cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruĝvosta rokturdo
La Ruĝvosta rokturdo aŭ simple Rokturdo (Monticola saxatilis) estas membro iam de la familio de Turdedoj, nun en la familio de Muŝkaptuledoj.
Disvastiĝo
Ili reproduktiĝas el suda Eŭropo (Iberio, suda Francio, Alpoj, Italio kaj Balkanio) al centra Azio kaj norda Ĉinio. Tiu specio estas tre migranta, kaj ĉiuj populacioj vintrumas en tropika Afriko sude de Saharo. Ĝi estas nekomuna vizitanto en norda Eŭropo. La teritorio malpliiĝis iom en la periferio en ĵusaj jardekoj pro habitatodetruo. Ekzemple en komenco de 20a jarcento ili reproduktiĝis en Pola Juraza Montoĉeno (Pollando) kie ne loĝas nuntempe, sed ĝi ne estas konsiderata tutmonde endanĝerita.
Aspekto
Tiu estas mezgranda sed fortika “turdo” 17–20 cm longa kun enverguro de 33 al 37 cm kaj pezo de 42 al 65 g. La somera masklo estas nekonfuzebla en sia teritorio, kun grizecbluaj kapo, kaj kolo, oranĝaj subaj partoj kaj eksteraj vostoplumoj, malhelbrunaj flugiloj kaj blanka dorso. Inoj kaj nematuruloj estas multe malpli rimarkindaj, kun malhelbrunaj skvamecaj supraj partoj, kaj pli palbrunaj skvamecaj subaj partoj pli hele en gorĝo. La eksteraj vostoplumoj estas ruĝecaj, kiel ĉe maskloj.
Kutimaro
Tiu specio reproduktiĝas en malfermaj sekaj montetaj areoj, kutime super 1500 m. Ili nestumas en rokkavaĵoj aŭ murfendoj en nesto el vegetala materialo kia musko kaj folioj, kie la ino demetas 4-5 ovojn nur unufoje jare. Nur ŝi kovas dum 2 semajnoj.
Ili estas ĉiomanĝantaj, kaj nutras sin el ampleksa vario de insektoj, beroj kaj etaj reptilioj. La masklo de Ruĝvosta rokturdo havas klaran kaj melodian kanton. Ili kantas ankaŭ dumfluge.
Ili aperas elstare foje sur rokopintoj. Ili movas siajn vostojn.
Grasvatnet
Grasvatnet estas lago sur limo inter Norvegio kaj Svedio. La norvega parto kuŝas municipo Hemnes en Nordland.
Teniso
Teniso estas rakedsporto, kutime ludata de du homoj, sed ankaŭ foje de kvar homoj (para teniso). Specifa para ludo estas la ambaŭseksa para ludo, kiam ĉiu teamo konsistas el unu viro kaj unu virino. Estas principe tri kategorioj de tenisejo, nome la gazona, malmola kaj batita terenoj.
Dumlude, la ludantoj ĉiam devas revenigi la pilkon per siaj rakedoj al kontraŭa kampo, provante samtempe malebligi tion al oponanto(j).
Antaŭaĵoj
Franca prateniso nomiĝas Jeu de Paume (ludo per manplato) kaj ludiĝis en monaĥejkortoj kaj poste en pilkoludejoj sur oktangula kampo. Ludantoj ĵetis pilkon de unu flanko, batante ĝin super reto kontraŭ vando, kiu troviĝis laŭ ludkampo. Spektantoj sidis kontraŭavande. Linioj apartigis kampon en kvar 15 colojn (apenaŭ 40 centimetrojn) larĝajn je reto paralelajn striojn.
Historiistoj kredas, ke la antikva origino de la ludosporto estas en la 12a jarcento en norda Francio, kie la pilko estis frapita per la manplato. Ludoviko la 10-a de Francio estis entuziasma ludanto de jeu de paume ("ludo de manplato"), kio evoluis en reĝa teniso, kaj iĝis elstara kiel la unua persono kiu konstruis subtegmentan tenisejon en la moderna stilo. Ludoviko estis malkontenta ludante tenison subĉiele kaj pro tio li havis subtegmentajn fermitajn ludejojn faritajn en Parizo "ĉirkaŭ la fino de la 13a jarcento". Baldaŭ tiu desegno etendiĝis tra reĝaj palacoj tra la tuta Eŭropo. En junio 1316 en Vincennes, Val-de-Marne, kaj post partikulare laciga ludo, la reĝo Ludoviko trinkegi grandan kvanton da malvarma vino kaj poste mortis ĉu pro pneŭmonito aŭ pro pleŭrezio, kvankam estas ankaŭ suspekto de venenigo. Pro la tiutempaj rakontoj de lia morto, Ludoviko la 10-a estas la unua tenisisto konata per sia nomo en la historio. Alia el la fruaj entuziasmuloj de la ludo estis la reĝo Karlo la 5-a de Francio, kiu havis kortegan ludejon en la Luvra Palaco.
Ne estis ĝis la 16a jarcento kiam la rakedoj venis al uzado kaj la ludo komencis esti nomata "teniso", el la franclingva termino tenez, kiu povas esti tradukita kiel "tenu!", "ricevu!" aŭ "kaptu!", nome interjekcio uzata kiel alvoko de la servanto (ekludanto) al sia kontraŭanto. La ludo estis populara en Anglio kaj Francio, kvankam la ludo estis ludita nur subtegmente kie la pilko estas frapata kontraŭ la muro. Ankaŭ Henriko la 8-a de Anglio estis granda sekvanto de tiu ludo, kiu estas nune konata kiel reĝa teniso. Dum la 18a kaj komenco de la 19a jarcentoj, kiam la reĝa teniso malpliiĝis, novaj raketosportoj aperis en Anglio.
La invento de la unua gazontondilo en 1830, en Britio, estas foje konsiderita kiel katalizilo, por la preparado de modern-stilaj herbaj tenisludejoj kaj similaj sportejoj. Tio siavice kondukis al la kodigo de modernaj reguloj por multaj sportoj, kiel gazonteniso, plej futbalaj kodoj, herbokegloj kaj aliaj.
Moderna teniso
Inter 1859 kaj 1865 Harry Gem, advokato kaj lia amiko Augurio Perera disvolvigis ludon kiu kombinis elementojn de rakedosportoj kaj de la eŭska pilkoludo nome pelota, kiun ili ludis sur la kroketludejo de Perera en Birmingham en Anglio. En 1872, kun du lokaj doktoroj, ili fondis la unuan tenisklubon de la mondo en Avenue Road, Leamington Spa. Tie estis kie "lawn tennis" (gazonteniso) estis uzita kiel nomo de agado fare de klubo por la unua fojo. Post Leamington, la dua klubo kiu praktikis la ludon de teniso ŝajne estis la Edgbaston Archery and Croquet Society, ankaŭ en Birmingham.
En Tennis: A Cultural History, Heiner Gillmeister malkovris, ke la 8an de decembro, 1874, brita arme-oficiro Walter Clopton Wingfield skribis al Harry Gem, komentante, ke li (Wingfield) estis eksperimentanta per sia versio de gazonteniso “por unu jaro kaj duono”. En decembro 1873, Wingfield desegnis kaj patentis ludon kiun li nomis sfairistikè (σφαιριστική, signife "pilko-ludado"), kaj estis tuj konata simple kiel "sticky" (glueca, svita) – por la distrado de gastoj en ĝardenfestoj en la bieno de sia amiko en Nantclwyd Hall, en Llanelidan, Kimrio. American Heritage, E. M. Halliday, alirita la 2an de majo 2020. Laŭ R. D. C. Evans, torfherbeja agronomo, "Ĉiuj sporthistoriistoj konsentas, ke [Wingfield] meritas multon de la konsidero pro la disvolvigo de la moderna teniso." Laŭ Honor Godfrey, muze-kuratoro en Wimbledon, Wingfield "popularigis tiun ludon enorme. Li produktis skatolitan aron kiu inkludis reton, fostojn, rakedojn, pilkojn por la ludo – kaj plej grava el tio kion oni havas, liajn regulojn. Li estis absolute terura en merkatigo kaj li sendis sian ludon tra la tuta mondo. Li havis tre bonajn konektojn kun la klerikaro, la juristaro kaj la aristokrataro kaj sendis milojn da ludilaron en la unua jaro aŭ io tia, en 1874." La plej antikva ĉiujara konkurso de teniso en la mondo okazis en la Leamington Lawn Tennis Club en Birmingham en 1874. Tio estis tri jarojn antaŭ la All England Lawn Tennis and Croquet Club okazigos sian unuan ĉampionecon en Wimbledon, en julio 1877. La unua ĉampioneco finis per grava debato pri kiel normigi la regulojn.
Poentkalkulo
Tenisa matĉo konsistas el pluraj serioj, mem konsistantaj el pluraj "ludoj". Gajniĝas matĉo, kiam gajniĝas du serioj (aŭ en kelkaj turniroj tri serioj).
Por gajni serion, oni bezonas gajni 6 aŭ 7 ludojn, depende de situacio: 6 ludoj sufiĉas por gajno de serio se kontraŭulo maksimume atingas kvar ludojn. Alikaze bezonatas sep ludoj. Tamen, se ludoj estas 6:6, decida ludo ne estas kutima ludo, sed speciala decidludo.
En ludo, gajniĝas poentoj per gajno de interbatoj. Ludanto gajnas interbaton, kiam oponanto ne sukcesas revenigi la pilkon en lian kampon. Nombriĝas ludpoentoj per serio 0, 15, 30, 40 (ekzemple, se ludanto gajnis du interbatojn, li havas 30 poentojn). Gajniĝas ludo, se oni havas 40 poentojn kaj tiam gajnas sekvantan interbaton. Tamen, se la poentaro estas 40:40, tio nomiĝas egaleco aŭ "40 ambaŭe". Tiam ankoraŭ necesas du pliaj interbatoj por gajni ludon. Kiam ludanto gajnas unu interbaton post egaleco, diriĝas ke li avantaĝas. Post avantaĝo povas sekvi aŭ ludgajno, aŭ denove egaleco.
Ludkampo
Ortangula ludkampo apartiĝas per reto en du duonojn. Tuta ludkampo 78 futojn (23,77 metrojn) longas (ĉiu flanko, do 39 futojn = 11,89 metrojn longa). Larĝas por unuopa ludo 27 futojn (8,23 metroj), por parludo 36 futojn (10,97 metroj). Ludkampo apartiĝas per linioj nomitaj bazlinioj (en:baselines) kaj flanklinioj (en:sidelines). Linioj estas ludkampa parto. Se la pilko tuŝas (eĉ se nur parte) linion, ĝi 'enas'.
Kelkaj venkintoj de Granda Ŝlemo
La jenaj tenisistoj venkis almenaŭ kvin titolojn de Granda Ŝlemo (Grand Slam, Grand Chelem):
Preĝejo de Santa María la Mayor (Alcañiz)
La Preĝejo de Santa María la Mayor de Alcañiz (Provinco Teruelo, Hispanio) estis kolegiata preĝejo el 1407 al 1851. El la komplekso elstaras la granda gotika turo, ĉefa atestilo de la antikva mezepoka preĝejo, kaj la baroka konstruaĵo havanta fasadon de katedralaj dimensioj.
Ĉefaj elementoj estas gotikaj turoj, kapelo de la Virgulino de Soleco, la baroka templo, la ĉefa enirpordo, la ĉefa retablo kaj la pentraĵoj.
Casemiro
Carlos Casimiro aŭ plennome Carlos Henrique Casimiro, ofte nur nomata Casemiro (prononco laŭ sistemo IFA ), estas brazila futbalisto. Li naskiĝis en São José dos Campos, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2013 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Real Madrid CF. Krome Casemiro ekde la jaro 2011 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "5".
Eduard Kokojti
Eduard KOKOJTI (osete ), prezidento de parte agnoskita ŝtato Respubliko Sud-Osetio. Li strebas reunigi Nordan kaj Sudan Osetion kadre de Rusia Federacio.
Kokojti naskiĝis 31-an de oktobro 1964 en Cĥinval. Ankoraŭ en mezlernejo li serioze okupiĝis pri sporto kaj iĝis en 1980 ĉampiono de Kartvelio pri liberstila lukto. En 1983-1985 li militservis, poste studis en la loka pedagogia instituto kaj ricevis diplomon de instruisto pri gimnastiko.
Post instituto dum kelkaj jaroj laboris en strukturo de komunista partio (KPSU), en Komsomolo — ĝia junulara fako.
Dum la kartvel-oseta kontraŭstaro (1990—1991) estris negrandan grupon de defendantoj de Osetio kadre de pli granda grupo de Gri Koĉijev.
En 1990—1993 li estis deputito de Sud-Osetia Parlamento. Ekde 1997 laboris kiel reprezentanto de Sud-Osetio en Rusio kaj samtempe kiel helpanto de la deputito-komunisto Anatolij Ĉeĥojev, kiu reprezentis Nordan Osetion en rusia Dumao (parlamento).
Rezulte de la elektoj, okazintaj laŭ du rondoj novembre-decembre 2001, li iĝis prezidento de Sud-Osetio (53% de la voĉoj en la dua rondo de elektoj).
Kokojti ofte aperas en Moskvo kaj multe aktivas tie por ebligi eniron de la memproklamita ŝtato, kiun li estras, en konsiston de Rusio. La sud-osetiaj juristoj insistas, ke tian juran rajton la malgranda respubliko havas, dum la internaciaj organizoj nur parte agnoskas la rajton de Sud-Osetio je memdecido.
Relative juna politikisto, Kokojti ĝuas konstantan popularecon inter la junularo de la du osetaj respublikoj (Sud-Osetio kaj Nord-Osetio).
La en Sud-Osetio ekfunkciis nova pli potenca televida centro, kiu ebligas por loĝantoj de la montara regiono spekti elsendojn de la loka kaj de kelkaj rusiaj kanaloj. Dum la inaŭguro de la nova centro prezidento Eduard Kokojti esprimis esperon, ke videblo de la sud-osetiaj elsendoj en la najbaraj kartvelaj regionoj helpos la du popolojn atingi interkomprenon. Li ankaŭ promesis, ke baldaŭ ekfunkcios detruita dum la milito ŝtata radiostacio en Cĥinvalo.
Dum la sestaga milito en aŭgusto 2008 Kokojti estris trupojn de Sud-Osetio. Dum la milito, laŭ informo de sud-osetiaj oficialuloj, kartvelaj militistoj mortigis ĉ. 2 mil personojn, ĉ. 30 mil fuĝis. Multaj konstruaĵoj en Cĥinvalo estas detruitaj.
Pro enmiksiĝo de rusiaj trupoj, rezulte de la milito en 2008 Sud-Osetio konservis sian faktan memstarecon kaj havigis al si kontrolon pri la teritorioj de la iama Sud-Osetia Aŭtonoma Provinco, kiun ekde la 1990-aj jaroj regis la centra tbilisa potenco (ĉ. 20% de la tuta teritorio).
La 14-an de aŭgusto 2008 Kokojti subskribis nome de Sud-Osetio la principaron por repaciĝo, proponitan de la franca prezidento Nicolas Sarkozy.
Familio
Edziĝinta, li havas tri filojn.
Flago de Ekvadoro
La nacia flago de Ekvadoro, kiu konsistas el horizontalaj bendoj el flava (duobligas larĝon), blua kaj ruĝa, estis adoptita la 26-an de septembro 1860. Ĝi estas tre simila al la flago de Kolombio kaj al la flago de Venezuelo, kiuj ankaŭ estis iamaj teritorioj de Granda Kolombio. Ĉiuj tri flagoj estas bazitaj sur propono de ekvadora generalo Francisco de Miranda, kiu estis adoptita de Venezuelo en 1811 kaj pli poste en Granda Kolombio kun kelkaj modifoj. La flavo reprezentas oron, abunda riĉaĵo de la agrikulturo kaj grandaj rimedoj de la lando. Bluo reprezentas la oceanon, la helan kaj puran ĉielon de Ekvadoro. Ruĝo reprezentas la sangon disverŝitan de la herooj kiuj donis la Patrian kaj Liberecon al siaj posteuloj
La elementoj de la blazono de Ekvadoro havas la sekvajn signifojn:
Robert Walser
Robert WALSER [ˈrobɛrt ˈvalzər] (naskiĝis la 15-an de aprilo 1878, mortis la 25-an de decembro 1956) estis svisa verkisto.
Robert Walser naskiĝis en Bielo. Ĉar lia provo, fariĝi aktoro, fiaskis, li vivtenis sin per diversaj okupoj en oficejoj kaj dediĉis sin al la verkado. Dum pluraj jaroj li vivis ĉe sia frato, la pentristo Karl Walser, en Berlino, konatiĝis tie kun diversaj verkistoj, sed liaj verkoj ne trovis vastan agnoskon kaj li revenis al Svislando. Psikaj problemoj turmentis lin kaj ekde la jaro 1929 li pasigis sian vivon en psikiatriaj hospitaloj. La literaturan valoron de la Robert Walser (kiu nuntempe ofte estas komparata kun Franz Kafka) la fakularo ekkonis nur post la Dua mondmilito. Robert Walser mortis en Herisaŭ, Kantono Apencelo Ekstera.
Ernst Elias Niebergall
Ernst Elias NIEBERGALL [enst elias nibegal] (naskiĝis la 13-an de januaro, 1815, mortis la 19-an de aprilo, 1843) estis germana verkisto.
Naskiĝinte en Darmstadt, li studis teologion en Giessen. Poste li laboris kiel instruisto en Dieburg kaj Darmstadt.
De 1837 ĝis 1841 li publikigis siajn verkojn, uzante la pseŭdonimojn Ernst Streff, E. Streff aŭ E. St.. Famon li atingis per siaj spektakloj en la dialekto de sia hejmregiono.
Ernst Elias Niebergall mortis en Darmstadt.
Kallstadt
Kallstadt - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La komunumo Kallstadt apartenas al la Komunumaro Freinsheim.
Rimarkindaj naskiĝoj
Friedrich Trump (naskiĝis la 14-an de marto 1869, mortis en Novjorko la 27-an de majo 1918) - avo de la 45-a prezidento de Usono Donald Trump.
Flago de Urugvajo
La ŝtata flago de Urugvajo havas kampon el naŭ egalaj horizontaj strioj alternante blankan kaj blua. La kantono estas blanka, kun la Suno de majo, el kiu 16 sunradioj etendiĝas. La flago unue estis adoptita la 16-an de decembro 1828 kaj havis 17 striojn ĝis la 11-a de julio 1830, kiam nova leĝo reduktis la striojn al naŭ. La flago estis dizajnita de Joaquín Suárez. Nekutime inter ŝtatoj, Urugvajo havas tri oficialajn "Naciajn Standardojn".
Edna Ferber
Edna FERBER (* en Kalamazoo, Miŝigano, †  en Novjorko) estis usona verkistino hungardevena.
Ŝia verkaro konsistas el sentimentalaj, foje socikritikaj romanoj kaj dramoj, kiuj estas vaste legataj kaj grandparte ankaŭ filmigitaj. En la jaro 1925 la verkistino pro la romano So Big gajnis la Premion Pulitzer.
La Trinité-Victor (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nice - Breil-sur-Roya (945000).
Bulgarlingva Vikipedio
La bulgarlingva Vikipedio aŭ simple bulgara Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la bulgara lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon Българоезична Уикипедия; latinliterigite B'lgaroeziĉna Uikipedija. La projekto fondiĝis en decembro 2003 kaj atingis 100 000 artikolojn en majo 2010. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
En septembro 2019 la Fondaĵo Vikimedio anoncis intencon fermi la bulgarajn Vikinovaĵojn kaj forigi la tutan enhavon de la projekto, sekvante rekomendon de la Lingva Komitato de la Fondaĵo. Ĉi tiun drastan agon ĝi pravigis citante gravajn, kontraŭĵurnalismajn fuŝaĵojn kaj propagandon, kiujn la komunumo de la projekto permesis tre longtempe restadi. La 2019 ĝi estis fermita.
Sălbăgel
Sălbăgel [səlbəĝel] (hungare: Szilváshely [silva:ŝhej]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Lugoj. En 1910 Szilváshely havis 690 loĝantojn (hungaroj, slovakoj); en 1992 357 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1411. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény). Administre Sălbăgel apartenas al Gavojdia.
Épeugney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(15082) 1999 CT30
(15082) 1999 CT30 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Arbara rokturdo
La Arbara rokturdo (Monticola sharpei) estas kantobirdo de la familio de Muŝkaptuledoj, iam lokitaj en la Turdedoj kune kun la aliaj Rokturdoj. Tiu specio nuntempe inkludas la Bensonan rokturdon kiel subspecio M. s. bensoni, dum la Monta rokturdo (M. erythronotus) estis disigita al statuso de distinga specio.
Ĝi estas endemia de Madagaskaro. Pli precize ĉe la arbaroj oriente de Ambatondrazaka, kiu estas iom sude de la Lago Alaotra.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Mátyás Kolbay
Mátyás Kolbay [mAtjAŝ kolbai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolbay Mátyás, latine Mathia Kolbay, slovake Matej Kolbai estis hungaria akademia instruisto.
Mátyás Kolbay naskiĝis la en Almás (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Jablonov en Slovakio), li mortis en nekonata loko kaj tempo.
Vertkovo (distrikto Klin)
Vertkovo (Вертково) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 81 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Mátyás Kolbay
Biografio
Mátyás Kolbay post siaj studoj inter 1927 kaj 1843 instruis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), poste en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis en emerita statuso, sed poste li denove instruis.
Sankta-Kito kaj Neviso en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Olimpika Komitato de Sankta-Kito kaj Neviso.
NGC 1214
NGC 1214 (aliaj indikoj — PGC 11675, MCG -2-8-51, HCG 23A) estas galaksio en konstelacio Eridano.
641 Agnes
641 Agnes estas mezgranda, hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialigo de ĝia nomo estas nekonata
Franz Nabl
Franz NABL [franc nabl] (naskiĝis la 16-an de julio, 1883, mortis la 19-an de januaro, 1974) estis aŭstra verkisto.
Nova Roma (grupo)
Nova Roma (esperante "Nova Romo") estas internacia romia reviviga kaj rekonstruisma organizo kreita en 1998 (aŭ MMDCCLI AUC de la romia kalendaro) de Joseph Bloch kaj William Bradford, pli malfrue enhavigita en Majno kiel neprofita organizo kun eduka kaj religia misio. Nova Roma estas "dediĉita al la restaŭrado de klasika romia religio, kulturo, kaj solidecoj, kaj "dividitaj romiaj idealoj".
Franz Nabl
Nabl naskiĝis en Lautschin, Bohemio. En Vieno, kie li vivis ekde 1886, li studis juron, filozofion kaj germanistikon. Ekde 1919 li vivtenis sin kiel libera verkisto en Baden apud Vieno. De 1924 ĝis 1927 li estis redaktoro en Graz. En la jaro 1943 li fariĝis honora doktoro en la universitato de Graz.
Nova Roma (grupo)
Raportita havigi rimedojn pri romia kulturo, latina lingvo, romia vestaĵo kaj rekonstruadistajn gvidliniojn, Nova Roma celas esti pli ol komunumo de rekonstruadistoj aŭ historia studa grupo. Strimska, Davy, Adler kaj Gallagher-Ashcraft referas al ĝi kiel politeisma rekonstruisma komunumo. Ĉar ĝi havas strukturon bazitan sur la antikva Romia Respubliko, kun senato, magistratoj kaj leĝoj proklamitaj per voĉdono de la comitia, kaj kun lia propra monero, kaj ĉar la Nova Roma Wiki asertas ke la grupo sin identigas kiel "suverenan nacion", iuj eksteraj observantoj klasifikas ĝin kiel mikronacion.
Franz Nabl
Franz Nabl mortis en Graz.
Nova Roma (grupo)
Romia religio
Nova Roma adoptis la romian religion kiel sian ŝtatan kulton, sed ankaŭ subtenas la liberecon de religio de siaj civitanoj. Kiel politeisma rekonstruisma praktiko, la religio Romana aŭ cultus deorum Romanorum (latinaj nomoj uzitaj de aliĝintoj de Nova Roma raportantaj al lia religio) laŭdire altiras homojn speciale de milita fono. Tiel la hejmaj religiaj tradicioj kaj la tiel nomata ŝtata religio (sacra publica) estas reprezentitaj en la praktikoj de Nova Roma, inkludante la restarigo de la antikvaj pastraj collegia, kaj la honoro de la plena ciklo de la romiaj festoj tra la jaro. Laŭ la Ontario Consultants on Religious Tolerance, en la tempo de Kristnasko, novaj romioj festas la romian ferion Saturnalion.
En 2006 Margot Adler rimarkis la planojn de la organizo ke ĝi restaŭru la sanktejon de Magna Mater en Romo.
Vivaj eventoj
Nova romiaj civitanoj partoprenas en tiaj eventoj kiel la Festivalo de Malnova Heredaĵo en Svishtov, Bulgarujo, la Romiaj Merkataj Tagoj  en Wells Harbor Park, Majno kaj Forum Fulvii en Italujo, Ludi Savarienses Historia Karnavalo aŭ la Aquincum Floralia Printempa Festivalo   en Hungarujo.
Kulturaj konkursoj kaj ludoj
Inter la kulturaj aktivecoj de Nova Roma, konkursoj kaj ludoj asociitaj kun diversaj romiaj festoj havas gravan lokon. Ili povas inkludi ampleksan gamon de diversaj programoj de humuraj liniaj ludoj ĝis seriozaj arto-konkuroj kiel la Certamen Petronianum, literatura konkurso de historia romanskribo, kie la ĵurio estis formita de konsiderindaj inkludante mondofama novelisto Dr. Colleen McCullough, aŭtoro de multaj romanoj pli venditaj de romia temo, kaj Prof. Dr. T. P. Wiseman, universitata profesoro de romia historio kaj eksa vicprezidanto de la Brita Akademio.
Historiaj kuntekstoj
Renaskiĝo de romiaj aferoj kaj iliaj adoptoj por simbola graveco havas longan historion. Nova Roma (en latino, laŭvorte "Nova Romo") en lia intenca renaskiĝo de grandiozaj restaĵoj de la pasinteco tiel paraleloj kaj eĥoj aliaj "Novaj Romoj" kiel:
Provinco Ilamo
Ilamo (Īlām, aŭ Elam, ایلام), estas provinco de Irano, situanta en la okcidento de ĉi tiu lando. La administra centro estas la samnoma urbo Ilamo.
La areo estas. Laŭ la stato de la jaro 2005 en la provinco vivis personoj. La loĝdenso sekve estas 27,1 homoj po km². La ISO-kodo de la provinco estas IR-05.
Ĉefaj urboj estas Ilam, Mehrano, Pakdaŝt, Dehloran, Dareh Ŝahr, Ŝirvan Va Ĉardavol, Arkovaz, Malek Ŝahi, Aivan kaj Abdanan. Aliaj urboj estas Salehabad kaj ...
La provinca teritorio limas okcidente kun Irako.
La plejmulto de la loĝantaro estas kurdoj kaj luroj.
Dum la antikveco la teritorio estis parto de la imperio de Elamo.
Ĝi estis unu el la partoj de Irano plej detruitaj dum la iraka-irana milito.
Gempiledoj
La Gempiledoj (Gempylidae) estas familio de Perkoformaj fiŝoj.
Ili estas longecaj fiŝoj kun simila aspekto al barakudoj, kiu havas longan dorsan naĝilon. La plej grandaj specioj, kiaj la Thyrsites atun, kreskiĝas ĝis 2 m longe. Kiel la barakudoj, ili estas predantoj, kun kaninecaj dentoj.
Toni Morrison
Stilo
La libroj de Morrison multe traktas afrik-amerikanan socion en Usono, kun homoj, precipe afrik-amerikanaj virinoj, kiuj spertis hontigon kaj subpremon de rasisma socio kaj ene de la familio.
Ŝia unua libro, The Bluest Eye (La plej blua okulo), publikigita en 1970. Ĝi estas la historio de knabino, kies vivo estis detruita pro la rasisma kaj perforta socio, en kiu ŝi vivas.
Ŝi publikigis la libron Song of Solomon (Kanto de Salomono) en 1977. Ĉi tiu libro gajnigis al ŝi la Usonan Nacian Libro-Premion, metante ŝin ĉe la avangardo de verkistoj en Usono. Jen la historio de etburĝa viro, kiu atingas memkonscion malkovrante siajn kamparajn afrik-amerikanajn radikojn.
La libro Beloved (Amata), publikigita en 1987, gajnigis al ŝi la prestiĝan Premion Pulitzer unu jaron poste, same kiel la Anisfield-Lupan Premion por 1988. La libro akre diskutas patrinan amon, murdon kaj subpremon dum la periodo de nigra sklaveco en Usono. En 1992, ŝi publikigis la libron Jazz pri amo kaj murdo en la distrikto Harlem en la 1930-aj jaroj.
Ŝi verkis (kun sia filo Slade) ankaŭ infanlibrojn, teatraĵon titolitan Dreaming Emmett (Revanta Emmett) surscenejigitan en 1986, aron da kantoj titolitan Honey and Me (Mielo kaj mi) aperintan en 1992 kaj ankaŭ operon titolitan Margaret Garner en 2003.
Bibliografio
(en) Linda Wagner-Martin: Toni Morrison : a literary life, Basingstoke [k. a.] : Palgrave Macmillan, 2015, ISBN 978-1-137-44669-5
Eksteraj ligiloj
(it) Toni Morrison, en: Enciklopedia Treccani, Istituto dell'Enciclopedia Italiana (en) Toni Morrison, en: Enciclopedia Britannica (it) Toni Morrison, en: Enciclopedia delle donne (enciklopidio pri virinoj) (en) Toni Morrison, en: Nobelprize.org, Nobel Media AB (en) Verkoj deToni Morrison, en: Malfermita Biblioteko (Open Library), Internet Archive (en) Toni Morrison, en: Interreta filma datumbazo, IMDb.com. Modifica su Wikidata
MDK (VKontakte)
MDK (ankaŭ cirile МДК) estas unu el la plej popularaj komunumetoj enkadre de rusia interkona retejo VKontakte kun pli ol 4,3 milionoj da subskribintoj kaj 12 milionoj da vizitantoj ĉiumonate (en 2014). Ĝi situas ĉe la adreso http://vk.com/mdk. La servilo situas en Moskvo.
La enhavo estas plejparte konsiderata kiel maltolerema kaj dekstre ekstremisma: en ĝia konsisto estas ekstrema naciismo, seksismo, ŝovinisma propagando. Vaste estas uzata obscena leksiko.
Estraro
La registrita marko estas posedata de Klr "Sarafanka", kies ĉefgvidanto - Dmitrij Aladiŝev - estas unu el la fondintoj de MDK. Ĝia oficiala adreso: Moskvo, Astradamskij traveturejo, 3 (administra distrikto Timirjazevskij).
La komunumo akiras 1,3 mln dollaroj ĉiujare.
Historio
MDK estis fondita en aprilo-majo de 2011.
La ĝi registris sian markon; Komenciĝis vendado de varoj kun la marko MDK.
Marcel Mauss
Marcel MAUSS (10-a de majo 1872 - 10-a de februaro 1950) estis franca socisciencisto plej bone konata pro sia rolo en prilaboro kaj daŭrigo de la heredaĵo de sia onklo Émile Durkheim kaj la Année Sociologique. Lia plej konata verko estas La donaco, pri reciprok- kaj donac-bazaj ekonomioj de necivitaj popoloj.
Krestovskij ostrov (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Krestovskij ostrov (Крестовский остров) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Grasa
Grasa [GRAsa] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la sudo de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Grasa estas en la suda valo Guarguera iom sude de la rivero Guarga alirebla el la ŝoseo A-1604 kiu laŭiras la rivero Guarga. Krome estas rojo Huerto alfluanto de Guarga- La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj. Proksime estas domaroj Yéspola, Gésera kaj Arraso.
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Aktualo
La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, kio pluas ĉi tie male al aliaj apudaj lokoj, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo. Ĉefaj altiraĵoj estas naturaj lokoj (estas rigardejo).
Otfried Preußler
Otfried PREUSSLER (naskiĝis la en Liberec, mortis la  en Prien am Chiemsee) estis germana verkisto kaj pedagogo. La gepatroj (estantaj instruistoj) kaj la ŝajne neelĉerpebla fonto de rakontoj de lia avino Dora estis inspiro por li, same kiel lia bohema patrujo. Kiel loka esploristo, la patro de Otfried Preußler kompilis la legendojn kaj rakontojn de la tiea montaro: rakontoj de magiistoj, sorĉistinoj kaj fantomoj, kiuj poste ankaŭ trovis sian vojon en la rakontojn de Preußler.
Vivo
La jarojn de la Dua mondmilito antaŭis infanaĝo en malferma kaj literaturema medio. Kiel la plej multaj el liaj samlernejanoj, Preußler estis rekrutita en Liberec en 1942 tuj post trapaso de la abiturienta ekzameno.
Post deplojiĝo ĉe la orienta fronto la tiam 21-jaraĝulo iĝis militkaptito en 1944 pasigonte la venontajn kvin jarojn en diversaj internigejoj en Orienta Rusujo. Post liberiĝo en 1949 li retrovis en Rosenheim membrojn de sia familio inter kiuj estis ankaŭ la fianĉino Annelie; samjare ili geedziĝis (ili havis tri filinojn: Renate, Regine kaj Susanne).
Preußler decidis fariĝi instruisto laborante paralele por la porinfana sekcio de radistacio. Fininte siajn pedagogiajn studojn li iĝis bazlerneja instruisto kaj restis en la instrua profesio ĝis 1970.
Verkista sukceso
En 1956 aperis la verko Der kleine Wassermann kaj estis entuziasme akceptita de infanoj, plenkreskuloj kaj la profesia mondo. Preußler ricevis specialan premion por sia debuta laboro (Deutscher Jugendbuchpreis). Sekvis Die kleine Hexe (1957), Bei uns in Schilda (1958), Thomas Vogelschreck (1958), Der Rauber Hotzenplotz (1962) - du daŭrigoj de la rabisto Hotzenplotz estis faritaj en 1969 kaj 1973 - kaj Das kleine Gespenst (1966). Multaj el la rakontoj de tiu tre produktiva kreiva fazo de Preußler eblis danke al observoj de ĉla iutaga vivo de kaj kun liaj filinoj.
Krome influoj el Orienta Eŭropo ja troviĝas en lia verkaro, ekzemple en la rakontoj Kater Mikesch (1962; traduko kaj interpreto de Kocour Mikes de la ĉeĥa aŭtoro Josef Lada), Die Abenteuer des starken Wanja (1966) kaj la teatraĵo Der goldene Brunnen (1975).
Post liaj sukcesaj infanlibroj, Otfried Preußler ankaŭ skribis romanojn por junaj plenkreskuloj kaj plenkreskuloj de la 1970-aj jaroj. Lia romano Krabat, kiu estis publikigita en 1971 kaj rakontas la historion de soraba sorĉistmetilernanto, iĝis unu el liaj plej gravaj verkoj siaspece. Krabat poste estis tradukita en 31 lingvojn ricevonte krom Deutscher Jugendbuchpreis ankaŭ internaciajn premiojn (Eŭropa Junulara Libro-Premio; Notable Book-premio de American Library Association).
''Die Flucht nach Agypten. Königlich böhmischer Teil'' (1978) estis la unua libro eksplicite celita al plenkreskaj legantoj. La aŭtoro ankaŭ lokigis multajn el la sekvaj libroj en sia boheman patrujon kaj pasigis la intrigojn ofte en arbaroj kaj montoj de sia infanaĝa ĉirkaŭaĵo.
Por la plej multaj el liaj infanlibroj verkis scenejajn kaj radiaj teatraĵojn Preußler mem. Li kunlaboris kun porinfanaj teatroj ĉie ajn en Germanio. Filmadaptiĝoj sekvis, inkluzive de Kater Mikesch, enscenigate fare de Augsburger Puppenkiste en 1964. Poste la rabistrakontoj pri Hotzenplotz estas filmitaj, kaj la figuroj el Die kleine Hexe respektive Der kleine Wassermann iĝis bildstrifiguroj. Ankaŭ pro tio la aŭtoro ricevis multajn premiojn kaj ricevis plurajn orajn diskojn.
Graveco
Krom sia literatura verkado, kiun li daŭrigis ĝis 2011, Preußler tre okupiĝis pri sociaj kaj edukaj temoj. Kiel verkisto kaj instruisto, li ĉiam restis praktika edukisto. Liaj libroj proponas pedagogiajn impulsojn por lingva kaj emocia edukadoj kaj estas uzataj ankaŭ sur la kampo de kuracado. Ekde la 1970-aj jaroj, Preußler engaĝiĝis pri la Ortopedia infana kliniko en Aschau kaj flegis dum la tuta vivo korespondadajn kontaktojn kun infanoj el la tuta mondo.
Himalaja marmoto
Himalaja marmoto (Marmota himalayana) aŭ Tibeta neĝoporko estas specio apartenanta al genro marmotoj, familio Sciuredoj, ordo Ronĝuloj. Ĝi vivas en altaj montoj de Azio, precipe en Himalajo, nome en Tibeta Altebenaĵo. Ĝi ankaŭ vivas ĝis orienta Nanŝan kaj montoj de provinco Sikang.
Ĝi estas unu de la plej grandaj kaj pezaj specioj de la genro de marmotoj. Unuopuloj povas longi 70 cm kaj pezi ĝis 9 kg. Ĝia felo estas malhele-hele bruna, kun flavaj makuloj sur la vango kaj brusto.
Ĝi vivas en kolonioj, dormas vintran dormon dum 6 monatoj. Ĝi manĝas herbojn, ĝi estas predo de la neĝleopardo.
Ĝia seksa maturiĝo okazas en aĝo de du jaroj. La femalo naskas 2-11 idojn post unumonata gravedeco.
Ĝia plej proksima parenco estas verŝajne la stepa marmoto.
Futaba Kioka
Futaba Kioka (木岡 二葉 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1981 ĝis 1996 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Estis unu el plej aktivaj teamanoj, partopreninte en 75 matĉoj kaj atinginte 30 golojn.
Vladimirovka (distrikto Klin)
Vladimirovka (Владимировка) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 18 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Profesia deformo
Profesia deformo estas psiĥologia fenomeno, kiam homo sub influo de sia profesio subkonscie aplikas la konceptojn, metodojn, vidpunktojn aŭ ĝenerale pensmanieron de tiu profesio ankaŭ en kampoj tute ne rilataj al ĝi, ĉefe en la ĉiutaga vivo. Tia konduto estas rezulto de forta identiĝo kun sia profesio, kiu tre ofte ekestas kiam oni dum multaj jaroj daŭre okupas pri la sama profesio. Plej ofte ĝiaj simptomoj estas simple amuzaj, sed foje ĝi povas serioze malhelpi al la vivo de la suferanto aŭ de ties proksimuloj.
Ekzemploj
En kazo de instruistoj, profesia deformo estas ĝenerale konsiderata kiel speciale grava minaco, ĉar ili ofte transprenas sian profesian rolon, kunigitan kun la tipa konduto dependa de la aĝo de iliaj lernantoj, en siajn proprajn vivojn. Tial, la ceteraj homoj povas poste tre facile rekoni instruiston en homo, kiu havas tendencojn riproĉi, konsili, regi kaj puni. Same la deformo tamen montriĝas ankaŭ per pozitivaj trajtoj - instruistoj plej ofte estas ankaŭ en ĉiutaga vivo sociemaj, scivolemaj, organizkapablaj, interesiĝantaj pri aliuloj, ordemaj ktp.
Ĉe aliaj profesioj ekzistas ankaŭ tre diversaj manieroj, kiel profesia deformo povas montriĝi. Matematikistoj, ekzemple, ofte ne povas reteni de la preciza matematika parolmaniero, eĉ se ili parolas kun amikoj aŭ aliaj kunuloj, kaj tial ofte ili emas paroli aŭ skribi tro precize (kaj pro tio ĝenerale tro longe) kaj uzi dum la parolado komplikajn gramatikajn konstruojn kaj nekutimajn, tamen plej precizajn por tiu kazo esprimojn.
Simile, iu bibliotekisto povas spekti ĉe si profesian deformon pro tio, ke li jam tiom estas ligita kun la terminoj tipaj en lia fako, ke vizitante vendejojn aŭ ŝtatajn oficojn li aŭtomate pensas pri "pruntohoraro" anstataŭ "vendhoraro" aŭ "malfermhoraro", aŭ liston de aĉetendaj varoj li povas nomi "dezirataĵoj", laŭ la listo de pruntitaj libroj rezervitaj de alia leganto.
Manifesto de Girona pri lingvaj rajtoj
Manifesto de Girona pri Lingvaj Rajtoj estis prezentita la 13-an de majo 2011 fare de la Komitato pri Tradukarto kaj Lingvaj Rajfoj de PEN-Klubo Internacia, PEN Internacia, kiu kunigas verkistojn el la tuta mondo.
La Manifesto de Ĝirono estas resumo de la centraj aksoj en la Universala Deklaracio pri Lingvaj Rajtoj de 1996, al kiu kontribuis ankaŭ Esperanta PEN-Centro.
Vladikina Gora (distrikto Klin)
Vladikina Gora (Владыкина Гора) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 19 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Pedro Geromel
Pedro Geromel aŭ plennome Pedro Tonon Geromel, ofte nur nomata Geromel, estas brazila futbalisto. Li naskiĝis en San-Paŭlo, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2015 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Grêmio, antaŭe li membris en la unua teamo de la klubo 1. FC Köln. Krome Pedro Geromel ekde la jaro 2017 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "4".
Esperanta alfabeto
La 28 literoj de la Esperanta alfabeto estas ĉiuj same memstaraj (en la senco ke ekzemple 'ĉ' ĉiam estas rigardata kiel propra litero kaj ne kiel "varianto de c"), kaj ili sekvas striktan alfabetan ordon. En la Vikipedio (kaj aliloke) kelkaj propraj nomoj estas skribitaj ne nur per la Esperantaj literoj, sed ankaŭ per aliaj latinaj literoj, i.a. x kaj y. Pri laŭalfabetigo de tiaj nomoj, vidu Vikipedio:Laŭalfabetigo.
Majuskloj kaj minuskloj
Same kiel la latina alfabeto, sur kiu ĝi estas bazita, la Esperanta alfabeto havas du formojn de ĉiu litero: MAJUSKLA kaj minuskla.
La majuskloj estas uzataj:
Alie estas uzataj la minuskloj.
Historio de la Esperanta alfabeto
Kiam Zamenhof kreadis Esperanton, li dum ĉiuj fazoj uzis kiel bazon la latinan alfabeton kun ties suplementaj literoj J, j, K, k, U, u, kaj Z, z, sed mankanta je Q, q, X, x, Y, y (W, w estis uzata en Praesperanto). Li ankaŭ scipovis la cirilan, la grekan kaj la hebrean alfabetojn. Ke li tamen elektis la latinan, anstataŭ ekzemple la grekan aŭ mem-inventitan, eble klarigas la fakto, ke la latina jam en tiu tempo estis la universale plej konata alfabeto, uzita por surpaperigi lingvojn el ĉiuj lingvaj familioj kaj ankaŭ uzata science.
Ĉar Zamenhof alstrebis la idealon de alfabeto: unu fonemo - unu litero, li malŝatis kombin-literojn kiel franca ch [ŝ] aŭ hungara sz [s]. Tial, frue al li alvenis la ideo de ĉapelitaj literoj, por montri per supersigno sonon, por kiu mankas al la latina alfabeto memstara signo. Dum la praesperanta epoko li uzis signojn inspiritajn de la pola ortografio, ekzemple s kun akuta supersigno por hodiaŭa "ŝ". Finfine venis al li la ideo utiligi la francan cirkumflekson aŭ "ĉapelon" por bel-maniere modli la necesajn literojn, unikajn al Esperanto: Ĉ, ĉ, Ĝ, ĝ, Ĥ, ĥ, Ĵ, ĵ, Ŝ, ŝ. La "luneton" super la ŭ li prenis kaj el la cirila alfabeto (kie ĝi montras duonvokalan i kontraste al vokala i) kaj el la uzo de latinistoj kaj teoriistoj de poezio (kiuj uzas ĝin por emfazi la mallongecon de ia ajn vokalo, kontraste kun superskribata "-" montranta ĝian longecon: ekzemple latine pŏpulus [kun mallonga o]: popolo; pōpulus [kun longa o] poplo).
Nomoj de la Esperantaj literoj
Literumante oni simple prononcas la vokalojn laŭ ili mem: a - a; e - e ktp. Pri konsonantoj, oni postmetas o: b - bo; ĥ - ĥo; ŭ - ŭo ktp. La postmetitaj "o"-oj ne estas gramatikaj O-finaĵoj. Ili restas, se oni aldonas verajn finaĵojn: du b-oj [BOoj], la n-a [NOa] potenco k.s.
Alternativaj nomsistemoj
La regula formiĝo de la liternomoj malfaciligas la aŭdan distingon inter ili. Unu sistemo por eviti tiun ĉi problemon estas nomi la literojn per tutaj vortoj, ekzemple "amo", "barbo", "cico", "ĉaĉaĉao", ktp. Multaj tiaj proponoj troviĝas jene.
Sed ankaŭ estis proponitaj novaj nomoj por la literoj. Gaston Waringhien proponis en 1951 en revuo Esperanto sistemon, kiu provas resti en la spirito de la fundamento sed varii la sonojn de tro similaj literoj, uzante finan -a anstataŭ -o post la konsonantoj voĉaj (kaj h, kontraste al ĥ; krome, l kaj n retenas sian o por kontrastigi ilin al r kaj m; malpli klaras, kial j kaj ŭ ne ricevas la regulan -a — probable por makonfuzi ilin disde ĵ kaj v): Laŭ la Plena Analiza Gramatiko tiun ĉi sistemon uzadis doktoro Sirk ĉe siaj prelegoj en la Someraj Universitatoj sen ia ĝeno, tamen la sistemo ne enradikiĝis.
Aliaj proponoj provas esti pli internaciaj, kiel tiu de doktoro Belinfante en Scienca Revuo en 1951: Sed tio ne faciligis la distingon de kelkaj literoj. Estis propono de Kalocsay Kálmán kiu estas kaj iomete internacia kaj faciligas la distingon:
La literumado en Parolu por Fajrovulpo, programo (2009) por voĉlegi retpaĝojn, celas eviti koliziojn kun vortoj (kiaj "da" "de" "je" "po"):
Vidu ankaŭ: Literuma alfabeto.
Krauschwitz (Saksio)
Krauschwitz (jen germane, suprasorabe Krušwica) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Esperanta alfabeto
Kritikoj kontraŭ la Esperanta alfabeto
Samea (Eŭropo) - Svahila (Afriko) - Ajmara (Sudameriko) - Inuita (Nordameriko) - Vjetnama (Azio) - Maoria (Oceanio)
Reformproponoj
La sekva tabelo montras diversajn manierojn skribi Esperanton, nome la norman manieron, IFA-transskribon, QWXY-sistemon, H-sistemon, X-sistemon, kvar reformproponojn kaj cirilan transskribon:
Manskribaj literoj
Oni povas skribi la literojn laŭ la permana maniero. La oficialaj/tipaj legeblas en la Ekzercaro de la Fundamento de Esperanto, en la deka eldono sur paĝo 81, §1.
Eksteraj ligiloj: Esperantaj literoj en alia formo
Ne uzata propono:
Aliaj skribsistemoj: En tiu ligilo la transliterado de la ĉapelitaj literoj estas nomita "oficiala". Tio ne estas tute ĝusta. ILERA kaj la plimulto de la radioamatoroj preferas la zamenhofan metodon, do uzas ch, sh ktp.
Slavofilismo
Postaj verkistoj Fjodor Dostojevskij, Konstantin Leontjev kaj Nikolaj Danilevskij disvolvigis partikularan konservisman version de Slavofilismo, nome Poĉvenniĉestvo (el la rusa vorto por tero).
Naŭ Prodoj
La mezepoka aŭtoro Jean de Longuyon nomis la Naŭ Prodoj (Neuf preux), naŭo da historiaj kaj legendaj viroj, kiel modelo por kavaliroj:
Priskribi iliajn virtojn iĝis ofta temo de kavalirismaj aŭtoroj kaj artistoj.
Sammaniere aperis respondaj listoj da naŭ virinoj.
Aliaj grupoj da legendaj kavaliroj estis la Dekdu Paruloj de Francio kaj la kavaliroj de la Ronda Tablo.
NGC 1215
NGC 1215 (aliaj indikoj — PGC 11687, MCG -2-8-55, HCG 23B) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Robert Dessaix
Robert Dessaix (nask. la 17-an de februaro 1944 en Sidnejo) estas aŭstralia romanisto, eseisto, kaj ĵurnalisto.
Biografio
Naskiĝinta ekster geedzeco en 1944, Robert Dessaix estis adoptita de modesta paro Tom Jones kaj Jean. Li studis en la knaba altlernejo de Norda Sidnejo. Jam 11-jara, li havis fortan scivolemon kaj allogon por lingvoj. Li studis Esperanton, Volapukon, Universal-Sprache de Pirro kaj Interlingvaon. Li komencis lerni la latinan, la francan kaj la rusan. Li pasiiĝis pri Dostojevskij kaj Turgenev. Konvinkita pri la boneco de socialismo, li daŭrigis siajn studojn en la Universitato de Moskvo en 1966. Post la morto de siaj adoptintoj, Jean Jones en 1969, kaj Tom Jones en 1971, li elektis la nomon de sia biologia patrino Dessaix.
Post reveno al Aŭstralio, li instruis la rusan en la Nacia Aŭstralia Universitato kaj en la Universitato de Novsudkimrio de 1972 ĝis 1984. Dum tiu tempo, li tradukis librojn el la rusa al la angla en kunlaboro kun Michael Ulman, i.a. "The Sheepskin Coat" kaj "An Absolutely Happy Village" de Boris Vakhtin. En 1970, li edziĝis kun filino de pastoro, Elisabeth, sed la geedezeco finiĝis post dekdu jaroj. De tiam li turnis sin al samseksemo kaj renkontis Peter Timms.
De 1985 ĝis 1995, li prezentis programon de "Australian Broadcasting Corporation" (ABC) kiel produktoro kaj parolisto de la spektaklo "Books and Writing" (Libroj kaj Skribado), kiu kontribuis al lia popularigo en Aŭstralio. Li vivas nun en Tasmanio.
Lia unua libro, "Disgrace A Mother's" (Senhonorigi patrinon), publikigita en 1984, estas aŭtobiografio. Ĝi koncernas lian transiron al alternativa sekseco post dekdu jaroj da geedzeco, kaj lian renkontiĝon kun sia patrino Yvonne. La manuskriptoj de "Disgrace A Mother's" estas en Mitchell Library, Novsudkimrio. En franca traduko, ĝi aperis sub la titolo "Une mère et sa honte" (Patrino kaj ĝia honto).
Lia dua romano, "Corfou", estis publikigita en 2001.
Dessaix longe laboris por aperigi, en 2004, "Twilight of Love: Travels with Turgenev" (Krepusko de Amo : Vojaĝoj kun Turgenev). Temas pri miksaĵo inter personaj vojaĝaj notlibroj kaj biografio de Turgenev. Inspiron por ĝi li trovis en sia doktoreca disertacio pri Turgenev kaj Sovetunio, kaj en verkoj de la svisa ĵurnalisto kaj verkisto Alain de Botton pri vojaĝo, arto kaj filozofio.
Robert Dessaix kaj Esperanto
Robert Dessaix ne forgesis sian junaĝan scivolemon pri artefaritaj lingvoj, kaj aparte pri Esperanto. Tutan elsendon li dediĉis al ĝi ĉe "ABC" la 22an de januaro 2005 sub la titolo "Does the world need Esperanto?" (Ĉu la mondo bezonas Esperanton ?").
Eksteraj ligiloj
(en la angla)
Distrikto Gárdony
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 2013. Pli frue ĝi neniam ekzistis.
Robert Dessaix
Fonto
La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas esence el la anglalingva versio de Wikipedia, kun kelkaj aldonaĵoj.
Otto Wichterle
Otto WICHTERLE (27-an de oktobro 1913 en Prostějov en Moravio, Aŭstrio-Hungario - 18-an de aŭgusto 1998 en Prago) estis ĉeĥa kemiisto, kiu inventis la modernan kontaktlenson.
Wichterle studis en la Kemia Altlernejo de la Teknika Universitato Prago. Li promociiĝis en 1936 kaj restis poste en la universitato, ĝis kiam la nazioj fermis en 1939 la altlernejon. Wichterle plulaboris en la esplora sekcio de la Bata-uzino en Zlín, kie li laboris ĉefe pri prilaboro de poliamidoj kaj kaprolaktamoj. Li malkovris en 1941 kun sia teamo artfibron, nomatan silono. La malkovro estis prisilentigita kaj venis nur post 10 jaroj en produktadon. Lin arestis en 1942 la Gestapo por mallonga tempo.
Post la dua mondmilito, Wichterle denove eklaboris en la Universitato, kie li okupiĝis pri organika kemio kaj verkis bazan lernolibron pri neorganika kemio. Li iĝis en 1952 dekano de la novfondita instituto pri kemia teknologio, el kiu posteno li estis forigita kadre de politika purigo.
Unu jaron poste, la Ĉeĥoslovaka Akademio de la Sciencoj - kie li membris ekde 1955 - elektis lin prezidanto de nova instituto pri makromolekulara kemio. En tiu instituo, li pludaŭrigis la esplorojn pri la polimerizado de laktamoj kaj pri prilaboro de hidrofilaj ĝeloj. Li, kunlaborinte jam en 1953 kun kemiisto Drahoslav Lím, patentigis procezon por produktado de mola polimero (2-hidroksietilmetakrilato, mallonge: HEMA).
Ĉar la konstruo de la instituto longedaŭris, Wichterle devis eĉ hejme eksperimenti. Tie li sukcesis en 1961 per memkonstruita aparato produkti kontaktlensojn el hidroĝelo. La akademio de la Sciencoj vendis la patenton sen sciigo de Wichterle al Usono.