cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serboj
Simboloj
Ekzistas krome tradicia militĉapelo serba, la šajkača («ŝaikaĉa»). Origine, tiu ĉapelo estis uzata de la serbaj soldatoj je la servo de la Habsburgoj, la šajkaši («ŝaikaŝi»), patrole ĉirkaŭ la Danubo kaj la Savo kontraŭ la turkoj, kio permesoa al la serboj de la Otomana Imperio rifuĝi ĉe la Aŭstria Imperio. La ĉapelo iĝis populara ĉe tiuj rifuĝiintoj, kiuj adoptis ĝin kaj disvastigis ĝin tra la tutaj serbaj teritorioj. Ĝi gajnis plian popularecon komence de la 20-a jarcento, ĉar ĝi estis la oficiala ĉapelo de la serba armeo dum la Unua Mondmilito. Ĝin ankoraŭ portas kelkaj kamparanoj nuntempe.
Kutimaro
La serba socio estas tre orientita al la familio. Ekzistas granda riĉeco de terminaro rilate la diversajn membrojn de la familio, kaj ofte la serboj konas precize sian genealogion ĝis kvin aŭ ses generacioj malantaŭen, kio estis iam rimedo por eviti kunsangecon en etaj vilaĝoj.
El ĉiuj slavaj popoloj kaj el ĉiuj ortodoksoj, nur la serboj havas la kutimon de la slava. Tiu kutimo povus troviĝi ankaŭ ĉe Rusoj kaj Albanoj de serba origino, sed tiu perdiĝis laŭlonge de la jarcentoj. La slava konsistas en la celebro de sanktulo patrono de la familio. Dum ĝenerale, la plej parto de la religiaj tradicioj estas komunaj al la tuta popolo, ĉe la Slava, ĉiu familio celebras sian proprajn sanktulon, kiu estas konsiderata kiel la protektanto de la familio.
Tiu tradicio devenas el la tempo kiam la serboj estis paganoj, epoko kiam ĉiu familio havis sian protektan diecon. Kiel ĉe ĉiu eŭropa popolo, ĉe kiuj multaj paganaj tradicioj transformiĝis en kristanaj festoj por faciligi ties konverton, la serboj povis konservi la tradicion de la slava, fine akceptita de Bizanco, anstataŭante la protektan paganan dion per sankta patrono kristana. La slava estas transpasota el patro al filo kaj ĉiu hejmo havas nur unusolan celebron, kio signifas, ke la tuta familio troviĝas kune ĉiokaze.
Multaj antikvaj kutimoj ne estas jam praktikataj, sed ja ankoraŭ tiuj rilataj al geedziĝoj.
La tradicias erba danco estas danco en cirklo nomita kolo. Temas pri kolektiva danco, kie grupo de personojs (ĝenerale kelkaj dekduoj) tenigas sin permane kaj formante cirklon, duoncirklon aŭ spiralon, kaj farante dancerojn de tre varia komplekso laŭ la regionoj. La sama danco, kun eĉ la sama nomo, estas tradicia ankaŭ ĉe la kroatoj. Ĝi estas ankaŭ simila al aliaj dancoj en cirklo de Balkanio, kiel la oro makedonia aŭ la hora rumana.
La serboj havas siajn proprajn tradiciojn pri Kristnasko. La Serba Ortodoksa Eklezio uzas la julian kalendaron revizitan, kaj pro tio la serba Kristnasko estas la 7-a de januaro de la gregoria kalendaro. La serboj celebras same la ortodoksan novjaron la 14-a de januaro de la gregoria kalendaro.
Helen Shapiro
Helen SHAPIRO (naskiĝis en (Bethnal Green, Londono) estas brita kantistino. Ŝi trarompis en 1961 je aĝo de 14 jaroj per la kanto Don't treat me like a child (Ne traktu min kiel infano) en tiu sama jaro ŝi havis sian plej grandan furorkanton per Walkin' back to happiness (Piedirante reen al feliĉo). Kiel junulino ŝi jam havis malaltan voĉon, pro kio ŝi ricevis la kromnomon Foghorn (Nebulkorno).
Selles-sur-Cher (stacidomo)
Selles-sur-Cher estas franca stacidomo sur linio Vierzon -, situanta en Selles-sur-Cher, en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Sankt-Beato-Kavernoj
Sankt-Beato-Kavernoj (germane St. Beatushöhlen) estas sistemo da kavernoj kaj grotoj en la komunumo Beatenberg en Berna Oberlando en Svislando.
Geografio
La enirejo al la Sankt-Beato-Kavernoj situas ĉe la norda bordo de Lago de Thun proksime de la vilaĝo Sundlauenen. El la kaverno fontas rivero, kiu en impresaj akvofaloj alfluas al la Lago de Thun. La kavernosistemo havas longecon de almenaŭ 40 kilometroj. Ĝis hodiaŭ nur malgranda parto de la sistemo, proksimume 15 kilometroj, estas esplorita. La unuaj 1000 metroj estas viziteblaj por turistoj. Testoj kun kolorigiloj en la 1960-aj jaroj pruvis ke la subteraj riveroj en la kavernoj originas en la regiono de Napf en Emme-Valo.
Historio kaj legendo
Laŭ la legendo en la kaverno vivis terura fajroŝputanta drako, kiu minacis la homojn en la regiono. La vokita Sankta Beato aliris la bestegon kun kruco en la mano kaj vokis la nomojn de la Triunua Dio. Tiuj vortoj fortimigis la bestaĉon, kiu fuĝis kaj falis en la lagon de Thun, kie ĝi dronis. La sanktulo tiam ekloĝis en la kaverno ĝis sia morto. Dum mezepoko en la kaverno ekzistis pilgrima kapelo honore al la sanktulo. Post la reformacio en la jaro 1528 la regantoj de Berno detruigis la kapelon kaj murfermis la kavernoenirejon por malebligi la pilgrimadon. Hodiaŭ apud la enirejo al la kapelo videblas la tombejo de Sankta Beato kaj rekonstruo de lia ĉelo.
Sankta Beato ne estis la unua homo, kiu vivis en la kaverno. Arkeologiaj trovoj montris, ke jam en neolitiko kaj la ferepoko 750 a. K. ĝis 450 a. K. vivis homoj en la loko. Dekstre de la kavernenirejo estas rekonstruita loĝejo de ŝtonepokaj homoj. Post la berna murfermo de la kaverno daŭris pli ol 200 jarojn, ĝis oni rememoris pri ĝi, kiam Caspar Wolf kreis sian faman pentraĵon pri la enirejo de la Sankt-Beato-Kavernoj. En la jaro 1814 Häns Stäli de Brienz penetris laŭ siaj indikoj 665 ŝuojn (do proksimume 200 metrojn) en la kavernon. En la jaro 1848 la vaporŝipkapitano kaj hotelisto Johann Knechtenhofer el Interlaken kun du matrozoj penetris ĝis al la tiel nomita Kapitan-Groto en profundeco de proksimume 500 metroj.
Viziteblo
La kavernoj atingeblas per poŝtaŭto de Unterseen aŭ de Thun aŭ per ŝipo sur la Lago de Thun al Sundlauenen. Bela pado laŭlonge de akvofaloj kondukas de la bushaltejo supren al la kavernoenirejo. De la kaverno proksimume 1000 metroj estas viziteblaj en gviditaj grupoj de marto ĝis oktobro. Sub la kaverno troviĝas kavernomuzeo kun informoj kaj ekspozicio pri la historio de la esplorado de la kavernosistemo.
10950 Albertjansen
10950 Albertjansen estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio) en septembro kaj oktobro 1960. La 130 fotografiaj platoj tiel eksponitaj estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
28053 Kimberlyputnam
28053 Kimberlyputnam estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kimberly Putnam, edzinon kaj partnerinon de W. Lowell Putnam, IV, Unikan Kuratoron de la Observatorio Lowell. Ŝi administras multenombrajn aspektojn de la ĉiujara kunveno de la Konsilantaro de la Observatorio Lowell. Ŝi aplikas sian talenton el sia kariero en la vojaĝa industrio por profitigi la internaciajn vojaĝojn de la observatorio al eksterlandaj observatorioj kun subtenantoj.
3855 Pasasymphonia
3855 Pasasymphonia estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝci estis nomita por celebri la 60-jaran jubileon de la orkestro Pasadena Symphony de Pasadena (Kalifornio).
Ŝpinilkadro
La Ŝpinilkadro estas invento de la Industria revolucio por ŝpinado de fadeno el fibroj kiaj lano aŭ kotono en mekanizita maniero. Ĝi estis disvolvigita en 18a-jarcenta Britio fare de Richard Arkwright kaj John Kay. Richard Arkwright dungis John Kay por produkti novan ŝpinilon pri kiu Kay estis laborinta kun (aŭ eble ŝtelinta el) alia inventisto nome Thomas Highs. Kun la helpo de aliaj lokaj metiistoj la teamo produktis la spinilkadron, kiu produktis pli fortan fadenon ol la Ŝpinilo Jenny produktita de James Hargreaves.
Stacio Shigisanguchi
Stacio Shigisanguchi (japane: 信貴山口駅 [Ŝigisanguĉi-eki], angle: Hattorigawa Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shigi, Kablotramo Kintetsu-Nishi-Shigi.
1888
1888 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1888 post Kristo okazis, interalie:
Róbert Csíkszentmihályi
Biografio
Róbert Csíkszentmihályi studis en Belarta Altlernejo en Budapeŝto, lia majstro estis Pál Pátzay. Li studvojaĝis en Romo (1972, 1978, 1982), en Barato (1980), en Grekio (1980), en Svedio (1982). Ekde 1964 li vivas en Szentendre. Komence li kreis skulptaĵojn el ligno, kalko, baldaŭe el bronzo, marmoro. Li ŝatas krei skulptaĵojn por preĝejoj, krome li kreas medalojn. Li ricevis premion Kossuth en 2013, inter 1974-1988 3 aliajn premiojn. Lia plej ampleksa ekspozicio okazis en 2010.
Lafayette (Luiziano)
Lafayette grandurbo, romkatolika diocezo kaj universitata urbo en Luiziano en Usono.
Geografio
Lafayette situas sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero Vermilion en la suda parto de Usono, same en la suda parto de Luiziano.
Historio
Francoj fondis urbeton aŭ vilaĝon nomatan Vermilionville en 1821. En 1884 ĝi prenis novan (la nunan) loknomon pri Marie-Joseph Motier, markizo de La Fayette. Oni okupiĝis pri agrikulturo ĝis la 1940-aj jaroj, kiam la nafto kaj tergaso iĝis dominaj.
John Reed
Li studis ĉe la Universitato Harvard kaj poste vojaĝis al Anglio kaj Hispanio. Li revenis al Usono kaj komencis karieron kiel ĵurnalisto. Li laboris por diversaj maldekstremaj gazetoj ekz. New Review kaj The Masses, kaj tiel unuafoje konatiĝis kun laboristaj problemoj, raportante pri la Silklaborista striko de Patersono (1913).
Lafayette (Luiziano)
Trafiko
Lafayette havas enlandan aŭ regionan flughavenon. El la urbego aŭtoŝoseoj kuras al Nov-Orleano, Shreveport (Luiziano) kaj Lake Charles, krome estas aparta ĉefvojo al Nov-Orleano. En Lafayette aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
John Reed
En 1914 li verkis pri la revolucio en Meksiko por la gazeto Metropolitan Magazine. Li restis dum 4 monatoj kun Francisco Villa kaj priskribis la bataladon en sia libro Insurgent Mexico eldonita en la sama jaro.
Lafayette (Luiziano)
Klimato
Lafayette havas humidan subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 14-26 °C. La varmo kulminas inter junio-aŭgusto kun pli, ol 30 °C, inter oktobro-marto foje frostas. Jare pluvas (aŭ malofte neĝas) ĉ 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en julio, plej malofte en decembro.
John Reed
Dum la unua mondmilito li laboris por la gazeto Metropolitan Magazine sed ĝi rifuzis kelkajn artikolojn ĉar ili estis tro maldekstremaj.
En 1916 liaj raportoj pri la batalado en Germanio, Serbio, Rumanio, Bulgario kaj Rusio estis eldonitaj en la libro The War in Eastern Europe. Poste li revenis al Usono kaj geedziĝis al la ĵurnalisto Louise Bryant. Ili ambaŭ vojaĝis al Rusio por raporti pri la rusa revolucio en Petrogrado por la gazeto The Masses.
En 1919 lia libro  Ten Days That Shook the World priskribis kritikan historian tempon kiam Lenino (amiko de Reed) instigis la bolŝevikojn preni la potencon.
Kvankam Reed havis grandan entuziasmon por la revolucio kaj eble tio kolorigis lian vidpunkton, la libro donas unikan kaj seriozan raporton pri la grava historia evento.
En 1919 li organizis la Komunistan Laborpartion en Usono kaj estis fondinto kaj redaktoro de The Voice of Labour. Dum mallonga tempo li estis la soveta konsulo en Novjorko.
Post akuzoj pro ŝtatperfido li fuĝis al Finnlando, kie la instancoj malliberigis lin kaj poste interŝanĝis lin por finnaj malliberuloj en Rusio. Li tiel povis partopreni en la Dua kongreso de la Komunista Internacio kaj poste en la Kongreso de Orientaj popoloj en Bakuo.
Dek tagojn post sia reveno el Bakuo lin kaptis tifoida febro. Post kelktaga kuŝado en hospitalo, kie li ankoraŭ batalis kontraŭ fuŝaj tradukoj de siaj kunvenaj intervenoj, li mortis. Oni enterigis lin apud aliaj herooj de la rusa revolucio ĉe la muroj de la Kremlo en Moskvo.
Ĉar li estis tre populara radikala gvidanto, tial oni kreis multajn John Reed-klubojn en Usono.
Lia vivo estis la temo de populara filmo Reds (Ruĝuloj), (1981).
48619 Jianli
48619 Jianli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la subprefektlando Jianli (ĉine : 监利县, Jiānlì xiàn), en la sudo de la ebenaĵo Jianghan, kiu havas longan historion kaj belegan kulturon, inklude multenombrajn restaĵojn de la epoko de la Tri Reĝlandoj.
Santa Ana (Kalifornio)
Santa Ana estas grandurbo en Usono, en la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Orange (Kalifornio). Ĝi estas administra urbo de la kantono. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Situo
Santa Ana situas laŭ rivero havanta same tiel la nomon Santa Ana kaj laŭ aŭtovojo (ankaŭ tiu nomiĝas Sankta Ana). La marbordo troviĝas je 16 km-oj.
Historio
Indianoj vivis tie antaŭ apero de la hispanoj. En la 1770-aj jaroj la unuaj eŭropanoj nomumis la lokon kaj la ĉirkaŭaĵon valo de Sankta Anna. En 1810 hispana serĝento havis tie terkoncesian bienon, kiu havis la nomon "Santiago de Santa Ana". En 1848 Usono venkis Meksikon en milito, sekve grandnombre alvenis usonanoj. En 1906 interurba tramo ekfunkciis el Los Anĝeleso. Baldaŭ tiu ŝanĝiĝis al aŭtovojo. Dum la 2-a mondmilito armea bazo funkciis ĉe la urbo.
Klimato
Santa Ana havas mediteranean klimaton, kun freŝaj, malsekaj vintroj kaj la sekan, varman sunan someron. Ĉiujare pluvas resume 356 mm (de novembro ĝis aprilo).
Castelvittorio
Castelvittorio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Saint-Oradoux-de-Chirouze
Saint-Oradoux-de-Chirouze estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 83 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Castelvittorio
Najbaraj komunumoj estas Apricale, Bajardo, Isolabona, Molini di Triora, Pigna kaj Triora.
Saint-Oradoux-de-Chirouze
Geografio
Saint-Oradoux-de-Chirouze etendiĝas sur 28,58 km², kaj havis 83 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 3 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Oradoux-de-Chirouze apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Salagnac, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Oradoux-de-Chirouze apartenas al la kantono de La Courtine, kies ĉefurbo estas La Courtine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Umuarama
Umuarama estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis enloĝantojn en 2010.
La Maro de Glacio
La Maro de Glacio (germane Das Eismeer), ankaŭ nomita La Ŝipruino de Espero (Die gescheiterte Hoffnung) estas oleo-pentraĵo plenumita de la germana romantikista pentristo Caspar David Friedrich en 1823 aŭ 1824.
Tiu pejzaĝo bildigas ŝipruinon meze de rompita glacio-fragmento. La glacio kvazaŭe fariĝis monolita tombo aŭ dolmeno, kies pintoj spruĉas al la ĉielo. Videblas skribaĵo sur la ŝipruino, en la dekstra parto de la verko. Ĝi konfirmas, ke la bildigita ŝipo estas la HMS Griper, unu el la du ŝipoj kiuj partoprenis al la ekspedicioj de William Edward Parry al la norda poluso en 1819 kaj 1824.
Leo Esaki
Leo ESAKI (Osako, Japanio, 12-an de marto 1925 -) estas japana fizikisto, kiu ricevis, kune kun Ivar Giaever kaj Brian David Josephson, la Nobel-premion pri Fiziko en 1973 por la malkovro de la elektrona tunela efiko. Li ankaŭ estas konata pro la invento de la diodo Esaki, kiu utiligis ĉi tiun fenomenon.
Li naskiĝis en Osako, kaj studis fizikon ĉe la Universitato de Tokio. Akirinte sian diplomon en 1947, li faris esploradon pri elektronaj tuneloj en solidoj ĉirkaŭ 1958. En 1959 li doktoriĝis pri fiziko.
NGC 1943
NGC 1943 (alia indiko — ESO 56-SC114) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Montaro de Avilo
Montaro de Avilo, en hispana Sierra de Ávila, estas montaro de la Centra Sistemo, kiu havas sian plej altan pinton ĉe la cerro de Gorría (1727 m.s.m.), ĉe la nordorienta pinto de la montaro, kie estas la kunejo de tiu ĉefa montarero, kun aliaj plej gravaj pintoj ĉe Las Fuentes (Cabeza Mesá, 1679 m) kun la altebenaĵo de Villanueva kun 1637 m, kaj kun alia pli malgrava okcidenten ki devenas el Avilo, kun 1576 m ĉe Risco del Viso kaj 1570 m ĉe Valdecasa.
Estas interrompo ĉe la valo de Sanchorreja, orienten ĉe 1300 m, kaj tiel estas nekonektitaj orografie la Montaro de Avilo kaj la montaro de Canto Cachado-Cerro Bajero kiu, kun 1554 m, konstituas la pinton de tiuj montoj descendanta iom post iom ĉe Casasola, Duruelo, Martiherrero kaj La Colilla ĝis Avilo, je 1130 m, farante la topografian konturon de la norda bordo de la valle de Amblés.
Ĝi konstituas tre klaran orografian unuon, de preskaŭ 1500 km² de etendo. El vidpunkto de homa geografio, la subkomarko de la Sierra de Ávila apartenas al la Komarko de Ávila kaj estas formata de dudeko da municipoj kaj submunicipoj kiuj okupas la geologian areon de la Sierra. El socia vidpunkto la montaro suferas la abundo de ventogeneratoroj kiuj generas profiton al grandaj entreprenoj kaj ĝenado al la lokanoj kaj al la naturo.
Aadhi Raat
Aadhi Raat estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de S.K. Ojha. Aadhi Raat estis originale filmita en la hindia lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Ashok Kumar Nargis, Jeevan, Cuckoo, Kulpdip Kaur, Neelam, Tiwari.
Ernesto Kroch
Ernesto Kroch (naskiĝis la en Breslaŭo; mortis la  en Frankfurt am Main) estas german-urugvaja komunisto, sindikatano kaj politika aktivisto.
Kiel juda junulo en Nazia Germanio li engaĝiĝis en la rezista movado kontraŭ la faŝismo. Novembre 1934 li estis arestita kaj kondamnita al malliberigo de 18 monatoj. Poste li estis internigita en la koncentrejo Lichtenburg.
En 1937 li povis forlasi Germanion kaj sukcesis tra Jugoslavio elmigri al Urugvajo. Ankaŭ tie li restis politike engaĝiĝanta, komence en „Germana kontraŭfaŝisma komitato“, poste en la sindikato kaj la komunista partio. Kiam en 1973 la militistoj faris puĉon, Kroch denove malaperis en la subgrundo. En 1982 li iris en ekzilon al Germanio. En 1985 li povis reveni Urugvajen.
Sian aŭtobiografion li verkis sub la titolo „Heimat im Exil – Exil in der Heimat“ (Hejmigita en ekzilo – ekziligita al hejmlando).
Stacio Takayasuyama
Stacio Takayasuyama (japane: 高安山駅 [Takajasujama-eki], angle: Takayasuyama Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Kablotramo Kintetsu-Nishi-Shigi.
Manali Kallat Vainu Bappu
Manali Kallat Vainu BAPPU (naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1927 en Ĉenajo, mortis la 19-an de aŭgusto 1982 en Munkeno, Germanio) estis barata astronomo kaj astrofizikisto. Li kontribuis al la establo de pluraj astronomiaj institucioj en Barato, el kiuj la Observatorio Vainu Bappu kaj la Barata Instituto de Astrofiziko. Li estas rigardita kiel "Patro de la moderna barata astronomio".
Vivo
Li naskiĝis en 1927 en Ĉenajo (Tamilnado) ; lia familio originis de Thalassery (Keralao) kaj lia patro Manali Kakuzhi Bappu estis astronomo ĉe la Observatorio Nizamiah proksime de Hajderabado (Andra-Pradeŝo). Frue interesita pri astronomio, Vainu Pappu ofte akompanis sian patron en la observatorio ; en 1946 li publikigis du artikolojn : « La efiko de la koloro sur la pervida observo de long-periodaj » kaj « Pri la luma kurbo de RT Eridani »
Demir Kapija
Demir Kapija (Демир Капија) estas urbo situanta en la sudorienta parto de la regiono Vardar. Ĝi estas la administra centro de la Opština Demir Kapija. En 2002 loĝis ĉi tie entute 3275 loĝantoj.
Manali Kallat Vainu Bappu
Eduko
Li lernis en la Universitato de Madraso, kie fariĝis bakalaŭro pri fiziko en 1946 kaj ricevis magistron en 1949. Je tiu ĉi jaro li renkontis la usonan astronomon Harlow Shapley, kiu estis vizitanto Baraton kaj sekvis lin en Usonon. Li li aliĝis al la Universitato Harvard, kie li kunmalkovris la kometon C/1949 N1 (Bappu - Bok - Newkirk).
Demir Kapija
Loko, priskribo
La urbo situas proksimume en la mezo de la komunumo. Ĝi kuŝas ĉe la kunfluejo de la rivero Bošava kun la rivero Vardar en alteco de 100 - 200 m. La teritorio de la urbo havas areon de ĉirkaŭ 36 km2.
Manali Kallat Vainu Bappu
Eduko
En artikolo publikita en 1957, Vainu Bappu kaj la usona astronomon Olin Chaddock Wilson elmontris rilaton inter la larĝeco de la Ca II en la spektro de steloj de tipo M, G kaj K kaj ties absoluta magnitudo ; rilato tiel nomata Efiko Wilson–Bappu.
Demir Kapija
Loko, priskribo
Ĉe la orienta rando de la urbo pasas la aŭtovojo A1 / E75, kiu kondukas al Grekujo. La regiona vojo R1102 ankaŭ veturas en la sama direkto. Laŭ la dekstra bordo de la rivero Vardar, fervoja linio trairas la urbon de Skopjo al Tesaloniko, Grekujo.
Ĉirkaŭ 1 km sudoriente de la urbo, regionaj vojoj kaj fervojoj, kune kun la rivero Vardar, eniras profundan kaj longan gorĝon. La gorĝo nomiĝas Demirkapiska klisura.
Manali Kallat Vainu Bappu
Reveno en Baraton
Komence de 1953, reveninte en Baraton, Bappu estis enoficigita kiel estro de grupo da astronomoj por krei novan observatorion. Kun helpo de Doktoro Sampurnanand, tiam ĉefministro de Utar-Pradeŝo, li kreis observatorion en Nainital (Utarakando). Li instalis en tiu ĉi modernajn instrumentojn kaj disvolvis teamon da junaj astronomoj. En aprilo 1960 li foriris el Nainital por fariĝi estro de la suna observatorio de Kodaikanal en Tamilnado.
Demir Kapija
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 3275 homoj.
Ekzistis 3 161 makedonoj (96,52 %), 34 serboj (1,04 %) kaj 80 aliaj.
Manali Kallat Vainu Bappu
Reveno en Baraton
Sekve al registara rekomando, kiu estis krei grandan observatorion kompareblan kun tiuj de la cetera mondo, Vainu Bappu turnis sian strebon al la plenumo de tiu celo. Li decidis loki tiun observatorion en sudo de Barato, elde kie la ĉielo de la suda duonglobo estu observebla. Li elektis la montetojn Ĝavadi (tamile : சவ்வாது மலை) proksime de la urbeto Kavalur (Tamilnado). En la tie konstruita Observatorio de Kavalur, teleskopo de 38 cm vidis sian en la fino de 1967. Vainu Bappu klopodis por instali en la observatorio teleskopon de 2,30 metroj konstruita en Barato, sed ne vivis por vidi la realigon de sia revo. Tiu teleskopo, plej granda en Azio, estos instalita sub kupolon de la observatorio de Kavalur en 1985.
Demir Kapija
Loĝantaro, ekonomio
La ĉefa ekonomia sektoro en kaj ĉirkaŭ la urbo estas agrikulturo. Precipe la kultivado de vitoj, cerealoj, hortikulturaj kultivaĵoj (ruĝa pipro) kaj tabako. Aliaj industrioj inkluzivas sablon kaj ŝtonan minadon por konstruado.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Manali Kallat Vainu Bappu
Reveno en Baraton
Vainu Bappu estis elektita unua vic-prezidento (1967 - 1973) kaj prezidento (1979 - 1982) de la Internacia Astronomia Unio. Li ankaŭ estis elektita kiel Honora Fremda Ano de la Reĝa akademio de scienco kaj Honora Ano de la American Astronomical Society.
Morto
Li mortis la en malsanulejo de Munkeno (Germanio) pro la sekvo de korĥirurgia operacio.
Tom Brown
Tom P. Brown (naskiĝis la 3-an de junio 1888 en Nov-Orleano, Luiziano; mortis la 25-an de marto 1958 en Nov-Orleano), nomita Red Brown (eo: ruĝ-bruna), estis usona ĵaz-trombonisto kaj bandegestro de frua novorleana ĵazo. Krome li estis basinstrumentisto.
Vivo
Brown kiel multaj novorleanaj muzikistoj komencis sian karieron en la bandoj de Papa Jack Laine kaj tiu de trumpetisto Frank Christian, direktis tamen ekde proksimume 1910 proprajn bandojn. Ilia muziko (la frua ĵazo) tiam estis konata kiel „hot ragtime“ aŭ „ratty music“. Komence de 1915 lin aŭdis vodevilo-dancisto Joe Frisco kaj invitis lin kun lia bando la Ĉikago: Majon de 1915 „Tom Brown´s Band from Dixieland“ komencis muziki en „Lamb´s Cafe“ (Ray Lopez, korneto kaj organizanto, Gussie Mueller klarneto, kiun mallonge poste anstataŭis Larry Shields, Arnold Loyacano piano kaj baso, Billy Lambert frapinstrumentaro). Ili formis la unuan bandon, je kiu estas pruvebla, ke ilia muziko publike nomiĝis ĵazo. Laŭ intervjuoj kun Brown tio estis provo de la ĉikagaj sindikatoj, fifamigi la bandon, kiam ĉi tiu fariĝis pli kaj pli populara (la bandanoj ne estis sindikatomembroj). Ili patrolis kun afiŝo kun surskriboj kiel „Don´t patronize this Jass Music“ (Ne subtenu ĉi tiun fikmuzikon). „Jass“ (ĵazo) tiam estis vorto de seksuma signifo kaj devis fi-rilatigi la bandon de Brown kun la bordeloj en Storyville je Nov-Orleano.
La provo tamen efikis male: la homoj fariĝis scivolemaj kaj alfluis al la prezentadoj de la bando, kiun do Brown tuj alinomis „Brown´s Jass Band“. En gazetoj ili tamen anoncis singardeme kiel „Brown´s Jab Band“ aŭ Jad Band. Brown pretendis ankaŭ pli malfrue, ke lia bando estas la unua, kiu iris norden. Li ja tre bone konsciis, ke la Original Creole Orchestra de Bill Johnson jam antaŭe estis tie. La bando koncertis kvarmonatojn en Ĉikago kaj pluajn kvar monatojn en Novjorko, antaŭ ol ĝi februaron de 1916 reiris al Nov-Orleano.
Kiam novjorkaj teatraj agentoj mallonge poste demandis lin pri „jass“-bando, li rekomendis „Stein´s Dixieland Jazz Band“, kiu ludis en Ĉikago. . Ĉi tiu danke akceptis la oferton el Novjorko (sen Johnny Stein, kiu estis kontrakte ligita) kaj nomiĝis tie „Original Dixieland Jass Band“ (ODJB) estrate de Nick LaRocca. Brown mem ankaŭ iris en 1916 al Novjorko, kie lia bando muzikis dum revuo en Teatrejo Century sub la nomo „Five Rubes“. Oktobron li interŝanĝis kun ODJB la klarnetistojn (Brown ricevis Alcide Nunez-on, LaRocca anstataŭe Shields-on). Kiam la bando malfondiĝis, Nunez kaj la frapinstrumentisto Ragbaby Stevens iris al Bert Kelly, kies bando anstataŭis ODJB-n en 1918 je sia sukcesa prezentado en restoracio „Reisenwebers“. Brown mem laboris liberprofesie en Novjorko kaj aniĝis tiam en la bando de Harry Yerkes, en kiu muzikis ekde la komenco de 1920 ankaŭ Alcide Nunez. Krome li muzikis en vodevilejoj
En 1921 Brown revenis al Ĉikago, kie li muzikis kaj surdiskigis kun „Ray Miller´s Black and White Melody Boys“. Krome li direktis kun sia pli juna frato kaj basisto Steve Brown propran bandon. Meze de la 1920-aj jaroj li reiris al Nov-Orleano, kie lie muzikis kun la bandoj de Johnny Bayersdorffer (and his Jazzola Novelty Orchestra) kaj Norman Brownlee. Pri tio ankaŭ ekzistas sonregistraĵoj. Dum la mondekonomia krizo Brown krom ludi en lokaj bandoj riparis radiojn kaj malfermis muzikvendejon kaj brokantejon. En la 1950-aj jaroj dum la diksilando-revivigo li muzikis ekzemple en la bando de Johnny Wiggs kaj surdiskigis ankoraŭ malmultajn monatojn antaŭ sia morto. Tiam ankaŭ okazis rimarkinda renkontiĝo kun Nick LaRocca en televidspektaklo, en kiu ili devis elŝanĝi memorojn pri la komencoj de ĵazo. Anstataŭe el tio fariĝis interbatiĝo pri la unua uzado de la vorto „jazz“ (ekestis eĉ disputo antaŭ juĝejo). Dum la 1950-aj jaroj Brown unuafoje surdiskigis je propra nomo.
Braveco
Braveco estas
Ĝenerala Publika Permesilo de GNU
La Ĝenerala Publika Permesilo de GNU (angle mallongigita en GNU GPL, GNU General Public License) estas aŭtorrajta permesilo por programaro kiu postulas, ke la programo estu libera kaj restu libera.
Ĝenerale, oni rajtas libere uzi, kopii kaj ŝanĝi GPLan programojn, sed oni ne rajtas krei novajn malliberajn derivaĵojn de ĝi. Oni rajtas gajni monon per GPLa programo se ĝi restas libera. (Ekzemple, iu povas pagi iun alian por plibonigi la programon aŭ provizi helpon pri ĝi).
La GPL estis kreita de Richard Stallman (kune kun advokato) inventinto de Emakso, GNU kaj de la ideo de libera programaro, kiun GPL leĝe subtenas. Tiuj estis utopiaĵoj ĝis la apero de la operaciumkerno Linukso de Linus Torvalds, ĉar kerno estis la lasta necesa parto mankinta en GNU.
La klasika esprimo de la filozofio de GPL estas "La Manifesto de GNU" de Stallman.
Versio 1
Unua versio estis eldonita je 25-a de Februaro 1989.
Versio 2
Dua versio estis eldonita dum Junio 1991.
Versio 3
Tria versio estis eldonita je 29-a de Junio 2007.
Aliaj GNU-permesiloj
La Free Software Foundation publikigas ankaŭ aliajn permesilojn por pli specialaj celoj:
Georges Junier
Li estis fervojisto, kiu aktive partoprenis la agadon de la landa asocio de UEA, ekde la jaro 2000 nomata Espéranto-France, kaj ankaŭ de la Franca Fervojista Esperanto-Asocio.
Pro sia Esperanto agado li ricevis plurajn nemovadajn distingojn.
30162 Courtney
30162 Courtney estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono, kiun malkovris la la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joshua Michael Courtney, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri besto- kaj plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Carmel Hill School en Baton Rouge (Luiziano).
Fromelles
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj en Kipro
Grupo de mormonoj estis organizita en Kipro en 1962 pere de familianoj kiuj laboris por la Registaro. La grupo, ankaŭ nomita la branĉo de Nikozio, disiĝis en 1969, reorganizante sin en 1971, portempe malaperinta en 1980 kaj reorganizita poste. En 1993, jaro en kiu Joseph B. Wirthlin dediĉis la insulon por prediki la Evangelion restaŭritan, estis 26 membroj kaj nuntempe la statistikoj indikas la ĉeeston de 303 membroj.
Je la 30a de septembro 2007 estis formata la Distrikto de Nikozio Kipro sub la gvido de la Prezidanto de la Misio Grekujo Ateno, John Galanos. Ĉi tiu distrikto estas formita de kvar branĉoj, situantaj en Nikozio, Larnako, Limasolo kaj Pafoso.
Ruma
Ruma, serbe Рума [ruma], hungare Árpatarló estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Srem (regiono). Ankoraŭ 16 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Ruma situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Beogrado-Zagrebo, krome tie kruciĝas ĉefvojo Novi Sad-Ŝabac, fine estas fervojo ankaŭ al Ŝabac.
Historio
Komence romianoj vivis tie, poste alvenis diversaj nomadaj triboj. Fine de la mezepoko la turkoj okupis la komunumon. La unua mencio devenis el 1567. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Ruma 32229 da homoj, (serboj 28032 (87 %), kroatoj 1027 (3 %), jugoslavianoj 709 (2 %), hungaroj 362 (1 %) kaj aliaj).
Rokin (amsterdama metrostacio)
Rokin estas metrostacio sur la linio 52 de la Metroo de Amsterdamo.
Ruma
Famuloj
En Ruma naskiĝis:
Mučín
Mučín, hungare Mucsény [muĉEnj] aŭ Mucsiny, germane Motschin estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Mučín situas en valo laŭ dekstra bordo de Ipeľ (kiu estas ankaŭ la hungara landlimo), laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1246 en formo "Mwszink". En la 16-a jarcento ĝi detruiĝis kaj senhoniĝis pro la kontraŭturkaj bataladoj. En 1828 loĝis tie 219 vilaĝanoj en 34 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mucsény 559 homoj, (544hungaroj, 5 slovakoj, 4 germanoj kaj 6 aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Mucsény rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 partizanoj bataladis tie. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Mučín apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 688 homoj, (458 slovakoj, 202 hungaroj, 23 ciganoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).
ASEAN Deklaro
ASEAN Deklaro konata ankaŭ kiel Bankoka Deklaro estas la fonda dokumento de la Asocio de Sudorientaziaj Landoj (ASEAN). Ĝi estis subskribita en Bankoko la 8an de aŭgusto 1967 fare de la kvin fondaj landaj membroj de ASEAN, nome Indonezio, Malajzio, Filipinoj, Singapuro, kaj Tajlando kiel montro de solidareco kontraŭ la komunisma progreso en Vjetnamio kaj komunismaj insurekcioj ene de iliaj propraj limoj. Ĝi indikas la teorie bazajn principojn de ASEAN: kunlaborado, interkonsento, kaj ne-entrudemo. Tiu dato estas nune celebrata kiel Tago ASEAN.
NGC 1944
NGC 1944 (alia indiko — ESO 33-SC17) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Uniflor
Uniflor estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.465 loĝantojn en 2010.
Karel Čurda
Karel Čurda naskiĝis la 11-an de oktobro 1911 en vilaĝo Stará Hlína, kie li loĝis ĉe sia frato kaj ĉe la patrino. Li laboris kiel laboristo. En la jaro 1933 li estis vokita al militservo en Jindřichův Hradec. Poste li militservis en Třeboň. Li finis la militservon en rango de kaporalo. En la jaro 1935 li daŭrigis en soldata agada servo kiel kaporalo pludeĵoranto. En 1936 li estis avancita je serĝento pludeĵoranto. En junio de 1938 li estis tralasita, sekve li foriris Pollandon, kie li enpaŝis en ĉeĥoslovakan soldatan taĉmenton. Per ŝipo li fornavigaciis ĝis Francio. En aŭgusto de 1939 li estis akceptita en la fremdulan legion farante ekzercon en El Hajdar. Kiam la dua mondmilito estis eksplodinta, li revenis Francion ĝis Agde, kie li estis envicigita kiel serĝento pludeĵoranto al la 1-a infanteria regimento al la 10-a roto. La 1-an de januaro 1940 li estis avancita je subrotestro pludeĵoranto. Kun la 1-a infanteria regimento li partoprenis en retiriĝigaj bataloj en batalfronto en Francio. En julio de 1940 li transnavigaciis per ŝipo ĝis Anglio, kie li militservis ĉe aŭtomobila roto. La 19-an de septembro 1941 li estis sendita en bazan kurson pri sabotado, kiu okazis en Skotlando en STS-26. Plian monaton li ĉeestis en kurso en desalto per paraŝuto en STS-51 en Ringway. En januaro de 1942 li estis elektita en ekzercon por apartaj taskoj en lia patrujo.
Li estis envicigita en la paraŝutistan grupon Out Distance. Tiu ĉi grupo estis transportita per aviadilo en la patrujon [Ĉeĥion] kaj ĝi estis aktivigita por desalti per paraŝutoj nokte el la 27-a al la 28-a de marto 1942 ĉe Ořechov en spaco Telč. La paraŝutista grupo havis dramajn kaj tragikajn sortojn. Karel Čurda en la kritaj tempoj de Heydrich-periodo anoncis sin al gestapo en Prago. Poste li konsentis al kunlaborado kaj krimis perfidon.
Post la milito li estis juĝe persekutata kaj ekzekutita la 29-an de aprilo 1947 en Prago.
Josef Mengele
Josef MENGELE (naskiĝis la 16-an de marto 1911 en Günzberg, Bavario, mortis la 7-an de februaro 1979 en Bertioga, Brazilo) – germana kuracisto, SS-oficiro, doktoro de medicino kaj antropologio, militkrimulo, nomata Anĝelo de Morto.
Li naskiĝis al katolika familio de fabrikisto fabrikanta agrikulturajn maŝinojn, studis antropologion kaj medicinon.
Aŭŝvico-Birkenaŭ
Mengele distingiĝis inter kuracistoj de SS-kuracistoj en Aŭŝvico. Kiel unusola li servis en la fronto, kie li akiris altajn distingojn. Komence li plenumis funkcion de kuracisto de la apuda virina koncentrejo en Birkenaŭ. Post du tagoj de la alveno li decidis pri sendo al gas-kameroj ĉiujn 1042 ciganojn, en kies barakoj eksplodis epidemio de tifo. Laŭ Mengele malsanulojn je tifo oni ne devus kuraci, sed elimini.
De la momento de sia alveno al la koncentrejo Aŭŝvico, Mengele – kune kun aliaj oficiroj kaj SS-kuracistoj, inter kiuj troviĝis d-ro Carl Clauberg kaj d-ro Johann Paul Kremer – partoprenis selekton de judoj kaj ciganoj alvenantaj de la tuta Eŭropo. Per gesto de la mano aŭ movo de fragmiteto li indikis "malkapablulojn por laboro", do destinitaj al tuja likvido en gas-kameroj. Li sendis tie ĉiujn infanojn, maljunulojn, malsanulojn, kriplulojn aŭ malfortigitajn judojn kaj ciganojn kune kun ĉiuj gravedaj virinoj. De majo 1943 ĝis novembro 1944 Mengele partoprenis en ne malpli ol 74 selektoj sur la platformo.
Anton Schweitzer
Antonio SCHWEITZER (naskiĝinta la 6-an de junio 1735 en Coburg, mortinta la 23-an de novembro 1787 en Gotha) estis germana komponisto.
En la 1745-a jaro li iĝis korusa knabo en Hildburghausen. Pli poste li estis estanta samloke aldviolonisto kaj violonĉelisto.
En 1769 li membriĝis al la teatra trupo de Abel Seyler, kun kies aktoraro li dungiĝis en Vejmaro. Pro brulo en la teatro kaj la tial necesigita fermo li translokiĝis al Gotha por iĝi sekvanto de Georg Anton Benda kiel Direktanto de la korta orkestro (germane: Hofkapellmeister). Tiun ĉi funkcion plenumanta li estis ĝis sia morto.
Vydrany
Vydrany, hungare Nemeshódos estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas 3 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1245. La loko estis riĉa je kastoroj, tial la hungaroj nomumis la vilaĝon Hódos (=kastora). La loĝantoj iĝis nobeloj en 1287, tial la vilaĝonomo ricevis la vorton nemes (=nobela). En 1910 loĝis en la vilaĝo 997 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Dunaszerdahely, poste al Ĉeĥoslovakio.
Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis tie 1390 da homoj (1187 hungaroj, 170 slovakoj).
Ĝemelkomunumo
Hodoš, Slovenio
Damaĝkompenso
Ago favore al alia persono por kompensi la damaĝon, kiun oni kaŭzis al tiu persono. Tio povas okazi per
(48621) 1995 OC
(48621) 1995 OC estas marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la Observatorio Geminiano Montanari, en Cavezzo (Emilio-Romanjo, Italio).
Damaĝkompenso
Fakte pago de mono estas la pli ofta formo ankaŭ en ŝtatoj, kies juro difinas la rektan riparon kiel normala, sed lasas elekton al la damaĝita persono (ekz. Germanio). Se la damaĝo estas malplivalorigo de objekto, damaĝkompenso estas ĝuste tiu valordiferenco. Se estas neniigo aŭ difektado de objekto, la pagenda sumo estas la mono por ripari aŭ reaĉeti ĝin. Pli malfacile estas damaĝo al korpo. Krom sanigaj aŭ flegaj kostoj (aŭ, en plej malagrabla sed ne plej multekosta kazo, entombigo) ofte estas postulebla kompenso pro doloro (dolorkompensa mono). Ties alteco tre varias laŭ nacia juro. Aparte fama pro altaj pagoj estas Usono (vidu ankaŭ la artikolon pri Stella Liebeck).
(48621) 1995 OC
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,223111 astronomia unuo (tie estas 33,377 milionoj da km).
Damaĝkompenso
Kompensdevo
Plej ofte damaĝkompenso okazas pro jura devo. Tiu devo ekzistas
En kelkaj kazoj ekzistas ankaŭ devo kompensi damaĝon, kiun oni ne mem kauzxis. Konkrete la kaŭzinto povas esti:
Krome oni povas kontrakte transpreni la devon aŭ mem pagi damaĝkompenson aŭ repagi pagitan monon. Tion precipe faras asekuraj kompanioj (kompensdeva asekuro).
Religiaj agantoj
Religiaj agantoj povas esti homoj kiuj fondis aŭ disvastigas la praktikon de iu religio aŭ eklezio. Foje tiu agado ne estas intenca kaj la respektiva homo nur klopodas komuniki specifan filozofion aŭ vivmanieron; postaj sekvantoj faras la reston. Kelkaj disvastigintoj de respektivaj religioj foje klopodas samtempe disvastigi la propran reĝlandon aŭ imperion; multfoje la religio antaŭenpaŝas samritme kiom la imperioj. Ofte la religiaj agantoj ŝanĝis la ĝistiamajn kredojn, kiel okazis ĉe Budho en la hindia subkontinento aŭ ĉe kristanismo, dum la epoko de la Reformacio.
Religiaj fondintoj kaj filozofoj
Moseo - Laozio - Budho - Sokrato - Konfuceo - Jesuo - Mani - Mohameto - Báb - Bahá'u'lláh
En Islamo
al-Kindi - Aviceno - ibn-Ruŝd - Sohraŭardi - Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi - Guru Nanak
En Kristanismo
Sankta Paŭlo - Tomaso de Akvino - Wyclif - Hus - Lutero - Kalvino -Aŭgusteno -
Aliaj
Laozio - Zhuangzi - Charles Wesley - Joseph Smith - Bahá'u'lláh
(19405) 1998 FT8
(19405) 1998 FT8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Saint-Aignan - Noyers (stacidomo)
Saint-Aignan - Noyers estas franca stacidomo sur linio Vierzon -, situanta en Noyers-sur-Cher, apud , en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Vierzon - St-Pierre-des-Corps (593000).
Cador
Cador estis legenda duko de Kornvalo, konata ĉefe per la verkoj de Geoffrey de Monmouth kaj biografio (verkita ĉ.1100) de Sankta Carantoc.
Li estis filo de Reĝo Gerren de Dumnonia (en sud-okcidenta Anglio) kaj amikiĝis al Reĝo Arturo kaj al Reĝo Caradoc de Kimrio. Ginevra, edzino de Arturo, estis lia zorgantino dum sia infanaĝo. Laŭ iuj versioj de la legendo li estis filo de Duko Gorlois de Kornvalo, kaj tial duonfrato de Arturo. Laŭ Thomas Malory, li estis kuzo de Arturo.
Laŭ la mezepoka biografio de Carantoc, tiu havis disputon ĉe Dunster, Somerset kun Reĝo Arturo kaj Cador, Duko de Kornvalo.
Kiam Arturon estis mortvundita dum la Batalo de Camlann, li nomumis Konstantinon, filon de Cardor, sia sekvanto.
Adrian Ludwig Richter
Adrian Ludwig RICHTER (n. la 28-an de septembro 1803 - m. la 19-an de junio 1884) estis germana pentristo kaj akvafortisto. Li naskiĝis en Dresdeno kaj estis la filo de la gravuristo Karl August Richter, el kiu li ricevis artan instruadon. Li ankaŭ estis grave influita de Erhard kaj Daniel Chodowiecki.
Li estis la plej populara, kaj iasence la plej tipa germana desegnisto de la mezo de la 19-a jarcento. Liaj verkoj estas tiom tipe germanaj kiom ekzemple la fabeloj de la fratoj Grimm. Richter vizitadis Italion inter 1823 kaj 1826. En 1828, li laboris kiel desegnisto por fabrikejo en Meissen, kaj li en 1841 fariĝis profesoro kaj estro de la pejzaĝa ateliero de la akademio de Dresdeno. La artgalerio de Dresdeno nun entenas unu el liaj plej bonaj kaj tipaj pentraĵoj : Edziĝa Procesio en Printempa Pejzaĝo. Richter devis ĉesi pentri en 1874 pro okulmalsano. Li eniris pensionon en 1877 kaj mortis en Loschwitz, apud Dresdeno.
Malesherbes (pariza metrostacio)
Malesherbes [malzɛʁb] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 3, en la 17-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1910.
Ĝi ŝuldas sian nomon al Bulvardo Malesherbes, sub kiu ĝi troviĝas, tiu bulvardo ricevinte sian nomon dum Resurtronigo, por omaĝi al Franca Akademiano Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes (1721-1794) kiu estis gilotinita dum la Teroro.
Aahuti (1950)
Aahuti estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Kulbhushan. Aahuti estis originale filmita en la hindia lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Cukoo, Indubala, Vikram Kapoor, Mumtaz Shanti.
Cerralvo
Cerralvo estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Cerralvo. Al Cerralvo apartenas entute 111 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19011.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8009 loĝantojn. El tiuj estis 4087 viroj kaj 3922 virinoj. La komunumo havas surfacon de 949,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 290 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 582 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8289 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 15 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,18 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En Cerralvo loĝis en la jaro 2000 6262 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6107 scipovis legi kaj skribi, sed 344 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 5,33 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 5,19 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 5,47 %.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 6998 personoj apartenis al la katolika religio kaj 721 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 570 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Baka
Baka estas municipo en Slovakio en la regiono Trnava, en la distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo Danubo, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas 12 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1274, tiam servistoj de la reĝo loĝis tie. Dum la historio multe da akvomuelejoj funkciis sur la Danubo. Iam 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Suba kaj Supra Baka, kiuj unuiĝis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 853 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Dunaszerdahely, poste al Ĉeĥoslovakio.
Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis tie 1093 da homoj (1011 hungaroj, 76 slovakoj).