cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Károly Doncsecz
Biografio
Károly Doncsecz lernis la metion en Magyarszombatfa inter 1933-1936, poste li kompletigis sian metilernadon en Zalaegerszeg (1937-1938), Sümeg kaj Szentgotthárd (1939). Li laboris ekde 1940 en Kétvölgy ses jardekojn. Li estis rekrutita en 1942, post jaroj li estis militkaptito, sed li sukcese rifuĝis. Li konstante kolektis malnovajn ceramikaĵojn en la regiono kaj kaj li utiligis ilin kiel provaĵojn. Iom poste li prezentis ilin en sia butiko kun siaj propraj ceramikaĵoj. Ekde la 1970-aj jaroj li estis la sola slovena ceramikisto en Hungario. Li ricevis premiojn inter 1978-2001. Li havis edzinon, kiu naskis trifoje.
La Caure
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Épernay kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Béla Zsitkovszky
Béla Zsitkovszky [ĵitkovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsitkovszky Béla estis hungara kameraisto, fotisto, pioniro de la hungara filmo. Lia familia nomvarianto estis Zitkovszky [zitkovski].
Plokospermacoj
La plokospermacoj (Plocospermataceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas ununuran genron (plokospermo) kaj ununuran speciojn (buksofolia plokospermo),.
Béla Zsitkovszky
Béla Zsitkovszky naskiĝis la  en Eperjes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Prešov en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Plokospermacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (24 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Béla Zsitkovszky
Biografio
Béla Zsitkovszky lernis la fotadon de Károly Divald (lia estonta bopatro), poste li estis fotisto. Li profundigis siajn sciojn ankaŭ en Vieno. Baldaŭ li translokiĝis al Miskolc kaj akiris permeson en 1892 malfermi sendependan fotografian studion. Dum la jarmilfestoj en 1896 Li jam laboris en Budapeŝto. Inter 1899 kaj 1907 li havis fotan atelieron en tiu domego, kie nun situas la prestiĝa kinejo Uránia kaj Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). En la 1900-aj jaroj li faris multajn mutajn filmojn kiel kameraisto. En 1910 li estis nomumita teknika direktoro de kinejoj en Budapeŝto. En 1916 li fondis filman laboratorion. En 1928 li estis trudemerito.
Úherce (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1213.
(100045) 1991 TK1
(100045) 1991 TK1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso sed ĝi granda orbita klineco tenas ĝin iom malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,178617 astronomia unuo, tie estas 26,721 milionoj da km.
LiAZ-5292
LiAZ-5292 (ЛиАЗ-5292) estas la rusia urba malaltplanka buso de granda klaso, fabrikata en la Likina Aŭtobusa Uzino (Likino-Dulovo, Rusio) ekde 2004. Ĝi estas la unua malaltplanka buso, produktata en Rusio. Ĝi estas destinita por urboj kun granda trafiko. Ĝis junio 2020 estis fabrikitaj almenaŭ 9442 busoj, senditaj al: Moskvo (54%), Moskva provinco (15%), Sankt-Peterburgo (6%), Niĵnij Novgorod (5%), Tjumeno (2%), Volgogrado (2%) kaj pluraj aliaj urboj, inkluzive eksterlanden.
5292.00
La unua LiAZ-5292.00 estis fabrikita kaj prezentita al publiko en la Moskva aŭtosalono en aŭgusto 2003. La buso havis dizelan motoron Caterpillar 3116 (same kiel LiAZ-5256) transverse instalitan, aŭtomatan triŝtupan hidromeĥanikan rapidumskatolon Voith D851.3E, diskajn bremsojn Knorr-Bremse SB7000, ABS, pneŭmatan suspension, ĉaron Rába A 138.34 kaj stirmekanismon Csepel A-500.73-3520-00. Ĝi enspacigis 115 homojn kaj unuafoje en Rusio havis komplete malaltan plankon. Kiel malavantaĝojn oni menciis ke sidlokoj malmultas (speciale en la malaltplanka parto) kaj multaj estas direktitaj kontraŭ veturdirekto, kaj ke kolekta areo kontraŭ la meza pordo estas ne tre granda. Krome anstataŭ forŝoveblaj vazistasoj aperis engluitaj fumigitaj glacoj kun klapo supre, kiuj ne garantias sufiĉan ventoladon. Kiel avantaĝon oni menciis uzadon de la tute nova platformo ol ĉe la antaŭa LiAZ-5256. Oni menciis ankaŭ problemojn pri hidraŭlika stirhelpilo, kiun ŝoforoj konsideris tro rigida, kaj malfleksa suspensio.
Post starto de la amasa fabrikado, la unuaj busoj venis etkvante al Moskvo (al la busejoj N 3, 7, 10 kaj 12), Kursko, Voroneĵo, Ivanovo kaj kelkaj aliaj urboj. La fabrikado daŭris de 2004 ĝis 2006, sed poste estis ĉesigita pro abundeco de fuŝoj. En Moskvo en 2014-2016 busoj de tiu ĉi serio estis forigitaj pro malalta elteneblo kaj eluziteco de la korpusoj. Sume estis fabrikitaj 5 busoj, el kiuj 3 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.20 (52922)
LiAZ-5292.20 unuafoje estis prezentita en la Moskva motoro-prezentaĵo en 2007. Ĝi estis kreita kunlabore kun la firmao IVM Automotive (Germanio), kun konsidero de postuloj de la moskva municipa kompanio pri publika transporto Mosgortrans. Busoj de tiu ĉi serio havis motoron MAN D0836 LOH41, transverse situintan kaj kongruan al la postuloj de Eŭro-3; tiran malaltplankan ĉaron ZF de la tipo AV-132/87, malaltan frontĉaron ZF RL-85A kaj aŭtomatan rapidumskatolon ZF 6 HP 504C de la tipo Ecomat, kaj stirmekanismon ZF Servokom 8098 kun hidraŭlika helpilo. Ĝi povis enspacigi 112 pasaĝerojn (26 sidlokoj kaj unu por handikapulo).
En 2008 korpusoj de la busoj estis fabrikataj en la uzino Tuŝino-Aŭto. Ekde mezo de 2011 LiAZ-5292.20 estas fabrikataj nur por regionoj. Moskvo komencis forigi la unuajn busojn en 2015 pro eluziteco de aparataro kaj paneoj de motoro. En 2016 en Moskvo estis forigitaj la busoj produktitaj en 2008, en 2017 — tiuj el 2009-2010. Iuj busoj, post traveturi certan distancon, estis transdonitaj al aliaj urboj (Berezniki, Tambovo, Ĥabarovsko kaj aliaj). En 2019 lastaj busoj en Moskvo atendis rubigadon. Sume estis fabrikitaj 190 busoj, el kiuj 136 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.21 (529221)
Ĝi aperis kiel modifaĵo de LiAZ-5292.20. La ĉefa diferenco estas motoro MAN D0836 LOH56 kongrua al la postuloj de Eŭro-4. Aperis ankaŭ nova instrumenta panelo (kiel en LiAZ-6213.20 fabrikitaj por Moskvo en 2010), nova plafono kreita de la kompanio КОРА, alia skemo de farbado de eksteriero (kiel en LiAZ-6213.20 fabrikitaj fine de 2010). La busoj liveritaj al Moskvo havis ankaŭ frontajn lumilojn de la firmao Hella kaj klimatizilojn (unue Spheros, poste Konvekta) en pasaĝerejo kaj stirejo. Busoj senditaj al regionoj klimatizilojn ne havis. Ekde somero 2011 tiuj ĉi busoj estis amase liverataj al Moskvo, ekde mezo de 2012 — ankaŭ al aliaj regionoj.
Ekde fino de 2018 komenciĝis forigado de tiuj ĉi busoj pro eluziteco kaj komplikeco de ilia priservado. Pro oftaj paneoj de la motoroj MAN, ekde 2017 en Moskvo oni komencis anstataŭigi ilin en busoj de la serioj LiAZ-5292.21 kaj LiAZ-5292.22 per la motoroj JaMZ-536, idenataj al tiuj uzataj en la serio LiAZ-5292.65 kaj kongruaj al la postuloj de Eŭro-5. Ekde oktobro 2019 komenciĝis amasa rubigado de la busoj de tiu ĉi serio en Moskvo. Sume estis fabrikitaj 1291 busoj, el kiuj 1030 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.22 (529222)
Amasa fabrikado komenciĝis en novembro 2011. La unuaj busoj havis normalan fabrikan emblemon kaj salonon identan al tiu de LiAZ-5292.21. Postaj busoj ricevis renovigitan emblemon kaj modernigitan salonon kun plastaj podioj de la firmo KOPA. Busoj fabrikitaj ekde somero 2012 havas salonon kun flavaj manteniloj, tutecan frontoglacon, nigran kadron de la fronta itinermontrilo, lumigadon de la salono per lumeligantaj diodoj, pli povan klimatizilon Konvekta kaj ŝanĝitan pobon, en kiu aperis pli da fendoj por ventolado de la motoro. Aperis ankaŭ sidiloj Pilot kaj vitraj ŝtopiloj en malsupra parto de la manteniloj.
Fine de 2013 komenciĝis fabrikado de renovigita versio kun fronta kaj posta maskoj similaj al tiu de LiAZ-5292.30 kaj kun komplete vitraj pordoj. En decembro 2013 la unuaj 25 redezajnitaj busoj venis al la 10-a busejo de Moskvo. Sume estis fabrikitaj 1835 busoj kun la pordoformulo 2-2-2, el kiuj 1626 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj kaj 50 busoj kun la pordoformulo 2-2-2, el kiuj 17 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.22-01
La modifaĵo havis lernostirejon en la salono, ventolajn lukojn identajn al tiuj en la busoj MAZ. En Moskvo estas ekspluatata almenaŭ unu tia buso. Sume estis fabrikitaj 133 busoj, el kiuj 126 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.22-02 [9]
La modifaĵo estas destinita por apudurbaj itineroj. Ĝi ne havas malantaŭan pordon, nombro de sidlokoj kreskis ĝis 32. La unuaj 50 busoj estis liveritaj al Soĉio en januaro 2014.
5292.22-77
La modifaĵo havas pli larĝan irejon en la salono kaj trian sidlokon antaŭ la pligrandigita motorejo, novajn lumilojn. La unuaj busoj venis al Moskvo en aŭtuno de 2015. En iuj estis instalitaj rusiaj klimatiziloj Avgust. Ekde januaro 2014 busoj de tiu serio estis liverataj al Moskvo. Somere de 2018 okazis du sendoj (sume 50 busoj) al Ĥuĝando (Taĝikio).
5292.30
La modifaĵo kun motoro Scania DC09 91A, kongrua al la postuloj de Eŭro-4 kaj pova je 275 ĉevalpovoj, kun torda momanto 1283 Nm ĉe 1200 min, garantianta sukcesan funkciadon en la montaro. Ĝi povas enspacigi ĝis 112 homoj, kio estas la plej alta enspacigeblo inter la grandaj urbaj busoj. Unuafoje ĝi estis prezentita en la ekspozicio "Busa mondo — 2013". Poste en la ekspozicio "Komtrans-2013" estis prezentita amase fabrikita buso. La unuaj 30 busoj venis al Soĉio fine de 2013 kaj estis uzataj por priservado de la Vintra Olimpiko 2014. Tiuj busoj ricevis ankaŭ la sistemon "Parolanta urbo", ebligantan al blinduloj kaj vidhandikapuloj ricevi informojn pri la itinero kaj malfermiteco de la pordoj pere de specialaj kapaŭskultiloj. Ĝi havas la navigan sistemon GLONASS, sensilojn kontrolantajn fumon, gvatkameraojn kaj alarmobutonon en la stirejo, ebligantan al la ŝoforo voki la trafikejon. En la buso haveblas tri sidlokoj por marŝhandikapuloj, mekanike elŝovebla ramplo kaj reguligebla kliniĝo (ĝis 7°) direkte al la pordoj. Sume estis fabrikitaj 32 busoj, el kiuj 30 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.56
La modifaĵo diferenciĝis per la dizelaj motoroj Cummins, kongruaj al la postuloj de Eŭro-6 (la unuaj el la dizelaj motoroj) kaj pli povaj versioj de klimatiziloj Konvekta. Estis fabrikitaj 39 busoj de tiu ĉi serio. En junio 2020 ĉiuj ĉi busoj funkcias en Beogrado (Serbio).
5292.60-60
La mallongigita ĝis 10,5 metroj versio de LiAZ-5292.60. Ĝi aperis en la urba (tri pordoj, 22 sidlokoj) kaj apudurba (du pordoj, 26 sidlokoj) versioj, sume 75 pasaĝeroj. Danke al malpli longa korpuso, ĝi povas manovri pli facile. La buso havas dizelan motoron JaMZ-536 kongruan al la postuloj de Eŭro-4, 275 ĉevalpovoj. Ĝi havas lokon por alkroĉi rulseĝon, mekanike elŝoveblan ramplon kaj reguligeblan kliniĝon (ĝis 7°) direkte al la enirejoj.
La modifaĵo estis kreita laŭ mendo de la Moskva publiktransporta kompanio. Somere 2014 estis liveritaj 122 busoj. Poste surbaze de tiu ĉi modifaĵo estis kreita nova mezgranda buso LiAZ-4292. Sume estis fabrikitaj 71 busoj kun la pordoformulo 2-2-0, el kiuj 57 ankoraŭ estis registritaj en junio 2020 kaj 53 busoj kun la pordoformulo 2-2-2, el kiuj en junio 2020 funkciis 48.
5292.65
La modifaĵo kun motoro JaMZ-53633, kongrua al la postuloj de Eŭro-5. Ĝi havas rapidumskatolon Voith Diwa 864 aŭ ZF 6AP-1400B. La modifaĵo havas kelkajn versiojn. La unua estas duporda malaltplanka buso kun 33 sidlokoj, altplanka posta ĉaro Raba-718, identa al la busoj LiAZ-5256 kaj LiAZ-5293. Ĝi estas destinita por apudurba trafiko. La dua estas kutima komplete malaltplanka buso, identa al aliaj busoj de la familio LiAZ-5292. Foje ĝi havas rapidumskatolon ZF, tiukaze ankaŭ ĉaro estas de tiu ĉi firmao. En la busoj kun rapidumskatolo Voith estas instalataj ĉinaj ĉaroj — la tiraj Hande Axle HDZ13P kaj la frontaj Hande Axle HDZ75P. Ankaŭ haveblas iom mallongigita versio.
La unua buso de tiu ĉi modifaĵo en duonmalaltplanka versio estis fabrikita en septembro 2015, la amasa fabrikado komenciĝis en aprilo 2016 kaj rilatis nur al komplete malaltplankaj busoj. En 2018 aperis renovigita versio kun elektronikaj itinermontriloj de helverda, oranĝa kaj ruĝa koloroj. En iliaj salonoj estis instalitaj ekranoj, tri pliaj seĝoj antaŭ la motorejo kaj nova septo de la stirejo, heredita de LiAZ-5292.22. La sidiloj estis identaj al tiuj en LiAZ-5292.65-77.
En septembro 2018 la unuaj ses busoj venis al Kemerova provinco, en oktobro — novembro 18 busoj estis senditaj al Krasnojarsko, kie ili priservis Universiadon 2019 kaj poste estis uzataj en urbaj itineroj. Samtempe 75 busoj estis senditaj al Almato (Kazaĥio). En aŭgusto 2019 estis aĉetitaj 17 busoj por Vladivostoko.
Sume ĝis junio 2020 estis fabrikitaj 1802 busoj, el kiuj 1740 tiutempe funkciis.
5292.65-03
Duonmalaltplanka modifaĵo, kun pordoj laŭ skemo 1-2-0 kaj motoro JaMZ-536 (276 ĉevalpovoj), kongrua al la postuloj de Eŭro-5 kaj lokita ne en aparta ŝaĥto, sed pli tradicie — en elstaraĵo. La buso havas ĉaron Rába 718, aŭtomatan rapidumskatolon ZF 6AP-1400B. La buso enhavas 42 sidlokojn, sume enspacigas 93 pasaĝerojn. En la salono haveblas bretoj por aĵoj, klimatizilo kaj USB-ingoj. Sume ĝis junio 2020 estis fabrikitaj 650 busoj kun la pordoformulo 1-2-0, el kiuj 178 tiutempe funkciis.
5292.65-77
Tio estas perfektigita versio kun pligrandigita pobo kaj granda motorejo, ĉe kiu aperis tria sidloko. Ĝia eksteriero similas al LiAZ-5292.22-77. Ĝi havas motoron JaMZ-53633 kaj rusian klimatizilon Avgust. Ĝi estas uzata en Moskvo. La granda kvanto da tiaj busoj venis al Tjumeno.
5292.65-79
Fine de 2017 al Moskvo estis liveritaj busoj de tiu ĉi modifaĵo. Ili havas du ekranojn en la salono, tri USB-ingojn, novan instrumentan panelon kun elektra reguligado de stirrado, novan komputilon, sistemon de ĉirkaŭgvatado. Mankas ventolaj lukoj en la tegmento, haveblas plia lumindikilo. La itinermontrilo estas levita pli alte kaj funkcias alimaniere. Estis aldonitaj butonoj de malfermo de la pordoj fare de pasaĝeroj, ĉu starantaj ene aŭ ekster de la buso kaj ekfunkciigataj de la ŝoforo. Oni forigis tri sidlokojn ĉe la motorejo kiel malkomfortajn. En 2018 oni ekfarbis klimatizilojn je la sama blua koloro kiel la korpuson.
5292.65-80
Busoj de tiu ĉi modifaĵo havas lernostirejon, kiu estas pli granda ol en la antaŭaj lernobusoj LiAZ-5292.22-01. Apero de la lernostirejo kaŭzis ŝanĝon de la ordo de sidlokoj. Ĉio alia identas al la modifaĵo LiAZ-5292.65-79. Produktado de la modifaĵo komenciĝis fine de 2017.
5292.67
Tio estas gasa modifaĵo de la dizela motoro JaMZ-53624-40. Ĝi havis rapidumskatolon Voith Diwa 864 aŭ ZF 6AP-1200B. En la busoj kun rapidumskatolo Voith estis uzataj tiraj ĉaroj de la tipo Hande Axle HDZ13P kaj la frontaj ĉaroj Hande Axle HDZ75P. Origine oni planis uzi indekson LiAZ-5292.90, sed poste ŝanĝis la planon. Ĝis junio 2020 estis fabrikitaj 1276 busoj, el kiuj 1216 estis plu ekspluatataj en Volgogrado, Niĵnij Novgorodo, Ĉelabinsko, Iĵevsko, Tjumeno, Saransko ktp.
5292.67-79
Redezajnita versio de la modifaĵo LiAZ-5292.67 estis kreita speciale por Moskvo. Ĝi havas pli grandan motorejon. Oni planis lanĉi amasan fabrikadon en 2018-2019, sed pro malstabileco de la motoro JaMZ-З53624-10 Moskvo decidis aĉeti LiAZ-5292.71-79. Tamen ekde la fino de 2017 tiu ĉi modifaĵo estas ekspluatata en Tjumeno.
LiAZ-5292.67 LNG
La modifaĵo iĝis la unua en Rusio amase fabrikata LNG-buso de la granda klaso. Ĝi estas kreita surbaze de 12 metrojn longa urba versio kaj havas gasmotoron JaMZ-536. Fridigujo kun LNG troviĝas apud la motoro, en la posta elstaraĵo kaj havas volumenon je 375 litroj. La fridigujo subtenas konstantan temperaturon minus 160 °C sendepende de temperaturo de ekstera mdeio, kaj premon ĝis 19 atm. Ĝia kapacito sufiĉas por traveturi ĝis 300 km en la urba trafiko. La buso enspacigas ĝis 111 pasaĝeroj, havas malaltan plankon, kliniĝon, klimatizilon, USB-ŝarĝilojn, gvatkameraojn, GLONASS ktp.
La unua buso estis prezentita en aŭgusto 2021 en Magnitogorsko okaze de malfermo de gaslikviga fabriko. En marto 2021 unuaj busoj estis senditaj por testa ekspluatado al Ĉelabinsko. En 2021 al Sankt-Peterburgo venis 250 busoj de tiu modelo. Sume estis fabrikitaj 261 busoj, el kiuj 258 en majo 2022 ankoraŭ estas oficiale registritaj: 251 en Sankt-Peterburgo, 7 en Ĉelabinsko kaj 1 en Moskva provinco.
LiAZ-5292.67 CNG
La modifaĵo uzas kunpremitan naturan gason (KNG), la motoron JaMZ-53624 kongruan al la postuloj de Eŭro-5 kaj aŭtomatan rapidumskatolon ZF 6AP-1200B (Ecolife), frontan akson ZF RL82, postan ĉaron ZF AV133 aŭ frontan akson Hande Axle HDZ75P kaj postan ĉaron Axle HDZ13P. La buso, depende de variaĵo, enspacigas 108 pasaĝerojn (inkluzive 28 normalajn sidlokojn kaj 1 por rulseĝulo) aŭ 109 (31 normalajn kaj 1 por rulseĝulo). Sume ĝis majo 2022 estis fabrikitaj 2424 busoj, el kiuj 2198 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
5292.70 (52927)
Gasa modifaĵo de LiAZ-5292.00. Anstataŭ motoro Caterpillar 3116 estis instalita Cummins CGe 250 30. Entute oni fabrikis nur du busojn de tiu ĉi modifaĵo. Krome en 2010 unu ekspozicia buso LiAZ-5292.20 estis ŝanĝita en la fabriko por tiu ĉi versio. Unu buso estis ekspluatata en Moskvo en la 11-a busejo ekde 2006 kaj forigita en 2015 pro malalta fidindeco kaj uziteco. Ĝi havis transverse lokitan motoron Cummins CGe250 kaj aŭtomatan rapidumskatolon Voith kun angula reduktoro. Pro malĝusta lokado de malvarmiga radiatoro, la motoro ekvarmiĝis post atingi rapidecon 30 km/hore, pro kio la buso estis ekspluatata nur vintre. Ĝia veturdistanco antaŭ la forigo estis 200 mil km.
5292.71-79
Tio estas redezajnita versio de la modifaĵo LiAZ-5292.71, kreita por Moskvo. Ĝi havas pli grandan motorejon. La amasa fabrikado komenciĝis en 2019.
5292.71-80
La modifaĵo kreita surbaze de LiAZ-5292.71-79 kun lernostirejo estas produktata por Moskvo.
Hibrida modelo LiAZ-5292Х
En septembro 2009 en la ekspozicio Interaŭto-2009 (Moskvo) estis prezentita tiu ĉi hibrida versio. Uzado de elektro ebligas malpliigi gaskonsumadon je 25-30%. Ankaŭ konsumado de oksigeno reduktiĝis. Oni promesis ke la nova buso kostos proksimume je 20% pli ol la gasa. En la buso funkciis indukta motoro TAD 225-380 kun elektra povo 132,5 kVt kaj maksimuma mallongtema povo 250 kVt kaj brulmotoro Cummins ISBe4+ 185 pova je 185 ĉevalpovoj, kongrua al la postuloj de Eŭro-4, kaj funkcianta kune kun la indukta motoro-generatoro TAG 225-280 same pova. Sur la tegmento estis instalitaj 12 superkondensatoroj kun suma elektra volumeno 21 F. Oni planis lanĉi amasan fabrikadon en 2009, sed tio ne okazis kaj la buso restis nura projekto.
Elektrobuso LiAZ-6274
En junio 2012 en la ekspozicio "Busworld Russia — 2012" estis prezentita eksperimenta elektrobuso LiAZ-6274. Ĝi havis litia-jonan akumulatoron de la rusia kompanio Lioteĥ kaj laŭ asertoj de la kreintoj povis veturi ĝis 200 km ĝis sekva ŝarĝo. La buso ricevis numeron 08106 kaj estis sendita por testado, sed baldaŭ paneis kaj revenis al la fabriko eĉ sen esti testata kun pasaĝeroj. Pro tio anstataŭ daŭrigi tiun ĉi eksperimenton oni perfektigis la elektrobuson LiAZ-6274 subaze de LiAZ-5292.22. Ĝi ricevis numeron 08729 kaj post dumonata sukcesa testado (inkluzive kun pasaĝeroj) en decembro 2017 estis vendita al Tjumeno, kie ĝi ekveturis laŭ la itinero N 10 (flughaveno — fervoja stacidomo — busa stacidomo). Ĝia hejtado tamen okazas pere de dizela sistemo. Praktiko montris, ke ĝia baterio sufiĉas por 80 km (anstataŭ oficiale deklaritaj 100 km), do oni devas ŝarĝi ĝin inter la veturoj.
En februaro 2018 estis prezentita perfektigita versio de la elektrobuso kun rapidega (10-18 minutoj) ŝarĝado. Elektra aparataro kaj akumuliloj translokiĝis sub la tegmenton, kiu ĝibiĝis, do en la buso aperis normala posta fenestro kaj pliaj sidlokoj en la pobo. La buso havas duzonan klimatregilon kaj regsistemon, kapablan distance kontroli ĝis 300 parametroj. La buso povas enspacigi 85 pasaĝerojn, havas 27 sidlokojn, eblecon alkroĉi rulseĝojn. Funkcias gvatkameraoj kaj reguligebla kliniĝo direkte al la pordoj. En junio 2018 komenciĝis amasa fabrikado, dum kiu oni ŝanĝis la lumilojn tiel ke ili iĝis similaj al KamAZ-6282. Pluraj elektrobusoj funkcias en Moskvo.
Teknikaj karakterizoj
En decembro 2020 estis anoncita apero de redezajnita versio kun pli modernaspekta vitroplasta fronto. Ĝi konsistas el apartaj elementoj, kio faciligas la riparadon kaj anstaŭigadon. La nova fronto estas komplete rustoimuna, malpeza kaj malpli kosta.
Karl Steuerwald
Karl STEUERWALD (naskiĝinta la en Strasburgo, mortinta la  en Neu-Ulm) estis germana filologo, pedagogo kaj orientalisto.
Vivo
Steuerwald studis inter 1924 kaj 1928 en Frankfurto ĉe Majno, Berlino kaj Munkeno germanistikon, anglistikon kaj la latinan lingvon. Sian magistriĝfaklaboron pri la dialekto de Londono li finfaris en 1929. Unu jaron poste li iris en Turkujon por instruisti ĉe la Germana lernejo en Istanbulo. Poste li ekdeĵoros ĉe la Gazi-kleriginstituto en Ankaro kaj estis finfine inter 1934 kaj 1944 profesoro ĉe la Universitato de Ankaro. Poste mallongan tempon li denove restis en Germanujo. Inter 1953 kaj 1956 li denove estis en Istanbulo kiel lernejestro de la citita germana gimnazio. Tuj poste li komencis laboregi por sia fama vortao.
József Cserny (fasonisto)
József Cserny [jOĵef ĉerni], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserny József estis hungara fasonisto, altlerneja instruisto, membro de Hungara Arta Akademio (1994). József Cserny naskiĝis la en Diósgyőr (nuntempa parto de Miskolc), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Cserny maturiĝis en 1957 en Miskolc, li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1962. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Kaesz, Miklós Borsos, András Dózsa-Farkas. Li specialiĝis pri fasonadoj de veturiloj, sed li ne aliĝis al ia fabriko. Li instruis ekde 1967 en la menciita altlernejo, ekde 1994 ankaŭ en Universitato de Okcidenta Hungario. Li ricevis premiojn inter 1981-2005, el kio elstaris premio Kossuth en 1993.
Blažim (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183.
T-ara
T-ara (hangule: 티아라) estas sudkorea knabingrupo formita fare de MBK Entertainment en 2009, konsistas el kvar membroj: Qri, Eunjung, Hyomin kaj Jiyeon. La kariero de T-ara estas markita per hok-peza danc-popmuziko, rezulto de ilia proksima partnereco kun komponisto Shinsadong Tiger. Larĝa aro de vidaj konceptoj gajnis al la grupo "kameleon-similan" reputacion. La grupo atingis komercan sukceson en pluraj regionoj en Azio inkluzive de Sud-Koreio kaj Ĉinio, kie ilia 2011 unuopaĵo "Roly-Poly" estas unu el la plej elŝutitaj hejmaj unuopaĵoj ekde 2010.
Membroj:
Jiae kaj Jiwon forlasis la grupon en 2009, antaŭ debuto pro kreivaj diferencoj. Boram, Qri, kaj Soyeon estis aldonitaj al la grupo baldaŭ antaŭ debutunuopaĵo, "Lie". Hwayoung aliĝis al la grupo la 26-an de julio 2010, tiel igante T-ara sep-membra grupo. Core Contents Media sciigis la 30-an de majo 2012, ke nova membro nomita Dani aliĝus al la grupo sekvante la kompletigon de ŝia trejnado, kaj unu monaton poste, Areum eniris T-ara.
Sekvante la ĉikanan konflikton, CCM sciigis ke la kontrakto de Hwayoung estis nuligota. La 10-an de julio 2013, T-ara revenis al ĝia origina debutvicigo post kiam Areum foriris por komenci solokarieron. T-ara tiam daŭris kiel ses-membra grupo ĝis Core Contents Media (nun sub MBK) sciigis ke Soyeon kaj Boram forlasis la grupon.
Klára Zsindelyné Tüdős
Klára Zsindelyné Tüdős [ĵindejnE tudOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsindelyné Tüdős Klára estis la unua hungara ina reĝisoro, ankaŭ kostumisto, scenaristo. Ŝia patro estis János Tüdős, ŝia dua edzo estis Ferenc Zsindely, ŝiaj nomvariantoj estis ''Tüdős Klára (origina); Szunyogh Rudolfné (unua geedziĝa nomo); Zsindely Ferencné, Zs. Tüdős Klára; Zsindelyné (plej simple)''. Klára Tüdős naskiĝis la  en Debrecen, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Klára Tüdős frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi plulernis en Londono kaj Vevey. En 1915 ŝi estis memvola flegistino, poste ŝi studis en Hungara Reĝa Desegnista Edukejo kaj Scienca Universitato de Budapeŝto, krome ŝi lernis ankaŭ dancon. Ŝia ĉefinstruisto estis István Györffy (etnografo). Ekde 1925 ŝi estis kostumisto de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. En la 1930-aj jaroj ŝi okupiĝis ankaŭ pri scenarlibroj kaj en 1937 ŝi malfermis modan butikon, kie ŝi kreis modajn kostumojn. En 1943 ŝi debutis kiel reĝisoro. Dum la nazia erao (1944) ŝi savis judojn. Post la drasta politika ŝanĝo (1945) ŝi iĝis "malamiko de la popolo" kaj en 1951 ŝi estis deportita. Inter 1963-1966 ŝi vivis en Aŭstralio kun sia filino, poste ŝi revenis al Budapeŝto.
Ŝi edziniĝis en 1919, ŝi naskis filinon post 2 jaroj, ŝi divorcis en 1928, denove edziniĝis en 1938, ŝi vidviniĝis en 1963. Ŝi ricevis izraelan postmortan premion en 2001.
Miguel Gustavo
Miguel Gustavo (naskiĝis la 24-an de marto 1922 en Rio-de-Ĵanejro, mortis la 22-an de januaro 1972 en Rio-de-Ĵanejro) estis brazila ĵurnalisto kaj komponisto. Li faris gravajn kontribuojn al la brazila ĵurnalismo, literaturo kaj muziko.
Biografio
Naskita en Rio-de-Ĵanejro en 1922, li komencis kiel diskĵokeo en Radio Vera Cruz en 1941 krom esti ankaŭ farinta furoraĵojn kiel komponisto de samboj kaj marŝoj.
En 1962 li komponis, kun Jorge Veiga, la kanton Brigitte Bardot, honore al la samnoma aktorino. Por la Futbala Mondpokalo 1970 en Meksiko li komponis la himnon Pra Frente Brasil kaj la melodio fariĝis simbolo de la vira Brazila nacia teamo de futbalo, nomata Seleção, la "elekto".
En la sama jaro, li komponis la kanton A saia, inspiritan de Miriam Batucada.
Miguel Gustavo mortis en 1972 kaj estis entombigita en la Tombejo Caju de Rio-de-Ĵanejro.
Sojlo de originaleco
La sojlo de originaleco estas koncepto en kopirajta juro kiu estas uzata por taksi ĉu aparta verko povas aŭ devas esti kopirajte protektita. Ĝi estas uzata por distingi verkojn kiuj estas sufiĉe originalecaj kaj unikaj por garantii kopirajtoprotekton de tiuj kiuj ne estas. En ĉi tiu kunteksto, "originaleco" rilatas al "venado de iu kiel la kreinto aŭ aŭtoro" (laŭ kiom ĝi reflektas la personecon de la verkinto), prefere ol "neniam okazinta aŭ ekzistinta antaŭe" (kiu sumiĝus al la protekto de ĉio nova, kiel en la jura protekto de patento).
Kopirajto trovas sian internacian komunecon en la Berna Konvencio kiu kreas la fundamenton de pluraj konceptoj de internacia kopirajta juro, tamen la sojlo por altiri kopirajton ne estas difinita. Ĉi tiun sojlon devas determini ĉiu jurisdikcio. Dum verkoj kiuj ne renkontas ĉi tiujn sojlojn ne estas elekteblaj por protekto de kopirajto, ili ankoraŭ povas esti elekteblaj por protekto per aliaj leĝoj pri intelekta proprieto, kiel ekzemple varmarko aŭ dezajnaj patentoj (precipe en la kazo de emblemoj).
Ekzemploj
Ekzemple simpla verda rektangulo ne kopirajte protekteblas, aŭ simplaj literoj sen rekonebla aparte arte farita tiparo.
Jen plia ekzemplo: la emblemo de la Somera Olimpiko 1992, konsistanta nur el simplaj grafikaj elementoj (tri kurboj kaj kvin cirkloj) kaj iom da teksto sen rekonebla aparte arte farita tiparo. La grafikaĵo do jure estas konsiderata publika havaĵo. Tamen, la bildo tamen estas varmarko kaj ne ŝoveblas al la vikimedia komunejo, sed nur uzeblas en la unuopaj diversaj lingvoversioj de vikipedio.
31398 Lukedaly
31398 Lukedaly estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 9:4 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan scienciston Luke Daly de la Universitato de Glasgovo. Li estas pioniro en la uzo de tomografia atoma sondilo por studi ekster-terajn specimenojn. Dum sia Ph. D., li helpis konstrui la Desert Fireball Network (Reton en Dezerto pri Bolidoj) en Aŭstralio, kaj li reiris en sian hejman landon por gvidi la UK Fireball Alliance.
Gyula Ernyey
Gyula Ernyey [djula ernjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ernyey Gyula estas hungara fasonisto, arthistoriisto pri fasonado, altlerneja instruisto.
Gyula Ernyey naskiĝis la en Hódmezővásárhely.
Biografio
Gyula Ernyey akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1965, poste li ricevis stipendion 2 jarojn. Inter 1968-1988 li ofte fasonadis diversajn plastajn ilojn en ŝtata entrepreno en Miskolc. Intertempe li akiris plian diplomon MSc en la Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1973 kaj kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio en 1981. Ekde 1967 li ankaŭ instruis en la menciita altlernejo (intertempe universitato), kie li estis katedrestro inter 2008-2010. Inter 1975-1988 li estis vicmuzeestro de Hungara Muzeo pri Metia Arto. Li akiris DSc en 2015. Li ricevis premiojn inter 1997-2011.
Vajk Szente
Vajk Szente [sente], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szente Vajk estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro.
Vajk Szente naskiĝis la  en Orosháza.
Biografio
Vajk Szente maturiĝis en gimnazio en Békéscsaba, poste li akiris aktoran diplomon pri filmestetiko en aktorakademio de Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj diplomon pri arta gvidanto en Kalvinana Universitato Gáspár Károli en 2002. Dum la studentaj jaroj li estis membro de Teatro Csokonai (Debrecen) ĝis 2007, poste de Teatro Madách. Li faris plurajn laborojn pri teatroj, filmoj kaj televidoj. Ekde 2020 li estis ĉefreĝisoro de Teatro de Kecskemét. Li ricevis 2 premiojn en 2019. Li havis edzinon inter 2012-2019.
Iwona Blecharczyk
Iwona BLECHARCZYK (naskiĝis la 24-an de septembro 1987) – pola kamionistino kaj Jutuba influistino. La kreintino de la aŭtokanalo Trucking Girl en Jutubo, kaj kiel la modelo por knabinoj premiita kun la titolo de Barbie Shero en 2019.
Biografio
Ŝi devenas el Ĉekarpata provinco. En 2007 ŝi partoprenis en la beleco-konkurso Miss Polonia  kaj aperis dum la finalo de Ĉekarpata Miss Polonia en Mielec. En 2010 ŝi diplomiĝis en universitato, laŭ edukado ŝi estas instruistino de la angla lingvo. Ŝi vojaĝis kiel busŝoforino de Pollando al Anglio kaj laboris en la vestindustrio. En 2011, Iwona Blecharczyk iĝis kamionistino.
En 2013 ŝi fondis la kanalon Trucking Girl en interreto en la retejo de Jutubo, kie ŝi prezentas registradojn el la kamiono kaj babiladojn pri aŭto-rilataj temoj. La kanalo funkcias en du lingvoj - pola kaj angla. Polaj gespektantoj okupas proksimume duonon de la spektantaro. Ekster Pollando, la registradoj estas statistike plej ofte spektataj en Germanio, Usono, Kanado kaj Britio. En Instagram kaj Facebook, Blecharczyk prizorgas fanpaĝon.
En la periodo 2017-2018, Blecharczyk vojaĝis al Nordameriko (Kanado, Usono), vojaĝante interalie laŭ la Glacia Migrovojo kaj naftejoj.
En 2019, la firmao Mattel premiis al ŝi (kiel la dua pola virino post Martyna Wojciechowska) la titolon de Barbie Shero ; ĉi-okaze, Iwona Blecharczyk ricevis 29-cm-an pupon faritan laŭ sia propra modelo. Post ŝi, en 2021, ĉi tiu distingo estis aljuĝita al Anita Włodarczyk.
Ŝi hazarde estas en televido, kie ŝi gastigis la programon Przygody truckerki (eo: Aventuroj de kamionistino) por Discovery Channel , same kiel en aliaj Jutubkanaloj (ekz. la kanalo de Rafał Gębura 7 metrojn subtera), parolante pri profesio-rilataj aferoj. En Pollando, ĝi estis prezentita de, inter aliaj naTemat.pl, Viva.pl, Claudia.pl , Pola Radio , Newsweek Polska , PolenJournal. Eksterlande, ili skribis pri Iwona Blecharczyk, inter aliaj en la Germana semajnĵurnalo Die Zeit, Der Spiegel Panorama , kanada gazeto La Presse en Montrealo , retejo metropolitaine.fr en Bordeaux. La influistino estas engaĝita en bonfaraj agadoj kaj por la komunumo de profesiaj ŝoforoj.
Ŝi estis invitita partopreni la TEDx.
Gajnintino de la titolo La viro de la jaro – Transport Wings 2019, la titolo aljuĝita de Transport Logistyka Polska.
Ŝi estis la ambasadorino de la marko Orlen (kun Robert Kubica, Kuba Przygoński kaj Adrienn Vogel), ŝi estas la ambasadorino de: Volvo Truck , Eurowag, Truckerslife Foundation, same kiel la ambasadorino de la programo Trzeźwo myślę (eo: Sobrece mi pensas).
En 2020, la pola eldonejo Muza publikigis 320-paĝan libron de Iwona Blecharczyk ''Trucking girl. 70-metrową ciężarówką przez świat (eo: Trucking-knabino. Tra la mondo kun 70-metra kamiono)'' (ISBN 9788328715196 ), pri temoj similaj al ŝia interreta laboro.
Anne Applebaum
Anne Elizabeth APPLEBAUM estas usona novkonservativa ĵurnalistino kaj historiisto. Ŝi publikigis iujn popolem-historiajn verkojn pri la historio de komunismo kaj ankaŭ de Orienta Eŭropo.
Ŝi komencis labori por ĵurnaloj dum la malfruaj 1980aj jaroj. Ŝi pritraktis la malkomunismigon de la 1990aj jaroj kaj ankaŭ verkis popolemajn libroj pri la historio de la antaŭe komunismaj orient-eŭropaj landoj.
En la 2000aj jaroj Applebaum iĝis proparolanto por agresiva usona geopolitiko. Ŝi subtenis la militon en Afganio kaj la kontraŭleĝan Irakan militon, false asertante, ke Saddam Hussein havis armilojn de amasa detruo. Ŝi favoris la trudon de milite restriktita aerspaco en la Libia enlanda milito. Applebaum oponas eŭroposkeptikismo n.
Ŝi apartenas al usona dekstra-konservativa American Enterprise Institute.
Applebaum havas du infanojn kaj ŝia edzo estas Radosław Sikorski, antaŭa pola ministro de defendo kaj eksterlandaj aferoj el Civitana Platformo.
János Honti
János Honti [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Honti János Tamás estis hungara bibliotekisto, instruisto, folkloristo. Lia patro estis Rezső Honti, lia parenco estis Nándor Honti.
naskiĝis en Budapeŝto, li mortis en marto aŭ aprilo de 1945 en Kópháza.
Biografio
devenis el juda familio. Jam en 1928 li kompilis katalogon pri fabeloj. Inter 1930–1932 li laboris en Etnografia Muzeo en Budapeŝto. En 1933 li akiris pedagogian diplomon, poste li instruis en pluraj mezlernejoj en la ĉefurbo. Post 2 jaroj li eklaboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, sed inter 1937-1939 en Parizo li esploris keltajn kaj islandajn literaturaĵojn. Pro la milito li hejmenvenis kaj li publikadis. En la frua 1945 li estis trudlaboristo kaj pro dumvoja marŝo li mortis. Li edziĝis en 1971. Li havis edzinon inter 1935-1937, poste ili divorcis.
Všeruby (distrikto Plzeň-nordo)
Všeruby (en latinaj tekstoj Userob, Serow, Sverob, Wserub, Wsierub, Wscherau) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1212. En la 13-a jarcento estas menciata burgo, en la 16-a jarcento jam forlasita. En la jaro 1900 vivis en Všeruby 1115 germanoj kaj 61 ĉeĥoj. Post la jaro 1945 la germana plimulto de loĝantoj estis ellandigita. La 29-a de februaro 2012 estis al la municipo renovigita statuso de urbo.
En la 19-a kaj la 20-a jarcentŝanĝo en arbaro oriente de la vilaĝo oni minis nigran karbon. Minejojn František, Dobrá naděje, Jan, Jiří kaj Jindřich trafikis Johann Fitz.
Líšná
Nomon Líšná portas pluraj municipoj:
Slopné
Slopné estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1261.
M Countdown
M Countdown (hangule: 엠카운트다운) estas sudkorea muzikprogramo elsendo de Mnet de la CJ E&M Centre Studio en Sangam-dong, Mapo Distrikto, Seulo. Ĝi havas aspektojn de popularmuzikaj artistoj kiuj ankaŭ rezultas vive sur scenejo. Unue gastigita fare de Leeteuk, Shindong, kaj Kangin de Super Junior, la spektaklo havis plurajn aliajn famulojn funkciantajn kiel prezentistoj tra la jaroj. Miyeon de (G)I-dle kaj Joohoney de Monsta X estas la nunaj gastigantoj de M Countdown aktuale en 2023.
Elsendo
M Countdown aerumas vive en hejma televido ĉe 6PM KST ĉiun ĵaŭdon. Viva fluado estas havebla internacie per la paĝo M Countdown On Air en la retejo de Mwave.
En Filipinoj, reta multi-vida rekta elsendo de la spektaklo estas havebla tra gigafest.smart. Ĝi komencis aerumi sur la libersenda TV5-reto de januaro 31, 2021, tamen pro malaltaj rangigoj sur la reto, ĝi estis finita la 6-an de marto 2022. Plenaj epizodoj kun anglaj subtekstoj estas montritaj ĉiun dimanĉan nokton, kune kun alia K-Chart spektaklo Music Bank sur GMA HallyPop. Dume, kelkaj epizodoj de M Countdown kiel Hot Debut kaj Comeback Stages jam estas haveblaj sur YouTube Filipinoj ekde januaro 2022.
Segmentoj
Nunaj segmentoj en la spektaklo inkludas MCD Dance Challenge, MCD Vocal Challenge, Storage M, kaj M Studio. Nuligitaj segmentoj antaŭe elsenditaj inkludas: B'SHOP (kantverkisto Bang Si-hyuk lanĉis selektadon de furoraĵoj), MCD Drama (spektaklo-gastigantoj prezentis diversajn scenarojn), MCD News (raportitaj muzikindustriaj novaĵoj), kaj MCD Ranking (vicigitaj famuloj bazitaj sur certaj temoj).
100046 Worms
100046 Worms estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Worms, unu el plej malnovaj germanaj urboj, kiu havas romanikan katedralon kaj la plej malnovan judan tombejon en Eŭropo. En 1521, la Dieto de Worms eldonis dekreton deklarantan, ke Marteno Lutero estis herezulo.
Liverpola Universitato John Moores
Liverpola Universitato John Moores (Liverpool John Moores University, akronime LUJM) estas brita universitato situanta en Liverpool. La universitato estas nomita laŭ la komercisto John Morse kiu donacis grandajn monsumojn al la institucio. Ĝi estis rekonita kiel universitato en 1992 kaj aliĝis al la du pli malnovaj universitatoj en la grandurbo de Liverpool.
Aktuale en 2014, pli ol 20,000 studentoj studas en Universitato John Moores, de kiuj 17,835 estas bakalaŭraj studentoj.
En 2007, Doktoro Brian May, la gitaristo de la muzikbando Queen, funkciis kiel la prezidanto de la universitato. En 2013 majo li estis anstataŭigita per Brian Lawson.
La universitato unue estis establita kiel institucio por la studo de mekaniko en 1823, kaj tra la jaroj kelkaj proksimaj altlernejoj estis aldonitaj al ĝi. En 1970 la institucio estis rekonita kiel la Liverpool Politeknikejo. Ekde 1892, la institucio ankaŭ estis engaĝita pri maraj studoj, enkadre de la Mara Kolegio de Liverpool kiu estis establita tie. En 1992, la institucio estis rekonita kiel universitato kaj la nomo de la filantropo, John Morse, estis aldonita al ĝi.
Fakultatoj kaj lernejoj
Universitato John Moores havas kvin fakultatojn :
Kampusoj
La universitato havas tri kampusojn.
Diatona akordiono
La diatona akordiono'  (ankaŭ diatona harmoniko, foje melodeon, en Brazilo nomata  ' gaita ponto ' ) estas muzikinstrumenta simila al la akordiono sed kutime farita el ligono kaj iom pli malgranda, havante diatonan kaj alterntonan melodion kaj alterntonan bason. Kiel butonakordiono, ĝi apartenas al la familio de mantiritaj instrumentoj. Ĝi estas populara muzikilo por monda kaj popola muziko. La diatona akordiono havas rondan melankolian sonon.
Specoj de diatonaj akordionoj
Kiel ĉe la kromata akordiono, dekstre ĝi enhavas la 'liniojn' aŭ 'vicojn', kiuj konsistigas la melodion, kaj maldekstre la butonojn, kiuj konsistigas la basojn, la akordojn, kiuj akompanos la koncernan melodion. Estas unu, du kaj tri linioj aŭ vicoj. La unuaj modeloj de diatonaj akordionoj nur havis unu "linion", kun la tempo ili estis plibonigitaj al du kaj finfine evoluis al tri.
Vidu ankaŭ
Hilde Frateur
Kartvelio en la Olimpikoj
Kartveliaj sportistoj unue inter 1952 kaj 1988 partoprenis kadre de la teamo de. Aldone, en la Somera Olimpiko 1992 ili partoprenis en Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio – en vintro ili tiujare ne partoprenis. Ekde la Vintra Olimpiko 1994 kaj ekde la Somera Olimpiko 1996 oficiala kartvelia teamo partoprenas la olimpikojn. Kartvelaj atletoj ĝis inkluzive de la jaro 2022 gajnis entute 40 medalojn, plejparte en luktado, ĵudo kaj halterlevo.
La Kartvela Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1989 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
Diatona akordiono
Eksteraj ligiloj
""La Valse d'Amélie" sur diatona akordiono, YouTube
Kartvelio en la Olimpikoj
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 34 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Giorgi Kandelaki (გიორგი კანდელაკი).
2000
En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 36 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Giorgi Assanidze (გიორგი ასანიძე).
2004
En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 32 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Zurab Zviadauri (ზურაბ ზვიადაური).
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 35 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Ramaz Nozadze (რამაზ ნოზაძე).
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 34 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Nino Salukvadze (ნინო სალუქვაძე).
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 40 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Avtandil Ĉrikiŝvili (ავთანდილ ჭრიკიშვილი) en la malferma ceremonio kaj Laŝa Talaĥadze (ლაშა ტალახაძე) en la ferma.
2020
En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 35 kartveliaj sportistoj. Teamaj flagotenantoj estis Nino Salukvadze (ნინო სალუქვაძე) kaj Laŝa Talaĥadze (ლაშა ტალახაძე) en la malferma ceremonio kaj Gogita Arkania (გოგიტა არქანია) en la ferma.
Vintraj Olimpikoj
En Vintraj Olimpikoj la kartvelia teamo ankoraŭ neniam atingis medalon.
1994
En la Vintra Olimpiko 1994 en Lillehammer partoprenis 5 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Zurab Ĝiĝiŝvili.
1998
En la Vintra Olimpiko 1998 en Nagano partoprenis 4 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Sofia Aĥmeteli (სოფია ახმეტელი).
2002
En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 4 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto duafoje estis Sofia Aĥmeteli (სოფია ახმეტელი).
2006
En la Vintra Olimpiko 2006 en Torino partoprenis 3 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Vaĥtang Murvanidze en la malferma ceremonio kaj Iason Abramaŝvili en la ferma.
2010
En la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero partoprenis 8 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Iason Abramaŝvili en la malferma ceremonio kaj Elene Gedevaniŝvili en la ferma.
2014
En la Vintra Olimpiko 2014 en Soĉio partoprenis 4 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Nino Tsiklauri en la malferma ceremonio kaj Elene Gedevaniŝvili en la ferma.
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 4 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Morisi Kvitelaŝvili.
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 9 kartveliaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Morisi Kvitelaŝvili kaj Nino Tsiklauri en la malferma ceremonio kaj Luka Beruvala en la ferma.
Oldřichov
Nomon Oldřichov havas pluraj setlejoj:
Veselá
Nomon Veselá havas pluraj mnicipoj:
… aŭ partoj de municipoj:
Chemin de Fer de la Vendée
La Chemin de Fer de la Vendée (CFV, "Fervojo de Vendée"), estas turisma kaj historia fervojo kiu partoprenas ekde 1992 en la protektado de la fervoja heredaĵo de departemento Vendée. Ĝi ofertas distron kaj itinerojn en historiaj trajnoj, relveturiloj kaj vaporlokomotivoj, sur sekcio ĝis  de la malnova linio de Vouvant-Cezais - Saint-Christophe-du-Bois (526000).
Plavsko
Plavsko (Alt Platz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis. En distanco 10 km nordoriente situas urbo Jindřichův Hradec, 13 km sudokcidente urbo Třeboň, 19 km nordokcidente urbo Veselí nad Lužnicí kaj 24 km nordokcidente urbo Soběslav.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1279.
100047 Leobaeck
100047 Leobaeck estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana teologo Leo Baeck (1873–1956), libereca juda religia pensulo. Lia "Das Wesen des Judentums" aperis en 1905. Post liberigo el Theresienstadt, li partoprenis al la rekomenco de la germana juda dialogo. Li fariĝis prezidento ambaŭe de la Centra Konsilantaro de la Judoj en Germanio kaj de la Tutmonda Unio por Progresema Judismo.
Vipo (politiko)
En politiko, Vipo estas parlamentano, kiu respondecas pri konservado de frakcia disciplino en la voĉdonadoj kaj pri rekrutado de membroj de sia partio, por ke ili ĉeestu kaj voĉdonu en la gravaj voĉdonoj. Por ke lia devigo havu efikon, la vipo uzas minacojn kaj instigojn por konservi frakcian disciplinon, kaj por tio li estas subtenita fare de la partestroj kaj de la partia stabo kaj administro. La rolo de la vipo kutime ekzistas nur en grandaj partioj, kaj en la cetero de la partioj ĝi estas kutime tenita fare de la prezidanto.
Origino
La origino de la esprimo estas la angla vorto Whip, kiu estas uzata por indiki la posedanton de tiu ĉi posteno en la Brita Parlamento.
En la angla lingvo, la esprimo estis pruntita de la ĉasesprimo whipper-in ("vipado de"), kiu priskribas personon kiu malhelpas la ĉashhundojn kiuj partoprenas la ĉasadon vagi for de la celo.
Unuiĝinta Reĝlando
En Britio, la vipo ankaŭ estas membro de la brita registaro. Aldone al la pozicio, la vipo ankaŭ rajtas al loĝejo ĉe 12 Downing Street. La vipo regule ĝisdatigas la ĉefministron pri la stato de la frakcio. La vipo povas disdoni tri specojn de parlamentaj ordonoj al parlamentanoj, kaj rompi ilin povas konduki al parlamentaj sankcioj. La unua ordo detaligas la politikon de la partio kaj anoncas la okazigon de aparta voĉdono. Ĉi tiu ordo ne postulas ĉeeston aŭ voĉdonadon. La dua tipo estas ordo postulanta partoprenon kaj voĉdonadon. Membro de parlamento ne devas malobservi ĉi tiun ordon, krom se li ricevas permeson de la vipo. La tria kaj plej malfacila tipo estas eksplicita instrukcio partopreni kaj voĉdoni, krom se ekzistas speciala permeso de la vipo. Malobservo de la ordo povas rezultigi elpelon de la partio.
Aŭstralio
En Aŭstralio, en la nacia parlamento (same kiel en la lokaj parlamentoj) ekzistas vipoj en ĉiuj frakcioj, por certigi frakcian disciplinon, kaj por plenumi larĝajn funkciojn nome de la partigvidado. Male al aliaj landoj, la vipo en Aŭstralio ne havas oficialan rolon, kaj ili ne ludas tre vastan rolon. La vipo nome de la Liberala Partio estas nomumita fare de la partigvidado, dum la vipo de la Laborista partio estas elektita fare de konferenco. En ambaŭ partioj la vipo havas ĉirkaŭ du deputitojn.