cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imre Kisberk
Imre Kisberk, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kisberk Imre  estis hungara pastro, episkopo, kanoniko.
Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano
En 2019, ĉirkaŭ 12,000 studentoj el 125 landoj studis en la politeknika lernejo. La universitato estas membro de la World University Leaders Forum kaj en 2011 aliĝis al la Euro-Tech University Alliance.
Imre Kisberk
Imre Kisberk naskiĝis la  1906 en Pereszteg. Li mortis la 1982 en Székesfehérvár.
Biografio
Imre Kisberk frekventis gimnazion en Sopron, poste li lernis teologion en Székesfehérvár. Li pastriĝis en 1930. Li eklaboris en kirko de Ráckeve, poste li instruis en Székesfehérvár. En 1936 li havis postenon en Perkáta, sed inter 1941 kaj 1950 li revenis al Ráckeve. En 1949 li estis nomumita kanoniko, en 1951 titulara episkopo. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li ne plu povis esti funkcianta ekleziulo ĝis 1958, poste li estis paroĥestro en Székesfehérvár. Li estis nomumita episkopo de Székesfehérvár en 1974. Li abdikis en 1982, sed ĝis sia morto li havis diversajn ekleziajn taskojn.
Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano
La politeknika lernejo situas en la franclingva parto de Svislando, kaj ĝia germanlingva ekvivalento estas la ETH Zurika Instituto pri Teknologio.
Inter la elstaraj profesoroj kiuj instruis en la institucio, oni povas nomi Martin Odersky, Alvaro Siza kaj Henry Markram. Kelkaj el la famaj diplomiĝintoj estas Jacques Dubois kaj Georges de Mestral. Tra la jaroj, la universitato aljuĝis honordoktorecojn multajn fojojn, inter aliaj al Ahmed Zewail, Françoise Barra-Sinoussi kaj Daphne Koller.
Historio
La radikoj de la institucio troveblas en 1853 kaj komence nur proksimume 11 studentoj studis en la institucio. En 1969 la lernejo iĝis sendependa akademia institucio en sia nuna formo.
Akademia organizo
EPFL estas organizita en ok lernejojn, kiuj mem konsistas el institutoj kiuj grupigas esplorsekciojn ĉirkaŭ oftaj temoj:
Aldone al la ok lernejoj, ekzistas sep rilataj institucioj:
Dentiklo
Dentiklo estas ornamaĵo tre uzata en greka arkitekturo klasika, romia arkitekturo kaj novklasika arkitekturo.
Laŭ Francisko Azorín Dentiklo estas malgranda prismeto uzata envicigita kiel arkitektura ornamo, ĉe kornicoj, modluroj, arkivoltoj, k.c. Kaj li indikas etimologion el la latina denticulus, el dento.
Andreas von Everdingen
Majstro Andreas von Everdingen (mortinta antaŭ 1412) estis la sesa konstruestro ĉe la katedralo de Kolonjo. Proksimume 1395 li fariĝis posteulo de Majstro Miĥaelo. Dum la ribelo de la burĝoj kontraŭ la patriciaro kaj postsekva civita renverso de 1396 Andreas staris sur la flanko de la (burĝaj) gildoj.
En 1398 li estis menciata kiel Majstro Andreas, en 1412, en kiel mortinta „konstruestro en la katedralo de Kolonjo“. Li konstruis la duan etaĝon de la suda turo kaj starigis la gruon, kiu fariĝos dum jarcentoj ekkonilo de la urbo Kolonjo. Li estis geedziĝinta kun ia Aleid. Lia posteulo fariĝis ekde 1425 Nikolaus van Bueren (1380–1445).
Tua lingvo
La tua lingvo aŭ mongura lingvo (ĉine simpligite 土族语, pinjine Tǔzúyǔ; ankaŭ latinliterigite Monguor, Mongour kaj Mongor) estas membro de la mongola lingvaro kaj de ties branĉo de ŝirongolaj lingvoj. Ekzistas pluraj dialektoj, parolataj precipe de la tuoj. Iuj lingvistoj dividas la lingvon en du branĉojn, nome Mongghul en la aŭtonoma distrikto Huĵu Tu kaj Mangghuer en la aŭtonoma distrikto Minhe Hui kaj Tu. Dum Mongghul historie ricevis fortan influon de la tibeta lingvo, Mangghuer simile forte influiĝis fare de la norma ĉina lingvo. Skriba normo estis rekomendita por la branĉo Mongghul fine de la 20-a jarcento, sed ĝis nun tiu normo malmulte uzatas.
Numeraloj
Mongolaj numeraloj kiel la sekvaj nur uzatas en la dialekto Mongghul, dum parolantoj de Mangghuer transprenis numeralojn de la ĉina lingvo.
Dialekto de Ordos
La dialekto de Ordos (aŭ Urdus (en sudaj subdialektoj, per mongola skribo ᠣᠷᠳᠣᠰ; per ĉina skribo 鄂尔多斯 È'ěrduōsī) estas variaĵo de la mongola lingvo parolata en la regiono de la urbo Ordos en Interna Mongolio. La dialekto foje estas klasigita lingvo ene de la mongola lingvaro aŭ dialekto de la suda mongola norma lingvo. La evoluo de la dialekto estas dokumentita dum la lastaj 100 jaroj.
(15404) 1997 VE8
(15404) 1997 VE8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
(19654) 1999 RW119
(19654) 1999 RW119 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Melera anaso
Aspekto
La Melera anaso similas al granda ino de Platbeka anaso. Ĝi estas 55–65 cm longa, averaĝe iome pli granda ol Platbeka anaso kaj estas el la plej grandaj en la genro Anas. Tamen, male al plej parencoj el la grupo de la Platbeka anaso, tiuj ne havas superokulon. La plumoj de la speguleto estas verdaj kiel ĉe kelkaj el ties parencoj, sed malkiel ĉe tiuj, ĝi estas bordata je blanko sube kiel ĉe la Platbeka anaso. Ties korpo estas malhebruna kun mallarĝaj pli palaj bordoj ĉe la plumoj de la supraj partoj kaj pli larĝaj bordoj ĉe la subaj partoj. Ties beko estas palgriza, kun malhelaj makuloj baze, kaj estas pli granda ol normale. Ties piedoj kaj kruroj estas oranĝecaj.
Kutimaro
La Melera anaso reproduktiĝas ŝajne dum plej parto de la jaro escepte majo-junio en Madagaskaro, depende de la lokaj kondiĉoj; la Maŭricia populacio estis registrita kiel reproduktanta en oktobro kaj novembro. Malkiel plej parto de ties plej proksimaj parencoj — kun la escepto de la Nigra anaso —, ili estas tre teritoriemaj dum la reprodukta sezono; plie, paroj restas pariĝinte ĝis kiam la junuloj sendependiĝas.
Konservado
Tiu specio estas listata kiel endanĝerita specio fare de la IUCN Ruĝa Listo. La humidejoj de la Lago Alaotra, kie historie troviĝis la plej grandaj nombroj de tiuj birdoj, suferis pro habitatodetruo grandskale en la lasta duono de la 20a jarcento, kaj la populacioj de lokaj akvobirdoj draste malpliiĝis. La Madagaskara brunkapa anaso estis remalkovrata en 2006, kvankam ne jam en la areo de la Lago Alaotra.
La konservado de tiu specio estis dumlonge malhelpata pro ties — tute erara, vidu sube— malatento kiel varianto de la Platbeka anaso kiu ne meritis specialan intereson. Pro sia senkolora plumaro kaj teritoriema kutimaro, tiu specio ne estis tre populara inter birdobredantoj, kvankam ĝi reproduktiĝas facile en kaptiveco kiel plej parto de anasoj se estas sufiĉe da spaco kaj oni havigas bonkvalitan habitaton. Kvankam estas kaptivbreda programo (parto de European Endangered Species Programme), tiu specio ne estas tre ofte tenata en bestoĝardenoj; ĝi povas esti vidata plej ofte en Eŭropo, ekzemple en la zooj de Kolonjo, Edinburgo, Ĵersejo, kaj Zuriko.
Rilatoj
Pro la ŝajna simileco de la Melera anaso kun la ino de la Platneka anaso, ĝi estis komune klasata ĉe tiu specio. Baze sur informoj de preskaŭperfortaj hibridoj laŭ nenaturaj kondiĉoj, oni eĉ proponis ĝin kiel nur simpla kolormorfo de la Platbeka anaso.
Trois-Fonds
Trois-Fonds estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 95 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Dervio
Dervio estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la provinco Lecco en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo.
Melera anaso
Rilatoj
Nune, ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej distingeblaj specioj en la grupo de la Platbeka anaso, baze sur komparoj per kutimaro kaj DNA. Ĝiaj plej proksimaj parencoj estas ŝajne la Flavbeka anaso, alia frua diverĝo el la klado de la Platbeka anaso, en kiu tiuj specioj kaj la Nigra anaso estas bazaj, sed la precizaj rilataroj de la Melera anaso kaj de la Flavbeka anaso kun tiu specio estas sufiĉe malklaraj. (La datoj en tiuj studoj estas probable tro ĵusaj el fosilioj de Platbeka anaso el la komenca Pleistoceno kaj la necerta metodologio uzata por ĉirkaŭkalkulo.)
Trois-Fonds
Geografio
Trois-Fonds etendiĝas sur 9,53 km², kaj havis 95 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Trois-Fonds situas je alteco de 482 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Trois-Fonds apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Madeleine Dumond, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Trois-Fonds apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Ŝevato
Ŝevato estas la kvina monato de la hebrea kalendaro kaj havas 30 tagojn. Ĝi ĝenerale komenciĝas meze de januaro. Je la 15-a de ŝevato okazas Tu Biŝvat, festotago por arboj. Dum tiu tago, multaj judoj, speciale en Israelo, kie estas la mezo de la pluva sezono kaj la unuaj arboj ekfloras, plantas arbetojn aŭ manĝas festenon kun multaj fruktoj.
Nordkolegio Rendsburg
Norda kolegio de Rendsburg (Nordkolleg Rendsburg) estas akademio pri kultura klerigo kaj kongrescentro en Rendsburg, Germanujo. Ĝi aparte servas al la (plu-)klerigo de plenkreskuloj aktivante ankaŭ ĝenerale en la kultura vivo de Ŝlesvigo-Holstinio.
Ofertoj kaj programoj
Teme oni aktivis sur la kampoj de kulturekonomio (KulturWirtschaft), literaturo, amaskomunikiloj, muziko, lingvoj, komunikado, ĉiam rilate al Skandinavio kaj la regiono de la Balta Maro. Krome ĝueblas plukleriĝoj transfakaj, ekz. en la medio de kulturmanaĝerado kaj kulturperado.
Dialogo: KulturWirtschaft centras en kulturekonomia konsilado kaj pluevoluigohelpo. Ĉi tiu oferto direktas sin al kulturfarantoj, agantoj kulturaj/kreiv-ekonomiaj kaj al tradiciaj entreprenoj ankaŭ. Dume la kompetenccentro kovras la taskojn de pluklerigo, kvalifikado kaj servopretado, la t.n. kontaktburoo dediĉas sin pli je konsilado, perado kaj manaĝerado.
La fako muziko transprenis krome funkciojn de landa muzikakademio por la tuta federacia lando. Elpensatas aranĝoj en la kampoj de muzika praktiko, muzikpedagogiko, muzikalproksimigado kaj muzikmanaĝerado. La bunteco de la ofertita gamo estas de laikulaj ĝis majstraj kursoj de la malnova muziko ĝis Sound Art. Nordkolleg estas krome centro muzika por olduloj, de la Landa junularĥoro de Ŝlesvigo-Holstinio kaj de la Landa ĵazmuzikorĥestro. Nenombreblaj korusoj kaj orkestroj profitas krome de multaj jaorj de la elstaraj provludaj kaj laboraj kondiĉoj surloke.
Interŝanĝante sin kun Norda kaj Nordeosta Eŭropo la sekcio de linvgoj kaj komunikado oferatas lingvokursojn en la skandinaviaj lingvoj kaj baltaj lingvoj (ekz. finna, estna, faroa). Inverse eblas plibonigi siajn konojn de la angla aŭ de la germana lingvo ankaŭ. Interkultura edukado ankaŭ gravegas memkompreneble.
Ĉiuj fakoj pretas ankaŭ individue prepari seminarojn havante bone funkciantan reton da partnerinstitucioj ene kaj malene de Germanlando.
Situo kaj ekipaĵoj
La Norda kolegio kuŝas en Rendsburg inter la Kiela Kanalo kaj Eider estante, danke al sia parkoze farita ĉirkaŭaĵo, loko de kvieto kaj malstreĉa lernejatmosfero.
En la gastejoj de ĝi ĝis 90 personoj gasti povas en ĉambroj unu- aŭ dulitaj. Ekzistas dek unu seminarejoj kaj tri aŭditorioj (taŭgaj por po 150 personoj).
Béla Horlay
HORLAY Béla (horlai) estis hungara kuracisto pri internaj malsanoj, ftizologo naskita en Arado la 9-an de marto 1914 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de junio 1978.
Biografio
Béla Horlay havigis diplomon en Szeged (1938). Kiel studento li laboris en instituto de Albert Szent-Györgyi. De 1938 li estis kuracisto de la kliniko pri internaj malsanoj de la Scienca Universitato de Szeged. En jaroj 1941–45 li gvidis la internan sekcion de la soldatmalsanulejo kiel militkuracisto. En jaroj 1945–52 li estis adjunkto de la ftizilogia kliniko de universitato de Budapeŝto, de 1952 ĝis 1978 ĉefkuracisto de la sekcio bronkologia de malsanujejo Szent János Kórház, poste anstataŭanto de ĉefdirektoro.
Maubert - Mutualité (pariza metrostacio)
Maubert - Mutualité [mobɛʁ mytɥalite] estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Parizo. Ĝi situas en la 5-a arondismento de Parizo.
Natria nitrito
Natria nitrito, nitrito de natrio aŭ NaNO2 estas neorganika komponaĵo de natrio kaj nitrita acido, blanka aŭ flaveca kristala pulvoro, tre solvebla en akvo kaj higroskopa. Ĝi uzatas kiel antaŭilo de variaĵo da organikaj kombinaĵoj, samkiel farmaciaĵoj, tinkturoj, pesticidoj, sed ĝi estas ĉefe konata kiel nutro-aldonaĵo por evitadi botulismon.
Maubert - Mutualité (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1930. Ĝia nomo devenas de Placo Maubert kaj Maison de la Mutualité (Domo de la Mutualeco), proksimaj al la stacio.
Natria nitrito
Toksologio
Kvankam ĉi-kemiaĵo preventas bakteridiskreskon, ĝi povas esti toksa el altaj dozoj por bestoj kaj homoj. Mortiga dozo por ratoj kuŝas ĉirkaŭ 180 mg/kg kaj por homoj 71 mg/kg, signifante ke 65-kg homo konsumanta pli ol 4,6 g da natria nitrito povas rezulti en morto.
Tamen, esploroj faritaj en Portugalio trovis reziduajn nitritajn nivelojn en 34 specimenoj de vegetaloj, inklude de malsamaj variaĵoj da brasikoj, laktuko, spinaco, petroselo kaj rapoj, en niveloj kiuj varias inter 1,1 kaj 57 mg/kg, ekzemple de blankaj florbrasikoj (3,49 mg/kg) kaj verdaj florbrasikoj (1,47 mg/kg). Bolado de vegetaloj malpliigas nitratojn, sed ne nitritojn.
Freŝa viando enhavas 0,4-0,5 mg/kg da nitritoj kaj 4-7 mg/kg da nitratoj (10-30 mg/kg da nitrato en viandoj peklitaj). La ĉeesto de nitritoj en bestohistoj estas metabola konsekvenco de nitrata oksido, kiu estas grava nervotransigilo. Nitrata oksido povas esti rekreita ekde nitrata-oksida sintazo per uzo de arginino aŭ ekde ingestita nitrato aŭ nitrito.
Kanceraj efektoj
La ĉefa prizorgo rilate al natria nitrito estas la formado de kancerogenaj nitrozaminoj kiam viandoj estas tro kuiritaj aŭ tro rostitaj. Tiaj kancerogenaj nitrozaminoj povas ankaŭ estiĝi pere de reakcio de nitrito kaj sekundaraj aminoj sub acidaj kondiĉoj (tiel kiel okazas en la homa stomako), kaj ankaŭ dum la peklaj procezoj uzataj por viandokonservado. Dietaj fontoj de nitrozaminoj inkludas viandojn peklitajn per natria nitrito samkiel sekigitajn saligitajn fiŝojn.
En 1920, iu signifoplena ŝanĝo en la praktikoj pri viandopeklado rezultis en malpliigo da 69% en la averaĝa nitrita enhavo. Ĉi-evento antaŭas la komencon de drasta malkresko rilate al mortoj pri intestokancero en Usono. En 1970, oni malkovris ke askorbata acido, iu antioksidanto, inhibas nitrozaminan formiĝon. Konsekvence, aldono de minimume 550 ppm da askorbata acido necesas en viandoj manufakturitaj en Usono.
Kelkfoje, fabrikantoj uzas eritorbatan acidon, iu pli malaltkosta, sed tre efika izomero de la askorbata acido. Krom tio, kelkaj fabrikantoj inkludas alfa-tokoferolon por inhibi produktadon de nitrozamino. Alfa-tokoferolo, askorbata acido kaj eritorbata acido, ĉiuj inhibas nitrozaminan produktadon pro iliaj oksidiĝo-reduktiĝaj proprecoj.
Troa konsumo de natritoj asociiĝas al krizoj da seriozaj kapdoloroj al individuoj kiuj jam suferas pri tio. Iu esploro trovis rilaton inter ofta alta ingestado de peklitaj viandoj kun rozkolora salo kaj la kronike obstrukciva pulma malsano. Esploristoj asertas ke altaj kvantoj da nitritoj en viandaĵoj respondecas, tamen, la teamo ne pruvis la nitritan teorion. Krom tio, la studoj ne elmontris ke la nitritoj aŭ peklitaj viandoj kaŭzas altajn nivelojn da pulmaj malsanoj, ili nur asocias. La esploristoj nur indikas multajn riskofaktorojn, sed ili komentis ke ili ne povas forigi ĉiujn nemezureblajn kaŭzojn rilate al la kronike obstrukciva pulma malsano.
Três Passos
Três Passos estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 23.965 loĝantojn en 2010.
NGC 2915
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kutimigo
Kutimigo estas formo de lernado laŭ kiu organismo malpliigas aŭ ĉesas reagi al stimulo post ripetaj prezentoj. Esence, la organismo lernas ĉesi reagi al stimulo kiu estas jam ne plu biologie elstara. Por ekzemplo, organismoj povas alkutimiĝi por ripeti subitajn laŭtajn bruojn kiam ili lernas ke tiuj ne havas konsekvencojn. Kutimigo kutime referencas al reduktado al denaskaj kutimoj, pli ol al kutimoj disvolvigitaj dum kondiĉado en kiu la procezo estas termigita kiel "nuligo".
Plireagigo estus la mala procezo al Kutimigo, tio estas pliigo ĉe la akirita kutimo el ripeta prezentado de stimulo. Povus esti ankaŭ dekomenca pliigo kiel tuja reago antaŭ la malpliigo (plireagiga procezo sekvita de la kutimiga procezo).
Alia rilata fenomenono estas stimula ĝeneraligo, kiam kutimigo okazas en reago al aliaj stimuloj kiuj estas similaj al la origina stimulo. La mala procezo, stimula distingo, estas kiam kutimigo ne okazas al aliaj stimuloj kiuj estas dissimilaj al la origina stimuloj. Progresa malpliigo de kutimigo en kutimiga proceduro povas ankaŭ respeguli nespecifajn efikojn kiaj lacecon, kiu devas esti regata kiam la intereso estas kutimigo kiel lernoprocezo.
Bordomaro
La termino Bordomaro havas diferencajn signifojn. Ĉe unu el ili la termino egalas al teritoriaj akvoj. Ĉe alia la termino indikas la koncepton de parte fermita maro apuda al aŭ amplekse malferma al malferma oceano, sed bordita de submaraj bordoj. La difino de "Bordomaro" estas politike grava ĉar respegulas la povon de naciaj postuloj super rimedoj el la maro (kuŝejoj, fiŝkaptado, transporto, armeoj ktp.).
Tutmondaj Bordomaroj
Fontoj diferencas pri kiuj maroj estas konsiderataj Bordomaroj same kiel ĉe kiu oceano preciza maro estas konsiderata Bordomaro. Ne estas definitiva aŭtoritato pri tiu afero.
Bordomaroj de la Arkta Oceano:
Bordomaroj de la Atlantika Oceano:
Bordomaroj de la Hinda Oceano:
Bordomaroj de la Mediteranea Maro:
Bordomaro de la Nigra Maro:
Bordomaroj de la Pacifika Oceano:
Bordomaro de la Suda Oceano:
La Kariba Maro estas foje difinita kiel Bordomaro, foje kiel mediteraneeca maro.
Lüdinghausen
Lüdinghausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coesfeld de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Historio de tekniko
Historio de tekniko estas historio de la inventado de iloj kaj teknikoj kun praktika celo. La moderna historio rilatas streĉe kun la historio de scienco, ĉar la malkovro de novaj konoj permesis krei novajn aĵojn kaj, reciproke, oni povis realigi novajn sciencajn malkovrojn danke al la disvolvigo de novaj teknologioj, kiuj etendigis la eblecojn eksperimenti kaj akiri konojn.
La teknologiaj artefaktoj estas produktoj de specifa ekonomio, de la forto de la ekonomia kresko kaj de granda parto de la vivaspektoj. La teknologia renovigo afektas kaj estas afektataj de la kulturaj tradicioj de la socio. La teknologiaj artefaktoj estas ankaŭ perilo por akiri militistan povon.
Ŝtonepoko
Dum la ŝtonepoko la homoj estis ĉasistoj-kolektistoj, vivstilo kunhavis uzadon de iloj kaj setligoj afektas malmulte la biotopojn. La unuaj gravaj teknologioj estis asociaj al la supervivado, la akiro de nutraĵoj kaj ties preparado. Fajro, ŝtonaj iloj, armiloj kaj vestaĵaro estis teknologiaj gravaj akiraĵoj de tiu periodo. En tiu tempo aperis la pramuziko. Kelkaj kulturoj disvolvigis kanuojn kun balancieroj kapablaj riski en la oceano, kio permesis migradojn tra la Malaja Insularo, trapasante la Hindan Oceanon ĝis Madagaskaro kaj ankaŭ trapasante la Pacifikan Oceanon, kio implicis konon pri oceanaj marfluoj, klimataj modeloj, navigado kaj astronomio. La ĉefa fazo de hegemonio de la ekonomio de ĉasistoj-kolektistoj nomiĝas paleolitiko kaj la fina nomiĝas mezolitiko; la posta ŝtonepoko, dum kiu oni disvolvigis la bazojn de la agrikultura teknologio, nomiĝas neolitiko.''
Epokoj de Kupro kaj Bronzo
La ŝtonepoko enfluis en la metalepokon post la neolitika revolucio. Tiu revolucio okazigis radikalajn ŝanĝojn en la agrikultura teknologio, kiuj okazigis la disvolvigon de la agrikulturo, la aldomigo de animaloj kaj konstanta loĝatigo. La kombino de tiuj faktoroj ebligis la disvolvigon de la gisado aŭ fandado de kupro kaj pli poste de bronzo. Tiu teknologio tendenco komencis en el Fekunda duonluno, el kie oni disvastigis ĝin. La malkovroj ne havis, kaj eĉ ankoraŭ ne havas, universalan karakteron. La sistemo de la tri epokoj ne priskribas precize la historion de la teknologio de la grupoj fremdaj al Eŭrazio, kaj ne aplikeblas en kelkaj izolitaj populacioj kiel la Sentinelanoj, la Spinifeksa etno kaj kelkaj amazonaj triboj, kiuj ankoraŭ uzas la teknologion de la ŝtonepoko kaj ne disvolvigis nek agrikulturajn nek metalurgiajn teknologiojn.
Ferepoko
La Ferepoko komencis post la disvolviĝo de la teknologio necesa por la prilaborado de fero, materialo kiu anstataŭis la bronzon kaj ebligis la kreadon de pli rezistaj kaj malkostaj iloj. En multaj eŭroaziaj kulturoj la Ferepoko estis la lasta fazo antaŭa al disvolviĝo de la skribado, kvankam denove oni ne povas diri, ke tio estas universala.
Antikva Egipto
La egiptoj inventis kaj uzis multajn simplajn maŝinojn, kiel la deklivan ebenaĵon kaj la levilon, por helpi sin en konstruado. La egipta papero, el papiruso kaj la potfarado estis eksportitaj tra la mediteranea baseno. Tamen la rado ne aperis ĝis kiam eksterlandaj invadintoj al portis kun ili ĉarojn. La egiptanoj ludis gravan rolon ankaŭ en la disvovliĝo de la marteknologio en la Mediteraneo, tiom pri ŝipoj kiom pri lumturoj.
Triba Eŭropo
De 1000 a. C. al 500 a. K. la triboj de ĝermanoj konsistigis civilizacion de la Bronzepoko, dum la keltoj estis en la Ferepoko tempe de la Hallstatt-kulturo. Tiuj popoloj trafis la agrikulturon kaj la militan teknologion de Romio, kio permesis, ke la tuta Eŭropo alproprigis la sociajn kaj teknologiajn romiajn progresojn.
Antikva Grekio
Krom la eolipilo de Herono, la grekoj estis la unuaj kiuj inventis la vent- kaj akvomuelilojn, kio faris ilin pioniroj ĉe tri el la kvar metodoj de nebesta propulsado antaŭaj al la Industria Revolucio (la kvara estas navigado), kvankam oni uzis nur la hidraŭlikan energion.
Romio
La romianoj disvolvigis prilaboritajn agrikulturojn, plibonigis la teknologion de la ferlaboro kaj de konstruado, plibonigis la konstruadon de ŝoseoj (metodoj kiuj ne ekeksmodiĝis ĝis la disvolviĝo de la asfalto en la 19-a jarcento), la militan kaj civilan inĝenieradojn, la fadenlaboron kaj la teksadon per multaj diversaj maŝinoj kiel la kombajno, kiu helpis plialtigi la produktivecon de multaj sektoroj de la romia ekonomio.
La romiaj inĝenieroj estis la unuaj kiuj konstruis monumentajn arkojn, amfiteatrojn, akveduktojn, termojn, ŝtonpontojn kaj kriptojn. Kelkaj romiaj elstaraj inventoj estis la kodekso, la blovita vitro kaj la betono. Kiel Romio estas situa en vulkana duoninsulo kies sablo enhavas kristalerojn, la romia betono rezultis speciale laŭ la tempo. Kelkaj konstruaĵoj restas stare pli da du mil jaroj.
La romia civilizo estis alte urbigita por la antaxumodernaj modeloj. Multaj urboj de la Romia Imperio havis pli da 100,000 loĝantoj, estante Romo la plej loĝata de la antikveco. La trajtoj de la urba romia vivo konsistigas el konstruaĵoj de diversaj etaĝoj, pavimaj stratoj, publikaj necesejoj, fenestroj de vitro kaj hejtiloj en plankoj kaj muroj. La romianoj etendigis la hidraŭlikon kaj konstruis fontojn kaj hidraŭlikajn verkojn, speciale akveduktoj. Kelkaj termoj konserviĝis ĝis la aktualeco. La romianoj disvolvigis multajn teknikojn kiuj perdiĝis dum la Mezepoko kaj ne reinventiĝis ĝis la 19-a kaj la 20-a jarcentoj.
Hindio
La Induso-civilizacio, situa en areo riĉa en resursos estas interesa pro ties frua apliko de la teknikoj kuracsaniga kaj de civila planado. La urboj de la valo havis kelkaj el la unuaj ekzemploj de publikaj banejoj, fermitaj kloakoj kaj komunaj grenejoj. La universitato de Takshashila estis grava lernejo en la antikva mondo. Ĝi estis la lerneja centro de saĝuloj de la tuta Azio, multaj grekaj, persojn kaj ĉinaj studentoj studis tie, inter kiuj gravuloj kiel Kautilja, Panini, Jivaka kaj Viŝnu Ŝarma.
La arkitekturo kaj konstrutekniko hindiaj, nomitaj 'Vaastu Ŝastra', sugestan profundan komprenon de la inĝenierarto de materialoj, la hidrologio kaj la kuracsanigaj servoj. La india kulturo estis pionira ankaŭ pri la uzado de vegetalaj tinkturoj, kiel indigo kaj tiuj devenaj el cinabro. Multa el tiuj tinkturoj uziĝis en pentraĵoj kaj skulptaĵoj. La uzado de parfumoj pruvas kemiajn konojn, speciale de la procezoj de distilado kaj purigado.
Ĉinio
La raketoj de solida brulaĵo inventiĝis en Ĉinio ĉirkaŭ 1150, preskaŭ 200 jarojn post la invento de la nigra pulvo (la brulaĵo por raketoj), kaj 500 jarojn antaŭ la invento de la alumeto. Dum okcidento estis dediĉita al la Erao de Malkovroj, ankaŭ la ĉinaj imperiestroj de la Dinastio Ming sendis ŝipojn, kelkaj el kiuj alvenis en Afrikon, sed oni ĉesis financi la iniciaton, kio haltigis la eksploradon kaj la disvolvigon. Kiam la ŝipoj de Fernão de Magalhães atingis Brunejon en 1521 trafis urbon riĉan kaj fortikita de ĉinaj inĝenieroj kaj protektita de ondorompiloj. Antonio Pigafetta notis, ke granda parto de la teknikaro de Brunejo eglais al la tiama okcidenta konaro. Krome, estis pli da kanonoj en Brunejo ol en la ŝipoj Magalano kaj la komercistoj de la kortego de Brunejo vendis al ili okulvitrojn kaj porcelanon, kiuj estis tre raraj en Eŭropo. Tamen, la scienca kompreno de ĉinoj estis malpli disvolvita ol la okcidenta.
Inkaoj
La Inkaoj posedis grandajn konojn de inĝenierarto, eĉ laŭ aktualaj modeloj. Ekzemplo de tio estas la uzado de grandaj ŝtonoj pli ol unutune pezaj en siaj konstruaĵoj (ekzemple en Maĉupikĉuo, Peruo), apudmetitaj kaj alĝustigitaj preskaŭ perfekte. La vilaĝoj havis akvumajn kanalojn kaj sistemojn de drenado, kio ege efikigis la agrikulturon. Kvankam kelkaj asertas, ke la inkaoj estis la unuaj kiuj inventis la hidroponikon, la agrikultura teknologio, kvankam disvolvigita, estis ankoraŭ bazita sur la grundo. Tiu teknologio, kiu enhavis la uzadon de laŭŝtupaj terasoj, permesis akiri grandan profiton de la grundo de teroj situaj en tre klinitaj deklivoj.
Majaoj
Kvankam la Majaoj ne havis metalurgian teknologion nek estis ankoraŭ inventintaj la radon, disvolvigis kompleksajn sistemojn de skribado kaj astrologio kaj kreis prilaboritajn ŝtonajn skulptajn verkojn. Kiel la inkaoj, havis bonajn teknologiojn de konstruado kaj de terkulturado.
Mezepoko
La teknologio de la Mezepoko estas priskribebla kiel miksaĵo de tradicio kaj plinovigo. Kvankam la mezepoka teknologio estis konsiderata dum multe da tempo malantaŭenigo en la evoluo de la okcidenta teknologio, en kelkaj kazoj je klopodo de kelkaj fakuloj denonci la eklezion kiel malamikon de la scienca progreso (oni vidu la artikolon pri la mito de la plata tero), generacio de fakuloj pri mezepoko inter kiuj Lynn White povas esti la plej elstara emfazis ekde la 1940-aj jaroj sur la karaktero plinovganta de multaj mezepokaj teknikoj. Kelkaj mezepokaj kontribuoj estas ekzemple la meĥanika horloĝo, la okulvitroj kaj la ventomuelejo. La mezepokanoj ankaŭ inventis kelkajn objektojn pli modestaj, kiel la butono aŭ la akvomarko. En navigado, la bazo de la Erao de Malkovroj sidas sur la enmeto (kvankam ne inventado) de la astrolabo, la kompaso, la latina velo kaj la posta steveno.
Renesanco
Tiu erao estis markita de gravaj teknikaj progresoj kiel presarto, perspektivo, patento, duoblaj kupolkonkoj aŭ stelfortikaĵoj. Taglibroj de renesancaj artisto-inĝenieroj kiel Taccola kaj Leonardo da Vinci rigardas la mekanikan teknologion tiam konatan kaj aplikatan. Arkitektoj kaj inĝenieroj estis inspiritaj de la strukturoj de Romio, kaj homoj kiel Brunelleschi kreis la grandan kupolon de la Florenca Katedralo. Li ricevis unu el la unuaj patentoj iam pripensita por protekti ingenian arganon kiun li designis por levi la grandajn uzotajn ŝtonojn al la pinto de la strukturo. Milita teknologio disvolviĝis rapide per la disvastigata uzado de la arbalesto kaj eĉ de la pli pova artilerio, ĉar la civitoj de Italio estis kutime sub konflikto unu kun alia. Povegaj familioj kiel la Mediĉoj estis fortaj protektantoj de la artoj kaj sciencoj.
Epoko de Malkovroj
La velŝipo (Nau aŭ karako) permesis la epokon de malkovroj kun la Eŭropa koloniigo de Ameriko, pristudita de Francis Bacon en sia verko Nova Atlantio. Pioniroj kiel Vasco da Gama, Cabral, Magelano kaj Kristoforo Kolumbo esploris la mondon serĉe de novaj komercvojoj por varoj kaj kontaktoj kun Afriko, Barato kaj Ĉinio kiu mallongigas la veturadon kompare kun la tradiciaj vojoj. Ili ankaŭ remalkovris Amerikojn dume. Ili produktis novajn mapojn kiuj permesis postajn maristojn esplori pli kaj pli kun granda fido. Navigado estis ĝenerale malfacila pro la problemo de longitudo kaj la malesto de akurataj horloĝoj. Eŭropaj ŝtatoj remalkovris la ideon de la Civila kodo, perdita ekde la tempo de la antikvaj grekoj.
Industria Revolucio
La Industria Revolucio karakteriĝis pro elstara disvolviĝo en areoj de tekstila industrio, metalurgio, transporto kaj fabrikado, akcelitaj de la disvolvigo de la vapormaŝino.
19-a jarcento
La 19-a jarcento produktis grandajn antaŭenirojn en la teknikoj de transporto, konstruado kaj komunikiloj. La vapormaŝino, kiu jam ekzistis en sia moderna formo ekde la 18-a jarcento aplikiĝis al vaporŝipo kaj al fervojo. Ankaŭ la telegrafo uziĝis la unuan fojon sukcese dum la 19-a jarcento. Alia teknologio naskita en la 19-a jarcento estis la ampolo. En la ŝipkonstruejo de Portsmouth estis kie, fabrikinte puliojn por ŝipoj tute pere de maŝinoj komencis la erao de la muntoĉeno. La ilmaŝinoj ekuziĝis por fabriki novajn maŝinojn en la unua jardeko de la jarcento, kaj ties ĉefaj priserĉistoj estis Richard Roberts kaj Joseph Whitworth. La vaporŝipoj fine fabrikiĝis komplete el metalo kaj ludis gravan rolon en la malfermo de la komerco inter Japanio, Ĉinio kaj Okcidento. Charles Babbage nur imagis la meĥanikan komputadon, sukcesis, ke ĝi fruktodonu. La Dua Industria Revolucio de fine de la 19-a jarcento vidis la rapidan disvolvigon de la kemia, elektra, petrola teknikoj kaj de ŝtalo kaj ties konekto kun la teknologia priserĉado.
20-a jarcento
La teknologio de la 20-a jarcento disvolviĝis rapide. La teknologio de komunikado, transporto, disvolvigo de edukado, la uzado de la scienca metodo kaj la investado en priserĉado kontribuis al la antaŭeniro de la modernaj scienco kaj teknologio. Kelkaj teknologioj kiel la komputiko disvolviĝis tiom rapide danke al militoj aŭ ties minaco, ĉar estis multaj sciencaj antaŭenigoj asociaj al la militaj reserĉado kaj disvolvigo, kiel ekzemple la elektronika komputado. La radio, la radaro kaj la songravurado estis ŝlosilaj teknologioj kiuj faciligis la vojon al la inventado de la telefono, la fakso kaj la magneta stokado de datumoj. Ankaŭ la plibonigoj ĉe energia kaj de motoroj teknologioj estis enormaj kaj inkludas la profitadon de la nuklea energio, kiel registrita en la Projekto Manhattan.Pere de la uzo de komputiloj kaj laboratorioj la modernaj sciencistoj estis rekombinintaj la DNA.
Mezuro de la teknologia progreso
Multaj sociologoj kaj antropologoj kreis sociajn teoriojn koncerne la socian kaj kulturan evoluojn. Kelkaj, kiel Lewis H. Morgan, Leslie White kaj Gerhard Lenski konsideras la teknologian progreson kiel la ĉefan faktoron de disvolviĝo de la civilizoj. La koncepto de Morgan de tri ĉefaj epokoj de la socia evoluo (sovaĝismo, barbareco kaj civilizo) povas dividiĝi pro iaj teknikaj mejloŝtonoj kiel la fajro, la arko kaj la potfarado ĉe sovaĝismo, la aldomigo, la agrikulturo kaj la metalprilaborado ĉe barbareco kaj la alfabeto kaj la skribo en civilizo.
Anstataŭ specifaj plinovigoj, White decidis, ke la mezurilo laŭ kiu pritaksi la evoluon de la kulturo estas la energio. Laŭ White la ĉefa funkcio de la kulturo estas «profiti kaj kontroli la energion». Li dividas la homan disvolvigon en kvin partoj: en la unua, la homoj uzis la energion de siaj propraj muskoloj. En la dua, ili uzas la energion de aldomitaj bestoj. En la tria ili uzas la energion de la plantoj (Verda revolucio). En la kvara ili lernas uzi la energion de la naturaj resursoj: karbo, petrolo kaj gaso. En la kvina, ili sukcesis profiti la nuklean energion. White formulas la ekvacion P=E*T, kie E estas mezuro de la konsumita energio, T estas la efiko de la teknologiaj elementoj kiuj uzas ĝin. Li diris, ke «la kulturo evoluas mezure ke oni pligrandigas la profitatan energion por ĉiu persono, aŭ mezure, ke oni pligrandigu la efikon de la metodoj de transformado de la energio en laboro». La rusa astronomo ruso Nikolai Kardashev uzis tiun teorion kiam li kreis la skalon Kardashev, kiu kategoriigas la energion uzitan de la progresaj civilizacioj.
En la unua epoko la informado transmitiĝas tra genoj. En la dua, la homoj povas lerni kaj transmiti informon per sperto. En la tria oni ekuzas signalojn kaj oni ekdisvolvigas la logikon. En la kvara oni kreas signalojn, oni disvolvigas la lingvon kaj la skribon. La progreso en la teknologio de komunikado tradukiĝas en progreso de la ekonomia sistemo, de la politika sistemo, de la distribuo de la riĉo, la socia egaleco kaj aliaj aspektoj de la socia vivo.
Lucie Silvas
Lucie Johanne Silverman, prononco laŭ sistemo IFA [], artista nomo Lucie Silvas, estas brita kantistino kaj kantverkistino. Ŝi naskiĝis la 4-an de septembro 1977 en la urbodistrikto Kingstono ĉe la Tamizo de Londono, do nun estas -jara.
Diskaro
Jen la ĉefaj diskoj de la kantistino:
Edward Bellamy
Edward BELLAMY (naskiĝis la en Chicopee, mortis la  en Chicopee) estis usona verkisto kaj socialisto, plej fama pro sia utopia romano Looking Backward ( Rigardante Malantaŭen), rakonto kiun li verkis en 1888 pri la malproksima estonteco de la jaro 2000. La vizio de Bellamy de harmonia estonta mondo inspiris la estiĝon de pli ol 160 da "ŝtatismaj kluboj" dediĉitaj al la disvastigo de la politikaj ideoj de Bellamy kaj agemaj por igi ilin praktikan realecon.
Fruaj jaroj
Bellamy vizitadis la publikan lernejon en Chicopee Falls antaŭ ol foriri al Union College en Schenectady (Nov-Jorkio), kie li studis dum nur du semestroj. Post forlaso de la lernejo, Bellamy restadis en Eŭropo dum jaro, pasigante ampleksan tempon en Germanujo. Bellamy nelonge studis juron sed rezignis tiun kampon sen iam praktiki kiel advokato, anstataŭe estiĝante ĵurnalisto. Tiel Bellamy nelonge estis kunlaboranto de la New York Post antaŭ ol reveni al sia hejma Masaĉuseco por enoficiĝi ĉe la Springfield Union.
En la aĝo de 25, Bellamy estis atakata de tuberkulozo, la malsano kiu finfine mortigos lin. Li suferis de ĝiaj efikoj dum sia plenkreskula vivo. Por reakiri sian sanon, Bellamy pasigis jaron en Havajaj Insuloj (1877 ĝis 1878). Revenante en Usonon, Bellamy decidis rezigni la ĉiutagan laboregon de ĵurnalismo favore al la literatura verkado, pli malpostula por lia tempo kaj lia sano.
Bellamy edziĝis kun Emma Augusta Sanderson en 1882. La paro havis du infanojn.
Literatura kariero
La fruaj romanoj de Bellamy, inkluzive de Six to One (1877), Dr. Heidenhoff's Process (1880) kaj Miss Ludington's Sister (1884) estis ordinaraj verkoj, farante uzon de normigitaj psikologiaj intrigoj. Turno al utopia sciencfikcio kun Looking Backward, 2000-1887, publikigita en januaro 1888, kaptis la publikan fantazion kaj katapultis Bellamy al literatura famo. La eldonisto de la libro povis malfacile resti flank-al-flanke kun la mendado. Ene de jaro de la libro vendiĝis proksimume 200 000 da ekzempleroj kaj antaŭ la fino de la 19-a jarcento vendiĝis pli da ekzempleroj ol de iu alia libro publikigita en Usono escepte de La Kabano de Onklo Tom de Harriet Beecher Stowe.
Kvankam Bellamy asertis ke li ne verkis Looking Backward kiel skizon por politika agado, sed prefere serĉis verki "literaturan fantazion, fabelon de socia feliĉo", la libro inspiris multajn legantojn establi tielnomatajn Nationalist Clubs, komence en Boston malfrue en 1888. La vizio de Bellamy pri lando malŝarĝita de siaj sociaj malsanoj per rezigno de la principo de konkuro kaj per establado de ŝtatposedaĵo de industrio montriĝis allogan panaceon al generacio de intelektuloj deturnantaj sin de la malluma flanko de la usona "Ora Epoko". Estis raportate ke ekzistis jam antaŭ 1891 ne malpli ol 162 ŝtatismaj kluboj.
Finfine Bellamy mem aktive ekpartoprenis la politikan movadon kiu estis aperanta ĉirkaŭ lia libro, precipe post 1891 kiam li fondis sian propran revuon, The New Nation, kaj komencis promocii unuiĝintan agon inter la diversaj ŝtatismaj kluboj kaj la eliĝanta Popola Partio (People's Party). Dum la sekvantaj tri-kaj-duona jaroj, Bellamy donis sian ĉion al politiko, publikigante sian revuon, laborante por influi la platformon de la Popola Partio, kaj diskonigante la ŝtatisman movadon en la populara gazetaro. Tiu fazo de la vivo de Bellamy estis finiĝanta en 1894, kiam The New Nation estis devigata interrompi la publikigadon pro monmalfacilaĵoj.
Ĉar la esencaj aktivuloj de la ŝtatismaj kluboj plejparte absorbiĝis en la kadroj de la Popola Partio, Bellamy rezignis politikon por reveni al la literaturo. Li eklaboris sekvon al Looking Backward titolitan Equality ("Egaleco"), provante pli detale skizi la idealan socion de la post-revolucia estonteco. La libro estis publigita en 1897 kaj montriĝis esti la fina kreaĵo de Bellamy.
Morto kaj heredaĵo
Edward Bellamy mortis pro tuberkulozo en Chicopee Falls, Masaĉuseco. Li estis 48-jara je sia morto. Lia dumviva hejmo en Chicopee estis nomita Nacia Historia Loko en 1971.
Bellamy estis la kuzo de Francis Bellamy, fama pro kreado de la Ĵuro pri Fideleco.
Katav-Ivanovsk
Katav-Ivanovsk (Катав-Ивановск) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75424.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1939.
La interurba telefona kodo estas 35147, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur okcidenta deklivo de suda Uralo, ĉe rivero Katav (Катав) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Jurjuzanj (Юрюзань)).
En jaro 1959 la urbo havis 20,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 20,2 mil loĝantojn.
34194 Serenajing
34194 Serenajing estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Serena Liang Jing, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri biomedicina inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Paul Central High School en Saint Paul (Minesoto, Usono).
Károly Pap (verkisto)
Károly Pap [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap Károly estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Pollák, lia patro estis Miksa Pollák.
Károly Pap naskiĝis la en Sopron (Hungara reĝlando), li mortis la  en Bergen-Belsen (Nazia Germanio).
Biografio
Károly Pap devenis el juda familio. Li lernis en la kutimaj lernejoj, poste li batalis dum la 1-a mondmilito, pli poste li estis soldato de la Hungara Sovetrespubliko. Post kolapso de la revolucio li estis arestita, reduktita pri la rangoj kaj kondamnita al 18 monatoj da prizono. Post lia liberiĝo li translokiĝis al Vieno. Baldaŭ li hejmenvenis, iom poste liaj verkoj aperis en precipe en Nyugat, sed resti sendependa, li rifuzis iun ajn postenojn. Li edziĝis en 1927. En 1936 la ŝtato malpermersis tion, ke li estu premiata. En 1943 li estis trudlaboristo, en la sekva jaro li estis deportita al Nazia Germanio, kie li mortis. Temoj de liaj verkoj estis la judeco.
Nisano
Nisano estas monato de la hebrea kalendaro. Ĝi ĝenerale komenciĝas meze de marto. Nisano estas la monato, dum kiu la izraelidoj eliris el Egipto, kaj do fojfoje estas konsiderata kiel la unua monato de la hebrea kalendaro. Pesaĥo komenciĝas je la 15-a de nisano, kaj daŭras ĝis la 21-a (la 22-a ekster Israelo). La 27-a de nisano estas la moderna memortago por la Holokaŭsto (la datreveno de la ribelo de la varsovia getto en 1943).
Vespere de la 14-a de nisano (post sunsubiro) la Atestantoj de Jehovo solenas la Sinjoran Vespermanĝon. En la 14-a de nisano de 2011, 19 374 737 homoj vizitis la Sinjoran Vespermanĝon.
Mesnard-la-Barotière
Tiu komunumo havas ĉirkaŭ 1100 loĝantojn
Geografio
La plej proksima granda urbo estas Nanto je distanco de 70 kilometroj. Les Herbiers (ĉirkaŭ 13500 loĝantoj) situas je 7 km de la vilaĝo.
Ekonomio
Plejmultaj loĝantoj laboras en la ĉefurbo de alta bosko, Les Herbiers, kie troviĝas multaj entreprenoj.
Kun 3,9% de senlaboreco, tiu regiono estas ekonomike la plej dinamika el Francio.
Lapteva maro
La Lapteva maro (море Лаптевых) estas bordomaro de la Arkta Oceano. Ĝi situantas inter la norda marbordo de Siberio, la Duoninsulo Tajmir, Norda Lando kaj la Novsiberiaj Insuloj. Ties norda limo pasas el la Arkta Kabo al punkto kiu kunligas la gradojn 79°N kaj 139°Or, kaj finas ĉe la Kabo Anisij. La Karaa maro kuŝas okcidente, la Orientsiberia maro oriente.
La Lapteva maro ricevas sian nomon laŭ la rusiaj esploristoj Dmitri Laptev kaj Ĥariton Laptev; antaŭe ĝi estis konata laŭ diversaj nomoj, kies lasta estis Nordenskjolda maro' ( en rusa мо́ре Норденшельда), laŭ esploristo Adolf Erik Nordenskiöld. Tiu maro suferas akran klimaton kun temperaturoj sub 0 °C dum pli da 9 monatoj jare, malaltan salecon, malabundon de flaŭro, faŭno kaj homa populacio, kaj havas malaltajn lokojn (ĉefe malpli da 50 metroj). Ĝi estas frosta plej tempon, kvankam ĝenerale klaras en aŭgusto kaj septembro.
Horymír
Horymír estas historia figuro en slava mitologio.
Antaŭ longe, kiam regis princo Křesomysl, pranepo de la kar-memora Přemysl, la minejoj por raraj metaloj en "Březové Hory" kaj aliaj erctrovejoj forlogadis multajn kamparanojn for de la terkultura laboro. Minacis malprospero kaj malsato.Horymír, juna landsinjoro en Neumětely, senefike avertadis la princon antaŭ la minacaj postsekvoj, kiujn la troa subten-ado de la minejoj lasos sur la vivteno de la tuta lando. La ministoj, kiuj eksciis pri la aver-toj de Horymír, plenaj de kolero surprize atakis dum nokto liajn fortikaĵon kaj bienon kaj ekbruligis kaj ruinigis ilin. La landsinjoro mem en lasta momento sukcesis fuĝi sur sia ĉe-valo Šemík.
Kaj li venĝis sin terure. La venontan nokton li kunvenigis siajn regatojn kaj ekmarŝis kontraŭ "Březové Hory". Li ordo-nis forbruligi iliajn kabanojn kaj ŝutplenigi ĉiujn minejojn. Tuj post la atako alvenis al Vyšehrad kurieroj de la ministoj kun plendo kontraŭ Horymír, postulante, ke li estu senhonore ekzekutita. Křesomysl ordonis aresti la landsinjoron kaj kontraŭ konsiloj de la leĥoj (tribestro) eldiris mortverdikton. Nur unu afablaĵon li ankoraŭ permesis al sia iama fidelulo, plenuminte lian lastan deziron, ankoraŭ unu fofe ekrajdi sur sia ĉevalo. Dufoje ĉirkaŭgalopis Horymír la korton, la trian fojon li subite ion flustris en la orelojn de la ĉevalo, spronante ĝin samtempe. En alta arko transsaltis Šemík la baron kaj la argilan remparon, la rajdanto flugis super la kapoj de la ĉeestantoj kaj malaperis en la profundaĵo. La Vyŝehradanoj ekmiregis pro tia kuraĝo kaj supozis, ke lia bravaĵo nepre devas finiĝi per morto. Sed kia estis ilia surprizo, kiam ili ekvidis malsupre la ĉevalon portanta sian sinjoron tra la riverfluo, poste supreniranta kaj galopeganta al la fortikaĵo de Horymír. Princo Křesomysl, emociita per tiom granda kuraĝo de la nobelo, pardonis lin kaj akceptis lin denove en sian sekvantaron.
Filipstad
Filipstad ("Filipa urbo") estas loĝloko kaj sidejo de samnoma municipo Filipstad en la moderna provinco Värmlands län de Svedio. En 2010 ĝi havis 6 022 loĝantojn.
Filipstad ricevis urbajn privilegiojn en 1611 de Karolo la 9-a de Svedio, kiu nomis ĝin laŭ sia filo duko Karolo Filipo (1601-1622), la pli juna frato de Gustavo Adolfo.
Wasabröd, la plej granda fabriko de krispa pano en la mondo, havas unu el siaj du fabrikoj en Filipstad, la alia estante en Celle, Germanio.
Esperanto-domo en Lesjöfors
La junulara Esperanto-gastigejo (svedlingve Esperanto-Gården) en la komunumoparto Lesjöfors estas foje la okazejo de Esperantaj renkontiĝoj, inter aliaj la E@I-seminario de 2002 kaj la Internacia Junulara Kongreso de 2003. En la jaro 2011 tie okazis REF, la familia renkontiĝo.
En la kelo de Esperanto-domo troviĝas sufiĉe granda kolekto de libroj kaj periodaĵoj ĉefe en Esperanto, sed ankaŭ en aliaj planlingvoj.
Parța
Parța (hungare: Parác, germane: Paratz) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudokcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 2 739 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj, serboj), en 1992 1 420 (rumanoj, 11 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1319. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye).
Administre ĝi apartenis ĝis 2004 al la komunumo Șag; tiam ĝi sendependiĝis per la leĝo n-ro 54/2004.
Ricardo Gabriel Álvarez
Ricardo Gabriel Álvarez (prononco laŭ sistemo IFA ) estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Profesia futbalisto ekde la jaro 2005, ekde la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la itala klubo Inter Milano. Krome ekde la sama jaro 2011 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "19".
Branky
Branky (Branek) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Vsetín, ĝi situas proksimume 5 km okcidente de Valašské Meziříčí survoje al Police kaj Loučka kaj poste al Bystřice pod Hostýnem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1270, kiam olomouca episkopo Bruno el Schauenburg donis ĝin al vidvino post soldato Albert Stangem.
Hunor Pál
PÁL Hunor [pa:l] estas rumanuja hungara aktoro kaj skulptisto pri lignoj naskita en Târgu Mureş la 16-an de majo 1976.