cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉina kalendaro
Ĉiu monato estas numerita de 0 ĝis 11 (aŭ 12), kaj daŭras kiom luna monato. '2' respondas ĉiam al la printempa ekvinokso kaj '11' al la vintra solstico.
Garzau-Garzin
Garzau-Garzin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Peujard
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Pujarn - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Menno Simons
Menono Simonido (la literumo ne estis fiksita kaj oni trovas tre diversajn formojn; "Sim(m)ons(z(oon))" ne estas familia nomo, sed nur la antaŭnomo de lia patro) (1496 - 1561) estis anabaptisma komunumestro el Frislando (nun en norda Nederlando kaj nordokcidenta Germanio). Li ordiniĝis kiel romkatolika sacerdoto kaj servis pastre en la gepatra vilaĝo, sed ĉ. 1530 li komencis dubi pri diversaj katolikaj doktrinoj, kaj serĉante la veron en la Biblio li konvinkiĝis, ke pri diversaj aferoj la Roma Eklezio malpravas. Li aliĝis al la anabaptismo, kies anoj jam atingis Nederlandon el Svisio, kaj baldaŭ li fariĝis konata gvidanto en tiu sekto  tiom, ke ĝis hodiaŭ la ĉefa anabaptisma konfesio nomas sin, kaj estas nomata, "Menonanoj".
Kastelo de Pácin
La Kastelo de Pácin (konata ankaŭ burgo de Pácin, krome konata pri la posedantoj burgokastelo Mágóchy-Alaghy-Sennyei estas historia monumento (interne muzeo) en Hungario en vilaĝo Pácin.
Historio
La renesanca burgo-kastelo estis konstruita en la 16-a jarcento fare de familio Mágóchy [mAgOĉi]. Kiel videblas sur la foto - la konstruaĵo havas elementojn de kastelo (loĝejo de nobela familio) kaj de burgo, ĉar tiutempe estis necesa la defendo kontraŭ armitaj taĉmentoj. Tial estis konstruitaj la turoj kvazaŭ bastionoj.
Liblín
Liblín (Liblin) estas kampurbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Rokycany en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Kastelo de Pácin
Historio
Post la konstruado la posedantoj ofte ŝanĝiĝis, ekzemple iama posedanto estis Sigmundo Rákóczi (1544-1608). Laŭ priskribo en la 1680-aj jaroj la burgo estis forlasita kaj parte ruina pro la oftaj malgrandaj bataloj kaj militiroj. En la 19-a jarcento ĝi plene renoviĝis. La lastfoja renoviĝo okazis en 1987.
KOI (apartigilo)
KOI povas rilati al:
Bohumil Mathesius
Bohumil Mathesius (naskiĝis la 14-an de julio 1888, mortis la ) estis ĉeĥa poeto, tradukisto, publicisto, literatura sciencisto kaj fakulo pri la rusa literaturo. Li estis profesoro en la Filozofia fakultato de la Universitato de Karolo en Prago. Lia kuzo estis lingvisto Vilém Mathesius.
Mathesius tradukis precipe el lingvoj rusa (Puŝkin, Lermontov, Gogol, Dostojevskij, Tolstoj, Pasternak, Majakovskij, Jesenin), germana (Goethe, Remarque, Lessing, Schiller) franca (France,Gide) kaj norvega (Ibsen), sed ankaŭ el la latina kaj japana.
Tre aprezataj fariĝis lia parafrazoj de la lirika ĉina poezio: Zpěvy staré Číny (Kantoj de antikva Ĉinio), Nové zpěvy staré Číny (Novaj kantoj de antikva Ĉinio) kaj Třetí zpěvy staré Číny (Tria libro de kantoj de antikva Ĉinio).
Rimarkigo
Multaj enciklopedioj ripetas eraron, ke Vilém Mathesius (1882-1945) kaj Bohumil Mathesius (1888-1952) estis fratoj, kvankam Bohumil en siaj memoroj asertas, ke li havis nur pli aĝajn fratinojn. En la realo estis fratoj iliaj patroj, nome gantisto Bedřich Mathesius el Pardubice(patro de Vilém) kaj tanisto Petr Mathesius el la Praga kvartalo Žižkov.
Insula makisgarolo
La Insula makisgarolo (Aphelocoma insularis) ) aŭ Insula garolo estas unu el la specioj de la makisgaroloj (aŭ genro Aphelocoma) kiu estas indiĝena de Nordameriko kaj pli precize endemismo de la Insulo Santa Cruz ĉe la marbordo de Suda Kalifornio.
Ĝi estas tre rilata al la kalifornia makisgarolo – tio estas la marborda Okcidenta makisgarolo kiu troviĝas ĉe la proksima interna lando (Rice et al. 2003 ) - sed diferenciĝas ĉar estas pli granda, pli brilkolora kaj havas evidentan pli fortikan bekon, krom genetika konsisto. La bekogrando rilatas al ties dieto, kiu enhavas dikŝelajn glanojn de la Insula kverko (Quercus tomentella).
Aspekto
Kiel aliaj makisgaroloj la Insula makisgarolo havas bluajn suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn kun blugriza brustostrio. Tiu specio estas pli brilblua ol la Okcidenta kaj la Florida makisgaroloj. Ĝi distingiĝas ankaŭ el aliaj makisgaroloj pro sia plia grando. Ili havas longan voston tipe de plej parto de aliaj garoloj. Ili havas grandajn grizbrunan makulon en la supra parto de la dorso. Junuloj estas grizblankaj, sed havas bluajn flugilojn kaj voston. Ili havas akran vocoxn kiel "ŝriip" inter aliaj. La ondeca flugo estas simila al tiu de la Blua garolo, sed la Insula makisgarolo ne havas blankajn pintojn en flugiloj kaj vosto.
Ibitinga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araraquara kaj en la samnoma mikroregiono Araraquara. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Stacio Higashi-Minato
Stacio Higashi-Minato (japane: 東湊停留場 [Higaŝi-Minato-tejrjuuĝoo], angle: Higashi-Minato Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sakaj, Sakaj, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Manfréd Weiss
Barono Manfréd WEISS [vejs] (n. 11-an de aprilo 1857, Pest (urbo), Hungario - m. 25-an de decembro 1922, Budapeŝto) estis hungara grandindustriisto, komence komercisto pri agrikulturaĵoj. Li estis fondinto de ’’Weiss Manfréd Művek’’ (Uzinoj Manfréd Weiss, en Ĉepel). Manfréd Weiss devenis el riĉa juda komercista familio. Li finstudis en komerca akademio, en Budapeŝto. Li laboris ekde 1876 ĉe hamburga eksporta entrepreno. Li kaj lia frato (Berthold) fondis en 1882 la unuan hungaran koservproduktan fabrikon. (pli poste oni produktis eĉ konservajn skatolojn). Lia ekinteresiĝis en 1889 pri militara industrio. Li komence produktis kartoĉujon kaj en 1893 fondis la unuan kartoĉproduktan fabrikon en Ĉepel. Danke al mendoj de la armeo, la fabriko iĝis plej granda entrepreno en la Monarĥio (li konkuris por kvoto de Hungario kun la ŝtata fabriko Diósgyőri Vasmű.
Insula makisgarolo
Kutimoj
La specio reproduktiĝas en marbordaj arbaroj de kverkoj aŭ arbustejoj. Ili estas tre agreseme defendemaj. La reproduktaj habitatoj ŝajne estas malbundaj en la insulo kaj pro tio junaj individuoj prokrastas sian reproduktadon dum kelkaj jaroj. Malkiel la Florida makisgarolo kaj aliaj garoloj, tiu specio ne ĝuas la avantaĝon de la kooperativa reproduktado. Ĝis kiam estos disponebla repodukta spaco neparigitaj individuoj uzas marĝenajn habitatojn netaŭgajn por reproduktado. Nereproduktuloj ne defendas teritoriojn, sed manĝas kaj ripozas en propraj grupoj.
Bounty
HMAV Bounty unue estis ŝipo nomata Bethia. Ĝi estis relative malgranda ŝipo, ekipita per nur kvar malpezaj kanonoj, konstruita en Hull en 1784. Kiam la brita mararmeo aĉetis ĝin je la 26-a de majo 1787, ĝi estis renomita al HMAV Bounty kaj sendita por speciala misio al Tahitio.
Manfréd Weiss
Li aĉetis kupro- kaj metalfandejon kaj cilindrajn maŝinojn (rulpremajn) por pligrandigi la produktadon, kaj en 1911 establis metaluzinon en Csepel [ĉepel]. La uzino produktis ne nur ĉiujn tipojn de la armeaj municioj (pafaĵoj), sed ankaŭ aliajn porarmeajn – aparte evoluigitajn – varojn (blanka kartoĉo (nevunda), kampa bakujo, movebla kuirejo ktp.). Pro la industrievoluigaj agadoj, li ricevis nobelan rangon en 1896. La produktoj estis bone vendeblaj eĉ en eksterlando, plej ofte en la balkanaj landoj. Ĉe li laboris en 1913 jam 5000 laboristoj, dum la unua mondmilito eĉ 30 000. El la profito li apogis oficiran sanatorion, hospitalan barakon, popolkuirejon. Li iĝis en 1916 membro de la supra ĉambro, en 1918 barono.
Bounty
La signifo de HMAV estas His Majesty’s Armed Vessel (Lia Moŝta Armita Akvoveturilo).
Insula makisgarolo
Kutimoj
Reproduktado okazas printempe kiam plantoj floras, kreskas folioj kaj abundas artropodoj. Nestoj estas konstruitaj el bastonetoj kaj kovritaj el pli maldikaj bastonetoj kaj radikoj kaj estas bone kaŝitaj en ĉiu ajn alto el grundonivelo al 12 m alte. Oni demetas 2 al 5 ovojn kaj abundas nestopredado fare de serpentoj, Okcidenta Punktomefito, Insula vulpo, korakoj kaj eble aliaj Insulaj makisgaroloj. Post elnestiĝo meza vivodaŭro estas 4.8 jaroj.
Disvastiĝo
La insulo Santa Cruz estas je 29 km de la kalifornia marbordo sude de Santa Barbara kaj estas la plej granda el la konataj tie kiel la insuloj Channel Islands kaj ĝi funkcias kiel rezervejo, parte pro The Nature Conservancy kaj parte pro la Nacia Parko Channel Islands. La Insula makisgarolo povas ofte esti vidata ĉe la Prisoner's Cove, kie multaj boatoj vizitantaj la insulon lasas kaj prenas pasaĝerojn. Tiu specio estas relative abunda (ĉ 9,000 individuoj); sed ĝi estis klasita kiel "Preskaŭ Minacata" de la IUCN ĉefe por konsiderigi ke eventuala katastrofo, malsano aŭ invada specio (kiel la jam enmetitaj ŝafoj, porkoj kaj kaproj) povus rapide mortigi la ĝis nun prosperan populacion sed kiu estas limigita al unusola insulo. La Insula makisgarolo ne loĝis laŭ nuna kono en iu ajn alia loko historie kaj ne estas fosilioj de la tre bone priserĉitaj najbaraj insuloj (Curry & Delaney 2002 ).
Manfréd Weiss
Post la milito, lia uzino suferis pro manko de la mendoj kaj venis en krizon. La bolŝevikoj arestis lin dum la Hungara Sovetrespubliko (1919). La samjare okupantaj rumanaj taĉmentoj forportis la partojn de la maŝinoj kaj rezervitajn varojn. Li rekomencis la produktadon en aŭtuno de 1919 kun 471 dungitoj. Ĉar la trianona pacdiktato limigis la hungaran armilizadon, li devis ŝanĝi la produktan strukturon. Li sukcese ŝtopis la vakuon pri teksaĵfabrikoj kaj fondis entreprenon, la Csepeli Posztógyár.
Li estis kunfondinto kaj vic-prezidanto de Gyáriparosok Országos Szövetsége (GYOSZ) [Tutlanda Asocio de Fabrikposedantoj].
Tertremoscienco
Priskribo
Tertremoj (kaj aliaj teraj moviĝoj) produktas malsamajn specojn de tertremaj ondoj. Tiuj ondoj trairas rokon, kaj provizas efikan metodon por "vidi" okazojn kaj strukturojn profunde en la tero.
Unu el la plej fruaj eltrovaĵoj estis ke la centro de la tero estas likva. Premaj ondoj trairas la kernon, dum transversaj ondoj (ondoj kiuj balanciĝas flank-al-flanke), bezonantaj rigidan materialon, ne povas.
La proceso de mapado de subsupraĵa strukturo estas fako nomata sismografio. Tertremaj ondoj produktataj per eksplodoj uziĝas por mapi salajn duonsferojn kaj aliajn petrolfontajn rokojn, faŭltojn (rompiĝojn en profunda roko), rokajn specojn, kaj longe enterigitajn meteorajn kraterojn. Ekzemple, oni deduktis ke Chicxulub, la meteoro kiu supozeble kunkaŭzis la formortiĝon de la dinosaŭroj, lokiĝas en Centra Ameriko per analizado de elĵetaĵoj en la Kretaca limo, kaj poste fizike pruvis ke ĝi ekzistas per tertremaj mapoj de petrola esplorado.
Per tertrema tomografio kun tertremaj ondoj, la interno de la tero mapiĝis kun resolucio de kelkaj centoj da kilometroj. Tiu procezo ebligas ke sciencistoj identigu konvektajn ĉelojn, magmajn plumojn kaj aliajn grandajn elstaraĵojn en la intera tero.
En seismologio, la seismografo estas scienca instrumento, kiu respondas kaj registras movojn de la grundo kaj la tempon, kiam tiaj movoj okazis.
Cindrulino
Cindrulino estas tutmonde fama eŭropa ferakonto, kiu havas multajn versiojn tra la mondo, precipe en la Eŭrazia kontinento. Ĝi apartenas al la grupo de ordinaraj rakontoj (II) en la klasifiko de Aarne-Thompson, ene de ĝi, ĝi apartenas al la subgrupo supernaturaj helpantoj, pli specife al la subtipo mistraktita ina heroo.
Intrigo
La plej ofta intrigo montras filinon kiu suferas mistraktadon fare de duonpatrino kaj duonfratinoj. La patro de la knabino foriris dum multe da tempo (aŭ mortis, tio dependas de la versio, kiun oni legas) kaj la duonfamilio komencas trakti ŝin malbone. La duonfratinoj forprenas la elegantajn vestojn de la knabino, kaj igas ŝin porti trivitan kitelon kaj labori en la kuirejo. Pro tio, ke cindroj kovris ŝian vizaĝon, ĉiuj komencis nomi ŝin Cindrulino.
Unutage, la Reĝo de la lando aranĝis balon por ke sia filo, la princo, elektu edzinon el ĉiuj fraŭlaj virinoj de la reĝlando. La duonpatrino kaj duonfratinoj de Cindrulino iras al la festo, sed Cindrulino ne rajtas, ĉar ŝi ne eĉ havas elegantajn vestaĵojn. En la versio de la fratoj Grimm; kolomboj kaj arbo, kiu kreskas apud la tomboŝtono de la patrino de Cindrulino, estas tiuj, kiuj donas al ŝi robon kaj oraj ŝuoj. Krome, en tiu versio estas tri baloj, po unu en nokto. En la versio de Perrault, aperas antaŭ Cindrulino sia bonfara feo, kiu donas al ŝi robon kaj vitrajn pantofletojn. En ĉi tiu versio nur estas unu balo.
Cindrulino alvenas kaj la princo unuavide enamiĝas al ŝi, do ili pasigas la nokton dancante. Cindrulino estis avertita ke je noktomezo ŝi devus eliri el la palaco kaj kuri hejmen, aŭ siaj elegantaj vestoj malaperus antaŭ ĉiuj ĉeestantoj. Kiam sonoris la dek du sonorilbatoj, ŝi kuris el la palaco, lasante sian ŝuon sur la ŝtuparo. En la versio de Grimm, ĉi tio okazas en la nokto de tria balo kaj la princo ordonis gudri la ŝtuparon por ke ŝi ne eskapu denove, sed nur la ŝuo restas algluita.
La princo komencis serĉi ŝin, kaj igis ĉiujn knabinojn el la reĝlando surprovi la ŝuon. La duonpatrino de Cindrulino decidis enŝlosi la knabinon en la ĝardena kolombejo. La duonfratinoj fortranĉas parton de siaj piedoj por ke ili eniru bone en la ŝuon, sed kolombo avertas la princon kaj li fine trovas Cindrulinon, kun kiu li edziĝas.
Literaturo
La traduko Cindrulino unue aperis en Esperanto en 1907, kvankam la 23-paĝa libro ne portis daton. Aperis „laŭ angla rakonto“  fare de L. Milho en Tours, ĉe Eldonejo de E. K., Tours, Francio (Ilustrita Biblioteko por Infanoj Nº 2).
Lavardac
Lavardac estas franca komunumo en la departemento Lot-et-Garonne de la regiono Akvitanio.
Riein
Riein estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 66 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Lavardac
Esperanta vivo
Tie Lucien Péraire naskiĝis. Okaze de lia 115-a naskiĝdatreveno, memortabulo estis malvualigata.
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (0,42 % de voĉoj) en 2009.
Riein
Geografio
Riein situas ĉe la orienta flanko de la valo Lumnezia alte super la rivero Glogn (germane Glenner). De la komunuma teritorio de 15,99 km² preskaŭ la duono, nome 6,31 km² estas altmontara dezerto. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Riein kaj Signina, krome al ĝi apartenas la setlejoj Cuzein, Fops Dado, Fops Dadens kaj la alpopaŝtejoj Alp da Riein kaj Alp da Signina.
Lingvoj
Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 63% de la loĝantaro parolis la romanĉan lingvon.
Trafiko
La komunumo Riein situas tute flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Sevgein kaj Ilanz. Signina atingeblas per aertelfero.
Historio
La unua dokumenta mencio de Riein datiĝas el la jaro 765 kiel Renino.
En la jaro 840 menciiĝis en Riein propra preĝejo, kiu en la jaro 960 transiris kun la interezoprivilegioj al la episkopo de Koiro. La preĝeja partrono Sankta Nazario estis la unuan fojon menciita en la jaro 1487 kiam Riein disiĝis de la paroĥo Sagogn. En la jaro 1526 Riein aliĝis al la reformacio.
En la jaro 1905 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Signina estis kunigita kun Riein. Signina estis fondita dum mezepoko de germanlingvaj valzoj, kiuj tamen dum la 15-a jarcento estis romanĉigitaj.
Bučovice (kastelo)
Bučovice estas renesanca kastelo situanta en Ĉeĥio, en la samnoma komunumo Bučovice en Sudmoravia regiono, distrikto Vyškov.
Temas pri unu la plej valoraj renesancaj kasteloj en la tuta Mezeŭropo. Ĝi estas listigita inter Naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio.
Historio
La kastelon konstruigis inter 1567-1582 moravia nobelo Jan Šembera Černohorský z Boskovic laŭ la modelo de italaj palacoj. La kastelo komplekso estis projektita sur dispozicio de granda ortangulo protektata per muro, angulaj bastionoj kaj akvofosaĵo; per tio ĝi ekhavis parte aspekton de fortikaĵo. Vid-al-vide al la ĉefa enirejo en la teretaĝo estiĝis la plej luksaj reprezentaj salonoj ornamitaj per surmuraj pentraĵoj kaj stukoj.
Ekde 1597 la kastelo apartenis al la nobela familio Liechtenstein, kiu ne plu loĝis en ĝi kaj rekonstruis ĝin je oficejoj. Por itu celo la kastelo servis ĝis 1924. Ekde 1945 la kastelo estas posedata de la ĉeĥa ŝtato. Post 1958 ĝi estis rekonstruita kaj alirebligita al publiko. La kastelo estas vizitebla ekde aprilo ĝis oktobro.
Absoluta magnitudo
Absoluta magnitudo de stelo aŭ alia kosma objekto estas senmezurunua valoro, kiu priskribas ĝian helecon (eligatan kiel luman energion je unuo de tempo) tiel kiel ĝi estas sendepende de loko de observanto.
Absoluta magnitudo estas difinita kiel videbla magnitudo de la objekto se la observanto estas je 10 parsekoj for de la objekto.
Dum kalkulado de la absoluta magnitudo oni, se ne estas skribita alie, subkomprenas energion de eligata lumo je ĉiuj ondolongoj sume, do tutecan videblan magnitudon de la objekto.
Absoluta magnitudo M, videbla magnitudo m, kaj distanco d ĝis la objekto estas interligitaj per formulo aŭ la samo kie d_0 = 10 parsekoj ≈ 32,616 lumjaroj.
Por steloj absolutaj magnitudoj estadas -10 ... +17. Absoluta magnitudo de Suno estas +4,7.
Ankaŭ por galaksio aŭ alia granda objekto absoluta magnitudo estas difinita, tamen en ĉi tiu okazo la sola varianto estas uzi la supre donitan formulon, ĉar observanto je 10 parsekoj de centro de la objekto estus ene de la objekto. Galaksio M87 havas absolutan magnitudon -22.
Bezděkov (Bouzov)
Bezděkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 2 km nordokcidente de Bouzov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Simulado
Simulado estas metodo uzata de sciencisto, inĝeniero, militisto ktp por studi iun sistemon aŭ procezon per eksperimentado super ties modelo aŭ simulilo programita tiel, ke ĝi ebligas variigi diversajn parametrojn de studata fenomeno.
Ĉe simulado oni ofte strebas kiel eble plej bone prezenti certajn aspektojn de simulata realo, kiuj estas utilaj aŭ interesaj por la celata tasko (ekzemple kadre de simuladaj videoludoj).
Skidmore, Owings & Merrill
Skidmore, Owings & Merrill (la kaj-signo en la angla reprezentas la vorteton and) estas unu el la plej grandaj arkitektaj firmaoj de la mondo. Sian ĉefan oficejon la entrepreno havas en Ĉikago, kaj filioj estas en Los-Anĝeleso, Novjorko, San-Francisko, Vaŝingtono, Londono, Honkongo, Ŝanhajo kaj Bruselo.
Signifo
La arkitekta entrepreno interalie en Novjorko post la Dua Mondmilito konstruis turdomojn de la tipe postmilita moderna stilo, kiuj influiĝis per la kreaĵoj de Mies van der Rohe. Domoj kiel la turdomo Lever House en la Parka Avenuo estis konstruaĵoj plenaj je vitro kaj ŝtalo, kiuj instigis tutmonde aplikatan stilon de funkcia oficeja arkitekturo en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. La entrepreno povis plani plurajn el la siatempe plej altaj konstruaĵoj de la mondo. Ekzemplo estas la turdomo Sears, intertempe nomata Willis en Ĉikago, dumtempe la plej alta monda konstruaĵo, la turdomo John Hancock Center, dumtempe la dua plej alta monda konstruaĵo, same en Ĉikago, kaj la Burĝ Ĥalifa, la nuntempe plej alta monda konstruaĵo, en Dubajo (la arkitekto Adrian Smith dum la konstruo sendependiĝis de la entrepreno Skidmore, Owings & Merrill). Aliaj aparte konataj konstruaĵoj, al kiuj kontribuis la entrepreno, estas la tria turo de la La Ĉina Monda Komerca Centro en Pekino, finita en 2009, kaj la Unumonda Komerca Centro (One World Trade Center) en Novjorko, finita en 2014.
Ruzajevka
Ruzajevka (ruse Рузаевка) estas urbo en Mordvio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 89420.
La urbo estis fondita en jaro 1631.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.
La interurba telefona kodo estas 83451, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Ciudad Juárez
Ciudad Juárez [sjuDAD ĥŭAres] estas milionurbo en la meksika subŝtato Chihuahua, ĉe rivero Rio Grande del Norte. Ĝi havas iom pli ol milionon da loĝantoj. La urbo kun El Paso formas duoblajn urbojn. La urbo havas ponton inter la duoblaj urboj, kiu apartenas al la plej gravaj limpasejoj.
Ruzajevka
La urbo estas ĉe rivero Insar (Инсар) (baseno de rivero Sura (Сура)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 24,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 49,8 mil loĝantojn.
26450 Tanyapetach
26450 Tanyapetach estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tanya Nicole Petach, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri terscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Fairview High School de Boulder (Koloradio Usono).
Ciudad Juárez
Historio
En 1659 hispanaj konkeristoj tiuloke fondis urbon nomatan El Paso del Norte (la pasejo de la nordo), ĉar la valo de Rio Grande tie ebligas komfortan pasadon al nordo. La urbo situis sur ambaŭ riveraj bordoj, ĝis en 1848 Usono ekposedis Teksason kaj en la traktato de Guadalupe Hidalgo fiksis riveron Rio Grande kiel limon.
Dum la milito kontraŭ Maksimiliano de Habsburgo urbo El Paso estis la plej norda retiriĝejo de la meksika prezidento Benito JUÁREZ, kiu tiam igis ĝin provizora ĉefurbo. Honore al li oni en 1888 nomis la urbon laŭ li.
Klimato
En Ciudad Juárez estas dezerta klimato. Jare pluvas po 260 mm, en ĉiuj monatoj estas iom da pluvo (vintre neĝas). Oni mezuris somere (majo-septembro) 35 °C-ojn, vintre -22 °C-ojn. La jara averaĝa temperaturo estas 17 °C.
Koláre
Koláre, hungare Kóvár estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ dekstra bordo de Ipeľ, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas 23 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1247 en formo Koar, sed pli frue en 1244 menciiĝis tie malgranda fortikaĵo en formo Haradissa Castrum. La kampoj apartenis al diversaj bienuloj. En 1910 loĝis tie 539 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 313 da homoj, (253 hungaroj, 57 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen. Nur la malgranda rivero baras la senĝenan trairadon.
Caversham (Berkshire)
Caversham estas ĉefurbo de Reading, Berkshire, Anglio. Antaŭe ĝi estis vilaĝo.
Dum la mezepoko preĝejo dediĉita al Sankta Maria estis populara pilgrimcelo, kune kun kapelo kaj akvoputo dediĉitaj al Sankta Anna. Inter tiuj kiuj pilgrimis al Caversham estis Katerino de Aragono.
La grava batalisto kaj politikisto Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke) (1146-1219) posedis bienon ĉe Caversham.
Aprilon 1642, dum la angla enlanda milito, okazis akra batalado dum kiu la subtenantoj de la angla parlamento venkis tiujn de Karlo la 1-a: tio kondukis al la parlamentana kapto de Reading.
Tamás Benkócs
Tamás Benkócs [tamAŝ benkOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benkócs Tamás estas hungara fagotisto.
Tercentra teorio
Tercentra teorio (aŭ tercentrismo aŭ geocentra teorio aŭ ptolemea sistemo) estas ne plu akceptata teorio, laŭ kiu la globforma tero estas en la centro de la universo. Laŭ ĉi tiu teorio, la aliaj ĉielaj korpoj (luno, suno, planedoj) ĉirkaŭas la mondon. La plej ekstera sfero entenas la stelojn. Oni ne konfuzu ĉi tiun teorion kun la teorio ke la mondo estas ebena.
La tercentra teorio estis anstataŭigita per la suncentra teorio pro la laboroj de Koperniko, Galileo kaj Kepler. Laŭ la moderno kosmoscienco, la universo tute ne havas centron.
Tamás Benkócs
Biografio
Tamás Benkócs akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1995, krome li partoprenis en majstrokursoj de Brian Pollard, en:Milan Turkovic kaj Dag Jensen. Dum la studentaj jaroj en 1992 li estis jam primara fagotisto de la Budapeŝta Festivala Orkestro. De 1998 ĝis 2003 li estis la ĉefa fagotisto de la nove fondita Malajzia Filharmonia Orkestro. En 2004 li revenis al Hungario kaj denove aliĝis al la festivala orkestro. Kiel gastomuzikisto, li muzikadis eĉ kun simfonia orkestro de BBC. Pli frue ekde 2001 li registras 39 konĉertojn de Antonio Vivaldi en muzikeldonejo en:Naxos Records.
Tercentra teorio
Malgraŭ la scienca malakcepto de la tercentra teorio, ĉe tuteŭropa opinisondo en 2001 26,1% de la homoj konsentis kun la aserto ke la suno ĉirkaŭas la teron.
33499 Stanton
33499 Stanton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Beruri
Beruri estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 15.486 loĝantojn en 2010.
Josef Navrátil
Josef Navrátil (naskiĝis la 17-an de februaro 1798 en Slaný – mortis la 21-an de aprilo 1865 en Prago) estis ĉeĥa pentristo.
Biografio
Navrátil lernis ĉe sia patro metion de ĉambrofarbisto kaj post sekva studado en la Figurarta Altlernejo en Prago li fariĝis pentristo-dekoristo kaj plu kleriĝadis, i.a. dum pluraj vojaĝoj eksterlanden, precipe al Svislando. Liaj surmuraj pentraĵoj el tiu ĉi frua epoko ĝis nun ornamas diversajn konstruaĵojn en Prago (inkluzive la Pragan burgon, kastelojn en Liběchov, Ploskovice, Zákupy, Jirny kaj aliloke.
Lia bonfamo grandiĝis kaj en la jaro 1850 li fariĝis prezidanto de la Unuiĝo de ĉeĥaj artistoj. 11 jarojn pli poste li devis lasi sian aktivan pentristan agadon sekve de parta paralizo kiel postsekvo de apopleksio. Li ĝisvivis en malriĉeco.
La unua kompleksa ekspozicio pri lia verkaro okazis post lia morto en la jaro 1909 en praga Rudolfinum.
Verkaro
Navrátil estis eminenta pejzaĝisto, sed plej multe li elstaris pro siaj mortpejzaĝoj kaj figuraj pentraĵoj kaj iliaj skizoj. En liaj bildoj okazas intermiksiĝo de plej diversaj stiloj, en skizoj li atingas eĉ la randon de impresionismo.
Alex Cruz (astronomo)
Minor Planet Center atribuas al li la malkovron de la asteroido 77185 Cherryh la en kunlaboro kun Don J. Wells.
Ribamontán al Monte
Ribamontán al Monte [ribamonTAN alMONte] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Trasmiera.
Geografio
Ĝi limas norde kun Ribamontán al Mar kaj Bareyo, okcidente kun Marina de Cudeyo, sude kun Entrambasaguas kaj oriente kun Hazas de Cesto, Meruelo kaj Solórzano. Ĝi estas je 26 km de Santandero.
Demografio
Por areo de 42,17 km² estas 2 382 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj loĝantoj estas distribuitaj en jenaj loĝlokoj:
Ribamontán al Monte suferis malpliiĝon en la 20-a jarcento, pro elmigrado el ruraj areoj. Fakte ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Historio
La municipo apartenis al la Junta de Ribamontán, unu el tiuj kiuj formis la komunumaron Merindad de Trasmiera. Loko mezvoje inter Santandero kaj Laredo donis al ĝi la "ĉefurbecon" de la merindad, kaj pro tio ĝi iĝis kunsidejo de la Merindad, precize ĉe Hoz de Anero. En 1520, la Junta de Ribamontán apogis la koregidoron Zambrano dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio.
Heredo
De ĝia heredo elstaras palacoj, preĝejoj, domegoj kaj grotoj, kaj precize la Turo de Rigada en Anero (en la foto de la tabelo).
Koválovec
Koválovec (hungare Kiskovalló [kiŝkovalO]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Koválovec situas fine de sakovojo sub monto 574 m alta. Skalica troviĝas je 10 km.
Historio
La unua skriba mencio okazis en 1394 laŭ tiama hungara ortografio "Kiskowalow". En 1787 oni komputis tie 467 loĝantojn en 81 domoj, en 1828 344 loĝantoj en 49 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Kiskovalló 360 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Skalica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Koválovec 137 homoj, (135 slovakoj).
Boris Ioganson
Boris Vladimiroviĉ Ioganson (Борис Владимирович Иогансон, naskiĝis la, mortis la ) estis pentristo de Rusio.
Biografio
Ioganson naskiĝis en Moskvo. La svedaj prauloj de lia patro rusigis la familian nomon "Johanson"" en "Ioganson." Ioganson ĉeestis la Moskvan Lernejon de Arto kaj studis ĉe Nikolaj Kasatkin kaj Sergej Maljutin. Li estis membro de la Societo de Junaj Artistoj, kie li polemikis por kompleta transiro de rusia arto al Konstruktivismo. Li tuj abandonis tiu partion kaj entreprenis stablan pentrarton. En 1922, li helpis fondi la AĤRR, kaj subite transiris al la regno de Socialisma Realismo. La verko de Ioganson estis inspirita de tiu de Repin, tio estas montrante iajn trajtojn de Impresionismo, kaj estis ofte rakonta laŭnature. Eble lia plej bone konata verko estis "Pridemandado de komunistoj" peco tute reprezenta de Socialisma Realismo sed kun tiklaj elementoj de Romantismo, aldone al espluatado de kelkaj elementoj de Futurismo. Ia sento de teatreco estas en liaj pentraĵoj, probable pro liaj studoj de teatra desegno kun Korovin.
Disĉiploj
Kelkaj gradigitoj de la Instituo pri Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo Ilja Repin de Leningrado, studis en la Ateliero Boris Ioganson (1930-1950-aj jaroj): nome Aleksej Eriomin, Nikolai Baskakov, Valerij Vatenin, Nina Veselova, Maja Kopiceva, Oleg Lomakin, Valentina Monaĥova, Nikolai Muĥo, Anatoli Nenartoviĉ, Miĥail Natareviĉ, Semion Rotnickij, Miĥail Trufanov, Juri Tulin, kaj Feliks Lemberskij.
9415 Yujiokimura
9415 Yujiokimura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuji Okimura, emerita profesoro ĉe la Universitata de Hiroŝimo, paleontologo kaj biostratigrafo, fakulo pri la plej malgrandaj foraminiferoj de la malfrua paleozoiko. Li prezentis paleobiografian mapon por la regiono de Tetiso. Li estis tre aktiva en popularigo de la geologiaj sciencoj.
Anton Koberger
Anton KOBERGER (ĉirkaŭ 1440/1445 – 3a de oktobro 1513) estis germana oraĵisto, presisto kaj publikigisto kiu presis kaj publikigis la Nurembergan Kronikon, nome mejloŝtono de inkunabloj, kaj estis sukcesa librovendisto de verkoj de aliaj presistoj. Li stablis en 1470 la unuan presejon en Nurenbergo.
Anton Koberger naskiĝis en establita familio de Nurenbergo de bakistoj, kaj faris sian unuan aperon en 1464 en la Nurenberga listo de civitanoj. En 1470 li edziĝis al Ursula Ingram kaj post ŝia morto li reedziĝis kun alia membro de la Nurenberga alta klaso, nome Margarete Holzschuher, en 1491. Entute li arigis 25 gefilojn, el kiuj dektri survivis al maturiĝo.
Lia preskompanio supervivis sian morton nur ĝis 1526, kaj la familio plue estis oraĵistoj kaj juvelistoj.
René Guilbaud
René Guilbaud (8s de Oktobro 1890 – 18a de Junio 1928) estis franca milit-aviadisto de la komenco de la 20-a jarcento.
Guilbaud estis fame ĉefe pro long-distancaj flugoj.
Guilbaud malaperis en la Barenca Maro en Junio 1928, pilotante flugboaton Latham 47 per kiu Roald Amundsen estis veturante por aligi al la serĉado de la survivantoj de la akcidento de la aerŝipo Italia. Kvankam oni trovis restaĵojn el lia aviadilo fine de Aŭgusto, oni trovis nenion el la okupintoj.
Emilio Herrera
Emilio HERRERA LINARES (Granado, 13-a de februaro de 1879, Ĝenevo, 1967) estis hispana militisto, aviadisto, sciencisto kaj politikisto.
Herrera estis unu el la pioniroj de la aviado en Hispanio, partoprenis diversajn internaciajn konkursojn kaj estis unu el la unuaj homoj superflugantaj la ĝibraltaran markolon en 1914.
Poste, li dediĉis grandan parton de sia peno al la aviada esplorado, kaj estis la ĉefa instiganto de la fondado de la unua altlernejo por aeronavigada inĝenierado en sia lando. Interalie, li kunlaboris kun Leonardo Torres Quevedo en la plibonigo de la balonoj, kaj kun Juan de la Cierva en la perfektigo de la aŭtoĝiro. Li estis ano de la Hispana Akademio de Sciencoj.
Herrera estis esperantisto, kaj partoprenis en la Internacia Konferenco por Aplikado de Esperanto en la Scienco, kiu okazis en Parizo en 1925. Li ankaŭ kunlaboris en la fondado de faka asocio pri aviado kaj en la redaktado de aviada terminaro.
En 1936, ĉe la komenco de la intercivitana milito, li restis lojala al la respublikana flanko, eĉ se li mem estis ideologie konservativa. Li okupis altajn teĥnikajn postenojn en la lojala aviado, kaj estis nomumita generalo en 1937.
Post la fino de la milito li devis ekziliĝi kaj loĝis en Parizo. Li estis plurfoje ministro en la ekzila respublikana registaro, kaj dum du jaroj eĉ ĉefo de tiu registaro.
Comayagua
Komajagvo (Comayagua) estas la ĉefurbo de departemento Comayagua en Honduro, sur la aŭtovojo al San Pedro Sula, je alteco de 594 metroj super marnivelo. Ĝi situas 80 kilometrojn nordokcidente de la landa ĉefurbo Tegucigalpo. Ĝi havis 152,051 loĝantojn en 2015. La urbo estas konata por ĝia riĉeco de hispana kolonia arkitekturo. La centra placo havas katedralon kun la plej malnova horloĝo en Ameriko.
Historio
Comayagua estis fondita sub la nomo Santa María de la Nueva Valladolid, fare de konkeranto Alonso de Cáceres laŭ komisio de Francisco de Montejo, Guberniestro de Jukatanio, la 8-an de decembro 1537. De 1540 Comayagua estis la ĉefurbo de la Hondura Provinco de la Ĝenerala Kapitaneco de Gvatemalo. En 1786 (23-an de decembro) la hispana krono kreis la Intendencejon (Intendencia) de Comayagua, kun Comayagua kiel ĉefurbo, kiu daŭris ĝis 1812. De 1812 ĝis 1814 ĝi estis la ĉefurbo de la Provinco de Comayagua kiam ĝi denove refariĝis ĉefurbo de la Intendencia de Comayagua ĝis 1820.
En 1820, Honduro denove estis nomita la Provinco de Comayagua aŭ Honduro, kun Comayagua kiel sia ĉefurbo. Post sendependeco disde Hispanio, ĝi estis la ĉefurbo de la ŝtato de Honduro en la Unuiĝintaj Provincoj de Centra Ameriko. Post kiam Honduro iĝis memstara respubliko, la ĉefurbo alternis inter Comayagua kaj Tegucigalpo (Comayagua estis favorita de konservativulaj administracioj, kaj Tegucigalpo de liberaluloj), antaŭ ol la ĉefurbo estis permanente establita ĉe Tegucigalpo en 1880.
Vidindaĵoj
En lastaj jaroj Comayagua fariĝas unu el la plej gravaj vidindaĵoj en Honduro. Tio estas dankebla al la Agentejo por teĥnika kunlaboro de Hispanio kaj la hondura Instituto de Antropologio kaj Historio, kiuj ambaŭ kunlaboris en konservado de la historiaj ejoj de la urbo.
En la urbocentro situas la Centra Placo. De tiu strategia punkto oni povas aprezi la katedralon de Comayagua kaj la urbodomo. Ĉirkaŭita per belaj ĝardenoj, la Centra Placo funkcias kiel punkto de referenco de la urbo. En ĝi la loĝantoj kolektiĝas por festi la lokajn festojn kaj koncertojn de marimboj, inter aliaj agadoj.
Dekstre plej antaŭe de la placo situas la Urbodomo, kiu estis rekonstruita kelkfoje. La konstruaĵo estas en novklasika stilo kaj estis konstruita dum la 16-a jarcento.
De la Centra placo oni ankaŭ povas aprezi la ĉefan altiron de la urbo, la Katedralon de Comayagua. Tiu preĝejo estas unu el la plej grandaj preĝejoj konstruitaj dum la kolonia epoko en Honduro. Ĝi estis inaŭgurita la 8-an de decembro 1711.
Aktualaĵoj
Soto Cano Air Base (antaŭe Palmerola Air Base) estas hondura armea instalaĵo situanta malpli ol 16 km de Comayagua. La du mejlojn (3 km) larĝa kaj ses mejlojn (10 km) longa aerbazo estas sidejo de la hondura aerarmea akademio. Usono stacionigas tie Joint Task Force Bravo kun ĉirkaŭ 550 uson-armeaj personoj kaj pli ol 650 usonaj kaj honduraj civiluloj.
Pugnac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Skvamokoturno
La Skvamokoturno (Callipepla squamata), komune konata ankaŭ kiel Blua koturno, estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj kaj ordo de Kokoformaj. Ĝi estas bluecgriza birdo troviĝanta en la aridaj regionoj de Sudokcidenta Usono al centra Meksiko. Tiu specio estas frua posteulo de la genro Callipepla, diverĝe en la Plioceno.
Aspekto
Tiu birdo ricevas kaj la komunan nomon kaj la latinan sciencan nomon el la skvameca blankanigra (malhelaj plumobordoj) aspekto de la plumoj de siaj kolo, brusto, ventro kaj dorso. Krom tiuj skvamecaj markoj, tiu birdo estas facile identigebla pro sia blanka kresto kiu similas al tufo de kotono.
Ĝi estas 25 al 30 cm longa. La resto de la plumaro (ne skvameca) estas helbruneca al flaveca ĉekape. En flanko estas blankaj strioj.
Disvastiĝo kaj taksonomio
Disvastigata kaj komuna tra siaj teritorioj, tiu nearktisa specio estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Ĉe la Skvamokoturno oni agnoskas 4 subspeciojn, 3 el kiuj havas teritoriojn en Usono:
La Callipepla squamata estas konsiderata frua diverĝo de la ĝenro Callipepla, kaj ĝi verŝajne originiĝis en la Plioceno. Ĝi havis areon de distribuado plej parte dum la lasta glaciepoko, pro la sekaj kondiĉoj tiuepokaj, kaj loĝis en regionoj norde de la rivero Kolorado.
Plantokomunumoj
Laŭ Ligon, la distribuado de la Skvamokoturno ege koincidas kun la plantokomunumoj de prozopo (specioj de Prosopis), kondaljo (specioj de Condalia), kaj cilindropuntjo (specioj de Cylindropuntia).
Ĉe Oklahomo, la Skvamokoturno loĝas en sabla herbejo de artemizio (Artemisia filifolia), miksita arbustaro de pinsema pino kaj junipero (Pinus spp.-Juniperus spp.), kaj malalta herbejo de la Altebenaĵoj. Sabla herbejo de artemizio inkludas sablan artemizion, agavon (Yucca glauca), sumakon (Rhus trilobata), kaj sablan prunujon (Prunus watsonii). Skvamokoturno en Oklahomo loĝas en malebena tereno, ĉefe kie artemizio (Artemisia spp.), prozopo, kakto (specioj de Opuntia kaj aliaj), agavo (specioj de Yucca), junipero, havarda kverko (Quercus havardii), kaj rokoj havigas ŝirmejon.
Ĉe Koloradio la Skvamokoturno okupas sablan terenon de artemizio aŭ agavo. La kovraĵoj uzataj de la Skvamokoturno ĉe Koloradio estas, laŭ descenda ordo, sabla artemizio, mikso pino-junipero, densa herbejo de ĉola, sekaj farmoj, irigaciaj farmoj kaj miksoj de sarkobatoj (specioj de Sarcobatus) kaj atripleksoj (specioj de Atriplex). La Skvamokoturno faras malmutan aŭ nenian uzadon de disa herbejo de ĉola, ĉeriveraj areoj, replantitaj herbejoj aŭ malaltaj prerioj.
Ekologio
Ĉe Arizono, pariĝado kaj maksimuma disigo estas jam kompletita meze de junio. Nestumado probable ne komencas ĝis komenco de julio. Ĉe Oklahomo, ovodemeto kutime okazas fine de aprilo. Oni trovis kompletajn ovarojn tiom frue kiom eĉ ĝis la 8a de majo. Ovodemetado okazas el marto al junio en Teksaso kaj Meksikio, kaj el aprilo al septembro en Nov-Meksiko. Oni konstatis nestojn kun ovoj tiom frue kiom eĉ la 15an de aprilo en Nov-Meksiko.
La ino de Skvamokoturno demetas 9 al 16 ovojn; plej parto de ovaroj estas de 12 al 14 ovoj. Kovado estas farata de la ino dum 21 al 23 tagoj. Duobla ovodemetado (produkto de du sinsekvaj ovodemetadoj en unu sezono) estas komuna. En okcidenta Teksaso, Wallmo observis la masklon zorgantan la unuan ovaron dum la ino komencis duan ovodemetadon. Sutton konstatis tamen ke la Skvamokoturno en Oklahomo faras probable ununuran ovodemetadon, sed eloviĝo okazas tiom malfrue kiom ĝis la 6a de septembro. Ankaŭ Ehrlich kaj aliaj listis la Skvamokoturnon kiel farantan nur ununuran ovodemetadon.
La frumaturaj idoj faras elnestiĝon tuj post eloviĝo. Ili estas akompanataj de almenaŭ unu, kutime ambaŭ, gepatroj, kiuj montris ilin kiel trovi manĝon. Idoj rapide kreskas (ne konstatite en literaturo), kaj atingas grandon de plenkreskuloj post 11 al 15 semajnoj.
La Skvamokoturno estas specio de preskaŭ loĝantaj birdoj. La vintraj hejmoteritorioj de la aroj de Skvamokoturno varias el 9.6 al 33.6 hektaroj. La hejmoteritorioj de separataj aroj koincidas nur iome aŭ tute ne. El septembro al novembro la aroj de Skvamokoturno havas stabilajn teritoriojn. Ĉe Arizono, 75 al 90 % de populacio ŝajne moviĝas el reprodukta areo meze de novembro, kaj moviĝas al proksimaj montodeklivoj. La monta habitato kongruas kun tiu de la reprodukta areo. Marte la populacio de la reprodukta areo repliiĝas, kaj plej parto de birdoj ariĝas en grupoj de 4 al 8.
Preferata biotopo
La Skvamokoturno loĝas sekajn, malfermajn valojn, ebenaĵojn, montetodeklivojn, rokajn deklivojn, ravinojn, akvofluejojn kaj kanjonojn kiuj havas miksaĵon de nuda grundo, malalta herba kreskaĵaro kaj disa arbusta kovraĵo. Taŭga biotopo de Skvamokoturno karakteras pro malaltaj herboj kun arbustoj. Ĝenerala grundokovro estas inter 10 kaj 50 %. Arboj kaj arbustoj devus esti malpli da 2 m altaj. La Skvamokoturno evitas densan kreskaĵaron asocian kun rojejoj. Skvamokoturno kontrolita de dissendilo havis individuan hejmoteritorion de 21 al 24 ha.
Absoluta postulo fare de Skvamokoturno por akvejo ne estis ankoraŭ determinata; estas iom da debato en literaturo ĉu estas tia postulo. Skvamokoturno loĝas areon de 7 aŭ 8 mejloj (11.2–12.8 km) el pli proksima akvejo en Arizono. Ĉe Nov-Meksiko, ne estis malkutima trovi Skvamokoturnon je 10 al 15 mejloj (16–24 km) el akvo. Wallmo observis vintrajn birdarojn je 3 kaj 7 mejloj (1.8 kaj 11.2 km) el akvo en la Nacia Parko Big Bend en sudokcidenta Teksaso.
Ĉe Arizono la somera vivejo de la Skvamokoturno estas je 200 m el akvo. Oni observis Skvamokoturnon trinkantajn el brutobredaj akvorezervujoj aprile al junio (kio estis seka periodo dum la tempo de la studo) ĉiun 2an al 3an tagon. Ĉe Oklahomo, la Skvamokoturno ofte migras al farmoj kaj ranĉoj en vintro kaj tiele ĝi estas pli proksima al akvofontoj vintre ol somere. DeGraaf kaj aliaj informis, ke vintre la Skvamokoturno troviĝas kutime je 1.25 mejlojn (2 km) el akvejo.
Kovropostuloj
Manĝokovro: La Skvamokoturno uzas herbejojn kaj arbustaron por kovro (ŝirmo) dummanĝe. Laŭ unu studo ili estis ofte vidataj trapase je 25–50 m de nuda grundo. Kaze de ĝenado, la Skvamokoturno kaŝiĝas ĉe serpentoherbo (specioj de Gutierrezia) aŭ en herbotufoj. Junie kaj julie manĝo okazas ĉe malferma herbejo kiu ne estas uzata alifoje.
Vagadokovro: Aroj de Skvamokoturno okupas vagajn aŭ ripozajn kovrejojn post frumatenajn manĝoperiodojn. La Skvamokoturno okupas dezertajn herbejojn aŭ dezertan arbustaron kun minimumo de unu vagadokovro por proksimume ĉiun 28an hektaron. Ĉe nordokcidenta Teksaso vagadokovro karakteras pro: (1) superkapa arbarkovro, (2) flanka ekranokovro, (3) centra areo kun nuda grundo, kaj (4) unu aŭ pliaj padoj tra la flanka kovro. Kovraltoj gamas el 0.5 al 1.8 m kaj el 0.8 al 2.1 m en diametro. Ĉola ĉiam formas parton de la superkapa kovro je 85 % de la kovrejoj, eĉ kvankam ĝi hegemonias nur je 12 % de la studolokoj. Ĉe areoj kie la Skvamokoturno loĝas sen ĉola, arbaraj specioj kiaj licioj (specioj de Lycium) kaj prozopoj gravas por superkapa kovro. Ĉe habitatoj de pino-junipero de Oklahomo, Skvamokoturno uzas la apogon de arboj de ĉola (Cylindropuntia imbricata) kaj homfaritajn strukturojn. Ĉe Arizono, la Skvamokoturno okupas liciniojn kaj prozopojn 0.5–1.5 m altajn por vagadokovro. Tiu superkapo kovro haviĝas meztagan ombron, sed estas malferma baze por permesi facilan fuĝejon el predantoj. Ĉe Oklahoma vintraj hejmoteritorioj ĉiam enhavas sumakon, arbojn de ĉola, aŭ homfaritajn strukturojn kiuj havigas superkapan kovron.
Nestokovro: Marte aŭ aprile la vintraj birdaroj disiĝas en areojn kun malpli da kovro. Tiu uzado de areoj kun malpli da kovro koincidas kun sezona malpliiĝo en la kvanto de predantoj en la sama areo. La nestoj de Skvamokoturno estas konstruataj sub herbotufoj, kaj estas ŝirmataj de artemizio (specioj de Artemisia), kreosotarbustoj (Larrea tridentata), prozopo, akacio (Acacia greggii), kaktoj aŭ jukao ; sub mortinta salsolo (Salsola kali), aŭ jukao; aŭ ŝirmita ĉe malnova maŝinaro aŭ aliaj homfaritaj restaĵoj. Ĉe Oklahomo, 66 % de la nestoj estis ĉe unu el 4 eblaj situacioj: (1) mortinta salsolo, (2) maŝinaro kaj restaĵoj, (3) miksita arbustaro, kaj (4) jukao. Ĉe Nov-Meksiko, studo de reproduktantaj birdoj kaj vegetalaj mikrobiotopoj indikis, ke la Skvamokoturno estas asocia kun pliiĝantaj niveloj de makuleco kaj pliiĝantaj kovroj de prozopo kaj kakto.
Manĝokutimo
Skvamokoturno estas oportunemaj manĝantoj. Semoj estas konsumataj la tutan jaron. Grandaj semoj (kiaj tiuj de prozopo kaj serpentoherbo) estas gravaj por la dieto de la Skvamokoturno. Aliaj semoj estas tiuj de la kubutarbusto (Forestiera angustifolia), akacio, prozopo, celtioj (specioj de Celtis), salsolo, amaranto (Amaranthus retroflexus), kaj sunfloroj, ambrosio (specioj de Ambrosia), kaj aliaj plantoj Asteraceaj. Skvamokoturno konsumas pli da herbosemoj ol aliaj koturnoj. Aliaj dietaj komponantoj estas folioj, fruktoj kaj insektoj. Someraj dietoj estas altaj ĉe verda vegetaĵaro kaj insektoj, kiuj estas ankaŭ grava fonto de humideco.
Ĉe Oklahomo, malgrandaj grupoj de Skvamokoturno manĝas inter jukao kaj en planteroj de jukao kaj prozopo, herbotufoj kaj grenaroj. Ankaŭ ĉe Oklahomo, frua vintra manĝo ŝajne manĝita kiam aliaj manĝoj ne ankoraŭ disponeblas estas eŭforbio (Euphorbia marginata kaj Euphorbia fendleri), paspalumoj (Paspalum stramineum), cenĥro (Cenchrus pauciflorus), portulakoj (specioj de Portulaca), zumako, kaj foliburĝonoj. Ordinara daturo (Datura stramonium) kaj juniperaj beroj estas ĉiam evitataj. Vintra manĝo de la Skvamokoturno ĉe Oklahomo inkludas semojn de salsolo kaj sunfloroj (specioj de Helianthus).