cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Episkopujo Chiemsee
Historio
En la jaro 1808 la lasta episkopo Sigmund Christoph von Waldburg-Zeil-Trauchburg devis demisii. Dum la novordigoj de la bavaraj diocezoj la episkopujo ankaŭ laŭforme ĉesis ekzisti (1817/18). La tirolajn teritoriojn ricevis la salcburgia ĉefepiskopujo, la partojn en Supra Bavario la Ĉefepiskopujo München kaj Freising.
Damasko
En 2009 oni taksis ĝian loĝantaron je 1.711.000; en ĝia aglomeraĵo loĝas pli ol kvin milionoj da homoj; depende de la difino de "aglomeraĵo" eĉ multe pli.
En 2008 Damasko estis la Araba Kultura Ĉefurbo.
Historio
Damasko estas unu el la plej frue menciitaj urboj, ekzemple en la Biblio (Genezo 14,15) kaj en la arĥivoj de Ebla (ĉ. 2500 a. K.). Komence de la 2-a jarmilo a.K. ĝi iĝis amorida urbo. Kiel konfirmas dokumentoj de la faraono Aĥnatono, meze de tiu jarmilo kreskis la influo de Egiptio, poste de la hititoj, kiuj alproprigis ĝin post la batalo de Kadeŝo (1275 aŭ 1274 a. K.). Ramseso la 2-a tamen sukcesis rekreskigi la egiptan influon.
Laŭ la Biblio, ĉirkaŭ mil jarojn antaŭ Kristo Damasko apartenis al la reĝlando de Davido; poste ĝi iĝis ĉefurbo de la aramea reĝlando, estis konkerita de la Asirianoj, la Persoj kaj Aleksandro la Granda; post lia morto estis disputo pri ĝi inter la seleŭkidoj kaj Ptolemea Egiptio. Ĉirkaŭ −85 akiris ĝin la nabateanoj, kiuj en −64 cedis ĝin al la romianoj sub Pompeo.
En 117 Hadriano donis al Damasko la titolon de metropolo; en 222 Aleksandro Severo igis ĝin romia kolonio. En la 4-a jarcento, kiam la regno kristaniĝis, la templo de Jupitero estis transformita al kristana katedralo konsekrita al Johano la Baptisto.
En 635, la urbo estas kaptita de la araboj kiuj igis ĝin sia ĉefurbo notinde dum la dinastio de la umajidoj de 661 ĝis 750, kiam ĝi estis ĉefurbo de la kaliflando. Per la ekesto de la Abasida Kaliflando tiu periodo finiĝis; la ĉefurban rolon transprenis Bagdado. La abasidoj parte detruis monumentojn de la umajidoj por neniigi la memoron pri ili.
En 1076 la turkoj-selĝukoj konkeris Damaskon kaj igis ĝin komerca centro kaj fortikaĵo kontraŭ la kristanaj krucmilitistoj; tiuj plurfoje vane sieĝis la urbon. Tamen ĝi estis detruita de la mongoloj en 1401.
20-a jarcento
Damasko apartenis al la Osmanida imperio de 1516 ĝis 1918, kiam forprenis ĝin beduenaj trupoj helpe de britaj trupoj sub Laŭrenco de Arabio. Ĝi poste estis okupata de la francoj en 1920, ĝis Sirio sendependiĝis en 1946. Jam de 1941, kiam la sendependeco estis proklamita, Damasko estas ĉefurbo de Sirio, escepte de la jaroj de la Unuiĝinta Araba Respubliko (1958–1961).
En la komencaj jaroj de la 20a jarcento, naciisma sentaro en Damasko, dekomence kultura, ekkavis politikan nuancon, ege reage al la "turkigo" programita de la registaro de la Komitato Unio kaj Progreso establita en Istanbulo en 1908. La ekzekuto de nombraj patriotaj intelektuloj fare de Ĝamal Paŝa, guberniestro de Damasko, en Bejruto kaj Damasko en 1915 kaj 1916 plue plivivigis la naciisman senton, kaj en 1918, kiam la fortoj de la Araba Ribelo kaj de la Brita Imperio alproksimiĝis, la loĝantoj pafid kontraŭ la retiriĝintaj Turkaj trupoj.
La 1an de oktobro 1918, T. E. Lawrence eniris en Damasko, nome tria alveno de la tago, ĉar la unua estis de la trupoj de Aŭstralio, estritaj de la Maĵoro A.C.N. 'Harry' Olden. Du tagojn poste, nome la 3an de oktobro 1918, ankaŭ la fortoj de la Araba Ribelo estrita de la princo Faisal eniris en Damasko. Oni elektis militistan registaron sub Ŝukri Paŝa kaj Faisal ibn Hussein estis proklamita reĝo de Sirio. Politikaj problemoj pliardiĝis en novembro 1917, kiam la nova registaro de Bolŝevikoj en Rusio malkovris la enhavon de la Interkonsento Sykes-Picot laŭ kiu Britio kaj Francio estis aranĝintaj la dispartigon de la araba mezoriento inter ili. Nova Franc-Brita proklamo de la 17a de novembro promesis la "kompletan kaj definitivan liberigon de la popoloj delonge subpremataj fare de Turkoj." La Siria Nacia Kongreso en marto adoptis demokratian konstitucion. Tamen, la Konferenco de Parizo de 1919 estis garantiinta al Francio mandaton super Sirio, kaj en 1920 Franca armeo komandita de la Generalo Mariano Goybet trapasis la Antaŭ-Libanajn Montojn, venkis super malgranda siria defenda ekspedicio en la Batalo de Majsalun kaj eniris en Damasko. La francoj faris Damaskon la ĉefurbo de sia Mandato por Sirio de la Ligo de Nacioj.
Kiam en 1925 la Granda Siria Ribelo en Hauran etendis al Damasko, la francoj subpremis per terura bombardado de la urbo la 9an de majo 1926. Kiel rezulto, la areo de la malnova urbo inter la Soŭko Al-Hamidijah kaj la Soŭko Medhat Paŝa estis bruligita grunde, okazigante multajn mortojn, kaj ekde tiam ĝi estis konata kiel al-Harika ("la fajro"). La malnova urbo estis ĉirkaŭita per pikdratoj por eviti, ke la ribeluloj enfiltriĝu el Guta, kaj oni konstruis novan ŝoseon ekster la nordaj remparoj por faciligi la movojn de kirasvehikloj.
La 21an de junio 1941, 3 semajnojn el la Aliancana Siri-Libana kampanjo, Damasko estis kaptita el la fortoj de la Reĝimo de Vichy fare de miksita forto de Brita Hindio kaj de Libera Francio. Francio interkonsentis retiriĝi en 1946, kio kondukis al la kompleta sendependeco de Sirio. Damasko plu estis la ĉefurbo.
21-a jarcento
Januare de 2012, tumultoj en la Gubernio Rif Dimaŝk inter la regula armeo kaj ribeluloj atingis la ĉirkaŭojn de Damasko, kio malhelpis la eniron kaj eliron de la homoj el kaj en siaj hejmoj, speciale kiam sekurecaj operacoj intensiĝis el la fino de januaro al februaro.
Junie de 2012, kugloj kaj granadoj eksplodis en hejmoj en Damasko tutajn noktojn dum la registaraj trupoj batalis al la Libera Siria Armeo surstrate. Almenaŭ tri tankobomboj eksplodis en loĝejaj areoj en la centra kvartalo de Damasko nome Kabun, laŭ aktivuloj. Intensa interŝanĝado de pafado markis la bataleton, laŭ loĝantoj kaj neprofesiaj filmetoj metitaj en interreton poste.
La Damaska antaŭurbo Guta suferis fortan bombadon decembre de 2017 kaj plua bombotajdo startis en februaro 2018, konata ankaŭ kiel Ofensivo de Rif Dimaŝk.
La 20an de majo 2018, Damasko kaj la tuta Gubernio Rif Dimaŝk venis sun kompleta kontrolo de la registaro por la unua fojo 7 jarojn post la elpelo de Islama Ŝtato el la Ĝarmuka Rifuĝejo.
Geografio
Damasko estis konstruita sur strategia loko sur altebenaĵo 680 m super marnivelo kaj ĉirkaŭ 80 km interne el la Mediteraneo, ŝirmita de la montaro Anti-Lebanono, kiu havigas akvon pere de la Barada Rivero, kaj sur ŝosekruciĝo inter komercvojoj: nome norda-suda vojo kiu konektas Egipton kun Malgranda Azio, kaj la orient-okcidenta dezerto-trapaseja vojo kiu konektas Libanon kun la valo de la rivero Eŭfrato. La montaro Anti-Lebanono markas la limon inter Sirio kaj Libano. La montaro havas pintojn de ĉirkaŭŭ 10,000 futoj kaj baras precipitadon el la Mediteranea maro, kaj tiele la regiono de Damasko foje suferas sekegojn. Tamen, en antikvaj epokoj tio estis mildigita pere de la Barada rivero, kiu originiĝas el montaj rojoj nutritaj de fandiĝanta neĝo. Damasko estas ĉirkaŭita de Ghuta, irigacia kamparo kie oni kultivis multajn vegetalojn, cerealojn kaj fruktojn ekde antikveco. Mapoj de Romia "Syria" indikis, ke la Barada rivero elfluis en grandan lagon oriente de Damasko. Nuntempe ĝi estas nomita Bahira Atajba, nome la dubanta lago, ĉar dum jaroj de fortaj sekegoj, ĝi eĉ ne ekzistas.
La moderna urbo havas areon ed 105 km², el kiuj 77 km² estas urba, dum la Monto Kasiun okupas la ceteron.
La malnova urbo de Damasko, enfermita pere de la urbaj muregoj, kuŝas sur la suda bordo de la rivero Barada kiu estas preskaŭ seka (nur kun 3 cm). Sudoriente, norde kaj nordoriente estas ĉirkaŭita de antaŭurbaj areoj kies historio venas el la Mezepoko: nome Midan sudokcidente, Saruja kaj Imara norde kaj nordokcidente. Tiuj kvartaloj origine kreiĝis ĉe ŝoseoj kiuj eliras el la urbo, ĉe la tomboj de religiaj figuroj. En la 19a jarcento periferiaj vilaĝoj disvolviĝis sur la deklivoj de la Monto Kasiun, kiu superrigardas la urbon, jam la loko de al-Salihijah, nome kvartalo centrita sur la grava adorejo de mezepoka al-Andalusa ŝejĥo kaj filozofo Ibn Arabi. Tiuj novaj kvartaloj estis dekomence setlitaj de Kurdaj soldatoj kaj islamaj rifuĝintoj el la eŭropaj regionoj de la Otomana Imperio kiu estis falintaj sub kristana regado. Tiele ili estis konataj kiel al-Akrad (la Kurdoj) kaj al-Muhajirin (la migrantoj). Ili kuŝas je 2–3 km norde de la malnova urbo.
El la fino de la 19a jarcento antaŭen, eketendiĝis moderna administracia kaj komerca centro el la okcidento de la malnova urbo, ĉirkaŭ la rivero Barada, centrita en la areo konata kiel al-Marjah aŭ la paŝtejo. Al-Marjah tuj iĝis la nomo de tio kio estis dekomence la centra placo de moderna Damasko, kun la urbodomo ene de ĝi. La tribunalo, poŝtoficejo kaj fervoja stacio staris sur tre alta tereno iom sude. Eŭropana loĝeja kvartalo ekkonstruiĝis ĉe la ŝoseo kiu kondukas el Marjah al al-Salihijah. La komerca kaj administracia centro de la nova urbo laŭgrade ŝanĝiĝis norden iom al tiu areo.
En la 20a jarcento, pli novaj ĉeurboj disvolviĝis norde de la rivero Barada, kaj je ioma etendo sude, invadante la Ghuta oazon. En 1956–1957 la nova kvartalo Jarmuk iĝis dua hejmo por miloj da rifuĝintoj el Palestino. Urboplanistoj preferis konservi Ghuta tiom longe eble, kaj fine de la 20a jarcento kelkaj el la ĉefaj areoj de disvolvigo estis norde, en la okcidenta kvartalo Mezzeh kaj pli ĵuse laŭlonge de la Barada valo en Dummar nordokcidente kaj sur la deklivoj de la montoj en Berze nordoriente. Pli malriĉaj areoj, ofte konstruitaj sen oficiala aprobo, disvolviĝis sude de la ĉefa urbo.
Damasko estis historie ĉirkaŭita de oazo, nome Ghuta regiono (الغوطة al-ġūṭä), irigaciita de la rivero Barada. La fonto Fijeh, okcidente laŭlonge de la Barada valo, iam havigis al la urbo trinkakvon, kaj variaj fontoj okcidente estas elĉerpitaj pro akvokondukiloj. La fluo de Barada malpliiĝis pro la rapida etendo de loĝado kaj industrio en la urbo kaj ĝi estas preskaŭ seka. La profundaj akvejoj estas poluitaj pro la elfluejoj de la urbo, la tro uzataj ŝoseoj, industrio kaj elfluado.
Klimato
Damasko havas senpluvan klimaton pro la pluvo-ombro-efiko de montoj. La someroj estas sekaj kaj varmaj kun temperaturo de 35 °C. La vintroj estas freŝaj kun malofta pluvo (kun tre malofta neĝo). Tiam estas 11 °C, malofte frosto-punkto. Inter novembro kaj marto pluvas po 19 mm.
Historiaj monumentoj
Pro sia aĝo kaj sia signifo tra la historio Damasko posedas riĉan kulturan heredaĵon. Multaj el ili rilatas al la Islamo; estas ĉirkaŭ 250 moskeoj. De 1979 la historia centro de Damasko estas monda kulturheredaĵo de UNESKO.
La Omajida Moskeo
La Omajida Moskeo situas en la nord-okcidento de la historia centro, en la kvartalo Bāb Tūma (Tomasa Pordo). En ĝia loko antaŭe staris antikvaj temploj, kies ekstera murego restas, kaj kristana katedralo. Kiam en 634 islamaj araboj konkeris Damaskon, ili transformis nur duonon de la katedralo al moskeo kaj lasis la alian duonon al la kristanaj loĝantoj.
En la jaro 705 la sultano al-Ŭalid ibn Abd al-Malik (al-Ŭalid la 1-a) forpelis la kristanojn kaj trakonstruigis kaj plivastigis la moskeon. Ĝia tri minaretoj estas malsamstilaj. La ekstera murego devenas de la antikvaj temploj kaj ankoraŭ portas grekajn skribaĵojn kaj reliefon, en kiu oni forskrapis vizaĝon, ĉar islamaj interpretoj ne permesas bildigi homojn. En la moskeo estas konservataj la relikvoj de Johano la Baptisto. Multaj islamanoj kredas, ke je la fino de la mondo Jesuo Kristo aperos sur la orienta minareto de la Omajida Moskeo.
Estas multaj aliaj islamaj lokoj en la urbo, krom la Omajida Moskeo, konata ankaŭ kiel Granda Moskeo de Damasko, nome la Sajjidah Rukajja Moskeo, la Tombejo de Bab Saghir, la Moskeo Nabi Habil kaj la Maŭzoleo de Saladino. Krome estas la madrasoj Al-Adilijah kaj Nur al-Din, krom la Biblioteko Az-Zahirijah. Aliaj diversaj trajtoj de la Islama arkitekturo estas karavanserajoj, inter kiuj Ĥan Jakmak, Ĥan As'ad Paŝa kaj Ĥan Sulajman Paŝa. Aliaj gravaj lokoj estas la Palaco Azm, la juda domego Maktab Anbar kaj la Hotelo Beit al-Mamluka.
La Tombo de Saladino
La maŭzoleo de Saladino troviĝas ĉe la nord-okcidenta angulo de la Omajida Moskeo, proksime de ĝia norda enirejo. Ĝi estis konstruita en 1196, tri jarojn post la morto de Saladino, de lia frato al-'Adil la 1-a. La ĉefĉambro de la maŭzoleco estas kvadrata; ĝiaj muroj estas ornamitaj per blanka kaj nigra marmoroj.
En 1898 la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a vizitis la urbon, trovis la maŭzoleon kadukiĝinta kaj pagis ĝian rekonstruadon. Li donacis ankaŭ marmoran cenotafon el blanka marmoro, kiu staras apud la originala ligna ĉerko.
La Domo de Ananias
Laŭ la Nova Testamento sankta Paŭlo, blindiĝinta, rericevis sian vidon en la domo de Ananias. En la domo supozata lia nun troviĝas kristana preĝejo. Pro la altiĝo de la grunda nivelo ĝi nun troviĝas ses metrojn en la grundo. Ĝi estas konsiderata unu el la plej malnovaj kristanaj kultejoj.
Krom la menciitaj Kapelo de Sankta Paŭlo kaj la Domo de Ananias, estas aliaj kristanaj preĝejoj en la urbo, inter kiuj tri katedraloj de la diversaj ortodoksaj eklezioj, nome la Mariamita Katedralo de Damasko, la Katedralo de la Dormiĝo de Nia Sinjorino, kaj la Siriaka Ortodoksa Katedralo de Sankta Georgo kaj aliaj du preĝejoj, nome de Sankta Johano Damaska kaj Laŭra de Sankta Paŭlo.
Ekonomio
La historia rolo, kiun Damasko ludis kiel grava komerca centro, ŝanĝiĝis en ĵusaj jaroj pro la politika disvolvigo en la regiono same kiel pro la disvolvigo de la moderna komerco. Plej varoj produktitaj en Damasko, same kiel en Sirio, estas distribuataj en landoj de la Araba duoninsulo. Damasko organizas ĉiun aŭtunon internacian komerceksposicion, ekde 1954.
La turisma industrio en Damasko havas grandan potencialon, tamen la nuntempa enlanda milito bremsis tiujn promesplenajn antaŭvidojn. La abundo de kultura riĉo en Damasko estis iom uzita ekde la fino de la 1980-aj jaroj por la disvolvigo de multaj instalaĵoj por gastigado kaj transportado kaj aliaj rilataj investejoj. Ekde la komenco de la 2000-aj jaroj, nombraj butikaj hoteloj kaj plenplenaj kafejoj malfermiĝis en la malnova urbo, kio allogis amasojn da eŭropaj turistoj kaj da damaskaj vizitantoj. En 2009 nova spaco por oficejoj estis konstruita kaj iĝis disponebla en la merkato de nemoveblaĵoj. La sektoro de nemoveblaĵoj estis bremsita pro terorismo kaj foriro de la loĝantaro.
NGC 4348
NGC 4348 (aliaj indikoj — MCG 0-32-3, ZWG 14.23, KARA 527, IRAS12213-0310, PGC 40284) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Damasko
Ekonomio
Damasko estas hejmo de ampleksa gamo de industria aktiveco, kiel por tekstiloj, nutrindustrio, cemento kaj variaj kemiaj industrioj. La majoritato de fabrikoj estas regataj de la ŝtato, tamen limigita privatigo aldone al ekonomiaj aktivaĵoj regataj de la privata sektoro, estis permesita ekde la komenco de la 2000-aj jaroj pro la liberaligo de la ekonomio kiu tiam okazis. Tradiciaj metiaj profesioj kaj manfaritaj kupraj gravurproduktoj estas ankoraŭ praktikataj kaj produktitaj en la malnova urbo.
La Damaska Borso formale malfermiĝis al komerca funkciado en marto 2009, kaj tiu borso estas la nura borso en Sirio. Ĝi estas nune en la Barzeha distrikto, ene de la areo de la financaj merkatoj kaj sekureca komisioj de Sirio. Ties fina hejmo estas la merkata negoca distrikto Ĝaafur.
Demografio
La ĉirkaŭkalkulita loĝantaro de Damasko en 2011 estis 1,711,000. Damasko estas la centro de troloĝata metropola areo kun ĉirkaŭkalkulita loĝantaro de 5 milionoj. La metropola areo de Damasko inkludas la urbojn Duma, Harasta, Daraja, Al-Tall kaj Ĝaramana.
La kreskindico de la urbo estas pli alta ol tiu de Sirio kiel tuto, ĉefe pro rur-urba migrado kaj la influo de junaj siriaj migrantoj allogitaj de pli ampleksaj oportunoj por dungado kaj edukado. La migrado de siria junularo al Damasko rezultis en averaĝa aĝo ene de la urbo kiu estas sub la landa averaĝo. Tamen, la loĝantaro de Damasko ŝajne ege malpliiĝis en ĵusaj jaroj kiel rezulto de la Siria Enlanda Milito.
Etnoj
La plej ampleksa majoritato de Damaskanoj estas siriaj araboj. La Kurdoj estas la plej granda etna minoritato, kun loĝantaro de proksimume 300,000. Ili loĝas ĉefe en la kvartaloj Ŭadi al-Maŝari ("Zorava" aŭ "Zore Afa" en kurda) kaj Ruknedin. Aliaj minoritatoj estas siriaj Turkmenoj, Armenoj, Arameoj, Cirkasianoj kaj malfranda komunumo de Grekoj. Inter la minoritatoj de la urbo estas malgranda komunumo de Palestinanoj, grava el historia, socia kaj politika vidpunktoj.
Religioj
Islamo estas la hegemonia religio. La majoritato de islamanoj estas sunaistoj, dum alavitoj kaj dekduimamaj ŝijaistoj formas relative grandajn minoritatojn. Alavitoj loĝas ĉefe en la Mezzehaj distriktoj Mezzeh 86 kaj Sumarijah. Ŝijaistoj loĝas ĉefe ĉe la ŝijaismaj lokoj de la moskeoj Sajjidah Rukajja kaj Sajjidah Zajnab. Oni kalkulas, ke estas pli ol 200 moskeoj en Damasko, el kiuj la plej bone konata estas la Moskeo de la Umajadoj. Kristanoj estas ĉirkaŭ 15%–20% el la loĝantaro. Kelkaj Orientkristanaj eklezioj havas siajn sidejojn en Damasko, kiel la Siriaka Ortodoksa Eklezio, la Siriaka Katolika Eklezio, kaj la Greka Ortodoksa Eklezio de Antioĥio. La kristanaj distriktoj de la urbo estas Bab Tuma, Kassaa kaj Ghassani. Ĉiuj el ili havas po multajn preĝejojns, kiel la fama Kapelo de Sankta Paŭlo kaj la Preĝejo de Sankta Georgo en Bab Tuma. Oni distrumpetis serion de supozataj aperoj de la Virgulino Maria en Sufanieh observitaj inter 1982 kaj 2004. Pli malgranda minoritato de Druzoj loĝas en la urbo, ĉefe en la miksaj kristian-druzaj antaŭurboj Tadamon, Ĝaramana, kaj Sahnaja. La Patriarka Sidejo de la Siriaka Ortodoksa Eklezio estas bazita en Damasko, Bab Toma. Tiu eklezio estas sendependa el la Mezorienta Siriaka Ortodoksa Eklezio en Damasko kaj havas sian propran estrecon kaj strukturon en Barato, kvankam ambaŭ praktikas la saman aŭ similan praktikon de kristanismo. Estas 700,000 membroj de la Greka Ortodoksa Eklezio de Antioĥio en Sirio, kio estas la kerno de la kristana loĝantaro kun la 400,000 asiri/siriakoj kaj 30-100,000 Armenoj.
Estas malgranda komunumo de judoj ĉefe en tio kio estas nomata Haret al-Jahud nome juda kvartalo. Ili estas restaĵoj de antikva kaj multe pli granda juda setlado en Sirio, date reen almenaŭ el la epoko de la Romia Imperio, aŭ eĉ el antaŭ la epoko de la reĝo Davido.
Sufiismo
Sufiismo tra la dua duono de la 20a jarcento estis influa tendenco en la Sunnaismaj religiaj praktikoj, partikulare en Damasko. La plej granda islama movado por nur virinoj kaj junulinoj en la mondo estas Sufi-orientita kaj havas bazon en Damasko, estrita de Munira al-Kubajsi. Siria Sufiismo havas siajn fortajn areojn en urbaj regionoj kiel Damasko, kie ĝi establis ankaŭ politikajn movadojn kiel as Zayd, kun la helpo de serio de moskeoj, kaj pastroj kiel Abd al-Ghani al-Nabulsi (17a-18-a jarcentoj), Sa'id Haŭŭa, Abd al-Rahman al-Ŝaghuri kaj Muhammad al-Jakubi (20a jarcento).
4116 Elachi
4116 Elachi estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 20-an de septembro 1982 de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Parabolo de la perdita ŝafo
La parabolo de la perdita ŝafo estas rakontaĵo kiun evangeliistoj Luko kaj Mateo metas surbuŝen al Jesuo. Luko ĝin registras en la parabola trilogio dirita “de la mizerikordo”. Krom en la evangelioj de Luko kaj Mateo la parabolo estas menciata en la apokrifa evangelio de Tomaso (ĉe 107 aŭ 105) pubblicazioni.
4116 Elachi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona libandevena fizikisto kaj inĝeniero Charles Elachi, direktoro de la Jet Propulsion Laboratory de 2001.
Parabolo de la perdita ŝafo
La Luka teksto de la parabolo de la perdita ŝafo
(Luko, ĉap. 15) “4 Kiu el vi, havante cent ŝafojn kaj perdinte unu el ili, ne forlasas la naŭdek naŭ sur la stepo, kaj iras, por serĉi tiun, kiun li perdis, ĝis li ĝin trovos? 5 Kaj trovinte, li ĝin metas sur siajn ŝultrojn, ĝojante. 6 Kaj reveninte domen, li kunvokas siajn amikojn kaj siajn najbarojn, dirante al ili: Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis mian ŝafon, la perditan. 7 Mi diras al vi, ke tiel same estos ĝojo en la ĉielo pro unu pekulo, kiu pentas, pli ol pro naŭdek naŭ justuloj, kiuj ne bezonas penton”
(Mateo, ĉap. 18) “12 Kiel vi pensas? Se viro havas cent ŝafojn, kaj unu el ili erarvagis, ĉu li ne lasas la naŭdek naŭ, kaj iras al la montoj, kaj serĉas tiun, kiu erarvagis? 13 Kaj se okazas, ke li trovas ĝin, vere mi diras al vi, li plimulte ĝojas pri ĝi, ol pri la naŭdek naŭ, kiuj ne erarvagis. 14 Tiel same ne estas la volo de via Patro, kiu estas en la ĉielo, ke unu el ĉi tiuj malgranduloj pereu”.
Kunteksto
En la evangelio laŭ Luko tiu parabolo estas la unua el la tri per kiuj respondas al tiuj kiuj lin atakas per la jena akuzo: “2 Kaj murmuris la Fariseoj kaj la skribistoj, dirante: Ĉi tiu akceptas pekulojn kaj manĝas kun ili (15,2)”.
Émile Clapeyron
Benoît Paul Émile Clapeyron (1799-1864) estis franca fizikisto kaj inĝeniero, unu el la fondintoj de la Termodinamiko. Kune kun sia amiko Gabriel Lamé (1795-1870) li instruis Puran kaj Aplikan Meĥanikon, kemion kaj dezajnoteorion en la Instituto de Inĝenierado pri Komunikaj Vojoj en Sankta Petersburgo dum 10 jaroj.
Parabolo de la perdita ŝafo
Kunteksto
En la evangelio de Mateo la parabolo estas lokigita enen de serio da instruoj adresitaj al la disĉiploj (18,1-20).
La evangelio laŭ Tomaso estas tuta nura kolekto de “diroj” de Jesuo sen specifa ordo. Inter la multaj troviĝas ankaŭ tiu ĉi parabolo.
Jesueco de la parabolo
Laŭ la bibliistoj de la la multegaj bibliaj skoloj de la tradiciaj kristanaj eklezioj neniu dubo pri la Jesueco de la parabolo, ankaŭ po la vorta simileco. Ne tiel por tiuj kiuj emas pensi ke Jesuo kaj liaj doktronoj estas rezulto de postepoka spekulativeco kaj mita ekspansiemo; ne esceptas la Jesus Seminar kiu tamen, per sia sistemo de plurkoloraj rondetoj signifantaj valorskalon rilate historiecon de la koncernataĵo, atribuas al la vorta teksto de la versio de Luko 70%, al tiu de Mateo 67% kaj al tiu de Tomaso 48% de probableco rilate la vortan precizecon de la elbuŝado de Jesuo.
Germanisches Nationalmuseum
La muzeo estas en la sudo de la historia urbocentro inter Kornmarkt kaj Frauentormauer laŭlonge de la mezepokaj urbomuregoj. Ties enirejo estas ĉe Kartäusergasse kiu estis transformita de la skulptisto Dani Karavan ĝis la Strato de Homaj Rajtoj (Straße der Menschenrechte).
Émile Clapeyron
Biografio
Li estis filo de Claude Clapeyron kaj Marie Agathe Godde (1771-1868) kaj faris siajn unuajn studojn en la Politeknika Lernejo de Parizo kaj en la Altranga Nacia Minlernejo de Parizo, kaj du jarojn post komenci siajn studojn, li jam estis aktiva kiel mininĝeniero. En 1820, li transloĝiĝis al Sankta Petersburgo kaj ekinstruis en la Centra Lernejo por Publikaj Laboroj. Ĉi-lernejo havis grandan impulson ekde 1809, kiam la imperiestro Aleksandro la 1-a (1777-1825) kreis kadron da inĝeniero respondecan pri la studo de aŭtovojoj, pontoj kaj militaĵoj.
Germanisches Nationalmuseum
Dum la Dua Mondmilito oni detruis parton de la konstruaĵo, kiu estis rekonstruita post la milito laŭ planoj de la arkitekto Sepp Ruf. En 1964 oni decidis haltigi la kolekton ĉe la Ekspresionismo pro administraj tialoj pri la enhavkapablo de la muzeo.
La kolekto
Inter ĉefaj kolektoj estas jenaj:
Émile Clapeyron
Biografio
Kiam li reiris al Parizo, li laboris en la konstruado de la unua pariza fervojo. Tiuepoke li edziĝis al Mélanie Bazajno, filino de matematikisto kaj inĝeniero pri pontoj kaj kanaloj, Petro Dominiko Bazajno (1786-1838) kaj pli juna fratino de François Achille Bazajno (1811-1888), franca marŝalo. Klapejrono kaj Lamé tre freu komencis la negocon pri fervoj-konstruado (1823).
Germanisches Nationalmuseum
La kolekto
En la kolekto de artaĵoj estas, por ekzemplo, la Codex Aureus Epternacensis de Echternach, artaĵoj de mezepoka juvelarto, pentreĵoj de Alberto Durero kaj Hans Baldung Grien, skulptaĵoj de Ferdinand Dietz, metiartaĵoj, sciancaj instrumentoj (teleskopoj, sunhorloĝoj, kronometroj, astrolaboj kaj globusoj), muzikinstrumentoj, mebloj (por ekzemplo, parto de la skriboficejo de la fratoj Grimm), pupodomoj el Nurembergo, ludiloj ktp.
Tiu muzeo estas hejmo ankaŭ de grava biblioteko kun pli ol 700 000 libroj kaj arkivo enhavanta nombrajn originalajn dokumentoj de la historio de Germanio kaj Eŭropo. La Erdapfel (en germana: «Terpomo») fabrikita de Martin Behaim en 1492, estas la plej antikva globuso konservata.
Émile Clapeyron
Biografio
En 1833, granda sumo de 500 mil francaj frankoj estis destinitaj por la studo de pluraj problemoj trovataj en la konstruado de fervojoj. Tiucele eĉ interŝanĝo da usonaj kaj anglaj inĝenieroj okazis. Klapejrono tiam havis ideon pri la fervojo konektanta Parizon al Versajlo kaj Saint-Germain. Tamen, dum la monsumo ne venis li instruis en Saint-Étienne, en la Minista lernejo. Kiam la monsumo estis liberigita, en 1835, Klapejrono kaj Lamé fariĝis respondecaj pri la estrado de la laboroj.
Klapejrono kaj lia kontribuado por la kemio
Lia ĉefa kontribuado por la kemio estis pri Termodinamiko. Li formulis la Ekvacion pri la Idealaj Gasoj, pli konata kiel Ekvacio de Klapejrono kaj ankaŭ la Konstanton R por la Idealaj Gasoj. La studo de tiu scienculo estis aplikado de la Principo de fizikisto Sadi Karnot, kiuj tiame ne estis akceptitaj. Kiam la studo de Klapejrono publikiĝis, transformante la parola analizo de Karnot en kalkulsimbolismon, la scienca komunumo ekakceptis la Teorion de Karnot.
Ekvacio de Klapejrono
Kunigante la eksperimentajn leĝojn de Boyle-Mariotte, de Jacques Charles (1746-1823), Gay-Lussac (1778-1850) kaj Amedeo Avogadro (1776-1856), kiuj permesas kalkuli la premvariadon rilate al temperaturo en substanco ekvilibre troviĝanta inter du fazoj, stabligante la rilatoj inter la variabloj de iu gaso - Klapejrono venis al la jena ekvacio:
La esprimo PV=nRT kie P, V kaj T respektive indikas la absolutan premon, volumon kaj temperaturon de certa maso de la ideala gaso. R reprezentas la konstanton de la idealaj gasoj (R=8,314 kJ/kmol K) kaj n estas na mol-mumeroj.
La Ekvacio de Klapejrono estas la ekvacio pri la stato de la idealaj gasoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Phase-diag2-it.svg| Ekvacio de Clausius-Clapeyron Ideal_gas_isotherms.png| Ekvacio de Klapejrono Ideal_gas_isotherms.png| Listo de kemiistoj Carnot_cycle_p-V_diagram.svg| Cicklo de Karnoo Ice-calorimeter.jpg| Kalorimetrio Carnot_heat_engine_2.svg| Termika motoro Translational_motion.gif| Ideala gaso Charles_and_Gay-Lussac%27s_Law_animated.gif| Leĝo de Charles Eiffel_Tower_(72_names).jpg| Listo de la 72 nomoj sur la Eiffel-Turo Edme_Mariotte_-_Oeuvres.jpg| Edme Mariotte (1620-1684) The_Shannon_Portrait_of_the_Hon_Robert_Boyle.jpg| Robert Boyle (1627-1691) Fr%C3%A8res_pereire.jpg| Jacob Rodrigues Pereira (1715-1780) Jacques_Alexandre_C%C3%A9sar_Charles.jpg| Jacques Charles (1746-1823) Berthollet_Claude_Louis.jpg| Claude Louis Berthollet (1748-1822) Pierre-Simon,_marquis_de_Laplace_(1745-1827)_-_Gu%C3%A9rin.jpg| Pierre-Simon de Laplace (1749-1827) Lazare_carnot.jpg| Lazare Carnot (1753-1823) Augustin_de_Betancourt_in_Russian_attire,_1810s.jpg| Agustín de Betancourt (1758-1824) Henri_de_Saint-simon_portrait.jpg| Henri de Saint-Simon (1760-1825) Facult%C3%A9_de_pharmacie_de_Paris.JPG| Edme Lagrange (1764-1844) Fourier2.jpg| Joseph Fourier (1768-1830) Ampere_Andre_1825.jpg| André Marie Ampère (1775-1836) Avogadro_Amedeo.jpg| Amedeo Avogadro (1776-1856) Pointsot2.jpg| Louis Poinsot (1777-1859) Grand_Duke_Alexander_Pavlovich_by_V.Borovikovsky_(1800,_Russian_museum).jpg| Aleksandro la 1-a (1777-1825) Gaylussac.jpg| Gay-Lussac (1778-1850) Richard_Taylor_1781-1858.png| Rikardo Tajloro (1781-1858) Pierre-Dominique_Bazaine.jpg| Petro Dominiko Bazajno (1786-1838) Augustin_Fresnel.jpg| Augustin-Jean Fresnel (1788-1827) Cauchy_Augustin_Louis_dibner_coll_SIL14-C2-03a.jpg| Augustin Louis Cauchy (1789-1857) Gabriel-Lam%C3%A9.jpeg| Gabriel Lamé (1795-1870) Blason_ville_fr_Noyon_(Oise).svg| Guyonneau de Pambour (1795-1878) Sadi_Carnot.jpeg| Sadi Carnot (1796-1832) Blason_paris_75.svg| Stéphane Mony (1800-1884) Freres_pereire.jpg| Emilio Perejra (1800-1875) Flachat.png| Eugène Flachat (1802-1873) %C3%89mile_P%C3%A9reire.jpg| Izaako Perejra (1806--188) Bazaine.jpeg| François Achille Bazajno (1811-1888) Julius_Robert_Mayer_von_Friedrich_Berrer_2.jpg| Roberto Majero (1814-1878) James_Prescott_Joule_by_John_Collier,_1882.jpg| Jakobo Preskoto Ĵulo (1818-1889) EdinburghFromCastle.jpg| William Rankine (1820-1872) Clausius.jpg| Rudolf Clausius (1822-1888) Lord_Kelvin_photograph.jpg| Lordo Kelvin (1824-1907) </Gallery>
Listo de luktoartoj
Luktoartoj aŭ batalartoj estas nomo kun senco plej vasta, de inter ĉiuj signifoj kiuj priskribas manierojn lukti bonstile. Tio povus signifi militon per armeoj subtenantaj, sed lastatempe, luktoartoj kutime rilatas al lukto sen armiloj, aŭ per malgrandaj armiloj provizataj al la mano.
Kati Marton
Kati MARTON, laŭ hungarlingve kutima nomordo Marton Kati estas hungardevena verkisto. Kati Marton naskiĝis la  1949 en Budapeŝto.
Biografio
Kati Marton estis edukita kiel kristano en sia naskiĝurbo. Ŝi eksciis post longaj jaroj tion, ke ŝi devenis el juda familio. Ŝiaj gepatroj estis ĵurnalistoj, ofte en prizono dum regado de Mátyás Rákosi. Fine la familio ricevis amnestion, poste ili migris al Usono en 1957. Kati frekventis universitatojn en Parizo kaj Vaŝingtono. Ekde 1980 ŝi verkas librojn. Ŝi edziĝis trifoje, ŝi naskis 2 gefilojn dum la meza geedziĝo. Ŝi ricevis parte hungarajn, parte eksterlandajn premiojn.
James Schultz
Biografio
Schultz vivis kun la indiana tribo de nigropiedoj (blackfeet) dum pli ol 15 jaroj. Edziĝinte al la indianino Na-ta-ki, li vivis kun interesoj de la tribo, kiu nomis lin Ap-i-kun-i. Lia filo Na-ta-ma-i estis edukita kiel ĉiuj indianaj knaboj.
Denssetlejo
Denssetlejo, dense loĝata loko, dane byområde, norvege tettsted (bokmål), tettstad (nynorsk), svede tätort, finne taajama, estas kohera setlejo kun difinita minimuma nombro da loĝantoj. La areo inter la denssetlejoj nomiĝas "rura areo" aŭ "kamparo".
Depost 1960, en Danio, Norvegio, Svedio kaj Finnlando, "denssetlejo" estas difinita kiel areo kun almenaŭ 200 loĝantoj, kie la distanco inter la domoj, inkluzive de laborejoj, estas malpli ol 200 metroj. Denssetlejo (dense loĝata areo) difiniĝas tute sendepende de la administracia divido en komunumojn.
En la jaro 2000 en Svedio ekzistis 1 936 denssetlejoj. La plej granda, Stokholmo, inkluzivis partojn de 13 komunumoj. Aliflanke, multaj komunumoj inkluzivas plurajn denssetlejojn.
En Francio estas difinita urba unuo (unité urbaine) en simila maniero, nome kiel areo kun almenaŭ 2 000 loĝantoj, kie la distanco inter la domoj estas malpli ol 200 metroj.
Vidu ankaŭ
Urba areo
Schnarup-Thumby
Schnarup-Thumby (dane Snarup-Tumby) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Schnarup-Thumby konsistas el la komunumopartoj Eslingholz, Klaholz, Köhnholz, Lüttholm, Schnarup, Thumby, Thumby-West, Thumbyfeld kaj Thumbyhassel, kaj kun la najbaraj komunumoj Mittelangeln kaj Sörup konsistigas komunumaron, nomatan Amt Mittelangeln.
Porte
Porte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Pinerolo, San Pietro Val Lemina, Villar Perosa, San Germano Chisone kaj San Secondo di Pinerolo.
Pedro Nunes (pentristo)
Pedro NUNES (naskiĝis en 1586 aŭ 1590, mortis en 1637) estis portugala pentristo, granda figuro el la portugala malfrua manierismo. Li studis en Romo inter 1613 kaj 1615, kaj laboris en Katalunio en 1615 kaj 1616, kie li pentris i.a. altarpentraĵojn por la Convento de Nossa Senhora dos Remédios.
Strojne
Strojne (Стройне, Malmos [malmoŝ]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava.
Situo
Strojne situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo. Svaljava troviĝas je 4 km-oj.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1430. En 1910 vivis en Malmos 1205 loĝantoj, (1098 rutenoj, 95 germanoj, 12 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Kopár apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Szolyva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Strojne/Malmos. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En Strojne lernejo, biblioteko kaj klubo funkcias.
Wettolsheim
Wettolsheim (jen germane, prononco, transprenita ankaŭ al la franca, alzace Wettelsa) estas komunumo de Francio, proksime de Colmar (5 km). Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj de 2016 al kreita administra regiono Grand Est.
Grupa malfruo kaj faza malfruo
Grupa malfruo kaj faza malfruo estas mezuroj de tio kiel signaloj estas malfruigitaj kiam pasas tra iu sistemo.
Por sendependa de tempo lineara sistemo (kiu povas esti ekzemple fermitcikla regilo, cifereca signal-prilaborilo aŭ analoga signal-prilaborilo) la interrilato inter la eniga signalo, x(t) kaj eliga signalo y(t) de la sistemo estas
Aŭ, en la frekvenca domajno,
kie
kaj
Ĉi tie h(t) estas la tempa domajna impulsa respondo de la sistemo kaj X(s), Y(s), H(s), estas la laplacaj konvertoj de x(t), y(t), h(t) respektive. H(s) estas nomata kiel la tradona funkcio de la sistemo kaj, same kiel la impulsa respondo h(t), plene difinas la karakterizojn de la sistemo.
Kiam ĉi tia sistemo estas gvidita per kvazaŭ-sinusa signalo kun amplituda koverto A(t) malrapide ŝanĝanta relative al la ŝanĝo de fazo ω de la sinusa funkcio,
la eligo de la sistemo estas bone proksimumigata kiel
se
kaj τg kaj τφ, la grupa malfruo kaj faza malfruo respektive, estas kiel montrita pli sube kaj ĝenerale estas funkcioj de ω. En lineara faza sistemo (kun ne-inversiganta amplifo), ambaŭ τg kaj τφ estas egalaj al la sama konstanta malfruo de la sistemo kaj la faza ŝovo de la sistemo pligrandiĝas lineare kun frekvenco ω.
Eblas konsideri ke la sistemo kun tradona funkcio H(s) estas gvidita per kompleksa sinusa funkcio de unua amplitudo
António Carneiro
António CARNEIRO estis portugala pentristo ( – ).
Grupa malfruo kaj faza malfruo
kie la reela parto respektivas al la reala signalo kaj la imaginara parto estas nur por oportuneco de konsidero de la formuloj. Tiam la eligo estas
kie la faza ŝovo φ estas
Tiam povas esti montrite ke la grupa malfruo, τg, kaj faza malfruo, τφ, estas rilatantaj al la faza ŝovo φ kiel
Konvene kun la supre donita priskribo, en optiko, la termino grupa malfruo havas ankaŭ signifon de la tempodaŭro bezonata por optika povumo, vojaĝanta je donita transversa reĝimo, por vojaĝi donitan distancon. La samo estas ankaŭ por iu alia tradonilo (tradona mediumo).
Ĉi tio estas ĉar la tempo de apero de la povumo ĉe la eligo estas difinata per la multiplikato A(t-τg) en la formulo (1) por y(t). Se la eniga amplituda koverta funkcio A(t) pligrandiĝas je iu tempo t0, kio respektivas al apliko de la povumo al al enigo je la tempo t0, do la eliga amplituda koverta funkcio A(t-τg) pligrandiĝas je la tempo t0+τg, kio respektivas al apero de la povumo ĉe la eligo je la tempo t0+τg.
Por celoj de mezuro de varianco en optika fibro, la kvanto de intereso estas grupa malfruo por unuo de longo, kiu estas la inverso de la grupa rapido de aparta reĝimo. La mezurita grupa malfruo de signalo tra optika fibro dependes de ondolonga pro la diversaj variancaj kaŭzoj estantaj en la fibro.
Estas ofte dezirinda por la grupa malfruo al esti konstanta trans ĉiuj frekvencoj. Ĉar grupa malfruo estas, kiel estas difinite en (2), konstanta grupa malfruo povas esti atingita se la tradona funkcio de la sistemo havas linearan fazan karakterizon, kio estas ke φ(ω) = φ(0)-τgω kie la grupa malfruo τg estas konstanto. La grado de nelineareco de la fazo indikas la dekliniĝon de la grupa malfruo de konstanto.
Apero en tekniko
Ĉiuj komponantoj de signalo estas malfruigitaj kiam pasanta tra aparato kiel amplifilo aŭ laŭtparolilo. La malfruo de signalo povas esti malsama por malsamaj frekvencoj. La variado de malfruo signifas ke signalo konsistanta el malsamaj frekvencaj komponantoj suferas malformiĝon kune kun malfruo.
Grupa malfruo estas utila mezuro de tempa malformiĝo, kaj estas kalkulita per diferencialado de la enmeta faza respondo de la aparato kontraŭ frekvenco. Tiel grupa malfruo estas mezuro de la inklino de la faza respondo. La lineara porcio de la faza respondo estas konvertita al konstanta valoro (prezentanta la averaĝan tempodaŭron de trapasado de la signalo) kaj dekliniĝoj de lineara fazo estas konvertitaj en dekliniĝojn de konstanta grupa malfruo. La variadoj en grupa malfruo kaŭzas malformiĝon de signalo, ĝuste kiel dekliniĝoj de lineara fazo kaŭzas malformiĝon. Grupa malfruo estas ĝuste alia maniero rigardi fazan malformiĝon.
Malgranda malfrua variado estas kutime ne problemo, sed pli grandaj malfruoj povas kaŭzi ĝenojn kiel malbona fideleco kaj intersimbola perturbo. Alte rapidaj modemoj uzas adaptajn egaligilojn por kompensi kontraŭ grupa malfruo.
En aŭda kampo
Grupa malfruo havas iun gravecon en la aŭda kampo kaj aparte en la sona reproduktado. Multaj komponantoj de aŭda reproduktada, rimarkinde laŭtparoliloj kaj laŭtparolilo kun pluraj frekvencaj kanaloj, aldonas nekonstantan grupan malfruon en la aŭdan signalon. Estas pro tio grave scii la randon de aŭdebleco de nekonstanta grupa malfruo kun respekto al frekvenco, aparte se la aŭda ĉeno estas supozita al provizi alte fidelecan reproduktado. Je la tempo de skribado ne vastaj datumoj estas haveblaj. La plej bonaj randoj de aŭdebleco, donitaj en la tabelo estas provizita en.
Portula
Portula estas komunumo de Italio.
Sérgio Roberto Pereira de Souza
Sérgio Roberto Pereira de Souza (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Albirex Niigata. Aliaj teamoj liaj estis Dom Bosco, Flamengo, Botafogo, Ceres, Sao Cristovao, Barra Tijuca, Tombense kaj Sta. Maria de Brazilo.
NGC 4349
NGC 4349 (aliaj indikoj — OCL 882, ESO 131-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Suda Kruco.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reinsdorf (Saksio)
Reinsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Zwickauer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Peter, Paul and Mary
Peter, Paul and Mary (mallonge PP&M) estis triopo da usonaj muzikistoj. La membroj estis Peter Yarrow, Noel ("Paul") Stookey, kaj Mary Travers. Ili komencis sian karieron en 1961, kiam Albert Grossman rekrutis ilin post aŭdiciigado de multaj novjorkaj popolkantistoj. Ilia unua albuma gramofondisko, Peter, Paul and Mary, eldoniĝis en 1962 kaj tuj tutfuroris en Usono, laŭ la periodaĵo Billboard Magazine restante inter la 10 plej vendataj diskoj en Usono dum 10 monatoj, kaj tenante la unuan lokon dum sep semajnoj. Ĝi vendiĝis entute en pli ol du milionoj da ekzempleroj, kaj ricevis duoblan platinuman premion de RIAA. Inter la influoj al la muziko de "PP&M" estis Woody Guthrie, Pete Seeger, kaj The Weavers, kaj ili ankaŭ komponis kaj prezentis proprajn kantojn, el kiuj unu el la plej konataj estas "Puff the Magic Dragon", kiu aperis en Esperanto kiel "Puf', la drak' magia". Ili registris ankaŭ kantojn de Bob Dylan, kiuj al multaj aŭskultantoj pli plaĉis ol la registraĵoj de Dylan mem pro ties foje iom raŭka voĉo kontraste al la pli dolĉa harmonio de PP&M. La triopo koncertis kiel grupo ĝis ĉ. 1969. Inter 1970 kaj la somero de 1978 ili preskaŭ tute muzikis unuope, krom unu kuna koncerto en 1972 por subteni la prezidentan kampanjon de George McGovern. Post reunuiĝa koncerto somere de 1978, ili koncertis kune multajn fojojn ĝis la morto de Mary en 2009 en la aĝo 72-jara, pro sekvoj de leŭkemia kuracado.
Fonto
La artikolo baziĝis sur la anglalingva Vikipedio.
Kamil Hornoch
Kamil HORNOCH estas ĉeĥa astronomo, naskiĝinta la en Lelekovice. Li loĝas en ĉi tiu urbo.
Biografio
Kamil Hornoch komencis interesiĝi pri astronomio, kiel amatora astronomo, en 1984. Unu jaro poste li komencis sciencajn observojn pri kometoj, meteoroj, suna fotosfero,, planedoj kaj kaŝadoj. Li faris siajn observojn per reflekta teleskopo de 35 cm de malgranda privata observatorio de Lelekovice. Kvankam li uzis ŝargkuplitan fotilon, li faras bonan taksadon en pervida fotometrio de stela lumeco, atingante distingivon de 0,03 magnitudo (konfirmita per sendependaj fotoelektraj mezuroj). Li ankaù estas agnoskita pro siaj multenombraj taksadoj kaj mezuroj de brilo kaj pozicio de kometoj kaj variantaj steloj, kaj mezuro de pozicio de asteroidoj.
En 1993, li kunmalkovris (kun Jan Kyselý) la variantan stelon ES UMa. Kun Peter Kušnirák, li kunmalkovris la asteroidon 167208 Lelekovice la.
Li estas ano de la Ĉeĥa Astronomia Asocio kaj laboras de 2007 kiel profesia astronomo ĉe la Observatorio de Ondřejov.
Novaoj
En somero 2002, Hornoch prenis serion da bildoj de la ĉirkaùaĵo de la kerno de la Andromeda galaksio (M31) kaj malkovris sian unuan ekstergalaksian novaon. de tiam, la galaksio M31 estas lia pliŝata objekto de observo : li malkovris aù kunmalkovris 43 novaojn en tiu regiono. Li malkovris ankaù du novaojn en la galaksio M81 sur fotografioj prenitaj far'de la ĉeĥa astronomo Pavel Cagaš per teleskopo de 25,6 cm la 8-an kaj. Neniu malkovro de novao estis antaù farita per tiel malgranda teleskopo al tiel distanco. Unu el la supernovaoj, M81 2007 3, fariĝis tre brila, atinginte la -10 post ses tagoj : estis la plej brila novao malkovrita en M81.
Rezső Trautmann
Rezső Trautmann naskiĝis la  1907 en Budapeŝto. Li mortis la 1995 en Budapeŝto.
Senpintigita kuba kahelaro
En geometrio, la senpintigita kuba kahelaro estas unuforma kahelaro de eŭklida 3-spaco.
Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per senpintigo de la regula kuba kahelaro.
Temas pri unu el 28 konveksaj unuformaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco.
Simetrio
Estas ankoraŭ unu (krom la defaŭlta) unuforma kolorigo de la kahelaro, respektiva al konstruado kiel dulaterotranĉita alterna kuba kahelaro ???.
The Garden of Allah (filmo, 1936)
The Garden of Allah (La ĝardeno de Allaho) estas usona filmo de 1936 fare de Selznick International Pictures, reĝisorita de Richard Boleslawski kaj produktorita de David O. Selznick. La scenaro estis verkita de William P. Lipscomb kaj Lynn Riggs, kiu bazis ĝin sur la romano de 1905 de Robert S. Hichens. La romano de Hichens estis jam filmita dufoje, kiel mutaj filmoj en 1916 kaj 1927. Tiu sonversio estis stelulita de Marlene Dietrich kaj Charles Boyer kun Basil Rathbone, C. Aubrey Smith, Joseph Schildkraut, John Carradine, Alan Marshal, kaj Lucile Watson. La muziko estis de Max Steiner.
Ĝi estis la kvina filmo fotita en tri-stria Technicolor, kaj (eksterlistigitaj) fotokinistoj W. Howard Greene kaj Harold Rosson ricevis specialan Oskar-premion pro antaŭeniroj en kolorkino. La filmejoj estis en lokoj de Buttercup, Kalifornio, kaj Yuma, Arizono.
Mátyás Balló
Mátyás Balló naskiĝis la  1844 en Hungara reĝlando, en Liptószentmiklós (nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio). Li mortis la 1930 en Budapeŝto.
The Garden of Allah (filmo, 1936)
Boris Androvski (Charles Boyer) estis monaĥo kiu foriris el monaĥejo portante sekretan recepton de likvoro. Domini Enfilden (Marlene Dietrich) ĵus liberiĝis el mortinta patro kaj serĉas propran realigon en malfermaj ekzotaj spacoj de dezertoj el Nordafriko por feliĉigi sian animon.
Mátyás Balló
Biografio
Mátyás Balló frekventis universitatojn en Vieno kaj Zuriko. Li komencis sian karieron en universitato en Budapeŝto en 1868. Ekde 1901 li instruis en mezlernejo. Baldaŭe li ekhavis direktoran postenon en Kemia kaj Nutraĵesplora Instituto. Li okupiĝis ĉefe pri aero havanta karbonan dioksidon, analizo de mineralakvo, naftalino kaj ties derivaĵoj.
Patriots of Micronesia
Patriots of Micronesia (Patriotoj de Mikronezio), ankaŭ konata kiel Across all Micronesia (Tra tuta Mikronezio) estas la nacia himno de la Federacio de Mikronezio. Ĝi oficialiĝis en 1991 kiam anstataŭis la himnon Preamble uzatan ekde la sendependiĝo de la lando en 1979.
La melodio devenas de la germana studenta kanto Ich hab' mich ergeben (uzata kiel unu el neoficialaj himnoj de Okcidenta Germanio en la jaroj 1949-1952), kiu devenas de la germana studenta kanto Wir hatten gebauet ein stattliches Haus (1819). Ankaŭ la teksto de Patriots of Micronesia malekzakte baziĝas sur traduko de Ich hab' mich ergeben. Ankaŭ la miskitoj el Nikaragvo elektis ĝin kiel sian nacian himnon.
Julija Dĵerbinova
Julija Dĵerbinova (Юлия Джербинова; naskiĝis la en Sverdlovsk) estas rusia aktorino. Ŝi ekstudis en Sverdlovska Teatra Instituto en 1986, poste studis en Leningrado.
Ŝi aktoras en diversaj peterburgaj teatroj kaj rolis en kelkaj rusiaj filmoj.
(158333) 2001 WW25
(158333) 2001 WW25 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Madagaskara pigonajtingalo
La Madagaskara pigonajtingalo aŭ Madagaskara ŝamao (Copsychus albospecularis) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj (iam en Turdedoj) kaj genro Copsychus kiu enhavas speciojn kun longaj vostoj kaj nigraj supraj partoj. El tiu genro plej parto de la specioj loĝas en Azio, kelkaj en Afriko kaj multaj specioj estas endemioj en insuloj.
Nememspegulsimetrieco
La litero "F" estas nememspegulsimetria du-dimensia (2D) objekto. La litero "M" estas memspegulsimetria du-dimensia objekto.
Elek Jakab (pentristo)
JAKAB Elek estis rumania hungara pentristo.
Nememspegulsimetrieco
Ŝraŭbo kaj ŝraŭbingo estas nememspegulsimetriaj tri-dimensiaj (3D) objektoj.
Madagaskara pigonajtingalo
Tiu ĉi estas specio tre simila al la proksime parenca Orienta pigonajtingalo, kiu estas azia specio, dum tiu estas endemismo de Madagaskaro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
La Madagaskara pigonajtingalo havas nigrajn suprajn partojn kaj bruston tre kontraste kun blankaj subaj partoj kaj marko en flugiloj ne tiom markata kiel ĉe la Orienta pigonajtingalo. La kruroj estas malhelgrizaj.
Tuparendi
Tuparendi estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 8 557 loĝantoj.