cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batasuna
La rangoj kaj subteno de Batasuna estis reprezentitaj sub malsamaj nomoj ĉar ĝi estis unue deklarita laŭleĝa dum la 1980-aj jaroj dum la Hispana transiro al demokratio. Tiel, la antaŭuloj de Batasuna estis la origina Herri Batasuna kaj, tiam, Euskal Herritarrok. Post la malpermeso en 2003, la kerno-subteno de Batasuna ankoraŭ reorganiziĝis per aliĝigado de la ĝis nun marĝenaj partioj EHAK kaj Eŭska Naciisma Agado (ANV).
Batasuna estis parto de la eŭska Nacia Liberiga Movado kiu inkludas sociajn organizojn, sindikatojn, junularon (Jarrai kaj Gazteriak, nun kunfanditaj en Haika kaj Segi), kaj la grupojn de virinoj (Egizan). Jarrai-Haika-Segi, Gestoras pro Amnistia, Askatasuna kaj aliaj grupoj proksime rilatiĝintaj al Batasuna estis ankaŭ deklaritaj kontraŭleĝaj fare de diversaj tribunalaj verdiktoj rilate la samajn akuzojn de kunlaborado kun ETA.
Stronie Śląskie
Stronie Śląskie (ĝis 1945 germane Seitenberg) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Kłodzko (Glatz).
Londona Biblio
La Londona Biblio estas la Esperanta eldono de la Biblio eldonita en 1926 de la Brita kaj Alilanda Biblia Societo komune kun la Nacia Biblia Societo de Skotlando en Edinburgo. La Malnovan Testamenton tradukis L.L. Zamenhof el la hebrea, kaj la Novan Testamenton tradukis komitato de anglaj kaj skotaj pastroj el la malnova greka. Ĉio estis ankaŭ redaktita de la anglaj kaj skotaj pastroj, sed ŝajnas, ke la redaktoroj ne multe ŝanĝis la tekston de Zamenhof. Ludovikito poste eldonis faksimile la manuskripton de Zamenhof, ebligante komparon.
Ekesto
Pli da informoj pri la ekesto kaj tradukintoj de la Londona Biblio troviĝas en la artikolo pri la Biblio.
Lingvaj kaj tradukaj aspektoj
Ne nur el religia, literatura kaj kultura vidpunkto la Londona Biblio pro ĝia granda disvastiĝo estis kaj estas grava, sed ankaŭ el lingva perspektivo. Jam Plena Vortaro de Esperanto (PV, 1930/1934) abunde citas el ĝi kaj uzas ĝin kiel modelan referenc-verkon pri "ĝusta kaj imitinda" Esperanto. En Plena Ilustrita Vortaro (PIV), 1970, 2002, 2005) ĝia modela karaktero eĉ fariĝis pli granda kaj eble la plej ofte citata unuopa referenc-verko (indikita per "X").
La terminaraj diskutoj pri ĝustaj tradukoj en la Londona Biblio bone reflektas la diversajn tendencojn en Esperanto, ĉu plivastigi "neologismojn" el eŭropaj lingvoj, ĉu limigi sin al la Fundamentaj kaj oficialaj vortoj kaj laŭeble esprimi novajn konceptojn per kunmetaĵoj, vd.
En 1958 aperis propono por nove traduki kelkajn partojn de la Malnova Testamento: Douglas Bartlett Gregor. La Esperanta traduko de la malnova testamento - dek-biblia konkordanco de 518 diskutindaj versoj (Scheveningen: Heroldo de Esperanto 1958, XII, 57 p., kiu estis vigle diskutata, vd. ekzemple
Komparu ankaŭ la klarigojn en Biblia Vortaro 1975/1984.
Vidu ankaŭ
List of Bible translations by language
Ora Pordego (Esperanto-klubo)
La kieva Esperanto-klubo “Ora Pordego” estas la plej multnombra Esperanto-kolektivo de Ukrainia Esperanto-Asocio; la plej malnova Esperanto-klubo en Kievo, fondita en la jaro 1973. Klubkunvenoj okazas 2-foje monate, unuan kaj lastan dimanĉojn.
La ponto super Drino
La Ponto super Drino estas historia romano de la jugoslava verkisto Ivo Andrić. Ĝi rondiras ĉirkaŭ la Ponto Mehmed Paŝa Sokoloviĉ en Višegrad, kiu etendas super la Drina Rivero kaj staras kiel silenta atestanto al historio ekde ties konstruo fare de la Otomanoj en la mezo de la 16-a jarcento ĝis ties parta detruo dum la Unua Mondmilito. La rakonto daŭras pri kvar jarcentoj kaj kovras la Otomana kaj Aŭstrio-hungara okupoj de la regiono, kun aparta emfazo pri la vivoj, destinoj kaj rilatoj de la lokaj loĝantoj, precipe Serboj kaj bosniaj islamanoj.
Ĝi eldoniĝis pere de UEA en la renoma Serio Oriento-Okcidento en 2018.
Intriga resumo
La romano ― samkiel la dua plej grava romano de Andrić, kiu la vorton kroniko havas jam ĉe la titolo (La kroniko de Travnik) ― estas verkita en la formo de kroniko pri la historio de la urbo Višegrad, lokita ĉelime inter Bosnio kaj Serbio. La vera temo de la romano komenciĝas per konstruado de la ponto, kiu tiam fariĝis la plej grava konstruaĵo en la tuta regiono, ebligante gravan trafikon kaj ege influante la vivon de homoj en Višegrad kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. Iuj el la plej interesaj partoj de la romano estas, tute nature, ligitaj kun la konstruado de la ponto.
La ponto estis konstruita laŭ ideo, volo kaj per la financoj de escepte potenca grandveziro, Mehmed-paŝao Sokolović, kiun kun la viŝegrada regiono ligis deveno. Sed, kvankam lia fondaĵo devis esti utila por homoj, kaj ne nur por la monumento pri li, kiel estas faraonaj piramidoj, la konstruadon trafis problemoj. "Ili sciis, ke la konstruadon malhelpis niksino, kiel de ĉiam kaj ĉie iu malhelpis konstruadojn, kaj nokte detruadis tion, kio tage estis masonita.“ Tie komenciĝas la unua legendo ligita al la ponto. Laŭ ĝi „“io“ el la akvo ekparolis kaj konsilis al Rade Neimar, ke li trovu du etajn infanojn, ĝemelojn, fraton kaj fratinon, Stojon kaj Ostojon laŭnome, kaj ke li enmasonu ilin en la mezajn kolonojn de la ponto.(…) La infanojn oni enmasonis, ĉar alie ne povis esti, sed Neimar, onidire, indulgis ŝin kaj lasis en la kolonoj aperturojn, tra kiuj la malfeliĉa povis mamnutri siajn oferitajn infanojn. (...) Kiel memoraĵo pri tio jam jarcentojn el la muregoj elfluadas patrinlakto.“ Andrić rakontis ankaŭ pri la situo de la ponto, pri ĝia aspekto (''La ponto estas ducent kvindek paŝojn longa kaj ĉirkaŭ dek paŝojn larĝa, escepte en la mezo, kie ĝi plilarĝiĝas per du egalaj terasoj, ĉiuflanke de la pontpavimo po unu, kaj atingas duoblan larĝecon. Ĝi estas la parto de la ponto nomata pordego …'') kaj pri la influo de la ponto al la cerbumado kaj pripensado de Viŝegradanoj. Sed kiam Andrić revenas al vera rakontado, la legantojn atendas unu el la plej kruelaj kaj la plej impresaj paĝoj de la monda literaturo. Ne nur niksino malkonstruadis la ponton, sed tion faradis grupo da serbaj devig-laboristoj. Ilian gvidanton, Radisav-on, ili kaptis kaj palisumis.
Priskribante kvazaŭ senemocie, tute objektive la okazaĵon, kiu al la leganto hirtigas la hararon, Andrić registras la reagojn de la spektantoj: "al ĉiuj tremis la gamboj, paliĝis la vizaĝoj kaj malvarmiĝis la fingroj sur la manoj. (…) Timo frostigis al ili la ventrojn, kaj la gamboj sub ili agaciĝis, sed ili povis nek moviĝi, nek forpreni rigardon de tiu spektaklo." Sed tiu hororaĵo finiĝas bumerange: gvidanto de la sejmenoj (ni dirus: policistoj), rememoris la minacon de Abid-agao, gvidanto de la konstruentrepreno, ke li vivantan lin palisumos, se li ne sukcesos kapti la kulpulon – kaj li freneziĝis.
"Nepriskribebla timego ekregis la civitanojn kaj laboristojn“ kaj la ponto kaj karavan-serajlo (tranoktejo por vojaĝantoj) estis finkonstruitaj kaj ekis sian vivon. Sed Mehmed-paŝao ne vivis longe sen doloro (la doloro, kiun el sia infanaĝo li kunportis el Bosnio) – iu derviŝo atencis lin. Andrić rakontas pri homoj kaj eventoj ligitaj kun la ponto, pri la okazaĵoj sur la ponto kaj ĉirkaŭ ĝi, tra jarcentoj kiam Bosnion regis turkoj, pri la grandaj ŝanĝoj kiam venis aŭstroj, kaj la rakontado finiĝas en 1914, komence de la unua mondmilito. La plej grandaj okazaĵoj dum jarcentoj estis granda inundo kaj serba ribelo komence de la 19-a jarcento, sed por la rakontanto, same kiel por la civitanaro, estis tre interesaj la esceptaj personoj, kiel Salko Ćorkan, Lotika, aŭ la belega kaj orgojla Fata, filino de Abid-agao, pri kiu oni faris kanton: "Saĝa estas, bela estas, / De Avdaga' bela Fata", kiu, ne akceptinte edziniĝi kontraŭvole, trapasante kun la edziĝfestantoj la ponton, ĵetis sin en la riveron Drina.
Analizo
La priskribo de la historio estas la kampo, kiun ĝuste la politiko plej multe influas. Preskaŭ ĉiam la kialo por verkado kaj legado de historiaj romanoj ne estas nur intereso pri la pasintaj aferoj, sed ilia influo kaj simileco aŭ malsimileco kun la nuntempo. Kvankam verŝajne la plej granda parto de la homoj esperas, ke la historion oni povas egaligi kun la progreso, ekzistas ankaŭ la dua forta ideo pri la historio, laŭ kiu la homaro ĉiam ripetas misfarojn, kaj la historio ripetiĝas laŭ la samaj metodoj. Tiel Andrić rakontas pri du imperioj – la turka kaj la aŭstra, kaj pri etna aparteno – kiu estas la plej evidenta problemo de Bosnio. Bosnio ne estas plurkultura (kvankam ĝi ankaŭ tio povus esti en la senco de “la riĉeco en diverseco”). Ĝi estas pluretna – kaj tio estas ĝia nesolvebla problemo. Nome, kie ajn diversaj etnoj vivas kune, kun tempopaso evoluas iliaj envioj kaj malamoj, toleremoj kaj maltoleremoj. Plurkultureco bonas, sed pluretneco en la malbona mondo malbonas – ĉar kiam ŝanĝiĝas potencoj, tiam ofte la plej malbonaj senvalorigas kunvivadon, malbruajn amikecojn, malsamajn vivkutimojn de aliuloj, vivkutimojn antaŭe influintaj al ilia najbara vivo. Tamen, homoj estas vere tre similaj. Ili vivas, kuiras kaj parolas simile, kaj ofte oni ne scias kiuj ili estas genetike. Tio aparte videblas en Bosnio, same kiel en ĉiuj lokoj, kie okazadis grandaj kaj oftaj historiaj ŝanĝoj kaj migradoj. Oni forgesas kristanigojn kaj turkigojn, ĉar la familia nomo Turković apartenas al kroatoj, kaj Ivo Andrić fariĝis serba verkisto. Kaj la homoj, pro la iluzio de etna aparteno, interbatalas, malamas kaj murdas unuj la aliajn. Kelkajn jarcentojn poste, aŭ en pli rapida nuntempo post 30 aŭ 50 jaroj, iu denove kontraŭ siaj najbaroj semas la samajn malamojn, pro kiuj eĉ geedzoj divorcas, ĉar al ili subite pli gravas ilia etna identeco, ol la intimeco de edzo, edzino, patro… La sortoj estas terure manipulitaj per malsamaj identecoj, kaj la radikoj de tia nuntempo klare videblas en la romano de Andrić.
Ivo Andrić, rakontante en siaj historiaj romanoj pri homaj destinoj dum tempoj kruelaj, sangavidaj aŭ normalaj, kiaj ja tempoj jam estas, en la centron de sia intereso metas homajn sortojn, mezuritajn el du flankoj, el la flanko de la eterneco (aŭ nur de la tempofluo) kaj el la flanko de homaj deziroj, amoj kaj aspiroj. Tute konscia pri tio, la kvinan ĉapitron de la romano Andrić komencas jene: "Pasis la unua jarcento, tempo longa kaj mortiga por la homoj kaj multaj iliaj verkoj, sed nerimarkebla por grandaj konstruaĵoj…“. Tial en la granda historia romano, kiu estas organizita kiel kroniko ĉirkaŭ la tempofluo, kontraŭe al la ĉefa aranĝo, ligita al herooj kaj iliaj vivoj, oni havas tute alispecan rakontadon, ne Balzake priskribadon, sed ion, kion oni vidas kiel „brilon de novelistiko". Oni povas paroli pri novelisme faritaj portretoj, ĉar temas pli pri portretoj, ol pri kompletaj sortorakontoj. Temas pri portretoj sur kiuj videblas sulkoj, feliĉaj ridetoj aŭ ombroj de pensoj kaj zorgoj, gravaj por iu difinita vivmomento, kaj teksitaj de io, okazinta antaŭe kaj okazanta nun. Ili estas portretoj-skizoj, faritaj per karbo aŭ akvarelo, anstataŭ per oleaj farboj sur tolo; la portretoj bazitaj sur kaptitaj momentoj de vero, kiel fotoj sen anonco kaj preparo, kiam nekonsciaj pri fotiĝo, ni prezentiĝas kaj senvualigas nin per iu tipa gesto. Sen troa priskribado, dirante nur esencajn, kirurgie precize sekciitajn ecojn, pensojn kaj sentojn de siaj rolantoj, li sukcesas subite vivigi ilin antaŭ ni kun ĉiuj en la realeco kaŝitaj sekretoj, malkovritaj al nia kompreno, al niaj malamo, amo kaj kompato.
Rigardante ilin, ni fartas superece kaj malforte; superece ĉar preskaŭ ĉiujn la vivo kaj la sorto venkobatis, sed ankaŭ malforte – similaj al ili en la navigado laŭ la vivomaro, ĉiam pli forta ol estas niaj ŝipoj. Sed super ĉiuj tiuj hom-rakontoj staras la ponto kiel simbolo, ke iuj niaj verkoj tamen povas postvivi niajn mallongajn vivojn. Rigardante tiun kontraston kaj kunvivadon de homoj kaj la ponto tra multaj jarcentoj, Andrić el ĝi kaj interplektitaj rakontoj eltiras kaj heredas la saĝon, tra kiu li vidas kaj mezuras homajn dezirojn kaj penojn por supervivi la kadrojn de siaj destinoj kaj provojn por vivi konforme al siaj idealoj kaj sonĝoj, por resti memorataj, anstataŭ forgesitaj, kiel plej ofte okazas. Tiel la ponto fariĝis monumento kaj memoraĵo pri la grandveziro Mehmed-paŝao Sokolović, kaj Andrić konstruis unu novan monumenton al la veziro kaj eĉ pli al la ponto kaj al ĉiuj kun ĝi ligitaj aferoj, pli daŭran ol kupro. La foto de Andrić antaŭ la ponto, videbla sur la kovrilpaĝo, tiusence ligis kun ĝi mem ĉiujn konstruistojn, la heroojn de la viŝegradaj rakontoj, kiujn priskribis kaj al kiuj donis novan (literaturan) vivon la granda rakontisto Andrić, ĉar la legendo pri la ponto en lia "prezento" superis la lokon kaj la epokon, sen kio ne ekzistus ankaŭ la rakonto pri Andrić. Li finis la rakonton, al kiu li restos por ĉiam ligita, kvazaŭ ĝi lin (jes, certe) kreis! Kaj ni, legantoj, povas ĝui lian rakontadon kaj la saĝecon, kiun la romano al ni prezentas – la saĝecon, kiu ne feliĉigas kaj ne estas optimisma, sed donas al ni la eblon vidi ĉiujn homajn farojn en iu alia dimensio, indulgi la aliajn kaj nin mem – ĉar mezuritaj fare de la jarcentoj kaj eterneco, niaj sukcesoj kaj malsukcesoj estas preskaŭ malgravaj! Sed niajn bonajn farojn kaj bonajn verkojn iu eble memoros kaj rerakontos en la estonto!
Knutwil
Knutwil estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1697 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Knutwil situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Suro. La komunumo Knutwil konsistas el la partoj Bad Knutwil, Eriswil, Hitzligen, Knutwil-Dorf, Sankt-Erhard, Schaubern kaj Wolen. Sankt-Erhard situas ĉe la suda bordo de la Lago de Mauensee.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,74 km², de kiuj 20,0% estas kovritaj de arbaro, 69,0% servas por agrikulturo kaj 10,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Knutwil limas en nordo al Triengen, en nordoriento al Büron, en oriento al Geuensee, en sudoriento al Sursee, en sudo al Mauensee, kaj en oriento al Dagmersellen.
Trafiko
La stacidomo situas for de la centro de Knutwil inter Mauensee kaj Sankt-Erhard. La vilaĝoj mem atingeblas per la buslinio de Sursee al Uffikon dumtage kaj dumnokte per laŭmenda buso. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, kiu pasas tra la teritorio de la komunumo, troviĝas sudoriente en Sursee en dsitanco de 9 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Knutwil datiĝas el la jaro 1050 kiel Gnuthwilare.
Dum mezepoko la alta jurisdikcio apartenis al la Habsburgoj kaj la malalta al ties vasaloj, la senjoroj de Froburgo. Grafo Hartmann de Froburgo vendis en 1280 la privilegiojn de la Froburgoj al Markwart de Ifenthal, kiu ilin donacis en la sama jaro al la Abatejo de Zofingo. En la jaro 1407 la urbo Lucerno aĉetis la altan jurisdikcion de la Habsburgoj, kaj en la jaro 1579 Lucerno akiris en la kadro de tereninterŝango inter Berno kaj la Monaĥejo Sankt-Urbano ankaŭ la malaltan jurisdikcion. La urbo Lucerno tiam kreis la kamparvoktejon Knutwil, al kiu siatempe apartenis ankaŭ la hodiaŭa komunumo Mauensee. Per la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la lucernaj kamparvoktejoj estis dissovitaj. Dum kvin jaroj Knutwil nun apartenis al la helveta distrikto Sursee, kiu fariĝs en 1803 ofica distrikto de Kantono Lucerno.
16505 Sulzer
16505 Sulzer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Robert Sulzer-Forrer (1873–1953), svisa sociale inspirita industriestro de Vinterturo kaj elstara inĝeniero kun bonega talento por praktika realigo. Li estis entuziasma observanto de la naturaj fenomenoj kaj pioniro en teknikoj de rapidega filmado.
19126 Ottohahn
19126 Ottohahn estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kemiisto Otto Hahn (1879–1968), ricevinto de la Nobel-premio pri kemio 1944, kiu partoprenis al la malkovro de multenombraj radiaktivaj elementoj kaj izotopoj, kaj ankaŭ la fisio de uranio per bombardo da neŭtronoj en 1938. Kiel prezidento de la Societo Max Planck dum 1948 - 1960, li avertis pri la danĝeroj de la nuklea energio.
Ibiquera
Ibiquera estas municipo en la brazila subŝtato Bahio. Ĝi havis 4 866 loĝantojn en 2010. .
Familio Galen
De Galen (germane von Galen) estas la nomo de malnova vestfala nobela gento. La nobeloj de Galen apartenas al la pranobelaro de Graflando Mark. La nomdona praloĝejo de la gento estas Gahlen, nun parto de la komunumo Schermbeck en la distrikto Wesel. Branĉoj de la gento ekzistas ĝis nun.
Historio
La gento aperas dokumente unuan fojon en la tempospaco 1138–1146 per Hermann von Galin, la certa genta sinsekvo komenciĝas en 1220 per Rotger von Galen. Ĝis la mezo de la 13a jarcento la senjoroj de Galen estis vasaloj de la ĉefepiskopoj de Kolonjo. En 1256 ili aperis en Vestfalujo, ankaŭ tie ĉi ofte kun la individua nomo Rotger, kiel kavaliroj de la grafoj de Mark ĉe Hamm. Evoluis pluraj grandaj linioj interalie je Vellinghausen ĉe Soest kaj je Ermelinghof en suda Monasterlando. Ankaŭ en Livonujo gentanoj ekloĝis. La branĉoj je Lauzen kaj Kurzum ĉe Dünaburg el la linio je Vellinghausen-Bisping tenis la kuronan heredmarŝalan rangon.
Multaj gentanoj servis kiel ordenaj kavaliroj en la Germanan Kavalirordenon. De 1551 ĝis 1557 Henriko de Galen regis kiel landmajstro kaj imperia princo la ordenŝtaton en Livonujo. Alia grava reprenzentanto el la linio Vellinghausen-Bisping estis Christoph Bernhard von Galen (nask. 1606; mort. 1678). Li estis de 1650 ĝis sia morto en 1678 Princepiskopo de Monastero kaj efektivigis la rekatolikigon de la Monasterlando. Al sia nevo Francisko de Galen li donis la postenon de heredĉambelano de la Princepiskopujo Monastero fondis samtempe ferman familioposedaĵon („fideikommiss“) per Kastelo Dinklage kaj gentan flanklinion per Kastelo Assen, al kiu venis en 1770 alia familia fideikommiss.
En la 18a jarcento la senjoroj de Galen apartenis al la imperia kavaliraro en la rejnlanda distrikta kavaliraro. La gentolinio Ermelinghof estingiĝis proksimume 1800. La ankoraŭ nun ekzista heredĉambelana linio estis rangaltigata en 1665 en la staton de baronoj, je Vieno en 1702 en la staton de imperiaj grafoj, je 1803 en la prusan grafostaton.
Clemens August von Galen (naskiĝinta en 1878; mortinta 1946) estis de 1933 ĝis 1946 episkopo de Monastero. Li estis rangaltigata en 1946 al kardinalo kaj en 2005 beatigata.
Blazono
La prablazono montras en oro tri (2:1) rektigitajn ruĝajn duoblajn lupohokojn. Sur la kasko la ŝildo inter po ruĝa kaj ora flugiloj. La lambrekinoj estas ruĝaj-oraj.
Fonto
Tiu-ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo de:von Galen en la germanlingva Vikipedio.
PRC (apartigilo)
PRC estas la anglalingva mallongigo de Ĉina Popola Respubliko (kies angla nomo estas People's Republic of China).
Cimanes del Tejar
Cimanes del Tejar [ziMAnes delteĤAR] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alcoba de la Ribera, Azadón, Cimanes del Tejar, Secarejo, Velilla de la Reina kaj Villarroquel, okupas totalan areon de 73,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 737 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 28 km okcidente de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Brugnera
Najbaras la komunumoj.
Teréz Szilágyi
SZILÁGYI Teréz [sila:dji] estas hungara penristino. Ŝi naskiĝis en Crăciuneşti (Mureş) (Rumanio) la 12-an de januaro 1954.
Biografio
Teréz Szilágyi pristudis pentradon inter 1990-95 en la Hungara Arta Altlernejo de Budapeŝto kaj samtie ŝi ricevis postdiploman instruadon inter 1995-97. Ŝi ekspozicias de 1978. Ŝi vivas en Budapeŝto.
Nacia Parko Glaĉera (Kanado)
Nacia Parko Glaĉera estas unu el sep naciaj parkoj en Brita Kolumbio (Kanado). Ĝi protektas parton de la Kolumbia Montaro. En ĝi ankaŭ estas la Nacia Historia Centro Rogers Pass, kiu ricevis sian specialan statuson por ĝia graveco en la konstruado kaj evoluigo de la unuagrava nacia transport-vojo de Kanado. Ĝi havas areon de 1.349 km² kaj fondiĝis en 1886. Granda parto de ĝia tereno estas kovrita de glaĉeroj.
Tereno kaj klimato
Glaĉeroj kovras grandan parton de la malfacila tereno en la parto, kiun dominas dek montopintoj de 2600 ĝis 3390 metroj en alteco.
La krutaj montoj, varma humika klimato kaj granda diverseco de planta kaj besta vivoformoj estas tipaj por ĉi tia natura regiono. La parko protektas unikajn arbogrupojn de tujo kaj konio kaj nepre bezonatan vivmedion de minacataj kaj endanĝerigitaj bestoj kiel monta karibuo, oreamno kaj griza urso.
Montopintoj de la Ermita Montaro, la Montogrupoj Bonney kaj Bostock, la Montaro Van Horne, la Montaro Purity, la Montaro Dawson, kaj la aparte malfacila Montaro Sir Donald estas ĉiuj parte aŭ entute en la parko.
Activecoj
La reto de vojoj por migrado en Nacia Parko Glaĉera estas multe pli vasta kaj je pli granda alteco ol en la apuda Nacia Parko de Monto Revelstoke. Nacia Parko Glaĉera estas konata kiel la nordamerika naskejo de montogrimpado kiel sporto. En la jaro 1888 du britaj montogrimpistoj, Pastro William Spotswood Green kaj Pastro Henry Swanzy, unuafoje grimpis montojn en la Montaro Selkirk por distriĝo. Dekunu jarojn pli poste oni provizis la servojn de svisaj montogvidistoj por gastoj de la hotelo Glacier House ĉe la Montopasejo Rogers. Tiuj montogvidistoj kreis reton de vojoj donante aliron al proksimaj montopintoj kiu restas ĝis hodiaŭ. Antaŭ la kompletigo de la Trans-Kanada Ŝoseo en 1962 grimpantoj aliris Nacian Parkon Glaĉeran per trajno. Tiel, ligita al la fervojo, montogrimpado fariĝis integra parto de la historio de la parko kaj daŭre restas grava allogaĵo por sovaĝejaj sportistoj, kies nombro kvarobliĝis dum la pasintaj dek jaroj.
La Kavernoj Nakimu troviĝas inter la supra kaj malsupra partoj de la Valo Cougar en la Montaro Selkirk, tuj okcidente de la Montopasejo Rogers ĉe la Trans-Kanada Ŝoseo. Oni atingas la Kavernojn per migrado de tri ĝis kvar horoj, komencante ĉe la ŝoseo kaj suprenmigrante 800 metrojn al kaj trans montopasejo. Oni rajtas eniri nur kiel membro de profesie gvidita grupo; la permeson por unuopa vizito oni povas gajni per loterio: oni disdonas unu permes-bileton por ĉiu sabato aŭ dimanĉo de mez-julio ĝis mez-oktobro.
Instalaĵoj
La parkcentro por vizitantoj lokiĝas ĉe Montopasejo Rogers, kvankam oni ankaŭ povas ricevi informojn en la proksima urbeto Revelstoke. Nuntempe estas du tendumejoj en la parko: Tendumejo Illecillewaet (58 lokoj por tendoj/veturiloj) lokiĝas centre proksime al Ŝoseo 1, kaj ĝi havas kuirŝirmejojn kaj necesejojn kun klozetoj (neniu ligo al elektro aŭ kloakoj). Tendumejo Loop Brook (19 lokoj por tendoj/veturiloj) lokiĝis pli okcidente ol Illecillewaet kaj ĝi havas similajn instalaĵojn. Tria tendumejo fermiĝis lastatempe pro etendita radikputriĝo en la arboj. Estas tri sovaĝejaj tendumejoj en Nacia Parko Glaĉera kun markitaj lokoj por tendoj kaj fostoj por pendigado de manĝaĵoj. Oni prizorgas neniujn el la tendumejoj dumvintre. Ankaŭ estas tri montokabanoj en la parko, sed la aliro al ili estas tre malfacila kaj montogrimpa sperto estas bezonata por atingi du el ili.
Montopasejo Rogers
La interpreta programo pri Naciaj Parkoj Glaĉera kaj Monto Revelstoke, kiun oni trovas ĉe la Centro por Vizitantoj ĉe Montopasejo Rogers, montras la homan historion de la regiono per interesaj rakontoj pri unuaj grimpoj, lastaj spikoj, perditaj vivoj, kaj metitaj fervojlinioj. La Centro estas malfermita tutjare krom je Kristnaskfesto kaj je mardoj kaj merkredoj en novembro. La Centro estas la sola montarregiona instalaĵo por turistoj malfermita printempe kaj vintre, kiam la tendumejoj, piknikejoj kaj vojetoj kuŝas sub du metrojn profunda neĝtavolo. Situanta proksime al la supro de Montopasejo Rogers, la Centro havas teatron, eksponejon kun modelaj fervojoj, elmontraĵoj de natura historio kaj bestospecimenoj, kaj la Librovendejo Glacier Circle.
Kastelparko
Kastelparko (ankaŭ kastelĝardeno) estas ĝardeno apartenanta al kastelo, kiu kompletigas kaj kadrigas la domon. La arthistoria evoluo de la kastelparkoj en Eŭropo pasis plejparte paralele al la konstruarĥitekturo.
(14931) 1994 WR3
(14931) 1994 WR3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Fumiaki Uto elde la observatorio de Kaŝihara (gubernio Nara, Japanio).
Berio
Berry, en esperanto Berio, estas regiono en la centra parto de Francio. Ĝi estis provinco ĝis la 4-a de marto, 1790, kiam oni anstataŭigis la provincojn per departementoj. La regiono Berio nun konsistas el la departementoj Cher, Indre, kaj partoj de Vienne. La ĉefurbo de la provinco Berio estis Bourges. En Mezepoko ĝi estis duklando Berio.
Pluraj francaj reĝoj, kaj aliaj famaj homoj (i.a. Honoré de Balzac kaj Georg' Sand') naskiĝis aŭ vivadis en Berio.
Unu el la dukoj de Berio, Johano, komisiis la ilustradon de la treege bela libro La tre riĉaj horoj de la duko de Berry ĉirkaŭ 1410.
1422 Strömgrenia
1422 Strömgrenia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Stacio Amagasaki (Hanshin)
Stacio Amagasaki (japane: 尼崎駅 [Amagasaki-eki], angle: Amagasaki Station) estas fervoja stacio en Amagasaki, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa), Linio Hanshin-Namba.
1422 Strömgrenia
Nomo
Ĝia nomo honoras la sved-danan astronomon Svante Elis Strömgren.
Gero
En la hebrea Biblio, la gero (גֵּרָה) estas antikva mezurunuo de maso kaj valuto.
Priskribo
La gero estis kaj valuto kaj mezurunuo de maso aŭ pezo. Kiel mezurunuo de maso, laŭ Oxford Biblical Studies Online, unu gero estas proksimume 570 miligramoj.
En ambaŭ sencoj, (mone kaj mase)
Laŭ la komentario de Salomon ben Isaak (Raŝi), la gero estas la sama kiel la aramea maʿah (𐡌𐡏𐡄, מעה).
Uzo en la Biblio
En la libroj de Eliro kaj Nombroj en la Torao, Dio ordonas ke la Izraelidoj devas pagi monon po 10 geroj por ĉiu plenkreskulo:
Laŭ la ĉi-supraj versikloj, unu gero egalas dudekonon de siklo.
Laŭ la ĉi-supra versiklo, unu mino egalas 20×(20+25+5)=1000 gerojn.
Junulara Esperanto-Ligo Israela
Junulara Esperanto-Ligo Israela (JELI; hebree אגודת צעירי אספרנטו בישראל, transliterige: Agudat Ceirej Esperanto Bejisrael) estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Israelo. Ĝi fondiĝis en 1971, kaj sekvajare iĝis landa sekcio de TEJO. Aparte vigla la asocio estis en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj: En somero 1967 la IJK estis planita en Israelo, sed pro la Sestaga milito, kiu erupciis la 5-an de junio 1967 inter Israelo sur unu flanko kaj Jordanio, Egiptio kaj Sirio sur la alia flanko, lastmomente necesis trovi novan lokon por la IJK. Tiu neceso lastmomente improvizite organizi novan kongreson kaj iom pli limiĝi al la organizaj kunvenoj de TEJO ol en aliaj kongresoj, kaŭzis la kompare malaltan nombron de partoprenantoj en la tiujara IJK. Fine JELI en Israelo tamen en 1986 sukcesis gastigi Internacian Junularan Kongreson.
La asocio estas la junulara sekcio de Esperanto-Ligo en Israelo, kies multjara prezidanto, Amri Wandel, mem estas eksa prezidanto de TEJO kaj de ties landa sekcio JELI. Laŭ la stato de marto 2012 la prezidanto de JELI estas Adam Meŝa.
Ivanovko (Simferopola distrikto)
Ivanovko estas vilaĝo en la Trudova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 975 homoj.
Geografio
La vilaĝo situas 7 kilometrojn sudoriente de Simferopolo, okupante la malgrandan valon, formitan de la rivereto Terenair (kiu estas dekstra alfluanto de Malgranda Salgiro). La pli supraj partoj de la vilaĝo situas sur la nordokcidentaj deklivoj de la Dolgorukova altebenaĵo. La plej proksimaj loĝlokoj estas la vilaĝoj Lazarevko (situanta ĉ. 1 kilometron sudoriente), Denisovko (situanta 1 kilometron sudokcidente) kaj Opuŝko (situanta 2,5 kilometrojn nordoriente).
Historio
La moderna Ivanovko aperis en la jaro 1948 per unuigo de la du apartaj vilaĝetoj: Ĝanataj (kies ekzisto estis unuafoje atestita en la fontoj de la jaro 1784) kaj Novoivanovka (kiu estis unuafoje menciita nur en la jaro 1887).
La vilaĝo Ĝanataj estis dekomence loĝata nur de krime-tataroj; laŭ la statistikaj informoj de la jaro 1805 la vilaĝo konsistis el 14 kortoj kaj estis loĝata de 77 homoj. Meze de la 19a jarcento la vilaĝo signife malgrandiĝis pro la amasa elmigro de la krime-tatara loĝantaro en Turkion. Laŭ la informoj de la jaro 1887 en Ĝanataj loĝis 16 homoj; samjare aperas la unua mencio pri Novoivanovka, en kiu dekomence dominis slava (aŭ kristana) loĝantaro.
La 18an de majo 1948 per la ukazo de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la vilaĝoj Ĝanataj kaj Novoivanovka estis unuigitaj sub la nomo Ivanovko (verŝajne, per tio oni volis iel kompensi la senhomiĝon de Ĝanataj post la deporto de la krime-tatara popolo, kiu okazis en 1944).
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 975 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 933 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 134,5 hektaroj, la kvanto de kortoj estas ĉirkaŭ 400. La ĉefa ekonomia branĉo de la vilaĝo estas agrikulturo.
Per la busa transporto la vilaĝo estas ligita al Simferopolo kaj al la apudaj vilaĝoj.
Ŝaran
Ŝaran ( kaj شرنه, ankaŭ latinliterigata Zareh Ŝaran) estas urbo en la oriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Paktika. Laŭ takso en la jaro 2006 Ŝaran havis proksimume 2,200 loĝantojn.
Ŝaran situas proksimume 150 kilometrojn sude de la urbo Kabulo kaj 60 kilometrojn sude de la urbo Gardez.
Atlantika Ĉarto
La atlantika ĉarto estas komuna deklaro de la membroj de kontraŭhitlera koalicio, kiun eldonis dum la dua mondmilito, la 14-an de aŭgusto de 1941 la brita ĉefministro Winston Churchill kaj usona prezidento Franklin D. Roosevelt. La deklaro okazis post kvintaga traktado, en la Norda Atlantiko, sur militŝipo ankrita apud Novlando.
Decidoj
Oni komune deklaris, ke
Krasnaja Polana (Soĉi, Rusio)
Krasnaja Polana ( Красная Поляна,  la Ruĝa Valo) estas parto de la urbo Soĉi (Krasnodara regiono de Rusio) situanta kvardek kilometrojn al nordoriento de la Nigra maro kaj 600 metrojn super la marnivelo.
Atlantika Ĉarto
Decidoj
Pluraj punktoj de la ĉarto estis diskutita inter Roosevelt kaj Churchill. Tiel la punktoj 3 kaj 4 minacis la britan regadon, ekskluzivan rajtojn en ties Komunumo de Nacioj. Churchill akceptis la ĉarton kun aldono, ke Britio ne permesas uzon de tiu je Commonwealth. Sovetunio same neglektis la ĉarton en la okupitaj landoj kiel la venkintaj landoj la rajtojn de la enlandaj minoritatoj.
Krasnaja Polana (Soĉi, Rusio)
La loĝloko etendiĝas sur la bordoj de la rivero Mzimta kaj estas ĉirkaŭigita de kelkaj montoĉenoj de Kaŭkazo, kies pintoj atingas 3256 metrojn.
En 2014 en Soĉi okazas la 22-a Vintra Olimpiko. En Krasnaja Polana okazas sportospecoj, kiuj bezonas tieajn klimatajn kaj naturajn kondiĉojn (skiado, sledado, bobado, skisaltado, biatlono, slalomo k.a.).
Historio
Antikvece tie loĝis diversaj abĥaziaj islamaj etnoj, kiuj multe dependis de la Otomana Imperio. Meze de la 19-a jarcento Rusio aneksis ci-areon, rezulte de tio multaj aborigenoj elmigris.
Aŭtune de 1878 la loĝlokon venis 36 grekaj familioj, kiam ĉie floris ruĝa filiko. Ili nomis ĝin la Ruĝa Valo. Baldaŭ tie aperis la kristana preĝejo kaj la lernejo.
En 1900 novkonstruita ŝoseo kunligis Krasnaja Polana kaj Soĉi.
Ekde 1950 sur la rivero Mzimta funkcias Hidroelektra centralo, kies kapacito atingas 28,6 megavattojn kaj liveras sian elektran energion ĉefe al Soĉi.
Jam kelkajn jardekojn areon de Krasnaja Polana ŝatas viziti sportistoj kaj turistoj, kiujn allogas unikaj naturaj kondiĉoj kaj pitoreskaj pejzaĝoj.
Borza (Creaca)
Borza (Creaca) (hungare:Egregyborzova) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 409 loĝantojn (rumanoj); en 1992 245 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1469. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Creaca.
Lingva pejzaĝo
Lingva pejzaĝo (angla fakvorto 'linguistic landscape ') estas la "okulfrapa videblo de lingvoj sur publikaj kaj komercaj ŝildoj en specifa teritorio aŭ regiono" (Landry kaj Bourhis 1997:23), alivorte la lingva pejzaĝo de teritorio estas formita pere de la lingvo uzata sur ŝildoj, publikaj vojoj, afiŝoj kaj aliaj surskriboj en la publika spaco , sed povas esti ankaŭ en formo de retejo kiel virtuala lingva pejzaĝo. Esploro de la lingva pejzaĝo inkludas ok ĉefajn tipojn de ŝildoj, nome; stratŝildoj, varbadoŝildoj, ŝildoj kun avertoj kaj malpermesoj, nomoŝildoj de konstruaĵoj, informaj ŝildoj (kiel direktoj kaj horoj de malfermo), ŝildoj pri datrevenoj, ŝildoj sur objektoj (inkl. poŝtkestoj, fajro-estingiloj) kaj la grafitaĵoj. (Spolsky kaj Cooper, 1991).
Foto de tombo dekstre : Kelkaj fruaj laboroj pri specifa formo de la lingva pejzaĝo estis faritaj en tombejoj kun tomboj de personoj el enmigrintaj komunumoj, iuj lingvoj estis enskribitaj sur la tombo "longe post kiam la lingvo ĉesis esti parolata" en la komunumoj.
Chemnitz
Chemnitz (ĉeĥe Saská Kamenice, sorabe Kamjenica) estas eksterdistrikta urbo en la sudoriento de Germanio, kiu situas je la norda rando de Ercmontaro. Ĝi estas la tria plej granda urbo en Saksio. Por honori la filozofon Karl Marx la "realsocialismaj" regantoj en 1953 ŝanĝis la nomon de la urbo al Karl-Marx-Stadt, kaj tiu urbonomo uziĝis ankaŭ en esperantlingva formo Karl-Marks-Urbo. Ekde 1990, la jaro de la reunuiĝo de Orienta kaj Okcidenta Germanio, la urbo denove nomiĝas Chemnitz (kaj esperantigita urbonomo ĝis nun ne kutimiĝis). De tiam konsiderinde malkreskis la loĝantaro (de ĉirkaŭ al  fine de ).
Lingva pejzaĝo
Evoluo de la fako
Kompare al aliaj esplorfakoj, la fako lingva pejzaĝo estas relative nova : "la lingvopejzaĝa paradigmo evoluis rapide kaj dum ĝi havas nombron de kernaj nomoj asociitaj al ĝi, ĝi nuntempe havas neniun klaran ortodoksecon aŭ teorian kernon" (Sebba 2010:73). La termino «Linguistic Landscape" (Lingva Pejzaĝo) estis unue menciita kun tiu nomo fine de 1997 en la artikolo "Linguistic Landscape and Ethnolinguistic Vitality. An Empirical Study" (Lingva Pejzaĝo kaj etnolingva vitaleco. Empiria studo) de Rodrigue Landry kaj Richard Y. Bourhis.
Chemnitz
En 2025 Chemnitz estos Eŭropa Kultura Ĉefurbo.
Lingva pejzaĝo
Evoluo de la fako
Aperis studoj de la lingva pejzaĝo surbaze de esploroj farita iom ĉie en la mondo. Speciala temo de la Internacioal Journal of Multlingualism (3.1 en 2006) estis dediĉita al la temo. Ankaŭ, la revuo World Englishes publikigis temonumeron en formo de kvin kontriuboj kiel "Simpozio pri World Englishes kaj Lingvopejzaĝoj : kvin perspektivoj" (2012, vol. 31.1). Simile, la tuta temo de la International Journal of Sociology of Language (228 en 2014) estis dediĉita al la temo, inkluzive rigardon sur ŝildoj kiuj montras influojn de unu lingvo sur alia lingvo. En 2015 estis lanĉita ĉe eldonejo John Benjamins akademia revuo dediĉita al tiu temo titolita Linguistic Landscape : An International Journal. Ekzistas ankaŭ serio de akademiaj konferencoj pri la studo de la lingvopejzaĝo. Ankaŭ estas havebla ampleksa, traserĉebla Lingvopejzaĝa Bibliografio. Speciala numero de Manusya (22, 2016) (4) komencas kun la historio kaj resumo de la kampo.
Chemnitz
Esperanto en Chemnitz
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Eksteraj ligiloj
Informoj pri lokaj Esperanto-kunvenoj troveblas je: http://www.esperanto.de/vereine/gruppen.html#Chemnitz
Lingva pejzaĝo
Evoluo de la fako
La lingvoj uzitaj sur publikaj ŝildoj indikas kiuj lingvoj estas loke gravaj, aŭ pruvas kiujn lingvojn fariĝas loke gravaj (Kasanga 2012). En multaj plurlingvaj landoj, plurlingvaj ŝildoj estas konsiderataj evidentaj, precipe ĉar komercistoj provas allogi kiel eble plej multajn klientojn aŭ ili konscias ke ili servu plurlingvan komunumon. En aliaj lokoj ĝi estas afero de leĝo kiel en Kebekio, kie ŝildoj ne povas esti nur en la angla sed devas inkluzivi ankaŭ la francan (Bill 101, Charte de la langue française). En kelkaj kazoj, la ŝildoj mem estas plurlingvaj, kaj reflektas atenditan multlingvan publikon. En aliaj kazoj, estas unulingvaj ŝildoj en diversaj lingvoj, skribitaj en aferkoncernaj lingvoj trovitaj ene de multlingva komunumo. Peter Backhaus eĉ atentigas ke kelkaj ŝildoj ne havas kiel celon esti komprenataj sed prefere celas allogi legantojn pere de pli prestiĝa lingvo.
Lingvopejzaĝo same povas esti aplikata al la studado de konkurencantaj skriboj por unuopa lingvo. Ekzemple, post la disrompo de Sovet-Unio, kelkaj ŝildoj en Mongolio ne nur estis en la cirila skribo sed ankaŭ en la tradicia mongola skribo (Grivelet 2001). Simile, en kelkaj ĉerokaj parolantaj komunumoj, stratoŝildoj kaj aliaj publikaj ŝildoj estas skribitaj kun la ĉeroka skribo (Bender 2008). Ankaŭ aŭto- numerplatoj en la greka Kipro estis en malsamaj epokoj presitaj kun greka aŭ romia literoj.
Passagem (Paraibo)
Passagem estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 2.233 loĝantojn en 2010.
Lingva pejzaĝo
Evoluo de la fako
La studo de la lingvopejzaĝo povas ankaŭ klare montri la ĉeeston kaj rolojn de ŝildoj en malsamaj lingvoj tra historio Aldone al grandaj publikaj ŝildoj, iuj akademianoj pristudantaj lingvopejzaĝojn nun aldonas ankaŭ aliajn publikajn objektojn kun multlingvaj tekstoj, kiel ekzemple monbiletoj el Barato kiuj estas en pli ol dekduo da lingvoj.
Komerco
Socilingvistika esploro. pri la uzo de fremdaj nomoj en butikŝildoj (en Brazilo Ĉinio, Irako, Irano, Japanio, Jordanio, Italio, Slovenio, Sud-Koreio, Svedio kaj Svislando) mallkaŝas la ĉieĉeeston de la angla, sendepende de la lingvoj kun kiuj ĝi kunvivas kaj kiujn oni uzas instrumente kiel komunan komunikilon. Ĝi montris ankaŭ ke tiu alilingva uzo estas profunde plifortigita pro prestiĝo, pozitivaj socio-ekonomiaj sintenoj kiuj alte taksas valoron al fremdaj nomoj por komercaj interesoj, sed ankaŭ ke la lingvoelekto estas influata de la tipo de provizitaj varoj/servoj kaj de la eduka kaj ekonomia niveloj de klientoj.
Konstantino Karamanlis
Li estis ĉefministro kelkfoje dum la 1950-aj jaroj kaj la komenco de la 1960-aj jaroj, kaj ekziliiĝis post la fraŭdo kontraŭ la socialistoj de Georgo Papandreu. Poste li estis opozicianto al la diktatoreco de la koloneloj de 1967 ĝis 1974. Poste li estis denove elektita ĉefministro ene de la konservativa partio Nova Demokratio (en greka: Νέα Δημοκρατία, Nea Dimokratia) kaj denove en 1977. Poste li estis prezidento ekde 1980 ĝis 1985.
Lingva pejzaĝo
Komerco
En la kazo de la angla, montriĝis ke
Turismo
Jūratė Ruzaitė de la universitato Vytautas Magnus esploris la lingvopejzaĝon en la turisma kampo. Surbaze de pli ol 500 fotoj de plurlingvaj ŝildoj kolektitaj por studi lingvajn pejzaĝojn en pluraj marbordaj urboj situantaj en la landlimaj regionoj de Pollando kaj Litovio, ŝi klopodis analizi kiujn lingvojn kunekzistas en popularaj turismejoj kaj ekscii kiuj estas ĝiaj aŭtoroj, kiuj instancoj uzas ilin. Gravaj tendencoj en tiu kampo rilatis al turistoj kaj iliaj bezonoj. Tamen, kelkaj tendencoj kiel ekzemple la foresto de la rusa lingvo en la pola lingva pejzaĝo, devas esti analizataj rilate al la simbola, ekonomia kaj ideologia valoroj ligitaj al ne-oficialaj lingvoj. La interpreto de la rezultoj baziĝas sur la interrilato inter plurlingvaj ŝildoj, turismo kiel grava ekonomia faktoro kaj oficialaj lingvopolitikoj.
Danio, Kopenhago
Kelkaj esperantistoj en Kopenhago, Danio organizis en 2017 unikan prilingvan kaj perbiciklan ĉiceronadon rilate al sep memorejoj kaj tomboŝtonoj de gravuloj en la kampo de lingvistiko kaj Esperanto-kulturo, inter aliaj tiu de Margrethe Noll, Marie Schrøder, Vilhelm Thomsen, Ivo Lapenna .
Francio, Burret
Burret estas parto de serio de francaj urbetoj kiuj ricevis la Verdan Esperanto-stelon (france : Etoile verte espérantiste), premio kiu estas donata al la urbestroj kiuj en ilia komunumo, faris kalkulon de la nombro de Esperanto-parolantoj. En la vilaĝo Burret estas trilingva (fr, eo, ok) turisma ŝildo pri Esperanto-pado (france : Chemin de l'espéranto, okcitane : Lo camin de l'Esperanto) . La iniciatintoj faris referencon al ĝi kiel vojo de iniciado, laŭ propra interpretado kiel vojo de homeco, Kredo, Espero. La espero vidas kion ankoraŭ ne estas kaj amas kion ankoraŭ ne estas.
Germanio, Herzberg am Harz
Same atentinda estas Herzberg am Harz (pr. Hércberg am Harc) La 11-an de Julio 2006 la municipa konsilio de Herzberg unuanime decidis aldoni al la urbnomo la oficialan epiteton “la Esperanto-urbo”. En tiu urbo nombro da ŝildoj estas dulingvaj : en la germana kaj Esperanto kaj estas ankaŭ kelkaj esperantlingvaj promenvojoj kun esperantlingvaj informtabuloj. entute jam pli ol 200 publikaj esperantlingvaj montriloj en formo de objektoj, tabuloj, murpentraĵoj, tomboj, ŝildoj, En 2018 jam 15 oficialaj vojmontriloj al la Esperanto-Centro estis fiksitaj de la stacidomo tra la urbocentro.
La nova urba rondvojo «Akvo-8», projekto de la klubo 'Zukunftswerkstatt' enhavas 18 informtabulojn kun resumoj en Esperanto pri la historio de la urbo, la arbo-instrupado (inaŭgurita la 7an de majo 2011) ĉirkaŭ Jues-lago montras la nomon de pli ol 50 diversaj arboj en la germana, scienca latina kaj en Esperanto. En 2020 aperis kelkaj novaj dulingvaj vojmontriloj al “Rulsketejo”, “Juĝejo” kaj “Welf-kastelo”.
Bonvenigaj ŝildoj :
Kvar oficialaj Esperantlingvaj bonvenigŝildoj el kverkoligno estis fiksitaj al la germanlingvaj ŝildoj kaj estas bone videblaj de ĉiuj kiuj venas per aŭto al Herzberg am Harz - la Esperanto-urbo. La starigon de bonvenigŝildoj iniciatis la realigis Interkultura Centro Herzberg kun permeso kaj parta financa subteno de la urbo. Ili troviĝas ĉe la urborando
Kroatio, Zagrebo
Dum la unua novtipa internacia festivalo pri Esperanto-kulturo (Inter-Fest) inter la 8-a kaj la 12-a aŭgusto 2017 en Kroatio, partoprenantoj povas spuri la vojojn de la Esperanta poeto Nikolao Hohlov, kiu en Zagrebo verkis sian poemaron “La Tajdo”, vizitante ankaŭ plurajn ZEO-jn en la urbo,
Pollando, Bjalistoko
Tamen kelkloke Esperanto ja ekakiras konstantan lokon en la publika spaco. Tio estas evidenta en la pola urbo Bjalistoko, kie L.L. Zamenhof naskiĝis en 1859, kie ekzistas Itinero de Esperanto kaj de pluraj kulturoj en tri lingvoj - la pola, la angla kaj Esperanto, kiu ekde junio 2009 gvidas turistojn laŭ la plej gravaj lokoj ligitaj kun multkultureco de la urbo kaj Esperanto.
Trivialaĵo
Dum la lingva festivalo DRONGO en Amsterdamo (2018) Esperanto kvazaŭ fariĝis parto de multlingva pejzaĝo ĉar iu vestiĝis en blanka kitelo kun ŝildo dirante : "Doktoro Esperanto, je via servo por viaj lingvaj malsanoj..."
Literaturo
(angla) Gorter, Durk (ed.) (2006) International Journal of Multilingualism 3 (1). A special issue on linguistic landscape.
(angla)  Gorter, Durk (2006). "Introduction: The Study of the Linguistic Landscape as a New Approach to Multilingualism". International Journal of Multilingualism. 3 (1): 1–6. doi:10.1080/14790710608668382.
(angla) ''  Aronin, Larissa; Laorie, Muiris Ó (2013). "The material culture of multilingualism: moving beyond the linguistic landscape". International Journal of Multilingualism. 10 (3): 225–235. doi:10.1080/14790718.2012.679734.''
(angla) ''Shohamy, Elana; Durk Gorter (2009). Linguistic landscape: Expanding the scenery. New York and London: Routledge.''
(angla) Lai, Mee Ling (2013). "The linguistic landscape of Hong Kong after the change of sovereignty". International Journal of Multilingualism. 10 (3): 225–235. doi:10.1080/14790718.2012.708036.
(angla) Ben Said, Selim. 2010. Urban Street Signs in the Linguistic Landscape of Tunisia: Tensions in Policy, Representation, and Attitudes. Doctoral dissertation, Pennsylvania State University
Georges Rayet
Vivo
En 1863 li ricevis postenon en la Observatorio de Parizo en la servo pri meteologio. Tie, li amikiĝis kun Charles Wolf, kiu instruis lin pri spektroskopio. En 1867 ili ambaŭ malkovris grandajn spektrajn liniojn en eligo en la stelo P Cygni. Tiaj linioj estas tiuj de lumo elsendita el la fortega stela vento de tia nova tipo de stelo, kiu ricevis la nomon de Wolf-Rayet stelo.
Lingva pejzaĝo
Literaturo
(angla)  Cenoz, Jasone; Durk Gorter (2006). "Linguistic Landscape and Minority Languages". International Journal of Multilingualism. 3 (1): 67–80. doi:10.1080/14790710608668386.
Georges Rayet
Vivo
Kun Édouard Stephan kaj Félix Tisserand, li partoprenis al ekspedicio por observi suneklipson en la Malaja duoninsulo la.
Lingva pejzaĝo
Literaturo
(angla) Muth, Sebastian (2014). "Linguistic landscapes on the other side of the border: Signs, language, and the construction of cultural identity in Transnistria.". International Journal of the Sociology of language. 227: 25–46. doi:10.1515/ijsl-2013-0086.
Georges Rayet
Vivo
En 1869, li estis nomumita astronomo helpanto. Sed en 1874 li malakordiĝis kun Urbain Le Verrier kaj foriris el la Observatorio de Parizo. Li donis kursojn pri fizika astronomio en Marsejlo ĝis 1876, dato kiam li ricevis la ĵus kreitan katedron pri astronomio en Bordeaux. En 1878 li fondis, sur altaĵo de Floirac (Gironde), la observatorion de Bordeaux kies direktoro li estis ĝis sia morto. De 1880 li estis ano de la municipa konsilantaro de Floirac.
Lingva pejzaĝo
Literaturo
(angla) Gorter, Durk (ed.) (2006) Linguistic Landscape: A New Approach to Multilingualism. Clevedon–Buffalo–Toronto: Multilingual Matters Ltd
(angla) ''Macalister, John (2012). "Language policies, language planning and linguistic landscapes in Timor-Leste". Language Problems and Language Planning. 36 (1): 25–45. doi:10.1075/lplp.36.1.02mac.''
Georges Rayet
Vivo
Li estis entombigita en la tombejo Saint-Vincent de Floirac. Kolegio de ĉi tiu komunumo portas lian nomon.
Lingva pejzaĝo
Literaturo
(germana) Ruth Pappenhagen, Angelika Redder, Claudio Scarvaglieri:  In: Angelika Reedder, Julia Pauli, Roland Kießling (Hrsg.): . Band 37, 2013, ISBN 978-3-8309-2965-9, S. 127–160.
(hispana) Pons Rodríguez, Lola. 2012. El paisaje lingüístico de Sevilla. Lenguas y variedades en el escenario urbano hispalense (la lingva pejzaĝo de Sevilla kaj ĝiaj urbaj lingvoj kaj variantoj), Sevilla: Diputación Provincial de Sevilla, Colección Archivo Hispalense. (Elŝutu)