cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bafina Insulo
Geografio
La ĉef-"urbo" de Nunavuto, Iqaluit, troviĝas ĉe Golfeto Frobisher je la suda marbordo de Bafina Insulo.
Ferneziu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 167 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1956 1 235.
Bafina Insulo
Geografio
Sude troviĝas la Hudsona Markolo, sur kies alia flanko estas Kebekio. Oriente estas la Davisa Markolo kaj la Bafina Golfo; aliflanke de ili estas Gronlando. Je la okcidento kaj nordo, Foksa Baseno, la Butia Golfo kaj Lankastra Markolo dividas Bafinan Insulon disde la resto de la Kanada Arkta Insularo.
Ferneziu
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Bafina Insulo
Geografio
Sur la insulo mem estas monta tereno, kun la plej alta monto Monto Blanche (2146 m). Alia grava monto estas Monto Asgard (2011 m) en la Nacia Parko Auyuittuq.
Politiko
Bafina Insulo estas parto de la Regiono Qikiqtaaluk de Nunavuto.
Komunumoj (laŭ nombro de loĝantoj) (2001)
Aldone, la komunumoj Qikiqtarjuaq kaj Cape Dorset lokiĝas sur insuletoj apud Bafina Insulo.
Zsanett Andrádi
Zsanett Andrádi [ĵanet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Andrádi Zsanett estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis .
Zsanett Andrádi naskiĝis la en Dunaújváros.
Biografio
Zsanett Andrádi frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, ŝi maturiĝis en gimnazio de Székesfehérvár. Intertempe ŝi pianludis kaj kantis en koruso, eĉ ŝi havis infanrolojn en Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár). Inter 1998-2001 ŝi studis en aktorstudio de Teatro Magyar, poste ŝi estis aktoro en Teatro de Kecskemét. En 2007 ŝi forlasis la teatron kaj poste ŝi ne ligiĝas al teatra trupo. Ekzemple ŝi havas rolojn en Gaja Teatro. Ŝi ricevis premion en 2002. Ankoraŭ ŝi ne havas edzon.
Driny
Groto de Driny troviĝas en Karsto de Smolenice, en orienta parto de Malgrandaj Karpatoj, ĉirkaŭ du kilometroj sudoriente de Smolenice. Enirejo en la groton troviĝas en alteco de 399 m super marnivelo. Ĝi estis malkovrita en la jaro 1929 fare de civitanoj el Smolenice, nome fratoj WEISABEL kaj VALO kaj J. BANIČ. Alirebla ĝi estis en la jaro 1934.
Disde ceteraj slovakaj grotoj ĉi tiu havas pli multe da raraĵoj, kio al ĝi alproprigas eksterordinaran situon inter fakuloj de la mondo. Ĝi ekestis en sufiĉe puraj kalkoŝtonoj de juraso, dum ceteraj slovakiaj grotoj plejparte ekestis en triasaj kalkoŝtonoj. Ĝiajn koridorojn modeligis dissolviga kaj erozia agadoj de pluva akvo, kiu penetris en subteraĵon tra sistemo de fendaĵoj. Ĉe aliaj turisme alireblaj grotoj de Slovakio subterajn areojn formadis torentaj fluoj. La groto Driny estas do fendaĵa groto, tial ĝiaj areoj ne estas vastaj. Des pli la areoj estas pli riĉe plenigitaj de sintraĵkoloraj ornamaĵoj. Karstaj kreaĵoj de flava ĝis malhelbruna koloroj estas formigitaj plejparte per pendantaj kurtenoj, por kiuj estas karakteriza dentuma borderaĵo. Ne malpli interesaj estas formoj de akvofaloj kaj pizforma ornamaĵo, kiuj postrestis sur fundoj de pasintaj subteraj lagoj.
Al la plej interesaj partoj de la groto apartenas Salono de Slovakia speleologia societo kun gigantaj alfluoj de sintro sur vandoj kaj Stalagmita arbareto, en kiuj la ornamaĵoj estas brilaj kaj procedo de plua kreiĝo daŭrigas. En Salono de kunlaborantoj logas la atenton la plej krakteriza kreaĵo de la groto, Elefantaj oreloj.
Tuta longeco de la groto estas 636 m, el kio alireblaj por publiko estas 430 m. La groton oni povas atingi de Bratislava tra Modra aŭ de Trnava, direkte al Dolné Orešany – Smolenice.
1209 Pumma
1209 Pumma estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Pumma", estis la karesnomo de la nevino de la germana astronomo Albrecht Kahrstedt.
Varmbotelo
Varmbotelo (aŭ varmizola botelo, aŭ termoso, aŭ vakubotelo) estas fermebla ujo, kiu malrapidigas la temperaturinterŝanĝon inter la tie konservata likvo (trinkaĵo, supo) kaj la ĉirkaŭa medio. La temperaturo de la likvo povas esti altega aŭ malaltega kompare al la meditemperaturo. Eble la plej taŭga termino estas izolkruĉo, ĉar ĝi izolas la likvon aŭ kontraŭ malvarmiĝo aŭ kontraŭ varmiĝo.
Materio
La videbla eksteraĵo estas el plasto aŭ ŝtalo, kiu kutime enhavas duoblan parieton el vitro ene. Por plibonigi la varmizolon la ujo havas vakuan spacon inter la du vandoj kaj la materio reflektas la varmon. La fermilo iam estis korko, sed nuntempe estas el plasto. Nuntempe anstataŭ ena vitra ujo, oni ofte uzas duvandan ŝtalan ujon. La izoleco estas iom malplibona, sed ĝi rezistas pli bone al ĉiutaga uzo, purigado, falo, ...
Ofte la ekstera formo nun estas kiel kruĉo aŭ kafkruĉo.
Historio
Reinhold Burger vendis en 1903 la patenton por varmbotelo.
Apiano
Biografio
Oni scias tre malmulte pri vivo de Apiano. Li vivis en tempo de imperiestroj Trajano, Hadriano kaj Antonino Pia. Komence Apiano okupis altan ŝtatan postenon en Egipto, poste li iĝis romia civitano kaj aliĝis al stato de kavaliroj (equites). Poste Apiano estis advokato en Romo.
Strukturo de la verko
Ĉirkaŭ en 160-aj kaj 170-aj jaroj Apiano verkis greke la "Romian historion" (helene Ῥωμαϊκά / Ῥομαϊκὴ ἱστορία), kiu ampleksis periodon de antikva tempo ĝis lia epoko. Tie li priskribis historion de diversaj teritorioj antaŭ ilia aldono al Romio, laŭ etna principo kaj laŭ sinsekvo de iliaj aneksoj. Apiano verkis entute 24 librojn, sed ĝis nuna tempo oni konservis plene nur la librojn 6-8 kaj 12-17. Krome, oni konservis fragmentojn de diversa grando, kiuj estis faritaj en mezepoka Bizancio. Oni ankaŭ konservis la antaŭparolon, kiun skribis Apiano.
Influo de Apiano kaj lia scienca valoro
Oni interesiĝis aktive pri Apiano en bizanca epoko. Evagrio la Skolastikulo restigis opinion pri Apiano kaj aprezis lin samkiel Dionision la Halikarnasan, Polibion kaj Arianon. En mezo de la 15-a jarcento Pietro Kandido Decembrio tradukis librojn de Apiano en latinan lingvon. En 1477 oni eldonis lin unuafoje en Eŭropo; la traduko disvastiĝis larĝe. Johann Schweighäuser faris en 1785 la unuan plenan eldonon de Apiano.
Apiano estis kritikita multafoje en la 19-a jarcento pro ia distordo de faktoj. Laŭ Eduard Schwartz, Apiano estis "altranga diletanto, kiu alternigis skribadon kaj agadon kiel fiska advokato kaj prokuratoro". Male, Marx kaj Engels aprezis Apianon. Engels skribis: "El antikvaj historiistoj, kiuj priskribis lukton, okazintan en sino de Romia respubliko, nur Apiano diras al ni klare kaj kompreneble, pro kio oni kondukis ĝin: pro tera propraĵo".
Fontoj de Apiano
Kutime oni kalkulas Gajo Azinio Polio kiel ĉefan fonton de "Internaj militoj" (lia "Historio", verkita en latina lingvo, ne estis konservita). La nederlanda historiisto Johan Wijnne eldiris ĉi tiun penson unuafoje en 1855.
Apiano menciis en sia verko ankaŭ membiografion de Oktaviano Aŭgusto, oficialajn dokumentojn, pamfletojn de tempo de la internaj militoj.
10382 Hadamard
10382 Hadamard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca matematikisto Jacques Hadamard (1865 — 1963), kiu faris gravajn kontribuojn al la teorio pri la funkcioj de kompleksa variablo kaj la studo de la partaj diferencialaj ekvacioj de matematika fiziko. En 1896 li donis pruvon de la prima teoremo, kiu difinas la oftecon de la primoj inter la entjeroj.
Buurmalsen
Buurmalsen estas vilaĝo en la nederlanda provinco Gelderland. Ĝi estas parto de la municipo Geldermalsen, kaj situas ĉ. 9 km okcidente de Tiel.
Buurmalsen estis memstara municipo de 1818 ĝis 1978, kiam ĝi fariĝis parto de la municipo Geldermalsen. En 2001, la vilaĝo Buurmalsen havis 574 loĝantojn, komence de 2021 estis 1 075. La areo de la vilaĝo estis 0,15 km², kaj havis 210 rezidejojn.
Persono de la jaro
La Homo de la Jaro (anglalingve Person of the Year) estas ĉiujara elekto fare de la magazino Time ekde 1927. La magazino elektas ĉiujare tiun homon aŭ homojn, kiuj plej ofte aperis en la internaciaj publikaĵoj. Tiel ekzemple aperas en la listo konataj diktatoroj kiel Stalino kaj Adolf Hitler.
La nocio Homo de la Jaro estas strikte kunligita kun la magazino Time. Mick Foley en 1998 kaj Tashiro Masashi en 2001 estis provizore elektitaj per voĉdonoj de entuziasmuloj, tamen la balotoj estis poste nuligitaj.
Tezoyuca
Tezoyuca estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Tezoyuca Santiago.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 25.372 loĝantojn. El tiuj 12.525 viroj kaj 12.847 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33147 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2250 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 616.2 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 35′ norda latitudo kaj 98° 55′ okcidenta longitudo.
La Fantomo de la Operejo (romano)
''Tiu ĉi artikolo temas pri la romano eldonita en 1910. Por legi pri aliaj verkoj kun la sama (aŭ simila) titolo, iru al La Fantomo de la Operejo (apartigilo)''
La Fantomo de la Operejo estas la titolo (en la originala franca, Le Fantôme de l'Opéra) de romano verkita de la franca verkisto Gaston Leroux. Ĝi unue aperis kajere en la periodaĵo Le Gaulois, inter la 23-a de septembro 1909 kaj la 8-a de januaro 1910. Ĝi eldoniĝis kiel memstara volumo en marto 1910 ĉe Pierre Lafitte. La romano estas parte inspirita de historiaj eventoj ĉe la Pariza Operejo dum la dek-naŭa jarcento kaj de apokrifa rakonto pri la uziĝo de la skeleto de ekslernanto baleda en la scenigado de Der Freischütz de Carl Maria von Weber en 1841. Hodiaŭ, la romanon superombras la sukceso de ĝiaj diversaj scenejaj kaj kinofilmaj adaptiĝoj. Plej notindas inter tiu la filmo (1925) kun Lon Chaney, kaj la muzikalo (1986) de Andrew Lloyd Webber.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Reto
Reto estas plektaĵo kun grandaj spacoj inter la fadenoj. La gloso reto havas plurajn signifojn, inter aliaj
Ď== Vidu ankaŭ ==
13044 Wannes
13044 Wannes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga flandra kantisto, muzikisto kaj poeto Wannes Van de Velde (1937–2008). Li kantis sian ribelemajn kantojn en la loka dialekto de Antverpeno, elekto ne ĉiam aprezata de la urba intelektularo. Lia kanto Ik wil deze nacht in de straten verdwalen ("Mi volas ĉi nokte vagi tra la urbo") iĝis populara.
Levelek
Situo
La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Vásárosnamény, Baktalórántháza estas proksime.
Historio
La unua mencio okazis en 1067. Ŝajnas, la hungaroj trairintaj la Karpatojn en 895 tuj fondis tie setlejon.
Regéc
Regéc estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Saint-Genès-de-Castillon
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Genès de Castilhon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Regéc
Situo
La vilaĝo situas en malebenaĵo, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Gönc troviĝas 19, Miskolc 64 km-ojn.
Saint-Genès-de-Castillon
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Regéc
Historio
La unua mencio devenis el 1298, pli baldaŭe abatejo fondiĝis, kiu funkciis ĝis 1612. En 1307 ankaŭ fortikaĵo menciiĝis. Tie vivis Francisko Rákóczi la 2-a ĝis la 5-a aĝo. Post 1711 la Habsburgoj malkonstruis la fortikaĵon, dume ankaŭ la vilaĝo senhomiĝis. En 1750 germanoj refondis la komunumon. Vilaĝservoj estas migra poŝto kaj kuratoro.
Komputila reto
Komputila reto estas sistemo de komunikado inter du aŭ pli da komputiloj. Ofte oni konektas ankaŭ aliajn maŝinojn (kiel printiloj) kaj retan aparataron (enkursigiloj, koncentriloj, fajroŝirmiloj, kaj aliaj).
La plej fama kaj granda reto estas Interreto, kiu enhavas la Tut-Teran Teksaĵon, sed ekzistas multego de etaj retoj, ekzemple en domoj aŭ entreprenoj. Ekzistas pluraj tipoj: kablaj kaj senkablaj, lokaj kaj mallokaj, ktp. Kutime reto dividiĝas en subretoj (laŭ la decidoj de la retestro), kaj ofte ekzistas reta politiko pri sekurecaj temoj, ekzemple kiuj klientoj rajtas atingi kiujn servilojn.
La komunikado funkcias danke al retaj protokoloj, kiel ekzemple TCP/IP (la pli konataj), Eterreto, ICMP, kaj DNS. Ĉiu servo uzebla en reto estas regulita per protokolo; ekzemple HTTP estas la baza protokolo por ŝuti retpaĝojn; IRC estas por babilejoj; SMTP, POP3 kaj IMAP utilas por retpoŝto, ktp.
Reta aparataro
La necesa aparataro por uzi reton dependas de la tipo kaj topologio de ĉia reto. Ekzistas pluraj tipoj de retkabloj, kaj do pluraj tipoj de konektingoj. Ekzistas eĉ retoj senkablaj, kiuj kompreneble ne bezonas retkablon sed anstataŭ bezonas specialan aparataron.
Retkarto kabla kaj senkabla, ambaŭ per PCI Minimume, ĉiu komputilo bezonas retkarton. Estas tre grava, ĉar tie oni konektas la retkablon (se la reto estas kabla). Se la reto estas senkabla, oni bezonas ankaŭ retkarton, sed ĝi estas nur anteno, kiu povas sendi kaj ricevi la signalon tra la aero. Ĉiajn retkartojn povas oni konekti al komputilo per pluraj konektingoj, kiel PCI (por surtabla komputilo), PCMCIA (ĉefe por tekokomputilo), aŭ USB (por ĉiuj). Kun kelkaj konektoj, eble estas bezonata pelilo por ke la operaciumo funkciigos la aparaton.
Por konekti reton kun aliaj, oni uzas enkursigilon. Ekzemple, por konekti lokalan reton ĉe domo kun la Interreto, oni bezonas tian aparaton. Interne enhavas ĝi minume du retkartojn (unu je reto), ĉar ĉi tiu aparato devas ĉeesti en la du retoj, por la datumojn enkursigi el unu reto al la alia. Ĉi tiu procezo estas la enkursigo, kaj estas kompleksa teknike. Ekzistas por tio multaj rimedoj, kiel BGP, EGP, RIP, OSPF, IGRP, kaj aliaj.
Krome, por ebli konekti multajn komputilojn inter ili, estas bezonata koncentrilo. Eĉ en simpla reto (sen enkursigilo) utilas, ĉar ĝi ebligas, ke iu el la maŝinoj povas kontakti iun ajn el ili; kaj plue, ĝi ebligas konekti aron da maŝinoj kie normale oni povas konekti nur unu. Similas al ia obla ŝtopilingo, kiun oni trovas ofte en domoj, sed anstataŭ esti por kabloj de kurento, estas por retkabloj.
Kutime, la enkursigilo enhavas funkcion de koncentrilo, kaj do permesas, ke oni konektu multajn komputilojn el nia reto al Interreto (ekzemple). Kelkaj eĉ funkcias kiel senkabla elsendilo, kaj do ankaŭ ebligas al komputiloj kun sendrata retkarto la uzadon de Interreto.
Penatoj
Penatoj estis, en romia mitologio, originale genioj protektantaj la hejm-propraĵojn. Poste, ili iĝas dioj de la hejmoj, kiuj proponas protekton al la tuta domo (familiaj Penatoj), kaj ankaŭ estas ŝtataj protektantoj (publikaj Penatoj). Ili estis rilatigitaj kun Lares, Genioj kaj Larvoj. La Penatoj estas menciitaj de Propercio (iv.i).
Komputila reto
Reta topologio
Plua informo troviĝas ĉe la ĉefa artikolo.
Penatoj
La nomo estas derivita de la latina penus, la manĝprovizo aŭ la magazeno de la domo. Penatoj agis, komence, por protekti la manĝprovizojn kaj poste la tutan domon. Oni proponis al ili parton de la ĉiutaga manĝaĵo, kiu estis metita ĉe la figuro, kiu prezentis ilin. La juĝistoj de la urbo ĵuris antaŭ la publikaj Penatoj. Kelkfoje la Penatoj estis prezentitaj kiel junuloj. Sur la roma monteto Velia en Palatino ekzistis templo dediĉita al ili.
Komputila reto
Reta topologio
Ĉi tiu temo rilatas al grafeteorio, ĉar oni povas reton prezenti kiel nodoj kaj konektoj.
Penatoj
Nun en la ĉiutaga lingvo, penatoj estas sinonimo de hejmo.
Komputila reto
Kablado
Krom la logika konekto inter maŝinoj, ĉe kablaj retoj oni bezonas kompreneble infrastrukturon de retkabloj, retkablingoj, la pluraj retaparatoj, kaj eble ankaŭ telefona linio. La kablado devas konsideri necesojn de la uzantoj kaj la ejoj, por ebli decidi la ecojn de la kabloj, iliajn vojojn, kaj la lokojn por la kroma necesa ekipaĵo.
Kabloj haveblas en multaj tipoj (UTP, FTP, STP, ...) kaj pluraj kategorioj (Cat 5, Cat 6, ...). Oni povas ilin eĉ prepari per speciala ilo simila al pinĉilo, kiu premas kaj firmigas la tutajn kabletojn ene. La ordo de kabletoj devas esti korekta por atingo de la korekta ŝutrapideco.
Grandeco de retoj
Oni povas retojn apartigi laŭ ilia grandeco. La baza klasigo estas laŭ loka reto / malloka reto. La malsameco estas subjektiva, sed proksime: en loka reto, oni povus kunmeti ĉiujn retitajn aparatojn en la sama ĉambro, tamen en malloka reto, la komputiloj estas malproksimaj geografie. Interreto estas la plej fama malloka reto.
Kvankam tia klasigo sufiĉas por proksime klarigi retgrandecon, ekzistas krome pluraj konceptoj, ofte skribitaj per anglaj sigloj. Precize:
El ili, LAN kaj WAN estas la plej konataj, kaj kutime uzataj kiel ekzemplo de loka kaj malloka reto. Krom tiuj, WLAN kaj VPN estas konataj pro la specialaj funkcioj, kiujn ili oferas.
Texcoco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 209.308 loĝantojn. El tiuj 103.419 viroj kaj 105.889 virinoj. La komunumo havas surfacon de 418.69 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2250 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 686.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 30′ norda latitudo kaj 98° 53′ okcidenta longitudo.
Komputila reto
Partoprenantoj
Kutime reto estas nur konekto de komputiloj, sed aliaj aparatoj povas partopreni en reto, kaj tiel informon sendi al kaj ricevi de aliaj maŝinoj. Ili bezonas ĉiam la retan aparataron (retkarto/anteno kaj cetero).
Texcoco
Geografio
Ĝi apartenas al la valaro nome Baseno de Meksiko.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Komputila reto
Partoprenantoj
Ekzemploj de aparatoj reteblaj: printiloj, kameraoj, poŝtelefonoj, robotoj, sistemoj ĉe procesaŭtomacio, sensiloj, aktuatoroj.
Ĉe kablaj retoj
En retoj kun retkablo, la tekniko uzata plej ofte (ankaŭ ĉe firmaoj kaj domoj) estas Eterreto (Ethernet). Oni uzu kupran retkablon, kiu eblas aparteni al klasoj 10Base-T, 100Base-TX aŭ 1000Base-T (ĉiu rilatas al la ŝutrapideco, kiu povas esti de 10, 100 aŭ 1000 Mbit je sekundo). Eblas krome la uzo de lumfibroj por atingi pli rapidan rapidecon (10 GBase, 10 gigabitoj je s.).
En Eterreto, la procedo por sendi datojn tra la kablo estas la nomata CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access / Collision Detection). Ĉiu komputilo, kiu volas sendi ion, agas tiel: unue atendas ĝis ke la kanalo (la kablo) estas libera, t.e., maluzata de la aliaj maŝinoj. Tiam simple sendas la daton. Eble ekzistas ankoraŭ alia komputilo, kiu meme agis, kaj do la du datoj volas samtempe iri tra la kablo (kio maleblas). Tamen, la du komputiloj detektos la kolizion, kaj tiam ili decidos, atendi iom (ioma malkonata, aleatora, kvanto da tempo), kaj poste la sendon reprovi.
Alia sistemo uzata (krom Eterreto) estas stafetringo (angle token ring). Kvankam malofta, estas uzata kiam oni volas la tempojn pli bone kontroli. Kontraŭe al Eterreto, en stafetringo ĉiu komputilo devas atendi kiel en vice, ĝis ĝi ricevas la permeson sendi datumon. Nur povas paroli la komputilo kiu havas la tiel nomata ĵetonon, kaj post la transmetado, ĝi ĵetas ĵetonon al la sekva maŝino. Tiel oni evitas konfliktojn, kaj povas scii, kiom da tempo ia mesaĝsendo maksimume daŭros. Tial stafetringoj estas plu uzataj en sistemoj gravaj, kiel en la konstruo de aŭtomobiloj.
Ĉe senkablaj retoj
En senkabla/sendrata reto, la datumoj iras tra la aero, ne tra retkablo, kaj do la teknikoj estas malsamaj. Oni povas ilin klasigi depende de se la reto havas centran punkton aŭ ne.
Ekzemploj de retoj sen centra kontrolo:
Protokoloj
Retoj funkcias danke al retaj protokoloj, kiuj estas normoj priskribitaj per organizaĵoj kiel IETF (por la fizikaj temoj), kaj W3C, ISO kaj ECMA (por la temoj pri prezento de paĝoj). Kelkaj el tiuj normoj estas:
Kutime nomigas oni ilin simple familion de protokoloj TCP/IP, aŭ nur TCP/IP.
OSI-modelo
La OSI-modelo estas la bazo por la korekta uzo kaj kunmetado de ĉiuj retaj protokoloj. Ĝi klasigas ĉiajn protokolojn en 7 tavoloj laŭ ilia nivelo en komunikado. Ĉia protokolo dediĉas sin ja al komunikado, sed laŭ pluraj manieroj: ekzemple, la kontrolo de perdo de bitokoj tra retkablo estas grava parto en protokoloj kiel Eterreto, sed tute malgravas kiam la celo estas klarigi strukturon de retpaĝo (ekz. per HTML). La duaj protokoloj funkcias vere samtempe; sed Eterreto laboras ĉe la fizikaj problemoj kaj HTML ĉe la aplikaciaj kaj prezentaj temoj. Tial apartenas ili al malsamaj tavoloj.
La OSI-modelo klarigas teorie la 7 tavolojn ĉe komunikado. Tamen praktike, oni kutimas uzi modelon kun nur 5 tavoloj, montritaj en la dekstra kadro en tiu ĉi paĝo. Aranĝita ekde la altnivela ĝis la malaltnivela, ili estas aplikada, transporta, reta, kanala, fizika.
Por plu koni pri la tavoloj kaj la protokola stako, vidu artikolojn OSI-modelo, ret-komunika protokolo, TCP-IP, kaj la ligilojn en dekstra kadro.
Modelo de kliento/servilo
Ĉe retaj temoj estas tre grava la modelo de kliento kaj servilo. En multaj protokoloj (kiel TCP aŭ UDP), ĉiam, kiam komputilo sin konektas al alia, unu ludas rolon de kliento kaj la alia de servilo.
Servilo estas la komputilo kiu ricevas petojn; ĝi estas komputilo kun speciala programo (servilprogramo) kiu atendas, ĝis ia komputilo (la kliento) petas al ĝi ion. Tiam, servilo respondas al kliento.
Kliento estas komputilo kiu volas sin konekti al servilo. Ĝi komencas la konekton ĵus kiam ĝi volas, ion peti. Post la peto kaj la ricevo de ĉiuj datumoj, ĝi malkonektas de la servilo. Kompreneble, multaj malsamaj klientoj eblas sin konekti al la servilo samtempe.
Sekureco en reto
Grava parto de komputika sekureco estas la sekureco en kaj tra retoj. Datumoj normale trairas kablojn kun nenia ajn ĉifrado, kaj do ĉiuj komputiloj, per kiuj la informo trairas, eblas vidi, legi kaj konservigi ĉion. Alia sekureca temo grava estas havebleco de servoj en reto: iaj serviloj devas ĉiam ebli respondi la petojn de klientoj, kaj nenial rajtas panei.
Kutime oni volas difini, kiuj servoj de komputilo estas atingeblaj kaj kiuj malpermesaj. Ekzistas softvaro por tia celo: fajroŝirmilo estas sekureca meĥanismo kiu eblas bari alirojn al komputiloj en reto, en la maniero kiel la retestro decidas. Fajroŝirmiloj troviĝas ankaŭ kiel reta aparataro, en formo de komputileto kiu havas programon barigantan. Eĉ iaj enkursigiloj enhavas tian funkcion. Do fajroŝirmiloj estas tre uzataj en retoj, kaj ankaŭ rekomendataj por la maŝinoj en Interreto.
Fajroŝirmiloj dividas reton en sekurata kaj malsekurata parto. Firmaoj disponas foje pri intrareto por disponigi informojn nur al la personaro sur per pasvorto protektata loka reto kaj pri eksterreto por sekure komuniki kun klientoj kaj provizantoj de enhavo/datumoj.
Pli kompleksaj modeloj estas ekzemple la uzo de malmilita zono (angle demilitarized zone, ), por fari ke iaj serviloj povas aliri al Interreto, sed malpovas sin konekti al la internaj komputiloj de reto, kaj do ilin pli bone protekti. La kialo estas jena: se iu malbonulo sukcesas, en la servilon malrajte eniri, tiam li/ŝi ne povus uzi la servilon por ataki aliajn komputilojn internajn.
Mariana
Mariana povas esti:
Friedrich zu Schwarzenberg
Friedrich Johann Joseph Cölestin Fürst zu Schwarzenberg (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  samloke) estis aŭstra kardinalo kaj ĉefepiskopo de Salcburgo (1835-50) kaj de Prago (1849-85).
Kariero
Friedrich estis la filo de princo Jozefo la 2-a (Schwarzenberg) kaj de Pauline dukino de Arenberg. Unu liaj fratoj estis la aŭstria ministroprezidanto Felix zu Schwarzenberg, la plej maljuna frato estis Johano Adolfo la 2-a (Schwarzenberg). Li studis filozofion kaj jursciencojn, poste teologion en Vieno kaj Salzburg. En la 25.7.1833 Schwarzenberg ordinitis pastro en Salzburg. En la 23.9.1835 li nomumitis salcburga ĉefepiskopo kun papa konfirmo de februaro 1836. En la 1.5.1836 li konsekritis episkopecen fare de la episkopo de Trento Johann Nepomuk von Tschiderer. Dum la deĵorado salcburga Schwarzenberg engaĝiĝis pri la nuligo de diversaj kontraŭekleziaj reformoj de imperiestro Jozefo la 2-a. Li fondis la porknaban seminarion Kollegium Borromaeum Salzburg kiu poste translokigitis al la urbokvartalo Parsch, kaj malsanulejon en Schwarzach im Pongau. Krome li apogis la kontraŭleĝan forpelon de protestantoj el la tirola Zillertal-valo.
En la 24.1.1842 papo Gregorio la 16-a kardinaligis Friedrich zu Schwarzenberg. Estante kardinala pastro li ricevis en Romo la titularan Preĝejon Sankta Aŭgusteno sur la Marsa Kampo. En 1845 li pompe ricevitis kiel papa legato okaze de la datreveno 300-a de la Koncilio de Trento fare de la surloka princepiskopo Johann Nepomuk von Tschiderer.
En la 5.11. 1848, okaze de reunuiĝo de la germana episkoparo, Schwarzenberg portis tra la centro de Würzburg monstrancon. En la tiea katedralo li ĉefcelebris dankan meson. En la 13.12.1849 li nomumitis ĉefepiskopo de Prago; papa konfirmo venis en la 20.5.1850 kaj endeĵora enkonduko en la 15.8.1850. Schwarzenberg membris al la bohemia Supera parlamenta ĉambro kaj gvidis la bohemian porklerikan-feŭdan partion. Li krome tre subtenis artistojn kaj scienculojn. En 1859 li fondis societon amikaran por la finkonstruo de la praga Vito-katedralo; konstrufino definitiva estis en 1928. Prage li fondis diversajn aliajn bonfarajn societojn kaj apogis la konstruon de la Kapelo Sanktaj Cirilo kaj Metodio en Karlín (Prago). Dum la Unua Vatikana koncilio li komence malfavoris la dogmon pri la papa neeraripovo, al kio li poste tamen kapjesis. En 1861 li subtenis la volon de multoj ke Francisko Jozefo la 1-a proklamiĝu finfine bohemia reĝo kaj karesis homojn intencantajn instali ĉeĥlingvan universitaton: nur la teologio restu, pro la malseparebla universaleco de la katolika eklezio, unulingva.
Schwarzenberg ankaŭ ŝategis alpinismon. Li grimpis i.a. sur Großes Wiesbachhorn (Hohe Tauern) kaj kabano tuj malsupre situanta nomitis por li Schwarzenberghütte. En Prago li volonte rezignis pri diversaj privilegioj episkopaj; li ricevis la Reĝan hungaran Stefano-ordenon krome. Karel Havlíček Borovský menciis lin kaj Felix Schwarzenberg en la Kanto de la ĉeĥoj de 1850. Li entombigitis en la Katedralo de sankta Vito. La skulptaĵo bronza surtomba estas de J. Myslbek.
Târgu Lăpuș
Târgu Lăpuș [tırgu ləpuŝ] (hungare: Magyarlápos [madjarla:poŝ], germane: Laposch) estas urbo en distrikto Maramureș en Rumanio, ĉe la supra fluejo de la Lăpuș-rivero sudoriente de Baia Mare. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Boiereni, Borcut, Cătun, Cufoaia, Dămăcușeni, Dobricu Lăpușului, Dumbrava, Fântânele, Groape, Inău, Răzoare, Rogoz, Rohia kaj Stoiceni.
26243 Sallyfenska
26243 Sallyfenska estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Târgu Lăpuș
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1291. La rumanoj koloniis en la dua parto de 18-a jarcento. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la urbo apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Loĝantaro
En 1910 Târgu Lăpuș havis 2 671 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 6 412 (rumanoj, 14 % da hungaroj).
26243 Sallyfenska
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sally Fenska, mentorino en 2010 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Miami High School de Miamo (Oklahomo).
Antropologio
Antropologio estas la scienca studo pri la homo, kiu celas priskribi kaj analizi ĝin laŭ aspektoj kulturaj kaj sociaj (kultura aŭ socia antropologio) aŭ biologiaj kaj fizikaj (biologia aŭ fizika antropologio). La vorto "antropologio" deriviĝas de la grekaj vortoj anthropos (homo) kaj logia (scienco).
Inter la studbranĉoj de antropologio inkludiĝas arkeologio, etnografio, etnologio, lingvistiko kaj sociologio. Subaj fakoj estas ekzemple manĝantropologio, muzika antropologio kaj aliaj.
Antropologoj
Famaj antropologoj inkludas:
Vrbovce
Situo
Vrbovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ la landlimo de Ĉeĥio. Myjava troviĝas je 10 km.
Historio
La loko antaŭ dominado de hungaroj apartenis al Grandmoravia Regno. Supozeble la vilaĝo fondiĝis en la 12-a jarcento. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1394 en formo "Vrbowich". En la 15-a jarcento la husanoj okupis la vilaĝon. En 1757 incendio okazis. En 1787 loĝis tie 4493 vilaĝanoj (813 familioj) en 665 domoj, en 1828 4627 vilaĝanoj en 650 domoj. En 1810 Verbóc ricevis la rangon kampurbo kun rajto de bazarado. En 1831 epidemio pri ĥolero okazis, tamen post 5 jaroj 5207 loĝantoj vivis tie. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Verbóc 3326 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Senica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vrbovce 1608 homoj, (1556 slovakoj).
Gaston Leroux
Gaston Louis Alfred LEROUX (naskiĝinta en Parizo la – mortinta la  en Nico) estis franca ĵurnalisto kaj verkisto de detektivaj fikciaĵoj. Li estas plej konata kiel la kreinto de la detektiva serio La Aventuroj de Rouletabille (8 aŭ 9 verkoj inter 1907 kaj 1922, el kiuj la unua, Le mystère de la chambre jaune, "La mistero de la flava ĉambro", estas fama kaj elstara "mistero pri ŝlosita ĉambro") kaj la romano La Fantomo de la Opero, kiu sukcesege adaptiĝis plurfoje kiel teatraĵo kaj kinofilmo.
Massagno
Massagno estas komunumo de la komunumaro Vezia kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 5886 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Massagno situas norde de la urbo Lugano, kun kies setlejoj ĝi komplete kunfandiĝis kaj al kies aglomeraĵo ĝi formas integritan parton. Kun denseco de preskaŭ 8000 loĝantoj po kvadratkilometro Massagno apartenas al la plej dense loĝataj komunumoj de Svislando. La komunumo konsistas el la vilaĝo Massagno kaj la frakcio Gerso kaj la suda parto de la iama komunumo Rovello.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,73 km², de kiuj 1,4% estas kovritaj de arbaro, 0,0% servas por agrikulturo kaj 98,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Massagno limas en nordo al Savosa, kaj en oriento, sudo kaj okcidento al Lugano.
Trafiko
Tra Massagno pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Belinzono al Lugano. De la centro de Masango rapidalveturvojo kondukas rekte al la alveturejo Lugano-Nordo de la svisa aŭtovojo A2. Pere de la loka bus- kaj trolejbusreto de la urbo Lugano la komunumo estas bone integrita al la publika transportreto kaj la ĉefstacidomo de Lungao situas nur kvincent metrojn sude de la komunuma centro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Massagno datiĝas el la jaro 1146 kiel Masagnio. Ek de 1262 la Hospitalo Santa Maria de Lugano posedis bienojn en Massagno. En la jaro 1600 terura pestepedemio mortigis grandan parton de la loĝantaro. Ek de la 1960-aj jaroj la loĝantaro de Massagno eksplodis kaj la iam kampareca vilaĝo fariĝis kvazaŭ parto de la urbo Lugano.
Šalamenci
Šalamenci, hungare Salamon, germane Schallendorf estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci. Ĝis la 20-a jarcento la oficiala loknomo estis Salamonc, poste pro la hungariga politiko oni ekuzis pli hungarecan formon.
Situo
Šalamenci situas sur mildaj deklivoj, laŭ flanka vojoj.
Historio
La unua mencio devenis el 1365 en formo "Solomonch". Dum la hungara regado oni nombris tie 92 domojn kaj 449 homojn. En 1910 loĝis en Salamon 441 homoj (slovenoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1931, 1952 kaj en 2004 vilaĝaj festoj, en 1957, 1971, 1994, 1996 kaj en 2003 vilaĝaj festegoj okazis.
Dorottya Behumi
Dateno de la informkesto estas nepruvita!
Dorottya Behumi [dorotja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Behumi Dorottya (plej ofte laŭ karesnomo Behumi Dóra) estas hungara flutisto, muzikinstruisto, kantisto (mezosoprano).
Dorottya Behumi naskiĝis en 1975.
Biografio
Dorottya Behumi akiris diplomon pri transversa fluto kaj ĵazo en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1998. Post siaj studoj ŝi ekinstruis en muziklernejo en Budapeŝto, samtempe ŝi ekkantis en muzikgrupo, eĉ ŝi fondis propran muzikgrupon. En la sekvaj jaroj ŝi krom la instruado kantadas distran kaj ĵazan muzikojn en pluraj orkestroj kaj recitas muzikon per transversa fluto. Ŝi registris plurajn orajn sondiskojn. Ŝi havas edzon kaj naskis filinon.
Jasovská jaskyňa
Slovakio > Geografio de Slovakio > Slovakaj grotoj > Jasovská jaskyňa (Groto de Jasov)
Groto de Jasov troviĝas ĉe la urbo Jasov en la plej orienta parto de Slovaka karsto, en la norda montarpiedo de altebenejo de Jasov, en la kalkŝtona rokego, nomata Knabinroko, en alteco de 256 m super marnivelo. Ĉi tiu apartenas al la plej malnovaj konataj grotoj en Slovakio kaj laŭ kelkaj indicoj ĝi estis alirebligita jam en la jaro 1846 fare de monaĥoj el la monaĥejo de Jasov. En la jaroj 1922 kaj 1924 estis sinsekve malkovritaj ankaŭ malpli alte troviĝantaj partoj de la groto kaj nun ĉi tiuj atingas la kompleksan longecon de 2 120 m. Ĝi estis elektre prilumigita en la jaro 1926. La groto ekestis en helaj kaj malhelaj kalkoŝtonoj de la meza triaso fare de subtera fluo de rivero Bodva kaj fare de atmosferaj pluvoj, trafluantaj tektonikajn likojn kaj tavolajn fendaĵojn, al kiuj integriĝas grotaj areoj. Karakteriza ornamaĵo estas krispoformaj stalaktitoj kaj gigantaj pagodoj de diversaj formoj kaj koloroj. En salono de la Malnova katedralo elstaras kurtensimilaj stalaktitoj kaj gigantaj stalagnatoj. Eksterordinare efikas beleco de Granda katedralo kun buntaj gutŝtonaj kreaĵoj, al kiuj apartenas Granda akvofalo, Galerio, Bosko de palmoj, Plorsaliko, boligitaj fare de de koloreco de akvo de Profunda lageto. Inter la plej grandajn areojn, kiuj ekestis sur krucigoj de likoj, apartenas Domo de vespertoj kaj Labirinto. La groto estas interesa ankaŭ vidpunkte de historio kaj arkeologiaj trovaĵoj el neolito. Dum erao de tataraj kaj turkaj invadoj la groto servis al la loka loĝantaro kiel konvena kaj sekura kaŝejo. Sur la muro de la Husana salono estis konservita konata surskribo, atestanta pri venko de fratulistaj soldatoj de Jan JISKRA el Brandýs ( Johano Jiskro el Brandýs), devenanta el la erao ĉirkaŭ jaro 1452. El la tuta longeco de 2 120 m estas por publiko alireblaj 620 m. Veturo al la groto estas ebla per ŝtata ŝoseo Košice – Rožňava per deflankigo 9 km tra urbo Moldava nad Bodvou al Jasov
Tianguistenco
Tianguistenco estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Tianguistenco de Galeana.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 64.365 loĝantojn. El tiuj 31.191 viroj kaj 33.174 virinoj. La komunumo havas surfacon de 121.53 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2620 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,500.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 11′ norda latitudo kaj 99° 28′ okcidenta longitudo.
2981 Chagall
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusdevena franca pentristo Marc Chagall (1887–1985).
Freudenberg (Badeno)
Freudenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Tauber kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Doron Modan
Doron MODAN (1971) estas israela esperantisto. Li estas muzikisto kaj komponisto. Li laboras pri fonetiko en teknologio. Li doktoriĝis pri fonetiko. Li estas redaktoro de la gazeto, Israela Esperantisto (2001-2008EŜLI).
Li partoprenis en kolektiva verko La arto labori kune per artikolo Esperanto kiel araba-juda lingvo de paco, 1924-1948.
Eŭropa ŝoseo 9
La eŭropa ŝoseo 9 (E 9) aŭ eŭropa ŝoseo 09 (E 09) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo tra Francio kaj Hispanio. Ĝi komenciĝas en Orléans kaj finiĝas en Barcelono.
Itinero
La ŝoseaj kodoj metitaj antaŭ la urbonomoj indikas, kun kiuj naciaj aŭ eŭropaj ŝoseoj la ŝoseaj partoj identas. Ŝoseaj kodoj metitaj malantaŭ la urbonomoj indikas nodopunktojn kun aliaj eŭropaj ŝoseoj.
Mariana (nomo)
Mariana estas nomo de ino, responde al la vira Mariano.
Mariana povas deveni el la latina nomo Mario, aŭ el la adjektivo kiu signifas referanta al Maria aŭ partiano de Maria (la patrino de Jesukristo). Krome, Mariana estas foje konsiderata kiel kungluo de Maria Anna.
Homoj kun tiuj nomoj estas:
Mariana Mantovana estas komunumo de Italio.
Glória do Goitá
Glória do Goitá, nomo kiu signifas Gloro apud [rivero] Goitá, estas municipo kaj urbo de Pernambuko, Brazilo. Ĝi havas 27.500 loĝantojn en 231 Km². En la urbo vivas 12.500 homoj kaj en ĉirkaŭĵoj (kamparo kaj vilaĝoj) vivas 15.000. Krom la urbo estas en municipo la vilaĝoj Vila da COHAB kaj Nova Laenga. Tra la urbo kuras la rivero Goitá.
La urbo estis fondita ĉirkaŭ 1760. En 1884 ĝi akiris la statuson de urbo kaj en 1893 ĝi fariĝis aŭtonoma municipo.
Căpâlna (Săsciori)
Căpâlna (Săsciori) [kəpılna] (hungare: Sebeskápolna, germane: Kapellendorf) estas komunumo en Rumanio sude de Sebeş (Alba). En 1910 ĝi havis 822 loĝantojn (rumanoj), en 1992 942. Ĝia unua mencio estas en 1386. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al: Săsciori.
Săsciori (Alba)
Săsciori (Alba) [səsĉorj] (hungare: Szászcsór; germane: Schweis, Sassenberg, Sessenberg) estas komunumo en Rumanio sude de Sebeş (Alba). Administre apartenas al ĝi: Căpâlna, Dumbrava, Laz, Loman, Răchita, Sebeșel.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 437 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 505. Ĝia unua mencio estas en 1446.
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye).
Beauty and the Beast (filmo de 1991)
Beauty and the Beast (Belulino kaj la Bestaĉo) estas animacia filmo de Walt Disney Feature Animation bazita en la rakonto samnoma de Jeanne-Marie Le Prince de Beaumont. Estis premiere prezentita la en Usono, estante la 30-a animacia filmo ene de la kanono de animado de Disney, kaj la 3-a de la tiel nomata disneja renesanco. En ĝi Belulino ricevas nomon (Belle), tamen ne ankaŭ la Bestaĉo.
Temas pri princo kiu estis transformata en Bestaĉo (Malbelaĵo) kaj junulino nome Belle kiun li malliberigas en sia kastelo. Por reiĝi princo denove, Beast devas ami Belle kaj gajni ŝian amon aŭ li restos kiel Beast porĉiame.
Intrigo
Sorĉistino alivestita kiel maljunulino ofertas al juna princo rozon kontraŭ ŝirmejo por la nokto. La aroganta princo estas naŭzita de ŝia malbeleco, kaj sendas ŝin sur ŝian vojon. En rendimento ŝi punas lin iĝante lin malbela bestaĉo kaj iĝas liajn servistojn meblaron kaj aliaj mastrumaĵojn. Ŝi donas al li magian spegulon kiu permesos al li vidi malproksimajn okazaĵojn, kaj ankaŭ donas al li la rozon, per kiu li estos sorĉita ĝis sia dudekunua naskiĝtagdatreveno. Por rompi la sorĉon li devas lerni ami kaj esti amata, antaŭ ol ĉiuj petaloj de la rozo falos. Se li malsukcesos, li devos resti vivanta en sia stato porĉiame.
Jarojn poste, bela juna virino nomita Belle vivas en proksima franca vilaĝo kun ŝia patro Maurice, inventinto. Belle ŝatas legi kaj sopiras je vivo ekster la vilaĝo. Ŝia beleco altiras la atenton en la urbo kaj ŝi estas svatita fare de multaj viroj, plej precipe de la aroganta loka ĉasisto, Gaston; Sed Belle ne estas interesita pri li, kvankam li estas dezirata de ĉiuj fraŭlaj ​​virinoj kaj estas konsiderita la pinto de perfekteco fare de la virularo de la urbo. Gaston organizas grandan geedziĝceremonion kun la partopreno de ĉiuj homoj de la vilaĝo, eĉ antaŭ ol li ricevis ŝian konsenton. Kiam ŝi rifuzas geedziĝi kun li, Gastono estas tre konfuzita.
Kiam Maurice iras al la foiro, li perdiĝas survoje, kaj estas postkurita de lupoj. Tiel li trovas la kastelon de la bestaĉo, kie li renkontas la formo-ŝanĝiĝantajn servistojn: Lumiere (kandelingo), Big Ben (kamenhorloĝo), sinjorino Samovaro, kaj ŝia filo Chip (teotaso). La bestaĉo malliberigis Maurice. Belulino estas gvidita al la kastelo per la ĉevalo de Maurice kaj ofertas preni la lokon de ŝia patro kaj la bestaĉo konsentas. Maurice rakontas al Gaston kaj al la aliaj vilaĝanoj kio okazis, sed ili opinias ke li estas freneza.
Ĉe la kastelo, la Bestaĉo ordonas al Belle manĝi kun li, sed ŝi rifuzas, kaj Lumière malobeas la ordon ne lasi ŝin manĝi. Post kiam Big Ben donas al ŝi turneon de la kastelo, ŝi trovas la rozon en la malpermesita okcidenta alo, kaj la bestaĉo kolere forportas ĝin. Timigita, ŝi provas forkuri, sed ŝi kaj ŝia ĉevalo estas atakitaj fare de lupoj. Post kiam la bestaĉo savas ŝin, li traktas ŝiajn vundojn, kaj li komencas evoluigi sentojn por ŝi. La Bestaĉo donas al Belle aliron al la biblioteko de la kastelo, kiu impresas Belle. Ili iĝas amikoj, kaj kreskas pli proksimaj kiam ili pasigas pli da tempo kune. Dume, Gaston, sentiĝanta humiligita, pagas la direktoron de la frenezulejo de la urbo por devigi Maurice al hospitalo se Belle ne konsentas pri sia oferto.
Ĉe la kastelo, Belle kaj la bestaĉo dividas romantikan vesperon kune. Belulino rakontas al la Bestaĉo ke ŝi sopiras sian patron, kaj li permesas al ŝi uzi la magian spegulon por vidi lin. Kiam Belle vidas lin mortanta en la arbaro, provante savi ŝin, la Bestaĉo permesas al ŝi foriri por savi ŝian patron, kaj donas al ŝi la spegulon por memori lin. Dum li rigardas ŝin foriri, la Bestaĉo konfesas al Big Ben ke li amas Belle.
Belulino trovas sian patron kaj prenas lin hejmen. Gaston alvenas por aranĝi sian intrigon, sed Belle pruvas ke Maurice estas prudenta montrante al ili la bestaĉon kun la magia aspekto. Gaston ekkomprenas ke Belle havas sentojn por la Bestaĉo, kaj tio instigas lian koleron kontraŭ ĝi; li rakontas al la vilaĝanoj ke la bestaĉo estas hommanĝanta monstro kiu devas esti kaptita tuj, kaj kondukas ilin al la kastelo. Gaston ŝlosas Belle kaj Maurice en la kelo, sed Chip, kaŝanta en la bagaĝo de Bell, uzas unu el la inventoj de Maurice por liberigi ilin.
Ekzakte ĉar la bestaĉo malvenkiĝas al siaj vundoj, Belle flustras ke ŝi amas lin, tiel rompante la sorĉon ekzakte kiam la lasta petalo de la rozo falas. La bestaĉo tuj reviviĝas en sia homa formo. Kiam li kaj Belle kisas, la kastelo kaj ĝiaj loĝantoj ankaŭ revenas al sia antaŭa stato. Ĉe la fino de la filmo, Belle kaj la princo dancas en la balsalono, dum ŝia patro kaj la homaj servistoj rigardas feliĉe.
Lamb of God (Ŝafido de Dio)
Ŝafido de Dio (angle "Lamb of God") estas metalroka muzikgrupo el Richmond, Virginio, Usono. Origine, ili nomis sin "Burn the Priest" (Bruligu la Pastron) kaj iĝis bando dum la jaro 1994.
Ĝis nuntempe, ili diseldonis sep albumojn.
La anoj estas Randy Blythe (voĉo), Chis Adler (tamburoj), Willie Adler (gitaro), Mark Morton (gitaro), kaj John Campbell (basa gitaro).
Preĝejo Margareta de Antioĥio (Nagygörbő)
La Preĝejo Margareta de Antioĥio estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagygörbő.
Historio
La romanika kirko estis konstruita en la 12-a aŭ la 13-a jarcentoj. En 1552 la turkoj okupis ĝin. Inter 1740-1757 la preĝejo estis rekonstruita helpe de episkopo Márton Bíró, tamen kelkaj partoj restis el la malnova konstruaĵo. Intertempe la paroĥo refondiĝis en 1748. La turo estis konstruita en 1762, baldaŭ ankaŭ sakristio. La kirko estis renovigitaj en 1971, 1993 kaj 1995.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto en mezo de la vilaĝo. En mezo de la fasado la turo reliefas.
Kermeso okazas en la 13-a de julio. La paroĥo funkcias en Sümegcsehi.
2982 Muriel
2982 Muriel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio - Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Muriel" en honoro de Muriel May Scott Shoemaker, bopatrino de la malkovrintino.
26246 Mikelake
26246 Mikelake estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Lake, mentoro en 2010 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Half Hollow Hills High School West de Dix Hills (Novjorkio).
Dana Pedofilia Asocio
La Dana Pedofilia Asocio (DPA) estis dana asocio de la pedofilia aktivismo. Fondita en 1985, ĝi decidis malfondiĝi en 2004 antaŭ la forta politika kaj komunikila premo. Dividiĝinta grupo da membroj, nomita DPA grupo 04, nekonforma kun la malfondiĝo, decidis remalfermi la retejon de la organizaĝo, alirebla ĝis nun.
Historio
La Dana Pedofilia Asocio naskiĝis en 1985 kun la celo informi la socion pri pedofilio, infana sekseco kaj romantikaj kaj seksaj rilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj, kaj ankaŭ stimuli la debaton pri pedofilio. Ĝiaj aktivaĵoj inkludis reciprokan apogon kaj socian asistadon. Ĝi havis plimapli 10 kunvenojn pojare, kelkaj nur por la socioj kaj aliaj malfermitaj al la ĝenerala publiko. Ĝi estis malfermita al pedofiloj, simpatiantoj kaj aliaj interesitoj pri la sociaj, psikologiaj, politikaj kaj leĝaj aspektoj pri pedofilio kaj infana sekseco. La nombro da membroj estis po 80 en 1996 kaj po 100 en 2004. Ĝi ankaŭ publikigis la bultenon en la dana lingvo Ny Sexualpolitik.