cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vidkun Quisling
Registarestro
La 5-an de decembro 1940, Quisling flugveturis al Berlino por oficiala traktado pri la estonteco de Norvegio. Li dum tiu renkonto konsentis mobilizi volontulojn por kunbatali ĉe la germana Schutzstaffel (SS). En januaro, la SS-estro Heinrich Himmler alvenis al Norvegio por superkontroli la preparadon de la mobilizo. Quisling klare opiniis, ke se Norvegio bone subtenis Nazian Germanion sur la batalkampoj, tiam estus neniu kialo por germana aneksado de Norvegio. Li tiucele rifuzis la instalon en Norvegio de germana SS-brigado rekte dependa de Hitler. Li cetere malmoligis sian sintenon rilate al Britio, kiu tiam gastigis la ekzilitan reĝon, kaj kiun li ne plu konsideris kiel amikon de Skandinavio. Quisling fine harmoniigis la norvegan politikon pri judoj kun tiu de Germanio : li faris paroladon en Frankfurto la 26-an de marto 1941, en kiu li advokatis devigan ekzilon sed atentigis ke li ne estis subtenanto de fina solvo. En majo, Quisling estis persone tuŝita de la morto de sia patrino Anna, al kiu li ĉiam restis proksima. Samtempe graviĝis la politika krizo pri la sendependeco de Norvegio, kiam Quisling minacis al Terboven demisii pri la financa ministreco pro manko de potenco. La Reichskommissar fine cedis pri tio, kondiĉe ke Quisling mem cedu pri la SS-afero : brigado estis do kreita, tamen oficiale kiel branĉo de Nasjonal Samling.
Terboven fine anoncis en januaro 1942, ke la germana administrado de la lando baldaŭ ĉesus. Iom poste li diris al Quisling, ke Hitler aprobis la transiron de ŝtatpotenco, planitan la 30-an de januaro. Quisling dubis, ĉu tio vere estis okazota, ĉar Germanio kaj Norvegio estis tiam meze de kompleksaj pactraktadoj, kiuj ne plenumiĝus sen antaŭa pacigo de la orienta fronto. Terboven cetere plurfoje insistis, ke la Reichskommissariat konservu ŝtatpotencon antaŭ la efektivigo de tia paco. Quisling malgraŭe restis konfida pri la forteco kaj nevundebleco de lia posteno pro la subteno de Berlino, kvankam li estis malpopulara en Norvegio mem, pri kio li tre bone konsciis. Post mallonga prokrasto, anonco estis farita la 1-an de februaro 1942 pri la elekto de Quisling fare de la kabineto kiel Ministro-Prezidanto de la nacia registaro. La nomumo estis celebrita de bankedo, kunvenoj kaj aliaj festoj organizitaj de Nasjonal Samling. En sia unua parolado, Quisling volonte markis la proksimajn rilatojn de sia registaro kun Germanio. La nura konstitucia revizio rilatis al rea malpermesado de la eniro de judoj en Norvegion, jam abolicita en 1851.
Ministro-Prezidanto
Lia nova posteno donis al Quisling senson de sekureco, kiun neniam antaŭe li spertis, kvankam la Reichskommissariat ja restis ekster lia kontrolpovo. Post unu monato, en februaro 1942, Quisling plenumis sian unuan oficialan ŝtatviziton al Berlino. Kvankam tiu vojaĝo montriĝis utila kaj ebligis diskutojn pri variaj temoj rilate al la sendependeco de Norvegio, Joseph Goebbels restis precipe nekonvinkita pri la kompetenteco kaj valoro de Quisling. Li interalie deklaris, ke li "malverŝajne iam fariĝos grava ŝtatestro". Reveninte al Norvegio, Quisling videble montris malpli grandan zorgon pri la membraro de Nasjonal Samling. Li eĉ anoncis, ke li deziris purigi la liston de membroj el ĉiuj drinkuloj. La 12-an de marto, Norvegio oficiale fariĝis unupartia reĝimo. Kritikado kaj rezistado kontraŭ la partio progrese fariĝis krimoj, kvankam Quisling siadire bedaŭris agi tiel. Ŝajnas, ke li sincere esperis naturan, libervolan akcepton de sia registaro fare de ĉiuj norvegoj.
Ne daŭris lia optimismo. En la somero de 1942, Quisling perdis la malgrandan popularecon, kiun li ankoraŭ ĝuis, kiam li provis altrude enregimentigi knabojn en la partian junularan organizaĵon Nasjonal Samlings Ungdomsfylking, kreitan laŭ la modelo de la Hitlera Junularo. Tio kaŭzis amasajn demisiojn de instruistoj kaj ekleziuloj, sed ankaŭ grandskalan civilan tumulton. Lia provo al la eksigo de episkopo Eivind Berggrav generis similan polemikon, kaj embarasis eĉ liajn germanajn amikojn. La politika sinteno de Quisling pli kaj pli malmoliĝis : li interalie asertis, ke la nova reĝimo estu altrudata al norvegoj, "ĉu tio plaĉas al ili aŭ ne". La 1-an de majo, la Germana Stabo sciigis, ke "komenciĝis organizata rezistado kontraŭ Quisling", tiel ke haltiĝis la pactraktado inter Germanio kaj Norvegio. La 11-an de aŭgusto, Hitler oficialigis la interrompon de la pactraktado ĝis la fino de la milito. Oni senindulge admonis Quisling, ke Norvegio ne akirus la sendependecon, kiun ĝi forte deziris. Al tio aldoniĝis la kvazaŭa insulto, ke li por la unua fojo ne plu rajtus skribi leterojn rekte al Hitler.
Quisling, dumtempe, ellaboris projekton pri la reformo de la Parlamento de Norvegio. La tiaman Storting li volis anstataŭigi per pli korporacia alternativo nomata Riksting, kiu konsistus el la Næringsting (Ekonomia Ĉambro) kaj la Kulturting (Kultura Ĉambro). Pro la baldaŭa 8-a (kaj lasta) nacia konvencio de Nasjonal Samling la 25-an de septembro, kaj pro lia kreskanta malfido rilate al la diversaj profesiaj korporacioj, li tamen ŝanĝis sian planon. La Riksting fariĝis konsilanta institucio, dum la Førerting (Konsilio de la Fører) kaj la du parlamentaj ĉambroj fariĝis sendependaj institucioj, kiuj tamen restis sub la kontrolo de siaj respektivaj ministroj. Post la konvencio, la subteno al Nasjonal Samling kaj al Quisling daŭre malgraviĝis, ja malrapide sed nerezisteble. Quisling devis kontraŭstari kreskantan malharmonion ene de sia partio, sed ankaŭ spertis la akcidentan morton de sia kolega politikisto Gulbrand Lunde. La germanaj okupaciaj fortoj dume subpremis rezistadajn movadojn : dek loke famaj loĝantoj de Trøndelag estis ekzemple pafekzekutitaj en oktobro 1942. Aldone publikiĝis en aŭgusto 1943 la tiel konata Eilifsen-leĝo, kiu ree enkondukis mortpunon : la unua kondamno je mortpuno fare de la reĝimo estis rigardita de plejmultaj norvegoj kiel evidenta malobservo de la konstitucio, samkiel la pli aktiva partopreno de Norvegio al la fina solvo. Ĉiuj tiuj decidoj rapide detruis la popularecon, kiun Nasjonal Samling estis regajninta okaze de sia lasta konvencio.
Meretrico de Babilono
La interpreto kiun faras kelkaj biblistoj sugestas ke temas pri la surtera Jerusalemo kiu kontrastas kun la Nova Jerusalemo kiu aperas en la fino de la libro Apokalipso. La sep montetoj sur kiuj ĝi sidas estas la sep montetoj de Jerusalemo. La falo de Babilono laŭ la libro, la loko kaj la detruado de Jerusalemo en la jaro 70 p.K. La vestoj de la virino similas al tiuj de la Alta sacerdoto de la Templo de Jerusalemo (Eliro 28:6)
Pluraj profetoj de la Malnova Testamento (Jesaja 1:21, Jeremia 2:20 kaj 3:1-11, Jeĥezkel 16:1-43 kaj en la Nova Testamento en Galatoj 4:25, mencias la malfidelaĵojn de Jerusalemo kiel prostituado. Aliflanke, Jesuo mem atribuis la elverŝitan sangon de la profetoj kaj sanktuloj (Mateo 23:24-37) a la Fariseoj de Jerusalemo uzante la saman frazon preksaŭ same en Apokalipso 17:6 kaj 18:20. En la 16a jarcento en la epoko de la Reformacio Marteno Lutero kaj Johano Knokso konsideris la Katolikan Eklezion kiel la malĉastistinon de Babilono, sed antaŭ ili tiun komparon jam faris Girolamo Savonarola kaj Frederiko la 2-a okaze de la ampleksa kontraŭdiro kontraŭ la papo Gregorio la 9-a. Ankaŭ Danto uzus tiun bildigon en la 19a kanto de sia verko "Infero" pri la kritiko al la oficiala gvidilo de Roma.
Vinipego (lago)
Vinipego (lago) (Lake Winnipeg) estas tre granda (24,400 km²) lago en centra Nordameriko, en la provinco Manitobo, Kanado, je ĉirkaŭ 55 km norde de la urbo Vinipego.<!-- _Hudson_'s (Golfeto, Tirboji) Kompanio (afiŝo, posteno) sur Vinipego (lago), _circa_ 1884]] La unua Eŭropa al havi vidita la lago estas kredita al havi estas Henriko _Kelsey_ en 1690. Li adoptita la Kria lingva nomo por la lago: _wīnipēk_ (_ᐐᓂᐯᐠ_), signifo "kotaj akvoj". La _Verendrye_ referis al la lago kiel _Ouinipigon_ kiam li konstruita la unua (kasteloj, kastelas, fortikaĵoj, fortikaĵas) en la areo en la 1730s. Poste, la (Ruĝa, Legita) Rivera Kolonio al ĝia sudo devus preni la laga nomo kaj iĝi Vinipego (Manitobo), la (ĉefurbo, majuskla, kapitelo) de Manitobo.
Vidkun Quisling
Ministro-Prezidanto
Danke al registara helpo kaj al la persona subteno de Quisling, la germanaj okupaciaj fortoj sukcese registris ĉiujn judojn de Norvegio en januaro 1942. La 26-an de oktobro, naziaj fortoj helpitaj de la norvega polico arestis proksimume 300 registritajn virseksajn judojn kaj sendis ilin al koncentrejoj, plejparte al Berg en Norvegio. La koncentrejo estis gardita de Hirden, la militista branĉo de Nasjonal Samling. La kaptitoj, kiuj estis pli ol 65-jaraj, estis rapide liberigitaj de la norvega registaro. Kaŭzante plian polemikon, la registaro perleĝe konfiskis la bienojn de Judoj. La 26-an de novembro, la kaptitoj estis subite deportitaj kune kun siaj familioj. Kvankam tio originis pro ekskluziva germana iniciato (Quisling mem unue ne sciiĝis pri la deportado), Quisling igis norvegojn kredi, ke la unua juda deportado al pollandaj koncentrejoj estis lia ideo. 250 pliaj kaptitoj estis deportitaj en februaro 1943 : restas ne klaras tio, kio estis la oficiala vidpunkto de la partio pri la fina sorto de la 759 norvegaj deportitoj. Ekzistas tamen pruvoj, laŭ kiuj Quisling sincere kredis la oficialan germanan version de 1943 kaj 1944 rilate al amasa transportado al Madagaskaro. La norvega ministro-prezidanto cetere opiniis, ke li por regajni la respekton de Hitler devus mobilizi volontulojn por kunbatali ĉe la germana armeo, kaj li do tutkore implikis Norvegion en la germanan projekton de totala milito. Li konsideris, ke la germana malvenko en la batalo de Stalingrado fakte estis oportuno, por ke Norvegio trovu rolon en la defendo de la germana teritorio. En aprilo 1943, Quisling tamen sentis sin devigite fari paroladon tre krikiteman kontraŭ Germanio, kiu liadire rifuzis konigi siajn planojn por postmilita Eŭropo (denove aludante al la dezirata sendependeco de Norvegio). Hitler mem restis indiferenta pri la parolado, malgraŭ efektiva pliigo de la norvega helpo al la milito. Tia prokrasto de la norvega sendependigo estis konsiderita de Quisling kiel kvazaŭa perfido, ĝis kiam Hitler en septembro 1943 fine promesis liberan postmilitan Norvegio.
Vinipego (lago)
Pro al ĝia longa, mallarĝa (geometria figuro, formo), la lago eksponas (diversaj, diversaĵo) de (interezanta, interesanta) vento kaj ondo efikas, inkluzivanta (ondoj, ondas, svingas) de supren al unu metro en alto je ĝia suda bordo, procezo nomita (vento, bobeni) tajdo. Ĉi tiu okazas kiam _prevailing_ _northerly_ (ventoj, ventas, bobenas) blovi laŭ la longo de Vinipego (lago), praktikanta horizontala streĉo sur ĝia surfaco. Surfacaj akvoj movi direkte al la (vento, bobeni) kaj akumuli laŭ la _windward_ sudaj bordoj. _Setups_ pli granda ol 1 m pli supre normalaj lagaj niveloj havi estas (rekordita, rikordita) laŭ multaj de suda Vinipego (lago)'s (aliformiga, ripoza) (strandoj, plaĝoj), kaj la asociita alta (ondoj, ondas, svingas) kun ilia _uprush_ efikas havi kaŭzita konsiderebla (ŝtormo, tempesto) damaĝi, _backshore_ (inundo, inundi) kaj bordolinia erozio. La plej alta _setups_ okazi en la fali, kiam la _northerly_ (ventoj, ventas, bobenas) estas plej forta. Se la (ventoj, ventas, bobenas) morti suben subite, la akvoj impeti _northward_, tiam _slosh_ tien kaj reen en procezo nomita _seiching_.
Vidkun Quisling
Ministro-Prezidanto
La 20-an de januaro 1945, Quisling plenumis viziton al Hitler por la lasta fojo. Li promesis la subtenon de Norvegio en la fina fazo de la milito, se Germanio konsentis pri pactraktato, kiu malebligus germanan intervenon en norvegajn aferojn. Tiu propono originis pro lia timo, ke la germanaj fortoj fuĝantaj el norda Norvegio nenion lasu antaŭ si, altrudu la loĝantojn al evakuado kaj pafekzekutu la malkontentulojn. En tiu periodo cetere multe pliiĝis la nombro da civilaj mortintoj pro aliancaj bombardoj, sed ankaŭ la nombro da norvegaj rezistuloj. La renkonto kun Hitler montriĝis malsukcesa. Kiam oni petis al Quisling subskribi akton, kiu ordonis la ekzekutadon de pluraj miloj da norvegaj "sabotuloj", li rifuzis, kaŭzante per tiu pruvo de malfido la koleregon de Josef Terboven, kiu tiam forlasis la traktadon. Rakontante la kondiĉojn de sia vojaĝo al amiko, Quisling onidire spertis atakon de plorado, ĉar li estis konvinkita, ke la rifuzo de Nazia Germanio rilate al pactraktato definitive markus lin kiel perfidulon.
Vinipego (lago)
Komunaĵoj sur la lago inkluzivi Granda Plaĝo, _Riverton_, _Gimli_, Vinipego (Manitobo) Plaĝo, _Victoria_ Plaĝo, Pino Falas, _Manigotagan_, _Berens_ Rivero, kaj Granda Rapidaj. Nombro de plezuro (strandoj, plaĝoj) estas fundamenti sur la suda fino de la lago.
Vidkun Quisling
Ministro-Prezidanto
Quisling pasis la lastajn monatojn de la milito provante eviti norvegajn mortintojn en la fina kontraŭstaro de germanaj kaj aliancaj fortoj en Norvegio. La reĝimo ankaŭ klopodis pri la sekura repatriigo de ĉiuj norvegoj enŝlositaj en la germanaj militkaptitaj koncentrejoj. Private, Quisling estis jam de longe akceptinta, ke nacisocialismo estis venkita. Kiam li sciiĝis pri la memmortigo de Hitler la 1-an de majo 1945, li naive proponis pacan transiron de ŝtatpotenco al la legitima registaro ekzilita en Britio. La 7-an de majo, Quisling ordonis, ke la polico ne kontraŭstaru la progreson de la aliancaj fortoj en Norvegion kaj agu nur en kazo de memdefendo, eĉ kontraŭ membroj de la norvega rezistadmovado. La saman tagon, Germanio anoncis, ke ĝi akceptis senkondiĉan kapitulacion, tiel ke la pozicio de Quisling fariĝis neeltenebla. Iom realisme, li sekve organizis renkonton kun estroj de la rezistadmovado por diskuti pri la kondiĉoj de sia oficiala aresto. Kvankam Quisling ne deziris esti traktata kiel komuna krimulo, li siadire volis sperti la samajn kondiĉojn kiel tiuj de siaj kolegaj membroj de Nasjonal Samling. Li cetere rimarkigis, ke li volonte ordonis al siaj fortoj ne plu batali kontraŭ aliancaj kaj rezistadaj fortoj, tiel ke Norvegio ne fariĝu "batalkampo". Li anstataŭe klopodis por garantii pacan transiron de la ŝtatpovo. La rezistada movado, li petis, kompense organizu efektivajn procesojn por ĉiuj akuzitoj de Nasjonal Samling post la milito. La rezistantoj akceptis la proponon kaj cetere konsentis, ke Quisling estu enkarcerigita en domon kaj ne en malliberejon.
Montegiardino
Montegiardino [monteĝardino] estas municipo ("kastelo") de San-Marino. Ĝi havas areon de 3,31 km² kaj, laŭ takso de 2006, 818 loĝantojn; ĝi estas la plej malgranda el la kasteloj. Situante sud-oriente en la lando ĝi limas al la municipoj Faetano kaj Fiorentino kaj kun la italaj municipoj Monte Grimano kaj Sassofeltrio (provinco Pesaro e Urbino).
Vinipego (lago)
Fiŝkaptado
Vinipego (lago) servas kiel grava komerca _fisheries_. Ĝi estas unu el la ĉefaj lagoj en Manitoba 30 miliono (dolaro (monunuo), dolaro) ĉiujara komerca kapti. ŝipanta vojo, kaj la suda bordo estas populara somera ripozloka areo.
Montegiardino
Montegiardino en 1463 estis konkerita de San-Marino. Ĝia blazono montras, same kiel tiu de Fiorentino, tri ruĝajn florojn, sed sur tri montetoj.
La urbo estis fondita de longobardoj, eble eĉ de romianoj. En mezepoko ĝi posedis belfridon; en ĝia loko nun troviĝas la preĝejo de S-ta Lorenco, konstruita en 1865 sur la fundamentoj de du antaŭaj. Ĝi posedas tri navojn. Ĝia centra altaro prezentas statuon de Sankta Marino, faritan de Adamo Tadolini; ĝi estas la modelo de la monumento sur la altaro de la Baziliko de la sanktulo en San-Marino.
En Montegiardino estas la sidejo de la ekonomika kaj teknika fako de la Universitato de San-Marino, kaj de la futbala klubo S. P. La Fiorita.
Vidkun Quisling
Aresto, proceso kaj postmorta influo
La civila branĉo de la rezistadmovado, reprezentita de la juristo Sven Arntzen, postulis ke Quisling estu traktata kiel komuna akuzito pri murdo. La 9-an de majo, ĉar ne plu estis alia alternativo, Quisling kaj liaj ministroj konsentis pri siaj propraj arestoj fare de la polico. Quisling estis kondukita al la 12-a karcero de Møllergata 19, la ĉefa policejo de Oslo. La karcero estis ekipita de malgranda tablo, lavŝtono kaj kavaĵo en la muro kiel necesejo. Post unua enkarceriga periodo de dek semajnoj, dum kiuj li estis senĉese prigardita por eviti memmortigon, li estis transigita al la fortikaĵo Akershus, kie li atendis la proceson planitan de la norvega registaro por ĉiuj naziaj kunlaborantoj. Kvankam li unue maldikiĝis kaj suferis pro neŭropatio, li danke al sia fortika naturo rapide ekis ellabori sian defendan strategion kun Henrik Bergh, kiu estis kompetenta advokato sed unue malsimpatia al la interesoj de Quisling. Bergh tamen ja kredis, ke Quisling provis plej bone servi la interesojn de Norvegio. Tiu argumento fariĝis la centra, komenca elemento de lia pledo. La akuzoj kontraŭ Quisling unue rilatis al la puĉo mem, inkluzive de lia nuligo de la mobilizadordono, al lia estreco de Nasjonal Samling kaj al liaj agoj kiel ministro-prezidanto, ekzemple la propravola asistado de la malamikaj fortoj kaj la kontraŭlegaj rompadoj de la konstitucio. Li fine estis cetere akuzita pri la murdo de Eilifsen. Kvankam li agnoskis la realecon de tiuj decidoj, Quisling firme kontraŭis ĉiujn akuzojn pro tio, ke li siadire ĉiam klopodis por libera kaj prospera Norvegio. Li respondis al la akuzoj per 60-paĝa memorando. La 11-an de julio plia dokumento estis oficialigita, aldonante serion da novaj akuzoj, interalie pliaj murdoj, ŝtelo, mondeturno kaj, plej minaca por Quisling, akuzo pri konspirado kun Adolf Hitler rilate al la invado de Norvegio la 9-an de aprilo 1940.
La proceso komenciĝis la 20-an de aŭgusto 1945. La defendo de Quisling daŭre konsistis en la malgravigo de lia unueco kun Germanio, kaj en la emfazo de liaj klopodoj por akiri plenan sendependecon. Tio tamen ne kongruis kun la memoraĵoj de plejmultaj norvegoj. Surbaze de tiu tezo, skribis la biografisto Dahl, Quisling provis konservi sian ekvilibron sur "maldika limo inter vereco kaj malvereco" : el tio rezultis "oblikva kaj ofte kompatinda figuro". Li plurfoje mispriskribis veraĵojn sed plejmulte faris fidindajn deklarojn, kiuj tamen ne vekis multan simpation en la lando, kie li restis universale abomenita. En la lastaj tagoj de la proceso, Quisling iom malsaniĝis, ĉefe pro la multaj medicinaj testoj, kiujn li devis sperti antaŭ la proceso. Lia defendo konsekvence malfortiĝis. La fina akuza parolado, tre konvinkema, atribuis al Quisling responsecon pri la plenumigo de la Fina Solvo en Norvegio, surbaze de la atestadoj de pluraj germanaj oficialuloj. La prokuroro postulis mortpunon konforme al leĝoj, kiujn antaŭe ellaboris la ekzilita registaro en oktobro 1941 kaj januaro 1942.
La erudiciaj paroladoj de Bergh kaj Quisling mem ne ŝanĝis la logikan konkludon de la proceso : kiam la verdikto estis anoncita la 10-an de septembro, Quisling evitis kondamnon nur pri kelkaj el la plej malgravaj akuzoj. Pro la aliaj multnombraj krimoj oni kondamnis lin pri mortpuno. La mortpuno estis ĉefe pravigita de la tribunala aserto, laŭ kiu el la projekto de Quisling por Norvegio fakte rezultus en la plej favora hipotezo nur "vasala ŝtato sub Germanio". Fiaskis lia apelacio ĉe la Supera Kortumo en oktobro. Laŭ komento de la historiisto Maynard Cohen, la tuta proceso estis "modelo de justico . Post kiam li plenumis atestadojn okaze de la procesoj de aliaj membroj de Nasjonal Samling, Quisling estis pafekzekutita en la fortikaĵo Akershus la 24-an de oktobro 1945 je 02:40 . Antaŭ la ekzekuto, liaj lastaj vortoj estis la jenaj : "Mi estis maljuste kondamnita, kaj senkulpe mi mortas" . Post lia morto, lia korpo spertis kremacion, kaj la cindroj estis enterigitaj en Fyresdal.
Laroque (stacidomo)
Laroque, plennome Laroque-Timbaut, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Laroque-Timbaut, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Niversac - Agen (631000).
Vidkun Quisling
Personeco
Opinioj pri la personeco de Quisling multe variis, depende de la pridemanditaj personoj. Al siaj subtenantoj, Quisling aperis kiel diligenta administranto de la plej alta nivelo, klera kaj preciza eĉ pri detaloj. Ili kredis, ke Quisling estis ekvilibra kaj ĝentila ŝtatestro, kiu kore atentis pri la bonhaveco de sia popolo kaj sukcese konservis altan nivelon de socia moraleco tra la tuta milito. Al siaj kontraŭuloj Quisling ŝajnis nestabila kaj sendisciplina, abrupta, eĉ minaca. Eble pravis ambaŭ versioj : Quisling verŝajne estis afabla inter siaj amikoj, streĉa kun siaj politikaj malamikoj, kaj pli ĝenerale timida kaj diskreta en ambaŭ kazoj. Dum formalaj vespermanĝoj, li ofte nenion diris, escepte de punktaj, subitaj atakoj de patosa retoriko. Li ne bone reagis al streĉo, kaj ofte esprimis tro dramajn sentimentojn, kiam li ne plu kapablis alfronti iun situacion. Kvankam li emis akcepti kritikojn, li montriĝis precipe suspektema pri grandaj homgrupoj, kiuj laŭ li estis fonto de konspirado.
La norvega sociologo Johan Galtung priskribis Quisling kiel miniaturan Hitleron, kiu psikiatrie suferis aŭ de "traŭma mito de la elektito", aŭ alternative de megalomania paranojo, hodiaŭ pli konata kiel narcisa personeca malordo. Li estis "bone instaliĝinta en sia personeco", sed ne kapablis akiri sufiĉan subtenantaron en Norvegio, ĉar norvegoj simple ne spegulis la ideologion de Quisling. Koncize, li estis "diktatoro kaj klaŭno sur maloportuna sceno kun maloportuna scenaro". Gabriel Langfelt, profesoro pri psikiatrio, taksis ke la personaj celoj de Quisling "kongruis kun la klasika priskribo de paranoja megalomaniulo pli ekzakte ol iu ajn alia kazo antaŭe studita [de li]".
Universismo
Kiel filo de pastoro de la Eklezio de Norvegio, Quisling estis edukita konforme al la kristana luteranisma kredo, kaj li rapide interesiĝis pri religio kaj metafiziko. Lia biblioteko entenis la verkojn de Baruch Spinoza, Immanuel Kant, Friedrich Hegel kaj Arthur Schopenhauer, kaj li ŝajne ne havis la tempon studi pli modernajn filozofojn. Kvankam li estis nur amatora filozofo, li atente observis la disvolviĝojn de la nova kvantuma mekaniko kaj kunfandigis la du temojn en novan religion, kiun li nomis "universismo" aŭ "universalismo", tre libere inspiritan de kristanismo. Li siadire dediĉis en siaj unuaj verkoj pli ol du mil paĝoj al tiu temo. La vorton "universismo" Quisling pruntoprenis el lernolibro pri ĉina filozofio. Li provis klarigi, ke lia filozofio "rezultis el la universala teorio de relativeco, el kiu la speciala kaj ĝenerala teorioj de relativeco estas apartaj ekzemploj". Quisling deziris, ke universismo fariĝu la oficiala ŝtatreligio de sia nova Norvegio.
Sian tutvivan verkaron li intencis dividi en kvar partojn : unue enkonduko, due priskribo de la progreso de homaro el individuoj al pli kompleksa grupo-konscienco, trie prezento de lia moralaj kaj juraj principoj kaj kvare fina sekcio pri scienco, arto, politiko, historio, raso kaj religio. La konkludon li deziris titoligi "Organika Klasifikado kaj Organizado de la Mondo", sed la verko ne estis finpretigita. Quisling nur malmulte prilaboris sian tekston dum sia politika kariero. Tio laŭ la biografisto Hans Fredrik Dahl estis "bonfortuna", ĉar Quisling verŝajne "neniam estus akirinta agnoskon" kiel filozofo.
Dum sia proceso kaj despli post la kondamno je mortpuno, Quisling denove interesiĝis pri universismo. Li konsideris, ke la okazaĵoj de la mondmilito estis parto de la progreso direkte al la establo de Dia Reĝlando sur la Tero, tiel pravigante lian agadon. Dum la unua semajno de oktobro, li verkis 50-paĝan dokumenton titolitan Universismaj aforismoj, kiuj prezentis "preskaŭ ekstazan revelacion de la estontaj vereco kaj lumo, kompareblan al nenio malpli ol profetaĵo". La dokumento estis ankaŭ rimarkinda pro sia enhava kritiko de la materialismo de nacisocialismo, sed ankaŭ de rasismo kaj antisemitismo, kiujn li antaŭe apogis. Aldone, li samtempe ellaboris admonon titolitan Eterna Justico, kiu ripetis liajn fundamentajn kredojn, inkluzive de reenkarniĝo.
Volta Kinejo
Volta Kinejo, aŭ en angla Volta Cinematograph aŭ Volta Electric Theatre (poste renomigita Lyceum Picture Theatre) estis kinteatro en Dublino kaj la unua ejo dediĉita al kino en Irlando. La loko estis ĉe 45 Mary Street kaj poste estis malkonstruita kaj okupita nune de vendejaro.
Komence de la 1900-aj jaroj, la demndo por kino estis granda kaj aperis kinejoj tra la tuta mondo. Post viziti Trieston, la verkisto James Joyce decidis alporti kinon al Irlando, kaj danke al helpo de liaj slovenaj amikoj, li stablis la Cinematograph Volta ĉe Mary Street. Ĝi malfermixgis la 20an de Decembro 1909. La malfermiga vespero montris eklektisman programon, kun komedio Devilled Crab, misterfilmoj Bewitched Castle, La Pourponièrre, The First Paris Orphanage, kaj The Tragedy of Beatrice Cency.
Joyce tiuj seniluziiĝis pri la aventuro, ĉar la kinejo montris ĉefe filmojn el Eŭropo kaj Italio, ege malŝatataj de tiamaj dublinanoj. Post sep monatoj, Joyce retiriĝis kaj la kinejo estis vendita al la British Provincial Cinema Company. Ĝi restis malferme ĝis 1919. Postaj remalfermoj okazis sensukcese.
19415 Parvamenon
19415 Parvamenon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Parvathy Rama Menon, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Westview High School de Portlando (Oregono Usono).
1957
1957 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1957 post Kristo okazis, interalie:
Akvofalejo
Akvofalejo, aŭ en angla origine Fallingwater aŭ Kaufmann Residence, estas hejmo desegnita de arkitekto Frank Lloyd Wright en 1935 en rura areo de sudokcidenta Pensilvanio, Usono, 43 mejlojn (69 km) sudoriente de Picburgo. La domo estis konstruita parte super akvofalo ĉe la rojo Bear Run en la sekcio Mill Run de la urbo Stewart Township, en la Kantono Fayette (Pensilvanio), ĉe Altaj Teroj Laurel de Aleganoj.
Time citis ĝin kiel "most beautiful job" (plej bela verko) de Wright; ĝi estis listita en la listo de la gazeto Smithsonian de la 28 lokoj "vizitendaj antaŭ morti." Ĝi estis proklamita Nacia Historia Loko en 1966. En 1991, membroj de la American Institute of Architects priskribis la domon kiel "best all-time work of American architecture" (plej bona verko de usona arkitekturo ĉiutempa) kaj en 2007, ĝi estis rangita 29a en la listo de la AIA.
La domo Akvofalejo estas elstara ekzemplo de Organika arkitekturo.
NGC 1986
NGC 1986 (alia indiko — ESO 56-SC134) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Csaba Pál
Csaba PÁL [ĉaba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pál Csaba estas hungara pentristo, grafikisto.
Csaba Pál naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Csaba Pál frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis grafikon kaj tipografion en Industriarta Altlernejo inter 1988-1993. Li samtempe lernis pentroarton en Belarta Altlernejo (1991), post 2 jaroj majstrokurson samloke. Lia majstro estis Dóra Maurer. Li havis stipendiojn inter 1999-2001, en 2005 en Romo, post du jaroj en Vieno. Li debutis en ekspozicio sola en 1994. Li kreas plurajn, plej ofte geometriajn pentraĵojn, liaj groteskaj ilustraĵoj estas videblaj en literatura revuo. Li ricevis premiojn inter 1992-2015.
Prima teoremo
La prima teoremo estas nombroteoria aserto kiu donas proksimuman indikon pri la denseco de primoj. Se oni skribas π(x) por la nombro de primoj kiuj estas malpli grandaj aŭ egalaj al x, tiam la prima teoremo asertas ke t.e. ke π(x) proksimume egalas al x/ln(x) por grandaj x.
La aserto estis unuafoje formulita kiel konjekto de Adrien-Marie Legendre en 1798, sed estis pruvita ne pli frue ol 1896, de Jacques Hadamard kaj Charles de la Vallée Poussin (sendepende unu de la alia).
Vidu ankaŭ
Liczba pierwsza
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Pesterzsébet)
Preĝejo Elizabeto de Hungario estas romkatolika preĝejo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en la distrikto Pesterzsébet (konata ankaŭ Pestszenterzsébet).
Historio
En tiu ĉi distrikto la unua kirko konstruiĝis en 1876. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la malfruaj 1900-aj jaroj, sed la pentrado okazis en 1913. La nun videblaj freskoj estis pentritaj inter 1938-1943. La orgeno estis farita en 1956. En 1997 la preĝejo renoviĝis, sed la sanktejo kaj la altaro nur en 2009.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ placo. Antaŭ la preĝejo skulptaĵo pri Sankta Elizabeto estis metita en 1997. Rn mezo de la fasado svelta turo altiĝas, sed ankaŭ ĉe la randoj estas videblaj po unu malaltaj turoj. Sube meze estas la enirejo. La ĉefnavo havas ankaŭ kruconavon.
Kermeso okazas dimanĉe post la 19-an de novembro.
Gabelo
La gabelo estis imposto pagenda al la senjoro laŭ la sistemo de feŭdismo en la Mezepoko. Ĝi plikostigis diversajn bazajn produktojn, kiel ekzemple la salo.
En la ekonomia historio ĝi estas tre bone dokumentita kiel ofta imposto, pro sia ricevofacilo kontraste al alitipaj impostoj. La franca "gabelle" sur salo estis grava imposto de la Antikva Reĝimo en Francio. Estis similaj impostoj en Hispanio kaj aliaj landoj. Ili estis tre kritikitaj kiel malprogresaj ĉar estis suferitaj pli de la malriĉuloj ol de la riĉuloj, kiuj kutime ne devis pagi tion kiel privilegiuloj aŭ eĉ havi mem propran produktadon de la impostita konsumaĵo (plej ofte manĝaĵoj); kvankam pri la salo, ĉar estis malfacile disponi de privata aliro al tio, temis pri pli universala imposto. Foje, kaj salo kaj salproduktejo estis celo de monopolo, same kiel aliaj privilegioj, profite al la reĝoj, kiuj povis cedi tion al partikularulo, kiel ekzemple al nobelo aŭ ekleziulo.
Célia Sacramento
Célia Oliveira Jesus SACRAMENTO (28a de julio 1967) estas brazila politikistino de la Verda Partio (PV), nuna vic-urbestro de Salvador kaj kandidato por vicprezidanto en 2014.
Biografio
Li naskiĝis en São Paulo, filino de bahianaj gepatroj, estas la dua filino de dek du fratoj. Ekde la aĝo de ses la familio loĝis en Salvador. Lia patro Gabriel de Jesuo, naskita en Esplanada, Bahio, estis ŝuisto; en 1973 li malfermis ŝu-vendejon en urbocentro; lia patrino Antonia Oliveira estis naskita en São Gonçalo dos Campos estis tajlorino. (redaktota)
Dolceacqua
Dolceacqua estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Airole, Apricale, Breil-sur-Roya (FR-06), Camporosso, Isolabona, Perinaldo, Rocchetta Nervina, San Biagio della Cima kaj Ventimiglia.
Vilao Wahnfried
Vilao Wahnfried ĉe la rando de la Kortega Ĝardeno je Bayreuth estas la iama loĝdomo de Richard Wagner (1813–1883).
Post kiam Wagner en Bayreuth ne estis trovinta taŭgan domon, li akiris herbejan terpecon ĉe (nuna Richard-Wagner-Strato) tuj ĉe la Kortega Ĝardeno kiel konstruareo por sia onta loĝdomo. Reĝo Ludoviko la 2-a de Bavarujo subvenciis la konstruadon per ĝis 25.000 taleroj.
La konstruado komenciĝis en 1872 kaj finiĝis en 1874. En ĉi tiu jaro ekloĝis tie kun sia edzino Cosima kaj la gefiloj Daniela, Blandine, Isolde, Eva kaj Siegfried la 28-an de aprilo. En Vilao Wahnfried li finkomponis la operon Götterdämmerung kaj verkis pri Parsifal. Wagner treege suferis dum siaj lastaj vivojaroj ĉefe en vintro pro la malmilda klimato de Bayreuth, kio instigis lin resti kelkajn monatojn kun sia familio en Italujo. Dum sia lasta restado tie – ekde septembro de 1882 ĝis februaro de 1883 en Venecio – li mortis la 13-an de februaro 1883. Lia kadavro estis transportita al Bayreuth kaj entombigita en la ĝardeno de Vilao Wahnfried. Lia edzino Cosima estis post sia morto en la aĝo de 93 jaroj la 1-an de aprilo 1930 en Coburg bruligita kaj sia urno entombigita en la suda flanko de la tombomonteto.
István Balog (aktoro)
István Balog [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balog István estis hungara aktoro, dramisto, teatrestro. Lia familia nomvarianto estis Balogh. Lia nepo estis Béla Balogh (reĝisoro).
István Balog naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Lúcs (nuntempa Luč en Kroatio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Balog lernis en Pécs, poste li studis juron en Universitato de Pest, sed intertempe li forlasis la universitaton. Ekde 1807 li ricevis rolojn en pluraj teatroj, sed li batalis kontraŭ Napoleono unu jaron. En 1815 en Debrecen li iĝis teatrestro de migranta trupo. Menciindas, ke lia trupo aranĝis la unuan hungarlingvan spektaklon en Pécs en 1818 kaj lia trupo inaŭguris la lokan teatron en Székesfehérvár en la sama jaro. En 1831 pro epidemio pri ĥolero la trupo bankrotiĝis, inter 1832-1838 li estis denove migranta aktoro. En 1839 li aliĝis al Hungara Teatro (Pest), sed en la sekva jaro li forlasis la scenejon kaj samloke li faris administrajn kaj teknikajn laborojn. Li pensiuliĝis en 1854, tamen poste li faris kasistan servon. Li edziĝis dufoje, li havis 4 gefilojn.
Tombejo Fluntern
Konata ankaŭ kiel Friedhof Fluntern, la Tombejo Fluntern situantas en la distrikto Zürichberg de Zuriko, Svislando.
Asonanco
En poezio, la vorto asonanco signifas du malsamajn aferojn:
Sonfiguro
Sonfiguro, konsistanta en la ripetado de unu sama aŭ simila vokalo en la sinsekvaj vortoj de frazo, ekz. en "Noktuo jam ululis sur forumo" aŭ "Mia magia akvilegio", kie "u" aŭ "i" faras asonancojn.
Oni komparu kun aliteracio.
Kvazaŭrimo
Kvazaŭrimo kun samaj akcentaj kaj postakcentaj vokaloj kaj malsimilaj konsonantoj; ekz. "tamen - klare", "kria - iras" aŭ "fervore – korten".
Asonanci (tr) signifas fini versojn per asonancoj: asonancita poemo.
Oni komparu kun agordo.
Ateneo Léonie de Waha
La  Ateneo Léonie de Waha (france: Athénée Léonie de Waha) estas liceo en la centro de Lieĝo, ĉe la bulvardo d'Avroy.
Historio
La lieĝa urbestro Jules d'Andrimont petis Léonie de Waha fondi gimnazio por lernantinoj, ĉar ĝis tiam en la tuta urbo ne estis iu loko de supera kleriĝo por knabinoj. Ŝi fondis, en la Hazinelle-strato, la lernejon Institut supérieur de demoiselles (1868), kiun la urbo Lieĝo ektenadis ekde 1878 (poste sub la nomo Lycée de Waha). Religia instruado fariĝis laŭkonfesie sed ankaŭ ties tuta nefrekvento permesatas. Pro protestoj de kelkaj pri samtempa eninstruistara ĉeesto de protestanta pastoro kaj eĉ juda rabeno krom katolika pastro la lieĝa episkopo menacas ekskomunikon de ĉiuj engaĝiĝintoj. En la tago de la inaŭguro fakte ĉiuj anatemitis far Monsinjoro de Montpellier. Ties posteulo Doutreloux nuligis tuj tiun paŝon.
Konstruo de la nova konstruaĵo de ĉe la Avroy-avenuo fariĝis inter 1937-40 laŭ la planoj de la arkitekto Jean Moutschen. Tiam 18 artistoj valonaj faris dudekonon da originalaj verkoj por la lernejo (freskoj, plataj reliefoj, mozaikoj, pentraĵoj, vitraloj).
Konstruaĵo
La konstruaĵo tipas por la modernismo: monumenta, funkcia, enkorpiganta diversajn spacojn en tiam furora maniero (laborejoj, naĝejo, internulejo, festosalonego, muziksalonego) kaj la jam menciitan dudekonon da artaĵoj de lokanoj. La naĝejo estas ornamita per mozaikoj de Adrien Dupagne. La konstruaĵo havas vitralojn de Marcel Caron, pentraĵon de Fernand Steven, survitran pentraĵon de Edgar Scauflaire, du freskojn de Auguste Mambour kaj de Robert Crommelynck, verkoj de Auguste Donnay, Edmond Delsa, mozaiko de Oscar Berchmans. En la 17-a de majo 1999 la lernejo nomumitis elstara nemovebla heredaĵo de Valonujo.
Plataj reliefoj
Sur la fasado troviĝas la sekvontaj plataj reliefoj: L'Etude de Adelin Salle; L'Insouciance de la jeunesse de Louis Dupont kaj de Robert Massart.
Franz Josef Schade
Franz Josef SCHADE [ŝade] estis aŭstra esperantisto. Dum pli ol 25 jaroj li laboris por Esperanto. Li estis ĝenerala sekretario, poste prezidanto de AED kaj ĝenerala sekretario de la 16-a UK 1924. Li kunaranĝis Ĉe-kursojn en 1932, en Wien.
28147 Colbath
28147 Colbath estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Albert Skira
En 1933, eldonisto Albert Skira kontaktis André Breton pri nova ĵurnalo, kiun li planis esti la plej luksa arta kaj literatura revuo, kiun la Superrealistoj vidintis, kun ŝika formiĝo kaj kun multaj kolorilustraĵoj. La restrikto de Skira estis, ke Breton estis malpermesita uzi la magazinon por esprimi siajn socialajn kaj politikajn vidojn. Pli malfrue tiujare, Minotaure ekpublikiĝis, kaj publikiĝadis ĝis 1939.
Valerij Ĉkalov
Li estis plej fame konata sovetia testpiloto, kolonelo, Heroo de Sovetunio, deputito de la Supera Soveto de Sovetunio. Li havis esceptan kuraĝon, paciencon kaj sinregadon necesajn dum flugado. Iufoje lin oni eĉ nomis "aera huligano" pro nepermesitaj flugeksperimentoj, pro kio trifoje li estis serioze punita.
Biografio
Valerij naskiĝis en familio de seruristo Paŭlo Grigorieviĉ Ĉkalov kaj lia edzino Irina Ivanovna, kiu mortis kiam la filo aĝis nur ses jarojn. Vilaĝo Vasilovo situis sur la dekstra bordo de Volgo rivero. La familio estis sufiĉe multenombra - la gepatroj havis dek gefilojn, Valerij estis la kvina filo.
Post sukcesa fino de elementa vilaĝa lernejo Valerij plu studis en teknika lernejo situanta en Ĉerepovec urbo por akiri profesion de mekanikisto.
Ekde 1919 Ĉkalov soldatiĝis en la Ruĝa Armeo, kvankam li estis tiam ankoraŭ dekkvinaĝa adoleskulo. Li revis esti aviadisto kaj petegis permeson de siaj estroj studi por tio ĉi. Ekde 1921 ĝis 1923 li studis en Borisoglebska lernejo de militaj pilotoj, kiun li finis kun altaj laŭdoj.
Ekde 1930 Ĉkalov servis kiel testpiloto en Moskvo. Dum du jaroj li okcentfoje flugis kaj testis pli ol 70 aviadiltipojn. La 3-an de decembro 1931 li pilotis unikan aviadilŝipon kun kvin destrojeroj, kiuj kapablis starti dum flugado.
28147 Colbath
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras G. Kent Colbath kaj lian malfruan edzinon Jill, longtempajn subtenantojn de la Observatorio Lowell dum la pasintaj dudek jaroj. Kent havis diversitan karieron en geologio kaj estis Prezidento en Terscienco ĉe Cerritos Community College en Norwalk (Kalifornio). Li estas nefleksiĝema scienca entuziasmulo kaj servis en la Konsilantaro de la Observatorio Lowell.
Valerij Ĉkalov
Biografio
La 5-an de majo 1935 aviada projektisto Nikolaj Polikarpov kaj testpiloto Valerij Ĉkalov estis dekoritaj pro kreado de perfektaj destrojeroj (inkluzive Polikarpov I-15) per plej prestiĝa Ordeno de Lenin
Aerobatiko
Ĉkalov estas aŭtoro de novaj (tiam) figuroj de aerobatiko:
2446 Lunacharsky
2446 Lunacharsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio ; de 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Valerij Ĉkalov
Transflugado Moskvo - Lando de Francisko Jozefo - Norda Lando - Petropavlovsk-Kamĉatskij
Transflugado de aviadilo Tupolev ANT-25 startis la 20-an de julio 1936 kaj daŭris 56 horojn, 20 minutojn sen alteriĝo. La tuta longeco de la rekorda itinero estis 9375 km. La ŝipanaro konsistis el tri personoj: ĉefpiloto Valerij Ĉkalov, navigaciisto Aleksandr Belakov (1897-1982) kaj vicpiloto Georgo Baidukov (1907-1994), kiuj ricevis la titolojn de Heroo de Sovetunio kaj po unu Ordeno de Lenin.
2446 Lunacharsky
Nomo
Ĝia nomo honoras la bolŝevikan aktivulon Anatolo Lunaĉarskij (cirile Анатолий Васильевич Луначарский, 1875 — 1933).
Valerij Ĉkalov
Transflugado Moskvo - Norda poluso - Vankuvro (Vaŝingtonio), Usono
Transflugado de aviadilo Tupolev ANT-25 startis la 18-an de junio 1937 kaj daŭris 63 horojn sen alteriĝo. La tuta longeco de la itinero estis 8504 km. Ĝi okazis en pli malfacilaj kondiĉoj ol la unua, ĉar malbona videbleco, oftaj surglaciigoj de la aviadilo, nuboplena ĉielo kaj neĝoplena supraĵo grave obstrukcis pilotadon. Tial la celo San-Francisko ne estis atingita kaj do la ĉefpiloto Ĉkalov la 20-an de junio decidis alteriĝi en la usona urbo Vankuvro (Vaŝingtonio). Tamen la nova rekordo estis registrita kaj meritis grandan admiron de la usona publiko.
La sama ŝipanaro el tri personoj: Ĉkalov, Belakov kaj Baidukov ricevis po unu Ordeno de Ruĝa Standardo.
Familio
La 27-an de februaro 1927 Ĉkalov edziĝis al instruistino Olga Erasmovna Oreĥova (1901 - 1997) loĝinta en Leningrado. La geedzoj havis tri gefilojn: Igor (01.01.1928), Valeria (10.05.1935) kaj Olga (21.07.1939).
Pereo
Valerij Ĉkalov pereis la 15-an de decembro 1938 en la centra aerodromo de Moskvo dum testa pilotado de nova aviadilo projektita de Nikolaj Polikarpov. Antaŭ alteriĝo motoro de la aviadilo subite ĉesis funkcii kaj malgraŭ provoj de la piloto korekti danĝeran situacion la flugmaŝino koliziis. Cerebelo kaj ceteraj gravaj organoj de Ĉkalov estis serioze vunditaj. Urĝa medicina operacio okazis senrezulta kaj post du horoj li mortis. Lia korpo estis kremaciita kaj la cindrujon oni metis en la Kremlan muron ĉe la Ruĝa Placo.
Ulrich Görtz
Ulrich GÖRTZ (naskiĝis, do nun -jara) estas germana esperantisto kaj matematikisto.
Ronaldo Rodrigues de Jesus
Ronaldo Rodrigues de Jesus (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1991 ĝis 1995 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Ulrich Görtz
Li estis redaktoro de GEJ-Gazeto de 1990 ĝis 1994 kaj prezidanto de Germana Esperanto-Junularo de 1994 ĝis 1996.
NGC 1987
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ulrich Görtz
Li estas doktoro pri matematiko kaj laboras kiel profesoro pri eksperimenta matematiko ĉe la universitato de Duisburg-Essen.
Zajsan
Zajsan (Зайсан көлі, озеро Зайсан) estas purakva lago, kun areo de  en orienta Kazaĥio en kaldrono inter la Altajo kaj montoj Tarbagataj.
La lago kuŝas je la alto de, estas longa kaj 22...48 km larĝa, kun la maksimuma profundo de. Ĝiaj gravaj alfluantoj estas la Kara-Irtiŝo (Nigra Irtiŝo) kaj Kendyrlyk de la oriento, ĝia sola elfluejo estas rivero Irtiŝo (aŭ Blanka Irtiŝo).
Ĝi abundas je fiŝoj. La lago estas ĝenerale frosta ekde komenco de novembro ĝis fino de aprilo. Ekde la konstruado de akvobaraĵo Bukhtarma la akvonivelo de la lago  plialtiĝis je 6 metroj (20 ft) pli supre ol ĝia natura nivelo.
Solliès-Pont
(jen france, okcitane Soliers-Pònt respektive pli historie Lo Pònt de Soliers) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Val d'Or
Val d'Or aŭ Val-d'Or estas la nomo de la jenaj urboj:
László Radocsay
László Radocsay [lAslO radoĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Radocsay László estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, juristo.
László Radocsay naskiĝis la  1878 en Hungara reĝlando en Istvánfölde (nuntempa Krajišnik en Serbio). Li mortis la 1968 en Budapeŝto.
Biografio
László Radocsay akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto. Komence li estis advokato, poste prokuroro, fine ĉefnotario en Temeŝvaro. Inter 1918 kaj 1924 li laboris en ministerio pri nutro, poste li havis diversajn postenon en provinco. Inter 1934 kaj 1939 li estis departementestro, inter 1939 kaj 1944 ministro pri justico kaj ankaŭ parlamentano.
Gubernio Ĉiba
La gubernio Ĉiba (Hepburn:Chiba-;Kunrei: Tiba-) 千葉県[ĉiba-ken] estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la samnoma urbo Ĉiba.
Ĉiba estas la plej samnivela gubernio en Japanio. Plej alta loko estas Monto Atago (Atago-Jama, 愛宕山). Ĝia alteco estas 408m super marnivelo.
Kalvinana preĝejo (Zubogy)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Zubogy, sur monteto.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed ĉe la enirejo ankaŭ ligna sonorilostablo staras. La eksteraj muroj estas apogitaj per pilieroj. La navo estas pli alta, ol la absido. La preĝejo ne havas turon. La plena konstruaĵo estas kovrita per ŝindoj. Interne la mebloj, predikejo, 2 galerioj kaj la plafono estis faritaj el ligno]]j, ili estis pentritaj en 1726 (kelkaj el ili en 1758).
San Lorenzo Cacaotepec
San Lorenzo Cacaotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Lorenzo Cacaotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 227.
Livistona australis
Aŭstrala livistono, Aŭstrala brasikarbo aŭ laŭ la scienca nomo Livistona australis, estas planto de la familio de Arekacoj. Ĝi estas alta, svelta palmo kiu kreskas ĝis ĉirkaŭ 25 m alta kaj kun 0.35 m de diametro. Ĝi havas kronon el malhelaj, brilverdaj folioj ĉe petioloj 2 m longaj. Ĝi havas foliojn falditaj kiel ventumilo; ties brasiko estas malgranda sed dolĉa. Somere ĝi portas florspikojn de kremoblankaj floroj.
Distribuado kaj habitato
Ĉefe tiu tipo de planto troviĝas en malsekaj malfermaj arbaroj, ofte en marĉaj lokoj kaj bordoj de pluvarbaroj aŭ ĉe la maro. Ĝi estas amplekse disvastigita ĉe la marbordoj de Novsudkimrio knj etendas norden al Kvinslando kaj suden al orienta Viktorio, kaj kreskas pli sude ol iu ajn aliaindiĝena palmo de Aŭstralio.
San Lorenzo Cacaotepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 263 indiĝenoj. El tiuj 199 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 199 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ingward Ullrich
Ingward ULLRICH (naskiĝis en 1931) estas germana forstisto kaj esperantisto.
Vivo
Li studis forstajn sciencojn en la Forsta Fakultato Eberswalde de la Humboldt-Universitato en Berlino. Pli ol 25 jaroj li estis okupita ĉe la Turingia Forstaranĝa Buroo en Weimar. Laste, ĝis sia emeritiĝo 1992, li estis sekci-estro pri Silvikulturo kaj Arbarprotekto en la Forstprovinc-administracio Turingio.
I. U. fariĝis esperantisto en 1967. Ekde 1981 li prefere okupiĝas pri forst-terminologiaj demandoj en Esperanto. Li estas kunlaboranto de la multlingva forstfaka vortaro “Lexicon silvestre“ kaj estro de la Terminologia Komisiono de IFRE (Internacia Forstista Rondo Esperantlingva). Vico da E-lingvaj forstfakaj artikoloj kaj tradukoj de forstfakaj artikoloj k.a. publikaĵoj devenas el lia plumo.
Michael J. Pollard
Li komencis sian karieron per televidaĵo Omnibus en 1958 kaj en kino per It Happened to Jane en 1959.
En 1960-aj jaroj li partoprenis televidseriojn kiel The Andy Griffith Show, The Nurses, Gunsmoke, Lost in Space, The Virginian, I Spy, Star Trek kaj The Girl from U.N.C.L.E., kaj kinfilmojn Hemingway's Adventures of a Young Man, The Stripper, Summer Magic, The Russians Are Coming the Russians Are Coming, The Wild Angels, Caprice, Bonnie and Clyde, Jigsaw, Hannibal Brooks, inter aliaj.
Pollard dum 1970-a kaj 1980-aj jaroj aperis en kinfilmoj Little Fauss and Big Halsy, Les pétroleuses,Dirty Little Billy, Sunday in the Country, I quattro dell'Apocalisse, Melvin and Howard, The American Way, Heated Vengeance, Roxanne, American Gothic, Scrooged, Sleepaway Camp III: Teenage Wasteland, Next of Kin, Tango & Cash ktp. krom en televidaĵoj kiel Get Christie Love!, The Fall Guy kaj Leo & Liz in Beverly Hills.