cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo
Mezepoko kaj katedralo
Temas do pri proksimume kvin-jarcenta daŭrtempo : la disfloro, la maturiĝo, la apogeo, la dekadenco de civilizacio kies eŭropanoj estas la heredantoj. Iame malestime konsiderita, kaj poste ekzaltita, la mezepoko daŭre simbolas la kruelecon kaj la barbarecon ĉe multaj homoj, dum aliopiniuloj laŭdas tiun periodon kiel frapantan je pureco kaj respektindan je fideco, taksas ĝin enorma kaj delikata aŭ filozofas pri la Granda Klereco de la Mezepoko. Fakte, tiu jam malproksima tempo estas la temo de pasiaj opinioj kaj kristaligas nian simbolan konduton rilate al la estinteco. Por historistoj, ĝi signifas estantecon. Nu, la mezepokaj preĝejoj estas ja estantaj ĉeestaĵoj.
Kio unue mirigas pri tiuj monumentoj, tio estas ilia digna arta sinteno, kiu rivelas maloftan maturecon spirite kaj morale. Kaj eĉ se en tiu periodo en Eŭropo okaziis pendigitaj ŝtelistoj aŭ bruligitaj herezuloj, eĉ se en tiuj tempoj, popoloj dormis sur pajlo kaj amase pereis pro malsatego kaj epidemio, oni konstatu ke tiu periodo ankoraŭ signifis grandan civilizacion.
Ne taŭgas deklari ke nur la fido konstruis katedralojn : la fido de la kristanaj unuaj jarcentoj estis pli vigla sed tamen ne elpensis originalan arton. Kaj eĉ dum la Mezepoko, fluegoj de religia Renesanco estis plivole malfavora al tiu konstrua ardo kiu dum pli ol tri jarcentoj transformis urbojn al kaosaj kontruejoj, kaj kiu konsistas el fenomeno pli socia ol religia. Ni tempas en periodo kulture superita de eklezio kaj kiam starigo de religia konstruaĵo estis la videbla signo de demografia ekspansio, ekonomia progreso, kaj de la kreskanta graveco de la urbegoj. Sed ekde la 16-a jarcento, laikaj valoroj intermiksas religiajn valorojn, ilin batalas, ilin infektas kaj finfine preskaŭ tute ilin anstataŭigas.
Nepras tamen apartigi, en tiu katedrala epopeo, kiu daŭris kvin jarcentojn, plurajn etapojn el la evoluo, kiu unuavide ŝajnas malrapida, sed kiu, rilate al la sankta arto en la aliaj teraj civilizacioj, estis fulma. De la 16-a jarcento ĝis la 20-a, la artoj (arkitekturo, skulpturo, pentrado) malpli multe evoluis ol inter la 12-a kaj la 13-a aŭ inter la 15-a kaj la 16-a.
Post jarcentoj de katastrofa regreso, dum kiuj la eŭropanoj malpli multiĝis kaj stagnoputris en senafekta mizero, kiun ili ne konis de la romana konkero, la kristana Eŭropo sin flegis. Unue, aperis demografia renesanco : dum la 11-a jarcento, la loĝantoj de okcidenta Eŭropo duobliĝis. Oni pacience kulturebligis la veproplenajn terojn, kaj baldaŭ la produkteco kreskiis kaj la negocoj vigliĝis. Homoj denove ankris sur sia grundo, kaj anstataŭ senĉese forfuĝi antaŭ la invadantoj, ekkonstruis firmajn kaj enradikitajn domegojn. El tiuj konstruaĵoj, la plej gravaj estis la dia domoj.
Okcidenteŭropaj landoj estis de prahistorio riĉaj je sanktejoj; eĉ la plej modestaj urboj enhavis siajn romanajn templojn; ekde la 3-a aŭ la 4-a jarcento, ĉiuj kultadis lokan martiron aŭ sanktan episkopon ; Ekde la 5-a relikvoj alportitaj de Romo aŭ de Azio certigis al Eŭropaj civitoj la protektado de la unuaj kristaj kunuloj. Nenombreblaj novaj diaĵoj, sanktuloj - kies ĉeesto estis garantiita de la relikvoj - anstataŭigis la antaŭajn diojn. Post la masivaj detruoj de la Malnova Mezepoko (476-887), la homoj de la 11-a jarcento rekonstruis siajn disfalitajn templojn, antaŭe starigitajn sur sanktulaj enterigejoj. De tiu epoko aĝas potencaj, noblaj konstruaĵoj, kiuj kelkfoje pli similas al fortikaĵoj ol al preĝejoj, atestantoj pri arto ankoraŭ penetrita de romanaj ŝablonoj sed kiu tamen tendencas plialtiĝi kaj plilongiĝi - kiu karakterizas la okcidentan arkitekturon male al la orienta tradicio de la cirkla aŭ kvadrata templo. Se la orienta preĝejo estas la simbolo de la universo, la okcidenta simbolas la krucon.
La 12-a jarcento estis tiu de la krucmilitaj triumfoj kaj de la ekonomia progreso pro negoca etendiĝo. Ankaŭ tiame tempis revolucio en arkitektura fako, kies fiereco situis en monumentaj skulptaĵoj. Tiu epoko de pli kaj pli pompaj realigaĵoj inventis kaj aplikis - proksimume je la dua parto de l' jarcento - la pintarkon, la ogivan volbon kaj fenestron, kiu ebligis pli altan navon. La preĝejoj senĉese altiĝis, ornamiĝis de spajro traborante la ĉielon, de skulptitaj porĉoj kiu elvokis la Lastan Juĝon kaj la sanktulajn figurojn per pli frapantega efekto ol tiu de la pentitaj bildoj.
La 13-a jarcento, tiu de la herezioj, de la Inkvizicio, de la lerta supreniro de la negoca burĝeco, de la pomalgranda laikiĝo de la moraro, gvatadis la apogeon de mezepoka pasio pri konstrumetioj. Estis, pli ol iam, la tipa jarcento pri katedraloj. Piuloj, antaŭe plejparte regitaj de pilgrimaj preĝejoj kaj nutritaj de la relikva kulto, sin turnis al la loka sanktejo, la civita preĝejo, ofte dediĉita al la Sankta Virgulino - tio indikas liberiĝon kaj spiriteciĝon, kaj eĉ malpropriĝo de la religia pensado. Ĉiu urbo deziris katedralon, pli bela ol tiun de la najbara vilaĝo. Tiu periodo distingiĝas per sia decide revolucia volo pri renovigo, sia bunteco pri novaj solvoj, sia streba esploro por venki teknikajn malfacilaĵojn, sia senbrida konkuremeco. La nova stilo alvenigas al kreskanta ekzaltiĝo de la vertikala linio, daŭre pli svelta, al ekzaltiĝo de lumo kiu trairas vitraloj daŭre pli grandaj kaj ornamitaj, al ekzaltiĝo de la homa mieno kion oni emfazas prefere por sia perfekta beleco ol por sia mistika simboleco.
Direblas ke dum la 13-a jarcento aperis la klasika gotiko ; sed la mirinda impeto de tiu arto kiu ne malfortiĝis en la 14-a jarcento, kiun la retroiro pro ondo de nigra pesto tamen energie stampis. Oni daŭre rekonstruas katedralojn ke la antaŭa jarcento nefinite forlasis. La religiaj sentoj fariĝas pli interna, pli intima, pli malkvieta. Tial la multobliĝo de privataj kapeloj kaj ŝlositaj ĥorejoj. Dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj, la gotika arto evoluas al baroka koncepto de dekoro kaj skulpturo, la katedraloj ornamiĝas de veraj "ŝtonaj puntoj" kaj de statuoj kiuj rezignas la realismon favore al gracio aŭ tragedio montriĝeme emfazita.
Ankaŭ la 16-a jarcento estis tre grava por la gotika movado. Ĝi daŭrigas la 15-a akcentanta sian turmentitan estetikon. Dum la laika arto renesanciĝas kaj italiĝas, katedraloj starigitaj fine de la 16-a jarcento daŭre fidelas tiun tradicion, kaj se intelektularoj taksas ĝin barbara kaj dekadenca, fideloj restas komplezemaj pri ĝi. Tamen jam temas pri la ekfiniĝo de tia arto kaj mondo.
Tiujn monumentojn mirindajn pro siaj dimensioj kaj luksecoj oni estigis koste de ekterordinaraj sinoferoj. Tiuj monaj kaj homfortaj streboj instigis la religiaj kontraŭuloj klami ke tiuj tiel laŭditaj katedraloj fakte simbolis hontindan ekspluatadon de popolo. Kaj ja veraĵo : precipe ekde la fino de la 12-a jarcento, la konstruado estis monvora afero. Por ĉiu malavara donaco de princoj, prelatoj, kaj aliĝenraj komercistoj, la popolo elsuĉe pagis - per imposto, renta ŝuldo, servuto, vojimposto, takso, prezarsoriĝo - kaj ĝi estis preme instigita fari "propravolaj" mondonoj, fakte ofte deviga. La mono ĉerpita por la katedraloj eble ebligus la tiamaj kamparanoj pli komforte vivi ; tamen ne certas ke la estrantaj klasoj ne trovus aliajn pretekstojn por elspezi la popola mono. Kaj katedraloj estis malpli multekostaj ol mezepokaj militoj.
Certas ke tiun financan donadon popolo ĝenerale konsentis : pro superstiĉo, pieco, vanteco, deva senco, ĉiuj oferis. Sen la marteladbataj alvokoj por publika bonkoreco, nenia preĝejego konstruiĝus. Kaj se oni lernas ke tiu katedrala konstruado daŭris pli ol du jarcentoj, oni ne konkludu ke mezepokaj homoj malrapide laboris, sed prefere ke mono mankis.
Estus ankaŭ eraro opinii ke tiuj impresaj staritaĵoj laborigis amasojn da dungitaroj - plenaj je arda fervoro aŭ male ribelitaj kaj kruele ekspluatitaj - svarmantaj sur skafaldoj kaj paliativante per multeco la teknikajn nesufiĉecojn. Fakte, ĉian katedralon nur kelkaj dekoj da masonistoj, ŝtonhakistoj laboris. Unuformaj, organizitaj skipoj, tro ĵaluzaj je siaj privilegioj por flustri al aliaj la metiaj sekretoj. Ofte bonhave groŝitaj, ili ne kompromisis pri salajro, kaj kaze de paga malakurateco, forraketis kaj dungiĝis ĉe alia laborloko, ĉar senlaboreco estis abstrakta timo. Konstruejegoj ankaŭ laborigis multe da braklaboristoj por duarangaj taskoj tia kia rubforigo aŭ materiaj transportoj; apenaŭ ekzistis sub-proletaron: ĉiaj laboroj, eĉ tia de la bovisto kies komisio estis stiri jungitarojn, postulis profesian kvalifikon.
Alie, konsiderante la multecon de sanktejoj starigitaj je la 12-a, 13-a, kaj 14-a jarcento, sen paroli pri laikaj konstruaĵoj, konstrumetiaj fakuloj konsistis el atentinda popola divido. Masonistoj, ministoj, ŝtonhakistoj, ĉarpentistoj, lignaĵistoj, ŝnuristoj, tegmentistoj, forĝistoj, ferornamistoj, teraĵistoj, vitrofaristoj, pentristoj, origistoj, gisistoj, pavimistoj, kaj kromaj istoj kiu zorgis pri internaj dekoracioj kaj meblaroj: juvelistoj, tapetistoj, meblistoj, ktp... strukturis eliton, aron da metiistoj, kies kelkaj korporaciiĝis. Oni cetere longe malpermesis formi masonistojn, pro la efektiva potenco ke ili poste akireblis. Indas do diri ke la katedralaj faradoj vivigis kaj progresigis nenombreblajn profesiojn, inter kiuj kelkaj fariĝis veraj industrioj.
Kiam preĝejegan ekkonstruon oni decidis, nepris unue organizi la samtempan laboron de pluraj profesiaj skipoj, kiuj poste establiĝis en atelieroj enurbe aŭ ĉirkaŭurbe. Skulptitajn dekoraciojn oni preparis dum la unuaj muroj estis starigitaj. Ŝtonojn oni hakis en minejoj dum fundamentoj estis solidigitaj. La framoj ofte ne jam pretiĝis dum jam estis la enfiksotaj vitrofenestroj. La konstruadestroj aŭ organizistoj konservis senhaltan kontaktadon kun ĉiuj tiuj atelieroj, zorgis pri la materiaj liveradoj kaj laboristaj pagoj. La t.n. katedralaj kreskigistoj do konsistis el svarmanta plebo sufiĉe fakitaj kaj privilegiaj, manlaboristoj arigitaj en familioj, kies farscio ili transdiris oldule iden. Pluraj estiĝis ŝvebaj ularoj, migrante de ia konstruejo al la sekvanta, kunportante siajn aparatarojn, spoke cirkulantajn tra provincoj, kaj kelkfoje ekziliĝante translimen.
Kejkaj miris ke samepokuloj ŝajnis preteratenti majstrojn kiu konceptis planverkojn, plenumis artaĵojn kiel la arkitektoj aŭ skulptistoj. Oni samrangigis la duajn kiel nuraj kompetentaj ŝtonhakistoj: ili plenumis specifan laboron laŭ donita desegnaĵo. Kiu aŭtoris tiun desegnaĵon? La arkitekto, aŭ arkitekta asistanto. Sed la arkitekto mem, kiu nepris scipovi spertitan konon pri konstrueca fararto, estis preskaŭ estimita kiel lambdaa (vidu diskutpaĝon) laboristo kiun trafas grava salajro sed kiu ricevas kroman pagon kiam ajn li mane laboras konstrueje.
Arkitekton oni tamen ne tuŝis. Eble malpli ol pastro aŭ episkopo kiu regis la laboradon kaj kiun oni kutime atribuis la verka merito. Ja tiuj prelatoj plejofte estis veraj fakaj spertuloj. Laŭ propono de l' arkitekto, planoj estis skizitaj de la kanonikoj, kies ofico en la projektkreo estis ĉefa. La arkitekto, tiom genia kiom li eble estis, estis konsiderita kvazaŭ nura obeanto. Mezepoke, altteknika epoko, plej gravis intelekton kaj racion.
Sed la grandskala epopeo pri mezepoka konstruo, la rakonto pri tiuj laboristaj popoloj kiu kreskigis tiujn monumentojn restas same ĉiatempe. Katedralon oni prilaboris dum militoj, sieĝoj, malsategoj. Feston oni solenis meze de tiaj konstruejoj. Katedrala laboro, eterne nefinita, estis konsistiga parto de la civita vivo. Por multaj mezepokaj homoj, finkompleta katedralo esprimis nur abstrakteco, neimagebla sopiro. Nuntempe, por ni homoj, ĝi simbolas ĉiamajn solidaĵojn, eterne nemovantajn, limigitajn je aŭstera kaj sobra beleco de nuda ŝtono, kvazaŭ elpurigita vizio de elpasinta mito.
Șiad
Șiad [ŝiad] (hungare: Sajád) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Ineu kaj administracie apartenanta al komunumo Craiva. En 1910 ĝi havis 522 loĝantojn (rumanoj), en 1992 434. Ĝia unua skriba mencio estas el 1344. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Bihar vármegye).
Hude
Hude havas diversajn signifojn:
Tetsubin
Tetsubin estas japana gisa teujo por prepari teon. Ekzistas ĉefe du tipoj, tiuj uzitaj por prepari la teon, kaj tiuj por varmegigi kaj transporti la akvon dum japana teceremonio.
Tetsubin estas ofte ornamitaj per reliefaj desegnaĵoj kaj glazitaj de emajlo ene. Tiaj ecoj kaj ankaŭ la malgrandeco kaj foje nekutimaj formoj iĝis ilin interesaj kolektaĵoj. Tipa tetsubin povas enteni ĉirkaŭ duonan litron da akvo. Kutime oni vendas ĝin kun kribrilo kaj fera subaĵo kun simila reliefa desegnaĵo.
As-Salam Al Malaki
As-Salam al-Malaki (arabe: La reĝa saluto) estas la nacia himno de Sauda Arabio. La tekston verkis Ibrahim Ĥafaĝi kaj la melodion verkis Abdul Rahman al-Ĥatib. Ĝi iĝis oficiala nacia himno ekde la jaro 1950.
Arabe
سارعي للمجد و العلياء
مجدي لخالق السماء
يحمل النور المسطر
رددِ الله أكبر ياموطني
موطني قد عشت فخر المسلمين
عاش المليك للعلم و الوطن
Transliterumo
Sār‘ī le l-maĝd wa l-‘aljā',
Maĝĝedī le Ĥāleq as-Samā'!
Ŭa arfa‘ī el ĥaffāq aĥḍḍar
Raddedi: Allahu akbar,
Jā maŭtanī!
Maŭtanī, qad ‘iŝta faĥr al-Muslimīn
‘Āŝ al-Malik le l-‘alam ŭa l-ŭatan!
Esperantlingva traduko
Rapidu al gloro kaj hegemonio,
glorigu la kreinton de la ĉieloj!
Svingu la verdan flagon,
La blazonon de la lumo.
Ripetu: Dio estas plej granda,
Ho, mia lando,
Vivu mia patrio porĉiame,
La gloro de ĉiu islamano,
Vivu la reĝo, la flago kaj la patrio!
Louis Comfort Tiffany
Louis Comfort TIFFANY (18a de Februaro, 1848 – 17a de Januaro, 1933) estis usona artisto kaj desegnisto kiu laboris en ornamaj artoj kaj estas plej bone konata pro sia laboro en vitraloj. Li estas la usona artisto plej ofte asocia kun la movadoj de Art Nouveau kaj estetikismo. Li kunlaboris kun prestiĝa grupo de desegnistoj konataj kiel Associated Artists, inter kiuj Lockwood de Forest, Candace Wheeler, kaj Samuel Colman. Tiffany desegnis vitralajn fenestrojn kaj lampojn, vitrajn mozaikojn, blovovitron, ceramikon, juvelojn, emajlojn kaj metalaĵojn. Li estis la unua dezajndirektoro de sia familia entrerpreno, Tiffany & Co., fondita de sia patro Charles Lewis Tiffany.
Tapah
Etonomio
La nomo "Tapah" laŭdire originis de la nomo de nesalakva fiŝo, "Ikan Tapah". La scienca nomo de la fiŝo estas Wallago attu. La lokuloj diris ke la nomo estis prenita de la Perak-malaja dialektvorto kiu signifas "neniu zorgo".
Geografio=Loko
La Batang Padanga Rivero fluas tra tiu urbeto, kiu situas ĉe la ĉefŝoseo inter Kuala-Lumpuro kaj Ipoh. Gravaj najbaraj urbetoj estas Kampar kaj Bidor. Tie estas enirejo al la Nord-Suda Ekspresvojo ĉe Tapah.
Demografio
La loĝantaro de Tapah estas proksimume 7,350.
Heinz Wismann
Heinz WISMANN, naskiĝinta en Berlino en 1935, estas germana filologo kaj filozofo.
Biografio
Heinz Wismann estas filo de Heinz Wismann (1897-1945), bildarta historiisto, kiu estis direktoro de la servo por popola klerismo kaj propagando kaj vicprezidanto de la ĉambro de la ŝtataj skribaĵoj de la Tria Regno de 1935 ĝis 1937.
Liaj esploradaj interesoj estas antikvgreka filozofio kaj hermeneŭtiko same kiel la heredo de Kant kaj lia kritiko (Humboldt, Schleiermacher, Dilthey, Cassirer, Benjamin). Helenisto, Heinz Wismann estis delonge asociita kun la Skolo de Lille. Li estas amiko de Jean Bollack, filologo kaj filozofo, kun kiu li multe laboris en la kampoj de filologio kaj helenismo.
Eŭropa spirito, konstruanto de paco inter popoloj, li multe pensis pri lingvoj, preter lingvoj, pri eŭropaj tradicioj kaj kulturoj, por konservi inter ili sian malfacilan koherecon, konservante siajn diferencojn. same kiel iliajn specialaĵojn, malgraŭ iliaj kontraŭdiroj.
Li ne konas Esperanton kaj rekomencas antaŭjuĝojn pri la tempo de sia patro.
Reutov (Moskva provinco)
Reutov (Ре́утов) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46464.
La urbo estis fondita en jaro 1573.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1940.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio Reutovo.
En jaro 1959 la urbo havis 24,3 mil loĝantojn.
10425 Landfermann
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pedagogo Dietrich Wilhelm Landfermann (1800–1882), kiu emfazis la rolon de la kiel bazon por humanismo en scienco kaj socio, precipe ĉe la Landfermann-Gimnazium de Duisburg, kiun li estris dum 1835 - 1841.
Reutov (Moskva provinco)
En jaro 2002 la urbo havis 76,8 mil loĝantojn.
CPP
CPP povas rilati al:
Distrikto Kyffhäuser
La distrikto Kyffhäuser [prononco "Kyfhojza"] - germane Kyffhäuserkreis - situas en la nordo de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Sondershausen [prononco "Zondashaŭzn"]. La distrikto kovras areon de 1035 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Turismaj celoj de la distrikto estas interalie la muzea minejo en Sondershausen, la modela fervojo en Wiehe, la panorama muzeo pri historia kamparana ribelo en Bad Frankenhausen, la Barbarosa kaverno en Rottleben kaj la Kyffhäuser-monumento. Nordokcidente proksimas la mezalta montaro Harco.
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Komunumaroj
5468 Hamatonbetsu
5468 Hamatonbetsu estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Mukai kaj Masanori Takeishi elde la observatorio de Kagoŝima, en la insulo Kiuŝuo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbeto Hamatonbecu (japane 浜頓別町, Hamatonbetsu-chō) en Soja-subgubernio norde de Hokajdo, kie loĝas la dua malkovrinto. La marĉo kaj lago ĉirkaŭ la urbeto, enloĝataj de multenombraj akvobirdoj, estas registrataj de la Ramsar-Interkonsento.
Dede
Dede estis indonezia viro, kiu suferis pro ekstreme malofta stato kaŭzita de HPV. La viruso kondukis al kresko de verukoj, 5 mm ĉiun monaton.
La kresko de la verukoj komenciĝis en aĝo de 15 jaroj, kiam li akcidentis je sia genuo dum konstrulaboro. La verukoj kreskis tiom longe, ke ili aperas kiel radikoj, oni nomas pro tio lin "arbohomo". Li vivtenis sin per sinprezento en loka cirko.
En 2007, Dr. Anthony Gaspari, prezidanto de departmento pri dermatologio ĉe Universitato de Maryland School of Medicine en Usono, diagnostis lian staton kaj klopodis kuraci lin.
Li do mortis la 30-an de januaro 2016 en Bandungo.
Muzeum (Praga metroo)
Muzeum estas stacio de Metroo en Prago sur Linio A kaj Linio C, malfermita en jaro 1974.
Richard Kirwan
Richard Kirwan (1733-1812) estis irlanda kemiisto, mineralogo kaj unu el la lastaj apogantoj de la flogistona teorio, kie li diskutis en sia verko "Essay on Phlogiston and the Constitution of Acids" (1787). Li konatiĝis kun Antoine Lavoisier, Joseph Black, Joseph Priestley kaj Henry Cavendish. Li verkis pli ol tridekok sciencajn memorlibrojn pri meteorologio, pura kaj aplika kemio, geologio, magnetismo kaj filologio.
Zbigniew Gołąb
Zbigniew Gołąb (naskiĝis la 16-an de marto 1923 en Nowy Targ, mortis la 24-an de marto 1994 en Ĉikago) – pola lingvisto kaj slavistikisto.
Vivo
Zbigniew Gołąb dum la dua mondmilito en 1944 iĝis kontraŭgermana partizano. La saman jaron estis arestita de germanoj, ektroviĝis en malliberejo, de kiu fuĝis tuj antaŭ liberigo de Krakovo flanke de Ruĝa Armeo. Post magistriĝo en Vroclavo en 1947, unu jaron (1948–1949) pasigis en komunista malliberejo pro aparteneco al Pola Enlanda Armeo, poste liberigita. Lingvistikajn studojn perfektigis en Jagelona Universitato ĉe profesoroj Jerzy Kuryłowicz, Tadeusz Milewski, Tadeusz Lehr-Spławiński kaj Franciszek Sławski, tie ĉi doktoriĝis en 1958. Estante ligita kun Katolika Universitato en Lublin (kie estis lekciisto en la jaroj 1952–1961), samtempe de 1956 komencis esploran laboron en la Laborejo de Praslava lingvo en Krakovo ĉe Slavistika Instituto de Pola Scienca Akademio. Sian doktorecon dediĉis al du makedonaj dialektoj en Sochos (Tesaloniko (provinco) kaj Visoka (Provinco Karĝali), kiujn registris antaŭ la dua mondmilito Mieczysław Małecki. En 1962 forveturis lekcii en la Fakultato de Slavaj Lingvoj kaj Literaturoj de la Universitato de Ĉikago, kie restis ĝis sia morto. Malgraŭ disiĝo kun la patrujo neniam rompis emociajn kaj sciencajn kontaktojn. Membro de reaktivigita Pola Akademio de Scipovoj, ĉeesta en polaj revuoj kaj sciencaj societoj. En Ĉikago partoprenis en la vivo de la pola diasporo, interalie kiel membro kaj prezidanto de Ĉikaga Filio de Pola Scienca Instituto en Ameriko. En 1972 iĝis membro de Makedona Akademio de Sciencoj kaj Artoj.
ISO 3166-2:SS
ISO 3166-2:SS estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Sud-Sudanon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas SS, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Sud-Sudano. La dua parto estas du literoj.
CSS (apartigilo)
CSS povas rilati al:
Batang Padang
Batang Padang estas administra distrikto en Perak, Malajzio. Tiu distrikto estas administrita fare de du lokaj konsilioj, nome, la Tapah Kvartala Konsilantaro, bazita en Tapah, kaj Tanjung Malim Distrikta Konsilantaro, bazita en Tanjung Malim.
La plej gravaj urbetoj de Batang Padang estas Bidor, Tapah kaj Tanjung Malim.
En aŭgusto 2007 la Perak Registaro trovis grandajn grundakvorezervojn en la grandeco de Singapuro en Batang Padang. Ili planas vendi la akvon al najbara Selangor por helpi la ŝtaton solvi estontajn akvomankajn problemojn en tiu ŝtato.
Selangor estas la plej loĝata ŝtato en Malajzio.
Renaat Braem
Renaat BRAEM [bram] (naskiĝis en Antverpeno la, mortis en Essen la ) estis flandra arkitekto.
Biografio
Braem sekvis kursojn en la tridekaj jaroj de la pasinta jarcento ĉe Le Corbusier. Li estas konsiderata la plej grava moderna arkitekto de Belgio, pro liaj rimarkindaj konstruaĵoj, sed ankaŭ pro liaj ideologiaj sintenoj, kiuj ĉiam akompanis lian verkadon.
Inter 1947 kaj 1975 li estis profesoro ĉe la Hoger Instituut voor Bouwkunst en Stedenbouw (Supera instituto pri konstruado kaj urbanizado) en Antverpeno. En 1968 li publikigis la verkon Het lelijkste land ter wereld (La plej malbela lando de la mondo), en kiu li atakis la ĝistiaman urbanizadon de Belgio.
En la sesdekaj jaroj li faris multon por la konservado de la kvartalo Zurenborg, unu el la plej belaj kvartaloj de la distrikto Berchem, parto de Antverpeno. En 1969 li proponis konservi la kompletan kvartalon kaj sukcesis haltigi la planojn de la tiama municipo Berchem komplete malkonstrui ĝin.
En pli alta aĝo Braem ankaŭ pentris kaj skulptis. Renaat Braem estis la bopatro de Hendrik de Roover.
Du virinoj
Du virinoj (nederlande Twee vrouwen ) estas romano de la nederlanda verkisto Harry Mulisch. La libron eldonis en 1975 la eldonejo De Bezige Bij. Gerrit Berveling faris esperantan tradukon de la romano.
La libro temas pri la du virinoj Laura kaj Sylvia, kiuj kune havas samsekseman rilaton.
Kazvino
Kazvin (perse قزوین) estas urbo de Irano situanta en la okcidento de Teherano ĉe la bordo de la Elborz-Montaro. Kazvin estas la ĉefurbo de la samnoma provinco. La urbo estis fondita de Ŝapuro la 1-a, sub la nomo Shahd-e Shahpur. Disrabita plurfoje de la dajlamidoj, subigitaj de la asasinoj de la valo najbara de Alamut, detruita du fojojn fare de la mongoloj, ĝi iĝis la unua ĉefurbo de la safavidoj de 1555 ĝis 1597. La urbo perdis sian brilon iom post iom, iĝis prospera dum regado de la kaĝaroj, sed suferis la sovetan okupadon dum la Dua Mondmilito. En la jaro 2006 la urbo havis 349 788 loĝantojn, kies plimulto estas persoj.
Qazvin estis elektita kiel pura urbo de Irano fare de la vicprezidanto kaj estro de la landa mediprotekta organizo en 1392 pro la ĉeesto de 2 500 hektaroj da antikvaj ĝardenoj ĉirkaŭ la urbo kaj la ĉeesto de 1 400 hektaroj da Barajin-ĝardenoj.
Emsdetten
Emsdetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinfurt de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Nabla simbolo
La nabla simbolo estas havebla en normo HTML kiel &nabla; kaj en LaTeX kiel \nabla. En Unikodo, ĝi havas kodon U+2207, aŭ 8711 en dekuma.
Uzo en matematiko
Nabla simbolo estas uzata en matematiko por la nabla operatoro, kaj ankaŭ por ligo en diferenciala geometrio, kaj ankaŭ la rilato ĉiuj (plej kutime en krada teorio).
Historio
La simbolo estis unue uzata de William Rowan Hamilton en 1837 en la formo de flanken montranta kojno: ⊳.
William Thomson skribis en 1884: "Mi prenis liberecon demandi de profesoro Bell ĉu li havas nomon por ĉi tiu simbolo \nabla kaj li menciis al mi nabla, komika propono de James Clerk Maxwell. Ĝi estas la nomo de egipta harpo, kiu estis de ĉi tiu formo".
Ankaŭ vorto "del" estas uzata en iuj lingvoj por la simbolo kaj priskribataj per ĝi matematikaj nocioj. En 1901, Josiah Willard Gibbs kaj Edwin Bidwell Wilson skribis: "Ĉi tiu signa operatoro \nabla estas prezentita per sinjoro W. R. Hamilton kaj estas nun en universala dungo. Aspektas, tamen, ke ne estas universe agnoskita nomo por ĝi, kvankam pro la ofta apero de la simbolo iu nomo estas de praktika neceseco. Estas trovite per sperto ke la unusilaba vorto "del" estas tiel mallonga kaj facila por, prononci ke eĉ en komplikaj formuloj en kiu \nabla okazas multfoje ĝi ne ĝenas al la parolanto aŭ aŭskultanto per sia ripetado. \nablaV estas legi simple kiel 'del V'."
Iacanga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Stacio Ōshōji
Stacio Ōshōji (japane: 大小路停留場 [Ōŝōĝi-tejrjūĝō], angle: Ōshōji Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sakai, Sakai, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Raglano
Raglano estas mantelo konata pro la unubraka lordo Fitzroy James Henry Somerset, poste barono Raglan. Li estis ĉefkomandanto en la Krimea milito, kaj surhavis tian mantelon. Karakteriza por tiu mantelo estas la raglana maniko.
Horská Kvilda
Horská Kvilda estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie. Konsisto de la municipo estas ankaŭ domaro Korýtko.
Salato
Salato estas manĝaĵo ĝenerale surtabligata tuj antaŭ aŭ post la ĉefmanĝo. Ĝi povas esti la ĉefplado aŭ flankplado. La vorto salato devenas de la franca vorto salade de la sama signifo, kaj antaŭe de la latina salata, kiu signifas "sala".
Horská Kvilda
Historio
La unua skribmencio pri loĝigo de tiu ĉi loko (Horská Kvilda) datiĝas al la jaro 1577.
Salato
Salato estas plej ofte farata el miksaĵo de ne-kuiritaj legomoj, sur bazo de verdaj freŝaj foliaj legomoj, kiel laktuko, taraksako aŭ spinaco. Aliaj oftaj enhavaĵoj en salato inkluzivas tomaton, kukumon, kapsikon, fungon, karoton, kaj rafanon. Aliaj manĝaĵoj kiel nudeloj, olivoj, ovoj, aŭ viando foje estas enmetataj en salaton.
Oni ofte servas salaton kun salata saŭco. Simplaj saŭcoj por salato povas esti oleo kaj vinagro, majonezo, ofte akompanataj de dishakitaj aromaj herboj kiel ajlo, petroselo, ktp.
Ali Lariĝani
Ali Ardaŝir LARIĜANI (naskiĝis en 1957, Naĝaf, Irako) — estas irana politikisto, la prezidanto de Meĝliso de 2008, la sekretario de la Supera konsilio pri nacia sekureco de la 2005 ĝis la  2007.
Lernado kaj studado
Lia patro ajatolo Ĥaŝem Amoli estis ŝijaisma teologo. En 1982 Ali Lariĝani finlernis la teknologian universitaton «Ŝarifo» laŭ fako «matematikisto-programisto» kaj pli malfrue doktoriĝis en Teherana universitato pri okcidenta filozofio. Li estas kunaŭtoro de libro pri Immanuel Kant.
La politika kariero
De 1983 ĝis 1992 Ali Lariĝani okupis multajn ŝtatajn postenojn: lie estis ministro pri laboro kaj sociaj demandoj, vic-ministro pri poŝto, telegrafo kaj telefono, portempa ŝtabestro de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio. De 1992 ĝis 1993 Lariĝani estis ministro pri kulturo kaj islama orientiĝo.
La estro de la Organizaĵo pri radio kaj televido de Irano
Ĉe tio multaj programoj estis redaktitaj en kadro de la politiko de islamigado. Rezulte en januaro 2004 150 deputitoj-reformistoj akuzis la ŝtatan televidkompanion kaj ties estron pri disvastigado de antaŭkonkluda informado, pro kio irananoj estas devigataj apelacii al eksterlandaj amaskomunukiloj. Kiam la tiama prezidanto de Irano Mohammad Ĥatami kaj la tiama prezidanto de la Meĝliso Mehdi Karubi kondamnis la provojn de la Konsilio de la gardantoj de la konstitucio malhelpi partoprenon de reformistoj en la balotado de 2004, ŝtataj televidkanaloj prisilentis tion. Pro tio naskiĝis kritiko de la ŝtata televidkompanio kaj ties gvidanto. Responde Lariĝani deklaris, ke liaj novkondukaĵoj efektiviĝis laŭ direktivo de Ali Ĥamenei kaj ili estas direktitaj al subtenado de la islamaj valoroj.
En la Supera konsilio pri nacia sekureco
En majo 2004 la plej supera gvidanto Ali Ĥamenei nomumis Ali Lariĝni sia reprezentanto en la Supera konsilio pri nacia sekureco por 3-jara limtempo. En 2005 li partoprenis la prezidantan balotadon kaj okupis la sesan lokon. La la venkinta kandidato Mahmud Ahmadineĵad nomumis lin sekretario de la Supera konsilio pri nacia sekureco. Unu el la ĉefaj taskoj de Lariĝani iĝis la intertraktado kun okcidentaj landoj pri irana nuklea programo. Li anstataŭis la modestan Hasan Ruhani kaj okupis pli rigidan pozicion. Tamen post tempo Lariĝni ricevis reputacion de pragmatikisto, pli prefere ol Ahmadineĵad mem. Kiam la 2007 iranaj limgardistoj arestis 15 britajn militmaristojn, akuzitajn pri kontraŭleĝa ĉeesto en iranaj teritoriaj akvoj, Lariĝani iĝis la ŝlosilfiguro de la intertraktoj pri liberigo de la arestitoj. Li aludis al brita flanko, ke por tio sufiĉas agnoski la fakton de rompo de iranaj limoj kaj pardonpeti. La Ahmadineĵad liberigis la britojn kiel paska donaco kaj la  ili jam revenis hejmen.
La 2007 Lariĝani estis demisiigita. Eble tio okazis pro malkonsento kun Mahmud Ahmadineĵad pri nuklea programo kaj relativa dependeco de la ĉefa irana intertraktulo pri tiu problemo.
La prezidanto de Meĝliso
La Ali Lariĝani estis elektita la prezidanto de Meĝliso. Dum voĉdonado li ricevis voĉojn de 232 deputitoj el 287.
Kalvinana preĝejo (Mezőkeresztes)
La Kalvinana preĝejo estas religia Monumento historia en Hungario, en urbo Mezőkeresztes.
Ali Lariĝani
La adepto de Ali Ĥamenei
Ali Lariĝani oni konas kiel fidelan subtenanton de Ali Ĥamenei. Estas informo, ke en la 1990-aj jaroj li eniris la sekretan grupon de administrantoj, alvokitan kontraŭstari al minacoj al la Islama Respubliko. En tiu ankaŭ eniris la vic-ministro pri spionado kaj sekureco Said Emami kaj la vic-komandestro de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio Baker Zolkadr. Tiu grupo aranĝis diskreditagojn kaj mortigojn de liberalaj politikistoj. Kiam aperis la publika informo pri tiu agado, nur Said Emami estis arestita (poste li memmortigis sin en la malliberejo).
Parencaj ligoj
Ali Lariĝani havas gravan aŭtoritaton inter konservativuloj kaj parencajn ligojn kun multaj superaj politikistoj. Lia bopatro estas la fama ajatolo Morteza Motaĥari, unu el la gvidantoj de la irana revolucio. Lia frato Mohammad Ĝavad Lariĝani estas eksdeputito de la Meĝliso, vic-ministro de la prezidanto de la Komisiono pri ekstera politiko kaj internaciaj aferoj, eks-vic-ministro pri eksteraj aferoj, ĉefa ideologo de la subtenantoj de Ali Ĥamenei. Alia frato, Sadeg Lariĝani estas ano de la Konsilio de la gardantoj de la konstitucio. La kuzo Ahmad Tavakoli estas eksdeputito de la Meĝliso kaj kandidatiĝis dum la prezidanta balotado en 2005.
Kalvinana preĝejo (Mezőkeresztes)
Konstruaĵo
La preĝejo havas po unu turon kaj navon. La sanktejo estas gotiko, la ceteraj partoj baroko. La muroj estas laŭ la kutimoj blankaj.
Amt Schradenland
Amt Schradenland estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la komunumo Gröden.
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
21473 Petesullivan
21473 Petesullivan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maximiliano Garcia
Maximiliano GARCIA estas hispandevena svisa inĝeniero kaj komercisto. Li naskiĝis en 1965 en Bazelo, Svislando, en hispandevena familio. En 1971 li akiris la svisan ŝtatanecon. Kiel poligloto li parolas ok lingvojn. En 1986 li akiris diplomon de inĝeniero pri mekaniko kaj poste laboris en kampo de kemio kaj filtrado.
De 1990 ĝis 2015 li aktivis en kampo de komerco en Hongkongo kaj Pekino kaj aliaj regionoj de Sud-orienta Azio konstruante strukturojn pri komerco de filmoj, fotado, industrio kaj kuraciloj por Eŭropa Unio, Monda Organizo pri Sano (MOS) kaj aliaj. Li ankaŭ zorgas pri komerco de teo.
Ekde 2015 li estas filmproduktisto de la animaciaj filmoj kaj libroj de Savu la Planedon kun Kungfua Kunikleto kunlabore kun Miguel Herberg.
JiVoqu
jiVoqu [ĵivoiku] estas apriora lingvo kreita de Mark McGrath sen konataj celoj. Glebo Malica de grupo Piĉismo registris kompaktan diskon kun jena teksto en jiVoqu en 2002:
(Babela Turo, Gen. 11:1-9)
Eksteraj ligiloj
http://www.langmaker.com/babel/jivoqu.htm
Joop Kiefte
Abel Johannes (Joop) Kiefte (prononco: [joŭp kiftə]), kromnomata LaPingvino (naskiĝis la 25-an de januaro 1989 en Ede), estas nederlanda esperantisto, komitatano de TEJO por EUROKKA kaj NEJ 2008-2010 kaj 2015-2016 kaj iama administranto de Pasporta Servo (ekde 2008). Li venas de Ede (Nederlando). Post studo ĉe faklernejo li kelkajn jarojn vivis en Brazilo, poste en Belgio, denove en Nederlando kaj nun en Portugalio. Li estas bahaano.
Joop esperantistiĝis en 2005 kaj komence aktivis precipe interrete. Li entreprenas diversajn retajn iniciatojn: En 2005 li starigis publikan promeson en PledgeBank pri atingo de 20 milionoj da Esperanto-parolantoj. Li ankaŭ starigis retpaĝaron Iom Post Iom kaj partoprenis en la elsendoj de la podkasto Junula Radio Internacia. Joop estas ankaŭ aktivulo de la liberprogramara movado kaj tiel ludis kernan rolon en la tradukado al Esperanto de la operaciumo Ubuntu kaj de ipernity.
Joop estas dumviva membro de UEA kaj ekde la jaro 2008 aktivis en TEJO kiel komitatano kaj administranto de Pasporta Servo, kiun li tiam transprenis de Derk Ederveen, sed poste pludonis al pli vasta teamo de TEJO-aktivuloj. Kelkajn jarojn poste li estis aktiva komitatano de TEJO por NEJ.
Novjorka Botanika Ĝardeno
La Novjorka Botanika Ĝardeno (New York Botanical Garden) estas unu el la unuaj botanikaj ĝardenoj de Usono, situanta en municipo Bronkso en la urbo Novjorko. La ĝardeno havas 1 km², kaj gastigas 48 malsamajn ĝardenojn kaj kolektojn de plantoj. Ĝi estis deklarata nacia heredaĵo de Usono en 1967. Ĝi estas membro de IABĜ, kaj la internacia kodo estas NY. Ĝi ankaŭ havas bibliotekon pri botaniko kun pli ol 50 mil volumoj kaj eldonas plurajn librojn kaj periodaĵojn.
Joop Kiefte
Ekde 2019 ĝis 2020 li deĵoris kiel prezidanto en la estraro de TEJO.
Li okupiĝas ankaŭ pri Ido.
Sungkai
Sungkai (ĉine: 宋溪） estas urbeto en Perak, Malajzio. Tiu urbeto estas situanta inter Bidor kaj Terolak.
Gartow
Gartow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Gartow.
George Catlett Marshall
George Catlett Marshall (naskita la en Uniontown, mortinta la  en Vancouver) estis usona generalo, ministro pri eksterlandaj aferoj kaj ministro pri milito.
Lian nomon portas Plano Marshall, evoluigita de du anoj de lia ministerio, William L. Clayton kaj George F. Kennan.
Honoroj
Marshall ricevis grandan kvanton da armeaj kaj civilaj medaloj, ordenoj kaj aliaj honoroj. Inter la plej elstaraj estas:
Raglana maniko
Raglana maniko estas maniko kiu estas je speciala maniero enmetita en trikotvestoj, puloveroj, paltoj kaj manteloj. Karakteriza estas la oblikva kunkudro de la akselo al la kolumo.
Raglanaj manikoj estas ofte uzataj en sportvestoj.
DES (apartigilo)
DES povas rilati al:
Blazice
Blazice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Kroměříž, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Johannes Mueller
Johannes Mueller (4-a de oktobro 1976 en Saarbrücken, Germanio) estas germana materialinĝeniero, esperantisto kaj muzikisto. Ekde 2012 li redaktas la revuon Scienca Revuo.
Muziko
Johannes mem faras sian muzikon kaj registras ĝin en sia hejma studio en Ludwigsburg. Li koncertas dum Esperanto-aranĝoj, i.a. dum Somera Esperanto-Studado, Junulara E-Semajno, kaj aliaj.
Jen kelkaj kantoj :
Agadoj
Mueller okupiĝas pri pluraj agadoj:
Générac (Ĝirondio)
Générac - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
33495 Schaferjames
33495 Schaferjames estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Santa Isabel do Rio Negro
Santa Isabel do Rio Negro estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 18.146 loĝantojn en 2010.
33495 Schaferjames
Nomo
Ĝia nomo honoras James R. Schafer, mentoron por unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Montgomery Blair High School de Silver Spring (Marilando).
Santa Isabel do Rio Negro
En ĉi tiu teritorio estas Pico da Neblina (Pinto Neblino) kaj Pico 31 de Março (Pinto 31 de Marzo), la du pli altaj montpintoj de Brazilo, en la limo kun Venezuelo.
Tie vivas la Janomamioj.
Mignères
Mignères estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mignérois.
Apsido (arkitekturo)
Apsido aŭ absido ) estas duonronda funda parto de kristana preĝejo, formanta ekstremon de la navo kaj enhavanta la korusejon kaj altaron. Laŭ Francisko Azorín ĝi estas malantaŭa, duonronda parto de templo; la termino absido devenas el greka apsis (rado, volbo) kaj el la sekva latina absis, absidis.
En la plej vastaj preĝejoj, kiel ekzemple katedraloj, ĉirkaŭ ĝi troviĝas ĉirkaŭkoridoro, kaj al tiu malfermiĝantaj apsidaj preĝejetoj.
László Hara (pli aĝa)
László Hara (pli aĝa) [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hara László estis hungara fagotisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Lia samnoma filo estis same fagotisto.
László Hara naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
5289 Niemelä
5289 Niemelä estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la finndevena astronomino Virpi Niemelä (1936–2006), civitaniĝinta argentina. Ŝi fakiĝis pri la mashavaj steloj kaj la.
Șiclău
Șiclău [ŝikləŭ] (hungare: Sikló) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al la komunumo Grăniceri. En 1910 ĝi havis 3 384 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 177 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1406. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Margit Bangó
Margit Bangó, hungare Bangó Margit estas hungara kantisto.
Biografio
Margit Bangó devenis el muzikema cigana familio. En 1967 Hungara Radio trovis ŝin talenta kaj la junulino ricevis eblecojn tie kantadi. En la 1980-aj jaroj ŝi havis programon en Hungara Televizio. Baldaŭe ŝi ofte koncertadis kun cent-ana cigana muzikogrupo. Ŝi dufoje edziniĝis, ŝi naskis filinon dum la unua geedziĝo. Baldaŭe Margit Bangó estis la plej juna avino. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2006, inter 1994-2011 ankaŭ aliajn premiojn.
Libroservo
Libroservo estas tradicia parto de la Esperanto-kulturo – speco de servo proponata de multaj esperantistaj asocioj kaj kluboj, kiu ofertas librojn en kaj pri Esperanto, ĉar oni ne facile trovas ilin en la ĝeneralaj librovendejoj (aparte ne ekster Eŭropo).
En libroservoj oni povas mendi poŝte aŭ aĉeti persone dum eventoj, en kiu ĉeestas ilia reprezentanto. Eventuala ĉambro, en kiu tiam estas ekspoziciataj vendataj libroj, nomiĝas same libroservo.
Krom librojn, libroservoj kutime vendas ankaŭ aliajn varojn – ekzemple afiŝojn, sonbendojn kaj revuojn iel ligitajn al Esperanto.
Emseloh
Emseloh estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urba komunumo Allstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 apartenis al la antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. La 30-an de junio 2013 la loĝloko havis 557 loĝantojn.
Ryszard Rubinkiewicz
Ryszard Rubinkiewicz (naskiĝis la 6-an de marto 1939 en Kielce, mortis la 30-an de aprilo 2011), pola salesiano kaj bibliisto okupiĝanta pri apokrifoj, lekciisto de Katolika Universitato en Lublin, estinta membro de Pontifika Biblia Komisiono
Vivo
De 1969 estis profesoro pri la Biblio en Supera Animzorgejo de pastroj Salesianoj en Krakovo. De 1977 laboris en la Katolika Universitato (KUL) kiel gvidanto de la Instituto de Bibliaj Sciencoj ĉe Katedro de Intertestamenta Literaturo kaj Helpaj Sciencoj de Bibliologio. En 1981 habilitiĝis, kaj en 1991 ricevis titolon kaj postenon de ordinara profesoro.
Li apartenis al pluraj societoj kaj komisionoj: estis prezidanto de la Sekcio de Polaj Bibliistoj ĉe la Konferenco de Pola Episkoparo, membro la Episkopara Komisiono pri Dialogo kun Judismo, Centra Komisiono pri Scienca Titolo kaj Sciencaj Gradoj ĉe prezidanto de Ministra Konsilio, Pola Orientalistika Societo, Catholic Biblical Association, Associazione Biblica Italiana, Asociazione Biblica Salesiana, Studiorum Novi Testamenti Societas, Scienca Societo de KUL (en la jaroj 1981–1986 ties ĝenerala sekretario). En la jaroj 1998–2008 membro de Pontifika Biblia Komisiono.
La kampo de scienca intereso de pastro Rubinkiewicz estis literaturo inter Malnova Testamento kaj Nova Testamento, kaj precipe apokrifoj.
Publikaĵoj
Pastro Rubinkiewicz verkis ĉ. 120 publikaĵojn:
Gyotaku
Gyotaku (japane: 魚拓, el gyo "fiŝo" kaj taku "frotado") estas tradicia japana printado per fiŝoj, kiu datiĝas de la 1850-aj jaroj. Ĝi estis uzita komence de fiŝkaptistoj por kalkuli la kaptaĵon.
Procedo
La procedo similas al la printado per ligno.
La fiŝo estas metita sur ebena loko kaj farbita unuflanke de sumi-inko. Nuntempaj artistoj uzas anstataŭ sumi akvofarbojn aŭ inkon. Kiam la fiŝo estas tute farbita, rizpapero estas surmetita zorge kaj poste forprenita kun la spegula bildo de la fiŝo.
Eksteraj ligiloj
La sekvaj ligiloj prezentas ekzemplojn de gyotaku-arto:
AEA
La vorto havas plurajn signifojn:
Zsuzsa Gyurkovics
Zsuzsa Gyurkovics [ĵuĵa djurkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyurkovics Zsuzsa estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝi apartenas al la slovaka minoritato.
Zsuzsa Gyurkovics naskiĝis la  en Tótkomlós.
Biografio
Zsuzsa Gyurkovics estis amatora aktoro (ankaŭ slovake) en sia naskiĝurbo. Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1951. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. Inter 1954 kaj 1958 ŝi estis membro de Teatro Madách, poste ŝi vivis en Orienta Germanio. Hejmenveninta en 1965 ŝi estis aktoro denove en Teatro Madách, inter 1966-1989 en alia pli malgranda teatro. Ŝi estis ankaŭ en gastostatuso denove en Győr inter 1972–1976. Ŝi kantis ankaŭ operetojn kaj similajn muzikajn teatraĵojn. Ŝi ricevis premion en 1975. Ŝi havis edzon kaj naskis 2 filojn.
Heynemann
Heynemann estas la familia nomo de jenaj personoj:
55384 Muiyimfong
55384 Muiyimfong estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Robert Garnier
Robert GARNIER, franca dramisto kaj poeto (1544 - 20-a de septembro 1590).
55384 Muiyimfong
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la honkonga aktorino kaj kantistino Anita Mui Yim-fong (ĉine 張國榮, 1963–2003), kiu faris grandan kontribuon al kantopopa sceneja muziko kaj ricevis multenombrajn premiojn kaj honorojn. Ŝi restis idolo dum plej granda parto de sia kariero kaj estis ĝenerale rigardita kiel dia kantistino de kantopopo.
Robert Garnier
Robert Garnier naskiĝis ĉe La Ferté-Bernard (Sarthe) en 1545. Dum li studis la juron ĉe Tuluzo li estis premiata pro poemoj. Li komencis labori kiel juristo en Parizo, kaj akiris grandan reputacion pro sia oratorado. Li iĝis magistrato en Maine, la distrikto kie li naskiĝis. La juro estis lia kariero, kaj la literaturo estis flank-okupo. Tamen la samepokuloj tuj rekonis lian literaturan talenton.
Nová Ves (Litovel)
Nová Ves (Neudorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Litovel en distrikto Olomouc. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudokcidente de Litovel. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 86 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Ĉe la vilaĝo troviĝas ŝtonminejo kaj natura baniĝejo en la inundigita eksa ŝtonminejo.
Nová Ves situas en katastra teritorio Nová Ves u Litovle kun areo 2,48 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1590.
Robert Garnier
Frua poemaro Les Plaintes Amoureuses (La Amaj Plendoj) estas perdita. En 1576 li eldonis Himnon al la Monarkio.