cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marĉa cirkuo
Distribuado kaj ekologio
Plej populacioj de Marĉocirkuoj estas migrantaj aŭ disiĝemaj. Kelkaj birdoj vintras en pli mildaj regionoj de suda kaj okcidenta Eŭropo, dum aliaj migras al Sahelo, baseno de Nilo kaj regiono de la Grandaj Lagoj de Afriko, aŭ al Arabio, la Hinda subkontinento kaj Birmo. La subspecio harterti de loĝantaj birdoj la tutan jaron loĝas en Maroko, Alĝerio kaj Tunizio.
Vagantoj atingis Islandon, la Acorojjn, Malajzion kaj Sumatron. La unua dokumentata (sed nekonfirmata) vidaĵo en Ameriko estis unu birdo ŝajne fotata la 4an de decembro 1994 ĉe la Nacia Naturrezervejo Chincoteague en Kantono Accomack (Virginio) (Usono). Sekve estis konfirmataj vidaĵoj el Gvadelupo (vintre de 2002/2003) kaj el Nacia Naturrifuĝejo Laguna Cartagena de Puerto Rico (komence de 2004 kaj januaro/februaro 2006).
Kiel ĉe la aliaj marĉocirkuoj, tiu estas tre asocia kun areoj de malsekejoj, ĉefe tiuj riĉaj en fragmitoj (Phragmites australis). Ĝi povas troviĝi ankaŭ en vario de aliaj malfermaj habitatoj, kiaj farmoj kaj herbejoj, ĉefe kie tiuj bordas marĉojn. Ĝi estas teritoriema birdo en la reprodukta sezono, kaj eĉ vintre ĝi ŝajnas malpli socia ol la aliaj cirkuoj, kiuj ofte ariĝas en grandaj grupoj. Sed tio estas probable simple pro biotopopreferoj, ĉar la marĉocirkuoj estas komplete alopatriaj dum kelkaj parencoj de C. aeruginosus de herbejoj kaj stepoj vintras en la samaj regionoj kaj ariĝas je manĝoresursoj kiaj apero de lokustoj. Krome en Nacia Parko Keoladeo de Raĝastano (Barato) ĉirkaŭ 100 eŭraziaj marĉocirkuoj estis observataj kunripoze ĉiun novembron/decembron; ili ariĝas en alta herbejo kie hegemonias Desmostachya bipinnata kaj vetivero (Chrysopogon zizanioides), sed kie tio estas tro tuŝata de homa agado ili uzas flosantajn tapisojn de Komuna akvohiacinto (Eichhornia crassipes) anstataŭe – la elekto de tiaj ripozejoj eble rilatas al akiro de pli frua averto pro predantoj, kiu elstaros rimarkinde se intencas ŝteliri al ripozantaj birdoj.
Statuso kaj konservado
Tiu cirkuo malpliiĝis en multaj areoj inter la 19a kaj fino de la 20a jarcento pro persekutado, habitatodetruo kaj troa uzado de pesticidoj. Ĝi estas nune protektata specio en multaj landoj. Ties nombroj pliiĝas denove en multaj lokoj, plej rimarkinde eble en Britio, kie restis ununura reproduktanta ino en 1971, dum nune estas ĉirkaŭ 200 paroj. Rekordo de granda dormejo en Hispanio estis tiu de Madrigalejo, Ekstremaduro, kun 527 ekzempleroj censitaj la 25an de Decembro 2012.
Ili ankoraŭ frontas nombron de minacoj, inklude pafado kontraŭ birdoj migrantaj tra la regiono de Mediteraneo. Ili estas vundeblaj al ĝenado dum la reprodukta sezono kaj suferas ankaŭ pro venenado per engluto de plumbaj pafaĵoj. Pri tiuj minacoj estis longdaŭraj avertoj kaj la specio estas nune klasita kiel Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN.
Orienta marĉocirkuo
La Orienta marĉocirkuo (C. spilonotus) reproduktiĝas en malsekejoj kaj herbejoj de suda Siberio, norda Mongolio, nordorienta Ĉinio, Manĉurio kaj Japanio, kaj plej nordaj vintras en sudorienta Azio, Filipinoj kaj norda Borneo.
Aŭstralazia marĉocirkuo
La Aŭstralazia cirkuo (C. approximans) de ĉirkaŭ 50 ĝis 58 cm estas iom pli granda ol la Orienta marĉocirkuo (C. spilonotus), ofte iom pli malhela kaj havas malpli striecajn flugilojn kaj voston. Ĝi troviĝas en malseka marbordo de Aŭstralio kaj tra Novzelando, sed ankaŭ en la tropika nordo de Aŭstralio, la grupo de insuloj oriente de la Korala maro, Novkaledonio kaj Vanuatuo.
Tropika delfeno
La Tropika delfeno aŭ Longbeka ordinara delfeno (Delphinus capensis) estas specio de komuna delfeno. Ĝi havas pli limigitan teritorion ol la Mallongbeka ordinara delfeno (D. delphis), nome la alia specio en la genro. Ĝi havas disan teritorion en marbordaj areoj en tropikaj kaj pli varmomoderaj oceanoj. Tiu teritorio inkludas partojn de okcidenta kaj suda Afriko, multon de okcidenta Sudameriko, centra Kalifornio al centra Meksiko, marborda Peruo, areojn ĉe Japanio, Koreio kaj Tajvano, kaj eble ĉe Omano. Vagantoj estis registritaj tiom for norde kiel ĉe Vankuvera Insulo. Ili vivas en neprofundaj, pli varmaj akvoj ĉe la marbordo. Ili vivas ankaŭ en tropikaj kaj subtropikaj regionoj.
Fizikaj trajtoj
La Tropika delfeno estas mez-granda delfeno, pli malgranda ol la pli amplekse konata botelnaza delfeno. Plenkreskuloj varias inter 1.9 kaj 2.5 m de longo, kaj gamas peze el 80 al 235 kg, kvankam gamo inter 80 kaj 150 kg estas pli ofta. Maskloj estas ĝenerale pli longaj kaj fortikaj. La kolormodelo en la korpo estas malofta. La dorso estas malhela kaj la ventro estas blanka, dum ambaŭflanke estas bildo kvazaŭ de akvohorloĝo helgriza, flava aŭ orkolora antaŭe kaj malhlegriza dorse. Tiu specio havas ankaŭ rondoforman melonon sur la pinto de siaj kapoj uzata por eĥolokigo. Ĝi havas longan, fajnan bekon kun 50–60 malgrandaj, akraj, interfermeblaj dentoj en ĉiu flanko de ĉiu makzelo. Ili havas pli da dentoj ol ajnaj aliaj delfenedoj.
7626 Iafe
7626 Iafe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita per la akronimo IAFE por Instituto de Astronomía y Física del Espacio (Instituto de Astronomio kaj Fiziko de la Kosmo), establita en aprilo 1971 kiel parto de la plano de restrukturado de la malnova Argentina Centro pri la Kosmaj Radiadoj. Nun, IAFE estas avancanta instituto, kiu traktas kaj teorian kaj eksperimantan astronomion.
Pinarejo
Pinarejo [pinarEĥo] (pinareto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Spermaceto
Organika kemio > estero
Pinarejo
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas pinarejero. La censita loĝantaro en 2013 estis de 239 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,87 loĝ/km².
Spermaceto
Spermaceto estas oleosimila maso troviĝanta en la kapo de makrocefalo. Ĝi rigidiĝas post la malvarmiĝo. Ĉefa substanco estas la palmitat-acida cetil-estero (C15H31-COOC16H33 el cetilalkoholo CH3(CH2)14CH2OH) + palmitata acido CH3(CH2)14COOH (saturita grasacido) kaj nesaturitaj molekuloj.
Pinarejo
Situo
Pinarejo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la suda parto de la Provinco Kvenko, je averaĝa altitudo de 882 m kaj minimume 798 m kaj maksimume 959 m; je 71,4 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, je 106 km el Albacete, je 164 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 207 km el Valencio, kaj je 546 km el Barcelono. La areo de ties teritorio estas de 61.82 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°36′56″N 2°25′24″O.
Spermaceto
La temperaturo de fandopunkto estas 50 Co.
Pinarejo
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Pinarejo super 1,200 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Pinarejo kie oni falis al la nunaj 239. Iam la senlaboraj kamparanoj elmigris al Andaluzio vintre por labori en la rikoloto de olivoj. Nune ili elmigras al Valencio kaj al la insulo Ibiza por labori ĉefe en gastejaro.
Spermaceto
Nuntempe uzatas en dermatologio.
Pinarejo
Historio
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis pli el maldekstraj partioj ol el dekstraj. Ekde 1995 estas urbestrino María del Carmen Navarro Requena de la socialisma partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Elipsa Γ funkcio
En matematiko, la elipsa Γ funkcio estas q-seria analogo. Ĝi estas donata per formulo
Ĝi kontentigas egalaĵojn:
kie θ estas la q-θ funkcio.
Lionardo Vigo Calanna
Lionardo Vigo Calanna, markizo de Gallodoro (Acireale, la 25-an de septembro 1799 - Acireale, la 14-an de aprilo 1879), estis itala poeto, filologo kaj politikisto.
Lionardo Vigo estis eminenta reprezentanto de la sicilia kulturo de la 19-a jarcento. Liaj verkoj estas trempitaj de la alta sento, kiun li sentis pro Sicilio. Li estis unu el la plej grandaj kleruloj pri siciliaj popolaj tradicioj kaj kutimoj. Dum sia vivo li konservis densan korespondadon kun italaj, germanaj kaj francaj intelektuloj.
Endemiaj birdoj de Karibio
Endemiaj birdoj de Karibio estas unu el serio haviganta informon pri endemioj inter birdoj en diversaj zoogeografiaj zonoj tutmondaj. Por pliaj detaloj pri tiu temo vidu artikolon Endemiismoj ĉe birdoj. La geografia karaktero de Karibio kiel aro de insuloj kaj insularoj difinas sian specialan statuson de mondoregiono kie estas multaj endemioj.
Modeloj de endemioj
Tiu regiono rimarkindas ne nur pro granda nombro de endemiaj specioj, sed ankaŭ pro endemioj en tre alta nivelo de la taksonomia grupigo kia estas familio.
Familinivelaj endemioj
Jenaj familioj estas endemiaj en la regiono:
Genronivelaj endemioj
Krom la genroj de la supraj familioj, la jenaj genroj estas endemiaj de la regiono:
Kvin genroj troviĝas nur en Hispaniolo:
Kvin genroj troviĝas nur en Jamajko:
Tri genera genroj troviĝas nur en Kubo:
Tri genera genroj troviĝas nur en Malgrandaj Antiloj:
Krom tiuj genroj, altaj proporcioj de la specioj membroj de aliaj genroj estas endemiaj de Karibio.
Endemibirdaj areoj
Birdlife International difinis nombron de Endemibirdaj areoj en Karibio.
21653 Davidwang
21653 Davidwang estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David Jueyu Wang, gajninto de la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro lia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo A.B. Lukaso en Londono (Ontario, Kanado).
Endre Csíki
CSIKI Endre [ĉIki] estis hungara komponisto naskita en Koloĵvaro la 1-a de decembro 1888 kaj mortinta Kluĵo la 11-an de januaro 1949.
Nestosezono
La Nestosezono estas la tempo de jaro dum kiu birdoj kaj kelkaj aliaj animaloj, ĉefe kelkaj rampuloj, konstruas nestojn, demetas ovojn en ili kaj en plejpartoj de kazoj ili zorgas pri idoj (manĝigado). Ĝi estas kutime en la printempo.
Birdokonservantoj ofte konsilas agadojn por eviti ĝenadi birdojn dum ilia nestada sezono.
Naturrezervejo Nilsvlejo
Naturrezervejo Nilsvlejo estas protektata areo de 40 km², kuŝe en la sezone inundebenaĵo de la rivero Nil, nome la plej supra parto de la rivero Mogalakvena kii havas tre profundan gradadon. Ĝi situantas ĉe Mookgophong en la Provinco Limpopo norde de Sudafriko. Tiu areo estis deklarata Ramsara humidejo pro sia internacia konservada gravo. La inundebenaĵo estas formata de etendaj kareksejoj kaj herbejoj ĉirkaŭaj de malferma arbaro.
Situanta en la supra ekflueja areo de la rivero Nil, kaj kovranta ĉirkaŭ 20% el la inundebenaĵo, la areo gastigas ĉirkaŭ 370 birdospeciojn - el kiuj pli ol 100 estas akvobirdoj - kaj dum inundaltoj, oni vidas ĉirkaŭ 80,000 birdojn. La rezervejo estas hejmo ankaŭ por la ĉevala hipotrago kaj la blua damalisko. La ununuraj naturkampoj de natura rizo en Suda Afriko, nome de Oryza longistaminata, troviĝas tie.
La origina nomo 'Nylsvley' origine el "vlei" afrikansa vorto por valo, nome sezone inundareo, kaj en la vorto por "Nilo". En la 1860-aj jaroj, grupo de Voortrekker nome nederlandaj religiaj pioniroj vidis grandan inundebenaĵon kaj riveron fluantan norden kaj decidis, ke ĝi estas la Nylrivier (Nilo).
Matha
Matha [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 2,166 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Matha situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Fezo
Fezo estas ĉapo el ruĝa aŭ blanka drapo (lano) kun pendanta (blua aŭ nigra) kvasto en la arabaj landoj kaj en Orient-Azio. La nomo venas de la urbonomo Fez de Maroko. En malnovaj tempoj oni ĉirkaŭvolvis ĝin per turbano. En la Otomana imperio la surhavo de fezo estis deviga, sed en 1925 Mustafa Kemal Atatürk malpermesis tion en Turkio.
Aminjevskaja (stacio)
Aminjevskaja (Аминьевская) estas haltejo sur la Linio MCD-4 Kijevsko-Gorkovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
48 (nombro)
Kvardek ok (48) estas la natura nombro kiu sekvas 47 kaj antaŭas 49.
La nombro 48 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Nemesapáti
Nemesapáti [nemeŝapAti] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. Nemesapát signifas: nobelo-abato.
Komunumaro Ulmen
La komunumaro Ulmen - germane Verbandsgemeinde Ulmen, mallonge VG Ulmen - estas adminstra komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la urbo Ulmen. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj kovras la orientan parton de la distrikto. La areo de la komunumaro apartenas al la geografia regiono Eifel (Ejfelo).
Nemesapáti
Situo
Nemesapáti situas en Montetaro Zala sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo, laŭ fervojo Zalaszentiván-Nagykanizsa. Zalaegerszeg troviĝas 11, Zalaszentgrót 16, Hévíz 24, Keszthely 30 km-ojn.
Komunumaro Ulmen
Fine de la jaro la komunumaro havis 0 loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Nemesapáti
Historio
La unua mencio devenis el 1370 en tiama nomo "Istvánszeg" (=Stefano-loko). Poste Alsónemesapáti 3 apudaj setlejoj formiĝis: Suba, Meza kaj Supra -nemesapáti. La vorto Apaty menciiĝas unuafoje en 1394. Ekde la 16-a jarcento la turkoj kelkfoje disrabis la vilaĝon, sed ne senhomiĝis. En 1927 Suba komunumo disiĝis kaj fondis Alsónemesapáti. En Nemesapáti migra poŝto servas.
Famuloj
En Nemesapáti naskiĝis juristo Károly Csertán.
Pitoreska Pekino
Pitoreska Pekino estas libreto verkita de Ĉeng Limin kaj Ŝen Taŭ, Esperantigita de Zou Guohiang, Hju Vanfen kaj Lu Binŝeng. En 1984 ĝi estas eldonita de la Ĉina Esperanto-Eldonejo en Pekino.
Burgo Winterstein
Burgo Winterstein estas ruino en alteco de 370 metroj kaj iama akvokastelo en Winterstein, urbokvartalo de Waltershausen en Germanujo.
Historio
La akvonkastelon konstruigis en 1307 la senjoroj de Wangenheim, posedantoj de la unuafoje n 1307 menciita komunumo. Restaŭradlaboro profunda estis en 1513. La homoj ĉirkaŭ la burgo ĉefe perlaboris la monon per komercado per lignaĵoj kaj kuproekspluato. Damaĝite dum la Tridekjara milito la burgo estis ekde 1638 kaduka kaj ne plu renovigitis. La voktejo almenaŭ enloĝitis ĝis la fino de la 18-a jarcento.
Sur la areo burga kun nove aranĝita kastelĝardeno staras la ruino kun relative multaj restoj de gotikaj fenestroj kun ogiva arko, la voktejo framskeleta, regiona muzeeto kaj porgastara domo Haus des Gastes. Dua burga komplekso nome Sommerstein troviĝis ĉe la suda rando de Winterstein. Hodiaŭ nenio plu surloke rekoneblas krom fosaĵo.
Hundotombo
Laŭlegende hundo nome Stutzel portadis dum la Tridekjara milito amkonfesleterojn al Gotao kaj dankesprime entombigitis tie ĉi post geedzeco de la feliĉigitoj en 1630.
Ludwig Bechstein kontraŭe publikigis en sia libro Thüringer Sagenbuch alian legendon laŭ kiu la hundo estis de ĉefĉasisto kortega portante leterojn al Kastelo Friedenstein. La vidvino de la ĉasisto laŭdire entombigitis la hundon sur la loka tombejo. Nur post protestoj ĝi trovis la lastan kvieton ĉekastele kun bela tomboŝtono. Cetere, la enskribaĵo citita ĉe Bechstein malsamas al la hodiaŭ surloke videbla versio.
Ekvilibra punkto
En matematiko, la punkto estas nomata kiel egalpeza punkto por diferenciala ekvacio
se por ĉiuj t\,\!.
Simile, la punkto estas nomata kiel egalpeza punkto por diferenca ekvacio
se por.
Poddoubí
Poddoubí estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vyskeř en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Vyskeř. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Poddoubí situas en katastra teritorio Vyskeř kun areo 9,61 km².
Western Digital
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas usona teknologia firmao, specialigita pri produktado de komputilaj memoroj. Ĝia ĉefsidejo estas en (Kalifornio). La ĉefsidejo kaj estas parto de la tiel nomata Silicia Valo. La firmao estas listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Komune kun la firmao Seagate, la firmao Western Digital tutmonde dominas la merkaton de diskaparatoj.
Tirolo (regiono)
Tirolo (de: Tirol, it: Tirolo) estas historia trilingva regiono, kiu situas meze de la Alpoj. La nomo devenas de la loko Tirolo. Fakte, dum la mezepoko la grafoj de Tirolo (Grafen von Tirol) sidejis en Kastelo Tirolo, kiu troviĝas en la komunumo Tirolo. Dum longa periodo la regiono estis sub sama regado. Post la unua mondmilito ĝia teritorio estis dispartigata inter la itala provincoj Sudtirolo kaj Trento, partoj de la regiono Trentino-Alta Adiĝo/Sudtirolo en la sudo, la itala regiono Veneto (malgranda parto en la oriento, Cortina d'Ampezzo kaj aliaj vilaĝoj) kaj la aŭstria federacia lando Tirolo en la nordo. Ambaŭ regionoj hodiaŭ estas asociitaj denove en la Eŭregio Tirolo-Sudtirolo-Trentino.
Geografio
Tirolo estas tipa regiono de la Alpoj. La plej altaj pintoj estas la Ortler (3905 m) en Sudtirolo, la Großglockner (3798 m) en orienta Tirolo, la Monto Cevedale (3769 m) en Trentino kaj la Wildspitze (3768 m) en norda Tirolo.
La regiono Tirolo limas norde al Bavario, okcidente al Vorarlberg kaj al svisa Graubünden, sudokcidente al Lombardio, sude kaj sudoriente al Venetio kaj oriente al Salzburg kaj Kärnten.
Naskiĝo de Tirolo
En 1027 la imperiestro de la Sankta Romia Imperio Konrado la 2-a forfendis la Episkopujon de Trento de la antaŭa Lombarda reĝlando de Italio. Li alkroĉis ĝin al la duklando Bavario, kiu tiam estis sub la regado de lia filo Henriko la 3-a.
Ekde la 12-a jarcento, la grafoj loĝantaj en Kastelo Tirolo plenumis la oficon de Vokto (Vogt) en la episkopujo de Trento kaj ankaŭ en la episkopujo de Brixen. Ili etendis sian teritorion super granda parto de la regiono kaj superis la potencon de la episkopoj, kiuj estis laŭnome siaj feŭdaj senjoroj. Post la detronigo de Henriko la 10-a kiel bavara duko en 1138, la grafoj de Tirolo fortigis sian sendependecon de Bavario sub lia filo Henriko la Leono. Kiam la Velfoj denove estis dotitaj kun la bavara duklando fare de imperiestro Frederiko Barbarossa ĉe la Reichstag de Goslar en 1154, ĝiaj havaĵoj jam ne plu entenis la tirolajn teritoriojn. La grafoj de Tirolo konservis sian sendependecon sub la plifortiĝanta bavara Wittelsbach-dinastio.
Gorico-Tirolo
En 1253 grafo Meinhard de Gorico (Görz) heredis la tirolajn teritoriojn per geedziĝo al Adelheid, filino de la lasta grafo Alberto la 4-a de Tirolo. Kiam iliaj filoj disigis sian bienojn en 1271, la pli aĝa Meinhard la 2-a prenis Tirolon. Li apogis la germanan reĝon Rudolfo de Habsburgo kontraŭ ilia rivala reĝo Ottokar la 2-a de Bohemio. En rekompenco, li ricevis la duklandon de Karintio kun parto de Slovenio en 1286.
En 1307 la filo de Meinhard Henriko estis elektita reĝo de Bohemio. Post lia morto, li havis unu pluvivan filinon, Margareta, kiu povis akiri la regadon nur super Tirolo. En 1342 ŝi geedziĝis kun Ludoviko la 5-a de Vitelsbaĥo, tiam Margrafo de Brandenburgo. Eblas ke la ruĝa aglo en la blazono de Tirolo venas de la brandenburga aglo, ĉar tiutempe Margareta kaj ŝia edzo regis Tirolon kaj Brandenburgon en persona unio, kvankam la tirola aglo jam ekaperis en la 13-a jarcento.
Ludoviko la 5-a mortiĝis en 1361, sekvita fare de la filo de Margareta Meinhard la 3-a du jarojn poste. Malhavante iujn ajn posteulojn por sukcedi ŝin, ŝi testamentis la distrikton al Rudolfo la 4-a de Habsburgo, Duko de Aŭstrio en 1363. Li estis agnoskata fare de la Vitelsbaĥoj en 1369. De tiu tempo pluen, Tirolo estis regita per diversaj linioj de la aŭstra Habsburga dinastio, kiu havis la titolon de grafoj.
Aŭstrio
Post kiam la Habsburg-heredaj teroj estis dividitaj en 1379 per la traktato de Neuberg, Tirolo estis regata fare de la posteuloj de duko Leopoldo la 3-a (Aŭstrio). Post dua divido ene de la Leopolda linio en 1406, duko Frederiko la 4-a (Tirolo) regis ilin. En 1420 li igis Innsbruckon la tirola ĉefurbo. En 1490 lia filo kaj heredanto Sigismondo rezignis Tirolon kaj Antaŭan Aŭstrion favore de sia kuzo, la germana reĝo Maksimiliano la 1-a de Habsburgo. Krome tiam Maksimiliano la 1-a reunuigis ĉiujn Habsburgajn terojn sub sia regado. En 1500 li ankaŭ akiris la restantan goricajn (Görz) teritoriojn ĉirkaŭ Lienz kaj la Puster-Valo.
Kiam imperiestro Ferdinando la 1-a de Habsburgo mortis en 1564, li testamentis la regadon super Tirolo kaj Antaŭa Aŭstrio al sia dua filo arkiduko Ferdinando la 2-a. Ambaŭ teritorioj poste falis al la pli junaj filoj de la habsburgaj imperiestroj: arkiduko Matiaso en 1608 kaj Maksimiliano la 3-a en 1612. Post la morto de arkiduko Sigismundo en 1665, ĉiuj Habsburgaj teroj denove estis sub la unuiĝinta regado de la imperiestro Leopoldo la 1-a.
De la tempo de Maria Tereza de Aŭstrio (1740−1780) pluen, Tirolo estis regata fare de centra administracio de la Habsburga monarkio en Vieno en ĉiuj gravaj aferoj. En 1803 la princepiskopujo de Trento kaj Brixen estis sekularigitaj kaj integritaj en la distrikto.
Napoleonaj-Militoj
Sekve al malvenko kontraŭ Napoleono en 1805, Aŭstrio estis devigita cedi Tirolon al la reĝlando de Bavario en la paco de Presburgo. Tirolo kiel parto de Bavario iĝis membro de la Rejna Federacio en 1806. En 1809 la tirolanoj ekstaris kontraŭ la bavara aŭtoritato (tirola ribelo) kaj sukcesis tri fojojn venki bavarajn kaj francajn soldatojn, kiuj provis rekonkeri la landon.
Aŭstrio perdis la militon de la kvina koalicio kontraŭ Francio, kaj ricevis severajn kondiĉojn en la Traktato de Schönbrunn la 14-an de oktobro 1809. La gvidanto de la tirola ribelo Andreas Hofer, estis ekzekutita en 1810 en Mantuo. Tirolo restis sub Bavario kaj la napoleona reĝlando de Italio por pliaj kvar jaroj.
En 1814, per decidoj de la Viena kongreso, Tirolo estis reunuigata kaj realligata al Aŭstrio. Ĝi estis integrata en la Aŭstran imperion. De 1867 pluen, ĝi estis Kronland (Kronregiono) de Cislajtio, la okcidenta duono de Aŭstrio-Hungario.
Fino de la komune regata regiono
Post la unua mondmilito, la venkintoj aranĝis limŝanĝojn. La Traktato de Saint-Germain de 1919 regita laŭ la Traktato de Londono el la jaro 1915, difinis, ke la suda parto de la aŭstra kronregiono de Tirolo povis esti cedata al la Itala reĝlando, inkluzive de la teritorio de la antaŭa princepiskopujo de Trento, malglate egalrilatante al la nuntempa Trentino, same kiel la sudo de la mezepoka Tirola distrikto, la aktuala regiono de Sudtirolo. Italio tiel prenis kontrolon de la strategie grava alpa akvodislimo ĉe la Montpasejo Brenero kaj super Sudtirolo mem kun sia granda germanlingva plimulto. Ekde 1949 ambaŭ partoj formas la sendependan italan Trentino-Alto Adiĝo/Südtirol regionon. La norda parto de Tirolo retenita fare de la Unua Aŭstra Respubliko hodiaŭ formas la aŭstran Tirolon kun ĝia orienttirola eksklavo.
En 1945 sekvante 2-a Mondmiliton, aŭstraj provoj kaj sudtirolaj peticioj por reunuigi germanlingvan Sudtirolon kun Aŭstrio ne estis sukcesaj. Italio daŭrigis kontrolon. De 1972 pluen, la itala respubliko donis plian aŭtonomion al la provinco Sudtirolo/Alto Adiĝo.
Cobourg (Ontario)
Cobourg (laŭ stato de 2001 17172 loĝantoj) estas Ontaria urbo ĉ. 75 km-ojn oriente de Toronto. Ĝi estas la administra centro de distrikto Northumberland kaj la plej granda urbo de tiu distrikto. Sude Cobourg estas ĉe la bordo de Ontaria Lago, kaj 7 km-ojn okcidente de ĝi estas la komunumo Port Hope (Ontario).La urbo fondiĝis en la jaro 1789, origine je la nomo Amherst. En 1819 ĝi rememore al la geedziĝo inter la kronprincino Charlotte de Anglio kaj princo Leopold de la germana nobela dinastio Saksio-Coburg estis renomita Cobourg. Ekde 1972 estis diskutoj ĉu krei urbopartnerecon inter la kanada urbo kaj la germana urbo Coburg en Bavario: en 1997 realiĝis la urbopartnereco. Krome la urbo Cobourg nun havas urbopartnerecon kun la urbo Tirano, la ĉefurbo de Albanio.
Rilatoj al Esperanto
La lastajn jarojn de sia vivo en la urbo vivis, kaj en 2000 tie mortis, la esperantisto Rüdiger Eichholz, kiu ekde 1948 vivtenis la esperantlingvan eldonejon Esperanto Press.
Lajos Serly
Lajos Serly [lajoŝ ŝerli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Serly Lajos estis hungara-usonana komponisto, dirigento, instruisto.
Lajos Serly naskiĝis la en Pozsony aŭ Losonc (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempe ambaŭ urboj Bratislavo kaj Lučenec en Slovakio, li mortis la  en Novjorko.
Biografio
Lajos Serly frekventis gimnaziojn en pluraj urboj, samtempe faklernejon pri ledisto. Li iĝis ano de gildo 1868, li maturiĝis en 1875. Li studis muzikon de Robert Volkmann en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, poste en simila akademio en Vieno de Franz Krenn. Li debutis kiel dirigento en teatro de Klagenfurt. Iam poste li hejmenvenis kaj aliĝis al teatra trupo de Andor Sztupa, li dirigentis en pluraj (tiam hungaraj) urboj. En 1880 li estis orkestrestro en Berlino, post la hejmenveno li laboris en Kolzsvár, fine li estis dirigento de Népszínház inter 1882–1885. Li fondis novan teatron, sed tio bankrotiĝis. Li elmigris al Londono en 1898, al Usono en 1905. Li aliĝis al hungara teatra trupo en Novjorko kiel komponisto kaj dirigento. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn, inter ili estis menciinda Tibor Serly. Li verkis kelkajn artikolojn sub nomoj Arion, Losonczi Lajos, r... l... kaj ...i...s.
Kvasto
Kvasto estas aro de pendantaj mallongaj fadenoj en formo de tufo aŭ peniko fine de ŝnuro. Kvastoj celas ornami vestojn aŭ meblojn, kusenojn aŭ kurtenojn. Supre ili kutime limiĝas de arte plektita nodo.
19-a SAT-Kongreso 1939
La 19-a Kongreso de SAT okazis en Kopenhago inter la 5-a kaj la 10-a de aŭgusto 1939. Ĝin partoprenis 568 homoj el 13 landoj (aliĝis 622 el 15 landoj). Inter la organizantoj troviĝis Paul Neergaard kaj Poul Thorsen. La kongreso estis oficiale akceptita de la urbestraro. Okazis ekstera publika kunvenego en popola parko. Aperis ĉiutage kongresgazeto. Estis aprobita regularo pri funkciado de LEA-Komitato. Unuafoje okazis politika diskutkunveno, dum kiu ĉiu povis prezenti sian vidpunkton. Tiu ĉi kongreso de SAT estis la lasta antaŭ la dua mondmilito.
Pila (Lučina)
Pila (germane Seeg) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, proksime de municipo Nemanice, en distrikto Domažlice. Ĝi situis en arbaroj inter ankaŭ pereintaj setlejoj Mýtnice kaj Úpor en marĉa fonta regiono de alfluanta rojo Nemanický potok. Laŭ administra flanko ĝi falis sub Lučina (antaŭe Grafenried).
La domaro estis konstruita komune kun segejo, kiu donis al la domaro la nomon, rekte sur bordo de la rojo. Ĝis la jaro 1764 ĝi situis en Bavario, post reguligo de limoj ĝi falis al Bohemio. Antaŭ la dua mondmilito estas ĉi tie indikataj 27 konstruaĵoj, post ellandigo de germanoj ĝi estis alloĝigita nur minimume. Komence de la 1950-aj jaroj post establo de limzono ĝi estis definitive elloĝigita kaj detruita kun la tero. Ĝis nuntempo konservitaj fundamentoj de konstruaĵoj estas surkreskintaj. Ties ekzistadon rememorigas gisfera kruceto renovigita post la jaro 1990.
SD Compostela
Sociedad Deportiva Compostela estis hispana futbala teamo kun sidejo en Santiago de Compostela, en la aŭtonoma komunumo Galegio, Hispanio. Fondita la 1-an de julio 1928 fare de Ramón Castromil Casal, ĝi ludis hejmajn ludojn ĉe la Stadiono Multiusos de San Lázaro. La teamo bankrotis en 2006, sed la principoj estis reorganizitaj kiel SD Compostela por ludi en 1962 kaj en 2004. Ili ludis en la duaranga Segunda División B - Grupo 1.
Historio
Fondita en 1928, Compostela pasigis la plej bonan parton de ĝi kaj la sekvajn jardekojn ludante profesian futbalon. La 28-an de oktobro 1962 la nove formita SD Compostela kunfandiĝis kun Klubo Arenal. La jardeko de la 1970-aj jaroj estis neregula. La teamo ludis en la Tria Divizio, en la regiona kategorio kaj en la nova Dua Divizio B. Ĝia unua promocio al duonnacia stato okazis en 1977 kun promocio al Dua Divizio B (Grupo 1), kiu daŭris nur unu sezonon; Compos denove estis antaŭenigita en 1980, tiun fojon daŭrante ses jarojn.
Malavanco en 1986 estis pliseverigita per ekster-kampa konflikto ĉirkaŭ la agoj de tiama prezidanto Francisco Steppe. Li retiriĝis sub akuzoj de ricevado de pagoj por ĵetado de ludo kontraŭ Pontevedra CF, kiu certigus opozician prizorgadon en la kategorio. Fine de la 1980-aj jaroj, la klubo spertis signifan restrukturigon de kaj la estraraj kaj administraj niveloj, kaj en 1990 Compostela reakiris trianivelan statuson.
La sekva kampanjo devis pruvi, ke la klubo estis la plej sukcesa ĝis tiam. La 23an de junio 1991, kapacito de 8,000 ĉe la Estadio Municipal Santa Isabel, celo de Juanito kaj Ochoa (du) vidis 3-1 venkon en la fina finalmatĉo kontraŭ CD Badajoz, por plej unua vizito al Dua Divizio iam farita.
Keresztély János Horváth
Keresztély János Horváth [kerestEj jAnoŝ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Keresztély János estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, abato. Keresztély János Horváth naskiĝis la  1732 en Kőszeg (laŭ alia informo en Esztergom). Li mortis la 1799 en Buda.
SD Compostela
Historio
Post kvar sezonoj ĉe la pinto, Compostela estis forigita post perdado de malavancmatĉo al Villarreal CF laŭ la forcela regulo, malgraŭ ĝenerale ludado de alloga piedpilko. La klubo ankaŭ estis komenconta malsuprenan spiralon; post malavanco al la tria parto en 2001, la teamo revenis la sekvan jaron, sed en la sekva kampanjo ili ludis pro ekster-kampaj distraĵoj, kie la ludantoj kaj kunlaborantaro estis sensalajraj dum pluraj monatoj - fina naŭa loko ne sufiĉis por malhelpi novan malavancon, ĉar la klubo ne plenumis la limon de la 31a de julio por pagi ĉiujn etatajn ŝuldojn.
Keresztély János Horváth
Biografio
Keresztély János Horváth studis filozofion (komprenu sciencojn) en Reĝa Universitato de Nagyszombat, en 1751 li aliĝis al la jezuitoj. Post 4 jaroj li revenis por lerni teologion. Post siaj studoj ekde 1769 li instruis en la universitato logikon kaj metafizikon, post jaroj fizikon. Ekde 1773 li estis pastro, ĉar la ordeno estis malpermesita. Post translokiĝo de la universitato al Pest-Buda (hodiaŭ Budapeŝto) li instruis en Institutum Geometricum, kiu estis filio de la universitato. En la studjaro de 1784 li estis rektoro. En 1792 li pensiuliĝis, sed li estis nomumita abato.
Leĉantilopo
La Leĉantilopo, aŭ Ruĝa kobo, (Kobus leche) estas antilopo de la genro Kobus troviĝanta en Bocvano, Zambio, sudorienta Demokratia Respubliko Kongo, nordorienta Namibio, kaj orienta Angolo, ĉefe ĉe la Okavanga Delto, la inundebenaĵoj de la rivero Kafue kaj en la marĉoj Bangveulu.
La Leĉantilopo estas 90 al 100 alta ĉe la ŝultro kaj pezas el 70 al 120 kg. Ili estas flavecbrunaj kun blankaj ventroj. Maskloj estas pli malhelaj, sed ĝenerale al nuanco varias depende el la subspecio. La longaj, spiral-strukturaj kornoj estas svage liro-formaj, kaj troviĝas nur ĉe maskloj. La malantaŭaj kruroj estas iome pli longaj en proporcio ol ĉe aliaj antilopoj, konvenaj por facile long-distance kuri sur marĉa grundo.
Tiu afrotropisa specio troviĝas en marĉaj areoj kie ili manĝas akvajn plantojn. Ili uzas la ĝisgenue profundan akvon kiel protekto el predantoj. Ties kruroj estas kovrataj el akvoelpela substanco kiu permesas iiln kuri rapide en ĝisgenue profundan akvon. La Leĉantilopo estas tagulo. Ili ariĝas en antiloparoj kiuj povas inkludi multajn milojn da individuoj. Tiuj antiloparoj estas kutime el nur unu sekso, sed dum pariĝada sezono ili miksiĝas.
18812 Aliadler
18812 Aliadler estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
154902 Davidtoth
154902 Davidtoth estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 3:1 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 12-an de septembro 2004 elde la Observatorio Jarnac en Vail (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honora la kanadan urĝiston David Toth, privatan piloton kaj radio-operaciiston (voksigno VE3GYQ). Li ĉiam estis preta por diagnozi la problemojn kaj helpi la por solvi ties problemojn.
Leono de Ostia
Biografio
Membro de nobela familio de la Marsika regiono (Abruco, Italio), Leono Marsika, kiel li mem sin nomis en la prologo de la Chronica monasterii Casinensis, lia ĉefverko, eniris en monaĥejon de Monto Kasino dekkvarjaraĝanta, ricevita kaj instruigita de abato Dezidero ,
En Monto Kasino, Leono, ĉar bibliotekisto jam ekde 1072, eble jam 24 jaraĝa, povis gvidi la realigon de famega manuskripto, la “Kasina Legaĵaro 99”, ne malsupera al aliaj samepokaj pro valoro en la historio de la minuskla skribo de la samtempa itala produkto kaj pro la ornamado de la komencaj literoj.
Se elstara estis la influo de Leono en la aranĝo kaj pliriĉigado de la bilioteko de Monto Kasino, same rimarkinda estis lia lerteco en la scio pri la dokumentoj de la Montokasina arkivo kaj ĝia profito en la defendo de titoloj de posedo kaj prerogativoj de la abatejo: tasko kiun li disvolvigis okaze de sinodoj de Laterano 1078, Melfi 1089, en Romo 1097, en Benevento 1098.
La lasta fonto kiu dokumentas pri Leono ankoraŭ estante simpla monaĥo ne estas datebla antaŭ 1101 ("Regesto de S. Angelo in Formis"); nemultpost, inter la 1102 kaj la 1107, li estas nomumita de papo Paskalo la 2-a kardinalo episkopo de Ostia. En tiu rolo li funkcias unuafoje en papa ago de la 7-a de septembro 1109 (la Liber Censuum), aperante poste plene kuntrenita en la politika-eklezia krizo eksplodita en Romo en 1111. La papo fakte estis kontraŭvole altirita de imperiestro Henriko la 5-a subskribi, antaŭ ol la papa kronado, en Sutri pakton sur kies bazo altrudi al la germanaj episkopoj la redonon al la reĝo de certaj posedaĵoj. Kardinalo Leono kontraŭis tiun imperiestran pretendon ĉar perforto kontraŭ la papo. Pro tiu sinteno, daŭrigonta ankaŭ post la cedo de la papo, li estis ankaŭ arestita. Fariĝinte kardinalo, Leono utiligadis la librojn de la kasina biblioteko kiel aperas el la registroj mem de la biblioteko: temas pri, ekzemple, Misalo (Bibl. Ap. Vaticana, Borg. lat. 211) kaj rolaĵo de  Exultet, ambaŭ interalie reflekso de la pietas (pietato) de la monaĥo kardinalo, kiu mirinde honoris per sia persono kaj verkoj kaj aktivecoj la vivon kaj historion de Monto Kasino. Pri tio konsciiĝis ankaŭ la anonima kopiisto kiu duone de la 12-a jarcento registris la forpason okazintan la 22-an de majo 1115 en la Nekrologo per la formulo obiit venerande memorie (forpasis en honorinda memoro).
Verkoj
Kiel monaĥo Bibliotekisto en Monto Kasino kaj kiel kardinalo-episkopo de Ostia-Velletri, Leono disvolvas intensan literaturan aktivecon en hagiografia kaj historia kampoj, laŭ atestaĵoj de Petro Diakono en Liber illustrium virorum archisterii Casinensis.
Perdiĝintaj estas liaj Sermones de Pasca kaj Sermones de Nativitate, dum pri la Ystoria peregrinorum (rakonto pri la eventoj ligitaj al la unua krucmilito supervivas, laŭ iuj kritikistoj, reflekso en la Chronica, kies teksto montras iun speccon de rilato kun la 'Historia belli sacri, konservita en Kasina kodekso 300, kaj verko de la monaĥo Gregorio (poste episkopo de Terracina.
Ĉirkaŭ la 1094 Leono kompilis la Vita sancti Mennatis, antaŭata de la Translatio (translokiĝo) de la sanktulo al la katedralo de Caiazzo, okazinta samjare.
Ĉirkaŭ la duono de la jarcento Leono redaktis la Narratio de consecratione ecclesiae Casinensis (rakonto pri la konsekro de la kasina preĝejo), same kiel ankaŭ la Breviatio de monasterio Sanctae Sophiae, kiu eble estis laboraĵo prepare al la Chronica, kaj kiu reflektas la engaĝon elspezitan de la sama Leono por persone revenĝi antaŭ la papa aŭtoritato jurisdician rajton de Monto Kasino sur monaĥejo de Benevento, kiu nova vira komunumo anstataŭis tiun virinan.
Verko inter la plej gravaj de la itala mezepoka historiografio, la Chronica monasterii Casinensis de Leono en la unua redakto reiras al la jaroj tuj sinsekvaj al 1099. Okaze de lia morto, la verko restis inerrompita ĉe la duono de la periodo de la regado de abato Dezidero (III, 33: septembro 1075), sen tamen pritrakti pri la posteulo, abato Oderizo, sub kies komisio li alfrontis la verkon, kiu estos finita de aliaj pritraktontaj la eventojn ĝis la jaro 1127 (IV, 95). Intervenis en la verko, alportante modifojn, Petro Diakono kiu, kronike atinginte la jaron 1138, aŭdacas prezentiĝi kiel unika aŭtoro de la tuta verko.
Fundamenta por kono pri la historiaj eventoj de centra-suda Italio aparte de la 11-12aj jarcentoj, la leona Chronica montras ke siaj fontoj estis la Biblio, la liturgio, la Patroj de la Eklezio, aparte la sugestio de la litterarum scientia de Marko Terencio Varono kiu enkondukas emfazi ties ligojn kun Monto Kasin,, la dialogoj de Gregorio la 1-a kaj diversaj hagiografiaj verkoj krom la kronikoj de la abatejo.
Martin Minich
Martin MINICH, esperantigite Marteno MINIĤ (naskiĝis la 18-an de marto 1977) estas slovaka esperantisto, kiu laŭ la stato de 2007 agadis ĉefe en Slovakia Esperanta Junularo (SKEJ) kaj en Slovakia Esperanta Federacio (SKEF).
Liaj precipaj fakaj interesiĝoj estas matematiko kaj lingvoscienco, li okupiĝas ankaŭ pri tradukado. Marteno estas aktiva esperantisto ekde 2000. Li aktivas precipe en SKEJ kaj SKEF kaj kadre de E@I precipe kiel lingvohelpanto kaj tradukanto ĉe la projekto lernu!. Krome li estas verdulo (AVE-ano), vegetarano, Linuks-uzanto, petveturemulo kaj li ŝatas kantadi respektive repadi. Ekde decembro 2004 ĝis septembro 2006 li estis volontulo de TEJO en la Centra Oficejo. Poste li loĝis en Londono.
Jenő Kosztándi
Biografio
Post la gimnaziaj studoj en Târgu Secuiesc kaj Sfântu Gheorghe Kosztándi studis arton en altlernejo en Cluj-Napoca, kiun finis en 1955. Li returnis en sian naskiĝurbon: instruis arton, organizis la artan vivon. Je la fino de la kvindekaj jaroj li interkonatiĝis kun János Mattis Teutsch tiu, kiu forte influis lian arton. El liaj disĉiploj ok pristudis arton altnivele. Li estas la edzo de pentristino Katalin Kosztándi.
Flavkapa trupialo
La Flavkapa trupialo aŭ Ksantocefalo, Xanthocephalus xanthocephalus, estas mezgranda paserina birdo de la familio de Ikteredoj kaj la ununura membro de la genro Xanthocephalus.
Aspekto
Plenkreskulo havas pintakran bekon. Maskla plenkreskulo estas ĉefe nigra kun sulfurflavaj kapo (kun nigra brido el la beko al ĉirkaŭokule) kaj brusto; ĝi havas blankan flugilmakulon videbla nur dumfluge. La rimarkinda flava kapo estas kialo por la komuna nomo kaj por la latina scienca nomo kie Xanthocephalus xanthocephalus ripetas por la genro kaj por la specio la saman vorton nome kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka “ksanzos” kaj “cefalos” signife respektive “flava” kaj “kapo”. Ina plenkreskulo estas ĉefe bruna kun flavecaj nur gorĝo kaj ĉefe brusto. Ambaŭ seksoj similas al respektivaj seksoj de la pli malgranda Flavkapuĉa agelajo de Sudameriko. La beko estas nigreca, fortika kaj pintakra.
Distribuado
La reprodukta habitato de la Flavkapa trupialo estas tifaaj (Typha) marĉoj de Nordameriko, ĉefe okcidente de la Grandaj Lagoj en sudokcidenta Kanado kaj centra kaj okcidenta Usono sed ne ĉe la pacifika marbordo. La nesto estas konstruita el kaj ligita al marĉa vegetaĵaro. Ili nestumas en kolonioj, ofte kunhavante habitaton proksime al la Ruĝaflugila agelajo (Agelaius phoeniceus). Dum la reproduktado kaj nestosezono, maskloj estas tre teritoriemaj kaj pasas multan tempon ripoze sur kantigoj, memmontrece kaj forpelante entrudulojn.
Tiuj birdoj migras vintre en sudokcidenta Usono kaj norda duono de Meksiko. Ili ofte migras en grandaj aroj kun aliaj birdospecioj. Tiuj ikteredoj estas loĝantaj birdoj nur en Usono en Valo San Joaquin kaj Malsupra Valo de Rivero Kolorado de Arizono kaj Kalifornio. Ĝi estas tre rara vaganto en Okcidenta Eŭropo, kie kelkaj vidaĵoj povus rilati al skapintoj el kaptiveco.
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas en marĉoj, aŭ en kamparo surgrunde; ili foje kaptas insektojn dumfluge. Ili manĝas ĉefe semojn kaj insektojn. For de la nestosezono, ili ofte manĝas are, ofte kun aliaj ikteredoj.
La kanto de tiu birdo similas al knarado de rusta ĉarniro.
Louise Michel (pariza metrostacio)
Louise Michel [lwiz miʃɛl] (antaŭe Vallier) estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 3, situanta en komunumo Levallois-Perret en departemento Hauts-de-Seine.
Stacio
Ĝi ŝuldas sian nomon al instruistino, partopreninto en la Pariza Komunumo, Louise Michel, kromnomita la "ruĝa virgulino", kiu verkis sociajn romanojn kaj siajn memoraĵojn.
Zadní Lodrantka
Zadní Lodrantka (Malantaŭa Lodrantka) kolektas akvon por siaj fontoj en arbaro ĉe urbo Horní Jelení kaj per kelkaj rojoj gvidas ĝin al vilaĝo Ostřetín. El ĝi jam Zadní Lodrantka fluas okcidenten trans ebenaĵo apud komunumo Dolní Roveň kaj super urbo Sezemice enfluas de dekstra flanko en Loučná.
Zadní Lodrantka fluas trans vilaĝoj Ostřetín kaj Kladina al Sezemice.
Paralele kun Zadní Lodrantka, ĉirkaŭ 1 km sude, fluas trans ĉiuj kvar vilaĝoj de la komunumo Dolní Roveň ĝia "ĝemelrivero" nomata Lodrantka.
Guildhall School of Music and Drama
La Guildhall School of Music and Drama estas altlernejo pri muziko kaj teatro, fondita dum la jaro 1880 en Londono. Ĝi estas posedaĵo de la urbo Londono (Corporation of London, do "korporacio de Londono") kaj ricevas siajn financojn el la urba kaso, kaj tial nomiĝas laŭ la malnova centra sidejo de la korporacio, la historia konstruaĵo Guildhall, kvankam la altlernejo mem neniam troviĝis tie.
La unua konstruaĵo por la altlernejo estis malnova vardomo en la urboparto Aldermanbury, sed tiu domo jam baldaŭ montriĝis tro malgranda. Nova konstruaĵo de la altlernejo konceptiĝis de la urba arkitekto Horace Jones kaj inaŭguriĝis en decembro 1886. Ekde la jaro 1977 la altlernejo situas en parto de la konstruaĵa komplekso Barbican Centre starigita en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.
En la alternejo dum la jaro 2009 studis pli ol 800 studentoj, du trionoj el ili britoj. La alternejo tutmonde estas gvida institucio por la fakoj muziko, opero, drama teatro, teatra administrado kaj teatra tekniko.
La "junula departamento", dimanĉa lernejo por 4- ĝis 18-jaraj aktoremuloj, en 2005 ricevis la premion Queen´s Anniversary Award atestante al ĝi esti aparte laŭdinda pedagogia iniciato. La instruistoj en la fakoj teatra administrado kaj teatra tekniko plejparte profesie laboras en grandaj teatrejoj, kio al iliaj studentoj donas la eblecon jam dum la studo kolekti praktikajn spertojn kaj plekti utilajn profesiajn kontaktojn.
En la alternejo por dramaj kaj operaj surscenigoj ekzistas teatrejo kun 308 sidlokoj. La teatra departamento tamen ankaŭ fojfoje prezentas surscenigojn en aliaj londonaj teatrejoj.
En 2010 la altlernejo planas inaŭguri novan 48-etaĝan konstruaĵon ĉe la strato Milton Court iom oriente de la la konstruaĵa komplekso Barbican Centre. La nova konstruaĵo havu koncertejon kun 650 sidlokoj, teatrejon kun 220 sidlokoj kaj studian teatrejon de 90 sidlokoj. Krome tie estu televidaj kaj radiofoniaj studioj, ekzercaj kaj edukaj ĉambroj kaj administraj oficejoj de la institucio. La konstrukostojn de proksimume 40 milionoj da britaj pundoj parte kovru enspezoj pro lu-dono de aldone konstruitaj loĝejoj.
Finstudintoj de la altlernejo
Inter la finstudintoj de la altlernejo estas
Wesselényi
Wesselényi [veŝelEnji], Vešeléni, estas hungaria nobela familio.
Gagauzoj
La gagauzoj aŭ gagaŭzoj estas malgranda tjurka popolo kiu loĝas ĉefe en la sudo de Moldavio (Gagauzio), sudokcidente de Ukrainio (Buĝak) kaj la nordoriento de Bulgario (Dobroĝo). Malsame al la plejmulto de la tjurkaj popoloj, la gagauzoj estas plimulte ortodoksaj kristanoj. Ekzistas alia etno nomata Gagavuzoj (aŭ Gajaloj) kiu rilatas al la gagauzoj, kaj kiu loĝas en la eŭropa parto de la nordoriento de Turkio.
Geografia distribuo
Nuntempe la gagauzoj kiuj ne loĝas en Moldavo ĉefe loĝas en la ukrainaj regionoj Odeso kaj Zaporiĵo, ankaŭ en Kazaĥio, Kirgizio, Uzbekio, Rumanio kaj la rusa regiono Kabardio-Balkario. Ĉirkaŭ 20.000 gagauzdevenuloj loĝas en Bulgario kaj Grekio, kaj oni kalkulas ke pli ol 2.000 loĝas en Usono, Brazilo kaj Kanado.
Lingvo
La gagauza lingvo apartenas al la oguza branĉo de la tjurkaj lingvoj, kiu ankaŭ inkluzivas la azeran, la turkan kaj la turkmenan. La gagaŭza tre rilatas al la turkaj dialektoj de Balkanio parolataj en Grekio, la nordoriento de Bulgario, kaj en la regionoj Kumanovo kaj Bitola en Makedonio. La tjurkaj lingvoj de de Balkanio, inkluzive de la gagaŭza, estas tre interesaj el tipologia vidpunkto, ĉar ili tre proksimas al la turka kaj samtempe enhavas tjurkajn elementojn de la nordo (tataraj aŭ kunamaj) krom gravaj tjurkaj elementoj de la sudo (Oghuz). La moderna gagauza lingvo havas du dialektojn: la centra (aŭ ‘‘bulgara’’) kaj la suda (aŭ mara).
Efodo
Efodo (אֵפוֹד‎) estas hebrea pastra vesto, priskribita en la Malnova testamento, Eliro, Dua Libro de Moseo, 28-a ĉapitro, versetoj 31-35:
Holčíkovce
Holčíkovce (hungare Holcsík [holĉIk]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Holčíkovce situas laŭ maldekstra flanko de akvorezervujo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 25 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408. En 1715 oni komputis tie 9 loĝatajn kaj 10 neloĝatajn domojn. En 1787 229 loĝantoj loĝis en 23 domoj, en 1828 202 vilaĝanoj en 27 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Holcsík 232 homoj, (slovakoj en majoritato, poloj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Holčíkovce 485 homoj, (482 slovakoj).
370 Modestia
370 Modestia estas meze granda asteroido de la ĉefa asteroida zono, pri kio oni scias malmulte. Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Târgu Secuiesc
Târgu Secuiesc [tırgu sekujesk] (Kézdivásárhely kezdivaŝarhej, Szekler Neumarkt) estas urbo en Rumanio okcidente de la rivero Pârâu Negru apud la rivereto Turia nordoriente de Sfântu Gheorghe, en la distrikto Covasna. Administre apartenas al ĝi Ruseni, Lunga, Tinoasa, Săsăuş. Oni aligis Canta al ĝi en 1849.