cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de urbestroj de Nantes
La urbestraro en la Malnova Reĝimo (1564-1789)
Per edikto de aŭgusto 1692, la reĝo Ludoviko la 14-a nuligis le elektitan oficon de 1-a estrarano de la urbo, anstataŭante ĝin per hereda ofico kun nomo : « Konsilanto de la reĝo, ĝismorta urbestro ».
Urbestraroj en la Revolucio (1790-1800)
Tiu periodo estas karakterizita per municipa aŭtonomeco, kun la kreo de komunumoj.
Tamen, en oktobro 1793, la urbestraro elektita en 1792 (René Gaston Baco de la Chapelle) estis nuligita de la komisiita reprezentanto Jean-Baptiste Carrier, kiu nomumigis montanan urbestraron (Jean-Louis Renard).
György Joannovics
JOANNOVICS György (pr. joanovics djoerdj) estis hungara politikisto, publicisto, lingvisto ano de MTA naskita en Temeŝvaro la 24-an de novembro 1821 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de januaro 1909.
Listo de urbestroj de Nantes
La urbestraroj de la Respubliko (de 1881)
La, prezidenta dekreto nuligis la urbestrarojn de Nantes, Chantenay-sur-Loire kaj Doulon, konforme al la leĝo balotita, la antaŭan tagon, kiu antaŭvidis la fandiĝon de la tri komunumoj en la urbo Nantes.
György Joannovics
Biografio
György Joannovics studis en Peŝto kaj Poĵonjo, en 1842 li faris ekzamenon de advokato kaj komencis karieron de publika vivo. Li estis unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy. En 1847–48 li estis sendito de sia naskiĝurbo en la landkunveno, en 1849 sekonprefekto de departemento Krassó-Szörény (reĝa departemento). Post la falo de liberecbatalo li rifuĝis en Turkion, sed post unu jaro revenis. Oni arestis lin kaj kondamnis al 12 jaroj de malliberejo. Li estis en kaptiteco de 1854 en Peŝto, poste en Olmütz, sed okaze de la ĝenerala amnestio de 1857 oni lasis lin libera. En la jaroj 1860-aj li estis fervora publicisto (Magyarország, Ország, Pesti Napló), en 1865 li denove iĝis deputito. En 1867 li estis ŝtatsekretario.
Santos (mikroregiono)
La mikroregiono de Santos estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas ses municipojn.
Listo de urbestroj de Nantes
La urbestraroj de la Respubliko (de 1881)
De marto 2008, la municipa Konsilio de Nantes konsistas el 65 anoj (inkluzive de la urbestro), 25 vicurbestroj kaj 39 municipaj konsilianoj.
Fontoj
Tiu verko (havebla de la departementaj arkivoj) priskribas la kunvenojn por la enoficiĝo de ĉiu nova urbestraro kaj dona skelkajn biografiajn indikojn pri la urbestroj.
Notoj
<references group="Note"/>
4021 Dancey
4021 Dancey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roy Dancey kaj de ties filo Bruce D. Dancey, sinsekvaj estroj de la laborejo pri optiko de la Dominia Astrofizika Observatorio en Viktorio (Brita Kolumbio) de 1965 ĝis 1986.
Rüschlikon
Pri la komunumo
Rüschlikon estas komunumo en la distrikto Horgen, Kantono Zuriko, Svislando. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 5056 loĝantojn.
Geografio
Rüschlikon situas ĉe la bordo de la Lago de Zuriko inter Kilchberg ZH kaj Thalwil. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo mem la setlejoj Tracht, Röhrli kaj Nidelbad. La teritorio de la komunumo etendiĝas sura areo de 2,94 km², de kiuj 21,9% estas kovritaj de arbaro, 17,8% servas por agrikulturo, 45,5% por setlado; 14,05 estas trafiksurfaco kaj 0,9% akvejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüschlikon limas en nordo al Kilchberg, en oriento aliflanke de la Lago de Zuriko al Küsnacht, en sudo al Thalwil, en sudokcidento al Langnau ĉe Albis, kaj en nordokcidento al Adliswil.
Trafiko
Tra Rüschlikon pasas la trajnlinioj de Zuriko al Gotardo kaj de Zuriko al Koiro. La komunumo estas bone konektita per trajnoj kaj busoj al la reto de la Zurika Trafik-Unio, kaj estas ankaŭ aliro al la aŭtoŝoseo a3 de Zuriko al Koiro. Tra la teritorio de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A3, al kiu alveturo eblas 2 kilometron sude de la komunumo en Thalwil.
Historio
Unuan pruvon pri setlado sur la teritorio de la komunumo estas tombmontetoj sur la moreno de Zimmerberg. El tiu epoko ankaŭ datas la nomo Rüschlikon, kies deveno estas alemana. Unua dokumenta mencio kiel Ruochslinchon kaj Ruoslinchoven datiĝas de la mezo de la 12-a jarcento. Dum mezepoko la bieno Rüschlikon apartenis al la Granda Monaĥejo en Zuriko. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Rüschlikon apartenis al la subvoktejo Thalwil-Kilchberg.
52270 Noamchomsky
52270 Noamchomsky estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona lingvisto kaj filozofo Noam Chomsky. Emerita profesoro ĉe la MIT, li estas aŭtoro de pli ol 100 libroj, ĉefe pri lingvoscienco. Li ankaŭ estas kun-kreinto de la teorio pri universala gramatiko.
Walter Winchell
Walter Winchell (naskiĝinta la, mortinta la ) estis usona ĵurnalisto kaj radiokomentisto de klaĉaj programoj.
Li ekkarieris en teatra trupo de varieteoj nome "Newsboys Sextet". Li ekis al ĵurnalismo per enmeto de recenzoj pri la ludado de tiu trupo en gazeto kiaj Evening Graphic en 1924 kaj estis dungita la 10an de junio 1929 fare de New York Daily Mirror kie li fine iĝis aŭtoro de sia unua klaĉa kolumno, titolita On-Broadway. Li uzis sian danĝerajn informojn el fidindaj fontoj por premi famulojn kaj eĉ por ĉantaĝi ilin iel.
Lia gazeta kolumno estis vendita en ĉirkaŭ 2,000 gazetoj tutmonde, kaj estis legita de ĉirkaŭ 50 milionoj da personoj ĉiutage el la 1920-aj jaroj ĝis la komenco de la 1960-aj jaroj.
Szentistvánbaksa
Szentistvánbaksa [sentiŝtvAnbakŝa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. Szentistván signifas: sankta-Stefano, Baksa estas praa malofta nomo.
Situo
Szentistvánbaksa situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Hernád, fine de sakovojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1262 en formo Alsó-Baxa (=suba Baksa). La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1813 inundo okazis.
En Szentistvánbaksa migra poŝto servas.
Komunumoj pri Stefano la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Ili manifestis kunlaboradon en 1997 en Szentkirályszabadja.
Babuŝo
Babuŝo estas speco de pantoflo sen postaĵo nek kalkanumo.
La vorto eniris Esperanton el la franca lingvo, kie ĝi havas la formon babouche; ĝi devenas de la persa pāpūŝ, kiu havas ĝeneralan signifon similan al "ŝuo" (pā = piedo, pūŝīdan = surmeti, kovri). Ankaŭ la turka lingvo posedas vorton papuş.
Georges Demenÿ
Georges Demenÿ [ĵorĵ demeni], (pli komplete Georges Émile Joseph Demenÿ) laŭ hungarlingve kutima nomordo Demény György estis hungardevena franca inventisto, fiziologo, fotisto, filmisto, sportisto. Lia familio devenis el Hungario, ili portas en la familia nomo literon ÿ, kies prononco estas nepre i. Georges Demenÿ naskiĝis la  en Douai. Li mortis la en Parizo.
Biografio
Georges Demenÿ frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Lille, fine en Sorbonne. Li fondis gimnastikan klubon en Parizo, tie li okupiĝis pri fiziologio de gimnastiko. Li konatiĝis en la klubo kun Étienne-Jules Marey, ili inventis filmparaton en 1892, kies nomo estis "phonoskop". En la sekva jaro li establis la unuan fiziologian instituton, kie Demenÿ okupiĝis pri kineja tekniko. Li inventis plurajn filmaparatojn (en 1895 "bioscope", poste "biograph", fine "chronophotograph"). Li estas fondinto de la franca scienca gimnastiko.
Salvador de Madariaga
Salvador de MADARIAGA y Rojo (Korunjo, 23a de julio 1886 - Locarno, 14a de decembro 1978) estis hispana diplomato, politikisto kaj verkisto, ministro en 1934 de Edukado kaj de Justico dum la Hispana Dua Respubliko. Estante liberalisma kaj eŭropeisma, li ekziliĝis post la komenco de la Hispana Enlanda Milito en Unuiĝinta Reĝlando. Dum la Malvarma Milito li estis aktivulo kontraŭ la soveta komunismo, same kiel opozicianto de la frankisma diktaturo; li revenis al Hispanio nur post la morto de Francisco Franco. Li estis membro de la Real Academia Española kaj de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas, kiel verkisto li kultivis diversajn ĝenrojn: nome eseoj pri historio kaj politiko, literatura kritiko, romano, biografio kaj poezio.
Rozália Fejér Kótsiné
KÓTSINÉ FEJÉR Rozália [pr. ko:ĉine: feje:r] estis hungara aktorino naskiĝinta ? kaj mortinta en Koloĵvaro la 4-an de marto 1811.
Kariero
Kune kun siaj pli aĝaj fratoj ŝi estis unu el fondintoj en 1792 de la unua teatrotrupo de Koloĵvaro, inter 1792 kaj 1808 ĝia gvidanta aktrino. Ekde 1795 ŝi estis la edzino de János Kótsi Patkó kaj pli juna fratino de aktoro, teatrestro János Fejér.
Inocento la 10-a
Inocento la 10-a, nasknome Giovanni Battista PAMPHILJ, (naskiĝis la 6-an de majo 1574 – mortis la 7-an de januaro 1655) estis la romkatolika papo ekde 1644 ĝis 1655. Li naskiĝis en Romo : lia familio devenis de Gubbio, en Umbrio, kaj alvenis al Romo dum la regado de la papo Inocento la 9-a.
Giovanni obtenis diplomon en la Collegio Romano kaj spertis tre kutiman cursus honorum : samkiel sia onklo, li fariĝis kardinalo en 1629. Li sekve partoprenis la koncilion de Trento kaj fariĝis membro de la Romia Inkvizicio.
Giovanni Pamphili sekvis la papon Urbanon la 8-an (1623-1644) je la 15-a de septembro 1644. Oni rigardas Inocenton la 10-an kiel unu el la plej ruzaj politikistoj de tiu periodo. Li multe plifortigis la potencon de la Vatikano. Tiu papo cetere restis fama pro sia fama portreto, kiun la pentristo Diego Velázquez pentris dum restado en Romo.
Urones de Castroponce
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 76 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Becilla de Valderaduey, Castrobol, Unión de Campos kaj Villavicencio de los Caballeros.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Urones de Castroponce kiel Urones estis almenaŭ de 1642, kiel Faragones en mezepoka latino de 970, kiel Furones de 1004, 1042, 1120, 1180... En 1310 ĝi apartenis al la Templanoj.
Urones estis unu el unuaj municipoj de Hispanio en kiu oni elektis socialista urbestron, post la municipaj balotoj de Novembro 1903; nome en Januaro de 1904 José Herrero, membro de la laborista socio de la vilaĝo, okupis tiun postenon pere de majoritato de tri socialistaj skabenoj.​
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la mudeĥara preĝejo. Aparte okazas festivalo de amatora teatro.
Désiré Landru (2005)
Désiré Landru estas franca telefilmo de Pierre Boutron, aperinta en 2005.
Temo
Henri Désiré Landru estas ambigua persono. Edzo kaj patro, li estas samtempe granda amindumanto kaj eta fripono: li amindumas virinojn por priŝteli ilin. Maniakulo, Landru zorge alskribas siajn misfarojn sur eta kajero, kiu rivelos al polico nomojn de 283 virinoj kiujn li trompis. Li estos kondamnita al morto pro murdado de 11 el ili. Lia proceso ekscitis malamon kaj pasion, laŭ la bildo de lia duobla personeco.
8047 Akikinoshita
8047 Akikinoshita estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akihiko Kinoshita, amatora astronomo kaj eldonisto, kiu kontribuis al malvolvo de astronomiaj programaroj. Li eldonas ankaŭ la astronomian revuon Hoshi-Navi, nova tipo de astronomia revuo por amatoroj.
Gurdial Singh
Gurdial SINGH [gurdjaal sing; en la gurumuĥa: ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ], (La, Bhaini Fateh, Panĝabio, Brita Hindio - (La , Bhatinda, Panĝabo, Barato) verkis en la panĝaba romanojn, novelarojn, teatraĵojn, kaj porinfanan literaturon. Li ankaŭ verkis dupartan aŭtobiografion. Lia romano Marhi Da Deeva (1964; "La lampo de la tombejo") donis al la panĝaba fikcio la unuan dalitan ĉefrolulon. Li ricevis multajn premiojn, inter ili, en 1999, la 35-an premion Gjanpith kune kun la hindia verkisto Nirmal Verma.
La patro de Singh estis ĉarpentisto kaj forĝisto. Singh kunlaboris kun li ekde kiam li estis 12-jara. Tamen, li sukcesis daŭrigi sian edukadon kaj bakalaŭriĝis kaj poste magistriĝis pri la panĝaba lingvo kaj literaturo. Li instruis la panĝaban unue en vilaĝo kaj poste en universitato. Jam de 1957 ekaperis liaj verkoj. La noveloj aperis plejparte en la la revuo Preetlari kaj estas arigitaj en pli ol dek novelaroj. Krom ili li verkis ankaŭ ĉirkaŭ dek romanojn, samnombrajn librojn porinfanajn, kaj kelkajn teatraĵojn kaj prozaĵojn.
Lia temaro restis la ĉiutaga vivo de la malriĉularo kaj spegulis tion la lingvaĵo de liaj verkoj. Kiel notis la verkisto Vishnu Khare, "Liaj kernaj pensmaniero kaj lokoj estas kamparaj; lia lingvomedio ne estas la urba, mezklasana panĝaba, sed la lingvaĵo de lia gepatra regiono Malwa [maalva]".
Inter liaj plej ŝatataj verkoj kaj verkistoj nebarataj estis Anna Karenina de Lev Tolstoj, La vinberoj de kolero de John Steinbeck, kaj la verkaro de Anton Ĉeĥov. Pri Tolstoj diris Singh: "En siaj romanoj Tolstoj atentas pri etaj detaloj, li vivigas ilin ege zorge. Kion diri pri liaj roluloj, eĉ liaj hundoj kaj ĉevaloj havas apartan viglecon kaj intensecon."
15 Eŭnomio
15 Eŭnomio estas tre granda, hela asteroido, inter la dekdu plej grandaj de la ĉefa asteroida zono, kaj plej granda ano de la Eŭnomia familio.
Malkovro
15 Eŭnomio estis malkovrita de la itala astronomo Annibale de Gasparis, elde la observatorio de Napolo (Italio), la. Ĝi ricevis la nomon de unu el la Horoj de la helena mitologio : Eŭnomio (greke Εὐνομία), personiĝo de la leĝo, de la justico kaj de la ordo.
15 Eŭnomio estas unu el la lastaj asteroidoj, kiuj ricevis. Tiu-ĉi estas.
Ecoj
Ĝia luma kurbo montras grandajn variojn, indikantajn plilongigitan objekton, kun malsimila komponiĝo laŭ la loko. Tio pensigas, ke Eŭnomio estus la planeda kerno de granda diferenciĝinta korpo, frakasita de alfrapo ; kerno sur kiu restus parto de la mantelo kaj de la krusto.
Ĝia longformo sugestis, ke ĝi povas esti duobla asteroido, sed observoj per la kosmoteleskopo Hubble. malkonfirmis tion
Tutejszy
Tutejszy [tutejŝi] [tuˈtɛjʂɨ] estas pola vorto signifanta "ĉi-tie-uloj", "lokuloj", kio estis memnomo de loĝantara grupo en plurlingva zono de orienta kaj norda Eŭropo, ene de regionoj en la hodiaŭa Pollando, Ukrainio, Belorusio, Litovio, Latvio, sed ĉefe en Polesio kaj Podlaĥio. Tio restis grava memdifino en la regiono de Vilniuso (Litovio) en la 20-a jarcento. Oni ekuzis la vorton en la scienca lingvo en Pollando en la 1920-30-aj jaroj. Ne estas interkonsento pri kialo, signifo, ekuzo de la vorto. Dum la pollanda popolnombrado de 1931 identigis sin personoj "Tutejszy". En la pola censo de 1931, oni demandis pri la patrina lingvo: respondis “Tutejszy”, kiel elekteblan patrinan lingvon.
Laŭ la latvia censo de 1930, Tutejszy-oj estis priskribataj, kiel katolikoj de orienta Latvio, kiuj parolis pole, latve, ruse samtempe kaj al kiuj mankis etna identeco (la latvia censo ne rekonis al tiuj personoj apartan etnan identecon). La raporto notas, ke ili facile ŝanĝas sian identecon, kiam onin persekutas naciaj organizoj, kondukante al rapidaj ŝanĝoj en etna konsisto de iu regiono. La plej grava ŝango okazis en nombro de belorusoj, kies nombro duoniĝis dum 10 jaroj inter 1920 kaj 1930 el al. La kresko de nombro de poloj dum la sama tempo superis la enmigradon, naturan kreskon, tiel oni sugestas, ke ĉ. 5000 "lokuloj" decidis elekti polan identecon. Aldone, kelkaj ĉi-tie-uloj elektis rusan aŭ ukrainian aŭ latvian identecon.
La lingvo de grupo de tutejszy (pole "Język tutejszy") estis en 2003 priskribata kiel "nekodifita kaj plejparte nepriskribita belorusa popollingvo".
Aleister Crowley
Aleister Crowley, naskita Edward Alexander Crowley, (12-a de oktobro 1875 – 1-a de decembro 1947) estis brita okultisto, verkisto, montogrimpisto, filozofo, kaj mistikulo. Li estis influa membro en pluraj okultaj organizoj, inkludante Golden Dawn, A∴A∴, kaj Ordo Templi Orientis (O.T.O.), kaj estas plej bona sciata hodiaŭ por liaj okultaj verkoj, precipe La Libro de Leĝo, centra sankta teksto de Thelema. Li akiris multe fifamecon dum lia vivdaŭro, kaj estis fifame nomita "La Plej Malvirta Viro En la Mondo." Aliaj interesoj kaj plenumoj de Crowley estis multaj: ŝaka ludisto, montogrimpisto, poeto, pentristo, astrologo, sinplezuristo, droga eksperimentulo, kaj socia kritikanto. Crowley asertadis esti Framasono, sed reguleco de liaj iniciatoj kun Unuiĝa Granda Domo de Anglio estas disputita.
6996 Alvensleben
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Bertha von Alvensleben (1859–1912), edzino de Friedrich Winfried Schubart. Ŝia praulo Joachim von Alvensleben (1514–1588) kolektis bibliotekon kaj estis konata kiel sciencisto en sia tempo. Lia filo Gebhard Johann interesiĝis pri astronomiaj observadoj.
Ben Turpin
Bernard "Ben" TURPIN (naskiĝis la, mortis la ) estis usona komikisto kaj aktoro, plej bone rememorata pro sia laboro en mutaj filmoj. Liaj personaj trajtoj estas grimaco kun okulkrucigo kaj plaĉo al vigle fizike aktivega komedio. Turpin laboris kun elstaraj artistoj kiaj Charlie Chaplin kaj Laurel kaj Hardy, kaj li estis parto de la teamo de la studio de Mack Sennett. Oni konsideras lin kiel la unua filmita "viktimo" de la sceno de tortofrapo. Kiam venis la sonkino, Turpin decidis retiriĝi, investinte profite en terenoj, kvankam li annkoraŭ faris fojajn kameojn.
Metila cinamato
Metila cinamato estas metila estero de la cinamata acido, blankaj aŭ senkoloraj kristaloj kun forta aroma odoro. Ĝi nature trovatas en gamo da plantoj, inklude de fruktoj, tiel kiel frago kaj kelkaj kuirspicaĵoj. tia kia la siĉuan-pipro. La Eucalyptus olida posedas la plej altajn koncentriĝojn da metila cinamato (98%) kun rendimento je 2-6% en la freŝa pezo de ĝia foliaro kaj branĉetaro.
Ĝi ankaŭ ĉeestas kiel ĉefa konstituanto en diversaj plantoj tiaj kiaj Ocimum basilicum kaj Ocimum americanum, Alpinia malaccensis devenantaj el pluraj tropikaj landoj de Ameriko kaj Afriko kaj la esencoleoj de tiuj plantoj eĉ enhavas preskaŭ 15% da cinamato de metilo.
Unue el la kemovaroj trovataj en la Insuloj Fiĝioj, en Oceanio, havis metil-eŭgenolon (24.7%) kiel ĝia ĉefa komponaĵo, sed ĝi estis riĉa en metila cinamato (23.6%). Hasegawa kaj liaj esplorkunuloj detektis metilan cinamaton en nivelo ĉirkaŭ 73.7% en esencoleo de bazilia specimeno trovata en Filipinoj.
Cidade Velha
Cidade Velha estas loĝloko de Kaboverdo situanta en la municipo Ribeira Grande de Santiago, je 15 kilometroj okcidente de Prajo, la nacia ĉefurbo.
Pro ĝia riĉa historia tradicio, kun ampleksa arkitektura heredaĵo, la 26-an de junio 2009 Cidade Velha estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko.
Cidade Velha estis la unua urbo konstruita de la eŭropaj kolonianoj en la afrika tropiko kaj la unua ĉefurbo de Kaboverdo, kun la nomo Ribeira Grande. La urbo fondiĝis kaj disvolviĝis danke al la komerco de sklavoj el Gvineo Bisaŭa kaj Sieraleono.
La uro estis haveno kaj heltejo de du el la grandaj historiaj navigistoj, Vasco da Gama, en 1497, surveoje al Hindujo kaj Kristoforo Kolumbo, en 1498, antaŭ la tria vojaĝo al Ameriko.
Bégadan
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Vegadan - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Geografio
Bégadan situas en la nordoriento de la duoninsulo Médoc, ĉe Ĝirondo, la larĝa estuaro de la rivero Garono.
Gotfredo la 1-a (Bretonio)
Gotfredo la 1-a de Bretonio, Geoffroi Ier Béranger (mortis la 20-an de novembro 1008) estis duko de Bretonio de 992 ĝis 1008.
Li estas filo de Konan la 1-a, grafo de Rennes. Post venko en 994 super la juna grafo Judikael de Nantes li devigas tiun ĵuri fidelon. En 995 li prenas la titolon de duko de Bretonio. Por certigi sian povon super Nantes post la samtempaj mortoj en 1004 de la episkopo Hervé kaj de la grafo Judikael, li elektigas kiel novan episkopon de Nantes Gauthier (1004-1041), kavaliron el Rennes.
Genealogio de Berenger, grafo de Rennes
Gotfredo la 1-a mortas la 20-an de novembro 1008 revenante de pilgrimado al Romo je la tomboj de la apostoloj.
Edziĝinta al Havoise de Normandio, filino de Rikardo la 1-a de Normandio, li havis jenajn gefilojn:
Chelles - Gournay (stacidomo)
Chelles - Gournay estas franca stacidomo de SNCF sur linio -, situanta en komunumo Chelles, apud  Gournay, en departemento Seine-et-Marne en regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1849 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Strasbourg", antaŭ ol fariĝi stacidomo de "Compagnie des chemins de fer de l'Est". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio E de RER kaj de linio P de Transilien.
Twyfelfontein
Ĝi estas konata pro la arkeologiaĵoj aĝantaj de pli ol 3000 jaroj. Ĝi havas ĉirkaŭ 2000 figurojn el prahomaj pentraĵoj.
IKO
La vorto havas plurajn signifojn:
Thalwil
Pri la komunumo
Thalwil estas urbo en la distrikto Horgen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 16'472 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Thalwil situas ĉe la okcidentqa bordo de la Lago Zuriko inter Zuriko kaj Horgen je la orienta flanko de la moreno Zimmerberg, kiu postrestis de la iama Lindtglaĉero.
Trafiko
La stacidomo de estas haltejo de internaciaj rapidtrajnoj de la trajnlinioj de Zuriko tra Gotardo al Milano kaj de Zuriko al Koiro respektive Vieno. La komunumo estas bone konektita per trajnoj kaj busoj al la reto de la Zurika Trafik-Unio, kaj estas ankaŭ aliro al la aŭtoŝoseo a3 de Zuriko al Koiro.
Historio
La iama kampara vilaĝo Thalwil entenis siatempe la kvar municipojn Oberdorf, Unterdorf, Ludretikon kaj Langnaŭ (la lasta hodiaŭ estas la sendependa komunumo Langnaŭ ĉe Albis). La korto mem estis posedaĵo de la grafoj de Habsburgo, kiuj donis ĝin kiel feŭdo al la libersinjoroj de Eschenbach. Thalwil posedis la plej malnovan lingo-kooperativon de la Kantono Zuriko kiu apertenis antaŭ 550 jaroj al la monaĥejo Muri kaj transiris per dokumento de la jaro 1483 al la 12 fruktuzantoj de la bienoj de la monaĥejo. Hodiaŭ tiu-ĉi kooperativo estas posedaĵo de 16 Bannegg-kooperativanoj kaj de la komunumo. 1713 okazis la disiĝo de la municipo Langnaŭ, kiu nun estas propra komunumo kun propra preĝejo.
Castorano
Castorano estas komunumo de Italio.
Luna kratero
Luna kratero estas ronda, plej ofte malprofunda baseno, ĉirkaŭita de plialtigita ringo („kraterrando“). Kontraŭe al vulkanaj krateroj preskaŭ ĉiuj lunaj krateroj estiĝis per alfrapo de meteorito.
Historio de malkovro
La vorto kratero estis unue elektita de Galileo, en la greka kaj latina ĝi signifas „kaliko, taso“. Galileo konstruis sian unuan teleskopon aŭtune 1609, kaj li observis la lunon unuafoje la. Li malkovris, ke - kontraŭe al ĝenerala opinio - la luno ne estas perfekta sfero, sed ke ĝi havas kaj montojn kaj tasosimilajn basenojn, la lastajn li nomis kraterojn.
La scienca disputo pri la origino de la krateroj daŭris jarcentojn: ĉu vulkaneksplodoj, ĉu meteoritalfrapoj, ĉu glaciepoka fenomeno?
Per kosmomisioj al la luno, aparte per la Projekto Apollo kolektiĝis la scioj, ke fakte temas pri meteoritalfrapoj, respektive por la grandaj krateroj pri asteroidalfrapoj.
Karakterizaĵoj
Ĉar ne ekzistas likva akvo sur la luno, nek atmosfero, erozio sur la luno estas tre malmulta. Do lunaj krateroj en aĝo de pli ol 2 miliardoj jaroj troviĝas. La aĝon de la grandaj krateroj oni povas determini per la multaj malgrandaj krateroj, de postaj meteoritalfrapoj.
Lunaj krateroj skaliĝas inter mikroskopa grandeco (trovitaj en la rokpecoj reportitaj al la tero) ĝis diametro de pli ol 500 km (ekz-e: Birkhoff - 345 km, Hertzsprung - 501 km, Korolev - 437 km). — Kompare, la lunaj „maroj“ (fakesprimo: „maria“ laŭ la latina mare (sing.), maria (pl., akcentu: MAria) estiĝis per gigantaj alfrapoj en la fruega tempo de la luno, kiam ĝi ankoraŭ estis preskaŭ fluida, kaj la truoj pleniĝis per fluanta lafo.
Lunaj krateroj tipe montras jenajn strukturojn:
Situo de kelkaj gravaj krateroj
La ruĝa punkto indikas la situon de la koncerna kratero (ĉiuj en la „antaŭa“ flanko de la luno).
Pola landvojo n-ro 76
Pola landvojo n-ro 76 (DK76) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 77 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Mazovia Provinco kaj Lublina Provinco. Ĝi kunigas Wilga-n kun Łuków.
Luiz Carlos Guarnieri
Luiz Carlos Guarnieri (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto en teamoj Mogi Mirim, Coritiba, Atlético Mineiro kaj Santa Cruz.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Kyoto Purple Sanga.
Milito de Devolucio
La milito de Devolucio estis milito inter la Francio de Ludoviko la 14-a kaj habsburga Hispanio ekde la 24-a de majo 1667 ĝis la 2-a de majo 1668. La bataloj ĉefe okazis en Hispana Nederlando. La milito de Devolucio ĉesiĝis per la traktato de Aachen, kiu konfirmis partan francan venkon.
Kaŭzoj
En 1665 mortis la onklo kaj bopatro de Ludoviko, Filipo la 4-a de Hispanio. Tiuokaze depostulis la franca reĝo la heredan rajton de sia edzino, Maria Teresa de Hispanio : li deziris akiri almenaŭ parton de la heredaĵo, precipe en Hispana Nederlando. Ludoviko la 14-a bazigis sian peton sur malnova kutimo de Brabanto, la rajto de « devolucio », laŭ kiu gefiloj el la unua edziĝo (eĉ filinoj) ĉiam havis superrangecon super la gefiloj de postaj edziĝoj (eĉ filoj): la unua filino de Filipo la 4-a (Maria Teresa) devis do superi lian unuan filon (el dua edziĝo), la novan reĝon Karlon la 2-a. Plie, tiu ĉi estis fakte nur juna kaj degenerita infano, kaj sia patrino Mariano de Aŭstrio devis plenumi regentadon. La regentino tuj forpuŝis la francan depostulon, kaj Ludoviko ekpretigis armeon : tiel komenciĝis la milito de Devolucio (1667-1668).
Disvolvado
La militistaj reformoj faritaj de la reĝo estis jam preskaŭ finpretigitaj, kaj Ludoviko esperis do ankaŭ testi la bonefikecon de siaj novaj regimentoj. La plej moderna reformo estis la starigo de seninterrompa armeo : profesiaj militistoj, kiuj estis ĉiam disponeblaj, ricevis trejnadon, disciplinon kaj stabilan salajron. Tiu nova armeo da 70.000 militistoj invadis Hispanan Nederlandon kaj sekve aneksis Franĉ-Konteon. Hispanio ne havis sufiĉan tempon por reagi, kaj ne povis defendi. La venko de Francio ŝajnis kompleta, sed Nederlando, norde de Hispana Nederlando, je nun rigardis sin kiel minacita pro la proksima ĉeesto de la Francoj.
Ekde 1668, Nederlando alianciĝis kun Anglio kaj Svedio kontraŭ Ludoviko la 14-a, por plirapidigi la finon de la milito. Dum la paca traktado en Aachen, la franca reĝo devis do malgravigi siajn kondiĉojn : laŭ la traktato de Aachen, Francio konservis grandan parton de okcidenta Hispana Nederlando, interalie dekdu fortigitaj urboj (inkluzive de Lille), sed redonis Franĉ-Konteon al Hispanio. Ludoviko la 14-a furioziĝis pri la malfideleco de Nederlando des pli, ke li antaŭe ĉiam helpis la Nederlandojn, ekzemple per militista interveno dum la Dua Angla-Nederlanda Milito en 1666. Tiu elrevigo tamen ne fuŝis la gravan feston Grand Divertissement Royal (« Granda Reĝa Amuzo ») en 1670, kiun la reĝo organizis por celebri sian triumfon.
Svjatohirsk (stacidomo)
Svjatohirsk (Святогірськ, Святогорск) estas fervoja stacio en Svjatohirsk (Donecka provinco), urbo en Ukrainio.
Cerreto d'Esi
Cerreto d'Esi estas komunumo de Italio.
2655 Gŭangŝjio
2655 Gŭangŝjio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la suda aŭtonoma regiono Gŭangŝjio.
The Sixth Sense
The Sixth Sense ("La Sesa Senso" el la angla lingvo) estas 1999-jara mistera-horora-drama filmo direktita kaj verkista de reĝisoro M. Night Shyamalan. La filmo kandidatiĝis por ses Akademiaj Premioj, kaj gajnis Premion Saturn por plej bona horora filmo. Ĝi estis unu el la plej monsukcesaj filmoj de 1999.
Oelsnitz (Ercmontaro)
Oelsnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
The Sixth Sense
La filmo rakontas pri knabo Cole (Haley Joel Osment) kiu asertas ke li povas paroli al mortitoj (kun fama linio, "Mi vidas mortulojn") kaj la infana psikoanalisto (Bruce Willis) kiu provas helpi lin. La filmo starigis Shyamalan kiel konatan verkiston kaj reĝisoron, kaj enkondukis la publikon al lia oftaj identigaĵoj: memaperoj kiel Alfred Hitchcock, emo por suprizaj finaĵoj, kaj la uzo de la koloro ruĝo por indiki strangecon aŭ fantomecon.
István Thomán
István Thomán [iŝtvAn tomAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Thomán István estis hungara pianisto, akademia instruisto.
István Thomán naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Homonna (nuntempa Humenné en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Thomán devenis el juda familio. Li studis juron en Vieno kaj Budapeŝto, sed paralele li studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj instruistoj estis ekzemple Ferenc Erkel, Sándor Nikolits, Ferenc Liszt. Inter 1888-1906 li instruis en la Muzikakademio, poste li pensiuliĝis. Li faris ankaŭ koncertojn. Post la pensiuliĝo li establis muziklernejon.
Elektitaj disĉiploj
Emil Ábrányi (komponisto)
78816 Caripito
78816 Caripito estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Joseph A. Dellinger elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono). Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Fougères
Fougères estas urbo de Francio, kiu troviĝas en la departemento de Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
78816 Caripito
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ Caripito, ĉefurbo de la municipio Bolívar en subŝtato Monagas (Venezuelo) ĉe la rivero San Juan proksima de la golfo de Paria. De la 1930-aj ĝis la 1930-aj, ĝi utilis kiel tendara urbo de la nafta kampo de Quiriquire. La gepartroj de la malkovrinto, Thomas Baynes Dellinger kaj María de la Garza Cantú, renkontis unu la alian tie en 1949.
Fougères
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 11 voĉdonojn (0,17% de voĉoj) en 2004, kaj 19 voĉdonojn (0,35% de voĉoj) en 2009.
(19972) 1988 RD6
(19972) 1988 RD6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Parýzek
Parýzek estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Soběšice en distrikto Klatovy. Apartenas al ĝi ankoraŭ domaro U Poulů. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj.
En Parýzek enfluiĝas rojo Růžďský potok en rojon Novosedelský potok. Oriente de Parýzek situas vilaĝo Lhota pod Kůstrým kaj domaro U Matějů (parto de municipo Nová Ves), sude de Parýzek situas solejo Růždí, apartenanta al Maleč. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo de la III-a klaso n-ro III/17220, kiu kunigas municipon Nová Ves kun ŝoseo de la II-a klaso II/172 kondukanta ĝis Strašín. Sudokcidente de la domaro en arbaro troviĝas monumento (krucifikso sidigita en ŝtonon) de Emil Anton Lamberk, kiu ĉi tie estis dum ĉasado pafvundita. Al la monuimento kondukas ekde la jaro 2019 instrupado de arbaristo Nass.
Rothenberg (Odenwald)
Rothenberg estas loĝloko kaj eksa komunumo de la distrikto Odenwald en la pleja sudo de Hesio, proksime al la limo al Baden-Virtembergo, en arbaroriĉa ĉirkauaĵo de la mezmontaro Odenwald. La urbo Hirschhorn ĉe rivero Neckar troviĝas en distanco de 7 kilometroj. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2018 ĝi kun la urbo Beerfelden kaj la apudaj komunumoj Hesseneck, Rothenberg kaj Sensbachtal konsistigas la novan urban komunumon Oberzent.
Disdivido
La komunumo krom la centra loĝloko Rothenberg konsistis el kvin vilaĝoj:
Kvara Centjariĝo de la Malkovro de Ameriko
La celebroj pro la Kvara Centjariĝo de la Malkovro de Ameriko estis serio de eventoj celitaj al rememoro de la unua vojaĝo de Kristoforo Kolumbo al Ameriko en 1492 kaj la gravo de tiu okazo en la universala historio. Oni aliris al la rememoro de tiu historia faro kaj en Eŭropo kaj en Ameriko, sed fokuse al diversaj aspektoj de la afero, depende de la eventoj, tiaj kiaj la figuro de Kristoforo Kolumbo mem, la kristanigo de Ameriko aŭ amerikanismaj kulturaj aspektoj. En suda Hispanio oni substrekis la figuron kaj la rolon de la sudokcidentaj andaluzaj maristoj en tiu unua vojaĝo. Dum tiuj datoj oni stampis memormedalojn, oni realigis kongresojn kaj de homaj sciencoj kaj de literaturo rilataj al la hispanamerika mondo kaj oni starigis diversajn monumentojn.
Eventoj
En 1888 okazis la Universala Ekspozicio de Barcelono, kiu inter multaj aliaj aferoj, konstruigis faman monumenton al Kolumbo. En 1892 okazis tre diversaj rememoraj agadoj en Hispanio. Inter la plej gravaj eventoj menciindas la inaŭguro de monumento al Kolumbo kaj historiaj ekspozicioj en Madrido, la restaŭradon de la Monaĥejo de La Rábida, la monumento al la Kvara Centjariĝo de la Malkovro de Ameriko en Palos de la Frontera, la 9-a Internacia Kongreso de Amerikanistoj kaj la alveno de ŝipoj diverslandaj al Sevilo, poste al Kadizo kaj poste al Onubo. En tiuj ŝip-ekspozicioj estis kopioj de la kolumbaj ŝipoj "Niña" kaj "Pinta", konstruitaj en Barcelono fare de Usono, kaj de la "Santa María", konstruita en San Fernando fare de Hispanio.
En Ĝenovo, Italio, okazis Italamerika Ekspozicio, kun la partopreno de Usono.
En Novjorko okazis historia parado organizita de hispanoj kaj italoj la 12an de Oktobro. ​ La tri kolumbaj ŝipoj, kun aliaj ŝipoj alilandaj estis en Ŝipa Parado en Novjorko en 1893. ​ Poste, tiuj tri ŝipoj veturis al la Monda Kolumba Ekspozicio.
Dodo (apartigilo)
Dodo havas multajn signifojn:
Dodo estas la nomo de jenaj personooj:
São Gonçalo do Rio Preto
São Gonçalo do Rio Preto (prononco: saungonsalo dohjupreto, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Diamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Senador Modestino Gonçalves, Felício dos Santos, Couto de Magalhães de Minas kaj Diamantina.
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Diatomito
Diatomito laŭ la Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto el 2005 estas "sedimenta, silica petro, konsistanta tute aŭ precipe el valvoj de diatomeoj". Sinonimoj esperantlingvaj estas kiselguro kaj diatomea tero - la lasta el tiuj esprimoj jam menciiĝis en la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto el 1970, kun aldona klarigo ke la "maso el akvoplena silico" karakteriziĝas per aparte "granda sorbopovo". Ĝis la Unua Mondmilito, diatomito estis minata nur en Germanio. Signifaj provizoj interalie ekzistas ankaŭ en Ĉeĥio, la insulo Skye de Skotlando kaj en pluraj partoj de Usono, kaj nelaste, diatomito estas signifa ekonomia eksportaĵo de Islando.
Alco
Lokoj en Usono:
ceteraĵoj:
Aluric
Aluric estas arta lingvo de fikcia speco Alurian. Tiu estas nekompleta projekto kiu havas 70 fonemojn, 7 kazojn por substantivoj kaj adjektivoj, malsimplan, sed logikan verban konjugacion. Ĝia vortprovizo devenas el aliaj lingvoj kaj estas pligrandigebla per afiksoj.
Specimeno (Babela Turo, Gen. 11:1-9):
1-Ná, ttòsnë zh'óñen ñeveláynû dwi sùlën hályen, ddá vìgeláynû dwi sùlë ¿óv ñevóznáyëná. 2-Ddá vëzhelû, shthálázályën ghel máçisáç, dyárán ghílâ ddeksánthán tye tirá Shínár, ddá geveláynun vá. 3-Ddá dívelùnyun áyáshénÿ, ráyv, ersháyá vóçón, ddá túgròsháyá dyárán. Ddá vóçón kúweláynun kólf senéfón ddá móllán kólf jóttem. 4-Ddá dívelun, ká, vreleksáyá íthlánán vùn tárháyá, teyá beren yáqánô Kálrÿíszán, ddá ersháyá kìvá ólvínÿ fárshán eleván, spé ághálsárrenelyá ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ. 5-Ddá qíëdelû Áxván pólef sperrâ zh'íthlánán vùn zhë tárháyá ten vrelekseláyná káyár bóyená. 6-Ddá dívelû Áxván, ráyv, lhôñ dwensá zhë ¿áms ddá xónyá dwi sùlën hályen, ddá úmázhën fakályónyá. Kólfe ñeyësán dyáráç feñené ten ïnáqánónyá kályâ. 7-Ká, ándzáláyá ddá vezénáyá dyárs-hályen pólef el ñe vùzùnùnyá ñevësán áyáshéyá. 8-Eref dyárán ághálsárrelô Áxván ghel váç ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ, ddá lepelun vreleksâ zh'íthlánán. 9-Ddá eref zhë shthevá sódlô Bábel, kálÿ vá vezénelû Áxván hályen ttòsná zh'óñenyá, ddá ghel váç ághálsárrelû Áxván dyárán ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ.
Eksteraj ligiloj
http://alurhsa.org/
ILE
La vorto havas plurajn signifojn:
Cessapalombo
Cessapalombo estas komunumo de Italio.
Hiroshi Noguchi
Hiroshi Noguchi (野口 裕司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Omiya Ardija.
Thomas Percy
Per siaj kolektoj de pli malnovaj anglaj kaj skotaj poemoj kaj popularaj kantoj (»Reliques of ancient English poetry«, Edinburgo 1765, 3 vol.) li ege influis kaj la anglan kaj la germanan poeziojn. La laŭ li nomita Percy-societo, fondite en 1840, eldonis ĝis la 1852-a jaro 94 volumojn da malnovanglaj poeziaĵoj. Li influis ekz. la germanan verkiston Gottfried August Bürger.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 15. Leipzig 1908, p. 577. (surrete)
Lüsslingen
Lüsslingen estis politika komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2013 parto de la nova en la nova komunumo Lüsslingen-Nennigkofen de la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno en Svislando. Ĝi havis 516 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Lüsslingen situas je alteco de 439 m super marnivelo, 3 km sudokcidente de la kantona ĉefurbo Soloturno (germane Solothurn). La vilaĝo troviĝas je la suda rando de la ebena valo de la rivero Aro kiu formas la sudan komunumlimon, piede la la monto "Bucheggberg". La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 3,19 km², de kiuj 26,65% estas kovritaj de arbaro, 55,17% servas por agrikulturo kaj 12,54% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo limis en nordo al Bellach, en oriento al Biberist, en sudo al Lohn-Ammannsegg kaj Lüterkofen-Ichertswil, kaj en okcidento al Nennigkofen kaj Selzach.
Loĝantaro
Lüsslingen en 2007 havis 507 loĝantojn kaj apartenis al la malgrandaj komunumoj de la kantono Soloturno. 94,4 % de la loĝantoj estas german-lingvaj, 1,6 % alban-lingvaj kaj 1,1 % arab-lingvaj (stato 2000).
Trafiko
La 4-an de decembro 1876 estis inaŭgurita la fervojlinio de Soloturno al Lyss, kiu posedis stacidomon en Lüsslingen. Intertempe la fervojlinio ne plu funkcias por la personotrafiko kaj la trajnlinio estis anstataŭigita per poŝtaŭtolinio.
La iama komunumo disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A5 de Bielo al Soloturno, kiu pasas tra ĝia teritorio.
Historio
La unua skriba mencio de la vilaĝo datiĝas de 1251 je la nomo Luslingen. Poste troveblas la nom-formoj Livslingen (1275), Lüsselingen (1343) kaj Lüsslingen (1555). La nomo devenas de la malnov-germana persona nomo Liuzilo kaj signifas en kombino kun la sufikso -ingen "ĉe la homoj aŭ anoj de Liuzilo". De la mezepoko Lüsslingen apartenis al Buchegg, kiu estis parto de la landgrafa teritorio "Kleinburgund". Malsame kiel la aliaj vilaĝoj de Buchegg Lüsslingen en 1391 restis ĉe Berno kaj nur en 1539 post la reformacio transiris al Soloturno.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 okazis kuniĝo de la komunumo Lüsslingen kun la najbara komunumo Nennigkofen. La nova komunumo nomiĝas Lüsslingen-Nennigkofen.
Vidindaĵoj
La preĝejo Sankta Mikaelo laŭ elfosaĵoj estis fondita en la frua mezepoko. La hodiaŭan konstruaĵon oni starigis en pluraj etapoj inter 1652 kaj 1722.
Esperanto kaj Ido en Lüsslingen
Inter Idistoj, sed ankaŭ Esperantistoj Lüsslingen estas konata, ĉar tie ĉi laboris kiel pastro Friedrich Schneeberger (1875-1926, en Lüsslingen de 1907 ĝis sia devigita demisio en 1925), Esperanto-pioniro, kiu en 1908 transiris al Ido kaj funkciigis la "Ido-kontoron" en la pastra domo.
Moskeo Badŝahi
Ĝi estas la dua plej granda moskeo de Pakistano, post la moskeo Fajsal en Islamabado, kaj en ĝi povas eniri ĝis 55.000 kredantoj samtempe. La arkitektura stilo kaj dizajno estas proksimaj al la Moskeo de la Vendredoj en Delhio, Barato, kiu estis konstruita en 1648 fare de la patro kaj posteulo de Aŭrangzebo, la imperiestro Ŝaho Jahano.
La Moskeo Badŝahi estas unu el la famaj lokoj kie Qari Basit legas la Koranon.
Valaská Belá
Valaská Belá, hungare Bélapataka estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Valaská Belá situas laŭ flankovojoj. Prievidza troviĝas je 28 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1324 laŭ tiama nomo kaj ortografio "Belafelde". En 1828 loĝis tie 3027 vilaĝanoj en 432 domoj, en 1828 vilaĝanoj en  domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bélapataka 4007 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 batalo okazis inter faŝistoj kaj partizanoj. En 1951 uzino pri teksaĵoj, en 1956 uzino pri vitroj ekfunkciis. En 2001 vivis en Valaská Belá 2427 homoj, (2404 slovakoj).
ILK
ILK havas diversajn signifojn:
Valdunquillo
Valdunquillo [baldunKIljo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Valdunquillo estas etimologie komprenebla eble kiel Valdejunquillo [baldeĥunKIljo] tio estas Valo de Junkejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 30,8 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis 850 loĝantojn el 1900 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 81 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Villalogán, Bolaños de Campos, Valderas, Castroverde de Campos, Villanueva del Campo kaj Villavicencio de los Caballeros. Parto de ĝia municipa teritorio estas integrata ene de la Birdoprotektaj Areoj ZEPA Penillanuras-Campos Sur kaj ZEPA Penillanuras-Campos Norte.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Valdunquillo estis de 959, en dokumento de la Monaĥejo de Sahagún. La 5an de Marto 1368, la reĝo Henriko la 2-a donis Valdunquillo al Alvar Pérez de Osorio. La familio Osorio dominis la historion de la vilaĝo, ĉefe pere de la palaco, kaj de la promocio de la konvento. La 1a de Majo 1623 la reĝo Filipo la 4-a donis al Francisca de Valdés Osorio la markizlando de Valdunquillo el iama senjorlando de Osorio.
Ojáncanu
Ojáncanu (kantabre, [ohAnkanu]) aŭ ojáncano (hispane, [oĥAnkano]) estas malica kaj monstra ciklopo en la kantabra mitologio.
Ojáncanu estas la plej populara estaĵo en la kantabra mitaro. Ĝi estas simbolo de malbono, kruelo kaj brutaleco. Ili estas sovaĝaj, ferocaj kaj venĝemaj kaj vivas en la profundaj kaj malhelaj grotoj de malfacile alireblaj montoj. La enirejo de iliaj grotoj estas kovrita de arbustotufo kaj ŝtonegoj. Ojáncanu estas virseksulo kaj ĝia edzino estas in-seksa ojáncana. Ilia kontraŭulo estas anjana, bonfarema feino en la kantabra mitaro, kiun ili timas.
Aspekto
Ojáncanu estas giganta kaj homo-forma ciklopo kun voĉo tiel basa kaj profunda kiel tondro. Ties korpo estas kovrita de aspra kaj ruĝeca hararo, kaj ĝi havas har-abundan barbon. En ĝia barbo kreskas ununura blanka haro, kiu estas ties sola febla punkto en korpo. Se oni blindigas ties ununuran okulon kaj poste deŝiras tiun blankan barbo-haron, ĝi mortas:
Edzino de ojáncanu estas ojáncana aŭ juáncana. Ĝi estas eĉ pli perversa pro tio, ke ĝi ofte atakas infanojn perdiĝintajn en arbaro. Ĝi havas samajn trajtojn al estaĵo lamia, de apuda Eŭskio. Ĝi havas du okulojn kaj longajn mamojn, kiujn ĝi metas sur-ŝulde dum kurado. Ĝi ne havas barbon, sed tre longan malhelan hararon. El buŝo elstaras grandaj kaj difektaj dentoj.
Valdunquillo
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la Konvento de la Merced konstruita ekde 1607, inter Francisca Osorio kaj la reprezentantoj de la merceda ordeno; la Palaco de la Dukoj de Alba el la 17-a jarcento apartenis al la familio Osorio, kaj al dukoj de Alba kiel iliaj posteuloj; el preĝejo de Sankta Petro de la 18-a jarcento survivis nur restaĵoj de la turo, konata populare kiel la Torre Caída (Falinta Turo); el preĝejo de Sankta Maria la ruinoj estis aligitaj al privata domo.
Ojáncanu
Konduto
Laŭ kantabra mitologio, ili faras diversajn malbonfarojn: faligi arbojn, ŝtopi akvo-fontojn, ŝteli ŝafinojn, forrabi junajn paŝtistinojn, malkonstrui pontojn, mortigi kokinojn kaj bovinojn, estigi ravinojn, meti ŝtonegojn sur vojojn kaj montajn paŝto-kampojn, rompi tegolojn, ŝteli religiajn figurojn el preĝejoj kaj difekti hokojn de bovinoj. Plie, ili instigas homojn al rankoro, orgojlo, envio kaj ŝtelemo. Per sankta akvo oni protektas bebojn kontraŭ forrabo.
Reproduktado inter virseksulo kaj inulo estas tre eksterordinara ĉar ne ekzistas nasko tra patrina vagino. Kiam ojáncanu estas maljuna, ties samuloj mortigas ĝin, tranĉe malfermas ĝian ventron por manĝi enaĵojn kaj poste subeterigas la kadavron sub taksuson (tiu ĉi arbo aperas ofte en la kantabra mitaro). Post naŭ monatoj, el la subterigita kadavro naskas grandaj kaj gluaĉaj vermoj (laŭdire, odoraj je putra karno). Dum tri jaroj ojáncana flegas ilin per aldono de sango verŝanta el siaj mamoj. Poste vermoj iĝas novaj kreskuloj.
Paralele ekzistas rakontoj pri bonfaremaj versioj de ojáncanu, sed tia naskas nur unu en unu jarcento. Tian ojáncanu oni eĉ povas karesi, kaj ĝi helpe avertas al homoj pri alveno de ties malbonaj samuloj.
Teodozio la 2-a
Teodozio la 2-a (Flāvius Theodosius Iūnior Augustus; Θεοδόσῐος Βʹ; 10a de aprilo 401 – 28a de julio 450), komune kromnome Teodozio la Juna, aŭ Teodozio la Skribadartisto, estis Orientromia Imperiestro de 408 ĝis 450.
Li estas plej konata pro promulgado de la Teodozia jurkodo, kaj pro la konstruo de la Teodoziaj Muregoj de Konstantinopolo. Li prezidis ankaŭ la ekaperon de la du grandaj kristologiaj polemikoj, nome Nestorianismo kaj Eŭtikianismo.
Malnovleĝaj ludomoj
Malnovleĝaj ludomoj estas ludomaro (apartement-aro) en Novjorko post la Tenement House Act (ludoma leĝo) de 1879 kaj antaŭ la tiel nomata "New Law" de 1901.
La leĝo de 1879 antaŭskribas, ke ĉiu loĝebla ĉambro havu fenestron al klara aero, tiel inter la najbaraj konstruaĵoj devis esti aerŝakto. En la angla oni nomumis tiujn konstruaĵojn kutime "dumbbell tenements" laŭ la formo de la konstruaĵa bazdesegno: la aerŝakto donas al ĉiu ludomo mallarĝ-talian formon de haltero, vastan vidalvidon inter strato kaj malantaŭa korto (jardo), mallarĝante en la aerkoridoro. Ili estis konstruitaj ĉefe por la eŭropaj enmigrantoj.