cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Triangulo (muzikilo)
Triangulo estas frapinstrumento, oni tintigas ĝin per fera bastoneto kaj ĝi estas pendigita sur mallonga ŝnureto, je kiu oni tenas ĝin. Triangulo aspektas kiel egallatera triangulo kun rondigitaj verticoj, ĉe unu el ili dividita por pli bona reeĥo.
Triangulo estas instrumento, pri kies ŝatateco en mezepoko estas vico da bildaj dokumentoj. Ĉiu flanko de la triangulo vibriĝas sendepende de la aliaj, do la instrumento donas sonon kunmetitan el kelke da dekoj de neharmoniaj tonoj, el kiuj neniu superas la alian. La sono de triangulo do ne havas destineblan altecon kaj eblas do uzi ĝin en kia ajn harmonio.
András Guttman
András Guttman [andrAŝ gutman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Guttman András estas hungara kemiisto, biokemiisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2004).
András Guttman naskiĝis la en Pécs (Hungario).
Biografio
András Guttman ricevis siajn MS kaj doktorajn gradojn kiel kemia inĝeniero en la Universitato de Panonio en Veszprém (urbo). De 1987 ĝis 1989 li estis plustudis en la Nordorienta Universitato (Bostono), kie li komencis pioniran laboron en la nova kampo de kapilara tekniko. Li akiris Ph.D. en 1981, DSc en 1996. Li aliĝis al diversaj esplorgrupoj ekde 1990. Post 25 jaroj li revenis al Hungario kaj gvidas esplorgrupojn en Universitato de Panonio kaj Universitato de Debrecen. Li faris gravajn kontribuojn pri la DNA-analizo, li verkis pli ol 310 artikolojn (kun aliaj), redaktis 5 lernolibrojn kaj inventis 24 patentojn. Li ricevis premiojn inter 1995-2014.
Kařez
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1281.
Partoj de municipo
La municipo ne membriĝas en partojn kaj kreas ĝin unu katastra teritorio. Krom la propra vilaĝo Kařez apartenas al ĝi ankoraŭ tri malgrandaj domaroj en la norda parto de la katastro, tiuj ĉi kvar setlejoj estas registritaj kiel bazaj setlejunuoj:
Neagra
Neagra estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Kařez
Personecoj
Restadis ĉi tie Jaroslav Heyrovský kaj operkantistino Marie Gärtnerová.
129161 Mykallefevre
129161 Mykallefevre estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Bongo
La bongo produktas sonojn alt-tonaltajn. Oni tenis la bongon inter la genuoj kun la pli granda tamburo dekstre. Oni tradicie ludas la bongon per frapi la tamburkapojn kun la fingroj kaj la polmoj, kvankam oni ankaŭ povas uzi bastonojn aŭ penikojn tamburajn. Ankaŭ eblas dampi la bongon, metante la manon sur la tamburkapo dum ĝin frapante.
Marc van Oostendorp
Marc van OOSTENDORP (naskiĝis la ) estas nederlanda lingvisto kaj esperantisto. Li laboris por la pri-nederlandkultura Meertens Instituut kiel esploristo. De 2007 ĝis 2017 li laboris en la Universitato de Leiden, pri fonologia mikrovariado. Ekde 2017 li laboras en Radboud-Universitato Nijmegen.
En Flandrio kaj Nederlando van Oostendorp estas konata kiel kunlaboranto de la asocio pri la nederlanda lingvo Onze Taal ("Nia Lingvo"). Li ankaŭ estas kunlaboranto de Neerlandistiek, reta informilo por nederlandistoj, kaj kunlaboras kun Taalpost, retmesaĝo-servo (aperanta trifoje semajne) pri lingvo ĝenerale kaj la nederlanda specife. Tion li faras kune kun la flandra ĵurnalisto Ludo Permentier.
Li instruis de septembro 1997 ĝis januaro 2001 interlingvistikon kaj Esperanton en la universitato de Amsterdamo kaj per tio fariĝis profesoro.
La 21-an de majo 2022 li estis elektita kiel prezidanto de la asocio Esperanto Nederland, la landa asocio de UEA, dum ĝia jarkunveno en Lunteren.
Preĝejo Sankta Dionizio (Erfurto)
Historio
Meto de la fundamenta ŝtono estis en la 23-a de aprilo 1738. La finkonstruo estis en 1740 kaj la patroneciga festo okazis en la 27-a de julio 1747.
Priskribo
En la turo estis iam horloĝo, kiu forigitis dum la restaŭradlaboroj meze de la 1990-aj jaroj. Sonorilo de la erfurtano Eckart Kucher eskapis al deviga fando por armilproduktado en 1941. En 1849 ĝi estis veninta el la Preĝejo Sankta Andreo. Sur la plej supra galerio estis Hesse-orgeno de 1760. Pro egaj damaĝoj ĉe la trabarot tegmenta oni devis forigi ĝin meze de 1990-aj jaroj.
Tuj post la Turniĝo oni nove tegmentis la kirkon sen sufiĉa konsidero de la statiko, tiel ke en 2009 la tuto devis esti refarita.Tiam oni malkovris bildojn el la tempo de la unua dekoracio. Ĝi reprezentas la transfiguriĝon de la Sinjoro (laŭ la evangelio de Sankta Luko, ĉap. 9, 28-36).
La barokstila ambonaltaro kun du plastikaĵoj (Sanktaj Johano kaj Jakobo) estas tute el ligno. Ĉe la ĥoreja seĝaro oni povis bone dokumenti la iaman barokan buntecon.
Ĉirkaŭaĵo
Ĉirkaŭas la kirkon tombejo por entombigoj kaj fajroenterigoj, kun duonanonima urnotomba komplekso.
(18933) 2000 QW36
(18933) 2000 QW36 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Prezentaparato
La prezentaparato aŭ  prezentadaparato  estas ĉe florplanto la tutaĵo de la organoj (partoj), kiu fariĝas floro aŭ floraro por poleniganto optike alloga.
La flora prezentaparato konsistas el organoj de la floro, plej ofte la petaloj, sed kelkfoje ankaŭ la sepaloj aŭ  stamenoj. La eksterflora prezentaparato konsistas ofte el koloraj brakteoj.
Por allogi la polenigantojn servas ankaŭ la tiel nomataj prezentadfloroj, kiuj aperas kiel pligrandigitaj kaj ofte sterilaj ŝajnfloroj de la periferio de la floraro ĉe kelkaj specioj (ekzemple ĉe la genro Viburnum).
Občina Šmartno ob Paki
Loko, priskribo
Občina situas 21 km nordokcidente de Celje. Rivero Paka fluas tra la areo de nordo al sudo. I fluas dekstren al la rivero Savinja. La alteco estas ĉirkaŭ 315 - 652 m.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 10 vilaĝoj:
Gavce, Gorenje, Mali Vrh, Paška vas, Podgora, Rečica ob Paki, Skorno, Slatina, Šmartno ob Paki, Veliki Vrh
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:125_x503974.5_y132260.5_s13_b4
Golfo Santa Catalina
La Golfo Santa Catalina, ankaŭ Golfo Catalina [kataLIna] (Katerina), estas golfo en la Pacifika Oceano ĉe la okcidenta marbordo de Nordameriko. La orienta marbordo de la golfo apartenas al la ŝtatoj Kalifornio, Usono, kaj Baja California, Meksiko. La plej granda urbo ĉe la marbordo de la golfo estas San Diego. La insuloj en la golfo inkludas insulon Santa Catalina.
La golfo situantas en tertrema aktiva areo.
Historio
La golfo estis unuafoje navigata de eŭropaj malkovristoj en 1542, kiam Juan Rodríguez Cabrillo navigis tie el Navidad per San Salvador kaj du aliaj ŝipoj.
Orino
Orino estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
(14800) 1979 MP4
(14800) 1979 MP4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Avessac
Avessac (Aveczac, Aveçà en galolingve; Avezeg aŭ ankoraŭ Plouzewi bretonlingve ) estas franca komunumo, situanta en la departemento Loire-Atlantique kaj en la regiono Pays de la Loire.
Geografio
Avessac situas je oriente de Vannes,  sude de Rennes kaj je  norde de Nantes.
La najbaraj komunumoj de Avessac estas Saint-Nicolas-de-Redon, Fégréac, Plessé, Guémené-Penfao, Massérac en Loire-Atlantique kaj Sainte-Marie en Ille-et-Vilaine.
Laŭ la klasado farita de INSEE en 1999, Avessac estas kampara senpolusa komunumo (vidu la paĝon Komunumoj de Loire-Atlantique).
Avessac estas ĝemela urbo de Saint-Martin d'Ablois, en departemento Marne, en regiono Ĉampanjo-Ardenoj, Francio.
Elstaraj personoj ligitaj al la komunumo
La markizo Régis de l'Estourbeillon (1858-1946), loĝanta en la kastelo de Penhouët, en Avessac, Deputito de la departemento "Morbihan" kaj prezidanto de la bretona regionisma unuiĝo.
La familio Sallentin, posedanto de la kastelo kaj terpecoj de Pordor. Tiu familio estis jam konata en la 16-a jc en la patricieco de la urbo Pont-Sainte-Maxence (departemento Oise). Ekloĝinta en Nantes, la branĉo de Pordor riĉiĝis fine de la 18-a jc kaj komence de la 19-a en negocado de la cerealoj, poste en triangula komerco.
Isadora
Isadora (María Teresa Villegas) estas kolombia kantistino.
Biografio
Unue Isadora estis konita kiel boleristino. Ŝia unua bolero titoliĝis ” Busco tu recuerdo”, enregistrita sur 45 tur/min-gramofondisko.
Sepjara milito
En la Sepjara milito (1756-1763) batalis je unu flanko Britio kaj Prusio kaj je la alia Aŭstrio, Francio, Rusio - do ĉiuj eŭropaj grandaj potencoj de la epoko. Partoprenis ankaŭ multaj pli malgrandaj ŝtatoj. La milito disvolviĝis en la Centra Eŭropo, Nordameriko (kiel Franc-Brita Indiana Milito), Hindio, Karibio kaj sur diversaj oceanoj. Oni do povas rigardi ĝin la unua mondmilito. Unio de Pollando-Litovio (nomata: Respubliko de Ambaŭ Nacioj) estis tiam neŭtrala, tamen tra tiu teritorio tramarŝis la rusa armeo (vidu la apudan mapon).
Rezultoj
En la 10-a de februaro 1763, la Traktato de Parizo estis subskribita de la duko Choiseul, la markizo de Grimaldi kaj la duko de Bedford. La pactraktatoj kiuj finigis la sepjaran militon estis venko por la Reĝlando de Granda Britio kaj por la Reĝlando Prusio. Por la Reĝlando Francio la fino de la milito rezultis en la perdo de la plej granda parto de ties posedoj en Ameriko kaj Azio.
34406 Kristenconn
34406 Kristenconn estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 3-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kristen Connelly, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruas ĉe la Tredyffrin-Easttown Middle School de Berwyn (Pensilvanio, Usono).
Alison Carroll
Alison Carroll (Naskiĝoj 21-an de majo 1985) estas gimnasto, modelo kaj aktorino de Croydon, Londono, Unuiĝinta Reĝlando.
Dum dudek jaroj ŝi konkuris kiel gimnastino, survestante la kolorojn de Unuiĝinta Reĝlando.
En aŭgusto 2008 ŝi estis elektita de Eidos por personigi la rolulon de Lara Croft por la publikigo de la oka epizodo de Tomb Raider: Underworld.
Solanum betaceum
Solanum betaceum, arbotomato aŭ tamarilo, sinonimo: Cyphomandra betacea) estas plantspecio el la familio de Solanacoj. Konata estas tamarilo pro la malgranda ovoforma ruĝa aŭ flava frukto.
Trunko,branĉoj kaj folioj
Tamariloj estas malgrandaj, 2 ĝis 7 m altaj, ĉiamcerdaj arboj, kies trunkoj estas dense kovrataj de triĥomoj. La trunko disbranĉiĝas simpodie post 3 – 3 nodoj. La paperecaj folioj staras ĉe 3 ĝis 25 cm longaj tigoj. La folioj havas grandecon de 7 ĝis 40 × 6 ĝis 35 cm. La folioj estas ovoformaj, je la bazo korformaj ĝis orelformaj. La folifino estas pinta, la rando estas glata. La folioj havas maldensan harkovraĵon. La haroj estas pli densaj ĉe la nervaturo kaj ĉe la folitigo. La radikoj ne kreskas profunden (malprofundradikulo).
Floraroj kaj floroj
La floraroj estas 2,5 ĝis 15 cm longaj kaj konsistas el 10 ĝis 50 duseksaj floroj. la akseloj estas kovrataj de haroj. La florartigo havas longecon de 1,5 ĝis 9 cm. La floraro estas 2 ĝis 8 cm longa kaj la flortigoj havas dum la florado longecon de 10 ĝi 20 mm, kaj fariĝas ĝis fruktmatureco inter 15 kaj 50 mm longa.
La kvinnombraj floroj unue estas elipsoidaj ĝis ovoformaj burĝonoj. En la floro la sepaloj havas radiuson de 3 ĝis 5 mm. La petaloj estas rozeaj-blankaj, preskaŭ ledaj ĝis karnaj kaj havas diametron de 2 ĝis 2,5 cm. La krontubo estas ĉ. 2 ĝis 3 mm longa.
La tekoj de la palflavaj anteroj estas ĉ. 5 ĝis 6 × 2 ĝis 2,5 mm longaj kaj lancetaj. La ovario estas cilinroforma kaj 5 ĝis 6 × 0,5 ĝis 1 mm granda kaj superas la stamenoj je 1 ĝis 2,5 mm. La floroj malfermiĝas ĉirkaŭ tagmezo kaj vespere ili fermiĝas. Tiuj malfermiĝo kaj fermiĝo ripetiĝas dum 2 ĝi 3 tagoj, ĝis la floro fermiĝas lastfoje. Fekundigitaj floroj finas la ciklo pli frue ol la nefekundigitaj.
Fruktoj
La flavaj ĝis oranĝkoloraj, ruĝaj ĝis violkoloraj fruktoj estas dukameraj beroj. Ili estas 4 ĝis 10 × 3 ĝis 5 cm grandaj, elipsoidaj aŭ ovoformaj, havas platan aŭ pintan finon kaj estas malhele striataj kaj ne haraj. Ene de la frukto troviĝas densharaj semoj kun grandeco de 3 ĝis 4 × 3,5 ĝis 4 mm.
Tamarilo-arboj atingas la aĝon de 3 ĝis 4 jaroj. La unuaj floroj aperas en la aĝo de ok ĝis dek monatoj.
Disvastigo
Dum longa tempo sovaĝaj tamariloj ne estis konataj, nur fine de la 1960aj jaroj botanikistoj malkovris arbojn, kiuj kreskis sovaĝe en la sudo de Bolivio kaj la nordokcidento de Argentino. Kelkaj ekspedicioj, kiuj okazis inter 1998 kaj 2000, opinias, ke verŝajne la trovitaj arboj estas sovaĝaj kaj ne iam kultivitaj kaj nun sovaĝe kreskante. Morfologie ne estas diferenco inter sovaĝaj kaj kultivataj ekzempleroj. Tio signifas, ke la planto ne estas jam longe kultivita. Supozeble la kultivado komencis ekde la apero de Kristoforo Kolumbo en Ameriko.
Tamariloj plej bone kreskas en regionoj kun temperaturoj inter 18 kaj 22 °C, kiuj havas jaran pluvkvanton de 600 ĝis 800 mm. Tio egalas preskaŭ al la klimatkondiĉoj en la Andoj en alteco de 1800 kaj 2000 m. Ĉe mallongaj frostoj la junaj branĉoj formortas. Se ne tro longe frostas la fortaj branĉaj kaj la trunko supervivas. Tro altaj temperaturoj kaj pli longaj sekaj temperaturoj malhelpas la ekeston de la floroj kaj fruktoj.
Slovaka soveta respubliko
Slovaka soveta respubliko (slovake laŭvorte Slovaka Respubliko de Konsilantaroj) (SRK) estis ŝtato de diktaturo de proletaro sur pli granda parto de teritorioj de la orienta kaj la suda Slovakio ekde la 16-a de junio ĝis la 7-a de julio 1919.
Solanum betaceum
Sistematiko
Laŭ molekulo-biologiaj esploroj la specio estas engrupigita ene de la genro Solanum en la kladon „Cyphomandra“. Ĝi entenas krom la iaman genron Cyphomandra la Solanum-Sekciojn Pachyphylla, Cyphomandropsis kaj Glaucophyllum. Ecoj kiuj estas al ĉiuj specioj de la Cyphomandra-klado komunaj estas la ligna trunko kaj la arbeda aŭ arba habituso kaj ofte pligrandigita aŭ videble elstarantaj anteroj.
Slovaka soveta respubliko
Ĝi estis kreita subinflue de Hungara Respubliko de Konsilantaroj en tempo de intertempa ondo de komunistaj protestoj kaj revolucioj post la Oktobra Revolucio en Rusio en 1917 kaj la unua mondmilito. Ĝi estis absolute dependa je Budapeŝto kaj en fono de ties kreiĝo estis klopodoj je proleta kunlaboro, kaj je savo de la Hungara Sovetrespubliko.
Pereo
Post retiriĝo de hungara Ruĝa Armeo el Slovakio la registaro de SRK kaj taĉmentoj de ties armeo transiris sur hungaran teritorion. SRK ĉesis ekzisti kaj regionoj, kiujn ĝi kontrolis, estis la 7-an de julio 1919 okupitaj far de la ĉeĥoslovaka soldataro.
Solanum betaceum
Kultivado kaj Utiligado
Kvankam la origino de la specio estas suda Bolivio kaj nordokcidenta Argentino,la ĉefa divastiregiono de la specio hodiaŭ estas nordokcidenta Sudameriko. En Mezameriko, Meksiko kaj Karibio la planto estis enkondukita. Ĉefa komerca regiono, kie la planto estas kultivata estas Novzelando, kie la planto estas bredata kaj interkruigata kun proksime parencaj specioj kiel Solanum maternum, Solanum roseum kaj Solanum unilobum. En 1993 oni uzis en Novzelando ĉ. 200 Hektarojn por kultivi tamarilojn. Oni rikoltis 2000 tubojn da fruktoj. 87 % de la novzelandaj eksportoj iris al Usono.
Loren C. Ball
Loren C. BALL (naskiĝis en 1948) estas usona amatora astronomo, emeriĝinta juvelvendisto.
Solanum betaceum
Kultivado kaj Utiligado
Krome tamariloj estas kultivataj en Hispanio, Portugalio, Francio, Britio, Nederlando, Italio, Kanariaj insuloj, Ganao, Etiopio, Kongo, Ugando, Tanzanio, Zimbabvo, Sudafriko, Hindio, Srilanko, Butano, Sumatro, Javo, Novgvineo, Novkaledonio, Aŭstralio kaj Usono.
Loren C. Ball
Li observas en sia privata Observatorio Emerald Lane (IAU-kodo 843), konstruita sur la tegmento de sia domo en Decatur (Alabamo), elde kiu, laŭ Minor Planet Center, li malkovris 108 asteroidojn inter 2000 kaj 2004
Solanum betaceum
Kultivado kaj Utiligado
En Latinameriko la fruktoj estas manĝataj krude aŭ kuirite malgraŭ la malagrabla gusto de la frukthaŭto. La ekstera tavolo de la suka karno povas esti preskaŭ sengusta, sed la interna fruktokerno estas mola, suka kaj dolĉe amara. La semoj ankaŭ estas manĝeblaj.
Loren C. Ball
Li kontraktis kun la NASA pere de la Universitato de Alabamo en Huntsville por fari por lernejaj grupoj kaj organizoj.
Solanum betaceum
Kultivado kaj Utiligado
Krom kiel freŝa frukto tamarilo povas esti utiligata kune kun viando, kiel panŝmiraĵo, kiel deserto, marmelado kaj en ĉatnioj.
Loren C. Ball
La asteroido 16095 Lorenball estas nomita en lia honoro.
Solanum betaceum
Kultivado kaj Utiligado
La fruktoj konsistas je 82,7 ĝis 87,8 % el akvo, ĉ. 1,5 % proteinoj, 10,3 % arbonhidratoj kaj 0,06 ĝis 1,28 % graso. Ili krome enhavas la vitaminojn A, B6, C kaj E kaj feron kiel mikroelementon.
Etimologio
La fruktoj plej ofte nomiĝas „tomate de árbol“ (hispana), „tomate de árvore“ (portugala) aŭ „tree tomato“ (angla), kiu tradukiĝas al la esperanta esprimo „arbotomato“. La esprimo „tamarilo“ estas enkondukita kun la kultivado en Novzelando.
La specia adjektivo „betaceum“ signifas en la latina de la malfrua mezepoko ruĝa beto (Beta vulgaris). Tio rilatas al la koloro de la frukto.
Botanika Historio
Antonio José Cavanilles priskribas en 1799 kiel unua tiun specion per la nomo Solanum betaceum. Otto Sendtner kreas propran genron kun la nomo Cyphomandra en la jaro 1845, kiu fine enhavis ĉ. 40 speciojn.
Nur en 1995 la genro estis unuigita de Lynn Bohs kun la genro Solanum, kion komence la aliaj botanikistoj ne akceptis. Intertempe la reklasifikado estas per pluraj verkoj pruvita kaj akceptita.
Sălard (Bihor)
Sălard [səlard] (hungare: Szalárd [salArd]) estas komunumo en Rumanio norde de Oradea. Administre apartenas al ĝi Hodoş, Sântimreu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 2 404 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 2 715 (rumanoj, 59% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 Szalárd apartenis al Hungario (Bihar).
Tombejo de sovetaj militkaptitoj (Horní Údolí)
Historio
La tombejo troviĝas en valo de rivero Černá Opava sur norda montopiedo de Orlík. Proksime estas kabano nomata Opavská chata. Ankaŭ estas indikata loko Rejvíz. Proksime de la tombejo troviĝas militkaptitejo, kiu estis konstruita komence de la dua mondmilito fare de firmao J. Nitschke. Inter unuaj kaptitoj dum aŭtuno de 1940 estis polaj soldatoj. La kaptitoj anstataŭigis laborforton en diversaj privataj firmaoj anstataŭ ensoldatigitaj germanaj viroj en la militon. Aŭtune 1941 ili estis anstataŭigitaj de ukrainaj kaptitoj. La vivkondiĉoj en la militkaptitejo estis tre pezaj. La peza korpa laboro, manko de manĝo kaj malbobaj higienaj kondiĉoj kaŭzis en la jaro 1942 epidemion de tifo. En periodo de la 4-a de decembro 1941 kaj la 5-a de januaro 1942 mortis 17 militkaptitoj, pli poste pluaj kvar kaj unu en la jaro 1943, sume mortis 24 kaptitoj. Laŭ parolo de Hubert Nitsche, tiama arbarestro, mortis pro malsato kaj pro disenterio ne nur la kaptitoj, sed ankaŭ gardistoj kaj unu arbaristo. En majo de 1944 okazis transŝovo de la kaptitoj ĝis Moravská Třebová kaj en ilia loko, en reguligitaj konstruaĵoj, estis lokigitaj membroj de angla armeo. Tiuj ĉi kaptitoj havis multe pli bonajn kondiĉojn, pli multe da manĝaĵo, pli bonajn laborkondiĉojn kaj ekde la jaro 1944 ankaŭ aldono de manĝaĵo por peze laborantoj. En januaro de 1945 estis en la militkaptitejo 50 anglaj kaj francaj kaptitoj kaj 25 anoj de Organizaĵo Todt.
Post fino de la dua mondmilito kaj post ellandigo de germanoj estis en ĉirkaŭaĵo de la kaptitejo malkovritaj kelke da disigitaj tomboj de rusaj kaptitoj, kiuj estis markitaj per betula aŭ per picea kruco kun nomo kaj datoj de naskiĝo kaj morto. En la jaro 1948 tiuj ĉi korprestaĵoj estis elprenitaj kaj transportitaj en nove fonditan tombejon kun la devenaj lignaj krucoj. En la jaro 1951-1952 la lignaj krucoj estis anstataŭigitaj per ŝtonaj monumentoj.
Priskribo
La tombejo estas lokigita sur plataĵo ĉe arbara vojo, ĝi estis sur bazplano de grandeco 11 × 14 m. En la jaroj 1951–1952 en akso de prisma ŝtonego estis ĉizita kvinangula stelo kaj enmetita marmora tabulo kun skribaĵo: Ne bezonas larmojn / mortis vicaj / ili batalis por ni / ili dormu. Sur la maldekstra kaj la dekstra flankoj estis lokigitaj simetrie je dek du tomboj markitaj per granita tabulo kun la nomo kaj dato.
En la jaro 1975 la tombejo estis reguligita laŭ propono de Vladimír Pražák. En duoncirklo dominaĵo estis kvin metroj alta pilono el rozkolora albana marmoro en bazplano de kruco kaj kun kvinangula stelo sur la pinto. Ĝi portis skribaĵon: Vi falis, por ke ni vivu, ni dankas amikoj, ni ne forgesos. La tombejo estis parke reguligita kaj inter la tomboj estis plantitaj erikoj. Tiu ĉi monumento estis pli poste transportita ĝis Zlaté Hory. Sur la tomboj estis lokigitaj kvinangulaj steloj.
La lasta reguligo laŭ propono de Sotiris Joanidis el Rejvíz estis farita en la jaro 1999. La disfalintaj tomboŝtonoj estis forigitaj kaj sur ilia loko lokigitaj ŝtonegoj de diversaj dimensioj kiel simboleco de pentaj krucoj. Pli ol tri tuna ŝtonego estis lokigita asimetrie al la dekszra flanko kaj sur ĝi estis ĉizita kvinangula stelo kaj skribaĵo: Ili batalis por ni, ili dormu.
Heidenburg
Heidenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loko situas en la plej okcidenta parto de Germanio: La limo al Luksemburgio foras ne pli ol 35 kilometrojn. Por komparo: Berlino estas en distanco de proksimume 620 kilometroj.
La teritorio apartenas al komunumaro de la iom longa nomo Verbandsgemeinde Thalfang am Erbeskopf, prononco, do ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna oferto de servoj por la loĝantoj.
Deserta petrelo
La Deserta petrelo (Pterodroma deserta) estas malgranda marbirdo de la genro de burdopetreloj nome Pterodroma kiu reproduktiĝas en la insulo Bugio de la Desertas ĉe Madejro, Portugalio.
Taksonomio
La burdopetreloj de la genro Pterodroma estas marbirdoj de moderklimataj kaj tropikaj oceanoj. Multaj estas malmulte konataj, kaj ties ofte simila aspekto kondukis al la fakto ke la taksonomio de la grupo iĝis tre flua. Kvankam la sistematiko de tiu specio ne estis ankoraŭ definitive certigita, provizore kelkaj fakuloj jam disigis la Desertan petrelon, separate la reproduktulojn de Desertas el tiuj de la insularo Kaboverdo, dum aliaj konsideras ĝin subspecio de la Feaa petrelo.
Aspekto
Kiel la tri specioj de la komplekso Pterodroma feae/madeira/desertae, ĝi estis iam supozata subspecio de ununura specio: Pterodroma mollis. Kompreneble estas tre malfacile apartigi ilin. Resumo de informo el morfologia studo havigas lumon pri la temo: Laŭ proporcioj:
András Gálszécsy
András Gálszécsy [andrAŝ gAlsEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gálszécsy András estis hungara politikisto, ministro, juristo.
András Gálszécsy naskiĝis la  1933 en Szekszárd kaj mortis la 7-an de oktobro 2021.
Biografio
András Gálszécsy estis deportita al Hortobágy inter 1950 kaj 1953 (ĉar la familianoj ne estis laboristoj), poste li estis soldato ĝis 1955. Ekde 1956 li laboris en diversaj laborejoj. Li frekventis gimnazion laŭ vespera instruado, li abiturientis en 1959. Li plulernis en universitato en Pécs (denove laŭ vespera instruado) inter 1964 kaj 1969, poste li havis postenojn ekde 1966 en Budapeŝto. Inter 1990 kaj 1992 li estis senpostena ministro pri sekretaj servoj en Kabineto Antall, poste li estis registara konsilisto. Li havas edzinon, kiu naskis filinon. Li ofte estas videbla en televizio kiel spertulo pri sekretaj servoj.
Lago Oviedo
Lago Oviedo, konata ankaŭ kiel Laguno Oviedo, estas sala lago en Nacia Parko Jaragua, Provinco Pedernales, Dominika Respubliko. Ĝi havas areon de proksimume 25 km2, kio faras ĝin la dua plej granda akvejo en Dominika Respubliko post la Lago Enriquillo.
Kvankam ricevas nesalan akvon el la Montaro Baoruco, la lago estas hipersala pro la mara akvo kiu flua en la lagon tra subtera sistemo kaŭzata de karsta depresio. Salniveloj montras sezonajn ŝanĝojn pro precipitaĵo, evaporado kaj kvanto de nesala ricevo.
Ties unika flaŭro kaj faŭno estas eble ties plej interesa karaktero; flamengoj, igvanoj, mangrovoj, diversaj specioj de endemiaj birdoj kaj kelkaj koralrifoj ene de la lago estas komunaj vidoj.
(11882) 1990 RA3
(11882) 1990 RA3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Kulto al prauloj
Adorado aŭ Kulto al prauloj estas kreda aŭ eĉ religia praktiko komuna al variaj religioj bazitaj sur la kredo, ke la membroj de la familio kiuj mortintis (prauloj) havas novan ekziston, interesiĝas pro la aferoj de la mondo kaj posedas la kapablon influi en la sorto de la vivuloj.
Multaj kulturoj enhavas ritaran signifon al la morto de la karuloj. La celo de la kulto estas certigi la bonfarton en la nova ekzistado de la prauloj kaj ties bonan disponon al la vivuloj kaj, foje, peti iun tipon de favoro aŭ helpo. La socia funkcio de la kulto al la prauloj estas kultivi familiajn valorojn, kiel la gefila pieco, lojaleco al la familio kaj kontinueco de la stirpo.
Temas pri praktiko preskaŭ universala al plej parto de kulturoj pli malpli klare, kaj tiel la kulto al la prauloj estas en socioj kun ajna grado de socia, politika kaj teknika komplekseco, kaj restas kiel estara komponanto de diversaj religiaj praktikoj en la modernaj tempoj. Tiu kulto estas speciale ŝlosila en kelkaj afrikaj religioj, el animismo ĝis la rito Buitio kaj en Konfuceismo, kie ĝi ricevas la nomon de filpieco.
Aiguebelette-le-Lac (stacidomo)
Aiguebelette-le-Lac estas franca stacidomo sur linio - Chambéry, situanta en  Aiguebelette-le-Lac, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Noordlaarderbos
Ĝi havas surfacon de 120 hektaroj kaj apartenas al la plej grandaj arbaroj de la provinco. La arbaro estas parto de la Nacia pejzaĝo Drentsche Aa, la Nacia Naturreto kaj Geoparko de Hondsrug.
La klimato estas marborda. La averaĝa temperaturo estas 9 ° C. La plej varma monato estas julio, je 17 ° C, kaj la plej malvarma februaro, je 0 ° C.
Gröbern
Gröbernĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro estas parto de la tiam fondita komunumo Muldestausee en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 685 loĝantojn.
Dua Bura milito
La Dua Bura milito, en angla Second Boer War, en nederlanda Tweede Boerenoorlog, kaj en afrikansa Tweede Vryheidsoorlog, ankaŭ "Dua Liberiga Milito"), kutime konata simple kiel Bura Milito kaj ankaŭ tiame kiel Sudafrika Milito, startis la 11an de Oktobro 1899 kaj finis en la 31a de Majo 1902. Granda Britio venkis super du buraj ŝtatoj en Sudafriko: nome la Sudafrika Respubliko (Respubliko Transvala) kaj la Oranĝa Libera Ŝtato. Britio estis helpata de siaj Kabkolonio, la Kolonio Natalo kaj de kelkaj indiĝenaj afrikaj aliancanoj. La Brita militklopodo estis krome subtenata de volontuloj el la Brita Imperio, kiel el Sudafriko, la kolonioj de Aŭstralio, Kanado, Hindio, kaj de Novzelando. Ĉiuj aliaj landoj estis neutralaj, sed la publika opinio en multaj estis tre kontraŭa al Britio. Ankaŭ ene de Britio kaj de ties Imperio estis grava opozicio al la Dua Bura milito.
La Britoj estis trofidemaj kaj sub-preparitaj. La Buroj estis bone armitaj kaj frapis la unuaj, sieĝante Ladysmith, Kimberley, and Mafeking komence de 1900, kaj venkante en gravaj bataloj ĉe Colenso, Magersfontein kaj Stormberg. Gape, la Britoj alportis grandajn nombrojn de soldatoj kaj kontraŭatakis. La generalo Redvers Buller estis anstataŭata de Lord Roberts kaj Lord Kitchener. Ili liberigis la tri sieĝatajn urbojn, kaj invadis la du Burajn respublikojn en la fino de 1900. La antaŭeniraj marŝoj de la Brita Armeo estis tiom frakasiga ke la Buroj ne luktis etapajn batalojn defende de sia hejmlando. La Britoj tuj ekkontrolis la tuton el la Oranĝa Libera Ŝtato kaj el Transvalo, dum la civilaj estroj kaŝiĝis aŭ iris en ekzilon. Konvencie la milito estis finfinita. Britio oficiale aligis la du landojn en 1900, kaj alvokis al "khaki election" (milita balotado) por doni al la registaro alian ses jaroj de povo en Londono.
Grubendorf
Grubendorf estas la germana nomo de du vilaĝoj en Rumanio:
26969 Biver
26969 Biver estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Nicolas Biver,  fakulo en la observo kaj la modeligo de la kometaj linioj en radioondoj. La asteroido estis nomita okaze de la kunveno IWCA-III (tria Internacia Laborejo pri Kometa Astronomio) en Parizo en 2004.
Géza Samu
Géza SAMU [ŝamu], laŭ hungarlingve kutima nomordo Samu Géza estis hungara skulptisto, oraĵisto.
Géza Samu naskiĝis la en Kocsola, li mortis la  en Békésszentandrás.
János Pálffy
Biografio
János Pálffy studis en Székelykeresztúr kaj Kolozsvár. En 1825 li enpaŝis husarregimenton Palatino Jozefo. En 1828 li estis kadeto, en 1830 leŭtenanto. Inter 1835 kaj 1848 li vivis en Küsmöd. Inter 1841 kaj 1844 kiel delegito de Küküllő li luktis en landkunveno de Transilvanujo por la reformoj. La 2-an de majo 1848 oni elektis lin deputito de Udvarhelyszék en la landkunvenon de Koloĵvaro kaj li kiel frontoratoro de la landkunveno proponis la unuigon de Transilvanujo kun Hungarujo. En la landkunveno de Pest li estis delegito de Udvarhelyszék. Li estis en registaro financa ŝtatsekretario kaj la unua vicprezidanto de la landkunveno, ano de la Honvédelmi Bizottmány (Landdefenda Komisio). En Debrecen li aliĝis al pacpartio. Je la falo de liberecbatalo li estis en Kolozsvár. Oni mortkondamnis lin, sed li ricevis amnestion. Unue li loĝis inter 1850 ĝis 1851 en Pest en Vadászkürt Szálloda kune kun barono Zsigmond Kemény. Oni indikis al li en aŭtuno de 1851 kiel devigloĝlokon Sátoraljaújhely. En aŭtuno de 1856 pro lia pulmomalsano oni permesis al li translokiĝi en sian naskiĝvilaĝon. En sia testamento li lasis sian havaĵon al la muzeo Erdélyi Múzeum. Li estis kunlaboranto de la gazetoj Erdélyi Híradó, de la Esti Lap (Debrecen), de  Magyar Sajtó.
29772 Portocarrero
29772 Portocarrero estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Isaac Christopher Portocarrero-Mora, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la  Colegio Vocacional Monseñor Sanabria de San-Joseo (Kostariko).
Huzo
Huzo (Huso) estas genro kun du specioj de fiŝoj el la superordo kondrosteoj (aktinopterigaj fiŝoj kun precipe kartilaga skeleto) kaj ordo de acipenseroformaj.
La pli konata el la du specioj, belugo aŭ beluga huzo (Huso huso) vivas en la Nigra kaj la Kaspia maroj kaj en riveroj, kiuj fluas en ilin. Ĝi kreskas ĝis longeco de 6-9 metroj. Ĝia haŭto estas senskvama.
La beluga huzo naĝis ĝis Bratislavo en Danubo ĝis oni konstruis la akvoenergian centralon ĉe Ferpordo-interkrutejo (1964-1971). Ĝi ofte demetas frajojn en nesala akvo aŭ ĉe riverdelto en duonsala marakvo. Ĝi estas kaptata precipe pro kaviaro.
La alia huzo-specio estas kalugo (Huso dauricus). Ĝi vivas en Amuro kaj laŭdire estas la plej granda nesalakva fiŝo de la mondo, atingante pezon de almenaŭ 1000 kg.
Cercis siliquastrum
Cercis siliquastrum, esperante Judas-arbo, estas malgranda decidua foliarbo de Sudeŭropo kaj Sud-Okcidenta Azio konata pro sia abunda produktado de profunde rozkoloraj floroj printempe. Ĝi estas la eŭropa ano de la genro Cercis (esperante cercido), kiu entenas entute dekon da specioj, ĉefe amerikaj kaj ĉinaj.
Priskribo
Tiu specio formas malgrandan arbon ĝis 12 metrojn altan kaj 10 metrojn larĝan.
La profunde rozkoloraj floroj estas produktataj sur unujara aŭ pli aĝa ligno, inkluzive de la trunko, en malfrua printempo (trunkoflorado). La folioj ekaperas baldaŭ post kiam la unuaj floroj aperas. Ili estas korformaj kun malpinta apekso, kiu foje havas malprofundan noĉon ĉe la pinto. La arbo produktas longajn platajn guŝojn kiuj pendas vertikale. La floroj estas manĝeblaj kaj laŭdire havas dolĉ-acidan guston.
Taksonomio
La specio unue estis priskribita en 1753 fare de Linné, kiu donis al ĝi la nomon siliquastrum derivitan de la latina vorto siliqua, kiu signifas guŝo.
Distribuo kaj ekologiaj aspektoj
.
La florojn polenas abeloj, altiritaj de nektaro. Poleno de la elstarantaj stamenoj estas deponita sur la korpo de la abelo kaj portita al stigmo de alia floro.
Kultivado
La specio preferas profundajn, bone drenatajn grundojn kaj situon en plena suno aŭ parta ombro.
Kultivoformoj inkludas:
La arbo estas sentema al cikadeledoj, koĉoj kaj psiledoj (specife Cacopsylla pulchella) kaj ankaŭ al malsanoj inkluzive de arba ŝankro, koralruĝa punktiĝo kaj verticilia velkado.
Propagado funkcias per semoj, stikado aŭ burĝongreftado.
La specio produktas durlignon kun alloga vejnstrukturo. Ĝi estas uzata en plakaĵoj kaj poluriĝas bone.
Historio
Ekzistas delonga mito ke Judaso Iskarioto pendigis sin de arbo de tiu specio. Tiu kredo rilatas al la komuna nomo "Judas-arbo", kiu estas eventuale koruptita derivaĵo de la franca komuna nomo Arbre de Judée signifanta arbo de Judeo, reference al regiono kie la arbo estis abunda.
Thomas Moore
Thomas MOORE (28a de Majo 1779 – 25a de Februaro 1852) estis irlanda poeto, kantisto, kantoverkisto, kaj distristo, nuntempe pli bone rememorita pro la vortumado de "The Minstrel Boy" kaj de "The Last Rose of Summer". Li estis responsa, kun John Murray, pro la bruligado de la memoraĵoj de Lord Byron post lia morto. En sia vivodaŭro li estis ofte referencata kiel Anacreon Moore.
El relative frua aĝo Moore montris intereson en muziko kaj aliaj spektaklaj artoj. Li foje aperis en muzikalaj teatraĵoj kun siaj amikoj, kiel The Poor Soldier de John O'Keeffe (muziko de William Shield), kaj iam li havis ambiciojn iĝi aktoro. Moore lernis en kelkaj lernejoj de Dublino kiel la publika lernejo de Samuel Whyte en Grafton Street kie li lernis la anglan akĉenton laŭ kiu li parolis la ceteron de sia vivo. En 1795 li gradiĝis el Kolegio Triunuo (Trinity), kiu ĵus permesis eniron al katolikaj studentoj, kiel klopodo plenumi la deziron de sia patrino ke li iĝu advokato. Moore estis dekomence bona studento, sed li poste metis malpli da klopodo en siaj studoj. Lia epoko ĉe Trinity okazis inter pliiĝanta tumulta erao post la Franca Revolucio, kaj multaj el liaj kunstudentoj kiel Robert Emmet estis subtenantoj de la movado de Unuiĝintaj Irlandanoj, kvankam Moore mem neniam estis membro. Tiu movado serĉis subtenon el la Franca registaro por lanĉi revolucion en Irlando. En 1798 okazis ribelo sekve de Franca invado, neniu el kiuj sukcedis.
Altebenaĵo de Alach
La Alach-altebenaĵo (Alacher Höhe) troviĝas okcidente de la urbocentro de Erfurto, en la Turingia Baseno, kaj invitas al biciklado en la direkto de Altebenaĵo Fahner. Science vidite eĉ la Katedralmonteto de Erfurto estas parto fora de tiu ĉi altebenaĵo.
Priskribo
Hodiaŭ ĝi estas senarbara kaj deklivis softe orienten al la rivero Gera, norden al la valo de la rivereto Weißbach kaj suden al la valo de la Schmira-rojo. Okcidente de la altebenaĵo fontas la rivero Nesse. La pinto de la altebenaĵo estas de 328.8 metroj, do ĉ. je 150 metroj super la talvego de la najbara Gera-valo.
Ĉe la rando respektive sur la altebenaĵo troviĝas la vilaĝoj Alach, Schaderode, Salomonsborn, Marbach kaj Bindersleben, kiuj ĉiuj apartenas al Erfurto. Ankaŭ la Flughaveno Erfurt-Weimar estas ĉe la altebenaĵo. Sudokcidente la flankaĵo etendiĝas ĝis la malnova urbocentro.
Ĉe Salomonsborn la kampo- kaj stratonomo Ĉe la ventmuelejo atestas la ekziston de almenaŭ unu tia muelejo. La aŭtoŝoseo nr. 71 krucas la altebenaĵon per longa kurbo ĝis la aŭtostrata kruciĝo Binderslebener Kreuz.
Historia funkcio
La altebenaĵo iam havis strategian gravecon. Kie estas nun la zono flughavena estis reduto nomita Schwedenschanze, datumanta de la Tridekjara milito. Tie troviĝis ankaŭ la grava Monaĥeja bieno Alach.
Vladimir Dal
Vladimir Ivanoviĉ DAL (Владимир Иванович Даль, ankaŭ literumita Dahl; naskiĝis la 10-an de novembro jul. respektive 22-an de novembro greg. 1801 en Luhansko, nuna Ukrainio; mortis la 22-an de septembro jul. respektive 4-an de oktobro greg. 1872 en Moskvo) estis inter la plej gravaj rusiaj leksikografoj kaj aŭtoro de la plej ampleksa vortaro de la rusa lingvo.
Lia patro estis la dana lingvisto Johan Christian Dahl, kiu interalie studis medicinon en la universitato de Jena en Germanio. Lia patrino Maria Freitag devenis el familio de rusiaj germanoj kaj estis tre talentita muzikistino kaj kantistino. Inter la jaroj 1814 kaj 1826 Vladimir Dal servis en la mararmeo de la Rusia Imperio. Li sukcese finis studon de medicino en la universitato de Tartu en Estonio, tiutempe parto de la Rusia Imperio.
Ekde la jaro 1832 Vladimir Dal publikigis plurajn novelojn. Li estis amiko de Aleksandr Puŝkin. En la jaro 1838 estis membro de la Rusia Akademio de Sciencoj.
Lia ĉefa verko, leksikono en kvar volumoj kun pli ol 30.000 ĉapitroj, publikiĝis inter la jaroj 1863 kaj 1866.
La monda organizaĵo UNESKO deklaris la jaron 2000 Internacia Jaro de Vladimir Dal.
(13216) 1997 LH4
(13216) 1997 LH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo Kenneth A. Williams elde Lake Clear (Nov-Jorkio Usono)
Gröbenzell
Gröbenzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 16 kilometrojn nordokcidente de la munkena urbocentro ĉe la rando de la marĉo de Graßlfing/marĉo de Dachau en la suprabavara distrikto Fürstenfeldbruck de la federacia lando Bavario. La suda komunumflanko senbreĉe kunkreskis kun la najbara komunumo Puchheim. La orienta komunumflanko rekte limas al la munkena urboparto Lochhausen.
Gröbenzell ŝatas esti konsiderata kiel ĝardenurbo, kio montriĝas antaŭ ĉio en anoncoj pri nemoveblaĵoj. ("Vivu pli bele en la ĝardenurbo Gröbenzell." [en la germana originalo "Schöner wohnen in der Gartenstadt Gröbenzell."])
Gröbenzell kiel politika komunumo fondiĝis en la jaro 1952. Tiam la (relative malriĉaj) urbopartoj de Munkeno, Puchheim, Olching kaj Geiselbullach unuiĝis en unu komunumo cirkaŭ la fervoja haltejo Gröbenzell. Gröbenzell estas unu el la "verdaj antaŭkomunumoj" de Munkeno, kun multaj unufamiliaj domoj, tri elementaj lernejoj, unu baza mezlernejo, unu liceo, kaj unu privata Valdorfa lernejo, kiu estis fondita kiel ido de la Valdorfa lernejo en la munkena urboparto Schwabing. En la industria teritorio troviĝas kaj vendejoj por konsumantoj kaj produktanta industrio kaj metiaj entreprenoj.
Historio
Ĉirkaŭ 1560 la duko Albrecht la 5-a de Bavario konstruigis la "Gröbenhüterhaus" (Gröben-garddomo), kiu estis utiligita kiel landestra doganejo ĝis la komenco de la 19-a jarcento. La unua dokumenta mencio de Gröbenzell okazis en 1725. Sekve de ĝi la nomo "Gröbenzell" devenas de la doganisto (Zöllner) de la Gröben-rivereto ("Gröbenbach") (pro tio "Gröbenzoll"). La "Gröbenhüterhaus" estis aparta domo apud la Gröben-rivereto, per kiu oni gvidis la novkonstruon de veturvojo inter Lochhausen kaj Olching. Tial la komunumoblazono montris doganan barilon super rivereto. Nur meze de la 19-a jarcento ekestis la unuaj privataj loĝdomoj. La konstruo de la fervojlinio de Munkeno al Augsburg en 1840 kaŭzis fortan konjunkturon por torfministoj, kiuj nun povis vendi sian produktaĵon al la Reĝa Bavara Ŝtatfervojo, tial en novembro 1898 eĉ haltejo instaliĝis. Ĝis la Dua Mondmilito Gröbenzell estis precipe torfminista setlejo. Poste ekestis kelkaj (nun malkonstruitaj) domoj por translokiĝintoj kaj rifuĝintoj. Kiel politika komunumo Gröbenzell konstituiĝis nur en la jaro 1952. La tiel nomita moderna Gröbenzell naskiĝis en la 1960-aj kaj -70-aj jaroj kun la iama EIWO-Setlejo (nuntempe eŭfemisme nomata Alpenland-Setlejo), kiu enhavas ĉirkaŭ 250 vicajn domojn. Per tiu ĉi kaj sekvaj setlejoj Gröbenzell iĝis dormurbo por Munkeno.
Blazono kaj flago
La blazono de Gröbenzell enkondukiĝis per decido de la komunuma konsilantaro en 1962 okaze de la jubileo de la dekjara ekzisto de la politika komunumo. Ĝi montras historie deduktitan blankan kaj bluan doganan barilon kaj malantaŭ ĝi bluan ondo-rubandon, kiu simbolas la Gröben-rivereton. La du ruĝaj heraldikaj rozoj maldekstre kaj dekstre ĉe la supra rando de la blazono simbolas la ĝardenurban karakteron de Gröbenzell. Samtempe la komunuma konsilantaro decidis pri la aspekto de la komunuma flago. La standardo estas laŭlonge dividita en blanka kaj verda partoj kun meze aranĝita komunumoblazono.
Ekonomio kaj industrio
En la orienta urboparto, apud la ĉefa interliga vojo al Lochhausen ekestis la industria kvartalo de Gröbenzell. Tie troviĝas – apud la kutimaj superbazaroj – diversaj metiaj kaj etaj industriaj entreprenoj.
En la urbocentro proksimume al la Kirchen- kaj Bahnhofsstraße (kirka strato kaj fervojstacia strato) troviĝis apud superbazaro kaj diversaj vendejoj, kelkaj bakejoj kaj sukerbakejoj. Tie estas cetere apotekoj, optikisto, frukt- kaj legomvendisto kaj diversaj kuracistoj kaj dentkuracistoj.
La bone vizitata, ĉiuvendreda semajna bazaro en la Rathausstraße (strato de la urbodomo) kun sia larĝa produktpaledo de viandoj kaj kolbasoj, fruktoj, legomoj, fiŝoj, floroj, fromaĝoj kaj panoj kaj aliaj riĉigis la komercaĵan oferton.
Sociologio
En la komenco de la 19-a jarcento Gröbenzell ekestis el malfiksita ĉe-kolektivo de tre malriĉaj marĉ-setlejoj. Nuntempe la "ĝardenurbo" pli kaj pli fariĝas moderna, mult-kultura antaŭurbo. Por tio oni pli kaj pli konstruas malmultekostajn loĝejojn.
Trafiko
Gröbenzell estas ligita kun la aŭtoŝoseo A8 per la konektejoj Dachau/ Fürstenfeldbruck kaj Lochhausen/ Langwied, kaj per la konektejo München-Lochhausen/ Gröbenzell kun la aŭtoŝoseo A99.
Politiko
La komunuma konsilantaro de la politika komunumo Gröbenzell enhavas 24 seĝojn kaj ekde la lasta Bavara komunuma baloto je la konsistas el:
Unua urbestro ekde la estas Dieter Rubenbauer (CSU).
Jesús Guridi
Jesús Guridi Vidaola (Vitoria, 25-a de septembro de 1886 - Madrido, 7-a de aprilo de 1961) estis komponisto euska, Hispanio. Inter ties verkoj elstaras El Caserío, Diez melodías vascas kaj Amaya.
Li loĝis en Bruselo, kie li studis ĉe Joseph Jongen, kaj en Kolonjo ĉe Otto Neitzel. En junio de 1912 li estis nomumita direktoro de la Sociedad Coral (Koruso) de Bilbao. Tiujare mortiĝis Usandizaga.
En 1922 li edziĝis al Julia Ispizua. La geedzoj havis ses gefilojn: María Jesús, Luis Fernando, María Isabel, Ignacio, Julia kaj Javier. En 1942 li eniris en la Konservatorio de Madrido, kies direktoro li poste estos. La 7a de aprilo de 1961 li mortis subitege 74jaraĝa, en sia hejmo en la strato Sagasta de Madrido.
Lia muziko
Tre influata de Wagner kaj de la muziko de la malfrua romantismo, li trovis en la radikoj de la eŭska folkloro sian inspiron kaj la unuajn notojn kiujn poste li enmetos en siaj komponaĵoj. Guridi dediĉis sin al ampleksa gamo de ĝenroj: ĉambromuziko (kordokvartetoj), voĉaj komponaĵoj (korusoj), orkestraj, religia muziko por orgeno, operoj kaj zarzueloj. Inter liaj verkoj elstaras: El caserío (1926), Diez melodías vascas (1940), Así cantan los niños (1909), Amaya (1920), Mirentxu (1910), Una aventura de Don Quijote (1916), La meiga (1929), Seis canciones castellanas (1939), Sinfonía pirenaica (1945) kaj Homenaje a Walt Disney (1956).
Die Welt als Wille und Vorstellung
Die Welt als Wille und Vorstellung (eo: La mondo kiel volo kaj ideo) estas la ĉefverko aperinta en 1819 de la germana filozofo Arthur Schopenhauer (1788–1860).
La unua presaĵo (1819) de la verko aperis en la Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus je Lepsiko.
Verkstrukturo
La verko konsistas ekde la dua presaĵo de 1844 el du volumoj. La unua volumo enhavas la tekston de la unua presaĵo, ekipita nur per kelkaj etaj aldonoj, dum kiam la aneksaĵo – la kritiko de la filozofio de Kant – decide estis priverkita fare de la aŭtoro. La 1-a volumo estas subdividita en kvar libroj, en kiuj alterne estas rigardata la mondo kiel ideo kaj la mondo kiel volo. La dua, plimultpaĝa volumo, servas kiel kompletiga volumo de la unua.
La procedon, kunpreni la kompletigojn en aparta volumo, Schopenhauer kialigas en sia antaŭparolo per tio, ke etendiĝas 24 jaroj inter la apero de la unua kaj dua eldono. Kontraste al nova priverkado tiamaniere la evoluo estu observebla la pensadon de Schopenhauer.
La faka kaj la amaspublika akceptado de la traktaĵoj de Schopenhauer okazis nur tre malfrue, en la lastaj vivojaroj de Schopenhauer. En la antaŭparolo al la tria eldono (kompletigita per pluaj 136 paĝoj) Schopenhauer sin montras zorgoliberigita, tamen ankaŭ elĉerpita. Li montras sur pluajn aldonojn en la dua volumo de Parerga und Paralipomena, kiujn li aperigis sep jarojn post la apero de la dua eldono de Die Welt als Wille und Vorstellung:...[ĝi] estus trovinta sian ĝustan lokon en ĉi tiuj volumoj: nur tiam mi devis loki ĝin, kie mi povis, ĉar estis tre dubinde, ĉu mi ĝisvivus ĉi tiun trian eldonon. La tria eldono aperis en 1859 – unu jaron antaŭ lia morto.
Resuma enhavo
Ĉefobjekto estas la supozo de Schopenhauer, ke la mondo estas unuflanke volo, aliaflanke ekzistas nur kiel nia ideo, kiel jam klaras el la titolo. Kiel ideo Schopenhauer komprenas la mensajn funkciojn, kiuj estas respondecaj por la modalo de la ekkono de ekkona viva estaĵo. Kiel volo Schopenhauer komprenas, inspirite de la orienta filozofio, kosman principon de la ekzisto, kiu estas respondeca por la individua ekzisto en la mondo kaj estas priskribebla interalie kiel "blinda sencela impulso al la vivo". Por Schopenhauer homoj, bestoj, plantoj, same kiel ankaŭ ŝtonoj resp. ĉiuj formoj de materio, parto de ĉi tiu principo. Schopenhauer vidas en la principo de la volo la "aferon en si". Laŭ Schopenhauer nur en la mondo de la objektoj ekzistas individueco, varieco. La volo formas la unuecon, kiu ekzistas en la homo same kiel en la ŝtono samkvante.