cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inuktituta lingvo
Skribo
Oni multe reformis la "Gronlandan" sistemon lastatempe, kaj tial nur Nunatsiavummiutut uzas labradoran skribon nuntempe. Plejparte inuktituto en Nunavuto kaj Nunaviko estas skribata per Qaniujaaqpait, tio estas, inuktituta silabaro, baze de kanada indiĝena silbarao. La okcidenta parto de Nunavuto kaj la Nordokcidentaj Teritorioj uzas latinan alfabeton kutime nomita Inuinnaqtun aŭ Qaliujaaqpait.
En septembro 2019, unuigita literumado nomita Inuktut Qaliujaaqpait, baze de la latina alfabeto sen supersignoj, akceptiĝis por ĉiuj varioj de inuktituto de la nacia organizaĵo Inuit Tapiriit Kanatami, post ok jaroj de laboro. Inuitoj kreis ĝin por ĉiuj dialektoj el ĉiuj regionoj, kaj oni povas tajpi ĝin sen speciala klavaro. Ĝi ne anstataŭigas silabarojn, kaj homoj ne devas ĉesi uzi siajn konatajn skribsistemojn. Ĝi inkluzivas leterojn kiel ff, ch kaj rh, kies sonoj ne ekzistas en iuj dialektoj sed ne havas normajn simbolojn en silabaroj. Ĝi establas norman alfabeton sed ne literumajn aŭ gramatikajn regulojn. Longaj vokaloj estas skribitaj per duobligo de la vokalo (ekz., aa, ii, uu). La apostrofo reprezentas glotan halton post vokalo (ekz., ma'na) aŭ apartigas n de ng (ekz., avin'ngaq) aŭ r de rh (ekz., qar'rhuk). En aprilo 2012, la unua kompleta Biblio en la inuktituta lingvo, tradukita de indiĝenaj parolantoj, estis eldonita.
Silabaro
La inuktituta silabaro uzata en Kanado baziĝas je la Kria silabaro kreita de misiisto James Evans. La Inuita Kultura Instituto en Kanado akceptis la nunan formon de la silabaro en la 1970aj jaroj. La inuitoj en Alasko, la inuvialuitoj, parolantoj de Inuinnaktuno, kaj inuitoj en Gronlando kaj Labradoro uzas la latinan alfabeton.
Kvankam oni kutime diras, ke ĝi estas silabaro, iuj diras, ke ĝi estas abugido, pro tio ke silaboj komencantaj je la sama konsonanto havas rilatajn simbolojn.
Ekstera ligilo
Filmeto "Taimantitut" kantata en la inuktituta lingvo
Občina Vrhnika
Občina Vrhnika estas unu el 212 municipoj de Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo konsistas el 26 komunumoj kaj ĝia tuta areo estas 126,3 km². Komence de 2018, ĝi havis 16978 loĝantojn. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Vrhnika.
21519 Josephhenry
21519 Josephhenry estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joseph Kent Henry, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Bishop Moore Catholic High School en Orlando (Florido, Usono).
Distrikto Csongrád
La Distrikto Csongrád (hungare Csongrádi járás) estas distrikto en Hungario en departemento Csongrád. Ĝi situas sur ebenaĵo en la norda parto de la departemento laŭ Tiso. La distrikta ĉefurbo estas la samnoma Csongrád, kiu estas urbo, la ceteraj 3 estas vilaĝoj.
Občina Vrhnika
Komunumoj
Bevke, Bistra, Blatna Brezovica, Drenov Grič, Jamnik, Jerinov Grič, Kurja vas, Lesno Brdo, Mala Ligojna, Marinčev Grič, Mirke, Mizni Dol, Padež, Podlipa, Pokojišče, Prezid, Sinja Gorica, Smrečje, Stara Vrhnika, Strmica, Trčkov Grič, Velika Ligojna, Verd, Vrhnika, Zaplana, Zavrh pri Borovnici.
Distrikto Csongrád
La areo estas 339,24 km², kie loĝas 22 633 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj kaj ties prilaborado). Aparte menciinda la praa profesio la fiŝkaptado, kiu ankaŭ nun gravas.
Občina Vrhnika
Loko, priskribo
Občina situas ĉirkaŭ 20 km sudokcidente de Ljubljana. La aŭtovojo Al1 kuras de Ljubljana al la Adriático Maro al Koper.
Distrikto Csongrád
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la historio, tamen ĝi ne funkciis inter 1983-2013. En tiu periodo la distrikta sistemo mankis en Hungario.
Občina Vrhnika
Loko, priskribo
Najbaraj municipoj estas: Občina Dobrova-Polhov Gradec kaj Občina Horjul en la nordo, Občina Log-Dragomer, Občina Brezovica kaj Občina Borovnica en la oriento, Občina Cerknica en la sudo kaj Občina Logatec en la okcidento.
Sławomir Bubicz
Sławomir BUBICZ (naskiĝis la en Lublin, mortis la  samloke) estis pola jogano, pioniro de moderna  Hatha Jogo en Pollando, eldonisto, tradukisto, vegetarano, fondinto de la Akademio de Hatha Jogo en Varsovio, Eldonejo Virya kaj restoracio Sadhu Café (m. 2021)
Vivo
En Barato pasigis 8 jarojn, kie vizitadis i. a. Muktananda, Nisargadatta, Goenka kaj Jiddu Krishnamurti. Li sekvis ĉefe spiritan padon de B.K.S. Iyengar. De 1984 estis populariganto de moderna Hatha Jogo.
Neunkirchen
Neunkirchen havas diversajn signifojn:
Krome Neunkirchen estas urbo kaj administra centro de samnoma distrikto Neunkirchen (Aŭstrio) en Aŭstrio.
Putinci
Putinci, serbe Путинци estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ruma.
Historio
Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo, poste ĝi apartenis al limgarda zono de Habsburgoj. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Putinci 3083 serboj (95 %), 21 jugoslavianoj, 20 kroatoj, po 17 ciganoj kaj hungaroj; kaj aliaj.
Lajos Nagy (grafikisto)
NAGY Lajos (nadj) estas rumania hungara/hungara grafikisto, desegnfilmreĝisoro naskita en Târgu Mureş la 12-an de septembro 1956.
Kariero
Lajos Nagy studis inter 1976-80 en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, en 1984-85 en Teatra kaj Filmarta Altlernejo Ion Luca Caragiale de Bukareŝto. De 1981 ĝis 1987 li laboris en filmstudio ANIMAFILM. Li kreis pli ol 25 librokovrilojn kaj 10 libroilustraciojn al libroeldonejoj de Bukareŝto (Kriterion, Ion Creanga). En 1989 li translokiĝis Hungarion kaj laboris ĉe la KECSKEMÉTFILM kiel reĝisoro.
Paula Kende
Paula Kende, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kende Paula estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Koriger Paulina Terézia, ŝia karesnomo estis Póli.
Koriger Paulina naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Paula Kende akiris diplomon en Teatra Akademio en 1896. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Ignác Krecsányi. En 1899 ŝi estis aktoro kaj ĵurnalisto en Szatmár, en la sekva jaro ŝi havis rolojn en Pécs. Inter 1904 kaj 1907 ŝi apartenis al Teatro de Pozsony, inter 1907–1910 al Nacia Teatro (Szeged) fine inter 1911-1949 al Gaja Teatro. En 1951 ŝi estis deportita al vilaĝo (ŝia edzo estis oficiro), post 2 jaroj ŝi vivis plu en la emerita domo por geemeritoj en Budapeŝto.
Ŝi edziniĝis dufoje (1914, 1922).
(154589) 2003 MX2
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj malproksime, ekstere tanĝas tiun de la Tero.
4401 Aditi
4401 Aditi estas tre malgranda amora asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Aditi ( sanskrito अदिति: "senlima"), hinduisma diino de la ĉielo kaj de la aero, patrino de 33 dioj kaj de la Suno.
Orbito
Ĝia discentra orbito ŝajnas tanĝi tiun de Tero, sed pro ĝia granda kliniteco, ĝi ne venas pli proksimen de Tero ol 0,3297 astronomia unuo (49,322 milionoj da km).
Laŭ observoj de ĝia luma kurbo far de Federico Manzini kaj Raoul Behrend, ĝi povus esti duopa asteroido.
Vytautas Šauklys
Vytautas Šauklys naskiĝis la 11-an de decembro 1949 en vilaĝo Medininkai, apud Ŝimkaiĉiai en distrikto Raseiniai (ekde 1962 distrikto Jurbarkas) en familio de terkultivistoj. Vytautas Šauklys lernis en ok-jara lernejo de Ŝimkaiĉiai kaj en mezgrada lernejo de Vaĝgiris. Facile sukcesis al li lernado de la lingvoj, malpli bone sukcesis matematiko (algebro, geometrio). En 1968 Vytautas Šauklys finis mezlernejon kaj sukcese ekzameniĝis. Aǔtune li ekstudis la germanan lingvon en Vilniusa pedagogia instituto (nun Litovia edukologia universitato). La studado en la instituto al Vytautas sukcesis bone, krom la germana lingvo li studis ankaŭ la rusan, latinan, malnovgrekan, anglan, memstare lernis polan lingvojn. Sukcesis normale komunikiĝi ankaŭ en la angla, hispana, greka, azerbajĝana, kartvela, cigana lingvoj. En 1970 en instituto aperis anonco pri la kurso de internacia lingvo Esperanto (ne deviga). Oni diris en tiu kurso „Kiom da jaroj postulas lernado de eksterlanda lingvo, tiom da monatoj estas bezonataj por lerni Esperanton“. Pri Esperanto Vytautas Šauklys eksciis ankoraŭ en 1958 el artikolo pri tiu lingvo en revuo „Švyturys“ (nr. 12). Post duonjaro Esperanto kurso finiĝis, la lingvo estis finlernita. Vytautas Šauklys iĝis vera esperantisto: ricevis ateston pri la finita kurso, Esperanto insignon kaj komencis vizitadi la kunvenojn de E-klubo en Vilnius, abonis  esperantlingvajn periodaĵojn, korespondis kun samideanoj el diversaj landoj kaj dum tuta vivo estis fervora esperantisto. En 1973 li finis Vilniusan pedagogian instituton (nun Litovia edukologia universitato) kaj ekhavis specialecon de germana lingvo. En 1974 li  soldatiĝis en soveta armeo. Post la servo en armeo, Vytautas Šauklys eklaboris kiel instruisto de germana lingvo en mezlernejo de Butrimonys, distrikto de Šalčininkai. En tiu lernejo estis nur polaj kaj rusaj klasoj, tie ne estis parolantoj de litova lingvo. En tiu lernejo V. Šauklys  organizis esperantistan rondeton, en kiu lernis la lingvon 15 gelernantoj el diversaj klasoj. En mezlernejo de Butrimonys V. Šauklys laboris 10 jarojn. Ekde 1986 V. Šauklys eklaboris en  mezlernejo de Semeliškės, distrikto  Trakai. Laborante en tiu lernejo li pli aktive aliĝis al socia laboro: ludis per harmoniko kaj kantis en vilaĝa ensemblo, aliĝis al literaturistra amikaro de Trakai, partoprenis la agadon de Vilniusa  societo de Rerich, verkis versaĵojn kaj artikolojn por lokaj periodaĵoj, ne forgesis Esperanton. Kun vilaĝa ensemblo V. Šauklys koncertis ne nur en distrikto Trakai, sed ankaŭ en najbaraj distriktoj kaj ankaŭ en Belarusio kaj Pollando.
Esperantista agado
Vytautas Šauklys aktive aliĝis la esperantistan agadon: li tradukis verkojn de litovaj verkistoj en Esperanton, kiujn publikigis esperantlingvaj  periodaĵoj. Dum la someraj ferioj V. Šauklys partoprenas la multajn esperantistajn aranĝojn ne nur en Litovio, sed ankaŭ kelkajn Baltiajn Esperanto-Tagojn en Latvio, Estonio, Belarusio. Dum tiuj renkontiĝoj V. Šauklys konatiĝis kun multaj novaj geamikoj, kiujn li havis pli ol 100, okazis ekspozicioj de liaj pentraĵoj. En mezlernejo Semeliškės V. Šauklys instruis germanan lingvon ĝis la 1996. Ĉar en tiu jaro li ricevis proponon eklabori en Esperanto - Domo de Litova Esperanto Asocio en Kaunas. En LitEA Vytautas Šauklys laboris en redakcia kolegio de la revuo „Litova Stelo“, tiam li verkis nur en Esperanto. Krom tio V. Šauklys gvidis elementajn kursojn de Esperanto por komencantoj en sidejo de LitEA en Kaunas. En LitEA V.Šauklys laboris nur unu jaron. Ekde aūtuno de 1997 V. Šauklys revenas al mezlernjo de Semeliškės, kie li daŭre laboris kiel instruisto de germana lingvo ĝis 2003. Ĉar lia patrino grave ekmalsanis, ŝi besonis priservadon, tial V,Šauklys revenis al Ŝimkaiĉiai printempe de 2003. Li priservis la patrinon ĝis ŝia morto la 4 de oktobro 2010.
Poligloto
Vytautas Šauklys libere parolas germanan, rusan, polan, Esperanton lingvojn, iom malpli spertas anglan, hispanan, grekan, azerbajĝanan,  kartvelan. Ankaŭ li interkompreniĝas cigane, tamen tiuj ne ŝatas, kiam fremduloj „ilian lingvon uzas“. Liaj kapabloj al lingvoj malfermigis, kiam Vytautas komencis labori pedagogian laboron, kiel instruisto de germana lingvo.
Literatura agado
Ankoraǔ lernante en lernejo estis la unua ligo de Vyatutas Šauklys kun literaturo. Kiam en 1961 en kosmon flugis J. Gagarin, tiuokaze V. Šauklys verkis versaĵon, sed instruistino traleginte konsilis al la aŭtoro kaŝi ĝin, sed ne diris pro kio. V. Šauklys verkis pli multe da versaĵoj, pentris, tamen el tiu tempo preskaŭ nenio restis. Pli pos te verkitajn verkaĵojn V.Šauklys konservis. V. Šauklys verkis versaĵojn, kiujn publikigis gazeto „Galvė“ en Trakai, ankaŭ verkis artikolojn por diversaj periodaĵoj.
Publikaĝoj
Revuo „Litova Stelo“ publikigis en Esperanto liajn verkojn:.
Tradukaĝoj
V. Šauklys tradukis verkojn de litovaj verkistoj en Esperanton, kiuj aperis sur paĝoj de „Litova Stelo“. Ili estas:
Krom versaĵoj V. Ŝauklys verkis prozaĵojn. Jen kelkaj menciindaj: “Rememoroj pri teksiloj“, „Rememoroj pri la komenca lernejo en Medininkai“, „Rememoroj pri vilaĝo Oĝo lai“, „Z. Valuckas la - ormanulo de vilaĝo Medininkai“. Tamen pli maturaj verkaĵoj estis verkitaj loĝante en Šimkaičiai. Menciindaj estas „La aventuroj de ŝuldanto Jurgis“, „Johanfesta nokto“ 2003, „La jubileo de Jurbarkas„ 2004, „La  Nova Jaro“ 2004 versaĵo verkita kaj tradukita en kelkajn lingvojn-litova, rusa, pola, germana, esperanto. „Tago de mortintoj“ 2004, „Mikas kaj abeloj“ 2005, „Instruo al fraŭlinoj“ 2005, "Neĝflokaj kantoj“ 2005, „Longlangulinoj“ 2010. La plej ampleksa estas poemo „La arbaroj kaj homoj“ en tri partoj, finverkita 2010. V. Šauklys verkis ankaŭ himnon de Šimkaičiai.
Erkrath
Erkrath estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mettmann de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Veselin Damjanov
Veselin DAMJANOV estis bulgara operokantisto kaj esperantisto. Oni produktis multajn diskojn en Bulgario kun liaj kantoj en Esperanto (kaj aliaj lingvoj) kaj, okaze de turneo en okcidenta Kanado kiun organizis por li Wally du Temple en 1985, kanadaj esperantistoj faris sonbendan kasedon Veselin Damjanov koncertas en Kanado.
Mahastamaprapto
Mahastamaprapto estas bodisatvo, kiu reprezentas la povon de saĝeco, ofte reprezentita en triopo apud la budho Amitabo kaj la bodisatvo Avalokiteŝvaro. Li estas unu el la ok grandaj bodisatvoj en Mahajano kune kun Manĝuŝrio, Samantabadro, Avalokiteŝvaro, Akaŝagarbo, Kŝitigarbo, Majtrejo kaj Sarvanivaranaviŝkambino.
Nomo
La nomo Mahāsthāmaprāpta signifas alveno de granda forto.
Torffosado
Torffosado aŭ detorfigado estas la subĉiela ekspluatado de torfo. tiu organika material, kiu estiĝis en marĉoj el mortintaj plantoj, servias kiel malaltenergia brulaĵo, kiel substrato por kultivi plantojn, kiel pliboniga substanco por la aerumado de la grundo en hortikulturo kaj ĝardenumado kaj por farado de tekstilfibroj kaj por medicina kuracado.
Torffosado kaj mediprotektado
La torfekspluatado grandparte reduktiĝis dum la lastaj jaroj pro multaj kialoj. La unua kialo estas, ke la koncerna marĉo devas esti sekigita per deakvigaj fosaĵoj, antaŭ la komenciĝo de la torffosado. Tiu havas havas gravan negativan efikon al la akva mastrumado  de la koncernantaj regionoj. Due la konsciiĝo pri la protekto de specioj kreskis dum la jaroj. La plej multaj specioj de la marxaj flauro kaj faŭno estas rigardataj kiel minacitaj, eĉ grave minacita. Trie pro pejzaĝprotektaj kialoj oni volas konservi la originaj vivejoj. Kaj laste la la gajno el la torfekspluatado apenaŭ kovras la elspezojn, ĉar la grandaj torfejoj elĉerpiĝis kaj nur restas la etaj, kies ekspluatado ne valoras. Krome altenenergiaj brulaĵoj transprenis grandparte la funkcion de torfo kiel brulaĵo.
Torfejoj kreskas tre malrapide. Nedamaĝitaj marxoj havas pojaran kreskon de nur 1 mm. Tio sinifas, ke dum 1000 jaroj estiĝis nur unu metro da torfo. Pro tio kreskomalrapideco la renaturigado daŭras tre longe. Tial – minimume en Mezeŭropo la ŝtatoj nur permesas detorfigado sub striktaj kondiĉoj.
Permana torffosado
En la modera klimatzono la torffosado estas pruvebla jam de 3000 a. K.. Antaŭ la torffosado la homoj devias deakvigi la marĉon per densa reto de fosaĵoj kaj pere de sistemo de etaj digoj kun vojoj inter la ankoraŭ ekzistantaj marĉaj areoj kaj la sekigitaj kaj sentorfaj areoj. Kiel unua oni per ŝpato forigas la turfon. poste per ŝovelilo oni levis la blanktorfo. La pli profunda tavolo de la bruntorfo estis pikita per speciala pikfero en tufecaj pecoj. La ĉefaj aĉetantoj de tiu bruntorfaj pecoj estis bakistoj. Tial ĝi ricevis la nomon „bakista torfo“. La torffosado estis tre peza laboro. La torfpecoj estis plej ofte transporititaj de infanoj al loko, kie ili povas sekiĝi. Tie la infanoj staplis la torfon por ke ĝi povas sekiĝi. La torfo sekiĝis dum la tuta somero. La sekigitaj torfpecoj tiam ne nur estas multe pli malbezaj, sed ankaŭ forte ŝrumpitaj.
Pro la relative alta brulvaloro la plej suba tavolo de la nigra torfo estis la plej valora.
Mekanigita torffosado
Elsde 1800 la homa laboro estis anstataŭigita pli kaj pli de maŝinoj. Same kiel antaŭe la unua paŝo estis la sekigado de la torfejo. Poste speciala maŝino forprenis la supran tavolon, ĉirkaŭ 50 cm dika tavolo el plantoj, humo kaj blanktorfo. Nun helpe de elkavatoroj oni elfosas la torfon, precipe la nigran torfon. Post la detorfigado per profundplugiloj oni profunde miksis la torfrestojn kun la pli profunda tavolo de sablo. Post tiu rigolado oni komencis uzi la terenon por kultivi agrokulturajn plantojn.
Ekonomia signifo de la torffosado
El fruaj fontoj ni scias, (ekzemple de  Plinio la Maljuna), ke torfo jam estis uzita de longe ĉe la Nordmara bordo kiel brulaĵo. La energienhavo estas pli malalta ol tio de brunkarbo, sed pli bona ol ligno. Pli vasta uzo de torfo kiel brulaĵo komencis ekde ĉ. 1750 pro la malabundo de ligno. La uzo de torfo por hejtceloj daŭris ĝis ĉirkaŭ 1900 kiam ĝi estis anstataŭata de karbo.
Parte la torfo estis transformata al torfkarbo, la proceso egalas al tio de la farado de lignokarbo. Torfkarbo havas brulvaloron de pli ol 20 MJ]]/kg, kial ĝi ankaŭ estis uzata por fandi ercon. Post la reforstado de la arbaroj kiuj estis dearbigitasj dum la industriigado la bezono malkreskis.
La hodiaŭaj plej gravaj torfproduktantaj landoj estas en Eŭropo Suomujo, Svedujo, la Baltaj landoj, Irlando kaj Germanujo rspektive la eŭrpan parton de Rusujo. En Rusujo, Suomujo kaj Irlando torfo ankoraŭ estas uzata por hejti, entute ĉ. 50 % de la en Eŭropo (sen Rusujo) ekspluatata torfo estas bezonata por energia uzado
Pitono
Pitono (Python) estas genro de grandaj, senvenenaj serpentoj, kun rudimentaj membroj, vivantaj en arbaroj de Azio, Afriko, Aŭstralio kaj Novgvineo, kaj sufokantaj siajn viktimojn. Ili estas ofte tenataj kiel rato-kaptantoj en ĉinaj domoj aŭ ŝipoj.
Vidu ankaŭ
Pitono (Python) estas granda azia senvenena sufokserpento, ofte uzata kiel ratokaptanto en ĉinaj domoj kaj ŝipoj.
Neuried
Neuried havas diversajn signifojn:
Ĝermolisto de hispanaj esperantistoj
Antonio Alberca
Antonio ALBERCA (Jirafo) estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis perkutilojn.
Josep Alberich i Jofré
Josep ALBERICH i JOFRÉ (naskiĝis en 1904, mortis la 9-an de aprilo 1995 en Barcelono). Antaŭ la militaj jaroj li aktivis kiel Esperanto-instruisto kaj sekretario de Kataluna Esperantista Federacio. Post la milito li kunfondis la societon Stelo de Paco kaj dum 14 jaroj estis fakdelegito pri komerco. Li havis plurajn fratojn esperantistojn.
Tomas Apraiz Riberas
Tomas APRAIZ RIBERAS (naskiĝis la 21-an de decembro 1914, mortis la 23-an de oktobro 1999), kvardekon da jaroj estis delegito de UEA en Bilbao (Eŭskio, Hispanio). Li agadis dum multaj jaroj kiel prezidanto, sekretario kaj vicprezidanto de la loka klubo.
Gemma Armadans i Gil
Gemma ARMADANS i GIL (Barcelono, 3-an de julio 1966) estas kataluna esperantisto. Ŝi estis prezidanto de Kataluna Esperanto-Junularo kaj estrarano de Kataluna Esperanto-Asocio. Ŝi estas fratino de Jordi Armadans i Gil kaj filino de Lluís Armadans i Marfà.
Carles Badia i Bosc
Carles BADIA i BOSC estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis basgitaron.
Francisco Barcelo Caimari
Francisco BARCELO CAIMARI (barselo kajmari), hispano, advokato, urbkonsilanto, sekretario de komerca ĉambro. Naskiĝis en la 14-a de novembro 1884 en Palma de Majorko, Balearoj. Politikisto, dum kelka tempo urbestro de Palma. Estrarano de la Esperantista Klubo Palma.
Lluís Bosch
Lluís BOSCH estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis perkutilojn.
Isaac Barrera i Vila
Isaac BARRERA i VILA (Fosi) estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Ekde pluraj jaroj li estas membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludas kontrabason.
Josep Cervelló i Garí
Josep CERVELLÓ i GARÍ (naskiĝis 1924 - mortis decembre 1992 en la katalunia Terrassa, Hispanio) estis UEA-fakdelegito pri kolektado.
Manuel de Elezcano y Maiztegui
Manuel de ELEZCANO Y MAIZTEGUI (naskiĝis 1886 - mortis la 27-an de novembro 1980) estis hispana esperantisto ekde 1909, plurfoje prezidanto aŭ estrarano de la grupo en Bilbao (Hispanio). Kiel Esperanta poeto li premiiĝis en kelkaj literatur-konkursoj.
Manuel Esteban
Manuel ESTEBAN [manŭel' esteban] estis hispana esperantisto, kiu estis pioniro de Esperanto en Murcia. Li estis prezidanto de Hispana Societo por Propagando de Esperanto. Kuntradukanto de la Hispana ŝlosilo, verkis broŝurojn.
Rafael Fiol Paredes
Rafael FIOL PAREDES (1891- mortis la 25-an de februaro 1990 en Sevilla, Hispanio) estis esperantisto de okdek jaroj.
Li estis dum jardekoj delegito de UEA kaj organizanto de la loka movado.
Josep Ventura i Freixas
Josep Ventura tradukis en esperanton la romanon Soleco de Caterina Albert.
Pedro A. Garrote Escribano
Pedro A. GARROTE ESCRIBANO naskiĝis en 1950 en Villagarcia de Campos (Valladolid). Li fariĝis esperantisto en la jaro 1985. Li estis kasisto de Hispana Esperanto-Federacio ekde 1995 dum 12 jaroj kaj peranto de UEA Kontrolo: 2006-10-07. ekde 2003, kaj membro de la grupo kiu tradukis al la hispana la libron "La Homo kiu defiis Babelon".
Hayato Fukushima
Hayato Fukushima (福島 隼斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Ĝermolisto de hispanaj esperantistoj
Pedro González Cantero
Pedro GONZÁLEZ CANTERO (mortis julie 1990 en Burgos, Hispanio post longa malsano) estis dumviva patrono de UEA kaj malavara mecenato de la internacia movado.
Jesuo de las Heras Jiménez
Jesuo de las HERAS JIMÉNEZ (1950), redaktoro de Kajeroj el la Sudo, Ateismo (organo de la Atea Tutmonda Esperanto Organizo, ATEO) kaj Muziko, organo de la Muzika Esperanto Ligo (MEL). Li verkis multajn librojn en la hispana kaj en esperanto, kutime sub la iom mallongigita verkistonomo Jesuo de las Heras). Krome en la retejo gazetoteko.com en formato PDF publike alirebligas multajn historiajn Esperanto-bultenojn de la 20-a jarcento ĝis la nuntempo, aparte el la internacia laborista Esperanto-movado, la junulara Esperanto-movado kaj el Hispanio (eble la la plej malnova skanita ekzemplero estas numero de La Juna Vivo de majo 1935).
Eksteraj ligiloj:
Arturo Jiménez
Arturo JIMÉNEZ CARRETERO (plumnomo: Simajro Nneer; naskiĝinta la ) estas hispana esperantisto. De 2008 al 2009 li estis prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio.
Roberto López
Roberto LÓPEZ estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis perkutilojn.
Eusebio Maynar i Dupla
Eusebio Maynar i Dupla estis esperantisto en Hispanio meze de 20-a jarcento. D-ro J. Maynar Dupla, dekano de la Kemia Fakultato en la universitato de La Laguna, Kanario, iniciatis E-kurson en la nomita universitato. Sed la oficiala studenta gazeto „Arriba Espana“ aperigis mensogojn kaj kalumniojn kontraŭ la esperantistoj kaj la rektoro de la universitato, katolika pastro, pro tio ĉesigis la E-kurson. D-ro Maynar Dupla kritikis tiun decidon kaj pro tio la rektoro proponis al la hispana ministro de publika instruado, ke li eksigu d-ron Maynar el lia posteno kiel dekano, ĉar la rektoro ne volis toleri, ke subulo ne akceptu lian verdikton sen protesto. La ministro fakte akceptis la proponon kaj eksigis d-ron Maynar la 31. 12. 1948 pro defendo de Esperanto
Rafael Márquez Porres
Rafael MÁRQUEZ PORRES (1917 - 20-a de novembro 1997) estis tri jardekojn delegito pri mondfederismo en Palma de Mallorca (Hispanio).
David Minguillon
David MINGUILLON estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis basgitaron.
Nicolás Muñiz Alonso
Nicolás MUÑIZ ALONSO (1917- 19-a de decembro 1999) estis delegito de UEA, fondinto (1987) kaj prezidanto de la grupo Antaŭen en Aviles (Hispanio).
Javier Muñoz i Cotoré
Javier MUÑOZ i COTORÉ estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis violonon.
Felix Navarro Clemente
Félix NAVARRO CLEMENTE (1908- julio 1999) estis delegito de UEA pri edukado en Valencio (Hispanio) kaj aŭtoro de Curso práctico elemental de Esperanto (1987).
Salvador Palomares
Salvador PALOMARES, iniciatinto de la Esperanto-movado en Tabernes de Valldigna (Valencio), li mortis kiel regula soldato en la fronto de Madrido en 1937.
Marcelina Palomo
Marcelina PALOMO (naskiĝis en 1911, mortis la 20-an de februaro 2000) estis dumviva membro de Hispana Esperanto-Federacio, vidvino de Ángel Figuerola Auque (prezidinto de HEF, 1970-1978), kiu aktivis en Madrido.
Vicent Peris Sifres
Vicent PERIS Sifres (naskiĝis en 1919) loĝis en Tavernes de la Valldigna, zorgis pri la urba biblioteko kaj aktivis tie. Estas fama ĉar li kunkreis la surskribon farita sur monta ŝtono "Antaŭen esperantistoj" en 1933 kaj nur ĝis 2017 ne estis malkovrita ke ĝi estis Esperanta surskribo.
Àngel Ribas Martí
Àngel RIBAS MARTI estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Dum pluraj jaroj li estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludis akordionon.
Lucia ROLET
Lucia Rolet estas kataluna esperantistino kaj muzikistino. Ŝi estas okaza kunlaboranto de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludas gambovjolon.
Ramón Rodríguez Peña
Ramón RODRÍGUEZ PEÑA (naskiĝis 1907 - mortis la 11-an de marto 1994) estis aktivulo kaj E-instruisto en la Kanariaj Insuloj.
Elena Milla Saldón
Elena Milla SALDÓN estas kataluna esperantistino kaj muzikistino. Ekde pluraj jaroj ŝi estas membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu, en ĝi ludas perkutilon kaj kantas.
Anna Maria Sánchez
Anna Maria SÁNCHEZ estas kataluna esperantistino kaj muzikistino. Ekde pluraj jaroj ankaŭ ŝi estas membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludas perkutilojn.
Pere Saumell i Vila
Pere SAUMELL i VILA (naskiĝis 1917 - mortis la 27-an de majo 2001 en Manresa, Katalunio) estis dumviva UEA-membro.
Jozefo Serrano
Jozefo Serrano ( mortis 1937) estis hispana esperantisto, kunlaboranto de ĵurnalo Popola Fronto. Leŭtenanto de la Popola Armeo, li mortis en la aragona fronto, en batalo kontraŭ la faŝisma armeo dum Hispana Enlanda Milito.
Nicassi Terrassa
Nicassi TERRASSA (mortis la 19-an de aprilo 1959 Palma de Mallorca, Balearaj Insuloj) estis hispana esperantisto, multjara UEA-delegito en sia urbo.
Alfonso Tur Thomas
Alfonso TUR THOMAS (naskiĝis en 1918, mortis la 2-an de januaro 2002 post longa malsano) estis delegito en Barcelono, vicprezidanto de Hispana Esperanto-Instituto, redaktoro de la revuo Eŭropa Unio kaj E-instruisto. Lia filo Alfons Tur estas denaska Esperanto-parolanto kaj multe aktivas en la kataluna esperanto-movado, interalie kiel estrarano de Kataluna Esperanto-Asocio.
Pep Tordera
Pep TORDERA (plennome Josep Tordera i Bordas) estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Li kun Xavier Rodon i Morera estas fondinto kaj poste dum pluraj jaroj estis membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu, en ĝi ludis gitaron kaj kantis.
Luz Vázquez Souto
Luz VÁSQUEZ SOUTO estas kataluna esperantisto kaj muzikisto. Ekde pluraj jaroj li estas membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu, en ĝi ludis fluton kaj kantis.
Carles Vela i Aulesa
Carles VELA i AULESA estas kataluna esperantisto, historiisto kaj muzikisto. Ekde pluraj jaroj li estas membro de la esperantlingva muzikgrupo Kaj Tiel Plu kaj en ĝi ludas flutojn. De 1991 li en Ariège (Arjeĵo), en la Pireneoj de suda Francio, plurfoje gvidis esperantlingvajn korusajn stud-semajnojn, kiujn aranĝas la esperantisto Jorgos, cele al iama starigo de Tut-Pirenea Esperanto-Koruso.
Rob de Nijs
Rob de Nijs [Rob de Nejs] (naskiĝis ) estas fama nederlanda kantisto kaj aktoro. Li estas iom konata ankaŭ en Esperantio, ĉar li en la jaro 1989 eldonis diskon kun esperantlingva kanto.
Rob de Nijs gajnis en 1962 je la aĝo 19 premion kun sia muzikgrupo Rob de Nijs & The Lords. La unua premio estis kontrakto kun diskeldonejo. La unuaj du kantoj estis malsukcesaj, sed Ritme van de regen 1963 estis furora; de ĝi vendiĝis entute preskaŭ 100.000 ekzemplerojn. En 1963 li partoprenis en la Kantokonkurso en Knokke-Heist - Belgio.
En 1976 li de la NIPO estis proklamita la plej populara kantisto de Nederlando. En 1985 li havis plej grandan sukceson de sia kariero kun la paca kanto Laat alles wat ademt. Tamen tiu kanto atingis nur la duan vicon de la listo de furorkantoj. En 1996 li sukcesis atingi la pinton kun la kanto Banger hart.
Lian kantaron oni hodiaŭ en Flandrio kaj Nederlando daŭre aŭskultigas sufiĉe ofte en radio. Li estas unu el la 10 plej popularaj nederlandlingvaj kantistoj.
La 17-an de septembro 2019, li sciigis ke li ĉesos kanti la sekvan jaron, ĉar li estis diagnozita per la Parkinson-malsano.
La 22-an de junio 2022 li prezentis adiaŭan koncerton en la Ziggo dome en Amsterdamo.
Strikoturno
La Strikoturno (Philortyx fasciatus) estas specio de birdo de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj. Ĝi estas la ununura specio de sia genro (monotipa) kaj troviĝas kiel endemio nur en Meksiko.
Ĝi estas kaŝema specio, rapida fluganta birdo kiu tendencas eksplodi el oniaj piedoj, foje en aroj de 20 al 30 individuoj.
Fundamento (konstruado)
Fundamento aŭ bazo estas en la konstruado masonaĵo servanta kiel bazo por konstruaĵo. Pli precize ĝi utilas por transpasi la ŝarĝon el la supraj elementoj al la grundo por ke tiuj ne suferu.
Laŭ Francisko Azorín bazo estas Malsupra, subportanta parto de objekto, de konstruelemento. Kaj li indikas etimologion el greka basis kaj el latina basis.
Laŭ Francisko Azorín fundamento estas Masonaĵo servanta kiel apogbazo por konstruaĵo, ofte sur plej firma fundo de tereno. Kaj li indikas etimologion el latina ffundamentum (fondaĵo), kaj li aldonas terminon fundamenti, por fari la bazon de konstruotaĵo.
En transa senco la vorto "fundamento" signifas bazo por alia afero, ekzemple la Fundamento de Esperanto.
Determino de la profundoj de la fundamento
Laŭ iuj ĝeneralaj gvidlinioj, la profundo de la fundamentoj estos determinita ĉe profundo kie estas grundakvo sur konstanta nivelo, tiel ke la ŝanĝoj en la grundakva nivelo ne influos la stabilecon de la strukturo. Grunda akvo ne ĉiam estas la ĉefa faktoro por determini la profundon de la fundamento, ĉar estas areoj, kie ne ekzistas grundakvo proksime al la grundo kaj estas grundoj, kies grundakvo ne grave influas iliajn mekanikajn proprecojn. [2]
Amonia malikato
Amonia malikato, malikato de amonio aŭ (NH4)2C4H4O5 estas organika kombinaĵo, kemia salo de amoniako kaj malikata acido uzata kiel nutroaldonaĵo per E nombro E349. Amonia malikato partoprenas en pluraj biologiaj reakcioj okazantaj en ĉela mitokondrio.
Ronald Venetiaan
Ronald Runaldo VENETIAAN (naskiĝis la 18-an de junio 1936) estas surinama politikisto kaj kuracisto. Li estis prezidanto de Surinamo dum 3 registaroj, unu 1991-1996, 2000-2005. En 1992 li subskribis batalhalton kun la ĉefaj grupoj de gerilanoj. Li estis reelektita en la elektoj de 2005 por la periodo 2005-2010.
Antoni Kępiński
Antoni Kępiński (naskiĝis la 16-an de novembro 1918 en Dolina apud Stanisławów, mortis la 8-an de junio 1972 en Krakovo) estis pola psikiatro, kuracisto, sciencisto kaj ankaŭ humanisto kaj filozofo, kiu kritikis mistikan pensmanieron de Jung, malakceptis lian teorion de tipoj, kreinte sian propran. Tamen en sia libro "Psiko-patologio de neŭrozoj" proponis la terminon "informacia metabolo" (interŝanĝo), eksplikanta, laŭ lia opinio, principojn de stabilaj rilatoj inter homoj.
Verkaro
Liaj sciencaj atingoj ampleksas pli ol 140 publikaĵoj kaj multaj libroj, el kiuj la plej konataj estas:
Ŝejkismo
Ŝejkismo (arabe الشيخية ) estas islama religia movado fondita de Ŝejko Ahmad komence de la 19-a jarcento en Irano tiutempe regata fare de la dinastio de Kaĝaroj. Ĝi komenciĝis el pure ŝijaisma doktrino pri la supozata fino de la mondo, do pri islama eskatologio. Nuntempe restas malplimulto de adeptoj de Ŝejkismo en Irano kaj Irako. Meze de la 19-a jarcento multaj adeptoj de ŝejkismo konvertiĝis al babismo kaj bahaismo, kaj en tiuj religiaj movadoj Ŝejko Ahmad daŭre alte estimiĝas.
Kiam mortis ŝejko Ahmad, posteulo kiel gvidanto de la ŝejkisma movado iĝis Sajid Kazim Raŝti.
Multludista enreta ludo
Parto de la MELoj karakterizeblas kiel konstruaj respektive strategiaj ludoj, dum plia parto apartenas al la rolludoj: Kiel en ĉiuj rolludoj, la ludantoj surprenas la rolon de fikcia karaktero (ofte en fantazia aŭ mezepoka mondo), kaj kontrolas multajn el la agoj de tiu karaktero. Multludista enreta rolludo distingiĝas de unu-ludista aŭ malmult-ludista komputila rolludo per la nombro de ludantoj kaj per tio, ke la virtuala mondo de la ludo estas funkciigata de la publikiginto de la ludo kaj pluekzistas kaj ŝanĝiĝadas kiam la ludanto ne ĉeestas la ludon.
Aguiarnópolis
Aguiarnópolis estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 5,162 loĝantojn en 2010.
Kamill Balatoni
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Balatoni Kamill estis hungara pionira kajakisto, trejnisto, laboristo. Lia origina familia nomo estis Bahnholzer [banholcer].
naskiĝis en 1912 en Budapeŝto, li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
estis laboristo en uzino en sia naskiĝurbo. Antaŭ sieĝo de Budapeŝto li soldatiĝis. Li estis deklarita rifuĝinto, tial li estis mortpafita fare de nazioj.
Sporta kariero
en sia aĝo 24 ekprovis la kajakadon sur Danubo, poste li estis invitita al ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 30-foje inter 1938-1943 precipe individue. En la unua mondĉampionumo li estis la dua en 1938. Li estis ankaŭ klubestro ekde 1941, trejnisto de la hungara nacia teamo ekde 1942.
Sablo
Sablo estas nature okazanta, fajne dividita roko, konstituita de partikloj etendantaj laŭ grandeco de 0,063mm ĝis 2 mm. Individua partiklo en tiu ĉi grandeca etendo nomiĝas sabla grajno aŭ sablero. La sekva pli malgranda klaso en geologio estas ŝlimo, kiu havas partiklojn de sub 0,063 ĝis 0,004 mm grandece, kaj la sekva pli granda grandeco estas gruzo, kiu etendiĝas supren ĝis 64 mm (vidu grajna grandeco por la uzataj normoj).
Laŭ Francisko Azorín sablo estas Materialo konsistanta el tre malgrandaj ŝtonaj grajnoj ne kunigitaj unu kun la alia. Li indikas etimologion el la latina sabulum (sablego, grajnaro). Kaj li aldonas la terminon sabli, por meti sablon sur vojo, en..., kaj listigas diversajn tipojn de sablo, nome: mara, rivera, mina, duna, kvarca, granita, kalka, seka, natura, artefarita, akra kaj rondgrajna.
Troviĝo de sablo
La plej kutima konstituaĵo de sablo ĉe interne kontinentaj situoj kaj ne-tropikaj marbordaj situoj estas siliko (silicia duoksido) ofte en la formo de kvarco. Tamen, la konsisto de sablo varias laŭ lokaj fontoj de roko kaj kondiĉoj. Multo de la subtilaj blanka sablo trovita en situo de korala rifo, ekzemple, estas pulvorita koralo (kalkoŝtono) kiu pasis tra la digesto de fiŝo. Iuj situoj havas sablojn kiuj entenas fero aŭ feldspato.
Sablo estas transportita de vento aŭ akvo kaj deponiĝas en la formo de plaĝoj, dunoj, sablopintoj, sablobenkoj, kaj similaj. En dezerto, sablo estas la domina speco de grundo.
Uzoj de sablo
Sablo estas ofte la precipa komponanto de la agregaĵo uzita por la preparado de betono. Sablo fabrikita ĉe rokrompejoj por uzo kiel agregaĵo nomiĝas hom-sablo.
Sablo estas uzata por la farado de vitro kaj por farado de silicio.
Homoj, speciale infanoj ŝatas ludi kun sablo sur plaĝoj aŭ en sabloskatoloj. Vidu sablokastelo por detaloj.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri sablo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Brhlovce
Brhlovce (hungare Borfő) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Levice troviĝas 12 km.
Plej antikvaj kristanaj sgrafitoj
Plej antikvaj kristanaj sgrafitoj estas tiuj malkovritaj en la supozita Tombo de Davido en Jerusalemo, israela fondinto de la juda monarkio. En ties subtera etaĝo, sur la Monteto Sion, arkeologoj lastatempe malkovris niĉon direkttitan al Golgoto, en kiu estis trovitaj rulaĵeroj de la Biblio. Sed en ĝi estis ankaŭ deĉifritaj alvokoj al Jesuo kaj aliaj kristanaj preĝaj formuloj. La supera etaĝo de tiu “tombo” situas la manĝosalono kiun kristanoj, de ĉiam, indikas kiel la loko de la Lasta Vespermanĝo de Jesuo kun liaj disĉiploj.
Tiu loko, domo certe de simpatianto al Jesuo, fakte, estis kristana-juda sinagogo, kie kolektiĝis kristanoj de la postkrista generacio almenaŭ dum diversaj jardekoj de la unua kaj dua jarcentoj. Jen la kialo de la ĉeesto de tiuj sgrafitoj, kiuj montras, laŭ Carsten Peter Thiede (1952-2004) la historian valoron de la evangeliaj rakontoj ĉar evidentas ke Jesuo estis klare konita kaj... preĝata.
Krome, ĉe la Universitato de Jerusalemo estas gardata la ostaro, tie elfosita, de iu membro de tiu komunumo: temas pri iu Aleksandro, eble filo de Simono el Cireno, la viro kiu helpis Jesuon Kriston porti la krucon (la transversan lignon) sur la vojo al Golgoto.
Ĉu la vera tomba de reĝo Davido?
Ĉu reĝo Davido estis entombigita ĝuste tie? La lokoj kiuj en Jerusalemo pretendas tiun honoron estas diversaj. Tiu estas la malpli certa, tamen la eĉ eta ebleco ke tio kongruas kun la vero nun konsilas la israelajn aŭtoritatojn ne cedi la lokon al la katolikoj kiuj laŭ jarcentoj ĝin posedis. Ne estas fundamentita tradicio, ke la tombo de la reĝo troviĝas en la loko de la lasta vespermanĝo aŭ sur tiu kiun nun onidiras monteto Sion. Fakte tiu monteto ne estas tiu kiu origine estis indikata kiel la Monto Sion. Tiu nomo referencas al ero plej antikva de Jerusalemo (Urbo de Davido) kaj, poste, al la Monto de la Templo. El tio devenas grava parto de la simbola povo de la termino en la Sanktaj Skriboj. Davido estis entombigita en la Davida urbo (1 Reĝoj 2,10), kaj tiel ankaŭ liaj posteuloj (1 Reĝoj 11,43; 14,31; 15,8; 15,24; 22,50; 2 Reĝoj 9,28; 15,38; 16,20).
Kiel naskiĝis la miskono? Pro la fakto ke kristanoj por honori Jesuon, evangelie epitetatan Filo de Davido, instalis devotecan altaron dediĉitan al la profeta figuro de la antaŭulo de Kristo. Iom post iom oni, kaj fariĝis senkontrola tradicio, plielstarige nomis la lokon “Tombo de Davido”.
Kiuj pretendas la posedon de la loko?
Judoj pro la motivo supre indikita, nome tie eble situas la tombo de Davido; islamanoj ĉar eĉ ili veneras Davidon kiel profeton kaj pro tio ili ĝin okupis. Nur komence de la 14a jarcento la katolikaj franciskanoj povis ekposedi la lokon (1332), sed post kelke da tempo ĝin ili perdis ĉar islamanoj volis ĝin transformi al moskeo, kaj tia ĝi restis ĝis la okupo fare de judoj dum la milito de 1967.
Katolikoj nun esperas ĝui la disponeblecon de la supera etaĝo kie certe situas la salono, refarita de krucmilitistoj, kie Jesuo lastemanĝis kun siaj disĉiploj. Hodiaŭ kristanaj pilgrimoj povas kun tiketa permeso ĝin viziti.
Ins BE
Pri la komunumo
Ins estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Erlach kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3229 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Ins situas en la Berna Lagolando en la Granda Marĉo en la mezo inter la tri lagoj Lago de Neŭŝatelo, Lago de Bielo kaj Lago de Morato. En sudo la komunuma teritorio en du lokoj etendiĝas ĝia la la Kanalo de Broye, kiu konektas la Lagon de Morato kun la Lago de Neŭŝatelo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Ins en sudokcidento de la komunumo la setlejo de la malliberejo Witzwil, la setlejo Lindenguet, kaj diversaj bien- kaj domgrupoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ins limas en nordo al Vinelz, en nordnordoriento en unu punkto al Lüscherz, en nordoriento al Brüttelen, en sudoriento al Müntschemier, en sudsudoriento al Bas-Vuly (FR), en sudo al Haut-Vully (FR), en sudsudokcidento al Cudrefin (VD), en okcidento al Gampelen, en nordokcidento al Tschugg, kaj en nordnordokcidento al Erlach.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la svisa rapidvojo H10, la kantona ĉefvojo n-ro 10 kaj la vojoj n-ro 182, 1318 kaj 237.1. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la trajnlinio de Neŭŝatelo al Berno, trajnlinio al Morato kaj la tramlinio al Nidau.
Tapiro
La tapiro (latine tapirus, de la tupia vorto “tapi’ira”) estas besto kun mallongaj kruroj kaj dika korpo. (Ĝi aspektas iom kiel porko kun nekutime longa rostro). La familio Tapiredoj enhavas nur unu genron—tiun de la tapiro. La tapiro loĝas en la tropikaj arbaroj el la orientaliso kaj la neotropiso.
En Brazilo la tapiro estas simbolo de stulteco.
Anatomio
Ĝiaj ulno kaj fibulo estas apartaj ostoj. Ĝi havas sur la antaŭaj kruroj 4 fingrojn, kaj sur la malantaŭaj nur 3. La dentoformulo de la tapiro estas 3143/3143, la molaroj estas malaltaj, kun longa radiko (brachiodonte). La nazo kaj la supra lipo kune formas tenpovan rostron.
Lins
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Lins. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Fibulo
Fibulo (fibula) estas longa, svelta osto inter genuo kaj maleolo.
Ĝi estas apud la tibio kaj ili formas kune la ostoj de la kruro.
Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis
Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis (AMORC) signifas "Antikva kaj Mistika Ordeno de la Rozkruco" kaj estas la oficiala latina nomo de la Rozkruca Ordeno, AMORC.
La aldono de "AMORC" al "Rozkruca Ordeno" helpas eviti konfuzojn kun aliaj organizoj kaj movadoj kiuj nomas sin "rozkrucaj".
AMORC estis fondita en 1915 de Harvey Spencer Lewis. En la periodo de 1920 ĝis 1922 estis provoj plifortigi la rilatojn inter la usonaj kaj eŭropaj ordenoj per la fondo de TAWUC (The AMORC World Union Council), sed sen sukceso. Simila projekto inter francaj kaj belgaj ordenoj FUDOSI travivis 17 jarojn.
AMORC estas unu el multaj ordenoj, kiuj predendas esti en la tradicio ce la Rozkruco.
Kolinoj
Colinus en la latina scienca nomo estas adapto de greka vorto por “koturno”.
Specioj
Temas pri diketaj koturnoj similaj al perdrikoj, brunecaj kun nigraj kaj blankaj markoj en kapo. Nur unu specio havas kreston, kio nomigas ĝin kiel Krestokoturno.
Tamás Keményffy
Tamás Keményffy [tamAŝ kemEnjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keményffy Tamás estis hungara kameraisto. Lia origina familia nomo estis Keményffi, liaj nomvariantoj estis Thomas E. Kemenyffy, Tommaso Kemeneffy.
Biografio
Tamás Keményffy frekventis altlernejon en Parizo, poste li havis taskojn fotadi reklamojn. Baldaŭ li iĝis asistanto de Alexander Korda en Parizo kaj Londono. de Nacia Teatro (Pécs), poste li helpis filmojn de Heinrich Gärtner. Inter 1933 kaj 1936 li estis kameraisto en Madrido. Pro la civila milito li hejmenvenis, kie li fotadis hungarajn filmojn. En 1938 en Romo li faris filmojn. En la sekva jaro li edziĝis en Londono, poste pro la 2-a mondmilito li migris al Usono. Li edziĝis denove en 1946.
(16279) 2000 KJ23
(16279) 2000 KJ23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Yamato Wakatsuki
Yamato Wakatsuki (若月 大和, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Multnivela merkatado
Multnivela merkatado (MNM) estas komerca modelo de rekta vendado; ĝi baziĝas sur disdonmetodo de produktoj kaj servoj, kiu celas permesi al ĉiuj iĝi distribuistoj kaj krei reton de distribuistoj sen konsiderinda investo de mono.
La persono, kiu kunlaboras kun firmo, kiu distribuas siajn produktojn pere de retmerkatada sistemo, estas konsiderinda kiel sendependa entreprenisto. Kiel tia, kutime li ne estas submetita al devigoj de fakturado kaj maksimumaj limoj de profito.
Ĉiu firmo de Multnivela merkatado (MNM) devas esti bazita sur la jenaj fundamentoj:
Kutime la unuopuloj aĉetas identigantan licencon, “la kodon”, al kiu oni kunligas proviziojn kaj sub-distribuistojn; ili povas fari sendependan aktivecon de vendo je komisio de la ĉefa firmo.
La distribuistoj estas pagataj laŭ produktoj aŭ servoj rekte distribuitaj de ili kaj de ĉiuj, kiuj agas en ilia distribua reto. La plusoj estas kalkulataj laŭ procento sur la suma fakturado de la organizo, je diferenco kaj laŭgrupe. MNM naskiĝis la 1934 en Usono por distribui produktojn de nutraj integriloj Nutrilite.
La baza koncepto de MNM konsistas en la fakto ke la profitoj estas rekte proporciaj al la kvanto, al la kvalito kaj al la tipo de farita laboro. Potenciale ili estas eĉ grandegaj. Ĝi estas komparebla kun franĉizo, sed ĝi ne prezentas altajn kostojn de implementado kaj konduko, kaj ĝi oferas pli grandan flekseblon. Vera sistemo de MNM faras tiel, ke la profito ne devige estu por kiu antaŭe aliĝis sed ĉefe por tiuj, kiuj faras aktivecon. Pro tio la plusoj estas kalkulataj tiel, ke distribuisto, kiu faras fakturadon, povas superpasi tiun, kiu estas “supre”.
Multaj konataj firmaoj vendas laŭ la metodo de MNM.