cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konfido
Laŭ PIV konfidi havas tri signifojn: nome arkaika sinonimo de fidi, "Plenkrede transdoni ion al ies fidela prizorgo" kaj "Lasi al ies diskreteco ion sekrete gardindan". La konfido povas temi pri la sento de sekureco rilate al alia persono aŭ al si mem: nome memkonfido. La malo de konfido estas malkonfido.
Metrolinio Serpuĥovsko-Timirjazevskaja (Moskvo)
Stacioj
La linio enhavas 25 staciojn.
Stacioj de la linio de nordo al sudo (aŭ inverse):
Konfido
Tipoj
Akirita fido estas fido, kiu estas supozita de la fiddonanto pro rigardado de realeco, kiu pruvis certan trajton per indukto. Ekzemple, homo povas doni akiritan fidon al sia amiko, ke ĉi tiu amiko venos al lia helpo en tempo de bezono, se li havis antaŭajn spertojn, en kiuj lia amiko prave venis al lia helpo. Akirita fido povas esti reduktita aŭ revokita se realeco funkcias sub malsama laŭleĝeco (ekz., la amiko seniluziigas).
121121 Koyoharugotoge
121121 Koyoharugotoge estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Konfido
Tipoj
Antaŭfido estas konfido kiu estas donita al la decido de homo, konscia aŭ senkonscia, ĝenerale trajtoj kiuj validas por ĉiuj homoj. Ekzemple, homo povas fidi, ke ekzistas amo, tio estas, kredi, ke ĉiu homo kapablas ami, se la ĝustaj kondiĉoj estas plenumitaj. Pri la antaŭfido, iuj vidas ĉi tiun fidon kiel akirita konfido de antaŭaj spertoj, ekzemple, la kredo, ke antaŭfido al la amo de homoj, devenas de la patrina amo al la bebo, kiu ne seniluziigis. Laŭ ĉi tiu vidpunkto, antaŭfido estas influita de formigaj (establigaj) eventoj, kiel la rilato de la patrino kun la bebo en ĝiaj fruaj jaroj, aŭ la perfido de geedzo.
Aliflanke, kelkaj vidas la antaŭfidon kiel produkton de la valordecido de persono, kiel devenado sole de lia sinteno al li mem. En la antaŭa ekzemplo, fido je amo devenas de la aprezo de persono ke amo estas valoro en kiu li kredas, por difini sian mensan staton kiel humanistan staton. Laŭ ĉi tiu vidpunkto, ĉiu ŝanĝo en fido implikas ŝanĝon en la valoroj de homo, kaj ili estas interligitaj unu la alian. La malsamaj perceptoj direkte al antaŭfido ne estas nepre kontraŭdiraj, sed reprezentas malsamajn ekzamenajn angulojn.
121121 Koyoharugotoge
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana mangaisto Koyoharu Gotōge (japane: 吾峠呼世晴) aŭtoro de la mangao Demon Slayer (Kimetsu no Yaiba), kiu inspiris la realigon de la populara samtitola serio da animeoj.
András Vonza
András VONZA [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vonza András estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, bestkuracisto.
András Vonza naskiĝis la  1955 en Nagykálló.
Biografio
András Vonza abiturientis en 1973, poste li akiris diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1978. Post siaj studoj li laboris en kolĥozo en sia naskiĝurbo ĝis 1995 (dume li plulernis inter 1985 kaj 1987), poste li estis nomumita ĉefbestkuracisto pri distrikto, en 1998 ĉefbestkuracisto pri departemento. Pli frue jam en 1983 li iĝis kalvinana presbitero, en 1989 li aliĝis al nekomunista partio. En la jaroj 2001 kaj 2002 li estis ministro pri agrikulturo. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.
Obrzycko
Obrzycko estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Obrzycko en distrikto Szamotulski. La urbo situas ĉe la enfluejo de Sama rivero en Varton.
Thèze (Alpoj de Alta Provenco)
Thèze (jen france, okcitane Tesa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Edward Duyker
Edward DUYKER (naskiĝinta la 21an de marto 1955) estas aŭstralia historiisto kaj verkisto naskiĝinta en Melburno, Viktorio. Lia patro estis de Nederlando kaj patrino de Maŭricio. Malgraŭ lastatempaj enmigrintoradikoj, lia patrino havas prapatrojn de Kornvalo kiuj elmigris al Adelajdo, Sudaŭstralio, en 1849, kaj li estas rilatigita al la aŭstralia pejzaĝisto Lloyd Rees. Li ricevis sian PH. D. de la Universitato de Melburno en 1981, pro tezo pri la partopreno de la triba Santals en la Maoista Naxalita ribelo en Hindio.Duyker estis rekrutita fare de la aŭstralia Sekcio de Defendo en Canberra frue en 1981 kaj poste laborita en la Joint Intelligence Organisation. Li forvojaĝis en julio 1983 por preni supran postenon kiel Teaching Fellow ĉe Griffith University, Brisbano, sed finfine ekloĝis en Sidnejo kiel plentempa verkinto en 1984. Inter 1996 kaj 2002 li ankaŭ funkciis kiel la Honora Konsulo de la Respubliko de Maŭricio (Republic de Mauritius) en Novsudkimrio.
Studoj
Edward Duyker ekzamenis la lernejon de St Joseph, Malvern, en la sama klaso kiel la virtuoza pianisto Geoffrey Tozer kun kiŭ li konservis fragmentan sed dumvivan amikecon. Li kompletigis siajn sekundarajn studojn ĉe De La Salle College, Malvern (De La Salle-kolegio, Malvern). Tie, ĉe Tim O'Hearn (poste Profesoro kaj Dekano de Studentoj de Australian Catholic University), li estis unu el la unuaj studentoj en Viktorio se temas pri studi azian historion je sekundara nivelo (National Library of Australia/Nacia Biblioteko de Aŭstralio-Oral History kolekto, ORAL TRC 3101). En 1970 li konkuris en la It's Academic kvizoprogramo de la Sepa Reto kaj la sekvantan jaron atingis la duonfinalon kiel individua konkursanto en la aŭstralia versio de la kvizprezentado Jeopardy!. Kiel studento ĉe La Trobe University, li studis filozofion, anglan literaturon, historion kaj kelkaj interfakajn fakojn. Unu el liaj formaj influoj estis la eminenta aŭstralia historiisto profesoro Alan Frost (vidu 'Exploring the Explorers', Agora, 2004, p. 48). Kiel doktora kandidato ĉe la University of Melbourne (Universitato de Melbourne) (kie li ankaŭ studis bengalan lingvon), li estis kontrolita fare de la estimata hinda filozofo kaj literaturrecenzisto Sibnarayan Ray. Kvankam liaj fruaj skribaĵoj estis enfokusigitaj en la subjektoj de Suda Azio kaj en multaj kazoj estis publikigita en la Australian Defence Force Journal (Aŭstralia defendtrupo Ĵurnalo), Duyker baldaŭ rifuzis esti limigita kiel akademiulo kaj verkinto.
Verkado
La libroj de Edward Duyker inkludas plurajn etno-historiojn - Tribal Guerrillas (1987), The Dutch in Australia (La nederlandanoj en Aŭstralio) (1987) ÷ Of the Star and the Key (1988) kaj multaj libroj traktantaj fruan aŭstralian esploradon.
Nature's Argonaut (1998), la biografio de Edward Duyker de la naturalisto Daniel Solander pri HM Bark Endeavour kaj la unua svedo kiu rondiris la globon, estis prioritatitaj por la New South Wales Premier's History Awards (Novsudkimrio ĉefrangaj Historio-Premioj) en 1999. Duyker ankaŭ estas la kunredaktoro, kun Per Tingbrand, de tiu de Daniel Solander: Collected Correspondence 1753-1782 (1995), kiun Paul Brunton priskribis kiel "gravan kontribuon al teksta stipendio" ( The Sydney Morning Herald, 24 junio 1995, Spektro, p. 13A). Kun lia patrino Maryse Duyker, li publikigis la unuan anglan tradukon de la revuo por la esploristo Bruny d'Entrecasteaux en 2001. Ĝi fariĝis grava tasmania historia fonto kaj, kun ĝiaj notoj kaj enkonduko, informanta publikan diskuton koncerne la heredaĵo-liston de Recherche Bay.
Citizen Labillardière (2003), la biografio de Duyker de la naturalisto Jacques Labillardière, estis simile influa kaj gajnis la Ĝenerala Historio-Premion inter la New South Wales Premier's History Awards. Profesoro Arthur Lucas, antaŭe Rektoro de King's College, skribis ke Citizen Labillardière estis "escepte legebla, riĉe stukturigis laboro. . . La vivo kiun Duyker rekreas estas tiel riĉa kiel tiu de la heroo de iu aventurromano, kaj la kunteksto estas komprenema historio, ne ĵus la historion de grava naturhistoriisto" ( Reviews in Australian Studies, vol. 1, nr. 1, 2006).
Veturoj kaj naturo
Kvankam longatempa loĝanto en Novsudkimrio, Edward Duyker dufoje estis loĝanto de la Cité-internacionale des Arts en Parizo kaj estas ofta vizitanto al Tasmanio. Kun aŭstralia 'Greens' Senator de Bob Brown kaj dissendilo Peter Cundall li estis sincera kampanjanto por la protekto de Recherche Bay, de arbodehakado (senarbarigo). Li ankaŭ estis dungita en kelkaj kampanjoj por konservi kaj protekti restarbustteron ĉe la Rivero Georges kaj plurajn historiajn konstruaĵojn en Sidnejo. Kune kun sia edzino Susan Duyker, heredaĵarkitekto kaj brutarbredisto, li estas membro de la 'National Trust'.
Edward Duyker ankaŭ verkis 'A Woman on the Goldfields' (1995), traktante la vivon de Emily Skinner sur la 19jarcentaj Viktoriaj orkampoj. Konsiderante la malriĉeco je tiaj fontoj pri virinoj dum la Orimpetego, ĝi estis unu el 100 speciale elektitaj libroj por esti registrita fare de la 'Victorian Institute for the Blind' por la Centjara Jubileo de Aŭstralia Federacio.
Kune kun Coralie Younger, li verkis 'Molly and the Rajah' (1991) la vivon da Esme Mary Fink, aŭstralia virino kiu geedziĝis kun la Raĝo de Pudukottai, Hindio, en 1915. Priskribite kiel " memoriga pri. . . Anna kaj la Reĝo de Tajlando " (Canberra Times, 2 novembro 1991), tiu libro tiris la atenton de kelkaj kinoaŭtoroj. Kvankam la filmorajtoj baldaŭ estis anoncitaj venditaj (The Good Weekend, 3 aprilo 1993, p. 43), tiuj rajtoj nun pasis kaj la filmo ankoraŭ ne estis produktita.
En 2007 Edward Duyker publikigis A Dictionary of Sea Quotations kun profunde persona enkonduko en la ligiloj de lia familio kun la maro. Efektive, Duyker ofte disponigas fortan personan orientiĝon en sia skribo, ĉu temas pri referencoj al la severeco kaj malfacilaĵoj de lia katolika infanaĝo (li estas la plej aĝa de ok infanoj kaj lia nederlanda patro laboris ĉe la Melbourne-akvorando dum 37 jaroj), aŭ la travivaĵoj de liaj prapatroj en Eŭropo kaj la insuloj de la Hinda Oceano.
Edward Duyker estas progresema humanista historiisto; li skribis grandan interkonsenton kun la Klerismo kaj la Franca Revolucio kiel fono. Tamen, en liaj biografioj de Jacques Labillardière kaj François Péron li montris sin esti terurigita fare de La Regado de Teruro kaj la trudaj ekcesoj de la Revolucio. Li ankaŭ estas amara kritikanto de Napoleono Bonaparte, precipe pro lia subpremado de demokrataj liberecoj, forigo de liaj respublikanaj engaĝiĝoj, procesigo de tutmonda milito kaj reteno de servuteco kiel institucio en francaj kolonioj. Ironie, kaj Duyker kaj lia edzino Susan estas posteuloj de maristoj kiuj estis ĉe kontraŭpartioj ĉe la Batalo apud Trafalgar ("Perspective", ABC Radio National, 21 septembro 2007).
Valladolid (Yucatán)
Valladolid estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Valladolid. La komunumo situas en la sudorienta parto de Yucatán en la regiono 2 "Oriente", kiu limas al la al la federacia subŝtato Quintana Roo en la oriento kaj sudo, al la regiono 1 "Litoral Oriente" en la nordo, al la regiono 4 "Centro" en la nordoriento kaj al la regiono 5 "Centro Sur" en la okcidento. Eta parto en la sudo krome limas al la regiono 9 "Sur". La komunumo limas norde al Temozón, sude al Cuncunul, Tekom kaj al Chichimilá, oriente al Chemax kaj okcidente al Cuncunul kaj Uayma.
Edward Duyker
Historio, etnologio kaj antropologio
En aŭgusto 2005 Duyker liveris la inaŭguran Theo Barker Memorial Lecture ĉe Charles Sturt University en Bathurst kaj prenis kiel sia temo rimarkon atribuitan al R. H. Tawney kiun historiisto bezonas "korpulentan paron de botoj". Dum lia prelego, li rakontis kiel dum kampo-esplorado en Okcidenta Bengalo por sia libro Tribal Guerrillas, li perdis 20 kilogramojn en pezo pro disenterio kaj subnutrado. Tio estis sufertesto kiun li ankaŭ rakontis per humura detalo en plejparte aŭtobiografia artikolo La Vorto en la Kampo (National Library of Australian News, majo 1999, pp. 15–17).
Valladolid (Yucatán)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 68863 loĝantojn. El tiuj estis 34031 viroj kaj 34832 virinoj. La komunumo havas surfacon de 867,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 25 metroj super la marnivelo. Al la komunumo entute apartenas 223 urbetoj aŭ loĝlokoj. La ĉefaj estas Valladolid (ĉefurbo), Popolá, Yalcobá, Kanxoc kaj Xocem.
Edward Duyker
Historio, etnologio kaj antropologio
En septembro 1983 Edward Duyker publikigis artikolon 'Land Use and Ecological Change in Central New South Wales' (Journal of the Royal Australian Historical Society, vol. 69, parto 2, pp. 120–132). Ĝi signalis lian fortan intereson en la uzo de historio kaj etnografio por kompreni antropogenan median ŝanĝon kaj proponi solvojn kiel ekzemple fajro kiel estrilon. La sekvantan jaron li publikigis artikolon en 'Historio kaj Antropologio' (Man in India, vol 64, nr. 1, marton 1984, pp. 74 – 81) kiu esploris kelkajn filozofiajn kaj metodikajn temojn rilatigantajn al tiuj koincidantaj disĉiplinoj kaj kiujn li montris en sia libro Tribal Guerrillas. T. J. Nossiter laŭdis la Tribal Guerrillas de Duyker ĉar "ĝi ekzempligas la valoron de sintezo de antropologio kaj historio; kaj, pli ĝenerale, ĝi estas scienca kontribuo al literaturo sur triba ribelo kaj ribelo multe pli larĝe ol Hindio, kiu ĉirkaŭbrakas Grekion, Vjetnamion kaj Alĝerion same kiel sub-saharan Afrikon kie tribaj respondoj al imperiismo kaj modernigo estis signifaj" (''Third World Quarterly', vol. 11, nr. 2, aprilo 1989, pp. 226–7).
Valladolid (Yucatán)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 79,8 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,7 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto. Plej ofte la vento blovas de la sudoriento kaj nordoriento.
Edward Duyker
Historio, etnologio kaj antropologio
Simile, Marius Damas, en sia libro ( Approaching Naxalbari, Radical Impression, Calcutta, 1991, p. 68) komentis ke 'Duyker alportas same historiajn kaj antropologiajn ilojn en ludon. . . Uzante larĝan gamon de historiaj kaj nuntempaj fontoj, inkluzive de personaj intervjuoj. . . [kaj] provizas nin per riĉe detala klarigo'. En la ĉefa hinda gazetaro, Kalyan Mukherjee komentis ke Edward Duyker generis atenton en Hindio ĉar li povis "kombini nuntempan intereson kun historio. . . en tiu hardita grundo nur la plej plentaŭgaj verkistoj pluvivas". (Hindustan Times [Delhi], 22a de novembro 1987). Tiu renkontiĝogrundo inter historio kaj antropologio ankaŭ povas esti vidata en An Officer of the Blue, la biografio de Duyker de Marc-Joseph Marion Dufresne, en kiu li lerte uzis misiiston kaj aliaj klarigoj de Maoria buŝa historio kaj francaj ĵurnaloj por klarigi la cirkonstancojn de la morto de la esploristo en la Bay of Islands (Golfetoj de Insuloj) de Nov-Zelando en 1772. Barrie Macdonald, skribante en la New Zealand Herald (Sidis. 14a januaro 1995), priskribis ĝin kiel 'bonan pecon de esplorado - biografio skriba kun empatio kun ĝia subjekto ankoraŭ kritika okulo kiu helpas meti en kunteksto morton kiu daŭre havas sian signifon en Nov-Zelanda historio'.
Valladolid (Yucatán)
Hidrogeografio
Sur la komunuma teritorio nek ekzistas riveroj, nek riveretoj. Estas nur subteraj akvofluoj konataj kiel cenotoj. Kelkfoje la tegmento de tiuj subteraj fluoj detruiĝas kaj estas lagoj, kiuj estas aprezataj pro sia natura beleco. Plej konataj en Valladolid estas la cenoto Zací, kiu situas en la ĉefurbo kaj la kaverno kaj cenoto Dzitnup kiu situas proksimume 6 kilometrojn for de Valladolid.
Edward Duyker
Historio, etnologio kaj antropologio
Kiu Duyker indikas ke "Rigora kampa laboro aŭ rekta kursano observaĵo komence ŝajnus anatemo al la analizo de la neobservebla pasinteco, se la rango de la pasinteco estis ne tiel vole reprezentita en la nuntempo. Inter ne-kleraj homoj, buŝa tradicio ofte formas la ĉeffonton por historia rekonstruo de la pasinteco. La plej bazaj rimedoj de akirado de tiaj buŝaj informoj estas tra kampa laboro. . . La historiisto devas ekzerci singardon kaj diskriminacion, la troigon kaj misprezenton de pasintaj okazaĵoj ankaŭ formoparton de la pensprocesoj kaj societa vivo de homoj. . . Se reprezentite en strukture stabilaj buŝaj formoj kiel ekzemple kantoj aŭ baladoj aŭ eĉ politikaj sloganoj, la kampesploristo povas kolekti datumojn de bonega utilo. " (Duyker "A Stout Pair of Boots: Reminiscences of an Historian in the Field", Theo Barker Memorial Lecture, aŭgusto 2005).
Valladolid (Yucatán)
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 35462 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 28799 scipovis legi kaj skribi kaj 6609 personoj estis analfabetoj. Do 18,64% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Edward Duyker
Historio, etnologio kaj antropologio
Malgraŭ liaj teoriaj reflektadoj, Duyker estas esence rakonta historiisto kiu rakontas rakonton. Ironie, li ofte produktas egale dungi "rakontojn de esplorado", kiel ekzemple ĉe lia klarigo de la detektivoserĉo implikita en identigado de la artisto de la ekspedicio de d'Entrecasteaŭs al Aŭstralio kaj la Pacifiko (vidu Duyker, "En Serĉo de Jean Piron", National Library of Australia News (Nacia biblioteko de Aŭstralio-Novaĵo), marto 2006, pp. 7 – 10) kaj lia klarigo de lia serĉo pri la tombo da Nicolas-Thomas Baudin en Maŭricio ( National Library of Australia News, vol. IX, nr. 12, septembro 1999, pp. 8 – 10). Multaj el liaj librorecenzoj ekhavas similan markon kaj kiam li liveris la 2007 Vaughan Evans Memorial Lecture ĉe la Australian National Maritime Museum (Aŭstralia Nacia Mara Muzeo), li elektis paroli pri malkovrado de la vivo de Daniel Solander ( Signals, Nr. 81, decembro 2007-februaro 2008).
Valladolid (Yucatán)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 56776 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 31329 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 55,2% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio estas eksterordinare granda parto de la loĝantaro. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán kaj en Valladolid estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano. En Valladolid tamen ankaŭ estas personoj kiuj parolas alian indiĝenan lingvon kiel ekzemple la mihan lingvon.
Edward Duyker
Maŭricio kaj Nederlando
Krom liaj kontribuoj al la Australian Dictionary of Biography, ekde 1985 Duyker skribis proksimume 70 enirojn en la dulingva Dictionnaire de Biographie Mauricienne kaj publikigis pri la indiĝena insulo de sia patrino. Efektive Duyker donis al Maŭricianoj senton de ilia loko en aŭstralia historio. William Bostock nomis Mauritian Heritage "altega atingo inter la etnografiaj kaj genealogiaj studoj de enmigrintoj al Aŭstralio" ( Journal of Intercultural Studies (Melbourne), Vol. 8, Nr. 1, 1987). Kvankam Eric Rolls (1923-2007) neĝuste asertis ke Duyker estis naskita en Maŭricio, li notis ke Nenio estis konata de eventualaj maŭriciaj kondamnitoj ĝis Dr Ed Duyker. . . decidis skribi libron sur siaj samlandanoj en Aŭstralio (Rolls, Sojourners, 1992, p. 34).
Valladolid (Yucatán)
Sociogeografio
La plej granda parto de la loĝantoj de Valladolid estas katolikoj (ĉirkaŭ 80 % de la loĝantaro, kiu aĝas pli ol 5). Ĉirkaŭ 7% estas protestantoj. 13% apartenas al aliaj religioj.
Edward Duyker
Maŭricio kaj Nederlando
James Cowan skribis ke al Duyker zorgeme esplorita etnohistoria Of the Star and the Key, "ni inkludas eskapintajn kondamnitojn sur la stratoj de Haveno-Ludoviko, pardonitajn sklavojn sur la stratoj de Sydney, kaj mondo de revuloj ĝenitaj per orfebro" paŝetadanta laŭ ŝaktoj sur la orminaj regionoj. Li aldonis: Al malkovro de tio la Aŭstralia sukerindustrio ŝuldas multon al tiuj fruaj maŭricianaj migrantoj kiuj venas kiel surprizo. (Sutherland Shire Historical Society Quarterly Bulletin (Sydney), novembro 1990, pp. 607–8). Maŭricius ankaŭ rolas forte en ĉio el la libroj de Duyker traktantaj nederlandan kaj francan esploradon de la aŭstralia marbordo.
Ĵus ĉar Duyker donis al maŭricianoj lokon en aŭstralia historio, li faris la saman por la nederlandanoj en kelkaj pioniraj libroj kaj monografioj. Tiuj foje generis surprizajn, viv-ŝanĝante, emociajn respondojn, kiam unu enmigrinto Johan Kruithof rivelis en 1997: 'estis 1988 kiam mi unue legis la libron The Dutch in Australia verkita fare de Dr Edward Duyker, kaj liaj ĉapitroj sur postmilita migrado malfermis miajn okulojn. . . vortoj perfidas min en provado priskribi kiel mi sentis kiam mi legis. . . Lumoj daŭriĝis, vualoj estis levitaj kaj en unu momento kiujn miaj sentoj estis pravigitaj kaj ĉiuj duboj solvitaj. . . mia Aŭstralia-eco estis nemezureble pli riĉa por mia ekzistokapablo al malkaŝe kaj ĝojige agnoski mian nederlandan heredaĵon kiel decida kaj nekontestebla parto de ĝi. . . neniu ŝtelos ajnan parton de mi iam denove. ' (vidu Johan Kruithof, "A Case of Cultural Theft", en Calwell, p. kaj Johnson, D. (ed. ) There is More to Life than Sex & Money, Penguin, Ringwood, 1997, p. 87. )
Valladolid (Yucatán)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Edward Duyker
Maŭricio kaj Nederlando
Finfine, la skribaĵoj de Duyker - inkluzive de centoj de artikoloj, recenzoj kaj kontribuoj al biografiaj vortaroj kaj enciklopedioj - estas tiel diversspecaj kiel la subjektoj kaj disĉiplinoj kiuj evidente fascinas lin. Ĉar Manning Clark metis ĝin en sia antaŭparolo supre Of the Star and the Key (1988): "Edward Duyker. . . havas okulon por la aĵoj de la menso". En multaj vizitoj li konstruis sian legantaron sur liaj eklektikaj interesoj kaj faris forton de ili. CSIRO-sciencisto Richard Groves, ekzemple, demandis en la Historical Records of Australian Science (14, 2003): "ke mi scivolas kiun Edward Duyker elektos por sia venonta scienca biografio? Sendependa de kiu povas esti elektita, mi antaŭĝojas pri legado same bone rakontita tiel ĉarme, dum ĉe la sama tempo estanta laboro de konsiderinda stipendio.'
Valladolid (Yucatán)
Politiko
La nuna komunuma prezidanto estas Mario Alberto Peniche Cárdenas de la PRI: Revolucia Institucia Partio Jen sekvas listo de ĉiuj komunumaj prezidantoj post 1941:
Edward Duyker
Honoroj
Edward Duyker estis igita Chevalier de l'Ordre des Palmes Académiques fare de la franca registaro en 2000. Oni premiis al li Centjara Jubileo-Medalon fare de la aŭstralia Registaro en 2003 kaj la Medalo de la Order of Australia (Ordo de Aŭstralio) en 2004. Li estis elektita ulo de la Australian Academy of the Humanities en novembro 2007 (vidu ankaŭ Who's Who in Australia (Who's Who in Australia, Crown Content, Melbourne 2008, p. 676). La forpasinta Profesoro Greg Dening foje priskribis lin kiel "la historiiston de historiistoj" (Australian Book Review, junio/julio, 2003, p. 10).
Reinhard Heydrich
Reinhard Tristan Eugen HEYDRICH (iam malĝuste literumita kiel Reinhardt) (7-a de marto 1904 Halle (Saale) – 4-a de junio 1942 Prago) estis prominenta nazio, proksima kunlaboranto de Heinrich Himmler kaj la dua plej supera reprezentanto de SS (SS-Obergruppenführer) kaj generalo de polico, ĉefo de Ĉefoficejo de regna sekureco (germana mallongigo estas RSHA) kaj Sekurecservo (SD), en la jaroj 1941 - 1942 reprezentanta regna protektoro de Protektorato Bohemio kaj Moravio. Li estis unu el ĉefaj arkitektoj de holokaŭsto. Kiel regna protektoro li realigis politikon de sukero kaj vipo - sociaj avantaĝoj al laboristoj kontraŭ bruta persekutado rilate al malfideluloj kaj malamikaj elementoj. La 27-an de majo 1942 estis krimita kontraŭ li atenco (Operaco Anthropoid) fare de el Anglio senditaj ĉeĥoslovakaj paraŝutistoj, pro kies sekvoj li baldaŭ mortis. Lia kromnomo estis Buĉisto de Prago, Blondhara bestio kaj Der Henker (germana esprimo por ekzekutisto).
Frua vivo
Li naskiĝis en Halle (Saale), Saksio-Anhalto. Liaj patro kaj patrino estis ambaŭ tre multe ekinteresiĝintaj en muzikon (lia patro estis komponisto) kaj Heydrich havis evoluiĝintan pasion pri violono, en kiu li daŭrigis dum la tuta sia vivo. Kvankam Heydrich estis timida knabo, li eminentis korpe. Li estis efika atleto, li eminentiĝis en skermado kaj en naĝado.
Nazia partio kaj SS
En la jaro 1931 Himmler komencis fari kontraŭspionan dividon de SS. Obeante la amikan konsilon li demandis Heydrichon kaj post dudek minutoj de testado, kiam Heydrich devis prezenti provizorajn planojn por la nova divido, Himmler proponis al li postenon tuj. Himmler ankaŭ efektive rekrutigis Heydrichon en la nazian partion. Tiutempe li estis sensignifa homo interne de la nazia aparatularo. Li kaj lia personaro malŝparis sian tempon por evoluo de folisistemo pri ĉiuj personoj, kiuj estis konsiderataj kiel danĝero por la partio, ofte de oficistoj de la kompanio. Heydrichon subtenis lia familio, ĉar li havis malgrandan salajron kaj li laboris en la malgranda oficejo.
En julio de 1932 li ricevis titolon Sicherheitsdienst (SD). Heydrich ekkonstruis reciproke prosperan kompanecon kun Himmler. Pli malfrue li fariĝis ĉefo de Reichssicherheitshauptamt (RSHA), kies partoj estis SD, gestapo kaj Einsatzgruppen.
Organizante la Trian regnon Heydrich helpis al Adolf Hitler „elfosi malpuraĵon“ al multe da politikaj oponantoj pro tenado de efika sistemo de la arkivado de listoj de unuopuloj kaj organizoj oponantaj al la socio. Li estis ankaŭ ilo en destino de falsa atako de Pollando kontraŭ germana nacia radio en Gliwice, kiu estis komenco de la dua mondmilito.
Kapulo de SS, Heinrich Himmler kaj Heydrich
Heydrich estis unu el la ĉefaj arkitektoj de Holokaŭsto dum la unuaj jaroj de la Dua Mondmilito kaj li prezidis en la tiutempe strikte sekreta Wannsee-konferenco, kie estis deciditaj detalaj planoj por la deportado de ĉiuj eŭropaj judoj en amasmurdejojn en Orienta Eŭropo.
Atenco
En septembro de 1941 Heydrich estis destinita kiel protektoro en Bohemio kaj Moravio en Protektorato Bohemio kaj Moravio anstataŭinte tiel Konstantinon von Neurath-on, kiun Hitler konsideris kiel tre nesufiĉan. Lia rolo fakte estis diktatoro de Bohemio kaj Moravio kaj li ofte staris sola en aŭtomobilo sen tegmento – paradoj de konfido en okupaciaj fortoj kaj efektive de ties reprezaliaj disponoj kontraŭ loka loĝantaro.
La ĉeĥaj agentoj estis poste elspionitaj laŭspure kaj helpe de perfido en najbara templo en Prago, kie ili ĉiuj batalinte kontraŭ germanoj mortis. Vidu: Kripto en la templo de sanktaj Kirilo kaj Metodo. Spite al la plej bonaj kuracistoj senditaj de Himmler, Heydrich en agonio mortis en Prago en malsanulejo je la 16-a horo kaj 30 minutoj la 4-an de junio] en aĝo de 38 jaroj. Kvankam la preciza kaŭzo de la morto ne estis fina, sekco notas, ke la morton de Heydrich kaŭzis plej verŝajne infekto de la sango kaŭzita de bakterioj kaj tokso de la grenadsplitoj. Valore prezentita sepulto estis aranĝita por li en Berlino kun ĉeesto de Hitler. Hitler mem parte kulpigis Heydrichon pri sia propra morto pro aroganteco kaj konduto.
Lina Heydrich poste notas, ke ŝi supozis la fruan morton de Heydrich dirante, ke ŝi vidis lian oftan, sed ne necesan riskon – prenanta kiel provo certigi por si, por ke, se li mortus, tio estu drama morto.
La nazia venĝo estis sovaĝa kaj ili brute avertis kontraŭ plua armita rezisto. La 10-an de junio de 1942 en vilaĝo Lidice estis pafmortigitaj ĉiuj viroj pli ol deksesjaraj, la virinoj fortrenitaj en koncentrejon Ravensbrück, la infanoj mortis en pola Ĥelmno. La vilaĝo estis poste niveligita kun la tero per buldozoj.
Post la morto de Heydrich estis konstruitaj kaj enfunkciigitaj unuaj tri koncentrejoj en Treblinka, Sobibor kaj en ekstermejo Bełżec. La projekto estis nomita je „honoro“ de Heydrich.
Burkino (vesto)
Burkino (= BURko + biKINO) estas banvesto speciale fasonita por islamaninoj. Ĝi lasas senkovrita nur la vizaĝon, la manojn kaj la piedojn.
Ĝia fasonado intencas respekti islamajn tradiciojn; tiel islamaninoj povas naĝi en naĝejoj konforme al siaj interpretoj de korano. Tia akceptemo estas diskutata. Ĝi ankaŭ povas esti uzata por protekto kontraŭ la suno.
Kiel notis la instruisto de Dress Studies and Fashion Design (Studoj kaj modofasonado pri kostumoj), Heather Marie Akou, la argumentoj pri la burkino (kaj aliaj formoj de virina vesto) ne estas nur vesto, sed ankaŭ rilatas al la simbolismo, la supozoj kaj la politikaj implicaĵoj projektitaj sur ĝi. Diskutoj pri feminismo, enmigrado kaj sekularismo prezentas vaste malsamajn vidpunktojn pri la burkino kaj aliaj pudoraj bankostumoj. La burkino povas esti vidita kiel persona elekto, indikilo de virina subjugado, kapabligilo de pliiĝinta fizika libereco de virinoj aŭ religia simbolo kaj fundamentisma religia simbolo, kiu defias la sekularan ŝtaton.
Polemikoj
Okazas, ke en pluraj landoj burkino estas foje malpermesita.
Belgio
La dekreto de la Valona registaro, la 13an de junio 2013 pri publikaj naĝejoj, deklaras ke "dum publikaj malfermaj horoj, naĝantoj portas bankostumojn en naĝejoj, ekskluzive rezervitajn por tiu uzo, kongrua kun higieno" ..
Francujo
La burkino ne maskas la vizaĝon, do ĝi ne malpermesatas laŭ la franca leĝo kontraŭ la integrala vualo (nikabo) ekvalidigita de post 2011.
Publikaj naĝejoj en Francujo havas internajn regulojn, kiuj postulas la uzadon de naĝkostumoj, kaj kiuj malpermesas naĝi kun vestoj (ĝenerale sportaj), kiuj povas esti uzataj ekster la naĝejoj, kaj ĉi tio aplikas higienajn regulojn malpermesantajn bani sin kun vestoj, kiuj estis uzataj por aliaj agadoj kiel ekzemple ŝortoj aŭ bermudaj pantalonetoj. Krome, burkino ĝenerale ne estas permesata en francaj publikaj naĝejoj, ĉar ĝi estas konsiderita ekscesreligia signo ..
Iuj starigis paralelojn inter la burkino-malpermeso kaj la franca socia malakcepto de la katolika sutano post la franca leĝo de 1905 pri la leĝo malkuniganta eklezion kaj ŝtaton.
Maroko
Aliro al la naĝejo de pluraj hoteloj de la maroka marbordo en El Jadida malpermesas burkinon. (Citaĵo el la reto).
Rodinila klorido
Rodinila klorido aŭ 1-kloro-3,7-dumetila-7-octeno estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la kloridoj per interagado de la kloro kaj geraniolo. Rodinila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Rodinila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed pli solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Rodinila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Eisenhüttl
Eisenhüttl, kroate Jezero, hungare Kisvaskút [kiŝvaŝkUt] estas iama vilaĝo, nun parto de Kukmirn en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Eisenhüttl situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 12 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Kroatoj fondis la vilaĝon en la 16-a jarcento. La unua mencio devenis el 1576. En 1910 Kisvaskút havis 389 loĝantojn (kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Eisenhüttl aliĝis al Kukmirn en 1971.
John Farey, Sr.
John FAREY, Sr. (naskiĝis en 1766, mortis la ) estis angla geologo kaj verkisto. Tamen, li estis pli bone konata pro matematika konstruo, la "Sinsekvo de Farey" nomita laŭ lia nomo.
Biografio
John Farey naskiĝis en Woburn, Bedfordshire kaj estis edukita en Halifax, Yorkshire, kaj montris tian talenton pri matematiko, desegnado kaj termezurado, ke li kaptis la atenton de John Smeaton (1724-1792). Post sia edukado li transloĝiĝis al Londono, kie li havis familianojn, kaj laboris tie dum nombro da jaroj, dum kiuj li renkontiĝis kaj edziĝis kun sia edzino, Sophia Hubert, (1770-1830). Dume en Londono, ili havis sian unuan infanon John Farey, Jr.. Ili poste havis ok pliajn infanojn, el kiuj du mortis dum infanaĝo.
Woburn kaj Londono
En 1792 li estis dungita kiel agento de Francis Russell, 5-a Duko de Bedford por liaj bienoj de Woburn. Post la morto de la duko, Farey revenis al Londono en 1802, kaj unue projektinte elmigri aŭ preni farmon en la provinco, li setlis tie kiel konsulta termezuristo kaj geologo. Ke li povis preni ĉi tiun alpaŝon tion li grandparte ŝuldis al sia konatiĝo kun William Smith, kiu en 1801 estis dungita de la duko de Bedford por laboroj de drenado kaj irigacio. La duko, aprezante la konojn de Smith pri tavoloj, komisiis lin en 1802 por esplori la marĝenon de la kalk-montetoj sude de Woburn por determini la veran sinsekvon de la tavoloj; kaj li petis al Farey akompani lin. Farey rimarkis ke Smith estis lia Mastro kaj Instruisto pri Minerala termezurado, kaj liaj postaj publikaĵoj montras kiel bone li profitis el la instruoj kiujn li ricevis.
En 1805, li sukcedis al Arthur Young kiel sekretario de la "Smithfield Club". Lia termezura laboro kondukis lin tra la tuta provinco kaj li estis multe pripetita de ter-posedantoj dezirantaj plibonigi siajn bienojn, aŭ ekspluati la mineralojn kiujn illi entenis. Lia laboro pri ekonomia geologio tiam estis grava en la burĝonanta Industria Revolucio por lokalizi novajn fontojn de karbo kaj metalaj ercoj.
Verkisto
Farey estis fekunda verkisto, kaj profesoro Hugh Torrens (vidu Referencojn sube) spuris ĉirkaŭ 270 artikolojn de li, kvaroblante la nombron donitan en Catalogue of Scientific Papers de la Reĝa Societo. Li verkis pri ĉiuspecaj subjektoj, irante de hortikulturo, geologio, meteorologio, metrologio, decimala mon-sistemo, muziko kaj matematiko al pacifismo.
Li estis grava kontribuinto al Rees's Cyclopaedia kun artikoloj pri kanaloj, mineralogio, termezurado kaj nombro da sciencaj kaj matematikaj bazoj pri sono. Diversaj biografiaj fontoj de la 19-a jarcento, inkluzive la Dictionary of National Biography, malprave asertis ke li verkis la artikolon de Rees pri Vaporo. Ĝi fakte estis verkita de lia filo John Farey, Jr. En 1809 Farey renkontis William Martin kiu publikigis verkon pri fosilioj de Derbyshire, por esplori ĉu ili povus krei komunan geologian mapon de Derbyshire. Martin tamen estis tro malsana por duafoja renkontiĝo kaj li mortis la sekvan jaron.
Nacia parko West MacDonnell
Ĝi estis fondita en 1992, post kiam la registaro de la Norda Teritorio aĉetis 170.000 ha da lando de kvin forlasitaj bovobienoj.
John Farey, Sr.
Verkisto
La plej fama verko de Farey estas General View of the Agriculture and Minerals of Derbyshire (3 volumoj 1811-1817) por la Komisiono de Agrikulturo. En la unua el ĉi tiuj volumoj (1811) li donis kompetentan raporton pri la supra parto de la britaj serioj da tavoloj, kaj majstran eksponon de la Karbonia kaj aliaj tavoloj de Derbyshire. En tiu ĉi klasika verko, kaj en artikoloj publikigitaj en la Philosophical Magazine, vol. 51, 1818, pĝ. 173, pri 'Mr Smith's Geological Claims stated', li fervore substrekis la gravecon de la markovroj de William Smith.
Nacia parko West MacDonnell
La nacia parko estas atingebla el Alice Springs tra asfaltitaj vojoj (Larapinta Drive kaj Namatjira Drive). El Uluṟu ekzistas tervojo, kiu estas veturebla nur per ĉiurada ajnagrunda aŭtomobilo.
Turismaj alogaĵoj de la parko estas:
John Farey, Sr.
Sinsekvo de Farey
Same kiel memorita de historiistoj pri geologio, lia nomo estas akoraŭ pli konata pro la Sinsekvo de Farey kiun li notis kiel rezulto de lia intereso pri matematiko kaj sono (Philosophical Magazine, vol. 47, 1816, paĝoj 385-386).
Farey mortis en Londono. Sekve lia vidvino ofertis lian geologian kolekton al la Brita Muzeo, kiu malakceptis ĝin, kaj ĝi estis disigita.
Mittelhausen (Erfurto)
Mittelhausen estas ekde 1994 urbokvartalo de Erfurto, Germanujo, situante ĉ. ok kilometrojn pli norde ol la historia urbokerno ĉe la rivero Schmale Gera. La aŭtoŝoseo A 71 kondukas ĉe la suda vilaĝorando. Fino de 2020 ĝi havis 1050 enloĝantojn.
Historio
Elfositaĵoj en 2001/02 atestis setladon disde neolitiko ĝis la tempo de la uestĝermanaj Turingianoj. Komence de la 9-a jarcento arkiepiskopo Lullo menciis Mittelhausen en posedoregistro de Abatejo Hersfeld je la skribversio Ḿidilhusun. Kune kun la najbara loko Riethnordhausen ĝi estigis etan grafujon ende la regno de la Landgraflando Turingio. En 1152 ministra familio nomis sin laŭ Mittelhausen.
Historie la loko ekgravis ĉ. 1130 kiam landgrafo Ludoviko la 2-a elektis ĝin kiel tribunalejon kiun li mem po kvar fojojn por jaro vizitu. Tiu ĉi privilegio daŭris por du jarcentoj kaj gravis ofte por peradi finon de malpacoj. Ekzemple invitataj estis en 1250 kaj 1252 turingiaj nobeloj veni kaj promesi neagresemon kaj en 1307 oni venigis la obstinajn erfurtanojn ĉi-tien. Fino venis post la milito de la turingiaj grafoj en 1346.
La Severina preĝejo konstruiĝis en 1504. Kune kun Riethnordhausen ĝi ekapartenis en 1485 al Saksio. En 1672 la adminstradujon de Ringleben ekadministris la dukujo Saksio-Eisenach. . Ekde 1741 Mittelhausen estis parto de Saksio-Vajmaro-Eisenach.
La historia juĝista agadejo ankoraŭ videblas nordokcidente de la vilaĝokerno, kun memoriga obelisko.
Ekonomio
Mittelhausen estas en ĉefe agrikultura areo. Iam ankaŭ gravis la argilo-ekspluato kaj tri grandaj muelejoj. Dum GDR-tempo aktivis ĉi tie la kolĥozo VEG Saatzucht Zierpflanzen Erfurt el kiu evoluis Leibniz-Institut für Gemüse- und Zierpflanzenbau.
Norde de Mittelhausen oni ekspluatas gruzon. En 2012 ekaktivigis proksime grandegan stokejon la librokomercista firmao Koch, Neff & Volckmar (KNV).
3958 Komendantov
3958 Komendantov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Nikolaj Vasiljeviĉ Komendantov (1895 - 1937?), arestita sub Stalino en 1936 kaj mortinta en prizono en nekonata dato.
Mohamedo (nomo)
Mohamedo aŭ Mahometo (en la klasika araba lingvo محمد Muḥammad) estas vira persona nomo. Ĝi estas la nomo de Mohamedo, la profeto de islamo, kaj de multaj viroj, ĉefe islamaj aŭ islamdevenaj, sed ankaŭ ekz-e bahaaj, kaj ankaŭ aperas kiel familia nomo. La signifo estas "laŭdata" aŭ "laŭdinda".
Variaĵoj aŭ parencaj nomoj estas Mehmet (en Turkio), Magomet (en eksa Sovetunio), Mahmud, Ahmad/Ahmed. En Esperanto, la tradicia zamenhofa formo estas Mahometo. Kune kun siaj variaĵoj ĝi estas la plej ofta persona nomo tutmonde.
Formoj
En Esperanto ekzistas diversaj skribmanieroj por tiu nomo.
La formo Mahometo estas tradicia kaj zamenhofa. Ĝi estas transprenita el eŭropaj lingvoj, kiuj siavice prenis ĝin el la mezepoka latina. Italo Chiussi en sia traduko de La Nobla Korano (1970) uzis la formon Mahometo.
56041 Luciendumont
56041 Luciendumont estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca amatora astronomo René Roy elde sia persona observatorio en Blauvac (Vaucluse, Francio)
Mohamedo (nomo)
Formoj
En la unua eldono de Plena Ilustrita Vortaro, en Nova Plena Ilustrita Vortaro kaj ankaŭ en la Etimologia Vortaro de la Propraj Nomoj de André Cherpillod aperas du formoj: Mahometo kaj Mohamedo. La formo Mohamedo estas la esperantigo plej proksima al la moderna, parolata araba (kie la mallongaj u kaj a de Muhammad prononciĝas o kaj e: Moham[m]ed). Nova Plena Ilustrita Vortaro rekomendas la formon Mahomedo.
56041 Luciendumont
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca amatora astronomo Lucien Dumont (1913–2012), aeronaŭtika inĝeniero kiu laboris por la Franca Fervojo (SNCF). En 1978, li iniciatis la kreon de la astronoma asocio de la SNCF.
Mohamedo (nomo)
Formoj
Krome ekzistas Muhamado kaj Muhammado, kiuj estas senperaj esperantigoj de la nomo el la klasika araba lingvo. Italo Chiussi en sia verko Je la flanko de la Profeto (1978) uzis la senfinaĵan formon Muhammad.
Oni povus diri, ke la formo Mohamedo prezentas kompromison inter la tradicia Mahometo kaj formoj pli fidelaj al la araba fonto kiel Muhamado, Muhammado aŭ Muhammad. Aliflanke, oni povus diri, ke - pro evidentaj karakteraj trajtoj de aparta socia rolo de Esperanto - la Esperanta lingvanaro ne favoras variadon de establitaj nomformoj kaj literumado, kaj do konforme al la spirito de la lingva komunumo oni plu uzu la tradician (eĉ zamenhofan!) formon Mahometo.
Regnestroj
(kompletigenda)
Bahaanoj
Gravaj personoj de la Bahaa Kredo:
Martin Novosad
Martin NOVOSAD, ps. NYANASATTA THERO (naskiĝis la 25-an de januaro 1908 en Vizovice aŭ Tyrňany (Moravio) - mortis 1983 - kremaciita la 27-an de septembro en Dodanduwa) estis ĉeĥa esperantisto kaj budhana monaĥo en Srilanko (Cejlono).
Aliaj formoj de lia budhana nomo: Ňánasatta, mahá théra, Nyanasatta, Maháthéra Ňánasatta, Théra Ňanasatta.
Laŭ prefaco en lia lernolibro „Fundamentoj de budhismo“ li naskiĝis en Tyrňany en Moravio, sed tia vilaĝo en Moravio ne ekzistas. El tiu libro devenas informo pri dato de lia kremacio. Alia fonto „Historio de Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio“ de Stanislav Kamarýt asertas, ke li naskiĝis en Vizovice la 25-an de januaro 1908.
Laŭ bakalaŭra diplomlaboro de Jaroslav Marek (Universitato Pardubice, 2007) Martin Novosad devenis el 12 gefratoj, la familio estis malriĉa kaj li ne povis fini siajn studojn. Li devis servi ĉe kampulo, poste dum kvar jaroj lernis metion de tajloro en Vizovice kaj ok jarojn laboris kiel tajlora helpanto en Ostrava-Kunčice, poste en Bratislava ankaŭ kiel tajlora submajstro. Li sukcesis tamen studi kurson por instruistoj, lerni fremdajn lingvojn kaj serĉi pli bonan laboron en Vieno, Hamburgo kaj Berlino, kie li renkontis adeptojn de budhismo. En Parizo li trovis postenon de lingvoinstruisto.
La 11-an de januaro 1938 li prelegis en Esperantista klubo en Brno pri budhismo, poste la prelegon tradukis en la germanan. La prelego en Brno ne konserviĝis, sed la viena Esperantomuzeo posedas du aliajn liajn tekstojn en Esperanto, nome La koro de budhismo kaj Dudek-kvin jarcentoj de budhismo. Eble por unu el ili servis kiel bazo la nekonservita prelego.
En 1938 kiel tridekjarulo li forvojaĝis al Srilanko danke al financa subteno de amiko Leopold Procházka. Liaj gepatroj jam estis forpasintaj (patro en 1927, patrino en 1936), li restis en Srilanko kaj fariĝis budhana monaĥo. Li akceptis la nomon Nyanasatta Thera, kiu iomete memorigas lian ĉeĥan nomon (Novosad - Nyanasatta), parte lian unuan instruiston de budhismo Nyanati lóka Maháthera, samtempe la sinhalajn vortojn Nyana (saĝo, scio) kaj Satta (estaĵo).
En 1940 li venis al loko en montara regiono, nomata Roka Ermitejo, li nomis ĝin Verda Ermitejo, kaj instruis tie sinhale lokajn vilaĝanojn. Tiuj eĉ kredis, ke li estas ilia antaŭulo, kiu renaskiĝis en Eŭropo por povi al ili peri la instruon de Budho.
En la 1960-aj jaroj lin vizitis ĉeĥaj hindologoj Ivo Fišer, Karel Werner kaj vojaĝistoj Jiří Hanzelka kaj Miroslav Zikmund, fine de la vivo lin vizitis kaj zorgis pri li Mirko Frýba, kiu prefacis ĉeĥan eldonon de la libro „Fundamentoj de budhismo“.
Verkoj
Li multe kontribuis por Buddhist Encyklopaedia, edukis laikajn budhanojn kaj parolis en la srilanka radio.
Miglierina
Miglierina estas komunumo de Italio.
Hidas
Situo
Hidas situas sur ebenaĵo en proksimeco de Mecsek, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Pécs, laŭ fervojo Dombóvár-Bátaszék. Bonyhád troviĝas 7, Pécsvárad 16, Bátaszék, Komló kaj Szekszárd po 24 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko, baldaŭe laŭvice alvenis keltoj kaj romianoj. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1335 laŭ tiama ortografio "Hydus". Inter 1541-1686 la komunumo apartenis al la Osmana Imperio, sed ĝi ne senhomiĝis, ĉar alvenis slavoj. Baldaŭe serboj kaj germanoj alvenis. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis al Germanio, dume alvenis deportitaj hungaroj el Rumanio. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, poŝto, restoracio. Hidas estas la unusola vinvilaĝo en departemento Baranya, kiu apartenas al vinregiono de Tolna.
Fundão
Fundão, portugala vorto por Abismo, povas esti:
Derbio
Derbio estas altpremiita kaj altvalora ĉevalkonkuro, nomata post la angla Epsom Derby, kaj tio post ''Edward Smith Stanley, 12. Earl of Derby'', fondinto de la konkuro en 1780. Ĝi ekzistas kiel en galopa kaj salt-rajdado, komaprebla kun la plej altgradaj rajdaj turniroj en Dressursport Grand Prix.
NGC 677
NGC 677 (aliaj indikoj — PGC 6673, UGC 1275, MCG 2-5-42, ZWG 437.39, NPM1G +12.0057, IRAS01464+1249) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
12115 Robertgrimm
12115 Robertgrimm estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, en la montaro Santa Catalina, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Umán
Umán estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Umán. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". Norde ĝi limas al la komunumo Ucú kaj Mérida, oriente al la komunumo Mérida kaj Abalá, sude al la komunumo Abalá kaj Kopomá kaj okcidente al Kopomá, Chocholá, Samahil kaj Hunucmá. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31101.
12115 Robertgrimm
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan planedan geofizikiston Robert Grimm. Lia termika modelo gvidis al la unua matemetika reprezento de la fluoj de fluaĵoj en la de meteorŝtonoj kaj al pli granda kompreno pri la termikaj kaj koliziaj evoluo de la asteroidoj, inklude la disdono de la diversaj kemiaj komponiĝo de la ĉefzonaj asteroidoj laŭ ties distancoj al Suno.
Umán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 53268 loĝantojn. El tiuj estis 26696 viroj kaj 26572 virinoj. La komunumo havas surfacon de 434,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 11 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 65,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,7 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 32367 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 28855 scipovis legi kaj skribi kaj 3492 personoj estis analfabetoj. Do 10,79% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 49145 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 12862 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 26,2% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Laŭ la kalkulo en la jaro 2000 inter la loĝantaro pli aĝa ol 5 la plimulto estis katolikoj (37.093 loĝantoj). Al aliaj religioj apartenis 6.526 homoj el la sama aĝgrupo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Politiko
La komunumo apartenas al la dua federacia balotdistrikto kaj al la sepa loka balotdistrikto. La nuna komunuma prezidanto estas William Manuel Quintal López.
Sekvas listo kronologia listo de la komunumaj prezidantoj ekde la jaro 1941: