cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armenoj en Kipro
Armenoj en Kipro aŭ armenaj-kipranoj estas etnaj armenoj de Kipro. Armenaj-kipranoj formas komunumon el proksimume pli ol 3.500 homoj sur la insulo (inkluzive de kelkaj ne-kipraj armenoj, plejparte de Armenio kaj Libano), plejparte koncentritaj en la ĉefurbo Nikozio, sed ankaŭ kun komunumoj en Limasolo kaj Larnaka, kie ili havas preĝejojn, lernejojn kaj klubojn. Ekzistas ankaŭ malgranda armena komunumo en Pafos (ĉiuj ili origine el Armenio). La armena Prelato de Kipro estas establita en Nikozio. Laŭ la Konstitucio de Kipro (1960), kune kun la maronitoj kaj la latianoj, ili estas agnoskataj kiel "religia grupo" kaj estis donita al ili la deviga elektado aparteni al unu el la du dominaj komunumoj, la grek-kipra aŭ la turka-kipra. En la referendumo de novembro1960, ili elektis aparteni al la grek-kipra komunumo. Armenaj-kipranoj estas reprezentitaj fare de elektita reprezentanto en la Domo de Reprezentantoj. En majo 2006, la reprezentanto estas Vartkes Mahdessian, eminenta komercisto de Nikozio.
Propraĵoj
Armenaj bazlernejoj en Kipro estas nomitaj "Nareg" en memoro pri monaĥo kaj filozofo Krikor Naregatsi. Ekzistas unu Nareg-lernejo en Nikozio, unu en Larnaka kaj alia en Limasolo, ĉio sub la aŭspicio de la komisiono de la armenaj lernejoj kaj en kunlaboro kun la Armena Prelato de Kipro kaj la armena reprezentanto. En Nikozio, Nareg-Lernejo ankaŭ funkcias kiel gimnazio. Ĉiuj tri lernejoj estas najbaraj al la lokaj preĝejoj.
Armenoj havas tri tombejojn en Nikozio, unu en Larnaka (establita en 1923) kaj unu en Limasolo (establita en 1960). Ekzistis ankaŭ malgranda armena tombejo en la turk-okupata urbo Famagusto (establita en 1967), kiu ne estas nuntempe alirebla.
Amaskomunikiloj
Nuntempe (12.2010), ekzistas du armenaj-kipraj gazetoj, Arcakank (establita en 1995) kaj Azad Tsayn (establita en 2003). Arcakank havas ĝian propran retpaĝon. La armena Prelato eldonas la ĉiumonatan Keghart-novaĵleteron ekde 1997, dum la oficejo de la armena reprezentanto eldonas la tri-monatan novaĵleteron Lradou ekde 2006;
Ekzistas ankaŭ la semajna gibrahayer.com, eldonita ĉiun merkredon ekde 1999, kun la plej granda parto el ĝia enhavo en la angla. Unu-hora armena radioprogramo ankaŭ estas dissendita per CyBC2 inter 17:00-18:00; la unua-radia elsendo en la armena okazis en 1953.
Juda tombejo
Juda tombejo (hebree בית עלמין „Beth Olamin“, „domo de eterneco", ankaŭ "bona loko") kiel ĉiu alia tombejo servas kiel ripozejo de mortintoj kaj tamen havas iuj specifikaĵojn, kiuj malsamigas ĝin de tombejoj ali-religiaj aŭ sen-religiaj.
Historio
Nur post la epoko de la juda klerismo, "Haskala", kutimiĝis familiaj tomboj aŭ eĉ pompaj konstruaĵetoj sur la tomboj - tradicie judaj tomboj estis simplaj, laŭeble senornamaj kaj unuopaj. En ĉiuj judaj tombejoj restis la principo, eviti ĉion, kio povus putriĝi kaj montri la kadukiĝon de vivaĵoj - la tombejoj estu, kiel esprimas la hebrea nomo, "lokoj de eterneco" kaj ne havu kontraŭajn simbolojn. Tial ne kutimas floroj aŭ aliaj konscie flegataj plantoj, sed nur la tomboŝtonoj, sur kiuj vizitantoj povas deponi ŝtonetojn, por simboligi la viziton aŭ por pezigi paperetojn kun preĝoj, kiuj restu ĉe la tombo kaj ne forflugu. Malgraŭ la malpermeso de floroj aŭ aliaj plantoj rapide velkiĝantaj, sur judaj samkiel sur ali-religiaj tombejoj ekzistas arboj kaj herboj kovrantaj la grundon. Judaj tomboj restu eterne; se tomboŝtono falas aŭ disrompiĝas, ĝi ne restariĝas, sed lasiĝas en tiu pozicio - krom se ne plu eblas legi la nomon de la mortinto.
La plej granda juda tombejo de Eŭropo, ripozejo por multaj judaj konatuloj, estas tiu de la urbokvartalo Weißensee de Berlino. Dum la 20a jarcento antaŭ kaj post la Dua Mondmilito ĉe Eŭropo kaj post la militoj inter araboj kaj Israelo ĉe la resto de la Mediteraneo la judaj komunumoj elmigris preskaŭ amase al Israelo kaj senloĝigis tiujn tiamajn komunumojn kie restis la judaj tombejoj sen pluhavantaj respondaj komunumoj, ekzemple en Tetuano (Maroko).
Ankaŭ por nejudaj viroj validas la regulo, sur juda tombejo porti kipaon, la judan ritan ĉapon, aŭ plejmalbonkaze alian ĉapelon.
Eksteraj ligiloj
בית קברות
(14562) 1997 YQ19
(14562) 1997 YQ19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Kantono Wheeler (Georgio)
Kantono Wheeler (angle Wheeler County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 6 179 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 6 706. La kantona ĉefurbo estas Alamo (Georgio).
Sillé-le-Guillaume (stacidomo)
Sillé-le-Guillaume estas franca stacidomo sur linioj Paris-Montparnasse - Brest kaj Sillé-le-Guillaume -, situanta en Sillé-le-Guillaume, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Rád
Rád (rAd) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Vác. Rad estis germana kavaliro vivinta en Hungario.
Situo
La vilaĝo situas ĉe piedo de montaro Cserhát, laŭ traira flankovojo. Vác troviĝas je 9, Budapeŝto je 43 km-oj.
NGC 7762
NGC 7762 (alia indiko — OCL 280) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cefeo.
Rád
Historio
Pli frue avaroj loĝis en la komunumo. La copfa katolika preĝejo omaĝe al Virgulina Maria konstruiĝis en 1767. Nobeldomo de Toperecz konstruiĝis komence de la 20-a jarcento, nun ĝi estas biblioteko. En 1911 luterana preĝejo konstruiĝis.
NGC 7762
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Vofkori
VOFKORI József estis rumanuja hungara kuracisto, universitata profesoro, Bolyai-esploristo naskiĝinta en Braŝovo la 28-an de marto 1936 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 24-an de decembro 1998. Li estis la pli aĝa frato de lokhistoriisto György Vofkori kaj de geografo László Vofkori.
Kariero
Vofkori instruis kaj esploris ekde 1960 en pluraj universitatoj medicinaj en Rumanujo kaj li publikis en fakrevuoj de Rumanujo. Li verkis sanaferajn librojn (Az ember bonctana és élettana, Székelyudvarhely, 1991), kunmetis vortaron anatomian de latino—hungaro.
Fonto
In memoriam
Róza Jókai
Róza JÓKAI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jókai Róza estis hungara pentristo, verkisto, adoptita filino de Mór Jókai, nepino de Róza Laborfalvi. Ŝia geedziĝa nomo (hungarsisteme) estis Feszty Árpádné, ŝia filino estis Masa Feszty. Róza Jókai  naskiĝis (ekster geedziĝo) la  en Pest (urbo), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Róza Jókai lernis pentroarton de Bertalan Székely kaj Károly Lotz en Budapeŝto. Ŝi profundigis sian pentradon en akademio en Munkeno. En 1888 ŝi edziniĝis al Árpád Feszty, en 1895 ŝi naskis filinon. Komence ŝi okupiĝis pri pentrado, poste pri verkado. Ŝi ofte partoprenis en komunaj ekspozicioj, krome ŝi desegnis bildojn por romanoj de Mór Jókai. Ŝi verkis 2 memuarojn, kie ŝi skribis pri vivo kaj amika rondo de Mór Jókai.
Maĵora emblemo
En la kartludo briĝo la maĵoraj emblemoj estas piko (♠) kaj kero ( ♥ ). La maĵoraj emblemoj estas tre gravaj, ĉar en la aŭkcio ili estas pli altrangaj, ol minoraj emblemoj, kaj donas pli da poentoj, ol minoraj emblemoj. Grava parto de la anonctaktiko en briĝo estas la klopodo de la partneroj trovi "akordon" (tio estas ne malpli ol ok samemblemajn kartojn sume en la du manoj) en unu el la maĵoraj emblemoj, ĉar tio faciligos anoncadon de partikontrakto.
Pomparippu
Pomparippu (Sinhala: පොම්පරිප්පු,Tamila: பொன்பரப்பி poṉparappi) estas eta vilaĝo en la Puttalam-a Distrikto de la okcidenta Srilanko. Tiu ĉi loko estas historie grava. Oni kredas ke la funebraj urnoj, kiuj estis elfositaj ĉe la situo, povas esti datitaj je la jaro 200 a.K.E.
Gvadiano
Gvadiano (hispane kaj portugale Guadiana [gŭadjana], el la araba ŭadi, rivero, kaj la latina nomo Anas) estas internacia rivero fluanta en Hispanio kaj Portugalio. Ĝi fluas al Atlantiko.
Geografio
Ĝi longas 744 aŭ 778 km (depende de la "fontoj").
La rivero duloke estas limo inter Portugalio kaj Hispanio: Unue inter rivero Kaja (Caia) kaj rivereto Kukos (Cucos), due de rivero Ŝansa ĝis riverfino. Ĝi estas navigebla ĝis Mértola.
Kiam ĝi eniras en hispana regiono Ekstremaduro estas aro da rezervejoj komence kaj laŭlonge de Plan Badajoz. Fine de tiu regiono la rivero Guadiana aŭ Gvadiano banas urbojn Mérida kaj Badajoz. Je la enirejo en Portugalio estas grandega nova rezervejo konstruita fine de la 20a jarcento, nome Alqueva.
Ĉasgardisto
Ĉasgardisto estas persono kiu zorgas areon de ruro por sekurigi ke estas sufiĉe da ĉasbestoj por pafado, aŭ fiŝoj por kankaptado, kaj kiu aktive administras areojn de arbaroj, marĉoj, akvovojoj aŭ farmoj por profito de ĉasbirdoj, cervoj, fiŝoj kaj naturo ĝenerale.
Tipe ĉasgardisto estas dungata de terposedanto, kaj ofte en Britio de kampara domaro, por eviti ŝtelĉasadon, por zorgi kaj liberigi ĉasbirdojn kiaj fazanojn kaj perdrikojn, kaj kontroli predantojn kiaj vulpojn, ktp.
42609 Daubechies
42609 Daubechies estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,191762 astronomia unuo, aŭ 28,687 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga fizikistino kaj matematikistino Ingrid Daubechies, kiu fariĝis profesorino pri aplikata matematiko ĉe la Universitato Princeton en 2011. Unua virino prezidentino de la Internacia Matematika Unio (2011-2014), ŝi estas konata pro siaj laboroj pri la ondosimilaĵoj, el kiuj unu estas uzata por la normo JPEG 2000.
Tutmondiĝado - lingvoj de malgranda disvasteco - interlingvistiko : situacioj kaj problemoj
Tutmondiĝado - lingvoj de malgranda disvasteco - interlingvistiko : situacioj kaj problemoj estas duparta libro eldonita fare de Aleksandro Melnikov. La unua parto estas ruslingva kaj ĉuvaŝa, la dua en Esperanto. Aparte de 141 da referencoj, la libro enhavas jenajn artikolojn :
Burgo Sooneck
La burgo Sooneck, aŭ Saneck aŭ Sonneck, pli frue kastelo Sonneck, estas deklivburgo en la valo de la meza Rejno, distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi staras sur la nordorienta deklivo de la montaro Binger Wald proksime al la loko Niederheimbach inter Bingen kaj Bacharach.
Tizac-de-Lapouyade
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Gustav Leonhardt
Gustav Leonhardt (n. 30-an de majo 1928 en ’s-Graveland, Nederlando, mortinta la 16-an de januaro 2012 en Amsterdamo), estas nederlanda dirigento, klavicenisto kaj orgenisto.
Vivo
La sekvajn jarojn Leonhardt sin dediĉis al muziksciencaj studoj en Vieno kaj en 1952 fariĝis profesoro ĉe la tiea ŝtata muzikakademio, la nuna Universitato por Muziko kaj Prezentaj Artoj je Vieno. En 1954 li fariĝis profesoro pri klaviceno ĉe la konservatorio de Amsterdamo, krome li ankaŭ estas orgenisto ĉe la tiea Waalsekerk. Ekde 1981 li estas orgenisto de la Nieuwe Kerk je Amsterdamo. Li koncertis en preskaŭ ĉiuj landoj de Eŭropo kaj turneis tra Usono, Japanio kaj Aŭstralio. Kiel dirigento li direktis prezentadojn de operoj de Monteverdi kaj Rameau
En 1955 li fondis la Leonhardt-Consort kaj famiĝis pro interpretado de verkoj de Johann Sebastian Bach. Kune kun Nikolaus Harnoncourt li validas kiel unu el la pioniroj de la historiema koncertado, je kio personoj kiel Hans Brandts Buys kaj Anthon van der Horst jam antaŭis lin. En la jaro 1969 li estis vokita al gastprofesorado ĉe Universitato Harvard en Usono. Inter 1971 kaj 1990 li realigis kune kun Harnoncourt ampleksan projekton de la sonregistrado de ĉiuj ekleziaj kantatoj de J. S. Bach. Ekde 1988 li ankaŭ instruas ĉe Accademia Musicale Chigiana en Siena. Li responsecis je la eldono de la kompleta verkaro de Jan Pieterszoon Sweelinck kaj de la eldono de la 1-a volumo (fantazioj kaj tokatoj por klavarinstrumento). Poste li faris sennombrajn sondiskajn registraĵojn.
En la filmo Chronik der Anna Magdalena Bach de Jean-Marie Straub (1967) li ne nur kunlaboris kiel interpreto, sed ankaŭ kiel aktoro rolanta Bach-on.
Leonhardt loĝas ekde 1974 en parto de domo Huis Bartolotti ĉe Herengracht le Amsterdamo.
Bibliografio
Pri la muzikisto:
Noyon (stacidomo)
Noyon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Noyon, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Arroux
La rivero Arroux estas rivero en Francio. Fontinte apud Arnay-le-Duc, interalie ĝi pasas tra la komunumoj Igornay, Dracy-Saint-Loup, Autun, Laizy, Étang-sur-Arroux, Saint-Nizier-sur-Arroux, Charbonnat, La Boulaye, Toulon-sur-Arroux, Gueugnon kaj Rigny-sur-Arroux, antaŭ ol ĉe Digoin ĝi enfluas la riveron Luaro.
Kartuzio
Kartuzio (en franca: Chartreuse, en germana: Kartause, en itala: Certosa, en hispana: Cartuja) estas monaĥejo de Kartuzianoj. La unua monaĥejo de tiu ordeno estis establita en Granda Kartuzio, en valo de Chartreuse Montaro, en 1084 fare de Bruno de Kolonjo.
Anonymus
Anonymus [anonimus] (Sen-nomulo) estas nomo de multaj kronikistoj de la mezepoko, kiuj pro modesteco, pieco ne aldonis sian nomon al la verkita, skribita kodekso, kopiadoj ktp.:
Mahajanga (urbo)
Mahajanga, france Majunga estas grandurbo de Madagaskaro. Ĝi estas administra centro de Mahajanga (provinco), havenurbo kaj ankaŭ universitata urbo. La loknomo signifas: "kuracisto".
Situo
Mahajanga situas sur ebenaĵo laŭ Mozambika Kanalo ĉe enfluo de rivero en nordokcidenta parto de la lando.
Historio
Mahajanga estis antaŭ la franca erao centro de reĝlando. En la 1880-aj jaroj hinduaj komercistoj alvenis. Baldaŭe ĝi iĝis grava havenurbo. En 2006 granda ŝtormo okazis.
Trafiko
Mahajanga havas internaciajn flughavenon kaj havenon. Krome estas grava vojo al la ĉefurbo.
Klimato
Mahajanga havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 1562 mm. La temperaturo varias inter 20-32 C'.
Bastardoj
Bastardoj (Rusa:Сволочи svoloĉi) estas rusa filmo pri milito.
Resumo
En Sovetunio, 1943, grupo de adoleskaj deliktuloj estas sekrete trejnitaj por gerila misio halti la agojn de grupo de germana armeo nome "Edelvajso".
Resumo de la Intrigo
Tiu ĉi estas speco de rakonto, kun agado okazinta en Sovetunio dum la Dua Mondmilito. Jaro 1943. Kolonelo Vishnevetskiy estas elprizoniĝita por organizi lernejon de militista trejnado por sabotintoj. Studentoj venas de malliberejoj al tiu kolonio; ĉi tiuj estas 14-15 jaraĝaj krimuloj kiujn neniu volos serĉi. Post severa trejnado ili estas sendita ruinigi nazian bastionon en Alpoj. Estantaj perditaj alte en la montoj kaj estantaj ĉe la rando de la vivo kaj morto, ili ankoraŭ povas fari elekton: resti bastardo aŭ fariĝi heroo por lando, kiu ne deziras ilin.
ʻAbdu'l-Bahá
ʻAbdu'l-Bahá (عبد البهاء, "Servanto de Bahá'") estis la plej aĝa filo de Baháʼu'lláh kaj naskiĝis oficiale kiel ʻAbbás Effendi (perse: عباس افندی). Lia patrino Ásiyih Kh ánum (1820-1886), poste kaj pli vaste konata per sia titolo Navváb, naskis lin en Teherano je la 23-a de majo 1844 (5-a de Jamádíyu’l-Avval 1260 p.H.), dum la sama nokto en kiu la Báb deklaris sian mision.
Lia patro nomumis lin en Sia testamento kiel la solan aŭtoritatan interpretiston de Siaj skribaĵoj, kaj li estis konata inter bahaanoj kiel la "Centro de la Interligo", la "Interpretanto de la Sanktaj Skriboj", la "Mistero de Dio", aŭ simple kiel la "Majstro" ĉar lin Baháʼu'lláh Mem nomis tiel. Bahaanoj rigardas lin kiel la perfektan ekzemplulon de vera bahaano.
Ekzila Junaĝo de ʻAbdu'l-Bahá (1844-1892)
Siajn unuajn ok jarojn ʻAbdu'l-Bahá pasigis en bonstato kaj harmonio, ĝis kiam lia patro Baháʼu'lláh estis enprizonigita dum kvar monatoj en la subtera karceraĉo Síyáh- Ch ál (perse : "nigra truo", forgeskelo) de Tehrano je la fino de 1852. ʻAbdu'l-Bahá ricevis permeson vidi Lin en tiu malliberejo dum Lia ĉiutaga promeno, sed li tiel konsterniĝis pro la vido de sia patro en tiel mizera stato, ke li svenis. Fine Baháʼu'lláh estis liberigita, sed Li kaj lia tuta familio kun aliaj kredantoj estis devigitaj forlasi la urbon Tehrano kaj transiri direkte al Bagdado la montaron Elborz en okcidenta Irano dum tre malvarma vintro sen konvenaj vestaĵoj kaj nutraĵoj. Tiu vojaĝo markis por ʻAbdu'l-Bahá la komencon de ekzila periodo daŭronta dum 56 jaroj.
ʻAbdu'l-Bahá neniam vizitadis lernejon, sed lernis avide ĉion, kiu prezentiĝis al li. Lia plej grava instruanto estis lia patro. Jam kiam li estis infano, eminentuloj akceptis kaj admiris lian saĝecon kaj juĝ-kapablon, rekonante lin kiel samrangulon. Kiam lia ekzila vivo komenciĝis, li montris spiritan kaj korpan eltenpovon, fortecon kaj paciencon por helpi la familion kiel eble plej multe.
ʻAbdu'l-Bahá, kiel unua, intense komprenis la rangon kaj la antaŭdestinon de Baháʼu'lláh, kvankam Li ankoraŭ ne deklaris sian mision publike. Tion Baháʼu'lláh faris por la unua fojo nur je 1863 en Bagdado. Tiu ĉi konscio donis al ʻAbdu'l-Bahá supernaturan energion, nutritan samtempe de la aparta kora kaj amema rilato inter la patro kaj la filo.
La familio estis ekzilita al Konstantinopolo (nuna Istanbulo) en 1863 kaj baldaŭ poste al Adrianopolo (nuna Edirne en la eŭropa parto de Turkio), kie la grupo restis kvin jarojn. En 1868 la ekzilitoj, kiuj intertempe kreskis al grupo de ĉirkaŭ 70 kredantoj, estis plusenditaj al Akko (ʻAkká ) en Palestino. Tiu fortikaĵa urbo estis siatempe naŭza kaj haladza pun-kolonio de la Turka Imperio, en kiu estis malliberigitaj ĉiuj, kiuj estis krimuloj aŭ iamaniere malplaĉis al la turka registaro.
Intertempe ʻAbdu'l-Bahá fariĝis reprezentanto de Baháʼu'lláh : Li akceptis tiujn, kiuj deziris interparoli kun lia patro, li kontaktis la urbestrojn, politikistojn kaj pastrojn. Li reakordigis, repacigis kaj organizis. Iam ĉiuj malliberuloj malsaniĝis je tifo, malario kaj disenterio pro la terure mizeraj viv-kondiĉoj kaj la neeltenebla varmego. Tiam ʻAbdu'l-Bahá flegis ĉiujn kun granda zorgemo, manĝigis ilin, maldormis apud ili, ĝis li same grave malsaniĝis pro elĉerpiĝo.
Iom post iom ʻAbdu'l-Bahá ekkontaktis la loĝantojn de Akko, kiuj kredis, ke la bahaanoj estas krimuloj kaj devas esti traktataj kiel tiaj. Kvankam li estis malhelpata en tiuj klopodoj, li tamen sukcesis post kelkaj jaroj konkeri la korojn de tiuj ĉi homoj. Li fariĝis altira centro por ĉiuj, kiuj serĉis konsilon. Li zorgis pri la plej malriĉaj, havigante al ili nutraĵon. Fine ʻAbdu'l-Bahá sukcesis atingi, ke la rigoraj kondiĉoj de la mallibereco estis mildigitaj tiel, ke bahaaj pilgrimantoj rajtis viziti Akkon kaj ke la izoleco iom post iom estis ĉesigita. Li fine povis lui eĉ kamparan domon, tiel ke Baháʼu'lláh, kiu dum aŭ jaroj ne vidis verdaĵon, povis pasigi siajn lastajn vivojarojn en la kamparo. ʻAbdu'l-Bahá mem restis en Akko por zorgi pri ĉio.
Unusola gvidanto aŭtoritata de la Bahaa Kredo (1892-1921)
En 1892 Baháʼu'lláh forpasis, kaj en Sia testamento Li difinis Sian plej aĝan filon ʻAbdu'l-Bahá kiel Sian posteulon kaj la unusolan homon, kiu rajtas interpreti Liajn Skribojn. Li skribis : "Kiu turnas sin al li, tiu sin turnis al Dio, kaj kiu deturnas sin de li, tiu sindeturnas de Mia Beleco, malakceptis Mian pruvon kaj pekis kontraŭ Mi."
Per tio Baháʼu'lláh klarigis nemiskompreneble la rangon de ʻAbdu'l-Bahá kiel la centro de respekto de ĉiu Bahaano. Li karakterizas lin kiel 'Sian pruvon'. Tio signifas, ke la persono ʻAbdu'l-Bahá, liaj vortoj kaj liaj agoj montras la forton kaj la eblojn de la revelacio de Baháʼu'lláh. Lia gvido, liaj interpretadoj de la Skriboj montras la ekzaktan direkton por la realigo de la plano, kiun Baháʼu'lláh formulis : la realigo de la unueco de la homaro.
Por neniu homo eblas kompreni la rangon de Revelacianto, de "Tiu, Kiun Dio manifestas". En la Bahaa religio Tiu mem nomumas 'normalan' homon, kiu rolas kiel peranto inter Li kaj Liaj sekvantoj. Per tio la Bahaanoj akceptintaj ʻAbdu'l-Bahá-n, estis, estas kaj estos protektataj kontraŭ memdetruo kaj nepripensitaj paŝoj, kio estigus disigon kaj malunuecon. Tio estas unika kaj nekomparebla rolo en la tuta religia historio ĝenerale.
En 1901 ʻAbdu'l-Bahá kaj lia familio kaj Bahaaj geamikoj ankoraŭ estis en strikta mallibereco en Akko kaŭze de malica kalumnia kampanjo. Sed tio ne malhelpis ʻAbdu'l-Bahá-n havi viglajn kontaktojn kun multege da bahaanoj kaj fari grandegan korespond-laboron al demandantoj kaj kredantoj el ĉiuj partoj de la mondo. Multe da tempo li oferis por viziti malsanulojn kaj malfeliĉulojn en iliaj hejmoj, kaj en la plej malriĉaj kvartaloj de Akko neniu gasto estis pli bonvenigata ol la 'Majstro'.
Al plejmulto da homoj la malfacilaĵoj de mallibereja vivo kaŭzus terurajn suferojn, sed por ʻAbdu'l-Bahá ili enhavis nenion teruran. Estante en la malliberejo li skribis : "Ne malĝoju pro miaj mallibereco kaj malbonsorto ; ĉar tiu ĉi mallibereco estas mia belega ĝardeno, mia palaca paradizo kaj trono de regado inter la homaro. Mia malbonsorto en la malliberejo estas krono, kiu glorigas min inter justuloj."
29547 Yurimazzanti
29547 Yurimazzanti estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
ʻAbdu'l-Bahá
Unusola gvidanto aŭtoritata de la Bahaa Kredo (1892-1921)
Ĉiu povas esti feliĉa en la kondiĉoj de komforto, bonstato, sukceso, plezuro kaj ĝojo. Sed se oni estas feliĉa kaj kontenta en tempo de zorgoj, malfacilaĵoj kaj ĝenerala malsano, tio ĉi estas pruvo de nobleco.
Frammersbach
Frammersbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
29547 Yurimazzanti
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuri Mazzanti, observanto depost lia junaĝo. Li estis aktiva ano de la Gruppo Astrofili Montelupo dum la dek lastaj jaroj kaj partoprenis kaj al esploro kaj al popularigo.
ʻAbdu'l-Bahá
Unusola gvidanto aŭtoritata de la Bahaa Kredo (1892-1921)
Ekzistas multnombraj raportoj de plej diversaj pilgrimantoj, kiuj rakontis pri vizitoj en la hejmo de ʻAbdu'l-Bahá en la tempo de plej granda mizero. Ekzemple s-ro Thornton Chase resumis siajn impresojn pri la mallibereja vivo en Akko jene : "Dum kvin tagoj ni restis inter tiuj muroj, malliberuloj kune kun Tiu, Kiu loĝas en la 'Plej Sankta Malliberejo'. Ĝi estas malliberejo de paco, de amo kaj de servado. Tie estas nenia volo, nenia deziro krom la deziro de bono de la homaro, de paco de la mondo, de konfeso de patreco de Dio kaj reciprokaj rajtoj de homoj kiel Liaj kreaĵoj, Liaj infanoj. Vere, la efektiva malliberejo, la sufokanta atmosfero, la apartigo de ĉiuj sinceraj kordeziroj, la ligoj de la mondumaj kondiĉoj, estas ekster tiuj ŝtonaj muregoj, dum interne de ili estas la libereco kaj la pura atmosfero de la Spirito de Dio. Ĉiuj zorgoj, tumultoj, ĉagrenoj aŭ mondaj deziroj estas forigitaj de tie."
Vojaĝoj al Okcidento por diskonigi la Kredon (1911-1913)
En Septembro 1908 ʻAbdu'l-Bahá estis fine liberigita el la malliberejo Akko kaŭze de la Junturka Revolucio. Li estis 64-jara. Nun nova vivoparto komenciĝis por li. Li translokiĝis de Akko al Ĥajfo kaj de Ĥajfo al Aleksandrio, daŭrigante ĉiujn aktivecojn de la pli frua vivo en Akko.
En 1911 li tiam ekiris por sia unua vizito en la okcidenta mondo. La unua celo estis Londono. Li kunvenis kun eminentuloj, politikistoj, personecoj de la socia vivo kaj ankaŭ kun ordinaraj homoj. Li prelegis en preĝejoj kaj universitatoj por proklami la mision de Baháʼu'lláh kaj por paroli pri la spirita naturo kaj la antaŭdestino de la homo. Krome li kuraĝigis la unuajn okcidentajn Bahaanojn vivi respondecan kaj virtan vivon.
Post Britujo li vizitis Parizon, kie lia tempo estis ankaŭ plenigita per ĉiutagaj prelegoj, konferencoj, paroladoj kun ĉiuspecaj homoj el diversaj nacioj. Post tio li revenis Egiptujon, restis tie en la vintra intertempo kaj vojaĝis al Usono en aprilo, respondante al fervora invito de la amerikaj bahaanoj. Tie li vojaĝis du monatojn, ŝipiris al Britujo, kie li parolis en Esperanto-asocio, kuraĝigante la aŭskultantojn lerni la Internacian Lingvon Esperanto.
Sekvis pluraj vojaĝoj tra Eŭropo, post kio li reatingis Ĥajfon en 1913.
Unua mondmilito kaj vivofino en Akko
ʻAbdu'l-Bahá tiam estis sepdek-jara, kaj la longa kaj malfacila laborado, kulminanta en tiuj lacigaj okcidentaj vojaĝoj, eluzis liajn korpajn fortojn. Lia sano forte suferis pro vivo plena de ŝarĝiteco : li malsaniĝis je tuberkulozo en sia infanaĝo, vivadis en haladza, malhela ĉambro, antaŭe uzita kiel kadavrejo, sen mebloj, sekve de kio li suferis je reŭmatismo kaj sentis la postsekvojn de frostoŝveloj dum sia tuta vivo. Oni povas imagi, kiajn fortojn kaj energion sub tiaj cirkonstancoj li devis eluzi en sia aĝo por vojaĝadi kaj publike paroladi.
Rimarkinda ekzemplo de la antaŭvidemo de ʻAbdu'l-Bahá montriĝis en la monatoj tuj antaŭ la Unua mondmilito. En tempo de paco en Ĥajfo ordinare estis granda nombro da pilgrimantoj, sed de tiu tempo li iom post iom forsendis la pilgrimantojn, kiuj estis en Ĥajfo. Kun la komenco de la milito ʻAbdu'l-Bahá denove fariĝis malliberulo de la turka registaro.
Dum la milito li estis tre okupata per prizorgado de la esencaj kaj spiritaj bezonoj de la homoj ĉirkaŭ li. Li persone organizis vastajn agrikulturajn laborojn apud Tiberiado, tiamaniere sekurigante grandan provizon da tritiko por ĉiuj - kaj Bahaanoj kaj aliaj -, kiuj suferis malsaton. Je la 27-a de aprilo 1920 ʻAbdu'l-Bahá estis ordenita kiel "Kavaliro de la Brita Imperio" pro liaj nekompareblaj meritoj dum tiu konflikto.
Je 28-a de novembro 1921 ʻAbdu'l-Bahá mortis tiel kviete, ke li ŝajnis trankvile endormiĝinta. La sekvantan matenon okazis la entombigo en unu el la ĉambroj de la Maŭzoleo de la Báb. Mi citas S-inon Bromfield : "… malrapide ili supreniris la monton Karmelo, la Vinberejo de Dio... Post duhora irado ili atingis la tomboĝardenon de Báb... Dum la granda amaso premis sin de ĉiuj flankoj ... reprezentantoj de diversaj sektoj, Islamanoj, Kristanoj kaj Judoj, ĉiuj kore flamantaj per varmega amo al ʻAbdu'l-Bahá, kelkaj pro impulso de la momento, aliaj antaŭpreparitaj, levis la voĉojn en laŭdo kaj bedaŭro, donante la lastan adiaŭan omaĝon al la amato. Tiel unuvoĉe ili aklamis Lin, kiel saĝan edukiston kaj paciganton de la homa gento en tiu ĉi malfacila kaj malgaja tempo, ke nenio ŝajnis resti direbla por Bahaanoj."
Fundamente verkita el "Vivo de ʻAbdu'l-Bahá" de Anja Niemand, en la publika areo.
Verkoj de 'Abdu'l-Bahá
Ĉi sube estas listo de verkoj de ʻAbdu'l-Bahá jam tradukitaj en Esperanton :
13093 Wolfgangpauli
13093 Wolfgangpauli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra fizikisto Wolfgang Pauli (1900–1958), kun-fondinto de la kvantuma mekaniko. Li malkovris la principon de ekskludo, kiu kialigas la strukturon de niveloj de la atomo. Li ricevis la Nobel-premion pri fiziko 1945.
Miklós Nagy (ĵurnalisto)
NAGY Miklós (nadj) estis hungara ĵurnalisto, redaktoro naskita en Torda la 30-an de majo 1840 kaj mortinta en Bp. la 10-an de julio 1907.
Keresztyén Élet
Keresztyén Élet estas evangelia kongregacia revuo de Zilahi Református Egyházközség aperanta monate en Zalău.
Ardez
Pri la komunumo
Ardez estas komunumo de la komunumaro Sur Tasna kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 423 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Ardez situas en Suba Engadino ĉe la bordo de la rivero Eno. La teritorio de la komunumo etendiĝas en nordo ĝis al la limo inter Svislando kaj Aŭstrio, kaj en sudo ĝi limas al la Svisa Nacia Parko. La plej alta punkto de la komunuma teritorio estas la monto Piz Plavna dadaint kun alteco de 3166 m s.m. en la sudo de la komunumo. Krom la vilaĝo Ardez al la komunumo apartenas ankaŭ la setlejo Bos-cha.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ardez limas en nordo al Galtür (Vorarlbergo, Aŭstrio), en nordoriento al Ftan, en sudoriento al Tarasp, en sudo al Zernez, en sudokcidento al Lavin, kaj en okcidento al Guarda.
Lingvoj
La ĉefa lingvo de Ardez estas la romanĉa. La germanlingva minoritato en Ardez dum la lastaj jaroj ankaŭ kreskis. En absolutaj ciferoj ankaŭ la nombro de la romanĉlingvanoj iomete kreskis, tamen ilia elcentaĵo malpliiĝis. Dum la popolnombrado de 1980 82,51% de la loĝantaro parolis la romanĉon, dum 13,05% parolis la germanan. En la jaro 2000 73,82% parolis la romanĉan kaj 20,20% la germanan.
NGC 7763
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Felsőörs
Felsőörs [felŝOorŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém, en Distrikto Balatonalmádi. En la loknomo felső signifas: supra.
Situo
Felsőörs situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Balatonalmádi troviĝas 7, Balatonfüred 10, Veszprém 12 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1082. En 1539 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1711 pesto okazis. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Famuloj
En Felsőörs naskiĝis juristo Sámuel Pápay.
Ealdorman
Ealdorman (plurale ealdormen) estis la titolo de altranga reĝa oficisto kaj juĝisto en anglosaksa Anglio. Ĝenerale ili estis gravaj nobeloj, sed, dum la regado de Knuto la Granda, multaj estis viroj kiu antaŭe ne altrangis sed kiujn la reĝo fidis.
Eble la unuaj ealdormen estis nomumita de Ine, reĝo de Wessex de 688 al 726.
La posteno ealdorman evoluis en la rangon grafo (angle, earl), kaj la regionojn kiujn ili administris, en la graflandojn (angle, counties) de Anglio.
Milavče
Milavče estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie. Milavče estas konata ĉefe dank' al Kulturo de Milavče en pli frua bronzepoko (precipe dank' al trovaĵo de unika veturileto kaj vico de tumoloj).
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1302.
Treblinka (ekstermejo)
Treblinka, estis la nomo de du naziaj ejoj, koncentrejo kaj ekstermejo, la dua plej grava post la nazia ekstermejo Auschwitz (Aŭŝvico) en la okupita Eŭropo.
2960 Ohtaki
2960 Ohtaki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (Gubernio Nagano, Japanio).
Listo de renomaj personoj ligitaj al Sibiu
Listo de renomaj personoj ligitaj al Sibiu
2960 Ohtaki
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana urboj Ōtaki. La observatorio Kiso, sur kulmino de monto, troviĝas en la limo-punkto de tri komunumoj, el kiuj Ōtaki.
Almeo
Almeo laŭ PIV estas egipta dancistino k kantistino. Almeo aŭ Almeho (en egipt-araba عالمة, plurale عوالم el araba علم "koni, instruiĝi") estis la nomo de klaso de ĉiesulinoj aŭ inaj distristinoj en araba Egiptio, nome virinoj edukitaj por kanti kaj deklami klasikajn poezion kaj inteligente babiladi, konektitaj laŭ la muzikisto Alain Weber (1997) kun la qayna nome sklavaj kantistinoj de antaŭislama Arabio. Ili estis edukitaj virinoj de bona socia etoso, trejnitaj por dancado, kantado kaj poezio, oftaj ĉe festivaloj kaj distrejoj, kaj ankaŭ dungitaj kiel funebristinoj ĉe funebroj.
Treblinka (ekstermejo)
La unua ejo konstruita en 1941 kiel laborejo por krimakuzitoj situis je cento da kilometroj nordoriente de Varsovio, proksime de la urbo Małkinia , en la okupita Pollando.
Almeo
En la 19a jarcento, la termino almeo estis uzata kiel sinonimo de ghawazi, nome la erotaj dancistinoj de la etno Dom kies prezentadoj estis malpermesitaj en 1834 fare de Muhammad Ali de Egipto. Kiel rezulto de la malpermeso, la dancistinoj ghawazi estis devigitaj ŝajnigi ke ili estas fakte awalim. Tradukita al la franca kiel almée, la termino iĝis kvazaŭ sinonima kun "ventrodancistino" en eŭropa orientismo de la 19a jarcento.
Treblinka (ekstermejo)
Iom malpli ol jaro post la malfermo de tiu ejo, kiu estis poste konata sub la nomo de Treblinka 1, dua ejo estis konstruita, kiu rapide iĝis grava ilo en la plano pri ekstermado de judoj elpensita de la tria imperio. Treblinka 2, konstruita de germanaj entrepenoj dungintaj judajn kaj polajn sklavmalliberulojn, iĝis ekstermejo por la judoj el centra Eŭropo. Je ĉirkaŭ du kilometroj de la unua ejo, Treblinka 2 iĝis rapide la plej granda ekstermejo en Ĝenerala Gubernio, kie estis murditaj judoj de polaj getoj kaj ankaŭ de Protektorato Bohemio kaj Moravio, Slovaka ŝtato, Aŭstrio, Jugoslavio, Grekio kaj la Germana Regno. Ĉi tie pereis ĉirkaŭ 2 mil ciganoj. La nombro de la viktimoj de Treblinka atingis verŝajne 800 mil personojn. Inter ili estis Zofia, Lidja Zamenhof, Ida Zamenhof kaj Janusz Korczak kun siaj infanoj el la Domo de Orfoj.
Mi estas la pordo
Mi estas la pordo (I Am the Doorway) estas sciencfikcia novelo de la usona verkisto Stephen King, publikigita unue en la numero de marto 1971 de la revuo Cavalier, kaj poste en la novelaro Nokta deĵoro.
Woking
Woking estas urbo de pli-malpli 90.000 loĝantoj en la okcidento de la graflando Surrey en sudokcidenta Anglio. La stacidomo Charing Cross de Londono troviĝas 37 kilometrojn de la urbo, kaj multaj homoj veturas al la metropolo por labori.
Mi estas la pordo
Intrigo
La rakontanto estas Arthur, paralizita eksastronaŭto, kiu suferis terurajn ŝanĝojn post vojaĝo al Venuso, kie li ŝajne estis trafita de eksterplaneda kontaĝo. Liaj fingroj komencas juki kaj estas surkreskitaj de svarmo de okuletoj. La okularo iĝas la titolklariga "pordo" de aliplaneda civilizacio, per kiu ĝi alrigardas la Teron, sed laŭ Arthur la aliplanedanoj timas kaj malamegas homojn kiel malbelegajn monstrojn.
Woking
Krome Woking estas la hejmurbo de la aŭtokonkursa teamo McLaren-Mercedes kaj tie trapasas la Kanalo Basingstoke.
Mi estas la pordo
Intrigo
Baldaŭ la aliplanedaj rigardantoj povas ne nur trarigardi la portalon de la korpo de Arturo, sed movi ĝin - malgraŭ ĝia frakaso - kaj uzi ĝin por mortigi. Arthur trempinte per keroseno siajn manojn bruligas ilin en malespera provo konservi sian homecon. Dum sep jaroj li sukcesas. Tamen li fine konstatas, ke la pordon malfermitan ne eblas tiel simple refermi, kiam la aliplanedaj okuloj reelkreskas sur lia brusto. Li deklaras, ke li mortigos sin per kartoĉa fusilo por malebligi, ke ili krimu plu.
Filmaj versioj
"Mi estas la pordo" estis adaptita al filmo en la ĉeĥa de Robin Kašpařík en 2017, kun Radim Vizváry en la ĉefrolo. En la angla ĝi estis adaptita de Matthew J. Rowney en 2015 kun Greg Patmore kaj Luke Brandon Field kiel aktoroj,, kaj en 2018 de Simon Pearce.
Ferdinand von Wrangel
Ferdinand Friedrich Georg Ludwig Baron von WRANGEL, Фердинанд Петрович Врангель (naskiĝis la en Pskovo; mortis la  en Tartu, Livlando) estis balt-germana oficiro en la mararmeo de la Rusia Imperio. Li geografie esploris aparte la orienton de Siberio, inkluzive de la tiam rusia, intertempe usona teritorio Alasko.
Laŭ li nomatas la Vrangela Insulo de Siberio kaj la Vrangela Insulo de Alasko.
Vivo
Ferdinand von Wrangel naskiĝis kiel tria el sep infanoj de la barono Peter von Wrangel kaj ties edzino Dorothea, kiu devenis el la same nobela familio von Freymann. La unuajn vivjarojn li pasigis en la gepatra bieno en Joosu, tiutempe ankaŭ germanlingve nomata Waimel-Neuhof, en Estonio. Post frua morto de liaj gepatroj, li estis enskribigata kiel kadeto en la mararmea akademio en Sankt-Peterburgo. Post fino de la lernejaj jaroj, li inter la jaroj 1817 kaj 1819 en rango de subleŭtenanto partoprenis en velado de la ŝipo "Kamĉatko" ĉirkaŭ la tero, gvide de la rusia oficiro kaj esploristo Vasilij Miĥailoviĉ Golovnin. En tiu vojaĝo li konatiĝis kun la pli posta esploristo Fjodor Petroviĉ (fakte germanlingve Friedrich Benjamin) Lütke, kiu poste iĝis dumviva amiko kaj kolego.
Post sia reveno al Sankt-Peterburgo, Vasilij Golovnin ofertis al Wrangel gvidi ekspedicion al la nordo de Siberio, kiu kartografie registru la arktan marbordon oriente de la rivero Indigirka en Jakutio. Norde de la enfluejo de la rivero Kolima en la Arktan Oceanon serĉiĝu teritorio, pri kiu raportis la kozako Andrejev, sed kiu ĝis tiam estis notita en neniu mapo. Post kiam Ferdinand von Wrangel pliprofundigis siajn konojn pri geografio, geodezio kaj kartografio en la universitato de Tartu, li en printempo 1920 ekvojis kun kvin kolegoj. Post 224 tagoj la teamo atingis la loĝlokon Niĵnekolimsk (Нижнеколымск) borde de la rivero Kolima, kaj tie la ekspedicio instalis sian esploran bazon. En la sekvaj jaroj la teamo faris kvar ampleksajn ekspediciojn per hunde tiritaj sledoj tra la mara glacio norden kaj marborde orienten. Ĝis la jaro 1824 sub malfacilaj klimataj kondiĉoj kolektiĝis multaj esploraj rezultoj hidrografiaj, meteologiaj, magnetismaj kaj geografiaj. Krom ekzakte kartografie registri la marbordon kaj la Ursan Insularon (ruse Медвежьи острова, medveĵij ostrova), li pruvis ke la lando raportita fare de Andrejev fakte ne ekzistas. Laŭ informoj de la indiĝenaj ĉukĉoj li tamen kartografie notis pli oriente la insulon, kiu nuntempe portas lian nomon, sen ke li mem vidis aŭ vizitis ĝin.
En la jaroj 1825 ĝis 1827 li en la servo de la rusia mararmeo faris plian vojaĝon al Kamĉatko. Post sia reveno, Ferdinand von Wrangel en 1829 nomumiĝis guberniestro ĝenerala de la teritorio tiam nomata "Rusia Ameriko": la nuna Alasko. Post pli ol unujara malmara vojaĝo tra Siberio ĝis la bordo de la oĥotska Maro, li en somero 1830 ŝipe vojaĝis al la loĝloko Sitka. Kvin jarojn pli poste, li en 1835 revojaĝis al Eŭropo tra Kalifornio, Meksiko kaj Nov-Jorko, kaj do triafoje ĉirkaŭvojis la teron. Ree en Sankt-Peterburgo, li ricevis la rangon de kontraadmiralo kaj inter la jaroj 1840 kaj 1947 estis direktoro de la Rusia-Amerika Kompanio en Sankt-Peterburgo. En 1845 li estis kunfondinto de la Rusia Geografia Societo, kaj en 1847 ricevis la rangon de vicadmiralo. En 1849 li pensiiĝis kaj retiriĝis al sia bieno nomata germane Ruil respektive estone Roela en Estonio.
Post la morto de sia edzino Elisabeth, li en 1853 revenis al aktiva servo en la rusia mararmeo, por subteni la landon en la Krimea Milito. Li iĝis direktoro de la ŝtata hidrografia departemento, kaj post malmultaj monatoj ŝtata primara ministro. En 1855 li nomumiĝis honora membro de la Rusia Akademio de Sciencoj. Pro malsano, li en 1957 en rango de admiralo definitive eksiĝis el la armeo, kaj iĝis membro de la rusia Imperia Konsilio. Forte li protestis kontraŭ la vendo de Alasko de Rusio al Usono, sed tamen en 1867 la vendo efektiviĝis. Tri jarojn poste li mortis en Tartu.
Krom la du insuloj menciitaj supre, ankaŭ la 417 metrojn alta vulkano Mount Wrangell kaj la montaro Wrangell Mountains en la sudoriento de Alasko estas nomataj laŭ li.
Butiá (Suda Rio-Grando)
Butiá estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 20.406 loĝantojn en 2010.
György Vofkori
VOFKORI György estas rumanuja hungara instruisto kaj loka historiisto naskiĝinta en Braŝovo la 20-an de januaro 1938. Li estas la patro de verkistino Tímea Tamás, pli juna frato de kuracisto József Vofkori kaj pli aĝa frato de geografo László Vofkori.
Kariero
Vofkori instruis historion inter 1960 kaj 1972 en Zetea kaj poste en Odorheiu Secuiesc.
Skopanie
Skopanie estas vilaĝo en Antaŭkarpatio, en sud-orienta Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Baranów Sandomierski en distrikto Tarnobrzeski.
225 Henrietta
225 Henrietta estas granda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la elde la observatorio de Vieno. Ĝi estis nomita en honoro de la edzino de la franca astronomo Jules Janssen.
225 Henrietta estas ano de la Cibela grupo, grupo da asteroidoj kies orbitoj situas inter la orbitaj resonancoj 1:2 kaj 3:5 kun Jupitero.
Al-Ĝazira
Al-Ĝazira (arabe: الجزيرة "La insulo" aŭ "La araba duoninsulo"), angle skribita Al Jazeera, estas araba informa televidkanalo kun sidloko en Kataro. Al-Ĝazira celas esti la unua politike sendependa televidostacio de Okcidenta Azio.
La stacio ekfunkciis fine de la jaro 1996. Kvankam Al-Ĝazira estas la plej populara stacio inter la arabaj landoj, ĝi estas ofte kritikita fare de Usono, ĉar laŭ tiuj la stacio ne estis sufiĉe kritikema al Saddam Hussein aŭ Usama bin Laden. Sed ankaŭ dume kelkaj arabaj spektantoj kritikis la stacion, ĉar oni permesis aperigi israelajn oficistojn surekrane.
Usono akuzis Al-Ĝazira-on dum la Tria Golfmilito, ĉar oni prezentis usonajn militkaptitojn tiel kontraŭagante la Ĝenevan Konvencion (kiun Usono poste plurfoje kontraŭagis mem).
En januaro 2003, la angla BBC subskribis kontrakton kun Al-Ĝazira pri ŝanĝo de informoj kaj filmmaterialoj. En marto 2003, la stacio startis per anglalingva versio surrete. Ekde 4-a de marto 2003 estas malpermesite por al-Ĝazira kaj aliaj televidstacioj raporti el la Novjorka Borso, "pro sekurecaj kialoj".
La 8-an de aprilo 2003, la buroo de la stacio en Bagdado estis trafita per bomboj, kvankam Usono precize konis ties situon. Unu riportisto mortis. (Simila atako okazis kontraŭ la kabula buroo dum la Usona milito kontraŭ Afganujo en 2001).
La televido ekas programon en la angla lingvo (15-an de novembro 2006). Angla viva versio estas spektebla eĉ sur la interreto.
(Rimarkigo: "Al-Ĝazira" ja signifas arabe "la insulo", sed ĝi historie povas rilati ankaŭ al la regiono inter la riveroj Eŭfrato kaj Tigriso (Mezopotamio), kiuj sur la Araba Duoninsulo tiom proksimiĝas, ke ili preskaŭ formas insulon.)
Anonymus (hungara kronikisto)
Konata kiel Anonymus [anonimus] estis kronikisto de iu hungara reĝo (plej verŝajne Béla la 3-a). Li verkis la plej malnovan - nun ekzistantan - kodekson pri la hungara historio.
Li nomis sin en la kodekso Ulen P. dictus magister quondam Belae regis hungariae notarius (majstro P., notario de Adalberto, iama reĝo de Hungarujo). Li verŝajne vivis en la 12-13-a jc. kaj lia ĉefa verko estis la Gesta Hungarorum („Agoj de la hungaroj”), kiu kunverkis pri la migrado, historio, landokupo, militrioj de la hungaroj, laŭ tiam ekzistantaj fontoj kaj laŭ buŝa tradicio. La kroniko estas la plej grava fonto pri la Árpád-epoka Hungarujo, sed oni kelkfoje pridubas ties fidindecon pro la internaj eraroj.
La libro estas gardata en la Tutlanda Biblioteko Széchenyi.
La bildo en la informkesto montras Anonymus-monumentom en Budapeŝto fare de Miklós Ligeti (1903).
Eksteraj ligiloj
La origina teksto de la libro (en la hungara)
4328 Valina
4328 Valina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 18-an de septembro 1982 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronominon Valentina Arkadjevna Andrejĉenko (cirile: Валентина Аркаденва Андрейченко) kaj ties filinon Alina Eduardovna, kunlaborantinojn de la malkovrinto en la programo "Tomska Observatorio-Bruselo".
Noël Jean-Baptiste Henri Alphonse Dumas
Noël Jean-Baptiste Henri Alphonse Dumas (1854-1943) estis franca armea generalo, filo de Ernest Charles Jean-Baptiste Dumas, kaj nepo de la kemiisto Jean-Baptiste Dumas. Li studis en la Speciala Milita Lernejo de Saint-Cyr. En la 13-a de majo 1881 li promociigis la leŭtenanto, kaj en la 10-a de majo 1887 fariĝis kapitano. Li partoprenis en la 1-a Monda Milito kie li ricevis plurajn ordenojn.
(136617) 1994 CC
(136617) 1994 CC estas malgranda sed neordinare hela terrenkonta kaj marsrenkonta rapide rotacianta triopa apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono), kongruigita kun antaŭmalkovraj observoj depost la ; numerotita la.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 10:9 kun Marso.
Karlheinz Stockhausen
Karlheinz Stockhausen (naskiĝis la en Kerpen-Mödrath (Germanio) - mortis la  en Kürten-Kettenberg) estis germana muzikkomponisto, unu el la plej elstaraj novismuloj kaj samtempe la plej konfliktaj personoj de la muziko de la 20-a jarcento, famiĝinta precipe pro siaj eksperimentoj en elektronika muziko kaj sistemo de "kontrolita hazardo" en seria muziko. Kadre de muzikoterapio li estas aprezata precipe kiel supozeble la unua eŭropano, kiu ellernis teknikon de t.n. supera harmonia kantado, devenanta de Tuvio kaj Tibeto, kaj kiu grave kontribuis al ĝia disvastiĝo en Eŭropo.
(136617) 1994 CC
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso kun malgranda orbita klineco.
Satelitoj
Ambaŭ satelitoj, " Beta " kaj " Gamma ", estis malkovritaj la de M. Brozovic, L. A. M. Benner, M. C. Nolan,, E. S. Howell, C. Magri, J. D. Giorgini, P. A. Taylor, J.-L. Margot, M. W. Busch, M. K. Shepard, L. M. Carter, J. S. Jao, J. Van Brimmer, C. R. Franck, M. A. Silva, M. A. Kodis, D. T. Kelley, M. A. Slade, A. Bramson, K. J. Lawrence, J. T. Pollock, P. Pravec, D. E. Reichart, K. M. Ivarsen, J. Haislip, M. C. Nysewander kaj A. P. LaCluyze uzante radarajn observojn elde la Observatorio de Goldstone (Kalifornio) kaj elde la Observatorio de Arecibo (Porto-Riko), anoncitaj la.
La satelito "Beta" havas diametron de 0,113 ± 0,03 km, orbitan de 1,729 ± 0,008 km kaj  de 1,243 ± 0,0329 tago (29,832 horoj); ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Karlheinz Stockhausen
Biografio
Ekde 1953 li laboris en la ateliero de elektronika muziko de Radio WDR en Kolonjo, kie en 1963 li fariĝis arta direktoro. Inter 1953 kaj 1956, samtempe kun siaj komponada kaj esplorada laboroj en tiu sonateliro, li partoprenis seminarion pri fonetiko kaj komunikteorio kun profesoro Werner Meyer-Eppler, en la Universitato de Bonn. Post 1958 li vojaĝis al pluraj landoj, foje kiel preleganto, foje kiel reĝisoro de orkestro aŭ de etaj ensembloj. Ekde 1963 li instruis en "Internaciaj Dumsomeraj Kursoj pri Nova Muziko", en Darmstadt. En 1963 li fondis fondis "Kursojn pri Nova Muziko" en Kolonjo, kiujn li direktis ĝis 1968. En 1965, la Universitato de Pensilvanio lin invitis kiel profesoro pri komponado. En 1966 li laboris en Tokio por la japana dissenda korporacio NHK. En 1966 k. 1967 li estis invitita profesoro en la Universitato de Kalifornio, Davis. Dum la internacia ekspozicio okazinta en Osaka (Japanio) en 1970, li ludis – akompanate fare de 20 muzikistoj alvenintaj el 5 landoj - proprajn verkojn, dum 183 tagoj po 5 ½ horoj ĉiutage en la germania paviliono.