cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skolta Esperanto-Ligo
Historio de SEL
Ekde 1929, oni povis noti la gravan implikiĝon de la hungara reprezentanto de SEL Pál Balkányi. En 1931, la hungara skolta asocio oficiale invitis al la okazigo de SEL-tendaro en Hungario. La hungara skolta asocio estis la unua, samtempe kiel la belga skolta ligo, kiu oficiale agnoskis SEL-n. Sekvis la agnosko fare de la latva skolta asocio kaj de la katolika slovaka skolta asocio
En Budapeŝto, sur la skolta tendarejo, kiu gastigis tiun SEL-tendaron, oni cetere plu povas vidi etan marmoran monumenton memore al ĝi. Ankaŭ en 1931 la unua esperanta kaj skolta klubo nomita « La klubo de sankta Patriko » estis fondita en Irlando. En septembro 1932, la gazeto « The catholic Scout » (La Katolika Skolto) ekpublikigis serion de Esperanto-lecionoj. La saman monaton, multe da skoltinoj ekstudis Esperanton kaj fondis la skoltinan Esperanto-sekcion. En oktobro 1932, eklernis Esperanton irlandaj skoltoj kaj en novembro estis fondita la dua skolta Esperanto-klubo, la klubo de Sankta Aŭgustino. En 1933, « La katolika skolto » aperigis artikolojn en Esperanto kaj la saman jaron, la irlanda skolta administracio anoncis Esperanton agnoskita kiel unu el la lingvoj, pro kies scipovo oni povas rekompence ricevi insignon pri interpretado. Tiam, juna entuziasma esperantlingva skolto, Sean Mullarney, estis oficiale nomumita oficiala raportisto pri Esperantaj aferoj kaj li multe helpis al la skolta Esperanto-movado. La Ĵamboreo de 1933 (de la 1a ĝis la 15a de aŭgusto) en Gödöllő apud Budapeŝto, montris konsiderindajn progresojn antaŭen. Unuafoje, Esperanto estis adoptita kiel tria lingvo kaj aperis oficiale en la ĵamborea programlibro, en poŝlibroj, en ĉiutagaj skoltaj gazetoj kaj sur kelkaj mapoj estis menciitaj skolt-esperantistaj renkontiĝejoj. Ĉeestis la SEL-kunvenon 170 skoltoj, kaj entute, oni nombri ne malpli ol 200 esperantlingvajn skoltojn el 24 landoj, tio estis 1% de la tuta ĵamborea skoltaro. El iuj landoj (Ĉeĥoslovakio, Francio, Norvegio, Japanio, Portugalio, Hispanio, Trinidado), la procento de esperantlingvanoj superis 10%. Preskaŭ ĉiutage aŭdiĝis el radio salutoj en Esperanto aŭ mesaĝoj pri Esperanto kaj la 10-an de aŭgusto, la SEL-reprezentanto de Norvegio parolis en radio 5 minutojn en Esperanto. Trifoje en la programo de grandaj tendarfajroj, foje en la teatra programo, aŭdiĝis kanzonoj en Esperanto.
En 1934, la skolta slovaka katolika centro gastigis la 22-an SEL-tendaron en Banská Bystrica. La tendumo okazis samtempe kiel slovaka tendaro inter la 16a kaj 31a de julio. Entute, geskoltoj el 9 diversaj landoj partoprenis. Spite al la faktom ke partoprenintoj de la 4-a ĵamboreo de Gödöllő (1933) decidis adopti Esperanton kiel trian lingvon, malhelpo al esperanto-progresado ekaperis ekde 1934 ĝis 1957 en estraraj instancoj de la skolta movado. La Monda Skolta Oficejo pretendis la motivon, ke esperanto estas « sen granda valoro ». Tiu decido tamen estis nuligita en 1964 kiam la internacia skolta komitato deklaris dum sia kunveno en Luksemburgio:
« Esperanto kun sukceso pruvis sian utilecon en multe da medioj kaj kampoj, kaj kelkaj naciaj asocioj jam permesis rekompencan ricevon de insigno pri interpretado por ties kono. »
Finfine estas sur la anglalingvana grundo, dum ĵamboreo okazinta en Britio en 1968, ke Esperanto estis akceptita senprobleme kiel vera lingvo.
SEL ankaŭ puklikigis verkaĵojn, kiel:
1969: Ĵamborea Lingvo, skolta lernolibro por lerni esperanton, verkita de Ko Hammer kun helpo de J. Le Couteur kaj aliaj. Tiu libro rekte en Esperanto ebligas al geskoltoj lerni esperanton sendepende de la gepatra lingvo.
1974: Skolta kaj Tenduma Terminaro, verkita de Ko Hammer. Temas pri vortaro de skoltaj terminoj utilaj dum tendaro.
1975: Pli Vastaj Horizontoj, manlibro pri internacia skoltumado, verkita de 40 SEL-anoj. La broŝuro estis eldonita en la jenaj lingvoj: araba, germana, angla, franca, japana, nederlanda, norvega, kataluna kaj hispana.
Skolta Esperanto-Ligo nuntempe
La Skolta Esperanto-Ligo estas asocio neŭtrala laŭ ĉiu vidpunkto. La SEL-anoj troviĝas en la tuta mondo kaj oni trovas reprezentantojn kaj sekciojn de la ligo en pluraj landoj. La asocio regule eldonas revuon en Esperanto « La skolta mondo ». SEL strebas promocii korespondadon en esperanto inter geskoltoj, organizas kunvenojn kaj internaciajn tendarojn aŭ partoprenas en ĵamboreaj programoj. En 2004, la organiza centra komitato de JOTI (la tutmonda reta ĵamboreo), kiu okazas ĉiujare la 3an semajnon de oktobro, akceptis Esperanton kiel unu el la lingvoj de sia retejo. En 2005, SEL havis budon ĉe la 12a Tutamerika Ĵamboreo, kiu okazis en San Rafael (Argentino). En la sekva jaro, la Fondumo Zamenhof aljuĝis sian Medalon de Toleremo al la Skolta Movado. La medalon enmanigis la prezidanto de UEA, Renato Corsetti al la ĝenerala sekretario de la Monda Organizo de la Skolta Movado, Eduardo Missoni, dum la tuteŭropa gerovera tendaro Roverway okazanta en Loppiano (Incisa in Val d'Arno), apud Firenco, en Italio. Dum tiu tendaro pli ol 100 geskoltoj partoprenis enkondukan kurson pri Esperanto. En 2007, informbudo de SEL estis en la Ĵamboreo de la centjariĝo de Skoltismo, en Britio. En 2011 (de la 24-a ĝis 30-a de majo), SEL kaj TEJO okazigis komunan seminarion en Varsovio, kun la subteno de la Konsilio de Eŭropo kaj de la pola skolta asocio ZHP. Ankaŭ en 2011, informbudo de SEL estis en la Monda Ĵamboreo, en Svedio. En 2015, en la kultura domo de la Monda Ĵamboreo en Japanio, kleriga budo pri Esperanto estis starigita de Japana Esperanto-Instituto kun la kunlaboro de SEL.
Konga formikulo
La Konga formikulo (Myrmecocichla tholloni) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Formikuloj, kiu enhavas naŭ speciojn de nigrecaj birdoj kiuj manĝas insektojn, sed ĉefe formikojn, de kio devenas la nomoj popola kaj scienca, kie Myrmecocichla estas latinigita vorto el du radikoj el la antikva greka kiuj signifas kune formikomanĝanto (mirmeks) kaj (ciklos).
Ĝi estas nigreca birdo, kiu montras helajn gorĝon kaj supran bruston.
Ĝi troviĝas en Angolo, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo kaj Gabono, tio estas ĉirkaŭ la baseno de la rivero Kongo, de kio devenas la nomo de la specio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj seka herbejo de malaltaj teroj kaj laŭsezone humida aŭ inundita herbejo same de malaltaj teroj.
2615 Saito
2615 Saito estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan astronomon Keiji Saito.
Michael Beloff
Michael Jacob BELOFF (n. en 1942) estas eminenta brita juristo. Li precipe fakuliĝis pri homaj rajtoj kaj administra juro. Li estis prezidento de Trinity College en Oksfordo inter 1996 kaj 2006.
Beloff verkis en 1970 libron titolitan The Plateglass Universities.
9997 COBE
9997 COBE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar-Leiden Trojan Survey.
(15601) 2000 GZ106
Ĝia orbita granda duonakso, kalkulita por la epoko de la, estis 3,19861015 : ĝi tiam orbitis ĉ. 208 000 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Ödön Bárdi
Ödön Bárdi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bárdi Ödön estis hungara aktoro, reĝisoro, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis Stern ĝis 1915, lia edzino estis Bella Medveczky.
Ödön Bárdi naskiĝis la  en Pilisborosjenő, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Bárdi devenis el juda familio. Li frekventis komercan akademion, poste privatan aktorlernejon de Szidi Rákosi. Post siaj studoj en 1897 li aliĝis al trupo de Gaja Teatro. Ekde 1912 li ankaŭ instruis en la Teatra Lernejo. Ekde 1916 li estis ankaŭ reĝisoro, plej ofte li reĝisoradis porinfanajn teatraĵojn. En la 1920-aj jaroj li ofte reĝisoradis ankaŭ en Teatro Városi. Inter 1941-1945 pro la kontraŭjudaj leĝoj li ne estis videbla sur scenejo. En la teatra jaro 1951 kaj inter 1954–1958 li estis membro de Teatro Thália (Budapeŝto).
923 Herluga
923 Herluga estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Herluga", estas virina antaŭnomo sen precizita kialigo.
Brazila milita puĉo de 1964
La milita puĉo de 1964 en Brazilo, estas eventaro de la 31-a de marto de 1964, okazintaj en Brazilo, kiuj igis puĉon kontraŭ la ŝtato (numtempe, 2005, iuj historistoj diras ke estis civita kaj milita puĉo) kiu haltis la estrado de prezidanto João Belchior Marques Goulart, ankaŭ konata kiel Jango, kiu estis demokratie elektita vicprezidanto per PTB (Partido Trabalhista Brasileiro, Brazila Laborista Partio) - dum sama elektado kiu kondukis Jânio da Silva Quadros al prezidanto per UDN (União Democrática Nacional, Nacia Demokratia Unio) - Jânio rezignis pri sia rolo samjare kiam li akiris ĝin (1961), Joâo Goulart, kiu devus esti la prezidanto laŭ la tiama konstitucio, publikigita dum 1946, estis en komunisma Ĉinio. Dekstraj militantoj akuzis Jangon pri esti komunista, kaj malpermesis lin por esti prezidanto, dum prezidanta reĝimo. Politika kontrakto estis farita kaj la brazila perlamento kreiis la parlamentan reĝimo kun João Goulart kiel ŝtatestro. Je 1963 balotade la brazila popolo elektis la revenon de prezidanta reĝimo, kaj João Goulart estas finfine la prezidanto de la brazila republiko kun vastaj povoj. La milita puĉo de 1964 submetis Brazilon al diktaturo, kiu daŭris ĝis 1985, kiam, ne rekte, estis elektita la unua civita prezidanto de post 1964-a puĉo, Tancredo Neves.
Iuj, tamen, konsideras ĝin kiel politikan movadon kun duobla celo, aperita el soveta pligrandigado kaj deziro por nacia plibonigo, kiu kondukis la landon al escepta reĝimo, kiu unuflanke haltus la kreadon de totalisma reĝimo, kaj aliflanke estus responsa por Brazilo esti unu el la plej grandaj ekonomioj el la mondo.
Möllenbeck apud Neustrelitz
Möllenbeck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Brazila milita puĉo de 1964
Historiaj Arĥivoj la Operacio Brother Sam kaj la Operacio Popeye
En 1962, preskaŭ kvin mil da usonanoj eniris en Brazilo, nombro plimulte supera al la historia meznombro laŭ studo de Jorge Ferreira en Rev. Bras. Hist. vol 24 no 47, São Paulo 2004, "La strategio de batalado: stari antaŭ al la popola movado"
La "Brother Sam" celis doni brulaĵojn kaj armilojn al militaj puĉistoj.
Blua baleno
La blua baleno (Balaenoptera musculus) estas speco de cetaco el la familio de balenopteredoj. Pro sia longeco de ĝis 33,5 metroj kaj sia pezo de ĝis 200 tunoj ĝi estas la plej granda kaj peza konata besto en la tuta tera historio.
Levente Kiss
Biografio
Levente Kiss studis en inter 1964–1970 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu en Bukareŝto. Liaj majstroj estis Boris Caragea kaj Paul Vasilescu.
Convicted
Convicted estas la nomo de pluraj artikoloj.
Pafarko kaj sago
Pafarko kaj sago komponas sistemon de pafarmilo (nome pafarko kaj sagoj) kiu estas antaŭa al la skriba historio kaj estas komuna al la plej parto de tutmondaj kulturoj. Tiu sistemo estis uzita kaj por ĉasado kaj por milito.
La pafarko estas fleksebla armilo kiu pafas aerodinamikajn pafaĵojn nomitaj sagoj. Ĝi konsistas el fleksebla bastoneto kun ŝnuro aŭ laco kiu ligas la du pintojn de la pafarko; kiam oni trenas la ŝnuron malantaŭen, la pintoj de la pafarko flekseblas kaj malantaŭenigas la metitan sagon. Kiam oni liberigas la ŝnuron, la potenciala energio generita de la flekseco de la pafarko estas transformata en la rapideco de la sago. ​ La atingo al la celo dependos de la lerteco de la pafarkisto kaj de la taŭgeco de la teknikaj kondiĉoj de kaj pafarko kaj sago, nome forteco, pezo, materialo uzita ktp.
Nuntempe, pafarko kaj sago estas uzataj ĉefe por la ĉasado kaj por la sporto de arkpafado. Kvankam en tre apartaj civilizacioj pafarko kaj sago estas ankoraŭ uzataj foje kiel militarmiloj, la disvolvigo de la pulvo kaj de la pafiloj, kaj la kreskinta grando de la armeo jam delonge anstataŭis en milito ekde antaŭ kelkaj jarcentoj la sistemon de arkopafado en la plej granda parto de la mondo.
1185
En la jaro 1185 post Kristo okazis, interalie:
Kujavia
Kujavia, aŭ en pola Kujawiak, estas Pola popola danco el la regiono Kujavio en centra Pollando. Ĝi estas unu el la kvin naciaj dancoj de Pollando, la aliaj estas la krakova, mazurko, oberek, kaj polonezo.
Nobuo Maruyama
Nobuo Maruyama (丸山 展生, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels.
(6958) 1988 TX1
(6958) 1988 TX1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
(17548) 1993 SX6
(17548) 1993 SX6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Derrubadas
Derrubadas estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.190 loĝantojn en 2010.
Théophile de Viau
Théophile de VIAU (naskiĝis en Clairac en 1590; mortis en Parizo la 25-an de septembro 1626), estis franca poeto kaj dramisto de la 17-a jarcento.
János Hajnal
János Hajnal [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajnal János estis hungardevena itala pentristo, grafikisto, ilustristo, vitralisto, mozaikisto, poŝtmarkoplanisto. Lia persona nomo estis en Italio Giovanni.
János Hajnal naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Romo (kelkaj biografioj havas aliajn datenojn).
Biografio
János Hajnal lernis pentroarton inter 1929–1931 en Artistkolonio (Kecskemét) de Imre Révész, poste li studvojaĝis al Italio, Germanio, Svedio, dume li ekspoziciis en Hungario. Li studis en Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1939 kaj 1944. Liaj majstroj estis Vilmos Aba-Novák kaj István Szőnyi. Dum kaj post siaj studoj li helpis pentradi freskojn al Aba-Novák plej ofte en Szeged. Depost la 2-a mondmilito li ilustris kaj pentris. En 1948 li translokiĝis al Romo, post jardeko li ricevis italan ŝtatanecon. Li kreis artaĵojn por 50 italaj preĝejoj. Li ricevis hungarajn premiojn en 1944 kaj 1992, italan en 2002. Li havis edzinon.
Beldiu
Beldiu (hungare: Marosbéld, germane: Beldendorf) estas vilaĝo en Rumanio sude de Aiud. Administre ĝi apartenas al Teiuş.
Senago
Senago estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Limbiate, Cesate, Paderno Dugnano, Garbagnate Milanese kaj Bollate.
Beldiu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 364 loĝantojn (rumanoj); en 1992 249 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1219. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Ĥaradrioformaj birdoj
La ĥaradrioformaj aŭ (Charadriiformes) estas ordo de birdoj. Preskaŭ ĉiuj specioj havas longajn krurojn kaj vivas en humidaj lokoj, ĉe la bordo de akvoj, ĉu maraj ĉu nemaraj, kaj do konsideriĝas akvobirdoj. Ili nestas surtere, ties idoj estas nestoforlasantoj kaj tuj kapablaj sin nutri. Ili nomiĝas ankaŭ vadbirdoj kaj estas diversaj laŭ grando kaj laŭ manĝokutimoj, ĉar mevoj manĝas fiŝojn kaj aliaj tre etajn bestetojn. Ili havas en la ordo 19 familiojn, preskaŭ 90 genrojn kaj pli ol 350 speciojn, kiuj estas disvastigitaj tra ĉiuj kontinentoj:
Subordoj
La ordo estis iam dividita laŭ tri subordoj:
Markuška
Bazaj informoj
Markuška, hungare Márkuska (mArkuŝka) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Markuška situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rožňava troviĝas 28 km-ojn.
Historio
Figuro Marteno fondis la vilaĝon en la jaro 1311, kiu en dokumentoj troviĝis en formo "Kerekreth" (=ronda herbejo). En 1710 la pesto senhomigis la vilaĝon. En 1828 oni komputis tie 36 domojn kaj 318 homojn. Tiutempe apud la vilaĝo oni minadis kupron. En 1910 loĝis en Márkuska 194 da homoj, (173 slovakoj, 16 hungaroj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Markuška 171 da homoj, (esepte 16 ciganojn ĉiuj slovakoj).
34846 Vincent
34846 Vincent estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 22-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jean-Baptiste Vincent, Esploriston ĉe la instituto DLR por Planeda Esploro, Berlino, Germanio. Li estas planedsciencisto, kiu studas la formiĝon kaj evoluon de asteroidoj kaj kometoj per ties surfacaj ecoj kaj aktivoj, per ĉegrundaj observoj kaj kosmaj misioj.
Giorgio Napolitano
Li estis elektita deputito unuafoje en 1953 en la sino de la tiama Itala Komunista Partio kaj estis plurfoje reelektita.
Inter 1969 kaj 1975, li okupiĝis ĉefe pri la kulturaj aferoj en la partio. Lia libro Intervista sul PCI ("Intervjuo pri la PCI") kun Eric Hobsbawm (1975) estis granda sukceso, kaj estis publikigita en pli ol 10 landoj.
De 1989 ĝis 1992 li estis deputito en la Eŭropa Parlamento, kaj poste estis prezidanto de la Ĉambro de Deputitaro de Italio. En 1996, Napolitano estis ministro de Internaj Aferoj en la registaro de Romano Prodi. Poste li estis denove parlamentano, en la nun nomata Partio de la Maldekstraj Demokratoj. La 23-an de septembro 2005 li estis nomumita dumviva senatano.
Li estis elektita kiel la 11-a Prezidento de la Respubliko la 10-an de majo 2006, kaj prenis oficon la 15-an de majo. En 2013, pro la persisto de la Demokrata Partio, de la Popolo de Libereco kaj de Civitana Elekto, li estis reelektita por nova oficperiodo. Tio estas la unua okazo en la itala respublika historio.
Martin Kojc
Martin Kojc (14-a de septembro 1901, Središče ob Dravi — la 18-an de marto 1978 , Maribor) estis slovena parapsikologo, verkisto, tradukisto kaj esperantisto, publikigisto, poeto kaj hipnotisto,
Vivkuro
Kojc ĉeestis lernejon en Središče ob Dravi kaj Ptuj. Li ĉeestis gimnazion en Maribor kaj finis ĝin en 1918.
Ĝis la ekesto de nazismo en Germanio, li restadis tri jarojn en Berlino kie li donis konsultojn en praktika vivokonsilado en Berlino, Germanio, kie interalie Marlene Dietrich konsultis lin.
En la periodo inter dudekaj kaj kvardekaj jaroj de la 20-a jarcento li verkis multe pri la temo praktika vivokonsilado.
Li ankaŭ dediĉis sian tempon al la studo de filozofio, mondreligioj, psikologio, hipnoto kaj magnetismo. Li estis la unua slovena hipnotisto.
Martin Kojc kaj Esperanto
Martin Kojc estis ankaŭ esperantisto, sed li verkis ĉefe en la germana kaj slovena lingvoj.
Plurajn liajn librojn estis eldonitaj en aliaj lingvoj, precipe en la germana, nederlanda kaj la rusa, sed lia unua kaj plej vaste legata libro Das Lehrbuch des Lebens (1935), aperis ankaŭ en Esperanto sub la titolo "La libro de la vivo" en traduko de Julia C. Isbrücker(-Dirksen), eldonita de Internacia Esperanto-Instituto en 1970.
Verkaro
(germana) Das Lehrbuch des Lebens (lernolibro de la vivo) : la plej fama kaj konata libro, originale verkita en la germana, 1935 Tradukoj aperis en plurajn lingvojn : slovena (Učbenik življenja), nederlanda, japana kaj Esperanto.(La libro de la vivo).
(slovena) Svet jutri (mondo morgaŭ), 1956
(slovena) Samozdravljenje nervoznih težav (nervaj problemoj mem-resanigaj), 1992
(slovena) Pot k sreči (la vojo al feliĉo), 2001
(germana) Der Weg zum Glück (la vojo al feliĉo) (eld. 1938), (eld. 1967), (eld.    2002, Ljubljana)
(slovena) Razsvetljeni človek (klera homo), 2005
Bibliografio
(slovena) Helena Srnec (2018), Martin kojc most k spoznanju (Martin Kojc, ponto al la memkono), Kud Prasila, ISBN 978-961-94477-0-3
Fontihoyuelo
Fontihoyuelo [fontioĜŬElo] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. La nomo Fontihoyuelo estas komprenebla etimologie kiel "Fonto de la Kavejo".
Nobuyuki Oishi (1974)
Nobuyuki Oishi (大石 信幸, n. ) estas japana futbalisto.
Martin Kojc
Bibliografio
(slovena) J.R, La libro de la Vivo, Štajerski Tednik, n-ro 28 (25/71974), p. 9.
Fontihoyuelo
Toponimio
Fontihoyuelo estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Malsuprejo. Iam estis diversaj literumaĵoj nome Fuent-Fuyuelo, Ontiyuelo, Ontioyuelo, Ontigüelo, Fonte Ôyuelo, Fontefoyuelo, Fuentehoyuelo, Fuentihoyuelo, Fontihoyuelos ĝis alveno en la 19-a jarcento al la aktuala Fontihoyuelo. En kelkaj registroj aperas sekvita de de Campos reference al la komarko. En la titolo Markizo de Fuentehoyuelo oni konservas iaman formon de la toponimo. Probable devenas el tiu toponimo la familinomoj Hontiyuelo kaj Ontiyuelo.
Nobuyuki Oishi (1974)
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels.
Martin Kojc
Bibliografio
(slovena) Osebnosti: veliki slovenski biografski leksikon (personecoj : granda slovena biografia leksikono), Ljubljana, 2008, p. 496
Fontihoyuelo
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 36 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Martin Kojc
Eksteraj ligiloj
(slovena) Simpozio pri Martin Kojc (20 +21 sept. 2018, Ormož), Kud Prasila
Fontihoyuelo
Geografio
Ĝi limas norde kun Villacarralón, oriente kun Boadilla de Rioseco (Palencia), sude kun Villalón de Campos kaj okcidente kun Villanueva de la Condesa kaj Vega de Ruiponce.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estis de la 11-a jarcento.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo, kolombejo kaj ruinoj de iama preĝejo.
Convicted (1950)
Convicted estas usona krima filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Henry Levin. Convicted estis originale filmita en la angla lingvo.
La intrigo estis inspirita de teatraĵo fare de Martin Flavin.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Glenn Ford kaj Broderick Crawford.
La filmo entute daŭras 91 minutojn.
Ana Mena
Ana MENA (Estepona, 25a de Februaro 1997) estas hispana kantistino kaj aktorino. Ŝi ekfamiĝis en 2006 venkinte en la 12a okazo de la Premij Veo Veo, kvankam ŝia populareco pliiĝis kiam ŝi partoprenis en la serieto Marisol, filmo en kiu ŝi ludis la rolon de Marisol. La 11an de Majo 2018 ŝi publikigis sian unuan albumon titolita Index.​
Samuel Cunard
Siro Samuel CUNARD (21-an de novembro 1787, Halifakso, Nova Scotia (Kanado) – 28-an de aprilo 1865, Kensington, Londono, Anglio) estis brita komercisto kaj ŝipposedanto. Li fondis la unuan laŭhoraran vaporŝipan veturentreprenon sur la Atlantiko.
Oberhausen apud Kirn
Oberhausen bei Kirn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Căpud
Căpud [kəpud] (hungare: Magyarkapud, germane: Thorenburg) estas vilaĝo en Rumanio sude de Aiud. Administre ĝi apartenas al Teiuş.
Seniga
Seniga estas komunumo de Italio.
UNESKO-premio por pacedukado
La UNESKO-premio por pacedukado estis kreita en la jaro 1980 kaj estas ĉiujare aljuĝata ekde 1981.
Ĉi tiu premio, en valoro de 60 000 usonaj dolaroj, ĉefe celas antaŭenigi ĉiajn agadojn, kiuj celas "konstrui en la mensoj de homoj la defendon de paco" per la honorigo de eksterordinaraj aktivecoj por pacedukado en la spirito de la konstitucio de Unesko. Laŭ ĝia konstitucio, la ĉefa celo de Unesko estas kontribui al paco kaj sekureco en la mondo per kunlaborado inter nacioj per edukado, scienco, kulturo kaj komunikado por antaŭenigi universalan respekton por justeco, por la regado de juro, kaj por homaj rajtoj, fundamentaj liberecoj kaj toleremo, kiuj estas konfirmitaj por la popoloj de la mondo, sendepende de raso, sekso, lingvo, aŭ religio, laŭ la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj. Unesko ankaŭ kontribuas al daŭripova disvolviĝo kaj protektado de endanĝerigitaj lingvoj.
Transmaraj teritorioj (Francio)
La teritorioj divideblas al la sekvaj kategorioj:
UNESKO-premio por pacedukado
Ĉi tiu premio estas donata en Parizo ĉe la Unesco-ĉefsidejo la 21-an de septembro, Internacia Tago de Paco de UN.
Ekstera ligilo
(angla) UNESCO Prize for Peace Education (Internet Archive)
Transmaraj teritorioj (Francio)
Francaj transmaraj departementoj kaj regionoj (DROM-COM)
La francaj transmaraj departementoj kaj regionoj ( Départements et Régions d' Outre-Mer aŭ DROM) havas la saman statuson kiel la departementoj kaj regionoj de Francio en Eŭropo. La civitanoj estas francoj, voĉdonas por la prezidanto de Francio kaj havas plenajn rajtojn pri ĉiuj sociaj pagoj de la ŝtato. La oficiala valuto estas la Eŭro. Artikolo 73 de la konstitucio de Francio difinas tiun samrangecon inter eŭropaj kaj neeŭropaj departementoj kaj regionoj de Francio.
Temas pri:
Francaj transmaraj kolektivoj (COM)
La francaj transmaraj kolektivoj, ( Collectivités d' Outre-Mer aŭ COM) havas inter si parte tre diversajn kaj diverĝajn statusojn. Ĝenerale tamen estas aŭtonomaj. Leĝoj de Francio do en tiuj teritorioj ne aŭtomate validas, nur post klara loka decido. Tamen la kolektivoj estas dependaj de Francio precipe rilate al la ekstera kaj defenda politikoj.
Temas pri:
Bourtange
Bourtange estas fortresvilaĝo en la orienta parto de provinco Groningen en la regiono Westerwolde. Ĝi konstruiĝis dum la Okdekjara Milito laŭ komisio de Vilhelmo la 1-a. Kiam Groningen estis uzurpita de la hispanoj, Vilhelmo volis izoli ĝin por ke ne plu eblas komerci inter la urbo Groningen kaj la hispanoj en Germanio. Por tio ili devis iri tra Westerwolde, regiono sur sablodorso en la Torfomarĉo de Bourtange. Apud Boertange estis la ununura trairebleco al la urbo Groningen. Tial ĝuste je la Boeren Tange (= sabloholmo) oni konstruis la skanson. Boertange estis parto de la defendolinio al kiu ankaŭ apartenis Coevorden, Nieuweschans kaj Oudeschans. Boertange neniam estis ekokupita de malamikaj trupoj.
En 1851 la fortreso estis nuligita kaj estis neokupata dum pli ol cent jaroj kaj sovaĝiĝis. Dum la 1970-aj jaroj la municipo Vlagtwedde iniciatis la rekonstruon de la skanso. Ĉirkaŭ 1990 la rekonstruo finiĝis kaj malfermiĝis por la publiko. En 2001 la lastaj konstruaĵoj finkonstruiĝis post kiam la fortreso tute finpretiĝis.
Nuntempe Boertange kreskis ekster la remparoj kaj ekestis vilaĝo ĉirkaŭ la fortreso. Interne de la remparoj loĝas ankoraŭ ĉirkaŭ 50 homoj. La tuta loĝantaro konsistis en 2008 el 430 homoj.
Mária Telkes
Mária Telkes [telkeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Telkes Mária estis hungara-usona inventisto, kemiisto. Ŝia nomo estas ankaŭ Sunreĝino.
Aktau
Aktau (Ақтау; ruse - nun Актау, pli frue - Шевченко) estas urbo en okcidenta Kazaĥio, ĉe la bordo de la Kaspia maro. La urbo havas ĉirkaŭ 160.000 loĝantojn kaj unu el la plej riĉaj kaj multekostaj urboj de Kazaĥio.
La urbo estiĝis pro ĝia graveco por la nuklea industrio. Ĝi estis fermita urbo ekde la 1950-aj jaroj, sub nomo Ŝevĉenko.
Mária Telkes
Mária Telkes naskiĝis la  en Budapeŝto. Ŝi mortis la en Budapeŝto.
Aktau
La industria evoluo de la regiono florigis la urbon en la 1960-aj jaroj. Tie ekfunkciis en 1973 la unua industria kovreaktoro ("BN-350"), kiu servis produktadon de la plutonio. La produktita energio servis ĉefe por sensaligo de marakvo.
Mária Telkes
Biografio
Mária Telkes frekventis katolikan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Univeristato Péter Pázmány. Post siaj studoj ŝi estis asistanto, krome ŝi akiris sciencan gradon Ph.D en la universitato. En 1925 ŝi eklaboris en biofizika instituto de Klevlando. Inter 1939 kaj 1953 ŝi laboris en Masaĉuseca Instituto de Teknologio, kie ŝi esploris uzadon de sunenergio. En 1937 ŝi ricevis usonan ŝtatanecon. Ŝian inventon pri "kiel fari trinkakvon el marakvo helpe de sunenergio" profitis la usona armeo jam dum la 2-a mondmilito. Laŭ ŝia projekto oni konstruis domon hejtitan per sunenergio. Ekde 1940 ŝi gvidis la esploradon en la instituto. Ŝi kreis solvon pri deponado de varmo helpe de natria sulfato. Ŝi havis pli ol 20 patentojn, ŝi aĝis 90, kiam ŝi prezentis la lastan patenton. Ŝi ricevis 12 premiojn.
Aktau
Oni ĉesigis la funkciadon de "BN-350" en februaro de 2001, graviĝis la naftoindustrio por la urbo kaj la regiono. Por la plua evoluo gravas plukonstruo, modernigo de la haveno.
La klimato de la urbo estas kontinenta kun relative malvarma vintro kaj varmega somero. La jara precipitaĵo estas nur ĉirkaŭ 150 mm.
Kabo Virgenes
Kvarangulaj kaboj de Ameriko
Kabo Virgenes (Cabo Vírgenes, nome Kabo Virgulinoj) estas plej sudorienta pinto de kontinenta Argentino. La portugala maristo Fernão de Magalhães atingis ĝin la 21an de oktobro 1520 kaj malkovris markolon, nune nomta Magelana Markolo. Ĉar la 21a de oktobro estas festotago katolika de Sankta Ursula kaj la 11,000 Virgulinoj, li nomiĝis la kabon en ties honoro.
Kabo Virgenes situantas en Provinco Santa Cruz, Patagonio, Argentino. La lumturo de Kabo Virgenes funkcias ekde 1904. En 1884, oni trovis tie oron kio okazigis orimpetegon ĉe Fuegio.
Karamelo
Karamelo estas rostita, iom fandita sukero kiu ree solidiĝis kaj restis bruna. Oni uzas ĝin por kovri dolĉaĵojn, kaj kiel kolorigilon en drinkaĵoj kiel kolao.
Karamelo ankaŭ signifas dolĉaĵon faritan per kuna bolado de lakto kaj sukero, kiu ankaŭ havas la brunan koloron, ĉar la sukero varmegiĝis.
En Argentino kaj aliaj latinamerikaj landoj, oni manĝas laktokaramelon, kiu estas farita per kuna bolado de lakto, sukero kaj vanilo, kaj restas dikflua, do ne tute solidiĝas. Oni manĝas ĝin sur pano, en Churro-j kaj en Alfajor-oj.
kando
Felix Salten
Felix SALTEN (naskiĝis Siegmund Salzmann en Peŝto, Hungario, la 6-an de septembro 1869; mortis en Zuriko, la 8-an de oktobro 1945) estis viena verkisto. Lia plej fama verko estas Bambi, vivo en la arbaro, verkita en 1923. Oni ankaŭ atribuas al li la romanon Josefine Mutzenbacher, fikcia membiografio de viena prostituitino, aperinta en 1906. Li estis onklo de Karl Farkas. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
Vivo
Kiam Felix Salten estis kvarsemajna lia familio translokiĝis al Vieno. Kiam lia patro iĝis bankrota, la deksesjarulo forlasis la lernejon kaj komencis labori por asekurinstanco. Li ankaŭ komencis alsendi poemojn kaj librorecenzojn al ĵurnaloj. Li iĝis ano de la movado Jung-Wien kaj baldaŭ ricevis laboron kiel plentempa arto- kaj teatrokritikisto por la gazetoj "Wiener Allgemeine Zeitung" kaj "Zeit". En 1900 li publikigis sian unuan kolekton de noveloj. En 1901 li iniciatis la unuan literaturan kabaredon de Vieno "Jung-Wiener Theater Zum lieben Augustin".
Li baldaŭ regule publikigis po unu libron por jaro plena de ludoj, noveloj, romanoj, vojaĝpriskriboj, kaj eseokolektoj. Li ankaŭ skribis por preskaŭ ĉiuj plej gravaj gazetoj de Vieno. En 1906 Salten iris al Berlino ĉe Ullstein-eldonejon kun la tasko ĉefredaktistadi ĉe "B.Z. am Mittag" kaj "Berliner Morgenpost"; sed jam kelkajn monatojn pli poste li revenis Vienon. Li ankaŭ skribis al filmoj scenarojn kaj libretojn por operetoj. En 1927 li iĝis prezidanto de la Aŭstria PEN-klubo kiel posteulo de Arthur Schnitzler.
Lia plej fama laboro estas Bambi (1923). Ĝi estis tradukita en la anglan en 1928 kaj furoris kiel "libro de la monato". En 1933, la filmrajtoj venis al la amerika reĝisoro Sidney Franklin kontraŭ pago de nur 1000 dolaroj kiu poste transdonis la rajtojn al la studioj de Walt Disney. Tie kreitis la famekonata kaj tiutempe teknike revolucia animacia filmo Bambi en 1942. Estante judo Salten travivis la malpermeson de siaj libroj en Nazia Germanio en 1936.
Salten geedziĝis kun la aktorino Ottilie Metzl en 1902, kaj havis du infanojn: Paul (nask. 1903) kaj Anna-Katharina (nask. 1904). Salten verkis ankoraŭ daŭrigan historion pri Bambi en 1939. Lia rakonto pri Perri inspiris aliajn Disney-desegnofilmojn (Perri, en 1957; The Shaggy Dog, en 1959). Li estis ankaŭ la anomina verkinto de famkonata erotika romano pri la ĉiesulino Josephine Mutzenbacher (1906).
Tramacastiel
Tramacastiel [tramakasTJEL] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.
Geografio
Ĝi estas je 33 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo du kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la du sudaj, tiu plej okcidenta nome N-330 venas el sudokcidento. Laŭ tiu Tramacastiel estas la plej malproksima municipo de la komarko al la ĉefurbo, kun komuniko nur al Libros kaj al Rincón de Ademuz, eksklava komarko de provinco Valencio. La N-330 trapasas la municipon en la km 275, kaj krome estas loka ŝoseo kiu konektas kun Libros.
Tra la municipa teritorio fluas oriente la rivero Guadalaviar, kiu formas valeton ĉirkaŭitan de montoj apartenantaj al la montaroj. La altitudo gamas inter 1389 m kaj 750 m borde de la rivero Turia. La loĝloko staras je 879 m super marnivelo ĉe roka monto (Peña del Águila, 1100 m) sur kiu iam estis kastelo el kiu restas nur malgrandaj ruinoj.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Tramacastiel oni malaltiĝis ĝis nunaj 67 loĝantoj.
Vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, krucarvojo pri la Pasio de Kristo kaj ruinoj de la kastelo (nur de muregoj).
Project Chanology
Project Chanology (el la angla, en Esperanto: Projekto Ĉanologio), alinome Operation Chanology (esperante: "Operaco Ĉanologio"), estas protesto kontraŭ la Eklezio de Scientologio de la interreta grupo, "Anonymous" ("anomimaj"). La termino "Project Chanology" ankaŭ signifas retpaĝon de la sama nomo, uzatan de la grupo por kroniki aktualajn kaj planitajn agojn de la grupo, kiu diras, ke ili estas "ĉiu kaj ĉie", kaj "sen gvidantoj". La projekto estas kreita responde al penoj de la Eklezio de Scientologio forigi materialon de ekskluziva intervjuo kun Scientologiano Tom Cruise el la interreto en januaro 2008.
La projekto publike komenciĝis kiel video, kiu estis afiŝita al YouTube, "Message to Scientology" ("Mesaĝo al Scientologio"), la 21-an de januaro, 2008. La video deklaris, ke grupo Anonymous rigardas la agojn de Scientologio kiel interretan cenzuradon, kaj asertis la intencon de la grupo: "forpeli la eklezion el la interreto". Sekvis tion distribuaj servoneadaj atakoj, kaj post nelonge, "nigraj faksoj", penolaĵaj telefonvokoj, kaj aliaj agoj cele de interrompi la entreprenon de la Eklezio de Scientologio.
Notoj kaj referencoj
Anonymous (Kollektiv)
(5645) 1990 SP
(5645) 1990 SP estas tre malgranda, malhela apolona asteroido, malkovrita la 20-an de septembro 1990 de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio). Ĝi restas sennoma.
Teorie, ĝi povus proksimiĝi al 8,107 milionoj da km de Tero.
Luigi Snozzi
Luigi SNOZZI (n. 29-an de julio 1932 en Mendrisio) estas svisa arkitekto el la regiono Tiĉino.
Luigi Snozzi komencis sian arkitektan laboron fine de la 1950-aj jaroj per la malfermo de sia propra buroo en Locarno. Tiutempe la moderna arkitekturo en la Tiĉina regiono estis ankoraŭ ekzotika.
Li studis kune kun la same famaj kolegoj Livio Vacchini kaj Aurelio Galfetti en la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko.
1188
En la jaro 1188 post Kristo okazis, interalie:
La bazoj de anarkiismo
La Bazoj de Anarkiismo estas libro de Georges Balkanski pri anarkiismo. Ĝi estas eldonita en 1979 fare de La Juna Penso, junula sekcio de Sennacieca Asocio Tutmonda.
ATS
La vorto havas plurajn signifojn:
Monique Knol
Monique Knol (Wolvega, 31-an de marto 1964) estas antaŭa biciklistino. Ŝi estis medalogajnintino de oro kaj bronzo. Ŝi gajnis ilin dum la biciklado, por virinoj, je la Olimpikaj Ludoj de 1988 en Seulo, Sud-Koreio.
Satoshi Yoneyama
Satoshi Yoneyama (米山 智, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels.
Coșlariu Nou
Coșlariu Nou [koŝlarju noŭ] (hungare: Újkoslárd) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Teiuș.
Historio
Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1733. Coșlariu Nou situas ĉ. 20 km norde de Coșlariu. La nom-epitetoj "Nou" kaj "Új" signifas "nova". Ĉe Coșlariu Nou disbranĉiĝas la fervojaj linioj de Teiuș al Alba Iulia (suden) kaj al Mediaș (orienten). La vilaĝo ne havas propran stacion; la plej proksimaj estas en Teiuș kaj en Coșlariu. La nacia vojo DN14B iras tra la vilaĝo.
Doutor Maurício Cardoso
Doutor Maurício Cardoso estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 5.313 loĝantojn en 2010.
László Szűcs (operkantisto)
László SZŰCS [lAslo sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szűcs László Géza estis hungara aktoro, operkantisto (tenoro), operetkantisto, teatrestro.
Biografio
László Szűcs frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste iomete universitaton, kiun li forlasis kaj li aliĝis al migranta trupo. En 1920 li finstudis ankaŭ privatan aktorlernejon de Kálmán Rózsahegyi. En la sekvaj jaroj li apartenis al pluraj migrantaj trupoj, plej ofte li havis kantistajn rolojn. Inter 1922-1927 li aktoradis al la hungara publiko en Transilvanio (jam apartenanta al Rumanio), poste li estis hejmensendita. Liaj pli gravaj teatraj stacioj estis: Intertempe en 1933 li lernis kantoteknikon en Italio, poste li havis rolojn foje en pluraj ĉefurbaj, foje en provincaj teatroj, sed li estis aŭdebla en koncertoj kaj Hungara Radio. En 1942 li establis migrantan trupon, la trupo estis videbla en diversaj provincaj urboj. En 1945 li forlasis la landon, ekde 1951 li vivis en Brazilo. Lia edzino same estis aktorino.
Vaporŝipo
Vaporŝipo estas ŝipo, movita per vapormaŝino aŭ vaporturbino.
La unuan funkciantan vaporŝipon konstruis la franca Claude de Jouffroy d'Abbans en 1783. La unuan vaporŝipon patentigis la 1-an de februaro 1788 Isaac Briggs kaj William Longstreet. La usona Robert Fulton patentigis en 1809 modifitan vaporŝipon, kiu estis ekonomie sukcesa. Lia rada vaporŝipo North River Steam Boat (konstruita en 1807, kaj nomata post generacioj kiel Clermont) estis ekipita ankoraŭ kun veloj. Ĝi atingis la rapidon de 4,5 knotoj (8,3 km/h) kaj estis uzata inter Novjorko kaj Albany kiel linia veturŝipo sur la rivero Hudson. Ĝi faris la vojon dum kvarona tempo ol la velŝipoj.
La teknika trairo de velŝipo al vaporŝipo daŭris dum jarcento. La vaporŝipoj vere konkuris kun la velŝipoj ekde la 1850-aj jaroj kaj traveturis regule la oceanon. La unua senvela vaporŝipo ekis en 1889 - konstruita de Alexander Carlisle - kaj rapida de 20 knotoj Teutonic de la entrepreno White Star Line.
La unuaj vaporŝipoj uzis vapormaŝinojn kun malgranda premo, tiel oni povis grandigi la povumon nur per grandigo de la vapormaŝinoj. Tiu grandigo atingis la volumenan limon en ĉirkaŭ 1870, oni poste grandigis la vaporpremon per pli efikaj kaldronoj. Oni planis vapormaŝinojn, kiuj uzis la saman vaporon du-trifoje. En tiuj maŝinoj la vaporo iris en pli kaj pli grandajn cilindrojn; ilia povumo atingis 20.000 ĈP komence de la 1900-aj jaroj. Oni dumtempe perfektivigis la ŝiphelicon, tiel ĝi anstataŭis la padelradon, kiu estis neefika, ĉar okaze de balanciĝo de la ŝipo, ĝi elstaris el la akvo.
La vera revolucio okazis en 1884, kiam la brita inĝeniero Charles Parsons prezentis la unuan funkciantan vaporturbinon. La turbinoj estis pli efikaj kaj pli simplaj ol la piŝtaj vapormaŝinoj, sed ili estis tro rapidaj por turnigi la ŝiphelicojn per konvena rapido. Oni solvis tiun problemon en ĉirkaŭ 1910, per enkonstruo de rivolufrekvanco-reguligilo. Oni povis konstrui per la bonefikaj, malpezaj turbinoj grandvolumenajn kaj rapidajn oceanveturajn ŝipojn en la unuaj jardekoj de la 20-a jc..
La vaporŝipojn anstataŭigis dizelmotoraj ŝipoj meze de la 20-a jc. Hodiaŭ funkcias vaporŝipoj ĉefe kiel muzeaj ekspoziciejoj aŭ kiel nostalgi-veturaj ŝipoj.
Copper Canyon
Copper Canyon estas usona vakera filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de John Farrow. Copper Canyon estis originale filmita en la angla lingvo. La intrigo temas pri konflikto inter grupo da kuproministoj kaj lokaj banditoj en suda Usono.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Ray Milland, Hedy Lamarr kaj Macdonald Carey.
La filmo entute daŭras 84 minutojn.
Stacio Akameguchi
Stacio Akameguchi (japane: 赤目口駅 [Akameguĉi-eki], angle: Akameguchi Station) estas fervoja stacio en Nabari, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Ananias de Damasko
Biografio
Tradicie Ananias de Damasko estas indikata inter la Sepdek disĉiploj kiuj estis senditaj prediki en la mondo, kie misio etas memoriga de la Evangelio laŭ Luko (ĉp 10).” Krome Ananias estis la disĉiplo kiu helpis Paŭlon rekuperi la vidpovon kaj psoe lin baptis.
Laŭtradicie Ananias evangelizis Damaskon, kie fariĝis la unua episkopo. Li estis martirigitaa en Eleutheropolis, dum la kurso de la 1-a jarcento.
Laŭ Ananias la cirkumcido estis elemento ne esenca por la konvertiĝo al judismo, kontraŭante tiel unu el fundamentaj judaj principoj.
Kulto
La relikvoj de sankta Ananias estas nun konservataj en Romo en la Baziliko Sankta Paŭlo antaŭ la Muroj krom la kapo, donita de reĝo de Boemio al Karolo la 4-a (Sankta Romia Imperio), fakte al la katedralo de Prago. En la Katolika Eklezio lia memoro estas liturgie festata la 25-an de januaro.
Realdo Colombo
Mateo Realdo Colombo (1516-1559) (naskiĝis en Kremono, 1516 - mortis en Romo, 1559) estis itala anatomo, kirurgo, kuracisto kaj scienculo. Inter 1544 kaj 1559 li estis profesoro pri Anatomio kaj Kirurgio en la Universitato de Padovo. Li estis lernanto kaj sukcedanto de Andreo Vesalio.
Biografio
Kolombo estis filo de la apotekisto Antonio Colombo. Li faris siajn unuajn universitatajn studojn en Milano kaj ŝajne li kelkatempe daŭrigis la aktivecon de sia patro. Post iom da tempo li forlasis la apotekon kaj fariĝis lernanto de la itala kirurgo Giovanni Antonio Lonigo, kiu instruis lin dum sep jaroj. En 1542, li iris dum kelka tempo al Venecio, kiel asistanto de sia majstro Lonigo. En 1543, li reiris al Padovo por sukcedi al Andreo Vesalio, kiu estis irinta al Svisio por kontroli la kovrilon de sia ĉefverko "De Humani Corporis Fabrica". Du jarojn Kolombo restis en Padovo antaŭ ol sia translokiĝo al la Pizo en la kortego de Kozimo la 1-a de Mediĉo. En Pizo li intense kunlaboris kun Mikelanĝelo (1475-1564). Li havis la intencon labori kun la fama skulptisto je prilaborado de anatomia teksto kiu rivalus kun la verko de Vesalio, sed ĉi tiu plano ne konkretiĝis eble pro la avancita aĝo de Mikelanĝelo. En 1548 li profesoris pri anatomio en la "Universitato La Sapeinza de Romo" kie li restis ĝis siaj lastaj tagoj en 1559.
Verko
En tiu libro Kolombo priskribas la pulman cirkuladon kaj ĝi famiĝis pro la priskribo de la klitoro, nomata de Kolombo kiel la "venusa plezuro", kaj malkovrita sur la korpo de sia protektantino, Dona Inês de Torremolinos, kaj kies malkovro estas atribuita al Gabrielo Falloppio, en verko publikigita du jarojn poste. Caspar Bartholin, la Juna, jam en la 17-a jarcento, preterlasis ambaŭ atribuaĵojn, kaj aludis ke la klitoro jam estis konata de la anatomoj ekde la 2-a jarcento.
Seiichiro Okuno
Seiichiro Okuno (奥野 誠一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels kaj Omiya Ardija.
Paula Strasberg
Paula STRASBERG (1909 – 29a de aprilo 1966) estis teatra aktorino kiu iĝis dua edzino de la aktoro kaj aktorinstrusito Lee Strasberg, kaj patrino de aktoroj John kaj Susan Strasberg same kiel aktortrejnisto de Marilyn Monroe, ĝis ties morto en 1962.
Kariero
En Broadvajo li aperis kiel Paula Miller jam en 1927 en The Cradle Song. Ŝi aperis en pl ol 20 pliaj teatraj roloj ĝis Me and Molly en 1948. Ŝi estis dumviva membro de The Actors Studio, Strasberg estis nigralistita pro membreco en la Komunisma Partio de Usono, kvankam ŝia edzo ne estis tio kaj ŝajne ne suferis malbonajn rezultojn en sia kariero.
Morto
Paula Strasberg mortiĝis pro ostokancero en Manhatano la 29an de aprilo 1966, aĝe 56 aŭ 57, kaj estis entombigita ĉe la Tombejo Westchester Hills en Hastings-on-Hudson, Novjorkio.
Henri Kowalski
Henri Kowalski, Parizo, 1a de aprilo 1841 - Bordozo, 6a de julio 1916, estis franca pianisto kaj komponisto.
Mlynky
Mlynky, hungare Hollópatak, germane Papiermühle in der Zips estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Henri Kowalski
Biografio
Henri Kowalski estis filo de pola oficiro ekzilita en Dinano, Bretonio, post la malvenko de la pola Novembra ribelo de 1830 kaj de Zenaïde de Wogan. Lia patrino descendis patre de linio irlanda instalita en Dinano ekde la 17-a jarcento kaj patrine de la familio Querhoënt, senjoroj de Herlan kaj de Boisruault. Lia onklo estis la aventuristo Émile de Wogan. Li estis edukita en la sekvvo al Chopin kaj Liszt.
En 1860 post la konservatorio, li iĝis internacia koncertisto: li traveturis Eŭropon, Usonon, Kanadon, Aŭstralion kaj Nov-Zelandon. Pri sia unua vojaĝo (1869-1870) en Ameriko, li verkis libron de memoroj sed kun kritikaj notoj, nome À travers l’Amérique, impressions d’un musicien, kiu enhavas indikojn pri la kultura vivo, la pejzaĝoj kaj la lokaj kutimoj. En Aŭstralio (ĉefe en Sidnejo), li ludis gravan rolon en la disvolvigo de la muzika vivo, la instruado de pianludado kaj la disvastigo de la franca muziko.
Mlynky
Geografio
Mlynky situas en valo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Gelnica-Brezno. Spišská Nová Ves troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La nuna municipo formiĝis en 1960 havanta 8 iamajn minajn domarojn. Dum la hungara dominado la municipo funkciis en Igló. La loĝantoj minadis tie feron kaj kupron, ankaŭ fandoforno funkciis. Post Traktato de Trianon la lokoj apartenis al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 Hollópatak/Havrania Dolina, Rosszmalom/Mlynky, Palzmannhuta/Palcmanská Maša, Középhámor/Prostredný Hámor, Iglófehérvíz/Biele Vody, Hollópatak/Havrania dolina, Rakovec kaj Sykavka formis setlejon. Post 6 jaroj la minado ĉesis. En 2001 vivis en Mlynky 612 homoj, (606 slovakoj).