cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Coteau (stacidomo)
Le Coteau estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Le Coteau -, situanta en  Le Coteau, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Pargas
Pargas (jen svede, Parainen) estas urbo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Ĝia areo estas el kio estas tero, maro  kaj alia akvo. La 30-an de junio 2021 la urbo havis 15,144 loĝantojn. Ĝiaj terareoj estas nur en insuloj de Maro de finna insularo. El ĉiuj komunumoj de Finnlando en Pargas situas plej multe somerdometoj, eĉ pli ol 8000 somerdometoj. La najbaraj komunumoj estas Brändö, Sottunga, Kökar, Kimitoön, Sauvo, Kaarina, Turku, Naantali kaj Kustavi. La urbestro estas Patrik Nygrén. La loĝantara plejo estas svedlingva.
Kampurbo Pargas estis distingita en komenco de jaro 1948 el komunumo Pargas, kiu prenis nomon Pargas landskommun. Pargas landskommun estis ligita al kampurbo Pargas en komenco de jaro 1967, kaj en komenco de jaro 1977 kampurbo Pargas fariĝis urbo samkiel ĉiuj aliaj lastaj kampurboj de Finnlando krom Karhula. La nuna urbo Pargas aperis en komenco de la jaro 2009 post unuigo de la urba komunumo Pargas kun la najbaraj komunumoj Nagu, Korpo, Houtskär kaj Iniö.
Disputo pri la nomo de la urbo
Kiam en la areo estis planita komunuma ligito, el la ligitaj komunumoj Pargas petis, ke sia nomo estu la nomo de la nova komunumo, sed la kvar malgrandaj komunumoj apogis la nomon Väståboland. Dum la komunuma ligito en 2009, la nomo de la komunumo iĝis Väståboland, sed la nomo estis kritikita ĉar estis malfacile por finnlingvaj parolantoj kaj neniu bonorda finna traduko povus esti trovita por ĝi. Ĝi estis laŭvorte finnigita kiel Länsi-Turunmaa, sed ĉi tiu nomo ŝajnis nenatura kaj artefarita. Referendumo pri la nomo de la komunumo estis organizita en la komunumo, kaj pro la rezulto de la voĉdono, la nomo de la municipo iĝis la nomo de la antaŭa urbo Pargas/Parainen. Tio estis la nura kazo en finna historio kie referendumo estis okazigita sur la nomo de la municipo. Preskaŭ ĉiuj voĉdonantoj, kiuj apogis la nomon Pargas, estis el la areo de la antaŭa urbo Pargas.
-297
En la jaro 297 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Sierentz
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sierentzois.
Fallen Astronaut
Fallen Astronaut (Falinta Astronaŭto) estas skulptaĵo de aluminio kreita de Paul Van Hoeydonck. Ĝia alteco estas 8.5 centimetroj. Ĝi estas malgranda figuro, kiu celas reprezenti astronaŭton vestitan kun ĝia kosmovesto kaj intencas omaĝi la astronaŭtojn kaj la kosmonaŭtojn kiuj mortis dum la progreso de la kosma esploro. La homekipo de Apollo 15 metis la skulptaĵon sur la Luno en Hadley Rille la 1-an de aŭgusto 1971, kune kun plato kiu listigas la dekkvar homojn konitajn en tiu epoko kiuj mortis tiel.
Władysław Pasikowski
Władysław Pasikowski (esperante: Ladislao Pasikovski ; naskiĝis la 14-an de junio 1959 en Lodzo, Pollando) estas pola filmreĝisoro kaj scenaristo. Estas li filo de lodza kinbiletisto.
12746 Yumeginga
12746 Yumeginga estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Ecoj
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Nomo
Ĝia nomo, Yumeginga, derivas de la kromnomo de la Muzeo pri Kosmo kaj Scienco de Takeo, gubernio Saga. "Yume" signifas "sonĝo", kaj "ginga" signifas "galaksio". Yumeginga festis sian dek-jaran jubileon en julio 2009.
Pindulka
Pindulka estas solejo en Ĉeĥio, oriente de Brno, inter Bedřichovice kaj Podolí. Ĝi troviĝas apud la suda limo de la katastra teritorio Podolí u Brna.
NGC 4499
NGC 4499 (aliaj indikoj — ESO 322-22, MCG -7-26-8, DCL 63, PGC 41537) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Pindulka
Historio
Ĝi estiĝis devene kiel ekskursa gastejo apud nova imperiestra ŝoseo el Brno ĝis Olomouc kaj komune kun la pluaj ĝi servis al rejungado de ĉevaloj, refreŝigado kaj ripozo de la vojaĝantoj. En la sektoro inter Brno kaj Rousínov tio estis ankoraŭ Maxlovka, Rohlenka, Holubská aŭ Stará pošta. Rememorigata ĝi estas ekde la jaro 1594. La nomo devenas de vulgara vorto "pina, pinda" ("pindulka" estas do unu el pluraj ĉeĥaj karesnomoj por piĉo) kaj ofte oni uzis ĝin por fifamaj gastejoj en solejo. Estis ĉi tie ankaŭ forĝejo kaj ĉi tieaj rejungistoj helpis la pezajn veturilojn superi ascendadon trans monteto Žuráň.
Antaŭvespere de batalo ĉe Slavkov, la 1-an de decembro 1805, ĉi tie onidire vespermanĝis imperiestro Napoleono.
En la jaro 1907 ĉi tie estis el tiamaj arkeologiaj trovaĵoj en la ĉirkaŭaĵo de Podolí aranĝita la unua arkeologia ekspozicio en Moravio. Cetere tio estis ĝuste tiama posedanto de la gastejo Vencl Pestic, kiu faris trovon de la unua tombo. En la jaro 1910 ĉi tie, komune kun la konstruaĵo de lernejo en Podolí, okazis Mastruma-komercista-industria ekspozicio. Kun la evoluo de aŭtomobilismo kaj kun transmeto de ŝoseo en la jaro 1930 la ekskursa gastejo perdis sian signifon kaj en la jaro 1947 estis ĝia trafiko finigita. La konstruaĵo poste fariĝis objekto de administrejo de ŝoseoj.
Chemin Vert (pariza metrostacio)
Chemin Vert [ʃəmɛ̃ vɛʁ] estas stacio de la linio 8 de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 3-a kaj 11-a arondismentoj de la franca ĉefurbo.
Historio
La stacio malfermiĝis en 1931.
Schönfeld (apud Demmin)
Schönfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Demmin-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Quincy (Ilinojso)
Quincy estas usona urbo de la usona ŝtato Ilinojso.
Geografio
La urbo havas areon de 41,3 km². 41,2 km² de la urbo estas lando kaj 0,09 km² estas akvo. En 2010, la urbo havis 40 633 loĝantojn, kun denseco de 983,91 loĝantoj/km².
Bonnencontre
Bonnencontre estas unu el la komunumoj de la kantono Seurre de departemento Kostodorio (Francio). La komunumo kovras la areon de 10,83 km². Ĝia loĝantaro laŭ la censo de la jaro 2010 estis 431 homoj. Bonnencontre situas en la ebenaĵo de la Saono.
Historio
La nomo de la vilaĝo datiĝus de batalo en 1391 inter Filipo Sentima kaj rabistoj. La duko venkis la rabistojn. Tio estis bona renkonto, de kie la franca nomo Bonnencontre.
Ekonomio
Oni kultivas nigran ribon.
Belsen
Belsen estas vilaĝo en la urboparto Bergen en la norda parto de la Distrikto Celle en la Luneburga Erikejo en Malsupra Saksio, Germanio. La vilaĝo, kies origina loko kuŝas ĉirkaŭ 3 kilometrojn sudokcidente de Bergen, havis 331 loĝantojn (en la 31a de decembro 2000). La koncentrejo Bergen-Belsen estis nomita laŭ ĝi. Nuntempe Belsen estas dominata de la iama Britarmea Bazo de Hohne (germane: Lager Hohne) sur la bordo de la pafejoj de NATO.
Prezidenta baloto de 2013 en Malio
La Prezidenta baloto de 2013 estis fiksita en Malio por julio kiel finigo de la politika konflikto post puĉo kaj milito kontraŭ la nordaj separatismaj islamistoj, kio finiĝis danke al interveno de trupoj el Francio. Sen grava incidento finiĝis la 11a de aŭgusto la dua fazo de la prezidenta balotado, kies rezultoj estas konotaj lunde vespere. La du oponantoj estis eksa ĉefministro Ibrahim Boubacar Keïta kaj eksa ministro pri financoj Soumaïla Cissé. La 12-an de aŭgusto Soumaïla Cissé oficiale agnoskis sian malsukceson en la prezidenta baloto de 2013 en Malio. Do fariĝis Ibrahim Boubacar Keïta la nova prezidanto de la lando.
Ibn Ishak
Li devenis el kristana familio de suda Irako, estis kaptita de islamanoj kaj alportita kiel sklavo al Medino, kie li konvertiĝis al Islamo kaj malsklaviĝis.
11359 Piteglio
11359 Piteglio estas asteroido de la asteroida zono.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nord-toskana vilaĝo Piteglio, fondita en mezepoko. La registaro de Piteglio kontribuis al la konstruo de la Observatorio de Pian dei Termini, elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Eligilo
Eligiloj estas flankaparatoj transformantaj rezultojn de prilaborado de ciferaj maŝinaj kodoj en formon oportunan por homo aŭ taŭgan por administrata maŝino.
Aparatoj por enigo kaj eligo
Konforme al preciza difino, kiel «koro» de komputilo estas konsiderataj centra procesoro kaj ĉefmemoro. Ĉiuj operacioj kiuj ne estas internaj rilate al tiu komplekso estas konsiderataj kiel operacioj de enigo kaj eligo.
Tarnabod
Tarnabod estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Heves (urbo).
Geografio
Tarnabod situas sur ebenaĵo, laŭ rojo nomata Tarna, laŭ traira flankovojo. Heves (urbo) troviĝas 13, Füzesabony 19 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1337 en formo Bodor. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Acarigua (urbo)
Acarigua [akarigva] estas urbego, diocezo kaj universitata urbo en subŝtato Portuguesa en Venezuelo.
Geografio
Acarigua situas sur montetaro en nordokcidenta Venezuelo. La samnoma rivero Acarigua fluas iomete norde. Barquisimeto troviĝas 59, Valencio (Venezuelo) 148, Barcelono (Venezuelo) 146, Marakajo 192, Turmero 203, Coro (Venezuelo) 212, Karakaso 271, Marakajbo 292, Guarenas 301, San Cristóbal (Venezuelo) 388, Barcelono (Venezuelo) 497, Cumaná 561, Bolívar (urbo) 641, Maturín 661, Guayana (urbo) 732 km.
Historio
Acarigua estis oficiale fondita sub la nomo de Sankta Mikaelo de Acarigua fare de hispana guberniestro. La loknomo venis de la tribonomo, kiu vivis en la areo. Ĝi estis subŝtata ĉefurbo ĝis la frua 20-a jarcento.
Ekonomio
Acarigua estas la grava komerca centro. Motoro de la ekonomio estas la agrikulturo. Oni prilaboras rizojn, maizojn, sorgojn, sezamojn, kotonojn, sukerkanojn, brutojn.
Trafiko
Acarigua situas laŭvoje inter urboj Guanare (urbo) kaj Valencia. Apud la urbego flughaveno funkcias, krome oni planas fervojan trafikon.
Klimato
En Acarigua falas po 1491 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed ĝi kulminas en junio kaj malkulminas en januaro. La averaĝa temperaturo varias inter 22-32 °C.
Rapperswil-Jona
La urbo
Rapperswil-Jona estas la nomo de svisa urbo en Kantono Sankt-Galo, en la elektodistrikto See-Gaster, kies kultura kaj ekonomia centro ĝi estas. La komunumo ekestis je la 1-a de januaro 2007 per kuniĝo de Rapperswil kaj Jona. Ĝi havis 25 400 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006 kaj areon de 22,17 km².
Geografio
Rapperswil-Jona situas ĉe la orienta bordo de la Lago de Zuriko en Kantono Sankt-Galo sur delto, kiun formis la rivero Jona kaj morenoj, kiuj postrestis de la iama Linth-Glaĉero el la lasta glaciepoko. Ĉe Rapperswil-Jona digo kaj ponto transiros la tutan lagon al Hurden kaj Pfäffikon SZ en Kantono Ŝvico.
Historio
La anoj de la du antaŭe apartaj komunumoj konsentis la kuniĝon per plebiscito je la 1-a de majo 2005. En Jona la konsento estis 61-%-a, en Rapperswil konsentis abundo de 89 %. Pli ol du trionojn de la loĝantaro kontribuas Jona.
La nova blazono kombinos la du rozojn de la blazono de Rapperswil kun rivero Jona. La du rozoj jam antaŭe estis ankaŭ en la blazono de Jona, sed nur en angulo.
Trafiko
Kvankam Rapperswil-Jona situas en la Kantono Sankt-Galo, ĝi efektive apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Zuriko kaj tial estas membro en la Zurika Trafik-Unio. La stacidomo de Rapperswil estas fervojnodo inter la trajnlinioj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Rapperswil tra Meilen unuflanke kaj tra Uster aliflanke kaj la linio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Romanshorn tra Sankt-Galo al Lucerno.
-298
En la jaro 298 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Sampeyre
Sampeyre estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Brossasco, Casteldelfino, Elva, Frassino, Macra, Oncino, Paesana, San Damiano Macra, Sanfront kaj Stroppo.
Niĵnij Tagil
Niĵnij Tagil (ruse Нижний Тагил) estas la dua plej granda urbo urbo en Sverdlovska provinco en Rusio (Meza Uralo). Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estis 65476. La interurba telefona kodo estas 3435, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005). Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Historio kaj demografio
La urbo estis fondita en jaro 1721 pro komenco de uzado de minkampo de fera erco kaj konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino (ekfunkciis en 1725) kaj pli precize la oficiala jaro de fondo estas 1722 kiam en la malgranda loĝloko apud la rivereto Tagil, Nikita Demidov konstruis kuprofandan uzinon. Li venis el la urbo Tula kaj fariĝis la unua uzinestro. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1919. La urbo antaŭe estis nomita kiel Niĵnetagilskij Zavod (Niĵnetagilskij Uzino, Нижнетагильский Завод) ĝis 1919.
En 1814 apud la urbo estas trovita riĉa minkampo de kupra erco. Dum periodo de ekzisto de la urbo monto, kiu estis la unua minkampo de fera erco, tute malaperis kaj nun tie estas digaĵo je 150 m profunda kaj pli ol 1 km longa.
En jaro 1959 la urbo havis 338 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 390,5 mil loĝantojn. En ĝi loĝas proksimume averaĝe 350 000 homoj.
Geografio
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Tagil (Тагил) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Tura (Тура)).
En la urbo estas fervoja stacio kaj tri grandaj distriktoj—Tagilstrojevskij, Leninskij kaj Dzerĵinskij. Du grandaj uzinoj—Uralvagonkonstrua kaj Metalurgia estas famaj en Rusio.
Akvobaraĵo, konstruita en la 1720-aj jaroj, apud Tagilskaja kaj Vijskaja uzinoj donis al la urbo belan lagon kun la vido al la Lisja (Vulpa) monto kun gardoturo supre kie oni aranĝas ĉiujaran feston kun artaj ekspozicioj kaj koncerto dum la tagoj de la urbo en aŭgusto.
Kultura vivo
Centre de la urbo troviĝas Teatra placo kun la monumento al la frato kaj filo Ĉerepanovoj, kiuj konstruis la unuan lokomotivon, kies monumento estas apud la regionografia muzeo. En ĉiu parto de la urbo oni povas vidi monumentojn honore al la militistoj kiuj pereis dum la Granda Patria Milito 1941-1945.
Estas interesaj ekspzicioj, ligitaj kun historia kaj kultura vivo de la urbo en kelkaj muzeoj. La portretoj de uzinestroj kaj bildoj de famaj pentristoj Repin, Ajvazovskij, Ŝiŝkin kaj eĉ la bildo de Rafaelo “Sankta Familio” trovita en subtegmento, estas en la arta galerio. En muzeo de malnovaj regantoj de la urbo oni povas vidi la ĉambrojn kun atmosfero de la pasintaj jarcentoj.
En la urbo oni povas promeni tra la parkoj, la centra parko havas multe da amuzaĵoj: karuseloj, fontanoj ktp. Interesaj historiaj aĵoj estas eksponitaj en la muzeo, dediĉita al A.P. Bondin, la verkisto de laboristaj noveloj. La muzeo de metalaj pletoj havas unikajn historiajn ekzemplojn de ilia produktado kaj oni povas aĉeti en artaj salonoj la belajn pletojn kun pentritaj floroj, birdoj kaj vidaĵoj de nia urbo.
N.Tagil estas kleriga centro de Uralo, kie estas Teknika Universitato, Fervoja Instituto, Pedagogia Akademio, kelkaj privataj Institutoj, mez-lernejoj kaj teknikaj lernejoj, kluboj kaj bibliotekoj. Studentoj de la urbo lernas en moderne ekipitaj lekciejoj, scipovas labori per komputiloj. En Pedagogia Akademio estas muzeo kie regule estas eksponitaj laboroj de junaj pentristoj kaj artistoj.
Dum la jaroj de demokratiaj renovigoj en la urbo estas restaŭrataj kaj denove konstruataj preĝejoj, inter kiuj estas la katedralo nome de Aleksandro Nevskij en Galjanka kaj Dmitrij Donskoj apud Uralvagonkonstrua uzino en Dzerĵinskij distrikto.
Sturmofusilo
La sturmofusilo estas infanteria armilo, kapabla por seria pafado kun “meza kartoĉo”. Ĝi disvastiĝis en la dua duono de la 20-a jarcento. Ĉiu sturmofusilo aŭtomate reŝarĝas sin per “gasĵeta” sistemo. Ĉi tiu speco estas mezo inter mitraleto kaj fusilo. Ĝi tre taŭgas por bataloj intern urbo. Pro ĝi oni jam ne uzas mitraletojn.
Historio
La unua sturmofusilo estis tiu, kiun konstruis Fjodorov en 1916. Tiu pafis japanan kartoĉon Arisaka, akirita dum la rusa-japana milito de 1905. La kartoĉo (6,5×50 mm) estis relative malforta, sed tiel konvena por la japanaj soldatoj, sed la pli altaj kaj fortaj rusaj soldatoj povis senprobleme uzi la sturmofusilon de Fjodorov. Tiu fusilo ne estis oficiale agnoskita kaj uzita en la rusa armeo pro la cara burokratismo.
Oni rigardas kiel antaŭulo la usonan memŝarĝan fusilon M1 Carbine de la dua mondmilito. Ĝi estis uzata ekde 1942 kaj havis tipojn, per kiuj oni povis pafi serie. Tiuj elpafis la uzonan mezan kartoĉon .30 Carbine, kiu estis fakte pistola kartoĉo kun plilongigita ujo (tiu de .32 Winchester). Dum la korea milito, ĝi ne sufiĉis por la usonaj soldatoj kaj ne plu uzis ĝin. Ĝi estis baldaŭ forgesita kun disvastiĝo de la unueca fusila kartoĉo 7,62 × 51 mm NATO.
La unua sukcesa sturmofusilo estis la germana Sturmgewehr 44.
La AK-sturmofusilojn oni porduktis en kvanto de 80–100 milionoj. Ĝi estas facile produktebla, riparebla, eltenebla fusilo, kiu estis dum 50 jaroj baza infanteria armilo de la iamaj socialismaj landoj. Ĝia posteulo estas la AN–94 “Abakan” kun komplika konstruo, rapidpafado.
La okcidentaj kapitalismaj landoj uzis longtempe la duonaŭtomatajn M14, FN FAL kaj HK G3. Pro spertoj de la 1950-aj kaj 60-aj jaroj kaj malfortiĝo de la soldatoj, oni evoluigis kaj enkondukis la sturmofusilan familion AR–15 / M16 (,56 × 45 mm (.223 Remington)). Ĝi havis du bazajn problemojn: pro malbona kaneligo de la paftubo, la kartoĉo estis malprecizo trans 300 m (tiun problemon oni ĉesigis en 1980 per kartoĉo S109 kaj kaneligo M16A2); la gasa elĵeto de la armiloj tipo AR-15 povis malpuriĝi, ŝtopiĝi. Oni solvis tiun lastan problemon per plibonigo de la produktada kvalito kaj enkonstruo de helpa butono.
La finnoj produktis la Kalaŝnikovojn en licenco, laŭ kiu Israelo evoluigis la sturmofusilon Galil.
Madejro
La Madejra arkipelago estas insularo en Atlantiko, situanta ĉirkaŭ 600 km for de la nordokcidenta bordo de Afriko kaj ĉirkaŭ 1.000 km sudokcidente de Lisbono.
Ĝeneralaĵoj
Politike la tuta arkipelago apartenas al Portugalio, biogeografie al Makaronezio. Laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso ( WWF ) ĝi troviĝas en Mediteranea ekoprovinco de la Palearkta ekozono. Al la arkipelago apartenas kiel loĝataj insuloj. Ĉiuj aliaj insuloj de la arkipelago ne estas loĝataj:
Geografio
Pico do Arieiro kaj Pico Ruivo.
Sargodha
Sargodha (urdue: سرگودھا) estas metropolo kaj universitata urbo de Pakistano, en provinco Panĝabo (Pakistano). Sargodha estas unu el tri laŭplanaj grandurboj en Pakistano, kiel Fajsalabad kaj Islamabado.
Geografio
Sargodha situas en la nordoriento de Pakistano en plata fekunda ebenaĵo. Lahore troviĝas 172, Fajsalabad 60, aŭtovojo M2 30 km-ojn.
Historio
Sargodha estis urbeto ĉe la komenco de la Brita Imperio, sed pro ĝia geografia loko, la brita Royal Air Force konstruis flughavenon tie. Tio portis evoluon. Ekde 1947 multe da rifuĝintoj alvenis en pluraj ondoj. En 1965 dum milito kontraŭ Barato la urbo estis bombardenda ĉefcelo. La loĝantaro apogis la pakistanajn patriotojn, tial la urbo ricevis premion.
Klimato
Sargodha havas ekstreman klimaton. La temperaturo somere estas preskaŭ 50 'C-ojn, vintre tio falas ĝis frostopunkto.
Ekonomio
Sargodha estas agrikultura, industria kaj militbaza grandurbo. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas citrusojn, tritikojn, rizojn sukerkanojn, legomaĵojn kaj similajn. Oni bredadas kaprojn, ŝafojn, bubalojn kaj brutojn, kies vendado okazas en la urbo. La industrio produktas teksaĵojn, nutraĵojn, vitrojn, ledojn.
Noisy-le-Roi (Tramtrajno en Francilio)
Noisy-le-Roi estas haltejo de Eksprestramo 13, situanta en Noisy-le-Roi, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
La haltejo estis malfermita al pasaĝeroj la. Ĝi anstataŭas stacidomon .
Parietosto
La parietostoj aŭ parietaloj (os parietale) estas paro da ostoj en la homa kranio kiuj formas la flankan kaj supran parton de la kapo. Homo havas unu maldekstran kaj unu dekstran parietoston.
Priskribo
Ĉe plenkreska homo, la dikeco de la parientaloj varias de 7 milimetroj je la posta parto (kie ili ligiĝas al la okcipitalo) ĝis ± 4 milimetroj je la tempioj. Tie ili limas kun la sfenoido (flava je bildo 1). Ili plue situas kontraŭ la fruntalo kaj la dekstra kaj maldekstra temporalo (ruĝa je bildo 1).
Jerzy Passendorfer
Jerzy Passendorfer (esperante: Georgo Passendorfer; naskiĝis la 8-an de aprilo 1923 en Vilno, mortis la 20-an de februaro 2003 en Skolimów, Pollando) estas pola filmreĝisoro.
Maketo (arkitekturo)
Maketo estas tridimensia laŭskala reprezentado de objekto.
Maketoj en arkitekturo kaj urboplanado
Tre utila estas maketo en arkitekturo, ĉar per maketo nespertulo pli facile imagas iun konstruotaĵon kaj komprenas la spacajn interrilatojn ol per du-dimensiaj desegnaĵoj. Helpe de maketoj oni pli povas eksperimenti pri ekzemple la efiko de lumo aŭ de aerodinamiko.
Produktado de maketoj
Materialo por fari maketojn estas papero, kartono, ligno, plasto, foje gipso aŭ cemento, vitro aŭ metaloj.
Kutime uzataj skaligoj por arkitekturaj maketoj estas
Komputilmaketoj
Maketoj por planado aŭ scienca uzo hodiaŭ ofte estas realigataj kiel virtualaj maketoj en komputiloj per komputilapogita desajno: la konstruataj modeloj entenas la necesajn spacokoordinatojn kaj permesas rigardi la virtualan objekton el diversaj vidpunktoj aŭ eĉ "moviĝi" en ĝi. En stereolitografio okazas la inversa proceso: el la spacokoordinatoj la komputilo stiras la tranĉadon de reala maketo, ebeno post ebeno.
Plie maketoj estas utilaj en multaj aliaj fakoj, ekzemple en geografio (globusoj, Reliefoj), en astronomio (planetarioj) kaj en militstrategio (terenreliefoj). Plia utilo de maketo, lastatempe tre uzata, temas pri maketo uzata de blinduloj por kompreni pere de la tuŝosenso kia estas ĉu konstruaĵo ĉu urbo (ekzemple historia centro, tipa kvartalo ktp.). Ĉar tiaj maketoj estas tuŝotaj kaj suferos eventualajn damaĝojn oni faras plej ofte el metalo (ekzemple bronzo) kaj pli malofte el ŝtono aŭ ia rokaĵo.
Maketoj kiel ludiloj
Maketoj krome estas oftaj kaj ŝatataj ludiloj:
Nikolajevsk (Volgograda provinco)
Nikolajevsk (ruse Николаевск) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18236501.
La urbo estis fondita en jaro 1747 pro komenco de uzado de sala minkampo.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 84494, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Volgo (Volgograda akvujo (Волгоградское водохранилище)), kontraŭ urbo Kamiŝin (Камышин), kiu estas sur la alia bordo de la rivero.
En jaro 2002 la urbo havis 16,1 mil loĝantojn.
Maria Esther Bueno
Maria Esther BUENO (naskiĝinta la 11-an de oktobro 1939, mortinta la 8-an de junio 2018) estis eksa mondfama profesia tenisistino el Brazilo. Dum 20 jaroj da profesia tenisludado en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, ŝi gajnis 585 internaciajn titolojn, inklude trifoje sole (1959, 1960 kaj 1964) kaj kvarfoje duope (1960, 1963, 1965 kaj 1966) en la renoma brita turniro de Wimbledon. Sume ŝi gajnis 19 titolojn de la kvar tutmonde pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo (sep en virinaj unuopaĵoj, 11 en virinaj duopoj, kaj unu en miksduopoj).
Bueno estis la jarfina numero unu rangigita virina ludanto en 1959 kaj 1960 kaj estis konata pro ŝia gracia ludmaniero.
Libera negro
En Usono, free negro aŭ free black (libera negro) estis la laŭleĝa statuso en la teritorio de Usono de Afrikusonanoj kiuj ne estis sklavoj. La termino estis jam uzata antaŭ la sendependo de la Dektri Kolonioj kaj aliloke en Brita Nordameriko ĝis la abolo de sklaveco en 1865, kio faris tiun distingon banala, spite la fakton ke sklaveco pluis laŭ tri diversaj manieroj en Usono ĝis eĉ 1966.
István Barta (pentristo)
István Barta [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Barta István estis hungara pentristo, grafikisto, esperantisto.
István Barta naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Barta akiris diplomon en Industriarta Lernejo en 1912. Lia plej grava instruisto estis Aladár Körösfői-Kriesch. Post siaj studoj li studvojaĝis al Munkeno (1913) kaj Parizo (1914), poste li hejmenvenis. Dum la Hungara Sovetrespubliko li pentris grandajn pentraĵojn por la Sovetrespubliko. Post la falo li rifuĝis al Vieno, iom poste al Italio, kie li estis pentristo kaj grafikisto. Inter 1925-1927 li estis dekoraciisto en Parizo, sed li kreis ankaŭ afiŝojn. Li pentradis en la jaroj 1929 kaj 1930 en Artistkolonio (Szentendre), en 1934 en Artistkolonio de Baia Mare. Li instruis esperantan lingvon en 1937 en Danio, tiutempe li ilustris Esperantajn librojn. En la 1960-aj jaroj li apartenis al Artistkolonio (Kecskemét).
Mitchell Leisen
Mitchell LEISEN (6a de oktobro, 1898 – 28a de oktobro, 1972) estis usona reĝisoro, arta reĝisoro, kaj vestodesegnisto.
Liaj plej bone konataj filmoj estas la adapto fare de Alberto Casella de Death Takes a Holiday kaj Murder at the Vanities, nome muzikala misterhistorio (ambaŭ de 1934), same kiel Midnight (1939) kaj Hold Back the Dawn (1941), ambaŭ scenarigitaj de Billy Wilder. Easy Living (1937), verkita de Preston Sturges en kiu stelulis Jean Arthur, estis alia sukceso por la reĝisoro, kiu reĝisoris ankaŭ Remember the Night (1940), nome la lasta filmo verkita de Sturges antaŭ ekreĝisori ankaŭ siajn proprajn scenarojn. La filmoj Lady in the Dark (1944), To Each His Own (1946), kaj No Man of Her Own (1950) estis postaj sukcesoj. La komedio de Charles Brackett nome The Mating Season (1951) en kiu stelulis Gene Tierney, Miriam Hopkins kaj Thelma Ritter estis aktualigita versio de plu fruaj komedioj de Leisen de la 1930-aj jaroj, kaj ĝi estis ankaŭ lia lasta granda filmosukceso.
Kiam lia kinkariero finis, Leisen reĝisoris epizodojn de The Twilight Zone, Thriller, Shirley Temple's Storybook kaj The Girl from U.N.C.L.E.. Li ankaŭ aĉetis noktoklubon.
Richmond Hill (Ontario)
Richmond Hill estas urbo en la suda parto de la provinco Ontario en Kanado. Ĝi situas proksimume 28 km norde de la urbo Toronto, inter la urboj Vaughan kaj Markham kaj estas parto de metropola regiono nomata Granda Toronto kaj de la Jorka Regiono. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Laŭ stato fine de 2022, urbestro estas David West. Richmond Hill estas oficiale urbo ekde 1873.
Internacia Tago por la Memoro de la Sklavkomerco kaj Ĝia Forigo
Internacia Tago por la Memoro de la Sklavkomerco kaj Ĝia Forigo estas internacia tago festata la 23an de aŭgusto de ĉiu jaro, tago, kiun Unesko elektis por memorigi la transatlantikan sklavkomercon.
La Ĝenerala Konferenco de Unesko elektis tiun daton per la akcepto de rezolucio 29 C/40 je sia 29a sesio. Dokumento CL/3494 de la 29a de julio 1998 de la Ĝenerala Direktoro invitis ministrojn pri kulturo progresigi la tagon. La dato estas grava ĉar, dum la nokto de la 22a ĝis la 23a de aŭgusto 1791, sur la insulo Saint Domingue (nun nomata Haitio), ribelo startis, kiu rezultigis okazaĵojn, kiuj estis grava parto en la forigo de la transatlantika sklavkomerco.
Membroŝtatoj de Unesko organizas eventojn ĉiujare je tiu dato, invitante partoprenon de junuloj, edukistoj, artistoj, kaj intelektuloj. Kiel parto de la celoj de la interkultura projekto de Unesko, "La Sklava Vojo", ĝi estas ŝanco por kolektiva agnosko kaj fokuso al la "historiaj kaŭzoj, la metodoj, kaj la konsekvencaĵoj" de sklaveco. Cetere, ĝi preparas por analizo kaj dialogo de la interrilatoj, kiuj rezultis en la transatlantika komerco de homoj inter Afriko, Eŭropo, Ameriko, kaj Karibio.
Aliaj internaciaj tagoj
Aliaj kompareblaj internaciaj tagoj estas:
Kaj:
NGC 4500
NGC 4500 (aliaj indikoj — UGC 7667, MCG 10-18-62, MK 213, ZWG 293.26, IRAS12290+5814, PGC 41436) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Józef Haller
Józef HALLER (naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1873 en Jurczyce (apud Skawina), mortis la 4-an de junio 1960 en Londono) estis armea generalo de Pola Militistaro, legiisto, skoltestro, prezidanto de antaŭmilita ZHP (Asocio de Pola Skoltismo), prezidanto de Komitato de Pola Ruĝa Kruco, politika kaj socia aganto, onkla frato de generalo Stanisław Haller (murdita de sovetoj en Katin), kavaliro de la ordenoj: Blanka Aglo kaj Virtuti Militari.
Infaneco kaj juneco
Li naskiĝis en bieno kiel la tria laŭvice infano de nobelo-bienposedanto Henryk Haller von Hallenburg kaj Olga Tretter. Rektlinie devenis de Jan Haller, librovendisto kaj posedanto de la unua en Pollando eldonejo en la 16-a jarcento. Pli juna frato de Józef estis Cezary, posta deputito al aŭstra parlamento kaj kapitano de pola armeo.
Ĝis la 9-a vivjaro edukiĝis kun pluraj gefratoj en vilaĝo. Personecon de juna Haller grande influis etoso de patriotismo kaj profunda religiemo de la gepatra domo. Valorojn, kiuj lin formis, difinis ankaŭ la tutan lian postan agadon.
Patro de Haller partoprenis januaran ribelon kontraŭ Rusa Imperio, avo laŭ patrina flanko estis kapitano de Pola Militistaro dum novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio kaj kavaliro de la kruco Virtuti Militari.
En 1882 la familio Haller translokiĝis al Lvovo, kie juna Józef komencis lerni en germana gimnazio, post kiu frekventis militistan Malsuperan Reallernejon en Košice en Hungario (nun en Slovakio), kaj laŭvice prestiĝan Superan Reallernejon en Hranice (tiutempe Mährisch Weißkirchen), al kiu frekventis ankaŭ aŭstraj arkidukoj. Post ilia fino studis en Teknika Akademio en Vieno ĉe artileria fakulatato.
En 1903 nuptis Aleksandra Sala. En 1906 naskiĝis ilia filo Eryk.
Aŭstria-hungara armeo
Post fino de studoj Józef Haller estis nomumita subleŭtenanto kaj komencis 16-jaran soldatservan periodon en la aŭstra armeo. En la jaroj 1895–1910 servis en la 11-a Regimento de Artilerio en Lvovo kaj Stanisławów. Li plenumis funkcion de instruktoro, kaj poste komandanto de unujara volontula oficira lernejo de artilerio, kie li reformis instruadon, forigante demoralizigitajn profesiajn oficirojn de instruaj postenoj kaj anstataŭante ilin per volontuloj. Al oficiraj lernejoj enkondukis la polan lingvon, laŭ voĉdonoj de Viena parlamento, kiuj allasis partan uzon de la pola en armeo. Pro atingo de eminentaj rezultoj li ricevis la plej altan aŭstran militistan distingon Armea Merit-Medalo (Signum Laudis).
En 1910 forlasis sian soldatservon en la aŭstra-hungara armeo pro tio, ke Atinginte rangon de kapitano, povante nenion plu lerni en aŭstra artilerio, mi forlasas ĝi por alimaniere servi al la lando, ĝis momento, kiam la Patrujo min bezonos.
Benjamin Banneker
Benjamin Banneker (9a de novembro 1731 - 9a de oktobro 1806) estis libera negro sciencisto, terenmezuristo, almanakisto kaj farmisto. Naskiĝinto en la Kantono Baltimore (Marilando), el libera afrikusona virino kaj iama sklavino, Banneker havis malmulte formalan edukon kaj estis ĉefe memlernanto. Li formis parton de grupo kondukita de Andrew Ellicott kiu terenmezuris la bordojn de la origina Distrikto Kolumbio, nome la federaciĉefurba distrikto de Usono.
La scio de Banneker pri astronomio helpis lin kiel aŭtoro de komerce sukcesa serio de almanakoj. Li korespondis kun Thomas Jefferson, redaktinto de la Usona Deklaro de Sendependeco, pri la temoj de sklaveco kaj rasa ekvaleco. Aboliciistoj kaj defendantoj de la rasa ekvaleco disvastigis kaj propagandis liajn verkojn.
Parkoj, lernejoj, stratoj kaj aliaj omaĝoj rememoris Banneker laŭlonge de la jaroj ekde lia vivo. Tamen, multaj rakontoj pri lia vivo troigis aŭ false atribuis al li verkojn.
Golden Earrings
Golden Earrings (Oraj orelringoj) estas amafera prispiona usona filmo de 1947 fare de Paramount Pictures en kiu stelulis Ray Milland kaj Marlene Dietrich. Ĝi estis reĝisorita de Mitchell Leisen kaj produktorita de Harry Tugend el scenaro de Frank Butler, Helen Deutsch kaj Abraham Polonsky, baze sur romano de Jolán Földes. La muziko estis de Victor Young kaj la kinfotaro de Daniel L. Fapp.
La ĉefa filmokanto, nome "Golden Earrings", kantata en la filmo de Murvyn Vye, estis sukceso en 1947-48 fare de Peggy Lee.
Nikolajevsko-ĉe-Amuro
Vidu ankaŭ artikolon pri urbo kun la simila nomo Nikolajevsk.
Nikolajevsko-ĉe-Amuro (Николаевск-на-Амуре) estas urbo en Ĥabarovska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 08414. La interurba telefona kodo estas 42135, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Amur (Амур), en 80 km de ĝia enefluo en maro.
En la urbo estas haveno kaj flughaveno.
Historio
La urbo estis fondita en jaro 1850.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1856.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Dum la interna milito post la alpreno de la povo fare de la bolŝevikoj, okazis tie la Nikolajevska incidento, dum kiu la japandevena loĝantaro de la urbo estis masakrita.
En jaro 1959 la urbo havis 30,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28,5 mil loĝantojn.
Fervojlinio Velké Březno – Lovečkovice – Verneřice/Úštěk
Fervojlinio en filmo
Kiam estis finonta regula trafiko, en aŭgusto de la jaro 1975 oni ĉi tie filmis epizodon de filmo Páni kluci. Pli poste, jm sub nomo de la muzea fervojo, oni ĉi tie filmis filmon Rebelové de reĝisoro Filip Renč. Krom la menciitaj filmoj en la fervojo kaj ties apudaj objektoj filmis partoj de kelke da pluaj filmoj kaj dokumentaj filmoj.
Kritsa
Kritsa (greke: Κριτσά) estas vilaĝo en la partkomunumo (dimotiki enotita) Agios Nikolaos de la komunumo (dimos) Agios Nikolaos (esperante: Sankta Nikolao), sur la greka insulo Kreto. Ĝi situas oriente de Iraklio kaj havis 2.703 loĝantojn en 2006.
La vilaĝo estas turisma allogaĵo kaj havas multajn butikojn kiuj vendas suvenirojn.
Vizitinda estas la antikva bizanca kirko Panagia Kera kun unikaj, (teknike kaj gravece) bizancaj freskoj (13-a kaj 14-a jarcento)
Intergeneracieco
Intergeneracieco estas interago inter membroj de malsamaj generacioj. Sociologoj studas multajn intergeneraciajn temojn, inkluzive de egaleco, konflikto, kaj socia moviĝeblo. En individuaj kazoj, intergeneracieco rilatas al socia interagado inter individuoj de malsamaj aĝ- klasoj aŭ tavoloj. La esprimo rilatas al socia alligiteco bazita sur la aĝoklaso al kiu individuo konsideras sin aparteni kaj tiel iĝas parto de sia identeco.
La diferenco inter la identecaj aĝorupoj estas ke aĝogrupoj estas spert-bazitaj. Intergeneraciaj konfliktoj povas, ekzemple, ekesti kiam temas pri temoj koncerne la rimedojn de la socio. Ekzemplo de kiel la koncepto de intergeneracieco estas utiligita devas klarigisociaj heredaĵoj kiel perforto. Perforto estas farita fare de gepatroj kiuj tiam instruas la konduton al siaj infanoj kiuj daŭrigas la ciklon de perforto plu direkte al siaj propraj infanoj. La intergeneracio influas diversajn akademiajn kampojn kiel sociologio, psikologio kaj ekonomio.
Konfliktoj
Intergeneracia konflikto estas aŭ konflikta situacio inter adoleskantoj kaj plenkreskuloj aŭ pli abstrakta konflikto inter du generacioj, kiu ofte implikas ĉiujn inkluzivajn antaŭjuĝojn kontraŭ alia generacio. Ĉi tio estas termino priskribanta unu generacion, kiu, kontraŭe al la volo de alia, ne helpos la alian generacion kaj ankaŭ malfaciligas la agadon de la alia generacio.
Intergeneracia konflikto ankaŭ priskribas kulturajn, sociajn aŭ ekonomiajn diferencojn inter generacioj, kiuj povas esti kaŭzitaj de ŝanĝoj en valoroj aŭ konfliktoj de intereso inter pli junaj kaj pli maljunaj generacioj. Ekzemplo estas ŝanĝoj al intergeneracia kontrakto kiu povas esti necesa por reflekti ŝanĝon en demografio. Ĝi estas rilata al la esprimo "generacia breĉo".
Laŭ socia identecteorio, homoj serĉas klasifiki sin kaj aliajn surbaze de perceptitaj similecoj kaj diferencoj. Tial, individuoj povas serĉi klasifiki sin kiel apartenante al speciala generacio ĉar ili perceptas unuecon kun trajtoj populare asociitaj kun aliaj membroj de la grupo, kaj klasifikas aliajn en apartajn "ekstergrupojn" bazitajn sur malsimila karakterizaĵo. Ĉar individuoj kreas en- kaj ekster-grupojn de generaciaj identecoj, interagoj inter membroj povas esti trafitaj kaj konflikto povas okazi. Tiu antaŭjuĝo inter generacioj okazas pro la homa bezono aparteni al socia grupo por disponigi senton de socia identeco, fiereco, kaj memestimo, sed ankaŭ povas krei stereotipojn.pri tiuj en malsamaj sociaj grupoj, kiuj povas esti generacioj.
Malsupra-gvineaj arbaroj
La malsupra-gvineaj arbaroj estas regiono de marbordaj tropikaj humidaj foliarbaroj etendiĝanta laŭlonge de la marbordo de Gvinea Golfo ekde orienta  Benino tra Niĝerio kaj Kameruno.
La Benina Senarbejo, regiono de savano kaj seka arbaro en Togolando kaj Benino, disigas la malsupra-gvineajn arbarojn de la supra-gvineaj arbaroj en la okcidento. Tiuj ĉi etendiĝas ekde Togo ĝis Gvineo. Al nordo kaj nordoriento, la malsupra-gvineaj arbaroj transiras al pli sekaj landinternaj gvinea arbara-savana mozaiko kaj nord-konga arbara-savana mozaiko, kaj al sudo al kongaj marbordaj arbaroj. Al oriento, la malsupra-gvineaj arbaroj limtuŝas la vastajn kongajn arbarojn de Konga Baseno; kaj al sudoriento, la malsupra-gvineaj arbaroj estas limigitaj de la okcident-Konga arbara-savana mozaiko.
La malsupra-gvineaj arbaroj samhavas multajn biotajn similecojn kun la supra-gvineaj arbaroj. Ili estas kolektive konataj kiel gvineaj arbaroj de Okcidentafriko.
Ekoregionoj
La Monda Natur-Fonduso (WWF) subdividas la malsupra-gvineajn arbarojn en plurajn diferencajn ekoregionojn (oblikve : tutmondaj 200-regionoj) :
La WWF estas signintaj du kunigitajn ekoregionojn de la malsupra-gvineaj arbaroj kiel prioritata tutmondaj 200-regiono por la naturkonservado. La regiono de la Kongaj marbordaj arbaroj ampleksas la marbordajn arbarojn de Kroso-Sanago-Bioko, la humidajn malaltaĵajn arbarojn de Santomeo kaj Principeo, kaj la atlantik-marbordajn ekvatorajn arbarojn. La tutmondaj 200-unuo kamerunaj montarbaroj inkluzivas la kamerunajn montarbarojn kaj la monto-kamerunajn kaj biokajn montarbarojn.
Magny-la-Ville
Magny-la-Ville estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo situas 49 km nordokcidente de Diĵono. Ĝi tute proksimas la vilaĝon Souhey. La du vilaĝoj havas nur unu preĝejon kiu situas en Magny.
Historio
La statuo de la krucumo de Jesuo antaŭ la preĝejo datiĝas el la 16-a jarcento. Post la franca revolucio la abato Sébilotte fondis seminarion (t.e. lernejon por estontaj pastroj).
La preĝejo datiĝas de 1864.
En 1884 la instruisto de Magny Henry Lachot skribis plantaron de la arondismento de Semur.
La kastelo apartenis al Maurice Blondel.
Erzsébet Hoór Tempis
Erzsébet Hoór Tempis [erĵEbet hOr tempiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hoór Tempis Erzsébet estis hungara altlerneja instruisto, kantisto (soprano). Ŝiaj familiaj nomvariantoj estis Hoór-Tempis, G. Hoór Tempis, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Posta Béláné, ŝia patro estis Mór Hoór Tempis.
János Béres (skulptisto)
János Béres [jAnoŝ bEreŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Béres János estas hungara skulptisto, medalisto.
Erzsébet Hoór Tempis
Erzsébet Hoór Tempis  naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
János Béres (skulptisto)
János Béres naskiĝis la en Budapeŝto.
Erzsébet Hoór Tempis
Biografio
Erzsébet Hoór Tempis aĝis 7, kiam ŝi komencis pianludi. Ŝi parte paraliziĝis, tiam ŝi povis iri per bastono aŭ rulseĝo. Ŝi akiris kantistan diplomon en 1921 en Muzikakademio de Budapeŝto, pedagogian diplomon post 3 jaroj. En 1923 ŝi debutis kiel kantisto en la Muzikakademio, poste ŝi faris koncertojn, ofte en Hungara Radio. Inter 1924 kaj 1947 ŝi instruis en muziklernejo de Debrecen, ŝi kun sia unua edzo estis motoroj de la urba muzika vivo. Ŝi daŭre faris koncertojn ankaŭ eksterlande. En 1947 Aladár Tóth invitis ŝin instrui en la Budapeŝta Ŝtata Operejo, ŝi instruis tie ĝismorte. Ŝi instruis ankaŭ en la Muzikakademio inter 1949 kaj 1962, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi tradukis ankaŭ kantotekstojn kaj ŝi kreis kelkajn teatrajn kostumojn.
János Béres (skulptisto)
Biografio
János Béres loĝis en Tihany ekde 1955. Inter 1961 kaj 2010 li vivis en Zalaegerszeg, poste en Szigliget. Li longe havis atelieron en malgranda vilaĝo Szentgyörgyvölgy. Li lernis la skulptadon private ekde 1972 en pluraj liberaj lernejoj. Lia majstro estis Péter Szabolcs. En 1985 li estis akceptita profesia skulptisto. Inter 1986-1989 li gvidis artistan kolonion por estontaj skulptistoj en Egervár. Li aĝis 55, kiam li edziĝis. Li ricevis premiojn inter 2001 - 2009.
Ŝora lingvo
Ŝora lingvo estas lingvo de ŝoroj, kiu, kune kun ĥakasa lingvo apartenas al ĥakasa subgrupo de nord-orienta grupo de Tjurka lingvaro. Ŝor-parolantoj loĝas plejparte en Kemerova provinco, apud nordaj partoj de Altajo, laŭ Tom rivero kaj apud bordoj kun Ĥakasio kaj Respubliko Altaj. Laŭ censo de 2002, nombro de parolantoj estas ĉ. 6000 homoj.
Ekzistas du dialektoj: la mrasa aŭ z-dialekto, kiu iĝis bazo de literatura ŝora lingvo en 1920 - 1930-aj jaroj, kaj la kondoma aŭ j-dialekto.
Misiista alfabeto
Unua alfabeto por ŝora lingvo estis inventita en 19-a jarcento por religiaj kaj misiismaj celoj. Unua aboco por la ŝora estas eldonita en 1885. En ĝi uzatis literoj de tiama rusa alfabeto krom (Ё ё, Ф ф, Щ щ kaj ), kaj aldonaj literoj . En 1927 la alfabeto estas ŝanĝita (antaŭ tio, la rusa alfabeto mem iom reformiĝis). El tiamaj rusaj literoj uzatis ĉiuj krom Ё ё kaj ъ, kaj aldone Ө ө, ). Tiu alfabeto estis oficia.
Latina skribo
En 1930 oni enkondukis ŝoran alfabeton surbaze de latina skribo: Poste la ordo de literoj estis ŝanĝita al la pli simila al aliaj Sovetuniaj lingvoj, litero Ә ә estas anstataŭigita per E e, litero Į į forlasita.
Moderna skribo
En 1938 aperis oficie agnoskita cirila ŝora alfabeto. Ĝi havis ĉiujn rusajn literojn plus  kaj Нъ нъ. Post plua reformo ĝi ekhavis aspekton, kiu ekzistas ĝis nun:
Tarnazsadány
Geografio
Tarnazsadány situas sur ebenaĵo, laŭ rojo Tarna, laŭ traira flankovojo. Heves (urbo) troviĝas 16, Füzesabony 25, Gyöngyös 26, Eger 46, Budapeŝto 97 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1301 en formo "Sodan". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Ital-turka milito
La itala-turka milito estas nomo de la armea konflikto inter Italio kaj la Osmana imperio en jaroj 1911/1912. La milito komenciĝis per itala okupo de la otomana provinco de Tripolo (hodiaŭa Libio) la 5-an de oktobro 1911. La 5-an de novembro 1911, Italio aneksis la okupitan provincon.
Milita komenco
Kaŭzo de la milito estis la onidira malbona traktado de italaj civitanoj en Tripolis. La 27-an de septembro 1911, Italio donis ultimaton al la osmana imperio. Ene de 48 horoj, la turkoj devis rezigni je Tripolis favore al Italio. La aliaj grandpotencoj kiel Francio kaj Grand-Britio apogis Italion, tiel Italio deklaris militon la 29-an de septembro 1911 kontraŭ Turkio.
Militaj eventoj
La itala floto sinkis en la Adriatiko serion de osmanaj militŝipoj kaj komencis ekpafi el la maro al Tripolis (30-a de septembro). La osmanaj fortoj estis malbone ekipitaj, havis 8.000 soldatojn kaj tiel ne povis repuŝi la atakon. La urbon okupis italaj taĉmentoj la 5-an de oktobro. La restintaj soldatoj retiriĝis en internon de la lando kaj ekis kontraŭofensivon inter la 23-a kaj 26-a de oktobro. Dum la unua atako estis sukcesa, la duan repuŝis la italoj.
La tramarŝo de turkaj fortoj tra Egiptio estis rifuzita fare de la nome al Turkio, fakte al Anglio apartenanta Egiptio. Pro tio alvenis nur eta kontingento en Tripolis. Tiel ankaŭ veturis la pli posta turka prezidento Mustafa Kemal kiel ĵurnalisto, sub la pseŭdonomo "Şerif Bey" [ŝerif bej], tra Egiptio. La pluaj komandantoj similmetode devis traveturi Egiption.
Komisio de la turkaj komandantoj estis reorganizi la osmanan imperion sub komandado de Paŝao Enver kaj eki batalon kontraŭ la malamikoj.
Komence ne apogis la araba loĝantaro la turkojn, sed Enver Paŝao kaj Mustafa Kemal sukcese mobilizis partojn de la araba loĝantaro kontraŭ la nekredaj invadantoj. La italoj redutis sin apud la marbordo kaj la italaj trupoj ne povis penetri la landinternon.
Militfino kaj sekvoj
La pactraktadoj finiĝis la 18-an de oktobro 1912 en Lausanne kaj laŭ tio la Osmana Imperio devis rezigni pri provinco Tripolis al Italio. Kiel rekompenson, Italio devintus redoni la pli frue okupitajn Italajn Egeajn Insulojn, sed Italio neglektis tion.
En la milito mortis 6.000 italaj kaj 14.000 osmanaj soldatoj. Okaze de la perdita milito, la Osmana Imperio plu malfortiĝis kaj tiel la Balkana ligo firmiĝis en la deziro, ke oni devas, povas forpeli la osmanojn el ties restintaj teritorioj en Eŭropo.
Unuafoje en historio de la militoj, oni uzis batalaviadilojn. La italaj aviadiloj atakis daŭre malamikajn poziciojn sur la grundo.
27507 Travisbrown
27507 Travisbrown estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Travis Brown, edukisto en la Programo de Astronomia Popularigo por Usonaj Indianoj de la Observatorio Lowell. Li alportas sian entuziasmon kaj energion al partopreno kun edukistoj por instigi infanojn pri scienco. Li plezuriĝas enkonduki studentojn al raketscienco kaj robotoj.
Tmezo
Tmezo (antikva greka: τμῆσις tmēsis, „traĉado” < τέμνω temnō, "mi tranĉas") estas lingvoscienca fenomeno, en kiu vorto aŭ frazo malkuniĝas en du partojn, kun aliaj vortoj inter ili.
Verboj
Tmezo de verboj kun antaŭafikso (kie la antaŭafikso apartiĝis de la simpla verbo) estis aĵo de la antikva greka lingvo, kutima en Homeraĵoj (kaj postaj poeziaĵoj), sed ne uzita en Atika prozo. Tiaj apartigeblaj verboj ankaŭ estas parto de la normala gramatika uzo de iom da modernaj lingvoj, kiel la nederlanda kaj la germana.