cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Árpád Gerster
Biografio
Árpád Gerster frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Vieno. Li akiris kuracistan diplomon en 1872, poste li eklaboris en soldata hospitalo de Vieno. En 1874 li studvojaĝis en Germanio, poste li migris al Usono, kie li laboris kiel kirurgo. En la sekva jaro li edziĝis, poste li havis filon. Ekde 1882 li ankaŭ instruis en Novjorko. En 1894 li ricevis ordenon de Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), kiun li resendis, ĉar ankaŭ en Usono li apogis tiujn hungarojn, kiuj sekvis politikon de Lajos Kossuth.
Dezső Győry
Dezső Győry [deĵO djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győry Dezső estis hungara poeto, verkisto, ĵurnalisto. Lia origina nomo estis hungare Wallentinyi Dezső.
Dezső Győry naskiĝis la  1900 en Hungara reĝlando en Rimaszombat, (nuntempa Rimavská Sobota en Slovakio). Li mortis la 1974 en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Győry frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo. Li debutis jam en 1917. Li plulernis en Universitato de Budapeŝto, kiun li interrompis dum Hungara Sovetrespubliko, tiam li aliĝis al la armeo. Inter 1920 kaj 1922 li plulernis en Germanio, poste li hejmenvenis jam en la novan landon Ĉeĥoslovakio. Li ĵurnaladis en diversaj hungarlingvaj gazetoj. En la 1930-aj jaroj li redaktis signifajn gazetojn. En 1941 li translokiĝis al la jam rehungariĝinta Beregszász. Ekde 1949 li vivis en Budapeŝto. Li ricevis ĉeĥoslovakian premion en 1932, poste 4 hungarajn premiojn inter 1956-1970.
Misano di Gera d'Adda
Misano di Gera d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calvenzano, Capralba (CR), Caravaggio kaj Vailate (CR).
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
ISO 639-3 h
!haa !hab !hac !had !hae !haf !hag !hah !hai !haj !hak !hal !ham !han !hao !hap !haq !har !has !hat !hau !hav !haw !hax !hay !haz !hba !hbb !hbn !hbo !hbs !hbu !hca !hch !hdn !hds !hdy !hea !heb !hed !heg !heh !hei !hem !her !hgm !hgw !hhr !hia !hib !hid !hif !hig !hih !hii !hij !hik !hil !him !hin !hio !hir !hit !hiw !hix !hka !hke !hla !hlb !hld !hlt !hlu !hma !hmb !hmc !hmd !hme !hmf !hmg !hmh !hmi !hmj !hmk !hml !hmm !hmn !hmo !hmp !hmq !hmr !hms !hmt !hmu !hmv !hmw !hmy !hmz !hna !hnd !hne !hnh !hni !hnn !hno !hns !hnu !hoa !hob !hoc !hod !hoe !hoh !hoi !hoj !hol !hom !hoo !hop !hor !hos !hot !hov !how !hoy !hoz !hpo !hps !hra !hre !hrk !hro !hrr !hrt !hru !hrv !hrz !hsb !hsf !hsh !hsl !hsn !hss !hti !hto !hts !htu !htx !hub !huc !hud !hue !huf !hug !huh !hui !huj !huk !hul !hum !hun !huo !hup !huq !hur !hus !hut !huu !huv !huw !hŭ <span id=hŭ> !huy !huz !hva !hvc !hve !hvk !hvn !hvv !hwa !hwc !hwo !hya !hye
Ostropolo
Ostropolo estis grava juda centro en la 17a jarcento kaj estis menciita en multaj tiutempaj tekstoj kiel la naskoloko de fama rabeno, kabalisto kaj martiro Samson ben Pesah Ostropoli. La juda loĝantaro estis forbalaita kune kun tiu de Starokonstantinov fare de nazioj en 1942 antaŭ la liberigo de la areo fare de la Ruĝa Armeo en 1945.
Imfalo
Imfalo, Imfal aŭ Imphal (en bengala: মণিপুর;) estas la ĉefurbo de la ŝtato Manipuro, en Barato.
En 2001, 217 000 personoj loĝis en Imfalo. La urbo estas sur 786 m super marnivelo kaj ties geografiaj koordenatoj estas 24°49′12″N 93°57′00″Or. En la urbo estas la ruinoj de la Palaco de Kangla.
En 1944, dum la II Dua Mondmilito okazis batalo en Imfalo, samtempe kiel en Kohima. La japanoj atakis la urbon apogitaj de la Nacia Barata Armeo, dum klopodo starigi la loĝantaron kontraŭ la britoj. La japanoj estis venkitaj kaj elpelitaj reen al Birmo, kie ili poste estis denove venkitaj dum la Kampanjo de Birmo.
La 16an de aŭgusto 1991, aviadilo Boeing 737 de Indian Airlines falegis kontraŭ monto dum descendo al la flughaveno de Imfalo. La 69 personoj enaviadilaj mortis en la katastrofo.
Růžek (Nová Ves)
Růžek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nová Ves en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Nová Ves. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Růžek situas en katastra teritorio Nová Ves u Chrastavy kun areo 11,14 km².
Historio
Ĝis la jaro 1946 la municipo portis nomon Hoheneck.
Cervolanga asplenio
Cervolanga asplenio (Asplenium scolopendrium L.), ankaŭ simple cervolango, estas plantspecio el la familio de la Aspleniacoj (Aspleniaceae), al kiu apartenas ĉ. 720 specioj tutmonde.
Karakterizaĵoj
La (multjara) planto havas nedividitan, langoforman, brile verdan foliplaton, kiu kreskas 15 ĝis 45 (malofte eĉ ĝis 60) cm kaj estas vertikale staranta aǔ arke pendanta. La folioj kreskas el la rizomo funelforme. Tiuj folioj verdas dum la vintro, kaj la folioj, kiuj aperas dum la malfura printempo estas helverdaj, la pli malnovaj folioj estas forte verdaj kaj ledaj. Sur la malsupra sufaco kreskas striformaj rustrobrunaj duoblaj soroj (grupoj de sporangioj, kiuj entenas la sporojn). La sporoj estas maturaj de junio ĝis septembro.
La kromosomonombro estas 2n = 72.
Disvastigo
]]
La cervolanga asplenio kreskas precipe ĉe maldensaj ĝis ombraj malsekaj deklivoj kun kalkaj kaj humusriĉaj grundoj. La ĉefaj arboj tie estas fraksenoj, aceroj kaj tilioj. La specio hejmiĝas en orienta Nordameriko, Eǔropo kaj orienta Azio. La cervolanga asplenio estas protektita en Ĝermanujo. Vidu ruĝan liston.
Taksonomio kaj sistematiko
Scienca sinonimoj por Asplenium scolopendrium L. estas Scolopendrium vulgare SM kaj Phyllitis scolopendrium (L.) NEWM., krome Biropteris antrijovisKÜMMERLE, Phyllitis antrijovis (KÜMMERLE) W. SEITZ}} kaj Asplenium scolopendrium subsp. antrijovis (KÜMMERLE) BROWNSEY & JERMY.
En Nordameriko ankaŭ troviĝas du specialaj varioj :
Kultivado kaj plantkuracado
En multaj ĝardenoj la cervolanga asplenio estas kultivata, precipe la formoj kun grandaj ondoj de la folioj En la pasinteco la planto estas uzata kontraǔ malsdanoj de la lieno.
Susana (Biblio)
Susana, Susano, Suzana aŭ Suzano, krom persona nomo (el la hebrea שׁוֹשַׁנָּה), estas ankaŭ heroino de la rakonto de la ĉapitro 13a de la libro de la profeto Danielo. Susana, edzino de Joakim, estis objekto de la seksama deziro de du maljunuloj de la juda komunumo de Babilono. Ili ŝin surprizis en la ĝardeno de ŝia domo dum ŝi sin banis kaj ŝin minacis ŝin akuzi pri adulto se ŝi ne cedu al iliaj deziroj. Ŝi rifuzis kaj ili procesie atestis ke ŝi adultis kun nekonata junulo: kaj Susana estis mortkondamnita pro adulto. Sed dum ŝin oni kondukis al porekzekuta loko, ekprezentiĝis profeto Danielo kiu kontestis la juĝon kaj la atestantojn kaj kiam li enkete demandis la atestantojn, la malvero de la akuzo estis malkovrita kaj la du maljunuloj mortokondamnitaj. (v. Biblio, editorita de Ikue kaj Keli, kun la ciklo de Susana tradukita de Gerrit Berveling, p. 1039).
Oni diris ke rakonto pri Susana estas la unua detektivromano de la mondo. Fakte, tiu ĉi estas unu el la bibliaj eroj plej fascinaj, vidpunkte de la rakonta stilo. Sed evidente temas pri rakonto tute imagita, kun dramo kaj suspenso. Ĝi prezentas la temon, same kiel en la prisaĝa literaturo, de la senkulpeco kaj de la malico punita. Kelkaj fakuloj opinias ke ĝia celo estas plipreciza kaj ke ĝi estis adresita, kiel mirindaĵo, por evidentigi la misuzojn de la juĝa procedo.
La ĉapitro 13a de Danielo ne ekzistas en la hebrea biblio kaj ne troviĝas en la hebrea kanono kaj en tiu protestanta (kiu sekvas tiun hebrean), dum estas akceptita kiel kanona de la ceteraj kristanaj eklezioj. Eble Danielo ne estis la origina protagonisto de la rakonto kaj tio fariĝis kiam oni ĝin aldonis al tradicia Daniela libro. Oni opinias ke la aŭtoro estis judo greke verkanta kvankam, eble, el modelo hebrea. Pri la epoko de ĝia apero ne eblas asigni daton se ne ke ĝi aperis post la verkado de Danielo mem.
Historio de la teksto
La greka teksto alvenis al oni en du versioj: en la Septuaginto ĝi gastas nur ĉe la Kodekso Kisiano; la versio de Teodoziono ĉeestas en la katolikaj biblioj. En certaj antikvaj biblioj ĝi okupas la unuan postenon en la libro de Danielo, Sankta Hieronimo ĝin metis ĉe la fino de la libro, loko kiun moderne oni listigas kiel ĉapitro dektria. La unuaj kristanoj konsideris tiun Danielan eron kanona, krom Julio Afrika, dum Origeno observis ke la judoj ĝin kaŝis (kiel apokrifaĵon), sed ĝis nun ne ekzistas informoj pri la sinteno de la unua judismo.
La Ĉasta Susana en ikonografio
Pro la edifa karaktero de la rakonto kaj ĝia feliĉa finiĝo, la epizodo de la ĉasta Susana facile fariĝis ikonografia objekto ekde la mezepoko. Unu el plej gravaj verkoj estas Suzana kaj la maljunuloj de Rembrandt.
La rakontaĵo en la 17a jarcento en katolikaj landoj fariĝis "Susana kaj la maljunuloj", eble ankaŭ pro tio ke, krom ekzemplo de virto, ĝi permesis reprezenti kaj montri virinan nudon. Fakte, se iuj pentristoj evidentigis la dramon, aliaj altiris la atenton sur la nudon ĝis tute elimini la maljunulojn kiel videblas en pentraĵo de Francesco Hayez (National Gallery, Londono).
Ankaŭ literaturaj artoj el ĝi inspiriĝis.
Ludoviko de Francio (1661-1711)
Ludoviko de Francio (1661-1711), alinomita la Granda Dauphin (franclingve Louis de France / Grand Dauphin) estis la plej maljuna filo de la franca reĝo Ludoviko la 14-a kaj de Maria Teresa de Hispanio. Li estis do rigardata kiel la oficiala heredanto de la trono, sed mortis antaŭ la fino de la longedaŭra reĝado de sia patro.
Ludoviko de Francio edziĝis kun Maria Anno de Bavario la 7-an de marto 1680 kaj amis ŝin tenere, kvankam ŝi havis iom disputeman personecon. La geedzoj havis tri filojn :
Praye-sous-Vaudémont (stacidomo)
Praye-sous-Vaudémont estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en  Praye, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Jarville-la-Malgrange - Mirecourt (040000).
15513 Emmermann
15513 Emmermann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga kolektanto de mineraloj Axel Emmermann, la ununura homo, kiu alarmi la usonajn aŭtoritatojn pri internacia retpoŝta vendo de. Liaj agoj permesis la reakiron de ŝtelitaj specimenoj de lunaj ŝtonoj kaj la areston kaj kulpigon de kvar individuoj pro la ŝtelo.
Reulle-Vergy
Reulle-Vergy estas franca komunumo en la Departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havis 120 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
La najbaraj komunumoj estas Chambœuf, Curley norde, Chambolle-Musigny, Nuits-Saint-Georges oriente, Curtil-Vergy sude kaj L'Étang-Vergy, Ternant okcidente.
La komunumo enhavas la nunan vilaĝon Reulle kaj la formintan vilaĝon Vergy.
La preĝejo omaĝe al Sankta Saturnino en la forminta vilaĝo de Vergy estas uzata de la vilaĝoj de Reulle, Curtil, Segrois kaj Curley.
Historio
La kastelo de la monteto de Vergy kun dek-kvar turoj estis tre forta kaj rolis grave dum la du militoj de Vergy 1183-1187 kaj 1195-1199.
En 1199 Alix la filino de la sinjoro de Vergy edziĝis la dukon Eudes la 3-a kaj la paco okazis.
La preĝejo de la kastelo sankta Denis datiĝas de 1033.
En 1609 la rego Henriko la 4-a detruigis la kastelon.
La preĝejo Sankta Saturnino datiĝas el la 11-a jarcento.
La lavejo-urbodomo datiĝas el 1826.
Muzeo lokata en garbejo pri artoj kaj tradicioj datiĝas de 1974.
Henry Cowell
Henry Dixon Cowell (n. la 11-an de marto 1897 - m. la 10-an de decembro 1965) estis usona komponisto, muzika teoriulo, pianisto, instruisto, eldonisto kaj entreprenisto. Lia kontribuo al la muziko estis resumita de Virgil Thomson, kiu skribis komence de la 1950-aj jaroj ke vidas en ĝi harmonion kaj altan kvaliton kaj li konsideras ke neniu komponisto de tiu epoko produktis similan aron de verkoj radikalaj kaj normalaj samtempe.
Ĝun Azumi
Ĝun Azumi  (japane 安住 淳, laŭ la anglalingvo transskriba sistemo Hepburn Jun Azumi, naskiĝis en distrikto Oŝika, gubernio Mijagi, Japanio, do nun -jara, estas japana politikisto. Li estas membro de la Demokrata Partio de Japanio (民主党 [minŝutō]) kaj deputito de la unua parlamenta ĉambro Ŝugiin (japane 衆議院). Ekde la 2-a de septembro 2011 li estas la nuna ministro pri financoj de Japanio, en ministraro gvidata de la ĉefministro Joŝihiko Noda, kaj li transprenis de la nova ĉefministro la financministran postenon.
Cantinflas
Mario Moreno Reyes "Cantinflas" (12-a de aŭgusto 1911 - 20-a de aprilo 1993) estis meksika komediisto de teatro kaj kino. Li rolis kiel "Cantinflas", rolulo simila al la malriĉaj kamparanoj, kiu fariĝis reprezentanto de la nacia idento de Meksiko.
Charlie Chaplin iam nomis lin "la plej granda komediisto en la mondo", kaj oni ofte mencias lin kiel "meksika Charlie Chaplin".
Volga
Volga estas nomo de aŭtomobilo, produktita dum dekjaroj en la Sovetunio kaj poste en Rusio de granda aŭtoproduktanta uzino GAZ en Niĵnij Novgorod.
Relative grandaj kaj fidindaj, la aŭtomobiloj de serio Volga estis uzataj kiel taksioj kaj (kutime farbitaj nigre) kiel imponaj aŭtomobiloj de gravuloj (estroj de fabrikoj kaj aliaj institucioj). Estis aparte multe produktitaj aŭtomobiloj GAZ 24 (la unua aperis en 1967, la lasta en 1992).
Plej multe da Volga-aŭtoj oni produktadis en la jaroj 1990-1995 kun ekstremo de pli ol cent mil aŭtoj jare.
Ekde 2007 uzino GAZ ne plu produktos pasaĝerajn aŭtomobilojn de la serio Volga, koncentriĝante je busetoj kaj kamionoj.
Natalia Żebrowska
Natalia Żebrowska (naskiĝis kiel Natalia Antolak la 16-an de aprilo 1992) estas pola esperantisto vivanta en Varsovio, membrino de la grupo Varsovia Vento.
La 21-an de januaro 2012 la estraro de TEJO komunikis ŝian elekton kiel nova TEJO-volontulo en Roterdamo. Ŝi transprenis la postenon de la ĝistiama volontulo Sébastien Denux. Antaŭ sia elektiĝo ŝi jam estis komitatanino A de TEJO por Pollando kaj ekde kelkaj jaroj oficis kiel sekretario de Pola Esperanto-Junularo kaj Varsovia Vento.
Esperanto en medicino
Pro sia ĉiam plej vigla evoluado, ankaŭ pro sia plej profunda koncentriĝo al la homa vivo, medicino sentas bezonon je internacia lingvo pli akre ol aliaj sciencoj. De la komenco de la Esperanto-movado oni povas vidi en la vicoj de la pioniroj grandan nombron de medicinistoj, ankaŭ multajn medicinajn gazetojn, kiuj iom post iom, malfermante siajn kolonojn por artikoloj pri kaj (poste) en Esperanto, faris netakseblan servon.
Fruaj artikoloj en medicinaj periodaĵoj
La unuaj gazetoj, favore rilatintaj al Esperanto kaj aperigintaj pri ĝi artikolojn, estis: Vraĉ, presinta en 1899 serion da propagandaj artikoloj de Kazimir Ostanieviĉ, Actualité Médicale, Médecine Internationale Illustrée kaj Nouvelles Médicales, enhavintaj en 1900 similajn artikolojn de doktoro François Victor Foveau de Courmelles, Bollettino Medico di Salsomaggiore (1903, artikolo de Samuel Meyer), Médecin (Bruxelles [Bruselo], 1904), Archives de Thérapeutique (1904), La Chronique médicale (1904), Psikiatria kaj Neŭrologia Revuo (Grekujo 1905), Revista Medico Sociala (1905, artikolo de Manuel Monteagudo) k. a.
La unuaj paroladoj por ekinteresigi medicinistojn pri Esperanto estis farataj en Rusujo: La Nikolaj Kazi-Girej legis en la medicina societo de urbo Borisoglebsk raporton pri Esperanto kaj la kunveno esprimis la deziron, ke Esperanto estu elektota kiel oficiala lingvo por internaciaj kongresoj de medicino, kaj ke ĉiuj plej grava medicinaj verkoj estu eldonataj en Esperanto. La saman raporton laŭtlegis doktoro Fedjaevski la 25-an de oktobro en la medicina societo de Voroneĵ.
1904
Kun la sama celo en 1904 laŭ iniciato de doktoro Paul Rodet kelkaj kuracistoj fondis en Francujo Medicinan Grupon Esperantistan. Samjare aperis en Esperanto la unuaj medicinaj libretoj: Por niaj filoj kiam ili estos dekokjaraj de Alfred Fournier kaj Raporto hidrologia kaj medicina pri la termala ŝlimbanejo de Saint-Amand-les-Eaux de doktoro H. Thiroux.
1907
Dum la 3-a Universala Kongreso de Esperanto en 1907 en Kembriĝo (Cambridge) la unua fakkunsido de esperantistaj kuracistoj okazis. Prezidanto estis profesoro Henri Dor, Liono (Lyon), sekretario estis Whitaker, Liverpool. Mikolajski, redaktanto de pola medicina revuo Voĉo de Kuracistoj (Krakovo) komencis aperigadi Esperantan aldonon en la gazeto; sekve vekiĝis kuracistoj en multaj landoj.
1908
En 1908 artikolo de Wilhelm Róbin en "Voĉo de Kuracistoj" alvokis al fondo de Esperanta medicina organizaĵo, kies fondiĝo okazis dum la 4-a Universala Kongreso en Dresdeno en 1908, sub nomo de Tutmonda Esperantista Kuracista Asocio (TEKA). Prezidanto fariĝis profesoro Henri Dor, vicprezidantoj Eduard Mybs (Altona) kaj Whitaker, kasisto profesoro Soullier (Lyon), sekretario Wilhelm Róbin. Oficiala organo estis "Voĉo de Kuracistoj". TEKA laboris de la komenco kontentige.
1909
En 1909 estis fondata kiel filio de TEKA la Tutruslanda Esperanta Kuracista Societo; estis fondata ankaŭ Studenta Sekcio sub gvido de René Badert, Tours. Aperis la unua jarlibro de TEKA kun antaŭparolo de L.L. Zamenhof kaj plena nomaro de 19 landaj konsuloj, 41 urbaj reprezentantoj kaj 428 anoj.
1911
1911. Ĉesigo de la eldono de "Voĉo de Kuracistoj". La tiama TEKA-estraro (prezidanto Henri Dor, vicprezidanto Konstantin Ivanoviĉ Ŝidlovskij, kasisto Józef Chybczyński, sekretario Wilhelm Róbin) transdonis la redaktadon al Adolf Thalwitzer, kiu tiel malavare oferis la 2 TEKA-jarlibrojn. Sed pro transloĝiĝo al Afriko li aperigis nur 2 numerojn. Nun TEKA eldonis la ĉiudumonatan "Oficialan Bultenon de TEKA" sub redaktado de Dor.
1912
La oficiala organo estis transdonita al Józef Chybczyński, Varsovio, kiu pro materiala sendependeco povis dediĉi sian tempon al la revuo nomata nun "Kuracisto".
1913
Aperis la unua TEKA-libro: „Estetiko en Medicino“, verkita de H. Swiecicki. La regule aperanta riĉa organo, energio de la estraro (prezidanto prof., Dublino, vicprezidanto prof. Odo Bujwid, Krakovo, kaj Konstantin Ŝidlovskij, kasisto G. Johnston, Londono, sekretario Weiss, Stutgarto) multe helpis al disvolvo de TEKA.
1914
Redaktado de la gazeto (forlasita pro malsano) transdonita al Wilhelm Róbin. Nova estraro: prezidanto prof. Gariel, Parizo, vicprezidanto Odo Bujwid, kasisto Alexander, Londono, sekretario Nemser, Petrograd. Aperis nur 7 monataj n-roj de „Kuracisto" ĝis la komenco de la unua mondmilito kaj ĉesigis la TEKA-movadon.
1921
Danke al penadoj de kelkaj fervoraj anoj, precipe de Adolf Bischitzky, TEKA estis oficiale restarigata dum la Universala Kongreso en Prago en 1921. Prezidanto fariĝis prof. Julien Vanverts, Lille, vicprezidanto Bischitzky, Prago, kaj Maurice Briquet, Lille, kasisto s-ino Cass, Preston (Britio), sekretario Vilmos Austerlitz, Bardejov.
1922
Faka kunveno dum la UK en Helsinko, organizita de Hugo William Salokannel kaj Lauri Ilmari Lappi.
1923
Ekaperis "bulteno TEKA", redaktita de Maurice Briquet. Samtempe K. Mezei, Budapeŝto, ekeldonis la revuon "Internacia Medicina Revuo" (IMR), kiu enhavis referatojn el medicinaj revuoj.
1924
TEKA-kunveno dum la UK en Vieno. Raportoj de Vilmos Austerlitz, Maksimiliano Blassberg, John Boyd Primmer, Edmund Sós. Vizito al Lainz (urboparto de Vieno) kaj al Steinhofa freneluzejo. Dum kunsido de Japana Imperia Akademio en Tokio Esperanto ricevis unuaniman aprobon, kiel lingvo oficiala por medicino. Danke al la fervoro de japanaj kuracistoj kaj profesoroj: Nishi, Ogata, Asada, Fuĵinami ktp. Esperanto fariĝis en medicinaj rondoj populara. Medicinaj gazetoj aperigis diversajn artikolojn en Esperanto. Ne unu scienca verko estas publikita en Esperanto.
Medicina Heroldo estis esperantlingva faka magazino pri medicino. Unua serio komenciĝis en julio 1924, en eldono de la esperantista kuracisto G. Georgiev en Bulgario. Dua serio sekvis post perforta interrompo per la Dua Mondmilito: Almenaŭ en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj ĝi publikiĝis en Bel-Horizonto, Brazilo.
1925
Kontrakto kun Mezei, laŭ kiu li transdonas la gazeton IMR al la TEKA-estraro. Redaktoro estis de nun Maurice Briquet, ĉefredaktoro Julien Vanverts. La gazeto aperis regule, kun riĉa enhavo, kaj elvokis ĝeneralan laŭdon. Prezidanto Blassberg, Krakovo, (kiu dediĉis multe da energio al sia ofico), vicprezidanto prof. Nishi Seiho, Tokio (kiu forte kreskigis la movadon en Japanujo) kaj Wilhelm Róbin, kasisto Edmund Sós, kaj ĉefsekretario Paul Kempeneers, Bruselo, (plenuminte sian rolon kun entuziasmo). La redaktoro Briquet donis ekzemplon de modela kaj sistema laboro.
1926
Briquet komencis aldoni al ĉiu numero de IMR sian Teknikan Medicinan Vortaron. Kunveno en Edinburgo dum la UK. Raportis Primmer, Cowdenbeath; Deuel, Lepsiko (Leipzig); Meyer, Saarbrücken kaj Kempeneers. Vizito al la Reĝa Hospitalo kaj al la Universitato.
1927
Sukcesa TEKA-kunveno en Dancigo, ĉeestis 60 anoj. Prelegoj de prof. Asada Hazime, Nagasaki; Bujwid; Paul Kempeneers; Izidoro Fels, Lwów (hodiaŭ Lvivo).
1928
La TEKA-estraro konsistis el: Maksimiliano Blassberg, Asada, Wilhelm Róbin, Bluth, Bad Neuenahr, kaj Paul Kempeneers. Okazis bonega kunsido dum la UK en Antverpeno. Ĉeestis 60 anoj el 13 nacioj. Raportoj de Gunzburg, Antverpeno; Torres y Carreras, Barcelono; Wilhelm Róbin; Raupp, Kaiserslautern; f-ino Helene Wolff, Kleve; f-ino Florence Harriet Hanbury. Vizito al Zandera Instituto. Fine de la jaro rezignis pri siaj oficoj Maksimiliano Blassberg kaj Briquet, redaktoro fariĝis la agema Paul Kempeneers (ĝis hodiaŭ, t.e. 1934). Prezidanto estis elektita Wilhelm Róbin, vicprezidanto Buchanan, Londono, kaj Ogata Tomosaburo, Tokio, sekretario Adam Wysokiński, Varsovio, kasisto Bluth.
1929
I-a memstara TEKA-konferenco en Vieno, preparita de Sós. Raportoj de Friedjung, Vieno; Babadagly, Odeso; Adelfang, Varsovio; Crlenjak, Zagrebo. Vizito al Instituto pri Historio de Medicino, kie prof. Neuburger legis raporton sciencan. Ekskurso al Kobenzl. Dum la UK en Budapeŝto TEKA-kunsido sub prezido de Mezei.
1930
Fondiĝis Tutsovetia Esperanta Medicina Sekcio (TEMS). Estraro: prof. Vojaĉek, Nadeĵdin, Gogitidze, Ŝubin, ktp. Estas aranĝataj medicinaj disaŭdigoj per Radio Leningrad en Esperanto. Fondita „Ĥemia-Farmacia Sekcio“ de TEKA; prez. Wiltschek, Bratislavo; Frederick Budd Elwell, Londono; Rudolf Gottlieb Maeder, St. Gallen. Areto de TEKA-anoj kolektiĝis dum la UK en Oksfordo.
1931
TEKA-kunveno dum la UK en Krakovo, granda sukceso. Raportoj de Maksimiliano Blassberg; prof. Giorgio Canuto, Torino; Gyula Bulyovszky, Kiskunmajsa; Leono Zamenhof; direktoro de UEA Hans Jakob. Ekskurso al Kobieĵin-a Frenezulejo. Estraro: Wilhelm Róbin, Bluth, Adam Wysokiński, Paul Kempeneers, Giorgio Canuto, Izidoro Fels, ktp. Granda propagando por Esperanto en la franca medicina literaturo. ("Le Phare Med.", "Bruxelles Méd.", "Courrier Méd.")
1932
TEKA-kunveno dum la UK en Parizo sub prezido de Julien Vanverts. Vizito al Pasteur-Instituto. Ekskurso al Farmacia Fabriko Roussel. En la revuo „Le Phare Médical“ sukcesplena enketo pri Esperanto danke al Cligny. Multaj aŭtoritataj favoraj voĉoj. Apero de la grava verko de Maurice Briquet: "Teknika Medicina Vortaro", 360 p.
2015
Universala Medicina Esperanto-Asocio (UMEA) estas faka Esperanto-asocio pri medicino, fondita en 1908. Ĝi estas faka organizo de Universala Esperanto-Asocio. Ĝia organo estas Medicina Internacia Revuo, aperanta dufoje jare. La 24-an de oktobro 2015 okazis la 1-a medicina skajpa konferenco laŭ ideo kaj estrata de Roberto Cutiño, familia kuracisto el Kubo, kaj Denice Maldonado, fakulino pri rekapabligo el Meksiko. Entute naŭ kolegoj partoprenis la konferencon, unu el Usono, unu el Kubo, du el Kolombio, kvar el Meksikio kaj unu el Germanio. Dum preskaŭ duhora kunveno pere de skajpo ĉiu partoprenanto havis la eblon dum 5-10 minutoj prezenti sin mem kaj rakonti pri sia individua laborkampo. Estis krome prezentitaj mallongaj raportoj, ekzemple pri la medicina prizorgo de rifuĝintoj en Munkeno (Germanio), la signifo de la „internacia tago de psika sano", kaj la agado de la Universala Medicina Esperanto-Asocio, UMEA.
Lupo la 2-a (Gaskonio)
Lupo la 2-a (mortinta en 778) estis la tria registrita historia duko de Gaskonio (dux Vasconum aŭ princeps ), aperinta en historio la unuan fojon en 769. Lia praularo estas celo de plua studdebato.
En 769, fina ribelo de Akvitanoj kontraŭ Karlomagno kaj Karlomano estis venkita kaj la ribelo, Hunaldo (ĉu la sama Hunaldo aŭ alia), estis devigita foriri al la kortego de Lupo en Gaskonio. Lupo estis estinta lia aliancano, kaj pruntis al li trupojn Gaskonajn. Lupo, tamen, ne deziris okazigi koleron de Frankaj reĝoj kaj redonis Hunaldon, kun lia edzino, al Karlomagnoe. Li mem omaĝis pro sia provinco, agnoskante la suverenecon de Karlomagno.
Lupo eble estis Basko, sed eble Franko aŭ Romia (Akvitano). La nomo Lupo (otxoa en Baska) estas bone registrita totema kaj persona kaj familia nomoj amplekse disvastigita tra la tuta Baska etna areo komence de la Mezepoko. Li eble estis reĝa postenigito de Pipino la pli juna (en 768), sed li povis esti ankaŭ elektita duko fare de la popolo. La etendo de lia teritorio estas nekonata. Li eble regis la tuton el Akvitanio post 769, sed tio malverŝajnas. Lia Gaskonio bordis ĉe Agenais kaj ties norda bordo ŝajne estis la rivero Garono. Bordozo ne estis sub lia kontrolo, sed de separata linio de Karolidaliancaj grafoj. Lia povo eble aŭ ne etendis ĝis la Pireneoj, sed la trans-pireneaj Baskoj estis ankaŭ sub karolida suvereneco, laŭ referenco de Einhard al la eŭska perfidia (perfido) ĉe Roncesvalles. Tiu regiono povus esti parto de la regno de Lupo. Lupo neniam estis implikita laŭ kelkaj historiistoj en la ambusko de Roland.
Li mortiĝis probable en 778. Lia rilato al antaŭaj dukoj de Akvitanio-Vaskonio kaj ties sukcedantoj estas neklara. Se ĝi rilatus al sekvaj dukoj de Gaskonio, kio ŝajnas racia sur la bazo de patronomoj, oni povus relative facile konstrui genealogion. Li estis la patro de Sanĉo la 1-a de Gaskonio, Seguin la 1-a de Gaskonio, Centulo de Gaskonio, kaj García (Garsand). Ĉiuj liaj filoj regis Gaskonion iam escepte García, kiu mortiĝis en batalo kontraŭ Berengero la Saĝa de Tuluzo en 819. Li eble havis ankaŭ alian filon nome Adalriko, kiu estis aktiva en la regno de Torso de Tuluzo.
Ruanda Patriota Fronto
{{Informkesto politika partio|esperanta nomo=Ruanda Patriota Fronto|propra nomo={{fr}} Front Patriotique Rwandais|emblemo=Rwandan_Patriotic_Front_Flag.svg|lando=Ruando|estro=Paul Kagame|ideologio=Naciismo Popolismo|fondiĝo=1987|sidejo=Kigalio|koloro= [{Ĉielbluo]] }}La Ruanda Patriota Fronto (RPF, france Front Patriotique Rwandais, FPR) estas ruanda politika partio.
Ĝia estro estas Paul Kagame, prezidanto de Ruando ekde 2000.
Ĝi ludis gravan rolon en la fino de la ruanda genocido, senoficigante la ekstremisman hutuan registaron en julio 1994, en la kunteksto de la ruanda enlanda milito.
Levkuška
Bazaj informoj
Levkuška, hungare Lőkös (lOkoŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Lökösháza, poste por fari diferencon inter la du vilaĝoj, tiu ĉi ricevis pli mallongan nomon.
Situo
Levkuška situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, komence de sakovojo. Tornaľa troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La loko estis unue menciita en la jaro 1294 en formo "fenetum, domus Leukes, quod Rev dicitur vulgariter". En 1828 oni nombris 42 domojn kaj 321 homojn. En 1910 loĝis en Lőkös 249 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Lőkös apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Levkuška 233 da homoj, (186 hungaroj, 30 slovakoj, 16 ciganoj).
Praye
Praye, aŭ Praye-sous-Vaudémont, estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Prayens.
NGC 3365
NGC 3365 (aliaj indikoj — UGC 5878, MCG 0-28-6, ZWG 10.8, FGC 1131, PGC 32153) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vilmos Fest
Vilmos FEST [vilmoŝ feŝt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fest Vilmos estis hungara inĝeniero, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1845).
Vilmos Fest naskiĝis la  1815 en Galicio, en Jarosław (regiono Podkarpackie). Li mortis la 1879 en Sopron.
Biografio
Vilmos Fest post lernado eklaboris kiel inĝenierohelpanto en Fera Pordo. Poste li frekventis universitatojn en Vieno kaj Pest (urbo). Poste en Pest li laboris en konstruado de Széchenyi-Ĉenponto, baldaŭe li plulernis en Anglio. Hejnenveninta li havis postenojn en diversaj urboj. En 1867 li eklaboris en la ministerio, kie li havis la taskojn studi konstruaĵojn en Germanio kaj Svislando. Li emeritiĝis en 1871.
Viktor Mutschenbacher
Viktor Mutschenbacher [muĉenbaĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mutschenbacher Viktor estis hungara akademia instruisto. Lia persona nomvarianto estis Győző [djOzO].
Viktor Mutschenbacher naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Viktor Mutschenbacher maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1868 kaj 1910 li instruis en Jura Akademio (Pécs). En tiu periodo inter 1903–1910 li estis ankaŭ direktoro de la akademio. Li edziĝis dufoje, li mortis pro kormalsano.
E-horizonto
E-horizonto estas subsurfaca malriĉigita grundhorizonto (troviĝas nur en genetike malpli junaj grundoj, sub surfaca A-horizonto, super la riĉigita B-horizonto. La ekesto de E-horizonto estas ligita kun grundformiĝaj procezoj de translokiĝo, malriĉiĝo. Parto de argilo, iam ankaŭ de seskvioksidoj estas translokigita en suban riĉigitan B-horizonton. Pro tiu ĉi diferenciiĝo la E-horizonto havas alian, pli helan koloron, rimarkeble malpli da argilo k.s. (laŭ diferenco de argil-enhavo inter E kaj B horizonto oni esprimas intenson de la procezo. Tipe diversa estas ankaŭ strukturo de grundo en tiuj ĉi du rilataj horizontoj. E-horizonto havas kelkajn bazajn subtipojn, laŭ kondiĉoj de ekesto, intenso de procezoj kaj laŭ translokigitaj materialoj (translokiĝas aŭ nur argilo, aŭ jam seskvioksidoj ktp).
Pri E-horizonto oni parolas rilate al iuj lesiveoj, podzoloj, pseŭdoglejoj, iuj solonecoj kaj kaze de kelkaj ekstereŭropaj grundoj.
9900 Llull
9900 Llull estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hispana astronomo Manolo Blasco elde la Astronomia Observatorio de Majorko en Costitx (Majorko, Balearoj, Hispanio)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ramon Llull (1232 — 1316), verkisto, filozofo, mistikisto, misiisto kaj scienculo naskiĝinta en Majorko. Inter liaj pli ol 265 verkojn kaj traktatoj, lia Tractatus Novus de Astronomia, skribita en Parizo ĉirkaŭ 1297, adoptas la ideojn de Ptolemeo.
Misinto
Misinto estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Lentate sul Seveso, Lazzate, Rovellasca (CO), Rovello Porro (CO) kaj Cogliate.
ISA (apartigilo)
La mallongigo ISA havas pli ol unu signifon:
Vilĥivci-Lazi
Vilĥivci-Lazi (Вільхівці-Лази, Irhóc-Lázi) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.
Historio
Irhóc-Lázi fondiĝis supozeble en 1848. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Vilĥivci-Lazi. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ingrid Bergman
Ingrid BERGMAN (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1915, mortis la 29-an de aŭgusto, 1982) estis sveda aktorino.
Ingrid Bergman naskiĝis en Stokholmo. Ŝi studis aktoradon en sia hejmurbo, kaj post kelkaj filmoj en Svedio ŝi en 1939 iris al Hollywood. Grandan renomon ŝi gajnis pro la filmo Casablanca, kie ŝi kune kun Humphrey Bogart prezentis unu el la plej famaj amoparoj de la kinohistorio. Oskarojn ŝi gajnis en 1945 pro Gaslight, en 1957 pro Anastasia kaj en 1975 pro Murder on the Orient Express.
En la jaro 1948 ŝi ŝokis la publikon komencante amaferon kun la itala reĝisoro Roberto Rossellini kaj naskante idon de li antaŭ ol ŝi estis divorcita de sia edzo, la kuracisto P. Lindström. La edzeco kun Rossellini daŭris de 1951 ĝis 1957, kaj ankaŭ ŝia tria edzeco kun la produktoro L. Schmidt fiaskis. En la jaro 1982, je sia naskiĝtago, ŝi mortis en Londono de kancero.
Nurenbergaj leĝoj
La Nurenbergaj leĝoj, ankaŭ Nurenbergaj rasleĝoj estis akceptitaj la 15-an de septembro 1935 okaze de la 7-a regnopartia tago de NSDAP en Nurenbergo, fare de Reichstag kaj validigita feste fare de la tiama Reichstag-prezidento Hermann Göring. La Reichstag estis ordonita por tiucele telegrafe al Nurenbergo. Ĝi faris sian devon unuanime vespere de 15-a de septembro. La nazioj per tiu leĝo leĝigis siajn antisemitisman ideologion. La leĝoj entenis precipe:
„Sangoprotekta leĝo“
La „Leĝo por protekto de la germana sango kaj germana honoro“ malpermesis la geedziĝon inter judo kaj nejudo kaj eĉ ekster-geedzecan seksualan kontakton. Pekoj kontraŭ la leĝo estis traktitaj kiel rashonto kaj estis juĝita per prizono kaj pundomo. La punado - okaze de ekster-geedzeca seksuala kontakto inter judo kaj nejudo – direktiĝis nur kontraŭ la viro, ne kontraŭ la virino. Oni malpermesis por la judoj laborigi „germansangan“ servistinon sub 45 jaroj.
Aldonoj reguligis ankaŭ la kontaktojn inter germanoj, duonjudoj, kvaronjudoj. Ekemple la leĝo permesis geedziĝon de „kvaronjudo” kaj germano.
La leĝo malpermesis por la judoj hisi imperian kaj nacian flagon aŭ montri la imperiajn kolorojn. Oni permesis nur montron de la judaj koloroj. La punado devis estis prizono ĝis unu jaro. (La celo estis malebligi kaŝon de judeco de firmo, domo, persono.)
Leĝo pri la imperia civitaneco
La leĝo deklaris, ke nur la ŝtatdonaj germanoj kaj sangaj rasparencoj povas posedi imperian civitanecon. Por la „asimilitaj judaj miksuloj“ estis permesita nur la balotrajto kaj „provizoran imperan civitanecon“. La judoj perdis la balotrajton. En 1941, leĝo rekonis ŝtatanecon de germanaj judoj, se ili havas loĝejon en eksterlando. Ĉe deportado de la judoj, okaze de transpaŝo de la limo, ili perdis la ŝtatanecon kaj ĉiujn posedaĵojn, rajton je vivsekurecoj kaj rentojn.
La leĝo celis unuflanke malebligi por judoj la laboron en publika ofico, aliflanke senposedigi, senrajtigi ilin.
Naziaj difinoj
Por klarigi tion, kiu estas judo, la nazioj akceptis leĝon la 14-an de novembro 1935. Laŭ la leĝo,
La duonjudoj, kiuj apartenis alal juda kulturrondo aŭ kiuj geedziĝis kun judo estas traktitaj kiel plenjudo. Por ili aperis poste la esprimo valorjudo. Ĉiuj aliaj „duonjudoj“ kaj „kvaronjudoj“ oficiale estis nomumitaj kiel „judaj miksuloj“.
Por la altrangaj oficiroj de NSDAP ekzistis pli striktaj kriterioj. Tie oni ne toleris eĉ miksulojn de la „kvina grado“.
Esceptoj
Oni nur dufoje esceptis kun plenjudoj laŭ peto el 10.000. Ĝis jaro de 1941 atingis 260 „Miksuloj de la unua grado“, ke ili egalas al „germansanguloj“. En 1300 okazoj, oni akceptis la peton de „valorjudoj“ iĝi „jüda miksulo“.
Oni kelkfoje permesis soldatservon de miksjudoj.
Leĝo pri la imperia flago
La leĝo pri la imperia flago klarigis la hokkrucan flagon kiel imperian flagon, dum malpermeso de hiso de la imperia flago (por judoj) aperis en la alia leĝo.
La regnopartia tago
La sepa regnopartia tago okazis de la 10-a ĝis la 16-a de septembro 1935 en Nurenbergo. La regnopartia tago celis komence la enkondukon de la devigan soldatservo kaj liberiĝon el sub la Versajla traktato. Tie la nomo estis Regnopartia tago de la libereco.
La 12-an de septembro – du tagojn post la komenco -, la imperia kuracista gvidanto Gerhard Wagner antaŭsignis en lia alparolo, ke la nazia ŝtato baldaŭ malhelpas la pluajn miksadojn inter la judoj kaj arjoj. Adolf Hitler ordenis al Wilhelm Stuckart, Bernhard Lösener kaj aliaj fakpersonoj ellabori kjonvenajn leĝojn. Ĉar parto de membroj devis alveni el Berlino, la laborgrupo kunsidis vespere, la 13-an de septembro. La skizon de la leĝo ellaboris la ministeriaj oficistoj pro manko de tempo.
Hitler decidis pri milda leĝo, dum Wagner volis malpermesi eĉ geedziĝon inter kvaronjudoj kaj germanoj.
Sabrosa
Sabrosa estas portugala urbo apartenanta al la Distrikto Vila Real, en la regiono Trás-os-Montes (Nordo) kaj la intermunicipa komunumo Doŭro, kun ĉirkaŭ 1200 loĝantoj.
Estas sidejo de municipo de 156,45 km² de areo kaj 7032 loĝantoj (en 2001), subdividite en 15 submunicipoj. La municipo limas norde kun la municipoj Vila Pouca de Aguiar, oriente kun Alijó, sudoriente kun São João da Pesqueira, sude kun Tabuaço kaj Armamar kaj okcidente kun Peso da Régua kaj Vila Real. La urbo ekekzistis en 1836 pro eliro de Vila Real.
En Oktobro 2014, oni subskribis la ĝemeligon inter la urbo Puerto San Julián, en Argentino, kaj la urbo Sabrosa, rilate al la fakto, ke Magelano eble naskiĝis en Sabrosa kaj ĉe Puerto San Julián vintrumis antaŭ trovi la marpasejon de la nun nomita Magelana Markolo].
Meersburg
Meersburg estas urbo en la sudo de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj de la distriktaro Tübingen de Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Bodensee. Kiel tiu nomo jam indikas, la urbo situas borde de la Bodenlago, konkrete en ties plej granda lagoparto Obersee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la urbo estas la administra centro de komunumaro, do libervola ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj, germanlingve nomata Gemeindeverwaltungsverband Meersburg.
Lyon-Guillotière (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Vanves
Geografio
Vanves troviĝas sudoriente de Parizo kaj havas limon kun ĝia 15-a arondismento. La aliaj najbaraj komunumoj estas Malakoff sudoriente, Clamart sudokcidente kaj Issy-les-Moulineaux okcidente.
Ĉe la limo kun Malakoff estas metrostacio (, linio 13) kaj stacidomo (, Transilien N).
Narikalo
Narikalo (ნარიყალა, Narikala kartvele) estas antikva fortikaĵo starigita en Tbiliso, la ĉefurbo de Kartvelio, kaj ĉe la rivero Kura. La fortikaĵo konsistas el du murigitaj sekcioj sur monteto inter sulfuraj banejoj kaj la Centra Botanika Ĝardeno de la Akademio de Sciencoj de Kartvelio. En la interno troviĝas la antaŭnelonge restaŭrata preĝejo de Sankta Nikolao. La fortikaĵo estis fondata en la 4-a jarcento p.K. sub la nomo Ŝuris-ciĥe ("Maldanka Fortikaĵo"). La murego estis rimarkinde etendiĝita en la 7-a jc. de la omejoj kaj poste de la reĝo Davido la 4-a de Kartvelio (1089-1125). La mongoloj renomumis la fortikaĵon kiel Narin Qala ("Malgranda Fortikaĵo"), el kiu venas ĝia nuna nomo. Multaj el ĝiaj videblaj konstruaĵoj venas de la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
En 1827, parto de la fortikaĵo estis detruita pro tertremo kaj alia parto malkonstruita. Hodiaŭ ĝi estas tre populara loko en la kartvela ĉefurbo, ĉefe pro la panorama vido ekde ĝi. La distrikto ĉirkaŭ ĝi portas la saman nomon kaj ĝi estas la mezepoka parto de Tbiliso. Narikalo fariĝis unu el la ĉefaj turismaj allogaĵoj de Tbiliso. Cetere ĝi estas simbolo de la ĉefurbo ĉar parto de ĝia antikva historio troviĝas tie. Ekde la fortikaĵo videblas aliaj monumentoj de Tbiliso.
Megiddo
Megiddo estis fortikaĵo de la antikvo, en norda Izraelo, ĉe la malnova komerca vojo de Jerusalemo al Akkon. Elfosaĵoj en la jaro 2005 en izraela prizono elterigis mozaikajn grundojn kun geometriaj ornamaĵoj kaj rondoforman simbolon kun fiŝo encentre. Arkeologoj datumas la konstruaĵon je fino de 3-a ĝis komenco de la 4-a jc., tiel ĝi povas esti trovejo de la plej malnova kristana kirko.
En la moderna ŝtato Israelo Megiddo estas regiono, kiu havas partnerajn rilatojn al
Megiddo povas ankaŭ signifi:
Marie Smith Jones
Marie SMITH JONES (naskiĝinta la, mortinta la ) estis la lasta vivanta denaska parolanto de la ejaka lingvo de sudmeza Alasko. Ŝi naskiĝis en Cordova, Alasko, kaj estis honora tribestro de la Ejaka Nacio kaj la lasta plenindiĝena ejako. En intervjuo dum la jaro 2005 ŝi diris ke ŝia nomo en la ejaka estas Udach' Kuqax*a'a'ch, kion eblas traduki kiel "sono kiu vokas homojn de-fore".
Raymond Davis Jr.
Raymond Davis Jr. [rejmond dejvis ĝunjor] (n. la m. 31-a de majo 2006) estis Usona fizikisto. En 2002 li partigis kune kun Koshiba Masatoshi duonan parton de la Nobel-premio pri fiziko, "pro iliaj pioniraj kontribuoj al astrofiziko, speciale la detektado de kosmaj neŭtrinoj".
Marie Smith Jones
Jones edziniĝis al fiŝkaptisto, William F. Smith, la 5-an de majo 1948. Kvankam ŝi naskis naŭ infanojn kun li, ili ne lernis la ejakan lingvon pro la tiama socia honto pri la lingvo. Ŝi transloĝiĝis al Anchorage en la 1970-aj jaroj. Fari travivantan registron de la ejaka lingvo, ŝi laboris kun lingvisto Michael Krauss, kiu kompilis vortaron kaj gramatikon de ĝi. Ŝia lasta pliaĝa ulo el gefratoj mortis en la 1990-aj jaroj. Poste, Smith Jones aktivas politike, kaj dufoje ŝi elpaŝis en la UN pri temoj de paco kaj indiĝenaj lingvoj. Ŝi ankaŭ estis aktiva pri aferoj de indianoj.
Raymond Davis Jr.
Davis naskiĝis en Vaŝingtono, Usono en 1914. Li bakalaŭriĝis en kemio ĉe la universitato de Marilando en 1938. Tie li ankaŭ magistriĝis. En 1942 li doktoriĝis ĉe Universitato Yale [jejl], kaj deĵoris en la usona armeo ĝis 1945. Li laboris ekde 1948 ĝis sia emeritiĝo en 1984, ĉe Brookhaven Nacia Laboratorio, kiu li esploradis la detektadon de neŭtrinoj el la suno.
Post 1984 li estas Profesoro de Esplorado ĉe la universitato de Pensilvanio, kie li daŭrigas siajn esplorojn pri kosmaj neŭtrinoj.
En 1948, D-ro Davis edziĝis kun Anna TORREY [tori], kaj ili havas kvin infanojn kaj dekunu genepojn.
Cherbourg-Octeville
Cherbourg-Octeville [ʃεʁbuʁɔktəvil], aŭ pli simple Cherbourg, Esperante: Ĉerburgo, estas malaperinta franca komunumo lokita en la departemento Manche kaj en la regiono Normandio, nordokcidente de Francio. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.
Cherbourg-Octeville havas proksimume 42 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Cherbourgeois en la franca. Cherbourg gastigas armilaron de la franca militŝiparo.
Ĝi nun formas parton de nova komunumo Cherbourg-en-Cotentin.
Geografio
Cherbourg-Octeville situas norde de la duoninsulo Cotentin ĉe la Manika Markolo, je la elfluejo de la rivero Divette, 120 kilometrojn el la anglaj bordoj. Ĝi estas la plej granda urbo de la departemento. La komunumo Cherbourg-Octeville formiĝis, kiam la urbo Cherbourg absorbis Octeville je la 28-a de februaro 2000.
Historio
En 1776, pro peto de Ludoviko la 16-a, komisio estrita de Pierre André de Suffren devis elekti la plej taŭgan strategian havenon por la defendo de la bordoj de la Manika Markolo inter tri kandidatoj, tio estas Cherbourg, Ambleteuse kaj Boulogne-sur-Mer. La raporto de la komisio konsideris, ke nur Cherbourg sufiĉe taŭgis por gastigi kaj protekti almenaŭ 80 militŝipojn. Ekde 1783, tri inĝenieroj sinsekvis dum pli ol 70 jaroj por starigi la 4000-metrojn longan digon.
En 1905, Cherbourg gastigis internacian ekspozicion, kaj cetere konsistigis la unuan vojaĝetapon de la RMS Titanic en 1912. En 1944, Cherbourg estis la ĉefa prioritato de la usonaj soldatoj elŝipigitaj al Utah Beach, ĉar la urbo estis la sola profundakva haveno de la regiono.
Carlos Xavier Paes Barreto
Carlos XAVIER PAES BARRETO, brazila esperantisto, naskiĝis en Recife, Pernambuko, 1881 kaj mortis en Rio-de-Ĵanejro 1969. Li estis juĝisto en subŝtato Espírito Santo kaj verkisto. Estis unu el fondintoj de la Instituto Histórico e Geográfico do Espírito Santo (Historia kaj Geografia instituto de Espírito Santo). Kiel verkisto, li ricevis multajn premiojn kaj medalojn. Li estis prezidanto de 8-a Brazila Kongreso de Esperanto en 1926. Omaĝe al li estas publika lernejo kun lia nomo en Vitória.
Koiĉiro Genba
Koiĉiro Genba (japane 玄葉 光一郎, laŭ la anglalingvo transskriba sistemo Hepburn Kōichirō Genba, naskiĝis en Tamura, gubernio Fukuŝima, Japanio, do nun -jara, estas japana politikisto. Li estas membro de la Demokrata Partio de Japanio (民主党 [minŝutō]) kaj deputito de la unua parlamenta ĉambro Ŝugiin (japane 衆議院). Ekde la 2-a de septembro 2011 li estas la nuna ministro pri eksteraj rilatoj de Japanio, en ministraro gvidata de la ĉefministro Joŝihiko Noda.
Paul Hofhaimer
Paul HOFHAIMER (naskiĝis 25-an de januaro 1459, mortis 1537) estis aŭstra komponisto kaj orgenisto.
Hofhaimer estis muzikisto ĉe la imperiestra kortego de Maximilian I. Ekde 1522 li havis similan pozicion ĉe eklezioj en Salzburg kaj Passau. Li akiris nobelan rangon kaj rajtis nomiĝi Ritter ("kavaliro").
De Hofhaimer estas konataj germanlingvaj kanzonoj kun liuto-akompano. La plejmulto de lia vokala kaj precipa orgena verkaro perdiĝis.
Seengen
Pri la komunumo
Seengen estas urbo komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3278 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Butila hipofosfato
Butila hipofosfato aŭ tetrabutila hipofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la butila alkoholo kaj hipofosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Butila hipofosfato posedas 16 karbonatomojn, 36 hidrogenatomojn, 6 oksigenatomojn kaj 2 fosforatomojn. Butila hipofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de butilaj derivaĵoj.
Seengen
Geografio
La komunumo Seengen situas ĉe la nordorienta fino de la Lago de Hallwil. Okcidente de la vilaĝo etendiĝas la ebenaĵo de la rivero Aabach, kiu formas post sia elfluo el la Lago de Hallwil la naturan limon al Boniswil. Sur insulo en Aabach post ĝia elfluo el la lago situas la Kastelo Hallwyl, kiu estas la fiera rekonilo de la komunumo Seengen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,35 km², de kiuj 3,13 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,33 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 712 m s.m. sur la monteto Eichberg, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 441 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Aabach ĉe la trilimpunkto al Seon kaj Hallwil.