cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ödön Jakabos
Kariero
Jakabos Ödön maturekzameniĝis en Târgu Secuiesc (1956). En 1968 li trabiciklis Hungarion kaj Ĉeĥoslovakion, en 1970 Okcidentan Eŭropon. Inter 1-a de oktobro 1972 kaj 26-a de junio 1973 li faris la vojaĝon al Indio kaj reen (Jugoslavio, Bulgario, Turkio, Irako, Kuvajto, poste reen: Pakistano, Irano, Turkio kaj Jugoslavio). Skulptisto András Vetró kreis lian buston.
Altmark-incidento
La tiel nomata Altmark-incidento (norvege Altmark-affæren) estis militŝipa bataleto de la Dua Mondmilito inter Britio kaj Nazia Germanio. Ĝi okazis la 16-an de februaro 1940 en akvoj normale dependaj de la neŭtrala ŝtato Norvegio.
Boni Yayi
Inter 1980 kaj 1988 Yayi laboris ĉe la centra banko de la okcidentafrikaj ŝtatoj (BCEAO) en Dakaro kaj fine fariĝis vicdirektoro. Poste li laboris kiel vicdirektoro por la evoluigo de la okcidentafrika centro por bankstudoj en Dakaro. Inter 1992 kaj 1994 li laboris en la oficejo de la tiutempa prezidanto de Benino Nicéphore Dieudonné Soglo kaj estis respondeca por la mon- kaj bankpolitiko.
En 1994 li fariĝis prezidanto de la okcidentafrika evoluiga banko (BOAD).
Ĉe la prezidantaj balotoj en marto 2006 li estis unu inter la plej promesplenaj kandidatoj. La ofichavanto Mathieu Kérékou ne plu rajtis kandidati post du oficperiodoj. En la unua rondo li ricevis 32 % de la voĉoj inter entute 26 kandidatoj. Alia promesplena kandidato Hongbedji ricevis 25 %. En la dua rondo je la 19a de marto Boni ricevis preskaŭ 75 % de la voĉoj. Yayi fariĝis prezidanto de Benino je la 6a de aprilo 2006. En 2016 li transdonis la prezidantan postenon al Patrice Talon.
En septembro 2021, Patrice Talon kaj Thomas Boni Yayi, politikaj aliancanoj, kiuj fariĝis intimaj malamikoj, renkontiĝis ĉe la Marina Palaco en Kotonuo. Dum ĉi tiu kapo-al-kapo, Thomas Boni Yayi prezentis al Patrice Talon serion de proponoj kaj petoj, rilate precipe al la liberigo de "politikaj arestitoj".
Eichenau
Eichenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ciklo de Diesel
Ciklo de Diesel estas termodinamika ciklo kiu konsistas el kvar termodinamikaj procesoj:
Efikeco de ciklo
kie:
Bolivaro (ŝtato)
Bolivaro aŭ Bolívar en hispana kaj oficiale Estado Bolívar, [bolIbar], estas unu el 23 subŝtatoj (en hispana estados) en kiuj Venezuelo dividiĝas. La ŝtata ĉefurbo estas Ciudad Bolívar. Bolivaro kovras totalan areon de (nome la plej etenda ŝtato el Venezuelo) kaj je 30-an de junio, 2010, havis ĉirkaŭkalkulitan populacion de  da loĝantoj.
Historio
La teritorio kovrita nune de Bolivaro estis iam parto de la Provinco Gujano, nome provinco de la Hispana Imperio (el 1585) kaj poste de Venezuelo (ĝis 1864, kiam la Provincoj de Venezuelo estis anstataŭataj de la Ŝtatoj de Venezuelo, sekve al la Federala Milito).
Poznanovci
Poznanovci, hungare Pálhegy, estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci.
Situo
Poznanovci situas deklivoj, laŭ flanka vojoj.
7541 Nieuwenhuis
7541 Nieuwenhuis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Madeleine de Zilah
Madeleine de ZILAH (1937 - la 2009, Creuë, Francio) estis franca esperantistino. Altnivele diplomita inĝeniero kaj historiisto, ŝi aktivis kiel regula verkanto de artikoloj kaj recenzanto, kaj animis kuntene vastan rondon ĉirkaŭ Organiza Societo de Internaciaj Esperanto-Konferencoj (OSIEK) kaj La Gazeto, mondkulturan revuon, kiun ŝi kun sia edzo Eugène de Zilah, ekde 1985 eldonis kaj redaktis. Ŝi estis ankaŭ membro de la teamo de Esperantisto de la Jaro, kreita de La Ondo de Esperanto.
7541 Nieuwenhuis
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Henk Nieuwenhuis, konservisto en la Planetario Eise Eisinga en Franeker, Nederlando. Ekde la 1960-aj jaroj, li estis entuziasma organizanto de ekspozicioj, kunvenoj kaj prelegoj por amatoraj astronomoj kaj por la ĝenerala publiko. Li ankaŭ interesiĝis pri la kosma esploro kaj observado de planedoj elde la observatorio, kiun li konstruis.
Madeleine de Zilah
Madeleine de Zilah forpasis la 27-an de novembro en 2009 en Creuë (Francio), pro koratako.
Poznanovci
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Pálhegy 46 domojn kaj 260 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1963 kaj en 1985 vilaĝaj festegoj okazis.
Madeleine de Zilah
Post ŝia forpaso, la vidvo deklaris sian volon daŭrigi, kun siaj filo kaj bofilino, la eldonadon de La Gazeto, "memore de la Patrino".
Preĝejo de Gloro de la Kruco (Tjumeno)
La Preĝejo de Gloro de la Kruco (Крестовоздвиженская церковь, ankaŭ konata kiel Никольская церковь, do preĝejo de Nikolao de Mira kaj Вознесенская церковь, do Ĉielira preĝejo) estas la funkcianta preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis ekkonstruita ĉirkaŭ 1771 kaj konsekrita en 1790. Origine ĝi nomiĝis la preĝejo de Nikolao de Mira.
Situo
La preĝejo situas rande de la historia centro, en kvartalo Jamskaja sloboda (Veturigista antaŭurbo), ĉe komenco de la strato Lunaĉarskij kiu ĝis 1922 nomiĝis same kiel la preĝejo, do Nikolskaja. La plej proksimaj bushaltejoj estas Stroitelnij institut TIU ĉe stratoj Lunaĉarskij kaj Kommunistiĉeskaja.
Konstruado kaj funkciado
Origine sur tu ĉi loko staris ligna preĝejo de Resurekto (церковь во имя Воскресения Христова) kun alkonstruaĵoj de Resurekto de Kristo kaj Nikolao de Mira. La ĝi komplete forbrulis kaj la  je permeso de episkopo de Tobolsko kaj Siberio Varlaam la 1-a (Petrov) komenciĝis konstruado de nova, jam brika preĝejo kun du altaroj. En 1777 estis konsekrita alkonstruaĵo de Nikolao de Mira, en 1791 estis finita tiu de Resurekto kaj en marto 1792 la tuta preĝejo estis konsekrita.
Ekzistas diversaj supozoj pri la dato de ekkonstruado de la brika preĝejo — 1777 (Nikolaj Abramov), decembro 1774 (plejparto de aliaj). Nina Minenko atentigas pri raporto, laŭ kiu en 1771 oni jam estis konstruantaj la murojn, do evidente la konstruado startis tiujare aŭ pli frue. Origine la preĝejo nomiĝis Ĉielira (Вознесенская) aŭ Resurekta (Воскресенская) kaj havis la hejtatan alkonstruaĵon de Nikolao de Mira, kiu estis konstruita pli frue ol la ĉefa spaco. La konstruado finiĝis en 1790.
Ikonojn pentris loka ikonfaristo E. K. Solomatov kaj la Tjumena Spirita Administracio estis malkontenta pri lia laboro, kritikante samtempe ĝian malaltan artnivelon kaj malfidelecon al la tradicio. Tiel la Dipatrino en ĉiuj bildoj aspektis kiel maljuna virino. Ĉefdiakono Lavrentij havis hararanĝon frizitan kiel ĉe tiutempa burĝo. Prapatrino Eva sin prezentis en ruĝaj gantoj. La plej akran kritikon ricevis bildo pentrita sub ikono de Savinto inter la Pordegoj.
Tamen episkopo Varlaam ordonis puni ne la pentriston, sed la respondeculojn kiuj devis kontroli lian laboron: "sanktajn ikonojn, se ili estas malĝuste pentritaj, ordonu korekti je la kosto de tiuj, kiuj kontrolis la laboron kaj pagis monon al la pentristo malzorgeme" (святые иконы, ежели неисправно писаны, велеть переправить за кошт тех, кто присмотр имел и деньги за работу маляру платил неосмотрительно).
En 1845, laŭ peto de paroĥestro negocisto Aleksandr Platunov, per ordono de ĉefepiskopo Georgij la Resurekta preĝejo estis alinomita de al preĝejo de Gloro de la Kruco (plena nomo: церковь во имя Воздвижения Честнаго и Животворящего Креста Господня), same kiel respektiva altaro.
La preĝejo estis plibeligata danke al oferoj de lokaj negocistoj. Kuprajn sonorilojn oni faris en fabrikoj de fratoj Konstantin kaj Semjon Gilov. En 1845 negocisto Kondratij Ŝeŝukov pagis instaladon de 32 feraj kradoj en barilo, 2 pordegojn kaj donacis sortimenton de religiaĵoj el oro kaj arĝento. En 1867 okazis granda riparado, pagita de negocisto Ivan Petroviĉ Kolokolnikov.
Fermo kaj nereligia uzado
La estis arestitaj 12 paroĥanoj, akuzitaj pri verkado de alvoko kontraŭ konfiskado de preĝejaj valoraĵoj kadre de kampanjo por helpo al malsatuloj. La subskribintoj asertis ke temas pri sanktaĵoj ne malpli gravaj ol nutraĵoj.
La la preĝejo estis destinita por kinejo. Komence de 1930 ĝi estis fermita kaj transdonita por amasloĝejo de la Tjumena Aŭtovoja Instituto. La komisiono, esplorinta la konstruaĵon, konstatis ke la sonorilturo estas detruita, parto de navoj falis, la kupoloj estas plejparte detruitaj kaj iliaj bazoj minacas fali. La la Tjumena Provinca Plenumkomitato decidis forigi ĝiajn kupolojn. Post kelkaj tagoj la konstruaĵo estis transdonita por klubo de la Tjumena Provinca Komitato de la Volontula Societo de Asistado al Aviado.
La la Tjumena Provinca Plenumkomitato listigis la preĝejon inter historiaj kaj kulturaj monumentoj de loka signifo.
Postsovetia periodo
La la preĝejo estis transdonita al la Tobolska-Tjumena eparĥio.
En 1995 ĝi iĝis parto de la paroĥo de la monaĥejo de Sankta Triunuo. La la tereno sub la preĝejo estas transdonita al ĝi por sentempolima uzado. En 1996 oni permesas komenci restaŭradon de la preĝejo.
Kašperské Hory
La loko ekzistis jam en la 13-a kaj la 14-a jarcentŝanĝo. Origine ĝi estis disigita minista vilaĝo Reichenstein (germana nomo) en loko de orminado, post vilaĝo Jílové u Prahy la dua plej signifa en Bohemio. Ekde la jaro 1633 kondukis tra la urbo unu el la branĉoj de Ora Pado (ĉeĥe: Zlaté stezka). En la jaro 1584 la vilaĝo estis avancigita je reĝa minista urbo. Ekde aĉeto de burgo Kašperk en la jaro 1617 la urbo portas nomon Kašperské Hory. La fino de la minado okazis en la jaro 1777. En la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento okazis geologia esploro kaj provoj pri renovigo de la minado. Kun interesaj restaĵoj de la riĉa minista historio konatigas vizitantojn signita instrupado "Tra la vojo de orministoj", komenciĝanta sur la ĉefplaco.
Al la ĉefaj vidindaĵoj apartenas renesanca, baroke adaptita urbodomo, gotika Dekana templo de Sankta Margareta, restaĵoj de mezepokaj muelŝtonoj, Muzeo de Šumava kaj dominanto de la ĉirkauaĵo - gotika reĝa burgo Kašperk (3 km sude).
Preĝejo de Gloro de la Kruco (Tjumeno)
Postsovetia periodo
La oni starigis la ĉefan okedran kupolon.
Kašperské Hory
Historio de la urbo
La urbo, nomata en latinaj dokumentoj Mons Reichenstein, germane en la mezepoko Reichenstein, poste Bergreichenstein, troviĝas en la sudokcidenta parto de Bohemio, 730-758 metrojn super la marnivelo, meze de belega montara naturo. La plej malnovaj spuroj de la koloniigo de tiu ĉi regiono estas restaĵo de keltaj sidejoj (opidumoj), hodiaŭ nomataj Sedlo (Selo) kaj Obří hrádek (Gigantburgeto), versimile el la 5-a jarcento antaŭ nia epoko, troviĝantaj proksime de la urbo. La historio de la urbo estas ligita al la trovoj de ora erco en la plej proksima ĉirkaŭaĵo de la urbo. La urbo estiĝis kiel ampleksa minista komunumo fine de la 13-a jarcento. La devenloko de la komunumo estis ĉirkaŭ la nuna tombeja preĝejo de sankta Nikolao (gotika konstruaĵo el ĉ. 1330). Meze la 14-a jarcento estiĝis la kerno de la nuna urbo - la ĉefplaco kun paroĥa preĝejo de Sankta Margareta (gotika konstruaĵo kun 50-metra turo). En la tempo de la regado de la reĝo Johano de Luksemburgio oni tie prilaboris oran ercon en pli ol 300 muelejoj. La plej malnovaj monumentoj pri la ekspluatado de la ora erco estas mintuneloj en proksima teritorio de t.n. Ora Rivereto (1 km sude de la urbo). En la jaro 1345 la urbo akiris de Johano de Luksemburgio sian blazono kaj multsignifan privilegion - liberigon de impostoj pro milita helpo, kiun onidire partoprenis 600 ministoj. Ankaŭ la bohemia reĝo kaj romia imperiestro Karolo la 4-a dediĉis al la urbo grandan favoron. Li starigis novan komercan vojon, t.n. Oran Padon, kiu kondukis el Bavario al Bohemio trairante la urbon. Li ankaŭ ordonis en la jaro 1356 konstrui norde de la urbo reĝan burgon por protekti la proksiman limon kaj sekurigi la komercan vojon kaj riĉajn orminejojn. La burgo ricevis laŭ Karolo la 4-a la nomon Karlsberg, nun Kašperk. De la burgo devenas la ĉeĥa nomo de la urbo. Same aliaj bohemiaj reĝoj trovis plaĉon al la urbo. La imperiestro Maksimiliano la 2-a en la jaro 1572 plibonigis la urban blazonon, (kiu nun estas videbla ĉe la dekstra gablo de la urbodomo). En la jaro 1584 la urbo akiris de la imperiestro Rudolfo la 2-a honoran titolon - Reĝa urbo. La Tridekjara Milito (1618-1648) ruinigis la riĉecon de la urbo kaj la ekspluatado de ora erco malsukcesis. Poste la urbo profitis el ĉirkaŭaj riĉaj arbaroj.
En la 19-a jarcento la urbo tenis sian prestiĝon kiel sidejo de lernejoj kaj institucioj. La urbon grave signis transloĝigo de la germana loĝantaro post la 2-a mondmilito.
Nuntempe la urbo estas centro de somera kaj vintra ripozregiono. Ĝi estas celo por miloj da turistoj, loko por ekskursoj kaj promenoj en bela montara naturo. Ĉiujare ĝi allogas multajn vizitantojn pro sia konvena situo por feriado centre de la montaro Šumava. Tiu ĉi montaro estas ĝis nun tre riĉaje raraj plantoj, arbobestoj k.s. kaj ĝis nun ĝi estas pejzaĝo kun kristale puraj akvo kaj aero. Pro tio la montara regiono Šumava estis deklarita kiel Nacia rparko (la plej alta grado de valoro kaj naturprotekto). Ĝi estas la plej ampleksa tiuspeca teritorio en Ĉeĥio. Unu el la plej admirindaj partoj de la montara naturo oni trovas ĉe la valo de la rivereto Vydra (Lutro) - 10 km sude de la urbo.
Memorindaĵoj
belega pejzaĝmedio, loko de multaj popollegendoj)
Preĝejo de Gloro de la Kruco (Tjumeno)
Relikvoj
En 1751-1849 en la preĝejo troviĝis miraklofara ikono de Savinto la Tarĥana Nehomfarita (Спас Тарханский Нерукотворный). Ĉiun someron oni marŝis kun ĝi tra la tuta Tjumena distrikto kun religiaj kantoj kaj diservoj. La ikono aperis en jurtoj Tarĥanaj (юрты Тарханские), situinta 12 verstojn for de Pokrovskoje. Tarĥana fortikaĵo (Тарханский острог) situis ĉe rivero Tobolo, 3 verstojn supren de la enfluejo de Turo, 170 verstojn for de Tobolsko. Iam atamano Jermak Timofejeviĉ gajnis tie grandan batalon. En 1631 venintaj kozakoj establis tie la fortikaĵon kaj kapelon. Laŭ legendo al ili venis lokaj tataroj alportintaj ikonon de Savinto, kiun ili trovis sur barilo. Tataroj senskvamigis sur ĝi fiŝojn, la ikono perdiĝis, sed poste ĉiam aperis denove sur la sama barilo. La kozakoj metis ĝin al la kapelo. En 1751 la kapelo estis jam tro kaduka, do oni translokis la ikonon al la preĝejo en Pokrovskoje. En 1763 ĝi estis alportita al Tjumeno, kie ĝi troviĝis jen en la Resurekta preĝejo, jen en la monaĥejo de Sankta Triunuo kaj fine en 1849 post persistaj petoj de lokanoj estis revenigita al Pokrovskoje.
En 1866 paroĥanoj subestre de paroĥestro Ivan Ŝeŝukov komencis kampanjon pri revenigo de la ikono el Pokrovskoje, sed la eparĥio rifuzis ilian peton, post kio ili sin turnis al la Sankta Sinodo.
Paroĥo
Al la paroĥo apartenis ankaŭ :
Hazebrouck (stacidomo)
Hazebrouck estas franca stacidomo sur linio Lille -, situanta en Hazebrouck, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui kaj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lille - Les Fontinettes (295000).
248 Lamio
248 Lamio estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, kiun la aŭstria astronomo Johann Palisa malkovris la elde la observatorio de Vieno.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la reĝino Lamio, de la helena mitologio, amata de Zeŭso kaj kiun la ĵaluza Hera frenezigis kaj aliformis al monstrino.
Agadir
Agadir (arabe: أكادير Aġadīr aŭ Agadīr, berbere (Ŝelha) ⴰⴳⴰⴷⵉⵔ estas havenurbo en okcidenta Maroko kun 986 768 loĝantoj (en 2010).
La la urbo estis detruita per tertremo kaj 15 000 homoj mortis. Oni poste rekonstruis la urbon.
Alamo
La vorto Alamo devenas la hispana vorto por la nigra poplo. La vorto havas pluraj signifoj, inter aliaj:
Kispalád
Kispalád [kiŝpala:d] estas vilaĝo en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Norda Grand-Ebenaĵa regiono de orienta Hungario, en subregiono de Fehérgyarmat.
Geografio
Kispalád situas sur ebenaĵo, laŭ la ukraina landolimo (sen trapasejo), laŭ flankovojoj. Nyíregyháza troviĝas 112, Fehérgyarmat 29 km-ojn.
Arta Teatro Mansudae
La Mansudae Arta Teatro (만수대예술극장) estas teatro en Pjongjango, Nordkoreio. Ĝi estis malfermita en 1976, la Teatro estas ejo por opero, ĥoraj kaj instrumentaj koncertoj. Ĝi estas ankaŭ unu el la lokoj por vidi Koreajn revoluciajn operojn kaj alie ankaŭ okazis ŝtataj aktivadoj antaŭe.
Lipany
Lipany, hungare Héthárs [hEthArŝ], germane Siebenlinden estas urbo en Slovakio, en Regiono Prešov, en Distrikto Sabinov.
Situo
La urbo situas en valo de rojo, laŭ la ĉefvojo Prešov-Bardejov, laŭ ka fervojo Prešov-Pollando. Prešov troviĝas de ĉi tie 28 km, Sabinov 12 km.
Kalifornia Centra Valo
La Centra Valo, Central Valley en la angla, (konata ankaŭ kiel The Valley aŭ La Valo) estas granda, ebena valo kiu hegemonias la centran parton de la usona subŝtato de Kalifornio. Ĝi estas hejmo de multo el la kaliforniaj plej produktivaj areoj por agrikulturo. La valo etendas proksimume je 720 km el nordokcidento al sudoriento kaj paralele al la marbordo de la Pacifika Oceano. Ties norda duono estas nomigita kiel Sakramenta Valo, kaj ties suda duono kiel Valo San Joaquin.
Koralbeka grundokukolo
La Koralbeka grundokukolo (Carpococcyx renauldi) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Ĝi troviĝas en Tajlando kaj en Hindoĉinio, tio estas en Kamboĝo, Laoso kaj Vjetnamo. Ĝi estas grizeca kaj havas nigrajn kapon kaj gorĝon. Tie kontrastas unue larĝa ruĝa beko (de tie la specifa nomo) kaj tre kolorita okulo, nome nigra irizo, flaveca okulringo, ruĝa ĉirkaŭokula haŭtaĵo krom suba blua horizontala strio. La kruroj estas ruĝaj kaj la vosto nigreca. Ĝi estas fortikaj kaj per siaj longaj kruroj, ĝi estas adaptitaj al la vivo surgrunde. Il ikuras rapide kaj kontaktas kun pastneroj en densa vegetalaro per laŭta voĉo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj ĝangalaj arbaroj de malaltaj teroj. Kaj en duarangaj kaj en unuarangaj.
Omo
La omo (simbolo: Ω, tio estas, la greka litero omego) estas la oficiala mezurunuo de elektra rezistanco laŭ la Sistemo Internacia de Unuoj. La omo estis tiel nomita honore al la germana fizikisto Georg Ohm.
Unu omo estas difinita kiel la rezistanco inter du punktoj de konduktilo, ĉe kiuj tensio de unu volto estigas kurenton de unu ampero (memkompreninde, sen ĉeesto de ajna elektromova forco).
Albersdorf
Albersdorf havas diversajn signifojn:
Omo
La omo rilatas jene al la aliaj unuoj:
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
La nomoj de dekoblaj kaj dekonaj mezurunuoj de omo deriveblas per la kutimaj prefiksoj de SI.
La plej ofte uzataj el ili, en la fako de elektroniko, estas miliomo, kiloomo kaj megaomo.
Abdul-Aziz bin Saud
Abdul-Aziz bin Saud aŭ Abd al-Aziz ibn Saud (naskiĝis 24-an de novembro 1880 en Riado; mortis la 9-an de novembro 1953 en Taif; arabeعبد العزيز ابن سعود, latinliterigo laŭ DMG ʿAbd al-ʿAzīz ibn Saʿūd) en 1932 fondis la reĝlandon Sauda Arabio kaj de tiam ĝis sia morto estis reĝo de la lando. En okcidentaj landoj li ofte nomatis nur Bin Saud aŭ Ibn Saud. Ĉiuj ĝis-nunaj pliaj reĝoj de la lando estas idoj de li, anoj de la sauda dinastio. Laŭ li interalie nomatas la Internacia Flughaveno Reĝo Abdul-Aziz en Ĝido.
Operaco Wilfried
Operaco Wilfried (angle Operation Wilfred) estis brita marŝipa operaco dum la Dua mondmilito. Ĝi planis la subminon de la markolo inter Norvegio kaj proksimaj insuloj, ĉefe por malebligi la transportadon de sveda fero al Germanio. La aliancaj fortoj antaŭvidis, ke tiu operaco certe kaŭzus germanan respondon, tiel ke ili cetere preparis alian operacon konatan kiel la "plano R 4" por okupi Narvik kaj aliajn gravajn norvegajn urbojn.
La operacio estis parte plenumita la 8-an de aprilo 1940 sed ĉesigita de la germana invado de Norvegio kaj Danio, kiu okazis la sekvan tagon.
La Tour-du-Pin
La Tour-du-Pin [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Isère, en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 7,931 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
La Tour-du-Pin situas sudoriente de Liono,  okcidente de Chambéry kaj  nordokcidente de Grenoblo.
Predikejoj de diablo (Kankra valo)
Geomorfologio
La roka elstaraĵo, kiu elstaras super kanjona valo de rojo Račí potok, estas gnejsa rokformacio kun 13 metroj alta rokmuro sur suda parto. Sub la roka elstaraĵo troviĝas kelke da malpli grandaj roketoj, kiuj estas simile, kiel la roka belvedero, sekurigitaj per fera balustrado.
Geologio
La roka submetaĵo estas kreita de gieralta facio de gnejsoj el Sněžník. Alternas en ili situoj karakterize direktitaj biotitaj gnejsoj kun situoj sen karakteriza direktigo. Sur kontraŭapuda bordo de Račí potok aperas en medio de granulitikaj gnejsoj helaj kaj piroksenaj granulitoj. Kelke da dekoj de metroj en okcidenta direkto de Predikejo de diablo troviĝas strio de granatikaj aplitikaj gnejsoj. La gnejsa komplekso estas intense montetarformita kaj en proksimeco de randa sudeta rompa sistemo forte tektonike difektita. Ĉe montopiedo de la ravino estas en gieraltaj gnejsoj amfibolitaj brekcioj.
Alirebleco
La predikejoj de diablo estas proksimaj de kastelo de Javorník per aerlinio 2,5 km, vojo sur ruĝa marko, kunliganta kun vojlinio de Instruiga vojo tra Riĥleba montaro, estas longa proksimume 3 km. Alveturo per aŭtomobilo eblas sur ŝoseo I/60, kondukanta el Jeseník ĝis Javorník. Alveturi eblas ĝis turista parkumejo en Kankra valo. De tie restas jam nur 250 metroj al infocentro Dancejo en Kankra valo, de kiu kondukas verde markita turisma vojo supren al la roka belvedero. La plej proksima stacidomo estas Javorník ve Slezsku, finstacio de unurela regiona fervojlinio, liganta en Lipová-lázně al linio n-ro 292 Šumperk - Krnov.
Nezo (luno)
Nezo estas la plej ekstera neregula satelito de Neptuno (laŭ la nunaj konoj). Ĝi havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la, de Matthew J. Holman, John J. Kavelaars, Dan Milisavljevic kaj W. Fraser en la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo. T. Grav revidis ĝin la per la Norda Optika Teleskopo de La Palma. Ĝi tiam ricevis la maldauran nomon S/2002 N 4.
Oni poste perdis ĝin, ĝis kiam Matthew Holman revidis ĝin en la Observatorio de Cerro Tololo la.
Nomo
Ĝi ricevis en 2007 la nomon de Nezo (greke: Νησώ, Neso), unu el la kvindek nereidinoj, filinoj de Nereo kaj Doriso en la helena mitologio.
Orbito
Kun granda duonakso de 48 387 000 km, Nezo estas la plej ekstera satelito de Neptuno, kaj eĉ la plej ekstera natura satelito nun konata en la sunsistemo. Ĝia apoapsido estas 72 339 000 km (pli granda ol tiu de Merkuro) kaj ĝi laŭiras sian orbiton en 26 jaroj kaj 8 monatoj.
La proksimeco de ĝia orbito kun tiu de Psamato sugestas ke ambaŭ lunoj havus komunan devenon, Nezo kaj Psamato estus partoj de pli granda korpo diserigita.
Djurgården
Djurgården estas la dua plej granda insulo de Stokholmo. Ĝia nomo signifas bestoĝardeno.
Ĝi estas ŝatata ekskursa celo danke al la multaj verdaj areoj kaj vidindaĵoj. Tie videblas la Skansen, multaj muzeoj kaj amuzparko (Gröna Lund). Ĝi estas alveturebla per tramo el Norrmalmstorg, per buso el Sergels torg aŭ per ŝipo el Nybroplan, Skeppsholmen aŭ Slussen.
Ĝin vizitas ĉiujare pli ol 10 milionoj da turistoj.
Gregorio Ricci-Curbastro
Gregorio Ricci-Curbastro ([ɡreˈɡɔrjo ˈrittʃi kurˈbastro]; 12a de Januaro 1853 – 6a de Aŭgusto 1925) estis itala matematikisto naskiĝinta en Lugo di Romagna. Li estis fama ĉefe kiel inventinto de la tensorkalkulo, sed ankaŭ publikigis gravajn verkojn pri aliaj fakoj.
Kun sia iama studento Tullio Levi-Civita, li verkis sian plej faman unuopan publikaĵon, nome pioniea verko pri la kalkulo de tensoroj, subskribita kiel de Gregorio Ricci. Tiu ŝajne estis la nura momento kiam Ricci-Curbastro uzis la mallongigitan formon de sia nomo en publikigo, kaj plue tio okazigas konfuzon.
Ricci-Curbastro ankaŭ publikigis gravajn verkojn en aliaj fakoj, kiaj libro pri plej alta algebro kaj pri infinitezima analizo, kaj artikoloj pri la teorio de reelaj nombroj, nome areo en kiu li etendigis la esploradon komencinta de Richard Dedekind.
Stockstadt am Rhein
Stockstadt am Rhein estas komunumo de la distrikto Groß-Gerau kaj la distriktaro Darmstadt en la sudo de la germana federacia lando Hesio. Fine de la jaro ĉi tie vivis  loĝantoj.
La komunumo situas en vasta ebenaĵo, tra kiu fluas la rivero Rejno. Oriente bone videblas la montoj de la mezmontaro Odenwald; de tie venas la eta rivereto Modau, kiu ĉi tie enfluas la Rejnon. Skribe la komunumo unuafoje menciiĝis inter la jaroj 830 kaj 850.
Tuškov
Tuškov estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kašperské Hory en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Kašperské Hory. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tuškov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,94 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1584. Bazon de la vilaĝo kreis ses grandaj kortoj kun areo 25–30 ha. En la jaro 1896 estis en la municipo malfermita duklasa lernejo. En la municipo agadis korpuso de fajroestingistoj kaj proklamita estis ankaŭ loka muzika kapelo, samkiel ankaŭ vendejo kun lignoŝuoj. Antaŭ la dua mondmilito vivis en 21 domoj 125 loĝantoj. En la ĉirkaŭaĵo eblas vidi objektojn de ĉeĥoslovakaj malpezaj fortikaĵoj.
János Ujj
János UJJ  estas Rumanio Hungario lokhistoriiston kaj ĵurnaliston. Li naskiĝis en Arad la 30-an de januaro 1955.
Kariero
János Ujj diplomitiĝis pri historio en Bukareŝto (1965) kaj li instruis en Turnu; inter 1979–84 li estis redaktoro de ĵurnalo Vörös Lobogó, inter 1984–88 estis ĉefkunlaboranto; de 1988 ĝis 2003 li instruis en Arad. De 1990 reigis kaj redaktis la gazeton Havi Szemle kun aliaj.
Uhrovec
Uhrovec (hungare Zayugróc) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Distrikto Jičín
Distrikto Jičín estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Hradec Králové. La distrikto estas unu el kvin distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 111 urboj kaj vilaĝoj.
Anatolia plato
La anatolia plato estas inter la plej malgrandaj tektonaj platoj de la mondo - la tiel nomataj mikroplatoj. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La eta plato situas inter la pli suda kaj nordokcidenten moviĝanta arabia kaj la multe pli granda, pli norda eŭrazia plato - en la kolizia zono ĝi estas movata okcidenten. Tial ekestas tektonikaj tensioj, kiuj kaŭzas oftajn tertremojn en orienta Anatolio, la centra parto de Turkio. Ekzemplo estu du tertremoj de la jaro 1999 kun forteco de pli ol 7,5 laŭ la skalo de Richter, kiuj kostis la vivon de pli ol 19.000 lokaj enloĝantoj.
Maison La Roche
Vilao La Roche, ankaŭ Maison La Roche, estas domo en Parizo, desegnita de Le Corbusier kaj Pierre Jeanneret en 1923–1925. Ĝi estis desegnita por Raoul La Roche, svisa bankisto kaj kolektisto de avangarda arto. Vilao La Roche nun estas hejmo de la Fondaĵo Le Corbusier.
La Roche komisiis Le Corbusier por konstrui tiun vilaon same kiel la galerion kiu estas hejmo de sia arta kolekto.
Pál Losonczi
Pál Losonczi [loŝonci], hungare Losonczi Pál estis hungara politikisto, parlamentano, ministro, kolĥozestro. Pál Losonczi naskiĝis kiel Laklia Pál la 1919 en Bolhó. Li mortis la 2005 en Kaposvár.
Maison La Roche
En Julio 2016, tiu domo, Villa Jeanneret, kaj dekses aliaj verkoj de Le Corbusier estis enskribita en la listo de Monda heredaĵo de Unesko.
Pál Losonczi
Biografio
Pál Losonczi frekventis agraran mezlernejon. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al komunistoj, sekve komenciĝis lia kariero. Inter 1948-1960 li estris kolĥozon de Barcs. Inter 1953–1990 li estis parlamentano, inter 1960-1967 ankaŭ ministro pri agrikulturo. Lia plej grava posteno estis "Prezidanto de Prezidenta Konsilio" (komprenu, kiel malforta ŝtatestro) inter 1967-1987. Li ricevis premion Kossuth en 1956.
István Kostyál
KOSTYÁL István [koŝtj:l] estas rumania hungara romanverkisto, novelisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 15-an de aŭgusto 1920.
Biografio
István Kostyál kiel 14 jarulo estis kondamnita en komunista preceso al kvarjara prizono, kiun li suferis en prizono por malplenkreskuloj de Kluĵo. De 1940 li estis laboristo en Sovetunio. Reveninte en Rumanion, oni instruis lin kiel soldato en militarakademio (1956-59). Li estis kunlaboranto de gazeto Glasul Armatei (Voĉo de Militaro). Li kontraŭis al diktaturo kaj oni eligis lin el partio, senigis lin de lia rango de generalo. Dum popolribelo en decembro 1989 li estis en fajrolinio, sed li iĝis baldaŭ opoziciulo de la nova povo.
Listo de studentoj en Arta Universitato Moholy-Nagy
Jen listo de pli gravaj lernintoj en Arta Universitato Moholy-Nagy aŭ dekomence ekde la Reĝa Industriarta Lernejo:
Salaŝo
Salaŝo estas nomo por somera restadejo de paŝtistoj de salaŝa bredado de ŝafoj (montara paŝtistado). Paŝtistoj loĝis en lignaj domoj nomataj kurlokoj (salaŝo). En unu ĉambro estis fajrejo. La domo ne havis fumtubon kaj fumo eliris eksteren sole tra interspacoj en tegmento. Ĉi tie oni prilaboris ŝafan lakton kaj okaze de malvarma vetero ankaŭ dormis. La ŝafoj estis por nokto amasigitaj en barilejo nomata en Slovakio košiar (en Valaĥio košár), okaze de malfavora vetero en tegmentejo nomata pajta.
Croix - Wasquehal (stacidomo)
Croix - Wasquehal estas franca stacidomo sur linio - Mouscron (landlimo), situanta en  Wasquehal apud, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui, Hauts-de-France kaj InterCity.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Mouscron (frontière) (278000).
Mór Korach
Mór Korach [koraĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Korach Mór, itale Maurizio Korach estis hungara-itala kemiisto, membro de Hungara Scienca Akademio, esperantisto. Lia frato estis Aladár Komját.
Mór Korach naskiĝis la 1888 en Miskolc, li mortis la  1975 en Budapeŝto.
Biografio
Mór Korach devenis el juda familio. Li akiris diplomon en Teknikuniversitato József, sed iomete ankaŭ en italaj universitatoj. En 1911 li soldatiĝis, poste - kiel pacemulo - li migris al Italio, kie li instruis en diversaj universitatoj (ankaŭ en ceramika mezlernejo). Li okupiĝis pri ceramikoj kaj porcelanoj. En 1938 li iris al Nederlando kaj Britio, post 2 jaroj li reiris al Italio. Li aliĝis al kontraŭfaŝismaj rondoj, tial li estis kondamnita je malliberejo. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al la italaj komunistoj kaj denove li instruis en universitato. En 1952 la hungara ŝtato revokis lin. En Hungario li instruis en universitato aŭ estris diversajn institutojn. Li ricevis premion Kossuth en 1958.
Li frue okupiĝis pri Esperanto, poemado, foje li tradukis, eĉ pentradis. Lia itala pseŭdonimo estis Marcello Cora.
Saint-Philippe-du-Seignal
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sant Filipe deu Senhal, ankaŭ foje literumata Sant Filipe de Senhau - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kiĵi
KIĴI (Кижи, karele: Kiži) estas insulo de la karelia Onjega-lago, Rusio, kie videblas la mondkonata, ligna konstruaĵa komplekso, kiu konsistas el kelkaj preĝejoj kaj aliaj konstruaĵoj. Plimulto de la komplekso estis konstruita originale tie, plia malgranda parto estis transportita, rekonstruita tien el aliaj lokoj.
Kiĵi hodiaŭ estas protektata subĉiela muzeo, ekde 1990 estas parto de monda heredaĵo de UNESCO n-ro 544.
Plato Nazca
La plato Nazca estas inter la mezgrandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato situas okcidente de la okcidenta marbordo de Sudameriko kaj nomatas laŭ la antikva urbo Nazca en Peruo. Preskaŭ la tuto de la plato estas oceana kaj situas sub la oriento de la Pacifika Oceano, nur malmultaj insuloj kiel la insularo Juan Fernández troviĝas super la marnivelo.
Norde la plato Nazca limas kun la kokosa, nordoriente iom kun la karibia, oriente kun al sudamerika, sude kun la antarkta kaj okcidente kun la pacifika platoj.
La plato Nazca moviĝas orienten kaj kolizias kun la signife pli granda, kontinenta sudamerika plato. Dum tiu kolizio la plato Nazca ŝoviĝis sub la sudamerikan kontinenton malleviĝis ĝis la suba termantelo. Tipa por tia zono estas fortaj subteraj tertremoj, kiuj povas havi sian centron en alteco de 320 ĝis 720 kilometroj sub la tersurfaco. Ĉe la limo inter ambaŭ platoj ekestis profundaj maraj fosaĵoj kiel la fosaĵo Aracama kun ĝis 8065 m da profundo en la sudo kaj la fosaĵo Perua kun ĝis 6369 m da profundo en la nordo. Sekve de la interplata kolizio ankaŭ ekestis la alta montaro Andoj laŭlonge de la tuta okcidenta marbordo de Sudameriko - la plej granda montopinto de la Andoj altas 6962 metrojn.
Freirachdorf
Freirachdorf - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ricimero
Ricimero (latine Ricimer; 405 - 472) estis militestro kaj fakta reĝo de Okcidenta Romia Imperio.
En 457 Ricimero detronigis Aviton kaj nomumis Majorianon imperiestro. En 461 li ekzekutis Majorianon kaj nomumis Libio Severo imperiestro. Post la morto de Libio Severo Ricimero konvenciis kun Leo la 1-a (imperiestro de Orienta Romia Imperio) kaj oficialigis Antemion imperiestro. Ricimero edziĝis al Alipia (filino de Antemio).
En 472 Ricimero kverelis kontraŭ Antemio, konkeris Romon kaj mortigis Antemion. Poste li proklamis Olibrion imperiestro sed baldaŭ Ricimero kun Olibrio mortiĝis pro pesto.
3559 Violaumayer
3559 Violaumayer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo estas komponita en honoro de la germana amatora astronomo Martin Mayer, kiu observas elde la Volkssternwarte Violau (Publika Observatorio Violau).
Goliardio
La goliardio estas la tradicia spirito kiu vervigas la studantajn komunumojn, precipe en universitata medio, en kiu la neceson de studo akompanas la gusto de la transgreso, la uzo de la ironio, la plezuro de la kunestado kaj de la aventuro. Sed la akcento kutime falas sur volo ridi kaj elpensi kaj realigi ŝercojn. Foje ĉi tio albordiĝas en moralaj aŭ kontraŭleĝaj albordiĝoj. Tio tradicias ĉefe en universitataj etosoj de Italio, kaj partikulare en norda kaj centra Italio (Bolonjo, Modeno, Parmo, Padovo, Florenco, Torino, Triesto, inter aliaj). Ĵuse tiu movado aperis ankaŭ en la itallingva parto de Svisio (Tesino kaj Grisono).
La karakterizaj trajtoj de la fenomeno estas komunaj al diversaj grupoj de diversaj nacioj. Tiutipaj studantoj organiziĝas (kaj organiziĝis, per societoj. Ĉiu societo havas siajn regulojn, siajn heraldikajn simbolajn signojn dum estas uzata kutime la latina lingvo. La elstaruloj aŭ princoj de la goliardio kutime estas difinitaj kiel aŭ Plejalta Pontifiko, aŭ Granda Majstro, aŭ Granda Duko, aŭ abato, aŭ imperiestro, kaj oni lin salutas nur per la mankiso kaj per solena genuflekxo. Ilia precipa kaj komuna himno estas: Gaudeamus igitur kiel oficiala universitata himno en multaj tradiciaj landoj.
Etimologio
La vorto "goliardo" aŭ, pliĝuste, "goliarda", estas ofte konsiderata la kunfandiĝo de "Golia Abelardo". Reale, la vorto havas etimon necertan. Ekuzita en dua duono de la 12-a jarcento, ĝi anstataŭis la esprimon clerici vagantes fariĝinta netaŭga kaj, foje refuzata de la publika opinio kaj de kompetentaj aŭtoritatoj kiel legiĝas en dekretoj de ekleziaj koncilioj. La vorto aperas unuan fojojn en duobla formo, franclingva goliard kaj latinlingva goliardus. Laŭ kelkaj esploristoj, la vorto povus deveni el la latina gŭla (indikanta precipe certan manieron kanti, kun la signifo de frandemega; laŭ aliaj la etimo povus esti Goljato (latine: Golias), biblia rolulo, nome la giganto “diabla aŭ malamika al Dio“. . Per tiu malŝtatema senco sankta Bernardo de Clairvaux kutimis difini Petron Abelardon intelektulan monaĥon de la 12-a jarcento, nome filozofo kaj teologo origininta novan doktrinon parte kondamnitan en tiutempaj ekleziaj lokaj koncilioj kaj novan vivostilon.
Iuj mezepokaj karakterizoj de la goliardio
Goliardistoj estas, kaj estis, laŭtempe de studado almenaŭ, la naturaj aŭ eksecaj anarkiuloj kaj kontestuloj de ĉio kio socie stagnas. Mezepoke, ekzemple, ili oponis ĉiujn kiuj sin rekonis en la mezepokaj sociaj kastoj, ne nur tiuj asociitaj al la eklezia povo aŭ nobela.
Goliardiaj kantoj
La plej fama kanto estis:
Predanovci
Predanovci, hungare Rónafő estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci.
Situo
Predanovci situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flanka vojo.
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Rónafő 48 domojn kaj 270 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1929, 1956, 1961, 1970 kaj 2002 vilaĝaj festegoj okazis.
Karolín
Karolín estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie. Ĝi estas la malplej aĝa municipo de la distrikto Kroměříž.
Sitodiplosis mosellana
Sitodiplosis mosellana estas specio de insektoj el la familio Cecidomyiidae. Ĝi vivas precipe en la holarktiso. Ĝi parazitas tritikon, hordeon aŭ sekalon.
Priskribo
La adolto estas ruĝoranĝkolora. La ovoj estas demetataj en spiketoj de Pooideae (ĉirkaŭ 80 ovoj per ino). La larvo estas oranĝkolora. La vintra larvo grunde bezonas malvarmajn temperaturojn (proksimajn de 0 °C) dum pluraj monatoj antaŭ tio vigliĝi printempe. Sekve ĝi devenas pupo poste adolto.
Parazitoj
Macroglenes parazitas la larvojn.
Fontoj
Jean Baptiste Géhin Notes pour servir à l'histoire des insectes nuisibles dans le département de la Moselle Soc. Sc. Nat. Metz 1860.
Simia kaptilo
Simia kaptilo estas nomo por teĥniko kiel ĉasi simiojn, kiu engaĝigas simiojn kaj kokosojn kaj estas foje uzata en Afriko.
En tipa raporto pri tiu fenomeno oni malplenigas kokoson forigante el ĝi lakton. La truo, kiun oni tiucele faras en la kokoso, estas apenaŭ sufiĉe granda por ke simia brako kun malplena pugno povu eniri ĝin.
Laŭ iuj raportoj post la preparo, observate de unu aŭ pliaj simioj, oni enmetas aparte delikatan nukson post iom troigita ceremonio (por certiĝi ke la simioj rimarkis) tra la truo en la kokoson. Pli ofte oni tamen enmetas ion kio odoras, kiel ekzemple oranĝon. Tia objekto tamen ofte jam tre grandas (sed ankaŭ tre allogas), tiel ke oni devas unue la kokoson duonigi kaj poste rekunmeti la du partojn. Fine oni fiksas la kokoson al arbo pere de ŝnuro kaj tiam la ĉasistoj retiriĝas en la ĝangalon kaj atendas.
La simioj alproksimiĝos al la arbo kaj unu el ili provos preni la nukson aŭ frukton, enmetante sian manon en la kokoson tra la truo. Tamen okazas, ke pro la malvasteco de la truo la simio ne povas retiri la manon kiam ĝi samtempe tenas la logaĵon en ĝi. Por ke ĝi povu elmeti la manon, bezonatas malpreni la logaĵon. Cetere, la truo tro malgrandas ankaŭ por ke la kapo de la simio povu eniri ĝin. Rezulte, la simio, pro sia natura emo konservi manĝaĵon kiun ĝi trovas, ne povas forlasi la logaĵon. Fine, la ceteraj simioj ne sukcesas dismaĉi la ŝnuron sufiĉe rapide antaŭ ol alvenas la ĉasistoj, kiuj aŭ ekaŭdas la tumulton aŭ simple revenas post certa tempo kaj trovas surloke la simion kiu daŭre ne povas kompreni ke devas forlasi la manĝaĵon se ĝi volas liberiĝi.
Popularkulturo
La temo de simia kaptilo inspiris la kanton Simia kaptilo de la muzikgrupo Dolchamar, kiu aperis en la disko Rebela Sono. Ĝia teksto komenciĝas per la sekvaj vortoj, kiuj estas simpligita priskribo de la funkciado de tiu maniero de ĉasado:
Patrik Austin, la grupano kiu verkis la tekston de la kanto, poste agnoskis, ke fakte li origine ne legis pri la fenomeno en sia komputilo, sed aŭdis pri ĝi de amiko kaj kvankam tiam eĉ ne kredis la aferon vera, li ja opiniis ĝin inda je transformo en kanton.
Mondcivitano
Mondcivitano nomas sin homo, kiu ligas sian identecon ĉefe al la tuta homaro, malpli al ekz. la aparteneco al certa nacio. Temas pri ideo simila al tiu de kosmopolitismo. En tiu senco eble la unua al ni konata famulo, kiu esprimiĝis en tiu senco, estis la greka filozofo Sokrato, kiu laŭsence diris: "Mi estas civitano, ne nur de Ateno, ne nur de Greklando, sed ankaŭ de la mondo."
Nuntempe la precipaj celoj de la mondcivitanoj estas
Ruĝa ralo
Ruĝa ralo, Aphanapteryx bonasia, estas formortinta birdo de la genro Aphanapteryx, familio Raledoj.
Mondcivitano
Asocio de mondcivitanoj
La Asocio de mondcivitanoj (angle: Association of World Citizens (AWC)) laboras en 50 landoj. Internacie AWC (sidejo en San Francisko) kunlaboras kun la Unuiĝintaj Nacioj kaj ties suborganizoj. La respondeculino ĉe UN en Vieno estas s-ino Ingrid Schittich, dum en Novjorko d-rino Lisinka Ulatovska reprezentas la organizon, kaj en Ĝenevo la ĉefreprezentanto estas la eksa profesoro kaj nuna asocia prezidanto René Wadlow. Plue, ĉiun kvaran jaron estas organizataj konferencoj sub koncernaj temoj kun internacia partoprenantaro. La baza dokumento estas la “Manifesto por la vivo“.
Registrocentro
. La Registrocentro de mondcivitanoj kaj la Mondcivitana subregistro Esperantista havas sian sidejon samloke en Parizo. La jarlibro de UEA enhavas indikon pri “Moncivitanismo”, ekzakte pri la Esperantista Internacia Centro de la Civitanoj de la Mondo (EICM). La Centro kolektas aliĝilojn kaj listigas ilin. Pri pluaj agadoj legu sub www.recim.org
La agado naciskale estas organizata de unuopaj grupoj kaj (parte memstaraj) asocioj kaj fondaĵoj.
Mondserva institucio
La Mondserva institucio (angle: World Service Authority) estis kreita en 1954 de Garry Davis, usonano kiu en 1948 publike rezignis pri lia nacia civitaneco kaj deklaris sin la Unua Civitano de la Mondo. La Mondserva institucio, kiu estas la administra branĉo de la Monda Registaro de Mondcivitanoj, ankaŭ kreita de Davis, printas kaj vendas mondajn pasportojn, kiuj tamen malofte estas akceptataj de naciaj institucioj kiel vojaĝodokumentoj.
Vyškovce nad Ipľom
Vyškovce nad Ipľom, hungare Ipolyvisk estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice. La historia hungara nomo estis Hontvisk.
Gusztáv Nyizsnyay
Gusztáv Nyizsnyay [gustAv njiĵnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nyizsnyay Gusztáv estis hungara komponisto, liutisto. Lia origina familia nomo estis Nyizsnyánszky (lia avo estis polo).
Vyškovce nad Ipľom
Situo
La vilaĝo situas en valo, Ipeľ brakumas la komunumon pri 3 flankoj laŭ la dekstra bordo, (sed kampoj situas ankaŭ en la maldekstra flanko), laŭ la hungara landolimo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Štúrovo-Šahy en la maldekstra flanko. Šahy troviĝas 7 km-ojn for.
Bulba kupolo
La bulbokupolo aŭ bulba kupolo (cepokupolo) estas sube ŝveliĝanta, supre pintiĝanta, konkava, arklinia konstrua formo, kiu ricevis sian nomon pro simileco al formo de bulbo (cepo). Ĝi estas ne vera kupolo, sed angulturo-tipo.
Vyškovce nad Ipľom
Famulo
En tiama Hontvisk naskiĝis hungara ĉefabato Kálmán Ipoly Fehér.
Bulba kupolo
Ĝi estas ofte en la bizanca kaj rusa konstruartoj.
Alfeld
Alfeld havas diversajn signifojn:
Michel Tremblay
Michel TREMBLAY (naskiĝis la 25-an de junio 1942) estas grava kebekia verkisto kaj dramaturgo. Li naskiĝis en Monrealo, kaj la kebekia versio de la franca multe influis lin. Li estas la unua verkisto, kiu famiĝis pro verkoj en la kebekia dialekto.
János Patai
János Patai naskiĝis en la 17-a jarcento en Pataj. Li mortis la 1739 en Szigetszentmiklós.
Biografio
Pri edukado de János Patai mankas informoj. Li longe estis predikisto en Szigetszentmiklós. Baldaŭe li estis eklezia dekano en Solt, kiu signifis tion, ke li respondecis pri la kirkoj en la ĉirkaŭaĵo. Li estis elektita episkopo en 1731 en Szabadszállás. Li vivis ĝismorte en Szigetszentmiklós.
Annaba
Anaba aŭ Annaba, arabe عنابة estas grandurbo kaj ankaŭ marhaveno en nordorienta Alĝerio en Provinco Annaba.
Geografio
Annaba havas areon 1412 km ². Ĝi enhavas proksime 383.504 loĝantojn (2005). La urbo situas sur ebenaĵo ĉe enfluejo de rivero laŭ la maro. Landlimo de Tunizio kaj la montoj estas proksime.
Trafiko
Anaba havas stacidomon kaj flughavenon. Oni uzas ankaŭ pramon kaj aŭtobuson.
Esperanto
Ekzistas gastiganto de Pasporta Servo en Anaba.
Muzeo ĉe Lindenbühl (Mühlhausen)
La Muzeo ĉe Lindenbühl (germane: Museum am Lindenbühl) estas kulturhistoria muzeo troviĝante en Mühlhausen, Kristanplatz nr 7.
Priskribo
Ĉe la monteto Lindenbühl estas novrenesancstila konstruaĵo farita de 1818-71 por servi kiel mezlernejo. Ekde 1947 ĝi gastigas regionhistorian muzeon kiu intertempe transpaŝis - danke al la riĉeco kaj diverseco de la kolektoj kaj la scienca ĉirkaŭaĵo - tian malvasthorizontan staton.
Kolektoj
La sekcio pri praa kaj frua historiaj nombriĝas al la plej gravaj en Turingio. Elfositaĵoj el la ekde la Neolitiko daŭre setlita baseno de Mühlhausen ebligas sekvi kvazaŭ ĉiujn iam en Turingio ekzistintajn kulturŝtupojn. La gamo etendiĝas de la ŝtonepoka evoluo tra Bronzepoko kaj romia imperiestra tempo ĝis la turingiaj reĝolandoj kaj la frankonia koloniigo.
Ekspozicio pri geologio kaj biologio de Nordokcidenta Turingio montras la strukturon de la supraj tertavoloj de la menciita regiono, rezulton de longegaj geologiaj procezoj. La pejzaĝoj evidentiĝas kiel biotopoj en ekologia interdependiĝo de reliefaro, terenoj, klimato, faŭno kaj flaŭro. Aparta trajto de la ekspoziciero pri urba kaj regiona historioj estas ĝia profunda kaj ekscita esploro pri ĉiuj ajn eblaj kaŭzoj, kial iĝis evoluo de la rezideja urbo Mühlhausen al nekontestita centro de iam. La samo da akurateco validas por la faka prezento de ĝia posta falo.