cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blua siberia najtingalo
Ĵusa serĉado sugestas, ke tiu specio estas unu de kelkaj orientaziaj membroj de Luscinia kiu estu klasita kiel nova genro kune kun la Japana kaj la Rjukjua ruĝgorĝuloj.
Ĝi estas migranta insektomanĝanta specio kiu reproduktiĝas en orienta Azio ĝis Japanio. Ili vintrumas en sudorienta Azio kaj Indonezio.
La reprodukta habitato estas arbaro de koniferoj kun densa subkreskaĵaro, ofte ĉe riveroj aŭ arbarbordoj. Ili manĝas surgrunde, sed estas tre timida. Vintre tiu birdo tendencas ankaŭ resti inter densa vegetaĵaro.
Tiu specio estas tre rara vaganto en Eŭropo, kaj havas vagantan statuson eĉ tiom oriente kiom ĝis Barato.
Komunumaro Rodalben
La komunumaro Rodalben - germane Verbandsgemeinde Rodalben - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la samnoma komunumo Rodalben. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
6852 Nannibignami
6852 Nannibignami estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astrofizikiston Giovanni Bignami, kiu kontribuis al la realigo kaj scienca ekspluatado de la grandaj kosmaj misioj dediĉitaj al la gama-radia astronomio. Li estis prezidanto de la Itala Kosma Agentejo kaj de la Komitato de Kosma Esploro (COSPAR), kaj poste de la Istituto Nazionale di Astrofisica.
TVN24
TVN24 estas la unua pola informa televido, kiu elsendas programon tut-diurne.
La sidejo de la televido estas en ĉefurbo de Pollando - Varsovio, tamen ĝi havas kelkajn regionajn filiojn - en Krakovo, Lodzo, Poznanio, Torunio, Vroclavo, Szczecin, Katowice, Gdansko kaj Bjalistoko.
Historio
Unua agadperiodo estis tre malfacila por atingi klientojn. Kiel unua pola televidstacio informis pri la atencoj de la 11-a de septembro 2001 en Novjorko kaj Vaŝingtono, komencante raportadon de la eventoj en Usono. Tio okazis turnopunkto en la historio. Por kelkaj horoj la kutima programo estis ĉesigita favore al ĵurnalistoj.
La 11-an de novembro 2011 pro tumultoj dum la Marŝo de Sendependeco en Varsovio nekonataj farintoj bruligis raportan veturilon.
Novanglaj-akadiaj arbaroj
La novanglaj-akadiaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la laŭrenc-tabula  ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de orienta Kanado kaj nordorienta Usono. Ĝi ampleksas diversecon de vivejoj el la montetoj, montaroj kaj altebenaĵoj de Nova Anglujo, Kebekio kaj Marprovincoj.
Priskribo
Tiu ekoregiono limtuŝas la kverkdominatajn nordorient-marbordajn arbarojn ĉe la marborda ebenaĵo en la sudo; la malaltebenaĵajn arbarojn de Sankt-Laŭrenca Golfo en la marbordaj kaj insuloj de Sankt-Laŭrenca Golfo; kaj en la nordo kaj nordoriento la transiron de la orienta arbaro al la tajgo kaj la orientkanadaj arbaroj. Ekzistas disa arbarero de arbara-tajga transiro en Adirondakoj. En Kanado la novanglaj-akadiaj arbaroj enhavas la regionojn Cantons-de-l'Est kaj Beauce de suda Kebekio, la duonon de Nova Brunsviko kaj la plej multon de Nova Skotujo, kaj en Usono nordokcidentan Konektikuton,  nordokcidentan  Masaĉusecon,  Ĉamplejn-Lagon kaj Ĉamplejn-Valon de Vermonto, kaj la altaĵojn kaj marbordan ebenaĵon de Nova Hampŝiro, kaj preskaŭ ĉion de Majno. Tiu totala areo kelkfoje estas nomata Atlantikan Nordorienton (Atlantic Northeast). Specifaj areoj inkludas la marbordon de Golfo de Fundy, nordan Apalaĉan Montaron inkludantan la altaĵojn kaj Valon Sankta Johano de Nova Brunsviko kaj la altaĵojn de Novskota Duoninsulo kun la plej altaj pintoj estantaj Blanka Montaro de Nova Hampŝiro. Tiu ekoregiono havas humidan kontinentan klimaton  kun varmaj someroj kaj malvarmaj neĝaj vintroj. Atlantika Oceano provizas per tutjara pluvo. La marbordaj malaltaĵoj de tiu regiono, kiu etendas sin al mezmarbordaj Majno, prezentas pli malseveran klimaton kaj havas iome diferencan vegetaĵaron en kiu la foliarboj ludas pli gravan rolon.
Flaŭro
La arbaroj de tiu areo estis tute senarbarigataj por agrikulturo en la 19-a jarcento kaj poste estis junigantaj sin kiam multaj farmbienoj estis abandonataj sekve de la kurego al Kalifornio kaj la resto de Okcidenta Nordameriko. Nuntempe la areo estas plejofte mozaiko de vivejoj kun lokaj mikroklimataj diferencoj (speciale proksimeco al la Atlantika Oceano, kaj ekologiaj perturboj). Esence, estas kvar gravaj komunumo-tipoj kiuj montras konsinderindan diversecon kaj miksaĵon tra tiu fiziografia provinco. Tiuj komunumoj estas : alpinaj komunumoj en la plej altaj montaroj, koniferaroj, nordaj foliarbaroj, kaj malsekejoj. Ne estas klaraj limoj inter la koniferaroj kaj la foliarbaroj en la ekoregiono. La superrego en la kanopeo de la ruĝa pino (Pinus resinosa)  kaj de la ruĝa piceo (Picea rubens) diferencigas la ekoregionon de la novanglaj transiraj arbaroj kaj de tiuj en la regiono de Grandaj Lagoj.
La vegetaĵaro de Nova Anglujo kaj marprovinca Apalaĉa Montaro estas simila tra la novskotaj altaĵoj inkluzive de Kobekvid-Montaro kaj Piktuaj-antigoniŝaj Altaĵoj en la kontinento kaj Breton-Kabaj Altaĵoj, Ŝaleŭraj Altaĵoj de Nova Brunsviko, Novanglaj Altaĵoj, Blanka Montaro kaj Megantik-Monto je la novhampŝira-kebekia limo, Verda Montaro de Vermonto kaj la suda etendaĵo de Suton-Montaro, kaj Takonik-Montaro. Iuj partoj de okcidenta Vermonto troviĝas en adirondaka provinco, sed ĝenerale prezentas similan vegetaĵaron.
Areoj de speciala intereso inkludas areojn de serpentinŝtonaj rokoj kaj torfejojn.
Karl Wilhelm Reinmuth
Li estis plej fruktodona malkovrinto de asteroidoj : li malkovris 395 el ili elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl kie li laboris de 1912 al 1957.
Inter liaj malkovraĵoj rimarkindaj estas:
Novanglaj-akadiaj arbaroj
Koniferaroj
La koniferaroj troviĝas en Blanka Montaro kaj en Novanglaj Altaĵoj, precipe en la meza landinterno de Majno kaj norden kaj speciale en la areoj inter altitujoj  de 900 kaj 1 300 metroj. Ĝi ankaŭ troviĝas en partaj de Fundi-Marbordo de Majno kaj Marprovincoj, la nordaj partoj de tiu ekoregiono kie la someroj estas malvarmetaj. La koniferaroj estas diverse nomataj : boreala arbaro, abia-picea arbaro, norda arbaro kaj tajgo. Ĝi estas konata, en Nova Anglujo por siaj "severaj" cirkonstancoj kiaj malvarmo, subarktaj temperaturoj, mallonga kreskadperiodo, sabla-gruza acida grundo, kaj alta grado de ellavado de nutraĵoj el la grundo. Ĝi ankaŭ estas notita por la alta precipitaĵo, tutjare, kiel pluvo kaj neĝo, kiu kontribuas al multe de la ellavado.
Karl Wilhelm Reinmuth
En 1953 li publikigis katalogon de 6500 asteroidoj kun ties lokalizoj.
Novanglaj-akadiaj arbaroj
Miksaj arbaroj
Tiuj arbaroj, la hemlock-northern hardwoods aŭ "nordaj cugaj-angiospermaj arbaroj", situas en la marbordaj malaltaĵoj kaj sude de la koniferaroj. Sed estas konsiderinda miksaĵo de la du komunumoj. Tiuj arbaroj estas tipaj por la altitudoj sub 700 m. Elementoj de tiuj komunumoj miksas kun koniferaraj elementoj inter altitudoj de 700 m kaj 900 m, kaj ankaŭ ekde mezlatituda Vermonto kaj Nova Hampŝiro norden al centra Majno kie la koniferaraj elementoj ekdominas. Tipe ju pli riĉaj la grundoj kaj ju pli mezvarma la klimato, des pli superregaj la angiospermoj. Tiu arbartipo estas konsiderata kiel nordan etendaĵon de la miksaj mezofitaj deciduaj arbaroj. La kvar superregaj kanopeaj specioj de la nordaj cugaj-angiospermaj arbaroj estas la sukeracero (Acer saccharum), la grandfolia fago (Fagus grandifolia), la alegana betulo (Betula alleghaniensis) kaj la orienta cugo (Tsuga canadensis). Aliaj komunaj kanopeaj anoj estas la amerika frakseno (Fraxinus americana), la ruĝa acero (Acer rubrum), kaj la ruĝa kverko (Quercus rubra), kiuj estiĝas pli kaj pli malkomunaj norden, kaj preskaŭ malĉeestas en meza Vermonto, Nova Hampŝiro, kaj landinterna Majno. La blanka kverko (Quercus alba) ankaŭ estas grava kanopea specio en la sudaj novanglaj marbordaj malaltaĵoj. La vejmuta pino kaj la ruĝa pino, ankaŭ estas grava parto de tiu miksa arbaro. La pioniraj arbospecioj de tiu arbaro estas la ŝajntremola poplo Populus tremuloides) kaj la blanka betulo.
Karl Wilhelm Reinmuth
La unuaj literoj de la nomoj de la asteroidoj 1227 al 1234, kiujn li malkovris, formas la vorton GSTRACKE, en honoro al la germana astronomo kaj orbita kalkulisto Gustav Stracke, kiu estis petita, ke oni ne donis sian nomon al astro. Tiel, Reinmuth omaĝis al li, respektante lian volon.
Novanglaj-akadiaj arbaroj
Malsekejoj
Malsekejoj ĉie estas difinitaj per akvoabundo, sezone aŭ daŭre akvosaturataj grundoj, kaj unika flaŭro. La malsekejoj de Nova Anglujo mantras konsiderindan diversecon tra la areo kaj la altitudoj ene de la tri kategorioj : torfejoj, marĉoj, kaj aliaj malaltaj areoj. Torfejoj kaj marĉoj estas specifaj vivejoj dum la tria kategorio estas iaj ajn areoj kiaj bordoj de lagoj, lagetoj, kaj la humidaj areoj ĉirkaŭ torfejoj kaj marĉoj.
Torfejoj
Torfejoj estas malsekaj areoj karakterizataj de acidaj grundoj konsistantaj el torfo. Torfejoj povas okazi je ĉiu ajn altitudo en la ekoregiono. Ili ofte estas sfagno-erikejoj dominataj de arbustoj el la erikacofamilio, inkludante Chamaedaphne calyculata, Andromeda polifolia, Ledum groenlandicum, Kalmia polifolia), kaj Vaccinium macrocarpon. Tra Nova Anglujo tiuj areoj ofte estas transformitaj por unukultivoj de oksikokoj per komercaj bienoj. Komunaj komponantoj de la herbotavolo inkludas la karnovorajn plantojn:  la rondfolian drozeron (Drosera rotundifolia), kaj Sarracenia purpurea. Aliaj komunaj herboj de la malriĉaj grundoj ampleksas: Maianthemum trifolium, kaj iujn orkidojn, speciale Platanthera dilatata. La plej komunaj arboj kiuj invadas torfejojn kiam ili plenigas sin estas : la nigra piceo  (Picea mariana), la okcidenta tujo (Thuja occidentalis), la orienta lariko (Larix laricina) kaj la nigra frakseno (Fraxinus nigra).
Marĉoj
Marĉoj tipe havas akvosaturatajn grundojn kaj pli da kanopeo ol torfejoj. La plej karakterizaj arbospecioj de suda kaj malaltaltituda Nova Anglujo estas : la orienta cugo, la okcidenta tujo, la orienta lariko, la balzama poplo (Populus balsamifera), la ruĝa acero, la atlantika kamecipariso (Chamaecyparis thyoides), Nyssa sylvatica kaj la nigra frakseno. Ofte malvarmetaj, humidaj, ombraj kanjonoj estas dominataj de unuspeciaj cugaj arbareroj en tiu areo. En la nordaj kaj altaltitudaj marĉoj de Nova Hampŝiro la dominantaj kanopeospecioj transiras al la orienta lariko, la nigra piceo (Picea mariana) kaj la balzama abio. La subarbaraĵo tra la areo i.a. konsistas el nombro da viburnospecioj.
Faŭno
Tiu ekoregiono gastigas variecon de bestiaro inkluzive de la amerika nigra urso (Ursus americanus), la alko (Alces alces), la blankavosta cervo (Odocoileus virginianus), la kojoto (Canis latrans), la ruĝa vulpo (Vulpes vulpes), la neĝoŝua leporo (Lepus americanus), la rufa linko (Lynx rufus), Erethizon dorsatum (ronĝuloj), la kanada lutro (Lontra canadensis), la fiŝkapt-mustelo (Martes pennanti),  la kanada kastoro (Castor canadensis),  la amerika marteso (Martes americana), la ondatro (Ondatra zibethica), kaj  la lav-urso (Procyon lotor).
La arbaroj estas vivejo por la komuna meleagro (Meleagris gallopavo), la platbeka anaso (Anas platyrhynchos), la arbanaso (Aix sponsa), kaj la granda kornostrigo (Bubo virginianus), kaj por multaj  paseroformaj birdoj. La areo estas speciale grava kiel nutrejo por birdoj kiuj migras laŭlonge de la atlantikoceana marbordo. La torfejoj de okcidenta Masaĉuseco estas hejmo por Glyptemys muhlenbergii (testuduloj).
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estis radikale ŝanĝata dum jarcentoj per senarbarigo por agrikulturo, minado kaj urba disvolviĝo inkluzive de Halifakso kaj somerdomoj en Kebekio. Nuntempe nur ĉirkaŭ 5% el la arbaroj postrestas en la natura stato. La arbarekspluatado estas ankoraŭ la precipa industrio en iuj partoj, speciale en Majno kaj Kebekio kaj la agrikulturo estas ankoraŭ intensa en okcidenta Nova Brunsviko, Nova Skotujo kaj Vermonto.
Gravaj areoj de restanta arbaro inkludas : Mahusuk-Montaron, Bigrid-Arbarrezervejon en Kantono Piskatakvis kaj Nacian Parkon Bakster en Majno;  Ĉasrezervejon Tobeatik/Nacian Parkon Kejimkujik, Nacian Parkon Breton-Kabaj Altaĵoj, marbordon de Kanso-Markolo kaj Lagon Tanĝie en Nova Skotujo; Arbaron Naŝ-Rivero, Nacian Parkon Frankonia Noĉ kaj Nacian Arbaron Blanka Montaro en Nova Hampŝiro inkluzive de Sovaĝejo Granda Golfo, Sovaĝejo Seka Rivero, Krofod-Noĉ, Sovaĝejo Sandviĉ-Montaro kaj Nansi-Monto; Mansfild-Monton, Macedon-Monton, Ŝtatan Arbaron Putnam, Ŝtatan Arbaron Viktori kaj Nacian Arbaron Verda Montaro en Vermonto inkluzive de Sovaĝejo Laj-Bruk; Orford-Monto, Nacia Parko Frontenak, Megantik-Monto kaj Nacia Parko Bik en Kebekio; kaj Nacia Parko Fundi en  Nova Brunsviko.
Covo
Covo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Antegnate, Barbata, Calcio, Cortenuova, Fara Olivana con Sola, Isso kaj Romano di Lombardia. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Lazaro el Betania, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Vindrac-Alayrac
Vindrac-Alayrac estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vindracois.
Károly Rédei (Ritter)
Kariero
Rédei (Ritter) Károly diplomiĝis en Pozsony en evangelia teologio (1895). Li estis helppastro en Tiszaföldvár, pastro en Pusztaföldvár, poste de 1910 en Carei. Li estis ĉefredaktoro de Szatmármegyei Közlöny en 1931 kaj ĉefkunlboranto en 1932-33.
Sleipnir
Sleipnir estas – en nord-ĝermana mitologio – la okkrura ĉevalo de Odino. Patro de Sleipnir estis la virĉevalo Svaðilfari, patrino estis Loki, kiu aliformigis sin en ĉevalinon kaj delogis Svaðilfari, dum la konstruo de Asgardo. La rezulto estis Sleipnir, kiun Loki donacis al Odino.
Gyula Lóránt
Gyula Lóránt [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lóránt Gyula estis hungara futbalisto (defendisto), membro de la hungara orteamo, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia origina familia nomo estis Lipovics [lipoviĉ].
Gyula Lóránt naskiĝis la en Kőszeg, li mortis la  en Tesaloniko (Grekio).
Biografio
Gyula Lóránt lernis en pluraj mezlernejoj en sia naskiĝurbo, fine li maturiĝis en Szombathely en 1943. Jam ekde 1939 li futbalis en Kőszeg. En la sekva jaro li debutis en la junulara nacia teamo. Post la maturiĝo li apartenis al klubo de Nagyvárad (tiam hungara urbo), en 1946 en Arad (urbo) (en Rumanio), inter 1951-1956 en Budapest Honvéd FC), dum li estis hungara ĉampiono kvarfoje, rumana ĉampiono unufoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1948–1955 resume 37-foje. En la Somera Olimpiko 1952 lia nacia teamo ricevis ormedalon, post jaro en Londono li venkis por la unua ne-brita nacia teamo, se temas pri venki Anglion hejme. En 1954 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Li ricevis dufioje signifajn ŝtatajn premiojn. Li estis trejnisto eksterlande, li mortis tragike dum matĉo. Li edziĝis dufoje.
Giruá
Giruá, prononco: /ʒi.ɾuˈa/, en Esperanto: Ĵiruao, estas municipo de la brazila ŝtato (aŭ federaciero) Suda Rio-Grando, kiu havis 17.075 loĝantojn en 2010.
Boeing B-29 Superfortress
La Boeing B-29 Superfortress (Superfortikaĵo) estas Usona strategia bombaviadilo dum la dua mondmilito. La B-29 estis uzita en dua mondmilito kaj Korea milito, ankaŭ konata kiel bombaviadilo, kiu faligis atombombojn Little Boy kaj Fat Man en Hiroŝimo kaj Nagasaki la 6-an kaj 19-an de aŭgusto 1945, dum la unua atombombado en historio.
La B-29 estas ankaŭ unua bombaviadilo, kiu havas premiĝan sistemon en fuzelaĝo. Tiu premiĝa sistemo poste konektis kun moderna premkajuta sistemo ( Cabin Pressurizing System) en pasaĝeraviadilo en alta alteco.
Historio
En 1938, Boeing komencis prilaboron de nova longdistanca bombaviadilo por peto de Usonaj Armeaj Aerkorpusoj, kiu poste iĝos Usona aerarmeo. Tiu plano rezultis bombaviadilon Boeing B-17, tamen Boeing daŭrigis prilaboron sub la nomo Superbomber (Supera bombaviadilo).
Bulgara ermitludo
En la ludo, pako de N kartoj estas dividita en kelkajn amasojn. Tiam por ĉiu amaso, ludanto (la sola) kun fiksita probablo p forprenas unu karton aŭ alie (kun probablo 1-p) ne tuŝas la amason; la forprenitaj kartoj estas kolektataj kune kaj formas la novan amason; amasoj de nula amplekso estas ignoritaj.
Se p=1, la ludo estas sciata kiel bulgara ermitludo aŭ determinisma bulgara ermitludo kaj estis prezentita per Martin Gardner; la ĝenerala okazo kun 0<p<1 estas sciata kiel hazarda bulgara ermitludo aŭ stokasta bulgara ermitludo. Ĉi tiu estas finia nereduktebla markova ĉeno.
Boeing B-29 Superfortress
Historio
Post la dua mondmilito, Boeing disvoviĝis C-97 Stratofreighter kaj Boeing 377 Stratocruiser surbaze de B-29. Pan Am operaciis Boeing 377 Stratocruiser inter 1945 kaj 1961. B-29 ankaŭ partoprenis en Koreia milito, sed pro la apero de kontraŭula ĉasaviadilo MiG-15 poste retirigis el bombadoperaciado.
Bulgara ermitludo
Se N estas triangula nombro (tio estas, N=1+2+ ..+k por iu k), do estas sciate ke determinisma bulgara ermitludo atingas stabilan konfiguron en kiu la ampleksoj de amasoj estas 1, 2, ..., k. Ĉi tiu stato estas atingata en ne pli ol k2-k movoj. Se N ne estas triangula nombro, stabila konfiguro ne ekzistas kaj limiga ciklo estas atingata.
En 2004, Serguei Popov montris ke stokasta Bulgara ermitludo pasigas plejparton de evolua tempo en la malglate triangula distribuo.
Ŝakuno
Ŝakuno, Ŝakuni aŭ Shakuni (शकुनि, laŭvorte birdo) konata ankaŭ kiel Saubala (en Sanskrito: सौबल, laŭvorte filo de Subala), Gandharnareŝ, Gandhararaja (en Sanskrito: गान्धारराज, laŭvorte reĝo de Gandaro) kaj Subalraja (en Sanskrito): सुबलराज, laŭvorte "Reĝo de la Regno Subala", estis princo de la Gandara Regno, kiu poste iĝis reĝo post la morto de sia patro. Li estas la ĉefa antagonisto en la Hindua eposo Mahabarato. Li estis la frato de Gandari kaj tial la patrinflanka onklo de Durĝodano.
NGC 2862
NGC 2862 (aliaj indikoj — UGC 5010, MCG 5-22-45, ZWG 151.76, KARA 329, IRAS09219+2659, PGC 26690) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Abelardo Sousa
Abelardo SOUSA (naskiĝis en 1920 en Florianopolis, mortis en 1986) estis brazila volapukologo.
Li estis nepo de José Brazilício de Souza kaj interesiĝis pri Volapuko kiam trovis en sia hejmo leterojn kaj membiografion de sia avo verkitaj en tiu lingvo ĉirkaŭ 1970. En 1974 li finis sian libron "O Sábio e o Idioma" (t.e. "La saĝulo kaj la idiomo") pri la vivo de sia avo, sed la libro nur estis publikita en 2003.
Abelardo Sousa interesiĝis nur pri unua versio, klasika, de Volapuko, kiun li lernis por studi la verkojn de sia avo.
Tramtransporto en Liono T1
Tramtransporto en Liono T1 (pli simple nomita linio T1) estas tramvojo malfermita la, plilongigita en 2005 kaj en 2014 kiu transiras komunumojn Liono kaj Villeurbanne inter kampuso de "La Doua" en Villeurbanne, Hotelo de Regiono en kvartalo de la "Confluence" kaj la kvartalo de Gerland Debourg en Liono. La linio transportis pasaĝerojn en la jaro 2010.
Monaĥejo de Guadalupe
La Reĝa Monaĥejo Sankta Maria de Guadalupe estas grava arkitektura kaj religia objekto ege simbola en la regiono de Ekstremaduro, Hispanio kaj de tie tiu simbolo kun la respektiva virgulino estis alportita al multaj lokoj de Latinameriko. Ekzemple en Meksiko ege gravas la adorado al Nia Damo de Gvadalupo. En ties interno videblas la gotika, mudeĥara, renesanca, baroka kaj novklasika stiloj, tio estas, ekde la 13a al la 18a jarcentoj.
Antaŭ la monaĥa ampleksigo, la sanktejo estis nemonaĥa priorejo dum 48 jaroj en la regado de Alfonso la 11-a kaj Henriko la 2-a (Kastilio), sub reĝa patroneco kaj civila senjorestreco. En 1389 ĝi iĝis monaĥejo, laŭ leĝo real provisión fare de Johano la 1-a (Kastilio). Ties novaj loĝantoj estis la monaĥoj de la Ordeno de Sankta Hieronimo, nome komunumo de 32 membroj devenoj de Sankta Bartolomeo de Lupiana. En 1835 okazis la forpelo de la monaĥoj el la monaĥejo, kaj restis la preĝejo nur por uzado de paroĥo dependa el la diocezo de Toledo. Post kelkaj jaroj oni deklaris la ensemblon Nacia Monumento (1879). Alfonso la 13-a proklamis Reĝan Ordenon por la transpaso de la sanktejo al la franciskanoj, pro kio komencis nova epoko. La papo Pio la 12-a, en 1955, plialtigis la sanktejon al la kondiĉo de baziliko.
Historia kunteksto
Post la batalo de Navas de Tolosa en 1212, la hegemonio de la islamaj almohadoj ekfiniĝis en Al Andalus kaj ili devis retiriĝi al la nordo de Afriko. En la duoninsulo restis kiel forta regno nur la reĝlando de Granado. Sed en Afriko la almohadoj trqafis aliajn malmaikojn, nome la benimerinoj, kiuj post la konkero de Maroko, Alĝerio kaj Tunizio, ekrigardis al la Iberia Duoninsulo deklarante la ĝihadon al la kristanaj regnoj kaj okupante la urbojn Rota, Algeciras kaj Ĝibraltaro. La kontraŭstaro venis kelkaj jarojn poste, kiam en 1340 okazis la batalo de Salado: Benimerinoj kontraŭ la kristana kastili-portugala koalicio estrita de la reĝoj el Kastilio Alfonso la 11-a kaj el Portugalio Alfonso la 4-a. La venko estis por la kristana kastili-portugala koalicio kaj la benimerinoj devis retiriĝi al la nordo de Afriko.
La tradicio rakontas ke Alfonso la 11-a estis konfidinta al la figuro de la virgulino de Guadalupe, tre adorita tiam, kaj kiu ankaŭ la tradicio estis trovita en la ĉirkaŭaĵoj de la rivero Guadalupe. La reĝo ne dubis pri la partopreno de la Virgulino en la venko de la batalo de Salado kaj dankeme konstruigis preĝejon sur la loko kie jam estis praermito. Tiele li iĝis la unua protektanto de la unua sanktejo dediĉita al tiu virgulino. El tiam oni ekformis ĉirkaŭ la sanktejo vilaĝo agnoskita de la reĝo Alfonso la 11-a kiel loko de reĝa posedo ne akirebla de nobeloj.
Historio kaj evoluo
La legendo parolas pri trovo de virgulina skulptaĵo fine de la 13-a jarcento aŭ komence de la 14-a jarcento farita de paŝtisto nome Gil Cordero, kiam tiu serĉis perditan bovinon. Oni supozas, ke tiu skulptaĵo estis iam en Romo kaj en Sevilo, ĝis kiam en 714, dum la islama invado, la skulptaĵo estis kaŝita ĉe la rivero Guadalupe, kiu ŝajne signifas "kaŝita rivero", kie restis ĝis ties malkaŝo.
Tie oni konstruis ermiton, ĉirkaŭ kiu setlis la unuaj loĝantoj de Guadalupe. La unuaj historiaj novaĵoj estas terdonacoj al tiuj praloĝantoj faritaj de la reĝo Alfonso la 11a en 1340, kiam Guadalupe dependis de la urbo Talavera de la Reina. En 1347 oni mencias la pranomon de la vilaĝo kiel Puebla de Santa María de Guadalupe. En 1349, la reĝo donas al la abato la titolon de Moŝto de la vilaĝo kio ekzistis ĝis 1820, kiam stariĝis la unua municipo.
La deveno de la preĝejo de la monaĥejo kiel sanktejo dediĉita al la Virgulino de Guadalupe havas fortan rilaton kun la regado de Alfonso la 11-a. Estis monaĥo nome Diego de Écija kiu verkis kronikon de la monaĥejo inter la jaroj 1467-1534 kun la titolo de Libro de la invención de esta Santa Imagen de Guadalupe y de la erección y fundación de este monasterio; y de algunas cosas particulares y vida de algunos religiosos de él. Laŭ fray Diego, la deveno estis kapelo aŭ ermitanejo kiu stariĝis pro la apero de la figuro de la virgulino al paŝtisto de nekonata nomo, komence de la 14a jarcento. Post jarcentoj, en 1743, la monaĥo nomita Francisco de San José nomigis la paŝtiston de la legendo identigante lin kiel Gil Cordero de Santa María, unu de la unuaj loĝantoj de la loko. Ĉiam laŭ la rakonto de la kronikisto, sur la loko de la malriĉa ermitanejo stariĝis malgranda preĝejo en la unuaj jaroj de la 14a jarcento; tiu estis la konstruaĵo kiun konis la reĝo Alfonso la 11a en 1330 kaj kiu tiam jam estis ruineca. La reĥo ordonis pligrandigi ĝin kaj ampleksigi ĝin por trasformi ĝin en templo merita de la adorado de la Virgulino de Guadalupe, kun la aldono de hospitaloj por la nombraj pilgrimantoj kiuj tien venis. Dum ses jaroj oni faris la ampleksigojn kaj aranĝojn taŭgajn sub la superrigardo de Toribio Fernández kiu estis la prokuroro de la kardinalo Pedro Gómez Barroso de Sotomayor. Por ties rekonstruo oni aplikis la stilon mudeĥara toleda.
Nukufetau
Nukufetau estas unu el naŭ atoloj de Tuvalo, situa je 86 km nordoriente de Funafuti kaj je 57 km sudoriente de Vaitupu. Ĝia totala surfaco estas de 2,99 km². La insulo estis pòstulita de Usono en la 1800-aj jaroj kaj tio pluis ĝis 1979 kiam oni postulis la revenon kio okazis en 1983. Laŭ la popolnombrado de 2002, estas 586 loĝantoj kaj estas 35 insuloj.
La plej granda insulo estas Motulalo. Estas domaro proksime de la urbo Savave.
Monaĥejo de Guadalupe
Historio kaj evoluo
Pedro Gómez Barroso mortiĝis en Avinjono en 1345 kaj la reĝo prezentis lian sukcedanton Toribio Fernández de Mena; tiel estis konfirmo de la nomumoj de prioreco kaj patroneco fare en la monato de Aŭgusto, subskribita en la monaĥejo de Paular. En Oktobro la arkiepiskopo Gil Álvarez de Albornoz ratifis la konfirmon. Samjare estis alia interkonsento: nome Alfonso la 11-a ŝanĝis al la vilaĝo la kondiĉon de reĝa posedo al tiu de civila senjorposedo, tiele ke ĝi iĝis posedo de la eklezia aŭtoritato, tio estas de la neeklazia prioro.
La prioro Toribio mortiĝis en 1367 kaj estis enterigita en la preĝejo de Guadalupe. Sukcedis al li Diego Fernández kies regado koincidis kun la reĝado de Henriko la 2-a kaj de Johano la 1-a. Al Diego Fernández sukcedis Juan Serrano en 1383, kiu estis la lasta de la neekleziaj prioroj. Post ses jaroj de sia prioreco, en 1389, li donis la sanktejon al la ordeno hieronima kaj okupis novan postenon kiel episkopo de Segovio. Dum tiuj 48 jaroj de neekleziaj prioreco, la sanktejo pligraviĝis, speciale pro la adorado al la Virgulino de Guadalupe tre etenda tra la tuta regno. Al ĝi venis pilgrimantoj de diversaj devenoj. Por faciligi la aliron al la veturantoj kiuj alvenis el la nordo, la arkiepiskopo de Toledo Pedro Tenorio konstruigis en 1383 ponton super la rivero Taĵo. En ties ĉirkaŭaĵo formiĝis vilaĝo kiu poste estis El Puente del Arzobispo (La ponto de la arkiespiskopo).
De sanktejo al monaĥejo
Johano la 1-a estis heredinta la patronrajton pri la sanktejon kiel regulita ekde la tempo de Alfonso la 11-a. Estante ankoraŭ en posedo de siaj rajtoj kiel patrono, li ordonis la 15an de de Aŭgusto de 1389 en Sotosalbos reĝan leĝon laŭ kiu li ordonis ke la sanktejo estu pliamplaksigita kaj plialtigita al kategorio de monaĥejo regata de regulaj monaĥoj anstataŭ pastroj. Laŭ tio, Juan Serrano — lasta prioro de Guadalupe — donis la sanktejon al fray Fernando Yáñez de Figueroa kiu tiam estis prioro de la hieronima konvento de Sankta Bartolomeo de Lupiana situanta je 20 km de Guadalajara. Tiele la preĝejo de Guadalupe ekformis parton de etenda monaĥa ensemblo. Sekve la reĝo rezignis sian rajton de patroneco donante ĝin al fray Fernando kaj al liaj sukcedantoj. Ĉio tio fariĝis laŭ la regulaj postuloj:
Finis la ekposedo la 30an de oktobro per publika akcepto de la listo de la havaĵoj. Kvin jarojn poste, en 1394, Benedikto la 13-a proklamis la buleon «his quae pro utilitate» kiu konfirmis la transformon de la sanktejo de Guadalupe en regula monaĥejo.
La Puebla de Guadalupe ne akceptis bonvole la submeton de civila ento al prioro de monaĥejo. Okazis protestoj kaj konfliktoj ĉefe laŭlonge de la tri unuaj jarcentoj de la monaĥa regado; sed la popolo neniam atingis propran kaj sendependan konsilion. La hieronimaj monaĥoj estis dum 463 jaroj la absolutaj regantoj. Laŭlonge de la jarcentoj la monaĥa ensemblo kreskis kaj pligrandiĝis, ĝis etendo de ĉirkaŭ de 22 000 m². Multaj kaj tre gravaj estis la verkoj kaj plibonigoj faritaj de la hieronimanoj dum tiu tempo. Kreskis ankaŭ la adorado al la Virgulino de Guadalupe, adorado kiu etendis tra tuta Iberio kaj insuloj Kanarioj kaj poste etendebla al Hispanameriko el la Malkovro de Ameriko.
Kolumbo kaj la Katolikaj Gereĝoj
Es historia kaj konata la rilato kiun havis tiu monaĥejo kun la Katolikaj Gereĝoj kaj Kristoforo Kolumbo. La reĝoj ricevis tie Kolumbon en 1486 kaj 1489; en 1492 post la konkero de Granado venis tien serĉe de paco kaj ripozo. En la monato de junio la monarkoj subskribis du dokumentojn kiujn ili sendis al Juan de Peñalosa: unu por Moguer kaj aliaj lokoj; alia por Palos. La teksto postulis la plenumon de la reĝaj decidoj de 30a de Aprilo 1492:
En 1493 revenis Kolumbo al Guadalupe plenume de la promeso verkita en sia surŝipa taglibro por danki pro la malkovro de Ameriko. Je la 29a de julio 1496 okazis la bapto de la indianoj translokigitaj al la malnova kontinento kiel servistoj.
Desamortización kaj revivigo
En 1833 la unua municipo iĝis parto de la provinco de Cáceres. La 18an de septembro de 1835, estante prioro fray Cenón de Garbayuela, la monaĥejo ĉesis aparteni al la ordeno de hieronimanoj por konverti sian preĝejon en nemonaĥa paroĥejo dependa de la arkidiocezo de Toledo. Ĝia unua paroĥestro estis la eksprioro fray Cenón kiu restis tie dum 1835-1856.
En 1389 la monaĥejo estis sub la zorgo de monaĥoj hieronimanoj, ĝis 1835. Poste oni abandonis ĝin ĝis kiam en 1908 la franciskanoj ricevis la monaĥejon.
La jarojn post la elmonaĥeco ĝis 1908 la monaĥejaj dependaĵoj suferis abandonon, rabadon kaj ruinigon. En tiuj jaroj leviĝis voĉoj de protesto kaj kampanjoj por la restaŭrado estritaj de verkistoj, intelektuloj kaj civitanoj de la Puebla. La plej gravaj eventoj por la renaskigo estis la regiona pilgrimado de la 12a de Oktobro de 1906 kaj la deklaro de la Patroneco de Nia Sinjorino de Guadalupe favore de Ekstremaduro, fare de Pio la 10-a la 20an de Marto de 1907. Kiel konsekvenco de tio ĉio oni fidis la zorgon kaj direktoraron de la sanktejo-paroĥejo al la ordeno de franciskanoj. En Novembro de 1908 oni donis la Reĝan Ordonon de Alfonso la 13-a de la 20a de Majo de tiu jaro plus reskribaĵo de la Papo fare de la ministro ĝenerala la 8an de Aŭgusto kun la kardinalo arkiepiskopo de Toledo kun dato de 3a de Novembro. Tiele ekis nova epoko, kun la monaĥoj franciskanoj je la estrado.
Dum la Hispana enlanda milito la monaĥejo estis batalejo kiam tie rifuĝiĝis fuĝintoj el la hegemonio de la maldekstra flanko.
Pio la 12-a deklaris ĝin baziliko en 1955 kaj Johano Paŭlo la 2-a vizitis ĝin la 4an de novembro 1982.
Ekde kiam Ekstremaduro iĝis Aŭtonoma Komunumo la monaĥejo ricevis pliajn helpojn, oni entreprenis reformojn, oni organizis kulturajn aktivaĵojn kaj oni ricevis honorojn. La 24a de julio de 1992, okaze de la celebroj de la Kvina Centjariĝo de la Malkovro de Ameriko, oni atribuis la Medalon de Ekstremaduro al la persono de fray Serafín Chamorro, guardián (gardisto) franciskano de la monaĥejo. Alia honoro kiun ricevis la monaĥeja ensemblo kaj ties ĉirkaŭo estis ekaparteni al la Heredo de la Homaro.
Priskribo
Ĝi enhavas jenajn interesajn vidindaĵojn: La antaŭe menciitaj eroj estas viziteblaj senpage. La sekvantaj estas vizitindaj per malmultekosta enirbileto kontraŭ kiu eblas viziti la muzeojn en grupoj gvidataj de profesiaj gvidistoj, kiuj klarigas pri la jeno:
La UNESCO inskribis la Monaĥejon de Guadalupe en la listo de la Monda Heredaĵo de UNESKO en 1993.
Cozzo
Cozzo estas komunumo de Italio.
Drimociklo
La Drimociklo (Drymocichla incana) estas malgranda paserina birdo de la familio de Cistikoledoj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Drymocichla ĉar oni trovis ĝin sufiĉe distinga por meriti propran genron. Tiu cistikoledo estas loĝanta reproduktulo en norda kaj centra Kameruno, Centrafrika Respubliko, nordo de Demokratia Respubliko Kongo, suda Sudano kaj nordokcidenta Ugando. Ties natura habitato estas humida savano kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbustaroj.
Ĝi estas grizeca birdo kun ruĝeca nuanco en flugiloj, kio nomigas la specion en angla.
La proksimaj parencoj estas necertaj, sed ĝi montras strukturajn similaĵojn kun la specioj de Camaroptera kaj Calamonastes. Temas pri monotipa specio.
Albert Pike
Albert PIKE (naskita la en Bostono, Masaĉuseco; mortinta la  en Vaŝingtono) estis usona advokato, brigada generalo, ĵurnalisto, aŭtoro kaj framasono. Pike estas la nura oficiro de la konfederacia armeo, kiun oni honoris per subĉiela statuo en Vaŝingtono (en Judiciary Square).
Biografio
Albert Pike, filo de Ben kaj Sarah (Andrews) Pike, pasigis sian infanaĝon en Byfield kaj Newburyport, Masaĉuseco. Unu el liaj prapatroj estis la koloniisto John Pike (1613–1688/1689), kiu fondis Woodbridge, Nov-Ĵerzejo. Li studis en lernejoj en Newburyport kaj Framingham, ĝis kiam li estis dekkvinjaraĝa. En aŭgusto 1825 li sukcesis pasigis alirekzamenojn de Harvarda Universitato, sed kiam la kolegio petis pagon de instrukotizoj dum la unuaj du jaroj, li elektis ne partopreni. Li komencis programon de memedukado, poste iĝante bazlerneja instruisto en Gloucester, Norda Bedford, Fairhaven kaj Newburyport.
En 1831, Pike forlasis Masaĉusecon por vojaĝi okcidenten, unue haltis en Sankta Luiso kaj poste pluiris al Independence, Misurio. Tie li aliĝis al ekspedicio al Taos, Nov-Meksiko, por ĉasado kaj komerco. Dum tiu ekskurso lia ĉevalo forkuris, kaj Pike devis piediri la restajn 500 mejlojn al Taos. Post tio li partoprenis en kaptantan ekspedicion al la Llano Estacado en Nov-Meksiko kaj Teksaso. Kaptado estis minimuma kaj, post vojaĝado proksimume de 1300 mejloj (650 sur piedo), li finfine alvenis ĉe Fort Smith, Arkansaso.
Ekloĝante en Arkansaso en 1833, li instruis en lernejo kaj skribis serion de artikoloj por la Malgranda Roko Arkansas Advocate sub la plumnomo de "casca." La artikoloj estis sufiĉe popularaj ke li estis petita aliĝi al la kunlaborantaro de la gazeto. Poste, post geedziĝo kun Mary Ann Hamilton, li aĉetis parton de la gazeto per la doto. Antaŭ 1835, li estis la sola posedanto de la rekomendanto. Sub la administracio de Ezoko la rekomendanto antaŭenigis la vidpunkton de la paruk-partio en saĝe pasema kaj dividita Arkansaso.
Li tiam komencis studi juron kaj estis allasita al la drinkado en 1837, vendante al la rekomendanto la saman jaron. Li estis la unua raportisto por la arkansasa supera tribunalo kaj ankaŭ verkis libron (publikigitan anonime), titolitan La Arkansas Formo Libron, kio estis gvidlibro por advokatoj. Plie, Pike skribis en pluraj laŭleĝaj temoj kaj daŭre produktis poezion, ŝatokupon kiujn li komencis en sia junaĝo en Masaĉuseco. Liaj poemoj estis altagrade rigarditaj en lia tago, sed estas nun plejparte forgesitaj. Pluraj volumoj de liaj verkoj estis mem-publikigitaj postmorte fare de lia filino. En 1859, li ricevis honoran PH. D. de Harvard.
11043 Pepping
11043 Pepping estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana orgenisto Ernst Pepping (1901–1981), instruisto pri muziko en Berlino kaj unu el la ĉefaj gaermanaj komponistoj de eklezia muziko. Li renovigis la sanktan kaj sekularan ĥoran muzikon. Lia instrumentaj kaj voĉaj verkoj estas tre vasta, kaj liaj libroj Stilwende der Musik kaj Der polyphone Satz starigis la modon por sia tempo.
Stanley (veturilo)
Stanley estas aŭtonoma veturilo kreita fare de Stanford Racing Team de Stanford University. Ĝi estas normala Volkswagen-Touareg (SUV), modifita por stirado de komputilo. Ĝi konkuris kaj venkis en la DARPA Grand Challenge de 2005 kaj gajnis 2 milionojn da usona dolaro. La Stanley plenumis la 212-kilometran etapon dum 6 horoj, 53 minutoj kaj 58 sekundoj, tra la Mojave-dezerto.
La sensilo, uzataj ĉe Stanley entenas 5 LIDAR-laser-direktitajn unuojn, paron el RADAR-unuoj, kaj monoklan vidsistemon. La poziciigo okazis per GPS-ricevilo, GPS-kompaso, inercia gvidsistemo, kaj pendigopoziciaj sensiloj. La komputila sistemo konsistis el 6 Pentium M (1,6 gigahercoj) kun linuksa operacia sistemo.
Stanley estis karakterizita per maŝina lernado por rekoni la obstaklojn. Tion helpis la datoj alvenantaj el LIDAR-oj, kiujn la sistemo kunfandigis kun tiuj el la vidssitemo por prezenti la distancon. Se la veturebla tereno ne estis rekonebla ene de 40 metroj antaŭ veturilo, la rapido malakceliĝis kaj la LIDARoj serĉis la sekuran pasejon.
La projekton gvidis profesoro Sebastian THRUN, direktoro de la Stanford-a Artificial Intelligence Lab.
Vidu: Oshkosh
Kalvinana preĝejo (Szendrő)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Szendrő.
Historio
La unua kalvinana gotika preĝejo estis konstruita en la 1660-aj jaroj helpe de la loka bienulo. Ĝi estis 40 metrojn longa kaj 13 metrojn larĝa. Dum jarcentoj ĝi iomete iĝis kaduka, tial oni konstruis pli novan, sed pli malgrandan preĝejon en la saman lokon. La orgeno estas aŭdebla ekde 1938.
Morannes sur Sarthe-Daumeray
Morannes sur Sarthe-Daumeray estas nova franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Informa televido
Informa televido (aŭ informa televidkanalo) estas speciala televidkanalo, kiu elsendas informan programon tut-diurne. Informa servico estas elsendata kutime dufoje en horo. Inter servicoj televido prezentas komentariojn, analitikojn de financaj merkatoj, mallongajn reportaĵojn ktp.
Fernando la 1-a (Leono)
Fernando la 1-a de Leono, surnomata la Granda (n. ĉ. 1016 – m. en Leono, la 27-an de decembro 1065), estis grafo de Kastilio ekde 1029 kaj reĝo de Leono ekde la jaro 1037 ĝis lia morto, estante kronita la 22-an de junio 1038.
Liaj unuaj dek ses jaroj estis dediĉitaj por solvado de konfliktoj internaj kaj reorganizante la reĝlandon. En 1054, la landlimaj disputoj kun lia frato Garcia la 3-a de Pamplono iĝis malferma milito. La leonaj trupoj mortigis la navaran reĝon en la batalo de Atapuerca.
Fernando entreprenis energian aktivadon en la Reconquista, prenante lokojn de Lamego (1057), Viseo (1058) kaj Koimbro (1064), krom submeti plurajn el la tajfoj al la pagado de impostado al la leona reĝlando.
Tradicie oni konsideras lin la unua reĝo de Kastilio kaj fondinto de la kastilia monarkio. Tamen, parto de la pli moderna historiografio diras ke Fernando neniam estis reĝo de Kastilio kaj ke la origino de tiu regno estiĝas post lia morto, kun la divido de liaj ŝtatoj inter siaj filoj.
Savoy Ballroom
La Savoy Ballroom estis dancklubejo en la novjorka kvartalo Harlemo, kiu ekzistis de 1926 ĝis 1958. Ĝi apartenis krom la Cotton Club al la plej konataj klubejoj dum la svingerao.
La 12-an de marto 1926 la Savoy Ballroom estis malfermita en la Avenuo Lenox en Harlemo. Estis la unua dancohalo, en kiu nigruloj kaj blankuloj povis renkontiĝi sen raskonfliktoj por dancado. Dum la inaŭgurado ludis la bandoj de Leon Abbey kaj Fletcher Henderson. Pli malfrue tie ludis la plej famaj svingobandoj de la epoko. Chick Webb validis kun sia bando kiel "Reĝo de Savoy". Li dungis Ella Fitzgeraldon kaj famigis ŝin.
La Savoy konsinderinde influis la evoluon de ĵazo. Sed ankaŭ ĝi stampis novajn dancostilojn: tie originis la mododanco Lindy Hop.
En la Avenuo Lenox n-ro 596 hodiaŭ nur memortabulo memoras pri la mita klubejo.
Pierre Bayle
Li estis eminenta pioniro de klerismo, li per uzo de streta kaj konsekvenca rezonado, agadis kontraŭ religia dogmatismo, por la disigo de ŝtato kaj eklezio, postulis toleron kontraŭ la ateistoj, kaj pli ĝenerale kontraŭ ĉiuj, kiuj honeste sekvas la konkludojn de sia propra koncienco (li difinis la "rajtojn de la serĉvaganta menso"). Oni tenas lin fondinto de la fontkritika historiskribo.
Distrikto Garmisch-Partenkirchen
La distrikto Garmisch-Partenkirchen situas en la distriktaro Supra Bavario (Oberbayern) de la germana federacia lando Bavario. Administra centro estas la samnoma urbo Garmisch-Partenkirchen, vintrosporta centro en kiu okazis la Vintra Olimpiko 1936. La distrikto havas areon de 1 012 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
15388 Coelum
15388 Coelum estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Pierre Bayle
Lin komence instruis lia patro, kalvinista pastro, sed li enpaŝis poste al la jezuito-internulejo de Toulouse. Post unu monato 1669 li konvertiĝis al la romkatolika kredo. Post 17 monatoj li rekonvertiĝis al la kalvinismo kaj fuĝis al Ĝenevo, por eviti la eblajn konsekvencojn. Tie li konatiĝis kun la instruoj de René Descartes. Li laboris kelkajn jarojn sub la Bèle kiel hejma instruisto de diversaj parizaj familioj. En la jaro 1675 li estis invitita al la filozofa fakulatato de la protestanta Universitato de Sedan. En la jaro 1681 la universitato estis fermita. Bayle trovis novan postenon kiel profesoro pri filozofo kaj historio ĉe École Illustre en Rotterdam. Tie li aperigis post unu jaro la skribaĵon Pensées diverses sur la comète de 1680 (diversaj pensoj pri la kometo) kiel sian kritikon pri la laboro de Louis Maimbourg pri la historio de kalvinismo.
15388 Coelum
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la revuo Coelum, unu el plej famaj italaj astronomiaj magazinoj. Establita en 1931 fare de Guido Horn-d'Arturo, tiu revuo estis eldonita de la departemento de Astronomio de la Universitato de Bolonjo kaj havis pli ol 4000 abonintoj ; ĝi ĉesis aperi en 1986.
Pierre Bayle
En 1684 aperigis Bayle diversajn literaturajn kritikojn sub la titolo Nouvelles de la république des lettres (novaĵoj pri la respubliko de la literaturo). En 1693 li devis forlasi sian instruan postenon kaj la precipe liberalan vidpunkton pro plurjara disputo kun Pierre Jurieu. Bayle eluzis tiun cirkonstancon por ofere verki sian ĉefverkon Dictionnaire historique et critique (historia kaj ekzamena vortaro). Dum liaj lastaj jaroj vortigis li sennombrajn skribojn kaj replikojn al kritiko de lia vortaro (kiu, la studoj pri entenoj de la tiamaj personaj bibliotekoj tion montras, estis en Francio unu inter la plej legataj libroj dum la 18-a jarcento), kaj korespondis kun kleruloj de la tuta Eŭropo. Lia laborkiomo estis eksterordinara, kaj oni povas diri, ke li mortigis sin per laboro. Li mortis en 1706 en Roterdama ekzilo.
Kálmán Reinitz J.
REINITZ J. Kálmán (rajnic) estis hungara poeto, rakontisto naskita en Papolc la 28-an de oktobro 1919 kaj mortinta en Sfântu Gheorghe la 28-an de decembro 1972.
Týr
Tyr aŭ en la norena lingvo Týr - - estas la dio de duelo kaj de heroa gloro en la nord-ĝermana mitologio, kaj kutime estas portretita kiel viro kun nur unu brako. En la islandaj sagaoj Edda, li estas aŭ portretita kiel filo de Odino (en la proza versio de la verko Edda) aŭ kiel filo de Hymir (en la versa versio), dum la origino de lia nomo kaj la probabla rilato al la dio "Tuisto", menciita en la verko "Germania" de Tacito sugestigas ke li origine estis konsiderita la patro de la dioj kaj la ĉefo de la ĝermana diaro. La angla vorto "tuesday" por mardo fakte estas "Tyr's Day" – la tago de Tyr.
Korespondaj nomoj en aliaj ĝermanaj lingvoj estas en la gota Tyz, la anglosaksa Tīw kaj en la malnovaltgermana Ziu, ĉiuj de la praĝermana vorto *Tîwaz. La norena nomo iĝis en la norvega Ty, en la sveda Ti, kaj en la dana Tyr, dum ĝi restis Týr kun vokala akcento en la moderna islanda kaj feroa lingvoj.
Prlov
Historio
Prlov estiĝis sur teritorio de vizovica monaĥejo ĉirklaŭ la jaro 1300. Unuafoje pri Prlov mencias papa dokumento el la jaro 1361. Ekde 1467 la vilaĝo apartenis al vizovica sinjorujo. Prlov travivis komunajn sortojn kun najbara vilaĝo Pozděchov, kun kiu ĝi estis iam konsiderata kiel unu vilaĝo kun komuna vilaĝestro.
La nomo de vilaĝo kun la plej granda verŝajneco estas derivita de ties fondinto. Registroj el la 16-a jarcento indikas la vilaĝon ankaŭ sub la nomo Perlov.
Bataloj por libereco
Prlov enskribiĝis ankaŭ en faman historion pro bataloj de valaĥia popolo por libereco kontraŭ habsburgoj. Ribelo de la valaĥia popolo ekflamis en la paso de la tridekjara milito post batalo sur Blanka Monto en 1620 kaj popolo de orienta Moravio rezistis ĝis la jaro 1644 al imperiestraj soldataroj kaj ankaŭ al soldistoj de olomouca ĉefepiskopo. La ribelo de orientmoraviaj valaĥoj, estiĝinta sekve de forta nacieca, socia kaj eklezia premo dum la tuta tempo de dudek kvar jaroj, troviĝis apogon de valaĥoj en alia flanko de limo sur teritorio de Slovakio (tiama Hungarujo). Subtenis ilin ankaŭ Jiří Rákoczy, ĉefa kontraŭulo de Vieno kaj ekde 1642 valaĥoj havis grandajn aliancanojn ankaŭ en svedoj. Al la ribelo aliĝis absoluta plimulto de la valaĥia popolo.
Post malvenko de la valaĥia ribelo en 1644 oni faris "listojn de valaĥoj", laŭ kiuj estis ekzekutitaj 141 personoj, el kiuj 11 estis el Prlov kaj Pozděchov. Unu jaro post tio Prlov estis fare de ĉefepiskopaj soldataroj forbruligita.
En 1663 Moravio markis grandan invadon de tataraj kaj turkaj atakintoj. Eĉ ne Prlov restis ŝparita de teruregaj krimaĵoj faritaj sur senkulpaj homoj. Prlov estis forbruligita, dum ties defendo pereis 23 civitanoj kaj multe da ili estis fortrenitaj en sklavecon.
La unua mondmilito
Dum la unua mondmilito estis el Prlov forkondukitaj 95 viroj, en foraj batalfrontoj 17 el ili metis siajn vivojn pro la malamata monarkio, 22 da ili estis militkaptita en Rusio, 9 en Italio kaj unu en Serbio. Dum la tempo de la milito estis en postfrontejo granda mizero, ĉiuj nutraĵoj iris al la batalfrontoj, disvastiĝis malsanoj. En lasta jaro de la milito eksplodis epidemio de gripo, al kiu subiĝis 30 homojn, ĉefe infanoj.
La unuaj jaroj post la milito portis sin en signo de granda mizero post travivitaj militaj suferoj kaj tial ĉi tieaj homoj amase elmigris Amerikon. Tre malfacilaj tempoj venis en la tempo de ekonomia krizo komence de la 30-aj jaroj. La distrikto donis nutraĵojn al la plej bezonataj.
La dua mondmilito
La unua grava interveno en la vivon de Prlov dum la dua mondmilito estis foriroj de homoj por devigaj laboroj en Germanion. Ĉirkaŭ la jaro 1942 komencis formiĝi en Prlov partizana grupo. La tuta vilaĝo sciis pri la partizana agado kaj senescepte subtenis ĝin. Venĝo de naziajn okupantoj senpere antaŭ la fino de la milito estis granda - la vilaĝo estis forbruligita kaj multe da loĝantoj de Prlov alportis oferon la plej grandan...
...evento
Post la masakro en Ploština temis pri plua agado de taĉmentoj, kiuj falis sub Persekut-asocio de SS, kies komandanto estis Otto Skorzeny.
Paimbœuf (stacidomo)
Paimbœuf estas fermita franca stacidomo sur linio - Paimbœuf, situanta en  Paimbœuf, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Macho Man (albumo)
Macho Man estas la dua albumo de la usona muzikgrupo Village People, eldonita la. La albumo trafis sukceson dank'al la unuopaĵoj "Macho Man" kaj " Key West. "
Paimbœuf (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Macho Man (albumo)
Tiu albumo estis reeldonita en K.D. en 1999.
Paimbœuf (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Hilaire-de-Chaléons - Paimboeuf (537000).
Kyffhäuserland
Kyffhäuserland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj ekestis la 31-an de decembro 2012 el ok antaŭe sendependaj komunumoj: Badra, Bendeleben, Göllingen, Günserode, Hachelbich, Rottleben, Seega kaj Steinthaleben. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.