cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malgranda cigno
Aspekto
La Malgrandaj cignoj havas altatonajn hupecajn alvokojn kaj sonojn similajn al tiuj de Nigraj anseroj (Branta). Ili estas ege voĉemaj dum manĝado en aroj ĉe vintrejoj; ĉiu samspeciano alvenante aŭ elirante elsendas serion da laŭtaj ekscitataj alvokoj por siaj samspecianoj. Male al sia komuna nomo, la fonaj alvokoj de la Fajfocigno ne estas fakte fajfoj nek tre diferencaj el tiuj de la Bevikkaj cignoj. La flugalvoko de tiuj lastaj estas malrapidaj kaj milda sonorila bojado, boŭ-ŭoŭ...; dum la Fajfocignoj elsendas markatan altatonan trisilaban bojadon kiel ŭoŭ-ŭoŭ-ŭoŭ dumfluge. Kontraste la nomoj de la Kantocignoj kaj de la Trumpetocignoj akurate priskribas ties alvokojn – profunda ululado kaj pli altatona hupado kiel de korno, respektive. Flugantaj birdoj de tiuj specioj aspektas pli mallongkolaj kaj havas pli rapidan flugilfrapadon ol siaj parencoj, sed ili estas ofte nesepareblaj escepte pro siaj alvokoj.
Diferencoj inter eŭropaj cignoj
Temas pri tre similaj specioj, jam separataj pro la geografia distribuado: nome, la Muta cigno estas la plej suda, kun reproduktejoj el suda Skandinavio tra Baltio, Pollando kaj Ukrainio al suda Rusio kaj Centra Azio (vintrejoj tra Germanio, Francio kaj Brita Insularo), dum la Kantocigno reproduktiĝas en Islando, Svedio, Finnlando kaj norda Rusio (vintrejoj en Britio, Danio kaj laŭ la Danubo al Nigra Maro) kaj la Malgranda cigno reproduktiĝas eĉ pli norde nur en pleja norda Rusio ĉe la Arkto (kun disaj vintrejoj foje koincidaj kun tiuj de la Kantocigno).
Granges-le-Bourg
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Malgranda cigno
Diferencoj inter eŭropaj cignoj
Laŭ aspekto, la unua diferenco separas la Malgrandan cignon el la aliaj du, pli grandaj, nome maksimuma longo de 127 cm kontraŭ 160 cm respektive. Tamen la Kantocigno kaj la Malgranda cigno havas flavan bekobazon anstataŭ oranĝeca (kiel la Muta cigno) kaj nigran bekobordon, dum ili diferenciĝas inter si pro pli granda flava areo de la Kantocigno. Krome la Kantocigno kaj la Malgranda cigno koincidas ankaŭ en pli rekta kolsinteno, dum la Muta cigno plej ofte tenas ĝin kurbece kiel formo de litero so. Eĉ plej rimarkinde la Muta cigno montras kontrastan nigran karunklon super la bekobazo, tute foresta el la aliaj du specioj; klare ankaŭ studoj pri evoluo kaj speciparenceco separas la Mutan cignon el la aliaj du.
Distribuado
Kiel ties komuna nomo (angle) sugestas, la Tundra cigno reproduktiĝas en tundro de Arkto kaj ĉearkto, kie ili loĝas ĉe neprofundaj flakegoj, lagoj kaj riveroj. Tiuj birdoj, malkiel la Muta cigno (C. olor) sed kiel la aliaj arktaj cignoj, estas migrantaj birdoj. La vintra habitato de ambaŭ subspecioj estas herbejoj kaj marĉoj, ofte ĉe marbordo; ili emas viziti kampojn post rikoltado por manĝi la disrestintan grenon kaj dum migrado ili povas halti ĉe lagoj de montoj. Laŭ National Geographic, dum migrado tiuj birdoj povas flugi je altitudoj de 8 km. Ties aroj flugas kutime laŭ V formado.
La reprodukta teritorio de C. c. bewickii etendas tra la marbordaj malaltaj teroj de Siberio, el la Kola Duoninsulo oriente al Pacifiko. Ili ekalvenas en la reproduktajn teritoriojn ĉirkaŭ meze de majo, kaj ekeliras al vintrejoj ĉirkaŭ fino de septembro. La populacioj okcidente de la Taimira Duoninsulo migras tra la Blanka Maro, la Balta Maro kaj la estuaro de la rivero Elbo por vintrumi en Danio, Nederlando kaj la Brita Insularo. Ili estas komunaj vintre en la naturrezervejoj por akvobirdoj de la Royal Society for the Protection of Birds kaj de la Wildfowl and Wetlands Trust. Kelkaj birdoj vintrumas ankaŭ ie plie ĉe la sudaj bordoj de la Norda Maro. La Bevikkaj cignoj kiuj reproduktiĝas en orienta Rusio migras tra Mongolio kaj norda Ĉinio por vintrumi en la marbordaj regionoj de Koreio, Japanio, kaj suda Ĉinio, sude ĝis Guangdong kaj eventuale tiom for kiom ĝis Tajvano. Kelkaj birdoj el centra Siberio vintras ankaŭ en Irano sude de la Kaspia Maro; iame tiuj aroj migris al la Arala Maro antaŭ la ekologia katastrofo de la dua duono de la 20a jarcento kiu turnis plej el la tiea habitato en neloĝebla rubejo. La alveno en la vintrejoj komencas ĉirkaŭ meze de oktobro, kvankam plej pasas semajnojn aŭ eĉ monatojn ĉe la preferataj ripozejoj kaj alvenas al vintrejoj nur novembre aŭ eĉ ĝis januaro. Tiuj birdoj forlasas la vintrejojn por reproduktiĝi koemnce meze de februaro. Vagantoj povas esti vidataj sude de la ĉefaj vintraj teritorioj en pli malvarmaj jaroj kaj estis registritaj el plej da Eŭropo kie la birdoj kutime ne regule vintrumas, same kiel ĉe Alĝerio, NOk Barato, Irako, Israelo, Libio, Nepalo, Pakistano, kaj en Marianoj kaj la Vulkanaj Insuloj en okcidenta Pacifiko. Vagantoj en printempa migrado estis vidataj en la Urso-insulo, Islando kaj Svalbardo, kaj en Alasko, Oregono kaj Saskaĉevano en Nordameriko.
C. c. columbianus reproduktiĝas en marbordaj ebenaĵoj de Alasko kaj Kanado, kaj eliras al vintrejoj ĉirkaŭ oktobro. Ili alvenas en vintrejojn ĉirkaŭ novembro kaj decembro. Birdoj reproduktiĝantaj en okcidenta Alasko vintrumas laŭlonge de la marbordo de Pacifiko el suda Alasko al Kalifornio; ili ofte moviĝas internen – ĉefe al la riĉaj manĝejoj de la Kalifornia Centra Valo – kaj kelkaj trapasas la dividon de la Roka Montaro denove kaj vintrumas tiom oriente kiom ĝis Utaho kaj sude ĝis Teksaso kaj norda Meksiko. Birdoj reproduktiĝantaj en la marbordoj de la Arkta Oceano migras tra Kanado kaj la regiono de la Grandaj Lagoj por vintrumi ĉe la marbordoj de Atlantiko de Usono, ĉefe el Marilando al Suda Karolino, sed kelkaj moviĝas tiom for sude kiom ĝis Florido. Fajfocignoj komencas eliri al la reproduktaj teritorioj denove meze de marto, kaj alvenas fine de majo. Oni registris vagantojn en Bermudoj, Kubo, Havajo, Puerto Rico, kaj en Anglio, Irlando, Japanio, nordorienta Siberio kaj Svedio.
Ekologio
Somere, ties dieto konsistas ĉefe el akva vegetaĵaro – ekz. glicerioj (Glyceria), Potamogeton kaj zosteroj (Zostera), akiritaj per enmeto de kapo subakve aŭ per vertikaligo dumnaĝe; ili manĝas ankaŭ iome da herbo kreskinta sur seka tero. Dum aliaj jarepokoj, postrestinta greno kaj aliaj agrikulturaj produktoj kiaj terpomoj, plukitaj el malferma kamparo post rikoltado, komponas multe el ties dieto. Malgrandaj cignoj manĝas ĉefe dumtage. Dum la reprodukta sezono, ili tendencas esti teritoriemaj kaj estas agresemaj al multaj preterpasantaj animaloj; for de la reprodukta sezono ili estas sufiĉe gregemaj birdoj.
Sanaj plenkreskuloj havas malmultajn naturajn predantojn. La Arkta vulpo (Vulpes lagopus) povus minaci reproduktantajn inojn kaj ĉefe kaj ovojn kaj idojn; kvankam ili povas ankaŭ fortimigi tiujn. Lavursoj (Procyon lotor), tre komunaj en Kanado, Orienta Azio kaj Eŭropo, manĝas ovojn kaj foje junulojn. Ĉirkaŭ 15% el plenkreskuloj mortas ĉiujare pro diversaj kaŭzoj, kaj tiele la averaĝa vivodaŭro en naturo estas ĉirkaŭ 10 jaroj. La plej aĝa registrita Malgranda cigno estis ĉirkaŭ 24jaraĝa.
Reproduktado
La Malgrandaj cignoj pariĝas fine de printempo, kutime post kiam ili estas reveninte al la reproduktaj teritorioj; kiel kutime ĉe cignoj, ili pariĝas monoganie ĝis morto de unu partnero. Kiam partnero mortas longe antaŭ la alia, la survivinta birdo ofte ne pariĝas denove dum kelkaj jaroj, aŭ eĉ dum sia tuta vivo. La reprodukta sezono komencas fine de majo. La paro konstruas la amasforman neston el planta materialo je alta loko ĉe malferma akvo, kaj defendas grandan teritorion ĉirkaŭ ĝi. La ino demetas kaj kovas ovaron de 2-7 (plej kutime 3-5) ovoj, atende danĝeron per sidado surneste. La masklo vigle kontrolas eventualan alproksimiĝon de ebla predanto. Kiam unu el ili vidas minacon, tiu elsendas avertan sonon por sciigi la partneron pri tiu danĝero alproksimiĝinta. Foje la masklo uzas siajn flugilojn por kuri pli rapide kaj ŝajni pli granda por fortimigi la predanton.
El ovodemetado al eloviĝo pasas 29–30 tagoj ĉe la Bevikka cigno kaj 30–32 tagoj ĉe la Fajfocigno. Ĉar ili nestumas en malvarmaj regionoj, la cignidoj de Malgrandaj cignoj kreskas pli rapide ol tiuj de cignoj reproduktantaj en pli varmaj klimatoj; tiuj de Fajfocignoj bezonas nur 60–75 tagojn antaŭ ekflugi – duoble rapide kompare kun tiuj de la Muta cigno ekzemple – dum tiuj de la Bevikka cigno, pri kiu oni scias malmute pri ties reproduktado, povus elflugi rekorde nur 40–45 tagojn post eloviĝo. La cignidoj restas ĉe siaj gepatroj dum la unua vintromigrado. La familio foje akceptas la idaron de antaŭaj sezonoj en la vintrejoj; la Malgrandaj cignoj ne atingas seksan maturecon ĝis post 3 aŭ 4 jaroj de aĝo.
Konservostatuso
La Fajfocigno estas la plej komuna cignospecio de Nordameriko, ĉirkaŭkalkule je preskaŭ 170,000 individuoj ĉirkaŭ 1990. Ties nombroj ŝajne malrapide malpliiĝis okcidente de sia teritorio ekde fino de la 19a jarcento, koincide kun la etendo de la homa setlado kaj habitatoŝanxgo en la areoj de vintrejoj por birdoj; la orientaj populacioj de Fajfocignoj aliflanke ŝajne iome pliiĝis, kaj kune ties totalaj nombroj ŝajne iome kreskis fine de la 20a jarcento (la populacio estis ĉirkaŭkalkulata je ĉirkaŭ 146,000 en 1972). La Bevikkaj cignoj restas malmulte konataj; la eŭropa vintra populacio estis ĉirkaŭkalkulata je 16,000-17,000 ĉirkaŭ 1990, kun ĉirkaŭ 20,000 birdoj vintrantaj en Orientazio. La irana vintranta populacio estas malgranda – 1,000 birdoj maksimume – sed ili kutime disiĝas al diversaj lokoj, kelkaj el kiuj estas ankoraŭ nekonataj al sciencistoj.
Kvankam la nombroj de Malgrandaj cignoj estas stabilaj ĉe plej el siaj teritorioj, ili iĝas pli kaj pli dependaj el agrikultura rikoltado por suplementi sian vintran dieton, dum akva vegetaĵaro en vintrohabitatoj malpliiĝantas pro habitatodetruo kaj akvopoluado. Sed la ĉefa kaŭzo de mortindico de plenkreskuloj estas ĉasado; 4,000 Fajfocignoj estas pafataj oficiale ĉiujare, dum pliaj 6,000-10,000 estas mortigataj de ŝtelĉasistoj kaj pro indiĝena vivtenado fare de ĉasistoj-kolektistoj. Oni ne rajtas ĉasi Bevikkajn cignojn laŭleĝe, sed preskaŭ duono de la birdoj studitaj enhavis plumberojn en siaj korpoj, indike, ke ili estis pafitaj de ŝtelĉasistoj. Ankaŭ plumbovenenado pro engluto de plumberoj estas tre grava kaŭzo de mortindico, ĉefe ĉe la Fajfocigno. La Malgranda cigno ne estas konsiderata minacata fare de la IUCN pro siaj grandaj teritoriaro kaj populacio. La proponita subspecio jankowskii estis dum iome da tempo situigata ĉe la Apendico II de CITES; ĝi estis fine formovita, ĉar ĝi ne estas ĝenerale akceptata kiel valida.
La Bevikka cigno estas specio al kiu estas aplikata la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Venenaj minrubaĵoj ĉe Arĝentovalo (Idaho) en Usono estas responsa pro morto de migrantaj Malgrandaj cignoj.
Remburado (konservado de bestoj)
Remburado laŭ PIV unuavice estas la metio "pufigi kusenon aŭ seĝon, plenŝtopante ĝin per lano, haroj aŭ ia elasta materialo".
Duavice ankaŭ temas pri la metio "plenŝtopi per pajlo aŭ alia materialo la felon de besto, por konservi al ĝi la formon de la vivanta besto". Moderna neologismo por tiu-ĉi dua signifo de la vorto estas la esprimo taksidermio.
La vorto remburi devenas de la franca rembourrer. Remburaĵo estas la elasta materialo, per kiu oni remburas, kaj remburisto la profesio de metiisto, kiu tiel prilaboras meblojn (aŭ mortajn bestojn).
Foje la remburarto helpis la naturalisman studadon de la specioj, ĉefe de neeŭropaj teritorioj. Tiele la sciencistoj povis ricevi de kolektantoj aŭ eksploristoj remburitaj specimenoj de multaj specioj. Vidu ekzemple la vivon de John Gould kaj la gravon de tiu tekniko en la antaŭeniriĝanta scienco.
Bouxwiller (Haut-Rhin)
Bouxwiller (jen france, origine alemane Buxwiller, prononco, germane Buchsweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Hansa Rostock
La klubo FC Hansa Rostock estas futbalklubo el la germania havenurbo Rostock. Ĝi laŭ la stato fine de 2011 havis proksimume 7000 membrojn. La klubo kreiĝis en decembro 1965, kiam la urbo apartenis al la socialisma ŝtato GDR, per sendependiĝo el la en 1954 fondita sporta klubo SC Empor Rostock.
Siajn plej grandaj sukcesojn la unua vira teamo de la klubo havis en la sezono 1990/1991, kiam lastfoje konkuris inter si la futbalteamoj de la en oktobro 1990 malfondita ŝtato GDR. En la sekvaj 12 jaroj la teamo konkuris en la unua nacia futbala ligo de la unuiĝinta ŝtato Germanio kaj en ĝi iĝis la plej sukcesa teamo el la antaŭa teritorio de GDR. Poste ĝi partoprenis en la dua nacia ligo, en somero 2010 malavancis de tiu ligo al la tria nacia ligo, sekvajare denove atingis la duan ligon sed en somero 2012 duafoje malavancis.
Sanbenito
La sanbenito estis vesto komence uzata de la katolikaj pentofarantoj por montri publike ilian pentadon pro siaj pekoj, kaj poste de la Hispana Inkvizicio por signali la kondamnitojn de la tribunalo, pro kio ĝi iĝis simbolo de la infamio. La sanbenito jam estis uzata de la mezepoka Papa Inkvizicio. En la Manlibro de Inkvizitoroj (1378) Nicholas Eymerich priskribis ĝin kiel tuniko el du ŝtofaj baskoj, unu en la antaŭa kaj la alia en la posta parto, kiel formo de skapulario, sur kiu estis kudritaj ruĝaj krucoj.
La sanbenito kiun uzis la Hispana Inkvizicio estis speco de granda skapulario kun formo je ponĉo. Ĝi estis farita el rektangula ŝtofo kun truo por la kapo. La sanbenitoj variis laŭ la delikto kaj la puno. La mortkondamnitoj portis nigran sanbeniton kun flamoj kaj kelkfoje demonoj, drakoj kaj simboloj de la Infero, krom konusforma ĉapo. La reakordigitoj kun la Katolika Eklezio, tiuj kiuj konfesis sian herezon kaj pentis, portis flavan sanbeniton kun du ruĝaj jakobaj krucoj. La kondamnitoj je vipado, kiel la ŝajnigantoj aŭ pro la bigamio, portis ŝnuron ĉe la kolo kun nodoj, kiuj indikis la centojn da vipoj kiujn li aŭ ŝi ricevos.
Les Boullereaux-Champigny (stacidomo)
Les Boullereaux-Champigny estas franca stacidomo sur linio E (branĉo E4) de RER en komunumo Champigny-sur-Marne (departemento Val-de-Marne).
La nomo Les Boullereaux estas tiu de kvartalo en Champigny-sur-Marne.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
17-a de oktobro
La 17-a de oktobro estas la 290-a tago de la jaro (la 291-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 75 tagoj restas.
Je la 17-a de oktobro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 17-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Bukit Timah
Bukit Timah estas 163,63 m alta monteto en la centro de la ĉefa insulo de Singapuro. Ĝi estas kulmina punkto de tiu urboŝtato.
La ĉirkaŭaĵo de tiu monteto estas urba planita regiono konata sub la nomo Bukit Timah Planning Area sub la administracio de la Urban Redevelopment Authority. Ĝi situas en la centra regiono de Singapuro, 10 km for de la centro de la urbo. La regiono estas nomata plej ofte Bukit Timah aŭ foje distrikto 11.
23452 Drew
23452 Drew estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ Hungaria familio) malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Drew Barringer, prezidento de la Barringer Crater Company, kiu posedas kaj bontenas la Meteor Crater en Arizono, unue postulita kaj disvolvita fare de lia avo kiel fera minejo. Nuntempe, tiu kompanio subtenas esplorojn kaj edukojn pri kaj studojn pri meteoritoj.
Miroslav Mentel
Miroslav Mentel (n. ) estas slovaka futbalisto.
Li futbalis ĉe Inter Bratislava, Dukla Banská Bystrica, DAC Dunajská Streda, Urawa Reds kaj FC Kaučuk Opava.
Filzmoos (Salcburgio)
Filzmoos estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Psychological Bulletin
Psychological Bulletin estas internacia dumonata akademia revuo fondita en 1904 kaj publikigita de la Usona Asocio pri Psikologio.
6937 Valadon
6937 Valadon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita en kunlaboro la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la Franca pentristino Suzanne Valadon (1865–1938).
Nacho Cano
Ignacio Cano Andrés (naskiĝis en Madrido, la 26-an de februaro 1963), kun artistnomo Nacho Cano [nAĉo kAno], estas hispana komponisto, muzikisto kaj produktisto, precipe konata pro esti forminta, kun kun sia frato José María kaj la kantistino Ana Torroja, la pop-grupon Mecano.
Antikva Kartago
Kartago (Qart-ḥadašt "nova urbo") estis la Fenicia urboŝtato de Kartago kaj dum la 7a al la 3a jarcentoj a.K., inkludis en ties influsferon la teritoriojn de la Kartaga Imperio. Tiu imperio etendis super multo de la marbordo de Nordafriko same kiel enhavis grandajn partojn de marborda Iberio kaj la insulojn de okcidenta Mediteranea Maro.
Kartago estis fondita en 814 a.K. Dependaĵo de la fenicia ŝtato de Tiro dekomence, Kartago akiris sendependon ĉikaŭ 650 a.K. kaj establis sian politikan hegemonion super aliaj feniciaj setlejoj tra la okcidento de la Mediteraneo, kio daŭris ĝis la fino de la 3a jarcento a.K. Je la pinto de sia hegemonio la urbo iĝis ĉefa kerno de komerco, kaj ties komercejoj etendis tra la tuta regiono.
Dum multo de sia historio, Kartago estis malamika de la Grekoj en Sicilio kaj kun la Romia Respubliko, kio kondukis al serio de militoj konataj kiel Grek-Punikaj Militoj (ĉ. 600–265 a.K.) kaj la Punikaj Militoj (264–146 a.K.) respektive. La urbo ankaŭ devis zorgi pri eblaj minacoj de malamikaj Berberoj, nome la indiĝenaj loĝantoj de la areo kie Kartago estis konstruita. En 146 a.K., post la tria kaj fina Punika Milito, romiaj fortoj detruis, redesegnis, kaj poste okupis Kartagon. Preskaŭ ĉiu el la aliaj feniciaj urboŝtatoj kaj iamaj kartagaj dependaĵoj poste falis en Romiaj manoj.
Kuvandik
Kuvandik (ruse Кувандык) estas urbo en Orenburga provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53414.
La urbo estis fondita en fino de la 19-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1953.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 35361, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en suda Uralo, ĉe rivero Sakmara (Сакмара).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1912).
En jaro 1959 la urbo havis 21,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28,7 mil loĝantojn.
Fritz Wotruba
Fritz WOTRUBA (23a de Aprilo 1907, Vieno – 28a de Aŭgusto 1975, Vieno) estis aŭstria skulptisto de ĉeĥ-hungara deveno. Li estis konsiderata unu el la plej elstaraj skulptistoj de la 20a jarcento en Aŭstrio. En sia verkaro, li pli kaj pli dissolvas figurajn komponantojn favore al la geometriaj abstraktaĵoj kun la formo de la kubo kiel baza formo.
Probable lia plej granda verko, je kiu li laboris ĝis sia morto, estis la planado de la preĝejo "de la Sankta Triunuo" en Mauer, Vieno, plej bone konata kiel Preĝejo Wotruba. Li ne vivis por vidi la kompletigon de la preĝejo en 1976.
Multaj el liaj statuoj povas esti vidataj en publikaj parkoj en Vieno. La Kuŝa Adolesko situas en ekspozicio en la Muzeo Albertina. Li fuĝis al Svisio je la ascendo de Hitler al la povo. Nombraj liaj skulptaĵoj estis ĉu perditaj aŭ detruitaj dum la Dua Mondmilito.
En 1947, Wotruba ricevis la premion de la Urbo Vieno pro Vidaj Artoj kaj en 1955, li ricevis la Grandan Aŭstriŝtatan Premion pro Vidaj Artoj.
Li estis entombigita en la Zentralfriedhof (Centra Tombejo) en Vieno, Aŭstrio.
Květinov
Květinov (Kwietenau) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Mâlain
Mâlain estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio kaj vidindaĵoj
En la loko la Boussière, romana urbo estis nomita Mediolanum. Tie estis interalie metiejoj por bronzo.
La kastelo datiĝas el 12-a kaj 13-a jarcento. Oni vidas interalie volban ŝtuparon.
Stuko
Stuko estas tavolo de mortero, almetata ekstere sur brikmuro aŭ interne sur plafonoj, muroj kaj vandoj por ŝirmo kaj izolo de la surfaco. Stuko povas esti ankaŭ speco de mortero el marmorpulvo, kalko kaj kreto, kiu sekiĝinte similas al marmoro (marmora stuko).(PIV) Stuko estas ankaŭ tiu gipsa stuko, kiu povas ornami la internan aŭ eksteran surfacon.
Laŭ Francisko Azorín stuki estas Tegi muron, imitante marmoran supraĵon, per speciala ŝmiraĵo. Li indikas etimologion el la antikva germana stucchi (kortiko). Kaj li aldonas la terminojn stuko, por miksaĵo, mortero, kies ŝmirpentro surmura imitas marmoron, ŝtonon, kaj du stukotipojn, nome gipsa kaj kalka.
Bronschhofen
Geografio
Bronschhofen situas norde de la urbo Wil SG. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bronschhofen kaj Rossrüti kaj la setlejoj Boxloo, Freudenberg, Gampen, Maugwil, Trungen kaj Uerental kaj la pilgrimejo Dreibrunnen.
Stuko
La gipsa ornama stuko
Ĝi konsistas el gipso, kalkŝtona polvo, sablo, glueca akvo (kelkfoje kun ovoblanko) kaj kolorigaĵo. Oni povas ĝin formi sur la muro (post sekiĝo) aŭ antaŭ almeto, aparte en ŝablonoj, metiejo. En la dua kazo, oni algluas la pretan gipsan stukon.
Bronschhofen
Najbaraj komunumoj antaŭ la aliĝo al Wil
La komunumo Bronschhofen limis ĝis al 31-a de decembro 2012 en nordo al Braunau (TG), en nordoriento al Wuppenau (TG), en sudokcidento al Zuzwil, en sudo al Wil, en okcidento al Münchwilen (TG), en nordokcidento al Bettwiesen (TG), kaj en nordnordokcidento al Tobel-Tägerschen (TG).
Trafiko
Bronschhofen troviĝas je la fervojlinio de Wil al Kreuzlingen. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 16 de Konstanco al Wil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 3 kilometrojn sude apud Wil.
Pilgrima preĝejo Maria Dreibrunnen
La ĉefa vidindaĵo estas la pilgrima preĝejo Maria Dreibrunnen, kiu situas en sudokcidento de la komunumo. La preĝejo, kiu apartenas al la katolika paroĥo de Wil, estis unuan fojon menciita en la jaro 1275 kiel Tüffenbrunnen kaj Tiunbrunnen. Ĝi estis fondita de la Grafoj de Togenburgo, kiuj donacis la preĝejon kaj la bienon, kiu al ĝi apartenas, en la jaro 1289 al la Monaĥejo Rüti. Post la reformacio kaj la malfondo de la Monaĥejo Rüti la urbo Zuriko en la jaro 1526 vendis al preĝejon al la hospitalo de Wil. En tiu tempo komenciĝis la pilgrimado. En la jaro 1672 la preĝejo estis transformita en baroka stilo kaj en la jaro 1761 Jakob Josef Müller pentris la famajn plafonofreskojn. En la jaroj 1984 ĝis 1986 la preĝejo estis renovigita kaj deklarita kiel arkitektura monumento de nacia signifo.
Stuko
Historio de la gipsa stuko
La gipsan stukon inventis la mezopotamia kulturo; uzis ĝin la kreta, mikena, etruska, romia konstruartoj, poste ĝi estis forgesita. Ĝin remalkovris la angla gotiko (angle plaster work), ĝia abunda epoko estis la baroko, rokoko kaj precipe en la kopf-stilo (malfru-baroka). Post la secesio, ĝi eksmodiĝis, remodigis ĝin la postmoderna konstruarto.
Bronschhofen
Historio
En la arbaro Gärtensberg oni trovis restaĵojn el la bronzepoko kaj romian straton. La unua dokumenta mencio de Bronschofen datiĝas el la jaro 796 sub la nomo Pramolveshova. En la jaro 859 Bronschhofen fariĝis posedaĵo de la Monaĥejo Sankt-Galo. Okaze de la fondiĝo de la Kantono Sankt-Galo Bronschhofen estis integrita al la urbo Wil. En 1804 Bronschhofen fariĝis sendependa komunumo sub la nomo Schneckenbund [Helika Alianco], pri kio rememorigas ankoraŭ la heliko en la blazono. En la jaro 1804 la komunumo ricevis ĝian aktualan nomon Bronschhofen. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Bronschhofen estis integrita al la komunumo Wil.
Pola aŭtovojo A4
Pola aŭtovojo A4 – aŭtovojo en Pollando, kuras el okcidento orienten tra suda Pollando (kune Sudetoj kaj Karpatoj). Ĝi estas parto de la Eŭropa ŝoseo.
Trako de A4
Ĝi kontinuas la trakon de Germana aŭtovojo A4 el direkto de Dresdeno, en Pollando ĝi komencos ekde estinta landlima trairejo en Jędrzychowice-Ludwigsdorf apud Zgorzelec. Kaj ĝi gvidos tra Legnica, Wrocław, Opole, GOP, Kraków, Tarnów kaj Rzeszów ĝis landlima trairejo kun Ukrainio en Korczowa-Krakowiec. Tuta longeco en Pollando estos ĉ. 670 km.
25143 Itokawa
25143 Itokawa estas tre malgranda apolona asteroido malkovrita la 26-an de septembro 1998 de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono) kaj nomita en memoro de Itokawa Hideo (1912–1999), kiu estis pioniro de la japana raketotekniko kaj de la japana kosmoesplora programo.
Ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto :
Esplorado
En 2005 la japana kosmosondilo Hajabusa de la JAXA esploris la asteroidon tuŝis ĝin la kaj prenis specimenojn de ties polvo. En 2010, la sondilo alportis la specimenojn al la Tero. Ni scias nun ke la asteorido esta sama naturo kiel la kondritaj meteoritoj.
13952 Nykvist
13952 Nykvist estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sveda reĝisoro Sven Nykvist (1922–2006), ĉefe konata pro lia laboro kun Ingmar Bergman. Nykvist gajnis dufoje la Oskar-premion pro sia laboro en la filmoj de Bergman Viskingar och Rop kaj Fanny och Alexander.
Kuvŝinovo
Kuvŝinovo (ruse Кувшиново) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
La urbo estis fondita ne pli malfrue ol en 1624, kvankam oficiala jaro de fondo estas 1910.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08257, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
44-00-8 La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Osuga (Осуга) (baseno de rivero Volgo).
En jaro 1959 la urbo havis 13,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 11,3 mil loĝantojn.
Stremț (Alba)
Fonto
En sekcio 154 de la jozefa teritoria registrado la loko aperis kun la nomo Diodváralya.
Mezőkovácsháza
Situo
Mezőkovácsháza situas sur ebenaĵo 45 kilometrojn sude de urbo Békéscsaba. Orosháza troviĝas pli proksime (24 km-ojn).
Historio
Pli frue avaroj loĝis tie. La vilaĝo ricevis la rangon kampurbo en 1463. La turkoj en 1552 okupis la urbeton kaj ili senhomigis ĝin. Baldaŭe hungaroj kaj slovakoj refondis ĝin. En 1883 la fervojo ekfunkciis. Ĝi iĝis distriktejo ĝis 1984. La judoj estis deportitaj en 1944. La komunumo urbiĝis en 1986.
La urbo havas kuracbanejon.
Famuloj
En Mezőkovácsháza naskiĝis:
Logeo (luno)
Logeo estas neregula satelito de Saturno kun retrograda orbito. Ĝi estas ano de la norda grupo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita post observoj inter la kaj la  de David C. Jewitt, Scott S. Sheppard, Jan Kleyna kaj Brian G. Marsden kiuj anoncis ĝian malkovron la. Ĝi ricevis maldaŭran nomon S/2006 S 5.
Nomo
Ĝi ricevis en 2007 la nomon de Logeo, laŭ la jotuno (giganto) de fajro Loge de la nord-ĝermana mitologio.
(15580) 2000 GE71
(15580) 2000 GE71 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "Lincoln Near-Earth Asteroid Research" (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
33937 Raphaelmarschall
33937 Raphaelmarschall estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Raphael Marschall, scienca esploristo ĉe la Esplora Instituto de Sudokcidento, kies studoj inkludas modeligojn de la elĵetoj da gaso kaj polvo el la kaj interpreto de komplementa aro da observoj de la kometo Ĉurjumov-Gerasimenko ricevita per la misio Rosetta.
3277 Aaronson
3277 Aaronson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Luemschwiller
Luemschwiller (jen france, origine alemane Lüemschwiller, germane Lümschweiler - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Zoltán Csorba
Zoltán Csorba [ĉorba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csorba Zoltán estis hungara botanikisto, profesoro, agronomo.
Biografio
Zoltán Csorba akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1926. Post siaj studoj li restis samloke kiel helpoprofesoro. Li doktoriĝis en 1931. Li eklaboris en la ministerio pri agrikulturo en 1930, kie paŝo post paŝo li ricevis pli altajn postenojn. Li gvidis la plantoprotektadan servon inter 1948 kaj 1950. Li longe estis vicdirektoro de plantoprotektada esplora instituto. En 1961 li kandidatiĝis, en 1969 li pensiuliĝis. Li ricevis memormedalon en 1973.
ACX
ACX povas rilati al:
Heiner Lauterbach
Heiner Lauterbach (prononco, naskiĝis , do nun -jara) estas germana aktoro kaj dublisto.
Vivo
Meze de la 1970-aj jaroj li komencis sian kinfilman karieron per tri erotikaj filmoj, kaj sekve ankaŭ aktoris en internaciaj produktaĵoj, interalie en 1985 en la filmo Cortuga.
Familio
Inter la jaro 1985 kaj 2001 Heiner Lauterbach estis edziĝinta al la aktorino Katja Flint. La paro havas filon, Oscar, naskiĝintan en 1988, sed jam disiĝis en 1991, kvankam la edzeco formale ankoraŭ daŭris. Inter 1996 kaj 2000 li kaj la aktorino Jenny Elvers-Elbertzhagen estis fakta paro. Ekde la 7-a de septembro 2001 li estas edzo de Viktoria Skaf. La paro havas du infanojn, la -jaran filinon Maya kaj la -jaran knabon Vito. Kun sia familio Heiner Lauterbach vivas borde de la lago de Starnberg en Bavario.
Dublado
Kiel dublisto li ekzemple estis germanlingva voĉo de Kevin Costner (The Untouchables, la netuŝeblaj), Richard Gere (Yanks), Massimo Girotti (Ossessione), Harvey Keitel (Flucht nach Varennes, fuĝo al Varennes), John Malkovich (Death of a Salesman, germane Tod eines Handlungsreisenden), Gérard Depardieu (Barocco) und Christopher Walken (James Bond 007 – Im Angesicht des Todes).
Johannes Heinrich Schultz
La germana neŭrologo Johannes Heinrich SCHULTZ [Johanes Hajnriĥ Ŝulc] naskiĝis je la 20-a de junio 1884 en Göttingen kaj mortis je la 19-a de septembro 1970 en Berlino.
Lia plej fama merito estas la evoluigo de la aŭtogena trejnado, trejnprogramo konsistanta el aŭtosugestivaj ekzercoj, kiuj malstreĉas la korpon kaj la psikon. En la jaro 1932 li prezentis pri tio sian libron Das autogene Training.
Krom tio Schultz esploris neŭrozojn kaj hipnoton. Pri ambaŭ temoj li eldonis manlibrojn.
Ĉeĥa turismo
Ĉeĥa turismo (angle: Czech Tourism, ĉeĥe: Česká centrála turistického ruchu) estas oficiala turisma reta reprezentiĝo de la Ĉeĥa Respubliko.
En 18 lingvoj ĝi proponas al enlandaj kaj eksterlandaj turistoj informojn pri Ĉeĥio en pluraj rubrikoj:
En ĉiu lingvo ankoraŭ sekvas specialaj informoj por turistoj el tiuj landoj, kie oni parolas la lingvon, precipe kie troviĝas ilia ambasadejo aŭ konsulejo.
Ĉiu rubriko estas ornamita per bela foto, sub kiu troviĝas informaj tekstoj kun atentokaptaj frapfrazoj:
Eksteraj ligiloj
Retejo de Ĉeĥa turismo
Blankvanga ansero
La Blankvanga ansero (Branta leucopsis), aŭ laŭ la latina scienca nomo kaj pli preciza plumarindiko Blankvizaĝa ansero, estas birdo el la familio de Anasedoj kaj subfamilio de Anserenoj. Tiu estas specio de la genro de Brantoj aŭ Nigraj anseroj, kiuj karakteras pro havo de etendaj nigraj plumarareoj, kontraste kun la pli Grizaj anseroj aŭ tipaj anseroj. Spite ŝajna simileco kun la Nigra branto, genetikaj analizoj pruvis, ke ĝi estas orienta deveno de la stirpo de la Eta kanada ansero.
Taksonomio kaj nomo
La Blankvanga ansero estis unue klasita taksonomie fare de Johann Matthäus Bechstein en 1803. Ties specia epiteto devenas el la antikva greka leuko- "blanka", kaj opsis "vizaĝo".
Aspekto
Ĝi estas mezgranda ansero kiu grandas 55–70 cm, kun enverguro de 130–145 cm kaj pezo de 1.21–2.23 kg; ĝi havas nigra-blankan koloron. Ĝi havas blankan vizaĝan makulon etendiĝantan el supra kolo kaj gorĝareo ĝis kaposupro, kie estas nigra kapopinto kiu pluas al malantaŭa kolo; krome estas nigra bridareo el la bekobazo al la okulo. La kolo kaj la brusto estas nigraj, kaj la limo rilate al la blankeca al helgriza ventro estas tre markata; sur la lavendogriza dorso kaj en flugiloj estas nigrablankaj transversaj strioj, kiuj ege brilas je sunlumo. La ventra flanko estas iome strieca, la pugostrio estas blanka, la vosto nigra kaj la subvosto tre blanka kaj kontrasta. La kruroj kaj la malgranda beko estas nigraj. Dumfluge bone videblas la blanka V-forma pugomakulo kaj la arĝentecgrizaj strioj de subflugiloj.
Kelkaj individuoj montras flavecan nuancon en la blanka vizaĝo. Junuloj havas pli svagan striecon en ventroflankoj.
Distribuado
Tiuj palearktisaj birdoj reproduktiĝas ĉefe en la insuloj de Arkto de Norda Atlantiko. Estas cefe tri populacioj, kun separataj reproduktaj kaj vintraj teritorioj; el okcidento orienten:
Malgrandaj nombroj de naturiĝintaj birdoj, devenaj el fuĝoj el kolektoj de bestoĝardenoj, reproduktiĝas ankaŭ en aliaj nordeŭropaj landoj. Eventuale aperas natura birdo en Nordorientaj Usono aŭ Kanado, sed oni zorgu por separi naturajn birdojn el fuĝintaj individuoj, ĉar la Blankvizaĝaj anseroj estas popularaj akvobirdoj ĉe kolektistoj.
Vivo
La Blankvanga ansero flugas en densa, senorda grupo. Ĝi nutras sin nokte, vivas ĉe la marbordo.
Ties alvoko estas strida kaj unusilaba bojeca "kaŭ", kiu diversas laŭtone kial elsendata are.
Konservado
La Blankvanga ansero estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). Laŭ la Sveriges ornitologiska förening tiuj anseroj ekreproduktiĝis en Svedio en 1971, kaj laŭ Skansen kelkajn jarojn poste la tuta populacio de Blankvanga ansero komencis migradon aŭtune por reveni printempe, tuj post kiam ili ekreproduktiĝis nature.
Folkloro
La natura historio de la Blankvangaj anseroj estis delonge ĉirkaŭata de legendo asertanta ke tiuj naskiĝas el flosantaj lignaĵoj:
Naturo produktas [Bernacae] kontraŭ Naturo laŭ plej eksterordinara vojo. Ili estas kiel marĉaj anseroj sed iome pli malgrandaj. Ili estas produktataj el abia ligno forĵetita laŭlonge de la maro, kaj estas dekomence kiel gumo. Poste ili pendas el siaj bekoj kvazaŭ ili estus algo ligita al lignaĵo, kaj estas ĉirkaŭataj de konkoj por kreski pli libere. Per tiu proceso ili vestas per forta mantelo el plumoj, ili ĉu falas en akvo aŭ flugas libere en aero. Ili elprenas manĝon kaj kreskon el sevo de la ligno aŭ el maro, per sekreta kaj plej mirinda proceso de nutrado. Mi vidis ofte per miaj propraj okuloj pli da miloj da tiuj malgrandaj korpoj de birdoj, pendantaj ĉe la strando el peco de ligno, enmetitaj en siaj konkoj, kaj jam formitaj. Ili ne reproduktiĝas kaj ovodemetas kiel aliaj birdoj, nek kovas ovojn, nek ŝajne konstruas nestojn en iu ajn angulo de la tero.
Tiu miskredo povas rilati al fakto ke tiuj anseroj estas neniam vidataj somere, kiam ili estas supozeble disvolviĝante subakve (ili estis fakte reproduktante en malproksimegaj arktaj regionoj) en la formo de barnakloj (lepadoj) - kio havigos en angla la nomon de "barnacle" pro tiu legendo.
Baze sur tiuj legendoj – ja la legendoj povus esti inventataj tiucele — kelkaj irlandaj klerikoj konsideris la Blankvangajn anserojn kiel viando akceptebla kiel manĝo por fastaj tagoj, praktiko kiu estis kritikata de samtempa kimra aŭtoro:
"...Episkopoj kaj religiaj viroj (viri religiosi) en kelkaj partoj de Irlando ne sentas skrupulojn vespermanĝi tiujn birdojn en tempo de fastado, ĉar ili estas nek viando nek naskiĝintaj el viando.... Sed farante tion ili kondukas sin el peko. Ĉar se iu ajn estus manĝonta la kruron de nia unua prapatro (Adamo) kvankam li ne estis naskiĝinta el viando, tiu persono ne povus esti konsiderata senkulpa manĝi viandon."
Ĉe la Kvara Laterana Koncilio (1215), la papo Inocento la 3-a precize malpermesis manĝon de tiuj anseroj dum Karesmo, asertante ke spite ties malkutima reproduktado, ili vivas kaj manĝas kiel anasoj kaj tiele estas de sama naturo kiel aliaj birdoj.
La demando pri la naturo de la Blankvangaj anseroj iĝis ankaŭ disputa temero por juda ĉiutaga leĝaro en la Halaĥo, kaj la Rabeno Tam (1100–71) determinis, ke ili estas koŝeraj (eĉ se naskitaj el arboj) kaj devas esti mortigataj laŭ la la normalaj preskriboj por birdoj.
Magia trafikocirklo
La magia trafikcirklo, rondtrafiko, ringtrafiko (angle Magic Roundabout) estas trafikcirklo en Swindon, Sud-Anglio, kiu konsistas el unu granda trafikcirklo en la mezo kaj kvin pli malgrandaj, ringformaj en la interna trafikcirklo. La konstruaĵo estas sen trafiklampo.
Ĝi estis konstruita en 1972 por eviti la aŭtomobilan ŝtopiĝon. Onidire la komplika aspekto fortimigas stirantojn (ĉefe eksterlandanojn kaj nelokanojn), tiel la lokanoj povas ĝui senŝtopiĝan trafikfluon.
John Tyler
John TYLER [ĝan tajler] (naskiĝis la 29-an de marto 1790 en Greenway, Virginio, mortis la 18-an de januaro 1862 en Richmond, Virginio) estis la deka prezidanto de Usono.
Li fariĝis la usona vic-prezidento en 1841. Kiam la prezidanto William Henry Harrison mortis post 31 tagoj, Tyler asertis, ke li estas prezidanto. Iuj diris, ke li havu la potencojn sed ne la titolon de la prezidanto.
John Tyler estis alta kaj maldika. En 1813 li edziĝis kun Letitia Christian, kiu mortis en 1842. En 1844 Tyler reedziĝis kun Julia Gardiner. Tyler havis 7 gefilojn per ĉiu edzino. Li estis episkopano.
Dum lia administrado (1831-1845) okazis la Vetoo de la Tria Nacia Banko (1841), la Akapara Akto (1841), la Traktato de Webster-Ashburton (1842) kaj la Traktato de Wanghia (1844).
Southport
Southport estas urbo en nord-okcidenta Anglio, ĉe la bordo de la Irlanda maro, norde de Liverpool kaj sudokcidente de Preston. Historie parto de la graflando Lancashire, ĝis estas hodiaŭ la plej granda urbo de la metropola distrikto de Sefton en Merseyside. Ĝi havas ĉirkaŭ 100 000 loĝantojn, el kiuj 40% aĝas pli ol 55 jaroj. Turismo ludas gravan rolon por la ekonomio de la urbo kaj Southport havas multajn turistajn allogaĵojn, inkluzive de la plej longa surtera marponto en Britio.
Esperanto en Southport
En Southport Lizzie Iddon fondis Esperanto-grupon komence de la 20-a jarcento. Nuntempe la Sudlankaŝira Esperanto-Grupo kunsidas tie.
En 1911, 1932, 1948, 1962 kaj ankaŭ en majo 2008 Southport estis la loko de la Brita Kongreso de Esperanto.
János Uri
János Uri [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Uri János estis hungara bibliotekisto.
Biografio
János Uri frekventis mezlernejon enlande, poste li studis en Universitato de Harderwijk kaj Universitato de Lejdeno, fine li doktoriĝis el filozofio (1753) kaj teologio (1755). Li studis orientajn lingvojn en Lejdeno, en 1770 li ricevis inviton al biblioteko en Oksfordo. Lia tasko estis katalogi manuskriptojn. Tio estis farita en 1787. Uri neniam revenis al Hungarlando, sed lia samlandano Ézsaiás Budai vizitis lin en 1794.
Kicuneo
Kicuneo (japane: 狐) estas japana vorto por vulpo. Vulpoj estas kutimaj temoj de japana folkloro. Kicuneo kutime aludis al ili en ĉi-tiu kunteksto. Rakontoj figuras ilin kiel inteligentajn estantojn kaj kiel posedas magian kapablon.
Flachau (Salcburgio)
Flachau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Valeria Bruni Tedeschi
Valeria BRUNI TEDESCHI (naskiĝis en Torino) estas franca aktorino, scenaristino, reĝisorino de kino kaj komediistino de teatro de itala deveno. Ŝi posedas duoblan francan-italan naciecon.
Familio
Nepino de Virginio Bruni Tedeschi, fondinto en la 1920-aj jaroj, en Torino, de CEAT (Cavi Electrici Affini Torino), rapide atinginta la duan rangon de fabrikantoj de pneŭmatikoj de Italio. Virginio Bruni Tedeschi, itala judo, konvertiĝis dum la dua mondmilito kaj edziĝis kun katolikino, tiel forlasante la judan komunumon de Torino. Valeria estas la filino de oper-komponisto Alberto Bruni Tedeschi, kaj de aktorino kaj piano-koncertistino Marisa Borini. Ŝia pliaĝa fratino estas Carla Bruni. Ŝi havis pli aĝan fraton Virginio (naskiĝinta la kaj mortinta la ).
Biografio
La : ŝi naskiĝis en Torino, Italio. Filino de Alberto Bruni Tedeschi, riĉa torina industriisto kaj komponisto de klasika kaj opera muziko kaj de Marisa Borini, itala aktorino kaj piano-koncertistino.
1973: ŝi estis 9-jara, kiam ŝia familio forlasis Italion kaj transloĝiĝis al Francio, timante ostaĝo-prenojn fare de italaj Ruĝaj Brigadoj.
Ŝi vizitis kursojn de teatro en Atelier Jean Darel, kursojn de Blanche Salant en Centre Américain kaj post unu jaro en preparlernejo, ŝi sekvis kursojn de teatro en École des Amandiers en Nanterre, kun profesoroj Pierre Romans kaj Patrice Chéreau kune kun samjaraj kamaradoj Agnès Jaoui, Vincent Pérez, Marianne Denicourt, Bernard Nissille...
1983: ŝi debutis 19-jaraĝa ambaŭ en televido kaj teatro per Paolino, la juste cause et la bonne raison inspirita de muzika komponaĵo de ŝia patro, adaptita al televido de reĝisoro François Reichenbach kaj en teatro per teatraĵo Platonov de Anton Ĉeĥov, reĝisorita de Patrice Chéreau.
1986: ŝi estis 22-jara kiam ŝi unuafoje aperis en kino en Paulette, la pauvre petite milliardaire de Claude Confortès.
1993: Ŝi atingis amasmedian famon danke al filmo Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel, de la juna reĝisorino Laurence Ferreira Barbosa, por kiu ŝi estis rekompencita per César por plej bona virina espero en 1994.
1997: kunverkante dialogojn de filmo Mots d'amour kun sia kunulo Mimmo Calopresti, ŝi pasiiĝis por verkado de scenaro kaj verkis, reĝisoris kaj ludis sian propran rolon en 2002 en sia filmo inspirita de sia propra vivo, Il est plus facile pour un chameau..., kiu havigis al ŝi premion Louis-Delluc por unua filmo en 2003.
Ŝi daŭrigis per multnombraj filmoj en kino kaj televido, ankaŭ per teatraĵoj en teatro, inter Francio kaj Italio. Valeria estas unu el la plej petataj aktorinoj de franca kino, ofte en roloj de ĉarmoplenaj personoj malfortaj kaj turmentataj.
Armena novpaganismo
La armena indiĝena kredo, ankaŭ nomata armena novpaganismo aŭ hetanismo (armene: Hetanosutjun; parenca vorto de "pagano"), estas moderna pagana nova religia movado, kiu revenas al la historiaj, antaŭ-kristanaj kredaj sistemoj kaj al etna religio de la praaj armenoj. La sekvantoj de la movado nomas sin "Hetanoj" (armenaj: Hetanos, t.e. "pagana").
La armena pagana movado havas precedencojn en la frua 20-a jarcento, kun la doktrino de ceĥakron (Ցեղակրօն, laŭvorte "nacia religio") de la filozofo kaj naciisma politika teoriisto Garegin Nĵdeh. Ĝi havis institucian formon en 1991, tuj post la disfalo de Sovetunio en klimato de nacia vekiĝo, kiam la armenologo Slak Kakosjan fondis la "Ordenon de la Infanoj de Ari" (Arordineri Uĥt). Victor-Schnirelmann, specialisto pri Novpaganismo, taksis la sekvadon de armena novpaganismo kiel "ne pli ol kelkaj centoj da homoj".
Marvel Studios
Marvel Studios, LLC (originale konata kiel Marvel Films de 1993 ĝis 1996) estas usona filmstudio bazita en Walt Disney Studios en Burbank, Kalifornio kaj estas filio de Walt Disney Studios, kun produktoro Kevin Feige funkcianta kiel prezidanto. Antaŭe la studio estis filio de Marvel Entertainment ĝis Walt Disney Company reorganizis la firmaojn dum aŭgusto 2015.
Dediĉite al produktado de filmoj pri Marvel Comics roluloj, la studio engaĝiĝis en tri karakterfilmaj filmserioj por esti superinta enspezo de 1 miliardo en nordameriko: la X-men, Spider-Man kaj Marvel Cinematic Universe. X-men kaj Spider-Man kaj aliaj filmserioj estas aprobitaj al 20th Century Fox kaj Sony Pictures, respektive. Ekde 2012 la filmoj de Marvel Studios estas distribuitaj fare de Walt Disney Studios Motion Pictures, estinte antaŭe distribuitaj fare de Paramount Pictures ekde 2008 ĝis 2011. Universal Pictures distribuis The Incredible Hulk (2008), dum Sony Pictures Releasing distribuis Spider-Man: Homecoming (2017) kaj distribuos iujn ajn estontajn Spider-Man-filmojn faritajn lige kun Marvel Studios.
Marvel Studios publikigis 28 filmojn ekde 2008 ene de la Marvel Kinematografia Universo, de Iron Man (2008) ĝis Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022). Tiuj filmoj ĉiuj ligas unu la alian, la studio ankaŭ produktas televidspektaklojn fare de Marvel Television.
San Giorgio di Mantova
San Giorgio di Mantova estas komunumo de Italio.
Deutsche Bahn
La Germana Fervojo (Deutsche Bahn; mallongigo: DB) estas la nacia kompanio de fervojoj en Germanio. Ĝia nomo estas Deutsche Bahn kiu signifas Germana Fervojo. Ĝi havas tre rapidajn trajnojn nome ICE (InterCityExpress). Ĝi havas retejon, kies adreso estas http://www.db.de/.
Serĉilo por trejnointerligiloj - Atendu, ke la serĉilo ne povas labori kun ĉeĥaj literoj. Ekzemple, anstataŭ Šumná uzas Sumna.
Tarifo
Germana fervojo ofertas al vojaĝantoj biletojn por unuopaj landoj - tiuj estas por regionaj trajnoj. Simile ekzistas ankaŭ biletoj por tuta Germanio, ankaŭ sen ebleco uzi ilin en altrapidaj trajnoj.
Por la altrapidaj trajnoj oni povas aĉeti biletojn, kies prezo diferencas laŭ la distanco, tempo de aĉeto kaj vojaĝtempo (ĝis 250 km povas esti prezoj en la dua klaso 9 € aŭ 25 €, de distanco 250 km kaj pli estas prezoj de 29 € ĝis119 €; por la unua klaso prezoj estas de 29 € por distanco maksimume 250 km, por distancoj pli ol 250 km estas prezoj de 39 € ĝis 189 €). De la prezo oni povas gajni rabaton 25 %, se oni posedas klientan karton.
Simile Germana fervojo ofertas ankaŭ internaciajn biletojn kun interesaj rabatoj. Ankaŭ tiuj biletoj diferencas laŭ la tempo de aĉeto, distanco kaj vojaĝtempo. Biletoj de oferto Europa Spezial ekzistas al jenaj landoj : Germana fervojo krom tiu landoj ofertas biletojn ankaŭ al Londono, oferto nomiĝas London Spezial kaj en la prezo estas ankaŭ vojaĝo per Eurostar trajno. Prezoj de tiu ĉi oferto komencas de 59 € por dua klaso.