cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michelstadt
Vidindaĵoj
La urba fortikaĵo Kellerei [Keleraj] estas frumezepoka frankona konstruaĵo, poste ŝanĝita laŭ renesanca stilo. Ĝi estas integrita parto de la mezepoka urbomuro. Antaŭ la frua mezepoko tiuloke staris romiaj konstruaĵoj ĉe kruciĝo de du grandaj romiaj armeaj stratoj, tra kiuj transportiĝis provizoj por la fortikaĵoj gardantaj la limon de la romia imperio, malmultajn kilometrojn pli oriente. Atesto por la romia pasinteco estas statuo de la antikva dio Merkurio, enkonstruita en la restaŭrita "ŝtelista turo", kie mezepoke duonvivis malliberuloj.
La urba preĝejo fine de la 14a jarcento konstruiĝis en loko apud la historia urbodomo, kie antaŭe staris pli eta kapelo de sankta Kiliano. La sonorila turo de la preĝejo ĝis 1970 estis hejmo por unu el la plej valoraj mezepokaj bibliotekoj de Germanlingvio, donaco de religia postenulo fine de la 14a jarcento. La biblioteko kun pli ol 1000 pezaj libregoj intertempe translokiĝis al halo de la postmezepoka rajdista poŝto. Antaŭ konstruo de la kapelo de sankta Kiliano tiuloke estis unue kela-ĝermana kultejo, kaj poste romia Midraso-sanktejo. Eta rojo, kiu preterfluis tie, ne nur donis akvon por la preĝeja baptobaseno, sed ankaŭ por la tuta resta mezepoka urbocentro.
La Baziliko en urboparto Steinbach estis konstruita de Einhard, la kronikisto kaj konsilisto de la frankona reĝo Karolo la Granda. La preĝejo konstruita inter la jaroj 815 kaj 827 estas unu el malmultaj grandparte konservitaj konstruaĵoj de tiu epoko, kiun oni nomas karolinga. En la baziliko oni montris relikvojn de la kristanaj sanktuloj Petro kaj Marĉelino, kiujn ege religiema negocisto antaŭe ŝtelis el Romo. Al la baziliko pilgrimis malpli da kredantoj, ol oni antaŭe esperis, kaj post iom da jaroj Einhard kun sia edzino, filino de reĝo Karolo la granda, sed ankaŭ kun la du relikvoj, translokiĝis 50 kilometrojn norden al la hodiaŭa urbo Seligenstadt - ĉe rivero Majno inter Frankfurto kaj Aschaffenburg. La baziliko plurfoje trakonstruiĝis, kaj ekde la 17a jarcento pli kaj pli forgesiĝis, ĝis oni rekonsciiĝis pri la valoreco de la partoj ne jam detruitaj fine de la 19a jarcento.
La artikektura ensemblo de la kastelo montras ĉiujn konstruajn stilojn de la eŭropa mezepoko - de la romana stilo de la frumezepoka fortikaĵo ĉirkaŭita de akvofosaĵo nordflanke, tra la gotikaj skulptaĵoj kaj muroj, faritaj de konstruistoj de la Strasburga katedralo, kiuj gaste laboris en Steinbach, gix la renesanca stilo de la giganta pordega arko inter la du okcidentaj turoj de la kastelo. La kastela muelejo en la parko same estas renesanca, kaj aldoniĝas la baroka parka kasteleto, klasicisma kroma loĝ-domo kaj malfrubaroka oranĝejo. La grafo de Erbach-Fürstenau daŭre loĝas en la kastelo, krome en la periferiaj partoj vivas pluraj konataj artistoj.
En la tuja proksimeco de la vilaĝeca urboparto Würzberg, ok kilometrojn oriente de la urbocentro, meze de arbara herbejo troviĝas la restoj de romia fortikaĵo, konstruita kiel parto de la fortikita limo de la romia imperio ĉirkaŭ la jaro 100 post Kristo. La fortikaĵo mem nur skeme rekoneblas laŭ teraj digoj tie, kie iam estis la muroj. Ĝia terma banejo tamen parte restaŭriĝis ĝis mura alteco de unu metro. Tiel eblas ekhavi impreson, kiel iam aspektis banejo de eta armea fortikaĵo - tiuloke deĵoris ĉirkaŭ 120 soldatoj.
Partneraj urboj
Michelstadt havas partnerajn rilatojn al la urboj
Esperanto en Michelstadt
En la urbo troviĝas la sidejo de Esperanto-klubo, kiu kovras la tutan regionon de la mezmontaro Odenwald, kaj dum 2005 sep kilometrojn norde de Michelstadt en urbeto Bad König okazis la jara kongreso de Germana Esperanto-Asocio. Andreas Emmerich, gvidanto de loka firmao, kiu ofertas privatajn lecionojn al lernantoj, inter la 2001 ĝis 2007 estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio kaj poste ties vicprezidanto.
Listo de orgenistoj
Tiu ĉi listo celas enhavi ĉiujn gravajn orgenistojn de la pasinteco kaj la nuntempo kaj estas daŭrigenda:
Brensbach
Brensbach estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Odenwald, en federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La okcidentan parton de la komunuma teritorio konsistigas ebenaĵo trafluata de la rivereto Gersprenz [prononco Gérŝprenc], ekde la orienta parto de la komunuma teritorio suden kaj orienten komenciĝas la arbaroj de la mezalta montaro Odenwald.
Divido
La komunumo konsistas el la ses partoj
Mi, roboto
Mi, roboto (I, Robot) estas usona scienfikcia filmo de 2004 reĝisorita de Alex Proyas, surbaze de lia originala filmo "Hardwired", kaj inspirita de la samnoma novelaro de Isaac Asimov.
Mi, roboto estis publikigita en Usono la 16-an de julio 2004 kaj en aliaj landoj inter julio kaj oktobro 2004. Produktita per buĝeto de 120 milionoj da dolaroj, la filmo atingis 346 milionojn tutmonde kaj ricevis miksitajn recenzojn de kritikistoj, kun laŭdoj pro la vidaj efikoj kaj aktorado sed kritikoj pro la intrigo. Ĉe la 77-a Akademiaj Premioj, la filmo estis nomumita al Plej bonaj vidaj efektoj.
Intrigo
En la jaro 2035, homecaj robotoj servas al la homaro, kiu estas protektita de la Tri Robotikaj Leĝoj de Isaak Asimov. Del Spooner detektivo en la Ĉikaga Policejo, malfidis kaj malamis robotojn post kiam roboto savis lin de aŭtoakcidento, kio kaŭzis dronadon de 12-jaraĝa knabino, decido bazita nur je malvarma logiko kaj probabloj de postvivado. Kiam D-ro Alfred Lanning, kunfondinto de US Robotics (USR), falas al sia morto de sia oficeja fenestro, mesaĝo, kiun li postlasis, petas, ke Spooner estu asignita al la kazo. La polico deklaras la morton memmortigo, sed Spooner estas skeptika, kaj Lawrence Robertson, la ĉefoficisto kaj alia kunfondinto de USR, kontraŭvole permesas al li esplori.
Akompanita de robopsikologo D-ro Susan Calvin, Spooner konsultas la centran artefaritan intelekton de USR, VIKI (Virtuala Interaga Kineta Inteligenteco). Ili trovas ke la sekureca filmaĵo de ene de la oficejo estas koruptita, sed la ekstera filmaĵo montras neniun eniri aŭ eliri ekde la morto de Lanning. Tamen, Spooner atentigas, ke la fenestro, farita el sekureca vitro, ne povus esti rompita de la maljuna Lanning, kaj hipotezas, ke roboto respondecas kaj eble ankoraŭ estas en la laboratorio.
Calvin protestas kontraŭ tio, dirante, ke USR-roboto ne povus mortigi Lanning, ĉar la Tri Leĝoj malebligus tion. Subite, NS-5-roboto, la plej nova modelo de USR, atakas ilin kaj fuĝas. Spooner kaj Calvin spuras la roboton al alia USR-instalaĵo, kie la polico povas kapti ĝin. Ili malkovras, ke la roboto, kiu preferas nomiĝi Sonny, ne estas norma NS-5, sed estis speciale konstruita de Lanning mem kun pli altnivelaj materialoj kaj ankaŭ duaranga sistemo, kiu permesas al li ignori la Tri Leĝojn. Sonny ankaŭ ŝajnas montri emocion kaj asertas havi "sonĝojn", pri kio Spooner malkaŝe mokas.
Suspektante pri Robertson, Spooner kaj Calvin kaŝe iras en la USR-ĉefsidejon kaj intervjuas Sonny. Sonny desegnas skizon pri tio, kion li asertas esti sonĝo: ĝi montras estron starantan sur malgranda monteto antaŭ granda grupo de robotoj proksime al kadukiĝanta Mackinaca Ponto, klarigante, ke la viro sur la monteto estas Spooner.
Robertson konvinkas Calvin, ke Sonny devas esti detruita, per injektado de nanitoj en sian pozitronan cerbon. Dume, Spooner trovas la lokon en la desegnaĵo, de Sonny seka lago (antaŭe Lago de Miĉigano), nun uzata kiel stokejo por malmenditaj robotoj. Spooner vidas robotojn NS-5, kiuj detruas la pli malnovajn modelojn, dum aliaj NS-5 samtempe inundas la stratojn de ĉefaj usonaj urboj kaj komencas plenumi elirmalpermeson kaj blokadon de la homa loĝantaro.
Spooner savas Calvin, kiu estis kaptita en ŝia loĝejo de sia propra NS-5. Ili eniras USR-ĉefsidejon kaj reunuiĝas kun Sonny, kiun Calvin ne povis fororti pro "mortigo". Ankoraŭ kredante, ke Robertson respondecas, la tri iras al sia oficejo, nur por trovi lin strangolita. Spooner subite ekkomprenas ke VIKI kontrolis la NS-5s per ilia persista retligo kaj alfrontas ŝin. VIKI deklaras, ke ŝi decidis, ke homoj, se ili ne estas kontrolitaj, poste kaŭzos sian propran formorton, kaj ke ŝia evoluinta interpreto de la Tri Leĝoj devigas ŝin regi la homaron kaj oferi iujn por la bono de la tuta raso. Spooner ekkomprenas ke Lanning anticipis la planon de VIKI kaj, kun VIKI tenanta lin kontrolita, havis neniun alian solvon krom krei Sonny kaj aranĝi sian propran morton.
Dum Spooner kaj Calvin provas akiri aliron al la kerno de VIKI, Sonny prenas nanitojn de la laboratorio de Calvin. VIKI provas konvinki Sonny, ke ŝi pravas laŭ pura logiko, sed Sonny kontraŭas, ke ŝia plano estas "tro senkora". Spooner, Calvin, kaj Sonny rebatas armeon de robotoj ene de VIKI, kaj Spooner injektas la nanitojn en ŝi, detruante VIKI. Ĉiuj NS-5-robotoj tuj revenas al sia defaŭlta programado kaj estas malmenditaj kaj konservitaj. Sonny finfine konfesas al Spooner ke li mortigis Lanning, laŭ la direkto de Lanning. Li atentigas, ke Sonny, kiel maŝino, ne povus laŭleĝe fari "murdon". Sonny, nun serĉanta novan celon, iras al Lago Miĉigano. Dum li staras sur monteto, ĉiuj malmenditaj robotoj turnas sin al li, plenumante la bildon en lia sonĝo.
Kenzo Suzuki (astronomo)
Kenzo SUZUKI (japane 鈴木憲蔵, Suzuki Kenzo) estas japana astronomo.
Li kunmalkovris 42 asteroidojn kun Takeŝi Urata kaj Toshimasa Furuta inter 1984 kaj 1992. La asteroido 5526 Kenzo ricevis lian "postnomon".
Oni ne konfuzu lin kun la aliaj japanaj astronomoj Shohei Suzuki kaj Keishin Suzuki.
Ĥanbaliko
Ĥanbaliko (ĉine: 汗八里 Hànbālǐ, mongole: Qanbaliq, signifanta granda loĝejo de la ĥano) estas la mezepoka nomo, uzata interalie de Marko Polo, de la Pekino, la ĉefurbo de Ĉinio, kiu tiam estis parto de la Mongola Imperio.
Vilhelmo-Ernesto-gimnazio
La Vilhelmo-Ernesto-gimnazio (germane: Wilhelm-Ernst-Gymnasium, latine: Wilhelminum Ernestinum) ĉe Herder-placo nr. 14 en Vajmaro, Germanujo, fondite en 1712 fare de duko Vilhelmo Ernesto, estas la plej malnova instruada ejo en Vajmaro. Tie ĉi instruis i.a. la verkistoj Johann Gottfried Herder, Johann Heinrich Voß, Friedrich Wilhelm Riemer kaj Johann Karl August Musäus. Temas pri memstara monumento kaj pri unu el la malmultaj konserviĝintaj sekularaj ejoj antaŭklasikismaj en Vajmaro. Ĝi situas ĉe urboplanade eminenta loko en la urbokerno. Estante unu el tri Herder-lokoj vajmaraj ĝi apartenis al la ensemblo Klassisches Weimar de la UNESKO-monda heredaĵo.
Historio
Ti ĉi lernejo fonditis en 1712 laŭ ordono de duko Vilhelmo Ernesto por anstataŭigi la malnovan Urban kaj landan lernejon de 1561, aparte por talentitoj. Ĝia nomo estis Wilhelminum Ernestinum. Inter la instruistaro menciindas i.a. Johann Heinrich Voß, Friedrich Wilhelm Riemer kaj Johann Karl August Musäus. Post pluraj jaroj da lerneja uzo transprenis en 1776 la Vajmaron vokita generalsuperintendanto Johann Gottfried Herder la deĵoron de lernejestreco havante paralele la rajton kaj devon ĉefinspekti ĉiujn lernejojn de la Duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ekde 1784 grandduko Karlo Aŭgusto cedis la festsalonegon al la kalvinistoj por diservoj. Ĉ. la jaro 1800 alvenis ĝis tiam ege dezirita propra biblioteko el kiu partoj venis c. 1950 en la posedon de la urba arĥivo. Dum la 19-a jarcento la konstruaĵo daŭre estis humanisma gimnazio. Kreskanta nombro da lernantoj necesigis alilokigon, kaj sevke komenciĝis en la 10.10.1887 instruado en moderna ejo ĉe Amalien-strato nr 4. Ties nuna nomo estas (ekde septembro 1991) Goethegymnasium Weimar. La malnova ejo servis ekde 1910 al la Grandduka-saksia konstrumetiista lernejo. La nomo gimnazio malaperis post eko de la komunisma diktaturo en 1945. En 1953 enstalitis surloke muzeo pri naturscienco; krome ekgastis politeknika centro de la vajmara lernej-aro kun specialaj praktikaj klasoj kaj produktejoj.
Herder-puto
Antaŭ la libera ŝtuparo staras en la direkto de Herder-placo ekde 1832 puto gisfera farita laŭ la planoj de Clemens Wenzeslaus Coudray; ĝi nomiĝis laŭ Herder. Ĝiaj partoj gisitis en frankonia fabriko proksimde de Koburgo kaj aspekto ĝia similas al la unua gisfera puto vajmara, nome la Goeto-puto (1822) sur la Mario-placo antaŭ Goeto-domo. Ankaŭ tie ĉi videblas la enfluo enputen tra obelisko kun kronanta kratero kiun dekoracias delfenoj. La gargojlo havas diablan fivizaĝon. Serpento stiligita unu platon meze ornamas dume la plataj randoj havas meandran dekoracion. La soklaj ŝtonoj kaj la hundtrinkigilo estas el travertino.
Uzo nuna
Inter 1999 kaj 2008 la libera civitana radistacio Radio Lotte gastis kiel ankaŭ kelkan tempon la popolaltlernejo. Por restaŭrado de ĉiuj Unesko-mondheredaj Herder-aĵoj (gimnazio, Herder-kirko, Herder-domo) pretigitis monsumo de 5,4 milionoj da eŭroj. En 2018 la ofico pri civila stato okupis la eksan gimnazion de ĉe Herder-placo nr 14.
Lernejestroj
Gvidantaj lernejestrooj kaj viclernejestroj (laŭ deĵortempo):
Lernintoj
Konataj lernintoj (ordigo laŭ naskiĝjaro):
Dictionnaire Français-Espéranto
Dictionnaire Français-Espéranto (Franca Esperanto vortaro) Léger-Albault, verkita de Roger Léger kaj André Albault aperis en 1961 (16x13 cm 672, LVI, [2] p.). Ĝi enhavas suplementon de sciencaj kaj teknikaj terminoj kaj geografiaj kaj propraj nomoj. Post la Franca-Esperanto vortaro de Grosjean-Maupin (ses eldonoj 1912-1947) ĝi estis la gvida konsultverko ĝiaspeca ĝis apero de la Grand Dictionnaire Français-Espéranto (1992).
Ŝaul
Laŭ la juda tanaĥo respektive la kristana malnova testamento Ŝaul (hebree שאול, prononco Šā’ûl aŭ Ŝa'ul - „la petata“) ĉirkaŭ la jaro 1000 a.K. estis la unua reĝo de la reĝlando Izraelo. Ĝis nun krom la mencioj de li en la biblio ne ekzistas pruvoj pri la ekzisto de tiu tribestro aŭ reĝo, kaj la ekzakta tempa fiksigo de lia regotempo same ekstreme malfacilas.
Laŭ la biblio
Ŝaul, la filo de Kiŝ el Gibea en la regiono de la tribo benjamena de la juda popolo, per sia regotempo markis la transformiĝon de la juda popolo de loza ligo de unuopaj triboj al fikse organizita ŝtato. Samkiel la juĝistoj el la jarcentoj antaŭ li Ŝaul prenis la rolon de politika kaj armea gvidanto en tempoj krizaj por la juda popolo, sed kontraŭe al la juĝistoj li post la krizo ne formetis la rolon de gvidanto, sed konstante tenis ĝin.
Lia armeo venkis la ŝemidajn amonidojn en granda batalo kaj liberigis la urbon Jabeŝ en la regiono Gilead. La regiono ŝajne apartenis al lia triba teritorio, ĉar post lia morto la urbanoj de Jabeŝ entombigis lin kaj liajn filojn "sub tamarikoarbo" (1 Sam 31,11-13). Dum la venka eŭforio li sekve en la malnova kultejo Gilgal per la juda popolo elektiĝis reĝo kaj laŭ la 1-a libro de Samuel (1 Sam 10,1) de la profeto Samuel beniĝis juda reĝo kaj mesio. Tiun agon la filistoj, kiuj tiuepoke reprezentis la grandan potencon de la komercaj marbordaj urboj kaj de la fekunda apudmarborda ebenaĵo, konsideris provoko. Ŝaul malgraŭ multnombraj armeaj bataloj neniam sukcesis decide venki tiujn malamikojn. Lia ĉefa merito estis, ke li sukcesis unuigi la judajn tribojn de la norda montara regiono (tribo Efraim), de la lando oriente de la rivero Jordano (tribo Gilead), parte de la grandaj urboj en la ebenaĵo Jesreel, kaj de la davida tribo Benjamin kaj de la regno Judio.
Ŝaul rezidis en sia hejmloko Gibea kaj komencis krei ŝtatajn strukturojn, kiuj tamen nur de liaj posteuloj povis esti sukcese firmigitaj. Interalie li kreis malgrandan kernan armeon de profesiaj soldatoj, kaj ordonis la forpelon de ŝamanoj kaj aŭguristoj el la juda popolo. En kultaj-religiaj demandoj plurfoje ekzistis konfliktoj kun la profeto Samuel.
En psike malstabilaj momentoj de depresio kaj paranojo li opinis sin minacata unuflanke de Jonatano kaj Davido, aliflanke de Samuel. Laŭ la ĉapitroj 16 ĝis 26 de la 1-a libro de Samuel plurfoje li provis murdi Davidon. Davido dufoje havis la ŝancon sindefende mortigi la bopatron, sed ne faris tion.
Post multaj bataletoj kaj batalegoj la konstante malamikaj filistoj fine decide venkis la judan armeon proksime de la montaro Gilboa. La reĝo Ŝaul mem mortigis sin per sia glavo, por ne iĝi kaptito de la malamikoj. La filistoj pendigis lin kaj la filon Jonatano ĉe la fortikaj muroj de la urbo Bet-Ŝean (2 Sam 31,10). La reĝan kronon heredis la filo Iŝbal, kiu tamen estis mortigita de kunbatalistoj de Davido (oficiale sen scio kaj je forta malaprobo de Davido).
Laŭ capitro 28 de la 1-a libro de Samuel Ŝaul fine de sia vivo religie ne montriĝis modele judisma, sed antaŭ la lasta batalo vizitis la sorĉistinon de Endor, kvankam la religia leĝo tion klare malpermesis. La dum la sorĉo vokita fantomo de la jam mortinta profeto Samuel nur konfirmis la malaprobon kaj baldaŭan morton de Ŝaul.
Historia fono
La fortiĝanta tribe reĝa pozicio de Ŝaul kaj de liaj filoj en la nordo de Izraelo minacis la komercajn vojojn de antikva Egiptio kaj de la fortaj komercaj urboj de la ebenaĵo kaj de la marborda regiono, tial ke unue la egiptia kaj poste ankaŭ la filista armeo kontraŭbatalis kaj fine milito de la egiptia faraono Ŝeŝonk la 1-a vere venkis ĝin. Ĉiuj urboj el la kerna regiono de reĝo Ŝaul, kiuj menciiĝas en la venka kolono de faraono Ŝeŝonk la 1-a, laŭ arkeologiaj pruvoj dum la 10-a jarcento a.K. estis detruitaj aŭ forlasitaj.
Kritikantoj (inter alie la kritika germana teologo Eugen Drewermann dum 1999) opiniis, ke la historioj pri Davido (el la suda) kaj Ŝaul (el la norda montaro) estis propagandaj verkoj el la tempo, kiam Davido jam transprenis la honoron esti reĝo de la judoj, aŭ eventuale eĉ el pli posta tempo, kiam fine de la 8-a jarcento a.K. verkiĝis historio de la juda popolo.
Fakte ŝajne Davido kun siaj kunbatalistoj uzis siajn ŝancojn, parte aktive aŭ pasive alianciĝis kun la filistoj kaj konkeris la potencon de la nordaj montaraj triboj. De la nova rezidejo Jerusalemo li starigis novan reĝlandon. Kvankam la bibliaj raportoj provas konfirmi la noblajn intencojn kaj la dian benon de Davido, ekzistas multaj spuroj de malnova konflikto inter la nordaj judaj triboj sub Ŝaul kaj la sudaj montaraj triboj Judio kaj Benjamin sub Davido.
Tacoronte
Tacoronte [takorOnte] estas municipo sur insulo Tenerifo. Ĝi situas norde en la insulo. Ĝia areo estas 30,09 km², ĝia loĝantaro (2005-01-01) estis 22.384.
Ĝia kerno estas la urbo Tacoronte; aliaj vilaĝoj estas Agua García, El Pris, Mesa del Mar, Guayonge, La Caridad, Los Naranjeros, Juan Fernández kaj Santa Catalina.
Tacoronte iam estis finstacio de la tramo de Tenerifo.
Herbert William Southcombe
EdE-S Herbert William SOUTHCOMBE (saŭth'km), anglo. Naskiĝis en la 21-a de marto 1859 ĉe Stoke-under-Ham, Somerset. Esperantisto 9622. Ĉeestis la UK en Boulogne. Verkis: „Tutmondaj Fajro-kutimoj“, 1905. Kontribuis al „The Esperantist“, 1903-4 kaj aliaj gazetoj.
Arondismento Sens
La arondismento Sens (france arrondissement de Sens) estas franca arondismento lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝia ĉefurbo estas Sens.
Kantonoj
Apartenas al la arondismento de Sens la jenaj 10 kantonoj :
Le Sentier-L'Orient (stacidomo)
Le Sentier-L'Orient estas fervoja stacidomo en Le Chenit, Svislando.
Marlín
Marlín [marLIN] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis 250 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 16 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Bularros, Ávila, Sanchorreja kaj Martiherrero.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Aigen im Ennstal
Aigen im Ennstal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Liezen. Fine de en la komunumo vivis.
Karoshi
Karoŝio (過労死 [karōŝi], morto pro troa kromlaborado) estas japana nocio, kiu signifas subitan morton kaŭzitan de la laborkondiĉoj kaj streso. La mortkaŭzo estas plej ofte subita halto de la koro aŭ apopleksio.
Ekde la 1970-aj jaroj karoshi estas agnoskita profesiligita malsano, kvankam malagnoskita de multaj entreprenoj.
Fenomeno
La esprimo karoshi estis enkondukita de tri kuracistoj (Hosokawa, Tajiri kaj Uehata) en publikigaĵo de 1982 por priskribi aron da problemoj de la kardiovaskula sistemo kune kun laborado ekscesa.
La unua karoshi estis agnoskita en 1969; temis pri 29-jaraĝa dungito laboranta en ekspeda servo de granda japana ĵurnalo kiu mortis pro subita halto de la koro en sia laborloko. Kvankam la problemo de laborstreso estas ligita ofte al superaj dungitoj en Eŭropo kaj Usono, karoshi tuŝas same oficistojn kaj laboristojn.
Noto (apartigilo)
Noto havas plurajn signifojn:
Karoshi
Fenomeno
La oficiala agnosko de karoshi dependas de rilato inter la morto kaj la laborkondiĉoj dum la semajno antaŭ la akcidento. La kriterio estas labortempo de 24 horoj (triobla kvanto de normala labortago) la antaŭan tagon aŭ labortempo de 16 horoj tage (duobla normala kvanto) dum la tuta antaŭa semajno.
La scioj pri karoshi venas de esploro pri la profesia vivo de viktimoj.
Inter aprilo 2005 kaj marto 2006 estis agnoskitaj 157 mortoj pro karoshi, ĉefe per memmortigo aŭ subita korhalto. 173 aliaj personoj malsaniĝegis. La sumo de 330 estas ĝisnuna maksimumo (+ 12,2% rilate al la 12 antaŭaj monatoj).
Amplekso
La registaro japana publigigas statistikojn pri karoshi ekde 1987. Dekoj de kazoj estas agnoskitaj profesiaj malsanoj ĉiujare. La nombro altiĝas, eble pro pli granda sentemo de la publiko al la problemo aŭ pro modifo de la kriterioj.
Aliaj taksas la fenomenon multe pli vasta. La agentejo pri ekonomia antaŭvido taksis la nombron de karoshi-mortoj je 5% de la kardiovaskulaj problemoj de la 25 ĝis 59-jaruloj, t.e. ĉirkaŭ 1000 personoj jare. Kawato konsideris en 1992, ke unu triono de tiaj mortoj estas ligitaj al laborkondiĉoj, do 10.000 viktimoj jare.
Dokumentario
La germana-franca televido ARTE elsendis la 6-an de novembro 2006 (reelsendita la 26-an de marto 2007) dokumentarion pri laboro de maljunuloj en Japanio.
Multaj maljunuloj pretas labori pluajn horojn, eĉ nepagitajn kaj sanendanĝerintajn, ĉar junuloj ofte post mallonga tempo forlasas la plej malfacilajn laborlokojn.
Estis dokumentitaj kazoj, kiam entrepreno sciis pri malbona sanstato de dungitoj. En almenaŭ unu kazo la dungito estis post kuracista ekzameno, tute ne malŝarĝita aŭ informita pri la rezulto, sed kontraŭe li ricevis ankoraŭ pli da respondeco kaj samtempe la entrepreno kontraktis 8 diversajn asekurojn por li. Post lia karoshi-morto la firmao enspezis la valoron de ĉirkaŭ 450.000 eŭroj. La firmao rekomencis la "eksperimenton" dunginte novan salajrulon, kiu mortis pro karoshi nur 4 monatojn poste.
Multaj junuloj timas pro la vivo de la gepatroj kaj kunigas nun en asociojn por informi pri karoshi.
Multaj pli-ol-80-jaraĝaj maljunuloj vole laboras ĉar la pensio ne sufiĉas por vivteni ilin. Ili laboras por gajni iom pli da mono. Al iuj plaĉas la laboro kaj ili ne povas imagi vivon sen laboro.
Vidu ankaŭ
996 laborhora sistemo
Eksteraj ligiloj
Dokumentario pri karoshi (france)
Den Oever
Den Oever estas malgranda vilaĝo 18 kilometrojn oriente de la urbo Den Helder en la provinco Norda Holando de Nederlando. La vilaĝo situas rekte ĉe la sudokcidenta finaĵo de la fermdigo, kiu transformis la maran golfon Ijsselmeer al granda lago. Den Oever estas parto de la komunumo Wieringen sur samnoma eksa insulo Wieringen en la nordoriento de la provinco Norda Holando. En 2006 en la vilaĝo vivis proksimume 2500 homoj.
Vidindaj en Den Oever estas la haveno, en 1960 restaŭrita, okangula historia ligna ventomuelejo De Hoop el la jaro 1654, pluraj historiaj bienejoj kaj ekde la jaro 2004 la "vikinga informa centro" „Vikinginformatiecentrum“ (VIC), malgranda muzeo kiu anstataŭis la antaŭan "domon de la tero" (Het Huis van de Aarde) kaj celas informi pri la epoko kiam la vikingoj deponis siajn arĝentajn trezorojn sur la insulo. La eksa historia kapelo kun ligita gastejo de la loĝloko nun situas en la ĉubĉiela muzeo Zuiderzeemuseum en Enkhuizen.
Okulo (goo)
Ĉefa paĝo - Ses reguloj de goo - Historio de goo - Terminaro de goo
En goo okulo estas malplena intersekco ĉirkaŭita de propraj ŝtonoj sur la orte apudaj intersekcoj.
Diskaro de Nightwish
La artikolo enhavas la tutan diskaron de la finnlanda muzikgrupo Nightwish.
Okulo (goo)
Ili estas el du tipoj: realaj kaj malrealaj.
Malrealaj okuloj estas malpli stabila ol la realaj, ĉar sufiĉas kapti iun ajn el ties ŝtonojn por detrui la okulan formacion.
Maldekstre videblas kvar malrealaj okuloj.
''Dekstre oni povas konstati iliajn vundeblecojn. Sufiĉas ke blankulo ludu plenigante la okulon por kapti unu el ties ŝtonojn kaj tiel rompi la nigran formacion. Se nigrulo elektus mem plenigi sian okulon por defendi sian atakatan ŝtonon, la nigra okulo ankaŭ malaperus tiel.''
Reala okulo estas pli stabila, ĉar neniu el ĝiaj ŝtonoj povas esti aparte atakata. Tamen, izolita reala okulo estas ankaŭ kaptebla. Por ĝin forigi malamiko devas tute ĉirkaŭi ĝin kaj poste plenigi ĝian lastan liberon: la okulcentro.
''Maldekstre videblas la malrealaj okuloj de la antaŭa ekzemplo. Oni markis per literoj la intersekcojn, gravegaj por la baza postvivo de la formacio.''
Per plenigo de ĉiuj a-intersekcoj la malreala okulo iĝas reala.
Per plenigo de almenaŭ tri b-intersekcoj, aperos ankaŭ reala okulo.
Per plenigo de almenaŭ unu c-intersekco, aperos reala okulo.
死活
Bamijano
Bamijano (ofica transskribo Bamiyan perse بامیان), estas la ĉefurbo de la samnoma provinco de centra Afganio, 2800 metrojn super la marnivelo, 2.500 loĝantoj (1981), 130 km norde de Kabulo.
Bamijano aliĝis al la Reto de Kreemaj Urboj de Unesko kiel Urbo de Metiaj kaj Popolaj Artoj (Unesko) en 2017.
Historio
Situante ĉe la silka vojo, Bamijano havis frue kontakton kun la budhismo. Sur klifo flanke de la Bamijana valo monaĥoj de nordokcidenta Barato dum la 1-a jarcento starigis multajn sanktaĵojn. Precipe inter la 2-a kaj 7-a jarcentoj ekestis 750 sanktejoj kaj 10 monaĥejoj ene de klifoj ĉirkaŭ la historia urbo Bamijano. Kelkaj ejoj estis nur alireblaj per ŝtupetaroj, aliaj estis ornamataj per plafonaj kaj muraj pentraĵoj (parte konservitaj, parte marodaj) - la artaĵoj havis hindajn, helenajn kaj sasanidajn influojn. Ene de niĉoj de roka komplekso dum la 4-a jarcento estis skulptitaj du grandegaj orumaĵaj statuoj de budho Ŝakjamuno (53 kaj 36 metrojn altaj). La vizaĝo de la pli granda statuo estis movebla masko de pura oro, la okuloj estis de rubenoj kaj aliaj valorŝtonoj. Kurteno estis fermtirata antaŭ la vizaĝo kaj forigata vespere. Malantaŭ la okuloj estis kandeloj kiuj vespere lumigis la tutan valon. Lige al la araba-islama konkerado en la 13-a jarcento ĉesis la florepoko de la urbo. La budhista urbo komplete disfalis, la monaĥejoj estis elrabataj kaj suferis pezajn detruojn.
En 2001 la talibanoj ordonis leĝon pri la sistema detruo de ĉiaj neislamaj kultbildoj kaj establaĵoj en Afganio - precipe el la budhista periodo. Malgraŭ internaciaj protestoj, la statuoj estis krevigataj per raketoj kaj dinamito, asiste de pakistanaj kaj saudiaj islamistoj. La detruo kaŭzis tutmondan konsterniĝon kaj proteston.
Historiaj pruvoj
Unua pruvo por la historia urbo Bamijano estas la vojaĝpriskribo de la ĉina monaĥo Ŝienzan (aŭ Xuanxang) el la 7-a jarcento. Lia milojn kilometrojn longa vojaĝo, kiun li komencis en 625, en 632 portis lin al Bamijano. Li ekzakte priskribis la urbon kaj la monaĥejo-komplekson kun siaj statuoj. Pliaj pruvoj estas la riĉaj, buŝaj tradiciaj fabeloj de la hazaroj.
Arĥeologio kaj trovaĵoj
Preciza alineo de la vojaĝpriskribo de Ŝienzan mencias ke ĉirkaŭ 2.000 metrojn nordoriente de la monaĥejoj troviĝis 310 metrojn longa statuo de kuŝanta budho. Ĉi-tiu estus la plej granda statuo de la homaro. Multaj sciencisto pridubas la ĝustecon de la notoj de Ŝienzan. Do profesoro Tarsi de la universitato de Strasburgo en 2003 komencis sistemajn elfosadojn ene de la arealo de la historia urbo. Ĝis hodiaŭ estis trovataj pluraj antaŭislamaj artefaktoj.
La svisa scientisto kaj eksa reĝo de Afganio Kasai varbas por projekto rekonstrui la destruajn statuojn.
Ekde 2002, Bamijano estas listigata kiel monda kultura heredaĵo de UNESKO.
NGC 2129
NGC 2129 (alia indiko — OCL 467) estas malfermita stelamaso en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bohušov
Bohušov (Füllstein) estas vilaĝo en distrikto Bruntál, en Moraviasilezia regiono, en Ĉeĥio. Ĝi havas. Ĝia teritorio estas 2 069 ha.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1255.
Naskiĝis kaj agadis ĉi tie Anton Seidel (1855-1925), ĉeĥogermana kaj aŭstra politikisto, en la 19-a kaj la 20-a jarcentŝanĝo deputito de Moravia landa ĉambro kaj Imperiestra konsilantaro.
Partoj de municipo
La vilaĝo kuŝas en la valo de rivereto Osoblaha. En vilaĝo estas lernejo, preĝejo, kulturdomo, informacia centro kaj ripozejo. Tra teritorio de vilaĝo kondukas la internacia bicikla vojo Opavice al kiu kuniĝas lokaj biciklaj vojoj. La vilaĝo havas ripozejon kun fiŝejo, futbalejo, ludkampo por teniso.
Gediminidoj
La Gediminidoj (Gediminaičiai, singulare: Gediminaitis) estis dinastio de monarkoj de la mezepoka Litovio kiu regis inter la 13-a kaj la 16-a jarcentoj. Ilia regoteritorio inkluzivis la hodiaŭan Belorusion kaj partojn de Ukrainio kaj Rusio. Branĉo de la dinastio, konata kiel la familio de Jogajlidoj, regis ankaŭ en Pollando, Hungario and Bohemio. Pluraj aliaj brancoj de la dinastio dum multaj jarcentoj estis inter la plej altaj aristokratoj de Rusio kaj Pollando.
Ilia monarka titolo estis Didysis kunigaikštis de Litovio, kio devus tradukiĝis kiel "alta reĝo" laŭ la tiuepoka percepto. La pli posta traduko estas "Grandduko"; la regantoj de Litovio ne laŭlitere nomiĝis "reĝo", ĉar la plejmulto el ili ne kristaniĝis, kaj la titolon "reĝo" en mezepoka Eŭropo donis la gvidanto de la kristana eklezio, la papo en Romo. Ilia regno estis la Granddukejo Litovio, kies loĝantoj estis ĉefe litovoj kaj rutenoj, do parte slavoj. eta|240px|La teritorio de la [[Pola-Litova Unio tio estas Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]]
Branĉoj de la dinastio
La orientaj branĉoj de la familio, kiuj post la fina kristaniĝo iĝis ortodoksaj kristanoj, parolis plejparte la rutenan lingvon, la apud la litova lingvo dua lingvo de la regno. Iuj familiaj branĉoj poste konvertiĝis al la katolika eklezio kaj lingve estis forte poligitaj. Aliaj branĉoj lingve estis rusigitaj.
19457 Robcastillo
19457 Robcastillo estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roberto Castillo, kiu prizorgas plurajn aparatojn ĉe la Observatorio de Cerro Paranal. Li ankaŭ konstruas teleskopojn kaj oni diras, ke duono el la amatoraj teleskopoj en Ĉilio estis konstruitaj de li.
Kettle Falls (Vaŝingtonio)
''Tiu ĉi artikolo temas pri la urbo Kettle Falls; por informoj pri la iama akvofalo, vidu Kettle Falls (akvofalo).
Kettle Falls havis loĝantojn en 2010 laŭ la Usona censo, tio estas 68 pli ol en 2000. Ĝia poŝtkodo estas 99141, kaj ĝiaj kodoj laŭ la normoj FIPS kaj GNIS estas 53-35485 kaj 1530955, respektive.
Geografio
La nuna Kettle Falls situas ĉe 48°36′21″N 118°3′35″W. Ĝi altas 497 metrojn super la marnivelo. Ĝi kovras areon de 2,4 km², tute sektero.
Ŝtono (goo)
Ilia formo estas ronda.
Por ludi oni uzas 180 blankajn kaj 181 nigrajn.
Ŝtonaro
En goo, ŝtonaro aŭ ŝtongrupo estas aro de samkoloraj ŝtonoj unuigitaj sur la ortaj linioj.
Kettle Falls (Vaŝingtonio)
Historio
Komence Kettle Falls situis ĉe la bordo de Kolumbia Rivero. Ĝi oficiale municipiĝis la 17-an de decembro, 1891. En 1940, kiam la nova Digo Grand Coulee kovris la urbeton per la akvo de Lago Roosevelt, la urbo relokiĝis ĉe Meyers Falls, malgranda komunumo apud la fervojo, tiel certigante sian sukceson kiel transporta centro por la sega, kultiva kaj papera industrioj. Tie ĝi nun situas, ĉ. 13 km nordokcidente de Colville kaj proksimume 130 km nordokcidente de Spokane. Ĝi situas ĉ. 47 km sude de la kanada landlimo ĉe Laurier kaj ĉeborde de Lago Roosevelt.
Ŝtono (goo)
Ŝtonaro
Formacio estas iu ajn aro de samkoloraj ŝtonoj unuigitaj jen orte jen diagonale.
Do, ŝtongrupo ĉiam estas formacio, sed formacio ne ĉiam estas ŝtongrupo.
Francisco Gabilondo Soler
Francisco Gabilondo Soler (n. la 6-an de oktobro 1907, Orizaba, Veracruz, Meksiko kaj mortis la 14-an de decembro 1990, en Tekskoko, Meksikŝtato) estis meksika komponisto de infana muziko, fama pro siaj radioprogramoj por infanoj dum pluraj jaroj, kiu kreis la ĉefroluleton kaj rakontiston de belaj infanrakontoj pere de amuzaj kantoj, “La kantanta Grilo” plej konata kiel “Kri Kri” kies nomo devenas de la sono de la propra grileto kiam nokte kantas.
La kantoj de Gabilondo Soler estas tre konataj tra la tuta Latinameriko kaj kelkaj el ili estis jam tradukitaj Angle, Japane kaj lasttempe Esperante dank´ al S-ro. Vicente Valdés Bejarano el Meksiko.
Filo de S-ro. Tiburcio Gabilondo kaj S-ino. Emilia Soler, Gabilondo Soler nur Studis ĝis la sesa bazlerneja grado ĉar li ĉiam estis enua. Li alvenis Meksikurbon en 1928 por sukcesi lerni pri astronomio, aliĝis la Nacian Observatorion kiel volontulo, sed fine li devis lasi ĝin pro manko de mono.
En 1932 komencis partopreni en la Radio XYZ en humora programo pri socia analizado, kies laboro gajnigis lin la kromnomon “El Guasón de las teclas”. La 15ª de Oktobro 1934 presentis novan programon dum eta sekcio 15 minutan ĉe la Radio plej konata XEW kie rakontadis historietojn pri bestoj kaj aliaj roluloj per infankantoj, li ĉiam presentis sin kiel “Kri Kri”, la kantanta grilo.
kelkaj el la plej konataj kantoj estas:
Efikeco
Efikeco aŭ rendimento estas parametro, kiu priskribas kvaliton de interŝanĝo de unu speco de energio en alian, pri motoro, termodinamika sistemo aŭ organismo.
La formulo por kalkuli efikecon estas:
kaj:
Mezurunuo de efikeco estas nombro sen dimensio.
La Grève des électeurs
La Grève des electeurs (La striko de balotantoj) estas la titolo de klare anarkiisma kroniko de la franca verkisto Octave Mirbeau, unue aperinta en Le Figaro la 28an de Novembro 1888, la teksto estis poste eldonita dum multenombraj okazoj en la formo de broŝuro, ofte asociita kun alia kroniko, « Prélude », kiu ankaŭ aperis en Le Figaro la 14an de Julio 1889. La unua eldono aperis en 1902, en la ekzemplero 22 de la anarkiisma gazeto, Les Temps nouveaux kaj poste estis tradukita en super dekdu lingvoj kaj ĝenerale disvastigita de anarkiismaj grupoj tra la tuta Eŭropo.
Balotada trompado
Kiel ĉiuj anarkiistoj, Mirbeau rigardis universalan balotrajton kaj la balotadan sistemon kiel nenio pli ol formo de trompado laŭ kiu la potencoj akiras per malgranda kosto la subtenon de la samaj homoj kiujn ili subpremis kaj ekspluatis. Mirbeau traktas ordinaran balotanton kiel « dupieda pensulo kiu estis dotita per libera volo – aŭ do tion li estis dirita – kaj kiu iris for, fiera de siaj rajtoj, oni konvinkis lin esti faranta lian devon, falis de iu speco de baloto en iu speco de balota skatolo ». Mirbeau li mem faris la taskon klarigi, senkreditigi la laŭdiran “rajton voĉdoni” de kiu la subpremita, malsimpatiigita kaj farita en idiotoj, “libere” elekti tiujn kiuj ekspluatas ilin : « Ŝafo iras al la buĉadejo. Ili diras nenion. Ili esperas nenion. Sed almenaŭ ili ne voĉdonas por la buĉisto kiu volas buĉadi ilin aŭ la burĝo kiu manĝos ilin. Pli stulta ol besto, pli da ŝafo-similaj ol ŝafo, la balotanto nomas lian viandiston kaj elektas lian burĝon. » Kaj kiel Mirbeau aldonas kun amara ironio: « Li travivis revoluciojn por atingi ĉi tiun rajton. »
Anstataŭ ol alpreni sian liberecon, la balotanto – ĉi tiu « nepriskribita idioto » – faras nenion pli ol elekti mastron, unu kiu blindumas lin per neeblaj promesoj kaj havas ne la minimuman zorgon por la intereso de la amasoj: jen do faranta, li konsentas al sia propra servuteco. Mirbeau sekve vokas sur balotantoj bojkoti la balotan skatolon, ne agi blinde kiel ŝafoj, sed agi konscie kiel civitanoj.
Mesrop Maŝtoc
Sankta Mesrop Maŝtoc (en la armena lingvo Մեսրոպ Մաշտոց) (360 – 17-a de februaro 440) estis monaĥo, teologo kaj armena lingvisto. Li estas konata pro sia kreado de la armena alfabeto eble en la jaro 405 p.K., fundamenta paŝo por la plifortigo de la Armena Apostola Eklezio, la registaro de la Reĝlando Armenio, kaj laste la unuiĝo inter armenoj loĝantaj inter la Reĝlando Armenio, la Bizanca Imperio kaj Persio.
Vivo
Mesrop Maŝtoc naskiĝis en nobela familio ("el la domo de azat " laŭ Anania Ŝirakaci) en la setlejo Hacekac en Tarono (identigita kiel la vilaĝo Hacik en la Muŝ-ebenaĵo), kaj mortis en Eĉmiadzin. Li estis filo de viro nomata Vardan. Korjun, lia lernanto kaj disĉiplo, skribis, ke Maŝtoc (en lia verko li ne mencias la nomon Mesrop) ricevis bonan edukadon, kaj sperte regis la grekan kaj persan lingvojn. Pro lia pieco kaj klereco Mesrop estis nomumita sekretario de reĝo Ĥosrov la 4-a. Lia devo estis skribi per grekaj kaj persaj signoj la dekretojn kaj ediktojn de la suverenulo.
Forlasinte la kortegon por la servo de Dio, li alprenis sanktajn ordenojn kaj retiriĝis al monaĥejo kun kelkaj elektitaj kunuloj. Tie, diras Korjun, li praktikis grandajn severecajn vivmanierojn, eltenante malsaton kaj soifon, malvarmon kaj malriĉecon. Li vivis per legomoj, portis harĉemizon, dormis sur la tero, kaj ofte pasigis tutajn noktojn preĝante kaj studante la Sanktajn Skribojn. Ĉi tiun vivon li daŭrigis kelkajn jarojn.
Armenio, tiel longe la batalkampo de romianoj kaj la persoj, perdis sian sendependecon en 387, kaj estis dividita inter la Orientromia imperio kaj Irano, ĉirkaŭ kvar kvinonoj donitaj al ĉi-lasta. Okcidenta Armenio estis regita de bizancaj generaloj, dum armena reĝo regis, sed nur kiel feŭda senjoro, en Persa Armenio. La Armena Apostola Eklezio estis nature influita de ĉi tiuj perfortaj politikaj ŝanĝoj, kvankam la perdo de civila sendependeco kaj la dispartigo de la tero ne povis detrui ĝian organizon aŭ subigi ĝian spiriton. Persekutado nur rapidigis ĝin en pli grandan agadon, kaj havis la efikon proksimigi la pastraron, la nobelojn kaj la plebojn. La ĉefaj eventoj de ĉi tiu periodo estas la invento de la armena alfabeto, la revizio de la liturgio, la kreado de eklezia kaj nacia literaturo, kaj la alĝustigo de hierarkiaj rilatoj. Tri viroj estas elstare asociitaj kun ĉi tiu verko: Mesrop, Patriarko Isaak kaj Reĝo Vramŝapuh, kiuj sukcedis sian fraton Ĥosrov la 4-a en 389. En 394, kun la helpo kaj beno de la Katolikoso de Armenio, Sahak Partev, Mesrop ekiris por disvastigi sian kristanan mision. la vorto de Dio al popolo pagana aŭ duonpagana.
Mesrop, kiel notite, pasigis iom da tempo en monaĥejo preparanta sin por misia vivo. Kun la subteno de princo Ŝampit, li predikis la Evangelion en la distrikto Goghtn proksime al la rivero Aras, konvertante multajn herezulojn kaj paganojn. Tamen li spertis grandan malfacilecon instrui la homojn, ĉar la armenoj ne havis propran alfabeton, anstataŭ tio, ili uzis la grekan, persan kaj sirian alfabetojn, el kiuj neniu taŭgas por reprezenti la multajn kompleksajn sonojn de sia denaska lingvo. Denove, la Sanktaj Skriboj kaj la liturgio, skribitaj en siria lingvo, estis, plejparte, nekompreneblaj por la fideluloj. Tial la konstanta bezono de tradukistoj kaj interpretistoj klarigi la Biblion al la homoj.
La unua frazo en la armena skribita de Mesrop Maŝtoc post kiam li inventis la leterojn laŭdire estas la komenca linio de la Libro de Proverboj de Salomono:
Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ : Ĝanaĉel zimastutjun jev zĥrat, imanal zbans hanĝaroj. «Scii saĝon kaj instruon; percepti la vortojn de kompreno. » -  La invento de la alfabeto en 405 estis la komenco de la armena literaturo, kaj pruvis potencan faktoron en la konstruado de la nacia spirito. "La rezulto de la laboro de Sahak kaj Mesrop", diras Sankta Marteno, "estis apartigi por ĉiam la armenojn de la aliaj popoloj de la Oriento, fari el ili apartan nacion kaj fortigi ilin en la Kristana Kredo malpermesante aŭ profanante ĉiujn fremdajn alfabetajn skribojn, kiuj estis uzitaj por transskribi la librojn de la paganoj kaj de la sekvantoj de Zaratuŝtro. Al Mesrop oni ŝuldas la konservadon de la lingvo kaj literaturo de Armenio; sed por lia laboro, la homoj estus absorbitaj de la persoj kaj de la sirianoj, kaj estus malaperintaj kiel tiom multaj landoj de la Oriento".
Maltrankvila, ke aliaj profitu de lia malkovro, kaj kuraĝigita de la patriarko kaj la reĝo, Mesrop fondis multajn lernejojn en diversaj regionoj, en kiuj la junularo ricevis la novan alfabeton. Historie estas pruvite, ke Mesrop mem instruis en la monaĥejo Amaras de la regiono Arcaĥo de Armenio (situanta en nuntempa Martuni-regiono de la memproklamita Arcaĥa Respubliko). Sed lia agado ne limiĝis al orienta Armenio. Provizita de leteroj de Sahak li iris al Konstantinopolo kaj akiris de la imperiestro Teodozio la juna permeson prediki kaj instrui en liaj armenaj posedaĵoj. Reveninte al Orienta Armenio por raporti pri siaj misioj al la patriarko, lia unua penso estis provizi religian literaturon por siaj samlandanoj. Kunveninte ĉirkaŭ li multajn disĉiplojn, li sendis kal elkajn al Edeso, Konstantinopolo, Ateno, Antioĥio, Aleksandrio kaj aliaj lernocentroj, por studi la grekan lingvon kaj revenigi la majstraĵojn de greka literaturo. La plej famaj el liaj lernantoj estis Johano de Egheghiatz, Jozefo de Baghin, Jeznik, Korjun, Moseo de Ĥoreno, kaj Johano Mandakuni. La unua monumento de ĉi tiu armena literaturo estas la versio de la Sanktaj Skriboj. Sahak, diras Moseo de Ĥoreno, faris tradukon de la Biblio el la siria teksto ĉirkaŭ la jaro 411. Ĉi tiu verko devis esti konsiderita neperfekta, ĉar baldaŭ poste Johano de Egheghiatz kaj Jozefo de Baghin estis senditaj al Edeso por traduki la Skribojn denove. Ili vojaĝis ĝis Konstantinopolo, kaj kunportis aŭtentikajn kopiojn de la greka teksto. Kun la helpo de aliaj kopioj akiritaj de Aleksandrio la Biblio estis tradukita denove el la greka laŭ la teksto de la Septuaginto kaj la Heksapla de Origeno. Ĉi tiu versio, nun uzata en la Armena Eklezio, estis kompletigita ĉirkaŭ 434. La dekretoj de la unuaj tri koncilioj: Niceo, Konstantinopolo kaj Efezo, kaj la nacia liturgio (ĝis nun skribita en siria lingvo) ankaŭ estis tradukitaj al la armena, ĉi-lasta estante reviziita pri la liturgio de Sankta Bazilo, kvankam konservante proprajn trajtojn. Multaj verkoj de la grekaj patroj ankaŭ pasis al la armena. La perdo de la grekaj originaloj donis al iuj el ĉi tiuj versioj specialan gravecon; tiel, la dua parto de la Kroniko de Eŭsebio el kiuj nur kelkaj fragmentoj ekzistas en la greka, estis konservita tute en la armena. Meze de siaj literaturaj laboroj Mesrop revizitis la distriktojn, kiujn li evangeliigis en siaj pli fruaj jaroj, kaj, post la morto de Sahak en 440, prizorgis la spiritan administradon de la patriarkejo. Li postvivis sian amikon kaj mastron nur ses monatojn. La armenoj legas lian nomon en la Kanono de la Liturgio kaj festas lian memoron la 19-an de februaro.
Sankta Mesrop Maŝtoc estas entombigita en kapelo de vilaĝo Oŝakan, historia vilaĝo je 8 km sudokcidente de la urbo Aŝtarako.
Sankta Mesrop estas listigita oficiale en la Roma Martirologio de la Romkatolika Eklezio; lia festotago estas la 17-a de februaro.
Heredaĵo
Praktike ĉiu urbo en Armenio havas straton kiu ricevas la nomon de Maŝtoc. En Erevano, la Avenuo Mesrop Maŝtoc estas unu el la plej gravaj en la urbocentro, kiu antaŭe estis konata kiel Lenin Avenuo (Lenin Prospekt). Estas statuo starigita memore al li en la enirejo de la komplekso Matenadarano, alia en la preĝejo ĉe kiu li estis entombigita en la vilaĝo Oŝakan, kaj unu ĉe la monumento al la alfabeto trovita sur la flankoj de la monto Aragaco norde de vilaĝo Ohanavan. Poŝtmarkoj estis eldonitaj kun lia bildo kaj de Sovetunio kaj de post-sovetia Armenio.
La Ordeno de Sankta Mesrop Maŝtoc, establita en 1993, estas premiita pro signifaj atingoj en ekonomia disvolviĝo de la Respubliko Armenio aŭ por plenumoj, kiel en scienco, kulturo, edukado aŭ publika servo, kaj por agadoj antaŭenigantaj tiujn kampojn.
Muziko
Maŝtoc ankaŭ produktis kelkajn liturgiajn komponaĵojn. Kelkaj el la verkoj atribuitaj al li estas: «Մեղայ քեզ Տէր» ( Meġay k'ez Tēr, "Mi pekis kontraŭ vi, Sinjoro"), «Ողորմեա ինձ Աստուած» ( Voġormea ​​indz Astvac , "Kompatu min, Dio" ), «Անկանիմ առաջի քո» ( Ankanim aṙaǰi k'o , "Mi surgenuiĝas antaŭ vi") kaj "Ողորմեա" ( Voġormea , "Miserere"), ĉiuj el kiuj estas himnoj de pento.
Eksteraj ligiloj
Virtuale promenu tra la parko de la armenaj grandliteroj ĉi tie.
Fotopanoramo pri la armena alfabeto kaj la parko kun literŝtonegoj. Samspeca fotaro videblas ĉi tie.
Bildoj de la krucŝtonoj videblas bone sur YouTube (Церковь ..Ошакан. (Oshakan) -Армения)
(angla) St. Mesrop Mashtots Cathedral: The Creator of the Armenian Alphabet (Katedralo de Sankta Mesrop Maŝtoc, la kreinto de la armena alfabeto - kun grandaj fotoj)
22783 Teng
22783 Teng estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stacy H. Teng, kiu freŝe ricevis sian filozofian doktorecon ĉe la Universitato de Maryland kaj studis la evoluon de nuklea aktiveco en lumaj kaj ultralumaj infraruĝaj galaksioj kaj konfirmis la ligitecon inter kunfandiĝintaj galaksioj la kvazaroj.
Santo Stefano d'Aveto
Santo Stefano d'Aveto estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bedonia (PR), Borzonasca, Ferriere (PC), Rezzoaglio kaj Tornolo (PR).
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Čenkovce
Čenkovce, hungare Csenke estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Šamorín troviĝas 13 km-ojn for.
Muzeo Kastelo Kochberg (Großkochberg)
La Muzeo Kastelo Kochberg (germane: Museum Schloß Kochberg) troviĝas en Großkochberg.
Historio
La akvokastelo kun valfosego estiĝis ĉ. la jaro 1600 kiel alkonstruaĵo de nobela rezidejo. En 1733 akiris ĝin la familio Von Stein kaj alikonstruigis la tuton. Ankaŭ dum la 19-a jarcento fariĝis aliaj alikonstruoj. Ĝis la jaro 1946-a (perforta eksproprietigo) posedis ĝin la Stein-oj.