cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Estienne
Biografio
La klerikaro de Francio decidinta reeldoni la verkojn de la grekaj pastroj, prezentis peton al la reĝo peti lin postuli de la senjoro de Ĝenevo la matricojn de la grekaj signoj gravuritaj laŭ ordono de Francisko la 1-a. Sur ĉi tiu peto intervenis decido de la konsilio, en la dato de la 27-a de marto, 1619, deklarante, ke la menciitaj matricoj estos elaĉetitaj kontraŭ la prezo de 5 mil pundoj, pagota aŭ al la senjoro de Ĝenevo aŭ al la heredantoj de Robert Estienne.
(12475) 1997 CC20
(12475) 1997 CC20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
28169 Cathconte
28169 Cathconte estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Catherine Marie Conte, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio, Usono).
Piazzatorre
Piazzatorre estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Branzi, Isola di Fondra, Mezzoldo, Moio de' Calvi, Olmo al Brembo, Piazzolo kaj Valleve.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Jakobo la pli aĝa, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Mohs-skalo
La Mohs-skalo estas skalo de minerala dureco kiu komparas mineralojn per la ebleco skrapi pli molajn mineralojn. Ĝi estis kreita de la germana mineralogo Friedrich Mohs, kaj estas unu el multaj difinoj de dureco de materiala scienco.
Mohs bazis la skalon laŭ dek abundaj mineraloj. Materialoj estas kategoriigataj laŭ la plej malmola materialo kiun si povas skrapi. La jena tabelo montras komparado kun absoluta malmoleco per sklerometro.
Härte
Lajos Vértes
Lajos Vértes [lajoŝ vErteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vértes Lajos estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina familia nomo estis Véber, lia familia nomvarianto estis Vértess.
Lajos Vértes naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Vértes lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste li aliĝis al trupo de Nándor Alapi en Székesfehérvár, baldaŭ li ludis en Győr kaj Debrecen. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Li estis victeatrestro de Operetoteatro (Budapeŝto) en la teatra jaro 1941. Li havis altan postenon en la aktora societo, tial la politika komisiono ne permesis al li la aktoradon. En 1946 li edziĝis, li estis makleristo pri libroj. Post mildiĝo de la kruela socialismo inter 1956-1960 li denove havis rolojn en teatro en Budapeŝto.
59001 Senftenberg
59001 Senftenberg estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Senftenberg (nun Žamberk) estas la loko, elde kie du kometoj estis malkovritaj far'de Theodor Brorsen en 1851. Tiu plaĉa foirurbo ĉe la piedo de la Orlica montaro en orienta Bohemio, estas la naskiĝloko de Prokop Diviš, de la astronomo August Seydler kaj de la kirurgo Eduard Albert.
Ourique
Ourique [uRIke] estas portugala urbeto apartenanta al la Distrikto Beja, Alenteĵo-regiono kaj intermunicipa komunumo de Malalta Alentejo, kun ĉirkaŭ 3.000 loĝantoj.
Ĝi estas la sidejo de komunumo kun 660,15 km² de areo kaj 6,199 loĝantoj (2001), subdividita en 6 parokojn. La komunumo limas norde kun la municipoj Santiago do Cacém kaj Aljustrel, oriente kun Castro Verde kaj Almodôvar, sude kun Silves kaj okcidente kun Odemira.
La komunumo estas fama ĉar en ĝia ĉirkaŭaĵo okazis la Batalo de Ourique, kaj en la tago de Sankta Jakobo en 1139 Alfonso la 1-a la Granda venkis la almoravidojn. Ĉi tiu historia evento markis tiel la portugalan imagemon, kiu estas priskribita sur la blazono de Portugalio: kvin ŝildetoj kiuj reprezentas la kvin maŭrajn reĝojn venkitajn en la batalo.
Bale Montaro
La Bale Montaro (konata ankaŭ kiel la Montaro Urgoma) estas areo de montoj de la Oromia Regiono de sudorienta Etiopio, sude de la Avaŝa Rivero. Ili inkludas la Tullu Demtu, nome la dua plej alta monto en Etiopio (4377 metroj), kaj same pri la Monto Batu (4307 metroj). La rivero Vebi, alfluanto de la rivero Jubba, elfluas en tiuj montoj oriente de Goba. La Nacia Parko Bale kovras 2,200 km² de tiuj montoj.
Pozondón
Geografio
Pozondón estas sur tre montara areo je 1 407 msm, komunikebla laŭ la komarka ŝoseo A-1511 kun Bronchales sudokcidente kaj Santa Eulalia del Campo oriente kaj de tie al Teruelo.
Historio
Estas restaĵoj de Neolitiko kaj de iberoj.
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Pozondón kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Bronchales en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj forstado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 47 loĝantoj.
Altiraĵoj estas la preĝejo, la tri ermitejoj, popola arkitekturo, urbodomo, placo kun cisterno, ruinoj de la kastelo, naturaj lokoj, pinaroj.
Tolimán
Tolimán estas la nomo de du komunumoj de :
JEFO-Vikio
Fakte ekzistas du vikioj :
Sakura Trick
Sakura Trick (japane 桜Trick) estas japana juria mangaa kaj animea serio. La televidserio estis origine elsedata ekde januaro ĝis marto 2014.
Resumo
Haruka Takayama kaj Yuu Sonoda estas longtempaj amikinoj. Pro la alveno al supera mezlernejo ili ne havas tiom da tempo kiun ili povas pasigi unu kun la alia kaj dum tio ĉi ili rimarkas ke ilia amikeco ne estas "nura" amikeco.
Operaco Muŝtarak
La komuna komando ĉe la Internacia Sekureca Helpo-Forto (angle Isaf) de NATO lanĉis tion, kion ĝi nomas "afgangvidatan kontraŭinsurekcian operacon", sendinte 15.000 soldatojn en kernajn lokojn de la provinco de Helmando por batali la Talibanojn. La Talibanoj diras, ke ili disponas je 2.000 batalantoj pretaj kontraŭataki.
La fortoj implikitaj en Operaco Muŝtarak estas :
Usono diras, ke ĉi tiu atako al la talibanoj estas prototipo por nova speco de operacoj, en kiu la celo estos kapti la lokon per minimuma kvanto de perforto. Kaj unuafoje NATO kaj afganaj respondeculoj pretigis grandan nombron de afganaj administrantoj kaj ankaŭ afganan guberniestron por regi en Marjah tuj post kiam la batalado finiĝos. Ankaŭ pli ol 1000 lokaj policistoj atendas por iri tien labori.
Helmand (provins)
Las Navas de Tolosa
Navas de Tolosa (ankaŭ nomata Las Navas de Tolosa, aŭ simple Las Navas) estas urbo kaj hispana vilaĝo apartenanta al la municipo La Carolina, en la Provinco Ĥaeno. Ĝi situas en la orienta parto de la regiono Sierra Morena. Dek kvin kilometrojn de la limo kun la provinco Reĝurbo de Despeñaperros, proksime al ĉi tiu urbo troviĝas la kernoj de Santa Elena kaj Carboneros. Estas fama Santa Elena ĉar tie okazis la decida batalo inter kristanaj kaj islamaj trupoj en 1212.
Metelen
Metelen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinfurt de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, germane Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
David Bek
David Bek (armene Դավիդ Բեկ; mortis en 1728) estis unu el la plej elstaraj personoj de la armena liberiga movado kontraŭ okupaj fortoj de la Safavida kaj Otomana Imperioj. Li batalis en 1722-25 kun apogo de Mĥitar Sparapet kontraŭ la safavidoj. Li gvidis la armenojn en 1726-1728 kontraŭ la turkoj. Bek estas unu el la plej elstaraj militistoj de la armena sendependisma movado de la 18-a jarcento.
Post la falo de la safavidoj en 1722, David Bek establis sin kiel gvidanton de la defendoj de la lokaj armenoj de Sjunik kaj Kapan dum la otomana turka invado kaj la atakoj de la lokaj islamaj triboj. David sukcesis malhelpi la diversajn islamajn tribojn fari taŭgajn teritoriajn gajnojn. En 1727, por ĉesigi la otomanan aliron en la areo, reĝo Tahmasp la 2-a nomumis Davidon kiel la guberniestro de la areo, kaj donis al li la rajton administri la areon kiel vasala armena princlando sub irana regado.
En 1726-28, la lokaj armenoj sub la gvidado de David Bek ekmilitis kontraŭ turkaj armeoj ĉe Halidzor kaj montris grandan militan kompetentecon kaj bravecon venkante ilin facile. Kuraĝigitaj de liaj sukcesoj, multaj armenoj levis la standardon de ribelo kontraŭ la islamanoj kaj aliĝis al la vicoj de David. La regantoj (melikoj) de Karabaĥo baldaŭ aliĝis al la kialo por nacia liberigo, pruntedonante al David Bek virojn kaj materialojn; Avan Juzbaŝi, armea komandanto de Ŝuŝo kiu devis iĝi unu el la proksimaj subtenantoj de David Bek, kontribuis per 2,000 viroj al la militinvesto.
Post la morto de David Bek en 1728, ordonrajto pri la areo pasis al Mĥitar Sparapet.
Heredaĵo
En 1944, dum la dua mondmilito, la historia kaj eposa filmo David Bek estis farita de reĝisoro Hamo Beknazarjan. Bek estas la ĉefa rolulo de opero, David Bek, komponita de Armen Tigranjan inspirita de la verko de Raffi.
Château-Gontier (stacidomo)
Château-Gontier estas franca varstacidomo sur linio Sablé -, situanta en Château-Gontier, en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Kampanuledoj
Laŭ filogenetika sistematiko, Kampanuledoj, alinome Campanulidae, estas grupo de verdukotiledonoj.
Château-Gontier (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Kampanuledoj
Priskribo
La petaloj estas frue (t.e. tuj post kiam la floro ekkreskas) kuniĝintaj. La vando kiu protektas ovolon estas maldika. Ovolujoj estas subaj. Fruktoj estas nedehiskaj.
Château-Gontier (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Sablé - Montoir-de-Bretagne (460000).
Du Mu
Du Mu (pr:Tu Mu), ĉine 杜牧, pinyin: Dù Mù, estis ĉina poeto, (803-852). Li estis la ĉefa realisma poeto dum la Tang dinastio.
Lipina (apartigilo)
Nomon Lipina portas pluraj setlejoj:
…aŭ partoj de municipoj:
… aŭ pluaj:
Kreskonio
Kreskonio (latine Cresconius, hispane Cresconio) (ĉ. 1036 - 1066) estis episkopo de la 11-a jarcento de Iria Flavia kaj Santiago-de-Kompostelo en Hispanio, kiu sukcedis al Vistruarius.
Kiel lia samtempulo Odo de Bayeux, Kreskonio estis "milita episkopo" kaj dum vikinga invado de Galegio, li kolektis armeon kaj venkis la invadantojn. Li fortikigis Castellum Honesti -hodiaŭ konata kiel Torres do Oeste, kiu iam staris en Catoira, Hispanio - kun la celo bloki estontajn invadojn per la estuaro, Rio de Arousa, kaj ankaŭ konstrui la urbajn muregojn de Santiago-de-Kompostelo.
Nordgermersleben
Nordgermersleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 894 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova komunumo Hohe Börde.
Sincelejo
Sincelejo [sinseleho] estas urbego, diocezo kaj universitata urbo en norda Kolombio, en departemento Sukreo. Ĝi estas ankaŭ departementa kaj regiona ĉefurbo.
Geografio
Sincelejo troviĝas sur montetaro en la norda parto de la lando. Kariba Maro troviĝas 30, Monteria 81, Kartageno (Kolombio) 122, Soledad (Atlantiko) 192, Barranquilla 196, Santa Marta 253, Valledupar 269, Medeĝino (Kolombio) 336, Bucaramanga 348, Cúcuta 355, Pereira 501, Armenia (Kindio) 532, Soacha 541, Ibagué 542, Bogoto 543, Santiago de Cali 664, Neiva 709, San Juan de Pasto 924 km.
Historio
La nuna Sincelejo estis loĝata jam antaŭ alveno de hispanoj. Ĝi estis fondita en 1535 (tiam hispanoj alvenis en la indianan vilaĝon) por profiti la laborfortojn. Vera hispana fondo okazis en 1775. La konstruado de la urbo komenciĝis per kirko. En 1812 Sincelejo iĝis ŝirmejo por la revoluciemaj pastroj. En 1912 la urbo preskaŭ malaperis pro incendio. En 1966 kun la kreado de la Sukreo Sincelejo iĝis la ĉefurbo. En 1980 la stadiono kolapsis, mortigante almenaŭ 200 homojn.
Ippei Watanabe
Li futbalis ĉe Jokohama Flügels, Júbilo Iwata, Vissel Kobe, Mito HollyHock kaj Jokohama FC.
Sincelejo
Ekonomio
Motoro de la ekonomio de Sincelejo estas la butaro-bredado. Oni kultivas en la ĉirkaŭaĵo maizojn, maniokojn, ignamojn, bananojn. La industrioj ĵus komencas vekiĝi.
Du Fu
Du Fu (pr. Tu Fu), Pin Jin: Dù Fǔ, ĉine: 杜甫, Wade-Giles literumado: Tu Fu, ankaŭ foje konata kiel Dù Shàolíng (杜少陵) aŭ Dù Gōngbù (杜工部) (712 - 770) estis ĉina poeto de la Tang dinastio. Li kaj lia amiko Li Bai estas la plej famaj el ĉiuj ĉinaj poetoj.
Sincelejo
Klimato
Sincelejo situas en tropika klimato, tial la temperaturoj ne ŝanĝiĝas tro multe laŭ la jaro. La averaĝa temperaturo varias inter 18-38 °C. Jare pluvas po 1161 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj oktobro pluvas pli.
Du Fu
Lia poezio ofte esprimas lian kompaton kontraŭ la suferoj de la popolo en la malordaj tempoj, kiujn li spertis, sed ankaŭ tradicia lirikeco, kiel en lia fama kaj ofte tradukita poemo "Sur altano".
Sincelejo
Trafiko
Sincelejo situas laŭ la ĉefa ŝoseo, kiu ligas Barranquilla kaj Medeĝino. En la urbego mikrobusoj, taksioj kaj motorciklo-taksioj liveras la pasaĝerojn. 15 kilometrojn de Sincelejo enlanda flughaveno funkcias.
Du Fu
En Esperanto
Poemoj de Du Fu elĉinigis Shi Chengtai kaj aliaj (Gerrit Berveling, Hu Guozhu, Kris Long, Laŭlum, Ossaka Kenĵi, Vejdo, Xie Yuming kaj S.J.Zee), aperinta ĉe Libraro de Verda Stepo, Esperanto-Asocio de Aŭtonoma Regiono de Interna Mongolio, Ĉinio, 2006, 188 paĝoj.
La 17-an de oktobro 2021 okazis en la ĉina urbo Shenyang la dua Liaoning-recitalo de esperantaj kaj ĉinaj poemoj organizita de la Liaoning-Esperanto-kultura klubo. Dum la unua recitalo refiefigis preskaŭ sole poemojn de forpasintaj Esperanto-poetoj, sed en la dua recitalo oni aŭskultis la Esperanto-versiojn de ĉinaj poemoj en diversaj historiaj periodoj interalie la poemon Ĝojiga pluvo en printempa nokto de Du Fu.
Valdenebro
Valdenebro [baldeNEbro] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Tierras del Burgo, foje atribuita ankaŭ al Komarko de Sorio. La loknomo Valdenebro estas etimologie komprenebla kiel Valo de junipero, alude al abunda montararbo; kaj tiukadre aperas junipero en la municipa blazono, apud plugilo, kiel simbolo de agrikulturo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 51,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 96 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la 1970-aj jaroj.
Ĝi distas 60 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas inter El Burgo de Osma kaj Almazán. La municipo enhavas la loĝlokojn Boós kaj Valdenebro. Ĝi limas kun Boós, Valdenarros, nun apartenanta al El Burgo de Osma, Bayubas de Arriba, Bayubas de Abajo, Quintanas de Gormaz kaj Lodares de Osma, ankaŭ apartenanta al El Burgo de Osma.
Historio
Ŝajne estis iama setlejo de arevakoj, kaj estis restaĵoj de romia epoko.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado en la 12-a jarcento.
Vuĉkove
Vuĉkove ukraine Вучкове, hungare Vucskómező [vuĉkOmezO] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.
Valdenebro
Historio
En la Censo de 1789, de la Grafo de Floridablanca, ĝi estis loko tiam konata kiel Val de Nebro de la Partio de Osma en la Intendencia de Soria, kun jurisdikcio de senjorlano sub la aŭtoritato de la vicurbestro, nomumita de la Duko de Uceda.
Vuĉkove
Situo
Vuĉkove situas laŭ rojo.
Historio
En 1910 vivis en Vucskómező 568 loĝantoj (523 rutenoj, 39 germanoj, 6 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Vuĉkove. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Valdenebro
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj.
Spato
La spato estas botanika termino pri speciala formo de brakteoj. Ĝi estas brakteo, kiu envolvas la infloreskon kaj estas okulfrape kolora. Plej ofte la spato konsistas el nur unu folio, malofte el du aŭ pliaj folioj. Arumacoj kaj arekacoj havas spatojn.
28723 Cameronjones
28723 Cameronjones estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Cameron Cole Jones, finalisto de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Corte Madera School de Portola Valley (Kalifornio).
Saint-Bonnet-près-Bort
Geografio
Saint-Bonnet-près-Bort etendiĝas sur 17,14 km², kaj havis 182 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Bonnet-près-Bort situas je alteco de 743 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Ĝi tiam nedaŭre nomiĝis "Bonnet-près-Bort". Saint-Bonnet-près-Bort antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Chabanne, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Ekonomio
La flughaveno Ussel-Thalamy parte situas sur la teritorio de Saint-Bonnet-près-Bort. La alia parto situas en Saint-Exupéry-les-Roches.
Administrado
Saint-Bonnet-près-Bort apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Ródenas
Ródenas [ROdenas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 60 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj. Ródenas estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono kaj la plej norda de la komarko.
Ródenas estas sur tre montara areo je 1 380 msm, tre malfacile komunikebla kun Pozondón sude, Villar del Salz nordoriente kaj Tordesilos nordokcidente, jam en la Provinco Gvadalaĥaro.
Historio
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj.
Jiří Kořínek
Jiří KOŘÍNEK (naskiĝis la 1-an de oktobro 1906 en Liberec - mortis la 4-an de novembro 1988 en Ústí nad Labem, Ĉeĥoslovakio) estis ĉeĥa esperantista poezia tradukisto. Honora membro de ĈEA.
Ródenas
Historio
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Ródenas kaj ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Bronchales en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Jiří Kořínek
Komerca komizo en Liberec, ekde 1931 en tekstila grandkomercejo en Brno (en nuna Ĉeĥio), dum la dua mondmilito devige laborigita en fandejo. Post la milito li revenis al sia origina profesio, en 1964 li transloĝiĝis al Ústí nad Labem, kie li laboris ĝis sia pensiuliĝo kiel kontrolisto de kvalito en la entrepreno Textil Liberec.
En 1922 kiel studento li konatiĝis kun Esperanto. Ekde 1949 ĝis siaj lastaj tagoj li dediĉis milojn da horoj al la pacienca laboro de tradukanto. Multegaj tradukoj dissemitaj tra gazetaro aŭ en manuskriptoj. Plej laste en la Régulo-festlibro Esperantismo li taksis sian verkaron kiel 500 originalajn kaj 550 tradukitajn poemojn kaj muziktekstojn. Nur ono el tio aperis libroforme. Li havas ankaŭ lokon en Esperanta Antologio (1984) kaj en multaj revuoj, i.a. kiel gajninto de 18 literaturaj premioj. Nur du semajnojn antaŭ la morto Jiří Kořínek fariĝis la unua esperantisto, kiun la ĉeĥa ŝtato honorigis kiel "merithavan laboranton en kulturo“.
Ródenas
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 61 loĝantoj.
Altiraĵoj estas la preĝejo, restaĵoj de alia pli antikva preĝejo, ermitejo, palac-domoj, cisterno, lavejo, popola arkitekturo, rokpentraĵoj, naturaj lokoj, pinaroj ktp.
Garbo (matematiko)
En matematiko, garbo (sheaf, faisceau) estas kolekto da aroj (aŭ aliaj matematikaj strukturoj) sur iu topologia spaco (aŭ pli abstraktaj ĝeneraligaĵoj de la koncepto de spaco).
Difino
Se X estas topologia spaco, garbo \mathcal F sur X konsistas el la jenaj datenoj: Tiuj datenoj devas plenumi la jenajn aksiomojn: Se oni forigas la lastajn du aksiomojn (lokecon, kunglueblon), do oni difinas la koncepton de la pragarbo.
Garbo de grupoj estas garbo, kies aroj de sekcioj estas grupoj, kaj kies restrikto-bildigoj estas grupaj homomorfioj. Simile garbo de ringoj konsistas el ringoj de sekcioj kune kun ringaj restrikto-homomorfioj, ktp.
Historio
La koncepton de la garbo difinis la franca matematikisto Jean Leray en 1947. La nomo estas metaforo je la garbo de sekigitaj plantoj.
Marek Blahuš
Marek BLAHUŠ (naskiĝis la 16-an de majo 1986 en Kyjov) estas ĉeĥa esperantisto, informadikisto ligita al la Masaryk-Universitato en Brno (specialisto pri komputila lingvistiko), vikipediisto, eksa membro de la Akademio de Esperanto, eksa estrarano de E@I kaj reviviginto kaj honora membro de Ĉeĥa Esperanto-Junularo, kun kiu li en 2009 ĉeforganizis la 65-an IJK de TEJO en Liberec'.
Studo, laboro kaj akademiaj interesoj
Marek Blahuš naskiĝis la 16-an de majo 1986 en Kyjov (tiam Ĉeĥoslovakio), kiel unua infano de la gepatroj Bohumil kaj Anna. Post kelkaj jaroj pasigitaj en Veselí nad Moravou, lia familio transloĝiĝis en 1991 al Uherské Hradiště, kie li en 1992 eniris bazlernejon kaj sekve finstudis okjaran gimnazion.
Inter la jaroj 2005 kaj 2011 li studis ĉe la Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato en Brno, kie li specialiĝis pri perkomputila naturlingva prilaborado. En junio 2008 li tie fariĝis bakalaŭro pri aplikata informadiko, defendinte studlaboraĵon pri literumkontrolilo por esperanto. Daŭrigan magistran studon li konkludis en 2011. Kadre de ĝi li pasigis kvin monatojn (septembro 2008 – februaro 2009) en Loveno (Flandrio, Belgio) kiel interŝanĝa studento ĉe la Katolika universitato de Loveno (K.U.Leuven) kaj ok monatojn (septembro 2010 – majo 2011) kiel plentempa staĝanto de la organizo E@I en Nancio (Francio) – ambaŭ pere de stipendioj de la programo Erasmus. En Francio li krome sekvis kursojn pri la ĉeĥaj lingvo, historio kaj kulturo ĉe la Universitato Nancio 2.
Ekde la 1-a de junio 2011 ĝis la 31-a de decembro 2018 Marek Blahuš laboris kiel informteknologia teknikisto por la Centro de lingva edukado de la Masaryk-Universitato en Brno. Inter marto 2012 kaj oktobro 2013 li tie okupiĝis ankaŭ pri la projekto Deutsch.info de E@I kaj sekve partoprenis la kreadon de simila retejo Mluvtecesky.net (publikigita en 2015).
Intertempe li de la 1-a de oktobro 2011 ĝis la 29-a de februaro 2012 faris staĝon ĉe la Ĝenerala Direkcio por Interpretado de la Eŭropa Komisiono en Bruselo.
Premioj kaj honorigoj
Liaj fakaj atingoj dum la gimnazia studo igis lin laŭreato de la Premio de la Dokta societo de Ĉeĥa respubliko (2002) kaj Premio de la Bonfara fondaĵo de Jaroslav Heyrovský (2004), kaj en 2005 li reprezentis Ĉeĥion en junulara scienca foiro Intel ISEF en Fenikso. Kiel universitata studento li en 2007 gajnis stipendiojn Goldman Sachs Global Leaders Program kaj GE Foundation Scholar-Leaders Program, parte pro siaj gvid-aktivadoj en la esperanto-movado. Ĉe konkludo de lia bakalaŭra studo en la jaro 2008 estis al li aljuĝita Premio de la dekano de la Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato por bonegaj studrezultoj.
Lingvoj
Lia denaska lingvo estas la ĉeĥa. Kiel fremdlingvojn li apud esperanto parolas la anglan, la germanan, la hispanan, la polan kaj la nederlandan. Aldone li akademie akiris bazojn de la latina, la hungara kaj la eŭska. Dum sia staĝo en Francio li sen konscia lernado akiris bazajn komunikkapablojn en la franca. Li regas ankaŭ la planlingvon tokipono kaj estas administranto de Tokipona Wikia kaj iama kunmoderatoro de la dissendolisto "tokipona" ĉe Yahoo! Groups. Li okupiĝas ankaŭ pri interlingvistiko kaj estis membro de GIL. Lia ĉefa kontribuo al Esperantologio estas cifereca prilaboro de la Zamenhofaj adresaroj de la fruaj esperantistoj (1887–1909).
Hobioj
Krom komputiko kaj lingvistiko, liaj aliaj hobioj estas genealogio (lia patra antaŭularo devenas de Ostrožská Lhota), geokaŝado kaj enciklopedioj (li estas redaktanto de Vikipedio, aktive verkis por la Vikipedio en Esperanto precipe en 2005–2006, kunorganizis la Esperantan Vikimanion en 2011, partoprenis la tutmondajn Vikimaniojn en 2011, 2013 kaj 2016 kaj membras en la organizo Vikimedio Ĉeĥio). Estante katoliko, li ankaŭ engaĝiĝas en la kristana junulara movado, inkluzive de tiu esperantista (li estas membro de IKUE kaj fondinto de la dissendolisto "junaj-kristanoj" ĉe Yahoo! Groups).
Esperantistiĝo
Marek Blahuš komencis lerni esperanton la 20-an de junio 2003 per interreto (komence per Esperanto HyperCourse, la 16 reguloj kaj La Eta Princo) kaj unue korespondis retpoŝte kaj aŭskultis elsendojn de Radio Vatikana. Unua esperanto-aranĝo en kiu li partoprenis estis la 24-an de aprilo 2004 Adonido en Ratíškovice, unua internacia la 20-an de junio 2004 la renkontiĝo sur Granda Ĉantorio organizata de Varsovia Vento, kaj unua granda internacia aranĝo la 48-a IS en Wetzlar inter la 27-a de decembro 2004 kaj la 3-a de januaro 2005. La 20-an de julio 2009 li sukcese trapasis lingvoekzamenon Origo atestantan pri scipovo de esperanto je la nivelo C1 de KERK. La 25-an de aprilo 2013 li estis elektita membro de la Akademio de Esperanto por naŭjara periodo.
Ĉeĥa Esperanto-Junularo kaj TEJO
Konatiĝinte kun Dagmar Chvátalová kaj Tomáš Břicháček, Marek Blahuš kunfondis kun ili en 2005 manke de organizata junulara esperanto-movado en Ĉeĥio novan civitanan asocion Ĉeĥa Esperanto-Junularo (ĈEJ). Ĝian estraron li membris en la jaroj 2005–2014 (vicprezidanto en 2005–2006 kaj denove 2009–2012, prezidanto en 2006–2009, prezidanto de revizia komisiono en 2012–2014), kaj en 2015 li fariĝis honora membro. Pinto de lia agado estis la jaro 2009, kiam li prezidis la LKK-n de la 65-a IJK, okazinta en Liberec' (Ĉeĥio) kunlabore kun GEJ kaj PEJ.
Ĉeestinte la neformalan kunsidon de la TEJO-komitato dum la 48-a IS (jarŝanĝo 2004/2005), li dum la dua sesio de ties kunsido dum la 61-a IJK en Zakopane (la 1-an de aŭgusto 2005) fariĝis komitatano A de TEJO por ĈEJ, laŭ skriba nomumo fare de la prezidantino Dagmar Chvátalová, kaj tiu nomumo estis poste regule renovigata ĉiam de la aktuala ĈEJ-prezidanto ĝis la jaro 2014, kiam sekva komitatano A de TEJO por ĈEJ fariĝis Vít Mišurec. En TEJO Marek Blahuš oficis ankaŭ kiel komisiito pri reta agado (2009–2013) kaj reprezentis la organizon en la komitato de UEA (2010–2013).
E@I
Eksciinte pri ekzisto de la organizo komence de 2005 dum la 48-a IS, li kiel komputikisto kaj sub influo de Martin Minich kaj sekve Peter Baláž eniris la organizon E@I (tiam ankoraŭ Esperanto@Interreto) kaj en 2006 ankaŭ ties estraron kiel respondeculo pri seminarioj kaj sekve ekde 2007 ĝenerala sekretario. Li estis konkrete aktiva en la projekto de la DVD Esperanto Elektronike, por kiu li efektivigis la unuan eksterretan "eldonon" de la Vikipedio en Esperanto, kaj poste aktivis ankaŭ en la projekto Lingvohelpilo kaj preparteamo de la projektoj Bretaro kaj Reta PIV. Ene de E@I li ankaŭ ĉefrespondecis pri ties oka trejnseminario pri Lingvoj en interreto, organizita de E@I kune kun ĈEJ de la 4-a ĝis la 10-a de novembro 2006 en Brno-Komín kun subvencio de la Fondaĵo Junularo de la Eŭropa Komisiono. Per stipendio de la programo Erasmus li kadre de sia studo ekde septembro 2010 ĝis majo 2011 laboris plentempe kiel staĝanto de E@I en Nancio (Francio).
Agado en Brno
Ekde sia ekstudo en Brno en aŭtuno de 2005, Marek Blahuš estas membro de la Esperantista klubo en Brno kaj de la Societo por la internacia lingvo Esperanto en Brno. Aldone li estas eksa gvidanto kaj dojeno de la Brna klubo de ĈEJ. En decembro de 2005 li reprezentis la brnajn esperantistojn ĉe la centjariĝo de la esperanto-klubo en la ĝemela urbo Stuttgart. En novembro de 2006 li organizis en Brno-Komín la trejnseminarion de E@I kaj ĈEJ. La 19-an de februaro 2008 elsendis Ĉeĥa Televido en sia programo "Dobré ráno z Moravy a Slezska" raportaĵon pri esperanto el Brno, kies enhavon li aranĝis.
Ĉe la Pedagogia fakultato de la Masaryk-Universitato en Brno li dum la akademia jaro 2005/2006 sekvis dusemestran esperanto-kurson kaj unusemestran esperantlingvan studon pri klerigkibernetiko, instruatajn de Josef Vojáček. Ekde tiam li kelkfoje vizitis la kurson (unufoje ankaŭ ties kopion ĉe Universitato Palacký en Olomouc) kaj prezentis al la studentoj pri la praktikaj uzebloj de esperanto por junaj homoj.
Agado en Belgio
Dum sia loĝado en Loveno (Belgio) en 2008–2009, Marek iĝis membro de Flandra Esperanto-Ligo (FEL) kaj Flandra Esperantista Junulara Asocio (FLEJA) kaj de Esperanto 3000, la esperanto-klubo de Loveno kie li okazigis prelegon pri Ĉeĥio kaj Brno kaj kies Vesperojn 3000 li vizitadis. Krome li renkontadis belgajn esperantistojn kaj partoprenis en kelkaj renkontiĝoj (PSKK, Zamenhofaj tagoj en Kelmis, Bruselo kaj Antverpeno, kaj la Lingva Festivalo de Esperanto 3000 en Loveno kie li prezentis la ĉeĥan lingvon per la nederlanda lingvo, kiun li en Loveno ellernis). En Pangaea, la internacia studenta renkontejo de K.U.Leuven, li aranĝis ĉiusemajnan esperanto-kurson por 5 internaciaj studentoj. Fine de sia restado, en februaro de 2009, li okazigis prelegturneeton tra Belgio, dum kiu li gastis ĉe esperantistoj kaj prelegis en la esperanto-kluboj La Verda Stelo (Antverpeno; pri literumkontrolo), Kvinfolio (Louvain-la-Neuve, pri literumkontrolo kaj Ĉeĥ(oslovak)io) kaj Esperantista Brusela Grupo (Bruselo; pri Ĉeĥio, Brno, Mendel kaj Gödel).
Ankaŭ dum sia dua restado en Belgio (Bruselo) en 2011/2012 li interagis kun la lokaj esperantistoj kaj instruis Esperanton al kelkopo de kunstaĝantoj de la Eŭropa Komisiono.
65-a IJK
Kiam la 9-an de aprilo 2008 la estraro de TEJO anoncis sian decidon akcepti la komunan kandidatiĝon de la Ĉeĥa, Germana kaj Pola Esperanto-Junularoj por organizi la 65-an Internacian Junularan Kongreson (IJK) en Liberec', Marek Blahuš surbaze de la kandidatiĝo fariĝis prezidanto de ties Loka Kongresa Komitato. La kongreso okazis inter la 18-a kaj la 25-a de julio 2009 kun partopreno de 343 personoj el 41 landoj.
Agado en Francio
Dum sia loĝado en Nancio (Francio) en 2010–2011, Marek reprezentis la organizon E@I en pluraj esperanto-renkontiĝoj en Francio kaj najbaraj landoj, prelegante, instruante kaj kontaktante kunlaborantojn. Por la projekto Bretaro li vizitis esperanto-bibliotekojn en Aalen, Kortrijk kaj Parizo; por la projekto Reta PIV li kunvenis kun Serge Sire. Li invitiĝis kiel programkontribuanto al la komuna seminario de BAVELO kaj Espéranto France-Est (Rastatt, Germanio) kaj al la Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo (Sète); prelegis kadre de la Semajno de Esperanto en Strasburgo; instruis Esperanton dum semajnfina kurso de Esperanto 22 (Saint-Brieuc) kaj dum la Mediteranea Esperanto-Semajno (Agay); mem organizis trilandan (Francio, Germanio, Svisio) junularan renkontiĝon en Bazelo (de la 5-a ĝis la 7-a de novembro 2010 kun pli ol dudek partoprenintoj). Kelkfoje li ankaŭ vizitis kunvenojn de la esperanto-kluboj de Nancio kaj Metz, sed ankaŭ en Parizo, Kortrijk, Aalen (ĉeestinte transdonon de la FAME-premio) kaj Berlino.
Partopreno en esperanto-aranĝoj
En sia fraŭla tempo Marek Blahuš multe vojaĝis, vizitante diversajn precipe junularajn esperanto-aranĝojn. Jam ekde la unua, li verkigas memorlibron pri ĉiu esperanto-aranĝo, en kiu li ĉeestis, kaj foje aranĝis eĉ ekspozicion de la kolektiaj enskriboj.
Komence de la somero 2007 li organizis por si kaj aliaj junaj ĉeĥaj kaj slovakaj esperantistoj dusemajnan vojaĝon al Ukrainio (Krimeo kaj Kievo, inkluzive de vizito al Ĉernobilo).
Li regule kontribuadis al la programo de la junularaj renkontiĝoj, kiujn li partoprenis – plej ofte kiel filmejestro (organizis projekciojn de filmoj en esperanto kaj kun esperantlingvaj subtekstoj). De tempo al tempo li ankaŭ aranĝis kurson de tokipono, prelegon pri E@I aŭ Vikipedio, ludon ŝaradoj aŭ komunan geokaŝadon apud la kongresejo. Iam li kontribuis ankaŭ per kvizo pri naciaj himnoj aŭ prelego pri sia vojaĝo al Ĉernobilo.
Per propra iniciato li en aŭgusto de 2006 realigis busan karavanon inter la 91-a UK en Florenco kaj la 62-a IJK en Sarajevo, kiun partoprenis 49 esperantistoj el 17 landoj, inkluzive de li mem. Simile li iniciatis kaj, kune kun sia koramikino, organizis la 17-an de aŭgusto 2010 dum la renkontiĝo FESTO en Donneville apud Tuluzo en Francio por 33 partoprenintoj unutagan esperantistan ekskurson al Andoro.
Linio 9 de la metroo de Parizo
La linio 9 de la metroo de Parizo estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo. La linio kunigas la stacion en Boulogne-Billancourt okcidente al la stacio  oriente.
Komence de 2006 estis anoncite, ke la linio 9 kaj du aliaj linioj baldaŭ ricevos novajn, MF 01-vagonarojn. Ili ekanstataŭos la nunajn vagonarojn ekde la fino de la jaro 2007.
Curtis
Curtis  estas hispana municipo en la provinco Korunjo kaj apartenas al la distrikto Betanzos, en la aŭtonoma komunumo de Galegio. La urbodomo estas en la urbo Teixeiro. Ĝi havas bonegajn komunikadojn kaj loĝantaron de 4.160 loĝantoj.
Sinedrio
La Sinedrio (סַנְהֶדְרִין‎, Σῠνέδρῐον) estis la alta konsilio kaj supera tribunalo de la judoj dum la epoko de Jesuo Kristo. Ĝi kunvenis en Jerusalemo.
Funkcioj de la Sinedrio
La sinedrio interpretis kaj modifis la Judan leĝon koncerne ankaŭ ties fontojn skribajn kaj buŝajn. Ĝia laboro de kodigo naskigis la redakton de la Miŝno.
La Sinedrio daŭrigis esti la supera tribunalo, kies unu el la precipaj funkcioj estis la promulgo de la kalendaro. Ĝi ankaŭ ŝarĝiĝis per la tasko oficiale rekoni profeton kiu povus esti mem la mesio.
La Sinedrio estis dotita per granda politika influo kaj ĝi praktikis leĝan kontrolon sur la reĝo kaj sur la ĉefsacerdoto responsa pri la aktivecoj de la Templo de Jerusalemo.
Organizo de Sinedrio
La Sinedrio funkciis sub la aŭtoritato de sia Nassi (prezidanto) kiu direktadis la leĝofarantajn debatojn dum lia anstataŭanto direktadis la procesojn kaj estis nomata Av Bet din. Tiuj du postenoj estis tradicie konfiditaj al la du plej elstaraj kompetentuloj en la juro.
Historio
La juda tradicio reirigas la starigon de la Sinedrio al la epoko de Moseo. En la libro Eliro ĉirkaŭ 24 Moseo supreniris la Monton Sinajon akompanata de Aaron, de du ties filoj kaj 71 plejaĝuloj por ricevi la Toraon. Plimalfrue, li ilin surpetis la manojn por ke ili ricevu la spriton de Dio kaj siavice leĝofaru. La sinedrio estus daŭriĝinta dum epoko de la Juĝistoj kaj de la Templo de Salomono, tamen la bibliaj fontoj pri tio silentas.
Post la detruo de tiu Templo, la Sinedrio estus ekziliĝinta en Babilono. Post la reveno de la ekzilitoj, ĝi estis rekreita de Ezra. Ĝia politika aŭtoritato, tamen, estis grave minimumigita de la kondiĉo de persa protektorato al kiu judujo estis subemetita. Post la asmonea ribelo, la Sinedrio ne kapablis entronigi reĝon el la davida dinastio kiu regu kaj kontrolu la landon kaj elektu la ĉefsacerdoton. Kun la romia okupo, la Sinedrio vidis sian juĝistan povon reduktita ĉar al ĝi estis malpermesite mortkondamni: tiu prerogativo estis rezervita al la romia aŭtoritato. Pro tio la aktiveco de la Sinedrio limiĝas al la kodigo de la juda leĝaro.
Post la granda ribelo kaj la detruo de Jerusalemo en la jaro 70, la Sinedrio traanlokiĝis laŭkelke da tempo en Yavné. La Babilona Talmudo priskribas la dek translokiĝojn kaj restadojn de la Sinedrio, aparte tiujn ĉe Oucha, Shefa Amr, Beït-Shéarim, Tsippori (Sepphoris) kaj Tiberiado.
Post la detruo de la dua Templo de Jerusalemo, la Sinedrio restis la sola juda aŭtoritato akceptita de romianoj Ĝia prezidanto Judah ha-Nassi, redaktindo de Miŝno ĉirkaŭ la jaro 219, perdis sian statuson de spirita ĉefo avantaĝe de la direktantoj de la grandaj akademianoj de Babilono. Fine, la Sinedrio ĉesis ekzisti en 429 dekrete de romia imperiestro Teodozio la 2-a kiu eloficigis Gamaliel la 6-a. Kaj dum la tuta periodo de la Diasporo judoj tion eble deziris.
En la 17-a jarcento ero da hispanaj kabalistaj rabenoj provis rekrei la Sinedrion laŭ la proceduro iam sugestita de Maimonido, sed tio ne sukcesis pro la opono de jerusalemaj rabenoj.
Napoleono atribuis tiun nomon al la rabena asembleo kunvokita en Parizo la 9an de februaro 1807 por konigi la decidojn pri la juda komunumo en la napoleona imperio.
Aliaj provoj ĝin rekonstrui malsukcesis pro malakordo inter judoj. .
Sinedrio kaj Kristanismo
La apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Johano, Jakobo la Justulo Sankta Stefano la unua martiro, kaj aliaj disĉiploj de Jesuo ĝuos prezentiĝon antaŭ membroj de tiu asembleo.
Sinedrianoj kiuj mortokondamnis Jesuon
Vidu: Aŭgusteno kaj Jozefo Lèmann
Ĉeestas uloj kiel Joazar, sacerdoto kaj filo de sacerdoto. Lia patro, Simon Boeto, membras, kune kun aliaj siaj filoj, en la Snedrio. Li estis ĉefsacerdolo ĉar patro de Mariamme, la plej bela virino de la tuta Judujo: por ŝin igi sian, Herodo la Granda estis seniginta je ĉefsacerdoteco Joŝua ben Fabes kaj ĝin estis doninta al li. Anania ben Nebedai (kiu poste estos ĉefsacerdoto kaj porjuĝe sendos Sanktan Paŭlon al la prokuroro Feliĉo, famas pro speciala frandemo kaj pantagruelaj bankedoj. Kelkia, gardisto de la trezoro de la Templo, estas tiu kiu transdonas la tridekajn arĝentajn monerojn al Judaso (precize perprofete antaŭsciigitaj ankaŭ rilate la nombron).
Estu dirate ke la juĝoj konigitaj en la libro, kaj ankaŭ tiuj malmultaj kiujn ĉi tie oni citos, estas eltiritaj el la Talmudo, ĉar la juda tradicio, ankaŭ estonta, havas nenian estimon pri tiuj uloj. Jonata ben Uziel estas la skribisto kiu tradukas ĉiujn Profetojn krom Danielo ĉar la priskribo kiun tiu ĉi faras pri la Mesio ŝajnas la portreto de Jesuo el Nazareto. Ismael ben Eliza estas la belulo de la grupo: iun tagon lia patrino lavis al li la piedojn post lia reveno el rabena skolo kaj devote trinkis la lavakran akvon. Estu plue dirate: estis tiuj homoj la enkondukintoj de uzo sin nomiĝi rabbi (majstro), uzo kiu antaŭe ne ekzistis kaj kiun Jesuo severe riproĉis kiam malpermesas al siaj disĉiploj sin nomigi ĉe la popolo tiamaniere, ĝuste por ilin disingigi el gisto de tiuj fariseoj. Zachai estas tiu kiu post la detruo de la Templo flanke de estonta imperiestro Tito translokigas la Sinedrion al Jafne; sed tio ne malpermesis al li fariĝi “unu el la plej neimitindaj korteganoj de Tito mem, kvankam ankaŭ li, kiel ĉiuj en Jerusalemo, vidis la grandan templan kupran pordon (por ĝin movi necesis la forto de dudek viroj) malfermiĝi tutsole kun granda frakaso. Pri Ben Tsitsit Haccassat Talmudo informas pri la ekĉesa pompo de la vestoj kaj pri lia amo al la lukso sembremsa. Doras fariĝos unu el korteganoj de prokuroro Feliĉo, kiu konfidis ĝuste al li la ŝarĝon mortigi la ĉefsacerdoton Jonathas....
Katalin Ágoston
Katalin Ágoston [Agoŝton], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ágoston Katalin estas hungara aktoro. Ŝia frato estas Péter Ágoston (aktoro), kantisto. Katalin Ágoston naskiĝis la (laŭ hungara Vikipedio la 21-a) en Eger.
Aŭgusteno de Canterbury
Aŭgusteno (m. la 26-an de majo 604) estis sanktulo sendita de la papo por konverti la anglosaksojn, kaj la unua ĉefepiskopo de Canterbury, Kent. Li estis foje konata kiel la "apostolo al la anglosaksoj".
Katalin Ágoston
Biografio
Katalin Ágoston maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, dum lernado ŝi lernis ankaŭ muzikon (bekfluto, violono) kaj dum la gimnaziaj jaroj ŝi ricevis malgrandajn rolojn en la Teatro Gárdonyi Géza. Ŝi akiris muzikpedagogian diplomon en Universitato de Miskolc en 2009. Intertempe ŝi frekventis kurson de Operetoteatro (Budapeŝto), kie ŝi estis ankaŭ korusano. Post la diplomo ŝi havis rolojn en pluraj teatroj kaj province kaj ĉefurbe. Ŝi ricevis premiojn ekde 2014.
Aŭgusteno de Canterbury
La misio al Kent
En 595 li estis prioro de monaĥejo en Romo kiam, laŭlegende, la papo, Gregorio la 1-a, vidis blondajn knabojn en la sklavbazaro de Romo. Gregorio demandis, de kie ili devenis, kaj ili respondis ke ili estis angloj. "Ne angloj, sed anĝeloj" li diris (latine, "non angli sed angeli"). Li eltrovis ke ilia lando estas pagana, kaj nomumis Aŭgusteno estro de misio al Kent. Eble Gregorio elektis la regnon Kent ĉar la edzino de ĝia reĝo, Aethelberht, estis Sankta Bertha, merovida kristana princino: laŭ alia tradicio ŝi mem petis la papon sendi mision.
Aŭgusteno estis akompanata de Laŭrenco de Canterbury (kiu sekvis lin kiel ĉefepiskopo de Canterbury) kaj ĉirkaŭ 40 aliaj. Tamen survoje ili senkuraĝiĝis, kaj petis permeson reveni al Romo. Gregorio rifuzis, kaj sendis leterojn, per kiuj li kuraĝigis Aŭgustenon plenumi la taskon. En 597 la misiistoj alteriĝis ĉe Thanet en Kent. Reĝo Aethelberht donis al ili antaŭan preĝejon en Canterbury. Li mem konvertiĝis, verŝajne en 597, kaj certe ne post 601. Multaj aliaj konvertiĝis, kaj en 598 Gregorio skribis en letero al la patriarko de Aleksandrio, ke dek mil anglosaksoj jam baptiĝis.
Tuj ekster la muroj de Canterbury Aŭgusteno fondis Abatejon dediĉatan al Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo.
Aŭgusteno sendis Laŭrencon al Romo por peti konsilojn de la papo pri la organizo kaj la reguloj de la eklezio en Kent.
Lili Hegyi V.
HEGYI V. Lili [hedji] estis rumanuja hungara aktorino, kantistino naskita en Dunaharaszti en 1883 kaj mortinta en Koloĵvaro 1967.
Aŭgusteno de Canterbury
Dua grupo de misiistoj
En 601 alvenis al Kent dua grupo de misiistoj, kiuj portis librojn, ritajn vestojn kaj aliajn aferojn, kune kun letero de Gregorio. Tiu komandis al Aŭgusteno konsekri dek du episkopojn kiel eble plej baldaŭ. Gregorio, intencis ke estu du ĉefepiskopoj en Anglio – ĉe Londono kaj Jorko – sed la bazo de la suda ĉefepiskopo restis ĉe Canterbury.
Ekleziaj aferoj
Aŭgusteno nomumis Justus episkopo de Rochester (Kent) kaj Mellitus episkopo de Londono.
Gregorio esperis, ke la kelta eklezio en okcidenta kaj norda Britio agnoskus Aŭgustenon kiel superulon, sed tio ne okazis. La kelta eklezio sekvis tradiciojn kaj kutimojn malsamajn ol tiuj de la roma eklezio, kaj celebris Paskon je malsama dato. Verŝajne Aŭgusteno malvolontis kompromisi. Aldone, Aŭgusteno estis subtenata de la reĝo de Kent, kaj la paganaj reĝoj de Wessex kaj Mercia, kiuj klopodis pligrandigi siajn regnojn okcidenten, probable kontraŭis. Fakte, Aŭgusteno kaj liaj kunuloj apenaŭ misiis ekster Kent.
Aŭgusteno rekonsekris paganajn templojn kiel kristanajn preĝejojn.
Morto
Aŭgusteno mortis en majo 604. Li nomumis Laŭrencon de Canterbury kiel sia sekvanton. Li entombiĝis ĉe Canterbury, kiu iĝis – kaj eĉ hodiaŭ estas – grava pilgrimcelo.
Influo
La influo de Aŭgusteno grandegis. Ŝajne la keltaj kristanoj de okcidenta kaj norda Britio ne penis konverti la anglosaksojn de suda kaj meza Anglio. Aŭgusteno enkondukis pli aktivajn misiajn rimedojn. Influate de lia ekzemplo, evoluis forta misia tradicio en la anglosaksa eklezio, kaj dum la 8-a jarcento estis anglosaksoj, kiuj konvertis Germanion.
Aŭgusteno enkondukis ankaŭ la kutimojn de la roma eklezio. Rezultis disputoj kun la kelta eklezio, kiu tre influis en Northumbria, ĝis fine en 664, ĉe la Sinodo de Whitby, estis decidite, ke tuta Anglio sekvu la romajn kutimojn.
Kebraĉo
Kebraĉo (hispane : Quebracho) estas unu el la komunaj nomoj de minimume tri similaj specioj originaj de Granda Ĉako en Sudameriko :
Tiuj tri specioj estas riĉaj je tanino kaj ili provizas per tre malmola ligno, speciale rezistema. La nomo originas el la hispana lingvo quiebrahacha aŭ quebrar hacha, signifante kiu rompas hakilon.
Jaroslav Hašek
Jaroslav HAŠEK (naskiĝis la 30-an de aprilo 1883 - mortis la 3-an de januaro 1923) estis ĉeĥa humuristo kaj satiristo, kiu famiĝis precipe per sia mondfama romano Aventuroj de la brava soldato Ŝvejk, tradukita en sesdekon da lingvoj, sed li verkis ankaŭ mil kvincent rakontojn, estis ĵurnalisto, bohemiano kaj mistifikanto.
Vivo
Li naskiĝis en la 30-a de aprilo 1883 en Prago kiel filo de mezlerneja instruisto de matematiko Josef Hašek kaj de lia edzino Katerina. La familio kun tri infanoj (Jaroslav havis ankoraŭ je tri jaroj pli junan fraton Bohuslav kaj orfan kuzinon Maria) pro malriĉeco ofte ŝanĝis loĝejon, pli ol dekfoje dum lia infanaĝo. Neniam li ekkonis, kio estas vera hejmo kaj la manko de ankreco verŝajne influis lian vageman vivon. Kiam li estis dektrijara, mortis lia patro kaj la patrino ne kapablis lin firme eduki. La adoleskanta knabo en sia dekkvina jaro ĉesigis la studadon en gimnazio, lernis la metion de drogisto, sed fine li abiturientiĝis ĉe la komerca akademio. Ne longe li laboris kiel bankoficisto, sed poste li preferis la liberan profesion de verkisto.
Li tramarŝis piede duonon de Eŭropo kaj duonon de Azio, aliĝis al anarkiistoj, ne evitis lin arestejoj kaj eĉ psikiatriaj hospitaloj. Loĝante en gastejoj li pasigadis multe da tempo kun amikoj, amuzante ilin per siaj spritaj rakontadoj kaj pagante ilian drinkadon per rapide verkitaj rakontoj, tuj venditaj al la plej proksima gazeto. Mallonge li laboris en kelkaj redakcioj. Ekzemple kiel redaktoro de zoologia gazeto li elpensadis novajn speciojn de bestoj, pri kiuj furioze disputis pluraj profesoroj – sed ankaŭ la nomoj de tiuj profesoroj estis liaj propraj pseŭdonomoj. Nenia miro, ke la gazetoj rifuzadis dungi daŭre tian redaktoron. Lia plej granda mistifiko estis fondo de Partio de Modera Progreso en la Limoj de Leĝo, per kiu li parodiis paroladojn de tiutempaj politikistoj.