cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Itala virina nacia teamo de futbalo
Historio
La itala teamo estis inter la unuaj, kiuj konkuris en internaciaj matĉoj. La unua neoficiala matĉo okazis la 23-an de februaro 1968 kontraŭ la teamo de Ĉeĥoslovakio. En 1969 la itala teamo gajnis la Eŭropan Pokalon de Nacioj, itale "Coppa Europa per Nazioni" en finala rezulto de 3-1 kontraŭ la dana teamo - krome en tiu turniro partoprenis la angla kaj franca teamoj. En 1970 la daninoj venkis per rezulto de 2-0 kontraŭ la italinoj en la finalo de la unua neoficiala monda ĉampionado, tiel ke la itala teamo nur atingis la duan pozicion. En la 2-a neoficiala monda ĉampionado de 1971 en Meksiko la itala teamo atingis la 3-an pozicion. La 28-an de novembro 1971 sekvis la unua internacia matĉo agnoskita de la internacia federacio FIFA.
La Hirundlibro
La Hirundlibro estas 64-paĝa poemaro de Ernst Toller (kies verkojn oni bruligis publike en Germanujo ), kiun el la germana tradukis en Esperanton Helene Wolff en 1924.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1924 La Hirundlibro 2.jpeg|Titolpaĝo </Gallery>
Eksteraj ligiloj
</Br>
Ferenc Nagy Szabó
NAGY SZABÓ Ferenc (nadj sabo:) estis hungara memuaristo, tajlormajstro naskita en Marosvásárhely la 13-an de septembro 1581 kaj mortinta en Marosvásárhely, post 16-a de januaro 1659.
Zénobe-Théophile Gramme
Zénobe Théophile GRAMME (Jehay-Bodegnée, 4-a de aprilo 1826 - Bois-Colombes, 20-a de januaro 1901) estis belga elektra inĝeniero.
Li edukiĝis kiel ĉarpentisto en Lieĝo. En 1856 li translokiĝis al Parizo, kie li laboris por Heinrich Ruhmkorff, produktanto de elektromagnetaj aparatoj. Li plukonstruis la maŝinon de Hippolyte Pixii.
Ferenc Nagy Szabó
Biografio
Ferenc Nagy Szabó prilernis sian metion en Koloĵvaro. Li partoprenis en luktoj de 1601–1602 en Transilvanujo. En 1611 li estis viclietananto de urba ĉevalistaro. En 1613 li estis akompananto de sia pareco, Tamás Borsos ĉe la turka sultano. Inter 1639 kaj 1642 li estis kortegjuĝisto de Georgo Rákóczi la 1-a en Görgény. Li estis elektita kapitano de Marosvásárhely. Li priskribis la historion de sia naskiĝurbo kaj Transilvanujo inter 1580 kaj 1658 en formo de rememoroj kaj teglibro. (Eldonis Imre Mikó : Erdélyi Történelmi Adatok. I., Kolozsvár, 1855). Lia stilo estas seka, sed kritika, riĉa en anekdotoj. Li estis nepo de Sebestyén Borsos.
Zénobe-Théophile Gramme
En 1869 li inventis dinamon kiu estis kapabla generi multe pli altan tension ol la ĝis tiam konataj dinamoj.
Gramme mortis en la franca Bois-Colombes. Lia korpo estas enterigita en la tombejo "Cimetière du Père-Lachaise" en Parizo.
Schwarzach-St. Veit
'''Schwarzach-St. Veit''' estas grava fervoja trafiknodo en la Distrikto St. Johann im Pongau, Aŭstrio en la direktoj de Salcburgo, Insbruko, Graz, Slovenio, Italio. Ĝi kunigas la komunumojn Schwarzach im Pongau kaj Sankt Veit im Pongau.
En la stacidomo troviĝas ankaŭ Fervoja muzeo pri la linio Tauernbahn.
Eksteraj ligiloj
[http://www.bergfex.at/sommer/schwarzach-pongau/ Mencio de Schwarzach-St. Veit kiel trafiknodo fervoja sur turisma retpaĝaro]
San Roque de Riomiera
San Roque de Riomiera [sanROke derjoMJEra] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo San Roque de Riomiera estas etimologie komprenebla kiel Sankta Roĥo de Rivero Miera.
Ĝi estas unu el la tri nomitaj "tres villas pasiegas" (Pas-urboj) nome Vega de Pas, San Roque de Riomiera mem kaj San Pedro del Romeral.
Geografio
Ĝi limas norde kun Santa María de Cayón, Miera kaj Saro, oriente kun Ruesga kaj Soba, sude kun la provinco Burgoso (Kastilio kaj Leono) kaj okcidente kun Selaya, Villacarriedo kaj Vega de Pas. La municipo ne estas mem sur la baseno de la rivero Pas, sed ĉe la valo de rivero Miera.
Demografio
Por areo de 35,7 km² estas 337 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 337 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Concha,   Merilla kaj La Pedrosa (ĉefurbo).
La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam.
Fonto: INE
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 54,3 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 10,9 % al la konstruado, 8 % al industrio kaj 26,8 % al triaranga sektoro. En la municipo la dungiteco estas de 33,7 % kaj sendungeco de 9,2 %, dum averaĝoj en Kantabrio estas ĉirkaŭ 52,5 % kaj 14,2 % respektive.
Mala Bijhanj
Mala Bijhanj estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Velika Bijhanj. Pli frue la slavaj loknomoj estis Мала Бейгань, Меле Бігонь, Мала Бийгонь [mala bejhanj, male bihonj, mala bijhonj].
Situo
48.27167°N, 22.57833°W
Mala Bijhanj situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 laŭ tiama hungara ortografio "Bygan". Baldaŭ tiu vilaĝo formis 2 memstarajn vilaĝojn Granda kaj Malgranda Bégány-oj. Ĝis Traktato de Trianon Kisbégány apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. La vilaĝo rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Mala Bijhanj apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Domokos Szilágyi
SZILÁGYI Domokos (sila:dji) estis rumanuja hungara poeto, eseisto, tradukisto, vojaĝtaglibristo naskita en Şomcuta Mare la 2-an de julio 1938 kaj mortinta en Kluĵo la 2-an de novembro 1976.
Zlatá Olešnice
Zlatá Olešnice povas esti:
Binningen
Binningen havas diversajn signifojn:
Gerhard Dorn
Gerhardus Dorneus (1530-1584) estis germana belgodevena filozofo, alkemiisto, bibliofilo, kuracisto, tradukisto. disĉiplo de Adam von Bodenstein (1528-1577), al kiu li dediĉis sian unuan verkon ĉirkaŭ 1565. Li uzis la personan signobildon de John Dee, la Monas Hieroglyphica sur la titolpaĝo de sia verko Chymisticum artificium. Kune kun Bodenstein li unue eldonis multajn manuskriptojn de Paracelsus. Li ankaŭ tradukis en la latinan multajn verkojn al la Bazela publikigisto Pietro Perna (1519-1582), kaj li vivis en Bazelo en la jardeko 1570 kaj en Frankfurto ĉe Majno komence de jardeko 1580, kaj kie li mortis. La verkoj de Dorneo estis alte interesaj al la svisa psikologo Carl Gustav Jung (1875-1961), tiom ke ĉi-lasta kunportis la verkojn de Dorneo dum siaj vojaĝoj al Hindio, en 1928. Dorneo estas unu el la plej cititaj fontoj de Jung.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Polygraphiae.jpg| Johannes Trithemius (1462-1516) Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) Heinrich_Bullinger.jpg| Heinrich Bullinger (1504-1575) Sterzing-Vipiteno.JPG| Michael Toxites (1514-1581) Gessner_Conrad_1516-1565.jpg| Conrad Gesner (1516-1565) Bemberg fondation Toulouse - Portrait of Antoine Perrenot de Granvelle - Frans Floris inv.1019.jpg | Antoine Perrenot (1517-1586) Theatrum_Chemicum_Vol_I_page_1.jpg| Bernard Gilles Penot (1519-1617) Johann-Crato-von-Krafftheim.jpg| Johano Krato (1519-1585) Perna printer's device 1558.pdf| Pietro Perna (1519-1582) Bildnis_des_Thomas_Erastus.jpg| Tomaso Erasto (1524-1583) John Dee Ashmolean.jpg| John Dee (1527-1608) DE-ST 15-0-91-160 Kemberg COA.png| Adam von Bodenstein (1528-1577) TheodoreZwinger.jpg| Theodor Zwinger (1533-1588) Coat_of_Arms_Bretten_(de).svg| Samuel Eisenmenger (1534-1585) Johannes Huser (1539-1604).png| Johannes Huser (1539-1604) Grynaeus.jpg| Johann Jakob Grynaeus (1540-1617) Oswald_Croll_1629_Basilica_Chymica_Title_Page.tif| Osvaldo Krolo (1563-1609) Boehme_Portrait_1730.jpeg| Jakobo Bumo (1575-1624) Jung_1910-crop.jpg| Carl Gustav Jung (1875-1961) </Gallery>
Junto (elektro)
En elektro, 'junto' estas kunigo de diversspecaj duonkonduktantoj: pn-junto (p = pozitiva regiono, n = negativa regiono) formas diodon; duo da juntoj npn aŭ pnp faras transistoron.
Engelbert Pernerstorfer
Engelbert Pernerstorfer (n. 27-an de aprilo 1850 en Vieno; m. 6-an de januaro 1918 samloko) estis aŭstra politikisto kaj ĵurnalisto.
Engelbert Pernerstorfer aktivis kiel instruisto. Li apartenis al la germannacia rondo ĉirkaŭ Georg Ritter von Schönerer, laŭ sia iniciato en 1880 ekestis la Germana Lernejo-Asocio. Ekde 1881 li esits kun- kaj ekde 1883 nura eldonanto kaj redaktanto de la gazeto „Deutsche Worte“. En 1882 li partoprenis la starigon de germannacia Programo de Linz.
(18603) 1998 BM25
(18603) 1998 BM25 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Bad Hall
Bad Hall estas komunumo kaj kuracloko en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Steyr-Land. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
La etendiĝo norde-suden estas 6,4 km, okcidente-orienten 4 km. 6,8 % el la areo estas arbaraj, 74,4 % estas terkultivataj.
Partoj de la komunumo estas Bad Hall, Furtberg, Großmengersdorf, Hehenberg, Brunnhub (Pesendorf), Kleinmengersdorf, Urndorf, Haid, Konradsdorf.
Historio
Jam la Keltoj konis la salfontoj en la valo Sulzbach. Poste oni elproduktis el la akvo salon por la konsumado. La fondodokumento de la monaĥejo Kremsmünster el la jaro 777 mencias 3 salbolistojn. El malgranda mezepoka metiista setlejo dum la paso de la tempo evoluis regiona centro. Dum ĉe la okcidenta deklivo de la valo Sulzbach kaj de la regado de la monaĥejo Kremsmünster ekestis paroĥovilaĝo (nuntempe Pfarrkirchen), ĉe la orienta deklivo formiĝis sub la dukoj de Aŭstrio komerca kaj administra loko, kiu dumlonge nomiĝis „Herzogenhall“. Ĉi tiu loko ĉ. 1287 ricevis foirprivilegion, kiu faras ĝin unu el la plej antikvaj foirlokoj de Aŭstrio.
Dum la Napoleonaj Militoj la loko plurfoje estis okupata. La kuracan valoron de la akvo el la salfonto ĉe rivero Sulzbach oni ekkonis nur dum la ekflorado de la kuraclokoj komence de la 19-a jarcento. Oni fondis en 1826 unuan malgrandan banejon, en 1827 oni unuafoje analizis la akvon registrante altan enhavon da jodo. En 1837 la kuracisto d-ro Josef Starzengruber efektivigis ĉe la landa registaro unuan banejoregularon. Sed nur per transpreno de la kuracfonto fare de la lando Supra Aŭstrio en 1855 oni povis ekfunkciigi ampleksan kuracejon. Ekde 1876 la loko portas en sia nomo la predikaton „Bad“ (banejo, kuracloko).
Fine de la 19-a jarcento Bad Hall travivis kiel multaj kuraclokoj ankaŭ fortan supreniĝon. Tiun ĉi eĉ fortigis la malfermadon de la Kremsvala Fervojo en 1882. Bad Hall nun validis kiel „monda kuracloko“. Famuloj venis tien. Gustav Mahler debutis en 1880 kiel dirigento en la kuracloka parko. Post malsukcesoj pro militoj kaj granda depresio ekde 1948 ekestis moderna kuracagado.
Loĝantaro
En 1991 la komunumo havis laŭ popolcenso 4250 loĝantojn, en 2001 ja 4747 loĝantojn, en la jaro 2006 estas 5200.
Blazono
En oro sur verda ŝildpiedo arĝenta kapelo kun parte enkonstruita flankturo kaj tegmentotureto, nigraj tegmentoj kaj fenestromalfermaĵoj, ambaŭflanke garnitaj de po nigratrunka tiliarbo kun verdaj folioj. La komunumoj koloroj estas blu-blanka.
La blazonbildo montras la jam en 1298 dokumentita, laste en 1977-1981 generalrenovigita Margareta-kapelon „am Anger unter den Sieben Linden“, kiu ludis gravan rolon por la burĝa vivo en la prince privilegiita loko (ekz. okazigo de preĝejaj kaj juĝejaj tagoj, elektejo de la urbestro kaj la konsilantoj).
Monaĥejo Goŝavank
Goŝavank (armene Գոշավանք, «monaĥejo de Goŝ»; antaŭe Nor-Getik, Նոր Գետիկ, «Nova Getik») estas monaĥejo apartenanta al la Armena Apostola Eklezio, kiu troviĝas en la kampara vilaĝo Goŝ, en la provinco Tavuŝo, proksime de la nuna urbo Diliĝano, nordoriente de Armenio. La monaĥa komplekso estis konstruita inter la 12-a kaj la 13-a jarcentoj dum la zakarida epoko. Ĝi estis funkcianta ĝis la fino de la 16-a jarcento, poste de la 17-a jarcento ĝis la 19-a jarcento.
En la nuntempo ĝi ne rilatas al religiaj aferoj, kaj post ĝia restaŭrado en du periodoj en la 20-a kaj 21-a jarcentoj, ĝi konvertiĝis en populara regiona turisma allogaĵo.
Geografia situo
La komplekso situas en la teritorio de la kampara komunumo Goŝ, 23 kilometrojn de Diliĝano, en la provinco Tavuŝo, en la nordorienta parto de la Respubliko Armenio. Goŝavank ankaŭ estas proksima al la monaĥeja komplekso Hagharcin, kun kiu ĝi estis komparita de Unesko kun la ensemblo formita de la monaĥejoj Haghpat kaj Sanahin, kune enskribitaj sur la liston de la Monda Heredaĵo de Unesko. Ekzistas ankaŭ plano integri ĝin, kun ĉi tiu sama monaĥejo, en la nacian parkon Diliĝano, kiu tute ĉirkaŭas ĝin. .
Historie Goŝavank situas en la antaŭe nomata kantono Varaznunik (poste Kolbopor) de la provinco Gugark, unu el la dek kvin provincoj de historia Armenio (konata kiel la Reĝlando Armenio aŭ Granda Armenio, (-190 - 428) laŭ la geografiisto de la 7-a jarcento Anania Ŝirakaci.
Historio
Sub la protekto de la princo Ivane Zakarjan, dum la "Zakarida renaskiĝo" post la selĝukaj invadoj kaj la liberigo de norda Granda Armenio fare de la kartveloj subtenataj de la armenoj, la monaĥeja komplekso estis fondita en 1181 de Mĥitar Goŝ sub la nomo Nor-Getik ("Nova Getik" ) ), post la detruo pro tertremo de la monaĥejo de Getik (el kiuj restas nur ruinoj), 20 kilometrojn pli oriente . Ŝajnas, ke la ejo estis la loko de ferepoka fortikaĵo, kiel sugestas la ruinoj de la refektorio.
Du unuaj lignaj preĝejoj (Sankta Gregorio la Iluminanto kaj Sankta Karapet Hovnan, el kiuj nenio restas) rapide cedis lokon al unua ŝtona konstruaĵo, Sankta Dipatrino aŭ armene Surb Astvacacin. Iĝante ĉefa eduka centro sub la ĉefa instruisto Mĥitar Goŝ kaj tiel partoprenante en la renovigo de Zakarida Armenio, la monaĥeja komplekso, kies reputacio etendiĝas al Kilikio, prenas sian nunan nomon pro la morto de sia fondinto (1213). Inter la famaj studentoj de la monaĥejo estas Hovhannes Vanakan, Kirakos de Gandzak, kiu postlasis priskribon de ĝi sia epoko , kaj Vardan Arevelci ..
Aliaj konstruaĵoj estis starigitaj sub la regado de aŭspicio de la Superaj Magistroj (1213-1252) en la 13-a jarcento, sed la komplekso estis forlasita fine de la 14-a jarcento dum la timuraj invadoj (precipe kun la forbruligo de la biblioteko kaj ĝiaj 15 000 volumoj); ĝi renaskiĝis de la 17-a ĝis la 19-a jarcentoj antaŭ esti forlasita denove.
Unua restarigo okazis dum la soveta epoko, de 1957 ĝis 1966, kaj malgranda muzeo estis kreita en 1972. Dua restarigo estis farita post la sendependiĝo de la lando, en la 2000-aj jaroj, precipe kun la instalado de travideblaj tegmentoj en kelkaj el la konstruaĵoj ..
Konstruaĵoj
Sufiĉe proksime unu de la aliaj laŭ terminoj de monaĥeja urbanismo, la precipaj konstruaĵoj de la monaĥejo estas la preĝejoj Sankta Dipatrino, Sankta Gregorio, Sankta Gregorio la Iluminanto kaj la biblioteko.
Preĝejo Sankta Dipatrino kaj ties gavito
La ĉefa preĝejo en la komplekso estas Surb Astvacacin ("Sankta Dipatrino"), starigita dum la vivo de Mĥitar Goŝ, de 1191 ĝis 1196, konsekrita en 1197 kaj restaŭrita en la 13-a jarcento. Ĉi tiu surskribita kruco okupas la planon de la kupola ĉambro, kun la okcidentaj angulaj ĉambroj plejparte malfermitaj. Ĝi estas superita per cilindra tamburo ornamita per interplektado kaj konusa kupolo apogita per pintaj arkoj kaj kvar pendentivoj. Ĝiaj muroj estas ornamitaj ekstere kun triangulaj niĉoj en la oriento kaj sudo, kaj estas trapikitaj per la ĉefenirejo (vidante la gaviton okcidente) kaj alia enirejo norde.
Surb Astvacacin estis kompletigita okcidente per gavito (6) starigita de 1197 ĝis 1203 kaj de 1231 ĝis 1241. Ĉi tiu kvarlatero kun interna krucoforma strukturo estas centrita sur ĝia okflanka kupolo, kiun subtenas kvar kolonoj kaj kvar arkoj, kaj estas kompletigita en siaj orientaj anguloj per du kapeloj. Ĝia portalo situas okcidente kaj estas ornamita per arka pordokadro enskribita en alia rektangula pordokadro kun selĝuka ĉeno.
Surb Grigor
Sude de la ĉefa preĝejo estis konstruita la preĝejo Surb Grigor ("Sankta Gregorio"), finita en 1231. Ĝia plano similas al tiu de Surb Astvacacin, kun ĝia surskriba kruca strukturo kompletigita per du kapeloj ĉe la oriento kaj ĉirkaŭita de tamburo kaj kupolo; ĝiaj fasadoj estas ornamitaj per niĉoj, krom okcidente kie estas ĝia portalo kun ĝia arka pordokadro kun la duobla selĝuka ĉeno.
Surb Grigor Lusavoriĉ
Sude de la gavito troviĝas la preĝejo Surb Grigor Lusavoriĉ ("Sankta Gregorio la Iluminanto"), starigita en 1231 (aŭ 1237 ) de princo Grigor Tgha. Ĉi tiu barelvolba konstruaĵo havas absidon oriente gastigante la altaron kiu estas ornamita per kvin niĉoj, kaj du angulaj kapeloj. Ĝia interna dekoracio distingiĝas precipe per siaj torditaj kolonoj. Ĝiaj fasadoj estas ornamitaj per arkoj kaj kolonoj, la orienta fasado ankaŭ estas provizita per tri fenestroj kaj du niĉoj. La okcidenta fasado distingiĝas per la komplike skulptita portalo elvokanta islaman arton, kun sia kurba arko, steloj kaj vegetaĵaj motivoj. Ambaŭflanke de la portalo estis du ĥaĉkaroj, verkoj de certa Paŭlo aŭ Petro, produktitaj en 1291, "esceptaj pro ĝi rafinado" kaj ligitaj al la skolo de Momik en Vajoco-Dzoro. Nur unu restas surloke, la dua estas ekspoziciata ĉe la Muzeo pri Historio de Armenio.
Aliaj konstruaĵoj
Ligita al la norda fasado de la gavito per kovrita galerio (9) kun kvar arkoj, konstruaĵo (7) estis konstruita en 1291 kaj prezentas nekutiman strukturon por armena arkitekturo supermetanta du surskribajn krucojn superitajn per belfrido en rotondo. Verko de arkitektoj Grigor kaj Zakio, ĝi enhavas la bibliotekon aŭ matenadaranon kaj kapelon (unuan etaĝon) dediĉitajn al la ĉefanĝeloj Gabrielo kaj Miĥaelo. La tuto estas subtenata de duobla paro de krucaj arkoj, el kiuj kvar anguloj tiel formitaj estas ornamitaj per stalaktitoj , kaj per kvar paroj de kolonoj , kaj havas fenestrojn sur tri el la fasadoj. Aliro al la supra etaĝo estas provizita per ekstera ŝtuparo malantaŭa sur la okcidenta fasado. La ruinoj de la refektorio de la monaĥejo (8), dua gavito probable iam kun ligna tegmento, situas rekte okcidente de ĉi tiu konstruaĵo.
La monaĥeja komplekso estas kompletigita per du kapeloj (4) malantaŭenirantaj sur la sudorienton de la gavito, same kiel alia (5) hodiaŭ en ruinoj oriente de Surb Grigor. La komplekso ankaŭ estis ĉirkaŭita de muroj, el kiuj preskaŭ nenio restas.
Fine, for sudokcidente staras la funebra kapelo de Mĥitar Goŝ, Surb Gevorg ("Sankta Georgo"), krucoforma kapelo konstruita en 1254 (aŭ 1255 ). La volbo de la fondinto de la monaĥeja komplekso ne travivis.
Distrikto Prago-oriento
Distrikto Prago-oriento estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Mezbohemia regiono. La distrikto estas unu el dek du distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 110 urboj kaj vilaĝoj.
András Mihalik
András MIHALIK rumania hungara inĝeniero pri konstruado de ŝoseo, fervojo, akvo. Li naskiĝis en Huedin la 30-an de novembro 1931.
Kariero
​András Mihalik studis en Bukareŝto kaj Moskvo. Li laboris en Kluĵo kaj Aiud. Inter 1978–2004 li estis universitata instruisto en Oradea. Li doktoriĝis en 1980 (Disertaĵo: A comparative study on technical-economic efficiency of pre-built renforced concrete in building of Support Walls).
Ederswiler
Ederswiler estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 122 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Ederswiler, kiu kun 122 loĝantoj estas laŭ loĝantaro la 2-a plej malgranda komunumo de la distrikto, siutas en valkaldrono de la rivereto Bösenbach proksimume 7 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Delemonto. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,32 km², de kium 42% estas kovritaj de arbaro, 545 servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ederswiler limas en nordoriento al Roggenburg (BL), en sudo al Movelier, kaj en nordokcidento al Pleigne.
Lingvoj
Ederswiler estas la ununura germanlingva komunumo de la cetere franclingva Kantono Ĵuraso. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2000 parolis 84,5% de la loĝantaro la germanan, 10,1% la francan, kaj 2,3% la hispanan lingvon.
Trafiko
Ederswiler situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Delemonto tra Roggenburg al Laufen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ederswiler datiĝas el la jaro 1323 kiel Ernswilre.
La vilaĝo Ederswiler estis parto de la paroĥo Roggenburg, kiu en la jaro 1389 estis pandigita de la episkopo de Bazelo al la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1454 la Princepiskopejo Bazelo repagis la hipotekon kaj tial la vilaĝo refariĝis posedaĵo de la princepiskopejo. Ĝis la Franca Revolucio de 1792 Ederswiler estis majorejo de de la Senjorejo Delemonto. Tiam la vilaĝo dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Ederswiler apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso, malgraŭ la fakto, ke la vilaĝanoj la 23-an de junio 1974 voĉdonis kontraŭ la nova kantono. Ederswiler malgraŭ la negativa estis integrita al la Kantono Ĵuraso, ĉar ĝi tiu-tempe estintus berna eksklavo en la nova kantono.
Theodor-Neubauer-monumento
La Theodor-Neubauer-monumento memoriganta la konatan viktimon de naziismo troviĝas ĉe la kampuso de la Universitato de Erfurto.
Historio de la monumento
La en 1965 inaŭgurita monumento estis farita de Walter Arnold kaj dediĉita al la nomdonanto de la Pedagogia altlernejo (hodiaŭ enkorpigita en la universitato). Por ĝi oni faris kampuson en 1952. Kontraŭe al multaj monumentoj pure politikaj - kaj grandparte forigitaj - memoro al Neubauer ankoraŭ hodiaŭ aktualas.
La persono
Theodor Neubauer (1890-1952) konsideritis modela pegadogo en GDR, laŭ kiu oni eĉ nomis la plej altan premion sur la kampo de pedagogio. Li estis necedema personeco kaj scienculo, kontraŭbatalanta la reĝimon de la nazioj. Jam kiel juna instruisto li engaĝiĝis por la urba historio kaj la temo de lia disertacio (1913) estis pri la socialaj kaj enkonomiaj kondiĉoj de Erfurto antaŭ la Reformacio. Kune kun sia mentoro kaj instruisto ĉe la Evangelia Konsilantargimnazio Johannes Biereye li estis unu el la plej eminentaj esplorintoj de la mezepoka historio de Erfurto. Tion atestas multo da publikaĵoj, parte eldonitaj nur postmorte.
Tamen Neubauer ne elektis vojon de klera burĝo, kiel la plejparto de siaj kolegoj. La kromnomita ruĝa doktoro ŝokis multajn post la Unua mondmilito pro sia politika vivovojo kaj eĉ membriĝis al la Komunista Partio de Germanio en 1920. Pro protestoj de gepatroj kaj disciplinaj problemoj li maldungitis kiel instruisto en 1920 en Prusio. En najbara Turingio li fariĝis en 1923 ministro de la Vajmara respubliko. Poste li aktivis kiel deputito kaj ĵurnalisto.
Post la potencakiroj de la nazioj en 1933 oni malliberigis lin, fine li estis en la koncentrejo Buchenwald. Li daŭre restis rezistanto kaj en januaro 1945 la Popola kortumo en Berlino kondamnis lin al morto. Ekzekuto estis en la 5-a de februaro 1945 en la pundomo Brandenburg.
Krom multaj memorigiloj komunismaj avertas pri la maljusteco ankaŭ la 96 tabuloj antaŭ la berlina Reichstag por la murditaj membroj de la Nacia asembleo de la juna respubliko.
E-Prime
E-Prime estas modifo de angla lingvo proponita de David Bourland. Li proponas nur forigi la verbon to be (“esti”) el ĉiutaga angla por klarigi la signifon de anglalingvaj frazoj kaj pligrandigi la kritikan penson de anglaparolantoj. Tio postulas interalie, eviton de la pasiva voĉo, kaj evito de rekta predikatado, ĉu substantiva ĉu adjektiva. Ekzemple, anstataŭ lions are animals (“leonoj estas bestoj”), povus diri, ke people classify lions as animals (“oni klasifikas la leonon kiel beston”; laŭlitere “personoj klasifikas leonojn kiel bestojn”).
Specimeno
E-Prime: E-Prime, the omission of the verb “to be” from English usage, alleges not only to clarify meaning in written and spoken English, but also actually to enhance critical thinking!
Norma angla: E-Prime is the omission of the verb “to be” from English usage, and is alleged not only to clarify meaning in written and spoken English, but also actually to enhance critical thinking!
Verkoj en E-Prime
En 2002, Glebo Malica de la grupo Piĉismo registris kompaktdiskon kun teksto en E-Prime.
Solórzano
Solórzano estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi situas en la historia distrikto Trasmiera.
Situo
Solórzano situas ĉe la Kantabra Maro en la historia komarko Trasmiera. Ties samlimaj municipoj estas: Hazas de Cesto (norde), Voto (oriente), Ruesga (sude), Entrambasaguas kaj Ribamontán al Monte okcidente.
Vilaĝoj
La municipo ampleksas jenajn loĝitajn vilaĝojn:
Loknomo
La filologiisto Rafael Lapesa konsideras, ke la loknomo Solórzano estas influaĵo de antaŭromiaj vortoj signifantaj "kampo" aŭ "prato". Anktive, la nomo estis Selórzeno.
Historio
La plej frua konata referenco pri la ekzisto de kirko en la municipo datiĝas je la jaro 1615. Verŝajne, tiun kirkon oni konstruis iam inter 1590 kaj 1630, laŭ esploro de Karen Mazarrasa Mowinckel, aŭtoro de libro pri la monumentaro de la municipo. En la kirka presbitero estas retablo de Sankta Petro, kiu havas pra-ĉurigeran estilon kaj estis verkita inter la jaroj 1694 kaj 1702 de Juan del Arroyo, Bartolomé de la Bodega kaj Juan de Lombera. Inter la civilaj konstruaĵoj rimarkindas la Palaco de Campo de Solórzano, kiu situas en la kvartalo La Puente. Oni kalkulas, ke ĝin oni konstruis meze de la 17-a jarcento.
Fiziognomiko
Fiziognomiko (de la greka φύσις “physis”, naturo, kaj γνώμη, “gnome”, juĝi aŭ interpreto) alternative nomita ankaŭ vizaĝlegado, estas pseŭdoscienco bazita sur la ideo ke per la studo de la ekstera aspekto de persono, ĉefe de ties vizaĝo, oni povas ekkoni la karakteron aŭ personecon de tiu, aŭ eĉ diveni ties estontecon (en kies okzazo estas preferinde uzi la nomon metoposkopio, nome arto koni la estontecon de la personoj pere de la fruntaj faltoj).
21432 Polingloh
21432 Polingloh estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Fiziognomiko
Simila vorto estas fizionomio, kies signifo (tute aparta) estas “tuto de la vizaĝaj trajtoj kun ilia esprimo”, karakteriza ekstera aspekto de vivuloj aŭ pli ĝenerale, “karakteriza aspekto de iu afero”.
21432 Polingloh
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Po-Ling Loh, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la James Madison Memorial High School de Madison (Viskonsino Usono).
Fiziognomiko
En geobotaniko la termino fiziognomiko estas uzata por refereci al la vida aspekto kiun are montras difinita vegetala formaĵo.
Friedersdorf (Turingio)
Friedersdorf estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la komunumo Großbreitenbach. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Sferoj 10
Sferoj 10 estas libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis ĝin Grupo Nifo en 2000. ISBN 84-607-0788-1.
Jeremy Cronin
Jeremy Patrick CRONIN (12a de Septembro 1949) estas sudafrika verkisto, aŭtoro, kaj fama poeto. Longdaŭra aktivulo en politiko, Cronin estas membro de la Sudafrika Komunista Partio kaj iama membro de la Nacia Plenumkomitato de la Afrika Nacia Kongreso. Li servis kiel Sudafrika Ministro de Publikaj Vorkoj el 2012 ĝis sia retiriĝo en 2019.
Lia teksto "La nuna ekonomia krizo kaj la perspektivoj de la sudafrika maldekstro" aperis en Esperanto en kolektiva verko Kien Afriko en la 21-a jarcento?.
42697 Lucapaolini
42697 Lucapaolini estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Katineto
Katineto – unu el pioniraj komputilaj filmoj verkita en Sovetio en 1968 jaro. Inicianto de la filmo estas fama sovetia kaj rusa matematikisto Nikolaj KONSTANTINOV (ruse Николай КОНСТАНТИНОВ). Ideo de la filmo naskiĝia post renkontiĝo kun Valerij IVANOV, kiu tiame presentis en Moskva Ŝtata Universitato animacian filmon pri molekulo de DNA. Nikolaj KONSTANTINOV rimarkis, ke la filmon estas pli facile verki per komputilo. Post la interparolo Nikolaj KONSTANTINOV kun studentoj Vladimir PONOMARENKO kaj Viktor MINAĤIN komencis laboron pri modeligo de ĉarnira sistemo kaj kiel ekzemplo de ties sistemo estis eliktita movado de kato. Nikolaj KONSTANTINOV ellaboris bazajn ideojn pri fiksado de informo pri formo kaj modeligo de movoj. Por la modeligo estis uzataj diferenciaj ekvacioj de dua nivelo. La ekvaciojn verkis Viktor MONAĤIN. Komence li provis esplori movojn de reala kato, tamen la kato estis tro vigla, kaj li malsukcesis. Por solvi la problemon Viktor komencis analizi proprajn movojn. Li moviĝis laŭ propra loĝejo per kobutoj kaj analizis dinamikon de ĉiu paŝo kaj laboron de muskoloj. Certe la ekvacioj ne prezentis plenan mekanismon de paŝoj, tamen por la animacia filmo estis taŭgaj. Verko de komputila programo kaj ties matematika parto daŭriĝis dum kelkaj monatoj. Por la filmo estis uzataj komputiloj БЭСМ-4 (prononcas: Be-ES-eM). La kalkulojn plenumis per komputiloj en laboratorio gvidata de Aleksandr KRONROD en Instituto de Tioria kaj Eksperimenta Fiziko, en Instituto de Problemoj de Gvidado kaj en Pedogogia instituto nome de Lenin. En la institutoj estis printitaj sur papero kadroj de la filmo (tiel nomata paperfilmo). El la paperfilmo en katedro de scienca kinoarto de Moskva Ŝtata Universitato estis farita animacia filmo. Unua presento okazis en la universitato. La filmo estis prezentita ankaŭ dum Tutsovetia matematika olimpiado kaj en Kolmogora Lernejo. Bedaŭrinde reago al la filmo estis seninteresa. Laŭ vortoj de Igorj FARAĜIJEV (potenca sciencisto el Instituto de Problemoj de Gvidado): “La ideo estas interesa, tamen en Sovetio oni konsentas fari nur tion kion oni faras en Usono. Se en Usono oni nenion faras, do neniu donos financojn”. Unua artikolo pri Katineto aperis en 1974 jaro.
Hispana virina nacia teamo de futbalo
La hispana virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Hispanion, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo ĝis la stato de somero 2011 nur unufoje partoprenis en la la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado, en 1997, kaj tie atingis la duonfinalon. Por la Virina Futbala Mondpokalo la teamo ĝis nun ne kvalifikiĝis.
Tio pro sukcesa junulina trejnado ŝanĝiĝis en la 2010-aj jaroj: la teamo de sub-19-jaruloj gainis la eŭropan ĉampionadon de 2004 en tiu aĝokategorio, kaj la teamo de sub-17-jaruloj la eŭropan ĉampionadon de 2004 en la koncerna aĝokategorio. Kiam la sportistinoj el tiuj teamoj eniris la nacian teamon, ĝi koresponde plifortiĝis. Tamen la sukcesoj ĝis nun ne kompareblas kun tiuj de la koncerna vira teamo: la hispanaj futbalistinoj ekde 2013 en ĉiu Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado estis inter la plej bonaj ok teamoj, do ĉiam estis en la kvaronfinalo, sed ankoraŭ atendas pli bonan rezulton.
Ármin Adorján
Ármin Adorján, laŭ hungarlingve kutima nomordo Adorján Ármin estis hungara advokato, ĵurnalisto. Lia origina familia nomo estis Auspitz ĝis 1890, lia frato estis Emil Adorján.
Ármin Auspitz naskiĝis la en Nyírbátor, li mortis la  en Oradea (Rumanio).
Biografio
Ármin Adorján devenis el juda familio. Li maturiĝis en premonstrata gimnazio en Nagyvárad en 1885, poste li studis en Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad) kaj Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post la advokata diplomo li malfermis advokatan atelieron en Nagyvárad, krome li havis postenojn en la juda eklezio kaj li estis tre aktiva en la urba kultura vivo. Li estis ankaŭ ĵurnalisto ekde 1885. Li apartenis al amika rondo de Endre Ady, li partoprenis en fondoj de Szigligeti Társaság, juda orfejo kaj juda flegejo. Li edziĝis en 1895. Depost Traktato de Trianon li apartenis al la hungara minoritato en Rumanio.
Havelte
Havelte (drente: Haovelte) estas vilaĝo en la sudokcidenta parto de la provinco Drenthe en Nederlando. Ĝi estas la plej granda loĝloko de la municipo Westerveld.
Historio
En la aŭtuno de 1942 la germanaj okupintoj decidis norde de la malnova vilaĝo Darp konstrui novan armean flughavenon kun aneksaj instalaĵoj kaj konstruaĵoj. La celo estis por senŝarĝigi la flughavenon Schiphol kaj ankaŭ ke ĉiu aviadiltipo povus tie alteriĝi.
La konstruadon faris devigaj (pun)laboristoj kaj provizado de nova konstrumaterialoj okazis tra la kanalo Drentse Hoofdvaart. Pluan transporton faris la lokaj terkultivistoj kiuj devige estis disponeblaj kun ĉevalo kaj ĉaro.
La flughaveno, kontraŭe al oftaj asertoj, tamen mallongtempe funkciis. La Aliancanoj, pro spionado de i.a. Jan Poortman, estis bone informitaj pri la progresoj. La flughaveno estis bombardita je la 16-a kaj 17-a de septembro 1944 fare de britaj Avro Lancaster bombaviadiloj kaj la 24-an de marto 1945, je la 9-a horo en la mateno, de 114 usonaj Boeing B-17 bombaviadiloj. En la hodiaŭa naturareo Havelter startbaan (Kurejo de Havelte) kaj ankaŭ armea ekzerctereno kun la Johannes Postkazerno apude, ankoraŭ troveblas bombkraterojn kaj aliajn spurojn.
Situo
Ĝi situas laŭlonge la Drentse Hoofdvaart apud Wapserveen, Uffelte, Ruinen, Ruinerwold kaj Darp. Plej proksimaj grandaj loĝlokoj estas Meppel, Steenwijk kaj Hoogeveen.
Suda Tangerang
Suda Tangerang (Tangerang Selatan) estas eksterdistrikta urbo, ankaŭ milionurbo en Indonezio, en la insulo Javo, en provinco Banteno, kie ĝi apartenas al urbaro Jabodetabek. La municipo de Suda Tangerang estas dividita en sep distriktojn.
Hamao
Hamao (Hama) estas siria industria urbo kun ĉefa agado ekstraktado de krudfero kaj metalurgio. La urbon trafluas rivero "Orontes", kia ludis gravan rolon en la historio de la urbo. Danke al tia-ĉi rivero loĝantoj irigaciis agrojn. Do, en tia urbo oni povas trovi la plej maljunan en la mondo akvomuelejon "Norias de Hamao".
Suda Tangerang
Geografio
Suda Tangerang situas en nordorienta parto de la insulo. Ĉefurbo Ĝakarto troviĝas 20, Tangerang 23, provinca ĉefurbo Serang 71, Bandungo 114, Bandar Lampung 194, Semarang 412, Palembang 434, Surabajo 670, Batam 884, Pekanbaru 964, Makassar 1409, Medano 1423 kilometrojn (aere).
Hamao
Vizitinda memoraĵo en Hamao estas palaco de Azem. Ĝi estis rezidejo de guberniestro Assad Paŝa Al Azem. Palaco estas tre bela arkitektura konstruaĵo. La Granda Moskeo en Hamao estis detruita dum la revolucio jare 1982. La Muzeo de Hamao (Bejt Al-Azem) estas belega modelo de arkitekturo de Otomana Imperio.
vidu ankaŭ norio
Suda Tangerang
Historio
Tangerang formiĝis kiel aŭtonoma urbo en 1993, el tio Suda Tangerang estis administre apartigita en 2008.
Ekonomio
Suda Tangerang estas naveda urbo, oni laboras en Ĝakarto.
Religio kaj eduko
En Suda Tangerang plejparte moskeoj funkcias. Suda Tangerang havas plurajn publikajn kaj privatajn universitaton.
Trafiko
Suda Tangerang havas bonajn vojkontaktojn kun la najbaraj urbegoj. Ene aŭtobusoj kaj taksioj servas, sed en kelkaj lokoj rikiŝoj haveblas. Ĉe la urbolimo flughaveno funkcias por armeaj kaj civilaj servoj.
Klimato
La klimato de Suda Tangerang estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 2328 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter oktobro kaj majo. La averaĝa temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Yarmouth (Nov-Skotio)
Yarmouth estas grava fiŝkapta kaj havena urbeto ĉe la Golfo de Majno en sudokcidenta regiono de Nov-Skotio (Kanado). Kelkfoje ĝi estas menciata kiel "La Enirpordo de Nov-Skotio".
Biteco de procesoro
Bitecon de procesoro certigas arkitekturo de baza instrukciaro ISA (angle Instruction Set Architecture) kaj bazaj ĝeneralaj registroj GPR (angle General Purpose Registers). Plej rimarkebla kvalito de 64-bita GPR estas kapablo uzi 64-bitan adresan spacon de memoro, kio permesas uzi pli ol 4 GB da ĉefmemoro (32-bitaj procesoroj estas limigataj je 4 GB da ĉefmemoro).
Unua 64-bita procesoro por PK estas procesoro PowerG5, far IBM, uzata en komputiloj de firmao Apple.
Malý Cetín
Malý Cetín, hungare Kiscétény, germane Klein Zetin estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Nitra (rivero), laŭ traira flankovojo. Nitra (urbo) troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko kaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj slavoj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1113. En 1910 loĝis tie 254 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo situis ĉe la nova landolimo ĉe la slovaka flanko. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 374 da homoj, (341 slovakoj, 31 hungaroj).
Le Roman de Renard (filmo)
Le Roman de Renard estis unu el la unuaj iom longdaŭraj unuop-sceneraj filmoj. Ĝin filmis Ladislas kaj Irène Stareviĉ en la jaroj 1929 kaj 1930 en Parizo, sed nur en 1937 ĝi estis publike prezentita, en Berlino (Germanio). La unua prezentado de la franca versio okazis nur en 1941 en Parizo, en kinejo César.
Stains-La Cerisaie (Tramtrajno en Francilio)
Stains-La Cerisaie estas haltejo de Eksprestramo 11 situanta en komunumo Stains, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Le Roman de Renard (filmo)
La filmo estis realigita per pupetoj, movitaj je kelkaj milimetroj inter la sceneroj. Ĉar ĉion necesis fari mane, la produktado daŭris ĉ. 18 monatojn.
László Kasza
KASZA László (kasa) estis rumania hungara kuracisto naskita en Pusztakeresztúr la 15-an de decembro 1914 kaj mortinta la 10-an de februaro 2010.
Kariero
Kasza László diplomiĝis en la Universitato de Kluĵo (1939). Li estis samloke en la malsansimptoma kliniko praktikanto (1941), asistanto (1943). Post 1948 li estis distrikkuracisto en Mociu, publiksanispektisto en Sărmaş, de 1949 li laboris en la infektkliniko de OGYI de Târgu Mureș, kie de 1974 ĝis sia pensiiĝo li estis katedrestro.
Parrotia persica
Parrotia persica ankaŭ parotio, persa ferligna arbo, persa ferligno kaj kiel multaj aliaj plantospecioj nomata ankaŭ ferligno, estas la sola specio de genro Parrotia kaj apartenas al la familio (Hamamelidaceae). La genronomo estis donita pro estimo al la germana kuracisto kaj botanikisto Friedrich W. Parrot (1792–1841).
Priskribo
Parrotia persica estas somerverda arbusto aŭ malgranda arbo, kiu povas atingi kreskoalton de ĝis 10 m. Ĝiaj trunkoj havas defoliiĝintajn skvamajn trunkoŝelojn. La arboŝelo de junaj branĉoj estas stelharaj. La vintra burĝono estas tenila kaj kovrita per burĝonaj skvamoj. Unutrunkaj specoj estas plej ofte malaltaj kaj disbranĉiĝas jam proksime al la grundo.
La folioj estas male ovoformaj ĝis eliptaj, longaj de 6 ĝis 10 cm, ilia pinto estas ronda. La folioj estas duflanke haraj, la folia tenilo longas 2 ĝis 6 mm. La grandaj stipuloj estas vantaj. La aŭtuna koloro de la laŭbo estas flava, oranĝa aŭ oranĝe ruĝa.
La floroj formas 8-10-floran kapoforman infloreskon. Ĝi floras de januro ĝis marto. La infloreskojn ĉirkaŭas brunaj brakteoj longaj 1 ĝis 1,5 cm. La floroj estas unuseksaj, androceaj. La kalikoj (5-7) longas 1 ĝis 1,5 mm estas verdaj kaj pinte brunaj. La koroloj mankas, la 14 stamenoj longas sur 1,5 cm longaj filamentoj kun ruĝaj anteroj.
La dugrajna kapsula frukto malfermiĝas du- aŭ kvarparte. La longete eliptaj grajnoj brilas helbrune.
Disvastiĝo kaj uzo
La parotio kreskas indiĝene en norda Irano kaj en la Kaŭkazo. Oni povas vidi ĝin kiel ornamplanton dismonde en parkoj, botanikaj ĝardenoj.
Saint-André-et-Appelles
Saint-André-et-Appelles - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Andriu e Apèla - estas komunumo de Francio, lonsistanta el la historie sendependaj loĝlokoj Saint-André (Sent Andriu), do sankta Andreo, kaj Appelles (Apèla). Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Meccano
Meccano ([mekano]) estas konstruludo disvendata de samnoma firmao. Frank Hornby estis angla inventisto, negocisto kaj policano; li estis pioniro pri ludil-disvolvigo kaj fabrikado, kaj kvankam li ne havis formalan edukadon en inĝenierado, li estis responsa pro inventado kaj produktado de tri el plej popularaj linioj de ludiloj bazitaj sur inĝenieraj principoj en la 20a jarcento: Meccano, Trajnoj Hornby kaj Ludiloj Dinky.
10389 Robmanning
10389 Robmanning estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Sferoj 2
Sferoj 2 estas libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis ĝin Grupo Nifo en 1983.
10389 Robmanning
Nomo
Ĝia nomo honoras Rob Manning, ĉefa inĝeniero pri flug-sistemoj por la sukcesinta misio Mars Pathfinder ce Jet Propulsion Laboratory. Li estis responsulo pri ĉiuj teknikaj aspektoj de la kosmoŝipo de Pathfinder. Li ankaŭ estris la teamon, kiu planis, disvolvis testis kaj uzis la tre sukcesintan sistemon de reeniro, malsupreniro kaj surteriĝo de Pathfinder.
Zoltán E. Szabó
Zoltán E. Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo E. Szabó Zoltán estas hungara altlerneja instruisto, pentristo.
Opština Lipkovo
Opština Lipkovo (Komuna e Likovës) estas unu el la 6 komunumoj de la nordorienta regiono kaj ankaŭ unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En 2002 vivis 27 058 loĝantoj. La plejmulto de la loĝantaro, ĉirkaŭ 97% estas albanoj. Administra centro de la komunumo de la vilaĝo de Lipkovo.
Zoltán E. Szabó
Biografio
Zoltán E. Szabó frekventis gimnazion en Szeghalom, poste li akiris pedagogian diplomon en altlernejo de Szarvas, plian pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Szeged en 1961, fine pli valoran pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged. Lia plej menciinda instruisto estis László Vinkler. En 1961 li ekinstruis en Orosháza, post 2 jaroj li estis asistanto en Pedagogia Altlernejo de Szeged. Inter 1967 kaj 1986 li instruis en Pedagogia Altlernejo de Kaposvár. Li doktoriĝis en 1974 en Scienca Universitato Loránd Eötvös, samloke li ekhavis sciencan gradon PhD en 1999. Ekde 1986 li ekinstruis en Altlernejo de Békéscsaba, sed li ankaŭ komencis pentradi. Li ofte studvojaĝis kaj ekspoziciis.
Ekspozicioj
En Békéscsaba, Budapeŝto, Gyula, Szeghalom, Szombathely, Rumanio, Serbio, Slovakio, Portugalio, Anglio, Usono.
Opština Lipkovo
Loko, priskribo
Opština situas en la nordo de Norda Makedonio en la okcidenta parto de la regiono. La areo estas 267,82 km². Ĉirkaŭ tra la centro de la teritorio fluas de okcidento al oriento la rivero Lipkovska Reka. La centra parto de la teritorio situas en la malaltebenaĵo de tiu rivero je alteco de ĉirkaŭ 400 - 500 m sl. En la nordo proksime al la limo kun Kosovo en la monto Crna gora ĝi atingas ĝis 1350 m. Okcidente en Skopska montaro Crna Gora ĝi atingas altecon de pli ol 1600 metroj super marnivelo.
Najbaraj municipoj estas: Opština Kumanovo en la oriento, Opština Aračinovo en la sudo, Opština Butel kaj Opština Gazi Baba en la sudokcidento kaj Opština Chucher Sandevo  en la okcidento. Krome, ĝi limas al la serba municipo de Preševo kaj al la municipo Vitino de Kosovo en la nordo.
Opština konsistas el 23 vilaĝoj, kiuj estas:
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Kverko de Allouville
La kverko de Allouville estas tigfrukta kverko kiu situas centre de la vilaĝo Allouville-Bellefosse, en la regiono pays de Caux, en Normandio, Francio. Ties aĝon oni taksas inter 800 kaj 1200 jarojn. Ĝi onidire estas la plej aĝa kverko en Francio kaj estas klasita monumento historia ek de 1932.
Ĝi altas 18 metrojn kaj cirkonferencas ĝis 15 metrojn.
La koro de la kverko ŝirmas du kapeletojn. Ĝi allogas ĉiun jaron proksimume 60,000 vizitantojn.
Historio
Laŭ legendo la kverkon oni plantis en 911 okaze de la naskiĝo de la Normandio, sed la nuntempaj scienculoj pensas, ke la kverko datumus de la 9-a jarcento. Verŝajne samepoka kun Karolo la Granda, la kverko de Allouville vidintus la defiladon de la armeo de Vilhelmo la Konkerinto, moviĝanta al Anglio. Tiu ĉi iĝis duko de Normandio en 1035 kaj, laŭ la legendo, li paŭzintus piede de la kverko.
Iam ĉirkaŭata de aliaj arboj, nur ĝi evitis la detruon. Dum Teroro la revoluciuloj volis brulatenci la kverkon. Ĝin savis la vilaĝa instruisto, kiu alinomis ĝin «Templo de la Saĝo».
Ek de la 19a jarcento, la kapelokverko de Allouville-Bellefosse iĝis oficiale kuriozaĵo kaj la vilaĝanoj atente prizorgas ĝin. Ili kovris la internajn murojn per lignaj paneloj, tegis la trunkon per mantelo el ŝindoj kaj konstruis ŝtuparon kun balustrado por faciligi la aliron. En 1912, fulmobato amputis ĝin duone. De tiam oni daŭre ekzamenas, flegas kaj plisolidigas ĝin. En 1932 tiun lokon oni klasis kiel monumento historia.
Ĝi daŭre aktivas kaj produktas foliaron kaj glanojn.
Jean-Jacques Marziac
Jean-Jacques MARZIAC (naskiĝinta la en Strasburgo, mortinta la ) estis franca pastro romkatolika kaj ano de la Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a. Li estis unu el la plej proksimaj pastraj amikoj de ĉefepiskopo Marcel Lefebvre.
Vivo
Dum tendaro de skoltistoj grandan vendredon de 1943 li sentis vokiĝon spiritan. Li estis ordinita kiel membro de la Societo de Afrika Misio (Société des Missions africaines) en Liono en la 11.2.1954. Li laboris kiel misiisto en Ebura Bordo kaj en Benino. Pro lia fideleco al tradicio, li devis forlasi sian kongregacion.
Patro Ludovic-Marie Barrielle, la unua spirita gvidanto de la seminario en Ecône (Riddes), konigis lin al la spirito de la ignacaj ekzercoj laŭ la (mallongigita) metodo de Francisco de Paula Vallet. Li mem fariĝis unu el la grandaj ekzercmajstroj de nia tempo.