cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virino
Reproduktado, reprodukta dediĉo kaj demografio
La antaŭeniro kaj disvastigo de la kontraŭkoncipiloj kun la malpliigo de la socia premo super la virino por elteni la loĝantaron - kiam oni atingas altan survivadon de la loĝantaroj - permesas ke oni produktas tion kion kelkaj aŭtoroj kiaj John MacInnes kaj Julio Pérez Díaz nomigas kiel reprodukta revolucio. La reprodukta energispezo malpliiĝas, la survivado de la individuoj - la malalta mortindico - permesas tiam ege malpliigi la nombron de gefiloj. En la modernaj socioj okazas alta reprodukta efiko kiu liberigas la virinon el granda parto de la laboro kiun ŝi faris tradicie kaj tio permesas ŝin aliĝi al la labormerkato modifiĝante tiele ege la sociaj rilatoj antaŭe establitaj kaj alvenante al konstato de gravaj ŝanĝoj: malpliigo de la reprodukta laboro (ĉefe ĉe la virino), frakaso de la patriarkeco, privatigo de la seksagado kaj malpliigo de la socia kontrolo sur la sekseco; malapero de la puneblo de la seksaj rilatoj nereproduktaj; alta kontrolo sur la reproduktado per la uzado de kontraŭkoncipiloj kaj intergeneracia apogo tre ampleksa al filoj kaj nepoj, plifortigo de la profundaj familiaj ligoj; pliigo de la jaroj vivitaj aŭ matureco de homamasoj; plicentrigo de la familio, plifortigo de la ligoj kaj pligravigo de tiu.
Historia, kultura, antropologia kaj kulturhistoria evoluo
Kvankam estas granda diverseco, depende de la tipo de socio - matriarkeco, patriarkeco, ĉasistoj-kolektistoj, agrikultura socio ktp.- kaj de la rilato inter patro kaj filo, oni povas diri, ke ekde la prahistorio, la virinoj, same kiel la viroj, ludis kulturan rolon partikulare kaj normale diferencigita. En socioj de ĉasistoj-kolektistoj, la virinoj preskaŭ ĉiam estis kiuj kolektis la vegetalajn produktojn, dum la viroj liveris la viandon pere de la ĉaso. Pro ilia profunda kono de la flaŭro, la plej parto de la antropologoj kredas, ke estis la virinoj kiuj kondukis la antikvajn sociojn al la Neolitiko kaj iĝis la unuaj agrikulturistoj. En la Mezepoko, la viraj aŭtoroj, apartenantaj al stirpo, religiuloj aŭ nereligiaj traktadistoj kaj ĉefe, predikistoj, parolis pri la kondiĉoj kaj kondutoj postulitaj de infaninoj, junulinoj kaj virinoj. La ina konduto estis konstante mezurita por ĉiu momento kaj situo de la vivo. Preskaŭ ĉiam la aĝo korespondas al la civila stato kaj al la funkcio laŭ tiu. Tiele la virino estis reprezentata en la bildo de la fianĉino, la promesitulino, la edzino, la vidvino, tio estas, ĉiam ligita nepre al viro kiu devis responsiĝi pri ŝi kaj pri ŝia konduto. La rolo plej grava atribuita al la virino estis tiu de edzino kaj de patrino.
En la ĵusa historio, la funkcioj de la virinoj ŝanĝis enorme. La burĝaro alportis kun si novan koncepton de la familio en kiu la virino ludis rolon limigita al la hejmo. Ĝis tiam la virino estis partopreninta, kvankam diference disde la viroj, en taskoj de provizado kaj laboro por la survivado familia ekster la hejmo. La sociaj funkcioj tradicie de la virinoj de la meza klaso konsistis en la hejmaj taskoj, ĉefe pri la idozorgado, kaj kutime ne aliĝis al pagita laborposteno. Por la plej malriĉaj virinoj, ĉefe inter la laboristaj klasoj, tiu situacio estis foje celo, ĉar la neceso ekonomia devigis ilin dum multe da tempo serĉi laborpostenon eksterhejman, kvankam la okupoj en kiuj okupiĝis tradicie la virinoj de laborista klaso estis pli malsupraj laŭ prestiĝo kaj salajro ol tiuj kiujn plenumis la viroj. Eventuale, liberigi virinojn de la neceso de pagita laboro iĝis marko de riĉo kaj familia prestiĝo, dum la esto de laboristinoj en domo supozigis familion de malsupra klaso.
Feminismo
Feminismo estas socia teorio kaj politika movado, kiu kritikas la neegalecon inter la seksoj kaj strebas akcenti kaj antaŭenigi la rajtojn de virinoj. Ekzistas multaj direktiĝoj de feminismo, sed la baza elirpunkto de feminismo estas, ke la nuna socia ordo donas aŭtomatajn avantaĝojn al viroj. Feminismo estas kolekto de movadoj kaj ideologioj direktitaj al difinado, establado, kaj defendando de starigo de politikaj, ekonomiaj, kaj sociaj rajtoj por virinoj. Tio inkludas serĉi establadon de egalŝancigoj por virinoj en eduko kaj dungado. Feministo rekomendas aŭ apogas la rajtojn kaj egalecon de virinoj.
Feminisma teorio, kiu eliris el tiuj feminismaj movadoj, planas kompreni la naturon de seksa malegaleco ekzamenante la sociajn rolojn de virinoj kaj vivitajn sperton; ĝi evoluigis teoriojn en gamo da fakoj por reagi al temoj kiaj ekzemple la socia konstruado de sekso kaj ĝenro. Kelkaj el la pli fruaj formoj de feminismo estis kritikitaj por enkalkulado de nur blankaj, etburĝaj, kleraj virinoj. Tio kaŭzis la kreadon de etne specifa aŭ multkulturista formuladoj de feminismo.
Feminismaj aktivuloj kampanjas por la virinaj rajtoj - kiaj ekzemple kontrakta juro, posedado, kaj balotrajto - dum ankaŭ antaŭenigante korpan integrecon, aŭtonomion, kaj generajn rajtojn por virinoj. Feminismaj kampanjoj ŝanĝis sociojn, precipe en Okcidento, atingante virinan balotrajton, seksan neŭtralecon, egalan salajron por virinoj, generaj rajtoj por virinoj (inkluzive de aliro al kontraŭkoncipiloj kaj aborto), kaj la rajto eniĝi en kontraktoj kaj posedi posedaĵon. Feministoj laboris por protekti virinojn kaj knabinojn de hejma perforto, seksa ĉikanado, kaj seksa atako. Ili ankaŭ luktas por laboraj rajtoj, inkluzive de akuŝferio, kaj kontraŭ ĉiaj formoj de diskriminacio kontraŭ virinoj. Feminismo estas plejparte dediĉita al temoj pri virinoj, sed ĉar feminismo serĉas seksan egalecon, multaj feministoj argumentis ke la liberigo de viroj estas necesa parto de feminismo kaj ke viroj ankaŭ estas ruŝitaj per seksismo kaj obeo al seksaj roloj.
Virina balotrajto
Virina balotrajto (aŭ elektorajto) estas leĝa juro de la virinoj por partopreni en la landaj kaj lokaj balotoj, elektoj.
La virinoj ne havis balotrajtojn en la antikva Grekio kaj Romio, sed tio mankis ankaŭ en la fruaj demokratioj. La virina balotrajto iĝis grava socia-politika problemo en la 19-a jarcento, ĉefe en Usono kaj Britio. La unua lando kiu donis balotrajton por la tutlandaj elektoj, estis Nov-Zelando en 1893, ĝin sekvis Aŭstralio (1902), Finnlando (1906) kaj Norvegio (1913). Por la balotrajto plej aktive agadis la sufragetoj.
La unua mondmilito kaj ties sekvoj kaŭzis rapidan disvolviĝon de la virina balotrajto. Inter 1914 kaj 1939 en 28 landoj akiris la virinoj samajn rajtojn kiel la viroj. Tiuj landoj estis ekz. Sovet-Rusio (1917), Hungario kaj Kanado (1918), Aŭstrio, Pollando kaj Ĉeĥoslovakio (1918), Germanio kaj Nederlando (1919), kaj Usono (1920), Britio (1918 kaj 1928), Mianmaro (1922), Urugvajo (1927), Ekvadoro (1929), Sud-Afriko (1930), Brazilo kaj Tajlando (1932), Turkio kaj Kubo (1934), Filipinoj (1937). En Brazilo, vere, oni neniam malpermesis la balotrajton al virinoj kaj antaŭ 1930, kelkaj el ili voĉdonis kaj eĉ elektiĝis, sed en 1930 oni kreis specifan leĝon pri tio kaj iĝis la virina voĉdonadon deviga kiel la vira. Post la dua mondmilito, la virina balotrajto disvastiĝis, plej laste ĝi aperas en la arabaj landoj.
En Francio la virinoj akiris la balotrajton je la 21-a aprilo de 1944, sed voĉdonis unuafoje je la 24-a de aprilo 1945. En Argentino stariĝis la virina balotrajto en 1947, dum la regado de Juan Domingo Perón.
La juraj rajtoj de virinoj en la historio
Fama Kvinopo aŭ La Brava Kvinopo estas kvinopo da albertaj virinoj, kiuj en la 1920-aj jaroj gvidis movadon por postuli ke la kanada registaro rekonu la "personecon" de virinoj. La kvinopo konsistis el Emily Murphy, Irene Marryat Parlby, Nellie Mooney McClung, Louise Crummy McKinney kaj Henrietta Muir Edwards. En 1927 ili lanĉis peticion por peti ke la Supera Kortumo de Kanado respondu la demandon, "Ĉu la vorto 'Persons' ('personoj') en Sekcio 24 de la Brita Nordamerika Akto de 1867 inkluzivas inajn personojn?" En 1928 la Kortumo respondis nee, sed en 1929 la Juĝa Komitato de la Privata Konsilio en Britio renversis tiun decidon. La decido de la Komitato kontribuis al la kanada jura doktrino de la Vivanta Arbo.
Virinmurdo estas la mortigo de homoj de la ina sekso (virinoj). La koncepto kaj vorto virinmurdo estas uzata ankaŭ en pli specifa senco por mortigo de virinoj bazite nur sur ilia sekso, tio estas profitante la teorian malfortecon de virinoj kompare al viroj.
Kontraŭvirina perforto estas tiu fifarita kontraŭ virino pro ŝia kondiĉo de virino. Tio estus «konsekvenco de la diskriminacio suferita kaj jure kaj en la praktiko, kaj la persistado de malegaleco pro ĝenraj tialoj». En tiu perforto aperas nombraj aspektoj kiuj gamas el diskriminacio kaj disdegno ĝis la fizika, seksa parola agreso aŭ alimaniere psikologia perforto kaj virinmurdo, kio montriĝas en diversaj etosoj de la socia, labora kaj politika vivoj, inter kiuj troviĝas la propra familio, la lernejo, la religioj kaj la ŝtato, inter aliaj.
Famaj virinoj kaj virinbildoj laŭlonge de la historio
Eĉ se oni ne povas konsideri la Biblion kiel centporcente historia libro, ja kelkaj biblioaĵoj povas havigi lumon pri la koncepto de virinoj por antikvaj judoj kaj najbaraj popoloj. Tiele se oni apartigas la kernan kaj polemikan figuron de Eva, plej parto de bibliaj virinoj estas "edzino de" kiaj Sara aŭ Rebeka. Oni povas escepti kelkajn kazojn de unuopaj heroinoj kiaj Libro de Judit kaj Libro de Ester, kio certe montras la gravecon kiu povis esti atribuita al apartaj figuroj. El la antikveco venis la figuoj de kelkaj famaj virinoj potenchavaj kiuj trapasis al la sciaro de postaj generacioj kiaj Kleopatra kaj la Reĝino de Ŝeba. Krom tiuj, nur imperiestrinoj kiel edzinoj de imperiestroj trapasis al la historio el la Antikveco.
Laŭlonge de la 20a jarcento okazis en diversaj landoj, kulturoj kaj lua diversaj gradoj la aliĝo de la virino al la labormerkato, krom en la socioj kie jam ili devis peni por la laboro kaj hejme kaj ekstere por alporti manĝajojn kaj aliajn rimedojn, kiel okazis en multaj lokoj de Afriko, Azio kaj Sudameriko. Tiu aliĝo okazis diverse depende de la profesioj: tiele en okcidentaj landoj estis profesioj kiuj jam delonge povis esti plenumataj de virinoj kiaj instruistinoj, flegistinoj kaj aliaj. En la socialismaj landoj, profesioj kiuj ne estis tradicie permesitaj al virinoj, komencis estis malfermaj por virinoj, kiaj konstruistinoj, bus- kaj trajn-ŝoforinoj, laboristinoj en industriaj fabrikoj ktp. Tio ne nepre okazigis plibonigon en la nivelo de konsidero aŭ eĉ de salajroj. Ankoraŭ en la 21a jarcento kaj eĉ en unu el la plej altnivelaj socioj kia povas esti en Usono la geaktoroj ĉeestantaj por la ceremonio de la disdonado de Oskar-premioj Patricia Arquette plendis, ke ankoraŭ virinoj ne ricevas saman saliron ol viroj; kaj multaj ĉeestantoj kompreneble ĉefe famaj aktorinoj plaŭdis.
Virinoj povas esti
almeo - amazono - bajadero - damo - diino - driado - feino - fratino - fraŭlino - furio - gejŝo - harpio - hetajro - hurio - ino - ksantipo - lesbo - madono - manekeno - matrono - megero - menado - meretrico - najado - nimfo - norno - onklino - patrino - parco - primadono - prostituitino - sinjorino - sireno - subreto - sufrageto - sukubo - ŝaktio - vestalo - virgulino
Proverboj kaj anekdotoj en popola kulturo
Ekzistas pluraj proverboj pri virino en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Kaj tiuj kaj aliaj proverboj privirinaj en multaj kulturoj respegulas plej ofte la maĉismajn sintenojn tradiciajn en tiuj. Esperanto ne estas libera el tiaj fianekdotoj. Por ekzemplo, fidiraĵo aŭdita en hispana kongreso: "Kial virino estas konsiderata intelekte malsupra al viro? Ĉar ŝi havas mens-truon." Senkomente.
Marguerite Yourcenar
La franca verkistino Marguerite YOURCENAR [margerIt jursenAR] (anagramo kaj pseŭdonimo de: Marguerite Antoinette Jeanne Marie Ghislaine CLEENEWERCK DE CRAYENCOUR [krejakur]) naskiĝis je la 8-a de junio 1903 en Bruselo (Belgio) kaj mortis je la 17-a de decembro 1987 en Mount Desert Island (Majno, Usono). Krom esti verkistino, ŝi ankaŭ estis tradukistino, poetino kaj literatura kritikisto,
En 1947 ŝi akiris la usonan civitanecon. Gajnantino de la Premio Femina kaj la Premio Erasmus, Yourcenar estis la unua virino kiu estis akceptita en la Académie Française en 1980.
Vivkuro
Post studado en Francio, Britio kaj Svislando Marguerite Yourcenar vojaĝis tra tuta Eŭropo kaj ekentuziasmiĝis ĉefe pri la greka kulturo.
la Dua mondmilito ŝi transloĝiĝis al Usono, kie ŝi laboris kiel profesorino pri franca literaturo. En la jaro 1980 ŝi fariĝis membro de la Académie française, kiel la unua virino en la historio.
La fikcia verkaro de Marguerite Yourcenar ĉefe dediĉas sin al historiaj kaj mitologiaj temoj. Grandan renomon ŝi gajnis ankaŭ kiel tradukintino de novgrekaj kaj anglaj verkoj.
En 1921 ŝi publikigis sian unuan verkon, la poemon "La ĝardeno de halucinoj", kiun ŝi subskribis per la plumnomo "Yourcenar" (preskaŭ inversigo de ŝia familia nomo). En 1928 ŝi publikigis "Alexei", ​​kiu estis ŝia unua romano kaj kiu havis la influon de Andre Gide. Ĉi tiu romano temas pri letero de fama muzikisto al sia fianĉino, en kiu li konfesas, ke li estas samseksema, kaj rompas kun ŝi pro sincera zorgo pri ŝia bonfarto. Post la morto de ŝia patro en 1929, Yourcenar pasigis sian tempon en Bohemia vivo en Parizo kaj vojaĝis al Svislando, Ateno, la grekaj insuloj, Istanbulo kaj Bruselo. Ŝi havis amrilatojn kun virinoj, kaj ŝi ekamis verkiston samsekseman.
En 1951 ŝi publikigis la romanon Mémoires d'Hadrien (Memuaroj de Hadriano), kiu estis tuja sukceso. En ĉi tiu novelo Jorsnar priskribas la vivon kaj morton de Hadriano, unu el la kleraj regantoj de la Romia Imperio, kiu skribis longan leteron al sia adoptita nepo kaj estonta imperiestro, Marko Aŭrelio.
Yourcenar, kiu verkis france, publikigis romanojn, artikolojn kaj poemojn, lasante siajn memuarojn en tri volumoj.
La kampardomo de ŝia familio sur la deklivo de Mont Noir, unu el inter la flandraj montetoj, norde de Belle (Bailleul, Nordo-Kaleza Markolo), iĝis nun kulturcentro.
Traduko en Esperanto
En 2019 aperis ĉe La KancerKliniko broŝuro kun Orientaj noveloj.
Privata vivo
Ŝi estas vegetaranino kaj defendis bestorajtojn kaj naturprotektadon. Per sia Fondumo Yourcenar ŝi celis konservi la tradiciajn flandrajn pejzaĝojn, samkiel la lokajn sovaĝan faŭnon kaj flaŭron kiu helpis krei en Bailleul naturrezervejon, france 'Conservatoire botanique national de Bailleul ' kiu konservas semojn de raregajn specojn de flaŭro kaj celas konservi la biologian diversecon.
Omaĝo
Asteroido ricevis la nomon 7020 Yourcenar.
Vilao Yourcnar estas verkista rezidejo en Saint-Jans-Cappel, Francio kiu portas sian nomon.
Citaĵoj
«La epikura filozofio, tiu lito mallarĝa, sed pura." el Memoroj de Hadriano.» — Mémoires d'Hadrien
«La vera naskiĝloko estas la loko, kie vi por la unua fojo inteligente rigardis al vi mem: miaj unuaj patraj landoj estis libroj.» — Mémoires d'Hadrien
Cassam Uteem
Cassam Uteem (naskiĝis la 22-an de marto 1941 en Port-Luiso, Maŭricio) estas maŭricia politikisto. Li estis la dua ŝtata prezidanto de la respublika insula ŝtato Maŭricio en la Hinda Oceano, kaj oficis inter la 30-a de junio 1992 kaj la 15-a de februaro 2002.
Preĝejo Vizito de Maria (Újlak)
Preĝejo de Vizito de Maria estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Budapeŝto, en loĝkvartalo Újlak.
Historio
Post la turka dominado (1686) precipe bavaroj alvenis, kiuj konstruis preĝejeton en 1705. En la sekva jaro ĝi iomete trakonstruiĝis. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1746-1759, sed la turo komencis sinki. Oni malkonstruis ĝin kaj nova turo konstruiĝis en 1765. En 1774 la preĝejo ricevis kopian bildon de Lucas Cranach. Post 5 jaroj la 7 flankaj altaroj pretiĝis. En 1793 fulmo trafis la turon, en 1875 pluvego kaŭzis difektojn, tial en 1877 oni renovigis la preĝejon. En 1799 nova ĉefaltaro konstruiĝis. En 1925, poste en la 1990-aj jaroj denove oni renovigis la preĝejon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas ĉe stratoangulo. En mezo de la fasado troviĝas la enirejo, sed la turo estas flanke. Interne la plej menciinda pentraĵo estis pentrita en 1798 kaj ĝi prezentas Ave Maria-n.
Kermeso okazas en la 2-an de julio.
Kverelo
Kverelo estas malafabla, akra interdisputado.
Portugallingva literaturo
Brazilaj verkistoj
Vidu ankaŭ: Brazila Literaturo
18-a jarcento (Baroka kaj Nov-Klasika Epoko)
-
Etila 4-cianobenzoato
Etila 4-cianobenzoato aŭ etila p-cianofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Cianobenzoata acido kaj etanolo. Etila 4-cianobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 4-cianobenzoato prezentas etilmetanatan grupon kaj nitrilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 4-a karbonatomoj. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 13 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomo, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Moorbach (apartigilo)
Moorbach estas nomo de jenaj akvejoj:
Amonia tetrafluoro-antimonato
Amonia tetrafluoro-antimonato, tetrafluoro-antimonato de amonio aŭ NH4SbF4 estas neorganika komponaĵo de amonio, fluoro kaj antimono, toksa kaj koroda salo kiu malkomponiĝas sub 265 °C, estigante venenajn gasojn, tiajn kiajn HF, NH3 kaj antimona trifluorido aŭ SbF3. Amonia tetrafluoroantimonato strukture formas rombaj platojn aŭ prismojn.
20360 Holsapple
20360 Holsapple estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Keith A. Holsapple, profesoro pri inĝenierarto ĉe la Universitato de Vaŝingtonio. Spertulo en la modeligo de la respondo de planeda kaj asteroida materialo al streĉo kaj ŝoko, Holsapple disvolvis skalajn leĝojn pri la kraterigo kaj esploris la rilaton inter la formo, la rotacia rapido kaj la interna forto de asteroidoj.
Aladár Ballagi
Aladár BALLAGI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ballagi Aladár estis hungara historiisto, profesoro, instruisto, membro de Hungara Scienca Akademio (1904). Aladár Ballagi naskiĝis la 1853 en Kecskemét. Li mortis la 1928 en Budapeŝto. Lia patro estis Mór Ballagi, lia frato estis Géza Ballagi.
Brochier
Brochier estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 4.675 loĝantojn en 2010.
Little Free Library
Litte Free Library (lit. senpaga biblioteketo) estas internacia neprofitcela organizaĵo, kies misio estas antaŭenigi la legadon de libroj per ebligo de libera interŝanĝo de libroj tra la mondo. La ĉefa eco de la organizaĵo estas la surstrataj libroservoj por interŝanĝi librojn: ĉiu povas libere preni librojn por legi aŭ kompletigi per siaj propraj libroj interŝanĝe. Pli ol centmilaj publikaj libro-interŝanĝoj estis jam registritaj ĉe la organizaĵo sub la oficiala emblemo Little Free Librariy.
Estas ĉirkaŭ 25 mil librodometoj (budoj) en preskaŭ 100 landoj de la mondo, al kiuj la organizaĵo donis oficialajn numerojn. Ĉiuj troveblas sur la mapo de la retejo laŭ elektita loko. La organizaĵo disvolvis projektojn por 'konstrui' bibliotekojn kaj ankaŭ vendas jam produktitajn librejajn kestojn kaj diversajn helpilojn.
Historio
La unua 'librodometo' estis instalita en 2009 de Todd Bol en Viskonsino (Usono). Ĝi celis honori la memoron de sia patrino, instruistino, kiu ŝatis legi. Lerneja dometo-modelo estis elektita por la biblioteko. Pleniginte ĝin el libroj, Todd Bol instalis la librejeton sur leterkeston antaŭ la domo. Amikoj kaj najbaroj ŝatis la ideon, do ili ankaŭ starigis similajn dometojn kun la surskribo "Prenu libron + Donacu libron". T. Bol provis uzi reciklitajn materialojn por la produktado de sia surstrata librotenejo. Rick Brooks, kiu interesiĝas pri socia merkatado, kontribuis al tiu ideo kaj kontaktis amaskomunikilojn, ne-profitcelaj organizaĵoj kaj eblaj sponsoroj.
En la somero de 2010, la koncepto de librejoj ekkompreniĝis: ĉiuj originalaj modeloj estis faritaj el reciklitaj materialoj, kaj ilia celo estis faciligi la interŝanĝon de libroj kaj instigi homojn por la komuna bono. La biblioteko estis prezentita en foiro en septembro 2011. La senpaga biblioteka projekto ricevis multan atenton de la loka kaj landa gazetaro en 2012 kaj transformiĝis al movado kiu en 2012 oficiale estis registrita kiel neprofitcela organizaĵo "Litte Free Library" (lit. Libera Senpaga Biblioteko) en majo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo
Mapo de senpagaj bibliotekoj
Litovaj bibliotekoj
(de) Liberaj libro-interŝanĝŝrankoj en Malsupra Saksio
(de) Liberaj libro-interŝanĝdometoj en Sachsen-Anhalt (en 2020 ne ankoraŭ en Herzberg-am-Harz)
Metamorphosis
"Metamorphosis" [Metamorfozo] estas la naŭa epizodo de la dua sezono de Star Trek: The Original Series. Verkita de Gene L. Coon kaj reĝisorita fare de Ralph Senensky, ĝi estis unue elsendita la 10-an de novembro 1967.
Ĉi tiu epizodo estis la unua fojo en la originala serio, ke Kirk ne aperas en la Enterprise en ajna momento.
Intrigo
Federacia Komisaro Nancy Hedford (Elinor Donahue) estas kondukita per kosmopramo al la Enterprise, por esti traktita je la "malsano de Sukaro", eble fatala kondiĉo, antaŭ repreni mision de paco. Brilanta energia kampo aperas en la vojo de la pramŝipo, kaj trenas ĝin al proksima planedeto kun atmosfero simila al la Tera. Ĉiuj konektoj estas blokitaj, kaj la kosmopramo estas plene senutila.
Baldaŭ poste aperis junulo, nomata Zefram Cochrane (Glenn Corbett). Li rakontas, ke frakasis sur la planedeton antaŭ jaroj. Cochrane portas ilin al rifuĝo konstruita el materialo savita de sia kosmoŝipo, kaj dum ilia vizito, Kirk rimarkas brilantan nubon simile al la fenomeno kiu kondukis ilin al la planedeto. Cochrane nomas ĉi tiun enton "La Kunulo", kaj klarigas, ke kiel maljunulo, li prenis unu lastan flugon, intencante morti en la kosmo, sed lia kruela ŝipo estis interkaptita kaj savita de la esto, kiu reenkondukis lin al la juneco kaj konservas lin vivan. Kiam li malkaŝas sian plenan nomon, James T. Kirk, Spock kaj Leonard McCoy estas surprizitaj por malkovri ke li estas Zefram Cochrane, la inventisto de la falda navigado (warp drive).
Kiam la Kunulo atakas Spockon dum li laboras en la pramo, Spock deduktas, ke la esto plejparte konsistas el elektra energio. Kirk kaj Spock provas malŝalti la Kunulon kun improvizita elektra disrompo, sed ĝi retaliĝas perforte, kaj nur la interveno de Cochrane savas Kirkon kaj Spockon de esti mortigitaj.
Ĉar la kondiĉo de Hedford rapide difektas, Spock modifas la universalan tradukilon de la pramo por komuniki kun la energia esto. Kirk malkovras, ke ĝi havas virinan personecon kaj estas enamiĝinta al Cochrane. La Kunulo deklaras, ke konservos ilin tie por ĉiam kiel akompanantoj de Cochrane. Cochrane, siaflanke, estas malĝoja pro la ideo de intima rilato kun fremdulo.
Cochrane denove alvokas la Kunulon, kaj Kirk klarigas, ke ĝi kaj Cochrane estas tro malsamaj por vera amo. La Kunulo hipotezas pri esti homa kaj malaperas. Momentoj poste, Hedford aperas ekstere de la rifuĝo, tute restarigita al sano, kaj ili rimarkas, ke la Kunulo kuniĝis kun la korpo de Hedford, alie ŝi mortus ene de momentoj. Cochrane ekscite raportas siajn planojn por vojaĝi la galaksion, sed la Kunulo / Hedford malkaŝas, ke ĝia vivo-forto estas ligita al la planeta; ĝi ne povas foriri, do Cochrane elektas resti kun ŝi. Kiam McCoy demandas, kiu finos la mision de Nancy Hedford, Kirk diras, "Mi certas, ke la Federacio povas trovi alian virinon, ie, kiu haltos tiun militon."
NGC 4248
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
L'Aube Nouvelle
La nova tagiĝo (france L'Aube Nouvelle) estas la nacia himno de Benino. La teksto kaj la melodio estas verkitaj de Gilbert Jean Dagnon. La kanto oficialiĝis en 1960, kiam Benino iĝis sendependa lando.
Takashi Seki
Takashi Seki (関 貴史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Blazono de Ĉilio
La blazono de Ĉilio oficiale enkondukiĝis la 24-an de junio 1834.
Meze de la blazono situas blazonŝildo, kiu videbligas blankan kvinpintan stelon kaj la pliajn naciajn kolorojn bluo kaj ruĝo - la esencaj elementoj kiuj ankaŭ konsistigas la nacian flagon de Ĉilio. Sur ĝi fiksiĝis fasko da plumoj en la samaj tri naciaj koloroj., bluo, blanko kaj ruĝo. La ŝildon dekstre tenas anda cervo (latine nomata  Hippocamelus) kaj maldestre tenas anda kondoro - ambaŭ havas kronon.
Ĉio staras sur orkolora plektita dekora fundo, sur kiu kuŝas blanka rubando kun la hispanlingva devizo de Ĉilio:
La blanka kaj iom grizeca (heraldike arĝentkolora) kvinpinta stelo ne nur simboligu la liberecon, sed ankaŭ la indianojn de Ĉilio, kiuj havis arĝentan stelon kiel rekonigan signon. La tri plumoj en la naciaj koloroj historie estis dekoraĵo por ĉapelo de la ŝtata prezidanto. La anda cervo estas la plej forta sovaĝa besto en la Andoj de Ĉilio. La kondoro konsideratas la reĝo el inter la andaj bestoj kaj estu simbolo de la libera vivo de la ĉilia loĝantaro.
La blazono de Ĉilio estis dezajnita en 1834 fare de Don Jose Ignacio laŭ modelo de la nacia flago.
2 Palaso
Palaso, oficiale 2 Pallas, estas la tria plej granda asteroido en la asteroida zono (averaĝa diametro de 524 km) kaj la dua kiun oni malkovris.
Historio de la malkovro
Iom poste, Olbert, provante lokalizi Cereson, rimarkis alian objekton proksime. Estis Palaso, kiu hazarde pasis apud Cereso.
Oni atendis la malkovron de unu nova planedo inter Marso kaj Jupitero, sed ne de du.
En 1947, la japana astronomo Kiyotsugu Hirayama, studante asteroidajn movojn, malkovris, ke ĉi tiuj estas klaseblaj en diversaj grupoj kaj malkovris tri asteroidojn samgrupajn kiel Palaso; li nomis tiujn : la Palasa familio. De 1994, pli ol dek anoj de tiu familio estis malkovritaj, kaj en 2002, la ekzisto de tiu familio estis konfirmita per la spektro de ties anoj.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Tolcsva)
La preĝejo Naskiĝo de Maria (hungare: Kisboldogasszony) estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Tolcsva (Hungario).
2 Palaso
Aliaj ecoj
La mason oni kalkulis je 1,21 × 10−10 sunmasoj aŭ 2,41 × 1020 kilogramoj.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Tolcsva)
Historio
La gotika katolika kirko de Tolcsva estis konstruita en la 14-a jarcento, ja ĝi enestas en la eklezia listo inter 1332-1337. La protestantoj uzis la kirkon inter 1536–1671 kaj 1705–1711, poste ĝi estis renovigita en 1733 jam laŭ baroko. Dum 2 tagoj en 1806 en la turo estis gardita la hungara reĝa krono. La preĝejo estis pligrandigita en 1836. La orgeno estis farita en 1938.
2 Palaso
Aliaj ecoj
Pere de observado de steleklipsoj estas deduktebla la grandeco: la formo de Pallas sekve de tio estas triaksa elipsoido kun aksolongecoj de 574 ± 10 km, 526 ± 3 km kaj 501 ± 2 km. Bone konforme kun tio, el observadoj de la Infraruĝa Astronomia Satelito (infrared astronomical satellite) oni deduktis averaĝan diametron de 523 ± 20 km. Tiel Pallas estas, krom Cereso, la plej granda astro de la klasika asteroida zono, sed ĝin superas laŭ maso kaj Cereso kaj 4 Vesta.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Tolcsva)
Konstruaĵo
La preĝejo staras sola en korto, kie estas videbla ankaŭ ŝtona kruco. Origine en la korto mezepoka tombejo etendiĝis. La sanktejo estas oklatera. Kaj la navo kaj la turo estas apogitaj per pilieroj. La kvadrata turo altiĝas ĉe flanko de la navo. La turopinto formas cepon kaj estas kovrita per ŝindoj. Sub la turopinto estas ligna ĉirkaŭgalerio, kiu estis konvena iam por ekvidi la eblan fajron aŭ malamikon. Kelkaj fenestroj retis el la gotiko. Interne estas malgranda galerio por la orgeno, sur la teretaĝo ĉefaltaro kaj du flankoaltaroj. La mebloj restis el la baroka erao. La altara bildo pri Naskiĝo de Maria estis pentrita en 1836.
2 Palaso
Aliaj ecoj
Ĝia surfaco, kies averaĝa albedo estas 0,159, konsistas el silikato, malriĉa je fero kaj akvo (tiatipaj mineraloj inkludas olivinon kaj piroksenon) kaj ĝia spektro similas tiun de karbon-kondraj meteoroidoj.
Notindaĵo
La ĥemia elemento Paladio, kiun oni malkovris en 1803 estis tiel nomata refere al la malkovro de Palaso, unu jaron antaŭe.
Henry Watson Fowler
Henry Watson FOWLER (naskiĝis la 10-an de marto 1858; mortis la 26-an de decembro 1933) estis brita instruisto, vortaristo kaj komentisto pri la uzo de la angla lingvo. Li memorindas pro siaj verkoj A Dictionary of Modern English Usage kaj Concise Oxford Dictionary, kaj estis nomita de The Times "vortarista genio".
Post edukado ĉe la universitato de Oksfordo Fowler laboris kiel lerneja instruisto antaŭ ol eklabori en Londono kiel libera aŭtoro kaj ĵurnalisto, sed li ne estis tre sukcesa. Kun sia frato Francis George Fowler li ekpublikigis ekde 1906 gramatikajn, stilajn kaj vortarajn librojn. Post la morto de sia frato en 1918 Henry W. Fowler kompletigis la verkojn pri kiuj ili kunlaboris kaj eldonis novajn verkojn.
Gotteslob
Gotteslob [eo: Diolaŭdo] estas la titolo de la unua komuna eklezia preĝaro kaj kantaro el 1975 por ĉiuj germanlingvaj katolikaj episkopujoj escepte tiujn por Svisujo kaj Liĥtenŝtejno. Ĝi enhavas tekstojn kaj kantojn por la liturgio kaj por la unu- aŭ multopa preĝado de la kredantoj.Ekde 1963 "Gotteslob" ekestis sekve de la liturgia reformo de la Dua Vatikana Koncilio, por ebligi al germanlingvaj kredantoj aktivan partoprenon en ĉiu germanlingva regiono. Per ĝi oni ankaŭ celis partan harmoniigon kun la kantaĵaro de la evangelaj eklezioj, kio plifaciligu kaj pliriĉigu la formadon de ekumenaj diservoj.
Ekde 2004 la Germana Liturgia Instituto elverkis novan preĝokantaron, kiu ankaŭ nomiĝos Gotteslob kaj aperos adventon 2013. La unua eldono sumiĝos proks. 3,6 milionojn da ekzempleroj, kiujn eldonos la katolika Biblia Instituto je Ŝtutgarto.
Thuir
Thuir (Tuïr) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Thuirinois.
Károly Pál Kovács
Károly Pál Kovács [kAroj kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Károly Pál (pli simple Kovács K. Pál) estis hungara inĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1970). Károly Pál Kovács naskiĝis la  1907 en Budapeŝto. Li mortis la 1989 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Pál Kovács ricevis diplomon en 1929 en universitato en Budapeŝto, poste laboris en diversaj fabrikoj. En 1946 okazis lia habilitiĝo. Post 3 jaroj li ricevis postenon en ministerio. En 1957 li estis gastoprofesoro en Zuriko. En 1959 li estis forigita de la universitato, sed en 1964 li iĝis direktoro de esplora instituto ĝis la pensiuliĝo en 1970, poste tuj li ofte estis gastoprofesoro eĉ en Ameriko. Li okupiĝis precipe pri diversaj elektraj motoroj. Li ricevis premion Kossuth en 1953, pli frue hungaran, poste eksterlandan premion.
Gyöngyösoroszi
Gyöngyösoroszi (djondjoŝorosi) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös.
Situo
Gyöngyösoroszi situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo el Gyöngyös, kiu troviĝas 4–7 km-ojn for. Pásztó troviĝas 22, Hatvan 30 km-ojn.
Historio
Gyöngyösoroszi estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1209 en formo Huruzi. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1799 inundo okazis. Ĝis 1986 oni minis plumbon kaj zinkon. La loĝantaro okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de cignoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, poŝto.
Phitsanulok
Phitsanulok (พิษณุโลก) estas universitata urbego kun pluraj kampusoj, provinca kaj distrikta ĉefurbo en orienta Tajlando.
Schloß Holte-Stukenbrock
Schloß Holte-Stukenbrock estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gütersloh de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Blatná (Frymburk)
Blatná estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Frymburk en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km nordoriente de Frymburk. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/162. En la jaro ĉi tie vivis. Estas ĉi tie registritaj 276 adresoj.
Minareto
Minareto (منارة manara/manārah aŭ مئذنة miʾḏanah) estas svelta turo, kiu apartenas al moskeo kaj de kies supro laŭtkrias muezino por preĝado. Ĝi estas unu el la tipaj konstruelementoj de moskeo kaj ankaŭ unu el la karakteraj simboloj de islamaj urboj. Kelkaj el ili pluhavis arkitekturan gravon eĉ post la detruo de la resto de la moskeo, kiaj la Giraldo de Sevilo.
Blatná (Frymburk)
Blatná situas en katastra teritorio Frymburk kun areo 54,07 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
24494 Megmoulding
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Megan Moulding, kiu gajnis en 2008 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Fremont High School de Plain City (Utaho, Usono).
Katolika eklezio en Kubo
La katolika eklezio en Kubo estas dominanta en la lando, kun 8 episkopejoj, 523 parokoj, du pastrolernejoj, 1500 misihejmoj, 92 monaĥ(in)ejoj kaj 1200 pastroj. Rilate la aliaj eklezioj estas 600 evangeliaj preĝejoj, du ortodoksaj, 5 sinagogoj, unu islama ligo, 4 bahaaj spiritaj asembleoj kaj aliaj bahaaj grupoj sen asembleoj, ĉirkaŭ 1400 spiritismaj ejoj aŭ vuduejoj, kio vere estas la plej disvastigata kredo se konsideri la influon kaj eniron en multaj aspektoj de la vivo inkluzive tiu de la katolika kaj aliaj eklezioj.
La katolika eklezio ekzistas en Kubo ekde la alveno de la hispanoj fine de la 15-a jarcento ĝis nuntempe. Dum la kastrisma revolucio la rilatoj inter la katolika eklezio kaj la kuba ŝtato trapasis diversajn etapojn de malamikeco, kunekzistado kaj iompostioma malfermo de la ŝtato al la katolika eklezio kaj inverse.
En 1961 Castro proklamis en Kubo la komunismon kaj la ateismon, oni ŝtatigis la eduksistemon, la amaskomunikilojn kaj aliajn posedaĵojn: la eklezio restis senresursa kaj komenciĝis la epoko de malamikeco inter la ŝtato kaj la eklezio. En 1986 okazis la tutlanda kunsido de la kuba eklezio, kiu akceptis iamaniere la revolucion kaj adaptiĝis al tiu realaĵo, sen perdi sian identecon. En 1992 la ŝtato malradikaligis sian sintenon rilate tiun aferon kaj iĝis el atea al laika. En 1996 Castro vizitis la papon Johano Paŭlo la 2-a en Romo. Venontjare oni ekpermesis religiajn eventojn kiel la adoro al la Caridad del Cobre aŭ Kristnasko. En 1998 la papo vizitis Kubon kaj Castro ĉeestis amasdiservojn. De tie pli malpli la rilatoj inter la kuba ŝtato kaj la katolika eklezio pliboniĝis almenaŭ teorie. Praktike oni povus konsideri, ke iamaniere la katolika eklezio estas parto de la opozicio aŭ ke multaj katolikoj estas opoziciantoj.
Johannes Argyropoulos
Johano Argiropulo (1415-1487) estis greka filozofo kaj humanisto kaj staras kiel unu el la pioniro pri la malkovro de la antikvaj tekstoj en la okcidenta mondo. Li estis tradukisto de la grekaj filozofiaj verkoj kaj teologiajn dokumentojn en la latinan krom ankaŭ produktanto de retorikaj kaj teologiaj libroj de sia propra aŭtoreco. Li partoprenis en la Koncilio de Florenco inter 1439 kaj 1444, kaj revenis al Italio dum la falo de Konstantinopolo. Li profesoris en Padovo, Florenco kaj Romo.
Vivo
Laŭdire li mortis en la 26-a de junio 1487 supozeble pro tio ke li manĝis tro da akvomelono.
Sopó
Sopó [soPO] estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio, situa en la Provinco Sabana Centro. Ĝi situas proksimume je 39 kilometroj norde de Bogoto, kaj 2587 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Sopó limas norde kun la municipoj Zipaquirá kaj Tocancipá, sude kun La Calera kaj Bogoto, oriente kun Guasca kaj okcidente kun Chía kaj Cajicá.
Blatná (apartigilo)
Nomon Blatná havas pluraj setlejoj:
Sopó
Ĝi estis fondita en 1653 de la monaĥo Fray Francisco Chacón. Ĝia katolika paroĥo estas parto de la Diocezo de Zipaquirá.
Universitata Biblioteko Gento
La Universitata Biblioteko Gento (Universiteitsbibliotheek Gent) troviĝas en la Libra turo, karakteriza konstruaĵo, dezajno de la belga arĥitekto Henry Van de Velde. Kun kolekto de 3 milionoj da verkaĵoj, ĝi apartenas al la plej grandaj bibliotekoj en Belgujo.
Sopó
Ekonomio
La ekonomia bazo de la municipo estas formita speciale de agrikultura industrio dediĉita al la produktado de derivaĵoj el lakto, florkultivado, krom kelkaj industriaj sektoroj dediĉitaj al la produktado de varoj por la konstruado kaj la fabrikado de alumetoj; sekvas laŭ ordo la komercaj, servaj kaj financaj aktivecoj.
Universitata Biblioteko Gento
Retaj libroj
Danke al la projekto Guglo-libroj, la Genta Universitato metas gravan parton de sia libro-havaĵo en la interreton.
Sopó
Ekonomio
Krom tio, ene de la municipo oni konstruis areojn por loĝejoj kamparaj por deeksteraj familioj, de soci-ekonomia alta tavolo, kiuj disponas el golf-ludejoj, ĉevalrajdejoj, lagetoj, malsekejoj ktp. Estas multaj allogaĵoj por turismo kaj vizitantoj.
William Jones
Sir William JONES (28-an de septembro 1746 – 27-an de aprilo 1794) - angla-kimra filologo, lingvosciencisto kaj orientalisto. Laŭ edukiteco estis juristo kaj laboris kiel juĝisto en Kolkato. En 1784 fondis Azian Societon de Bengalo. Tradukis baratan literaturon kaj persan literaturon.
Kiel la unua rimarkis similecon inter sanskrito, greka lingvo kaj latino kaj opiniis ke tiuj ĉi tri antikvaj lingvoj devenas de unu pralingvo, de kiu ankaŭ fontis ĝermana lingvaro kaj kelta lingvaro. La pralingvon oni nomis hindeŭropa pralingvo; lingvoj de ĝi deventaj formas hindeŭropan lingvaron (poste oni aligis al ĝi ankaŭ baltslavan lingvaron, slavan lingvaron, la albanan, armenan kaj aliajn). En 1771 eldonis Grammar of the Persian Language, la unuan anglan lernolibron de la persa lingvo. Li tradukis persan literaturon, kiu inspiris George Gordon Byron, Shelley kaj poetojn de eŭropa romantikismo.
Karl Offmann
Karl Auguste OFFMAN (naskiĝis la 25-an de novembro 1940 - 12-an de marto 2022) estis maŭricia politikisto. Li estis la tria ŝtata prezidanto de la respublika insula ŝtato Maŭricio en la Hinda Oceano, kaj oficis inter februaro 2002 kaj oktobro 2003.
Post kiam du ŝtataj prezidantoj de Maŭricio forlasis sian postenon pro sia malkonsento subskribi kaj oficialigi tre malsamopinie pridiskutitajn leĝon pri batalo kontraŭ terorismo, li elektiĝis ŝtata prezidanto de la 25-an de februaro 2002. Li plenumis la postenon, ĝis Paul Berenger elektiĝis ĉefministro kaj la 1-an de oktobro 2003 nomumis la politikiston Anerood Jugnauth nova ŝtata prezidanto.
Félicien David
Biografio
5-jaraĝa Félicien David komencis studi muzikon de sia patro, kies morto tamen, kiam la knabo estis 6-jaraĝa, faris el li malriĉan orfon. Lia bona voĉo ebligis al li studi kiel ĥorknabo en la Preĝejo de Saint-Sauveur en Aix-en-Provence, kiun li forlasis kiam li estis 15-jaraĝa kun bona scio pri muziko, kaj stipendio kiu ebligis al li studi literaturon en jezuita kolegio. Tamen, post tri jaroj, li forlasis tiujn studojn por sekvi muzikan karieron.
Li unue ekhavis postenon en la orkestro de la teatro de Aix. En 1829, li fariĝis kapelmajstro en Katedralo Saint-Sauveur de Aix, sed li konsciis ke por plenumi sian muzikan edukon li bezonis studi en Parizo. Monata monsumo de po 50 frankoj sendita de riĉa onklo ebligis la aferon.
En Parizo en 1830 li konvinkis Luigi Cherubini, direktoron de la Konservatorio de Parizo, akcepti lin kiel lernanton: Spite sian preventon, Cherubini agnoskis la talenton montritan de David en la ĥora aranĝo de Beatus vir. Spite la subitan ĉeson de lia onkla monhelpo, La studoj de David, sub prizorgo de Fétis kaj aliaj, sukcese daŭris.
Forlasinte la konservatorion, David enroliĝis en la movadon de Saint-Simon, por kiu li fariĝis granda entuziasmulo. La Saint-Simonanoj konsideris muzikon kiel gravan arton, kaj David verkis multan muzikon por ili, inkluzive de nombro da himnoj. Post la nuligo de la movado en 1832, David kuniris kun nombro da adeptoj kiuj vizitis Mezorienton. Tio ankaŭ montriĝis fonto de forta inspiro, fine kondukante al lia plej granda sukceso, la simfonia odo La Dezerto de 1844.
Reveninte al Parizo en 1833, li verkis nombron da muzikaj romancoj, kaj instrumentan muzikon inkluzive de tri Simfonioj (en F-maĵoro, E♭-maĵoro kaj C-minora, komponitaj en 1837, 1838 kaj 1849); en 1838/1839 li estis sufiĉe sukcesa por povi aranĝi publikajn koncertojn de siaj verkoj. Per La Dezerto li estis agnoskita de la publiko kaj recenzo kiel signifan forton. La Revue et gazette musicale anoncis, la matenon post lia premiero, ke 'Granda komponisto naskiĝis inter ni'. Por pagi siajn grandajn ŝuldojn, la komponisto tamen vendis la rajtojn de sia ĉefverko kontraŭ relative malalta monsumo.
David verkis nombron da operoj, el kiuj la plej notindaj estas Kristoforo Kolumbo (1847), La perlo de Brazilo (1851), Herkulano (1859), kaj Lalla-Roukh (1862). Inter liaj oratorioj estas Moseo en Sinajo (1846), kaj Edeno (1848).
David fariĝis ano de la Honora legio en 1862 kaj al li estis atribuita civila pensio. Post la morto de Berlioz en 1869, li prenis lian lokon en la Institut de France.
Li mortis en Le Pecq (nun Saint-Germain-en-Laye) Yvelines en 1876.
Zoltán Méhes
Zoltán Méhes [mEheŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Méhes Zoltán estis hungara inĝeniero, profesoro.
Zoltán Méhes naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Csallóköznyék (nuntempa Vrakúň en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Méhes akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1895, poste li estis privata inĝeniero. En 1897 li ekinstruis en la ĵus menciita universitato, en 1915 li estis nomumita privata profesoro, post jardeko publika ordinara profesoro. Inter 1925 kaj 1940 li estis katedrestro. Li partoprenis ankaŭ en projektoj de novaj fervojaj kaj minejaj linioj.
NGC 4249
NGC 4249 (aliaj indikoj — MCG 1-31-39, ZWG 41.68, VCC 266, NPM1G +05.0333, PGC 39481) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emerson Orlando de Melo
Emerson Orlando de Melo (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Tokyo Verdy. Aliaj brazilaj teamoj liaj estis Bahia, Vitória, Grêmio, Guarani, Brasiliense kaj Ituano.
Eŭfemia de Kalcedono
Etimologio
La persona nomo deriviĝis de la greka vorto εὔφημος eúfēmos, kio laŭvorte signifas: "parolanta per bonaj vortoj".
Relikvoj
En la 4-a jarcento, baziliko estis starigita super la tombo de Eŭfemio en Kalcedono. Ĉirkaŭ la jaro 620, ŝiaj relikvoj estis alportitaj al Konstantinopolo. Ĉirkaŭ 800, la sarkofago de Eŭfemia estis transdonita al Rovinj en Istrio, hodiaŭa Kroatio. Relikvoj estas en la baziliko de Rovinj konsekrita je ŝi, aliaj en Istanbulo.
En la 13-a jarcento estis la krania relikvo de ŝi "estis transdonita mirakle" al la fortikaĵo Athlit de la ordeno de Templanoj en nuntempa Israelo, eble dum la konkero de Konstantinopolo dum la kvara krucmilito. La Templaroj kutimis tuŝi la relikvon per siaj zonoj. En 1291 la relikvo estis portita al la trezorejo de la ordeno en Nikozio, Kipro kaj post la malfondo de la ordeno alvenis al la posedo de la Ordeno de Sankta Johano. En 1395 ĝi estis sur Rodoso kaj en la evakuado de la insulo venis en 1522 ĝis Malto, kie ĝi estis konservita en relikvejo. Oni kredas ke la trupoj de Napoleono kaptis la relikvon en 1798 kaj malaperis en la Nilo kiam sinkis la ŝipo kiu transportis ĝin en la Batalo apud Abukiro en la somero de 1798.
La asteroido 630 Eŭfemia, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, havas sian nomon laŭ la sanktulino.
Ornavasso
Ornavasso estas komunumo de Italio.
San-Min Sendependa Ĉina Mezlernejo
San-Min Sendependa Ĉina Mezlernejo （安顺三民华文独立中学, Sekolah Menengah San Min, Suwa） situantas en Teluk Intan, la suda parto de la ŝtato Perak, Malajzio.
La lernejo fondiĝis je 1929.2.12 kun aliaj tri lernejoj kaj nomiĝis San-Min.
Jacques-Laurent Agasse
Jacques-Laurent Agasse (24-a de aprilo de 1767 - 27a de decembro de 1849) estis pentristo de animaloj kaj pejzaĝoj.
Li naskiĝis en Ĝenevo, kaj ricevis sian unuan edukadon en la publika artlernejo de tiu urbo. Ankoraŭ sub siaj 20aj jaroj li iris al Parizo, por en veterinarilernejo, lerni pri la anatomio de ĉevaloj kaj aliaj animaloj. Ŝajne li poste revenis al Svisujo. Tübinger Morgenblatt (1808, p. 876) rakontis, ke "Agasse, la celebrita pentristo de animaloj, nune en Anglujo, ŝuldas sian fortunon al hazardo. Antaŭ ok jaroj, kiam li estis en Svisujo, riĉa anglo petis al li pentri lian preferan hundon kiu mortis. Al la anglo tiom plaĉis lapentraĵo ke li kunportis la pentriston al Anglujo kun li."
Nagler asertas, ke li estis unu el la plej famaj animalpentristoj fine de la 18a jarcento kaj komence de la 19a jarcento. En la Neue Miscellaneen de Meusel (viii. 1052 et seq.), oni faris komparon inter Agasse kaj Wouvermans, ĉiam favore la unuan. En tiu partia artikolo oni diras multe pri lia sindevontigo al arto, pri lia mirinda kono de la anatomio, pri lia speciala emo por la anglaj kurĉevaloj, kaj pri lia lerteco pentri ilin. Li aperis en la katalogoj de la Akademio en 1801 kiel ekspozicianto de la 'Portreto de Ĉevalo', kaj pluekspoziciis pli malpli ĝis 1845 (kontraŭdirante la aserton de Nagler ke li mortis "ĉirkaŭ" 1806).
En la katalogoj lia nomo aperas kiel J.L. Agasse aŭ Agassé. Nombroj de fojoj Agassé ŝanĝis sian adreson, kio konfirmas la aserton de Redgrave, ke "li vivis malriĉe kaj mortis malriĉe". Tiu verkisto asertis ankaŭ, ke Agasse laboris ne pro vivteni sin sed pro devigo de sia genio.
Etika relativismo de sofistoj
Etika relativismo de sofistoj, teorigita en la 5-a jarcento a.K. refuzas la ekziston de “senŝanĝaj principoj” regulantajn kaj reguligantajn la moralan konduton.
La krizo en la Ateno post Periklo
La sofisma doktrino povas esti difinita “filozofio de la krizo” kie emerĝas la kontraŭdiroj de la politika kaj filozofia tradicioj laŭirataj antaŭe. Aperas nova koncepto pri homo vidata precipe kiel civitano aspranta esti protagonisto de la politika scenejo.
Tiu ŝanĝiĝo de valoroj estas ligita al la historia situacio de la samtempa Ateno.
Kreskas la supervenkismo kaj la intenco de atenanoj etendi sian demokration al fremdaj teritorioj, kiujn ili celas konkeri.
En Ateno komenciĝis preciziĝi politikaj tendencoj tipaj de individuismo. Periklo sukcesis harmoniigi tiujn tendencojn ene de pli ampleksa koncepto pri socio kaj ŝtato laŭ kiuj la atena civitano des pli sin sentas protektata en siaj privataj interesoj ju pli li partoprenas en la vivo de la ŝtato, de la politiko, al la formiĝo de la leĝoj, al la asembleoj.
Tabio
Tabio [TAbjo] estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio, en la Provinco Sabana Centro. Ĝi situas proksimume je 45 kilometroj de Bogoto, kaj 2569 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Ĝi havis pli ol 27 000 loĝantojn en 2015.