cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hlinky
Hlinky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,1 km².
Richeza de Lotaringo
Richeza de Lotaringo (Rycheza Lotaryńska, Richeza von Lothringen; naskiĝis ĉ. la jaro 995, mortis la en Saalfeld) estis ekde 1025 la edzino de la pola reĝo Mjeŝko la 2-a. Post lia morto en 1036 ŝi vivis sur diversaj bienoj de sia patra familio (la Ezzo-idoj) en la Sankta Romia Imperio.
Vivo
Richeza, kiu supoze edukitis en saksa konvento de diakonisoj, jam en la 1000-a jaro elektitis estonta edzino de la pola tronheredanto. Tio okazis dum rekontiĝo inter Oto la 3-a kaj Boleslao la 1-a (Pollando) en Gniezno. Eĉ kiam la rilatoj inter la Sankta Romia Imperio kaj Polujo malpliboniĝis sub la regado de Henriko la 2-a la geedzaj planoj ne negative influitis. La ceremonio do okazis en 1013 post packontraktfaro en Merseburg. Pri ŝia restado en Polujo kvazaŭ nenio konatas. En 1016 ŝi naskis filon kiu nomitis Kazimiro Karlo (eble pro Karolo la Granda). Li poste kiel Kazimiro la 1-a Karlo ege gravis por stabiligi la politikan rolon de Polujo. Laŭ la modelo de Boleslao (kiu mallonge antaŭmorte akceptis la titolon reĝan) ankaŭ Mjeŝko kaj Richeza kroniĝis antaŭ ekregado.
La sekvaj jaroj tre malfacilis ĉar pri la trono disputis kaj kverelis ankaŭ la pli maljuna duonfrato Bezpřym. La rilatoj kun la Regno sub Konrado la 2-a suferis je multaj militkampanoj. Nur en 1032 la situacio pliboniĝis kaj interkonsento venis. Post tuja morto de Mjesko la edzino kaj la 18-jara filo transprenis la regadon en Polujo. Sed ili baldaŭ devis cedi al la volo de opoziciaj nobeloj kaj forlasi la landon. Richeza revenis en la regiono de Rejno kaj Mozelo kaj al Lotaringo. Ekde 1047 ŝi responsis pri grandaj hereditaj havaĵoj.
Ŝi aparte interesiĝis pri la transdono de rememoroj pri sia dinastio; por tio ludis gravan rolon la maŭzoleo de ŝiaj gepatroj (de 1024) en klostro de Brauweiler (Pulheim). Richeza ordonis novkonstruon en 1048: fino de la kripto sukcesis en 1051, konsekro de la supra preĝejo en 1061. La monaĥejo transdonitis dum la deĵoro de ŝia frato kaj ĉefepiskopo Hermano (antaŭ la 17.7.1051) al la ekleziaj aŭtoritatoj de Kolonjo.
Valle de Oca
Valle de Oca [Balje deOka] estas loĝloko kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Montes de Oca. La loknomo Valle de Oca estas komprenebla kiel Valo de Oca [Oka].
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 169 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 60 el 1991.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Poste, en la unua duono de la 10-a jarcento, aperis la familio Ansúrez, kiu fondis kaj reloĝis Villanasur Río de Oca; kastilia grafo konata en la mozaraba mondo kiel Abolmondar Albo, fondis kaj reloĝis Villalmóndar kaj Villalbos. En la teksto Episodio Tebular, kaj Fernando Ansúrez kaj Abolmondar Albo estis malliberigitaj de la reĝo Orduño ĉar ili ne partoprenis kun leonanoj kaj navaranoj en la Batalo de Valdejunquera, kio indikas kunvivadon inter maŭroj kaj kristanoj en tiu valo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.
Nacia Parko Grand Teton
La homa historio de la regiono de Grand Teton datiĝas reen el almenaŭ jaroj kiam la unuaj nomadaj praindianaj ĉasistoj-kolektistoj ekalmigris en la regionon dum varmaj monatoj por aliri al manĝofontoj. Komence de la 19-a jarcento, la unuaj blankulaj esploristoj trafis la orientajn indianajn ŝoŝonojn. Inter 1810 kaj 1840, la regiono allogis kompaniojn de peltindustrio kiuj serĉis kontrolon de la tre enspeza felkomerco de kastoro. Ekspedicioj de la usona registaro al la regiono ekis meze de la 19-a jarcento kiel branĉo de la esplorado en Yellowstone, kaj la unuaj permanentaj blankaj setlantoj en Jackson Hole alvenis en la 1880-aj jaroj.
Klopodoj por konservi la regionon kiel nacia parko ekis fine de la 19-a jarcento, kaj en 1929 la Grand Teton Nacia Parko estis establita, protektante la ĉefajn montopintojn de la montaro Teton. La valo de Jackson Hole restis en privata posedeco ĝis la 1930-aj jaroj kiam konservistoj estritaj de John D. Rockefeller Jr. ekaĉetis teron en Jackson Hole por esti aldonita al la jam ekzistinta nacia parko. Kontraŭ publika opinio kaj kun ripetitaj Kongresaj klopodoj por nuligi la decidojn, multo de Jackson Hole estis protektita kiel Jackson Hole Nacia Monumento en 1943. Tiu monumento estis abolita en 1950 kaj plej granda parto de la monumenta tereno estis aldonita al la Nacia Parko Grand Teton.
La Nacia Parko Grand Teton estis nomita laŭ Grand Teton, nome la plej alta monto de la montaro Teton. La nomo de la montoj estas atribuita al franc-parolantaj kaptilistoj de komenco de la 19-a jarcento, kiel les trois tétons (la tri mamopintoj), kio poste estis angligita kaj mallongigita al Tetons. Kun la Grand Teton krute staras pli ol  super Jackson Hole, preskaŭ 260 m pli alta ol Monto Owen, nome la dua plej alta monto de la montaro. La parko havas nombrajn lagojn, kiel la 24 km longa lago Jackson same kiel rojojn de varia longo kaj la supra almara rivero de la Serpenta Rivero. Kvankam en stato de malpliiĝo, deko da malgrandaj glaĉeroj pludaŭras sur la plej altaj altaĵoj ĉe la plej altaj pintoj de la montaro. Kelkaj el la rokoj en la parko estas la plej aĝaj trovitaj en ajna usona nacia parko kaj estis datitaj je preskaŭ mil milionoj da jaroj.
La Nacia Parko Grand Teton estas en preskaŭ praa netuŝita ekosistemo kaj la samaj specioj de flaŭro kaj faŭno kiuj ekzistis ekde prahistoriaj tempoj povas ankoraŭ esti trovitaj tie. Pli ol specioj de vaskulaj plantoj, dekoj da specioj de mamuloj, 300 specioj de birdoj, pli ol dekduo da fiŝaj specioj, kaj kelkaj specioj de reptilioj kaj de amfibioj vivas en la parko. Pro kelkaj ŝanĝoj en la ekosistemo, kelkaj el ili hom-kreitaj, oni faris klopodojn por plibonigi protekton por kelkaj specioj de indiĝenaj fiŝoj kaj por la pliiĝante minacata blankŝela pino (Pinus albicaulis).
Villette-lès-Arbois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Kalasancianoj
La Kalasancianoj (latine: Congregatio pro operariis a S. Iosepho Calasanctio; mallongigo: COp) estas romkatolika ordeno porlaborista. Nomo ĝia estis por Jozefo Kalasancio.
Villaescusa la Sombría
Villaescusa la Sombría [biljaesKUsa lasomBRIa] estas loĝloko kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Montes de Oca.
Kalasancianoj
Kongregacio
La aŭstra pastro Anton Maria Schwartz fondis tiun ĉi kongregacion en la 24.11.1889 en Vieno por mildigi la sorton de junaj laboristoj kaj lernoknaboj. Jam en la 1882-a jaro li samcele fondis katolikan porlernoknaban societon (Katholischer Lehrlingsverein unter dem Schutz des heiligen Josef Calasanz). Ĉar la laboro pli kaj pli kreskis necesis propra ordenfondiĝo. Ĝis sia morto en septembro 1929 Schwartz mem prioris. Krom Viene fondiĝis tiam ok aliaj filioj en Aŭstrio, Hungarujo kaj Sudtirolo. Aprobo papa sekvis en la jaro 1939-a. Patron Schwarz beatigis en Vieno en 1998 lia papa moŝto Johano Paŭlo la 2-a.
Hodiaŭ la ordenanoj aktivas je sep lokoj en Aŭstrio: Viene (trifoje), Malsupra Aŭstrio (dufoje), Burgenlando kaj ]]Stirio]]. La ĉefa domo troviĝas Viene en al strato Pater-Schwartz-Gasse en la 15-a viena urbodistrikto.
Villaescusa la Sombría
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 28 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Castil de Peones, Cerratón, Arraya kaj Barrios de Colina. La municipa teritorio estas trairata de la rivero Cerratón, alfluanto de la rivero Oca, kaj de la Jakoba Vojo en la suda zono de la municipo en ties sektoro inter Valdefuentes kaj San Juan de Ortega. La municipa teritorio estas formata de Villaescusa la Solana (Sunejo),  Villaescusa la Sombría (Ombrejo), municipa ĉefurbo, kaj Quintanilla del Monte en Juarros.
Kalasancianoj
Agadoj hodiaŭaj
Laŭ la aktualigita ordenregulo gravas evangelizo kaj la ordenanoj provas junulojn konvinki kaj poste formi ilin je aktivaj kristanoj. Ili en etaj grupoj povas sperti kaj similajn tiajn ekleziajn taskojn kaj la plifortigon de sia kredo. Pri la animzorgado kunrespondas la t.n. Fratinoj de disĉiploserĉado kiuj de 1979 kontribue laboras. En 1997 ili laŭ CIC § 580 aniĝis al la kalasancianoj.
Jean Przyluski
Jean Przyluski, denaske ankaŭ Jan Przyluski, estis poldevena franca lingvisto kaj akademiulo pri religioj. Li naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1885 en Le Mans kaj mortis en aĝo de 59 jaroj la 28-an de oktobro 1944 en Mareil-sur-Loir, eta komunumo de signife malpli ol 1000 loĝantoj en la franca departemento Sarthe.
Villaescusa la Sombría
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Jean Przyluski
Liaj interesoj variis vaste tra la strukturo de la vjetnama lingvo, la evoluo de la mitoj kaj legendoj en budhismo, same kiel hindoeŭropaj popolaj tradicioj kiel ekzemple la kulto de homlupo. Krome, li elpensis ĝeneralajn teoriojn pri la evoluo de religio, kiujn li prezentis en sia ĉefverko L'Evolution humaine ("la homa eboluo", 1942).
Villaescusa la Sombría
Historio
Villaescusa la Sombría formis parton de la Hermandad de Montes de Oca en la partido Juarroj kun reĝlanda jurisdikcio plenumita de ordinara urbestro.
Jean Przyluski
Vivo
Jam tre juna, la Malproksima Oriento allogis lin. En 1907, en la aĝo de dudek du jaroj, li akiris la atestilon de la franca Kolonia Altlernejo, kaj li foriris al Hanojo kie li laboris en la kolonia administracio perfektigante sian scion pri la vjetnama, kio igis lin instrui tiun ĉi lingvon ĉe la supra loĝejo de Tonkino en 1909, poste por okupi la katedron pri vjetnama ĉe la Lernejo de Orientaj Lingvoj, unua kiel anstataŭa profesoro de 1913, poste kiel titulara profesoro de 1923 ĝis 1930.
Villaescusa la Sombría
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo.
Jean Przyluski
Vivo
Dume, en 1911, dum forpermeso en Francio, li diplomiĝis en la ĉina lingvo ĉe la sama Lernejo. Kaj daŭre en 1911, li iĝis kapo de la Indiĝenaj Aferoj-Sekcio ĉe la Ĝenerala Registaro de Hindoĉinio. Lia scio pri la vjetnama kaj lia granda pacienco gajnis al li la fidon kaj amon de la hindoĉinoj kaj ebligis al li plenumi tiun ĉi delikatan laboron. En 1912, li estis allasita kiel ekvivalenta membro de la Franca Lernejo de la Malproksima Oriento.
En 1913, li revenis permanente al Francio kaj rekomencis studojn kun majstroj kiel ekzemple Sylvain Lévi, Antoine Meillet, Louis Finot, kiuj igis lin majstri sanskriton, la palian kaj tibetan.
Doktoriĝinte en 1923, en 1926 li iĝis direktoro de studoj pri budhisma filologio ĉe la École pratique des hautes études (sekcio pri religiaj sciencoj), kaj en 1931 profesoro pri hindoĉinaj historio kaj filologio ĉe la Kolegio de Francio, kie li sukcedis Louis Finot. Li estis premiita per honora doktoreco de la Universitato de Varsovio en 1938.
Ivory
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Thésy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Benjamin Rowland
Benjamin Rowland (naskiĝis la 2-an de decembro 1904 en Overbrook, kvartalo de Filadelfio en Pensilvanio; mortis la 3-an de oktobro 1972 en Kembriĝo, Masaĉuseco) estis usona arthistoriisto specialiĝinta pri la arto de suda Azio. Li estis profesoro ĉe Universitato Harvard.
Rowland en la aĝo de 23 jaroj diplomiĝis ĉe Universitato Harvard kun bakalaŭro en 1928 kaj doktoriĝis pri arthistorio en 1930. La temo de la disertaĵo, publikigita en 1932, estis la 15-jarcenta kataluna pentristo Jaume Huguet. De 1930 li estis tutoro ĉe Harvard kaj turnis sin al azia arto, por kiu li lernis la japanan kaj la ĉinan lingvojn. En 1932/33 li entreprenis studvojaĝon al Tokio kaj Kioto, Pekino kaj Barato (Nov-Delhio) kaj en 1936/37 al Barato, Afganio, Pakistano kaj Cejlono (la nuna Srilanko) por studi budhismajn murpentraĵojn. Lia studo de helenisma-romia influo sur budhana skulptaĵo - aparte fokusita en la antikva regiono Gandaro - establis lian reputacion kiel arthistoriisto. En 1941 li iĝis lektoro en la Universitato Harvard kaj en 1950 profesoro kiel posteulo de Langdon Warner, de 1960 kiel Gleason Profesoro de Belartoj. Dum 2-a Mondmilito li estis spionoficiro por la Usona Mararmeo en Vaŝingtono. Krom sia profesoreco, li estis kuratoro de la azia kolekto ĉe la universitata arta muzeo Fogg Art Museum en Kembriĝo, Masaĉuseco. Li prelegis ne nur pri sia fako, orienta Barato, sed ankaŭ pri, ekzemple, amerika arto. En 1955 li estis elektita al la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj.
Li pentris akvarelojn, kiujn li ankaŭ publike ekspoziciis en diversaj galerioj. Li kolektis sudazian arton kaj testamentis la kolekton al la Muzeo Viktoria kaj Alberto en Londono.
Kalvinana preĝejo (Kunszentmárton)
Historio
En la 16-a jarcento supozeble la loĝantoj prenis la kalvinismon. Ili malpliiĝis pro la kontraŭturkaj bataloj. Ekde 1717 jam en la pacaj tempoj alvenis nur katolikoj, ekde la frua 20-a jarcento ankaŭ kalvinanoj. Ili apartenis eklezie al Szentes, iom poste al Tiszaföldvár. Ili ricevis areon de la urbo kaj oni ekkonstruis modernan kirkon en 1936, en la sekva jaro ĝi estis jam preta. En 1989 la preĝejo estis renovigita. Tre simila kirko estas la Kalvinana preĝejo (Csongrád).
Benjamin Rowland
Li estis amiko de la kuratoro de hinda arto ĉe la Bostona Belarta Muzeo Ánanda Ĉómarasvami kiu prezentis lin al hinda arto en la fruaj 1930-aj jaroj.
Kalvinana preĝejo (Kunszentmárton)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto laŭ trotuaro de la ĉefstrato. La fasado estas malsimetria, dekstre la kvadrata kampanilo aparte altiĝas, tamen ĝi estas ligita per arkada koridoro kun la navo. En la fasado la portiko plene dominas kun tri grandaj arkadoj, antaŭe ŝtuparo estas videbla. La kunliga koridoro havas 4 aperturojn. En la kampanilo 2 sonoriloj loĝas. La interna spaco estas puritana, la muroj estas blankaj.
Tristia
Tristia ("Tristaĵoj" aŭ "Tristeco") estas verko de Ovidio, nome poemleteroj en la konata formo de elegiaj duversoj, direktitaj al amikoj en Romo: ke ili klopodu por interveni ĉe la imperiestro, ke li rajtu reiri al Romo. Tristia konsistas el kvin libroj de elegia poezio komponita de Ovidio en la ekzilo en Tomis. Aldone al Tristia, Ovidio verkis alian kolekton de elegiaj epistoloj en sia ekzilo, nome Epistulae ex Ponto. Li pasigis kelkajn jarojn en Tomis kaj fakte mortis sen povi reveni al Romo.
La libro 1a enhavas 11 poemojn; el kiuj la unua peco estas adresita de Ovidio al sia propra libro pri kiel li devas agi alveninta en Romo. Poemo 3a priskribas sian finan nokton en Romo, poemoj 2a kaj 10a la vojaĝon de Ovidio al Tomis, la 8a la perfidon de amiko, kaj la 5a kaj la 6a la fidelecon de siaj amikoj kaj edzino. En la fina poemo Ovidio apologiigas por la kvalito kaj tono de sia libro, sento kiu fakte videblas tra la tuta kolekto. La libro 2a konsistas el unu longa poemo en kiu Ovidio defendas sin kaj sian poezion, uzas antaŭaĵojn por justigi sian verkon, kaj petas al la imperiestro pardonon.
La libro 3a en 14 poemoj fokusas al la vivo de Ovidio en Tomis. La malferma poemo priskribas la alvenon de lia libro en Romo kiu trafas la malpermeson de la verkoj de Ovidio. Poemoj 10a, 12a, kaj 13a fokusas al la sezonoj pasigitaj en Tomis, 9a al la originoj de la loko, kaj 2a, 3a, kaj 11a al lia emocia angoro kaj nostalgio por hejmo. La fina poemo estas denove apologio por sia verko. La libro 4a havas dek poemojn adresitajn ĉefe al amikoj. Poemo 1a esprimas sian amon al poezio kaj la konsolon kiun ĝi alportas; dum la 2a priskribas la triumfon de Tiberio. Poemoj 3a–5a estas adresitaj al amikoj, 7a esprimas peton de korespondado, kaj 10a membiografion.
La Tristia estis iam konsiderita malbonkvalita en la verkaro de Ovidio sed iĝis celo de fakula intereso en pli ĵusaj jaroj.
Les Arsures
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
2-Acetilbenzofurano
2-Acetilbenzofurano (2-ABF) aŭ benzofuranila etanono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetila klorido kaj 2-Benzofurano. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. 2-Acetilbenzofurano posedas 8 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. 2-Acetilbenzofurano uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj aromaĵoj. 2-Acetilbenzofurano estas natura produkto derivata el plantoj kaj fungoj. Ĝi estas policikla aroma hidrokarbonido kun molekula pezo de 160,17 g/mol. 2-ABF estas vaste studata pro siaj multaj eblaj aplikoj en la kampoj de medicino kaj bioteknologio. Ĉi tiu artikolo diskutos pri la sintezo-metodo, scienca esploraplikoj, mekanismo de ago, biokemiaj kaj fiziologiaj efikoj, avantaĝoj kaj limigoj por laboratoriaj eksperimentoj kaj estontaj direktoj por 2-ABF.
Peter Beyer
Peter BEYER (naskiĝis ) estas germana profesoro pri ĉelbiologio en la Fakultato de Biologio de la Universitato de Frajburgo. Li estas konata ĉefe kiel kuninventinto de la orkolora rizo, kun Ingo Potrykus de la Federacia Instituto pri Teknologio (ETH), Zuriko, Svisio. Pro tio li ricevis diversajn premiojn.
2-Acetilbenzofurano
2-Acetilbenzofurano povas esti sintezata per diversaj metodoj. La plej ofta metodo estas la Fischer-Speier sintezo, kiu implicas la reakcion de aldehido aŭ ketono kun aroma hidrokarbonido en la ĉeesto de acida katalizilo. Aliaj metodoj de sintezo inkludas la Grignard-reakcion, la Ullmann-reakcion, kaj la Barton-McCombie-reakcion.
Geraise
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
2-Acetilbenzofurano
2-Acetilbenzofurano estas studata pro ĝiaj eblaj aplikoj en la kampoj de medicino kaj bioteknologio. Ĝi estas uzata kiel neŭroprotekta agento, kontraŭoksidigaĵo, kontraŭinflama agento, kaj kontraŭkancera agento. Ĝi ankaŭ estas studata pro sia potencialo malhelpi la kreskon de bakterioj, fungoj kaj virusoj, same kiel ĝia kapablo funkcii kiel fotosensiganto. Plie, 2-Acetilbenzofurano estas studata pro sia potencialo reguligi la agadon de enzimoj kaj moduli genetikajn trajton.
Rilate al la mekanismo de ago de 2-Acetilbenzofurano, tamen, oni kredas, ke ĝi agas kiel kontraŭoksidigaĵo per eliminado de liberaj radikaloj kaj reduktigo de oksidiga streso. Ĝi ankaŭ supozeble funkcias kiel kontraŭinflama agento subpremante la produktadon de proinflamaj citokinoj kaj modulante la agadon de enzimoj implicataj en inflamo. Aldone, 2-Acetilbenzofurano verŝajne funkcias kiel kontraŭkancera agento malhelpante la kreskon de kanceraj ĉeloj kaj induktante apoptozon.
2-Acetilbenzofurano pruviĝis havi diversajn biokemiajn kaj fiziologiajn efikojn. Oni pruvis, ke ĝi reduktas la oksidigan streson, reduktas inflamon, malhelpas la kreskon de bakterioj, fungoj kaj virusoj, modulas genesprimon kaj funkcias kiel fotosensiganto. Aldone, 2-Acetilbenzofurano pruviĝis havi neŭroprotektajn, kontraŭkancerajn kaj kontraŭinflamajn efikojn.
Molamboz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Cikloheksila valerato
Cikloheksila valerato aŭ cikloheksila pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila valerato prezentas valeratan grupon ligitan al cikloheksilan grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Ivrey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Villagalijo
Villagalijo [biljagaLIĥo] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Montes de Oca.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 51 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas submunicipojn Santa Olalla del Valle kaj Ezquerra.
Ĝi estas sude de Belorado kaj norde de Pradoluengo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Asunción de Nuestra Señora (Maria Ĉieliro).
Nové Stanovice
Nové Stanovice (Neu Donawitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Stanovice en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Stanovice. Norde de la vilaĝo troviĝas akva rezervujo Stanovice kun restaĵoj de alvetureja vojo al Stanovice kaj inundigita ponto Farský most de la malnova vojo al Pila. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 14 adresoj.
Nové Stanovice situas en katastra teritorio Stanovice kun areo 12,79 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo aperas en la jaro 1813. Post forŝovo de sudetgermanoj post la dua mondmilito okazis fakte senhomigo de la vilaĝo.
Memorindaĵoj
En la vilaĝo troviĝas memorige protektata domo n-ro 13 (memorindaĵo ĝi estas ekde la jaro 1958). Temas pri kamparana bieneto el la 19-a jarcento kun bakista forno, kiu hodiaŭ servas kiel refreŝigeja kabano.
Montigny-lès-Arsures
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Montmarlon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
(159608) 2002 AC2
(159608) 2002 AC2 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun Venuso.
Villambistia
Villambistia [biljamBIStja] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Montes de Oca.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 350 el la 1950-aj jaroj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Villambistia formis parton de la Hermandad de Villafranca Montes de Oca en la partido Juarros inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en lz Censo de Floridablanca de 1787. Ĝi havis reĝlandan jurisdikcion kun vicurbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano kaj la ermitejo de Sankta Roĥo.
Milán Rusz
Milán Rusz [rus], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Rusz Márk Milán estas hungaria serba-hungara aktoro, teatrestro.
Milán Rusz naskiĝis la  en Szeged.
Biografio
Milán Rusz devenis el varia serba-hungara familio. Li lernis parte en hungarlingvaj, parte en serblingvaj lernejoj en Hungario, poste li studis kaj en Hungario kaj en Jugoslavio, fine li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1990. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Intertempe li lernis ankaŭ muzikon kaj li akiris diplomon pri akordiono en 1982. Inter 1990-1994 li estis membro de Nacia Teatro (Győr), poste li estis teatrestro de serblingva teatro en Hungario. Li ricevis hungarajn premiojn en 2011 kaj 2020.
Lemuy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Vasudeva Ŝaran Agravala
Vasudeva Ŝaran Agravala, foje konata kiel Vasudeva Saran Agravala, (1904–1966), estis barata sciencisto pri kultura historio, sanskrita kaj hindia literaturo, numismatiko, muzeologio kaj arta historio. Li gajnis la premion de Sahitja Akademi pri la hindia lingvo en 1956 pro sia proza verko Padmavat Sanĝivani Vjaĥja. Li estis profesoro ĉe la Departemento pri Arto kaj Arĥitekturo de la hindua Universitato Benares.
Biografio
Agravala naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1904, en vilaĝo en la distrikto Merat, Unuiĝintaj Provincoj. Li kompletigis mezlernejon en Laknaŭo, frekventis klasojn pri arto, kaj diplomiĝis (Bakalaŭro) ĉe la hindua Universitato de Benares; li poste magistriĝis ĉe la Universitato Laknaŭo en 1929 kaj doktoriĝis en literaturo ĉe Laknaŭo en 1941, kaj akiris la rangon de «D.Lit.» (doktoro pri literaturo) denove ĉe Laknaŭ en 1946. Lian doktorajn tezon kaj esploradon eldonis la Universitato Laknaŭo en 1953 sub la titolo, Barato kiel konata de Paninio: la laboro temis pri la apliko de la verkoj de Paninio al kultura historio de Barato.
Li iĝis: la kuratoro de Muzeo Mathura en 1931, du jaroj post lia magistriĝo; la direktoro de la Utar-Pradeŝa ŝtata muzeo en Laknaŭo en 1940; inspektoro pri muzeoj ĉe la Arĥeologia Servo de Barato, kun rilatoj al la centra-azia antikveca muzeo de Nov-Delhio, en 1946. En 1951, li movis al Hindua Universitato de Banares kiel profesoro kaj direktisto de la departemento pri arto kaj arĥitekturo.
Ingo Potrykus
Ingo POTRYKUS estas emerita profesoro pri Plantoscienco en la Instituto de Plantosciencoj de la Federacia Instituto pri Teknologio (ETH), Zuriko, Svisio, el kiu li retiriĝis en 1999. Lia grupo de esplorado aplikis genteknikon por kontribui al manĝosekureco en malriĉaj landoj. Kun Peter Beyer, li estis unu de la du kuninventintoj de la orkolora rizo. En 2014 li estis prezidanto de la Golden Rice Humanitarian Board.
Li doktoriĝis en Kolonjo, li esploris en Stutgarto, Ladenberg kaj Bazelo, antaŭ setliĝi en la Federacia Instituto pri Teknologio (ETH) de Zuriko. Potrykus kaj lia grupo de esploristoj dediĉis sin al projektoj de genetika inĝenierado cele al plibonigo de la stabileco, rendimento kaj sekureco de kultivoj kiel rizo, tritiko, milio, sorgo kaj manioko. ​
Lia plej elstara kontribuo estis la kreado de la orkolora rizo, nova variaĵo de rizo kun alta enhavo en antaŭiloj de vitamino A (pro-vitamino A).
Kazim Abdullaev
Kazim Abdullaev (uzbeke kaj angle, turke kaj azerbajĝane Kazım Abdullaev, Казим Абдуллаев) estas sciencisto pri arto kaj arĥeologio de Centra Azio. Li magistriĝis en Renesancaj Studoj de la Ŝtata Universitato Niĵnij-Novgorodo en Sovetunio, tiutempe nomita Gorkij Universitato, en 1975 kaj kun distingo doktoriĝis en Klasika Arĥeologio de la Instituto de Arĥeologio, Akademio de Sciencoj de Sovetunio, Moskvo, en 1986 kun disertaĵo titolita Terakota plastika arto de Baktrio-Toĥario en antikva kaj frua mezepoko.
Liaj esploraj interesoj inkludas la arĥeologion de Mezazio de la helenismaj kaj post-helenismaj periodoj, arthistorion de Baktrio kaj Sogdio en la antikva periodo, numismatikon de la periodoj de helenismo kaj de la Kuŝana imperio en Baktrio kaj Sogdio, budhana arto de Mezazio, nomadismo de Centra Azio, la terakotaj skulptaĵoj de Baktrio en la antikvaj kaj fruaj mezepokaj periodoj jam prezentitaj en lia doktoriga disertaĵo, kaj gliptika arto, do la arto ĉizi figurojn el gemoj, de Baktrio kaj Sogdio. En 2009 li premiiĝis de la Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio (Academie des Inscriptions et Belles-Lettres, Institut de France) pro siaj verkoj pri la disvastigo de greka ikonografio en la Orientaj Civilizoj de Mezazio.
Laŭ la stato komence de 2023 li estas lektoro en la Istanbula Universitato. Laŭ sama stato komence de 2023 li estas Asociita Membro de la Nacia Centro por Scienca Esploro (Centre National de Recherche Scientifique) en Parizo kaj la Instituto por La Studo de la Antikva Mondo (The Study of the Ancient World) en Novjorko. Krome li estas eksterlanda koresponda membro de Internacia Asocio de Studoj pri Mediteraneo kaj Oriento (ISMEO - Associazione Internazionale di Studi sul Mediterraneo e l'Oriente) en Romo.
Cikloheptila valerato
Cikloheptila valerato aŭ cikloheptila pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familo de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj cikloheptanolo. Cikloheptila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheptila valerato prezentas valeratan grupon ligitan al cikloheptilan grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Francheville
Francheville - prononco laŭ sistemo IFA [] - indikas pri kvar komunumoj de Francio:
Villafranca Montes de Oca
Villafranca Montes de Oca [biljaFRANkca montesdeOka] estas loĝloko kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Montes de Oca.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 115 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 34 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, de Logroño 78 km (oriente). Aliaj proksimaj lokoj estas Briviesca (25 km norde) kaj Belorado (11 km oriente). Villambistia kaj Tosantos estas pli proksime.
la loĝlokon de sudo norden estas la rivero Oca, rekta alfluanto de la grandrivero Ebro. En flaŭro menciindas kverkoj, pinoj, fagoj, poploj kaj lanmespiloj; naturaj bestoj estas aproj, perdrikoj, kapreoloj, anasoj kaj kunikloj.
Historio
Ĝi estis fondita kiel Auca fare de la romianoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento iom pli norden. En la ruinoj de la Ermitejo de San Felices (1 km norde de la aktuala urba kerno), oni diras, ke estas entombigita la fondinto de la urbo Burgoso, nome Diego Porcelos. Villafranca estis sidejo de episkopo, ĝis ties translokigo al Gamonal, aktuale kvartalo de Burgoso, en 1075.
Villafranca Montes de Oca formis parton de la Hermandad de Villafranca Montes de Oca en la partido Juarros inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en la Censo de Floridablanca de 1787. Ĝi havis reĝlandan jurisdikcion super dek du loĝlokoj.
Capuchinos (Cruz Roja) (Metroo de Sevilo)
Capuchinos (Cruz Roja) estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Hospital Virgen Macarena (Metroo de Sevilo)
Hospital Virgen Macarena estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
María Auxiliadora (Metroo de Sevilo)
María Auxiliadora estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Saizenay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Saint-Cyr-Montmalin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Macarena (Metroo de Sevilo)
Macarena estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Puerta Carmona (Metroo de Sevilo)
Puerta Carmona estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Dournon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Jardines de Murillo (Metroo de Sevilo)
Jardines de Murillo estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Stephen Hero
Stephen Hero (Stefano, la heroo) estas postmorte publikigita membiografia romano de la irlanda aŭtoro James Joyce. Ties publikigita formo montras nur parton de originala manuskripto, parto el kiu perdiĝis. Multaj el ties ideoj estis jam uzitaj en la kompono de A Portrait of the Artist as a Young Man.
La verkado por Stephen Hero probable startis en Dublino en 1903. Laŭ Derek Attridge, ĝi estis "a thinly disguised autobiography, stylistically undistinguished and immensely long" ("fajne maskita membiografio, stile nedistinga kaj enorme longa".
Joyce abandonis la verkadon en Trieste en 1905.
Laktorizo
Laktorizo aŭ "rizo kun lakto", estas tipa deserto de la kuirarto de multaj landoj kuirita per malrapida boligado de rizo en lakto kun sukero. Ĝi estas proponita ĉu varma ĉu malvarmigita kaj oni foje aldonas cinamon, vanilon aŭ citronŝelon por havigi aromojn. ​
La laktorizo havas tre antikvajn originojn en Azio kaj poste disvastiĝis tra Eŭropo kaj Afriko. El la 16-a jarcento rizo eksportiĝis al Ameriko kaj kune iris tien ankaŭ la plado laktorizo.
Ĉar temas pri tre disvastigita plado, ĝi povas ricevis tre diversajn ingrediencojn kaj aldonaĵojn en la diversaj landoj kaj mondoregionoj. En Peruo oni aldonas "mazamorra morada" (el purpura maizo); en Argentino kaj Urugvajo oni aldonas laktokaramelon; en Finlando, konata kiel Joulupuuro, estas tradicia en Kristnasko, kaj oni enmetas en la miksaĵon unu migdalon, en la konsidero ke la kunmanĝanto kiu ricevos ĝin ricevos ankaŭ bonan sorton en la nova jaro. ​
En Italio kaj en Hispanio oni aromaldonas ŝelon de oranĝo (eĉ sekigita). En Islando oni aldonas grason; en Germanio pomon, ​ en Francio karamelon, en Norvegio migdalojn kaj ĉerizojn.
Harry Falk
Harry Falk (naskita dum 1947 en Emmendingen, sudokcidenta Germanio ) estas germana emerita profesoro pri Hindologio ĉe la Libera Universitato Berlino. Li estas ano de la akademio pri sciencoj kaj literaturo ĉe Majenco kaj de la germana arkeologia instituto (Deutsches Archäologisches Institut). Ekde 1993 ĝis 2012 li estis direktisto de la instituto pri lingvoj kaj kulturoj de la suda Azio, kiu dissolviĝis en 2012 sekvante proponon de la estraro, post pli ol 150 jaroj da seninterrompaj studoj pri hindologio en Berlino. Liaj verkoj temas pri filologio, arĥeologio kaj kulturhistorio, kaj traktas ekskluzive klasikan Hindion, ekde sia antaŭhistorio ĝis la Guptoj.
Li opiniis, ke unu astrologia teksto (Javanaĝataka 79:15) datu la komencon de la epoko de la Kuŝanoj (foje nomataj «Kaniṣka»). Li kombinis tiun hipotezon kun la praktiko de la tiel-nomataj «faligitaj centoj» (germane weggelassenen Hunderter). Konsiderante ĉinajn kronikojn, li supozis ke la dato de la fondo devu esti la jaro 127. Li asertis, ke la praktiko de la faligitaj centoj, starigita dum la Kuŝana epoko, daŭre estis uzita fare de la Guptoj.
Ciklooktila valerato
Ciklooktila valerato aŭ ciklooktila pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj ciklooktanolo. Ciklooktila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklooktila valerato prezentas valeratan grupon ligitan al ciklooktila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Socialisma Maldekstro (Argentino)
Socialisma Maldekstro, registrita kiel Maldekstro por Socialisma Eblo, estas argentina politika partio de trockisma orientiĝo, kreita en 2006. Laŭigas la argentinan sekcion de la Internacia Unueco de Gelaboristoj – Kvara Internacio. Nuntempe estas parto de la Fronto de Maldekstro kaj de la Laboristoj kun la Laborisma Partio kaj la Partio de la Socialismaj Laboristoj.
Origino kaj ideologio
Ĝi prenis tiun nomon post la divido de la Socialisma Movado de la Laboristoj (SML) en SML Dokumento 1 kaj SML Dokumento 2 (en referenco al la dokumentoj kun kiuj samopiniis sin antaŭa al la fiaska 5a Kongreso). Ambaŭ dokumentoj provis kunvivi kiel internaj tendencoj de la partio de 2004, sed la sperto ne prosperis. En 2005 la SML Dokumento 1 eknomus sin SML Alternativa kaj la La SML Dokumento 2 nomiĝus SML La Socialisto, en referenco al la ĵurnaloj kiujn ĉiu eldonis. Poste, en 2006, la SML Alternativa faras juĝan prezenton kiu intervenis la distrikton Kordovo ĝis tiam en manoj de la SML La Socialisto, rompante la interkonsenton inter ambaŭ, estas tie kiam ĉi tiu lasta decidis ŝanĝi de nomo kaj nomiĝi Socialisma Maldekstro.
La partio havas ĉeeston en la interno de la lando en provincoj kiel Jujuy, Tukumano, Sankta Kruco, Santiago del Estero, San Juan, Riojo, Río Negro, Neuquén, Santa Fe kaj Kordovo, granda parto de la Granda Bonaero, La Plata kaj C.A.B.A. (hispane Ciudad Autónoma de Buenos Aires; esperante Aŭtonoma Urbo Bonaero).
Plaza de España (Metroo de Sevilo)
Plaza de España estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Socialisma Maldekstro (Argentino)
Origino kaj ideologio
Socialisma Maldekstro depostulas sin daŭriganta de la politika fluo fondita de Nahuel Moreno en 1943, kiu nomiĝis laŭ malsamaj formoj laŭlonge de sia ekzisto (GOM, POR, Laborisma Vorto, PRT, PRT-La Vero, PST, MAS)
De la jaro 2017 formiĝis la organizo de feminismaj virinoj Isadora - Virinoj en Lukto. Kaj en 2020 naskiĝis la etosa grupo "Etoso en Lukto"
Fronto de Maldekstro kaj de la Laboristoj
La partio integras la Fronton de Maldekstro kaj de la Laboristoj kun la Laborisma Partio kaj la Partio de la Socialismaj Laboristoj, kreita la 14an de aprilo 2011, kun vido al la prezidantaj elektoj de la sama jaro. La alianco prezentis kandidatojn en pluraj distriktoj de la lando, kovrante kun lokaj kandidatecoj pli ol la 90% de la loĝantaro. Por koncernaj balotoj prezentis serion de proponoj kiuj inkludis jenon:
En internacia politiko, apogo al la populara ribelo, la elpelo de la imperiismo de ĉiuj landoj, apogo al la socialisma unueco de Latin-Ameriko kaj al la internacia socialismo. Apogo al la arabaj revolucioj, malakcepto al la interveno de la NATO en Libio; malakcepto al la Israela okupo en la Palestinaj Teritorioj.
Balota agado
En la leĝdonaj balotoj de la 2013, la Fronto de Maldekstro kaj de la Laboristoj akiris provincajn kaj naciajn deputitojn kaj provincan senatanon. Indas elstari ke la sidlokoj akiritaj estas rotaciaj inter la malsamaj fortoj kiuj formas la FIT (esperante FML) en la distrikto kie ĝi venkis. Tiel, la deputitoj kaj elektitaj gesenatanoj estas:
Sindikata politiko
Socialisma Maldekstro, impulsis batalemajn sindikatajn frontojn laŭlonge de siaj jaroj, kiel estis la Renkonto de la Batalema Sindikatismo, kaj hodiaŭ formas parton de la Plenumo de la Batalema Sindikatismo, sindikata fronto anti-burokratia kaj de maldekstro en la lando, en kiu apud aliaj partioj de maldekstro havas gravan partoprenon.
Partoprenas en la direkto de la gildo Okcidenta Fervoja Kuniĝo, ĝi ankaŭ partoprenas en sindikaton de instruistoj Ademys, estas parto de la Multkolora listo en la SUTEBA, ĝi integras LIGAS-MECON, kaj LIGAS-INDEC, ĝi direktas la Ĝeneralan Sekretarion de ADOSAC-Beko Detranĉita , ĝi partoprenas en la direkto de Amsafe-Rosario, ĝi havas ĉeeston en la gvida komisiono de FOETRA por la opozicio kaj direktis la gvidan komisionon de Ligas-Ĉefurbo. Same kiel koincidas en multaj pli da komisionoj internaj kaj opoziciaj listoj.
La Ĝenerala Sekretario de la SITE-Tukumano estis ĵetita burokratie por esti opozicio. Krome impulsas ampleksajn grupojn kiel Instruistojn en Marŝo, Studentoj en Marŝo, Ŝtatoj en Marŝo.
Internacia politiko
Socialisma Maldekstro integras la Internacian Unuecon de PGelaboristoj - Kvara Internacio (hispane UIT-CI; esperante IUL-KI), tendenco kiu depostulas kaj tuŝas la taskon de la konstruo de socialismo al monda nivelo, en kontrasto kun la Tria Internacio kaj la sinteno de Stalino. Ĝiaj ĉefaj rimedoj de disvastigo estas la gazeto Internacia Korespondo kaj retpaĝo, kiu konsistas en diversaj interpretoj pri la situacioj kiuj iom post iom okazas en la internacia niveko. La UIT-CI havas ĉeeston en Brazilo, tra la CST en la PSOL; en Venezuelo, pere de Socialismo kaj Libertad; en Ĉilio, sub la nomo MST; la Movado al la Socialismo (PLI) Meksiko, la Partio de la Laborisma Demokratio de Turkio, Internaciisma Lukto de la Hispana Ŝtato, inter aliaj.
Eldonoj
Posedas ankaŭ retpaĝon kun ĉiutaga ĝisdatigo, kiu estis renovigita tute en la 2013.
Historio de Suda Rio-Grando
La historio de Rio Grande do Sul komenciĝas kun la alveno de homoj en la regionon, antaŭ proksimume 12 000 jaroj. Ĝiaj plej dramaj ŝanĝoj, tamen, okazis en la lastaj kvin jarcentoj, post la malkovro de Brazilo. Ĉi tiu plej lastatempa evoluo okazis meze de pluraj eksteraj kaj internaj armitaj konfliktoj, el kiuj kelkaj estis tre perfortaj. Guilhermino César prave diris, ke ĉi tiu rakonto "estas unu el la plej lastatempaj ĉapitroj en brazila historio", ĉar kiam en la Nordoriento jam oni kantis polifoniajn mesojn, ĉi tiu ŝtato estis ankoraŭ okupita de manpleno da portugalaj urboj kaj ranĉoj en la centro-marbordo, kaj la sud-sudoriento estis "nenieslando" kie hispanaj soldatoj senditaj el Bonaero ofte eniris, defendante la interesojn de la Hispana Krono, la laŭleĝa posedanto de la areo en tiu tempo.
Esence, Suda Rio-Grando, ĝis la fino de la 18-a jarcento, estis virga regiono loĝata de indiĝenaj popoloj. La nuraj gravaj centroj de eŭropa civilizo kaj kulturo ĉie en la teritorio ĝis tiu punkto estis brila grupo de jezuitreduktoj fonditaj en la nordokcidento, rimarkinda inter ili la Sete Povos das Missões. Tamen, estante de hispana kreado, ĝis antaŭ nelonge la Misioj estis rigardataj kiel aparta ĉapitro en la historio de la ŝtato, des pli ĉar ili ne lasis signifajn rektajn kulturajn posteulojn. En la lastaj jaroj, aliflanke, ili estis asimilitaj en la integran historiografion de la ŝtato.
En la unua duono de la 19-a jarcento, post multaj konfliktoj kaj traktatoj, Portugalio akiranta definitivan posedon de la teroj kiuj hodiaŭ konsistigas la ŝtaton, la hispanoj forpelitaj, la reduktoj malmuntitaj kaj la indianoj buĉitaj aŭ disigitaj, estis establita klare portugala socio, kaj ekonomio bazita ĉefe sur bovaĵo kaj tritiko, iniciatante kulturan floradon en la ĉefaj centroj de la marbordo - Porto Alegre, Pelotas kaj Rio Grande. Tiu kresko havis la kontribuon de multaj germanaj enmigrintoj, kiuj malfermis novajn areojn kaj kreis signifajn regionajn kulturojn kaj prosperajn ekonomiojn, same kiel profitis la forton de granda sklavlaboro.
En 1835, drameca konflikto komenciĝis kiu implikis la gaŭĉojn en interfrata milito, nome la Farroupilha Revolucio, de separisma kaj respublikana naturo. Post la milito, socio povis restrukturigi sin. Fine de la jarcento, la komerco estis plifortigita, enmigrintoj de aliaj originoj kiel ekzemple italoj kaj judoj alvenis, kaj ĉe la komenco de la 20-a jarcento, Rio Grande do Sul fariĝis la tria plej granda ekonomio en Brazilo, kun industrio pliiĝanta, kaj riĉa klaso, burĝaro, sed ĝi estis ankoraŭ ŝtato disŝirita de seriozaj politikaj rivalecoj, kaj estis pli sangaj krizoj. En tiu tempo, Pozitivismo skizis la registaran programon, kreante dinastion de politikistoj kiuj estis heredantoj de Júlio de Castilhos, kiu regis ĝis la 1960-aj jaroj kaj influis la tutan Brazilon, precipe tra Getúlio Vargas, kiu estis origine Kastilisto.