cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simfonio
Post Beethoven
La nura simfonio de Cesar Frank estas verkita en cikla strukturo, kun la sama temo revenanta en ĉiu el siaj tri ĉapitroj. Direkte al la fino de la jarcento Gustav Mahler verkis sian duan simfonion, kiu inkludas solistan kantadon en sia kvara movimento kaj koruson kun solistaj kantistoj en la fina movimento (simila al kion Beethoven faris en sia naŭa, korussimfonio) kaj ĝia tuta strukturo estas noviga kaj libera de la strukturo de la klasika simfonio. Tiel li daŭre integrigis koruson aŭ solistojn en siaj Tria kaj Kvara Simfonioj.
Mahler opiniis, ke la simfonio "estas kiel la mondo: ĝi devas ampleksi ĉion" kaj efektive liaj simfonioj estis intencitaj esprimi profundajn filozofiajn ideojn kaj orkestrajn instrumentojn, ĝis tiam ne viditajn en la koncert-orkestro, kiel mandolino kaj gitaro, aldone al solista kaj koruso kantado en siaj verkoj. Ĉirkaŭ la fino de la 19-a jarcento, Gustav Mahler ekkomponis longajn kaj grandskalajn simfoniojn kiujn li plue komponis ĝis komenco de la 20-a jarcento. Lia 3-a simfonio, finkompletigita en 1896, estas unu de la plej longaj simfonioj luditaj regule, enhavanta ĉirkaŭ cent minutojn en la plej granda parto de ludokazoj. La 8-a simfonio estis komponita en 1906 kaj ricevas la kromnomon "Milsimfonio" pro la granda kvanto de voĉoj necesaj por ĝia ludado.
La 20-a jarcento
La dudeka jarcento kunportis la rompon de ĉiuj konvencioj kaj strukturoj, ĉefe por la artoj. La samo estas vera pri muzikkomponaĵoj ĝenerale kaj simfonioj aparte. Kvankam ekzistas modernaj simfonioj kiuj respektas la romantikan strukturon, verkoj de Ŝostakoviĉ, Strauss kaj aliaj, tamen ekzistas ankaŭ multaj simfonioj kiuj estis verkitaj tielmaniere ke ili ne obeas al la reguloj.
En la 20-a jarcento okazis pli granda diversigo en la stilo kaj enhavo de la verkoj kiujn la komponistoj mem nomis "simfonioj". ​ Kelkaj komponistoj, kiel Dmitrij Ŝostakoviĉ, Sergej Raĥmaninov kaj Carl Nielsen, plue verkis laŭ la tradicia formo de kvar movimentoj, dum aliaj komponistoj adoptis diferencajn fokusojn: la Sepa Simfonio de Jean Sibelius, nome lia lasta, konsistas el nur unu movimento; ankaŭ la Alposimfonio de Richard Strauss, konsistas el nur unu movimento sed dividita en 22 partoj ĝi detaligas dekunuhoran supreniron tra montaro, kaj la Naŭa Simfonio de Alan Hovhaness, nome Saint Vartan — origine opus 80, poste opus 180: komponita en 1949-1950, konsistas el 24 movimentoj. ​ Oni povas observi ankaŭ similan variecon en la daŭrado de la simfonioj: Gustav Mahler plue komponis enormajn verkojn kiuj postulas pli ol unu horo por sia ludado, dum aliaj kiel Havergal Brian, kies Unua Simfonio «Gotika», kompletigita en 1927, daŭras preskaŭ du horojn. Alipinte de la gamo, ludado de la Malgranda Simfonio n.° 1 de Darius Milhaud, komponita en 1917, daŭras nur tri minutojn kaj duonon.
Jam fine de la 19-a jarcento estis aperinta priokupo por la unuigo de la tradicia kvarmovimenta simfonio en ununura unika forma koncepto ĝenerala, kiu estis nomita «dudimensia simfonia formo», kaj trovis sian aksan ŝlosilan punkton en la Kamersimfonio n.° 1 de Arnold Schönberg, opus 9 (1909), kiu estis sekvita en la 1920-aj jaroj per aliaj elstaraj germanaj simfonioj de unusola movimento, kiel la Unua Simfonio de Kurt Weill (1921), la Kamersimfonio de Max Butting, opus 25 (1923), kaj la Simfonio de Paul Dessau de 1926.
Paralele al tia eksperimentado, aliaj simfonioj de la 20-a jarcento klopodis intence elvokis la origenoj de la ĝenro en la 18-a jarcento, laŭ terminoj de formo kaj eĉe de muzika stilo, per elstaraj ekzemploj kiel la «Klasika» Simfonio de Sergej Prokofjev de 1916-17 kaj la Simfonio en C de Stravinski de 1938-1940. Igor Stravinski verkis la Psalman Simfonion por Orkestro kaj Koruso, en tri ĉapitroj en minimumisma stilo, kombinante antikvan eklezian muzikon kun sovaĝeco en la stilo de La konsekro de la printempo. La Tria Simfonio de Leonard Bernstein, "Kaddiŝ", por orkestro, miksita koruso, infana koruso, soprankantisto kaj rakontanto, estas kreita kiel defio de homo al lia Dio.
Tamen, pludaŭris kelkaj tendencoj. La nomigo de muzika verko kiel «simfonio» ankoraŭ havis kelkajn gradojn de prilaborado kaj celseriozeco. La vorto «sinfonietta» estis enkonsukita po referenci verkon pli mallongan, de pli modestaj celoj aŭ «pli malpeza» ol vera simfonio, kiel la "Sinfonietta" por orkesto de Prokofjev.
En la unua duono de la jarcento, modernistaj komponistoj kiel Edward Elgar, Gustav Mahler, Jean Sibelius, Carl Nielsen, Igor Stravinski, Bohuslav Martinů, Roger Sessions, Sergej Prokofjev, Rued Langgaard kaj Dmitrij Ŝostakoviĉ komponis simfoniojn «eksterordinaraj laŭ atingo, riĉeco, originaleco kaj esprimurĝo». Mezuro de la signifo de simfonio estas la grado laŭ kiu ĝi montras konceptojn de la tempoformojn proprajn de la epoko en kiu ĝi estis kreita. Kvin komponistoj de la 20-a jarcento kiuj plenumas tiun konsideron estas Sibelius, Stravinski, Luciano Berio (en lia Simfonio, 1968-1969), Elliott Carter (en lia Triorkesta Simfonio, 1976) kaj Pelle Gudmundsen-Holmgreen (en Simfonio/Antifonio, 1980). ​
Ekde mezo de la 20-a jarcento ĝis la 21-a jarcento estis realtigo de la intereso por la simfonio fare de multaj komponistoj de postmodernismo kiu esence aldoniĝis al la kanono, ĉefe en Britio: nome Peter Maxwell Davies (10), ​ Robin Holloway (1), ​ David Matthews (9), ​ James MacMillan (4), ​ Peter Seabourne (4) kaj Philip Sawyers (3).
5-a simfonio de Beethoven
La 5-a simfonio en C-minoro, op. 67 de Ludwig van Beethoven apartenas al la plej famaj simfonioj de Beethoven kaj estas unu el la plej popularaj verkoj de la klasika muziko. Kadre de la romantisma kompreno de Beethoven, kiu daŭris ĝis en la 20-a jarcento, oni interpretis la "Kvinan" de Beethoven kiel „muzike objektivigita rakonto pri malvenko kaj triumfo, pri eterna homa sortolukto, pri sufero kaj savado“. Simile al la 9-a simfonio, kiu komenciĝas triste en D-minoro kaj finiĝas kun brile entuziasma himno „Odo al Ĝojo“ en D-maĵoro, ankaŭ la 5-a simfonio de sia "malhela", "stresita" kaj "ĉagrena" komenco en C-minoro ĝis la heroisma finalo en C-maĵoro dramece simboligas ian vojon de malhela nokto al la lumo. Kvankam ĉi tiu patosa interpretado en la nuntempo cedis al pli objektiva vidmaniero, oni tamen povas konstati, ke la kvina simfonio de Beethoven kune kun la 3-a simfonio kaj eĉ pli kun la 9-a simfonio esence influis la simfonian verkadon de la 19-a jarcento – ekde Johannes Brahms trans Pjotr Ĉajkovskij kaj Anton Bruckner ĝis Gustav Mahler.
Simfonio n-ro 94 de Haydn
La simfonion no 94 G-maĵoran Joseph Haydn komponis en la jaro 1791. La verko ekestis kadre de la unua turneo en Londono kaj estis antaŭprezentata la 23-an de marto 1792. La granda konateco de la simfonio koncernas unualinie la 2-an movimenton. Ĉi tiu disvastiĝis ankaŭ en aliaj instrumentadoj kaj aranĝoj, el kiuj la plimulto ekestis jam en la unuaj jaroj post la unua prezentado. I.a. temas pri tekstigoj de la ĉefa melodio kaj parte ankaŭ de kelkaj variacioj en diversajn lingvojn. Unu el la plej fruaj aranĝaĵoj por piano kaj kantado estas angla- resp. itallingva kun la tekstoj „Hither com ye blooming fair“ resp. Per compenso offir non sò“. La menueton oni publikis en Bonn en 1811 kiel parto de kvodlibeto nomita „Rochus Pumpernickl“. En ĝi la melodio estas ŝanĝita kaj kunmetita kun fremda trio. Ankaŭ Haydn mem aranĝis la movimenton: en la ario de sia en 1801 komponita oratorio „Die Jahreszeiten“ li fajfigas la melodion de ĉi tiu movimento per la terkultivisto sur la kampo.
Eggingen
Eggingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 1742 loĝantojn.
Arkitekturo de Mezopotamio
La arkitekturo de Mezopotamio estas antikva arkitekturo de la regiono de Tigrisa-eŭfrata (konata ankaŭ kiel Mezopotamio), kiu enhavas kelkajn diferencajn kulturojn kaj daŭris periodon el la 10a jarmilo a.K., kiam oni konstruis la unuajn permanentajn strukturojn, al la 6a jarcento a.K. Inter la mezopotamiaj arkitekturaj atingoj estas la disvolvigo de urba planado, la domo kun centra korto, kaj la ziguratoj. Ne ekzistis arkitektura profesio en Mezopotamio; tamen, skribistoj skizis kaj administris konstruadon por la registaro, la nobelaro aŭ la monarkio. La Mezopotamianoj konsideris la 'arton de konstruado' kiel dia donaco lernigita al homo fare de dioj kiel aperas listigite en la me-dekreto 28.
Meza industria lernejo kemia de akademiano Heyrovský
Meza industria lernejo kemia de akademiano Heyrovský, Ostrava, kontribua organizo (ĉeĥe, oficiala ĉeĥa mallongigo: SPŠCHG, neoficiala ĉeĥa mallongigo: Chemgym) estas la plej malnova kaj ununura kemia industria lernejo en Moraviasilezia regiono. Ekde la 1-a de septembro 1950, kiam ĝi estis fondita, ĝi kelkfoje ŝanĝis la nomon kaj sidejon. Nuntempe ĝi havas sidejon en Ostrava-Zábřeh en Středoškolská strato n-ro 1 kaj ĝi proponas studadon en tri fakoj de kvarjara taga studado finita per abituro. Temas pri fakoj: Aplikita kemio (28-44-M/01) kaj Naturscienca liceo (78-42-M/006). La lernejo en la jaro 2009 akiris prestiĝan internacian titolon Ekolernejo.
Galerio ĉe kemiistoj
Galerio ĉe kemiistoj estis en la lernejo malferita per vernisaĝo de ekspozicio de vira akto de fotografiisto Petr Ondruška la 14-an de novembro 1995. En spacoj kun dimensioj 5×7 metroj okazis vico da ekspozicioj de aŭtoroj konataj kaj malpli konataj, lertaj kaj komencantaj, profesiuloj kaj amatoroj. La spacon ricevas ankaŭ studentoj de la lernejo - ĉiujare en junio ekz. okazas ekspozicio de laboroj de lernejrondeto de nigrablanka fotografio. Regule estas ankaŭ ekspozicioj de anime trafitaj klientoj de ostrava Čtyřlístek (Kvarfolio) - centrejo por personoj kun sane indisponitoj (iama Instituto de socia zorgo en Muglinov). Inter la plej malproksimaj ekspoziciintoj apartenas docento inĝeniero M. Kaláb, CSc., el Kanado. Dume la plej ofte en la galerio ekspoziciis Aleš Kalivoda. El konataj ekspoziciintoj eblas plu nomi: Alexander Babraj, František Řezníček aŭ Milan Blšťák.
Finvizitintoj
La plej konata finvizitinto de la lernejo estas ĉeĥa topmodelino Petra Němcová, kiu vizitis la lernejon dum filmigado de programo por stacio Discovery Channel la 18-an de decembro 2006. Plua konata finvizitinto estas eksa ostrava primatoro Aleš Zedník.
Rosegaferro
Rosegaferro estas kvartalo (frazione) de la urbo Villafranca di Verona, en Italio.
Leo Anton Karl de Ball
Li naskiĝis en Nordrejn-Vestfalio (Germanio), lernis en Bonn kaj Berlino, doktoriĝis en 1877. Li laboris en la observatorio de Seeberg kaj en la privata observatorio Bothkamp (apud Kijlo), tie li malkovris la asteroidon 230 Atamanto, la.
Nhandejara
Nhandejara (Nhanderuvuçu aŭ Nhamandú) estas konsiderita la supera dio en Tupi-Gvarania mitologio.
Leo Anton Karl de Ball
Poste li iris en la observatorion de Ougrée, en Seraing (Belgio), kie li analizis la mason de Saturno kaj mezuris paralaksojn kaj observis duopajn stelojn.
De 1891 ĝis sia morto en 1916 li estis direktoro de la observatorio Kuffner en Vieno.
Rosegaferro
Historio
Laŭ iuj esploristoj, la nomo devenas de la fakto, ke la tero ĉirkaŭanta la urbon estas tre ŝtoneca, tiel ke ĝi konsumas, korodas (rosega en venecia lingvo) la plugilon en fero.
Nhandejara
En la greka mitologio ĝi samvaloras al Ĥaoso, aŭ al la Abrahama Dio YHWH. Nhandejara ne havas la nomatan antropomorfan formon, ĝi estas la energio, kiu ekzistas, ĉiam ekzistis kaj ĉiam ekzistos, tial Nhandejara ekzistas eĉ antaŭ ol la Universo ekzistas.
En la komenco li detruis ĉion, kio ekzistis kaj poste li kreis la animon, kiu en la tupi-gvarania lingvo nomiĝas "Anhang" aŭ "añã" la animo; "gwea" signifas maljuna; tial anhangüera "añã'gwea" signifas antikvan animon. Nhandejara kreis la du animojn kaj, el la du animoj aperis "anhandeci", nome la tuto.
Poste li diris, ke estos lagoj, nebulo kaj riveroj. Por protekti ĉion ĉi, li kreis Iara. Post Iara, Nhandejara kreis Tupã, kiu regas la klimaton, la veteron kaj venton, Tupã manifestiĝas per fulmo, tondro, vento kaj ŝtormoj, ĝi estas Tupã, kiu puŝas la nubojn tra la ĉielo.
Nhandejara ankaŭ kreis Caaporã (Caipora) la protektanton de la arbaroj kaj de ĉiuj vivantaj estaĵoj.
(14518) 1996 RZ30
(14518) 1996 RZ30 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Lobnja (stacio)
Lobnja (Лобня) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Lobnja.
Meymac (stacidomo)
Meymac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Meymac, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
Hulringo
Hulringo estas sporta ekzercilo. Oni uzas ĝin kiel unu el sportiloj dum ekzercado pri ritma gimnastiko, kalisteno aŭ kiel amuzilo.
La nomo hulringo devenas el havaja danco Hulo.
Lapona limozo
La Lapona limozo, Limosa lapponica, estas granda vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ĝi estas relative mallongkrura membro de la genro de limozoj.
Aspekto
Ili estas mezgrandaj birdoj de inter 30 kaj 40 cm, enverguro de 70-80 cm kaj pezo de 280- 380 la ino kaj de 400-450 la masklo. Plenkreskuloj havas blugrizajn krurojn -ne tiom longajn- kaj tre longan malhelan bekon iome suprenkurvitan kaj rozkoloran ĉepinte. La kolo, brusto kaj ventro estas nestriitaj -nur estas malfacile videblaj striaj blankaj makuletoj- ruĝbrunaj dum somera plumaro kaj grizblankaj vintre. La dorso estas grizmakulita. La vizaĝo montras striojn malhelajn tra okuloj -en hela vizaĝo- kaj ĉe krono. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la masklo estas iomete pli malgranda, pli kolora kaj pli mallongbeka.
Simila specio
La plej parenca specio estas la Nigravosta limozo, Limosa limosa, kiu havas samajn ĝeneralajn trajtojn, inkludite la du sezonajn plumarojn, sed ne havas tiom suprenkurvitan bekon ĉepinte kaj havas ĝin iom pli longan. Ankaŭ ties kruroj estas pli longaj ol tiuj de la Lapona limozo, Limosa lapponica. Krome la ruĝbruna koloro somera okupas en tiu ĉi specio ankaŭ la tutan ventron kie la flankaj strioj estas ne tiom videblaj kaj blankaj anstataŭ nigraj. Dumfluge la vostofino ne estas nigra, sed montras nur kelkajn horizontalajn mallarĝajn striojn kaj flugilo ne montras blankan larĝan strion. Krome la pugo estas blanka kaj akrapinta aldorse. La plej simila specio estas la rara azia Galinaga tringo.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas arktaj Skandinavio kaj Azio kaj okcidenta Alasko ĉe malferma tundro.
La Lapona limozo estas birda specio kiu ĝuas protekton kiel migranta eŭrazia akvobirdo (AEWA). Ili estas nur iom pli da 1.000 birdoj. Danĝero estas ĉe vintrejoj -perdo de medioj, kie ili ariĝas tromultnombre- kaj ĉasado dum migraj vojoj.
Migrado
Ili migras poare al marborda okcidenta Eŭropo, Afriko, Suda Azio, Aŭstralio kaj Novzelando. Vagulaj birdoj el Eŭropo kaj Azio eventuale aperas ĉe ambaŭ nordamerikaj marbordoj. Ĝi estas la birda specio kiu konite plej longdistance migras senhalte, ĉar ili flugas 11,000 km el Alasko ĝis Novzelando (BTO News 258: 3, 2005). Vintre ili preferas sablajn kaj kotajn estuarojn kaj proksimaj herbejoj.
El 1976 la biologo Robert E. Gill komencis studi la migradon de tiu specio el Alasko. Li konstatis dekomence ke tiuj birdoj manĝegas vermojn kaj tapesojn antaŭ elflugi kvazaŭ ili flugos dumlonge. La unuaj hipotezoj estas ke ili haltas survoje por ripozi kaj manĝi, sed estis maleble sekvi la flugon de la birdoj por konstati ĝin. Finfine la specio montris ke ili povas flugi la tutan "mondon" senhalte. En 2006 teknologio helpis kaj teamo de fakuloj instalis radioelsendilojn al kelkaj ekzempleroj kaj sekvis ties flugojn. Surprize ili konstatis ke la birdoj flugis rekte suden dum 11,425 km dum naŭ tagoj, tio estas la seninterrompa plej longa flugo ĝis tiam konstatita. Pli precize el 9 birdoj ĉiuj flugis suden, el ili 2 rekte al Novzelando senhalte, nur aliaj 2 iom perdis la vojon okcidenten je nivelo de Novgvineo. Poste aliaj specioj aliĝis al la grupo de longdistancaj flugantoj.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas per tuŝoprobado ĉe kotejoj aŭ marĉoj. En malalta plantaro ili povas ankaŭ pluki insektojn per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj krustulojn, sed ankaŭ erojn da akvaj plantoj. Ili estas sociaj birdoj, foje kun aliaj vadbirdoj.
Voĉo estas diferencaj “ki-ki”.
Reproduktado
Okazas bruemaj parigadaj ceremonioj; for de tiu sezono, ili silentas; la masklo fosas por sugesti nestadon. Ili nestas poare kaj surplanke, kutime ĉe malalta herbaro. La ino demetas 2-4 ovojn helbrunverdajn brunmakulitajn ĉirkaŭ maje. Dum bredado maskloj kantflugas kaj atakas poare eventualajn invadulojn. Ambaŭ gepatroj kovas dum 20 tagoj kaj zorgas la idojn, kiuj elnestiĝas kaj ekmanĝas post horoj kaj ekflugas post unu monato. Ili maturiĝas je sia dua jaro. Ili vivas ĝis 18 jaroj.
Dănulești (Hunedoara)
Dănulești [danuleŝtj] (hungare: Danulesd, germane: Danuleschd) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 336 loĝantojn (rumanoj); en 1992 85 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1468. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Gurasada.
2965 Surikov
2965 Surikov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan pentriston Vasilij Ivanoviĉ Surikov (cirile Василий Иванович Суриков, 1846–1916).
(8520) 1992 EC12
(8520) 1992 EC12 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la UESAC, aŭ Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, (angla por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Karolinum
Karolinum estas komplekso de konstruaĵoj (la plej malnova universitata kolegio en Mezeŭropo), kiu troviĝas en Prago, en la historia kvartalo Malnova Urbo, surangule inter la stratoj Železná kaj Ovocný trh. Altrespektinda sidejo kaj simbolo de la Universitato de Karolo, havanta statuson de Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
La kolegio estis fondita en la konstruaĵo, origine posedita de la reĝa monfaristo kaj bankisto majstro Johlin Rotlev (Rotlöw). La domo estis en 1383 akirita de la reĝo Venceslao la 4-a (filo de la fondinto de la universitato Karolo la 4-a) kaj post konstruaj adaptoj en 1396 dediĉita al la universitato. En la kolegio ne nur instruis, sed ankaŭ loĝis la profesoroj, ĝi servis ankaŭ al solenaj kunvenoj kaj kiel rezidenco de la rektoro.
En la periodo post la milito sur Blanka Monto (1620) ĝi estis sidejo de jura kaj medicina fakultatoj kaj en (1918-1939) de la Germana universitato en Prago.
Nuntempe Karolinum estas sidejo de la rektoro kaj de la centraj institucioj de la Universitato de Karolo kaj ĝi servas por solenaj kaj reprezentaj celoj.
Konstruhistorio
Karolinum trapasis plurajn ampleksajn rekonstruojn: la frubaroka devenas el la jaro 1687, la sekvajn gvidis František Maxmilián Kaňka (1715-1718), Josef Mocker (1882), Jaroslav Fragner (1946-1968) kaj Tomáš Šantavský (1996-1997).
Malgraŭ tio konserviĝis ankaŭ pluraj partoj en la origina gotika stilo, krom la kelaro precipe arkadoj en la teretaĝo kaj la unika orielo (korbelfenestro) kun la universitata kapelo de Sanktaj Kosma kaj Damian.
En la teretaĝo de la konstruaĵo troviĝas nuntempe i.a. ankaŭ galerio prezentanta precipe fotografiajn ekspoziciojn.
La nomon "Karolinum" portas ankaŭ la universitata libroeldonejo.
Vidu ankaŭ
Universitato de Karolo
Distrikto Litoměřice
Distrikto Litoměřice estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Ústí nad Labem. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 105 urboj kaj vilaĝoj.
Abancourt (Nordo)
Abancourt, prononco [], estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 432 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Abancourt estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Abancourt etendiĝas sur 5,67 km².
Lafo
Lafo estas fandiĝinta roko, magmo kiu estas elĵetita el la interno de ia planedo, inkluzive Teron, aŭ de ia luno. Magmon produktas interna varmo de planedo aŭ luno, kaj ĝi erupcias kiel lafo ĉe vulkano aŭ tra fendo en la terkrusto aŭ lunkrusto. Ĝia temperaturo ĝenerale estas inter 700 °C kaj 1200 °C kiam ĝi elsputiĝas. Oni ofte nomas la solidan rokon, el posta malvarmiĝo, "lafo".
Abancourt (Nordo)
Historio
Dum resaniĝa restado en 1916, Adolf Hitler pentris akvarelon sur la portalo de la farmodomo Vilain, en la malsupra strato. Tiu portalo estis detruita dum loka batalo en 1918, sed la akvarelo ankoraŭ ekzistas.
Lafo
Lafofluaĵo estas moviĝanta elfluaĵo de lafo kiu kreiĝas dum neeksploda erupcio. Kiam ĝi ĉesas moviĝi, lafo solidiĝas iĝante magmorokaĵo. La vorton "lafofluaĵo" oni ofte mallogigas al "lafo". Kvankam lafo povas esti ĝis 100000 fojojn pli viskoza ol akvo, lafo povas flui longan distancon antaŭ ol malvarmiĝi kaj solidiĝi, pro ĝiaj atributoj tiksotropio kaj ŝera maldensiĝo.
Abancourt (Nordo)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Françoise Laine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lafo
Eksploda erupcio produktas miksaĵon de vulkana cindro kaj aliaj pecoj nomitaj tefro, anstataŭ lafofluaĵoj. La vorto "lafo" devenas de la itala lingvo "lava" (napola aŭ kalabria dialekto), kaj probable de la latina vorto "lavare", kiu signifas lavi. La unua mencio rilate al elpremita magmo (fluida roko sub la tersurfaco) ŝajne estas en noto kiun skribis Francesco Serao pri la erupcio de Vezuvio en 1737. Serao skribis "fluaĵo de fajra lafo", kiel analogio al la fluado de akvo kaj koto malsupren laŭ la flankoj de la vulkano post granda pluvo.
Abancourt (Nordo)
Administrado
Abancourt apartenas al la kantono Cambrai-Ouest, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Benice
Benice povas esti:
Ŝpuro
La ŝpuro estas unu el la gravaj parametroj de fervoja trako. Ĝi estas la distanco inter la enaj flankoj de la relkapoj.
NGC 7815
NGC 7815 estas stelo en konstelacio Pegazo.
Ŝpuro
La termino ŝpuro estas difinita per la Terminara Komisiono (TK) en la Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF). Oficiale sinonimoj ne estas akceptataj. Sed ankaŭ la neoficialaj alinomoj larĝo de trako kaj traklarĝo estas uzataj; tiuj vortoj tamen estas erarigaj, ĉar la trako estas klare pli larĝa ol la ŝpuro.
NGC 7815
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kapelo Bardi
La Kapelo Bardi estas la unua dekstre de la Majora Kapelo de la Baziliko Santa Croce en Florenco. Ĝi entenas ciklon de sekaj pentraĵoj sur la mura flanko, de Giotto, datebla 1325 ĉirkaŭ kaj dediĉitan al Sankta Francisko el Asizo.
Ŝpuro
Teĥniko
La ŝpuro de la reala trako ne estas precize egala al la nominala. Pro eluzado la trako plilarĝiĝas. Ankaŭ oni faras malmulte pli grandajn ŝpurojn en turnoj por plifaciligi veturadon.
Bassens-Appontements (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ŝpuro
Uzado
La larĝo estas diversa en diversaj fervojoj. En plejmulto de landoj estas ĉefa granda ŝpuro, kaj povas ekzisti ankaŭ lokaj malgrandaj fervojaj sistemoj kun malgrandaj ŝpuroj.
16190 Kabirjolly
16190 Kabirjolly estas malgranda sed neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kabir Jolly, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri translacia medicino. Li estis lernanto ĉe la College Park High School de The Woodlands (Teksaso, Usono).
Ŝpuro
Uzado
Norma ŝpuro estas milimetroj, ĝin havas ĉirkaŭ tri kvaronoj de longo de la fervojaj trakoj de la tuta mondo. Malpli grandajn ŝpurojn oni nomas mallarĝajn; la koncernaj trakoj nomiĝas ankaŭ etŝpuraj. Etŝpuraj trakoj estas diversaj, la plej ofte uzataj estas 750, 914,,.
Ŝpuroj pli grandaj ol la norma nomiĝas larĝaj: (en Rusio, landoj de eksa Sovetio, ankaŭ en Finnlando kaj Mongolio,  ( ibera ŝpuro en Hispanio kaj Portugalio).
Etŝpuraj trakoj permesas malpli grandajn kurbo-radiusojn kaj tial ofte estas uzataj en malfacila tereno, ekzemple en montaro. Larĝaj ŝpuroj donas pli da stabileco.
Blinda Gardisto
Esperanto > Esperanta kulturo > Esperanta humuro > La Blinda Gardisto < Humuro
Bassens-Appontements (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Voies du port de Bassens (570511).
Blinda Gardisto
Ekde 1996, la Blinda Gardisto estas la oficiala murgazeto de la Internacia Seminario (IS). La du fondintoj estas Gunnar R. Fischer kaj Till C. Schönberner. Ili verkis grandan parton de la artikolaro, tamen intertempe kontribuis ankaŭ aliaj personoj.
Kapelo Bardi
Historia skizo
Establita jardekon post la apuda Kapelo Peruzzi, ĝi estis komisiita de florencaj riĉaj komercistoj kaj bankistoj de familio Bardi kaj estas konsiderata la arta testamento de la granda pentristo, en kiu, laŭ esploristoj, elstariĝas sumo de lia pentraĵa verkaro, kvankam nun la pentraĵoj estas tie kaj tie ruiniĝintaj pro diversaj kaŭzoj inter kiuj ĝuste la tekniko, grandparte pentrado sur seka muro, altrudita de la neceso favori aliajn verkojn komisiitajn en Italio, kaj ne nur, kiujn la pentristo ofte delegis al sia butiko.
Pro sia ruiniĝo kaj kvankam citita jen de Lorenzo Ghiberti jen de Vasari, ĝi malaperis al la okuloj pro blankigo en 1714. La malblankigo okazis en 1852 kun reintegrigo de pentristo Gaetano Bianchi. Hodiaŭ, liberigita de ĉio, la ciklo montras spurojn de la origina pentraĵaro kaj ankaŭ spurojn de la Giotta testemento. Tiuj pentraĵoj, fakte, laŭ la konstanta kritiko de spertuloj, estas grandparte aŭtografaj kaj efektigitaj, tuj post aŭ samtempe, tiuj de la Kapelo Peruzzi, nome 1325 ĉirkaŭ.
Kelkaj priskriboj
En la pentraĵara ciklo aperas ses scenoj, epizodoj de la vivo de Sankta Francisko kaj figuroj de franciskanaj sanktuloj, kiuj reprenas, ĝisdatigitaj ĉar igitaj pli esprimriĉaj, la samajn temojn de la Historioj pri Sankta Francisko de la Asiza Alta Baziliko. Ĉiu mura flanko montras tri fakojn, dividitajn en la luneto, kaj du kvadratojn sur la subaj registroj. La sinsekvo estas el alto al malalto. Ekstere, supre de la arkego troviĝas krome la centra epizodo de Stigmatoj de Sankta Francisko (390x370 cm). Ekstere alte supre de la arko estas reprezentata Francisko ricevanta la stigmatojn kaj, ene de medaljonoj, Adamo kaj Eva.
La ciklo komenciĝas sur la dekstra muro:
Sur la fronte kontraŭ muro
Interesas noti kiel la Malriĉulo aperas senbarba, spite de la unuaj fontoj kiuj transdonas la malon kaj spite de la unuaj pentraĵoj en Asizo. Tiu elekto eble ligiĝas al la revizianta optiko de la franciskanaj Konventualoj - tiam alia branĉo de franciskanoj - kiuj emis rekonsideri la paŭperismajn temojn de la fondinto kaj modifi lian publikan bildon. Sur la fundo estas niĉoj kun sanktuloj, kies nur kelkaj rekoneblaj; inter ili apenaŭ notiĝas Sankta Klara el Asizo.
Rezigno pri teraj bonaĵoj
La personoj aperas dispoziciitaj sammaniere kiel en la Asiza Baziliko, sed kun esprimo jam multe pli matura: du grupoj kontraŭstarantaj, tiu kun Francisko duonnuda preĝanta, kovrita per ls pivialo de la episkopo kaj sekvata de aliaj figuroj de fratuloj, kaj tiu de la patro Bernardone kiu, koleriĝinta, estas blokita de viro. Ĉe la flankoj du knabaĉoj mokas dum iliaj patrinoj ilin riproĉas kaj batas.
Ametisto
Ametisto estas violkolora variaĵo de kvarco (SiO2). Tiun ĉi kristalon oni uzas kiel ornamaĵon. Oni uzas ilin ekzemple por intajloj.
Ametisto estas tre vaste trovebla mineralo. Tamen grandaj kaj klaraj ekzempleroj taŭgaj por tranĉi kaj prilabori kiel ornamaĵon troviĝas en kompare malmultaj lokoj. Trovejoj estas en Brazilo, Urugvajo, Rusio kaj Srilanko. Tiajn kristalojn oni precipe trovas en kavetoj en hidrotermaj vejnoj kaj vulkanaj ŝtonoj. Ofte komercataj estas ankaŭ la tiel nomataj ametistaj druzoj aŭ geodoj, ĉe kiuj la kristaloj formiĝis ene de kaveto, ĉirkaŭate de tavolo da kalcedono. La plej belaj druzoj ĉefe venas el Brazilo kaj povas esti 2 metrojn altaj.
Franzenheim
Franzenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Aristofano de Bizanco
Aristofano de Bizanco (greke: Ἀριστοφάνης; naskiĝis ĉirkaŭ -257; mortis ĉirkaŭ -180) estis helena filologo. Li estis diŝciplo de Eratosteno kaj Aristarko el Samotrako. Ĉirkaŭ -197 li iĝis kvina direktoro de Biblioteko de Aleksandrio.
Blinda Gardisto
Origine intencita kiel serioza, informa gazeto - simile al kongresaj gazetoj de la Universala Kongreso (UK) aŭ la Internacia Junulara Kongreso (IJK) - jam dum la unua jaro montriĝis ke la du redaktoroj forte inklinas al ŝercaj artikoloj.
La stilo de la Blinda Gardisto estis inspirita de la Usona MAD-magazino (ĉefe ĉe Gunnar R. Fischer), humuraĵoj el Out of order (la lerneja gazeto de Till C. Schönberner) kaj la daŭre novaj idiotaĵoj en Esperantujo, precipe tedaj kaj stultaj movadaj diskutoj.
Ne ĉiam temis vere pri murgazeto: Plurfoje eldono de la Blinda Gardisto fariĝis parto de la 2a informilo de la Internacia Seminario (IS). Por kontraŭbatali la nescion pri la junulara Esperanto-kulturo, en la Blinda Gardisto daŭre aperis kantotekstoj kiel "IS" de Bertilo Wennergren kaj Micke Englund aŭ "La Bamba".
Pluraj Esperanto-gazetoj influis la Blindan Gardiston: De la membrogazeto de la Kolonjaj esperantistoj, Kolego, oni transprenis la klaĉan rubrikon "Ĉu vi jam scias...?". La slogano "Blinda Gardisto? - Blinda Gardisto!" origine venas de Koncize, Esperanto-gazeto eldonita de diversaj Eŭropaj Esperanto-junularoj ("Koncize? - Koncize!"). Aliflanke Koncize kaj la membrogazeto de la Germana Esperanto-Junularo, GEJ-gazeto (ekde 1999: /·kune·/), reaperigis artikolojn, kiuj unue aperis en la Blinda Gardisto. Post kelkaj jaroj, la koncepto iĝis eĉ iom pli malstrikta, kaj foje artikoloj unue aperis en tiuj gazetoj (uzante la identigan simbolon de la Blinda Gardisto).
La plej granda triumfo en la historio de la Blinda Gardisto certe estis la aperigo de satira artikolo en Revuo Esperanto, la membrogazeto de Universala Esperanto-Asocio (UEA), en novembro 2002. Temis pri troiga parodio de akra movada artikolo kiu antaŭe aperis en ĝi.
Hilario de Potevo
Sankta Hilaro aŭ Hilario (Hilarius, Hilaire) el Potevo (Poitiers) estas kristana sanktulo el la kvara jarcento. Li estas unu el la plej fruaj Doktoroj de la Eklezio.
Li estis episkopo de Poitiers. Lia laboro por la fido helpis la kristanismon en ties ortodoksa formo venki la Arianismon.
Inter liaj pensoj disvastigitaj inter kristanoj en epoko de kontraŭkristanaj persekutoj per allogo kaj flato efikis tiu ĉi: "Ne draŝas nian dorson sed karesas nian ventron nin honorante en la palaco; ne skurĝas nian korpon, sed celas kapti nian koron" kiuj nin allogas per flato.
Li mortis en 367. Festotago: la 13-a de januaro.
Pulva pordego
La Pulva pordego (ĉeĥlingve Prašná brána) de Prago troviĝas en Ĉeĥio, en la ĉefurbo Prago, en kvartalo Malnova Urbo.
Malfrugotika konstruaĵo el la fino de 15-a jarcento, verko de konstruisto Matěj Rejsek, ĝi estis parto de la urba defendosistemo. La nomo "Prašná" (pulva) havas originon en la 17-a jarcento, kiam tie estis deponata pafil-pulvo. En la jaroj 1875-1886 restarigita de arkitekto Josef Mocker.
La turo estas publike alirebla, el la turambito estas belega panoramo de la tuta historia urbocentro.
Erzsébet Czobor
Barono Erzsébet Czobor [erĵEbet cobor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czobor Erzsébet estis hungara magnato, verkisto. Ŝia nobela antaŭnomo estis coborszentmihályi [coborsentmihAji]. Ŝi estis la dua edzino de György Thurzó. Erzsébet Czobor  naskiĝis en 1572, ŝi mortis la  en Szomolány (Hungara reĝlando, nuntempa Smolenice en Slovakio, laŭ alia informo en Biccse (nuntempa Bytča en Slovakio)).
Biografio
Erzsébet Czobor edziĝis en 1592, poste Thurzó mem instruis ŝin legi kaj skribi. Ŝi resume naskis 8 gefilojn. Ŝiaj postrestaj leteroj estas grava parto de la hungara epistololiteraturo. Ŝi vidviĝis en 1616, poste ŝi apogis la gimnazion en Biccse kaj hungarajn studentojn de Wittenberg.
Luteska lingvo
La luteska lingvo estis lingvo, kiu estis parolata norde de la Misia regiono (Helespontiko) en Malgrand-Azio ĝis ĉ. 1000 a.K.
Malmulte sciatas pri la fonologio de tiu lingvo, kiu eble estis (hindeŭropa) anatolia lingvo. Parolis ĝin la nomada popolo Luteskoj, kiu setlis ĉe bordoj de la lago Artinio ĉirkaŭ 1200 a.K.  Iĝintaj nemigraj, ili perdis la propran lingvon kaj kulturon, dum ili integriĝis kun la frigoj, kaj nur malmultaj referencoj al la luteska lingvo aperas en la ankoraŭ ekzistantaj tiutempaj aeolaj verkaĵoj.
Fonto
La unuaj versioj de ĉi artikolo estis tradukitaj el la anglalingva Wikipedia.
Didakeo
La Didakeo aŭ Doktrino de la dekdu apostoloj estas kristana teksto de nekonata aŭtoro trovita 1873 en jerusalema manuskripto, nome la Kodekso jerusalema. Eble aranĝita en Sirio en la 1-a jarcento, la teksto estus samepoka kun la plej malfruaj libroj de la Nova Testamento.
Klariga teksto, la Didakeo entenas Kateĥismon pri la "vojo de la morto" kaj "vojo de la vivo", kun moralaj sugestoj por la komunumo, inkluzive de listo de virtoj kaj liturgiaj tekstoj koncernantaj la bapton kaj la eŭkaristion.
Ĝi estas dividita en tri precipaj sekcioj: la unua pritraktas kristanajn doktrinojn, la dua koncernas la ritojn de la bapto kaj de eŭkaristio, la tria priskribas la organizon de la Eklezio. Ĝi estis konsiderita ankaŭ ero de la Nova Testamento ĉe iuj Patroj de la Eklezio, sed la plej granda parto de ili ĝin konsideris apokrifaĵo; pro tio ĝi ne estis akceptita en la kanono de la Nova Testamento, escepte ĉe la Etiopia Ortodoksa Eklezio. La Katolika Eklezio ĝin listigas en la subapostola literaturo.
Esploristoj jam konis la Didakeon danke al citaĵoj kaj komentoj en aliaj kristanaj aŭtoroj, sed oni taksis perdita la verkon
Malkovro de la teksto
Konsiderita perdita, la Didakeo estis malkovrita de grekortodoksa Filoteo Brienio episkopo de Nikomedio, en 1873 el greklingva kodekso jerusalema surskribita en 1073. Brienio (Bryennios) ĝin publikigis dek jarojn poste. De la sama manuskripto li jam estis publikiginta la Leterojn de Klemento el Romo laŭ ilia integreco. Tuj poste esploristo Otto von Gebhardt identigis en manuskripto de la Monaĥejo Melk en Aŭstrio la unuan Didakean parton latinigitan. Poste okazis aliaj malkovroj ankaŭ en aliaj lingvoj kiel en la kopta kaj etiopia.
Unuaj referencoj
La Didakeo estas menciita de Eŭsebio de Cezareo (324 ĉirkaŭ) kiel instruo de la dekdu apostoloj tuj post la libroj rekonataj kiel kanonaj (Eklezia historio'' III, 25): “Inter la apokrifoj oni lokigas ankaŭ la libron de la Agoj de Paŭlo, la verkon titolitan la Paŝtisto [,,,] kaj la Instruon de la apostoloj”.
Atanazio (367) kaj Tiranio Rufino (380 ĉirkaŭ) enirigas la Didakeon inter la dua-kanonaj libroj. Iuj ekleziaj verkistoj ĝin akceptas inspirita libro (Johano de Damasko kaj Etiopia Ortodoksa Eklezio, ekzemple): aliaj ĝin citas aŭ komentas sen tamen esprimi juĝojn pri ĝia kanoneco.
Enhavo
La teksto povas esti dividita en kvar partoj kiuj laŭ diversaj kompetentuloj jam origine estis dividitaj: la unua povas esti difinita la Du Vojoj, la Vojo de la Vivo kaj la Vojo de la Morto (ĉapitroj 1-6); la dua estas ekspliko de la rita sinteno en la bapto, en la fasto kaj en eŭkaristia komunio (ĉapitroj 7-10); la tria parolas pri la funkcio kaj rilatado kun la vojaĝantaj profetoj (ĉapitroj 11-15); la fina ero, la kvara, (ĉapitro 16) estas mallonga revelacio.
Titolo
Se limiĝi al la manuskriptoj, ĝenerale la titolo uzita de la Patroj de la Eklezio estas "La inxtruo de la dekdu apostoloj" (Διδαχὴ τῶν δώδεκα ἀποστόλων, Didachē tōn dōdeka apostolōn). Alia titolo eĉ plikompleta, aŭ eble subtitolo, troviĝas ene de sama manuskripto: "La instruo de la Sinjoro al la Gentoj pere de la Dekdu Apostoloj" (Διδαχὴ κυρίου διὰ τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῖς ἔθνεσιν, Didachē kyriou dia tōn dōdeka apostolōn tois ethnesin).
La Du Vojoj
Tiu fina konkludo baziĝas laŭ spertuloj sur la analizo de la teksto: ekzemple, en ĝi, komplete kristanigita, havas kongruecojn kun la Talmudo, en la ĉapitroj 9 kaj 10. Krome la rekomendo al la kristanoj por ke ili ne fastu kun Judoj aŭ ne preĝu kun ili komprenigas ke kristanoj tion faris kutime ĝis kiam la sinagogo difinis kristanismon hereza. Tio favoras al la tezo de la frua origino de la verko kaj ĝian sinagogan uzon. La du fastoj kaj la tri preĝaj periodoj daŭrigis esti modelitaj sur la juda ekzemplo, sed la ĉefa sacerdoto estis anstataŭata de kristanaj profetoj.
21395 Albertofilho
21395 Albertofilho estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alberto Filho, finalisto de la Intel Excellence in Teaching Award de Intel Science Talent Search 2003. Li estas instruisto ĉe la Fundação Escola Tecnica Liberato Salzano Viera Da Cunha en Novo Hamburgo (Suda Rio-Grando, Brazilo).
Steradiano
Steradiano estas mezurunuo de spaca angulo. Ĝia simbolo estas sr. Se oni konsideras la sferan surfacon kun radiuso unu, kies centro troviĝas ĉe la vertico de tiu spaca angulo, kies grando estas unu, la sekcaĵo inter la sfera surfaco kaj la spaca angulo havas areon unu.
NGC 7816
NGC 7816 (aliaj indikoj — UGC 16, MCG 1-1-18, ZWG 408.18, IRAS00012+0712, PGC 263) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Villanueva de la Cañada
Villanueva de la Cañada estas municipo de la Madrida Regiono (Hispanio), situanta en ĝia okcidenta flanko, nordokcidente de la urbo Madrido. Ĝi limas norde kun Valdemorillo kaj Villanueva del Pardillo, oriente kun Majadahonda, Boadilla del Monte kaj Villaviciosa de Odón, sude kun Brunete kaj okcidente kun Quijorna.
Ĝi havas 14.809 registritajn loĝantojn kaj pro la Universitato Alfonso la 10-a la Saĝa ĝi atingas 30.000 loĝantojn. Ĝi okupas teritorion de 34,3 km² kaj troviĝas je 30 km de la ĉefurbo Madrido.
La kastilo de Aŭlenco aŭ de Villafranca estas la plej elstara konstruaĵo de la municipo. Ĝi havas muzulmanan originon kaj la unuaj referencoj venas de la 14-a jarcento. Ĝi situas sur la monteto Horcajo, proksime al la enfluejo de la rivero Aŭlenco, en la rivero Gvadaramo.
Amendo de Bricker
La Amendo de Bricker estas la kolektiva nomo de serio de proponitaj ŝanĝoj al Usona Konstitucio, kiujn konsideris la Senato Usona dum la 1950-aj jaroj. Tiuj ŝanĝoj limigus la pluvalidigon kaj ratifikon de traktatoj kaj ekzekutivaj konkordoj kiujn Usono farus. Ili nomiĝis laŭ John W. Bricker de Ohio, Usona konservativa Respublikano, kiu proponis ilin.
Izolismo, la opinio ke Usono devas ne partopreni en alilandaj konfliktoj kaj monda politiko, ĉiam estis elemento de Usona politiko, sed ĝi estis speciale forta dum la jaroj post la Unua Mond-Milito. Usona partopreno en la Dua Mond-Milito silentigis izolismajn opiniojn, sed ili revenis dum la jaroj postmilitaj kiel respondo al nova internacia rolo de Usono, speciale al la nova Unuiĝintaj Nacioj kaj ĝiaj gefilaj internaciaj organizaĵoj. Kelkiuj timis la perdon de Usona suvereneco al tiuj organizaĵoj transnaciaj, pro la rolo de la Soveta Unuiĝo en la disvastigo de internacia Komunismo kaj la Malvarma Milito.
Aubencheul-au-Bac
Aubencheul-au-Bac estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi komence de 2019 havis 546 loĝantojn.
Geografio
Aubencheul-au-Bac estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Aubencheul-au-Bac etendiĝas sur 3,2 km².
Administrado
Aubencheul-au-Bac apartenas al la kantono Cambrai-Ouest, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Soleo
Soleo (Solea solea, aŭ Solea vulgaris) estas plata fiŝo kiu troveblas en mezvarmaj maroj, aŭ en nesala akvo. Apartenas al familio de Soleidae.
Kutime ĝi estas sesdek centimetrojn longa kaj pezas tri kilogramojn. La formo de la korpo estas ovoida kaj plata. Dum la unua fazo de kresko, ĝia maldekstra okulo komencas moviĝi al la dekstra flanko de la korpo. Ĝia korpo estas protektata de etaj skvamoj kaj ĝia koloro estas verdbruna, tamen ĝi kapablas ŝanĝi la koloron por kaŝi sin sur la mara fundo. Pro tio la soleo kutimas kuŝi sur la fundo, kie ĝi povas pli bone kapti siajn predojn.
Soleo manĝas etajn fiŝojn, krustacojn kaj senvertebrulojn de la mara fundo. Ĝi reproduktiĝas printempe. Femalo metas milojn da ovoj sur la fundon kaj masklo fekundigas ilin. Femalo kutimas produkti inter du kaj tri milionojn da ovoj jare. Kiam ovo estas fekundigita, ĝi supreniras ĝis la surfaco, sed dum la disvolviĝo de la individuo la ovo sinkas. La idoj naskiĝas post dek kvin tagoj, kiam la ovoj rompiĝas kaj la larvoj flosas denove dum kvar-ses semajnoj.
Distrikto Plzeň-sudo
Distrikto Plzeň-sudo estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Plzeň. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 99 urboj kaj vilaĝoj.
Kuštanovci
Kuštanovci, hungare Gesztenyés [gestenjEŝ] estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci. La historia hungara loknomo estis Kustanócz, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Kuštanovci situas laŭ rojo, laŭ traira flanka vojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1476 en formo "Kysthanowcz". Dum la hungara regado oni nombris en Gesztenyés 84 domojn kaj 514 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1957 vilaĝa festego okazis.
Unio de rusaj verkistoj
La Unio de rusaj verkistoj (Союз российских писателей) estas neŝtata organizo unuiganta rusajn kaj eksterlandajn ruslingvajn verkistojn (romanverkistoj, poetoj, eseistoj, ktp.).
Historio
La societo estis establita en 1991, kiam surbaze de Unio de sovetiaj verkistoj (ruse: Союз писателей СССР) tri sendependaj unuiĝoj estis formitaj: La laste menciita inkludas pli ol 3.500 verkistojn de Rusio kaj iama Sovetunio.
Ĝi konsistas el 58 regionaj filioj; la plejmulto de la reprezentantoj de la societanoj estas troviĝas en jenaj urboj: Moskvo, Sankt Peterburgo, Vologda, Voroneĵ, Rjazan, Vladimiro, Smolensk, Jaroslavl, Tula, Orenburg, Togliatti, Volgogrado, Kaliningrad, Krasnodar, Stavropol, Maikop (Adigeio), Petrozavodsk (Karelio), Rostov-na-Donu, Saratov, Jekaterinburg, Krasnojarsk, Irkutsk, Omsko, Tomsk, Kemerovo, Tiumen, Murmansko, Petropavlovsk-Kamĉatskij, Vladivostok.
Eksteraj ligiloj
Oficiala hejmpaĝo
HTML5-a video
HTML-a video estas elemento enkondukita en HTML5 por surekranigi filmeton en retpaĝaro sen la devo instali apartan kromprogramon en la foliumilo.
Ekzemploj
Jen kelkaj ekzemploj pri -etikedo. La unua enhavas la filmeton en nur unu formato. Se la foliumiloj ne subtenas la etikedon, la notita teksto aperos.
La aldonita -etikedo servas al la difino de alternativaj dosieraj formatoj. Se foliumilo ne povas surekranigi la unuan formaton, ĝi provos surekranigi la sekvan.
Muzeo pri la Kamparana ribelo (Mühlhausen)
La Muzeo pri la Kamparana ribelo (germane: Bauernkriegsmuseum Kornmarktkirche) troviĝas en Mühlhausen, Kornmarkt.
Priskribo
La iama Kirko Sankta Kruco ĉe la grenbazaro konstruitis en la 2-a duono de la 13-a jarcento kun enkorpigo de antaŭula konstruaĵo romanikstila fare de franciskanoj; la turo alkonstruitis je la komenco de la 15-a jarcento en la angulo inter ĉefa navo kaj altarejo. Ekde 1802 la konstruaĵo servis al diversaj profanaj uzoj antaŭ la finfina muzea uzo post profunda restaŭrado (1973-75).
Kolektoj
Dum la Kamparana milito en Germanujo la Franciskana kirko de Mühlhausen estis unu el la ĉefaj agadlokoj. Tie ĉi kolektiĝis la ribeluloj kaj gisis siajn pafilegojn. La hala interno gastigas daŭran ekspozicion pri la Kamparana milito kun fokuso pri la eventoj en Meza Germanio kaj Mühlhausen - pro tio ties titolo "Mühlhausen 1525".
Unue oni prezentas la antaŭhistorion de la ribeloj kaj la socion de ĉ. 1500 je la malkrepusko de la Moderna epoko estantan plena de maltrankvilo. Antaŭkondiĉoj kaj intrigo de la milito kun ĝia kulmino en la batalo de Frankenhausen, la sekvoj kaj la rememorigo ĉe ĉiuj postaj generacioj estas la ĉefaj sekcioj. Kongruas la diversaj sekcioj al kronologia tabelo projekciita sur la muropartoj. Gravas same kiel la prezento de la eventoj la dokumentado pri la konsekvencoj por la tuta socio kaj la evoluo de la ŝtatoj en Moderna epoko.
Ĉiujare okazas kroma speciala ekspozicio kun certa enhava konekto al la Kamparana milito. Simila elmontrado troviĝas en Böblingen. Krome estas ekde 1991 kariljono en la turo de la preĝejo.
Vidu ankaŭ
Kamparanmilita Rondpentraĵego (Bad Frankenhausen)
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 119
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Ĉambromuzika societo de Erfurto
La Ĉambromuzika societo de Erfurto (germane: Kammermusikverein Erfurt; de 1946-1976 Kammermusikvereinigung Erfurt) estas en 2009 nove fondita muziksocieto en Erfurto.
Sub la estrado de Kurt Kunert 1946-1990
Fondo iĝis tuj post la Dua mondmilito fare de la ĵus reveninta erfurtano Kurt Kunert, komponisto kaj ludanto de transversa fluto. La societo famiĝis ankaŭ trans la urbolimojn danke al regule okazantaj koncertoj sur la kampo de klasika ĉambra muziko kial ankaŭ pro premieroj de samtempaj, modernaj verkoj.
Ege plaĉis al la publiko la ĉiun duan dimanĉon je la 11-a horo okazantaj koncertoj en la Anger-muzeo. Pro juraj kialoj en 1976 ĉesis la statuso kiel jura persono. Tamen Kunert sukcesis daŭrigi la koncertojn helpate de Verband der Komponisten und Musikwissensĉaftler der DDR kaj de bonvolaj urbaj instancoj.