cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tunizia dinaro
La tunizia dinaro - arabe دينار تونسي - estas la nacia valuto de Tunizio. Unu dinaro estas dividita je mil milimoj (مليم, milim). La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas TND.
Všehrdy (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1229, kiam plasa monaĥejo interŝanĝis Všehrdy kun reĝo Přemysl Otakar la 1-a por parto de Hodyně.
Ĉirkaŭaĵo
Všehrdy situas sur la norda rando de naturparko Hřešihlavská kaj ĝi najbaras kun vilaĝoj Holovousy oriente, Brodeslavy sudokcidente, Dřevec okcidente kaj Černíkovice nordokcidente. Tra la vilaĝo trafluas rojo Všehrdský potok, sur kiu sub la vilaĝo situas muelejoj Brodský mlýn kaj Barborův mlýn.
Rokycany (distrikto Prešov)
Rokycany, hungare Berki estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Flaach
Pri la komunumo
Flaach (prononcu flaĥ) estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1221 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbarjaj komunumoj
La komunumo Flaach limas en nordo al Marthalen, en nordoriento al Kleinandelfingen, en oriento al Volken, en sudo al Berg ĉe Irchel, kaj en okcidento aliflanke de la Rejno al Buchberg kaj Rüdlingen ambaŭ en Kantono Ŝafhaŭzo.
Rokycany (distrikto Prešov)
Famuloj
En la iama Berki naskiĝis hungara ministro János Gyöngyösi.
Flaach
Trafiko
Flaach estas per poŝtaŭtobuslinio konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Unua dokumenta mencio de Flaach kiel Flacha datiĝas de la jaro 1044 en kunteksto de la loka noblulo Berchtold de Flacho, kiu en la 11-a jarcento donacis sian havaĵon al la Monaĥejo Rejnaŭo.
Arjen Robben
Arjen ROBBEN (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "11". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "23"), en kiu la nederlanda teamo estis tute nesukcesa, kaj en la Futbala Mondpokalo 2014 (ĉemiza numero denove "11"), en kiu la teamo sukcesis atingi la trian pozicion, li partoprenis, en la turniro de 2014 kiel vica teamestro. Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 2009 estas futbalisto de la germana klubo Bayern München.
Bardstown (Kentukio)
Bardstown ricevis sian nomon omaĝe al David Bard, kiu akiris la terenon de la urbo el la guberniestro de Virginio.
Familiaj ĝardenoj
La laboristaj ĝardenoj aŭ etĝardeno, aperintaj je la fino de la 19-a jarcento, estas parceloj de tero disponigitaj al la loĝantoj fare de la urbestraroj. Tiuj parceloj, plej ofte destinitaj por la legoma kulturado, estis unue destinitaj por la pliboniĝo de la vivkondiĉoj de la laboristoj havigante al ili socian ekvilibron kaj nutran memrimedon. Post la dua mondmilito la laboristaj ĝardenoj estis nomitaj familiaj ĝardenoj.
Historio
Dum la napoleonaj militoj, oni ekparolis en Anglio pri « allotments » t.e. terenoj atribuitaj al la laboristoj. Laŭ iuj, necesis 2000 kvadratmetroj kaj laŭ aliaj nur la duono. Sed ĉiu konsentis pri la grava rolo de la ĝardenoj. En Francio pruntedonite aŭ transdonite, la tereno ligis la laboriston al lia uzino kaj tenis lin malproksime de la trinkejo. Eĉ se ili havis paternalisman karakteron, la laboristaj ĝardenoj allogis, ĉar ili kongruis kun reala bezono. La unuaj francaj laboristaj ĝardenoj estis inspiritaj de la legomĝardenoj subtenitaj en Germanio fare de la germana kuracisto kaj pedagogo Daniel Gottlob Moritz Schreber. Ĉi tiu fondis la asocion de la familiaj kaj laboristaj ĝardenoj por « eduki la laboristaron kaj plibonigi la publikan sanon. » Tiu ideo estis adoptita de kelkaj homoj, kiel la pastro Volpette en Saint-Etienne kaj sinjorino Hervieu en Sedan.
Je la fino de la 19-a jarcento la pastro Jules Lemire influa politika homo, kristana deputito-urbestro de la urbo Hazebrouck en franca Flandrio (Nordo) imagis la laboristajn ĝardenojn celante plibonigi la situacion de la laboristaj familioj.
"La laboristaj ĝardenoj havas socian destinon kaj defendas iun socian ordemon : se ili ebligas, ke la laboristoj eliras el siaj loĝejaĉoj, profitante pli spireblan aeron, ili ankaŭ forigas ilin de la trinkejoj kaj subtenas la familiajn agadojn meze de tiuj verdaj spacoj. La pastro Lemire fondis la Francan Ligon de la terpeco kaj de la hejmo (Ligue française du coin de terre et du foyer) en 1896, celante simpligi por siaj administratoj la atingon al la parceloj."
En 1996 por festi la 100-an datrevenon de la laboristaj ĝardenoj estis kreita rozo « Abbé Lemire », admirebla en la ĝardeno de la Palaco Elizeo kaj en la botanika ĝardeno de Monaco.
Germanio
En Germanio, ekde la dua duono de la 19-a jarcento, la kuracisto kaj pedagogo Daniel Gottlob Moritz Schreber ekdisvolvis la ideon pri laboristaj ĝardenoj laŭ la pensfadeno de siaj laboroj pri la publika sano. La ideo estis ebligi por la laboristoj distriĝon tiel per la ĝardenumo kiel per la ĝuado de sana ripozanta ĉirkaŭo. Krome la kultivado de fruktoj kaj legomoj por rekta konsumo povas plibonigi la nutraĵon de la laboristoj.
Tamen post lia morto pasis tri jaroj, kiam en 1864, lia bofilo Ernst Innozenz Hauschild fondis apud Leipzig lud-placeton por la malfavoritaj infanoj. Omaĝe al sia bopatro, li nomis ĝin Schreberplatz (laŭvorte placo de Schreber). Rapide la gepatroj siavice ekposedis la spacon kaj komencis kultivi plantojn. Sub la nomo Schrebergarten (laŭvorte ĝardenoj de Schreber) la laboristaj ĝardenoj tiam disvolviĝis en tutan Germanion kaj aparte en la industriajn regionojn kiel Ruhr-regiono, tipa mina regiono. Tiuj ĝardenoj ofte estis kolektive prizorgataj de la laboristoj, tiel formante malgrandajn komunaĵojn kiuj nutras la socian ligon.
Hodiaŭ la Schrebergarten estas en Germanio vera institucio kun striktaj reguloj (alteco de la heĝoj, surfaco de la kabanoj kaj de kultivataj spacoj), konkuroj pri plej bela Schrebergarten kaj ĝiaj atribuado-reguloj.
Nederlando
La laboristaj ĝardenoj estis fondataj en Nederlando en 1838. Je la 19-a jarcento, la municipoj atribuis terenojn al familioj de laboristoj. Ĉirkaŭ la unua mondmilito, la uzantoj de tiaj ĝardenoj petis, ke la societoj pri la ĝardenoj estu mastrumataj far ties uzantoj. En 1928, la societoj pri la ĝardenoj establis je nacia nivelo: "het Algemeen Verbond van Volkstuindersverenigingen in Nederland (AVVN)." (la Ĝenerala Kunfedero de la Popolaj Produktantoj en Nederlando). Ĝis la 1950-aj jaroj, la ĝardenoj ĉefe utilis por produkti legomojn. De tiam, ilia uzo iĝis pli ŝatokupa. Laŭ la municipo kaj la societo, malgrandaj hangaroj, forcejoj aŭ kabanoj, kaj eĉ daŭra loĝado dum somero, estas permesataj.
Estas en Nederlando 240 000 laboristaj ĝardenoj kaj ĉirkaŭ 1000 societoj pri ĝardenoj.
Lunca Mureșului (Aluniș)
Lunca Mureșului [lunka mureŝuluj] (hungare: Holtmaros [holtmaroŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Aluniș.
Familiaj ĝardenoj
Francio
En 1904, estis nur kvardek ok laboristaj ĝardenoj en la pariza regiono por 3,5 milionoj da loĝantoj. Per la Asocio de la laboristaj ĝardenoj, de Parizo kaj ĉirkaŭurbo, ilia multobligo estis faciligita. En 1913, en la pariza regiono estis 1515 tiaj ĝardenoj, el kiuj duono situas en ĉirkaŭ-Pariza regiono.
Lunca Mureșului (Aluniș)
Historio
La unua skriba menciaĵo pri Holtmaros datiĝas el 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Holtmaros apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Familiaj ĝardenoj
Francio
La du mondaj militoj kaŭzis la uzadon kiel legomĝardenoj de multaj historiaj parkoj kaj parceloj. Je la fino de la dua mondmilito, oni nombris 250000 laboristajn ĝardenojn en Francio. La leĝo de la 26-a de julio 1952 fiksis la vorton « familiaj ĝardenoj ». Ili nepre estu administrataj fare de asocioj laŭ la leĝo de 1901 (franca leĝo pri statuso de ne-profitcelaj asocioj).
Lunca Mureșului (Aluniș)
Loĝantaro
En 1910 havis 796 loĝantojn (hungaroj), en 1992 732 (rumanoj, 82 % da hungaroj).
Familiaj ĝardenoj
Francio
La 15-an de oktobro 2003, propono de leĝo rilata al la kolektivaj ĝardenoj estis ekzamenata de la Senato. La ekzameno de tiu teksto ŝajne ravis la senatanojn, kiuj sinsekvis sin je la tribuno por lirikisme laŭdi la meritojn de tiuj ĝardenoj lanĉitaj pli ol unu jarcenton antaŭe.
Kontraŭe al Germanio, la familiaj ĝardenoj en Francio konservis la sub-estimatan bildon de laboristaj ĝardenoj. Malgraŭ la konstanta intereso, kiun ili estigas ĉe la mezaj kaj supraj klasoj, logataj de la agrablaj rilatoj en tiuj naturaj spacoj, al la familiaj ĝardenoj mankas la adaptita leĝa kadro.
En multaj urboj, kiam ili ekzistas, ili estas malbone lokitaj, ĉe la randoj de aŭtovojoj, de fervojoj, de industriaj zonoj, en lokoj netaŭgaj por iu ajn alia uzado. Tiaj situoj kaŭzas problemojn pri la aliro, la sekureco kaj ofte la manko de akvo. Kiam la situo estas pli favora, ili ne estas ŝirmataj de domkonstruaj operacioj avidaj al iliaj terenoj. En tia kazo, nek la antaŭeco de la ĝardenoj, nek ilia socia kaj primedia utilo rezistas kontraŭ spekulado.
La kriteroj de atribuoj
La parceloj de familiaj ĝardenoj estas administrataj de privataj asocioj kaj destinataj al privatuloj por iliaj propraj bezonoj. La ĝenerale fiksitaj kriterioj estas la aparteneco al la urbkomunumo, la socia mikseco, la geografia proksimeco (la ĝardeno necesigas regulan prizorgon, ne nur semajnfine). La komerca uzado estas nepermesata. Ĉar la petoj multe plimultas ol ofertoj, la atendo-tempo por ekhavi ĝardenon kelkfoje atingas plurajn jarojn.
Konkurso de plej belaj ĝardenoj
Ĉiujare, kaj loke kaj naciskale, okazas konkurso pri belaj ĝardenoj. Nacie, la nacia Konsilio de florumitaj urboj kaj vilaĝoj organizas la konkurson. La kriterioj estas la legomĝardena ornamo kaj la florado.
868
En la jaro 868 post Kristo okazis, interalie:
Ruĝvanga kolombo
Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj. La specio estas minacata pro habitatoperdo.
Estas du subspecioj. Ili diferencas pro vizaĝokoloro. La nomiga subspecio montras rimarkindan ruĝan vangon ĉirkaŭatan de blankaj areoj kaj nigra subvango. Ankaŭ la kapoverto estas nigra, dum la ceteraj supraj partoj estas malhelbrunaj kaj la subaj partoj helaj kun pli helbruna brusto kiu havas kelkajn helbluajn irizecojn.
Labordivido
Komerco kaj ekonomia interligiteco
La labordivido igas komercon necesa kaj estas la fonto de ekonomia interligiteco.
Tutmonda labordivido
Ekzistas malmultaj ampleksaj studoj de la tutmonda labordivido (intelekta defio por esploristoj), kvankam la ILO kaj naciaj statistikaj oficoj povas disponigi de amaso da datumoj petotaj por tiuj kiuj deziras klopodi.
En unu studo, Deon Filmer taksis ke 2,474 milionoj de homoj partoprenis la tutmondan ne-hejman laborantaron meze de la 1990-aj jaroj. De tiuj,
Turkmena manato
La turkmena manato - turkmene Türkmen manady - estas la nacia valuto de Turkmenio. Unu manato estas dividita je cent teňňe. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 ĝis la fino de la jaro 2008 estis TMM kaj ekde de la 1-a de januaro 2009 estas TMT.
Arondismento Saint-Brieuc
Kantonoj
La arondismento Saint-Brieuc konsistas el la jenaj 21 kantonoj:
Konsilio de Eŭropo
Memore al ĝia fondiĝo, oni festas ĉiujare, la 5-an de majo, la Eŭropan tagon.
Celoj
La Konsilio de Eŭropo celas:
Organoj
La ĉefaj organoj de la Konsilio de Eŭropo estas:
Traktatoj kaj rekomendoj
La Konsilio de Eŭropo ellaboris 199 traktatojn aŭ konvenciojn pri homaj rajtoj, lukto kontraŭ la organizita krimularo, prevento de torturo, protekto de la datenoj, de malplimulto, kultura kunlaboro, ktp... Inter ili estas:
Krome la Konsilio de Eŭropo alprenis cele al la registaroj rekomendojn, kiuj difinas ĉefprincipojn pri juro, sano, amasinformado, instruado kaj edukado, kulturo, sporto...
Ceteraj, nefondintaj membroŝtatoj
En marto 2022, post la Invado de Rusio en Ukrainion, Rusio, sub minaco de forpelo, decidis retiriĝi el la Konsilio de Eŭropo.µ
Konsilio de Eŭropo en kunlaboro kun ALTE
En novembro 2020 dudeko da fakuloj kunlaboris kun KCE pri lingvotestado ĉe enmigrintoj, rifuĝintoj, azilpetantoj, laŭ komisio de ALTE kaj la Konsilio de Eŭropo pri LASLLIAM (esperantigebla al "La Alfabetigo kaj Sekundara Lernado por la Lingva Integrigo de Adoltaj Migrantoj"). Konsilio de Eŭropo komisiis la preparon de la koncerna dokumentaro en kiu KCE oficiale partoprenis, kies traduko aperis en la retejo de ALTE ("La panoramo 2018 de Konisilio de Eŭropo kaj ALTE pri lingva kaj socikona politikoj por migrantoj"). Flankefiko estas ke la Konsilio de Eŭropo eldonis faldfolion pri ĝi en Esperanto, rete alirebla en ĝia oficiala retejo.
Hazanéző
Hazanéző (Hejmenrigardanto) estas hungarlingva kultura-literatura periodikaĵo de Salregiono eldonita de Kultura Societo FIRTOS aperinta en Corund fondita en 1990.
Januaro de 2016
Jen listo de okazaĵoj en januaro 2016:
Jenő Ormándy
Jenő ORMÁNDY, aŭ Eugene Ormándy hungare Ormándy Jenő estis hungara kaj usona violonisto, koncertmajstro kaj dirigento. Li naskiĝis kiel Blau-Ormándy Jenő en la 18-an de novembro 1899 en Budapeŝto. Li mortis en la 12-an de marto 1985 en Philadelphia.
Biografio
Jenő Ormándy devenis el juda familio. Li jam frue ludis violonon, kiel talentulo. Li frekventis Muzikakademion en Budapeŝto ĝis 1914. Post 3 jaroj li havis postenon, kiel profesoro. Post la 1-a mondmilito li migris al Usono kaj li dirigentis en Novjorko kaj Minneapolis. En Philadelphia li laboris kune kun Leopold Stokowski. En 1945 li prezentis muzikaĵon de Béla Bartók kaj Zoltán Kodály. Resume li rolis en sennombraj muzikdiskoj. En Usono li ricevis diversajn premiojn.
Martin Chladni
Martin Chladni naskiĝis la en Kremnitz (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Kremnica en Slovakio), li mortis la  en Wittenberg (Svedio, nun en Germanio).
Biografio
Ĉar lia patro estis luterano, la familio devis forlasi Hungarion en 1673 pro la religiaj persekutadoj kaj ili translokiĝis al Görlitz. Post la necesaj lernejoj en diversaj lokoj Martin Chladni studis en universitato de Wittenberg ekde 1688, poste li iris al Dresdeno. En 1691 li akiris magistron pri filozofio, poste li instruis en privata lernejo. En 1695 li pastriĝis kaj en 1704 li iĝis superintendanto en Wittenberg. En 1710 li ekinstruis teologion en la menciita universitato. En 1719 li atingis la eklezian rangon preposto. En la universitato li estis dekano, en la lernojaro 1720 rektoro. Kiel teologo, li pledis pri la pureco de luteranismo, sed samtempe agnoskis la eblecon de alianco kun la evangeliistoj. Li havis edzinon ekde 1699, kiu naskis 11 gefilojn.
Recanati
Recanati estas komunumo de Italio.
Oni forlasas la ĉemaran pejzaĝon por enprofundiĝi inter la dolĉajn montetojn de la landinterno por malkovri la Leopardian etoson. De la ŝtata vojo 77 oni ekvidas, je dukilometra distanco, Recanati, kuŝantan sur firsto inter la valoj de Musone kaj Potenza.
Ni konsilas la malkovron de Recanati ekde Palazzo Leopardi, de la dek oka jarcento, naskiĝodomo de la poeto, ankoraŭ nun loĝata de ilia posteuloj kaj situanta sur placo "Sabato del villaggio". La ekpsozicio de objektoj kaj manuskriptoj de la verkisto ebligas laŭspuri lian vivon; la riĉa biblioteko de la patro, kompreni lian formiĝon.
Remaucourt (Ardennes)
Remaucourt - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Recanati
De ĉi tie markita vojo kondukas ĝis Monte Tabor, la fama "monteto de la Senfino", de kie oni ĝuas mirindan panoramon.
Sur strato Cavour oni povas admiri la preĝejon Sant'Agostino: ĝia sonorilturo estas la "antikva turo" prikantita en "Il Passero Solitario".
Daŭrigante oni atingas la urbocentron sur placo Leopardi, kie, malantaŭ la monumento dediĉita al la grandega poeto, staras la urbodomo. En tiu konstruaĵo troviĝas la muzeo Beniamino GIGLI.
De placo Leopardi, kiun superstaras la antikva "Torre del Borgo", oni alvenas al la Katedralo, apud kiu troviĝas la "Museo diocesano" (dioceza muzeo) kaj al vilao "Colloredo Mels", sidejo de la Urba Pinakoteko, kiu fieras pri prestiĝa kolekto de pentraĵoj de Lorenzo LOTTO, inter kiuj la famkonata Anonciacio.
Kantono Barren (Kentukio)
La kantono Barren estas kantono lokita en la usona ŝtato Kentukio. Ĝi estis kreita en 1799. Ĝi havis 41 184 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007. La ĉefurbo de la kantono estas la urbo Glasgow.
En 2007, Barren County estis elektita kiel la plej dezirinda loĝloko en la tuta kampara Usono de la magazino Progressive Farmer.
Dognecea
Dognecea (dogneĉa) (hungare: Dognácska (aŭ Dognácskabánya) [dognAĉkabAnja], germane:Dognatschka) estas komunumo en Rumanio okcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 3222 loĝantojn [rumanoj, germanoj), en 1992 1880 (rumanoj, 1% hungaroj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skribe estas en 1356. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Calina.
Famuloj
En Dognácska naskiĝis inĝeniero Emil Herrmann.
Oleksandr Koniskij
Oleksandr Koniskij (Konyskyj) ukraine Олександр Кониський (1836-1900) - verkisto, punlicisto, socia aganto. Verkis lernolibrojn por t.n. "dimanĉaj" ukrainaj lernejoj, kiel Kijiva urbestrarano li helpis enkonduki la ukrainan lingvon por elementa kaj meznivela edukado. En 1863 li estis ekzilita norden. Unu el fondintoj (1873) de Ŝevĉenka Societo en Lvivo, kiu estis poste reorganizita kiel Ŝevĉenka Scienca Societo (1892). Verkis biografion de Taras Ŝevĉenko, multajn literaturaĵojn, himnon "Dio, Ununura, Majesta" («Боже великий єдиний, нам Україну храни»). La lastan esperantigis Denteto (Ukraina Stelo, 1991, 1).
Horní Krupá (Ralsko)
Horní Krupá estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Ralsko. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudoriente de Kuřívody sur la limo de la distrikto kaj la regiono mem. Estas ĉi tie registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Krupá (Ober Krupai aŭ Ober Gruppei kaj Hořeni Gruppa) estas ankaŭ nomo de pereinta municipo en la sudorienta parto de la eksa armea spaco Ralsko, situinta proksimume 3 km nordnordokcidente de la nuntempa setlejo survoje pli supren tra la krupa valo.
Nuntempa setlejo
Horní Krupá estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,87 km². La nomo estis transprenita de la pereinta devena setlejo. Post la estiĝo de urbo Ralsko falis sub la urbon mlpli granda parto de la municipo Dolní Krupá, kaj tiu estis pli poste (en la jaro 2010) alinomita je Horní Krupá, malgraŭ ke ĝi situas alie ol la devena setlejo kaj komunan ĝi havas nur parte rekovrantan katastran teritorion kun la devena, kiu estis ankaŭ Horní Krupá, sed ĝi havis proksimume 2x pli grandan areon. La nuntempa vilaĝo ĝi etendioĝas apud la okcidenta limo de ŝoseo II/268. Sur tiu ĉi ŝoseo inter Horní kaj Dolní Krupá situas trafika markigo de limo inter Regiono Liberec kaj Mezbohemia regiono. El Horní Krupá kondukas ŝoseo ankoraŭ al nordokcidento (ĝis tute pereinta municipo Jezová), sed kien estas malpermeso de enveturado de motorveturiloj.
Historia setlejo
La pereinta municipo surrande de sudeta regiono estis proksimume tri kilometroj longa kaj ĝi situis en mallarĝa valo, kiun diversloke borderas krutaj rokdeklivoj. Laŭ bazplano de la konstruareo temis pri arbare-agrikultura vilaĝo. Eblas diri, ke Horní Krupá havas el ĉiuj tute pereintaj setlejoj en Ralsko plej multe restaĵoj de loĝigo. La ruinoj de domoj kun apudaj keloj borderas ambaŭflanke vojon, kiu kondukis tra la municipo. La municipon kreis plejparte bienoj kaj mastrumaj konstruaĵoj, kiuj situis ĉirkaŭ la vojo, sed ankaŭ sur ĉirkaŭaj deklivoj. Al Horní Krupá apartenis domaroj: Krupský dvůr kaj arbaristejo Šlapka.
Historio
En mezepoko la municipo apartenis sub senjorujon de Berkové z Dubé. Berkové ĉi tie lasis establi du kamparanajn kortojn, en kiujn devis transloĝiĝi germanaj domaristoj. Dum la tridekjara milito estis ambaŭ ĉi tieaj kamparanaj kortoj kaj la municipo mem dezertigitaj, sed pli poste denove rekonstruitaj. En la supra parto de municipo, en apudrivera ebenaĵo nomata Žlábek, estiĝis tiam nomigo Sveda tombejo, kiu rememorigas tiaman epokon. En la tuta municipo konserviĝis plimulto de hakitaj grejsaj spacoj, kiuj estas tio plej signifa, kion pruvas la eksan loĝigon.
Proksime de la municipo norden troviĝis bieno Krupský dvůr (esperante: Krupa korto). Tiu ĉi bieno havis grandajn mastrumajn kaj loĝigajn spacojn. Ĝis hodiaŭaj tagoj konserviĝis ruinoj de perimetraj muroj, ĝis kelke da metroj altaj. En la korto krestas de ŝtato protektata tilio, kies aĝon oni taksas je 350 jaroj. Apud la tilio estas per paneloj kovrita profunda puto. Sub la ruinoj de la loĝkonstruaĵoj troviĝas ampleksaj keloj. Proksimume 1 kilometro oriente de Krupský dvůr, en la rokoriĉa valo Žlábek, situis valenstejna arbaristejo nomata Šlapka, el kiu restas ĝis hodiaŭ ruino. Proksime estas daŭra malgranda lageto kaj en rokmuro karakteriza hakita kelo.
Post la jaro 1945 kaj ellandigo de la germana loĝantaro la municipo estis enmembrigita en la soldatan ekzercejon Ralsko kaj parte neniigita. Sur la valaj terasoj ĉirkaŭ la eksa municipo estis establitaj soldataj ekzercejoj kaj tendaro (tiu en 1990-aj jaroj, ankoraŭ detruote la restintaj kazernaj dometoj, servis dum filmado de kelkaj sekvencoj de televida serio Zdivočelá země kaj filmo Bumerang). Post alveno de la Soveta armeo post la jaro 1968 la municipo estis egaligita kun la tero kaj uzata kiel tankodromo. En la jaro 2010 estis sur loko de eksa soldata tendaro sur plataĵo oriente super la eksa municipo konstruita kaj trafikigita parto de fotovoltaika elektrejo Ralsko Ra 1.
(39275) 2001 AV37
(39275) 2001 AV37 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la grupo da korpoj tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
7064 Montesquieu
7064 Montesquieu estas magranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca filozofo kaj politika pensulo Charles Montesquieu (1689–1755).
Jiro Yabe
Jiro Yabe (矢部 次郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Sagan Tosu, Arte Takasaki kaj Nara Club.
Zoltán Szitnyai
Zoltán Szitnyai naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), li mortis la  en Salzburg (Aŭstrio).
Pierre Falcon
Pierre Falcon, naskita en 1793 kaj mortinta en 1876, estis kanada poeto kaj kantisto.
Li estis de franca-kanada kaj kria deveno kaj naskiĝis en la regiono de Swan River en Manitobo. Li laboris por Nord-Okcidenta Kompanio kaj Kompanio de la Hudsona Golfo.
Falcon estis konata pro baladoj pri la etnaj sentoj de kanadaj metisoj, en kiuj li humure prezentis lokajn kaj politikajn eventojn. Bedaŭrinde nur malmultaj el liaj kantoj estis notitaj kaj konservitaj.
En 1984 la Tradicia Konsilio de Manitobo metis memoran plakon pri li en St. François Xavier, kie  li estis magistratano.
Supozeble la Falka Lago estis nomita laŭ li.
Khalid Boulahrouz
Khalid BOULAHROUZ (, naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li laŭ familia deveno estas maroka berbero. Khalid Boulahrouz kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "12". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "4") li partoprenis, sed en tiu turniro kontraste la nederlanda teamo estis tute nesukcesa.
Mirdza Ķempe
Mirdza ĶEMPE aŭ NAIKOVSKA (naskiĝis en Liepāja la 9-an de februaro —O.S. 27-n januaro— 1907 kaj mortis en Rigo la 12-an de aprilo 1980) estis konata latva poeto, tradukisto kaj tutoro.
Biografio
Ŝi tradukis verkojn de la rusa, la angla, la germana, la hispana kaj la franca. Dum Dua Mondmilito ŝi estis evakuita al Moskvo, Astraĥano kaj Ivanovo. Ŝi skribis dramajn spektaklojn, lirikajn miniaturojn kaj versojn.
Ŝi estis entombigita en Līvu-tombejo en Liepāja.
Premioj kaj rekonoj
Ŝi estis premiita al Ŝtato Premio de Latva SSR (1958), USSR-Ŝtata Premio (1967), la Ordo de la Ruĝa Standardo de Labour, ktp. En 1971 ŝi ricevis honoran doktorecon en Universitato Visva-Bharati por siaj laboroj en urdua lingvo.
La 9-an de februaro 1989 monumento al Mirdza Ķempe estis malfermita en Liepāja (arkitekto: Ligita Ulmane) kaj alia en Rigo. Strato en Ezerkrasts distrikto de Liepāja estas nomita post ŝi.
Poezio
Mirdza Ķempe publikigis 15 kolektojn de poezio, inkluzive de Rīta vejš (1946), Gaisma akmenī, Ērkšķuroze (Dog-rose, 1972), Mīlestības krāšņais, Dzintaran spogulis (1968), Mirkļu mužiban, ktp.
Dua teoremo de Eŭklido
La dua teoremo de Eŭklido aŭ alto-teoremo estas teoremo en geometrio, kiu rilatas al orta triangulo kaj priskribas rilaton inter la alto sur la hipotenuzo en orta triangulo kaj la du linipartoj kiujn ĝi kreas sur la hipotenuzo.
La teoremo devenas, kiel la unua, de la 8-a propozicio en libro VI de la Elementoj de Geometrio de Eŭklido.
La teoremo kaj ĝia apliko
Se h indikas la alton en orta triangulo kaj p kaj q la segmentojn sur la hipotenuzo tiam la teoremo povas esti formulata kiel:
aŭ en esprimo de areoj:
Ankaŭ la inversa deklaro estas vera. Ĉiu triangulo, en kiu la alteco korespondas al la geometria meznombro de la du linipartoj kreitaj per ĝi, estas orta triangulo.
Surbaze de simileco
Inversio:
Surbaze de dissekcio kaj rearanĝo
Dissekcante la ortan triangulon laŭ ĝia alto hrezultas du similaj trianguloj, kiuj povas esti pliigitaj kaj aranĝitaj laŭ du alternativaj manieroj al pli granda orta triangulo kun ortaj flankoj de longo p+h kaj q+h. Unu tia aranĝo postulas kvadraton de areo h2 kompletigi ĝin, la alia rektangulon de areo pq. Ĉar ambaŭ aranĝoj donas la saman triangulon, la areoj de la kvadrato kaj de la rektangulo devas esti identaj.
Campestre da Serra
Campestre da Serra estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Vacaria. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Julius Raab
Julius RAAB (naskiĝinta la 29-an de novembro 1891 en Sankt Pölten, mortinta la 8-an de januaro 1964 en Vieno) estis aŭstra politikisto.
Kariero politika
Fondinte la Gewerbebund en 1934, li kreis la unuan unuecan organizon de la metifarantoj en la lando. Sub Kurt Schuschnigg li estis en 1938 (de la 16-a de februaro ĝis la 11-a de marto) ministro pri komerco kaj trafiko.
Kunkonstruanto politika de postmilita Aŭstrujo
En 1945 li kunfondis la ÖVP kaj la Porkomercan Asocion (Wirtschaftsbund), kiun li gvidis ĝis 1963. De 1952-66 estis nacia partiestro, de 1945-64 deputito en la Nacia Konsilio. En la provizora registaro de Karl Renner, kiu estis formiĝinta la 27-an de aprilo 1945, li estris (ĝis la 20-an de decembro) la sekcion pri konstruaĵoj kaj rekonstruado.
Kune kun sia ministro Leopold Figl li sukcesis farigi en 1955 la ŝtattraktaton, kiu politike sendependigis la landon.
Houari Boumediene
La landaj konstitucio kaj politikaj institucioj estis nuligitaj, kaj li regis pere de Revolucia Konsilantaro de siaj propraj ĉefe militistaj subtenantoj. Multaj el ili estis liaj kompanoj dum la militaj jaroj. Unu el ĉefaj membroj de tiu cirklo estis la longdaŭra ministro de Eksterlandaj Aferoj de Boumédiène nome Abdelaziz Bouteflika, kiu, ekde 1999, estos prezidento de Alĝerio.
Dekomence, li estis vidata kiel eble malforta estro, sen granda povo escepte ene de la armeo, kaj oni ne konas je kiu etendo li komandis la oficiraron. Li restis sendisputa estro de Alĝerio ĝis sia morto en 1978.
(8859) 1991 PQ11
(8859) 1991 PQ11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Kastelo Bojnice
Kastelo Bojnice (aliaj nomoj Bojnický zámok, Baimoz, Boynicz, Bajmocz, Weintz, Waymich, Baymuch, Baymach) estas romantikisma kastelo kun parte konservita gotika kaj renesanca bazo de kastelo. Ĝi situas en regiono Trenčín en okcidenta rando de la urbo Bojnice. La kastelo estas videbla de granda parto de supra akvokolekta areo de Nitra rivero. Ĝi estas konstruita sur travertina roko. Ĝi konsistas de intera kaj ekstera burgoj kun tri kortoj. En 1970 ĝi estis deklarita nacia kultura monumento de Slovakio.
12-a - 13-a jarcento
Arkive konfirmitaj informoj pri burgo, respektive pri opidumo, situanta en tiu ĉi loko devenas de komenco de 12-a jarcento. La unua skriba mencio pri burgo estas en dokumento de Zobora abatejo de la jaro 1113.
Origina opidumo estis ligna. Maljam dum 13-a jarcento, kiam la burgon posedis la familio Poznanoj (iuj fontoj mencias la nomo de la familio "Hont-Poznanoj" ), ĝi estis rekonstruita en ŝtonan burgon. Unuaj feŭdaj posedantoj, kies nomoj ĝisrestis en historiaj fontoj, estis ĝuste filoj de aristokrato Kazimír de la familio Poznanoj. Fine de 13-a jarcento la burgon ricevis Mateo Csák, kiu ĝin posedis ĝis 1321.
14-a - 15-a jarcento
Post morto de Mateo Csák la burgo fariĝis reĝa posedaĵo kaj sekve plurfoje ŝanĝiĝis ties posedantoj. Dum 14-a kaj 15-a jarcentoj la burgon posedis familio Gilethovcoj, Ladislav de Opoľa, Leustachoj, sinjoroj de Jelšava kaj Noffryoj. Ĝuste Noffryoj plilarĝigis la burgon kaj konstruigis fortikaĵon.
Post formorto de la familio la burgo transiris al posedaĵo de Johano Korvin, needzeca filo de Matiaso la 1-a. Laŭ famoj reĝo Matiaso la 1-a ofte vizitadis Bojnice. Oficajn dokumentojn li diktadis kaj subskribadis sub tilio, kiu situas antaŭ la enirejo al la burgo. La dokumentojn li ĉiam finis per la frazo: „Sub nostris dilectis tillis bojniciensibus“, Esperante „Sub niaj karaj tilioj de Bojnice.“
16-a jarcento
Post morto de Matiaso la 1-a la burgon ricevis Zápoľskoj, kiu ĝin posedis ekde fino de 15-a jarcento ĝis la jaro 1526. Post ili en la jaro 1527 ricevis la burgon Turzoj. Francisko la unua Turzo la burgon signife plilarĝigis kaj plifortigis fortikaĵon. Li ŝanĝis ankaŭ karakteron de la konstruaĵo - ĝis tiam gotikan burgon li rekonstruigis al renecanca kastelo.
20-a jarcento - nuntempa aspekto
En la jaro 1945, post fino de Dua mondmilito, estis Kastelo Bojnice ŝtatigita. Post 5 jaroj,, la kastelo forbruliĝis. Per ŝtata mono estis forigitaj la brulosekvoj kaj okazis komleta renovigo. Samtempe oni decidis, ke tie ĉi establiĝos muzeo, kiu estos parto de Slovaka nacia muzeo. La kastelo estis en 1970 proklamita Nacia kultura monumento de Slovakio. 42 jarojn post morto de Johano Francisko Pálfi tiel efektiviĝis lia deziro, ke la kastelo fariĝu publike alirebla muzeo.
Nuntempo
Nuntempe la kastelo estas parto de Slovaka nacia muzeo. En la jaro 1970 ĝi estis proklamita Nacia kultura monumento de Slovakio kaj estas alirebla por publiko. En 50-aj jaroj de 20-a jarcento estis sub la kastelo trovita kaverno.
Ĉirkaŭaĵo
Al la kastelo Bojnice apartenas ankaŭ apuda kastela parko en kiu kreskas multe da diversspecaj arboj kaj rara, proksimume 700 jarojn aĝa, tilio. La kastela parko enhavas ankaŭ bestĝardenon, en kiu troviĝas raraj alilandaj animaloj. La parko kontinuas al arbaroparko en Strážovské vrchy.
Moskeo Imamo Ali
La Sankta Maŭzoleo de Ali (arabe: حرم الإمام علي‎), ankaŭ konata kiel Moskeo de Ali, estas moskeo situanta en la urbo Najaf, Irako, kaj estas la tria plej sankta loko por pli ol ducent milionoj dw la ŝijaa branĉo de Islamo. ‘Alī ibn Abī Tālib, la kuzo de Mohamedo, la kvara kalifo por la sunaistoj, la unua imamo (en ŝiajismo) estis enterigita ĉi tie. Laŭ ĉi lasta grupo, apud la restaĵoj de Ali troviĝas ankaŭ tiuj de Adamo kaj Noa.
La maŭzoleo-moskeo estis konstruita de la irana reganto de la bujida dinastio 'Adud al-Dawla en 977 sur la tombo de Ali. Post ĝia detruado pro fajro, la moskeo estis rekonstruita de la selĝuko Malik Ŝaho la 1-a en 1086, kaj rekonstruita poste de la safavida Ŝaho Ismail la 1-a iom post 1500.
Ĉar en ĝi supozeble troviĝas la mortaj restaĵoj de la dua plej grava islamano, la moskeo de Ali estas konsiderata de la ŝijaistoj kiel la tria plej sankta loko de la islama mondo kaj por ili Najaf estas la tria sankta loko post Mekko kaj Medino en Sauda Arabio.
Tobel-Tägerschen
Geografio
Tobel-Tägerschen konsistas el la municipoj kaj setlejoj Tobel, Tägerschen, Erikon (alemane Eerike), Karlishub kaj Thürn.
Najbaraj komunumoj
Tobel limas en nordo al Affeltrangen, en okcidento al Braunau, en sia plej suda pinto al Bronschhofen (Kantono Sankt-Galo), en sudoriento al Bettwiesen, kaj en oriento al Lommis.
Trafiko
La komunumo Tobel-Tägerschen disponas kun la haltejoj ' kaj ' pri du stacioj ĉe la trajnlinio de Wil al Weinfelden (la iama bankrotiĝinta Mezturgovia Fervojo), kiujn servas la turgovia fervojkompanio THURBO AG per regionaj trajnoj en duonhora kadenco.
La plej proksima aliro al la aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo tra Zuriko al Berno situas en distanco de 3km apud Münchwilen kaj atingeblas do en malmultaj minutoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Tägerschen datiĝas el la jaro 762 kiel Tegarascha. En mezepoko la plej multaj bienoj en Tobel kaj Tägerschen apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo. La jurisdikcio falis en la 15-a jarcento de la Grafoj de Togenburgo al la johanita komandejo Tobel.
LID
La vorto havas plurajn signifojn:
Somera Olimpiko 1936
La Internacia Olimpika Komitato estis ja maltrankviligita pro kreskanta forto de faŝismo en Germanio, sed rilate al sukceseco de vintra olimpiko, kiu ankaŭ okazis en Germanio, Berlino fine fariĝis la gastiganta urbo.
Multe da landoj proponis bojkoti tiun ĉi olimpikon, sed fine unusola lando, kiu vere mankis, estis Hispanio, pro enlanda milito, kiu tiutempe paralizis la landon.
La ludojn malfermis Adolf Hitler kaj kelkaj teamoj eĉ dum bonveniga ceremonio salutis Hitleron per hitler-saluto. Stelulo de la ludoj estis spite al tiu ĉi harmoniigo afrik-usonano Jesse Owens. Owens ridindigis la teorion de Hitler pri arja supereco, kiam li gajnis kvar orajn medalojn en kuro je 100 kaj 200 metroj, en longosalto kaj en stafetkurado 4x100 metroj.
La potenca germana teamo subtenata de la registaro superis la tabelon kun 33 oraj medaloj. Post Germanio sekvis Usono kun 24 kaj Hungario kun 10 oraj medaloj.
La dua mondmilito interrompis kontinuecon de la ludoj kaj la venontaj okazis nur en la jaro 1948.
Partoprenantoj
Sportistoj el 49 landoj partoprenis en la ludoj. Tio estis nova rekordo. Unuafoje partoprenis Afganio, Bermudo, Bolivio, Kostariko kaj Liĥtenŝtejno.
Didevena rajto de reĝoj
La dia rajto de reĝoj, aŭ dia-devena teorio de reĝeco, estas politika kaj religia doktrino de reĝa kaj politika legitimeco. Ĝi asertas ke monarko estas kondiĉigita de neniu tera aŭtoritato, derivante la rajton regi rekte de la volo de dio. La reĝo estas tiel ne kondiĉigita de la volo de siaj homoj (subuloj), la aristokrataro, aŭ ajna alia tavolo de la regno, inkluzive de (en la vido de kelkaj, precipe en protestantaj landoj) la eklezio. Laŭ tiu doktrino, nur dio povas juĝi maljustan reĝon. La doktrino implicas tiel ajnan provon senpovigi la reĝon aŭ limigi liajn potenckurojn kontraŭe al la volo de dio kaj povas konsistigi sakrilegian agon. Ĝi ofte estas esprimita en la frazo "fare de la Gracio de dio", alkroĉita al la titoloj de rega monarko.
Tobel
Tobel havas plurajn signifojn:
Gegografia nomo
Tobel signifas en la germana kaj alemana lingvoj ravineto. La vorto ofte etas uzata kiel geografia nomo precipo por vilaĝoj en aŭ apud ravinetoj en german- aŭ alemanlingvaj regionoj.
12574 LONEOS
12574 LONEOS estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la usona programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search de la Observatorio Lowell kiu serĉis kaj malkovris multenombrajn asteroidojn kaj kometoj, kiuj alproksimiĝas Teron. La Schmidt-teleskopo de 0,59 m de LONEOS, kiu komencis funcii plentempe en marto 1998, povas superrigardi la tutan ĉielon atingeblan elde Anderson Mesa, Arizono, ĉiun monaton.
Hidacio
Hidacio, literumita latine kiel Hydatius kaj Idacius (ĉ. 400 – ĉ. 469) estis malfrua okcidenta romia verkisto kaj pastro. Episkopo de Aquae Flaviae en la Romia provinco Gallaecia (preskaŭ certe ei la nuntempa Chaves, Portugalio, en la nuntempa Distrikto Vila Real), li estis la aŭtoro de kroniko de sia propra epoko kiu havigas utilegajn informojn prid la historio de Hispanio en la 5-a jarcento.
Kiel episkopo li devis elturniĝis kun la apero de neromiaj povoj, speciale serio de reĝoj de Suevoj, en provinco kie la imperia kontrolo iĝis pli kaj pli nur teoria dum sia vivotempo. La Suevoj estis setlintaj en Gallaecia en 411, kaj estis konstanta konflikto inter ili kaj la la hispanromiaj lokanoj. Tiukadre, Hidacio partoprenis en delegitaro de la jaro 431 por peti helpon kontraŭ la Suevoj el la generalo Flavio Aecio, nome la plej grava reprezentanto de la imperia regado en Okcidento.
Krome li luktis kontraŭ herezon ne nur en sia areo, sed ankaŭ en la tuta Hispania. Tiukadre li estis en kontakto kun tiamaj gravaj episkopoj kiel Toribio de Astorga kaj Antonino de Mérida. Kun Toribio, li petis al la papo Leono la 1-a helpon kaj konsilon prie. Kvankam Hidacio klare karakterizis hispanajn herezulojn kiel maniĥeanoj, ĝenerale oni supozas, ke li celis priscilianistojn, nome sekvantoj de la asketa epiiskopo Prisciliano, kiu estis kondamnita kiel herezulo fare de kelkaj koncilioj kaj ekzekutita kiel magiisto fare de la imperiestro Magno Maksimo ĉirkaŭ la jaro 385. Hidacio ŝajne estis kidnapita kaj malliberigita dum ioma tempo en 460 fare de lokaj malamikoj, kio sugestas, ke li ludis gravan rolon en la interna politiko de la romia Gallaecia.
Schneller
Schneller:
Germania Superior
Germania Superior ("Supra Ĝermanio") estis provinco de la Romia Imperio.
Ĝi ampleksis partojn de la hodiaŭaj ŝtatoj Svisio, Francio kaj de la sudokcidenta Germanio. Norde la teritorio limis al la provinco Germania Inferior, okcidente al Gallia Belgica kaj Gallia Lugdunensis, sudokcidente al Gallia Narbonensis kaj sudoriente al Raetia. Oriente de la provinco situis la "libera" Ĝermanio, do tiu parto de la loĝtereno de la ĝermanoj, kiun la romianoj ne sukcesis konkeri.
La administra centro de la provinco estis Mogontiacum, la hodiaŭa urbo Mainz (en Esperanto Majenco) en Germanio.
Plej malfrue sub la armeaj konkeroj dum la epoko de imperiestro Augustus la teritorioj ĝermanaj okcidente de la rivero Rejno iĝis parto de la Romia Imperio. La romianoj dum la unuaj jardekoj armee administris la terenojn. Kune kun la najbara provinco Germania Inferior ankaŭ Germania Superior ĉirkaŭ la jaro 85 post Kristo dum la epoko de imperiestro Domitianus iĝis civila provinco.
Pro la lima situo de la provinco ene de la Romia Imperio ĉi tie daŭre estis instalitaj multnombraj romiaj armeopartoj. Romiaj legioj ekzistis en Mainz (Mogontiacum), Strasburgo (Argentorate) kaj parte en Windisch (Vindonissa). Krome multaj soldatoj militservis ĉe la fortikigita limo inter la Imperio kaj Ĝermanio.
Nastätten
Nastätten - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
estas la administra centro de la samnoma komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La teritorio apartenas al la mezalta montaro Taunus.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
869
En la jaro 869 post Kristo okazis, interalie:
Mesves - Bulcy (stacidomo)
Mesves - Bulcy estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mesves-sur-Loire, apud Bulcy, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Renneville (Ardennes)
Renneville estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Vogorno
Vogorno estas komunumo de la Komunumaro Verzasca kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 292 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Vogorno situas en la valo de la rivero Verzasca ĉe la orienta flanko de la baraĵlago Lago de Vogorno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vogorno kun la setlejo Pregossa kaj la frakcioj Berzona, San Bartolomeo kaj Sant'Antonio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 23,88 km², de kiuj 59,7% estas kovritaj de arbaro, 11,9% servas por agrikulturo kaj 1,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vogorno limas en nordo al Lavertezzo, en nordoriento al Preonzo, en oriento al Cugnasco-Gerra, en sudo al Gordola, en sudokcidento al Mergoscia, kaj en nordokcidento al Corippo.
Trafiko
Vogorno situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Vogorno pasas la vojo de Tenero-Contra tra la Valo Verzasca al Sonogno. Pere de la poŝtaŭtolinio de Sonogno al Tenero kaj Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De San Bartolomeo aertelfero kondukas al la alpopaŝtejo Bardughe.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vogorno datiĝas el la jaro 1234 kiel Vegorno. Vogorno dum mezepoko estis najbararo de la valkomunumo Verzasca. Ĝis 1822 ankaŭ Corippo apartenis al la komunumo Vogorno. Ek de la 14-a jarcento la loĝantoj de Vogorno pasis la vintrojn en la ebenaĵo de Magadino.
31283 Wanruomeng
31283 Wanruomeng estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wan Ruomeng, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Eksperimenta Altlernejo ligata al la Normala Universitato de Pekino (Ĉinio).
Anizila stearato
Anizila stearato aŭ C26H44O3 estas estas organika kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, kemia substanco rezultanta el traktado de stearata acido kaj anizila karbinolo. Anizila stearato estas natura substanco, tamen ĝi estas facile sintezebla kaj posedas antioksidigajn, antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Kiel ĉiuj esteroj, ĝi estas nesolvebla en akvo kaj solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj, kaj ju pli longa estas la karbona kateno, des pli solvebla estas la stearato.
Tomasz Miśkiewicz
Tomasz Miśkiewicz (naskiĝis la 9-an de julio 1977) – pola islama kleriko, muftio de Islama Religia Asocio en Pola Respubliko kaj prezidanto de Supera Kolegio de Islama Religia Asocio.
Vivo
Kiel ŝaria edukito kaj licenciulo pri la islama leĝo en Saud-Arabio plenumis funkcion de imamo en la komunumo de Bjalistoko. Muftio iĝis la 20-an de marto 2004 dum la 15-a Kongreso de Islama Religia Asocio.
Li gvidas reprezentejon de Monda Asembleo de Islama Junularo (WAMY) por Orienta Eŭropo kaj fondaĵon por konstruo de komerca-moskea centro en Varsovio. Disvolvas kamparan turismon en la regiono de polaj malnovaj tataraj moskeoj - Podlaĥio.
LIE
La tri-litera kombinaĵo LIE havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Ripe
Ripe estas komunumo de Italio.
Psittaculidae
Psitakuledoj (Psittaculidae) estas familio de veraj papagoj akceptita en The Clements Checklist of Birds of the World en jaro 2014 kaj ankaŭ en la Birdlisto de IOC. Ĉar la familio enhavas plejparte relative malgrandajn birdojn, oni iam nomas ĝin simple papagetoj, kvankam tiu ĉi termino ne estas science rigora.
Taksonomio
La familio konsistas je 5 subfamilioj: Agapornithinae, Loriinae, Platycercinae, Psittacellinae kaj Psittaculinae.
Nacia Kongreso de Brazilo
La Nacia Kongreso (Congresso Nacional) estas la parlamento, do la leĝdona institucio, de la federacia registaro de Brazilo. Kontraste la la subŝtataj leĝdonaj asembleoj kaj la municipaj parlamentaj ĉambroj, la Kongreso estas duĉambra, formita de la Federacia Senato (portugale Senado Federal, la supera ĉambro) kaj la Ĉambro de deputitoj (portugale Câmara dos Deputados, la malsupra ĉambro). La Kongreso kunvenas ĉiujare en Braziljo de la 2-a de februaro ĝis la 27-a de julio kaj de la 1-a de aŭgusto ĝis la 22-a de decembro.
Laŭ la stato de 2016 la parlamento konsistas el sume 594 membroj: 81 senatanoj kaj 513 deputitoj.
873
En la jaro 873 post Kristo okazis, interalie:
LIF
La vorto havas plurajn signifojn:
Kampara komunumo de Pieksämäki
Kampara komunumo de Pieksämäki (finne Pieksämäen maalaiskunta, antaŭa nomo Pieksämäki) estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Suda Savonio en nuna areo de Pieksämäki. Ĝi kaj Jäppilä kaj Virtasalmi unuiĝis al Pieksänmaa en la 1-a de januaro 2004. Pieksänmaa estis ligita al Pieksämäki 2007. Tera areo de Kampara komunumo de Pieksämäki estis 945,1 km². En la 31-a de decembro 2003 la komunumo havis 6059 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estis Naarajärvi.
Hajkajo
Hajkajo (japana 俳諧, haikai) estas la nomo de poezia ĝenro enhavanta la japandevenajn poeziformojn hajko (俳句, haiku), renko (連句, renku, ankaŭ nomita 俳諧の連歌, haikai no renga), hajbuno (俳文, haibun), hajgao (俳画, haiga) kaj senrjuo (川柳, senryū) (sed ne klasika rengao nek tankao/ŭakao). Foje, la termino "hajkajo" uziĝas kiel mallongigo de "haikai no renga" (renko).
Blahoňov
Blahoňov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,06 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390. Ekde la jaro 1850 Blahoňov estis memstara municipo, ĝis la jaro 1990 ĝia konsisto estis ankaŭ la proksima Prosatín. Ekde la 1-a de julio 1990 ĝi estis memstara municipo. La konsisto de Kuřimské Jestřabí ĝi fariĝis la 1-an de januaro 1995.
Bulcy
Bulcy estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bulcycois.