grandaj volboj estas prezentataj la batalo de Nördlingen (1634), la konsilo de milito dum la batalo de Saint-Gothard (1664), la batalo de Zenta (1697) kaj la liberigo de Torino (1706); la maldekstra antaŭĉambro estas dediĉita al la okazaĵoj de la reĝadoj de Maria Tereza kaj de Jozefo la 2-a ĝis la konkero de Beogrado en 1789; en la halo dekstre, estas prezentataj la napoleonaj militoj ekde la batalo de Wurtzbourg (1796) trans la la Tirola ribelo en 1809 ĝis la antaŭtraktadoj de armisticoj de la marŝalo de Radetzky kun la reĝo Viktoro-Emanuelo la 2-a de Sardio post la batalo de Novaro (1849).
La vera signifo de la Ruhmeshalle kiel memorejo estas perceptebla nur vindinte la marmorajn panelojn sur la muroj de la halo. Ili enlistigas la nomojn de 500 oficiroj (de la rango de kolonelo al tiu de generalo de la imperia armeo de la komenco de la tridekjara milito (1618) ĝis la fino de la unua mondmilito), kun mencio de la loko kaj de la dato de ilia morto.
Kolektoj
La kolektoj de la Armeo-Historia Muzeo estas inter la plej malnovaj ŝtataj kolektoj en Vieno. Ili baziĝas sur la aĵoj kolektitaj en la malnova armilejo de la imperia armeo en la interna urbo ekde la 17-a jarcento. Tie ili jam estis konata vidindaĵo en la 18-a jarcento.
La muzeo prezentas la historion de la Habsburga monarkio kaj la sorton de Aŭstrio de la fino de la 16-a jarcento ĝis 1945. Diversaj specialaj ekspozicioj estas dediĉitaj al diversaj pliaj (inkluzive de nuntempaj) temoj. La ekspoziciaĵoj estas ne nur armiloj kaj militaj aparatoj, sed iuj ilustras la vojon al milito, kiel la aŭtomobilo en kiu la heredanto al la trono de Aŭstrio-Hungario, la ĉefduko Franz Ferdinand kaj lia edzino Sophie estis murdita la 28an de junio 1914.
La salonoj de la muzeo prezentas la sekvajn temojn:
Ekstere malantaŭ la muzeo estas ekspoziciitaj tanko j kaj militaviadilo j
Valencia de las Torres
Valencia de las Torres estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Estas du aliaj vilaĝoj kun sama nomokomenco en la provinco.
La loĝantoj nomiĝas valencianos. La censita populacio en 2008 estis de 700 loĝantoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Franz Josef Altenburg
Franz Josef ALTENBURG (naskiĝinta la en Bad Ischl en la Vilao imperiestra, mortinta la  ) estis aŭstra skulptisto kaj ceramikaĵartisto.
Vivo
Altenburg estis pranepo de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), filo de arkiduko Franz Salvator (Aŭstrio-Toskanio) kaj nuptis Christa von Haerdtl, kun kiu li havias kvar infanojn. Ekde 1975 li vivis kaj laboris en kvarangula farmo en Schlatt (Supra Aŭstrio).
Li studis inter 1958 kaj 1962 ĉe la Artmetilernejo de Graz ĉe Hans Adametz, Rudolf Szyszkowitz kaj Rudolf Spohn. Tie li koniĝis kun la ceramikistino Gudrun Baudisch-Wittke ĉe kies ateliero li laboris inter 1962 kaj 1964 (Hallstätter Keramik). En 1965 ka 1966 Altenburg estis gaststudento ĉe la Ceramiklernejo je Faenza kaj ekzameniĝis en 1967 je majstreco potfarista. Li faris multajn studvojaĝojn eksterlanden, i.a. en 1968 al Jean Claude de Crousaz al Ĝenevo. La saman jaron li ricevis fare de Johannes von Hohenberg daŭran laborejon ene de Gmundner Keramik Manufaktur en Gmunden. Tie li aktivis ĝis 1993 kiel liberprofesiulo. Tiutempe li iĝis membro de la fare de von Hohenberg kaj Gudrun Baudisch-Wittke fondita porartista ligo Gruppe H, kiun mallonge membris ankaŭ Anton Raidel kaj Wolfgang von Wersin. Altenburg estis ano de Artforumo Salzkammergut estante unu el la plej gravaj reprezentantoj de moderna ceramika arto en Aŭstrujo.
Verkoj (elekto)
La plej granda publika kolekto kun ceramikaĵoj de Altenburg admireblas en la Kastelmuzeo de Linz; posedanto estas la Lando Supra Aŭstrio.
Guntramovice
Guntramovice (Gundersdorf) estas parto de urbo kaj unu el katastraj teritorioj de urbo Budišov nad Budišovkou en distrikto Opava en Ĉeĥio. Guntramovice situas en Moravio, ĝi havas vilaĝan karakteron kaj ĝi dividiĝas en urbanisme apartigitajn partojn Horní Guntramovice kaj Dolní Guntramovice. Vivas ĉi tie. En la katastro de Guntramovice troviĝas granda skiareo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1456.
Teresa Feoderovna Ries
Vivo kaj verko
Teresa Ries naskiĝis en Rusio en juda familio. Ŝi frekventis la Moskvan Lernejon de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Ŝi estis forpelita pro tio ke ŝi montris malrespekton al profesoro en unu el siaj klasoj. Kiam ŝi estis 21-jara, ŝi translokiĝis al Vieno, kie ŝia unua ekspozicio en "Künstlerhaus Wien" inkludis Sorĉistino, skulptaĵon de nuda virino detranĉanta ŝiajn piedfingrajn ungojn. Tiu peco kaptis la atenton de Imperiestro Francisko Jozefo la 1-a, kaj ŝi baldaŭ fariĝis tre fama tra Vieno. La ekspozicion ankaŭ ĉeestis Gustav Klimt, aktiva membro de la Viena secesio, kiu petis al ŝi ekspozicii kun ili. Ŝi elserĉis Edmund Hellmer kiel mentoron; li unue rifuzis, dirante ke "estas sencele instrui virinojn ĉar ili ĉiuokaze edziniĝas". Hellmer fine malseveriĝis kaj helpis al ŝi elmontri sian laboron kaj akiri mendojn.
Prilaborante ŝtonon, marmoron, gipson kaj bronzon, Ries produktis privatajn kaj publikajn verkojn dum sia kariero. Kelkaj el ŝiaj konataj skulptaĵoj de nudoj estas Somnambulo (antaŭ 1894), Lucifero (ĉ. 1897), kaj Morto (1898). Ŝi produktis skulptaĵojn kaj bustojn en publikaj spacoj; ŝia Busto de Jaromir Mundy (1897) estas instalita ekster la konstruaĵo de la Viena Asocio de Fajrobrigadistoj. Ŝi eble estas plej bone konata pro fotado kaj kreado de busto de Mark Twain en la tempo kiam li loĝis en Vieno.
Laŭ artkritikisto Karl Kraus, "ŝiaj ekspozicioj ricevis tro da publikeco". Ries publikigis sian memoraĵon, Die Sprache des Steines (La lingvo de la ŝtono) en 1928. En 1938 ŝi estis forpelita el siaj galerio kaj studio pro la nazia politiko de Arjanismo. Ŝi daŭrigis la laboron en Vieno ĝis 1942 kaj poste elmigris al Lugano, Svislando.
Privata vivo
Ries edziniĝis, perdis infanon, kaj divorcis kiam ŝi ankoraŭ estis adoleskantino en Moskvo.
Stephen Singer-Brewster
Stephen C. SINGER-BREWSTER (alinomo : Stephen C. BREWSTER) estas usona astronomo naskiĝinta en 1945.
Li estas ano de la American Association of Variable Star Observers (angle por : Usona asocio de observantoj de variantaj steloj). Li partoprenis kiel observanto kaj astrometriisto al la Palomara Planet-Crossing Asteroid Survey (PCAS) sub la estreco de Eleanor F. Helin de 1985 al 1988. Li tiam malkovris ses asteroidojn kaj unu periodan kometon : 105P/Singer Brewster.
Li aktive partopreni al la entrepreno de la Observatorio Stony Ridge ekde 1983, en 2000 li tie elpensis la projekton de sekvado de feble brilaj objektoj (angle: Faint Object Follow Up : FOFU), kaj kuraĝiĝis la observon de nebrilantaj asteroidoj kaj kometoj.
Li laboraj pri pluraj projektoj de kosmaj misioj, kiel "Plutona Rapida Preterpaso" (angle : Pluto Fast Flyby, rezignita), la misioj al eksteraj planedoj kaj Suno Solar probe Plus aŭ Europa Orbiter. Ĝis sia emeritiĝo, li laboris pri la programo de avancitaj esploroj de Marso kaj la projekto "X2000 Avionics" (projekto de "modulara" kosmosondilo ).
La asteroido 10315 Brewster estis nomita en lia honoro.
András Ambrus
AMBRUS András (ambruŝ) estas hungara aktoro, verkisto naskita en Joseni la 29-an de novembro 1925.
Biografio
András Ambrus finis la aktorakademion en 1953 en Budapeŝto kaj li engaĝis sin al Ifjúsági Színház. Inter 1956 kaj 1959 li ludis en Nacia Teatro, Jókai Teatro, respektive en Thália Teatro. Ekde 1978 ĝis sia pensiiĝo en 1985 li estis ano de la teatrotrupo de la Magyar Filmgyártó Vállalat.
São Gabriel (Bahio)
São Gabriel estas municipo en la brazila subŝtato Bahio. Ĝi havis 18 427 loĝantojn en 2010. .
Aĝo
Aĝo estas kvanto da tempo, pasinta ekde la naskiĝo de ekzistaĵo, aŭ ekde la ekesto de io. La homoj komence atingas la infanaĝon, la tempon, dum kiu oni estas infanoj. Ili ofte ludas kun samaĝuloj. Ĝis ili ne atingas aĝon postulatan de la leĝo, por ĝui ĉiujn civilajn rajtojn (ĝenerale 18 jarojn), ili estas neplenaĝuloj. Post tiu tempo ili iĝas plenaĝuloj, sufiĉe aĝaj, por ĝui la civilajn rajtojn. La grandaĝa homo estas pli ol iom maljuna, atinginta la plejon de sia kresko kaj forto.
Se homo iĝas profundaĝa, tio estas tre maljuna, li estas ofte plejaĝulo, la plej respektata ano de komunumo pro sia aĝo kaj saĝo. Se li estas ankaŭ la plej aĝa membro de kunveno, rolanta kiel provizora prezidanto, li fariĝas la aĝoprezidanto.
La tri ĉefaj vivfazoj homaj: junaĝo, plenkreskaĝo, maljunaĝo.
Oni parolas pri jaraĝa besto, se ĝi havas la aĝon de unu jaro. (ekz.iam oni pretigis jaraĝan ŝafidojn kiel bruloferojn)
Tempaĝo estas ĉiu el la grandaj periodoj, per kiuj oni dividas la historion kaj la prahistorion.
Referenco
= Vidu ankaŭ =
Visoko
Visoko estas urbo en kantono Zenica-Doboj en Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi situas ĉe riverbuŝo de Fojnica al Bosna ĉ. 25 km nordokcidente de Sarajevo. En la urbo loĝas ĉ. 17.000 homoj.
Al konataj konstruaĵoj de la urbo apartenas la Haĝi-Ibrahim-moskeo kaj la Blanka moskeo (Bijela džamija aŭ ankaŭ Serefudinova džamija), kiu estis konstruita en 1980.
La urbo mondfamiĝis danke al hobia arkeologo Semir Osmanagić, kiu supozis trovi ĉirkaŭ la urbo piramidojn. Oni faras tie esplorojn kun scienculoj ekde aprilo ĝis oktobro de 2006. La afero grave helpas la lokan turismon, multaj arkeologoj, ĵurnalistoj alvenas por loke konstati la veron. (legu: Monstro de Loch Ness, kiu same alportis turistojn en la malfacila tempo)
Přepeře (distrikto Mladá Boleslav)
Přepeře estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 17 kilometroj nordoriente de urbo Mladá Boleslav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1323.
Rosa María Britton
Rosa María BRITTON (Panamurbo, 28-a de julio, 1936 - 16-a de julio 2019) estis panama verkistino kaj ginekologino Ŝi studis medicinon en Madrido kaj Novjorko. Ŝi kvar fojojn ricevis la premion Ricardo Miró.
Chibed
Chibed [kibed], hungare Kibéd, estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș.
Ĝis 2003 ĝi apartenis al la komunumo Ghindari.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 633 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 854 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1499. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Maros-Torda.
Eventoj
Estis decida momento en la esplorado de la transilvania popolmuziko la 1904-a jaro, kiam Béla Bartók renkontiĝis hazarde en Gerlicepuszta, Hungario kun la 18-jara servutulino Lidi Dósa, edziniĝnomo Madaras Lászlóné (3-a de decembro 1885 – 1971) naskiĝinta kaj mortinta ĉi tie, kaj la komponisto notis de ŝi 4 popolkantojn. Verŝajne tiam naskiĝis la ideo en li vojaĝi en Transsilvanion por kolekti popolmuzikon. En la jaro 1914 en Chibed li kolektis 24 tekstajn kaj instrumentajn popolmelodiojn.
(73886) 1997 EY5
(73886) 1997 EY5 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
László Pólos
László Pólos [lAslO pOloŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pólos László, ekster Hungario ofte Laszlo Polos estas hungara-nederlanda filozofo, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
László Pólos naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Pólos instruis en pluraj mezlernejoj inter 1978-1982, en tiu periodo li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980, filozofian post 2 jaroj. Post la diplomoj li instruis jam en universitatoj: Universitato Loránd Eötvös (1982-1986), Universitato Janus Pannonius (1986-1990), Universitato de Amsterdamo ekde 1991. Li kandidatiĝis en 1995, poste li instruis kiel docento en Universitato Loránd Eötvös kaj en:Erasmus University Rotterdam. En 2002 li estis gastesploristo en Universitato Stanford en 2002, kie li partoprenis en verkado de monografio. Ekde 2018 li instruas ankaŭ en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Li ricevis premiojn en 1987 kaj 1988.
Iglica
Iglica estas najloforma konstruaĵo en Vroclavo, Pollando. La ensemblo de Iglica kaj la Hala Ludowa apartenas al la simboloj de la urbo.
Laŭ la formo la turo similas al la monumento Turo de la Lumo en Dublino.
Historio
Iglica estis konstruita en 1948 laŭ planoj de inĝeniero Stanisław Hempel kaj originale estis 106 m alta. La celo estis fortiri la atenton de la germankonstruita Hala Ludowa (Jahrhunderthalle) kaj memorigi pri la novakiritaj teritorioj.
Sur la turpinton oni almuntis spegulojn por efektivigi lumefektojn. Tiuj speguloj disrompiĝis dum malbona vetero, la 20-an de julio 1948. La restojn forigis du studentoj en oktobro de 1948.
Post parta malkonstruo de la turo, ekde 1964 la alto estas ankoraŭ 96 m.
Kaihalulu
Kaihalulu (Red Sand Beach, signifante Ruĝ-sabla golfo) estas golfeto ĉe la insulo de Maui, Havajo. Ĝi situas sur flanko de Ka'uiki Hill, kiu estas vulkana cindraĵa monteto, tuj sude de Hana-golfo, sur la orienta duono de la insulo.
Ĝi estas parte protektita kontraŭ la inundaj ondegoj de la oceano per mara rifo, do per natura mara muro. Kaihalulu estas unu el la kelkaj ruĝsablaj strandoj de la mondo, ĝi havas pitoreskan aspekton. La sablo estas profunde ruĝ-nigra, kiu kontrastas al la blua akvo, la nigra mara muro kaj la verdaj arboj.
Huligano
Huligano estas homo, kiu transpasas en kruda formo regulojn de konduto en socio. Multaj ŝtatoj havas specialan artikolon de civila kodo kontraŭ huliganaĵoj. Inter la huliganaĵoj estas:
Kutime per siaj fiagoj huligano damaĝas la rajtojn de la aliaj homoj.
Aparte konataj estas la vandalismo de futbalhuliganoj.
Hockweiler
Hockweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Joos van Cleve
Joos van CLEVE (naskiĝinta en Kleve en 1464, mortinta en 1540 aŭ 1541, aktiva ĉirkaŭ 1515-1530 ĉefe en Antverpeno) estis nederlanda pentristo.
Li estas konata precipe pro siaj religia kaj portreta pentrado. Inter liaj plej bone konataj verkoj estas portretoj de Francisko la 1-a kaj Eleanora de Aŭstrio, Gereĝoj de Francio. Li kunlaboris kun Joachim Patinir pri iuj verkoj.
Hala Stulecia
Hala Stulecia (pole "jarcenta halo" aŭ, en tempoj de la socialisma ŝtato Pola Popola Respubliko – Hala Ludowa, "popola halo") estas historia konstruaĵo en Vroclavo, Pollando, kiu estis konstruita sub la germana nomo Jahrhunderthalle ("jarcenta halo") dum la jaroj 1911 ĝis 1913 laŭ planoj de Max Berg, tiama ĉefarkitekto de la urbo.
La konstruaĵo celis memorigi pri la kontraŭnapoleonaj bataloj, cent jarojn antaŭe kaj tiele estis nomita.
Arĥitekturo
La halo estas konstruita tute el ŝtalbetona, en simetria ronda formo kiu inkluzivas kvar "foliojn". En ĝia centro estas granda ronda spaco kun 65 metroj de diametro kaj 42 metroj de alto. La kupolo, kiu altas 23 metrojn, ankaŭ estas farita el ŝtalbetono kun 4 fenestroj, kiuj staras sur kvar etaĝoj unu super la alia, en formo rememoriga pri geedziĝa kuko. Per sia interna diametro de 69 metroj la kupolo siatempe estis la plej granda kupolo en Germanio.
La halo povas akcepti ĝis 8,000 sidlokojn kaj dum ĝia konstruo estis la plej granda tiaspeca strukturo en la mondo.
La konstruaĵo estas konsiderita mejloŝtono en la fako de moderna inĝenierado kaj arkitekturo en la frua 20-a jarcento kaj pioniro en la evoluo de ŝtalbetona konstruado. Pro ĉi tiuj la konstruaĵo estis akceptita la 13-an de julio 2006 sur listo de mondaj kulturaj heredaĵoj de Unesko – kun sia origina, germana nomo Jahrhunderthalle. Ene estis orgeno de Wilhelm Sauer.
Zibello
Zibello estas komunumo de Italio.
Hainau
Hainau - prononco, "arbareta herbejo" - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
NGC 181
NGC 181 (aliaj indikoj — PGC 2287, MCG 5-2-32, ZWG 500.55) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Orientaj Fabeloj
Orientaj Fabeloj estas ruslingva 66-paĝa verketo de Vlas Doroŝeviĉ tradukita Esperanten fare de Nikolao Hohlov. Ĝi aperis ĉe Ferdinand Hirt & Sohn el Lepsiko en la jaro 1924 kiel volumo 15 en la serio "Internacia Mondliteraturo".
Enhavo
Ĝi enhavas kvin satirajn rakontojn, antaŭparolon de Nikolao Hohlov kaj lingvajn notojn de la tradukanto. La rakontoj estas jenaj : La fabelo pri Fabelo, La kalifo kaj la krimulino, Kiel de Hasan falis la pantalono, La malĝuste trafitaj kalkanoj kaj Historio de porko.
Kaldronisto
Kaldronisto estas malnova profesio. La manlaboro de kaldronisto konsistas el la riparado de kuiriloj kiel kaldronoj. Tiaj objektoj plej ofte estas el kupro. Trivitaj lokoj on povas fliki, tio estas ke oni lutas pecon da metalo, flikaĵo, per stano sur la malforta loko. Kupraj kaldronoj estas interne tegitaj per tavolo da stano kiu preventas ke la manĝaĵo kontaktas kun la kupro. Tiu tavolo la kaldronisto ankaŭ povas ripari.
La kaldronisto kutime estas vojaĝanta sendependa entreprenisto. La parenca profesio de kupristo pli okupas sin pri la farado de novaj objektoj. En kelkaj landoj tiu profesio estis ofte plenumita de ciganoj aŭ nomadoj kiuj vivis simile al tiuj, ekzemple merchero [merĉero] en Hispanio. Nuntempe la metio eksmodiĝis ĉar plej ofte estas pli laboriga kaj kosta ripari kaldronojn ol fabriki novan.
3-Etilbenzoata acido
3-Etilbenzoata acido aŭ 3-etil-fenilkarboksilata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultantaj el oksidado de la 3-Etilbenzila alkoholo aŭ hidrolizo de la 3-etilbenzoila klorido. 3-Etilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Etilbenzoata acido prezentas karboksilan grupon ligitan al 3-etilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn. 24.08.2022
Alma mater
Alma mater ( „nutranta patrino“) estas metafora nomo por universitato, ĉar ĝi "nutras" siajn studentojn per scioj. La Alma mater de iu do estas la universitato kie tiu persono studis. Oni konsideru ke la latina lingvo estis la uzata lingvo en universitatoj de Eŭropo dum multaj jarcentoj, eĉ kiam ĝi jam ne estis uzata en aliaj fakoj.
Theodor Lipps
Lipps estis unu el la plej influaj germanaj universitataj profesoroj siaepoke, altirante multajn studentojn el aliaj landoj. Lipps estis tre interesata en konceptoj de arto kaj estetiko, fokusante multon de sia filozofio pri tiaj aferoj. Inter liaj ardaj admirantoj estis Sigmund Freud. Lipps poste estis la ĉefa subtenanto de la ideo de nekonscio. Li adoptis la nociojn de Robert Vischer pri empatio aŭ estetika simpatio (Einfühlung, laŭvorte tradukita kiel "senti-en"). Tiu koncepto de estetika resonado trovas paralelojn tra estetika filozofio. Poste, Lipps adoptis kelkajn ideojn el Edmund Husserl. Malŝatante lian psikologismon, kelkaj el liaj disĉiploj aliĝis al kelkaj el la ideoj de Husserl por formi novan branĉon de filozofio nome fenomenologio de esencoj. Inter ili estis Moritz Geiger kiu verkis unu el la unuaj fenomenologiaj eseoj pri la koncepto de esenco kaj signifo de empatio en kiu la influo de Lipps estas grava.
Alma mater
La esprimo Alma mater estas kutime uzata ĉefe en Germanlingvio kaj en Nordameriko.
Ástor Piazzolla
Ástor Piazzolla (naskiĝis je la 11-a de marto, 1921, mortis je la 4-a de julio, 1992) estis argentina tanguero (tango muzikisto). Lia nuevo tango (nova tango) alpaŝo renovigis la tangon.
Li estas konata en sia denaska lando kiel El Gran Astor (La Granda Astor). Oni konsideras lin kiel la plej grava tanga muzikisto de la dua duono de la 20-a jarcento. Carlos Gardel estis la plej grava de la unua duono.
Inter argentinanoj, li estas diskutata ambaŭ muzike kaj politike. Oni diras ke en Argentino ĉio povus ŝanĝiĝi — escepte de la tango. Piazzola rompis ĉi tiun regulon. Lia muziko gajnis akcepton en Eŭropo kaj Nord-Ameriko antaŭ en Argentino. Lia revolucia refarado de ĉi tiu tradicia muzika formo kunligis sin, eble nepre, kun tiuj volantaj fari aliajn ŝanĝojn en argentina societo.
Plej multe de sia infanaĵo li pasigis kun sia familio en Nov-Jorkio, Usono. Li estis infana mirindulo sur la bandonio. Li studis kun argentina komponisto Alberto Ginastera kaj la franca komponisto kaj direktoro Nadia Boulanger. Li revenis al Argentino en 1937.
Lia nuevo tango estis distingata el tradicia en ĝia enkorpigado de elementoj de ĵazo kaj en pli alta nivelo de disonanco kaj kontrapunkto ol la tradicia tango. Li ankaŭ aldonis netradiciajn instrumentojn. Li inkluzivis orkestrajn instrumentojn (ekzemple, la fluton), elektrikajn kaj elektronikajn instrumentojn, kaj plenan ĵazan/rokan tamburaron.
Piazzola ludis kun multaj ensembloj komencanta kun la 1946 Orkestro, la 1955 Octeto Buenos Aires (Okteto de Buenos Aires), la 1960 Unua Kvinteto, la 1971 Noneto, la 1978 Dua Kvinteto, kaj la 1989 Sesteto. Li komponis kaj aranĝis tuton de la komponaĵoj por iliaj grupoj kaj estis la bandoniisto. Lia numeraj komponaĵoj inkluzivas multajn orkestrajn verkojn. Biografistoj taksas ke Piazzola verkis ĉirkaŭ 3000 komponaĵojn kaj registris ĉirkaŭ 500. Dum la periodo de argentina milita diktaturo el 1976 al 1983, Piazzola loĝis en Italio, sed revenis al Argentino multajn fojojn. Li registris diskojn tie kaj, sur foje havis lunĉon kun la diktatoro, Jorge Rafael Videla.
Piazzola ankaŭ registris albumon kiu estis parto de la oficiala muziko de la Futbala Mondpokalo, okazinta en Argentino en 1978, Piazzolla 78.
Piazzola estis flua en la hispana, angla, franca, kaj itala lingvoj. Dum la 1987 Centra Parka Koncerto, li diris "Mi naskiĝis en Argentino, edukis en Nov-Jorko, kaj miaj gepatroj elvenis Trani, Italio".
Unu el liaj plej konataj komponaĵoj estas “Adiós Nonino”, per kiu li omaĝis sian patron Vicente “Nonino” Piazzolla, en la jaro 1959, kiam ĉi tiu kuŝis en sia mortolito. Pri tiu kanzono, li deklaris, post dudek jaroj: “Eble mi estis ĉirkaŭita de anĝeloj. Tiu estis la plej bela melodio, kiun mi verkis, kaj eble mi neniam plu faros ion pli bonan.” Alia komponaĵo, ”Libertango“, ludata de multaj orkestroj tra la tuta mondo, estas perfekta esprimo de lia avangarda arto. Kaj lian erudicistilan ”Kvar bonaeraj sezonoj“ oni kutime komparas kun la famaj ”Kvar Sezonoj“ de Antono Vivaldi.
35769 Tombauer
35769 Tombauer estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Thomas J. Bauer, usona emeriĝita instruisto pri fiziko ĉe Wellesley College, kie li instruas de 1986 ĝis 2014. Li disvolvis instrumentaron por kaj enkondukaj kaj antaŭenigitaj laboratoriaj klasĉambroj, kaj kreis programaron por regi kolektadojn da datumoj elde spektrometroj al osciloskopoj.
Barbosa Lima Sobrinho
Alexandre José BARBOSA LIMA Sobrinho [aleŝandrj ĵoze barboza lima sobrinjŭ] (naskiĝis en la 22-a de januaro, 1897, en Recifo, kaj mortis en la 16-a de julio, 2000, en Rio-de-Ĵanejro) estis brazila advokato, ĵurnalisto, eseisto, historiisto, profesoro kaj politikisto. Li estis la kvara okupanto de la Seĝo 6 de Brazila Beletristika Akademio. Barbosa Lima Sobrinho faris la antaŭparolon de Antologio de Brazilaj Rakontoj, kiu enhavas unu rakonton lian.
Sylviornis
Sylviornis estas formortinta genro de Kokoformaj birdoj enhavanta unusolan specion, S. neocaledoniae, aŭ erare "Novkaledonia giganta megapodo". Teknike, tio lasta estas malĝusta ĉar oni ĵus trovis, ke ne temas pri megapodo, sed la nura konata membro de sia propra familio, nome Silviornitedoj; je la epoko de la priskribo, oni supozis, ke estas strutoforma. Sylviornis neniam estis trafita viva de scienculoj, sed ĝi estat konata el multaj miloj de ostaj subfosilioj trovitaj en kuŝejoj, kelkaj el ili el la Holoceno, en Novkaledonio kaj la apuda Pininsulo.
Sylviornis estis granda, nefluga birdo, 1.7 m longa, kaj peza ĉirkaŭ 30 kg averaĝe. Ĝi estas la plej fortika kokoforma birdo iam konata. Ĝi havi grandan kranion kun alta kaj flanke premita beko surmontigita de osta karunklo. Ties kruroj estis mallongaj, sed havis fortajn fingrojn kun longaj ungoj. La skeleto havis nombrajn pekuliaraĵojn kaj diferencojn kiuj apartigas Sylviornis el ĉiuj aliaj konataj birdoj.
Granda proporcio de ĝis 50% en kelkaj kuŝejoj de la trovitaj restoj estis el junuloj. Tiele, oni teoriigis, ke Sylviornis havis ovokvantojn de almenaŭ 2, sed pli probable pli proksime al 10 ovoj, kaj ke la averaĝa vivodaŭro estis ne multe pli ol 5–7 jaroj, kio estus tro malalta por tiom granda birdo. Ŝajne la birdo ne kovis siajn ovojn sed konstruis amasneston similan al tiu de megapodoj. ing browser, and the structure of the bill and feet suggest that roots and tubers it dug up formed a major part of its diet.
Apaĉoj
Apaĉoj (N'de aŭ Dine'é - "Homoj") aro da etnaj grupoj de indianoj en Nordameriko, parenca verŝajne kun atabaskoj, loĝanta en rezervejoj en usonaj subŝtatoj Arizono, Nov-Meksikio kaj Oklahomo. La nomo apaĉoj ampleksas ne malpli ol ok tribojn.
Metafore iliaj konkerintoj uzis grandurba bandito (vidu vandalo, huligano). La prestiĝon de apaĉoj rebonigis en siaj verkoj Karl May, kies apaĉa tribestro Winnetou fariĝis tipo de nobla kaj brava homo.
27314 Janemcdonald
27314 Janemcdonald estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jane McDonald, mentorino en 2011 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Rickards High School de Tallahassee (Florido, Usono).
Rezidejo de Würzburg
Ĝis la malfondo de ekleziaj teritorioj per la sekularigo de 1803 la palaco servis kiel rezidejo de la princepiskopo de Würzburg. La kastelo estas elstara ekzemplero de baroka konstruarto en suda Germanio kaj ankaŭ laŭ eŭropaj dimensioj estas unu el la plej signifaj konstruaĵoj de la malfrua baroko - sekve ĝi viciĝas apud la kasteloj Schönbrunn en Vieno kaj Versailles apud Parizo. La organizaĵo Unesko jam en 1981 deklaris la palacon kun la rezidejaj placo kaj apudaj konstruaĵoj monda kultura heredaĵo. La decido praviĝis per la juĝo, ke la rezidejo estus "la plej unueca kaj eksterordinara el ĉiuj barokaj kasteloj", "unika pro la originaleco, la ambicia konstrua programo kaj la internacia konsisto de la konstruistaro", "sintezo de la eŭropa baroko". Ĝi krome respegulis "unu el la plej brilaj princaj kortumoj de Eŭropo". La inter 1979 kaj 1987 rekonstruita spegula kabineto, unu el la paradaj salonoj de la imperiestro de la Sankta Romia Imperio, laŭ la Unesko-fakuloj deklariĝis "la plej perfekta salona artaĵo de la Rokoko".
János Novák
János NOVÁK [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Novák János estas hungara reĝisoro, teatrestro, komponisto. Lia frato estis Emil Novák.
János Novák naskiĝis la  en Budapeŝto (laŭ kelkaj fontoj la naskiĝdato estas la 26-a).
Biografio
János Novák frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris violonĉelistan diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1973. Jam antaŭ la diplomo li komponadis muzikaĵojn ekzemple por Teatro Thália (Budapeŝto) kaj Teatro Madách aŭ li estis muzikisto. En la jaroj 1975 kaj 1976 li plulernis en muzika altlernejo en Munkeno. Inter 1977-1992 li estis muzika gvidanto de Teatro Radnóti, poste li estis fondinta teatrestro kaj reĝisoro de Pupteatro Kolibri. En 2003 li akiris plian diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Tiutempe li estis "ĉiufaranto" en porinfanaj spektakloj, li ofte laboris kune kun Tamás Cseh. Li ricevis plurajn premiojn ekde 1995.
Kamanová
Kamanová, hungare Kálmánfalva estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Em la 19-a jarcento la hungaraj nomoj estis ankaŭ Kamánfalva, Keménfalva, Kamena, poste la vilaĝo retiriĝis al la formo en 1249.
Situo
Kamanová situas sur ebenaĵo, laŭ rojo (Nitra (rivero) preterfluas), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nitra-Topoľčany. La lasta urbo troviĝas 11 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La nomo aperis unue en 1249 en formo "Kalmanfalwa a.n. Billie". En 1828 vivis tie 265 homoj en 38 domoj. En 1835 incendio, en 1866 ĥolero okazis. En 1910 loĝis en Kálmánfalva 382 homoj, (341 slovakoj, 36 hungaroj, 5 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito estis tie gravaj partizanaj agadoj. En 2001 loĝis en Kamanová 604 homoj, (602 slovakoj, po 1 ĉeĥo kaj hungaro).
Famuloj
En la tiama Kamánfalva aŭ Kálmánfalva naskiĝis Ádám Tomcsányi, hungara inĝeniero, pioniro de sciencoj pri la elektro en Hungario.
Mateusz Morawiecki
Mateusz Jakub MORAWIECKI (naskiĝis la ) estas pola manaĝero kaj bankisto, ano de partio Rajto kaj Justeco, de la jaro 2015 Vic-Ĉefministro kaj Ministro pri la Disvolviĝo en la Registaro de Beata Szydło, la 8-an de decembro 2017 li estis nomumita fare de Prezidento de Pollando Andrzej Duda por la ofico de Ĉefministro de Pollando kaj de la 11-a de decembro 2017 la Ĉefministro de Pollando.
La 9an de januaro 2018 la Ĉefministro Mateusz Morawiecki faris la ŝanĝojn en sia registaro, aperis la jenaj novaj ministroj:
Biografio
Gepatroj de la patrino devenis de Stanisławów kaj de la patro de Varsovio. En la jaro 1987 li finis la 9-an Liceon de Juliusz Słowacki en Vroclavo, sekve la Historian Fakultaton en la Vroclava Universitato kaj poste la negocadministradon en Vroclava Politekniko, Vroclava Ekonomik-Akademio (1995) Universitato en Konektikuto (1993) kaj Universitato de Bazelo. Li finis ankaŭ la postdiplomajn studojn pri la eŭropa juro kaj ekonomikon de mastrumintegriĝo en la Hamburga Universitato (1995).
Múzeum Andyho Warhola Medzilaborce
La Muzeo Andy Warhol de Moderna Arto (en slovaka Múzeum Andyho Warhola Medzilaborce aŭ  Múzeum Moderného Umenia Andyho Warhola) en Medzilaborce, Slovakio estis establita en 1991 fare de usona familio de la artisto Andy Warhol kaj de la Slovaka Ministerio de Kulturo. Ĝis 1996 la muzeo estis nomita Muzeo de la Familio Warhol de Moderna Arto.
Mateusz Morawiecki
Biografio
Li flue parolas la anglan, la germanan kaj la rusan.
Múzeum Andyho Warhola Medzilaborce
La konstanta ekspozicio de la muzeo Andy Warhol konsistas el 160 artaĵoj de Warhol, ĉefe pentraĵoj kaj silkaĵoj, same kiel memoraĵoj de Warhol. Oni ekspozicias ankaŭ verkojn el la frato de Andy nome Paul Warhol kaj de la filo de Paul, nome James Warhola. La muzeo montriĝas elstare en la filmo Absolut Warhola, reĝisorita de Stanislaw Mucha.
Mateusz Morawiecki
Biografio
Dum la lernejaj jaroj li engaĝiĝis en la opozician agadon, interalie kopiis kaj disvastigadis la eldonaĵojn malpermesitajn de la tiama reĝimo. Unusola neplenaĝa membro de Solidareco Batalanta. Li estis aktiva en la Sendependa Asocio de Studentoj. Post la enkonduko la militleĝo en la 1981 (Milita stato en Pollando) li presis kaj disvastigadis la samajn malpermesitajn eldonaĵojn. Dufoje batita de komunistaj sekretaj servoj (devigita prepari sian tombon). Por pasigi abituron devis oficiale esti malsana.
En la jaro 2013 li estis distingita per la Kruco de Libereco kaj Solidareco pro la agado por sendependeco kaj suvereneco de Pollando kaj pro la agado por respektado de homrajtoj dum la komunisma reĝimo.
Privata vivo
Li estas filo de Kornel Morawiecki kaj havas kvar fratinojn. Li estas edziĝinta de la unua duono de la 90-aj jaroj kun Iwona kaj li havas 4 infanojn (du filojn kaj du filinojn). .
Touring Club Francilien
Historio
Touring club Francilien (Travojaĝa Klubo de Francilio) devenas de Touring Club de France, kiu estis fondita 1890 en Neuilly-sur-Seine fare de kvar biciklistoj kaj amikoj. La unua prezidento estis Abel BALLIF.
La unua paragrafo de la asocia statuto difinis kiel celon: "evoluigi la turismon en ĉiuj formoj". Sekve, la asocio pioniris en tre diversaj agokampoj: turismo, subĉielaj aktivaĵoj, aŭtomobilismo, biciklado, kampado, disvolvado de turismaj vojoj, de biciklaj vojoj kaj ĉiaspecaj turismaj ekipaĵoj, kaj tiel plu. Al ĝi estas ŝuldebla la iniciato de disvolvado de la trafik-signalizado. En 1914, ĝi ekipis la francajn vojojn per 30 000 paneloj de voja signalizado. Ĝi ludis ankaŭ gravan rolon en disvolvado de tendumado per kreo de la unua “teksaĵ-kampoj“ (kampadejoj, tendumejoj) en 1930 kaj la malfermo de la internacia kampadejo de la arbaro de Boulogne (http://www.paris-tourisme.com/campsite/indexf.html) en 1951....
Touring Club de France, kiu havis ĝis 700 000 societanojn, finance subtenis la unuajn francajn Esperanto-grupojn; en la jaro 1902 ĝi dediĉis 400 frankojn al la pariza grupo, po 200 al la grupoj en Liono kaj Le Havre kaj po 100 frankojn al la grupoj de Saint-Omer kaj (Laŭ Adam Zakrzewski: Historio de Esperanto 1887-1912). Ne malmultaj el la plej famuloj de la pionira epoko de Esperanto venis al la Internacia Lingvo danke al TCF. En la periodaĵo de la asocio Revue du Touring Club Carlo Bourlet 1901 publikigis artikolon pri Esperanto (kiu cetere instigis Théophile Cart lerni tiun lingvon). La fama aviadistino kaj rekordulino en multaj sportoj Marie Marvingt lernis Esperanton 28-jara en la unuaj tagoj de 1903 kaj estis diplomita 3 monatojn poste. Ŝi restis fidela al la lingvo dum sia tuta 86-jara vivo.
Malgraŭ ĝia grava rolo en disvolvado de turismo dum la 20a jarcento en Francio, la asocio malprosperis ĝis kiam la likvido de ĝia havaĵo estis decidita, la 23an de oktobro 1983. Fondita la sekvantan monaton, Touring Club Francilien grupigas nun 15 asociojn el tuta Francio kaj havas, laŭ sia retejo, 560 membrojn.
Mineja akcidento de San José en 2010
La mineja akcidento en la kupra kaj orminejo San José okazis 45 km norde de Copiapó en Ĉilio, la 5-an de aŭgusto 2010. Pro kolapso de tunela vojo, restis 33 ministoj en la minejo en profundo de 700 m. Ili ne povis eskapi pro mankanta mineja eskalo en profundo de 235 m, ili retiriĝis al savprotektejo.
La provborado por trovi ilin sukcesis la 22-an de aŭgusto, kiam oni povis kontakti ilin. Evidentiĝis, ke ili havis bonŝancon, la aero iomete cirkulis, ili havis relative grandan areon por vivteni sin. La nutraĵo jam elĉerpiĝis, ili vivis en varmo de pli ol 27 °C kaj aera humido de 80 % kaj maldikiĝis 7-10 kg, kiam oni malkovris ilin. La sukcesa borado larĝis 16 cm, oni povis poste tra tiu truo enigi nutraĵojn kaj aliajn necesaĵojn por la ministoj.
Oni volas bori truon kun diametro de 60 cm kaj poste elpreni la ministojn. La kalkulita tempodaŭro estas ĉ. 3 monatoj. La savlaboron helpas NASA kaj psikologoj.
Ĉar la savborado pli bone antaŭeniris ol estis planata, oni povis eki la eligon de la ministoj per metala kapsulo jam la 13-an de oktobro.
Teorio de Puŝetoj
La Teorio de puŝetoj estas koncepto de kondutismaj sciencoj, de politika teorio kaj ekonomiko eltirita de industri-dezajnaj praktikoj, kiu argumentas, ke nerektaj sugestoj povas, sen devigi, influi la instigojn, motivigojn kaj decidojn de grupoj kaj individuoj, almenaŭ same efike, se ne pli efike ol rekta instrukcio, leĝaro aŭ devigo.
Tiu koncepto rilatas al la verkoj de la Universitato de Ĉikago, kiel la ekonomikisto Richard Thaler kaj la juristo Cass Sunstein. Iliaj verkoj ĉefe influis britajn kaj usonajn politikistojn.
Folihava lignoplanto
Folihava lignoplanto estas planto kies tigoj kaj branĉoj fariĝas lignecaj. Al tiuj plantoj apartenas foliarboj, foliarbustoj kaj foliarbedoj. Tiaj plantoj estas kultivataj en hortikulturaj arbokultivejoj.
Ivo Rotkvić
Ivo ROTKVIĆ (aŭ ROTKOVIĆ, naskiĝis la en Bjelovaro, mortis la  en Zagrebo ) estis kroata juristo kaj esperanta verkisto.
Esperanta agado
Rotkvič lernis Esperanton en 1921, kaj baldaŭ fariĝis tre aktiva en la enlanda Esperanto-movado. Inter la du mondmilitoj li gvidis multajn Esperanto-kursojn kaj estas dirite, ke li eble pli multe ol kiu ajn alia influis la lingvan nivelon de tiama jugoslavia esperantistaro. Li estis membro de la Akademio de Esperanto kaj dum multaj jaroj estrarano de Jugoslavia Esperanto-Ligo. Li estis fama oratoro, redaktoro de Esperanto-revuoj, kapabla organizanto de Esperanto-aranĝoj.