cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bořice
Historio
La vilaĝo ege suferis en tridekjara milito, ĉar situas sur linio inter Vysoké Mýto kaj Pardubice, kiun sekvis la svedaj trupoj. En la jaro 1652 estas en Bořice dokumentitaj ses neloĝataj bienoj.
En la nova epoko Bořice estis kaj estas moderna progresema vilaĝo, malgraŭ ke pro fora situo de industriaj entreprenoj nombro de ĝia loĝantaro relative multe malkreskis el 469 loĝantoj en la jaro 1910 je nunaj 173. En la vilaĝo ĉiam estis kaj estas vigla agado de diversaj kulturaj kaj sportaj societoj kaj sur bona nivelo estas ankaŭ komunuma teknika ekipaĵo.
Moderna Lernejo
La Escuela Moderna en la hispana, Moderna Lernejo aŭ Moderna Pedagogio, estis lernejo kiu ekzistis komence de la 20-a jarcento en Katalunio, Hispanio. Ĝi estis fondita en 1901 en Barcelono, de la liberpensulo kaj anarkiema Francisco Ferrer.
Disvolviĝo
La ĉefa celo de tiu lernejo estis "eduki la laboristan klason per raciisma metodo, laika kaj ne truda", sed praktike la prezoj de tiu lernejo estis permesitaj nur al mezaj tavoloj kaj la organizantoj esperis, ke tiuj ampleksigos poste tiun lernadmanieron al la Laborista klaso.
Interalie oni devis serĉi instruistojn kiuj komprenu ke iliaj roloj ne estas trudaj sed apogaj. Tia edukadsistemo estis laŭ geedukado, politike liberecano, laika kaj kontraŭklerikala, kaj favora al la laborista postularo. Kompreneble ili ricevisla malakcepton de la ekleziularo. Krome ĝi karakteris pro sia orientiĝo ekologiisma, multajn jardekojn antaŭ la apero de pormedia movado.
"La geinfanoj havos nekutiman liberecon, oni realigos ekzercojn, ludojn kaj distrojn plenaere, oni insistos sur ekvilibro kun la natura etoso kaj kun la medio, sur persona kaj socia higienoj, malaperos ekzamenoj, premioj kaj punoj. La gelernantoj vizitos laborejojn -la tekstilajn fabrikojn de Sabadell, ĉefe- kaj faron esplorajn ekskursojn. La redaktado kaj komentariaro de tiuj spertoj far de la propraj roluloj iĝos unu el la aksoj de la lernado. Kaj tio ampleksiĝos al la familioj de la lernantaro, per organizado de prelegoj kaj dimanĉaj kunvenoj" (Francisco Ferrer Guardia)
Tiu Moderna Lernejo devis fermiĝi en 1906, kiam Ferrer estis ekzekutita post la Tragika Semajno. Aktuale la unikaj arkivoj de tiu lernejo estas konservitaj en la departamento de specialaj kolektoj de la Universitato de Kalifornio, San Diego.
Heredo
La Escuela Moderna kaj ĝenerale la idearo de Ferrer, utilis kiel inspirilo por la pedagogia modelo de raciista lernejo. Ekzemple tio solidiĝis en la serio de Modernaj Lernejoj (Modern Schools) disvolvigitaj en Usono kaj en Londono, la plej elstara estis tiu de Novjorko fondita en 1911.
Géza Illyés (historiisto)
Biografio
Géza Illyés abiturientiĝis en reformita kolegio de Marosvásárhely (1903), poste li studis teologion en Koloĵvaro. Li doktoriĝis pri historio kaj pedagogio. Ekde 1907 ĝis sia morto li estis pastro en Magyarkirályfalva. Inter 1941 kaj 1944 li prelegis historion en la akademia sekcio de la Kolegio Bethlen en Nagyenyed.
Montividiu
Montividiu estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.572 enloĝantojn en 2010.
Strombidae
Strombidae estas familio de mezgranda kaj granda mara helikoj kun operkulo. Ili estas oceanaj gastropodaj moluskoj de la ordo Sorbeoconcha. Ĉi tiu familio enhavas multajn estingiĝajn speciojn. La plej granda nombro de specioj troviĝas en la Pacifika oceano kaj en la Hinda oceano. Ses specioj troviĝas en la karibio, ĉiu el ili estas de la genro Strombus.
Demandosigno
La demandosigno estas la marko de interpunkcio, kiun oni metas ĉe la fino de demanda ĉeffrazo, ekzemple: "Kial la ĉielo estas blua?" Ĝi estas trovebla en multaj lingvoj, inkluzivante Esperanton.
Oni kredas, ke eble la marko devenas la latina vorto quæstio (demando) kiu estis mallongigita al 'Qo'. La majuskla kursiva 'Q' estis skribita supre de la minuskla 'o'. Ĉi-tiu marko evoluis al nia moderna simbolo.
Demandosigno en aliaj lingvoj
En iuj lingvoj (ĉefe la hispana lingvo), demandaj ĉeffrazoj estu komencataj per inversa (surkapa, turnita) demandosigno ( ¿ ) kaj finataj per la tradicia demandosigno. En la greka, la punktokomo estas uzata anstataŭ nia demandosigno. En araba, la (spegule) inversa demandosigno (؟) estas uzata.
Tipografio
Plej ofte oni ne metas spaceton antaŭ la demandosigno. Tamen kelkaj landoj (ĉefe Francio) kutimas uzi (eĉ postulas ke oni uzu) spaceton antaŭ tiu signo. Sed ĝi nepre estu "nedisigebla" spaceto (por eviti ke la demandosigno troviĝu komence de ligno), ĝenerale kun konstanta larĝeco, kaj pli malgranda ol la ordinara spaceto.
Komputiko
En Unikodo kaj ASCII, la demandosigno estas signo 63; la unikoda valoro de la surkapa demandosigno estas 191 kaj tiu de la araba demandosigno 1567. La demandosigno aperas en multaj programlingvoj. En C kaj aliaj programlingvoj, la demandosigno estas parto de la operacisimbolo ?:, kiu estas uzata por simpla alternativa valor-distingo. En BASIC ĝi estas mallongigo de la komando "PRINT", kiu vidigas tekston je ekrano aŭ printilo.
Ŝako
Laŭ ŝaka notado, la demandosigno indikas malsaĝan (dubindan) movon. Du demandosignoj indikas tre malsaĝan movon.
Juri-Gagarin-ringobulvardo (Erfurto)
La Juri-Gagarin-ringobulvardo (germane: Juri-Gagarin-Ring) estas ringa pretervojo 2300 metrojn longa, ĉirkaŭanta sude kaj oriente la urbokernon de Erfurto. Ĝi ekzistas ekde 1898, post kiam sub la urbestro Richard Breslau estis farintaj jam la unuaj planadoj. En 1964 ĝi ekportis la nomon de la rusa kosmonaŭto Juri Gagarin.
Nomoj antaŭe
Post la farado, la ringobulvardo ricevis en 1903 diversajn nomojn por pluraj sekcioj en ĝi. La norda parto ĝis Hospital-placo nomiĝis Johannesring, la orienta parto inter Hospital-placo kaj Trommsdorff-strato Krämpferring, la sudorienta parto inter Trommsdorf-strato kaj Bahnhof-strato kaj Löber-strato Löberring kaj la sudokcidenta parto de Löber-strato ĝis Karl-Marx-placo Kartäuserring. Tiel restis la situacio ĝis la jaro 1951-a. Tiam oni eknomis la tuton Mao-Tsetung-ringobulvardo laŭ la ĉina diktatorego Mao Zedong. Pro politikaj kialoj oni renomis ĝin laŭ Jurij Gagarin, kiu estis vizitinta Erfurton en 1963.
Situo
La situo de la hodiaŭa pretervojo ringa skizas la kondukon de la plej malnova, la interna Ĉirkaŭfortikaĵo. Paralele al tiu muro fluis ĝis 1898 la rivero Wilde Gera. Por protekti la urbon kontraŭ estontaj superakvegoj oni sukcese konstruis la Fluegfoson. Ĝi estas ankoraŭ 200 metrojn pli ekstere kaj kontraŭinunde multe pli bone funkciis ol la fluejo de Wilde Gera. Tiun oni sekve surŝutis por konstrui la ringostraton.
Por la interna urba trafiko la ringobulvardo, interrompita de dek kruciĝoj kun semaforoj, estas ĝis nun de nesuperebla graveco. Kontraŭe la trafiko interloka povus ankaŭ preni la ringobulvardojn Erfurter Stadtring kaj Erfurter Ring.
Historio
Konstruante la bulvardon, oni malkonstruis kelkajn malnovajn domojn kaŭ anstataŭigis ilin per novaj konstruaĵoj en la historiisma stilo. Poste sekvis kelkaj Bauhaus-domoj respektive kontruaĵoj verismostilaj. Tiaj malnovaj partoj hodiaŭ plej bone videblas inter la Meyfart-strato kaj Bahnhof-strato.
La plej drastaj ŝanĝoj konstruaj faritis dum la 1960-aj jaroj dum plilarĝigo laŭ sovetia modelo. Por tio oni malkonstruis kompletajn zonojn (ekz. la Krämpfer-kvartalon). Tiuloke faritis parkejoj, stratoj kaj loĝdomblokoj, ekzemple: la hotelo Ringhotel, la Interhotel Kosmos (hodiaŭ: Radisson Blu), la turdomego de sur Hospital-placo ka la multetaĝaj domoj de ĉe Krämpfer-pordego (nr. 126 A,B,C). Aldone starigitis aliaj tri 100 metrojn longaj, 11-etaĝaj loĝdomblokoj ĉe Krämpfer-pordego. Ĉe Löber-pordego faritis krome unu 250 metrojn longa kaj du 200 metrojn longa 11-etaĝaj blokoj.
Ĉe la ringobulvardo estas krome jenaj historiaj domoj:
Jam en la 1980-aj jaroj faritis novaj planoj longigi la ringobulvardon. Tio signifus malkonstruon de la historia Andreo-urbokvartalo. En 1986 formiĝis kontraŭ tio civitana iniciativo. Kune kun monumentprotekdtademuloj ĝi organizis en majo de 1987 ekspozicion en la Mikaelo-kirko. Sekvis protestoj tuj post la Turniĝo - kaj la planoj estis forigataj. Nuntempe la tuta Andreo-kvartalo estas ege ŝatata loĝadzono kun belege restaŭritaj domoj kaj dometoj.
17-a Internacia Pianista Konkurso nome de Frederiko Chopin
17-a Internacia Pianista Konkurso nome de Frederiko Chopin estis la 17–a eldono de la nomita Internacia Pianista Konkurso kiu okazas en Varsovio ekde 1927 ĉiun kvinan jaron kaj estas nun unu el la plej malnovaj kaj gravaj pianistaj konkursoj de la mondo. La konkurson organizis la Nacia Instituto de Frederiko Chopin en Varsovio. Ĝia honora patrono estas la pola prezidento Andrzej Duda. Konkurado okazis de 1 - 23 de oktobro 2015 ĉe la Nacia Filharmonio en Varsovio. La pianistoj plenumis ekskluzive komponaĵojn de Frederiko Chopin disponante pri 4 fortepianoj de Steinway, Yamaha, Kawai kaj Fazioli. La konkurson partoprenis 78 junaj pianistoj el 20 landoj.
Ĵurio
La pianistojn pritaksis 17 persona internacia ĵurio sub la gvido de profesorino Katarzyna Popowa-Zydroń. En ĝia konsisto troviĝas eĉ 8 iamaj laŭreatoj de la Konkurso: Adam Harasimowicz (1955), Marta Argerich  (1965), Garrick Ohlsson  (1970), Dina Joffe  (1975), Đặng Thái Sơn  (1980), Akiko Ebi  (1980), Ewa Pobłocka  (1980) kaj Li Yundi  (2000).
Eliminoj
Por la Konkurso anoncis 450 personoj el la 45 landoj. Eliminoj okazis 13–24 de Aprilo 2015. Kvalifikiĝis 84 pianistoj kaj 78 venis finfine al la Konkurso. La plej multnombraj grupoj estis: pola (14), ĉina (13), japana (12), sud-korea (8). Ekde la komenco la Konkurso renkontis ankaŭ kun granda intereso de polaj kaj internaciaj spektantoj.
Inaŭgura koncerto
La 1-an de oktobro ĉe la Nacia Filharmonio en Varsovio komencis la 17-a Internacia Pianista Chopina Konkurso. Inaŭguris ĝin koncerto de elstara pianistino Martha Argerich, kiu ludis la fortepianan konĉerton La-minoran opuso 54 de Robert Schumann. Koncertis krome Nelson Goerner kaj estis plenumita Polonezo por simfonia orkestro de Krzysztof Penderecki, speciale komponita por la inaŭguro. La 2 –an de oktobro okazis la du koncertoj: en Varsovio (ludis Garrick Ohlsson) kaj Katowice (ludis Martha Argerich kun Nacia Simfonia Orkestro de Pola Radio).
1-a etapo
La sabaton 3–a de oktobro 2015 komencis la 1-a etapo de la konkursaj priaŭskultoj. Kiel la unua rivalis laŭ la alfabeta elekto pola pianisto Tymoteusz Bies. Ĉiu de pianistoj elfaris kvar verkojn dum 20-25 minutoj. En tiu etapo eksonis selektitaj: etudoj, baladoj, skercoj, nokturnoj. Konkursaj priaŭskultoj de 1- an etapo finis la 7-a de oktobro 2015.
2-a etapo
La dua etapo de la Konkurso daŭris inter la 9-a kaj la 12-a de oktobro 2015. 43 pianistoj estis allasitaj al la dua etapo. Pianistoj en du sesioj: matenaj (10:00) kaj posttagmezaj (17:00) por kvar tagoj, ludis verkojn dum 30-40 minutoj. En tiu stadio partoprenantoj ludis: valsojn, baladojn, skercojn kaj polonezojn. Matene 11-a de oktobro japana princino Hisako Takamado aŭskultis konkursajn priaŭskultojn.
3-a etapo
La tria etapo de la Konkurso daŭris inter la 14-a kaj la 16-a oktobro 2015. En la 3-a etapo de la Konkurso rivalis 20 pianistoj inkluzive de tri poloj, tri sudkoreanoj, tri usonanoj, du rusoj, du kanadanoj, po unu el Ĉeĥio, Ĉinio, Italio, Kroatio, Latvio, Japanio, Ukrainio. Pianistoj en du sesioj (mateno kaj posttagmezo) ludis recitalojn pri 50-60 minutoj. En la programo de tiu etapo estis unu de la jenaj sonatoj: Sonato en B-bemolo minora, opuso 35, Sonato en B-minora, opuso 58 aŭ ĉiuj Preludoj el opuso 28 kaj mazurkoj. 16–a de oktobro estis anoncitaj la nomoj de 10 finalanoj de la 17-a Internacia Chopina Konkurso. Kvalifikiĝis pianistoj el 8 landoj:
Finalo
En la finalo pianistoj ludis unu el du fortepianaj konĉertoj de Frederiko Chopin: Mi-minoran opuso 11 aŭ Fa-minoran opuso 21. Akompanis al ili la Simfonia Orkestro de la Nacia Filharmonio direktata de Jacek Kasprzyk. Naŭ partoprenantoj elektis Konĉerto en Mi-minoran opuso 11, nur unu - Charles Richard-Hamelin - Konĉerto en Fa-minoran opuso 21. La finalaj priaŭskultoj daŭris ekde 18–a ĝis la 20-a de oktobro 2015. La nomoj de la laŭreatoj estis anoncita nokte 21-a de oktobro. Vespere en la tago de anonco de la nomoj de la konkurslaŭreatoj okazis ilia koncerto ripetota la 22-an kaj la 23-an de oktobro ĉe la Nacia Filharmonio en Varsovio. En solena ceremonio partoprenis la Prezidento de Pollando kun lia edzino, kiu prezentis la premion al la gajninto.
Ĉefaj premioj
Honoritaj premiojn ricevis: Aljoša Jurinić, Aimi Kobayashi , Szymon Nehring kaj Georgijs Osokins.
Specialaj premioj
Specialaj premioj por la plej bona ludado de: Premioj de spektantoj ricevis Szymon Nehring.
Livermorio
Livermorio (latine Livermorium) estas ĥemia elemento en la perioda tabelo. Ĝi havas la simbolon Lv kaj la atomnumeron 116.
Ĝi ricevis sian nunan nomon la, kiam la Internacia Unio pri Pura kaj Aplika Ĥemio (IUPAĤ) nomumis ĝin omaĝe al Livermore, la kalifornia urbo kie situas la fizikesplorejo Lawence Livermore National Laboratory.
Historio
En 1999 esplorantoj ĉe Lawrence Berkeley Nacia Laboratorio anoncis la eltrovon de elementoj 116 kaj 118 (vidu ununoktio), en papero eldonis en Fizika Revizio Leteroj. La sekvontan jaron, ili publikigis korekton post kiam aliaj esplorantoj ne sukcesis reakiri la rezultojn. En Junio 2002 la direktoro de la esplorejo anoncis ke la originala aserto de la eltrovo de ĉi tiuj du elementoj estis sur bazo de malveraj asertoj de la ĉefa kunlaborinto, Viktorio Ninov.
Presles-Courcelles (stacidomo)
Presles-Courcelles estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport-Mers situanta en  Presles, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Virovitica (historia departemento)
Verőce (verOce) estis historia reĝa departemento en la suda parto de la Hungara Reĝlando, pli precize en la orienta parto de Kroatio-Slavonio, kroate: Virovitička županija.
Administracio
Estis 6 distriktoj, ties nomoj kaj departementejoj samas:
La departemento estis grandparte ebenaĵa. Gravaj riveroj limis ĝin: norde Dravo, oriente en mallonga etapo Danubo.
Altikon
Altikon estas komunumo de Svislando. Ĝi situas en la en la distrikto Vinterturo de la Kantono Zuriko. Fine de 2015 la komunumo havis 655 loĝantojn.
Geografio
Kvankam Altikon situas en la distrikto Vinterturo oni atribuas la komunumon al la Zurika Vinlando. Ĝi situas ĉe la bordo de la rivero Turo. Al Altikon apartenas krom Altikon mem la municipoj kaj setlejoj Feldi, Ober Herten kaj Unter Herten.
Najbaraj vilaĝoj
La komunumo Altikon limas al Dinhard, Ellikon ĉe Turo, Neunforn (Kantono Turgovio), Rickenbach, Thalheim ĉe Turo kaj Uesslingen-Buch (Kantono Turgovio).
Trafiko
De la stacidomo  de la Svisaj Federaciaj Fervojoj en la najbara komunumo Thalheim ĉe Turo oni atingas per la regiona trajno S29 de la Zurika Trafik-Unio facile en duonhora kadenco la urboj Vinterturo kaj Stein ĉe Rejno. Krome dum la plej trafikriĉaj horoj de la centro de Altikon cirkulas la poŝtaŭtobuslinio 615 al Sulz-Rickenbach.
Historio
Unua skriba mencio de Altikon datiĝas el la jaro 1243, kiam ĝi estis menciita kiel la loĝloko de la Sinjoroj de Altilicon, kiuj estis servantoj de la Grafoj de Kiburgo. La urbo Zuriko akiris la komunumon Altikon en la jaro 1696 kaj submetis ĝin al la administrado far la supervoktoj de la Grafejo Kiburgo.
2857 NOT
2857 NOT estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Nordia Optika Teleskopo (NOT), teleskopo instalita en la Observatorio de Roque de los Muchachos en La Palma (Kanarioj) kaj ĉefe financita de la nordiaj landoj (Danio, Svedio, Islando, Norvegio kaj Finnlando).
Rheinauhafen
Rheinauhafen (en esperanto: haveno en la apud-rejna herbejo) nomiĝas la iama haveno en la urba sudo de Kolonjo (Germanujo). Nuntempe la tereno estas uzata kiel loĝo-, oficejo-, servo- kaj industrio-areo.
John Arderne
John ARDERNE (1307-1392) alnomita "la patro de la angla kirurgio" estis notinda angla kirurgo kaj unu el la unuaj de sia epoko kiu disvolvis teknikon por la avancoj de la proktologio. Tamen, oni malmulte scias pri li, escepte ke li verkis serion da medicinaj tekstoj kaj aktivis kiel kirurgo en Newark, Nottinghamshire kaj Londono. Kvankam li raportas pri si mem kiel majstro pri kirurgio, li ne estas tiele menciita en la registroj de liaj samtempuloj.
Vivo
Onidire li vojaĝis tra la kontinento en la sekvantaro de John of Gaunt (1340-1399) (filo de Eduardo la 3-a) dum la Centjara milito sed evidentaĵoj ne elmontras tion. Kio estas tre klara, tamen, tio estas ke li akiris granda renomon pro sia traktado de la anusa fistulo, iu malsano kiu antaŭe ne estis efika rimedo. En sia verko pri tia problemo li prezentas ne nur la operaciajn procedurojn sed ankaŭ la kondutokodo por la ideala praktikanto pri medicino. En siaj unuaj jaroj li vivis en Newark-on-Trent. Oni ankaŭ supozas ke li loĝis en Nottingham. En 1370, li estis en Londono, ĉar oni kredas ke li engaĝiĝis kiel membro en la Gildo aŭ Kunfrataro de kirurgoj. Li servis kiel milita kuracisto dum la Centjara milito en la armeo de Henry de Grosmont, Duko de Lankastro, kaj John of Gaunt. Li same batalis dum la Sieĝo de Algeciras (1342-1344), unu el la unuaj eŭropaj bataloj kie polvo estis uzita. La vundaro kiun li vidis tie plenigis liajn medicinajn skribaĵojn dum tri jardekoj. Nur en la fino de sia longa vivo, li sukcesis la titolon kiel Majstro pri kirurgio.
Oni diras ke Arderne helpis kaj riĉajn kaj malriĉajn. Lia koncepto pri pago estis ke riĉuloj devas postuliĝi kiel eble plej multe sed la malriĉuloj devas esti prizorgataj tute senpaga. Liaj kuraciloj por la malsanoj estis konsiderata sufiĉa por lia epoko. Arderne rekomendis opion kiel dormigilon kaj eksteran anestezilon por ke la paciento "schal slepe so that he schal fele no kuttyng" ("dormu kaj ne suferu pri la tranĉo").
Pli ol 50 mezepokaj manuskriptoj enhavantaj liajn tekstojn restas ĝis la hodiaŭaj tagoj kaj 36 el ili inkludas plenbildajn skemojn kun ĉirkaŭ 250 ilustraĵoj. Ĉi-bildoj estas inter la plej interesaj karakterizaĵoj de la libroj. Ili montras procedurojn, herbojn kaj ilojn, samkiel simbolajn reprezentaĵojn pri abstraktaj konceptoj, tia kia ekzemple la doloro. La serio da bildoj plej eble estis kreita de Arderne mem kaj longe restis senŝanĝa dum jardekoj, eĉ kiam kopiitaj de unu manuskripto al alia, kaj restis la samaj kiam la tekstoj estis tradukitaj el la latina en la anglan, ekzemple. La manuskriptoj kun ilustraĵoj estis pli altkostaj por produkti, malgraŭ tio ili estis pli konvinkaj por la kompreno de la tekstoj.
Edit Szalay
Edit Szalay [salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalay Edit estas/estis hungara aktoro.
Datenoj pri Edit Szalay plene mankas, laŭ taksoj ŝi naskiĝis ĉirkaŭ 1949 (eĉ WikiData estas falso).
Biografio
Edit Szalay akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1973. Ŝia ĉefinstruisto estis László Vámos. Ŝi havis sukcesojn en Teatro Madách kaj en televiziaj filmoj. Ŝi estis ankaŭ talenta kantisto. En la dua duono de la 1970-aj jaroj ŝi edziniĝis al franco kaj ili translokiĝis al Parizo. Ŝi iĝis patrino kaj fermis ĉiujn kontaktojn kun Hungario, same kun la scenejo. Ŝi plene malaperis antaŭ la publiko, bedaŭrinde kelkaj biografioj jam miskomprenas ŝin kun aliaj samnomuloj.
Stadiono Sani Abacha
Sani Abacha Stadiono (aŭ angle Sani Abacha Stadium) estas plur-uza stadiono en niĝeria urbo Kano. Ĝi havas kapaciton por 25.000 rigardantoj. Dum la 13-a Sub-17-Futbalmondĉampionado (2009), ĝi gastigis 7 matĉojn.
Masaki Yanagawa
Masaki Yanagawa (柳川 雅樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, Ventforet Kofu, Thespa Kusatsu, Tochigi SC kaj Gainare Tottori.
Sensweiler
Sensweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Montividiu do Norte
Montividiu do Norte estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.122 loĝantojn en 2010.
NGC 5098B
NGC 5098B (aliaj indikoj — MCG 6-29-78, ZWG 189.52, PGC 46515) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Unica
La Westersch Litterarisch Gezelschap V.N.I.C.A. (Uno Nomine Iuncti Colimus Amicitiam), esperante Okcidenta kunularo beletriska V.N.I.C.A (akronimo latina de Unuigitaj sub unu nomo ni kultas la amikecon) estas la plej maljuna amsterdama studenta asocio. La asocio estis fondita je 1850 de predikistoj kaj juristoj kiuj volis praktiki la beletriskon kune. Komence li estis subasocio de la ĉefasocio Amsterdamsch Studenten Corps (Amsterdama Studenta Asocio), sed li diskuniĝis je 1975 kaj iĝis memstara. La patrona sanktulo de Unica estas Sankta Georgo. La societejo de Unica situas en la urbacentro de Amsterdamo; estas ankău loĝejo de unuaj anoj.
Kelkaj el la plej famaj anoj estis la poeto Herman Gorter kaj la komponisto Alphons Diepenbrock.
Stacidomo de Erfurto
La Ĉefa stacidomo de Erfurto (germane: Erfurt Hauptbahnhof) estas modernega stacidomo en la centro de Turingio kaj troviĝas en tre komforta situo proksima al la urbocentro de Erfurto. Proksime estas haloj de la Fervojflegejo erfurta.
Historio de la malnova stacidomo
Simbolo de industriiĝo estas la fervojo komence de la mezo de la 19-a jc. Ĝi troviĝas ankaŭ je la komenco de la evoluo de Erfurto al moderna metropolo.
Por la malnova kultura kaj komerca centro ekis tute nova ĉapitro de historio en 1847 per la konekso al la fervojo. De ĉirkaŭ 30.000 loĝantoj en prusa fortikaĵurbo fariĝis en ses jardekoj industria grandurbo de 100.000 loĝantoj (1906). Ĝi iĝis rimarkinda trafiknodo de la tiam plej grava transportilo kaj sidejo de la Prusa fervoja direkcio por Turingujo. La setlo de multaj fabrikoj necesigis konstruon de multaj koneksaj trakoj kaj la lokomotiva fabriko Hagans kiel ankaŭ granda riparejo fervoja kreis multajn laborlokojn.
Modernigo la finon de la 19-a jarcento
Konstruo de moderna stacidomo ebliĝis nur post la fondo de la Germana Imperiestra Regno en 1871 kaj la forigo de la remparoj. Ili en malmultaj jaroj malaperis kaj la urbo etendiĝis ĝis longe for de la iamaj muroj. Tian etendiĝon bezonis ankaŭ la komplekso halteja pro enorma plimultigo de la cirkulado trajna. De 1889 ĝis 1893 konstruitis sudoriente de la malnova stacidomo nova modernega konstruaĵo, laŭ planoj de Eduard Keil kaj Otto Erlausen.
Aparte furoris t.n. insula konstruaĵo meze de la eksa remparo. Ebena akcepteja konstruaĵo malfermis la stacidomon en la direkto de la urbocentro. La placon antaŭan oni faris digna enirejo al la tuta komplekso per la inaŭguro de la hotelo Erfurter Hof en 1905 kaj la alkonstruo de Haus Kossenhaschen en 1916.
La stacidomo kaj la politiko
Plurfoje dum la 20-a jc. la fervoja stacio iĝis loko de granda historio. Sendube plej konata estis la ĝojego de la erfurtanoj pri la ĉeesto de la okcidentgermana kanceliero Willy Brandt la 19-an de marto 1970. Amasoj da homoj venigis la ĉefministron de FRG al la fenestro de lia hotelĉambro (hotelo Erfurter Hof) per la voko Willy Brandt ans Fenster! La frazo de la deklama koruso vidiĝis hodiaŭ skribita per grandaj literoj sur la tegmento de la eksa hotelo kaj bonvenigas ĉiun alvenanton. Tiun momenton la politikisto taksis poste kiel la plej emocian de la tuta vivo.
Pro la kombino de atrakcia trafiknodo kaj la renomita domo Interhotel la stacidoma placo estis ĝis la disfalo de GDR monduma centro de la distrikta ĉefurbo. Artistoj el la tuta mondo, t.n. veturistoj por la paco, okcidentaj politikistoj aŭ la partoprentantoj de ŝtate organizitaj ĉasadoj: multaj el ili ricevis la unuan impreson pri Erfurto ĉi tie. Inverse la teritorio estis spegulo de la granda mondo por la erfurtanoj.
Novaj evoluoj post 1990
De 2001 ĝis 2008 oni konstruis vitran halon longan je 154 m kaj larĝa je 90 metroj, por la sumo de 260 milionoj da eŭroj, kun samtempa malkonstruo de la historia insula ejo (la lasta de sia speco ekzistinta ankoraŭ en tuta Germanujo). Sube troviĝas butikcentro; la granda hotelo vide al vide alikonstruitis, gastiganta hodiaŭ i.a. la porfremdultrafikan agentejon Thüringen-Tourismus. Kun la nove aranĝita placo antaŭ la stacidomo, la subtera garaĝo, la centra haltejo por tramoj kaj busoj kaj bicikladservocentro oni atingis kontentigan kunligadon de individua kaj publika transporto. Krome ekzistas planoj pri konstruo de kvartaleto kun modernegaj ejoj kaj oficejoj post malkonstruo de apudaj neglektitaj kaj de longe ne plu uzataj domoj. Sed pri tio oni ankoraŭ estas interparolanta.
Aliaj stacidomoj en Erfurto
La sekvantaj stacidomoj/haltejoj en Erfurto ĝis nun funkcias:
Karl Ulrich Nuss
Karl Ulrich Nuss (naskiĝinta en januaro de 1943 je Stutgarto) estas germana skulptisto.
Verkaro
Karl Ulrich Nuss estas precipe grandplastikisto kaj verkas plejparte figure. Lia cefa verkmaterialo estas bronzo. En 1971 Karl Ulrich Nuss konceptis kapreliefon de la iama prezidanto de la Germana Federacia Respubliko, Theodor Heuss, por la du-marka monero. Ekde 1975 lia Ratkaptisto-Fonto staras antaŭ la urbodomo de Hameln.
20586 Elizkolod
20586 Elizkolod estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elizabeth Kolod, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Ŝi instruis ĉe la Midwood High School de Broklino (Nov-Jorkio, Usono).
Kooperativa Stelo
Kooperativa Stelo estis eldonaĵo en Esperanto inter 1981-1994.
Eldonis ĝin Hungara Esperanto-Asocio (kaj Organo de Internacia Kooperativa Esperanto-Organizo) kiel manuskripton en Békéscsaba.
Redaktoro estis (1988) Árpád Abonyi-Nagy, lingva revizianto Imre Szabó.
Post la malapero de kooperativoj, ŝtata apogo en la eks-socialismaj landoj, ĝi ne plu aperis. Lasta apero okazis verŝajne en 1994.
Mark Morris
Mark Morris (29a de aŭgusto, 1956, Seattle) estas usona koreografo, dancisto kaj direktoro de danco.
Post studoj en sia naskareo, Morris translokiĝis al Novjorko, kie li establis sian propran kompanion, nome la Mark Morris Dance Group, kiu premieris en 1980. Inter 1988 kaj 1991, ĝi estis la lokkompanio en la Reĝa Monteatro de Bruselo.
En 1990, Morris kaj Miĥail Bariŝnikov fondis la White Oak Dance Project (Baletprojekton Blanka Kverko), nome grupo formita de la koregrafo kaj kiu ludis nuntempan dancon.
Inter la verkoj plej elstaraj de Morris estas The Hard Nut (1991), nome partikulara versio de La Nuksrompilo etosigita en la 1960-aj jaroj, L'Allegro, Il Penseroso, ed Il Moderato (1988), Dido and Aeneas (1989), The Office (1995), Greek to Me (2000), dancoversi de la opero de Virgil Thomson–Gertrude Stein nome Four Saints in Three Acts (2001), la baleto The Garden (2001) kaj la verkoj de moderna danco V (2002) kaj All Fours (2004).
Morris kaj lia Dancogrupo kunlaboris ankaŭ kun la violonĉelisto Yo-Yo Ma en Falling Down Stairs, en filmoj kaj en aliaj projektoj.
László Orosz (jezuito)
László Orosz [lAslO oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz László (naskiĝis la en Hungara reĝlando en Csicser (nuntempa Čičarovce en Slovakio), mortis la  en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio)) estis hungara pastro, monaĥo, instruisto, misiisto.
Mappershain
Mappershain  estas komunumparto de la komunumo Heidenrod en la germana federacia lando hesa distrikto Rheingau-Taunus. Apud Kemel Mappershain estas kun alteco de 500 m la plej alta vilaĝo de la okcidenta Taunus.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mappershain okazis en la jaro 1260 kiel Meinfrieshain. La nomo staras por setlejo de iu Meinfried.
Gottfried Heinrich Bach
Gottfried Heinrich Bach (* 26-an de februaro 1724 en Lepsiko; † 12-an de februaro 1763 en Naumburg) estis la unuenaskita filo el la dua geedziĝo de Johann Sebastian Bach kun Anna Magdalena Wilcke. Li estis mense handikapita kaj vivis post la morto de sia patro ĉe sia fratino Elizabeta kaj sia bofrato Johann Christoph Altnikol. Eble de li devenas mallonga klavarinstrumenta komponaĵo same kiel la melodio de la ario So oft ich meine Tobackspfeife el la Notlibreto por Anna Magdalena Bach.
Li estas ankaŭ menciita en la kroniko de la familio Bach, kiun verkis Johann Sebastian Bach: „...inklinas ankaŭ al muziko, aparte al klavarinstrumento.“ Carl Philipp Emanuel Bach kompletigis: „Estis granda genio, kiu tamen ne estis evoluigita.“
Vidu ankaŭ
Familio Bach
Futbalaj kluboj mondĉampionoj de FIFA
Ĉi tiu artikolo listigas la virajn futbalajn teamojn, kiuj gajnis konkursojn validajn por FIFA.
Konkuradoj
La konkursoj, kiuj aljuĝas ĉi tiun titolon, estas:
Shingo Kinoshita
Shingo Kinoshita (木下 真吾, n. ) estas japana futbalisto.
Zamenhofa Artista Adeptaro
Zamenhofa Artista Adeptaro estis amatora teatra trupo. Fondis ĝin fine de 1911 kaj gvidis la rusa verkisto kaj poeto Vasilij Devjatnin dum lia periodo en Parizo.
Supozeble R. Rifaat estas la turko "Romano" kiu marŝis kun Devjatnin de Parizo al Krakovo dum julio kaj aŭgusto 1912 (Propaganda piedvojaĝo).
Árpád Csányi
Árpád Csányi [ĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csányi Árpád estis hungara dekoraciisto.
Árpád Csányi naskiĝis la  en Medgyesegyháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Csányi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1954, li lernis precipe de Gusztáv Oláh. Post siaj studoj li laboris en Operetoteatro (Budapeŝto), inter 1956 kaj 1968 en Teatro Csokonai (Debrecen). Ekde 1968 ĝis la pensiuliĝo en 1989 li kreis dekoraciojn en Nacia Teatro (Budapeŝto). Resume li kreis 430 teatrajn dekoraciojn, plejparte en la menciitaj teatroj, foje en aliaj teatroj, eĉ ankaŭ eksterlande. Liaj laboraĵoj estis videblaj ankaŭ en ekspozicioj. Li ricevis 4 premiojn inter 1960-1986.
Stadiono Nnamdi Azikiwe
Stadiono Nnamdi Azikiwe (aŭ angle Nnamdi Azikiwe Stadium) estas plur-uza stadiono en niĝeria urbo Enugu. Ĝi havas kapaciton por 22 000 rigardantoj. Dum la 13-a Sub-17-Futbalmondĉampionado (2009), ĝi gastigis 7 matĉojn.
18102 Angrilli
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan scienciston Francesco Angrilli de la Universitato de Padovo, pioniron en esploro pri la. Li estis direktoro de projekto kaj kun-enketisto por la Instrumento de Atmosfera Strukturo de Huygens
Eiffel (programlingvo)
Komputiko > Programlingvo > Eiffel (programlingvo)
Eiffel [Ejfel] estas la matura objektema programlingvo, planita kiel la lingvo por krei fidindan, stabilan, "sanan" programaron.
Celoj de la lingvo
Eiffel intence restriktas stilan esprimecon, provizante malmulte da rimedoj por artifikaj programistaj trukoj aŭ optimigado de programa plenumado. Laŭ la intencoj de kreantoj, tio ĉi faras kodon ne nor pli legebla kaj fidinda, sed ankaŭ stimulas programiston koncentriĝi ĉirkaŭ gravaj,esencaj aspektoj de programo, forlasante flanke problemojn de realigado (rapideco, memorkonsumo ktp.).
Eiffel estas el la unuaj programlingvoj permesantaj perkontraktan programadon.
Sintakso de la lingvo
La lingva sintakso estas eleganta, konsekvenca kaj strikta. Ĝi estas ĉefe inspirita de tiu de la programlingvo Ada, kaj iomete memorigas la lingvon Pascal.
Variabloj en Eiffel estas statike tipigitaj, kun aŭtomatika memora senrubigo. La lingvo inkluzivas potencajn objektemajn trajtojn : multoblan heredaĵon, generajn klasojn, lingvan subtenadon de "Projekto per Kontrakto" (angle – DbC, Design by Contract). Ĉiuj datumtipoj (eĉ entjeroj) estas klasoj. La lingvo provizas plenumi homonimigon (angle – overloading), sed nur por operatoroj, ne por funkcioj (nomataj "metodoj" en Eiffel).
Simpla ekzemplo
Tio estas unu el la plej simplaj Eiffel-programoj : "Saluton, mondo!".
NGC 5099
NGC 5099 (aliaj indikoj — NPM1G -12.0449, PGC 46627) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rott am Inn
Rott am Inn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tragika Semajno
La historia kunteksto
Hispanio komencis en 1909 kun Alfonso la 13-a kiel monarko kaj kun Antonio Maura, de la Konservativa partio, en la registaro elirita de la balotado de la 21-a de aprilo de 1907.
En Katalunio la venkintoj estis kutime la partio Solidaridad Catalana, estrita de Francesc Cambó, kaj la Respublika Unuiĝo de Alejandro Lerroux. La venkintoj en 1907 estis la burĝa kaj naciisma Solidaridad Catalana, kiu atingis 41 deputitojn el 44 eblaj.
Socie, la hispana laboristaro ekkonsciis sindikate kaj ekaperis la laborista movado en la industriaj zonoj kaj ĉefe en Barcelono kie aperis Solidaridad Obrera, sindikata konfederacio de socialistoj, anarkiistoj kaj respublikanoj, kiuj naskiĝis kiel malakcepto de la alproksimiĝo de Solidaridad Catalana al Partido Conservador de Maura.
La eksplodo
Post la perdo de Kubo kaj Filipinoj, Hispanio serĉis ĉeeston en la nordo de Afriko, atingante en la kolonia Disdivido de Afriko de 1904 kaj en la Konferenco de Algeciras de 1906, la kontrolon sur la norda zono de Maroko.
La 9-a de julio de 1909 la hispanaj laboristoj kiuj laboris en la konstruado de fervojo kiu unuigos la urbon Melilla kun la minejoj de Beni-Buifur, posedo de socio kontrolita de la grafo de Romanones kaj la markiso de Comillas, lestaraj kaj konataj hispanaj nobeluloj kaj politikistoj, estis atakitaj de la berberoj de la zono.
Tiu eta evento, kiu iĝos la komenco de la Rif-milito kiu daŭros ĝis 1927, estos uzata de la registaro de Maura por komencigi koloniisman projekton kontraŭ la hispana popola opinio tiem influita de sento kaj pacifista kaj kontraŭmilitista. Oni ordonis la rekrutadon de rezervanoj, kio estis malakceptita de la popolaj tavoloj, ĉar la riĉuloj povis pagi por ne esti rekrutitaj; krome la plej parto de rezervanoj estis familipatroj kaj ununuraj enspezofontoj de la familio.
Dimanĉe 18-a de julio estis la antaŭplanita dato de la unua enŝipigo de rekrutitaj laboristoj en la haveno de Barcelono; kelkaj barcelonaj nobelulinoj aŭ riĉulinoj klopodis kontentigi la soldatojn per donaco de religiaj skapularioj, medaloj kaj tabako, kio kaŭzis popolajn tumultojn kiuj akriĝis kiam alvenis novaĵoj pri amasmortigoj en la milita zono.
En Madrido oni decidis ĝeneralan strikon por la 2-a de aŭgusto, sed en Barcelono, Solidaridad Obrera decidis agadi surprize kaj decidis strikon de 24 horoj por lundo 26-a de julio, kio estis la komenco de la Tragika Semajno. La guberniestro de Barcelono, Ángel Ossorio y Gallardo, demisiis pro malakcepti la deklaron de la stato de milito en la urbo, kaj estis anstataŭita de la valencia advokato Evaristo Crespo Azorín.
Lunde, 26-a de julio
La ĝenerala striko estis sekvita majoritate en Barcelono, Sabadell, Tarrasa, Badalona, Mataró, Granollers kaj Sitges; oni kreis strikan komitaton por kunordigi kaj estri la strikon. La aŭtoritatoj ordonis la eliron de la armeo surstraten, kio malakceptis la popolo per krioj de Vivu la Armeo! kaj Mortu la milito!, kaj krom esceptaj eventoj estis paca tago.
Marde, 27-a de julio
La alveno de novaĵoj de Maroko pri la batalo de Barranco del Lobo, ĉe Melilla, kie pereis ĉirkaŭ 1.200 rezervanoj, ĉefe el la grupo kiu enŝipiĝis en Barcelono la 18-an de julio, provokis la komencon de grava insurekcio kaj la starigo de barikadoj surstrate. La komenca protesto kontraŭmilita iele iĝis protesto kontraŭklerikala per incendio de preĝejoj, monaĥejoj kaj religiaj lernejoj. Tamen oni atakis nek fabrikon nek bankon. Oni proklamis la “staton de milito” en la urbo kaj la Militjuro; oni ekpafis en la popola zono de Las Ramblas, kiam la armeo jam ne pacis, kio kolerigis la popolon.
Tiu kontraŭklerikala ŝanĝo de la insurekcio kialas pro esti la Katolika Eklezio, diference de de la registoj aŭ la entreprenistoj, institucio pli kontakte kun la popolo sed je la parto de tiuj antaŭe menciitaj. Ekzemple pri edukado aŭ ĉe hospitaloj aŭ karitataj institucioj, kie oni mistraktis la laboristaron; krome la Eklezio fondis la nomitajn flavaj sindikatoj oponitaj al sindikatismo anarkiista, majoritata en la urbo.
Merkrede, 28-a de julio
Barcelone mateniĝis per fumkolonoj el la religiaj konstruaĵoj atakitaj kaj incendiitaj. La strikkomitato nekapablis kontroli la laboristaron kaj la insurekcio plenigis la tutan urbon ĉar policanoj kaj armeanoj malakceptis pafi kontraŭ la strikanojn konsiderataj kunuloj.
Ĵaŭde, 29-a de julio
La insurekcio ekmalfortiĝis, ĉar ne okazis similaĵoj en la resto de Hispanio, ĉefe ĉar la registaro izoligis Barcelonon kaj misdisvastigis la falsan novaĵon ke la insurekcio estis separatista. Tiutage alvenis al Barcelono novajn trupojn el Valencio, Zaragozo, Pamplono kaj Burgos kiuj fine venkis el vendredo, 30an de julio, al sabato, 31an de julio, la lastajn erojn de la insurekcio.
La subpremado
La bilanco de la tumultoj kalkulis ĉirkaŭ 78 mortintojn (75 civilaj kaj 3 militistaj); duonmilo da vunditoj kaj 112 incendiaj konstruaĵoj (el kiuj 80 religiaj). La registaro de Maura, pere de sia ministro de Gubernado Juan de la Cierva y Peñafiel komencis tuje, la 31an de julio, akregan kaj arbitregan subpremadon. Oni arestis kelkajn milojn da personoj, el kiuj multaj estis torturitaj kaj 2000 estis procezitaj per 175 kondamnoj al ekzilo, 59 al porviva enkarcerigo kaj 5 mortokondamnoj. Krome oni fermis la sindikatojn kaj oni ordonis la fermon de la laikaj lernejoj.
La kvin mortokomdamnitoj estis ekzekutitaj la 13-a de oktobro, en la tiam fifama kastelo de Montjuic. Inter ili troviĝis Francisco Ferrer, kunfondinto de la Escuela Moderna (Moderna Lernejo), kiun oni akuzis estis instiganto de la insurekcio surbaze unike de letero de la episkopoj de Barcelono. Vere li ne partoprenis la insurekcion nek estis anarkiisto. Tiu mortpafado kaŭzis ampleksan kontraŭstaron kontraŭ Maura kaj en Hispanio kaj en tuta Eŭropo, per granda kampanjo en la fremdaj amaskomunikiloj kaj per manifestacioj kaj atakoj al diversaj ambasadejoj. Tamen oni ne sukcesis haltigi la ekzekutadon. La reĝo, alarmita pro tiu reago elpostenigis la registon Maura kaj anstataŭigis lin per la liberala Segismundo Moret.
Sarolta Lányi
Sarolta LÁNYI [ŝarolta lAnji], hungare Lányi Sarolta estis hungara poetino kaj tradukisto. Ŝia patro estis Ernő Lányi, ŝia frato estis Viktor Géza Lányi, ŝia edzo estis Ernő Czóbel, ŝia filino estis Anna Czóbel.
Sarolta Lányi naskiĝis la 6-an de junio 1891 en Székesfehérvár. Ŝi mortis la 10-an de novembro 1975 en Budapeŝto.
Biografio
Ŝi frekventis lernejojn precipe en Szabadka [sabadka], kiu nun estas Subotica, Serbio. Inter 1911-1918 ŝi instruis en Budapeŝto. En 1915 ŝi edziniĝis, post 3 jaroj ŝi naskis filinon. Ŝi apogis la laboristan movadon kaj la komunistojn dum la Hungara Sovetrespubliko. Poemlibro aperinta en 1922 esprimas tiun ideon. Poste ŝi kun la edzo migris al Sovetunio, kie redaktis revuon kaj ekde 1940 ŝi havis postenon en hungarlingva dissendo de Radio Moskvo. En 1946 ŝi hejmenvenis kaj tradukis precipe de rusaj poetoj. Inter 1950-1956 ŝi aliĝis al literatura revuo Irodalmi Újság. Ŝi vidviniĝis en 1953.
HD DVD
HD DVD (el anglavorto High-Definition DVD) estas altdenseca lumdisko. La diskformo estis kreita de multaj firmoj (principe Toshiba kaj NEC). La intenco estis ke ĝi anstataŭigos DVD-on, sed ĉi tio estis farata de Blu-radia disko.
La teknologio de HD DVD estas simila al tiu de DVD, sed la lasero kiu legas la datumo estas blua-viola (405 nm), ne ruĝa. Tiel, ĝi povas enteni proksimume 3¼ fojoj pli da datumo (15 GB anstataŭ 4.7 GB) po tavolo.
Toshiba rezignis pri HD DVD formato en februaro 2008, profite al Sony kiu plue disvolvos sian Blu-radian (Blu-ray) formaton.
Petrus Scriverius
Petrus SCRIVERIUS, origine Peter SCHRIJVER (* Amsterdamo, en la 12-a de Januaro 1576 - Oudewater, en la 30-a de Aprilo 1660) estis nederlanda latinisto, filologo, humanisto, historiisto, poeto kaj erudiciulo. Ĉi tiu klera latinisto, estis nelacigebla esploristo koncentriĝanta sian studon en la erudiciaj societoj, en Lejdeno, kie li vivis. Lerta verkisto, estis ankaŭ homo pri beletristiko, kaj neniam akceptis okupon, nek pli poste kiam li fariĝis konato dank'al sia laboroj pri historio, kontentiĝante kiel atendanto de la bezonoj de la profesoroj en la kolegio de la Universitato de Lejdeno.
Biografio
Li edukiĝis de Cornelius Schonaeus (1540-1611) en la Universitato de Lejdeno, kie li intimiĝis kun Daniel Heinsius. En 1599, li edziĝis al "Anna van der Aar", kaj el 1611 ĝis 1613, li estis direktoro en la Latina Lernejo de Duisburg, nuntempe nomata Gimnazio Landfermann. Li apartenis al la partio de Reinier van Oldenbarnevelt (1588-1623) kaj Hugo Grotius, kaj li enkondukis la malkontentigon en la registaro per unu kopio de latinaj versoj omaĝe al sia amiko, la remonstranto kaj pensionisto Rombout Hogerbeets (1561-1625). La poemoj de Scriverius estis konsideritaj kalumniaj kaj li estis monpunita per 200 guldenoj, sed, kiam la magistratanoj venis por preni la monon, Scriverius kondukis ilin en la kuirejon por preni la potojn kaj patojn, kiuj tute ne estis sufiĉa mono. Lia edzino, do, portis ilin ĝis la libroj en la bibliotekon, asertante ke tiuj libroj respondecis ke ŝia edzo estis skribinta tiujn poemojn, kaj el tio rezultis ke la vendado de la libroj devus pagi la monpunon. Scriverius kaj lia edzino ĝuis longan geedziĝon 57-jaran kaj ili havis ok gefilojn. Ilia portretoj estis pentritaj de Frans Hals okaze de ilia 25-a geedziĝo-festo.
La plej granda parto de sia vivo li pasis en Lejdeno, sed, en 1650, li fariĝis blinda, kaj la lastaj jaroj de sia vivo li pasis en la domo de siaj gefiloj en Oudewater, kie li mortis en 1660.
Verda elefanto (medikamento)
verda elefanto (en rusa зелёный слон) estas verda medikamenta oleo el Vjetnamio. Tiu etera oleo havas freŝan odoron. Ĝi estas ĝis nun ŝatata kuracilo en la landoj de la iama Sovetunio.
Ĝi konsistas i.a. el kamforo, natura mento kaj eŭkalipto. Ĝi havas kontraŭputran efikon.
Oni aplikas verdan elefanton kontraŭ malvarmumoj, konstipiĝita nazo, gripo (?), orela doloro, kola doloro, angino, doloro je kokso, artrozo, kor-doloro, muskola doloro, trostreĉo, mordoj de insektoj, doloroj en la vizaĝo kaj kronikaj haŭtmalsanoj.
Ĝi estas enfrotita depende de la malsano je certaj akupunkturo-punktoj kaj regionoj.
Amazing Grace
“Amazing Grace” (esperante: “Mirinda Graco”) estas unu el la plej konataj Protestantaj himnoj, eble la plej konata himno en la angla lingvo. In 1772, brito John Newton, anglikana kleriko kaj eksa sklavoŝipestro, verkis la tekston de la kanto, kies originala titolo estis Faith's Review and Expectation.
La melodion, laŭ kiu oni nun ĝenerale kantas la himnon, himnologoj nomas New Britain. Ĝi estas anonima ario, kredeble irlanddevena.
“Amazing Grace” estis inter la himnoj kantitaj dum la enterigo de usona prezidento, Ronald Reagan.
“Amazing Grace” estis inter la himnoj kantitaj dum la enpostenigo de usona prezidento, Joe Biden, la 20-an de januaro 2021.
Saccharomyces cerevisiae
Saccharomyces cerevisiae, esperante fornogisto aŭ gistofungo, biergisto, estas specio de gistofungoj. Ĝiaj ĉeloj estas ovalaj, kun diametro de 5-10 µm. Ĝi estas la plej grava gistospecio, uzata fare de la homaro jam ekde la praeopoko ĉe panobakado aŭ bierfarado. Oni izolis ĝin unuafoje sur ŝelo de la vinbero.
Ĝi estas la plej ofta studata eŭkariota modela organismo en la molekula kaj la ĉelbiologio (ĉe la prokariotoj la modela organismo estas la Escherichia coli.)
Tiu mikroorganismo esta uzata en fermentado. Ĝi produktas ĉefe karbonan dioksidon (en pano) aŭ ĉefe alkoholon (en vino aŭ biero).
Ŝiungnuoj
La ŝiungnuoj aŭ hsiungnoj,, hunoj, 匈奴, laŭ sistemo Wade-Giles: Hsiung-nu (iama konjektebla prononcado: hjungno, hodiaŭa prononcado proksimume: hsiungnu), turke: Dogu Hun, estis iu mongola origina popolo, kiu militis longdaŭre kun suda najbaro, la ĉina ŝtato, inter la 3-a jarcento antaŭ nia erao kaj la 3-a jarcento de nia erao.
Ĝi estis konfederacio de nomadaj triboj de centra kaj orienta Azio. La maso de informoj pri tiu ĉi popolo venas de ĉinaj fontoj. La malmulto kiu estas konata pri iliaj titoloj kaj nomoj venas el ĉinaj transliteradoj de ilia lingvo.
Ĉinaj fontoj de la tria jarcento antaŭ nia erao raportas ilin kreante imperion sub Modu Chanyu, en Eo: Modun Ŝanjuj (kiu iĝis supera gvidanto en 209 a.K.) etendantan preter la limoj de moderna Mongolio. En la dua jarcento antaŭ nia erao, ili venkis kaj delokigis la antaŭe dominan Yuezhi kaj iĝis la superrega potenco sur la stepo norde de Ĉinio. Ili estis aktivaj en suda Siberio, okcidenta Manĉurio, kaj la modernaj ĉinaj regionoj de Interna Mongolio, Gansu kaj Ŝinĝango. Tiuj nomadaj popoloj estis konsideritaj tiel danĝeraj ke la Dinastio Qin komencis konstruon de la Granda Muro por protekti Ĉinion de iliaj atakoj. Rilatoj inter fruaj ĉinaj dinastioj kaj la ŝiongnuoj estis kompleksaj, kun ripetaj periodoj de armea konflikto kaj intrigo alternanta kun interŝanĝoj de tributo, komerco, kaj geedziĝo-traktatoj.
Lingvo
Ŝiungnuoj (Hungnuoj au Hunoj) parolis Mongolan lingvon, sed ankaŭ iuj homoj asertas ke la lingvo de Ŝiungnuoj estis Jeniseja.
Laŭteco
Laŭteco de sono estas mezuro por tio, kiel laŭte homo sentas sonon.
Male al la objektive mezureblaj amplitudo aŭ sonforto (ekz. kiel sonpremo resp. kiel sonprema nivelo) laŭteco koncernas la subjektive sentitan aŭditaĵon. La perceptata laŭteco estas psikakustika mezuro, kiu dependas de pluraj faktoroj: la sonprema nivelo, la frekvencospektro kaj ankaŭ la tempopaso.
Laŭteco kiel muzika parametro estas ege emociiga kaj do ofte objekto de akra priestetika diskuto. Pro iu profunda akra sento oni ja asocias laŭtecon kun grandeco kaj potenco. Kritikado de laŭeco do povas enhavi neelbuŝigata estetika juĝo. Kion mi ŝatas, tio rajtas laŭti, sed kion mi malŝatas, tio mallaŭtu.
Akustiko
Mezuroj por la priskribo de laŭteco estas