cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantabrio
Klimato
Danke al Golfa Marfluo, Kantabrio kaj aliaj regionoj en la Kantabra Kornico estas pli varmaj ol aliaj areoj en sama latitudo, kiel Nov-Skotlando, en Kanado. En Kantabrio ekzistas malseka oceana klimato kun agrabla somero kaj freŝa vintro. La jara pluvkvanto estas ĉirkaŭ 1200 mm ĉe la marbordo kaj ĝis 2400 mm en la montaj areoj. La averaĝa temperaturo estas 14 °C. Ofte neĝas en la plej altaj areoj de Kantabrio inter oktobro kaj marto. En la plej altaj montoj de Picos de Europa (pli ol 2500 m) ekzistas neĝujoj, kiuj ne fandiĝas eĉ dum la somero. La plej sekaj monatoj estas julio kaj aŭgusto, sed ĉiam ekzistas pluvoj kaj la temperaturo ne estas tro alta. La klimato ankaŭ ŝanĝas de unu komarko al alia. Ekzemple, en komarkoj malproksimaj de la maro, kiel Liébana aŭ Campoo, ekzistas interŝtupa kontinenta-mediteranea klimato.
La influo de la monteca reliefo de Kantabrio estas rimarkinda rilate al ties klimato, ĉar ĝi estas la plej grava kaŭzo, pro kiu aperas specialaj meteorologiaj fenomenoj en Kantabrio hispane konataj kiel suradas (suraĵoj), kune de la efekto de feno: la vento el sudo blovas forte kaj seke kaj tial ju pli ĝi proksimiĝas al marbordo, des pli ĝi iĝas varma. Tio provokas mankon de pluvoj kaj malaltiĝon de la relativa aera humideco. En la sudaj valoj trans la Kantabra Montaro tute malsamas: tie ĉi la vento estas pli freŝa kaj humida, kaj ankaŭ eblas pluvi. Ĉi tia situacio pli abundas en aŭtuno kaj vintro, kiam la temperaturo eksterordinare povas altiĝi ĝis 20 gradoj. Tial estas iomete oftaj incendioj kaŭzitaj de ĉi tia vento, ekzemple tiu, kiu bruligis la urbokernon de Santandero en vintro de 1941.
Reliefo
Kantabrio estas kaj monta kaj mara regiono. Pro ĝia monteca reliefo, 40% el la teritorio estas pli alta ol 700 metroj, kaj triono el la tuta teritorio estas kruta je deklivo plia ol 30%. Jen en Kantabrio oni konstatas tri malsamajn areojn:
Riveroj
La kantabraj riveroj estas mallongaj kaj havas rapidan daŭran akvofluon, multfoje pro la granda dekliveco de la tereno inter ties elŝprucejo kaj la maro. Krom la rivero Ebro, ĉiuj havas fludirekton ortan al la maro kaj kvankam ili neniam sekiĝas, ties meznombra trafluo estas malgranda (20 m³/s) kompare al la aliaj riveroj de la Ibera Duoninsulo. La rapideco de ilia akvo estigas egan erozion kaj kreas V-formajn valojn, kiuj estas ofte troveblaj en la tuta Kantabra Kornico. Ĝenerale la valoj bonstatas, sed ekzistas kreskanta homa influo.
La 2175-metra monto Tres Mares (hispane: tri maroj), en la distrikto Campoo-Los Valles, ĉe la limo kun provinco Palencio, markas naturan limon de la tri akvokolektaj areoj. Ĉe tiu ĉi monto elfluas la riveroj Híjar, Pisuergo kaj Nansa, kiuj enfluas respektive en Mediteraneon, Atlantikon kaj la Kantabran Maron. Krom Kastilio kaj Leono, Kantabrio estas la ununura aŭtonoma komunumo en Hispanio, kies riveroj fluas en la tri marojn ĉirkaŭ la Ibera Duoninsulo.
Flaŭro
La diversaj altecoj de la grundo en la regiono, inter la marbordo kaj 2600, faras, ke la vegeta diverseco estu tre granda kaj tial ekzistas vasta nombro da biotopoj. En Kantabrio kreskas specoj kun folioj abundaj kaj deciduaj, ekzemple kverkoj kaj fagoj. Tamen, ekde praa tempo la homa agado estis favora al kreo de paŝtejoj, kie la brutaro paŝtiĝu, tial do ili abundas en Kantabrio.
En Kantabrio konstateblas pluraj flaŭraj areoj:
Oni ankaŭ devas mencii la propraĵojn de la areo Liébana, en kiu, pro ties mikroklimato proksima al tiu mediteranea, kreskas korkokverkoj, vinberujoj kaj olivarboj, kiujn malmulte difektis la homa influo.
La alia malsama areo estas Campoo, en la sudo de Kantabrio, kie estas vastaj arbaroj da pireneaj kverkoj, kaj kie la terkultivado ne estas grava. Plie, ankaŭ ekzistas grandaj rearbarigoj el arbaraj pinoj en la malkrutaj montoflankoj.
Naturaj rezervejoj
Kvankam la areo de Kantabrio ne estas tiel granda kiel aliaj provincoj en Hispanio, en ĝi ekzistas sep naturrezervejoj (inter ili, unu nacia parko): La plej grava naturrezervejo estas la Nacia Parko Picos de Europa, kiu ampleksas ankaŭ parton de la montaro Picos de Europa en Kastilio kaj Leono kaj Asturio. Ankaŭ estas 8 Protektitaj birdaj areoj (PBA ): Marĉoj de Santoña, Victoria kaj Joyel, Estuaro de Ajo, Liébana, Interkrutejo La Hermida, Peña Sagra, Montaro de Híjar, Montaro de Cordel, krom gravaj lokoj ĉe elfluejoj de la riveroj Nansa kaj Saja, la Baraĵlago de Ebro kaj Gorĝoj de Ebro, en direkto al la provinco Burgoso. Plie, ekzistas 21 Lokoj de Komunuma Gravo (LKG ), interalie, pluraj riveroj, dunaroj, marĉaroj kaj montaroj.
(19978) 1989 TN6
(19978) 1989 TN6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Kantabrio
Loĝantaro
Laŭ la censo de la jaro 2013, en Kantabrio loĝas 588 638 homoj (1.26% el la popolnombro de Hispanio). La loĝdenso estas 113.37 loĝ./km².
Stacio Chajo
Stacio Chajo (japane: 茶所駅 [ĉaĝo-eki], angle: Chajo Station) estas fervoja stacio en Gifu, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 1 linion de Meitetsu: Linio Meitetsu-Nagoya (ĉefa).
Kantabrio
Loĝantaro
Kompare al la aliaj aŭtonomaj komunumoj, la loĝantaro de Kantabrio nur estas pli granda ol tiuj de Rioĥo (321 780) kaj la aŭtonomaj urboj Ceŭto (80 570) kaj Melilo (76 034). En la 50 hispanaj provincoj, Kantabrio estas la 28-a, laŭ loĝanto-nombro en 2009.
La meza vivo-longeco estas 75 jaroj por viro, kaj 83 jaroj por virinoj. En Hispanio ĝi estas 76.9 por viroj kaj 83,6 por virinoj.
La marbordo estas la plej loĝata areo. La ĉefaj loĝlokoj estas la ĉefurbo Santandero (182 926 loĝantoj) kaj la urbo Torrelavega (industria urbo kun 56 143 loĝantoj). Ambaŭ konsistigas la Metropolan areon Santandero-Torrelavega.
Ankaŭ rimarkindas la kazo de Castro Urdiales. Kvankam ĝia oficiala popolnombro estas 32 374 homoj (kaj tiel ĝi estas la trie plej loĝata loko en Kantabrio), pro ĝia proksimeco al aglomeraĵo de Bilbao ĝia fakta popolnombro estas eĉ duobla (tiel la urbo parte funkcias kiel satelita urbo).
Laŭ la nombro de loĝantoj en la jaro 2011, la plej grandaj municipoj estas jenaj:
Prahistorio
La unua ekzisto de homoj en la Kantabra Kornico datiĝas je antaŭ 200.000 jaroj (Paleolitiko). La tiamaj Homo erectus establiĝis dum periodo inter glacialo kaj ekorganizis sin per preskaŭ-nomadaj klanoj el ĉasistoj-kolektistoj. Tiam ili ekfaris pugnokojnojn. Du la Vurma Glaciepoko, la neandertalaj homoj ekloĝis en kavernoj kaj plibonigis diversajn ŝtonajn ilojn, kiujn poste pleje bonigis la Homo sapiens dum Malfrua Paleolitiko. La arto kreita de la kavernaj homoj estis trovita en multegaj kavernoj en Kantabrio (Altamira, El Castillo, La Pasiega, Las Monedas, Covalanas, Hornos de la Peña, El Pendo, ktp.). La tiamaj homoj gravuris, skulptis kaj pentris, reprezentante ĉasaĵojn (cervoj, ĉevaloj, bizonoj, boacoj), geometriajn kaj simbolajn motifojn, sed ili malofte starigis imagojn de homoj aŭ siaj kontraŭuloj kaj malamikoj.
La Neolitika revolucio (apero de la unuaj brede kaj agrikulture produktantaj socioj) komenciĝinta en Mediteraneo atingis la Kantabran Kornicon malfrue kaj tial ĝi restis marĝena teritorio, kie dum longa tempo kunvivis ĉasistoj-kolektistoj kaj bredistoj-agrikulturistoj. En la tiama kulturo elstaris megalitoj, kio estis ligita al transmigra brutobredado.
Frua Mezepoko
La reakirita kantabra sendependeco de la kantabroj daŭris ĝis la invado de la visigota reĝo Leovigildo de 574, kiu fondis malfortan regnon en la sudo de la Kantabra Montaro. Tie aperis la Duklando Kantabrio, kies ĉefurbo estis Amaya. La unuaj kristanaj misiistoj Emiliano de la Cogolla aŭ Toribio de Astorgo ne sukcesis estigi efikan kristanigon. Komence de la 8-a jarcento, la islama invado de Iberio atingis la ĉefurbon Amaya kaj instigis gravan migradon al nordo de Iberio. Tiu subita alveno de novaj loĝantoj plu ŝanĝis la tiamajn kantabrajn sociajn, ekonomiajn kaj kulturajn strukturojn.
En 722 la epokfara venko de Don Pelajo kontraŭ araboj en la Batalo de Covadonga permesis la kreon de la Reĝlando Asturio, kiu iĝis politika centro laŭ kiu la kantabra socio plu evoluis. Tiel ekaperis vilaĝoj en la valoj kaj la agrikultura ekonomio ekbaziĝis je la kultivo de greno, vito kaj fruktoj. Krome, la disvastiĝo de kristanismo instigis la adopton de feŭdismo kiel politika sistemo kaj multaj religiaj aŭtoritatoj kaj senjor-landoj estis kreitaj ĉirkaŭ la unuaj monaĥejoj: ekzemple, temploj kaj sanktuloj Sankta Toribio de Liébana, Sankta Maria de Piaska, Sankta Juliana, Emeterio kaj Celedonio, Sankta Petro de Cervatos kaj Sankta Marteno de Elines.
Malfrua Mezepoko
La ekspansio de la kristanaj regnoj per la Rekonkero faris, ke la politika centro iĝis pli kaj pli suda kaj tial la teritorioj en la Kantabra Kornico restis ne tre interesaj. Tamen, tiu intereso revigliĝis en la 12-a jarcento, kiam la Reĝlando Kastilio donis specialajn rajtojn al diversaj marbordaj urbetoj (nome San Vicente de la Barquera, Santandero, Laredo kaj Castro Urdiales). Tial komenciĝis grava komerco de lano inter Kastilio kaj la nordo de Eŭropo tra la kantabraj havenoj. La havenaj urbetoj travivis prosperan periodon kaj kreskon kaj tiam ekaperis la unuaj konstruaĵoj kaj katedraloj laŭ la gotika arkitekturo. Tiu prospero kondukis al fondiĝo de la Ligo de la Kvar Urbetoj de la Marbordo en Kantabrio, kaj la posta Ligo de la Marĉoj (1296) kun aliaj urbetoj ĉe la Kantabra Maro, kiu milite helpis Kastilion je la konkero de andaluzaj urboj dum la 13-a jarcento.
Grava krizo dum la 14-a jarcento kondukis al militoj de partioj (guerras de bandos) instigitaj de diversaj nobelaj familioj, kiuj politike kontrolis Kantabrion. La atakoj estis celaj al pluigo de aristrokrata povo kaj ekonomia kaj politika kontrolo. La konflikto estis solvita de la unuiga reĝa aŭtoritato de la Katolikaj Gereĝoj.
Dum Mezepoko Kantabrio estis administre dividita kaj organizita laŭ konsilioj (nunaj municipoj), unioj, valoj, ktp. kaj poste laŭ rego de du ŝtataj koregidoroj kaj ties ago-areoj: unu por Asturio de Santillana, Campoo kaj Liébana, kaj unu alia por la Kvar Urbetoj kaj Trasmiera.
Moderna epoko
En la 15-a jarcento, en fino de Mezepoko, Kantabrio estis plu administre kaj politike disiĝinta ento. En la 16-a jarcento, la konsekvencoj de tiu manko de unueco iĝis pli akraj. La ekonomio de la havenaj urboj estis katastrofe afektita de la milita konflikto de la Habsburgoj kaj la pluaj malsategoj kaj damaĝbestoj inter la fino de la jarcento kaj la komenco de la 17-a jarcento. Krome, la kultivo de novaj plantoj elportitaj el Ameriko, tre speciale maizo, plibonigis la tiame malriĉan dieton kaj instigis grandan plinombriĝon de la loĝantaro dum la 18-a jarcento. Komerco iĝis pli kaj pli grava ekde inaŭguro de la "Vojo de la farenoj", per kiu en 1753 Santandero estis konektita al Norda Altebenaĵo (norda centro de Kastilio) kaj tiel iĝis ties plej grava haveno.
La projektoj unuigi la diversajn kantabrajn teritoriojn iĝis pli fortaj en la fino de la Moderna epoko. Tiaj projektoj estis apogitaj de du flankoj. Unue, la plej tradicia flanko estis la Partio de la Kvar Urbetoj (cele al imposta pag-escepto) aŭ la Provinco de la Naŭ Valoj, kiu poste iĝis la Provinco Kantabrio de 1778. Alia flanko estis tiu ligita al la burĝo de Santandero. Tiu ĉi lasta grupo estis plej apogita kaj kondukis al la kreo de la Provinco Santandero en 1801, kiu estis daŭre kaj finfine adoptita en 1833 kadre de la teritoria divido de Hispanio de Javier de Burgos.
19-a jarcento
Dum la 19-a jarcento komenciĝis procezo kiu formis la nunan Kantabrion:
20-a jarcento
La ŝanĝoj komenciĝintaj en la 19-a jarcento iĝis pli kaj pli rapidaj kaj profundaj, kaj la Provinco iĝis Aŭtonoma Komunumo en 1983.
Politiko
La Parlamento de Kantabrio estas la ĉefa institucio de la sinrego de tiu ĉi aŭtonoma komunumo, kaj estas kiu oficiale reprezentas la kantabran popolon. Nuntempe ĝi konsistas el 39 deputitoj, kiuj elektiĝas laŭ universala kaj rekta baloto per libera kaj sekreta voĉdono.
La ĉefaj okupoj de la parlamento estas la jenaj: leĝfarado, aprobi la regionan buĝeton, impulsi kaj kontroli la agadon de la registaro, kaj pludisvolvigi la povojn transdonitajn de la Hispana Konstitucio, la Statuto de Aŭtonomeco kaj aliaj superleĝoj.
La Prezidanto de Kantabrio estas la plej grava reprezentanto de la aŭtonoma komunumo kaj ene de ĝi kaj por la Hispana Ŝtato. Li estras, direktas kaj kunordigas ties agojn. La prezidanto estas elektita de la anoj de la regiona parlamento, post konsulto al la tie estantaj politikaj partioj, kaj nomumita de la hispana reĝo. La prezidanto prezentas sian agad-programon al la parlamento mem kaj devas esti apogita per absoluta plimulto aŭ, en dua voĉdono, per simpla plimulto.
La Registaro de Kantabrio estas la organo, kiu direktas la politikan agadon kaj havas la plenuman kaj leĝan povojn, akorde kun la Hispana Konstitucio, la kantabra Statuto kaj la ekzistanta leĝaro. La Registaro konsistas el la Prezidanto, la Vicprezidanto (al kiu la Prezidanto provizore povas transdoni siajn plenumajn kaj reprezentantecajn funkciojn) kaj la Deputitoj, kiuj estas elektitaj kaj eksigitaj de la Prezidanto.
La oficperiodo daŭras kvar jarojn. Post kelkaj periodoj kun la rego de la dekstra Popola Partio (PP), inter 2003 kaj 2011 la kantabra registaro estas estrita de koalicio inter la Regionisma Partio de Kantabrio (PRC) kaj la Hispana Laborista Socialisma Partio (PSOE). Ekde 2011 la prezidanto de Kantabrio estis Ignacio Diego (PP).
Voĉdonoj
La voĉdonoj de la aŭtonoma komunumo Kantabrio okazas ĉiun kvaran jaron, samtempe de la municipaj voĉdonoj. Per ili oni elektas la deputitojn de la Parlamento de Kantabrio. La 39 parlamentanoj estas elektitaj per universala kaj rekta baloto laŭ libera kaj sekreta voĉdono. La unua voĉdono de la Parlamento de Kantabrio okazis la 8-an de majo 1983, post la aprobo de la Statuto de Aŭtonomeco de Kantabrio en decembro 1981.
En la plej frua periodo, la Registaro de Kantabrio estis estrita de la Popola Partio (PP, kantabra sekcio) kaj la partio Unio por la Progreso de Kantabrio (UPCA, estrita de Juan Hormaechea). Post voĉdono de 2003 kaj ĝis 2011, la registaro estis koalicio de la Regionisma Partio de Kantabrio (PRC) kaj la kantabra sekcio de la Hispana Laborista Socialista Partio (PSC-PSOE). Dum tiu periodo Miguel Ángel Revilla (PRC) estis prezidanto kaj Dolores Gorostiaga (PSC-PSOE) estis vicprezidanto. En la voĉdono de 2011 la Popola Partio sukcesis atingi unuafojan absolutan plimulton (20 deputitoj) kaj ties kandidato Ignacio Diego iĝis prezidanto de Kantabrio.
De vidpunkto de politika ideologio, Kantabrio estas konservisma komunumo kompare al aliaj en Hispanio. La konsevismaj partioj (plej elstare, la Popola Partio) ĉiam venkas en voĉdono per granda plimulto, kvankam per koalicioj aliaj partioj sukcesis igi siajn kandidatojn membrojn de la registaro. Kaj en la kamparaj areoj kaj ĉefe en la ĉefurbo Santandero, la loĝantaro estas precipe konservisma. Industriaj areoj, kun loĝantaro pli juna (ekzemple Torrelavega kaj Reinosa), estas tie, kie la aliaj partioj ricevas pli da voĉdonoj, sed ankoraŭ ili estas tre malmultaj kompare al konservismaj partioj.
Jen la rezultoj de la voĉdonoj de la Parlamento de Kantabrio de la jaroj 2003, 2007 kaj 2011:
Administra organizo
En Kantabrio estas 102 municipoj. Unu municipo ofte enhavas plurajn loĝitajn lokojn kaj kvartalojn. Municipo havas municipdomon, kiu ofte estas en vilaĝo aŭ urbo sam-noma je municipo. Escepte, pro malmulteco de loĝantoj (malpli ol 250), du etaj municipoj (Tresviso kaj Pesquera) ne havas propran registaron: en ili oni organizas lokan asembleon, kiu agas kiel registaro (hispane, concejo abierto, t.e. "malferma kunsido").
Ekonomio
Laŭ la hispana INE (Instituto pri Statistiko), en la jaro 2007 la Malneta Enlanda Produkto po kapo en Kantabrio estis 23377 eŭroj (en Hispanio averaĝa kvanto estas 23396, kaj en 25-landa Eŭropa Unio ĝi estis 29455 eŭroj). La Malneta Enlanda Produkto estis 4.1%; en tuta Hispanio ĝi estis 3.9% dum sama periodo En la dua triono de la jaro 2011, senlaboreco estis 14,8% de la laborforto, kompare al 20.89% de tuta Hispanio.
En Kantabrio la malkreskanta unuaranga sektoro laborigas 5.8% el la laborforto. Ĉefaj ekonomiaj aktivecoj estas, agrikulture, bova bredado, produktado de lakto kaj viando kaj terkultivado (ĉefe, maizo, terpomo, legomoj furaĝoj); plie gravas fiŝkaptado kaj minado de zinko kaj ŝtono.
En la duaranga sektoro laboras 30.4% el la laborforto. Elstaras siderurgio, manĝaĵo-industrio, kemia industrio, paperindustrio, tekstila industrio, medikamentoj, industriaj kaj transportaj produktoj, interalie. Konstruado iĝas pli kaj pli malaktiva, sed ĝi plu estas la plej aktiva agado en tiu ĉi sektoro.
En la kreskanta triaranga sektoro laboras 63.8% el la laborforto. Turismo estas pli kaj pli grava, plej kreskante en kamparaj areoj. Inter la bankoj fonditaj en Kantabrio, elstaras Caja Cantabria (en banka grupo Liberbank ekde 2011) kaj, ĉefrole, la Banko Santandero kreinta la Grupon Santandero, kun pli ol 129 000 laborantoj, 66 milionoj de klientoj, 102 000 filioj kaj 2.4 milionoj de akciuloj en la tuta mondo. La Grupo Santander estas unu el la dek plej grandaj financ-institucioj de la mondo, kaj ĝi estas la plej granda banko en Eŭrozono.
Transporto kaj komunikiĝoj
La plej grava impliko kaj malhelpo en konstruo de komunik-infrastrukturoj en Kantabrio estas la reliefaj bariloj, tio estas, ĉefe krutaj montoj, en ĉiu direkto-akso: oriento-okcidento, norda marboro-sudo aŭ inter-vala komunikado. Konstruo kaj subteno de infrastrukturo estas tial tre multekosta. Laŭ la Ministerio de Disvolvado de Hispanio, Kantabrio havas 2.393 km da ordinaraj ŝoseoj kaj 206 km da aŭtoŝoseoj.
La Flughaveno de Santandero estas la ununura flughaveno en Kantabrio regule uzita de veturantoj. De la jaro 2003 ĝia nombro de traveturantoj ege multiĝis pro establo de fluglinio Ryanair. En 2013 ekzistis linioj inter Santandero kaj 11 urboj en Hispanio kaj 7 en eksterlando.
Sume, la plej gravaj komunikaj infrastrukturoj en Kantabrio estas jenaj:
Amaskomunikiloj
En Kantabrio ĉiutage estas prese eldonitaj du ĵurnaloj: El Diario Montañés kaj Alerta Cantabria, sed plie ekzistas multegaj aliaj eldonaĵoj, ĉu ĉiusemajnaj, aŭ ĉiumonataj, ktp. La ĉefaj ŝtataj radistacioj elsendas en lokoj kiel Santandero, Torrelavega, Castro Urdiales aŭ Reinosa, sed ankaŭ ekzistas multaj lokaj radistacioj. Nuntempe ne estas regiona televidstacio kreita per registara investo, sed ja ekzistas lokaj privataj televidoj (plej elstare pro vasta servareo, televidstacioj Canal 8DM kaj TeleBahía). Ekzistas ja regiona centro de TVE (ŝtata publika televido), kiu elsendas nur dum mallongaj periodoj kaj ĉefe programojn kaj teleĵurnalojn specife por Kantabrio.
Literaturo kaj lingvo
La hispana lingvo estas la oficiala lingvo de Kantabrio. La orienta teritorio de Kantabrio estis parte lulilo de la hispana lingvo. En la okcidenta areo kaj en la Valo de Pas kaj Valo de Soba estas ankoraŭ restaĵoj de la kantabra lingvo. Tamen, la kantabra lingvo estas nek oficiala nek agnoskita lingvo de la Registaro de Kantabrio kaj ĝi estas tute nekonata de granda plimulto de la loĝantaro.
Festoj
En Kantabrio oni celebras multajn festojn, kiuj estas origine kristanaj kaj dum kiuj oni honoras sanktulon aŭ sanktan patronon de vilaĝo aŭ municipo. Tamen ekzistas ankaŭ pluraj festoj, kiuj estas origine antaŭkristanaj, tio estas, ĉefe keltaj, kaj kiuj plu ekzistas en la tradicia folkloro. La plej abundaj festoj okazas ĉirkaŭ la festotagoj de Sankta Johano la Evangeliisto kaj Sankta Mikelo.
La duan dimanĉon de aŭgusto oni celebras en Cabezón de la Sal la Tagon de Kantabrio. Dum tiu ĉi festo okazas pluraj tradiciaj aranĝoj: tradiciaj sportoj (kegloludo kaj ŝtontirado), foiro, dancoj kaj kantoj. Krome, la 28-an de julio oni celebras la Tagon de la Institucioj de Kantabrio en Reocín.
Kelkaj festotagoj estas celebrataj en la tuta komunumo kaj aliaj estas limigitaj nur al unu aŭ malmultaj vilaĝo. Jen listo de la festoj plej konataj, kiuj ofte allogas vizitantojn el tuta Hispanio:
Kuirarto
La natura medio tre influas la kantabran kuirarton, kiu havas trajtojn komunajn al najbaraj regionoj en la Kantabra Kornico. Pro la geografia diverseco de Kantabrio, oni uzas ampleksan aron de ingrediencoj: abundegas fiŝoj kaj marfruktoj el la Kantabra Maro, riveraj fiŝoj kiel salmoj kaj trutoj, legomoj kaj bova viando. Tre konataj pladoj estas cocido montañés (varmaĵo el fazeoloj kaj brasiko kiel bazaj ingrediencoj), cocido lebaniego (simila al tiu ĉi sed el kikeroj ) aŭ marmita (tinuso kaj legomoj) inter multaj aliaj. La uzo de lakto en dolĉaĵoj kiel quesada pasiega aŭ sobao spegulas la gravecon de produktado de lakto en Kantabrio.
Mitaro
La Kantabra Kornico, en norda Iberio, estas abunda je mitologioj. La komunumoj ĉe la Kantabra Maro, tio estas, Galegio, Asturio, Kantabrio kaj Eŭskio kunhavas samajn kulturajn kaj historiajn trajtojn, kaj tial pluraj mitaĵoj de la kantabra mitologio estas komunaj al mitaroj de tiuj najbaraj regionoj. La plej konataj kaj centraj estaĵoj estas ojáncanu kaj anjana, kiuj respektive simbolas malbonon kaj bonon. Referencoj al la kantabra mitaro aperas ofte en la literaturo kaj festoj de Kantabrio.
József Tisza
József Tisza [jOĵef tisa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tisza József estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
József Tisza naskiĝis la  1914 en Szolnok. Li mortis la 1980 en Budapeŝto.
Biografio
József Tisza frekventis bazlernejon, poste li eklaboris. En 1932 li aliĝis al la komunistoj. En la sekva jaro pro malpermesita politikado li estis kondamnita je prizono. En 1935 li aliĝis ankaŭ al sindikato. En 1940 li denove arestiĝis, en 1944 li soldatiĝis, kie li sukcese rifuĝis al Sovetunio. En la malfrua 1944 en Orosháza li aranĝis la komunistan partion. Inter 1946-1967 li estis parlamenta deputito, dume li havis diversajn ŝtatajn aŭ partiajn postenojn, eĉ inter 1952-1954 li estis ministro. En 1967 li pensiuliĝis.
8824 Genta
8824 Genta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana ceramikisto Genta Yamamoto, kiu komencis krei je la aĝo de 20 jaroj kaj estas konata pro siaj klopodoj revivigi la "Hoshino ware" : unu el la tradiciaj ceramikaj stiloj de Japanio. Liaj verkoj figuras ĉielajn korpojn. Konata en Japanio kiel "La Viro kiu bakas planedon", li laboras pri desegna stilo de "stelo".
Laconnex
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Cartigny, en oriento al Bernex, en sudo al Soral, en okcidento al Avusy, kaj en la nordokcidenta angulo al Avully.
Yuzo Funakoshi
Yuzo Funakoshi (船越 優蔵, n. ) estas japana futbalisto.
Laconnex
Trafiko
Norde de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Ĝenevo tra Onex al Chancy. La vilaĝo mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita per la busolinio L al la loka transportreto de Ĝenevo.
Yuzo Funakoshi
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Telstar (IJmuiden, Nederlando), Shonan Bellmare, Oita Trinita, Albirex Niigata, Tokyo Verdy kaj SC Sagamihara.
Laconnex
Historio
La unua dokumenta mencio de Laconnex datiĝas el la jaro 1225 kiel Laconay, kiam Grafo Guillaume de Ĝenevo donacis teritorion al la paroĥaro Saint-Victor.
Gjon's Tears
Gjon Muharremaj (albana elparolo [ɟɔn muharɛˈmaj]; naskita la 29-an de junio 1998 en Saanen), konata profesie kiel Gjon's Tears, estas svis-albana kantisto kaj kantverkisto. Li estis planita reprezenti Svislandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2020 per la kanto "Répondez-moi" antaŭ la nuligo de la konkurso. Li estis tamen interne elektita denove kiel la landa reprezentanto por la konkurso 2021 per la franclingva kanto "Tout l'Univers" ("la tuta universo"). Li finis en tria loko kun 432 poentoj, la plej bona lokado por Svislando ekde 1993.
Laconnex
Historio
Dum mezepoko la regoprivilegioj pri Laconnex apartenis al la paroĥaro Saint-Victor. En la jaro 1519 la Duko de Savojo enkarcerigis la paroĥestron François Bonivard kaj anstataŭigis lin pere de Jean de Brisset de Lacconay. En la jaro 1636 Laconnex akceptis la reformacion kaj estis 1544 atribuita al Ĝenevo. Per la kontrakto de Laŭzano en la jaro 1564 Laconnex estis submetita al komuna regado de Savojo kaj Ĝenevo.
Per la kontraktoj de Parizo kaj Torino de la jaroj 1749 kaj 1754 Laconnex estis atribuita al la reĝolando Sardinio. En la jaro 1816 per la kontrakto de Torino la Laconnex finfine estis atribuita al Kantono Ĝenevo kaj fariĝis svisa. Ĝis 1847 ĝi estis parto de la komunumo Avusy-Laconnex-Soral, de kiu tiam Avusy estis disigita. En 1850 ankaŭ Laconnex kaj Soral disiĝis kaj fariĝis memstaraj komunumoj.
7001 Noether
7001 Noether estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikistino Emmy Noether (1882–1935), fakulino pri abstrakta algebro kaj teoria fiziko.
Francesco Morosini
Francesco Morosini (26a de februaro 1619 – 16a de januaro 1694) estis Doĝo de Venecio el 1688 al 1694, dum la epoko de la Granda Turka Milito. Li estis membro de fama nobela venecia familio (nome Morosini) kiu produktis kelkajn doĝojn kaj generalojn. Li "vestiĝis ĉiam ruĝe de piedo al kapo kaj neniam agadis sen havi sian katon ĉe li."
Inter-Aga Konsilio
La Inter-Aga Konsilio (angle Inter Action Council, mallonge IAC) estas malformala ligo de eksaj ŝtatestroj kaj registaraj gvidantoj, kiun en 1983 iniciatis la eksa japana ĉefministro Takeo Fukuda, en proksima kunlaboro interalie kun la eksa germana federacia kanceliero Helmut Schmidt.
Verdun - Hoche (Tramtransporto en Parizo)
Verdun - Hoche estas haltejo de Tramvojo T9, situanta inter j Choisy-le-Roi kaj Thiais, en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
Inter-Aga Konsilio
La membroj, ekskluzive eksaj posedintoj de plej altaj ŝtataj oficoj, havu la ŝancon pludoni siajn spertojn kaj sciojn. La internacia kunlaboro en la agoterenoj paco kaj sekureco, monda ekonomio, socia evoluo kaj medioprotekto estu fortigata per analizoj de problemoj kaj rekomendoj pri solvoj, kiuj rekte estu komunikataj al nuntempaj plej altrangaj politikaj decidistoj. Ĉiujare okazas kunveno de la konsilio, kiu verkas kaj ratifas finan deklaracion.
Verdun - Hoche (Tramtransporto en Parizo)
Ĝi estis malfermita la.
(17641) 1996 SW7
(17641) 1996 SW7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Andamana maro
Andamana maro estas maro ĉe la rando de la orienta Hinda Oceano. Ĝian marbordon formas Birmo (Myanmar), Tajlando kaj Malajzio.
En ĝi estas la insuloj Andamanoj.
Biogeografie Andamana maro estas unu el la 43 maro-ekoregionoj de la Tutmondaj 200. Tiuj ĉi estas iom da ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso ( WWF ) kaj la Nacia Geografia Societo pro sia graveco pri la naturprotekto.
Esanatoglia
Esanatoglia estas komunumo de Italio.
Chappes (Ardennes)
Chappes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Laŭnĉpado
Laŭnĉpado (angle: Launchpad) estas retejo kaj retaplikaĵo, programita de Canonical Ltd, por oferi subtenajn ilojn al evoluigantoj kaj kunlaborantoj (tradukistoj, artistoj, helpistoj, aliuloj) por la kunlaboro en programaroj. Ĝi aktuale estas uzata por la subteno de la evoluo de Anewt, Avant Window Navigator, Bazaar, Exaile, Extreme Tux Racer, Jakosher, GASP, Gladex, Gnome Do, Linukso Mint, LottaNZB, Me TV, Miro, Mixxx, OpenERP, PyRoom, SchoolTool, SilvaCMS, TangoCMS, Terminator, Ubuntu kaj Zope.
Lee Hsien Loong
LEE Hsien Loong (李显龙/李顯龍) (naskiĝis la 10-an de februaro 1952) estas politikisto en Singapuro kaj filo de Lee Kuan Yew.
Bahir Dar
Bahir Dar – ankaŭ latinliterigata Baher Dar kaj Bahar Dar, ባሕር ዳር - estas urbo de Etiopio. Laŭ la stato de la censo de oktobro 1994 ĝi havis loĝantojn, kaj laŭ takso de la nacia statistika agentejo en julio 2006 havis  (ne kalkuliĝas la antaŭurba zono). Laŭ la informoj de la nacia statistika agentejo kaj la vikipedia listo pri grandaj urboj de Afriko temas pri unu el sume 11 etiopiaj urbegoj de pli ol 100 000 loĝantoj. Bahir Dar apartenas al la etiopia regiono Amharo kaj estas ties ĉefurbo, tamen havas iom malpli da loĝantoj ol la samregiona urbo Dese.
Lee Hsien Loong
Li estis vicĉefministro en kabineto de Goh Chok Tong. De 12-an de aŭgusto 2004 li estas ĉefministro de Singapuro kaj ankaŭ Ministro pri Financoj.
Bahir Dar
La urbo situas en la norda centro de la lando, proksimume 450 kilometrojn nordokcidente de Adis-Abebo. Ĝi troveblas ĉe la suda rando de la lago Tana. Pli-malpli 30 kilimetrojn sude de la urbo situas la Tisisat-akvofaloj de la Blua Nilo – la duaj plej grandaj akvofaloj de Afriko.
IRN
La vorto havas plurajn signifojn:
Turgut Reis
Dragut (Turgut Reis) (1485 – 23a de junio 1565) estis Otomangreka admiralo kaj pirato kiu ankaŭ servis kiel Bejo de Alĝero; Bejbejo de Mediteraneo; kaj unua Bejo, poste Paŝao, de Tripoli. Sub lia ŝiparkomando la marpovo de la Otomana Imperio etendiĝis tra Nordafriko. Kiam Turgut estis servante kiel paŝao, li ornamigis kaj finkonstruigis la urbon Tripoli, farante ĝin unu el la plej impresaj urboj laŭlonge de la nordafrika marbordo.
Austra Pumpure
Austra Pumpure (alinomita Anna Bukševica aŭ Bukshevich) naskiĝis la 26-an novembro 1928 kaj mortis la 3-an januaro 2017.
Ŝi estis latva muzikistino kaj kantistino de popolkantoj, sed ankaŭ konata esperantistino.
Biografio
Plejparto de la vivo ŝi pasigis en Liepāja, Latvio. Ŝia patro estis latva dirigento.
De 1956 ĝis 1975 Austra Pumpure estis koncertmajstro en la Teatro de Liepāja. Ŝi estas precipe konata pro la kanto-interpretoj de la Balta Maro.
En 1998 Austra Pumpure estis premiita per kvar steloj en la ordo de la Tri Steloj. En 2011 estis premiita pro sia kontribuo al la latva muziko-evoluado. En 2012 ŝi ricevis "la latvian Grammy", la plej grandan latvan muzikpremion, pro sia vivlonga kontribuado al la evoluo de la latva muziko.
Austra Pumpure kaj Esperanto
Unu el ŝiaj lernantinoj estis Anta Eņģele.
23748 Kaarethode
23748 Kaarethode estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la projekto "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kaare Thode Joergensen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Odense Tekniske Gymnasium de Odense (Fyn, Danio).
Ferenc Kovács (reĝisoro)
KOVÁCS Ferenc [pr. kovAĉ] rumanuja hungara dramaturgiisto, reĝisoro. Li naskiĝis en Glodeni la 2-an de aprilo 1927 kaj mortis en Târgu Mureș la. Li estis la edzo de aktorino Emma Elekes, la patro de poeto András Ferenc Kovács.
Kariero
Inter 1953 kaj 1956 Ferenc Kovács estis dramaturgiisto en Baia Mare, inter 1956 kaj 1988 dramaturgiisto kaj poste reĝisoro ekde la 1960-aj jaroj en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satmaro.
Panelo
Panelo povas esti:
IRR
La vorto havas plurajn signifojn:
Kastilio-Manĉo
Kastilio-Manĉo, aŭ Kastilio-La Manĉo, estas aŭtonoma komunumo de Hispanio, okupanta la plej grandan parton de la antikva historia regiono Nov-Kastilio,, escepte de la Madrida Regiono, kiu formis propran komunumon. Ĝi havas proksimume loĝantojn. Grandan parton de la regiono konsistigas la geografia unuo Manĉo, pro kio la regiono ricevis sian nunan nomon.
La ĉefurbo estas Toledo, ĉe la rivero Taĵo. La regiono konsistas el la provincoj Albacete, Ciudad Real, Cuenca, Gvadalaĥaro kaj Toledo.
Ĉefaj urboj (kun loĝantaro en 2007):
Kastilio-Manĉo estas la loko kie disvolviĝas granda parto de la aventuroj de Don-Kiĥoto el Manĉo, de Miguel de Cervantes.
5653 Camarillo
5653 Camarillo estas tre malgranda amora asteroido malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Kenneth J. Lawrence elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido, kvankam ĝi ne pasas pli proksime ol 42,424 milionoj de km de Tero:
Ĝi pli proksimiĝas al Marso: La ĝi pasis al 0,09926 UA (14,849 milionoj) da km de ĉi-tiu planedo; kaj ĝi povas proksimiĝi al 0,035 AU (5,236 milionoj da km) de 4 Vesta.
Szczecin Port Centralny (fervojstacio)
Szczecin Port Centralny – fervoja stacio en la norda parto de la Międzyodrze en Szczecin. Ĝi situas proksime de strato Gdańska (pola landvojo n-ro 10), sur teritorio de la urba setlejo Międzyodrze-Wyspa Pucka en kvartalo Śródmieście. Al stacio apartenas la plej granda fervoja deponejo en urbo: Szczecin Port Centralny.
Distanco de la stacio al ĉefaj stacioj apude:
Interkonektoj
Proksime de la stacidomo situas la bushaltejo "Port Centralny".
Fortikaĵo Jesuo
La Fortikaĵo Jesuo estas fortikaĵo portugala situanta en Mombasa (Kenjo), kiu estis konstruita en 1593 laŭ ordono de la reĝo Filipo la 2-a de Hispanio kaj 1-a de Portugalio, situanta en la insulo Mombasa por protekti la antikvan havenon. De supra vidaĵo ĝi similas al homa formo kaj pro tio ricevis la nomon Jesuo.
Inter 1631 kaj 1875 la fortikaĵo estis gajnita kaj perdita en naŭ fojoj disputante la regon sur Mombasa. Ĝi estis deklarita hsitoria monumento en 1958. Hodiaŭ ĝi gastigas muzeon.
La fortikaĵo estis dizajnita de la itala arkitekto Giovanni Battista Cairatti. ĝi estis la unua eŭropstila fortreso konstruita ekster Eŭropo, dizajnita por elteni la pafadon de kanonoj. Hodiaŭ ĝi estas unu el la plej bonaj ekzemploj de la militista portugala arkitekturo de la 16-a jarcento, kiu estis influita de la araboj de Omano kaj la britoj. En 2011, la fortikaĵo estis aldonita al la listo de Monda heredaĵo de Unesko.
Münnerstadt
Münnerstadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kissingen kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, la plej okcidenta parteto borde de la rivero Fränkische Saale, alfluanto de la rivero Majno (ne miksenda kun la pli norda kaj pli granda rivero Saale, alfluanto de la rivero Elbo). Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vaĵa Pŝavela
Vaĵa PŜAVELA (Kartvele: ვაჟა-ფშაველა) (la 1861, Ĉargali — la  1915, Tbiliso) estis kaŝnomo de la kartvela poeto kaj verkisto Luka P. Razikaŝvili.
Biografio
Li naskiĝis en la vilaĝo Ĉargali. Aŭtoro de 36 epikaj poemoj el la vivo de montaranoj en Pŝavio, bazitaj sur kartvelaj legendoj kaj mitologio, interalie: Aluda Ketelauri (1888), Gvelis mĉameli (Manĝanto de vipuroj) (1901) kaj sur historiaj eventoj: Baĥtrioni (1892). Li kreis plurajn personajn kaj amajn lirikojn, spektaklon Mokvetili (Socia elĵetito) (1894), rakontojn pri vivo de la vilaĝoj, etnografiajn laboraĵojn. Plimulto de liaj verkoj estas en dialekto. Pollingvaj tradukoj estas en Antologia poezji gruzińskiej (Antologio de kartvela poezio) (1961) kaj Poezja gruzińska (Kartvela poezio) (1985).
Fabriano
Fabriano estas komunumo de Italio.
Vereb
Situo
La vilaĝo situas laŭ traira flankovojo. Gárdony troviĝas 16, Bicske 23, Székesfehérvár 25, Ercsi 26, Érd 29 km-ojn.
Vidindaĵoj
En la komunumo troviĝas romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1768 kaj kalvinana preĝejo.
A History of British Birds
A History of British Birds (Historio de britaj birdoj) estas libro pri natura historio de Thomas Bewick, publikita en du volumoj. Volumo 1, "Land Birds" (Terbirdoj), aperis en 1797. Volumo 2, "Water Birds" (Akvobirdoj), aperis en 1804. Suplemento estis publikita en 1821. La teksto de "Land Birds" estis verkita de Ralph Beilby, dum Bewick respondecis pri la teksto de la dua volumo. La libro estis admirir ĉefe pro sia belo kaj klareco de la bildoj de Bewick, kiuj estas amplekse konsiderataj lia plej fajna verko, kaj inter la plej fajnaj en tiu etoso.
Ĝeneralaĵoj
British Birds estis komparata kun verkoj de poezio kaj literaturo. Ĝi ludas elstaran rolon en la roamno de Charlotte Brontë nome Jane Eyre. William Wordsworth gratulis Bewick en la unuaj versoj de lia poemo "The Two Thieves" (la du ŝtelistoj): "Oh now that the genius of Bewick were mine, And the skill which he learned on the banks of the Tyne."
Sud-Okcidenta administra arondismento
Sud-Okcidenta administra arondismento  (Юго-Западный административный округ) estas arondismento de Moskvo, situanta en sud-okcidenta urboparto.
Distriktoj
Ĝi konsistas el 12 distriktoj:
A History of British Birds
Ĝeneralaĵoj
La libro estis fakte la unua "kampogvidilo" por nefakuloj. Bewick havigas taŭgan ilustraĵon de ĉiu specio, el naturo se eblis, aŭ el haŭtaĵoj. Oni listigas kaj komunajn kaj sciencajn nomojn, citante la nomigajn aŭtoritatojn. La birdospecio estas priskribita, kun ties distribuado kaj kutimaro, ofte kun etenda citaĵaro el presitaj fontoj de korespondantoj. Tiuj kiuj havigis haŭtaĵojn aŭ informaron estis dankitaj. La specioj estas grupitaj en familioj kiaj tiuj "Of the Falcon" (de falkoj), uzante la tiamajn limigitajn kaj konfliktajn sciencajn fontojn. La familioj de terbirdoj estas poste grupigitaj en rabobirdoj, ĉiomanĝantaj birdoj, insektomanĝantaj birdoj, kaj grenovoraj birdoj, dum la familioj de akvobirdoj estas simple listitaj, sen rilataj familioj.
Siliguri
Siliguri aŭ Ŝiliguri, (bengale: শিলিগুড়ি) estas metropolo en Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio.
Geografio
Siliguri etendiĝas sur ebenaĵo en orienta parto de la lando ĝuste en koridoro, kie estas strikta trapasejo al la plej orienta landoparto. Darĝiling troviĝas 80 km-ojn.
Klimato
Siliguri havas tri sezonojn: somero, vintro kaj musono.
Tertremo de Hengchuen (2006)
La tertremo de Hengchuen estis submara tertremo de magnitudo 7,2 sur la Skalo de Richter, kiu okazis la 26-an de decembro 2006 en la suda parto de la insulo de Tajvano.
Ĝi damaĝis submarajn komunikadcelajn kablojn, tiel parto de la telefonaj kaj interretaj komunikadoj paneis en orienta Azio. Cunamo unu metrojn alta atingis la proksimajn marbordojn, mortigis du personojn kaj vundis ĉirkaŭ 40. Kelkaj konstruaĵoj kolapsis.
Futog
Futog (Футог, hungare kaj Futak) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Novi Sad. La nomo devenas el la hungara, signifanta kuriero. Dum la historio estis Malnova kaj Nova Futog.
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, Novi Sad troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. Familio Garai havis burgon en 1422. Tie la reĝo kunvokis parlamenton en 1456. La hungara armeo venkis la turkojn, dume liberiĝis 17 000 da kaptitoj en 1462. La turkoj okupis la regionon en la 16-a j.c. En la 18-a j.c. la regiono apartenis al Habsburga Imperio. En 1848 okazis batalo inter serboj kaj hungara armeo. En 1910 loĝis en Malnova Futak 5976 da loĝantoj (germanoj 2595, serboj 2483, hungaroj 551), en Nova Futak 3568 da loĝantoj (2115 germanoj, 907 hungaroj, 502 serboj). Ĝis 1920 la urbo apartenis al Bács-Bodrog, en distrikto Újvidék. En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la regionon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs, Baja kaj aliaj ili proklamis respublikon. Ekde 1920 ĝi apartenis al SHS, ekde 1929 kiel Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungaroj okupis la urbon.
En 1991 loĝis en la urbo 16 048 da loĝantoj (serboj 13 631, jugoslavianoj 1080, hungaroj 327, kroatoj 260, slovakoj 165, ktp). En 2002 estis 18582 da loĝantoj 16824 estis serboj.
Groto de Makpela
La groto de di Makpela aŭ groto de la Patriarkoj, (מערת המכפלה, Me'arat HaMaĥpela, "La groto de la duoblaj tomboj"; المغارة Al Maghàrah, "La groto"), situas en Hebron en Cisjordanio sed famas en la tuta Mezoriento. La hebrea nomo referencas jen al la dispozicio de la tomboj kaj jen al la bibliaj paroj tie entombigitaj.
Kojiro Kaimoto
Kojiro Kaimoto (海本 幸治郎, n. ) estas japana futbalisto.
Groto de Makpela
Temas pri serio de subteraj grotoj situintaj en la komplekso nomata de la islamanoj ”moskeo” de Abrahamo aŭ sanktejo de Abrahamo.
Laŭ la biblia rakonto, Jakobo kelke da jaroj antaŭ sia morto, ĵurigis la filon Jozefon ke tiu entonbigu sian patron en la groto de Makpela: Jozefo observis sian ĵuron post enbalzamigo de la kadavro de Jakobo.
Historio
Ali ibn abi bakr al-Harawi en 1173 skribe raportis ke dum la regado de Baldueno la 2-a (Jerusalemo) (1119) ero de la volbo de de la groto de Patriarkoj estis falruiniĝinta kaj iuj ifranj (okcidentaj kristanoj) estis penetrintaj enen kaj estis senvestintaj la "[korpojn] de Abrahamo, Isaako kaj Jakobo... "iliaj tombaj tolaĵoj teren frakasite falis kaj kuŝis kontraŭ muron…Tiam la Reĝo, post provizo de novaj tombaj tolaĵoj, fermigis la truon".
En 1260 Sultano Baibars starigis la regadon de Mamelukoj; tiuepoke oni konstruis la minaretojn sur la strukturo de la groto de Makpela-Moskeo de Ibrahami. Tuj post la sama sultano, pilgrimanta al la sankta loko, dekretis malpermeson por judoj kaj kristanoj eniri la groton. . Tiu malpermeso, fakte, ĉesis kun la juda konkero en la sestaga milito (1967). Ĉirkaŭ la fino de la kristana dominado, en 1166, Maimonido vizitis Hebron kaj povis preĝi en la Groto de Makpela. El tio dedukteblas ke dum la krucmilita dominado la aliro al la groto estis permesita al ĉiuj. Epoke de la Otomana Imperio la judoj povis preĝi ekstere de la strukturo, al ili malpermesita. En aŭgusto 1929, 67 judoj estis mortigitaj de arabaj policistoj okaze de publika manifestacio. Tiam la urbo estis parto de la Palestino sub brita mandato. En 1968, okazis atenco per lanĉo de grenado kontraŭ judoj preĝantaj en la sankta loko kaŭzante 47 vunditajn kaj gravegajn damaĝojn al la strukturo. En 1994 la “fundamenalista” juda israela soldato Baruch Goldstein eniris soldate vestita la preĝsalonon de islamanoj kaj mortige pafis masakrante tridek personojn kaj vundante aliajn 125. La ago eniris historion kiel masakro de Hebron de 1994.
Bibliografio
•	Hacohen, Aviad (2008). Commitment and Complexity: Jewish Wisdom in an Age of Upheaval: Selections from the Writings of Rabbi Yehuda Amital. KTAV Publishing House. ISBN 1602800308. •	Inbari, Motti (2012). Messianic Religious Zionism Confronts Israeli Territorial Compromises. Cambridge University Press. ISBN 9781107009127. •	Jacobson, David C. (1997). Israeli Poetry and the Bible. Wayne State University Press. ISBN 0814326234. •	Lichtenstein, Aharon; Lior, Dov (1994). "A Rabbinic Exchange on Baruch Goldstein's Funeral". Tradition 28(4). Rabbinical Council of America. pp. 59–63. •	Linnan, David K. (2008). Enemy Combatants, Terrorism, and Armed Conflict Law: A Guide to the Issues. Praeger Security International Series. ABC-CLIO. ISBN 0275998142.
Christopher Clark
Christopher 'Chris' Clark estas renoma fakulo pri kontraŭmina agado. Li estas brita civitano, ricevis la britan ordenon Armea Kruco (Military Cross) pro braveco sub atako de pafado, kaj la Ordenon de la Brita Imperio pro lia rolo en la evakuado de nelibananoj el Suda Libano dum la milito de 2006. Li dufoje ricevis premiiĝon de Unuiĝintaj Nacioj pro efika plibonigo de la kunordigo kaj funkcio de la UN. En 2008 li kaj la UN-Centro pri Kunordigo de Kontraŭminaj Agadoj en Suda Libano (angle UN Mine Action Coordination Centre South Lebanon) ricevis la Nansen-premion pri helpo al rifuĝintoj, kiun atribuas la Alta Komisaro pri Rifuĝintoj de la Unuiĝintaj Nacioj.
Libano
En 2003 Christopher Clark ricevis la respondecon kaj pri la UN-programo pri kontraŭmina agado en Suda Libano kaj pri la rilata UN-Centro pri Kunordigo de Kontraŭminaj Agadoj tie. Li rekte respondecas por la realigo kaj kunordigo unuflanke de la forigo de la minoj, kiuj restis post la retiriĝo de la israela armeo en majo 2000, kaj aliflanke de la neeksplodintaj bomboj, kiuj restis post la tiea milito de 2006.
Dum la sekvaj kvin jaroj Christopher Clark gvidis la centron forigi pli ol 144.580 eksplodeblajn militajn objektojn, kaj helpis faciligi la sekuran revenon de preskaŭ miliono da senhejmiĝintaj libananoj.
Post kiam li ricevis la Nansen-premion pri helpo al rifuĝintoj, li anoncis ke li donacus la premian monon al komunuma projekto proksime de Tiro en Suda Libano.
Fono
Christopher Clark naskiĝis en Londono, Anglio, la 17-an de junio 1964. Dum 17 jaroj li soldatis en la Brita Armeo kaj antaŭ la engaĝiĝo en Libano jam laboris kiel programa gvidanto de Unuiĝintaj Nacioj jam en Sudano kaj Kosovo.
Internacia Flughaveno Vladivostoko
Internacia Flughaveno Vladivostoko (Международный аэропорт "Владивосток") (IATA-kodo: VVO, ICAO-kodo: UHWW) estas internacia flughaveno situanta apud Artjom, Ĉemara regiono, Rusio, je proksimume unu horo da veturado (44 kilometroj) norde de la centro de la urbo Vladivostoko. Ĝi antaŭe estis konata kiel Flughaveno Kneviĉi, nomita laŭ la vilaĝo Kneviĉi.
Historio
La Flughaveno Vladivostoko estis konstruita en 1931 proksime de la urbo Artjom. Komercaj flugoj komenciĝis en la somero de 1932. En la jardeko post la Dua mondmilito, la aviadiloj Po-2 kaj W-2 estis vaste uzataj en aero-ĥemiaj laboroj kaj marborda esplorado por fiŝoj al la servo de geologoj kaj arbaraj patroloj. Pasaĝeraj flugoj sur la itinero de Moskvo-Vladivostoko komenciĝis en 1948 per Iljuŝin Il-12.
De 1959 ĝis 1964, komplekso de grundaj instalaĵoj estis konstruita por ebligi regulajn flugojn kun pli grandaj aviadiloj.
Carle - Darthé (Tramtransporto en Parizo)
Carle - Darthé estas haltejo de Tramvojo T9, situanta en Choisy-le-Roi, en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
(19979) 1989 VJ
(19979) 1989 VJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Mori kaj Masaru Arai elde la Stacio Dodaira de la Nacia Observatorio de Japanio en Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Sala (Maroko)
La nomo de la urbo estas foje transliterumita kiel Salli aŭ Sallee. La Nacia Ŝoseo 6a konektas ĝin al Fez kaj al Meknes oriente kaj la Nacia Ŝoseo 1a al Kenitro nordoriente. Ĝi havas proksimume 900,000 loĝantojn.
Apatin
Apatin, ankaŭ hungare; serbe Апатин, germane Abthausen estas urbo en Serbio, en Vojvodino, en distrikto distrikto Okcidenta Baĉka, en municipo de Apatin. La nomo devenas el la hungara, signifanta abaton. Ankoraŭ 4 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Apatin situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, fine de ĉefvojo el Szeged. Sombor troviĝas 15 km.