cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Jorge Santos Morales
Frua interesiĝo pri lingvoj
Ekde frua infanaĝo Luis Jorge Santos Morales havis grandan interesiĝon pri lingvoj kaj persistemon por ilia lernado. Li lernis ankaŭ la Esperanton, la italan, la francan kaj anglan. Ankaŭ en Zapatoca li abiturientiĝis. La anglan li memlernis, en sia izolita urbeto, precipe aŭskultante radiostacion Voĉo de Ameriko ("The Voice of America"), komparante la hispanajn versiojn de la novaĵelsendoj kun la anglaj, kaj je la aĝo 14 li malkovris "logikan metodon" enkapigi tutan 680-paĝan anglan vortaron. La saman jaron (1957), li malkovris Esperanton kaj esperantistiĝis.
Agado
Li translokiĝis al urbo Bukaramango kaj poste al Bogoto.
Li estis profesoro pri anglalingva fonetiko en la Industria Universitato de Santander, en la urbo Bukaramango, (provinco Santandero, Kolombio), kaj profesoro pri anglalingva literaturo en la Javeriana universitato de Bogoto, (Kolombio).
Profesoro Santos estis kunfondinto, en Bogoto en la jaro 1966, de Kolombia Esperanto-Ligo (KEL), organizaĵo de kiu li estis plurfoje prezidanto. La aliaj kunfondintoj de KEL estis s-ino Leonor Calvo, s-ro Anton Tomić, d-ro Miguel Pérez González, p-ro Neal Parker, inĝeniero Gonzalo Ramírez Almanza, kiu poste translokiĝis al Karakaso (Venezuelo), kaj s-ro José Vilaró, inĝeniero el Barcelono (Katalunio en Hispanio). Li estas fondinto de la organizaĵo Winston-Salem, kiu enhavas Lingvo-instruajn lernejojn en pluraj urboj de Kolombio, lernejon por infanoj kaj junuloj en Bogoto kaj estas ankaŭ Presejo-Eldonejo.
Li disvolvis efikajn metodikojn por lingvo-lernado, kiujn ne nur estas aplikataj en siaj lingvo-lernejoj Winston-Salem, sed ankaŭ alte taksataj en eksterlandaj instruejoj.
En la 70-aj jaroj profesoro Luis Jorge Santos Morales, ekde sia lingva instituto Winston-Salem starigis perkorespondan Esperanto-kurson.
Profesoro Santos estis Alta Konsilanto kaj respondeculo pri la akademia fako dum la 4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto, okazinta en Bogoto de la 27a de januaro ĝis la 3a de februaro de 1999. Li estas ofta preleganto pri temoj kiel: lingvo-lernado, lingvo-instruado, kaj lingvistikaj aspektoj; sed ne nur pri tiaj temoj, ankaŭ pri instruado kaj lernado ĝenerale, pri memestimo, persona memhelpo, historio de Esperanto, efika tradukado, indiĝenaj lingvoj de Ameriko, ktp. Ekzemple, en la Tria Tut-Amerika Kongreso de Esperanto, okazinta de la 12a ĝis la 17a de februaro de 1996 ĉe la Universitato de Kostariko en la ĉefurbo San José, li prelegis dufoje: pri "Kial kaj kiel plialtigi la memestimon" kaj pri "La ideala instruisto". Li estas elstara oratoro, kaj spertulo pri lingvoinstruado kaj lingvolernado; liaj prelegoj estas ĉiam modeloj de majstra regado de la lingvo. Kiel instruisto pri lingvoj, neŝpareme li subtenas la naciajn esperanto-kongresojn en Kolombio, kaj estas honora membro de Kolombia Esperanto-Ligo.
Artikoloj pri Esperanto en ĵurnaloj
Laŭtlegaĵoj de rakontoj
Alamogordo
Ĝi situas oriente de la dezerto White Sands, inter Albuquerque kaj El Paso.
Areo: 50,1 km²
Loĝantoj: 36 069 en 2006
Historio
Ĝi estis fondita en junio 1898, kiam la El Paso and Northwestern Railroad, fervoja kompanio de Charles B. Eddy, pluirigis siajn vojojn de El Paso norden.
Eddy influis pri la desegno de la urbo, (kies nomo, hispanlingve, signifas "Dika Poplo"). Pluraj konstruaĵoj estis konstruataj en Alamogordo fare de la Work Projects Administration (ŝtata agentejo instituigita en la kadro de la New Deal).
BTC
BTC povas esti:
Koperniko
Nikolao KOPERNIKO (Copernicus; Mikołaj Kopernik, Nikolaus Koppernigk; naskiĝis la 19an de februaro 1473 en Thorn (Toruno), en la provinco Reĝa Prusio, en la Krono de la Regno de Pollando, mortis la 24an de majo 1543 en Frauenburg (Frombork), en la provinco Reĝa Prusio, en la Krono de la Regno de Pollando) estis renesanca astronomo, juristo, matematikisto, kanoniko kiu okupiĝis ankaŭ pri ekonomiko, militista strategio, astrologio, kuracado kaj tradukado.
Li verkis la libron De revolutionibus orbium coelestium (Pri la revolucioj de ĉielaj sferoj), en kiu li tezis la suncentran teorion (heliocentrisma): ke kaj la Tero kaj la planedoj iras ĉirkaŭ la Suno. La libro estis eldonita je lia morto en 1543; eble li ne eldonis ĝin dum sia vivo pro timo de la katolika eklezio, kies altranguloj kredis je la sistemo de Ptolemeo, kiu metis la Teron en la centron, ne la Sunon. Aŭ eble li timis la mokadon de profesoroj, kiuj tiam ankaŭ kredis al Ptolemeo. Lia verko estis parte prezentita antaŭ papo Klemento la 7-a. Pro sia revolucia pensaro kaj disvastigemo li estas opiniita kiel granda eŭropa filozofo. Poste per la termino "kopernika revolucio" estis nomita la filozofio de Immanuel Kant.
Post lia morto, la eklezio traktis lian teorion kiel konvena matematika fikcio (laŭ la antaŭparolo de Osiandro), sed dum 1611-32 Galileo eltrovis la pruvon por la teorio en la ĉielo per teleskopo. Galileo fariĝis frua kaj forta evangeliisto de la sistemo de Koperniko, sed iuj el liaj pruvoj malpravis (precipe lia pruvo per tajdo-movo). Lia evangeliado fine tiris la atenton kaj koleron de la eklezio sur lian kapon. En 1616, la eklezio malpermesis la libron de Koperniko (ĝis 1822), kaj en 1633 ĝi mutigis Galileon.
Vivo
Koperniko estis naskita la 19-an de februaro 1473 en la grandurbo Toruń (Toruno), en la provinco Reĝa Prusio, en la Krono de la Regno de Pollando. Lia patro estis komercisto de Krakovo kaj lia patrino estis la filino de riĉa Toruń-komercisto. Nikolao estis la plej juna de kvar infanoj. Lia frato Andreas (Andreo) iĝis aŭgustena kanoniko ĉe Frombork (Frauenburg). Lia fratino Barbara, nomita laŭ sia patrino, iĝis benediktana monaĥino kaj, en siaj lastaj jaroj, priorino de monaĥejo en Chełmno (Kulm); ŝi mortis post 1517. Lia fratino Katharina geedziĝis kun la komercisto kaj kun Toruń urbokonsilisto Barthel Gertner kaj forlasis kvin filojn, kiujn Koperniko zorgis poste je la fino de sia vivo. Koperniko neniam geedziĝis aŭ havis filojn.
Patra familio
La familio de la patro povas esti spurita al vilaĝo nun nomata Koperniki en Silezio proksime de Nysa (Neiße). La nomo de la vilaĝo estis diverse literumita Kopernik, Copernik, Copernic, Kopernic, Coprirnik, kaj hodiaŭ Koperniki. En la 14-a jarcento, membroj de la familio komencis moviĝi al diversaj aliaj sileziaj grandurboj, al la tiama pola ĉefurbo, Krakovo (1367), kaj al Toruń (1400). La patro, Mikołaj la Maljuna, verŝajne la filo de Jan, venis de la Krakovo-linio.
Nikolao estis nomita laŭ sia patro, kiu aperas en arkivoj por la unua fojo kiel bonhava komercisto kiu komercis pri kupro, vendante ĝin plejparte en Danzig (Gdańsk). Li moviĝis de Krakovo al Toruń ĉirkaŭ 1458. Toruń, troviĝis ĉe la Vistulo, kaj estis en tiu tempo implikita en la Dektrijara Milito, en kiu la Regno de Pollando kaj la Prusa Konfederacio, nome alianco de prusaj grandurboj, subnobelaro kaj pastraro, kontraŭbatalis la Germanan Ordenon pri kontrolo de la regiono. En tiu milito, hansaj grandurboj kiel Gdansko (Danzig) kaj Toruń, la hejmurbo de Koperniko, elektis apogi la polan reĝon, Kazimiro la 4-a, kiu promesis respekti la tradician vastan sendependecon de la grandurboj, kiun la teŭtona ordo defiis. La patro de Nikolao estis aktive engaĝita pri la tiama politiko kaj apogis Pollandon kaj la grandurbojn kontraŭ la teŭtona ordeno. En 1454 li mediaciis intertraktade inter kardinalo Zbigniew Oleśnicki de Pollando kaj la prusaj grandurboj por repago de militpruntoj. En la Dua Paco de Toruń, la teŭtona ordeno formale cedis ĉiujn postulojn al siaj okcidentaj provincoj, kiuj kiel Reĝa Prusio restis regiono de Pollando dum la venontaj 300 jaroj.
La patro de Koperniko geedziĝis kun Barbara Watzenrode, la patrino de la astronomo, inter 1461 kaj 1464. Li mortis proksimume en 1483.
Patrina familio
La patrino de Nikolao, nome Barbara Watzenrode, estis la filino de riĉa Toruń patricia kaj urba delegito, Lucas Watzenrode la pli aĝa (mortinto en 1462), kaj Katarzyna (vidvino de Jan Peckau), menciita en aliaj fontoj kiel Katarzyna "Rüdiger gente Modlibog" (mortinto en 1476). La Watzenrode-familio, kiel la Kopernik-familio, venis de Silezio de proksime de Świdnica (Schweidnitz), kaj post 1360 ekloĝis en Toruń. Ili baldaŭ iĝis unu el la plej riĉaj kaj la plej multe influaj patriciaj familioj. Tra la ampleksaj familiparencecoj de la Watzenrode-oj per geedziĝo, Koperniko estis parenca al riĉaj familioj de Toruń, Gdansko (Danzig) kaj Elbląg (Elbing), kaj al elstaraj nobelgentoj de Prusio: la Czapski, Działyński, Konopacki kaj Kościelecki. La Modlibóg-oj (la pola nomo signifas "Preĝu al dio") estis elstara pola familio kiu estis konata en la historio de Pollando ekde 1271. Lucas kaj Katherine havis tri filojn: Lucas Watzenrode la pli juna (1447-1512), kiu poste iĝis princepiskopo de Varmio kaj la baptopatro de Koperniko; Barbara, la baptopatrino de la astronomo (mortinto post 1495); kaj Christina (mortinto antaŭ 1502), kiu en 1459 geedziĝis kun la Toruń-komercisto kaj urbestro, Tiedeman von Allen.
Lucas Watzenrode la pli aĝa, riĉa komercisto kaj en 1439-62 prezidanto de la juĝistaro, estis firmanima kontraŭulo de la Ordeno de germanaj kavaliroj. En 1453 li estis la delegito de Toruń ĉe la Grudziądz konferenco kiuj planis la ribelon kontraŭ ili. Dum la rezultinta Dektrijara Milito (1454-66), li aktive apogis la militinveston de la prusaj grandurboj kun grandaj monaj subvencioj (nur parto de kiuj li poste reakiris), kun politika agado en Toruno kaj Gdansko, kaj per propra batalado en bataloj ĉe Łasin kaj Malbork. Li mortis en 1462.
Lucas Watzenrode la pli juna, la patrinflanka onklo kaj baptopatro de la astronomo, estis edukita ĉe la Universitato de Krakovo (nun Jagelona Universitato) kaj en la universitatoj de Kolonjo kaj Bolonjo. Li estis akra kontraŭulo de la teŭtona ordeno, kaj ĝia grandmajstro siatempe nomis lin "la diablo enkorpa". En 1489 Watzenrode estis elektita episkopo de Varmio (Ermeland, Ermland) kontraŭ la prefero de reĝo Kazimiro la 4-a (Pollando-Litovio), kiu esperis instali sian propran filon en tiu sidloko. Kiel rezulto, Watzenrode kverelis kontraŭ la reĝo ĝis la morto de Kazimiro la 4-a tri jarojn poste. Watzenrode tiam povis formi proksimajn rilatojn kun tri sinsekvaj polaj monarkoj: Johano la 1-a Alberto, Aleksandro, kaj Sigismondo la 1-a. Li estis amiko kaj esenca konsilisto al ĉiu reganto, kaj lia influo tre fortigis la rilatojn inter Varmio kaj Pollando mem. Watzenrode estis konsiderita la plej potenca viro en Varmio, kaj lia riĉeco, ligoj kaj influo permesis al li certigi la edukon kaj karieron de Koperniko kiel kanoniko en katedralo de Frombork.
Lingvoj
Oni diras, ke Koperniko parolis latinan, germanan kaj polan kun egala fluo; li parolis ankaŭ grekan kaj italan, kaj havis sciaron de hebrea. Li ekzemple uzis la latinan kaj la germanan, sciis sufiĉe el la greka por traduki versojn de la bizanca poeto de la 7-a jarcento Teofilakto Simokates en latina prozo, kaj estas ampleksa pruvaro, ke li konis la polan. Edward Rosen mencias, ke Koperniko registris neregule la pollingvajn nomojn de terposedantoj, kio kontraŭdirus, ke li estis flua en pola lingvo. Dum siaj kelkaj studentaj jaroj en Italio, Koperniko supozeble lernis iom de itala; Profesoro Stefan Melkowski de la Universitato Nikolao Koperniko de Toruń asertas, ke Koperniko ankaŭ parolis kaj germanan kaj polan. La vasta majoritato de la nuntempe ekzistantaj skribaĵoj de Koperniko estas verkitaj en Latino, la lingvo de la eŭropa akademio en lia epoko.
Argumentoj por pruvado ke la germana lingvo estis la propra lingvo de Koperniko estas, ke li naskiĝis en hegemonia german-parolanta urba patricia klaso kiu uzis la germanan, kun la latina, kiel lingvo de komerco en skribaj dokumentoj, kaj ke, kiam li studis la Katolikan Kodon de Kanona Juro en la Universitato de Bolonjo en 1496, li aliĝis al la germanlingva nacio (Natio Germanorum) — tio estas studenta organizo kiu, laŭ ties regularo de 1497, estis malfermita al studentoj de ĉiuj landoj kaj ŝtatoj kies gepatra lingvo estas germana. Tamen, laŭ la franca filozofo Alexandre Koyré, la registrado de Koperniko en la Natio Germanorum ne nepre certigas, ke Koperniko mem konsideris sin kiel germano, ĉar studentoj el Prusio kaj Silezio estis aŭtomate tiel kategoriigitaj, kio havigis kelkajn privilegiojn kiuj faris tion natura elekto por german-parolantaj studentoj, senkonsidere al ilia etneco aŭ mem-identigo.
Nomo
La familinomo Kopernik, Copernik, Koppernigk, en variaj literumoj, estis registrita en Krakovo el ĉirkaŭ 1350, ŝajne por personoj el vilaĝo Koperniki (antaŭ 1845 literumita Kopernik, Copernik, Copirnik, kaj Koppirnik) en la Duklando Nysa, 10 km sude de Nysa, kaj nuntempe 10 km norde de la landlimo inter Pollando kaj Ĉeĥio. Praavo de Koperniko estis registrita kiel ricevanto de civitaneco en Krakovo en 1386. La toponimo Kopernik (moderne Koperniki) estis varie ligita al la pollingva vorto por "aneto" (koper) kaj al la germanlingva vorto por "kupro" (Kupfer). Tiuj interpretoj datas el la disputo pri la etneco de Koperniko (pola kontraŭ germana), kiu malfermiĝis ekde la 1870-aj jaroj, kaj la interpretoj pri "kupro" kontraŭ "aneto" ekde la 19-a jarcento, sed la disputo akriĝis denove en la 1960-aj jaroj, kulmine en polemiko inter E. Mosko ("kupro") kaj S. Rospond ("aneto") en 1963–64, resumita de Zygmunt Brocki, La sufikso -nik (aŭ plurale, -niki) denotas slavan kaj pollingvan agantan substantivon.
En Pollando
En la vintra semestro de 1491–92 Koperniko, kiel "Nicolaus Nicolai de Thuronia", matrikuliĝis kun sia frato Andreo en la Universitato de Krakovo (nune nomata Jagelona Universitato). Koperniko ekstudis en la Departemento de Artoj (el aŭtuno 1491, supozeble ĝis la somero aŭ aŭtuno 1495) en la pinto de la Krakova astronomia-matematika altlernejo, akirante fundamenton por siaj postaj matematikaj atingoj. Laŭ posta sed kredinda tradicio (Jan Brożek), Koperniko estis lernanto de Albert Brudzewski, kiu tiam (el 1491) estis profesoro de Aristotela filozofio sed instruis astronomion private ekster la universitato; Koperniko iĝis familiara kun la amplekse legata komentarion de Brudzewski pri la verko de Georg von Peuerbach nome Theoricæ novæ planetarum kaj preskaŭ certe ĉeestis la prelegojn de Bernardo de Biskupie kaj Wojciech Krypa de Szamotuły, kaj probable aliaj priastronomiaj prelegoj de Johano el Glogovo, Michał de Wrocław (Breslau), Wojciech de Pniewy, kaj Marcin Bylica de Olkusz.
La Krakovaj studoj de Koperniko havigis al li detalan grundon por la matematika astronomio instruata en la Universitato (aritmetiko, geometrio, geometria optiko, kosmografio, teoria kaj komputada astronomio) kaj bonan sciaron de la filozofiaj kaj natur-sciencaj verkoj de Aristotelo (Pri la ĉieloj, Metafiziko) kaj Averoeso (kio en la estonteco ludos gravan rolon en la formo de la kopernika teorio), stimulante lian intereson en lernado kaj farante lin familiara kun la humanisma kulturo. Koperniko plilarĝigis la sciaron kiun li ekhavis el la universitataj lecionoj per sendependa legado de libroj kiujn li akiris dum siaj krakovaj jaroj (Eŭklido, Abenragel, la Alfonsaj Tabeloj, la verko de Johannes Regiomontanus nome Tabulae directionum); el tiu periodo, probable, datas ankaŭ liaj plej fruaj sciencaj notoj, nune konservataj parte en la Upsala Universitato. En Krakovo Koperniko ekkolektis grandan bibliotekon pri astronomio; ĝi estos poste forportata kiel militakiro fare de svedoj dum la konkero de la 1650-aj jaroj kaj estas nune en la Biblioteko de la Upsala Universitato.
La 20an de Oktobro 1497, Koperniko, dedistance, formale sukcedis en la Varmia kanonikaro kiun oni promesis al li du jarojn pli frue, Je tio, per dokumento datita la 10an de Januaro 1503 en Padovo, li aldonis sinekuron en la Preĝejo de la Sankta Kruco kaj de Sankta Bartolomeo, en Vroclavo (tiam en la Reĝlando Bohemio). Spite promeson de papa indulto la 29an de Novembro 1508 por ricevi plue beneficium, tra sia eklezia kariero Koperniko ne nur ne akiris pliajn katedralanecojn nek pli altajn postenojn en la kanonikaro (prelatecojn), sed en 1538 li rezignis pri la vroclava sinekuro. Ne estas klara ĉu li estis aŭ ne estis ordinita pastro. Edward Rosen asertis, ke li ne estis pastrigita. Koperniko ja ricevis minorajn ordinojn, kio sufiĉis por ricevi la postenon en la kanonikaro. The Catholic Encyclopedia proponis, ke lia ordinigo estis probabla, ĉar en 1537 li estis unu el la kvar kandidatoj por la episkopeco de Varmio, posteno kiu ja postulis ordinigon.
Ĥovrino (stacio de Moskva metroo)
Ĥovrino (Ховрино) estas la 207-a stacio de la Metroo de Moskvo kaj rolas kiel finstacio sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en nord-okcidenta parto de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Koperniko
En Italio
Dum sia tri-jara restado en Bolonjo, kio okazis inter aŭtuno de 1496 kaj printempo de 1501, Koperniko ŝajne dediĉis sin entuziasme al studado de la kanona juro (li ricevis sian doktorigon nur post sep jaroj, post dua reveno al Italio en 1503) pli ol al studado de homaj sciencoj — probable kun ĉeesto en instruado fare de Filippo Beroaldo, Antonio Urceo, nome Kodro, Giovanni Garzoni, kaj Alessandro Achillini — kaj al studado de astronomio. Li renkontiĝis kun la fama astronomo Domenico Maria Novara da Ferrara kaj iĝis lia disĉiplo kaj helpanto. Koperniko estis disvolvigante novajn ideojn inspiritajn per legado de la "Epitomo de Almagest" (Epitome in Almagestum Ptolemei) de Georg von Peuerbach kaj Johannes Regiomontanus (Venecio, 1496). Li pravigis siajn observojn pri kelkaj pekuliarecoj en la teorio de Ptolemeo pri la movo de la Luno, estrante la 9an de Marto 1497 en Bolonjo memorindan observon de la kaŝado de Aldebarano, nome la plej brila stelo en la konstelacio Taŭro, fare de la Luno. Koperniko, la humanisto, serĉis konfirmon por siaj kreskantaj doboj tra atentema legado de la verkoj de grekaj kaj latinaj verkistoj (Pitagoro, Aristarko el Samoso, Kleomedes, Cicerono, Plinio la Maljuna, Plutarko, Filolao, Heraklides, Ekfantos, Platono), kolektante, speciale estante en Padovo, fragmentan historian informaron pri antikvaj astronomiaj, kosmologiaj kaj kalendaraj sistemoj.
Koperniko pasigis la jubilean jaron 1500 en Romo, kien li alvenis kun sia frato Andreo tiun printempon, sendube por plenumi metilernantecon en la Roma kurio. Ankaŭ tie tamen, li pluigis sian astronomian laboron komencitan en Bolonjo, observante, por ekzemplo, lunan eklipson la nokton de la 5a–6a de Novembro 1500. Laŭ posta rakonto fare de Rheticus, Koperniko ankaŭ — probable private, pli ol en la roma Sapienza — kiel "Professor Mathematum" (profesoro de astronomio) liveris, "al nombraj... studentoj kaj... gravaj sciencaj instruistoj", publikajn lecionojn dediĉitajn probable al kritiko de la matematikaj solvoj de tiutempa astronomio.
Je sia reveno, sendube haltiginte por mallonge en Bolonjo, meze de 1501 Koperniko alvenis reen en Varmio. Ricevinte la 28an de Julio el la kanonikaro dujaran etendon por studi medicinon (ĉar "li povus estontece esti utila medicina konsilinto por nia Reverenda Superulo [Episkopo Lucas Watzenrode] kaj la gravuloj de la kanonikaro"), fine de la somero aŭ aŭtune li revenis denove en Italion, probable akompanata de sia frato Andreo kaj de Kanoniko Bernhard Sculteti. Tiam li studis en la Universitato de Padovo, fama kiel sidejo de medicina lernado, kaj — escepte pro mallonga vizito al Ferrara en Majo–Junio 1503 por aprobi ekzamenojn por akiri, kaj ricevi, sian doktorigon en kanona juro — li restis en Padovo el aŭtuno 1501 ĝis somero 1503.
Koperniko studis medicinon probable sub la direktado de gravaj profesoroj de Padovo — Bartolomeo da Montagnana, Girolamo Fracastoro, Gabriele Zerbi, Alessandro Benedetti — kaj legis medicinajn traktaĵojn, kiujn li akiris tiam, de Valescus de Taranta, Jan Mesue, Hugo Senensis, Jan Ketham, Arnold de Villa Nova, kaj Michele Savonarola, kio formis la embrion de lia posta medicina biblioteko.
Unu el la subjektoj kiun Koperniko devis studi estas astrologio, ĉar ĝi estis konsiderata grava parto de medicina edukado. Tamen, malkiel ĉe plej aliaj elstaraj renesancaj astronomoj, li ŝajne neniam praktikis aŭ esprimis intereson en astrologio.
En Bolonjo, Koperniko ne limigis sin al siaj oficialaj studoj. Probable en Padovo li startigis la komencon de siaj helenismaj interesoj. Li familiariĝis kun la grekaj lingvo kaj kulturo kun la helpo de la gramatiko de Teodoro Gaza (1495) kaj la vortaro de Johannes Baptista Chrestonius (1499), etendante siajn studojn pri Antikveco, komencitajn en Bolonjo, al la verkoj de Basilius Bessarion, Lorenzo Valla kaj aliaj. Estas ŝajne pruvoj ke estis dum sia restado en Padovo kiam finfine kristaligis la ideon bazi novan sistemon de la mondo sur la movado de la Tero. Kiam alproksimiĝis la tempo por ke Koperniko revenu hejmen, en la printempo 1503 li veturis al Ferrara kie, la 31an de Majo 1503, aprobinte la devigajn ekzamenojn, li ricevis la doktorigon en kanona juro (Nicolaus Copernich de Prusia, Jure Canonico ... et doctoratus ). Sendube tuj poste (antaŭ la aŭtuno 1503) li lasis Italion por reveni al Varmio.
La teorio de Koperniko
Fizike, la teorio de Koperniko estis ridinda kaj neebla: la tiam reganta fiziko estis la fiziko de Aristotelo, kiu konsideris la Teron en la centro de la universo, ne pro naiveco aŭ homa vanteco, sed pro la natura elveno de naturo mem: la mondo konsistas el kvar elementoj (tero, akvo, fajro, aero), kiu nature moviĝas al la centro de la Tero aŭ foren: aero fluas, fajro supreniras, akvo falas kaj tero alfundiĝas. Ĉar Tero nature moviĝas al la centro de la universo, ĉe tia centro estas, tute atendite, la Tero mem, kovrita de maroj de akvo. La Suno kaj la planedoj, dume, konsistas el kvina elemento, la kvintesenco, kiu nature cirkliras ĉirkaŭ la centro, la Tero. Cirklirado, laŭ Aristotelo, estas la plej perfekta moviĝo. Ĉi tiu lasta supozo de Aristotelo estis konservita en la sistemo de Koperniko, kaj fariĝis la ĉefa difekto de la teorio.
Matematike, la teorio de Koperniko estis pli facila ol tiu de Ptolemeo, sed ne pli preciza aŭ eĉ pli simpla: same kiel Ptolemeo, Koperniko uzis multe da cirkloj kaj cirkloj en cirkloj por modeli planedan movon. Kial? Ĉar la radika eraro de Ptolemeo ne estas lia loko por la Tero: malgraŭ ĉio, se movo estas relativa, sekve oni povus konstrui precizan teorion, kiu metus la Teron en la centron. Kontraŭe, lia radika eraro estas tio, ke li uzis cirklojn kaj ne elipsojn. Kaj Koperniko simile eraris! Okcidentanoj, sekvinte Aristotelon, kredis, ke la ĉiela movo estas sendifekta, tial ĝi konsistas el cirkloj.
Tial la teorio de Koperniko ne povis tute venki ĝis Keplero anstataŭigis la cirklojn per elipsoj.
La venko de Koperniko ne nur renversis Ptolemeon, sed, pli grave, Aristotelon. Pro tio, ĝi necesigis novan fizikon, la fizikon de Neŭtono. Ĝi ankaŭ renversis la filozofion kaj sciencon de Aristotelo kaj, tiel, malfermis la pordon por la moderna scienco de Galileo, Bakono kaj Kartezio kaj, post tempo, por modernismo.
Koperniko ne estis la unua, kiu hipotezis heliocentrismon: jam antaŭ du mil jaroj, la greka astronomo Aristarko proponis ĝin.
En 1530, Koperniko kalkulis, ke la longeco de la jaro estas 365 2425 tagoj (365 tagoj 05:49:29). Tio fariĝis la fakta bazo de la gregoria kalendaro.
Tombejo kaj sekvo
Dum elfosado en la katedralo de Frombork ĉe la Balta Maro, arkeologoj trovis en la jaro 2005 kranion kaj aliajn restaĵojn de homa korpo apud la altaro. La korpo estis tiu de ĉirkaŭ 70-jara viro, kiu mortis en la 16-a jarcento. En 2008 komparo de la DNA de unu el la dentoj kaj de la femuro kun tiu de du haroj trovitaj en libro de la astronomo, konservita ĉe la universitato de Upsala (Svedio), evidentiĝis, ke temas tre verŝajne pri la sama persono. Jurmedicina vizaĝrekonstruo laŭ la trovita kranio similegas al la portretoj konataj de Koperniko.
ZEO ligita kun Nikolao Koperniko
Okaze de la 500-jara datreveno de naskiĝo de Koperniko la Urba Konsilantaro de Frombork memorigis ĝin per la bronza dulingva (en la pola kaj Esperanto) memortabulo ligita kun tiu datreveno kaj ĝi estis muntita ĉe la mezepoka defendmuro apud la Kopernik-turo (vidu la apudan foton de la muroj kun la eta memortabulo).
Pithampur
Pithampur, laŭ (पीथमपुर) estas industria urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en distrikto Dhar. Pithampur apartenas al urbaro de Indaur kaj ĝia kromnomo estas "Detrojto de Barato".
Demografio
Pithampur havis populacion de en 2011 kun legopovo 62%.
Geografio
Pithampur situas en montaro 578 metrojn super la marnivelo. Indaur troviĝas 22, distrikta sidejo Dhar 38, Uĝĝen 64, Kargone 88, subŝtata ĉefurbo Bopalo 193, Mumbajo 502, tutlanda ĉefurbo Delhio 687, Kolkato 1303 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Pithampur havas industrian areon, al kiu aldoniĝas loĝkvartaloj. En la industria areo ĉiuspecaj industriaj entreprenoj troviĝas, inter ili la plej fama estas filio de Tata (firmao).
Lingvoj
En Pithampur la ĉefa lingvo estas la hindia lingvo.
Religioj
91% de la populacio estas hinduoj, krome iomete ankaŭ aliaj religioj.
Eduko
En Pithampur la plej alta instruo okazas en instituto.
Trafiko
Aparta fervoja branĉa linio finiĝas ĉe la industria areo. Al la urbego 3 vojoj kuras. La plej proksima flughaveno funkcias en Indaur.
Klimato
Pithampur situas sur limo inter humida subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen Cwa kaj tropika savana klimato (laŭ Köppen: Aw) kun influoj de musono kaj la montaro. Tri apartaj sezonoj estas: somero, musono kaj vintro. La plenjara pluvokanto varias inter 700-800 mm (ĉefe inter junio-septembro pluvas).
Ágoston Ács
Ágoston Ács [Agoston Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ács Ágoston estis hungara pentristo (ĝenristo). Lia origina familia nomo estis Ascher [aŝer].
Ágoston Ascher naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ágoston Ács studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Lia ĉefinstruisto estis István Gróh. Post siaj studoj li estis oraĵisto, kiun li forlasis pri sanproblemoj. Ŝi estis konata pentristo, plej ofte li pentris ĝenrojn. Li edziĝis en 1913 kaj 1919. Li mortis pro kormalsano.
Kálmán Lambrecht
Kálmán Lambrecht [lambreĥt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lambrecht Kálmán estis hungara paleontologo, ornitologo, etnografo, profesoro, bibliotekisto.
Biografio
Kálmán Lambrecht frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1912. Post siaj studoj li estis asistanto en ornitologia centro, en la sekva jaro li doktoriĝis. En 1917 li ekhavis postenon en geologia instituto. Dum la Hungara Sovetrespubliko li redaktis periodaĵon, tial ekde 1920 li rajtis labori en redaktejo, en 1923 li trudemeritiĝis. En 1926 li estis nomumita bibliotekisto en geologia instituto kaj privata profesoro de Universitato de Pécs. Li iĝis bibliotekisto de Tutlanda Biblioteko Széchényi, samtempe li estis altrangigita al titulara ordinara profesoro en 1934.
Saint-Vigor
Saint-Vigor estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vigoriens.
Miklós Simonovits
SIMONOVITS Miklós [ŝimonoviĉ miklOŝ] (naskita la 1943 en Budapeŝto) estas hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007). Lia patro estis István Simonovits.
Biografio
Miklós Simonovits frekventis universitaton en Budapeŝto de 1962 ĝis 1967, poste tuj li ekinstruis samloke en la universitato. En la 1980-aj jaroj li akiris postenon en matematika instituto. Li ofte estis gastoprofesoro en Kanado kaj Usono, krome li esploris ekzemple en Moskvo kaj Prago. Li doktoriĝis en 1981 antaŭ la akademio. Li okupiĝas precipe pri grafeteorio. Li ricevis memormedalon en 1989, premion en 1993.
Kuaŭhtemok
Kuaŭhtemok, en hispana Cuauhtémoc, en naŭatla Cuāuhtēmoc, ‘aglo surteriĝis’ el ‘cuāuhtli 'aglo'; tēmoc, 'descendis, surteriĝis' ’)? (1496-1525), konata de la hispanaj konkistadoroj kiel Guatemuz, estis la lasta tlatoani de aztekoj de Tenoĉtitlano. Li enpoviĝis en 1520, unu jaron antaŭ la konkero de Tenoĉtitlano fare de Hernán Cortés kaj de liaj trupoj.
La nomo Cuāuhtémōc kiu signifas laŭvorte 'aglo surteriĝis, ekripozis' (naŭatla cuāuh(-tli) 'aglo', temō- 'descendo', -c pasinto). La honora formo de Cuāuhtémōc estas Cuāuhtémōctzīn (la sufikso -tzīn estas uzata por desegni dignecon similan al "Don" aŭ "Señor" en hispana).
Kuaŭhtemok estis kuzo de Moktezumo Ksokojotzin, filo de Ahuizotl kaj de la junulino Tekuiĉpo (naŭatla, 'kotonfloko'). Kiam li enpoviĝis, la konkistadoroj jam estis elpelitaj de Tenoĉtitlano, sed la urbo jam estis estanta ruinigita per malsato, variolo, kaj manko de trinkakvo. Kuaŭhtemok alvenis tiam post esti tlakatlekutli (armeestro) de la rezisto kontraŭ la konkistadoroj, ĉar ekde la morto de Moktezumo antaŭ la nomita Trista Nokto, oni identigis lin kiel militestro de la aztekoj.
Palinuro
Palinuro (aŭ komunlingve langusto) estas dekkrura krustaco kun tre dika kaj malmola karapaco. Ĝi ne havas pinĉilojn.
Misao Hino
Misao Hino (日野 美佐夫, n. ) estas japana futbalisto.
Palinuro
Specioj kaj vivareo
La genro Palinurus entenas 6 speciojn:
Misao Hino
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka.
Palinuro
Specioj kaj vivareo
Estas menciindaj du similaj genroj de la familio Palinuridae, Jasus, vivanta en Sudameriko, Sudafriko kaj Oceanio, kaj Panulirus, vivanta en okcidenta Atlantiko, Pacifiko kaj Hinda Oceano.
Moskva bestoĝardeno
Moskva Zoo ( Московский зоопарк) estas unu el plej malnovaj kaj apleksaj bestoĝardenoj de Rusio. Ĝi estas publika, senprofita, ekologia, scienca, eduka kaj esplora institucio (muzeo de naturo) fondita en 1864. Ĝiaj kreintoj estis sciencistoj de Moskva Universitato, kiujn gvidis profesoro Anatolij Bogdanov.
Palinuro
Priskribo
Kvankam ili supraĵe similas verajn omarojn laŭ ĝenerala formo kaj havanta malmolan karapacon kaj eksterskeleton, la du grupoj ne estas proksime rilataj. Palinuroj povas esti facile distingitaj de omaroj pro siaj tre longaj, dikaj, dornaj antenoj, pro la manko de pinĉiloj sur la unuaj kvar paroj de paŝantaj kruroj, kvankam la inoj de la plej multaj specioj havas malgrandan pinĉilo sur la kvina paro.
Uzado
Palinuro estas manĝebla kaj tre bongusta.
Moskva bestoĝardeno
Ĝi havas la plej grandan zoologian kolekton en Rusio, disvolvitan infrastrukturon funkciantan en pluraj regionoj de la lando, la ekzistantan sistemon de interrilatoj kun enlandaj kaj eksterlandaj bestoĝardenoj, lertan teamon de spertaj specialistoj.
Moskva Zoo estas ĉefa kaj metodika centro en la sistemo de la Rusia Federacio kaj en sia laboro traktas la bazajn taskojn de la mondaj bestoĝardenoj:
1) Media protektado - enhavas kaj bredas reprezentantojn de raraj kaj malaperantaj specioj;
2) Studado - efektivigas esplorojn cele plibonigi la vivkondiĉojn kaj kolektas informojn necesajn por konservado de specioj en la naturo;
3) Instruado - okazigas ekskursojn kaj prelegojn pri la biologio kaj protektado de la naturo, havigas informon al la amaskomunikiloj;
4) Edukado - instruas junajn biologojn kaj apogas infanajn studiojn;
5) Amuzo - donas por vizitantoj ŝancojn por amuziĝi, distriĝi kaj nutri sin en plezuraj naturaj kondiĉoj.
Moskva Zoo situas encentre de la ĉefurbo en ĝia distrikto nomata Krasnaja Presnja. Nuntempe ĝin ĉirkaŭigas altaj kaj vastaj loĝblokoj. Ĝia areo okupas 22 hektarojn. Ĝia kolekto kalkulas pli ol 1000 speciojn kaj ĉirkaŭ 6000 ekzemplerojn de verterbruloj kaj senverterbruloj, inter kiuj oni povas vidi kelkajn rarajn reprezentantojn cirkulantajn nure en Rusio, [ekz. blankŝultra haliaeto (Haliaeetus pelagicus), amura tigro (Panthera tigris altaica), orientsiberia leopardo (Panthera pardus orientalis), Prĵevalski-ĉevalo (Equus ferus przewalskii), sovaĝa kato manulo (Felis manul), miogalo (Desnana moschata), emberizo-Godlevski (Emberiza godlewskii)] k.a.
Lastatempe Moskva Zoo multe partoprenas en internaciaj programoj por evoluado kaj apliko de modernaj metodoj de protektado kaj reproduktado de bestoj, cele krei genetikan fonduson por revenigi ekzotikajn speciojn en ties kutiman vivmedion.
Ielmo Marinho
Ielmo Marinho estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 12.189 enloĝantojn.
Montoj Taita
La Montoj Taita estas montoĉeno de sudokcidenta Kenjo en la Distrikto Taita-Taveta. La montoj konsistas el tri montaroj nome Dabida, Sagalla en la suda flanko de la urbo Voi kaj Kasigau en la sudo ĉe la limo de Tanzanio. Ili havas altitudon de ĝis 2.208 m super marnivelo.
Ekologio
Tiu montoj famas pro siaj humidaj arbaroj kun unikaj faŭno kaj flaŭro. Pli da 20 endemiaj specioj de afrikaj violoj de la genro Saintpaulia (ekz. Saintpaulia teitensis) loĝas nur en tiu regiono kaj konataj endemiaj birdospecioj estas la Kenja turdo (Turdus helleri) kaj la Taita apalizo (Apalis fascigularis). La Taita falko (Falco fasciinucha) kaj la Grizdorsa kapuĉolanio (Lanius dorsalis) estis unuafoje malkovritaj je tiuj montoj, sed loĝas ankaŭ ie plie. Ankaŭ genro de amfibioj nome Boulengerula loĝas nur en la Montoj Taita, ekzemple la Sagala vermo (Boulengerula niedeni) estas draste endanĝerita vermeca amfibio kiu loĝas ankaŭ en la Montoj Taita.
La indiĝenoj de Taita loĝas en la bordoj de la arbaroj kaj kultivas la grundon kiu estas tre produkta. La regiono suferis pro lignoproduktado en pasinteco kaj la restanta indiĝena praarbaro estas nune parto de natura rezervejo.
Obernzenn
Obernzenn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
C♯-minoro
c♯-minoro aŭ c-diesa minoro estas tonalo de la modalo minoro, baziĝanta sur la toniko c♯. La tonalon c♯-minoro oni indikas en la notacio per kvar diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko c♯-e-g♯) oni nomas c♯-minoro.
Preĝejo Sankta Anna (Biatorbágy)
Preĝejo de Sankta Anna estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Biatorbágy (en iama vilaĝo Bia).
Historio
La unua kirko konstruiĝis en 1351 en Bia, kiu nun estas nur ruino. La nun videbla preĝejo havanta lignan turon konstruiĝis en 1800. La ŝtona turo pretiĝis en 1823. En 1892 la preĝejo renoviĝis. La orgeno estas aŭdebla ekde 1910 kaj en la sama jaro la konstruaĵo estis pligrandigita.
Konstruaĵo
La simpla preĝejo havas unu navon kaj super la enirejo kvadratan malaltan turon. La ĉefaltaro prezentas Dipatrinon kaj Sanktan Annan. En la fono panoramo de Bia estas videbla. La bapta puto pretiĝis el marmoro el 1903. La ligna konfesejo estis farita en 1950.
Kermeso okazas en la 26-an de julio.
1062
En la jaro 1062 post Kristo okazis, interalie:
1063
En la jaro 1063 post Kristo okazis, interalie:
Milvokio
Milvokio (Milwaukee []) estas la plej granda urbo de la usona ŝtato Viskonsino, kaj la 23a plej granda en Usono. Ĝi estas la ĉefurbo de Milvoki-Kantono, kaj la kultura kaj ekonomia centro de la aglomeraĵo Milwaukee-Racine-Kenosha. Milwaukee havis loĝantojn la 1-an de aprilo 2010, kalkulante la antaŭurbojn ĉ. milionojn. Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
Dum la dua duono de la 19a jarcento, Milvokio ŝanĝiĝis de loka centro por komerco de greno, viando kaj ligno, ĝis grava usona fabrikurbo, mondfama bierfarista centro, kaj ĉefa centro de germanlingva kulturo en Nord-Ameriko (Deutsche-Athen). Samtempe, ĝia laboristaro kreskiĝis en sinkonato kaj organizado. Ĝis 1910, la Socialista Partio, laborante kun la lokaj sindikatoj, povis elekti Socialistan urbestron kaj konsilantaron urban, kaj la kantonan konsilantaron ankaŭ. Dum la 20a jarcento, Milvokio estas la plej granda usona urbo kiu elektis (multfoje, multjare) socialistan registaron. Post 1960, tiu tradicio socialdemokratia malfortiĝis, aŭ almenaŭ montriĝis en la loka Demokrata Partio.
Kun la kaduko de la usona fabrik-industrio post 1974, Milvokio malkreskis en loĝantaro kaj ĝia ekonomio malsaniĝis. Lastatempe, aperis malgrandaj indikoj de plifortiĝo en la ekonomio de la centra urbo.
Etimologio
La nomo "Milwaukee" devenas de la algonkina vorto millioke, kiu signifas bona/bela/plezura lando, de la lingvo de la Potawatomi-indianoj minwaking aŭ de la aniŝinabeka lingvo ominowakiing, kunvenejo [ĉe la akvo]. Unuaj eŭropanoj nomis la riveron Milwaukee kaj la ĉirkaŭan landon laŭ diversaj nomoj: Melleorki, Milwacky, Mahn-a-waukie, Milwarck kaj Milwaucki. Dum multaj jaroj oni skribis "Milwaukie".
Unu rakonto pri la nomo de Milwaukee estas jena: ''"Unu tagon en la 30-aj jaroj de la lasta jarcento [1800] gazeto simple ŝanĝis la nomon al Milwaukee kaj ĝis nun ĝi restis Milwaukee." Oni daŭre trovas la skribmanieron Milwaukie por Milwaukie, Oregono, nomita laŭ la viskonsina urbo en 1847, antaŭ disvastiĝis la nuna skribmaniero de Milwaukee.
Elektitaj studentoj de Universitato de Kolozsvár/Cluj
Jen listo de elektitaj studentoj de Universitato de Kolozsvár/Cluj, kiu dum la funkciado havis diversajn nomojn:
Milvokio
Famuloj
En Milvokio naskiĝis la hungardevena lingvisto John Lotz kaj la nehungardevena animzorganto kaj filologo Reginald Foster.
BTN
La vorto havas plurajn signifojn:
Blankbeka kolimbo
La Blankbeka kolimbo aŭ Flavbeka kolimbo (Gavia adamsii) estas holarktisa birdo, nome la plej granda el la familio de Gaviedoj.
Armenoj en Sirio
La Armenoj en Sirio estas siriaj civitanoj de plena aŭ parta armena deveno.
Blankbeka kolimbo
Ili reproduktiĝas en Arkto kaj vintrumas ĉefe mare laŭlonge de marbordoj de norda Pacifika Oceano kaj nordokcidenta Norvegio; ĝi foje vintrumas ankaŭ ĉe grandaj internaj lagoj. Ĝi foje aperas tre sude de sia normala vintra teritorio, kaj estis registrita kiel vaganto en pli ol 22 landoj. Tiu specio, kiel ĉiuj kolimboj, estas specialista fiŝomanĝanto, kiu kaptas sian predon subakve. Ties alvoko estas feeca krio, pli malaltatona ol tiu de la Granda kolimbo.
Armenoj en Sirio
Sirio kaj la ĉirkaŭaj regionoj ofte servis kiel rifuĝejo por armenoj, kiuj fuĝis de militoj kaj persekutoj kiel la Armena genocido. Tamen ekzistas armena ĉeesto en la regiono ekde la bizanca epoko.
Blankbeka kolimbo
Taksonomio kaj etimologio
Unuafoje priskribita de la angla zoologo George Robert Gray en 1859 baze sur specimeno kolektita en Alasko, la Flavbeka kolimbo estas monotipa specio, sen agnoskitaj subspecioj spite ties granda teritorio tra la tuta Holarkto. Ĝi estas proksime rilata al la Granda kolimbo, kiu estas tre simila laŭ plumaro kaj kutimaro; kelkaj taksonomiistoj konsideras ambaŭ speciojn alopatriaj formoj de la sama superspecio. Supozeble ambaŭ evoluis el populacio de Nigragorĝa kolimbo kiu koloniigis la Nearkton kaj restis eltranĉita el la aliaj populacioj.
La genronomo Gavia devenas el la latina por la Blanka merĝo, "Mergellus albellus", kiel estis uzata de antikva romia naturalisto Plinio la Maljuna. La specifa epiteto adamsii omaĝas Edward Adams, brita ŝipkuracisto kaj naturalisto kiu skizis kaj kolektis nombrajn speciojn, inter ili tiu ĉi, dum kelkaj veturoj al Arkto.
Armenoj en Sirio
Laŭ Hranuŝ Hakobjan nur 15.000 armenoj restas en Sirio kaj la ceteraj ekloĝis en Armenio aŭ Montara Karabaĥo, kun pliaj 8.000 kiuj foriris al Libano, kaj aliaj iris al cellokoj inkluzive de Eŭropo, Usono kaj Kanado. Tamen, armenaj fondusoj en Sirio taksas, ke ĉirkaŭ 35.000 restas surbaze de malglataj taksoj, inkluzive de metodo, kiu multigas la nombron de studentoj enskribitaj en armenaj malplimultaj lernejoj per 3 aŭ 4, ĉar neplenaĝuloj prenus nur ĉirkaŭ 25 30% de aĝa piramido. Azerbajĝano protestis pro reloĝigo de siriaj armenoj en la pridisputata teritorio de la memproklamita Arcaĥa Respubliko. .
Blankbeka kolimbo
Aspekto
Pro sia longo de 76 al 97 cm, enverguro de 135 al 160 cm kaj pezo de 4 al 6.4 kg, la Flavbeka kolimbo estas la plej granda membro de la kolimba familio. La plenkreskulo estas ĉefe nigrablanka en reprodukta plumaro, kun purpureca brilo en kapo kaj kolo, blankaj subaj partoj kaj ŝkeca nigrablanka dorso. La nereprodukta plumaro estas pli senkolora kun mentono kaj antaŭa kolo blankeca.
Armenoj en Sirio
La siriaj limvilaĝoj Kesab kaj Jakubije havis armenajn plimultojn antaŭ la enlanda milito. Kesab estis atakita kaj prirabita de islamaj siriaj ribeluloj, al kiuj Turkio ricevis sekuran paŝon tra turka lando, kvankam ili poste estis forpelitaj de la siria armeo. Jakubije havis sian armenan loĝantaron forpelita fare de Jabhat al-Nusra.
En 2018 profesoro John Shoup diris, ke la armena loĝantaro en Sirio formis ĉirkaŭ 2% de la tuta loĝantaro de la lando, kio estas la kvina plej granda etno en la lando.
Blankbeka kolimbo
Aspekto
La okuloj de la Blankbeka kolimbo ŝajne estas malpli grandaj ol tiu de la Granda kolimbo, sed ĝi havas kelkfoje malhelan okulmakulon.
Armenoj en Sirio
Frua historio
Dum la antikvaj tempoj, estis malgranda armena ĉeesto en norda Sirio. Sub Tigrano la Granda, armenoj invadis Sirion kaj la urbo Antioĥio estis elektita kiel unu el la kvar ĉefurboj de la mallongdaŭra Armena Imperio.
Blankbeka kolimbo
Habitato kaj teritorio
La Flavbeka kolimbo estas arkta specio, kiu reproduktiĝas ĉefe laŭlonge de la marbordoj de la Arkta Oceano tiom for norde kiom ĝis 78° N kaj vintrumas en ŝirmaj marbordaj akvoj de norda Pacifika Oceano kaj la nordokcidentaj marbordoj de Norvegio. Ĝi estis registrita kiel reproduktantaj birdoj en Rusio, Kanado kaj Usono. Kvankam ili vintrumas ĉefe norde de 50° N, ties vintraj teritorioj etendas suden ĝis 35° N ĉe la marbordoj de Japanio, kaj ĝi estis registrita kiel vaganto en pli ol 20 landoj, kiaj kelkaj tiom for sude kiom ĝis Meksiko kaj Hispanio.
Armenoj en Sirio
Frua historio
En 301, kristanismo fariĝis la oficiala religio de Armenio per la klopodoj de sankta Gregorio la Iluminanto. Armenaj komercistoj kaj pilgrimantoj komencis viziti la plej fruajn kristanajn centrojn de Granda Sirio inkluzive de Antioĥio, Edeso, Nisibo kaj Jerusalemo. Proksimaj rilatoj estis establitaj inter la armenaj kaj la kristanaj parokanaroj de Sirio post la apostola epoko.
István Simonovits
István Simonovits [iŝtvAn ŝimonoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simonovits István estis hungara kuracisto, hematologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1985). Lia filo estis Miklós Simonovits.
Tuřany
Nomo Tuřany povas marki:
Armenoj en Sirio
Mezepoko
Dum la unua duono de la 7-a jarcento, Armenio estis konkerita de la Araba Islama Kalifujo. Miloj da armenoj estis portitaj en sklavecon fare de la arabaj invadantoj por servi en aliaj regionoj de la Umajada Kalifujo inkluzive de la ĉefurbo Damasko en la Islama Sirio.
István Simonovits
István Simonovits naskiĝis la  1907 en Hungara reĝlando en Bácskeresztúr (nuntempa Ruski Krstur en Serbio). Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Armenoj en Sirio
Mezepoko
Dum la dua duono de la 11-a jarcento, Armenio, estante sub la bizanca regado, estis konkerita de la turkaj selĝukoj. Ondoj de armenoj forlasis sian patrujon por ekloĝi en pli stabilaj landoj. La plej multaj armenoj establis sin en Kilikio kie ili fondis la Kilikian armenan reĝlandon. Multaj aliaj armenoj preferis ekloĝi en norda Sirio. Armena kvartaloj estis formitaj dum la 11-a jarcento en Antioĥio, Halepo, Ajntab, Maraŝ, Kilis, ktp
István Simonovits
Biografio
István Simonovits frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1926-1932, dume ekde 1928 li jam laboris en biokemia instituto. Post la diplomo komence li kuracadis kormalsanulojn. Dum la 2-a mondmilito li laboris en la ambulanco, krome li havis ankaŭ privatan kuracejon. Inter 1945-1963 li laboris en la ministerio, kie post jaroj li estis vicministro. Ekde 1960 li instruis. Li doktoriĝis en 1976 antaŭ la akademio. Li ricevis diversajn memormedalojn.
Malgranda rombo-tri-seplatera kahelaro
En geometrio, la malgranda rombo-tri-seplatera kahelaro estas duonregula kahelaro de la hiperbola ebeno. Estas unu triangulo, du kvadratoj, kaj unu seplatero ĉirkaŭ ĉiu vertico. Ĝia simbolo de Schläfli estas t0,2{3,7} aŭ t0,2{7,3}.
La kahelaro povas esti konstruita per laterotranĉo de la regula ordo-3 seplatera kahelaro aŭ per laterotranĉo de la regula ordo-7 triangula kahelaro.
Armenoj en Sirio
Mezepoko
Antaŭ la sieĝo de Antioĥio, la plej multaj armenoj estis forpelitaj de Antioĥio fare de la turka guberniestro de la urbo Jaghi-Sijan, movo kiu instigis la armenajn loĝantojn, kaj la regantojn de la Armena kilikia reĝlando establi proksimajn rilatojn kun la eŭropaj krucmilitistoj anstataŭ la plejparte turkaj regantoj de Sirio. Tiel, la novaj regantoj de Antioĥio estis eŭropanoj. Armenaj inĝenieroj ankaŭ helpis la krucmilitistojn dum la Sieĝo de Tiro per manipulado de sieĝaj motoroj.
Tamen la armena loĝantaro de Sirio kaj ĝiaj ĉirkaŭaj regionoj multe malpliiĝis post la invado de la mongoloj sub Hulagu Ĥan en 1260.
Malgranda rombo-tri-seplatera kahelaro
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La malgranda rombo-tri-seplatera kahelaro estas ero de vico de laterotranĉitaj regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (3.4.n.4).
Duala kahelaro
La duala kahelaro estas deltosimila tri-seplatera kahelaro, la latera krado de ĝi estas kunaĵo de lateraj kradoj de ordo-3 seplatera kahelaro kaj ordo-7 triangula kahelaro (tamen la aldonaj verticoj aperas tie kie intersekciĝas lateroj de la du diversaj fontaj kahelaroj).
Armenoj en Sirio
Mezepoko
Post la malapero de la Armena reĝlando en Kilikio dum la 14-a jarcento, nova ondo de armenaj migrantoj de Kilikio kaj aliaj urboj de norda Sirio alvenis en Halepon. Ili iom post iom disvolvis siajn proprajn lernejojn kaj preĝejojn por krei bone organizitan komunumon dum la 15-a jarcento kun la starigo de la Armena Diocezo de Berea en Halepo.
Blankbeka kolimbo
Manĝo
La Flavbeka kolimbo estas specialista fiŝomanĝanto, kvankam ĝi kaptas ankaŭ krustulojn, moluskojn kaj anelidojn. Ili plonĝas persekute de predo, kiu estas kaptata subakve.
Mazovia provinco
Mazovia Provinco (pole: Województwo mazowieckie) aŭ malpli longe Mazovio (vidu sube) respektive historie Mazovia vojevodio estas provinco (historie vojevodio) en centra-orienta Pollando.
Blankbeka kolimbo
Konservado kaj minacoj
En 2010, la IUCN (International Union for the Conservation of Nature) ŝanĝis la statuson de la Flavbeka kolimbo el Malplej Zorgiga al Preskaŭ Minacata, ĉar la specio ŝajne montras "modere rapidan" populacimalpliiĝon. Neeltenebla nivelo de pormanĝa kolektado fare de indianoj estis specife konsiderita kiel ĉefa minaco.
Mazovia provinco
Ĝia ĉefurbo estas Varsovio, la ĉefurbo de Pollando.
Blankbeka kolimbo
Konservado kaj minacoj
La Flavbeka kolimbo estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA); en Ameriko, ĝi estas protektita de la Migratory Bird Treaty Act of 1918.
Mazovia provinco
Mazovia provinco konsistas el 42 poviatoj (distriktoj), kiuj dividiĝas en 314 komunumojn.
Armenoj en Sirio
Otomana Sirio
Dum la fruaj jaroj de la otomana regado super Sirio, estis relative pli malgranda armena ĉeesto en norda Sirio pro la militaj konfliktoj en la regiono. Pli granda komunumo ekzistis en Urfa, kiu estas konsiderata parto de Granda Sirio. La Otomana Imperio havis grandan indiĝenan armenan loĝantaron en sia regiono Orienta Anatolio, de kie kelkaj armenoj translokiĝis al Halepo serĉante ekonomian bonŝancon. Poste multaj armenaj familioj transloĝiĝis de Okcidenta Armenio al Halepo evitante la turkan subpremon. Tiel, multaj armenoj de Arapgir, Sasun, Hromgla, Zeitun, Maraŝ kaj Nov-Ĝulfo alvenis al Halepo dum la 17-a jarcento. Alia ondo de migrantoj de Karin alvenis al Halepo en 1737. Estis ankaŭ familioj el Erevano.
Armena loĝantaro kreskis en Halepo. Je la fino de la 19-a jarcento, la familio Mazlumjan establis la "hotelon Ararat", kiu fariĝis fama internacia establo kaj renomiĝis hotelo Baron.