cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrikto Senec
Distrikto Senec estas sudorienta distrikto en Regiono Bratislavo. Ĉefa urbo de distrikto estas Senec. La distrikto najbaras kun Distrikto Bratislavo 2 kaj Distrikto Bratislavo 3 (okcidente), Distrikto Bratislavo 5 kaj Distrikto Dunajská Streda (sude), Distrikto Galanta kaj Distrikto Trnava (oriente), Distrikto Pezinok (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Bratislavo kaj ĉirkaŭaĵo.
Vakceoj
La Vakceoj ( < vaccei) aŭ vakkajoj (< vaccaei), aŭ vacceos en la hispana) estis antaŭromia popolo setlinta en la centra parto de la baseno de Doŭro (Hispanio). Ties teritorio estis ĉirkaŭ 45.000 km² ampleksa, kio nomiĝis ofte Vakcea Regiono. Ties ekzisto estas dokumentita almenaŭ ekde la 3-a jarcento a.K.
Neuching
Neuching estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erding kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Oberneuching, kiu krome konsistas el la najbara komunumo Ottenhofen.
Gábor Csalog
Gábor Csalog [ĉalog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csalog Gábor estis hungara pianisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis Zsolt Csalog, lia patrino Éva Pócs, lia frato Benedek Csalog.
Gábor Csalog naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Csalog komencis pianludi en 1966. Li studis jam inter 1972-1977 en speciala talenta klaso de Muzikakademio de Budapeŝto, poste li studis pianludon same en la Muzikakademio ĝis 1982. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kocsis, Dezső Ránki, György Kurtág, Pál Kadosa kaj András Schiff. Ekde 1980 li iĝis kolego de György Kurtág. Csalog kompletigis la studojn sub György Sebők en Universitato de Indianao inter 1983-1987, kie li estis ankaŭ asistanto 2 jarojn. Hejmenveninta li ekinstruis en la konservatorio, ekde 2005 en Muzikarta Universitato Franz Liszt. Habilitiĝo okazis en 2011. Li prezentas plej ofte la hungaran nuntempan muzikon. Li ricevis premiojn en 2003 kaj 2012.
Minusinsko
Minusinsko (ruse Минусинск) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04423.
La urbo estis fondita en jaro 1740.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1822.
La interurba telefona kodo estas 39132, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
10040 Ghillar
10040 Ghillar estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Minusinsko
La urbo sur dekstra bordo de rivero Jenisej (Енисей) ĉe enenfluo de rivero Minusa (Минуса), en 12 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
10040 Ghillar
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun, en Ĉeĥa Respubliko).
Minusinsko
En jaro 1959 la urbo havis 38,3 mil loĝantojn.
Feyzin
Feyzin estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Minusinsko
En jaro 2002 la urbo havis 72,6 mil loĝantojn.
10040 Ghillar
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ghillar Michael Anderson de Goodooga, Aŭstralio. Li estas aŭtoktona pliaĝulo, altranga juristo kaj estro de la etno Euahlayi, ĉe la norda rando de Novsudkimrio kaj la sudo de Kvinslando. Li dividis profundajn konojn pri la astronomiaj scioj de la Kamilaroi kaj la Euahlayi kaj publikigis plurajn universitatajn artikolojn pri tiu temo.
Feyzin
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Feyzinois.
Stefano Secco
Biografio
Ŝi naskiĝis en Milano en 1973, kaj komencis siajn studojn sub la direkto de instruisto Alberto Soresina kaj diplomiĝis en perkutado kun Tullio De Piscopo. Li ankaŭ ĉeestis aparta kursoj donitaj de Leyla Gencer kaj Renata Scotto.
Ŝi ankaŭ kantis en 2016 ĉe la Novjara Koncerto en Venecio kun Nadine Sierra.
11195 Woomera
11195 Woomera estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
PLN
La vorto havas plurajn signifojn:
11195 Woomera
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo Woomera, el vorto de aŭstralia lingvo por "lancĵetilo". Fondita en 1947 en la aŭstralia outback kiel provejo por raketoj, tiu centro ludis ĉefan rolon en la Aŭstralia kosma programo, kulminante kun la orbita lanĉo de WRESAT en 1967. Woomera estis la loĝloko de la malkovrinto dume dekdu jaroj.
12611 Ingres
12611 Ingres estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
(17736) 1998 BA12
(17736) 1998 BA12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Zeila
Zeila (en somalia Saylac, en araba زيلع), konata ankaŭ kiel Zaila, estas havenurbo en nordokcidenta regiono Awdal de Somalio, tute apud la landlimo kun Ĝibutio.
Tótvázsony
Tótvázsony [tOtvAĵonj] estas vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Veszprém. Tót signifas: slavo.
Zeila
En antikveco ĝi estis identigita kun la komerca haveno Avalites priskribita en la verko de grek-romia marnavigisto de la 1-a jarcento nome Periplo de la Eritrea Maro, nome areo kiu estis situanta en la historia norda regiono Barbario. La urbo evoluis en centro de la komenca Islamo tuj post la alveno de la islamanoj tuj post la Heĝiro. Ĉirkaŭ la 9-a jarcento, Zeila estis priskribita kiel ĉefurbo de jam establita Adala Sultanlando, kaj estus akiranta sian pintan prosperon kelkajn jarcentojn poste en la 1300-aj jaroj. La urbo sekve venis sub la regado kaj protektado de la Otomana kaj de la Brita Imperioj.
Post la sendependeca periodo, Zeila estis administrita kiel parto de la oficiala Zeila Distrikto en la regiono Awdal de Somalio. Ĝi nuntempe funkcias kiel provinca komerca ĉefurbo, kaj estas ĉefa havenurbo ene de la aŭtonoma regiono Aŭdalando en la neagnoskita ŝtato, subŝtato aŭ regionaro Somalilando.
Tótvázsony
Situo
Tótvázsony situas en montaro Bakony laŭ flankovojoj. Urboj Veszprém kaj Balatonfüred troviĝas po 10 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la kuprepoko kaj bronzepoko, poste alvenis keltoj, romianoj kaj avaroj. La unua mencio devenis el 1082 en formo Touthwasun. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1944 la judoj, en 1946 la germanoj estis deportitaj. Dum la Malvarma milito la Ruĝa Armeo havis tie atombombojn.
Vilaĝservo estas lernejo ankaŭ germanlingve.
Famuloj
En Tótvázsony naskiĝis urbestro Márton Domokos.
Tarmo
Tarmo (en la finna povumo, energio) estas la plej malnova ankoraŭ ekzistanta glacirompilo de la mondo. Ĝi estis produktita en 1907 en Newcastle upon Tyne en Anglio kaj alvenis en januaro 1908 en Finnlando. En ĝia servotempo, ĝi apogis de 350 ĝis 450 ŝipojn jare tra la glaciaro.
Rauriser Literaturtage
La Raŭrisaj Literaturtagoj okazas ĉiujare, kiel alpa literaturfestivalo en la pincgaŭa komunumo de Rauris.
Iniciatinto estas Erwin Grimmelsberger, kune kun Hans Weigel kaj la Universitato de Salcburgo, kaj unuafoje spektaklo sursceniĝis de la 14-a ĝis la 21-a de februaro 1971. Poste estris ĝin Franz Mayrhofer kaj Brita Steinwendtner.
Ili daŭras de merkredo ĝis dimanĉo, je la fino de marto respektivo je la komenco de aprilo. En la 1974-a jaro oni unuafoje disdonas la raŭrisan literaturpremion (Rauriser Literaturpreis).
Vasil Cjapinski
Vasil Cjapinski-Ameljanoviĉ (beloruse Васіль Цяпінскі-Амельяновіч ~1530-40, vilaĝo Cjapina apud Lepel - 1603), humanisto-klerigisto, verkisto, libreldonisto, tradukisto.
Biografio
Naskiĝis en nobela familio. Preciza dato de naskiĝo ne estas konata. Junaĝe militservis, oficis je subkancelero de Litvo Astafij Valoviĉ, kiu estis protestanto. Li kontinuis humanismajn tradiciojn de Francisk Skaryna, havis personajn kaj ideajn interrilatojn kun Simono Budny, dividis liajn politikajn kaj religiajn ideojn. Same kiel Budny li pasis de kalvinismo ĝis kontraŭtriunuismo (protestanta movado, abolinta dogmaton pri ekzistado de triunuo). En sia libro "Pri gravegaj artikoloj de kristanismo" Simono Budny verkis, ke en la jaro 1574 en hejmo de "frato kara Vasil Cjapinski" okazis kongreso de kontraŭtriunuistoj. En alia sia libro, li verkis pri kongreso de 1578, dum kiu Cjapinski argumentis, ke posedi per bienoj kaj parceloj, kaj partopreni en militoj kontraŭ invado kaj tiranio ne estas peko kaj ĉi tio ne kontraŭdiras al Biblio, kontraŭ kio argumentis pli maldekstraj kontraŭtriunuistoj.
En sia presejo li eldonis verkojn de Simono Budny "Kateĥizo" kaj "Pravigo de peka homo antaŭ la Dio". Li verkis paroladojn, en kiaj akuzis spiritan dekadencon de komunumo, alvokis religiajn estrojn kaj laikajn edukitajn homojn pli okupi sin per lernejaj, edukadaj faroj. Kontraŭstaris al ŝrumpo de uzado de rusina lingvo en politika vivo de tiatempa Litvo, kaj anstataŭigo de ĝin per pola.
Kunětická hora
Kunětická hora (Monto de Kunětice) (kunjetjicka, kunjetjice) estas negranda, tamen dominanta elstara soleca monto (307 m s.m.) en Bohemia kretacea tabulo proksime de Pardubice en orienta parto de Bohemio. La monto estas el suda parto markita per ekspluatado de ŝtono, kiu finiĝis en la jaro 1920. Supre estis komence de 15-a jarcento konstruita burgo. Por loĝantoj de Pardubice kaj por homoj el vasta ĉirkaŭaĵo temas pri ŝatata ekskursa loko. El supro de la monto estas belega ĉirkaŭvido en vastan ĉirkaŭaĵon kaj ĉe favoraj kondiĉoj oni povas vidi eĉ suprojn de Gigantmontaro.
Prahistorio
En ĉirkaŭaĵo de soleca sonorilforma monto de vulkana origino, superanta fekundan ebenaĵon pri ĉ. 80 metroj loĝis laŭ arĥeologiaj esploroj la homoj jam de pratempo. Ŝtonoj, kiujn prahomoj ĉi tie trovadis, estis de ili uzataj por produktado de iloj. Sed historiaj fontoj pri la monto silentas ankoraŭ longe en mezepokon, se rakontadon de la kronikisto Václav Hájek z Libočan pri kortegano de princo Krzesomisl Kunak, kiu onidire donis al la monto nomon, oni prave konsideras elpensaĵo.
Historio
Nur kontekste kun husanaj militoj pri la monto oni traktas en historio. De ĉi tie la 25-an de junio 1420 armitaj utrakvistoj gviditaj de sacerdoto Ambrozo trenis kontraŭ Hradec Králové, tiam okupata de la reĝo Sigismondo la 1-a, kaj militakiris ĝin. Post detruo de proksima la monaĥejo Opatovice gajnis vastan eklezian teritorion husana hetmano Diviš Bořek z Miletínka, kiu pli poste en la batalo ĉe Lipany estis supera komandanto de venkinta armeo de t.n. Grandsinjora unuiĝo. En la j. 1423 Bořek kontruis sur Kunětická hora burgon kiel armean kaj administran centron de sia feŭdobienego.
La burgon tiam konsistis el t.n. "malsupra barejo", antaŭburgo kaj palaca parto. La fortikaĵon kreis precipe sistemo de artileriaj bastionoj kaj ses pordegoj interligitaj sur ambaŭ flankoj de la vojo per dentumita murego.
En tridekjara milito, la 17-an de novembro 1645, post senrezulta konkerado de la urbo kaj kastelo Pardubice, sveda generalo Lennart Torstenson burgon Kunětická hora militakiris kaj ordonis ĝin bruligi kaj detrui. Kvankam la burgo estis firme kaj moderne fortikigita, estis tiam defendata de nur tre malforta garnisono de 28 homoj. Tiu ne povis rezisti kontraŭ sveda superforto.
La detruo de la burgo daŭrigis per preterlasata zorgo kaj ĉefe per ekspluatado de vojkonstrua ŝtono, precipe en sudokcidenta parto, kiu kaŭzis en 1884 detruon de parto de la burgo. En la j. 1896 incendio likvidis mastrumadan subburgan domaron.
Savo de la memorindaĵo
Memorindaĵon, pri kies konservado oni traktis jam de 1820, savis nur Muzea societo en Pardubice, kiu luprenis en 1917 kaj aĉetis ĝin en 1919 de viena industriisto barono Drasche kaj poste haltigis ekspluatadon de la ŝtono. Zorgadon daŭrigis t.n. kooperativo de Kunětice. En jaroj 1923 ĝis 1928 ellaboris fama slovaka arkitekto Dušan Jurkovič kunlabore kun J. Pacl proponon je renovigo kaj profit-uzo de la burgo kaj antaŭburgo. Li alportis en burgan medion sian personecan krean koncepton, kiu bedaŭrinde en Kunětická hora montriĝis problema. Grandstila, sed la memorindaĵon nerespektanta projekto tiukaŭze realiĝis nur malgrandparte. En supraj etaĝoj de la sesa pordego ekestis stilaj salonetoj, la verda kaj la ruĝa. Apud la pordego estis restoracio kun kelkaj ĉambroj. Jam de 1928 estis projekto de Jurkovič forlasita kaj pluaj korektoj estis farataj laŭ aliaj disponoj. Principaj renovigoj de la burga areo realiĝis nur post la dua mondmilito. Plej frue estis farataj konservantaj laboroj sur roka subfundamento kaj poste cetera konstrua savo de la tuta burgo.
En lastaj jaroj efektiviĝis en la areo arkeologia esploro. En palaca korto estis trovita muraĵo el dua duono de la 14-a jarcento. Originaj konstruaĵoj el antaŭpernŝtejna tempo situas diagonale al nuna korto. En suda alo estis en keletaĝo malkovrita restaĵo de granda, probable loĝata prismeca turo. En okcidenta parto de burga areo estis trovitaj restaĵoj de cilindra turo kun diametro ĉ. 15 m.
Videblaĵoj
Ĝis tiu ĉi tempo estis konservita parto de unika fortifika sistemo kun muregoj, plifortikitaj per bastonoj kaj artileriaj rondeloj. Kernon de la burgo kreas rekonstruita palaco kun fermita interna korto, kun alta cilindra turo kaj memstare staranta kapelo de sankta Katarino Siena. La cilindra turo, nomata Nigra aŭ Diabla estas la plej alta loko en ĉirkaŭaĵo kaj proponas unikan ĉirkaŭvidon en la elbia regiono, dum serena vetero eĉ al Gigantmontaro, Orlica montaro kaj Fera montaro. Spacoj de la palaco servas kiel ekspoziciejoj. Oni povas konatiĝi en burga keletaĝo kun rezultoj de ĝisnunaj arĥeologiaj esploroj (inkluzive de plej interesaj trovaĵoj, inter kiuj apartenas ekzemple glavo el 14-a jarcento). En palaca teretaĝo troviĝas burga malsatigejo, prizono kaj ekspozicio pri evoluo de juro en Bohemio. En supra etaĝo troviĝas burga armilejo kaj vasta ekspozicio pri fama parfosa ĉasado en Pardubice. Vasta interna korto en turisma sezono kreas romantisman kulison por grupoj de historia skermado kaj por demonstracioj pri dresado de rabobirdoj. La monto Kunětická hora estas ankaŭ signifa loko zoologia, botanika kaj gardata trovejo de multaj specioj de animaloj kaj kreskaĵoj. Lokaj homoj havas al la burgo varman rilaton kaj familiare nomas ĝin "Kunka".
La burgan objekton prizorgas Memoraĵ-administra Institucio en Pardubice.
Eksteraj ligiloj
Turismaj informoj angle
Sahara Atlaso
La Sahara Atlaso (الأطلس الصحراوي) estas montaro de la Atlasa Montaro. Ĝi situas ĉefe en Alĝerio, kun sia orienta pinto en Tunizio. Kvankam ne tion altal kiom la Granda Atlaso de Maroko ties pintoj estas pli imponaj ol tiuj de la montaro Tella Atlaso kiu etendas paralele pli proksime al la marbordo. La plej alta pinto en tiu montaro estas la 2236 m alta Ĝebel Aisa en la montaro Ksur.
133296 Federicotosi
133296 Federicotosi estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:9 kun la Tero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Federico Tosi, kiu studis la jupiteran sistemon, uzante datumojn de bildiga spektroskopo. En la Universitato 'Sapienza' de Romo, li laboras pri distanca sondado, kun akcento por uzo pri la datumoj el la orbitilo Cassini pri la saturnaj satelitoj.
Rosário do Catete
Rosário do Catete estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 9.221 loĝantojn en 2010.
7000 tagoj en Siberio
7000 tagoj en Siberio estas romano verkita en la kroata de Karlo Ŝtajner, kiu rakontas en ĝi sian penon kiel politika malliberulo en Sovetunio, precipe en Siberio. Ĝin esperantigis Kreŝimir Barkoviĉ, kiu por tiu laboro ricevis la OSIEK-premion en la jaro 2002. La libro estas eldonita de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) en 1983.
La ĉina traduko estas farita pere de la esperanta teksto, kaj publikigita en 2004. Germana traduko estas farita jam multajn jarojn antaŭe en la 1975-a jaro (7000 Tage in Sibirien, Eldonejo Europaverlag, Vieno 1975. ISBN 3-203-50534-7).
Enhavo
En lia juneco, Ŝtajner estis lojala komunisto, membro de la Aŭstra Komunista Partio, kaj trovis rifuĝon en Jugoslavio. Li eniris Sovetujon en 1932 konvinkita, ke li eniras en socialisman paradizon, la landon de liaj revoj. En 1936 li estis arestita en sia loĝejo en Moskvo. Estis la tempo de la Granda Purigo de Stalin. En la enscenigita proceso, li estas ŝajnigita de esti agento de la Gestapo ĉar li estas aŭstra. Kvankam senkulpa, li estis kondamnita al dekjara malliberejo. La puno estis ŝanĝita al dudek jaroj da malliberejo kaj laboro en gulago.
En la libro, li detale priskribis la malfacilaĵojn, mizeron kaj ekstreman kruelecon de vivo en sovetiaj tendaroj, la ekspluaton de kaptitoj por la plej malfacila fizika laboro, torturo kaj humiligo, kaj la malhomajn kondiĉojn pro kiuj multaj mortis. Li ankaŭ priskribas siajn konversaciojn kun aliaj arestitoj dum kiuj ili malkaŝis al li la kialojn kial ili alvenis en la tendaro. Dum li suferis, li portis la konstantan penson, ke li bezonas pluvivi kaj rakonti al la tuta mondo, kiajn hororojn li suferis. Ŝtajner estis malliberigita en pluraj lokoj: la Solovecaj insuloj, Norilsko, Novostrojka, Nadeĵda, Irkutsko, Bratsko, Ust-Kam, Jenisejsk kaj Maklakov en Siberio.
La aŭtoro prezentas ankaŭ la faktojn pri la kunlaboro de la stalinisma reĝimo kun la nazioj, kiuj estis ekstradiciitaj al la germanaj komunistoj kiuj trovis rifuĝon en Sovetunio. La nomoj ne estas inventitaj en la romano, krom la kazoj kiam li strebis ne endanĝerigi la rolulojn.
Li priskribas kiel li eltenis la teruraĵojn danke al subteno de sia edzino Sonja, kiu fidele atendis lin dum ĉi tiu tempo. Post la morto de Stalin li estis liberigita, malkondamnita kaj resendita al Zagrebo en 1956.
Baria jodido
Baria jodido aŭ jodido de bario estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj baria hidroksido. Baria jodido estas blankaj, senodoraj, lumsensivaj, higroskopaj kristaloj, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Baria jodido prezentas jodatomon ligitan al bariatomo. Ĝi konsistas je 1 bariatomo, 2 jodatomoj kaj uzatas kiel reakciaĵo en kemiaj sintezoj.
Sântămăria-Orlea
Sântămăria-Orlea [sıntǝmǝria orlja] (hungare: Őraljaboldogfalva, germane: Liebfrauen) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Hațeg. En 1910 Őraljaboldogfalva havis 690 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, italoj); en 1992 1 090 (rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1311. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Hunyad. Administre apartenas al Sântămăria-Orlea la vilaĝoj Balomir, Bărăștii Hațegului, Bucium-Orlea, Ciopeia, Săcel, Sânpetru kaj Subcetate, Vadu.
Komunumoj pri őr (= sentinelo) en Hungara reĝlando
Post alveno de hungaroj la sentineloj gardis ankaŭ internajn limojn inter la gentoj.
Minjar
Minjar (ruse Миньяр) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75209503.
La urbo estis fondita en jaro 1771.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1943.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur okcidenta deklivo de suda Uralo, en valo de rivero Sim (Сим), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Minjar (Миньяр) (baseno de rivero Volgo).
En jaro 1959 la urbo havis 15,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 11 mil loĝantojn.
982 Franklina
982 Franklina estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Harry Edwin Wood, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Vidu ankaŭ 1925 Franklin-Adams.
Kolecistektomio
Kolecistektomio estas kirurgia forigo de gala veziko. Ĝi estas ofta traktado de simptomaj galŝtonoj kaj aliaj galvezikaj kondiĉoj. Kirurgiaj ebloj estas la standarda proceduro, nome laparoskopia kolecistektomio, kaj alia pli malnova kaj pli invada proceduro, nome malferma kolecistektomio.
Chassieu
Chassieu estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chasselands.
Władysław Kozakiewicz
Sporta kariero
La 30-an de julio 1980 gajnis la titolon de olimpika majstro pri stangoaltsaltado en Moskvo kun la rezulto 5,78 m – samtempe fiksante novan mondrekordon. En la olimpika konkurado rivalis kun rusa kaj pola sportistoj kaj kun malamike agordita spektantaro. Fiksita en la memoro pro dufoja ofenda gesto, kiun faris direkte al la fajfanta publiko de sovetaj spektantoj, pro kio poste rusa ambasadoro en Pollando postulis forpreni de li la oran medalon.
Dum sia sporta kariero 8-foje plibonigadis la rekordon de Pollando. Li anakaŭ estis 10-foja majstro de sia lando.
En 1985 forveturis por ĉiam al Germanio. Post ricevo de la germana civitaneco plibonigis rekordon de la Federacia Respubliko Germanio. Dum multaj jaroj loĝis en Elze apud Hannover.
Li estis distingita per la ora kaj arĝenta medaloj pro Eminentaj Sportaj Atingoj kaj per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta (1980). Heroo de la libro "Gesto de Kozakiewicz" verkita de Ireneusz Pawlik (1994).
Politika kariero
En la jaroj 1998–2002 estis konsilanto de la Konsilio de Urbo Gdynia, la mandaton gajnis helpe de Solidareco. Tiutempe li estis prezidanto de Sporta Komisiono de la Unio de Baltaj Urboj. En 2011 sensukcese kandidatis al Sejmo.
Buzești (Maramureș)
Buzești [buzeŝtj] (Szamosújfalu) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 467 loĝantojn (rumanoj); en 1992 600 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1648. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Fărcașa.
PLU
La vorto havas plurajn signifojn:
Ĉasado
Ĉasado estas la serĉado, sekvado, kaptado, mortigo kaj utiligo (prilaboro) de ĉaseblaj sovaĝaj bestoj. Preskaŭ ĉie en la mondo ekzistas leĝoj, kiuj reguligas, kiam kiu rajtas ĉasi kion - nepermesata ĉasado estas ŝtelĉasado.
Motivoj
Ĉasado havas siajn motivojn en diversaj kialoj:
Ankaŭ nuntempe tiuj kvin motivoj ofte intermiksiĝas. Tamen de ĉiam krom la mortigo de ĉaseblaj bestoj la dua tradicia tasko de ĉasado estis la zorgado pri tiuj bestoj. Ekzemplo por tio estas dumvintra helpa nutrado de arbaraj bestoj, aŭ la starigo de bariloj ĉe aŭtoŝoseoj en bestoriĉaj arbaroj, kiu iom malhelpu mortadon de bestoj (kaj homoj) pro kolizioj kun aŭtoj. Inter ekologie interesitaj homoj regas disputoj pri la dezirindeco de tiuj metodoj.
Krom tio la zorgado pri ĉaseblaj bestoj inkluzivas ĝeneralajn naturprokektajn agojn, kiuj protektu naturajn vivoregionojn sen rekta rilato al la ĉasbestoj.
Deveno
Jam en la frua ŝtonepoko la homoj ĉasis - ĝenerale oni karakterizas la tiu-epokajn homojn kiel "ĉasistoj kaj kolektistoj". La ĉasado ne nur liveris viandon manĝeblan, sed ankaŭ ostojn, necesajn por farado de ĉiuspecaj iloj, kaj felojn por vestado.
Kiam la homoj pli kaj pli ekhavis konstantajn loĝlokojn kaj pli kaj pli ekhavis dombestojn, kiuj liveris viandon, ostojn kaj felojn (kaj aldone lakton, lanon kaj ovojn), la graveco de ĉasado malkreskis. Jam en la antikvaj altkulturaj civilizacioj la ĉasado estis rigardata luksa kaj distra hobio, kiun flegis ne plu ĉiuj, sed nur elektitaj homoj. Tamen ekzistis ĉasaj kultoj por antikvaj dioj, kiuj aparte rilatis al ĉasado - kiel la greka diino Artemisa kaj la romia diino Diana. Ankaŭ la katolika eklezio rapide nomumis sanktulon respondecan por ĉasado, la sanktan Huberton.
En la mezepoko la ĉasado estis privilegio de la nobelaro, de altaj ŝtataj kaj ekleziaj postenuloj. El tiu tempo fontas distingo inter "alta ĉasado" de grandaj bestoj kiel cervoj, kiu estis ekskluziva privilegio de la nobelaro, kaj "malalta ĉasado" de ekzemple leporoj kaj fazanoj, je kiu rajtis pli da homoj. La plej multaj reĝoj havis teritoriojn, kie nur ili mem rajtis ĉasi, kaj aparte aprezis tiun lukson.
Nuntempe pri la ĉasado en Eŭropo okupiĝas privatuloj, kiuj registriĝis kiel posedantoj de arbara teritorio kaj kiel ĉasistoj en tiu areo. Ĉar la leĝoj en pluraj landoj, ekzemple en Germanio, ne antaŭvidas ĉasadon sen posedo de arbara teritorio, la posedantoj de tiaj teritorioj multloke fondis ĉasajn kooperativojn kaj lu-donas la rajton je ĉasado al pliaj personoj. Tio ankaŭ ebligas turisman ĉasadon en teritorioj, kie la hobiaj ĉasantoj nur ferias.
Ĉasistoj en fabeloj kaj aliaj rakontoj
Pli ol multaj aliaj profesioj, la ĉasistoj aperas en sennombraj, aparte eŭropaj, fabeloj kaj aliaj rakontoj, ofte en idealigita formo. Multaj eŭropaj fabeloj finiĝas per tio, ke iu ĉasisto alvenas kaj savas la bonajn personojn de la rakonto (ekzemple el la faŭko de "malbona lupo").
Tamen en la alpaj landoj ankaŭ ekzistas popolaj rakontoj, kie la ĉasistoj havas negativan rolon. Laŭ la percepto de la popolo la arbaroj devus aparteni al ĉiuj, kaj la ŝtelĉasado fare de ne-nobeloj, kvankam kontraŭleĝa, estis rigardata morala rajto. Aparte dum la tempo de la absolutisma regado de la nobelaro, kaj la nekontenteco de la simplaj homoj pri tiu situacio, ŝtelĉasistoj en rakontoj de tiu regiono ofte aperis kiel herooj kaj la oficialaj ĉasistoj kiel malŝatataj helpantoj de iu nobelo.
Ĉasado nuntempe
Kvankam ĉasado estas unu el la plej malnovaj agoj de la homaro, dum la evoluo de la historio profunde ŝanĝiĝis kaj la kondiĉoj por ĉasado kaj la sinteno de la socio al la temo.
En la vivregionoj de la civilizitaj landoj, kies neloĝataj areoj grandparte uziĝas por industria agrikultura produktado de nutraĵoj, ĉaseblaj bestoj facile rigardeblas kiel "ĝenaj" kaj "forigendaj" - estaĵoj, kiuj "kaŭzas" trafikakcidentojn kaj detruas estontajn homajn manĝaĵojn, sen ke ilia rekta utilo por la homoj pli ol rekompensus tiujn ĝenojn. Tamen ĝenerale ne la konscia kontraŭbatalo de iuj sovaĝaj bestoj, sed la simpla forigo de la naturaj vivregionoj pro la asfaltigo kaj industrie agrikultura utiligo de ĉiam pli da grundo reduktas multajn bestospeciojn ĝis ilia malapero.
Nur antaŭ mallonge la ekscio disvastiĝis, ke la "moderna ĉasado" aŭ la "manaĝado de sovaĝaj bestoj" devas havi la celon, laŭeble bone stabiligi ekologian ekvilibron inter la diversaj bestospecioj en konsidero al la por bestoj pli malfacilaj nunaj vivkondiĉoj kaj sen malaperigo de iuj specioj - pli ol gravus la kolektado de trofeoj aŭ la sistema favorado de "bonaj" bestospecioj super "malbonaj" specioj.
Diversaj historiaj metodoj de ĉasado
Dum la historia evoluo ekestis plej diversaj specoj de ĉasado, kiuj ĉiuj en iuj situacioj aŭ dum ĉasado de iuj difinitaj bestospecioj aparte taŭgas.
La plej gravaj metodoj estas:
Sándor Zsarnóczai
Sándor Zsarnóczai [ŝAndor ĵarnOcai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsarnóczai Sándor estis hungara redaktoro, altlerneja instruisto.
Ĉasado
Pliaj historiaj ĉasaj metodoj
Krom tiuj, universalaj, ĉasaj metodoj en diversaj regionoj ekzistas aŭ historie ekzistis apartaj regionaj tradicioj pri ĉasaj teknikoj.çuatsuporra
Sándor Zsarnóczai
Sándor Zsarnóczai naskiĝis la en Vác, li mortis la  en Budapeŝto.
Ĉasado
Kritiko kontraŭ ĉasado
Dum la lastaj jardekoj en la industriigitaj landoj tre plifortiĝis kritiko je ĉasado ne aparte severe observanta ekologiajn kriteriojn. Iuj kritikantoj tre kontraŭas ekzemple la vintran helpan nutradon de sovaĝaj bestoj, kiu subtenus nenaturan plimultiĝon de iuj bestoj. Defendantoj de tiu vintra helpa nutrado argumentas, ke kompreneble la ekologiaj sistemoj ĉiukaze ne plu estas netuŝitaj, ekzemple ĉar rabobestoj kiel lupoj kaj ursoj praktike malaperis, sed precipe ĉar la multaj stratoj, aliaj konstruaĵoj kaj la industriece agrikulture utiligataj kampoj ĉiukaze tiom malfavore ŝanĝis la vivkondiĉojn de sovaĝaj bestoj, ke ekvilibrigo per ekzemple aldona nutra helpo estas permesebla kaj necesa.
Sándor Zsarnóczai
Biografio
Sándor Zsarnóczai estis laboristo ekde la aĝo 14, sed vespere li frekventis gimnazion. Li akiris samtempe agronomian kaj ekonomian diplomojn. Li apartenis al la politika movado "lumaj ventoj", la komenciĝanta socialismo serĉis junulojn, kiuj ne ligiĝis al la malnova burĝa sistemo. Tiuj junuloj akiris rapidan karieron. Li estis katedrestro pri marksismo-leninismo en la Veterinara Universitato de Budapeŝto inter 1970 kaj 1990. Li estis ankaŭ ĉefredaktoro de ekonomia revuo inter 1973-1986, sed poste li redaktis ĝin ĝis 1992. Li kandidatiĝis (1982) kaj doktoriĝis (1994) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis 2 medalojn en 1980 kaj 1986.
Ĉasado
Kritiko kontraŭ ĉasado
Fakte science ne ekzakte eblas objektivigi, kio estas la "ĝusta" ekvilibro inter diversaj specioj da bestoj, kaj kiu reguligo montros ekzakte kiun rezulton. Ĉu la teknikoj influi la nombron de sovaĝaj bestoj en industriaj landoj estas subtenindaj malgraŭ tiu neekzakteco, restas ekologie disputata demando. Konsento inter preskaŭ ĉiuj ekologiistoj tamen regas pri tio, ke nepermeseblas radikalaj agoj de ekstremaj naturprotektantoj kontraŭ ĉasistoj - kontraŭbatalo de ĉia manipulado de sovaĝaj bestoj ne pravigas perforton kontraŭ homoj.
Tute alia kritiko kontraŭ ĉasado fokusigas la relative multajn akcidentojn dum ĉasado, plej ofte pro tro senzorga manipulo de pafiloj, kaj la ne sufiĉe atenta studado de la cela tereno antaŭ pafo. En Germanio, kiu havas aparte severajn ekzamenojn por ĉasistoj, okazas pli ol 800 severaj akcidentoj pro misa pafado dum ĉasado, do po unu akcidento por 100.000 loĝantoj jare, kaj en eŭropaj landoj kun malpli severaj ekzamenoj la nombroj ankoraŭ pli altas.
Ĉasa turismo
Historie famaj regionoj por ĉasado estis ekzemple la preskaŭ senhomaj arbaroj de la germana regiono Orienta Prusio (la nuna Kaliningrada regiono inter Pollando kaj Litovio) antaŭ la Dua Mondmilito, aŭ la erikejo Schorfheide ['Ŝorfhajde] norde de Berlino. Feriantoj turisme ĉasas en Slovakio, Pollando, la baltiaj ŝtatoj, Rumanio, Ukrainio aŭ en Rusio, sed ankaŭ en multaj regionoj ekster Eŭropo. La komerciigo de la ĉasado en tiuj regionoj unuflanke havigas monon, kiu elspezeblas por mediprotektaj projektoj, sed aliflanke ofte rezultigas tro intensan ĉasadon kaj sekve tro fortan malpliiĝon de la ĉaseblaj bestoj, kio siavice sekve malkontentigas la ĉas-turistojn. Tiun fenomenon dum la dua duono de la 20-a jarcento spertis aparte la landoj de centra Afriko, kie tamen sekve aparte intense (kaj relative sukcese) estis studataj la eblecoj de "manaĝado de kontrolata ĉasado" (vidu safario).
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri ĉaso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Battifollo
Battifollo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bagnasco, Ceva, Lisio, Nucetto kaj Scagnello.
Luterana preĝejo (Diósgyőr)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Miskolc, en kvartalo Diósgyőr, ĉe Fortikaĵo de Diósgyőr.
Historio
En urbo Diósgyőr vivis luteranoj ekde regado de Maria Tereza de Aŭstrio, tamen longe ili ne havis preĝejon. La plej proksima luterana preĝejo funkciis en Miskolc. Luterana preĝdomo konstruiĝis en 1798, la preĝejo mem nur en la 1890-aj jaroj. En la 2000-aj jaroj la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en korto, fundamente ĝi formas krucon kaj ĝi havas unusolan turon en mezo de la fasado. Ŝtuparo kuras al la enirejo, kiu troviĝas en piedo de la turo. Apud la enirejo po 1 rondaj niĉoj estas videblaj. La turo havas lokon por horloĝo, tamen neniam ĝi havis tion.
Jutta Pallos-Schönauer
Jutta PALLOS-SCHÖNAUER (paloŝ-ŝeonauer) estis rumanuja germana pentristino, grafikistino naskita en Reghin la 12-an de januaro 1925, kaj mortis la 4-an de decembro en Stutgarto. Ŝi estis la edzino de inĝeniero István Pallos.
Biografio
Jutta Pallos-Schönauer la mezlernejon finis en Kluĵo, sed la abiturientan ekzamenon ŝi faris en Reghin (1944). Pli poste ŝi studis en Magyar Művészeti Intézet (1948-49), kaj inter 1950-54 en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, kie siaj majstroj estis Gábor Miklóssy kaj Imre Nagy. En 1986 ŝi loksidiĝis en Karlsruhe.
Emánuel Hegyi
Emánuel Hegyi [hedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegyi Emánuel estis hungara pianisto, juristo, altlerneja instruisto.
Emánuel Hegyi naskiĝis la en Pozsony (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Emánuel Hegyi estis jam frue lerta pianludanto, tamen pro la familia instigo li akiris juran diplomon, poste li eklaboris en Máramarossziget. En 1906 li translokiĝis al Budapeŝto kaj ekstudis en Muzikakademio de Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis Árpád Szendy kaj Béla Szabados. Li akiris pianistan diplomon en 1910, poste li prezentis sin sukcese en koncertoj enlande kaj eksterlande. Inter 1912 kaj 1942 li instruis en la Muzikakademio, sed li ankaŭ daŭre koncertis. Li ricevis premion en 1942.
PLW
La vorto havas plurajn signifojn:
Heinrich Lübke
Formalan sidejon li (kiel ĉiuj antaŭaj kaj postaj prezidentoj ĝis la jaro 1999) havis en la klasicisma Kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma Vilao Hammerschmidt en Bonno.
Lia edzino Wilhelmine Lübke estis protektantino de asocio pri la medicina prizorgo de patrinoj, kaj krome engaĝiĝis en organizoj pri maljunuloj, handikapitoj kaj en la germana komitato por Unicef. Kontraŭe al sia edzo mallerta pri fremdaj lingvoj, la instruistino flue parolis la anglan, francan, hispanan, italan kaj rusan lingvon, kaj dum la prezidenteco de sia edzo kaj la sekvaj kvin jaroj de la registaro de Willy Brandt aparte sukcese utiligis sian konon de la rusa lingvo en diplomatiaj servoj cele al la plibonigo de la rilatoj de okcidenta Germanio al Sovetunio kaj la aliaj ŝtatoj ligitaj per la Varsovia kontrakto.
Ottobeuren
Ottobeuren estas foira komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de Ottobeuren havis  loĝantojn. La komunumo aparte konatas pro katolika malfrubaroka baziliko.
Ottobeuren estas la administra centro de samnoma komunumaro, germanlingve en Bavario titolata "Verwaltungsgemeinschaft", kiu konsistas krom la foira komunumo el la najbaraj komunumoj Böhen kaj Hawangen.
István Tömörkény
István Tömörkény [iŝtvAn tomorkEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tömörkény István estis hungara verkisto, ĵurnalisto, etnografo, arkeologo, membro de Societo Petőfi (1906). István Tömörkény naskiĝis kiel Steingassner István la  1866 en Cegléd. Li mortis la 1917 en Szeged.
Biografio
István Steingassner frekventis mezlernejojn en Szeged kaj Makó, tamen ne finis la lernadon pro financaj problemoj. Li laboris en apoteko inter 1882-1886, poste li aliĝis al stabo de gazeto. Tiam li prenis novan nomon pri proksima vilaĝo Tömörkény. En 1888 li soldatiĝis, kie li lernis serbe kaj germane. Poste denove li ĵurnaladis en Szeged. Baldaŭe li ricevis laborlokon en la biblioteko, kie li ricevis ankaŭ muzeajn taskojn. Tie li pristudis ankaŭ arkeologion kaj etnografion. En 1904 ĝismorte li estis direktoro de la biblioteko-muzeo, kie lia kunulo estis Ferenc Móra.
Mare Nostrum
Mare Nostrum (en latina "Nia Maro") estas latinlingva esprimo devena el la epoko de Romio por aludi al la Mediteranea Maro. En la jaroj sekve al la Unuiĝo de Italio en 1861, la termino estis revivigita fare de italaj naciistoj kiuj kredis ke Italio estis la ŝtato posteulo de la Romia Imperio. En la epoko de la Faŝismo, denove oni rekuperis la esprimon denove kun rilato al Italio. Sed fine de la 20a kaj komence de la 21a jarcentoj, la esprimo estas uzata de la internacia komunumo jam tute ne rilate kun Italio, sed unuarange al ĉiuj landoj marbordaj al Mediteraneo, kiuj estas respondecaj pri la konservado kaj eltenado de la medio, kaj duarange de la tuta homaro kiu rajtas uzi ĝin kiel transporteja, ekonomia, kultura, distra areo.
Heidenmauer (Palatinato)
La Heidenmauer aŭ Pagana Muro apud la distrikturbo Bad Dürkheim en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato estas ½ km longa ringremparo de la keltoj. Ĝi verŝajne estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 500 a.K. kaj delonge malstarigita. La lignopartoj forputriĝis dum la jaroj, nur la ŝtonoj konserviĝis.
La „Pagana Muro“ estas kulturmonumento laŭ la leĝo pri kulturmonumentoj (Rejnlando-Palatinato).
Cetățele
Cetăţele [ĉetəcele] (hungare: Györkefalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 504 loĝantojn (rumanoj); en 1992 702 (rumanoj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Şişeşti.
Heidenmauer (Palatinato)
Geografia Situo
La instalaĵo situas unu kilometron nordokcidente de Bad Dürkheim 170 m super la urbo. Ĝi ĉirkaŭas 300 m altan montpinton kaj la sudan deklivon de la monto Kästenberg. Sude fluas la rivereto Isenach, maldekstra alfluanto de la rivero Rejno.
La fremdulo
La Fremdulo (la originala franclingva titolo: L'Étranger) estas romano verkita en la jaro 1942 de la franca nobelpremiito Albert Camus. Ĝi estas unu el la ĉefaj verkoj de la filzofio de la absurdo. La romano enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Heidenmauer (Palatinato)
Ĉirkaŭo
Maldekstre de la iama enirejo de la Pagana Muro troviĝas la iama ŝtonminejo Krimhildenstuhl uzita de la romianoj. Sur la nur kelkaj metroj fora pinto de la Teufelsstein staras la samnoma Monolito, kiu servas al la keltoj kiel religia objekto. Sekvas du aliaj ruinoj el la mezepoko, la Hardenburg, kaj poste monaĥejo de benediktena abatejo Limburg.
La fremdulo
Enhavo
La romano estas skribita en formo de raporto, en kiu Meursault (Mjorso), franco vivanta en Alĝerio, en tre malemocia stilo kaj tute senpasie rakontas pri kelkaj travivaĵoj, kiuj laŭ normala homa sento lin devus ege emociigi.
Komence li ricevas informon pri la morto de sia patrino, ĉeestas ŝian entombiĝon, sed tute ne sentas eĉ la plej malfortan funebron. Demandite, ĉu li deziras ankoraŭfoje vidi la korpon de sia patrino, li neas kaj anstataŭe fumas kaj trinkas kafon fronte al la ĉerko.
Pli poste sur la plaĝo Meursault kaj lia amiko Raymond (Remon) ekkverelas kun grupo de arabaj fratoj (kies fratino foje estis la amatino de Raymond). Raymond estas vundita per tranĉilo. Poste Meursault reiras al la plaĝo kaj mortpafas unu el la fratoj, sed li faris tion nek pro kolero nek pro venĝemo. En sia raporto li nur menicas ke al tiu faro instigis lin la "ardado de la suno". La leganto ricevas la impreson, ke Meursault mortigis sole pro enuo.
Meursault estas arestita kaj kondamnita al morto. En sia juĝo la tribunalo pli argumentas per la malemocieco de Meursault fronte al la morto de lia patrino ol per detaloj de la mortigo de la Arabo.
Miklós Beer
Biografio
Miklós Beer lernis teologion en sia naskiĝurbo, kie li dotoriĝis, sed pli frue jam en 1966 li pastriĝis en Esztergom. Komence li estis pastro laŭvice en Kőbánya, Szob, Márianosztra, fine longe en Pilismarót. Intertempe li instruis en altlernejo de Esztergom. Baldaŭe li iĝis rektoro. Ekde 1988 li laboris en kirko de Dömös, poste de Esztergom. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Lia slogano estas:„Permanentes In Fide” (Permanente en la fido).
La fremdulo
Enhavo
Antaŭ la plenumo de la mortpuno, pastro vizitas Meursault en la malliberejo kaj provas konvinki lin ke li pentu kaj turniĝu al Dio. Sed Meursault insultas la pastron kaj sendas lin for.
Je la fino de la romano, rekte antaŭ la plenumo de la mortpuno, Meursault unuafoje esprimas senton, nome, ke li sentas la "kareseman nepasiecon de la mondo".
Esperanta traduko
La romano estas esperantigita de Michel Duc-Goninaz kaj eldonita de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) en 1993 (ISBN 2-9502432-2-3).
Dercy - Froidmont (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
Givry (Ardennes)
Givry estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Vualo de l' silento
Vualo de l' Silento estas aŭtobiografia romano pri islamaj kutimoj rilate virinojn, eldonita de SAT en 1997.
Ĝi estas verkita de la franca alĝeri-devena kantistino Ĝura (france Djura) kaj aperis franclingve en 1991. Ĝi estis tradukita de Henri Castiau kaj lingve kontrolita de Nora Caragea kaj Georges Lagrange.
Magyaralmás
Magyaralmás (madjaralmAŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Mór. La loknomo signifas hungare: hungara-pomoarbaro. Estas ĉe la Danubo vilaĝo Rácalmás, kie loĝis serboj. Por fari diferencon, ĉi tiu vilaĝo ricevis "magyar". Ankoraŭ tria "almás", Dunaalmás troviĝas ankaŭ ĉe Danubo en la departemento Komárom-Esztergom, inter Tata kaj Neszmély.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo inter montoj Bakony (bakonj) kaj Vértes (vErteŝ), laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Székesfehérvár-Győr estas proksime.
Historio
En 1791 katolika preĝejo konstruiĝis, krome estas ankaŭ kalvinana preĝejo. En 1912 impona paroĥo konstruiĝis. En 1945 okazis grandaj bataloj inter germanoj kaj Ruĝa Armeo.
Komunumoj pri almás (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin en Bălan (Sălaj)!
PLZ
La tri-litera kombinaĵo PLZ havas plurajn signifojn:
Alexander Winckler
Plua evoluo de la firmao
Post bankrotminaco en 1926 la firmao malaperis de la komercista registro; tamen Helene kontinuigis la produktadon sub formo de simpla komerca societo ĝis ĉ. 1937. De 1912-35 la filo Otto Winckler (ekde 1934 Irmgard Winckler estis posedantino) ankaŭ kemian fabrikon (tinkturoj kaŭstikaj, korodiloj) en Gehrener Straße nr 15. Vendejo ekzistis ankoraŭ ĝis 1952 en Ritterstraße nr 7.
Engaĝiĝo politika
Alexander Winckler edzinigis Agnes Hochherz kaj estis antaŭ 1868 membro de la surloka Humanisma-religia klubo (Freireligiöser Verein). Kiam Winckler revenis en 1869 el Usono li gvidis ege aktivan tian grupon kiu orientiĝis pri la doktrinoj de pastoro Leberecht Uhlich el Magdeburg. Winckler konatiĝis kun la socidaldemokrato kaj liberpensulo Wilhelm Liebknecht kaj estiĝis unu el la plej fruaj membroj de la partio SDAP, kiu ĵus en 1869 fonditis en Eisenach. Winckler ankaŭ kandidatis por la kompletigaj balotoj de la urbaj deputitoj estante tiel la unua reprezentanto socialdemokratia de Arnstadt. Li estis tre ŝatata de la laboristoj.
En 1874 Winckler iĝis "kandidato de la laboristoj de nia lando" (Duklando Schwarzburg-Sondershausen) por Reichstag. Li havis familiarajn kontakojn kun Wilhelm Bock kaj estis ekde 1885 kvazaŭ seninterrompite konsilantaro en Arnstadt. En tiu ĉi funkcio li havis grandan influon en la komisio pri konstruado.
En 1907 li starigis la Fondaĵon Agnes Winckler por la disponigo de ĝardenoj al laboristoj laŭlonge de la vojo al Krumshoff-muelejo, la unua etĝardena komplekso de la urbo. Sekvis alia fondaĵo por malriĉaj geedzaj paroj en 1914. Li estis multajn jarojn estrarano de la Porkomercista asocio kaj subteninto de pluklerigejoj. Winckler havis kontaktojn kun Karl Liebknecht, Rosa Luksemburgo kaj Franz Mehring. En 1915 li finance helpis la grupon Gruppe Internationale.
En 1917 lia kadavro kremaciitis en la moderna kremaciejo ĉe la centra tombejo de Gotha (malfermita en 1878). La urno venis en la post 1900 konstruita maŭzoleo por la Winckler-oj sub la belvidoloko Schneckchen. La maŭzoleo krimbruligitis dum la 1980-aj jaroj kaj la urnoj el la ruino transportitis al la Tombejo nova de Arnstadt.
Giovanni Giocondo
Giovanni GIOCONDO, Franciskano, (ĉ. 1433 – 1515) estis itala monaĥo, arkitekto, antikvaĵisto, arkeologo, kaj fakulo pri klasikaj studoj.
Li estis unue el la ordo de Dominikanoj, kaj poste iĝis Franciskana instruisto de Latina kaj Greka en Verono, kie Julius Caesar Scaliger estis unu el liaj lernantoj. Li vizitis Romon, kie desegnis multajn konstruaĵojn kaj monumentojn. Poste revenis en Veronon, konstruis pontojn kaj planis fortikaĵojn por Trevizo, kie agis kiel arkitektura inĝeniero, kaj ĉefa konstruisto dum la konstruado.
En Venecio, kun nombraj aliaj bone konataj arkitektoj, studis la protektadon de la lagunoj kontraŭ la riveroj. La plano de Giocondo por ŝanĝi la fluejon de la rivero Brenta kaj konduki ĝin al la maro estis akceptita de Venecianoj, kaj tiu realigo estis kompleta sukceso. Inter 1496 kaj 1499 Giocondo estis invitita al Francio fare de Ludoviko la 12-a, kaj tie iĝis reĝa konsilisto. Tie li konstruis ponton de rimarkinda belo, nome la Ponto Notre-Dame (1500-1512) en Parizo, kaj dezajnis la Palacon de Chambre des Comptes, la Oran Ĉambron de la Parlamentejo, kaj la kastelon de Gaillon (Normandio), kies portalo estis translokigita al Parizo, kie staris dum jaroj en la korto de École des Beaux-Arts kiel modelo por studentoj de arkitekturo, kaj estis revenigita en 1977.
Inter 1506 kaj 1508 Giocondo revenis en Italion kaj konstruis la Fondaco dei Tedeschi (1508), kiu estis dekoraciita de Ticiano kaj Giorgione. Giocondo lasis Venecion por Romo kie li estis dungita de Vatikano el 1514.
983 Gunila
983 Gunila estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de sanktulino Gunila.
Froidmont-Cohartille
Froidmont-Cohartille estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Rauriser Literaturpreis
La Raŭrisa Literaturpremio estas aljuĝita ekde 1972 por la plej bona unua proza eldono en germana lingvo fare de la registaro de Salcburgio.
Tio okazas en la kadro de la raŭrisaj literaturtagoj. La laŭreato ricevas 8.000 eŭroj. Aldone ekzistas alia premieto de la landa registaro - valoranta 4.000 eŭrojn - kiu estas disdonita kune kun la komunumo de Rauris.
Farkas Kamuthi
Biografio
Farkas Kamuthi estis en 1599 sendito de reganto Andreo Báthori en Prago, kie Rudolfo la 2-a internis lin por iom da tempo. Li estis adepto de vojvodo Mikaelo de Valaĥio, poste de Moseo Székely, en 1603 li iris Turkion. En 1604 li luktis en armeo de Stefano Bocskai. En 1606 pro suspekto de komploto kun vojvodo de Valaĥio li estis kaptito dum pluraj monatoj en Szamosújvár. Li estis konsilanto de reganto Gabrielo Báthori, de 1608 ĝis 1610 bano de Lugos kaj Karánsebes, en 1610 ĉefprefekto de departemento Torda. En 1611–12 li estis plurfoje sendito de Báthori ĉe la palatino kaj la reĝo. Dum regado de Gabrielo Bethlen li estis konsilanto. En 1618 li estis ĉefsendito en la turka kortego, en 1619 ĉefkapitano de Udvarhelyszék kaj generalo de sikuloj. En 1623 li estis ĉefkomisaro de Bethlen en la konferenco de Besztercebánya, en 1624 sendito ĉe la imperiestro (kun propono pri alianco kaj geedzo), poste ĉe la paŝao de Buda. En 1625 li estis unu el komisaroj de la reganto ĉe la pactraktato kun turkoj en Gyarmat. Pro liaj servoj li ricevis bienegojn de Báthori kaj Bethlen.