cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Meuse
Al paĝa supro
Giovanni Battista Pergolesi
Giovanni Battista Pergolesi (* 4-a de januaro 1710 en Jesi, Marche; † 16-a de marto 1736 en Pozzuoli ĉe Napolo; ankaŭ skribite Pergolese) estis itala komponisto.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Morbihan
Al paĝa supro
Giovanni Battista Pergolesi
Vivo
Sian unuan muzikinstruon Giovanni Battista Pergolesi ricevis de Francesco Santi, la kapelestro ĉe la katedralo de Jesi. La ligoj, kiujn lia patro kiel geodeziisto havis kun la urba nobelaro, ebligis al Pergolesi studadon ĉe la Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo en Napolo, kie li estis alprenita ĉ. la jaro 1722. Liaj plej gravaj instruistoj tie estis Gaetano Greco kaj Francesco Durante. Kiel fino de lia studotempo oni konsiderus la prezentadon de la sakrala kantato La conversione di San Guglielmo d'Aquitania somere 1731 en la monaĵejo de San Agnello.
Tuj poste Pergolesi ricevis komponkomision por la opero Salustia por la inaŭguro de la karnavala teatrosezono ĉe Teatro San Bartolomeo. Ĉar la kastrito Nicolino (Niccolò Grimaldi) destinita por la ĉefrolo malsaniĝis dum la provtempo kaj mortis la 1-an de januaro 1732, sin prokrastis la unua prezentado kaj finfine iĝis malsukcesa. Samjare Pergolesi iĝis kapelestro de la princo Ferdinando Colonna Stigliano. La prezentado de la komika opero Lo frate innamorato la 28-an de septembro 1732 en la Teatro dei Fiorentini alportis al li daŭran sukceson.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Moselle
Al paĝa supro
Giovanni Battista Pergolesi
Vivo
Post kiam la 29-an de novembro detrua tertremo skuegis Napolon, la urbestraro decidis okazigi petodiservon ĉiujare la 31-an de decembro en la preĝejo Santa Maria della Stella. Supozeble por tiuj okazoj Pergolesi komponis la meson en D-maĵoro kaj la plejparton de siaj vespromuzikoj. Okaze de la naskiĝtago de la imperiestrino la 28-an de aŭgusto 1733 li verkis la operon Il prigionier superbo kun la farso La serva padrona prezentata kiel interludo, kiu baldaŭ ĉie estis resurscenigita malligite de la ĉefa opero kaj iĝis la unua repertuaraĵo de la muzikteatro. La 23-an de februaro 1734 Pergolesi estis nomumita anstataŭanto de la reĝa kapelestro Domenico Sarro kun la opcio sukcedi tiun lastan kaze le ties malvivo.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Nièvre
Al paĝa supro
Giovanni Battista Pergolesi
Vivo
Post la retiriĝo de la aŭstroj (kiuj regintis la urbon ekde 1707) kaj la enmarŝo de Karlo de Burbono kiel vicreĝo Karlo la 3-a la 10-an de majo Pergolesi sekvis la princo de Stigliano al Romo. Tie parenco de la princo, la duko de Maddaloni Carafa, nomumis lin al sia kapelestro. Komisiite de la duko Pergolesi komponis la duĥoran meson en F-maĵoro, kiu estis prezentata la 16-an de majo 1734 en la preĝejo San Lorenzo en Lucina.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Nord
Al paĝa supro
Giovanni Battista Pergolesi
Vivo
Denove en Napolo okaze de la naskiĝtago de la hispana reĝino la 25-an de oktobro sursceniĝis la nova opero de Pergolesi Adriano in Siria ĉe la Teatro San Bartolomeo. Pergolesi devis skribi la ĉefrolon tute laŭ la deziroj de la stelulkastrito Caffarelli (Gaetano Majorano), kiu elkantis per ĝi grandan personan sukceson, dum kiam la verko kiel tutaĵo fiaskis. Verŝajne pro la impreso, kiun postlasis sia meso en F-maĵoro en Romo, Pergolesi ricevis la komision por la opero L'Olimpiade, kiu debutis januare 1735 en la roma Teatro Tordinona. Laŭ tiutempaj raportoj la verko rikoltis rifuzon; malkontenta spektanto jetus oranĝon ĉe la komponistan kapon (kiel raportas André Ernest Modeste Grétry en siaj memuaroj apoge sur atestantoj).
Grandan sukceson portis al Pergolesi la komika opero Il Flaminio aŭtune 1735 en la Teatro dei Fiorentini en Napolo. Laŭ rimarkigo en la libreto li antaŭe estis nomumita orgenisto de la reĝa kapelo en Napolo. La laborojn je sia kantato Il tempo felice por la geedziĝo de la princo Raimondo di San Severo decembre 1735 Pergolesi devis interrompi pro malsaniĝo; ĝi estis kompletigita de Nicola Sabatino. Por resaniĝi Pergolesi translokiĝis al la banloko Pozzuoli ĉe Napolo. Tie ekestis, supozeble en komisio de la "Confraternità dei Cavalieri di S. Luigi di Palazzo", la Stabat Mater, konsiderata kiel lia lasta kompletigita komponaĵo. Pergolesi mortis la 16-an de marto 1736 je ftizo kaj estis entombigita la 17-an de marto en la franciskana monaĵejo en Pozzuoli.
Postmorta gloro
En la kvin jaroj, kiujn la sorto koncedis al li kiel krea tempo, Pergolesi kreis verkaron, kiu okupis la posteularon kiel tiu de preskaŭ neniu alia itala komponisto de la 18-a jarcento (escepte de Antonio Vivaldi). La frua morto motivigis simile kiel en la kazo de Mozart entuziasman adoron kaj sentimentalan glorkronadon (Vincenzo Bellini nomis lin "angelico maestro"), malantaŭ tiu la reala historia personeco preskaŭ malaperis. Krome la tuj post la morto komencanta postmorta gloro instigis kelkajn eldonistojn, eluzi la atrakcion de la nun fama nomo por surmerkatigi verkojn de malpli famaj komponistoj. La listo de verkoj erare atribuitaj aŭ intence subŝovitaj al Pergolesi tial estas almenaŭ tiom longe kiom tiu de liaj aŭtentaj komponaĵoj.
Aŭtentaj instrumentaj verkoj
La ses concerti armonici, en 1740 anonime publikigitaj en Hago Concerti armonici estis atribuita krom al aliaj komponistoj ankaŭ al Pergolesi; nur en 1963 la nederlanda muziksciencisto Albert Dunning sukcese pruvis, ke ili devenas de grafo Unico Wilhelm van Wassenaar, kiu aktivis en Parizo kiel diplomato kaj preferis resti nenomata. La 12 triosonatoj presitaj ĉ. 1780 en Londono sub la nomo de Pergolesi, el kiuj Igor Stravinski citis kelkajn temojn en sia baleto Pulcinella (kredante, ke temas pri verkoj originaj de Pergolesi), oni intertempe povis atribui kelkajn ell ili sendube al Domenico Gallo. Verŝajne ili ekestis en la 1750-aj jaroj. Kaj la Concerti armonici kaj la triosonatoj tial ne konsidereblas por postmorta glorado de Pergolesi, kiel ties ĉefverkaro sur la instrumentmuzika kampo ili rigardatis. Tio ne malpliigas la absolutan valoron muzikan de tiuj ĉi komponaĵoj, relativigas tamen ilia graveco kiel antaŭsignoj de la muzika fruklasiko, kiel tiuj ili longe estis rigardataj. Precipe la triosonatoj kiel muziko el la jarcentomezo estas ne plu tiel estontmontra, kiel ili estintus dudek jarojn antaŭe je la vivtempo de Pergolesi.
Eklezia muziko
La sakralaj komponaĵoj de Pergolesi montras kombinaĵon karakterizan por la itala eklezimuziko de kontrapunkta komponado en la ĥoraĵoj kaj opereska melodieco en la solopasaĝoj. Tiu ĉi emo, muzikigi liturgiajn tekstojn tiel, ke temus pri operaj libretoj de sakrala enhavo, trafis precipe dum la 19-a jarcento kaj precipe en la germanlingva areo sur kritikon. La Stabat Mater de Pergolesi, lia lasta verko, estis en la 18-a jarcento la plej ofte presita muzikaĵo kaj travivis multajn prilaboradojn. Johann Sebastian Bach ekz. adaptis ĝin submetante novan tekston laŭ psalmo 51 ("Tilge, Höchster, meine Sünden") por la evangela diservo, Georg Joseph Vogler analizis kaj "plibonigis" la verkon en sia Kurpfälzischen Tonschule (1778 – 81), kaj Antonio Salieri kaj Franz Xaver Süßmayr faris fine de la 18-a jarcento por la Wiener Hofkapelle pli riĉe instrumentitan version kun kvarvoĉa ĥoro.
La origina versio por du solovoĉoj (soprano kaj aldo), arĉinstrumentoj kaj baso kontinua venkis nur kadre de la movado por historiema muzikprezentado.
Operoj
La seriozaj operoj de Pergolesi ĝenerale montras la karakterizaĵojn de la itala serioza opero. Precipe en L'Olimpiade okulfrapas la kvalito de la melodia inventado, kiu pli forte ol kutime en tiu epoko donas al la emocioj de la protagonistoj esprimpovon individuan kaj transpaŝan normigitajn frazaĵojn. Tiu ĉi nekonvencia tekstkomentado ligita kun konsiderinda rezigno pri kantvirtuozeco responsus samkvante la malsukceson dum la unua prezentado kiel por la ŝatego, kiun ĝuis la verkoj iom poste.
Kiel siatempe kutime en Napolo Pergolesi komponis por siaj seriozaj operoj gajajn intermezojn, kiun oni muzikis inter la aktoj de la ĉefopero kaj kiuj tuj memstariĝis. La serva padrona ("La servistino kiel mastrino"), komence pensita kiel paŭzoplenigaĵo por la opero Il prigionier superbo, apartenis krom serio da similaj verkoj de diversaj komponistoj al la repertuaro de itala migra opertrupo, kiu en 1752 gastludis en Parizo. La prezentado la 1-an de aŭgusto 1752 kulminigis la jam delonge daŭran disputon pri la antaŭrango de la franca aŭ la itala muziko kaj sekvigis akran debaton, kiu eniris la historion kiel "querelle des bouffons".
Krom mallongaj intermezoj Pergolesi skribis du vesperplenigajn komikajn operojn, Lo frate innamorato kaj Il Flaminio, kiuj reprezentas varianton tipan por Napolo de la frua komika opero. En ili la socia statuso de la protagonistoj estas markita per diferencaj lingvotavoloj. La altklasaj personoj utiligas la normlingvon, la servuloj parolas dialekte. Al tio kutime ankaŭ korespondas la muzika vortaro: la altranguloj kiel "parti serie" estas desegnitaj per la rimedoj de la serioza opero (i.a. per vastaj koloraturarioj), la aliaj kiel "parti buffe" kun tiuj de la komika opero (popularaj kantoformoj kaj rapida parolado). Ankaŭ je tio Pergolesi montriĝas kiel muzikdramisto ofte sendependa de la kutimoj de sia tempo. Ekz. li troigas la bravurkantadon ĝiskarikature por ridindigi vantecon kaj klasorgojlon de persono aŭ uzas simplajn strofkantajn formojn por esprimi seriozajn sentojn. La limoj inter "alta" kaj "malalta" klaso ŝajnas tiel parte forviŝita almenaŭ sur muzika tavolo, la prezentado de persono ŝanĝiĝas ekde la tipa al la karaktera komedio.
Krom la kompletaj operoj estas postlasitaj multaj unuopaj arioj, multaj el ili de necerta aŭtenteco. El la solokantatoj Orfeo ("Nel chiuso centro") estas speciale ŝatata kiel ekzemplo por la lirika-esprimiva stilo de Pergolesi.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Orne
Al paĝa supro
Puy-de-Dôme
Al paĝa supro
Pyrénées-Atlantiques
Al paĝa supro
Hautes-Pyrénées
Al paĝa supro
Pyrénées-Orientales
Al paĝa supro
Bas-Rhin
Al paĝa supro
Haut-Rhin
Al paĝa supro
Rhône
Al paĝa supro
Haute-Saône
Al paĝa supro
Sarthe
Al paĝa supro
Savoie
Al paĝa supro
Haute-Savoie
Al paĝa supro
Parizo
Al paĝa supro
Seine-Maritime
Al paĝa supro
Seine-et-Marne
Al paĝa supro
Yvelines
Al paĝa supro
Deux-Sèvres
Al paĝa supro
Somme
Al paĝa supro
Tarn
Al paĝa supro
Tarn-et-Garonne
Al paĝa supro
Var
Al paĝa supro
Vaucluse
Al paĝa supro
Vienne
Al paĝa supro
Haute-Vienne
Al paĝa supro
Vosges
Al paĝa supro
Yonne
Al paĝa supro
Territoire de Belfort
Al paĝa supro
Essonne
Al paĝa supro
Hauts-de-Seine
Al paĝa supro
Seine-Saint-Denis
Al paĝa supro
Val-de-Marne
Al paĝa supro
Val-d'Oise
Al paĝa supro
Gvadelupo
Al paĝa supro
Martiniko
Al paĝa supro
Franca Gujano
Al paĝa supro
Hamburga Esperanto-Societo
Hamburga Esperanto-Societo r. a. (HES) estas la ĉefa kaj plej granda komunumo de esperantistoj en Hamburg. Ĝi estas loka grupo kaj landa ligo de Germana Esperanto-Asocio.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Reunio
Al paĝa supro
Hamburga Esperanto-Societo
La klubkunvenoj estas ĵaŭde ekde 19:00; Programo: 19:30. Vi trovos la klubanojn en la Kulturladen St. Georg, Alexanderstraße 16 en Hamburg. Telefono: +49160 17 33 980. Poŝta adreso daŭre estas la klubejo ''Klaus-Groth-Str. 95, 20535 Hamburg'', kiu en la dua duono de la 20-a jarcento gastigis multajn kulturajn esperantistajn eventojn, plurajn geedziĝajn festojn inter esperantistoj kaj en la 1980-aj jaroj ankaŭ enhavis la oficejon kaj presejon de Germana Esperanto-Junularo.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Sankta-Piero kaj Mikelono
Al paĝa supro
Hamburga Esperanto-Societo
La societa bulteno Esperanto-Hamburg papere aperis inter la jaroj 1980 kaj 2015 - de tiam la informado okazas plene per la interreto.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Saint-Barthélemy–Saint-Martin
Al paĝa supro
Sacramento (Minas-Ĝerajso)
Sacramento (oficiale Município de Sacramento) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Araxá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Majoto
Al paĝa supro
Hamburga Esperanto-Societo
Estraro (laŭ la stato de 2016)
prezidanto: Jürgen Wulff vicprezidanto: Dominik Grauert kasisto: Gerald Roemer informilo: Benno Klehr sekretario: Peggy Ley
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Valiso kaj Futuno
Al paĝa supro
Franca Polinezio
Al paĝa supro
Nov-Kaledonio
Al paĝa supro
Fűzvölgy
Fűzvölgy [fUzvoldj], Freiweis estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa. La loknomo signifas: saliko-valo.
Situo
Fűzvölgy situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zalaegerszeg-Nagykanizsa. La lasta urbo troviĝas 21, Letenye 24, Pacsa kaj Zalakaros 28 km-ojn.
Historio
Pli frue romianoj loĝadis tie. En 1722 germanoj fondis tie vilaĝon "Freiweiz", kie la posteuloj ankaŭ nun vivas en la vilaĝo. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, kulturdomo, biblioteko, kuracejo (semajne po 1), vendejo, policano, migra poŝto.
1933
1933 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1933 post Kristo okazis, interalie:
Portugalaj eŭro-moneroj
La portugalaj eŭromoneroj havas tri malsamajn desegnojn, fare de Vitor Manuel Fernandes dos Santos, unu por ĉiu el la tri monero-serioj (ruĝaj, or-koloraj, kaj arĝent-orkoloraj). Tamen ĉiuj enhavas reĝan sigelon ene de cirklo de sep kasteloj kaj kvin ŝildoj kun la kvin vundomarkoj de Kristo kaj la vorto "Portugal".
Jan Van Schoor
Jan VAN SCHOOR [van sĥor] (naskiĝis la en Antverpeno, mortis en 1954), estis flandra urba oficisto kaj esperantisto.
Jákfalva
Ne miskomprenu kun Ják aŭ Jákfa!
Jákfalva estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok.
Situo
Jákfalva situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Rudabánya troviĝas 8, Putnok 13, Kazincbarcika 15, Szendrő kaj Edelény po 16, Sajószentpéter 20, Ózd 30, Miskolc 35 km-ojn.
Jan Van Schoor
Li tradukis: Kapricoj de Mariano kaj La Du Amatinoj de Alfred de Musset (1929), Elektitaj Noveloj de Lode Baekelmans (1931), Pallieter de Felix Timmermans (1933); kunlaboris al Belga Antologio, Flandra parto; kunlaboranto de diversaj gazetoj, i.a. ĉefo-redaktoro de la gazeto Flandra Esperantisto. Li estis alterne prezidanto kaj vicprezidanto de Flandra Ligo Esperantista en la jaroj 1930 ĝis 1933. Forlasis la movadon pro personaj kialoj fine de 1933, sed ĝin rekontaktis en 1953.
Jákfalva
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko kaj migra poŝto, en la vilaĝo aŭtonomio de ciganoj funkcias.
Jan Van Schoor
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Fiche Jan Van Schoor.jpeg </Gallery>
NGC 2012
NGC 2012 (aliaj indikoj — ESO 16-5, PGC 17194) estas galaksio en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Millstätter See
Millstätter See estas lago en Karintio, Aŭstrio, nordoriente de malgranda urbo Spittal ĉe rivero Dravo. Ĝi estas proksimume 12 kilometrojn longa kaj 1,8 kilometrojn larĝa.
Samuel Crompton
Samuel Crompton (3a de decembro 1753 – 26a de junio 1827) estis angla inventisto kaj pioniro de la ŝpin-industrion. Konstruante super la verkon de James Hargreaves kaj Richard Arkwright li inventis la ŝpinilmulon, nome maŝino kiu revoluciigis la industrion tutmonde.
Botond Polgár
Botond POLGÁR [plgAr] rumania hungara skupltisto. Li naskiĝis en Gheorgheni la 22-an de julio 1980.
Kariero
Botond Polgár pristudis skulparton kaj ceramikarton en Muzika kaj Arta Liceo de Miercurea Ciuc, poste de 2000 skulptoarton en Hungara Arta Universitato de Budapeŝto. Li estis de 2010 DLA-studento de la sama universitato. Li ricevis plurajn stipendiojn.
Nižný Tvarožec
Nižný Tvarožec [niĵnI tvaroĵec], (hungare Alsótaróc [alŝOtarOc], rutene Нижнїй Тварожець [niĵnjij tvaroĵecj], germane Unter-Turschenbach [turŝenbaĥ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižný Tvarožec situas sur deklivoj, meze de sakovojo. Bardejov troviĝas je 13 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1355. En 1427 12 familioj pagis impostojn. En 1472 la poloj detruis la vilaĝon. En 1600 oni komputis 17 loĝatajn kamparanajn domojn, vilaĝestran domon, preĝejon kaj paroĥon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsótaróc 523 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nižný Tvarožec 454 homoj, (274 slovakoj, 115 ciganoj, 45 rutenoj).
Marquinho
Marquinho estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.983 loĝantojn en 2010.
Apostoleco
Apostoleco estas unu el la kvar karakteroj kiuj difinas la kristanan eklezion: la aliaj tri estas unueco, sankteco kaj katolikeco. Tiun karakteron ĉiam konfesis la Eklezio tuta kiel oni povas konstati en la Ekleziaj Patroj kaj ekleziaj dokumentoj kaj historio, sed eksplicite ĝi estis enkredigita en la kredkonfeso de la Nicea Koncilio (325 p.K) kaj en tiu de la Unua Konstantinopola Koncilio (381 p.K). Tiu noto konstituanta la eklezion mem estas plurfoje atestata en la kanonaj Sanktaj Kristanaj Skriboj: en Ef 2,20 en kiu estas asertate, ke la eklezio estas “konstruita sur fundamento de la apostoloj kaj profetoj”.
Krome la Nova Testamento ripetas, ke Kristo establis sian eklezion sur la roko de Petro kaj sur la fundamento de la apostoloj (Mt 16,18-19; Ef 2,20; Apok 21,14). Oni vidu ankaŭ 1Kor 3,11 kaj 1Tim 3,15).
Signifo de la apostoleco
Apostoleco signifas ke povas ekzisti nur unu kristana eklezio, tiu apostola. Krome, signifas ke la eklezio ne estas bazita sur la apostoleco kaj samtempe sur la libera arbritreco de la homo, aŭ apostoleco kaj samtempe sur modernaj sciencoj aŭ prudentaj adaptiĝoj. Signifas, do, ke ĉiu ajn revizio ne rajtas kaj ne povas modifi tion kio origine estas apostola.
Ĉiuj kristanaj eklezioj konkuradas por montri, ke mem estas la vera apostola eklezio. Laŭ la Katolika Eklezio, profundaj spuroj de apostoleco konserviĝas ankaŭ en ĉiuj kristanaj eklezioj ne ortodoksa-katolikaj, kiuj povas esti la bazo por taŭge ekumeni.
Ferenc Bókay
Ferenc Bókay [bOkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bókay Ferenc estis hungara aktoro. Liaj familiaj nomvariantoj estis: Bókai, Bokay, Bókay-Lukinich, lia nomo eksterlande estis Franz von Bokay.
Ferenc Bókay naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis en novembro de 1979 en Naŝvilo (Tenesio) (Usono).
Biografio
Ferenc Bókay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi en 1923. Inter 1925 kaj 1928 li ludis antaŭ hungara publiko de Bratislavo. Hejmenveninta li apartenis al Nova Teatro (Budapeŝto) (1929-1931), Gaja Teatro kaj ties filia teatro (1931-1933), Operetoteatro (Budapeŝto) (1934). Inter 1935 kaj 1938 li havis taskojn en Berlino en UFA. Hejmenveninta li apartenis al Teatro Városi du jarojn, poste li revenis al UFA. Li estis ankaŭ anoncisto en radio. Baldaŭ li migris al Usono.
739 Mandeville
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Mandeville, en la insulo Jamajko.
13977 Frisch
13977 Frisch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Mesidoro
Mesidoro (Messidor) estas la nomo de la deka monato de la franca respublika kalendaro, la unua de la somera sezono, kiu daŭras ekde la 19-a aŭ 20-a de junio ĝis la 18-a aŭ 19-a de julio, laŭ la jaro. Ĝi proksimume koincidas kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Kankro.
La nomo venas de la orumita koloro, kiun prenas la grenoj en la monatoj junio kaj julio en la norda hemisfero.
Franska revolutionskalendern
(12293) 1991 NV1
(12293) 1991 NV1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orakolo
Orakolo laŭ PIV estas
Temas do pri dia revelacio, kiu en formo de signo aŭ per rekta korespondado de mediumo (peranto inter la dia kaj la homa mondoj) donu dian informon pri la estonto.
La pastroj en orakolejo interpretis ekzemple la formon de vaporo, aŭ la pozicion de pluraj ĵetitaj ostoj, por interpreti la diajn signojn pri la estonto. Aparte konata estas la orakolo de Delfo en antikva Grekio, sed ankaŭ en multaj aliaj, aparte antikvaj kulturoj, ekzistis siatempe tre konataj orakolejoj. Aparte ŝatataj orakoloj estis, krom en antikva Grekio, ekzemple ĉe la historia juda popolo kaj en antikva Egiptio, en Romio, antikva Ĉinio kaj en Tibeto.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri orakolo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Bernard Friot
Li estas specialisto pri la historio de la sociala sekureco, kaj proponanto de la nocio pri dumviva salajro kaj socialismo bazita sur la etendiĝo de la uzo de sociala kotizo. Liaj proponoj havas avantaĝon ne bezoni ian "grandan Vesperon" de la sociala revolucio, al kiu li ne kredas, sed fundamenti sin sur ian "jam ĉi tie" la establoj, kaj konceptojn jam enkondukitajn per la reformoj de 1946, kaj tiel ilin oni povas enkoduki po pecoj per ĉiajn transirajn paŝojn. Lia lastatempa propono tiudirekte estis en 2019, lanĉi proponon, kunlabore kun la sindikato Confédération paysanne, ekologiistoj kaj "inĝenieroj sen limoj" https://www.isf-france.org/ de "Sociala Sekureco alimenta". Laŭ la modelo de la "Sociala Sekureco" pri sano. Kaj kiu ebligus,financita per nova plia sociala, provizi al ĉiuj nutraĵon produktitan laŭ ekologiaj principoj, kaj rekte de la agrokultivistoj, liberigitaj de la kapitalisma "granda distribuo" kaj superazaroj.
En Esperanto aperis
174. Bernard Friot : Salajrec-reto pri investkasoj, mono kaj dumviva salajro. Elfrancigita de Roland Platteau. MAS, 2016, ISBN 978-2-36960-079-4 http://www.bookfinder.com/search/?author=&title=&lang=en&submitBtn=Search&new_used=*&destination=fr&currency=EUR&binding=*&isbn=978-2369600794&keywords=&minprice=&maxprice=&min_year=&max_year=&mode=advanced&st=sr&ac=qr
Kunamaoj
La kunamaa lingvo estas aparta lingvo, kiu kun preskaŭ neniu alia lingvo havas ion komunan. La kunamaoj havas nilotan originon, origine ili ĉiuj estis anoj de naturreligio. Ili nun vivas en muslima medio kaj krome estas konfrontataj al vastaj provoj de misiado de la Katolika Eklezio. La kunamoj estas patrinlinie organizitaj, ili sekve heredas de la patrino al la filino, ne de la patro al la filo. La virinoj ĝuas pli da liberecoj kaj decidpotenco ol la virinoj de la aliaj etnoj. La kunumaoj krome estas la unusola etno en Eritreo, kiu ne konas virinan genitalmutiladon. Proksimume la duono de la kunamaoj ankoraŭ konservas sian naturreligion, la duono konvertiĝis al la islamo, aliaj al la kristanismo. Kaŭze de la milito, sed ankaŭ kaŭze de la setliga kaj transsetliga politiko de la eritrea registaro la kunamaoj estas elŝirataj el loĝejkomunecoj kaj pli intense miksataj kun aliaj etnoj, kio plie endanĝerigas la konservadon de ilia kulturo. Malriĉiĝo rapidigus la perdon e la propra kulturo kaj mallevus la statuson de la virinoj.
Adigejsk
Adigejsk (Адыгейск) estas urbo en Adigeio en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1969 kaj ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1976.
Antaŭaj nomoj de la urbo:
La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, apud Krasnodara akvujo.
En jaro 2002 la urbo havis 12.2 mil loĝantojn.
Konstitucio de 1793
La Konstitucio de la jaro 1, ofte nomita Konstitucio de 1793, estis redaktita dum la Franca revolucio fare de la Konvencio de la Montaruloj kaj proklamita solene la 6an de Mesidoro de la jaro 1 (24a de junio 1793). Proklamita la 4an de aŭgusto 1793 por regi la Nacian Konvencion de la Unua Respubliko, ĝi neniam estis aplikita, ĉar la Konvencio dekretis la 10an de oktobro 1793, ke la registaro estos revolucia ĝis la paco. Tio estas, estis kaj internaj (Milito de Vendée) kaj eksteraj (Unua Koalicio-Milito) konfliktojn kiuj malhelpis ties aplikadon.
Laŭ la dekreto de 21a de oktobro 1792, la teksto estis submetita al referendumo. Temis pri la unua referendumo organizita en Francio. Ĝi estis aprobita en cirkonstancoj tre specifaj (estis pli ol kvin milionoj da sindetenantoj el aro de ĉirkaŭ sep milionoj da balotantoj, pro la publikeco de la voĉdono, tio estas ne estis sekreta voĉdonado),, sed tamen temis pri konstitucio tre demokratia por la epoko – universala voĉdonrajto de viroj.
17225 Alanschorn
17225 Alanschorn estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alan Schorn, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Intel Science Talent Search de 2002. Li estas instruisto ĉe la John L. Miller - Great Neck North High School de Great Neck (Nov-Jorkio, Usono).
Aozora tenshi
Aozora tenshi (青空天使, "Bluĉiela Anĝelo") estas japana filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Torajiro Saito. Aozora tenshi estis originale filmita en la japana lingvo.
La filmo havas entutan daŭron de 82 minutoj.
Fratinoj instruantaj de Nia Sinjorino (Banato)
La Fratinoj instruantaj de Nia Sinjorino (Banato) (Arme Schulschwestern Notre Dame) estas ordeno romkatolika en Timișoara, Rumanio.
Historio
Pere de episkopo Alexander Csajágy de la episkoplando Szeged-Csanád venis en 1858 ses fratinoj de la en 1833 en Munkeno fondinta ordeno en Banaton. La posteŭlo episkopeca Alexander Bonnaz fondis inter 1880 kaj 1889 en la urbokvartalo Iosefin komplekson vastan konsistantan en monakinejo, preĝejo Naskiĝo de Mario kaj pluraj lernejoj. La lernejon formis infanĝardeno, bazlernejo, porvirina gimnazio, pluklerigejo, porinstruistina lernejo kaj trejnadejo por estontaj instruistinoj. Krome la fratinoj zorgis pri orfejo. En la kuro de la tempo tiu ĉi ordeno ne nur novajn lernejojn en la urbo malfermis sed ankaŭ filiojn en multaj vilaĝoj banataj. Memkompreneble estis fratiniĝintaj ankaŭ multaj lokulinoj.
En la lerneja jaro 1880/81 edukitis ĉe 12 lernejoj ordenaj sume 3982 lernantinoj fare de 189 fratinoj. En 1881 la instituto en Timișoara sole havis 280 lernantinojn. Tiam 34 novicinoj prepariĝis por la pedagogia kariero. La lernejo en la urbokvartalo Iosefin nombriĝis baldaŭ inter la plej modernaj lernejoj de Hungario kaj iĝis modela eĉ por tuta Eŭropo. Ĝi estis malfermita ankaŭ al nekatolikinoj. Post 1900 fariĝis multaj novaj fondoj, ankaŭ la lernejo en Timișoara mem moderniĝis. Inter 1925 kaj 1944 ekzistis intima kunlaboro inter ĝi kaj la porpastra seminario de Timișoara de sur la altlernejo "Banatia". En 1940 la germanlingvanoj de Rumanio ekestis persono de publika juro havante lernejan aŭtonomecon. Ĝi transprenis ĉiujn germanlingvajn lernejojn krom la ordenajn.
Kiam eksplodis la Dua mondmilito 1939 la nombro de la lernantinoj estis 716. La liceo porknabina havis 311, inter kiuj estis jenaj nacioj: 97 hungarinoj, 86 germaninoj, 4 bulgarinoj, 7 slovakinoj, 10 serbinoj, 9 judinoj, 1 italino.
Malpermeso kaj reveno modesta
En 1948 la komunisma diktatoreco ŝtatigis la lernejojn kaj malpermesis tiun ĉi ordenon. La ĉ. 400 fratinoj ne plu rajtis instruistadi kaj maldungitis post fermo de la monakejoj en la 15.8.1949. Ne malmultaj arestitis respektive observitis ade fare de la sekreta servo Securitate kaj por ili malfacilegis trovi kaj loĝadon kaj laborpostenon.
Post la turniĝo de 1989 la ordenestraro en Romo intencis refondi la ordenon. Por tio 72 diversloke loĝantaj fratinoj rekolektiĝis en nova domo (la iamaj konstruaĵoj ne redonitis). Restaŭritis ankaŭ la monakineja kirko: tie hodiaŭ estas diservoj en diversaj lingvoj. Koncerne instruadon temas nur pri religia predikado en diversaj komunumoj hodiaŭ. Tamen la ordeno ĝojis pri junulinoj. En oktobro 2003 malfermitis la unua katolika infanĝardeno en Timișoara: ĝin frekventas ne tute 100 infanoj kun fono katolika kaj ortodoksa. Religio memkompreneble en la ĉiutaga edukado gravis.
Maria statuo
La statuo de Maria (patrino de Jesuo) kiu antaŭ la Dua mondmilito staris en la korto de la monakinejo restaŭritis fare de Hans Parison kaj troviĝas nuntempe en la korto de la paroĥejo de Periam.
Literaturo
Franziska Graf: Neunzig Jahre Notre Dame-Klosterschule der Armen Schulschwestern von unserer Lieben Frau im Banat (1858-1948), Landesverband Bayern der LM der Banater Schwaben, München 2009, ISBN=3-922979-62-9
1567 Alikoski
1567 Alikoski estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi estis tiel nomita en honoro al la finnlanda astronomo Heikki Alikoski.
Kožlí (distrikto Písek)
Kožlí estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1396.
Jean Giraudoux
Jean GIRAUDOUX [ʒɑ̃ ʒiʁodu] (naskita je la 29-a de oktobro 1882 en Bellac, mortinta je la 31-a de januaro 1944 en Parizo) estis verkisto kaj diplomato de la inter-du-milita epoko de la eŭropa 20-a jarcento. Li estis plaj fama pro siaj teatraĵoj. Lia stilo estas ege propra kaj "neimitebla", samtempe poezia, sprita, inteligenta, leĝera, profunde emocia, rafinita, humanista, ia formo de tipa franceco; li ankaŭ lerte ludas per anakronismoj, etosmiksado kaj ĉiamaj stilo- kaj nivelo-ŝanĝoj.
Li estis bona kaj simpatianta konanto de germana kulturo.
Komunika satelito
Komunikaj satelitoj (antaŭ novaĵaj aŭ telefonaj satelitoj) estas senpilotaj artefaritaj satelitoj, kiuj cirkulas en la orbito de la tero kaj ebligas sendi informojn al ĉiu punkto de la planedo - la informoj senditaj estas ĝenerale televido- kaj radio-programoj, interkomputile senditaj datumaroj kaj telefonaj interparoloj. Ekzistas ŝtataj kaj komercaj satelitoj, sed ankaŭ la reto OSCAR de private vivtenataj satelitoj.
Ĝeneralaĵoj
La unuaj komunikaj satelitoj laboris "pasive": ili estis grandaj balonoj kun metala ŝelo, kiuj ricevis fortajn mikroondajn signalojn de la tero kaj reflektis ilin al la tero. Pli postaj generacioj de komunikaj satelitoj laboras "aktive": Plifortigiloj ene de la satelito ricevas la signalojn de la tero kaj per celantaj antenoj resendas ilin al la planedo. La grandeco de la tera teritorio, en kiu riceveblas la resendita signalo, dependas de la kvalito de la ricevilo, ekzemple de la grandeco de la ricevila parabola anteno. La signaloj de pasivaj aŭ malfortaj aktivaj satelitoj ricevatas pere de tre fortaj teraj riceviloj, kiuj refortigas ilin kaj plusendas la informojn perkable.
La modernaj aktivaj satelitoj tamen sendas tiom fortajn signalojn, ke ili riceveblas de la fina "informo-konsumanto" mem.
Historio
La unua komunika satelito startis en la jaro 1960 en Usono. Ĝi estis "pasiva" kaj nomiĝis Eĥo 1.
La unua aktiva komunika satelito, taŭga por plusendo de televidaj informoj, startis en la jaro 1962 kaj nomiĝis Telstar 1. Jam ĝi ebligis interŝanĝon de televidaj programoj inter Japanio, Usono kaj Eŭropo.
La unua komerca satelito nomiĝis Intelsat kaj startis en la jaro 1965 en la teran orbiton. kosmon.
La ŝtatoj de okcidenta Eŭropo nur meze de la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento komencis startigi proprajn komunikajn satelitojn. La unuaj nomiĝis Simfonio 1 kaj 2 kaj startis fine de 1974 respektive meze de 1975, en kunlaboro inter Francio kaj Germanio.
En la jaro 2009 planiĝis unuafoje sendi komunikan sateliton al alia planedo, nome al Marso. Ĝi fortigu la signalojn de la marsaj esplor-sondiloj kaj subtenu la sciencan malkovron de la planedo. En julio 2005 tamen la usona kosma agentejo NASA pro manko de mono nuligis la projekton.
Juan Gutiérrez de Padilla
Juan Gutiérrez de Padilla (ĉ. 1590 ĝis 1664) estis komponisto en Nova Hispanio (nun nomata Meksiko).
Vivo
Li naskiĝis en Málaga, Hispanio, kie li ricevis siaj muzikan edukadon en la katedralo. Ĝis 1621 li estis la kapelestro de la katedralo de Cádiz. Tiam li elmigris al la hodiaŭa Meksiko, kie li iĝis vickapelestro kaj en 1629 kapelestro de la katedralo de Puebla. Padilla estas unu el la plej elstaraj komponistoj reprezentataj en la manuskriptoj de Puebla, Meksiko, kaj en la Kolekto Hackenberry en Chicago, Illinois. Li laboris en Puebla de Los Angeles, Meksiko, kiu en la baroka epoko estis pli granda religia centro ol Meksikurbo mem. Li estis nomumita maestro de capilla de la Katedralo en Puebla en 1629.
Verkoj
Lia verkaro konsistas ĉefe el motetoj, ofte por duobla ĥoro, en la stilo de la renesanco. Ĝi ofte inkluzivas akompanaĵon por orgeno aŭ variaj arĉinstrumentoj. Li komponis Mateo-Pasionon, mesojn, motetojnn, lamentaciojn, litaniojn, psalmojn kaj variajn plurvoĉajn Villancicos (sakralaj popolkantoj, plej ofte kristnaskokantoj).
San Martín Toxpalan
San Martín Toxpalan estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Martín Toxpalan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 244.
Juan Gutiérrez de Padilla
Bibliografio
Mapa Mundi, publikas kantopartiturojn de kelkaj el tiu ĉi muziko inklude la fabelan duobloĥoron Deus in Adiutorium Meum Intende. Alfredston Music – povas havigi instrumentajn voĉnotojn por la pli malgrandaj pecoj en ilia kolekto.
San Martín Toxpalan
Geografio
San Martín Toxpalan apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute komunumoj. Ĝi situas en la regiono Cañada, kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3595 loĝantojn. El tiuj estis 1733 viroj kaj 1862 virinoj. La komunumo havas surfacon de 62,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1020 metroj super la marnivelo.
Juan Gutiérrez de Padilla
Bibliografio
Ekzistas finfine 2 PhD tiuj ĉi kun la muziko de Padilla en la apendicoj: S. Barwick, Sacred Vocal Polyphony in Early Colonial Mexico, (diss., Harvard Univ.,1949), inkludas la 2-an Mateo-Pasionon; kaj A. Ray / A. R. Catalyne, The Double-choir Music of Juan de Padilla, (diss., Univ. of Southern California,1953).
San Martín Toxpalan
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1259 indiĝenoj. El tiuj 980 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 980 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Franciscus Raphelengius
Franciscus Raphelengius la Maljuna estis humanisto, hebreisto, latinisto, erudiciulo, libristo, eldonisto kaj presisto. Li laboris en Antverpeno kaj pli malfrue en Lejdeno. Dum la lasta jardeko el sia vivo, li estis profesoro pri la hebrea en la Universitato de Lejdeno. Li produktis araban-latinan vortaron kun ĉirkaŭ 550 paĝoj, kiu estis postmorte publikigita en 1613, en Lejdeno. Ĉi tiu estis la unua eldonaĵo per presilo de librolonga vortaro por la araba lingvo en la latina.
Biografio
Li unue studis en Gento. Lia patrino, post la morto de sia edzo, deziris ke sia filo enirus en la komerco kaj por tio ŝi sendis lin al Nurenbergo. Anstataŭe li dediĉis sin al lingvostudoj tie. Poste li studis la grekan kaj la hebrean en Parizo, precipe sub la kuratoreco de profesoro Jean Mercerus (1510-1570). Kiam la civilaj militoj devigis lin forlasi Francion, li vojaĝis al Kembriĝo, Anglujo, kie li eble instruis grekajn studojn.
Reveninte al la Malaltaj Landoj en 1564 li haltis en Antverpeno por aĉeti librojn. Kredante, ke li havas emon por la profesia provlegado, li aliĝis al la presisto Christopher Plantin kiel provleganto. Plantin baldaŭ ekkomprenis la valoron, kiun Raphelengius povus havi por li, pro sia kapablo legi kaj skribi la latinan, la grekan, la hebrean, la haldean, la siriakan, la araban, la francan, la flandran kaj aliajn lingvojn. Plantin tiom ŝatis lin, ke la sekvan jaron li donis al li sian filinon Margaretha Plantijn (1547-1594) kiel geedzecon.
Raphelengius kunlaboris kun la Poliglota Biblio de Plantin en la epoko kiam la Biblio estis presita en la hebrea, aramea (kaldajka), siriaka, greka kaj latina (publikigita en Antverpeno inter 1569 kaj 1573). Li poste administris la presejon Plantin en Lejdeno kaj estis oficiala presisto por la universitato de Lejdeno. Liaj filoj Christoffel (1566-1600), Justus (1573-1628) kaj Franciscus (1568-1643) daŭrigis la presejan komercon de Raphelengius. Liaj sciencaj preskvalitaĵoj estis unu el la altvaloraĵoj, kiuj tiris Joseph Justus Scaliger al Lejdeno en 1593.
Raphelengius studis la araban en Antverpeno kaj Lejdeno, komencante en la fruaj 1570-aj jaroj, kaj faris ĝin intense en la fruaj 1590-aj jaroj. Lia araba-latina vortaro estis destinita al homoj tiel kiel li, kiuj provis legi arabajn tekstojn en Eŭropo. Tiu verko estis poste anstataŭita de la araba-latina vortaro (1653) de Jacobus Golius.
General Escobedo
General Escobedo estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas General Escobedo. Al General Escobedo apartenas entute 20 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La komunumo havas sian nomon honore al la generalo Mariano Escobedo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19021.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 299364 loĝantojn. El tiuj estis 151049 viroj kaj 148315 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191,0 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 500 metroj super la marnivelo. Ĝi troviĝas inter la koordinatoj 25°54′N; 25°43′N kaj 100°16′; U100°28′U. Norte ĝi limas al la komunumoj Hidalgo, Abasolo, El Carmen kaj Salinas Victoria, sude al Monterrey kaj San Nicolás, oriente al Apodaca kaj okcidente al Santa Catarina kaj García.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 400 ĝis 600 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 ĝis 24 °C.
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 173611 personoj apartenis al la katolika religio kaj 12722 personoj al la protestantisma religio. 9 apartenis al la judisma relegio kaj 13458 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sly and the Family Stone
Sly and the Family Stone estis usona grupo el San-Francisko. Aktiva de 1966 ĝis 1983, ĝi estis fundamenta en la evoluo de funko, soulo, roko kaj psikedela muziko. Ĝia ĉeflinio estis gvidita de kantaŭtoro, produktanto, kaj mult-instrumentista Sly Stone, kaj inkludis la fraton de Stone kaj kantiston/gitariston Freddie Stone, fratino kaj kantisto/klavaristo Rose Stone, trumpetisto Cynthia Robinson, drumisto Greg Errico, saksofonisto Jerry Martini, kaj kontrabasisto Larry Graham. Ĝi estis la unua grava usona rokmuzika grupo kiu havis rase integran viran kaj inan formadon. Formita en 1966, la muziko de la grupo sintezis diversajn malsamajn muzikajn ĝenrojn por helpi pioniron de la aperanta sono "psikedela soulo".
Karbonila grupo
La karbonila grupo estas duvalenta kemia kombinaĵo en la organika kemio, kiu estas konstruata el karbon- (C) kaj oksigenatomoj (O) per duoblaj ligoj. La karbonilgrupo estas konstruelemento de la organikaj acidoj, esteroj, anhidridoj, acil-halidoj, amidoj kaj funkcia grupo de ketonoj kaj aldehidoj. La karboksilacidoj kaj ties devenaĵoj (aldehidoj, ketonoj kaj kinonoj) estas grupe nomataj kiel karbonil-kombinaĵoj.
Ĉar la elektra afineco de la karbon- kaj oksigenatomo estas diferenca, tiel la elektronparoj –formantaj la duoblajn ligojn – situas pli proksime al la oksigenatomoj, tiel la elektronriĉa oksigeno iĝas negativ-ŝarĝa, dum la elektronmanka karbono iĝas pozitiva. Pro tiuj la molekuloj kun karbonilgrupo estas polaraj, la degel- kaj bol-punktoj estas pli altaj ol la hiderogenkarbonoj kun sama karbonatomo.
Al la karbonilgrupo de la aldehidoj kaj ketonoj povas ligiĝi alkil- aŭ aril-grupoj kaj hidrogenatomo. Tiuj grupoj apenaŭ influas la elektron-denson en la karbonilgrupo, tiel la proprecojn de la aldehidoj kaj ketonoj karakterizas la konduto de la karbonilgrupo. La karbonilgrupo aliĝas en la karboksiacidoj kaj ties devenaĵoj al halogen-, oksigen-, nitrogen- aŭ sulfurentena grupo. Tiuj atomoj influas la proprecojn de la karbonilgrupo kaj formas kune novajn, karakterizajn funkciajn grupojn.
Interna ideo
Laŭ la vortoj de L. L. Zamenhof en 1912 la interna ideo de Esperanto signifas "sur neŭtrala lingva fundamento forigi la murojn inter la gentoj kaj alkutimigadi la homojn, ke ĉiu el ili vidu en sia proksimulo nur homon kaj fraton". Iusence la interna "ideo" samsignifas al la (idea, filantropia) "celo" de Esperanto.
Ĉu kontraŭdiro inter pagata laboro por Esperanto kaj interna ideo?
Kelkfoje oni pravigas kontraŭstaron kontraŭ pagado de laboro por Esperanto per la "interna ideo". Tamen ŝajne ne ekzistas citaĵo de Zamenhof pri tia interpretado. Se tiel estas, instruantoj kaj aliaj aktivuloj por Esperanto, kiuj laboras iom pli multe por Esperanto, povas pagite labori por la disvastigo de Esperanto.
-
EdE-I
(13566) 1992 UM9
(13566) 1992 UM9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Malferma Polusa Maro
La Malferma Polusa Maro estis hipoteza senglacia oceano ĉirkaŭ la Norda Poluso. Tiu nepruvita (kaj eventuale, montrita kiel falsa) teorio estis iam tiom amplekse kredita ke multaj esploraj ekspedicioj uzis ĝin kiel tialo por klopodoj atingi la punkton de la Norda Poluso tramare, aŭ por trovi navigeblan marvojon inter Eŭropo kaj la Pacifiko tra la Norda Poluso. La teorio ke la nordpolusa regiono povus iĝi praktika marvojo devenas de tiom frue kiom de almenaŭ la 16a jarcento kiam ĝi estis sugestita de Robert Thorne. Ankaŭ Willem Barentsz kaj Henry Hudson kredis en la Malferma Polusa Maro.
Melodiscienco
Melodiscienco estas la scienco pri la melodio respektive de la formado kaj strukturado de melodio. La konkretan melodian strukturon de muzikpeco oni nomas melodiaro
Tiuj ĉi du nocioj staras en simila rilato unu kun la alia kiel harmoniscienco kaj harmoniaro, je kiu paraleloj jam pro la vortbildo okulfrapas. La diferenco inter melodiscienco kaj melodio konsistas nur en tio, ke melodio priskibas la konkretan tonsinsekvon, dum kiam la melodioscienco priskribas ties ĝeneralajn karakterizaĵojn kaj la fonan sistemon.