cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroflot
Aeroflot estis fondita la 15-an de julio 1923, la nomon "Aeroflot" ĝi ricevis la 25-an de februaro 1932. Ekde la jaro 2006 ĝi apartenas la la flugkompania alianco SkyTeam. La bazo de la kompanio estas flughaveno Ŝeremetjevo. En 2007 ekfunkcios propra flughaveno de Aeroflot apud Moskvo kun la nomo Ŝeremetjevo-3.
Historio de la maŝinaro
En sovetia tempo ĉiuj aviadiloj de "Aeroflot" estis produktataj en Sovetunio. Fakte ĉiuj pasaĝeraj (kaj kelkaj militaj) aviadiloj, uzitaj en la lando, uzis la flagon de "Aeroflot". Tiamaniere "Aeroflot" estis la plaj granda flugmaŝinaro en la mondo, en kies konsisto estis plej diversaj tipoj de aviadiloj.
En la daŭro de la 1940-aj jaroj kaj komence de la 1950-aj la ĉefa aviadilo de "Aeroflot" estis sovetia kopio de la usona dumotora aviadilo Douglas DC-3. Ĝi nomiĝis Li-2 kaj estis produktata laŭ licenco ekde 1939.
La 15-an de septembro 1956 "Aeroflot" ekuzis la unuan sovetian pasaĝeran jeton Tu-104. La unua itinero de tiu aviadilo estis Moskvo-Irkutsk. La unua internacia itinero estis inter Moskvo kaj Prago.
Tu-114, komence uzita por transportado de la membroj de registaro, estis ekslpuatata ekde 1961. Oni uzis ĝin en la plej longaj linioj: el Moskvo al Ĥabarovsk, Tokio kaj Havano. La itinero el Moskvo al Havano estis tiumomente la plej longa en la mondo.
En 1972 komenciĝis epoko de Tu-154. Estis konstruitaj pli ol mil tiuj aviadiloj. Ĝi iĝis la plej populara pasaĝera aviadilo de Sovetunio, kaj plu restas tia en aviadkompanioj de KSŜ-landoj.
Ekde la 1-a de novembro 1977 "Aeroflot" provis uzi la unuan en la mondo supersonan aviadilon Tu-144 sur la linio Moskvo-Almato. Tamen post unu jaro la aviadilo estis demetita de uzo, post nur 55 flugoj.
En 1992 unuafoje ekde la 1950-aj jaroj rekomencis uzi eksterlandan maŝinaron. La unua importita aviadilo en "Aeroflot" iĝis A310. En 1994 estis aĉetitaj kelkaj Boeing 767. Al ili poste aldoniĝis A320, Boeing 737 kaj karga DC-10.
La plej verŝajna kandidato por renovigi maŝinaron de "Aeroflot" estas aerbusoj A350.
Ben Turner
Ben TURNER (21-an de januaro 1988 en Birmingham) estas futbalisto de Football League Championship ĉe Coventry City. Li momente estas pruntita ĉe Peterborough United.
Thomas Spence
Thomas SPENCE (21a June Malnovastilo/2a Julio Nova Stilo, 1750 – 8a de Septembro, 1814) estis angla maldekstrulo kaj defendanto de la komuna posedo de la tero.
Vivo
Spence estis unu el ĉefaj anglaj revoluciuloj de la fino de la 18a jarcento kaj komenco de la 19a jarcento. Spence naskiĝis en malriĉeco kaj same mortiĝis, post longaj periodoj de enprizonado, en 1814.
La minacata fermo de la komunejo Town Moor en Newcastle en 1771 ŝajne estis la ŝlosilo de la intereso de Spence por la tera afero kaj lia aliro al ultra-radikalismo. Lia plano ne estis por tera ŝtatigo sed por la establado de memregaj paroĥaj komunumoj, en kiuj la lupago pagita al la paroĥo (nome absoluta posedanto de la tero) estu la ununura imposto ia ajn. Liaj ideoj kaj pensaro tiurilate devenis el vario de ekonomikaj pensuloj, inter kiuj lia amiko Charles Hall.
La plano de Spence havis kelkaj postulojn nome la jenaj:
Terra Roxa
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Jaboticabal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Cordillera Occidental (Kolombio)
La Cordillera Occidental (en Esperanto Okcidenta Montaro aŭ Okcidentaj Andoj) estas la plej malalta el la tri branĉoj de la Kolombiaj Andoj. La averaĝa altitudo estas 2,000 m kaj la plej alta pinto estas Cerro Tatamá kun 4,250 m. La montaro etendas el sudo al nordo dividiĝante el Kolombia Masivo al Nariño, pasas norde tra la departementoj Kaŭko, Valo de Kaŭko, Risaraldo, Ĉokoo, kaj Kaldaso al la Masivo Paramijo en la departementoj Antjokio kaj Kordovo. El tiu masivo la montaro dividiĝas por formi la Serranías Ayapel, San Jerónimo kaj Abibe. Kaj poste eniras en la Kariba Ebenaĵo kaj en la valo de la rivero Sinuo.
Aforismo
Aforismo estas originala penso, dirita aŭ skribita en konciza kaj memorebla formo. La vorto aforismo laŭlitere signifas “distingo“ aŭ “difino“. La termino aperas en la Aforismoj de Hipokrato. La ofte citata unua frazo de tiu verko estas:
La terminon oni pli malfrue aplikis al maksimoj pri fizika scienco, tiam al ĉiuspecaj deklaroj pri filozofiaj, moralaj, kaj literaturaj principoj. Laŭ moderna uzo, aforismo estas konciza sentenco, kiu entenas subjektivan veron aŭ observaĵon.
Aforismo estas konciza, sencoriĉa principo, rilata al scienco aŭ arto.
Aforismo estas romano en unu linio. (Leonid S. Sukhorukov)
Famaj aŭtoroj de aforismoj estas, inter alie:
--- Komparu: maksimo, proverbo, sentenco
La Cierva
La Cierva [laZJERba] (La Cervino, kiu aperas en la supra maldekstra kvarono de la blazono) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas cervato (cervido). La censita loĝantaro en 2016 estis de 39 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,55 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Cierva, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe La Cierva kie oni alvenis al la nunaj 39.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ofte de dekstra partio PP.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, naturaj pejzaĝoj. Estas paleontologia kuŝejo.
55735 Magdeburgo
55735 Magdeburgo estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Robert Schuman
Robert SCHUMAN naskiĝis la 29-an de junio 1886 en Luksemburgo, la ĉefurbo de la grandduklando Luksemburgo. Li mortis la 4-an de septembro 1963 en Scy-Chazelles, kiu situas tuj apud Metz, en la departemento Moselle, en la regiono Loreno (Francio / Eŭropo). Li estis franca politikisto kaj estas konsiderata kiel unu el la patroj de la eŭropa konstruado, precipe famiĝinta per sia deklaro de la 9-a de majo 1950. Li nun estas Servisto de Dio en la Katolika Eklezio - do jam komenciĝis kanona proceso por la beatproklamo.
Biografio
La patro de Robert Schuman, Jean-Pierre Schuman (1837-1900) naskiĝis kiel franco luksemburgparolanta en Evrange, lorena vilaĝo apud la franc-germana limo. En 1871, post la aneksado de Loreno far la germanoj, li fariĝis germano. Lia patrino, Eugénie Duren (1864-1911), estis Luksemburganino, naskita en Bettembourg; ŝi havigis al si la germanan ŝtatanecon dum sia edziniĝo kun Jean-Pierre Schuman. Kvankam li naskiĝis en Clausen, en ĉirkaŭurbo de Luksemburgo (kie lia naskiĝdomo ankoraŭ nuntempe staras), Robert Schuman estis denaska germano.
Thomas Shaw
Tom SHAW (9-an de aprilo 1872 - 26-an de septembro 1938) estis brita politikisto de la Laborista Partio.
Li naskiĝis en Colne, Lancashire, li lernis nur en bazlernejo.
Li estis sekretaro de la Internacia Federacio de la Tekstilaj Laboristoj inter 1911-1929, kaj denove ekde 1931. Li estis Sekretario de Laborista kaj Socialista Internacio inter 1923-1925.
Li estis parlamenta reprezentanto de Preston ekde decembro 1918 ĝis 1931. Li estis ministro pri laboristoj en Laborista registaro de 1924 kaj kiel sekretario de ŝtato por la milito inter 1929-1931.
Charles de Villers
Charles de Villers (naskiĝinta la en Boulay-Moselle, mortinta la  en Göttingen) estis franca verkisto kaj filozofo.
Vivo
En 1792 elmigrinte disde trans la Rejnon li retenitis survojaĝe al Ruslando en Lübeck fare de Dorothea von Rodde (fraŭlina nomo: Schlözer). Ŝi sukcesis ne nur restigi lin tie sed ankaŭ interesegigi lin pri Germanujo.
Li ekokupiĝis pri la studo de germana literaturo kaj filozofio kaj ekkomencis leteran interŝanĝon kun la plej gravaj samtempuloj de ambaŭ flankoj de la rivero Rejno (i.a. kun Goeto kaj Madamo de Staël). Li profesoris en Göttingen (ekde 1811) kaj ade peris inter la germana kaj la franca kulturo kaj spirita historio.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 170, kio legeblas tie ĉi interrete.
Mélanie Maradan
Mélanie Maradan (naskiĝis la 2-an de novembro 1986 en Neŭŝatelo, Svislando) estas denaske franclingva svisa esperantistino, tradukistino, terminologino, kaj universitata doktoro pri lingvo-teknologio kaj aplikata lingvistiko.
The New Indian Express
The New Indian Express  estas barata anglalingva grandgazeta ĉiutaga ĵurnalo eldonata de la eldonisto «Express Publications» en  Ĉenajo. Ĝi fondiĝis en 1932 kiel The Indian Express, sub la proprieto de P. Varadaraĝulu Naidu, en Ĉenajo. En 1991, post la morto de la posedanto Ramnat Goenka, lia familio disigis la grupon en du firmaojn. Komence, la du grupoj kunhavis la titolon Indian Express (t.e., «Barata rapidega»), kaj ankaŭ la redakcion kaj aliajn rimedojn. Sed la 13-an de aŭgusto 1999, la nordaj eldonoj, kun ĉefsidejo en Mumbajo, prenis por si la titolon Indian Express, dum la sudaj eldonoj fariĝis The New Indian Express. Santvana Bataĉarja estis nomumita ĉefredaktoro la 1-an de julio 2022, anstataŭigante G.S. Vasu.
Mélanie Maradan
Esperantaj aktivecoj
Ekde 2011 ŝi estas oficiala komisiito de UEA pri rilatoj al Infoterm (Internacia informejo por terminologio) kaj al la teknika komitato de ISO pri terminologio (ISO/TC 37). Plurfoje ŝi prelegis en e-lingvaj eventoj pri terminologio, interalie en la Konferenco pri Apliko de Esperanto en Scienco kaj Tekniko de 2010, la Terminologia forumo de 2011 aŭ la Esperantologia Konferenco de 2012 kadre de la tiujara UK en Hanojo. En la UK 2013 en Rejkjaviko ŝi pro siaj aktivaĵoj ĉe internaciaj terminologiaj instancoj kiel reprezentanto de UEA estis honorigita per la Diplomo pri Elstara Agado de UEA.
The New Indian Express
Historio
La Indian Express estis unue eldonita la 5-an de septembro 1932, en urbo Madraso (nun nomata Ĉenajo) de Ajurveda doktoro kaj barata nacia kongresano nome P Varadaraĝulu Naidu, eldonanta el la sama eldonejo kie li ĉiusemajne eldinis la Tamil Nadu. Sed baldaŭ, pro financaj malfacilaĵoj, li vendis ĝin al S. Sadanand, fondinto de The Free Press Journal, alia anglalingva ĵurnalo.
En 1933, The Indian Express malfermis sian duan oficejon en Maduraj kaj lanĉis la tamilan ĉiutagan ĵurnalon Dinamani la 11-an de septembro, 1934. Sadanand enkondukis plurajn novaĵojn kaj reduktis la prezon, sed poste vendis parton de sia investo en la formo de konverteblaj obligacioj al Ramnat Goenka pro financaj malfacilaĵoj. Kiam The Free Press Journal plue havis financajn problemojn en 1935, Sadanand perdis la proprieton de Indian Express post kiam longa polemika tribunala batalo kontraŭ Goenka, kie oni interŝanĝis frapojn. Fine, post jaro, Goenka aĉetis la ceteron de la 26 elcento de interesoj de Sadanand kaj la papero iĝis sub sia kontrolo, tiel igante la jam kontraŭ-konformisman tonon de la revuo eĉ pli forta. Ĉe tiu tempo ĝi devis alfronti rigidan rivalecon de la bon-establita ĵurnaloj The Hindu kaj la Mail, krom de aliaj eminentaj ĵurnaloj. Fine de la 1930-aj jaroj, la ĵurnalo cirkulis en ne pli ol 2 000 kopioj.
Duvertica pluredro
En geometrio, n-latera duvertica pluredro estas pluredro, konsistnata el n dulateraj edroj kiu havas la samajn du verticojn.
The New Indian Express
Historio
En 1939 Goenka aĉetis Andhra Prabha, eminenta telugua tagĵurnalo. Ĝi ekprenis la nomon «tri musketeroj» pro la tri tagĵurnaloj. En 1940 la tutaj sidejoj brulis pro fajrego. The Hindu, ties rivalo, helpis konsiderinde kun la re-lanĉo de la ĵurnalo, presante ĝin intertempe ĉe unu el ties presejoj Svadesimitran kaj poste proponante ties ĵus vakigitajn sidejojn en Madraso ĉe 2, Mount Road kiu poste fariĝis la Express Estates. Ĉi tiun translokon helpis la Express akiri pli bonajn rapidegajn presmaŝinojn.
Duvertica pluredro
En eŭklida spaco ĉiuj lateroj koincidas kaj ĝi estas degenera.
Sed ĝi povas esti nedegenera estante konsiderata kiel kahelaro de sfero konsistanta el lunoj sur sfero, tia ke ĉiu luno komunigas la samajn du verticojn.
The New Indian Express
Historio
Pli laste, Goenka starigis la Mumbajan eldonon kun la famaj Turoj Ekspres kiel oficejo kiam li aĉetis la Morning Standard, en 1944. Du jaroj poste ĝi fariĝis la Mumbaja eldono de The Indian Express. Poste, eldonoj komenciĝis en urboj kiel Maduraj (1957), Bengaluro (1965) kaj Ahmadabado (1968). La Financial Express estis lanĉita en 1961 en Mumbajo; Bengalura eldono de Andhra Prabha estis lanĉita en 1965; kaj la guĝarataj tagĵurnaloj Lok Satta kaj Jansatta en 1952, en Ahmadabado kaj Baroda.
La eldono de Delhio estiĝis kiam la grupo de Teĝ nome Indian News Chronicle («Barata novaĵkroniko») estis akirita en 1951, kiu ekde 1953 fariĝis la Delhia eldono de Indian Express. En 1990 ĝi aĉetis la grupon pri revuoj Sterling kaj, kune kun ĝi, la revuon Gentleman.
Post la forpaso de Goenka en 1991, du el la familianoj disigis la grupon en Indian Express de Mumbajo — kun ĉiuj la nordbarataj eldonoj —, dum la sudaj eldonoj estis grupigitaj kiel Express Publications (Madurai) Limited kun Ĉenajp kiel ĉefsidejo.
Eldonoj
The New Indian Express estas nun eldonita en la ĉiuj 22 gravaj urboj de Andra-Pradeŝo, Karnatako, Keralo, Odiŝo, Tamilnado kaj Telangano.
Lastatempaj ŝanĝoj
Fine de 2007/komence de 2008, estis granda ŝanĝo en la redakcio, kiam multaj novaj redaktoroj transprenis la poston de la malnovaj. En aprilo 2008, la ĵurnalo ekhavis gravan, tutnovan kaj modernan aspekton kaj dezajnon, kaj lanĉis grandegan reklamadan kampanjon.
Retejoj
La firmaaro de The New Indian Express ankaŭ eldonas Dinamani en la tamila kaj la jenajn revuojn: Cinema Express (tamile), Samakalika Malayalam Vaarika (malajale), krom retejo nome Edex Live.
Duvertica pluredro
Regula duvertica pluredro estas tiu kun ĉiuj edroj egalaj. Ĝia simbolo de Schläfli estas {2, n}.
Duverticaj pluredroj kiel regulaj pluredroj
La platonaj solidoj sciataj ekde antikveco estas la nuraj entjeraj solvaĵoj por m ≥ 3 kaj n ≥ 3. La limigo m ≥ 3 signifas ke la ĉiu plurlatera edro devas havi almenaŭ tri laterojn.
Kiam pluredroj estas konsiderantaj kiel kahelaroj sur sfero, ĉi tiu limigo povas esti malstreĉiĝita, pro tio ke dulateroj povas esti prezentitaj kiel sferaj lunoj, havante ne-nulan areon. Permesante valoron m = 2 oni ricevas la novan malfinian familion de regulaj pluredroj, kiu estas la duverticaj pluredroj. Sur sfero, la pluredro {2, n} estas prezentata kiel n limtuŝantaj lunoj, kun enaj anguloj de 2π/n. Ĉiuj ĉi tiuj lunoj komunigas du komunajn verticojn.
Malstreĉiĝo n = 2 ĉi tie rezultigas duedron.
Derivitaj pluredroj
La duala de la n-latera duvertica pluredro {2, n} estas la n-latera duedro, {n, 2}. La pluredro {2,2} estas mem-duala, kaj estas samtempe duvertica pluredro kaj duedro.
Duvertica pluredro povas esti modifita en la sama maniero kiel la aliaj pluredroj al produkti senpintigita variado. La senpintigita n-latera duvertica pluredro estas n-latera prismo.
Duvertica hiperpluredro
Duvertica hiperpluredro estas hiperpluredro, multdimensia analogo de 3-dimensia duvertica pluredro. Simbolo de Schläfli de duvertica hiperpluredro estas {2,...,2,q}. Duvertica hiperpluredro havas du verticojn.
La du-dimensia duvertica hiperpluredro estas dulatero {2}.
Ivano la Terura (filmo)
Ivano la Terura (Иван Грозный, Ivan Grozniy) estas duparta historia eposa filmo pri la caro Ivano la 4-a de Rusio mendita de la soveta estro Jozefo Stalino, kiu admiris lin kaj identiĝis kun Ivano, verkita kaj reĝisorita de la kinisto Sergej Eisenstein. La parto 1a estis publikigita en 1944; tamen, la parto 2a ne estis publikigita ĝis 1958, ĉar ĝi estis malpermesita pro ordono de Stalino, kiu iĝis aludita de la ties priskribo de Ivano. Eisenstein estis disvolviginta la scenaron por plenumi trian parton por finigi la historion sed, pro la malpermeso de la parto 2a, la filmado de la parto 3a estis haltigita; post la morto de Eisenstein en 1948, kio estis kompletigita estis detruita.
Genezo
Dum la Dua Mondmilito, kiam la germana armeo alproksimiĝis al Moskvo, Eisenstein estis unu el multaj moskvaj kinfarantoj kiuj estis translokigitaj al Alma Ato, en la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko. Tie, Eisenstein unue konsideris la ideon filmi pri la caro Ivano la 4-a, alinome Ivano la Terura, kiun Jozefo Stalino admiris kiel sama tipo de brila, decida, sukcesa estro kiel Stalino mem konsideris sin. Konscia de la intereso de Eisenstein en projekto pri Ivano, Stalino ordonis la filmadon kun Eisenstein kiel aŭtoro-reĝisoro.
Stalino kaj Eisenstein renkontiĝis fine de Februaro 1947 pri Ivano la Terura Parto 2a kaj la neniam kompletigita Parto 3a.
La muziko estis verko de Sergej Prokofjev, nome Ivano la Terura.
Ohio (rivero)
Ohio-Rivero estas grava flanka rivero de Misisipo. Ĝi longas 1.579 km kaj fluas tra aŭ preter ses subŝtatojn de Usono. Dek-kvar subŝtatojn tuŝas ĝia deflua baseno.
Geografio
Ĉe Cairo en Ilinojso ĝi enfluas la Misisipon, kiu estas pli larĝa ol la Ohio.
Nur mallonge antaŭe ĝi mem akceptas sian plej grandan flankan riveron, la Tenesion.
Gravaj urboj ĉe la rivero
Gravaj urboj situas ĉe la rivero:
Kitty Genovese
Antaŭ la atako
Genovese plenkreskis en Novjorko, kiel kvina infano. Post kiam ŝia patrino estis okulatestanto de murdo en la urbo, ŝi decidis translokiĝi kun la familio al Connecticut. Kitty — kiu aĝis tiutempe 19 jarojn — decidis resti; la lesbana virino eklaboris en drinkejo 'Ev's 11th Hour Sports Bar'' kaj loĝis en Queens kun amatino Mary Ann Zielonko.
La atako
Genovese hejmenveturis malfrunokte la 13-an de marto 1964. Ŝi alvenis je la 3:15 kaj haltigis la aŭtomobilon je ĉ. 30 m de la loĝeja pordo, kiam afrikusona viro Winston Moseley proksimiĝis al ŝi. Genovese ŝanĝis sian direkton al policeja urĝtelefona stacio, sed Moseley atingis kaj pikis ŝin. Kriojn de Genovese multaj aŭdis, sed la fermitaj fenestroj dum la malvarma nokto mallaŭtigis la voĉojn, tiel ili pensis, ke temas nur pri kverelo kaj ne serioza atako. Kiam iu najbaro alkriis la atakanton, li fuĝis, dum Genovese rampis al angulo de sia loĝeja konstruaĵo. Ŝi estis grave vundita, sed neniu estis en vid-aŭda distanco, kiu povintus helpi ŝin.
Krucumado
Krucumado estas metodo de mortpuno, en kiu oni najlas aŭ ligas la kondamnitan al morto (plejofte senvestan) al granda ligna kruco, kaj forlasas lin tie ĝis la morto. Supozeble, plej ofte oni simple ligis ilin al la kruco per ŝnuro, najli oni konservis por la plej gravaj kazoj. La morto alvenis eble de la malkovro aŭ la sangoperdo, sed la plej ofte de la sufoko: dum la mortonto malfortiĝas, li ne povas teni sian korpon, kaj la pulmoj ne eltenas.
Kitty Genovese
La atako
Moseley revenis al la atakito post 5 minutoj, traserĉis la apartamentan komplekson kaj sekvis sangospurojn de Genovese kaj sekse perfortis, prirabis kaj murdis ŝin. La tuta atako daŭris duonhoron.
Krucumado
Kontraŭe al la popolaj bildoj (kiel ĉi-dekstre), oni neniam najlis la manojn sen ligi la manradikojn per ŝnuro, ĉar la manoj solaj ne povas teni la pezon de homo — li falus.
Kitty Genovese
La atako
Pri la evento la ĵurnalisto Martin Gansberg verkis sensacian artikolon en la New York Times, publikigitan la 27-an de marto 1964. La falsa titolo estis „38 vidis la murdon kaj neniu telefonis al la polico“, dum neniu povis vidi la tutan eventon kiel unuon kaj kiu telefonis ofte ne povis atingi la policon. Pro tio oni poste transformis, novigis la telefonan sistemon pri urĝaj alvokoj.
Krucumado
La krucumado verŝajne aperis ĉe la antikvaj persoj. Aleksandro la Granda uzis krucumadon en sia imperio.
Romia imperio
En la antikva Romio, oni lernis la krucumadon de la Kartagoj, kaj krucumadis speciale ribelantojn kaj sklavojn. Temas pri mortopuna ekzekuto ege praktikata ĉe antkvaj popoloj, kutime taksata la plej kruela, la plej senhonoriga, la plej kontraŭhoma. De persoj, asiroj kaj hindoj tiu punsistemo imitiĝis en Okcidento. Ĝia celo estis mortigi kun ekstrema malrapideco: la morto atingis sian viktimon nur post unu, du kaj kvin tagoj, sed oni rakontas pri ok tagoj. Kaj ĝi devis esti publika por timigi la eblajn samagantojn de la kulpulo kaj montri la potencon de la leĝo-aŭtoritato.
Ĉar tia morto estis konsiderata speciale senhonora, Jesuo Kristo estis krucumita kiel malhonorinda ribelanto kontraŭ la imperio. Aliaj kristanoj, kiel Sanktaj Petro kaj Andreo, ankaŭ estis krucumitaj. Krom kristanoj, la plej fama krucumado estis de sesmil sklavribelantoj, post la ribelo de Spartako (tamen Spartako mem mortis en la batalo).
La romia imperio ĉesis krucumadi, kiam ĝi kristaniĝis.
Kristanismo
Kristanismo forte baziĝas sur la aserto, ke Jesuo Kristo estis krucumita kulpe kaj age de la pekanta homaro kaj ke li akceptis tiun suferon por fideli al sia tasko konigi al la homoj, kiom Dio amas la homaron kaj fariĝi altira ekzemplo pro ĉiuj: per lia ofero la homo ricevas la dian filiĝon kaj heredon de la eterna vivo por liaj sekvantoj. Pro tio la kruco, antaŭe simbolo de malhonoro (kiel ekzemple pendumilo), iĝis religia simbolo. La maniero de krucumado eĉ estas kaŭzo de disputo inter diversaj konfesioj: La ortodoksa eklezio insistas, ke Kristo havis sur sia kruco pied-apogilon (latine suppedaneum), kiu permesis al li foje ripozigi la brakojn (maniero por prokrasti la morton, do severigi la punon). Pro tio la ortodoksa kruco havas ne nur horizontalan trabon, sed ankaŭ oblikvan, kiu simbolas la piedapogilon.
Krucumado en arto
Krucumado, konata ankaŭ kiel Corpus hypercubus, estas pentraĵo farita de la hispana pentristo Salvador Dalí en 1954. En tiu maltipa ekzemplo de krucumado aperas Kristo kun atleta korpo kaj en levitacio super la kruco. Gala, la edzino de Dalí, estas portretita sube kontemplante Kriston kvazaŭ lia patrino; la traktado kaj vestaĵoj memorigas pri Zurbarán kaj Murillo.
Puna krucumado en Rumanio, 2005
La viktimo, suferinto estis la 23-jara Maricica Irina Cornici, kiu plenkreskis kiel orfino kaj suferis je skizofrenio. Ŝi vizitis 3 monatojn antaŭ sia morto sian amikinon en orienta Rumanio, departemento Vaslu, vilaĝo Tanacu, en la ortodoksa monaĥinejo Sankta Triunuo. Ŝia amikino konvinkis ŝin pri monaĥiniĝo. Post unu monato ŝin vizitis eĉ kuracisto dum la unua krizo, kiu skribis diagnozon. Tiam la kuracisto rimarkis vundojn, spurojn de perforto sur la mano, piedo de la virino, sed li permesis ŝin reiri en la monaĥinejon. La 10-an de junio de 2005, la popo de la monaĥinejo, la 29-jara Petru Corogeanu – kun helpo de kvar (inter 20 kaj 32 jarojn aĝaj) monaĥinoj – ŝnurligis kaj enfermis la fratinon Maricica en ĉelon. Ĉar la skizofrenio ne malpliiĝis, oni ĉenligis ŝin la 13-an de junio al ligna kruco, kiun oni starigis en malvarmetan ejon. Oni enbuŝigis al ŝi mantukon kaj donis al ŝi dum 3 tagoj nek trinkaĵon, nek manĝaĵon. La virino mortis la 15-an de junio.
La monaĥejestro diris, ke oni volis nur forpeli la diablon el la korpo de la virino, kiu mortis je koratako, post komato.
Jan Karski
Jan KARSKI (24-a de junio 1914 Łódź, Pollando; – 13-a de julio 2000, Vaŝingtono, Usono) - pola diplomato, oficiro kaj kuriero de la Pola Subtera Ŝtato. En la jaro 2016 postmorte nomumita je la rango generalo.
Karski studis juron kaj diplomation en 1935 en la Lvova Universitato.
Okulatestanto de la naziaj-germanaj krimoj
Li informis inter 1942 kaj 1943 la polan ekzilan registaron en Londono same la britan kaj usonan registarojn pri la tragika situo en Pollando kaj pri la sistema murdo de la judoj. Karski kiel okulatestanto sukcesis eniri la koncentrejon (ekstermejon) en uniformo de la ukraina milico kaj povis persone vidi mezurojn de la krimagoj. Ne estas konate, kiun koncentrejon (ekstermejon) li vizitis ĉu Ekstermejo Bełżec aŭ Izbica (Distrikto Krasnostawski).
Karski ankaŭ eniris la varsovian geton tra tunelo, kie li vidis malsatantajn infanojn kaj mortantajn judojn sur la stratoj. Unu, kiu akompanis lin el la geto, estis juda rezistanto, Leon Feiner. Feiner ripetis ĉiam la saman frazon„Ne forgesu, kion vi tie ĉi vidis, Ne forgesu, kion vi tie ĉi vidis ....“ Karski ne povis forgesi tiun frazon kaj Leon Feiner ĝis sia morto.
En julio de 1943, Karski persone renkontiĝis kun Prezidento de Usono Franklin D. Roosevelt kaj sciigis lin pri situo en Pollando kaj pri tio, kion mem vidis. Li interparolis ankaŭ kun aliaj usonaj politikistoj samkiel kun gvidantoj de judaj organizoj kaj katolikaj ĉefepiskopoj, sed sen sukceso. Felix Frankfurter, juĝisto ĉe Supera Kortumo de Usono, apartenis same al parolpartneroj. Oni ne kredis liajn asertojn, rigardis ilin troigoj de la Pola Ekzila Registaro en Londono (Britio).
Post la dua mondmilito
Post la dua mondmilito Karski ne povis hejmeniri en Pollandon, okupitan de Sovetunio. Li setliĝis en Usono kaj prelegis ĉe Universitato Georgetown en Vaŝingtono. Karski komencis studi en 1949 ĉe "School of Foreign Service" en Georgetown, kiun li finis post tri jaroj kun grado de PhD. En 1954 iĝis usona civitano.
Li verkis en sia libro Story of a Secret State pri epoko kiam li servis kiel kuriero en sekreta misio kaj pri spertoj en la okupita Pollando. Li publikigis en 1985 la libron The Great Powers and Poland. E. Thomas Wood kaj Stanislaw M. Jankowski verkis pri vivo de Jan Karski en libro Karski: How One Man Tried to Stop the Holocaust.
Rüttenen
Rüttenen estas komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,448 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Jan Karski
Post la dua mondmilito
Karski rompis sian neparolon en la dokumenta filmo „Shoah” de la reĝisoro Claude Lanzmann (aperis en 1985), en kiu oni demandis okulatestantojn de la holokaŭsto. La surbendigo okazis en 1978 en domo de Karski.
Rüttenen
Geografio
Rüttenen etendiĝas en valkandrono de la rojo Verena surpe de la Ravino de Verena norde de la urbo Soloturno ĉe la suda deklivo de la monto Weissenstein, kiu apartenas al la Ĵurasa Montaro. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Rüttenen, Falleren, Oberrüttenen, kaj la setlejoj Wildilisbach, Galmis, Kreuzen, Alteinschlag kaj Brüggmoos. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,77 km², de kiuj 68,9% estas kovritaj de arbaro, 28,8% servas por agrikulturo kaj 7,9% por setlado.
Jan Karski
Distingoj
La usona Usonjuda Komitato disdonas ekde 2004 la Premion Jan Karski.
Rüttenen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüttenen limas en nordo al Balm ĉe Günsberg, en oriento al Riedholz, en sudoriento al Feldbrunnen-Sankt-Niklaus, en sudo al Soloturno, en sudokcidento al Langendorf, en okcidento al Oberdorf, kaj en nordnordokcidento al Welschenrohr.
Trafiko
Rüttenen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas flanka vojo de Langendorf al Günsberg kaj vojo al Soloturno. La komunumo estas konektita per buslinio al la loka transportreto de la urbo Soloturno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situras 5 kilometrojn sude de la komunumo sude de Soloturno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüttenen datiĝas el la jaro 1474 kiel Rüti. Dum mezepoko la teritorio de la hodiaŭa komunumo Rüttenen apartenis al la Abatejo Sankt-Ursen. En la 14-a jarcento la urbo Soloturno akiris la protektovoktecon pri la abatejo kaj tiam Rüttenen fariĝis setloceloloko de la urbocivitanaro de Soloturno. Ĉirkaŭ la jaro 1500 oni setligis en Rüttenen enmigrintojn el la Aosta Valo. En la jaro 1720 la teritorio de Rüttenen estis atribuita al la Voktejo Flumenthal kaj en la jaro 1752 la diversaj vilaĝoj estis kunigitaj al la hodiaŭa politika komunumo Rüttenen.
Ivan (Giovani) Vitali
Ivan (Giovani) VITALI ( Иван Петрович Витали) naskiĝis en 1794 (pli preciza naskiĝdato ne restis en analoj) en Sankt Peterburgo, Rusio mortis la 17-an de julio n.s. 1855 samurbe. Li estas elstara italdevena skulptisto, kies unika talento servis por prospero de lia patrujo dum duonjarcento.
Lia patro Pietro Vitali venis Rusion meze de la 18-a jarcento, kiam li estis ankoraŭ junulo, kaj laboris kiel modlisto. Lia filo Giovani permanente vidis laboron de la patro kaj do jam infanaĝe komencis imiti. Majstro Augustino Triscorni laŭdis kreaĵojn de Giovani kaj invitis lin en sian metiejon por instrui skulpturon.
Tie Giovanni spertiĝis praktike kaj en Rusia Akademio de Belartoj samtempe li studis skulptarton ĉe plej famaj profesoroj. Pro liaj brilaj sukcesoj Trisconini en 1818 komisiis al li estri la moskvan filion de sia fabriko.
Tiama Moskvo tre bezonis renovigon, ĉar ĝi estis multe detruita dum la franca invado en 1812. Vitali kune kun siaj asistantoj dekoraciis kelkajn grandajn konstruaĵojn en la urbo. Ankaŭ li mem kreis rimarkindajn skulptaĵojn, pro kiuj lin oni en 1838 atestis kiel libera artisto kaj en 1840 li iĝis akademiano.
En 1841 Vitali revenis al Sankt Peterburgo, kie li plu laboris kaj instruis skulpturon en Rusia Akademio de Belartoj. Plej grava lia laborkampo estis Katedralo Sankta Isaako de Sankt Peterburgo, kiun konstruis Auguste de Montferrand. Dum dekkvar jaroj li kreis pli ol tricent statuojn kaj reliefojn, dekoraciis du frontonojn kaj la ĉefan kupolon, ornamis duklapajn pordojn per mitologiaj figuroj ktp.
Malfacila laboro en tre malfavoraj kondiĉoj negative influis sanon de la artisto. Ivan Vitali mortis la 17-an de julio 1855 en Sankt Peterburgo. Lin oni sepultis en Aleksander Nevskij Laŭro. La tombon ornamis bela skulptaĵo el la blanka itala marmoro, kiun faris lia studento Antonio Foletti.
7695 Přemysl
7695 Přemysl estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (de 1993 en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la mita heroo Přemysl la Plugisto, edzo de la princino Libuše. Ili estis la mitaj gefondintoj de la dinastio Přemyslidoj, kiu reĝis Bohemion ĝis 1306. Bohemiaj reĝoj Přemysl Otakar la 1-a (? – 1230) kaj Přemysl Otakar la 2-a (? – 1278) estas rigarditaj kiel plej estimindaj anoj de tiu dinastio.
Cechești
Cechești (Csekefalva, ĉekefalva) estas komunumo en Rumanio okcidente de Cristuru Secuiesc. Ĝi administre apartenas al Avrămești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 571 loĝantojn (hungaroj); en 1992 ĝi havis 495 (89 % da hungaroj, 11 % da rumanoj). En la censo de 2002, 484 el la 524 loĝantoj (92,4 %) deklaris sin etnaj hungaroj, 36 deklaris sin romaoj. 520 (99,2 %) deklaris la hungaran sia precipa lingvo.
Santa Maria Imbaro
Santa Maria Imbaro estas komunumo de Italio.
Anusa seksumado
Anusa seksumado estas seksa praktiko sur la anuso helpe de enpenetro de peniso, erotikaj helpiloj aŭ la fingroj (fingrumado). Ĉar la rektumo diference de la vagino malhavas naturan humidecon, la uzo de lubrikaĵo estas kutime dum tiu ĉi praktiko.
Historia vido
Laŭ literaturo la anusa seksumado estis en malnovepokaj kulturoj konsiderata neniel stranga nek eksterordinara. Post alveno de kristanismo la seksumado ĝenerale kaj la anusa seksumado precipe fariĝis tabuo, kiu daŭras ie ĝis hodiaŭ. Tiu ĉi pozicio estas ofte konsiderata kiel nepura kaj nenatura.
En afrikaj kulturoj la pozicio estas konsiderata kiel permesita eĉ antaŭ geedziĝo, ĉar dum ĝi knabino restas virgulino, kio ebligas ŝian vendon aŭ edzinigon. Estas relative interese, ke la menciitaj socioj malgraŭ tio havas por tiu ĉi seksumado saman aĝan limon kiel por geedziĝo (plej ofte 12 jarojn). Ĉe multaj socioj tiu ĉi kontakto en geedzeco estas konsiderata kiel nemorala, ĉar la virino ne povas gravediĝi post ĝi.
Prostata masaĝo
Kelkaj viroj povas atingi orgasmon nur pere de stimulo de la prostata glando kiel prostata masaĝo aŭ kiel akceptema anusa seksa praktiko. Viroj foje referas al la prostato kiel la "vira G-punkto" kaj priskribas la senton de prostata masaĝo en ofte similaj priskriboj kiel faras virinoj pri la virina G-punkta stimulado.
Prostata masaĝo permesus al viro atingi prostatan orgasmon danke al ripetataj premoj sur erogena loko de la prostato nomata punkto P, analoge al punkto G. Tiu orgasmo estus malsama de la penisa orgasmo kaj pli similus al tiu ĉe virinoj ĉar pli svaga, pli intesta, profunda kaj sen ejakulado.
Tiu ĉi praktiko estas konsiderata kiel sekura sekso okaze de konservado de jenaj sekuraj disponoj: la manoj devas esti puraj kaj la ungoj tonditaj kaj fajlitaj (longaj aŭ akraj ungoj povas kaŭzi skrapvundojn, vundojn aŭ kaŭzi infekton). Se sur ungo troviĝas skrapvundo aŭ tranĉvundo, ĝi devus esti pakumita en vinilan ganton. La manoj devas esti komplete lavitaj per sapo. Ne okazu fingrumado de la vagino post fingrumado de anuso pro kaŭzo de eventuala infekto.
Prostatmasaĝo, precipe kun dildo, okazu:
Manksa lingvo
Historio
La manksa lingvo estis ankoraŭ en la 18-a jarcento viva lingvo kun ĉirkaŭ 20.000 parolantoj – preskaŭ la tuta tiama loĝantaro de manksinsulo. Tio ŝanĝiĝis ekde 1765, kiam la Brita Reĝlando aneksis kaj dum pli ol 100 jaroj la lingvon subpremis. En 1899 fondiĝis por konservo de la lingvo Yn Cheshaght Ghailckagh (la manks-gaela asocio). La lingvon parolis kiel gepatran lingvon nur kelkaj homoj en la 1930-aj jaroj. Ili klopodis trovi ankoraŭ homojn, kiuj parolas la lingvon, sed ties nombro estis en 1946 nur 20 personoj. En la 1950-aj jaroj komencis surbendigi la asocio la originan elparolon, lingvon. La lasta gepatra parolanto de la lingvo Ned Maddrel mortis en 1974.
Parolantoj
Dumtempe la nombro de parolantoj kreskis ĝis kelkaj centoj. La personoj, kiuj parolis la lingvon kiel duan lingvon, estis en 1991 jam 634 el ĉirkaŭ 80.000 loĝantoj.
Merník
Merník (hungare Merészpatak [merEspatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Manksa lingvo
Parolantoj
Ekzistas provoj revivigi la lingvon, tiel ekzistas la eblo ekde 1992 por ĉiu lernanto, lerni la manksan lingvon kiel duan lingvon. Jam en la unua jaro vizitis la kursojn 1.400 lernantoj.
Merník
Situo
Merník situas laŭ rojo, meze de sakovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 7 km.
Manksa lingvo
La manksa kiel skribita lingvo
La plej malnovaj skribatestaĵoj de la lingvo venas el la 17-a jarcento. Literaturo apenaŭ ekzistas, karakterizaj estas la baladoj kaj la Christmas Carol; kristnask-nokta kanto.
Vort-trezoro
Ŝlosilo:
Merník
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1363. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Mernyik, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1831 dum ribelo nomata ĥolero la vilaĝanoj kruele murdis nobelojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Merészpatak 405 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Merník 656 homoj, (654 slovakoj).
Tietê
Tietê estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 36.827 loĝantojn en 2010.
La Kornokriulo (Anhima cornuta) aperas en la blazono de Tietê.
Placo Széchenyi (Mohács)
Placo Széchenyi [sEĉEnji] estas la plej granda kaj impona placo de urbo Mohács.
La kvadrata placo centre estas malplena, kie oni aranĝas ĉiujare marŝadojn maskajn kaj aliajn solenaĵojn. La nuna placo formiĝis inter 1896-1940, poste en 2007 oni renovigis la placon kun la ĉirkaŭaĵo.
Konstruaĵoj
La plej grava konstruaĵo estas Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Mohács), konata ankaŭ Vota Memoropreĝejo. Ĝi estis konstruita inter 1926-1940. Maldekstre estas la impona, turkeca urbodomo konvenanta al la preĝejo, kiu funkcias ekde 1926. En la konstruaĵo ankaŭ poŝto funkcias. La apuda oficeja domo konstruiĝis en 1928. Dekste de la preĝejo situas bazlernejo nomata Széchenyi, kiu estis farita inter 1896-1897. Fine estas laŭ la placo Porjunulara Centro.
Skulptaĵo
Skulptaĵo pri "3 virinoj" (en popolkostumoj hungara, germana kaj serba) situas antaŭ la urbodomo. Ĝi estas videbla ekde 1932 kaj simbolizas kunvivadon de la 3 etnoj. Antaŭ la skulptaĵo ofte okazas diversaj ceremonioj. Ĝi estas ankaŭ loko de standardo dum solenaĵoj.
Marŝo de maskuloj
Marŝo de maskuloj (hungare "Busójárás) estas la plej granda okazintaĵo de la urbo. Tio okazas fine de la vintro kaj tiam la placo kaj la ĉirkaŭaĵo estas plena de turistoj.
Mesas de Ibor
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas meseños. La censita populacio en 2008 estis de 180 loĝantoj.
Situo
Ĝi limas norde kun la rivero Taĵo, oriente kaj sude kun la rivero Ibor kaj okcidente kun la sierra de la Hache. Distas 8 km de Bohonal de Ibor, aliaj 8 km de Valdecañas de Tajo, de Madrido 225 km kaj de Cáceres 123 km.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj) kaj brutobredado (bovoj, kaproj kaj ŝafoj).
Historio
Estas restaĵoj de epokoj prahistoria, antaŭromia kaj romia (ponto, ŝoseo kaj fonto), krom tomboj pramezepokaj, kio povus sugesti, ke la lokon oni setligis en epoko de visigotoj. Post la Reconquista kaj dum la reĝado de Sanĉo la 4-a ekformis parton de la senjorlando de Belvís de Monroy, sed en tiu sama 13a jarcento akiris la statuson de vilaĝo kun jurisdikcia pilorio (la kvar brakoj indikas jurisdikcion je la 4 kardinalaj punktoj). En la 16a jarcento oni konstruis la preĝejon de Sankta Benedikto, laŭ stilo de la epoko de Katolikaj Gereĝoj.
Dum la epoko frankisma okazis grava elmigrado, unue al Francio kaj poste al Madrido kaj Eŭskio (Lasarte kaj Vitoria). Ankaŭ oni konstruis la ŝoseon (1963) kiu ligas Mesas kun Valdecañas de Tajo. Dum la epoko demokracia oni plibonigis la vivnivelon, sed oni ankaŭ multe eraris, ekzemple pro detruo de la restoj de la romia ŝoseo aŭ pro kontraŭleĝa privatigo de komunaj vojoj.
Luganska Popola Respubliko
Luganska Popola Respubliko (Луганская народная республика) estis parte agnoskita ŝtato situinta en Donbaso, kiu laŭ internacia juro estas orienta parto de Ukrainio. Ĝi estas agnoskita de Rusio, Sirio kaj Nord-Koreio. Multaj politikologoj konsideras ĝin marioneta ŝtato de Rusio.} Ukrainio konsideras ĝin terorista organizo.
Historio
La respubliko kreiĝis kadre de la politika krizo en Ukrainio, kaŭzita de Eŭromajdano kaj perforta eksigo de la prezidanto Viktor Janukoviĉ. La agado komenciĝis la 7-an de aprilo 2014, kiam separistoj okupis konstruaĵon de provinca administrejo kaj urba konsilantaro en Lugansko. Semajnon poste aktivistoj ekregis plurajn administrejojn en multaj urboj de Luganska provinco.
La ŝtato estis establita post referendumo, okazinta la 11-an de majo 2014.
Borinage
Borinage estas regiono en la belga provinco Henegovio. La provinca ĉefurbo Mons situas en la orienta parto de Borinage.
Luganska Popola Respubliko
Historio
Igor Plotnickij eksiĝis el sia posteno kiel estro de la respubliko pro sanproblemoj. Leonid Paseĉnik estis nomumita al la posteno de la aganta estro de la LPR.
Borinage
La regiono estas konata por sia iama karbminada industrio. La vivkondiĉoj de la ministoj estis prezentitaj en la fama dokumenta filmo Misère au Borinage (Mizero en Borinage, 1933) farita fare de Henri Storck kaj Joris Ivens.
Luganska Popola Respubliko
Historio
La 25-an de novembro 2017, la rezigno de Igor Plotnickij estis akceptita de la Popola Konsilio de LPR. Leonid Paseĉnik estis unuanime aprobita kiel estro de Luganska Popola Respubliko.
Borinage
En siaj mez-dudekaj jaroj, la nederlanda farbisto Vincent Van Gogh pasigis plurajn jarojn vivante tie inter 1878 kaj 1880. Unue li predikis al kaj vivis kun la karboministoj. Tiam li havis kolapson kaj decidis iĝi artisto, vivante tie. Lia unua majstraĵo, La terpommanĝantoj (oleo sur kanvaso, 1885) estis inspirita de la malbonaj kondiĉoj de la ministoj kaj ties familioj en la regiono de Borinage, sed ĝi ne estis pentrita surloke.
Luganska Popola Respubliko
Historio
La prezidanto de Rusio Vladimir Putin subskribis la ukazon pri agnosko de Luganska Popola Respubliko. Sekvis subskribo de traktatoj pri amikeco, kunlaboro kaj reciproka helpo. Du tagojn pli poste komenciĝis la invado de Rusio en Ukrainion.
Borinage
Borinage ofte estas konsiderita la okcidenta parto de la industria valo, la antaŭa industria spino de Valonio, hejmo al ĉirkaŭ du trionoj de la popolo de Valonio. La ejo de Grand Hornu estas atestanto de la historio de la regiono. Ĉar la lastaj minoj fermis en la 1960-aj jaroj Borinage havis la plej altan senlaborecoproporcion de Belgujo.
Coigny
Coigny estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Coignysais.
Ĝi nun formas parton de Montsenelle.
Malŝlosigo
Malŝlosigo estas procedo por ekhavi administran aliron kaj la eblecon por malŝlosi aparatarajn limigojn kreitajn de fabrikistoj. Per malŝlosigo, la uzanto akiras ĉefuzantecon kaj privilegian pligrandiĝon. Oni povas malŝlosigi aparatojn kie estas instalita Android (angle: rooting) kaj iOS (angle: jailbreaking). La videoludilo PlayStation 3 ankaŭ povas esti malŝlosigata.
Malŝlosigado estas la agado por eliri malliberejon en Uniksaj operaciumoj aŭ ĉirkaŭpasi ciferecan administradon de rajtoj (DRM). En la unua kazo, ĝi permesas al uzanto vidi dosierojn ekster la dosiersistemo publike havigebla de la administranto. Pri la DRM, la malŝlosigo permesas al uzanto lanĉi kodaĵojn libere kaj eviti limigojn rilate al chroot. La PlayStation Portable ankaŭ estis celo de kodumuloj por malŝlosigi ĝin, kaj foje tiaj kodumaĵoj estis invaliditaj de vendistaj ĝisdatigoj.
La Parra de las Vegas
La Parra de las Vegas (La Vitarbo de la Valoj, vito aperas en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas parreño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 45 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,73 loĝ/km².
Situo
La Parra de las Vegas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,050 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 61,51 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°52′06″N 2°12′16″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Parra de las Vegas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe La Parra de las Vegas kie oni alvenis al la nunaj 45.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Blišice
Blišice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Koryčany en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Koryčany. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 132 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Blišice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,78 km².
Réka Hagymási
[hadjmAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hagymási Réka estas hungara kajakisto, mondĉampiono.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
estis edukita en Dunakeszi, kie pro familia tradicio ŝi frue konatiĝis kun la kajakado. Ŝi estis kajakisto en sia naskiĝurbo inter 2001-2007, en Göd inter 2007-2011, poste en ĉefurbaj sportkluboj. Ŝia plej konata trejnisto estis Ferenc Csipes, ŝiaj oftaj partneroj en kajako estis Ramóna Farkasdi, Ágnes Szabó (1995) kaj Erika Medveczky. Ŝi estis hungara ĉampiono okfoje inter 2015-2019 individue aŭ teame. En mondĉampionumoj ŝi estis la unua dufoje en 2017 kaj 2019 duope, krome en eŭropa ĉampionumo ŝi venkis en 2017 duope en distanco 1000 m.
Sklabiná
Situo
La vilaĝo situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas 6 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1330 en formo "Sklabanya". Inter 1554-1593 la turkoj havis la vilaĝon, dume senhomiĝis, refondiĝis en 1685. En 1910 loĝis tie 823 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Balassagyarmat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. En la vilaĝo brikofarejo funkciis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 857 da homoj, (806 slovakoj). Apud la vilaĝo malgranda flughaveno troviĝas.
(65257) 2002 FU36
(65257) 2002 FU36 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun iom granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Limay
Limay [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 16,302 loĝantojn en la jaro 2010.
Ĝi partoprenas en Urba florkonkurso (Francio) kaj ricevis 3 florojn en 2007.
Geografio
Limay situas en la nordokcidento de Yvelines ĉe la dekstra bordo de Sejno, fronte al Mantes-la-Jolie, proksimume nordokcidente de Parizo.
Transporto
La stacidomo de apartenas al la regiona linio Transilien J.
(120179) 2003 QY75
(120179) 2003 QY75 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Gottmadingen
Gottmadingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Andreeni
Andreeni [andrejenj] (hungare: Magyarandrásfalva, madjarandraŝfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Cristuru Secuiesc. Ĝi apartenas administre al Avrămeşti.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 161 loĝantojn (hungaroj); en 1992 ĝi havis 150 (97 % hungaroj).
Historio
Ĝi estas unue menciita skribe en 1409. Ĝis 1919 kaj nter 1940 kaj 1944 Magyarandrásfalva apartenis al Hungario (Udvarhely).
(14771) 4105 T-1
(14771) 4105 T-1 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Ribeauvillé
Geografio
La loĝloko situas 15 kilometrojn norde de Kolmaro, en la mezalta montaro Vogezoj.
Csengele
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M5 Budapeŝto-Szeged preteriras, laŭ fervojo Budapeŝto-Szeged.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko, poste avaroj alvenis. La hungaroj fondis tie 2 vilaĝojn, poste alvenis ankaŭ kumanoj. La turkoj faris senhoma ilin, la kampoj iĝis nur paŝtejoj. Baldaŭe formiĝis farmoj. En 1890 lernejo, en 1909 stacidomo, en 1934 motora muelejo ekfunkciis. La vilaĝo naskiĝis en 1950. Preĝejo konstruiĝis en 2001.