cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ibrahim Mahlab
Li estis renomumita la 17an de Junio 2014 kaj rezignis la 12an de Septembro 2015, kvankam la kabineto restis enpostene ĝis nova registaro estis formita.
Mahlab parolas en araba, angla kaj franca.
Amara melono
Trajtoj
La specio estas monoika kaj seperatseksa. La floroj staras unuope. Ĉe la masklaj floroj la pedunklo estas 0,3 ĝis 5 cm longaj. La brakteo estas 2 ĝis 17 mm longa, larĝe ovala ĝis renforma, kun korforma bazo kaj verda. La florpedunklo longas 2 ĝis 9,5 cm. La flortubo longas 1 ĝis 5 mm, la sepalaj pintoj longas 3 ĝis 7 mm kaj ovalaj. La petaloj estas 1 ĝis 2,5 cm longaj, hel- ĝis malhelflavaj.
Ĉe la inaj floroj la florpedunklo longas 0,2 ĝis 5 cm, la brakteoestas 1 ĝis 12 mm longa. La ovario longas 8 ĝis 11 (malofte ĝis 30) mm langa kaj 2 ĝis 4 mm larĝa. La formo estas ovale-beksimile ĝis fadenece, kun haraj ripoj kaj verukkovrata La flortubo longas 1 ĝis 3 mm. La petaloj longas 0,7 ĝis 1,2 cm.
La frukto estas 2,5 ĝis 4,8 (malofte 11) cm longa kaj 1,5 ĝis 2,3 (malofte 4) cm larĝa, ovale beksimile aŭ elipsoide kun haraj ripoj kaj verukoj. En matura stato ĝi estas forte oranĝkolora kaj malfermiĝas per tri klaboj. La fruktpedunklo longas 3,4 ĝis 15 cm. La semoj havas grandecon de (8 ĝis 11) × (4,5 ĝis 8) × (2 ĝis 3,5) mm. Ili estas ĉirkaŭitaj en glua ruĝa fruktkarno.
Lokaj nomoj
En suda Azio ĝi nomiĝas karela (करेला/urdue کریلا) en la hindie- kaj urdue, karle (कारले) en la marata, kakarakaya (కాకరకాయ) en la telugua, karavila (කරවිල) en la sinhala, karela (કારેલા) en la guĝarata, kalara (କଲରା) en la orija, hāgalakāyi (ಹಾಗಲಕಾಯಿ) en la kanara, paavayka (പാവയ്ക്ക) kaj "kaypakkaya" (കയ്പയ്ക്കായ) en la malajalama, paagarkaai (பாகற்காய்) en la tamila, tite karela (तीते करेला) en la nepala, korola (করলা|করলা) en la bengala, kerela en la asama,changkha en la miza kaj faaga en la maldiva.
En Hindoĉinio la planto nomiĝas ma'reah en la kmera, mara (มะระ) en la taja, kje' hin: ga: thi: en la birma kaj mướp đắng aŭ khổ qua en la vjetnama.
En la insuloj de sudorienta Azio ĝi nomiĝas ampalaya en la filipina, parya en la iloka, peria en la malaja kaj pare en la java kaj indonezia.
En Latinameriko la planto estas konata kiel caraille aŭ carilley en Trinidado kaj Tobago, carilla aŭ karela en Gujano, asorosi aŭ assorosie en Haitio, sopropo en Surinamo kaj la Dominika respubliko, balsamino en Panamo kaj kelkaj partoj de Mezameriko, cerasee aŭ sorosi en Jamajko kaj kelkloke en Karibio kaj partoj de Sudameriko. La okinava kaj japana nomoj estas ankaŭ uzataj en kelkaj regionoj de Sudameriko. En la plej multaj portugal- kaj hispanparolantaj regionoj de Sudameriko la planto estas konata kiel melão de São Caetano.
En Turkio la planto nomiĝas kudhreth narhy aŭ kudret narı.
Kultivado
La amaraj melonoj estas kulivataj en humide varmaj regionoj de la tropikoj ĝis 500 m super marnivelo. La planto ŝatas fekundajn grundojn kun bona kapablo halti akvon. Oni gvidas la plantojn je spaliroj. Ĉirkaŭ kvin semajnoj post la dissemo la planto ekfloras. Depende de la kultivaroj la nematuraj fruktoj povas esti rikoltataj post unu ĝis tri semajnoj. La fruktoj tiam pezas 80 ĝis 120 g. L rikolto povas esti inter 8 kaj 15 tunoj po hekaro. Malsanoj kaj damaĝbestoj estas maloftaj, eblo pro la multaj venenaj enhavosubstancoj: La amara melono estas sentiva je la akvomelona viruso kaj aliaj virusoj.
Uzado
En tropikaj landoj la fruktoj estas vendataj sur foiroj. En la kuirejo da Azio plado kun nematuraj fruktoj estas ŝatata. Antaŭ la preparo kaj post la forpreno de la semoj la frukto estas tranĉita en maldikaj tranĉaĵoj kaj saligita por redukti la amaraj substancoj. En Hindujo, precipe en Bengalujo, ĝi ofte estas servita kiel unua plado.
Folioj, fruktoj, semoj kaj semoleo estas uzataj en la tradicia medicino. Ili enhavas oleon,, insulinsimilajn peptidoj, momordino, karantino kaj momordicino. Nmaturaj fruktoj helpas kontraŭ diabeto. Krome la planto estas uzata por kontraŭagi verminfestiĝon, vezikoŝtonetojn, febron kaj stomakan uceron.
Farmakologio
Ekzistas ĝis hodiaŭ nur malmultaj klinikaj studoj aŭ studoj kun bestoj, kiuj dokumentas la efikojn de la amara melono.
Foronidoj
Foronidoj (scienca nomo Phoronida, foje nomataj hufumaj vermoj) estas malgranda filumo de marbestoj kiuj filtromanĝas per lofoforo (nome "krono" de tentakloj), kaj konstruas rektajn tubojn de kitino por subteni kaj protekti siajn mildajn korpojn. Ili vivas en plej el la oceanoj kaj maroj kiaj la Arkta Oceano sed eksklude ĉe la Antarkta Oceano, kaj inter la intertajda zono kaj ĉirkaŭ 400 metrojn suben. Plej plenkreskaj foronidoj estas 2 cm longaj kaj ĉirkaŭ 1.5 mm larĝaj, kvankam la plej grandaj estas 50 cm longaj.
Antonín Mánes
Antonín Mánes (naskiĝis la 3-an de novembro 1784 en Prago – mortis la 23-an de julio 1843 en Prago), estis ĉeĥa pentristo, patro de pentristoj Josef Mánes kaj Quido Mánes kaj de pentristino kaj artpedagogino Amálie Mánesová, profesoro de pejzaĝista skolo en Akademio de figuaj artoj en Prago. Inter liaj disĉiploj estis Bedřich Havránek.
Verkaro
Lia verkaro troviĝas surlime inter klasikismo kaj romantismo. Elstaras precipe liaj studoj en plenero.
Literaturo
E. Reitharová: Antonín Mánes, Praha 1967
Librofoiro de Madrido
La Librofoiro de Madrido estas evento kultura kiu okazas unufoje jare, dum la lastaj tagoj de majo kaj unuaj de junio, en Madrido (Hispanio), ekde antaŭ kelkaj jaroj en la Parko Retiro.
Historio
La Librofoiro de Madrido okazis unuafoje laŭ la simpla nomo Librofoiro ekde la 23a al la 29-a de aprilo de 1933 sur la Avenuo Rekoleto. Estis tiam organizita nur de la madridaj librovendistoj. Ekde tiam okazis pli da centoduono da okazoj, kaj estas lastatempe eĉ 300 budoj rilate al diversaj eldonejoj, librovendejoj, asocioj, institucioj ktp.
La enirejo estas senpaga. Oni vendas multajn librojn ĉiujare: ĉe kelkaj institucioj oni vendas dum tiu semajno pli da libroj ol dum la cetero de la jaro. Grava socia evento konsistas en la ĉeesto de famaj verkistoj kiuj dediĉas per aŭtografo aĉetitajn ekzemplerojn al ŝatantoj-sekvantoj; tiele la vico por atingi tion estas longega.
Suzuka
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas interalie
71783 Izeryna
71783 Izeryna estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 30-an de septembro 2000 de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Parko de Malluma Ĉielo Izera, establita en 2009 en la areo de protektita pejzaĝo de la Jizera montaro (ĉeĥe : Jizerská oblast tmavé oblohy) ĉirkaŭ la landlimo inter Ĉeĥio kaj Pollando. La nomo devenas de tiu de la oreado Izerina, patronino de la Jizera montaro, kaj de tiu de la mineralo izerino, lokala tipo de ilmenito kies koloro similas la nigrecon de la ĉielo en la parko.
(13160) 1995 US4
(13160) 1995 US4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
(14655) 1998 YJ22
(14655) 1998 YJ22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nigragorĝa pigogarolo
La Nigragorĝa pigogarolo (Calocitta colliei) estas rimarkinda longvosta pigogarolo de la familio de Korvedoj kaj ordo de Paseroformaj kiu loĝas en nordokcidenta Meksiko.
Aspekto
La nigragorĝa pigogarolo estas 58,5 al 76,5 cm longa, pli da duono el kio estas vosto. La supraj partoj esta bluaj kun blankaj pintoj en la vostoplumoj; la subaj partoj estas blankaj. La beko, gamboj, kapo, vizaĝo kaj videbla kresto estas nigraj escepte palblua duonluno sub la okuloj kaj makulstrio super la okuloj. Ĉe junuloj, la kresto havas blankan pinton kaj la makulo sub la okulo estas pli malgranda kaj pli mahelblua ol ĉe plenkreskuloj. Ĉe plej parto de birdoj, ankaŭ la gorĝo kaj supra brusto estas nigraj, sed kelkaj en la suda parto de la teritorio havas variajn blankajn zonojn tie.
La alvokoj estas variaj, laŭtaj, raŭkaj, foje kiel de psitako.
Teritorio kaj vivejo
Tiu nearktisa kaj neotropisa specio loĝas en paroj aŭ etaj grupoj en arbaroj, escepte humidaj arbaroj, kaj parte en malfermaj areoj de la pacifikaj deklivoj de Meksiko el suda Sonoro suden al Ĥalisko kaj nordokcidenta Kolimo, je totala teritorio de 160 000 km2. El 1993 estis evidenta malpliiĝo de la populacio.
Kutimaro
La nigragorĝa pigogarolo estas ĉiomanĝanta tipe de la familio de Korvedoj.
Ankaŭ la nesto estas tipa de la familio: granda taso el bastonetoj kovrita per pli milda materialo. La ino demetas 3 al 7 blankecajn ovojn kun brunaj kaj grizaj punktoj.
Tiu specio ŝajne hibridas kun la Blankagorĝa pigogarolo en Ĥalisko kaj Kolimo, kie intermezaj birdoj estas komunaj. Ĝi estis konsiderata kiel subspecio de la Blankagorĝa pigogarolo, Calocitta formosa colliei.
La dunoma nomo rememoras la skotan naturaliston Alexander Collie.
Aporio
Laŭ la helena mitologio, Aporio (el la greka Απορια, malriĉeco) estis dajmonino kiu personigis malfacilecon, perpleksecon kaj senpovecon. Pro tio, ŝi estis streĉe ligita al Ameĥanio (Senhelpeco), Penio (Malriĉeco) kaj Ptoĥejo (Almozado). Ŝia kontraŭa spirito estis Poro (Abundo, taŭgeco), kaj kvankam neniu mencias ŝiajn gepatrojn, tre eble Aporio estis filino de Nikso (Nokto), same kiel multaj similaj personigoj.
Laŭ Vergilio, Eneo trafis Aporion dum sia vojaĝo al subtera mondo, akompanada de Sibilo. Tie, la dajmonino loĝis en mallumo, kune kun multaj el la teruraĵoj de la mondo: Lukto (Malĝojo), la Nosoj (Malsanoj), Geraso (Maljuneco), Limo (Malsato), ktp.
István Mikó (aktoro)
István MIKÓ [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mikó István estas hungara aktoro, reĝisoro, voĉoaktoro, komponisto kaj teatrestro.
István Mikó naskiĝis la 1950 en Budapeŝto.
Biografio
István Mikó frue komencis muzikadi, li apartenis al Kaláka (muzikgrupo) inter 1969-1973. Li akiris diplomon en Teatra Altlernejo en Budapeŝto en 1977. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Thália (Budapeŝto), poste li gastroladis en Operetoteatro (Budapeŝto). Inter 1991-2002 li estris Teatron Petőfi en Sopron. Li ofte estas videbla en programoj de Hungara Televizio. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.
4362 Carlisle
4362 Carlisle estas malgranda, treege hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Perto, en Bickley (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Albert John Carlisle (1917–1993), kui pasis sian vivon en la aŭstralia savano kaj trovis pli ol 9000 meteorŝtonojn en la Nularba Ebenaĵo.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, P. Pravec, J. Oey, A. Marchini, R. Papini, F. Pilcher, R. Durkee, V. G. Chiorny, R. Montaigut, A. Leroy kaj M. Deldem, observinte  elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Seč (apartigilo)
Seč povas esti:
Anna Ostroumova-Lebedeva
Biografio
Ŝi naskiĝis kiel Anna Ostroumova en Sankta Peterburgo. En 1905, ŝi edziĝis al la kemiisto Sergej Lebedev.
Ŝi studis pentrarton ĉe la Lernejo Stieglitz de Teknika Desegno, kaj poste ĉe la Imperia Akademio de Belartoj kun Ilja Repin. La Akademio ekakceptis virinojn nur en 1892, kaj Ostroumova estis unu el la unuaj akceptitaj virinoj. En 1898 kaj 1899 ŝi studis en Parizo ĉe la Académie Colarossi kaj ankaŭ kun James Abbott McNeill Whistler. En 1900, Ostroumova gradiĝis el la Akademio, specializante pri grafiko, kaj en la sama jaro li aliĝis al la arta grupo Mir iskusstva en Sankta Peterburgo. En 1901, ŝi produktis la unuan serion de lignogravuraĵoj montrantaj urbajn pejzaĝojn de Sankta Peterburgo, menditaj de Sergej Djagilev.
En la 1900—aj al 1910-aj jaroj ŝi etende veturis ĉirkaŭ Eŭropo kaj ankaŭ laboris kiel libro-ilustraĵisto.
La ĉefa temo de siaj grafikaj laboroj, kaj lignogravuraĵoj kaj akvareloj, estis urbaj pejzaĝoj de Sankta Peterburgo. Ŝi estis ankaŭ interesitaj en eŭropaj urbaj pejzaĝoj, rezultitaj el ŝiaj veturoj en Eŭropo.
Konektu la punktojn
Konektu la punktojn (点 つ な ぎ), ankaŭ konata kiel punkto al punkto, estas speco de enigmo, kiu inkluzivas serion de numeritaj punktoj metitaj sur paĝo. Kiam aŭtoroj finas desegni liniojn kiuj konektas la punktarojn, ni trovos diagramon de objekto. La ludo estas destinita ĉefe por infanoj. La uzo de nombroj povas esti anstataŭigita per literoj aŭ aliaj simboloj.
Dialogo inter plenkreskuloj, oni uzas la esprimon "konekti la punktojn" kiel metaforon por priskribi la kapablon (aŭ nekapablo) ligi unu ideon kun alia ideo, kaj tiel vidi la "grandan bildon" aŭ trovi elstaran trajton en multaj informoj.
Reuven Feuerstein prezentas la rilaton inter punktoj kiel la unua ilo en kogna disvolviĝo.
Pyrénées-Atlantiques
Pyrénées-Atlantiques (jen france, prononco [], eŭske Pirinio Atlantikoak, gaskone Pirenèus Atlantics) aŭ Atlantikaj Pireneoj estas unu el la departementoj de la franca regiono Nova Akvitanio. Ĝi etendiĝas sur ĉe la pirenea montoĉeno, kaj havas 664,057 loĝantojn. La prefektejo (ĉefurbo) estas Paŭo, kie lokas grava kuŝejo de tergaso.
La departemento havas entute 547 komunumojn.
Pyrénées-Atlantiques havas landlimojn kun la departementoj Landes, Gers, Hautes-Pyrénées sed ankaŭ kun Hispanio. La departemento havas plie marbordon ĉe la Atlantika Oceano, funde de la Biskaja Golfo.
Krasíkov
Municipo Krasíkov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 11 km sudoriente de urbo Lanškroun. Vivas ĉi tie.
Historio
En husanaj militoj la monaĥoj devis la monaĥejon Koruna forlasi kaj kaŝi sin en konvento en Brno. Post militoj, en la jaroj 1437 - 1444, la monaĥoj provis sian agadon renovigi, sed vane, plejparto de la havaĵo jam apartenis al aliuloj. Malgraŭ Krasíkov restis havaĵo de aŭgustianoj, administris ĝin monaĥejo en Jevíčko ĝis sia nuligo en 1784 kaj monaĥejo Krono de Sankta Maria restis forlasita. Ĝis nun konserviĝis nur ruinoj sur monteto super la rivero. Monaĥejan nomon Koruna transprenis domaro fondita sur estinta monaĥeja korto. La vilaĝon Krasíkov vendis Religia fonduso en la jaro 1790 al princo Aloizo Jozefo el Lichtenštejn.
Antonín Machek
Antonín Machek (naskiĝis la 31-an de oktobro 1775 - mortis la 18-an de novembro 1844) estis ĉeĥa pentristo.
En centro de lia verkaro estas kolekto da portretoj de reprezentantoj de ĉeĥa nacia renaskiĝo (geedzoj Hanka, lingvisto Josef Jungmann, komponisto František Škroup k.a.) kaj bildoj ĉerpantaj el la ĉeĥa historio (Ĉeĥa historio en bildoj). Ekde empiro kaj frua romantismo li evoluis ĝis biedermeier.
Elipsa galaksio
Elipsa galaksio estas galaksio, kiu diferencas de aliaj specoj de galaksioj en la Hubble-serio per la homogena lumdistribuo kaj la manko de evidentaj strukturoj kiel ĉe spiralaj galaksioj.
Elipsaj galaksioj estas relative helaj en la centro kun unue rapida kaj poste pli malrapida falo de la heleco survoje eksteren.La linioj de sama heleco (izofotoj) estas priskribeblaj sufiĉe precize per samcentraj elipsoj. En la Hubble-serio, elipsaj galaksioj klasifikiĝas laŭ la formo de tiuj elipsoj je klasoj E0 (cirklaj) ĝis E7 (tre plataj). La nombro post E estas la rezulto de 10(a-b)/a, en kio a estas la granda kaj b la malgranda akso de elipso. Pli frue oni supozis, ke tiu plateco rezultas el rotacio, kaj ke elipsaj galaksioj estas do rotaciaj elipsoidoj. Intertempe oni ekkonis tion kiel ne ĝenerale valida. Ekzistas aparte inter la plej lumaj elipsaj galaksioj sistemoj ne aŭ apenaŭ rotaciantaj, kiuj tamen aspektas plataj. Ilia malsama etendiĝo en la diversajn direktojn de la spaco estas rezulto de tio, ke la rapidec-vario de iliaj steloj dependas de la direkto.
La parto de elipsaj galaksioj el la tuto de galaksioj dependas forte de la ĉirkaŭaĵo. En galaksiriĉaj galaksiamasoj, preskaŭ duono de la galaksioj estas elipsaj, dum falas la parto en regionoj maldensaj je galaksioj sub 10%. En la centro de multaj galaksiamasoj troviĝas aparte mashava elipsa galaksio, aŭ simila speco de galaksio nomata cD-galaksio.
Multajn komunajn trajtojn dividas iom malpli lumaj elipsaj galaksioj kaj la centraj bulboj de spiralaj galaksioj. Oni diferencigu la elipsajn galaksiojn disde la mallumaj sferoidaj nanaj galaksioj, kiuj ja ankaŭ havas elipsan formon, sed sekvas alian rilaton inter heleco kaj grandeco.
Plej multaj steloj en elipsaj galaksioj estas aĝaj. Ankaŭ enhavas elipsaj galaksioj kutime tre malmulte da interstela materio el kiu povus ekesti novaj steloj. Pro ilia aĝo kaj alta centra steldenso oni ofte supozis, ke elipsaj galaksioj ekestis jam antaŭ 10 miliardoj da jaroj per rapida kolapso de unu sola granda gasnubo. Tia ideo tamen ne klarigas la malmultan rotacion de multaj elipsaj galaksioj, kaj ne kongruas kun unu el la bazaj supozoj de hodiaŭa kosmologio, nome ke strukturoj kiaj galaksioj ekestas per kunfandiĝo de pli malgrandaj unuoj. Aldone estas indikoj el teorio kaj observo, ke kunfandiĝo de du spiralaj galaksioj rezultas je elipsa. Sed ankaŭ tia meĥanismo ne kapablas klarigi ĉiujn ecojn de nunaj elipsaj galaksioj. La tempo kaj maniero de ekesto de elipsaj galaksioj estas objektoj de intensa esplorado, kaj ili ne nepre samas por ĉiuj tiuj galaksioj.
De la fino de la 1990-aj jaroj observoj pli kaj pli klare montras, ke en la centro de ĉiu elipsa galaksio kaj de ĉiu bulbo de spirala galaksio troviĝas pezega nigra truo kun maso de kelkaj milonoj de tiu de la galaksio resp. bulbo. La okazaĵoj en la ekesto kaj evoluo de galaksioj kaj de nigraj truoj, kiuj respondecas pri tiu rilato, estas ankoraŭ neklaraj.
Jack Miller
Komencis en Klaso 125 en 2011, konkurencante kelkajn kurojn per Aprilia kaj KTM. En 2012 konkurencas per Honda, en 2013 per FTR Honda, en 2014 per KTM. En 2015 ekkuras en MotoGP, kondukante Honda de Team LCR. En 2016 ekkuras al la teamo Marc VDS, kondukante Honda.
Blankagorĝa pigogarolo
Aspekto
Tiu specio havas tre longan voston bluan. La supraj partoj esta bluaj; la subaj partoj estas blankaj. La beko, gamboj, okuloj kaj videbla kresto estas nigraj. La vizaĝo, gorĝo kaj supra brusto, kiuj estas nigraj ĉe la Nigrogorĝa pigogarolo, en tiu specio estas blankaj, kie kontrastas la nigraj elementoj, sed separataj el la aliaj blankaj subaj partoj de preciza nigra linio, kiu ankaŭ separas la supran vizaĝon el la bluaj nuko kaj krono.
Kutimoj
Blankogorĝa pigogarolo hibridas en Jalisco kun la Nigragorĝa pigogarolo (C. colliei), kun kiu ĝi formas superspecion.
Dýšina
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1242.
Ĝis fino de la jaro 2006 la municipo estis konsisto de distrikto Plzeň-nordo kaj ekde la 1-a de januaro 2007 ĝi estas konsisto de distrikto Plzeň-urbo.
Whitehorse
Whitehorse (esperantigebla: Vajthorzo) estas la ĉefurbo de la kanada teritorio Jukonio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Usono en la Somera Olimpiko 1932
La usona teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1932 en Los-Anĝeleso havis 474 sportistojn. Ili partoprenis en 17 fakoj. Flagotenanto de la usona teamo estis. La sportistoj atingis 41 orajn, 32 arĝentajn kaj 30 bronzajn medalojn. Sume la teamanoj en la Olimpiko havis la 1-an rangon.
Josef Hrabák (inĝeniero)
Josef Hrabák (naskiĝis la en Sirá - mortis la  en Příbram) estis ĉeĥa inĝeniero, altlerneja instruisto.
Biografio
Josef Hrabák komence lernis en liceo de Plzeň, poste en Akademio de Selmec en Hungara reĝlando, kie li akiris diplomon en 1857. Post la diplomo li estis asistanto samloke, krome li faris la necesajn praktikajn laborojn. Ekde 1862 li instruis 3 jarojn en simila akademio en Leoben, poste li havis postenon en Příbram. En 1867 li estis nomumita akademia instruisto en Příbram, post 2 jaroj li profesoriĝis, en 1855 li iĝis akademiestro. Li estis elstara figuro pri teknologioj de la ĉeĥaj minejoj kaj metalurgiaĵoj, li estis internacie konata pri vapormaŝinoj en minejoj. En 1889 li fondis turisman klubon en Příbram, li estis pioniro de la ĉeĥa turismo.
Kastelo Toszek
Kastelo Toszek - renesanca kastelo, troviĝanta en Toszek, 23 km. de Gliwice, Silesia Provinco en Pollando.
Historio kaj la homoj
Historio de la kastelo komenciĝas en la 10a-11a jarcentoj, kiam surloke de nuna konstruaĵo staris frua defenda ligna remparburgo. La unua skriba mencio pri la kastelo devenas de 1222 jaro. Dum feŭda dispartigo de Pollando burgo en Toszek apartenis al sekvintaj sileziaj dukoj kaj burgadministrantoj.
La plej grandan gravecon la kastelo havis en 15a jarcento, kiam ĝi estis posedaĵo de Duko Przemysław de Toszek, de la Oświęcim familia deveno. La Duko ne nur rekonstruis la kastelon (ŝanĝante lignan konstruaĵon en masonitan) post la husana revolucio, sed ankaŭ kreiĝis tie sian rezidejon.
Post lia morto la kastelon posedis dum mallonga periodo Dukoj de Opole, kaj poste, en la 16a jarcento, ĝi iĝis proprietaĵo de la Habsburg familio. En 1557 Habsburgoj garantie donis la burgon al Fryderyk von Redern, kies filo en 1592 aĉetis la kastelon.
Inter 1638 kaj 1707 la burgo estis regata de la Colonna familio, kiu faris grandskalan rekonstruon de la kastelo. Tiam la kastelo fariĝis magnata loĝejo, la plej eminenta en tiama Supra Silezio. La sekvantaj posedantoj estis: Johann Dietrich von Peterswald, grafo Franciszek Karol Kotuliński, familio Posadowski kaj Adolf von Eichendorff.
En 1797, la kastelon aĉetis grafo Franciszek Adam Gaschin. Post dekkelkaj jaroj, en 1811, la kastelo ruiniĝis pro brulego. Post la incendio oni uzis la kastelajn konstruerojn por krei novan palacon en Toszek. En 1840 la ruiniĝita kastelo estis aĉetita de Abraham Guradze, kaj tiu ĉi familio posedis ĝin ĝis la dua mondmilito. La kastelo estis fine parte rekonstruita inter 1957 kaj 1963. Hodiaŭ, la kastelaj domoj funkcias kiel kultura centro.
Andreas Bausewein
Trejnado kaj profesia laboro
Post la frekvento de la Gutenberg-lernejo en Erfurto li trejniĝis de 1989-93 kiel elektroinstalisto. Post la civila servo ĉe la ambulanca servo Arbeiter-Samariter-Bund li iĝis en 1995 kunlaboranto de la SPD-frakcio en la landa parlamento por la daŭro de unu jaro. De 1995-99 li studis ĉe la Fakaltlernejo de Erfurto kaj iĝis diplomita socialpedagogo. Postdiploman studon pri pedagogiko ĉe la Universitato de Erfurto li sukcese finis en 2002.
De 2002 ĝis 2003 li deĵoris kiel socialpedagogo ĉe la profesia pluklerigadejo de la malliberejo de Tonna. Poste li laboris kiel kvalifikiĝ-kunordiganto ĉe la turingia filio de la Germana sindikata konfederacio.
Politika laboro kaj publikaj oficoj
En majo 2006 li venkis ĉe la dua decida balotado la kristandemokratian kontraŭulon Dieter Hagemann per ne tute du trionoj de la voĉoj. Tiam nur 30,9 % de la erfurtanoj kun voĉdonadrajto partoprenis la elekton.
Okaze de la nova elekto de la SPD-estrarano en la 7-a de junio 2008 Bausewein ne plu estis elektita. Kaŭzo estis lia pozicio post la elektoj por la turingia landa parlamento, kiam li estis favorinta aliancon kun la maldekstruloj kontraŭe al la alo ĉirkaŭ Christoph Matschie, kiuj finfine ekkoaliciis kun la kristandemokratanoj. Tamen en la 6-a de marto 2010 li denove elektitis tiufunkcie (danke al nur 57 % de la donitaj voĉoj).
Karl Bleibtreu
Karl BLEIBTREU (naskiĝis la 13-an de majo 1859 en Berlino, mortis la 30-an de januaro 1928 en Locarno) estis germana verkisto.
Andreas Bausewein
Politika laboro kaj publikaj oficoj
Kiel urbestro li responsis i.a. por la malkonstruo de la monumentprotektita enirejo al la naĝejo ĉe la Norda parko.
Karl Bleibtreu
Vivo
La filo de la batalpentristo Georg Bleibtreu, post eta studtempo en Berlino kaj vojaĝoj tra la tuta Eŭropo, jam en 1879 elstare verkistis. En febre malrapida labortempo li pubikigis pli ol 100 epikaj, dramaj, lirikaj, kritikaj kaj sciencaj laboraĵoj. Kiel poeto kaj milithistoriisto - de Dies irae (1882) ĝis Weltbrand (1912), vizio de baldaŭa mondmilito - li unuigis nordan-heroan patoson kun historia objektiveco.
Celeste Yarnall
Ŝi komencis sian karieron kiel modelo kaj aktorante en televidaj reklamoj. Ŝi debutis en la kino en 1963 ĉe filmo The Nutty Professor. Yarn rolis la Yeoman (helpistino) Martha Landon en la epizodo The Apple de "Star Trek: The Original Series", kiu havis amaferon kun piloto Pavel Chekov (1967) kaj reaperos en Star Trek: Of Gods and Men en 2006. Ŝi igis la ĉefrolon de filmo Eve kaj rolis en filmo Live a Little, Love a Little de Elvis Presley ambaŭ en 1968. Ankaŭ en 1968 la National Association of Theatre Owners [Nacia Asocio de Teatro-Posedantoj] nomis ŝin "Plej Promesplena Nova Stelo" por 1968, kaj la Foreign Press Corps [Fremda Gazetara Asocio] nomis ŝin "Plej Fotogena Belaĵo de la Jaro".
Karl Bleibtreu
Vivo
Literaturhistorie gravis nur la kritikisto Bleibtreu kiel kunlaboranto kaj (1888-90) kuneldonanto de la de Michael Georg Conrad fondita gazeto Die Gesellschaft.
Celeste Yarnall
Ŝi aperis kiel "Scream Queen" kiu estas terurita de senkapa monstro en la filmo de 1971, Beast of Blood [Besto de Sango]. Samjare ŝi ĉefrolis la ĉefan vampiron en The Velvet Vampire, kiun Dave Kehr de Chicago Reader konsideris la plejbonan en sia tipo.
Karl Bleibtreu
Vivo
Lia Revolution der Literatur (1886), la programskribaĵo de la grupo Jüngstdeutsche, postulas sub la influo de Emile Zola novan realismon ne perfidantan la subjektivan-idealisman interpreton de faritaĵoj.
Andreas Bausewein
Politika laboro kaj publikaj oficoj
La 22-an de aprilo 2012 li jam dum la unua balotado reelektitis kiel urbestro (59,2 % de la donitaj voĉoj). La dua plej forta kandidato, la konservativulo Michael Panse, gajnis nur 14,9 %. Post la elekto de la Landa Parlamento de Turingio en aŭtuno de 2014 li gvidis la koaliciajn interparoladojn kun Maldekstruloj kaj Verduloj.
Familio
Andreas Bausewein edziĝis al Sysann Bausewein kaj havas tri infanojn.
Karl Bleibtreu
Verkarkaraktero
La heroa primonda ĉagreno de George Byron kaj la neforma realismo de William Shakespeare estas modelo por la verkaro Bleibtreu kiu senhelpe ŝanceliĝas inter la epokoj: inter kompreno por la tiutempaj socialaj problemoj kaj la enradikiĝo en burĝaj ideoj, inter Hegel kaj Darwin (kp. la problemo de genetiko en la dramo Seine Tochter, 1886), inter superhomeco (la dramoj pri Napleono kaj Cromwell) kaj prieŭropa laceco (kp. la budismajn dramojn), inter stiliga patoso kaj sobra ĵargono.
La realismo de Bleibtreu restas sur la enhava nivelo. La evoluo al konsekvenca naturalismo krititis de li polemike same kiel antaŭe la formala orbrila poezi(aĉ)o. La provo, kune kun Konrad Alberti fondi Germanan Teatron en 1890 por malhelpi la troan aktoradon de fremduloj en Berlino, baldaŭ malsukcesis. En 1908 Bleibtreu transloĝiĝis en Svislandon.
Jacupiranga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Litoral Sul Paulista kaj en la mikroregiono Registro. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Toba (Mie)
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bouzov (apartigilo)
Bouzov estas nomo por burgo kaj vilaĝo en Ĉeĥio.
Battery Park City
Battery Park City estas planita komunumo el areo de 0.4 km2 en la sudokcidenta ekstremo de Manhatano en Novjorko. La zono sur kiu ĝi staras estis prenita de la rivero Hudsono uzante 917,000 kubajn metrojn da tero kaj rokoj fositajdum la konstruado de World Trade Center kaj aliaj projektoj. La ĉirkaŭo kie troviĝas WTC, kaj pluraj loĝ- kaj komerckonstruaĵoj, estis nomita kiel Battery Park.
Iwo
Geografio
Iwo situas en montetaro en la sudokcidenta sekcio de la lando. Ĝi kuŝas ĉe rando de savano kaj pluvoarbaro.
Historio
Iwo estis en la 16-a jarcento (aŭ iomete poste) ĉefurbo de joruba Reĝlando Iwo. En 1906 fervojo konstruiĝis apud la urbo, kiu portis prosperon. Ankaŭ nun precipe joruboj vivas en la urbo kaj ili sekvas la islaman religion.
Ekonomio
En ĉirkaŭaĵo de Iwo oni kultivas kakaojn, ignamojn, maizojn kaj maniokojn. Aliaj okupiĝas pri palmooleoj kaj teksaĵoj.
Jóhannes Sveinsson Kjarval
Jóhannes Sveinsson Kjarval (15-a de oktobro 1885-13-a de aprilo 1972) estis unu de la plej gravaj islandaj pentristoj.
Li famas kaj por siaj tre realecaj bildoj de islanda naturo kaj por sia iom mita stilo.
La monbileto de 2000 islandaj kronoj bildigas Jóhannes Sveinsson Kjarval.
Publika artmuzeo en Rejkjaviko estas nomita laŭ li (Kjarvalsstaðir).
Geising
Geising ĝis la fino de 2010 estis sendependa urba komunumo en Germanio, kaj ekde la 1-a de januaro 2011 estas parto de la (antaŭe najbara) urba komunumo Altenberg. Ĝi apartenas al la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de 2015 la komunumoparto havis 1279 loĝantojn. La komunumo apartenas al tiuj en Germanio, kiuj ses semajnojn antaŭ pasko intense festas karnavalon.
Louis-Armand de Bourbon-Conti (1695-1727)
Louis Armand de Bourbon, grafo de La Marche, de Alais, de Beaumont-sur-Oise kaj de Pézenas kaj ekde (1709) princo de Conti, duko de Mercœur, senjoro de L'Isle-Adam, princo de Orange (1712), kromnome le Singe vert (la verda Simio), naskiĝis en Versailles la 10an de novembro 1695 kaj mortis en Parizo la 4an de majo 1727. Li estis grava kaj influa franca nobelo.
Kiel militisto, li militis en la epoko de la Milito de hispana sukcedo unue en Germanio kaj poste en Hispanio, sed ĉiam lasante malkuraĝan bildon de si mem. Kiel alta ŝtatestro li partoprenis en enorma fraŭdo kaj alpropriĝis el multe da oro el la ŝtato aŭ investistoj. En sia privata vivo estis konata fiagaĉo, post li estis kontaĝita de variolo (kaj el li ankaŭ lia edzino), kiam li serĉis supozitan kontaĝinton je la persono de prostituitino, kiu estis torturita de li mem. Ĉar li estis nobelo, li ne estis juĝita sed la posedantoj de la bordelo estis same torturitaj.
Tin Pan Alley
Tin Pan Alley estas la nomo kiun ricevis aro de muzikproduktistoj kaj komponistoj, loĝintaj en la urbo Novjorko, kiuj regis sur la popola muziko de Usono dum la lastaj jaroj de la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento. Kutime oni diras ke ĝi ekiĝis en 1885, kiam pluraj muzikeldonistoj translokiĝis al la distrikto Manhatano, precipe al la numero 28 de West Street inter Broadway kaj Sesa Avenuo.
Tin Pan Alley, en la komencoj fakiĝis pri melodramaj baladoj kaj komikaj kantoj ("novelty songs"), poste pri popularaj stiloj kiel ragtimo kaj cakewalk. Ĵazo kaj bluso eniris supraĵe al Tin Pan Alley, ĉar la muzikeldonistoj pli interesiĝis en amatoroj kaj malgrandaj muzikgrupoj.
Salikilaldehido
Salikiladehido estas organika komponaĵo konsistanta je unu fenola grupo ligita al formaldehida grupo. Ĝi estas viskoza senkolora likvaĵo kun milde aroma odoro, malmulte solvebla en akvo kaj facile solvebla en etanolo kaj duetila etero.
Ĝi apartenas al la familio de la hidrokso-benzaldehido konsistanta je tri izomeroj enhavantaj hidroksilan grupon (HO-) en la pozicioj 2, 3 kaj 4 de la benzaldehido. Salikata aldehido estas ĉefa antaŭaĵo al vasta gamo da kelatigagentoj, kelkal el ili estas komerce gravaj. Salikata aldehido estis unue produktita kaj priskribita, en 1838, de la germana apotekisto kaj farmaciisto Johann Pagenstecher (1783-1856).
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> 3-hydroxybenzaldehyde.svg| 3-hidrokso-benzaldehido 4-hydroxybenzaldehyde.svg| 4-hidrokso-benzaldehido Ethyl_salicylate.svg| Etil-salikato Phenyl_salicylate_structure.svg| Fenil-salikato Benzyl_salicylate.svg| Benzil-salikato Isobutyl_salicylate.svg| Izobutil-salikato Isoamyl_salicylate.svg| Izoamil-salikato </Gallery>
Nikola Aleksiev
Nikola ALEKSIEV, <Nikolĉjo Bogdanov> (naskiĝis la 29-an de junio 1909; mortis la 19-an de julio 2002) estis bulgara esperantisto kaj honora membro de UEA kaj MEM. Li estis la unua eksterlandano, kiu ricevis honoran membrecon de ĈEA.
Kiel ĵurnalisto kunorganizanta strikojn li pasigis 7 jarojn en karceroj de la faŝisma Bulgario. Post la dua mondmilito li ĉefredaktoris la centran organon de bulgaraj sindikatoj Trud (1946-1952) kaj estis membro de Tutmonda Packonsilantaro.
Li apartenis al plej aktivaj esperantistoj en Bulgario. Li estis la prezidanto de la Loka Kongresa Komitato de la 48-a Universala Kongreso de Esperanto en 1963. De 1964 ĝis 1976 Nikola Aleksiev estis prezidanto de Bulgara Esperanto-Asocio. Li dediĉis multajn fortojn al la komunisma Mondpaca Esperantista Movado (MEM), kies prezidanto li estis. Lingvan majstrecon li pruvis en siaj tradukoj (ekz. Apostolo de Libereco pri bulgara nacia heroo Vasil Levski, Mia vivo de Trifon Ĥristovski k.a.)
La revuo Internacia Ĵurnalisto en sia numero 1980 1-2, p. 10, aperigis artikolon okaze de lia 70-jariĝo.
Arles
La loĝantojn de Arles oni kutime en la franca nomigas arlésiens. Arles estas fama urbo, kies historio ekis dum la Romia periodo.
Bronzosturno
Aspekto
Kiel ĉe similaj specioj de la sama genro, ankaŭ tiu sturno estas nigreca kun tre metalecaj briloj, kio nomigas la specion, ĉefe verdecaj en kapo, subaj partoj kaj ĝenerale, sed ankaŭ malhelbluecaj aŭ violecaj en dorso kaj flugiloj. La okuloj estas tre ruĝaj. Beko kaj kruroj estas nigraj. Junuloj havas pli helajn subajn partojn kun malhela strieco.
Arles
Geografio
Arles situas sur la akso inter Nîmes (27 kilometroj okcidente) kaj Marsejlo (80 kilometroj oriente). Arles troviĝas sur la riverego Rodano, kie ekas la delto. La urbo do konsistigas iasence la enirejon de la natura regiono Camargue.
La teritorio de Arles entenas tri atentindajn naturajn areojn :
Palavana blua muŝkaptulo
La Palavana blua muŝkaptulo (Cyornis lemprieri) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Cyornis aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi estas endemia de Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Ĉe tiu specio maskloj havas bluajn suprajn partojn, dum inoj havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de seksa duformismo. Tamen subaj partoj estas pli egalaj kun oranĝeca brusto kaj helgriza aŭ blankeca ventro. La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La ino montras helajn okulringojn.
Gugloplekso
Gugloplekso (googolplex) aŭ guglego estas la nombro:
Oni ankaŭ povas skribi ĝin kiel: aŭ aŭ kiel la cifero 1 sekvata de guglo (10100) da nuloj. En jaro 1920 Edward Kasner kaj lia nevo Milton Sirotta inventis la vorton "googol" (esperante "guglo"). Milton proponis la terminon "googolplex" (esperante "gugloplekso") kiel "la cifero unu sekvata de skribitaj nuloj ĝis via laciĝo". Kasner decidis adopti pli formalan difinon "ĉar diversaj homoj ne laciĝos post la sama tempodaŭro".
Kiom granda estas gugloplekso?
Jam unu guglo estas pli granda ol la nombro de subatomaj partikloj en la konata universo, kiun diversaj sciencistoj taksis je 1072 ĝis 1087. Gugloplekso estas unu sekvata de guglo da nuloj, tial ne eblas skribi aŭ konservi gugloplekson kiel dekuman nombron, eĉ se la tuta materio de la universo estus transformita al papero kaj inko.
Končinský potok
Končinský potok (Končinský rivereto) kolektas siajn akvojn en arbarego inter Česká Třebová kaj Janov, fontas unu kilometron nordoriente de Mendryka, en tiu vilaĝo fluas tra kelkaj fiŝlagoj kaj en Janov turniĝas nordokcidenten kaj tiun ĉefdirekton tenas ĝis sia dedekstra enfluo en Loučná apud Cerekvice nad Loučnou. En Strakov fluas tra Strakovský fiŝlago kaj en Končiny el ĝi deflankiĝas kanalo, kiu provizas grandajn fišlagojn Netřebský, Heřmánek, Švábský kaj aliajn kaj enfluas en Sloupnický rivereto.
Končinský potok fluas trans vilaĝoj Mendryka, Janov, Strakov, Pazucha, Suchá, Němčice, Bohuňovice, kaj Cerekvice nad Loučnou.
Nobel-premio pri literaturo
La Nobel-Premio pri Literaturo (Nobelpriset i litteratur) estas premio aljuĝita ĉiujare de 1901, laŭ la heredaĵo de la inventisto Alfred Nobel, por literaturaj verkado "en ideala direkto". [[Dosiero:The percentage of Nobel Prize in Literature laureates by language family till 2012a.png|eta|492x492ra|Procento de ricevantoj de la Nobel-premio pri literaturo laŭ la lingvoj de iliaj ĉefaj eldonaĵoj kaj lingvaj grupoj, ĝis 2012.
Intertempe aperis - aŭ pli ĝuste reaperis - finfine la sola beletraĵo de Nobel mem - la teatraĵo Nemesis (Nemeza). En ĝi oni povas vidi kiel li mem opiniis rilate al religio, eklezio kaj simile. Kelkaj do nun kredas, ke ĝuste Fo kaj Saramago eble estis la unuaj premiitoj tute laŭ la gusto de Alfred Nobel, ĉar laŭ ili "ideala" por li signifis lukti por siaj idealoj kontraŭ dio, eklezio, ŝtato kaj aliaj aŭtoritatoj.
La Nobel-premio pri literaturo estas donata laŭ decido de la Sveda Akademio.
La Nobel-premio pri literaturo estas donita ĉefe al verkistoj, kiuj verkas en iuj lingvoj kaj familioj de iuj lingvoj. Aktuale en 2021, 93% de premiitoj verkis en sia denaska kaj studata hindeŭropaj lingvoj, kaj la kvin plej oftaj lingvoj, en kiuj verkis la premiitoj, estas laŭ ordo de ofteco la angla (25%), la franca (14%), la germana (12%), la hispana (9%) kaj la sveda (6%). Ĝenerale 93% de la gajnintoj verkis en hindeŭropaj lingvoj, el kiuj nur unu verkis en lingvo el neeŭropa branĉo de ĉi tiuj lingvoj. Vidu la diagramon por pliaj detaloj.
Amerikaj kritikistoj rimarkis la fakton, ke famaj usonaj verkistoj kiel Philip Roth, Cormac McCarthy aŭ Thomas Pinchon, aŭ latinamerikaj verkistoj kiel Jorge Luis Borges, Julio Cortázar aŭ Carlos Puentes ne gajnis la premion, dum malpli konataj verkistoj kiel la germana verkistino Herta Müller, kiu apenaŭ estas rekonata ekster la landlimoj, venkis.
La premio estas kutime donita al la tuta verkaro de la gajnanta aŭtoro. Tamen, en ok kazoj la premio estis aljuĝita por speciala libro. Tiuj libroj estas la jenaj: Kronikoj de Romo (Mommsen, 1902), Olympischer Frühling (Spitteler, 1919), Kresko de la Grundo (Hamsun, 1920), "Kamparanoj" (Reymont, 1924), The Forsyte Saga (Gulsworthy, 1932) kaj "La oldulo kaj la maro" (Hemingway, 1954). La germana verkisto Thomas Mann gajnis la premion en 1929 pro sia libro Buddenbrooks verkita en 1901, en kio estis la plej longa periodo inter la kialo de venkado kaj gajnado de ĝi dum la historio de la premio. Aliflanke, la franca verkisto Roger Martin du Gard gajnis la premion en 1937 pro sia plurvoluma libro Les Thibault antaŭ fini la verkadon de la oka kaj lasta volumo publikigita en 1940.
Jenaj aŭtoroj ricevis la premion:
Tradukoj en Esperanto
Ĉi-poste sekvas tradukoj aperintaj libroforme. Krom tiuj ĉi, aperis ankaŭ multaj tradukoj en revuoj.
Viktor Tóth
Viktor Tóth naskiĝis la en Kiskunhalas.
Biografio
Viktor Tóth komencis siajn muzikajn studojn en la aĝo de 14-a en muziklernejo de Paks, iom poste en Szekszárd. En la malfruaj 1990-aj jaroj li estis membro de pluraj hungaraj ŝlagraj kaj ĵazaj muzikgrupoj. Li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2003. Lia ĉefinstruisto estis Gyula Csepregi. Dum la studentaj jaroj li establis triopon, poste kvarteton. Iom poste li aliĝis al pluraj konataj ĵazmuzikistoj, post jaroj jam ankaŭ en Eŭropo kaj Usono. Li registris la unuan sondiskon en 2005. Li ricevis premiojn inter 2006-2017.
Prietržka
Prietržka (hungare Kispetrős [kiŝpetrOŝ]) estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Prietržka situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Skalica troviĝas je 6 km.
Historio
La unua skriba mencio okazis en 1262 en latina formo "villa Petrus". En 1787 oni komputis tie 408 vilaĝanojn en 84 domoj, en 1828 398 loĝantojn en 57 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis "Kis-Pritrzsd", poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Kispetrős 392 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Skalica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Prietržka 427 homoj, (424 slovakoj).
Nordiaj militoj
La termino Nordiaj Militoj en la historio de Eŭropo signas plurajn militojn, en kiuj interluktis la armeoj de pluraj ŝtatoj pri la hegemonio en la teritorio de la Balta Maro kaj la ĉirkaŭaj landoj. Pro la diversaj naciaj historiaj tradicioj ne ekzistas unueca internacia nomaro, tiel ke la nomigo kaj nombrigo de la militoj ne komplete identas en ĉiuj lingvoj.
Nomigo
Ĝenerale oni konsideras sub la nomo Nordiaj Militoj ĉiujn militajn konfliktojn en la teritorio de la Balta Maro, aparte en la teritorio de Baltio, do la nunaj ŝtatoj Litovio, Latvio kaj Estonio, inter la jaroj 1554 ĝis 1721. Unuope temas pri
La unuopaj naciaj historioj kutimiĝis malsame nombri la militojn. Tiel ekzemple tri diversaj militoj nomatas la "Unua Nordia Milito": Germanaj, rusaj, anglalingvaj kaj plej multaj skandinaviaj historiistoj sub tio komprenas tradicie komprenas la militon de 1655 ĝis 1660. Iuj svedaj historiistoj tamen nomas la Svedan-Rusan Militon de 1554 kaj 1557 la Unua Nordia Milito, dum iuj rusaj historiistoj tiel nomas la Polan-Rusan Militron de 1654 ĝis 1667. Laŭ la tradicio de la pola-litova historio ĉefe tri konfliktoj nomiĝas la Nordia Militoj: La unua signas la konflikton Pollando-Litovio kun la Grandduklando Moskvo de 1562 ĝis 1570, la dua la militon de 1655 ĝis 1660 kaj la tria la "Grandan Nordian Militon" de 1700 ĝis 1721. Apartaĵo estas la konflikto inter la Reĝlando Svedio, la Reĝlando Danio kaj la Duklando Brandenburgio dum la jaroj de 1674 ĝis 1679. La konflikto laŭ la dana kaj sveda historio nomiĝas "Milito de Schonen", laŭ la germana tamen Brandenburgia-Sveda Milito kaj konsideriĝas kvazaŭ du diversaj militoj.
Fono
Per la malaliĝo de Svedio el la Unio de Kalmar kaj la elekto de Gustav Eriksson kiel sveda reĝo finiĝis la hegemonio de Danio en Skandinavio. Per tio komenciĝis la lukto pri la „Dominium maris baltici“, pri la hegemonio en la teritorio de la Balta Maro.
La Reformacio en la skandinaviaj ŝtatoj kaŭzis profundajn ŝanĝojn. Pro la malekleziigo de multaj antaŭe katolikaj posedaĵoj – teritorioj kaj ĉiaspecaj konstruaĵoj – kaj la ekonomia prospero la Potenco de la ŝtataj reĝoj plifortiĝis. La feŭdaj ŝtatoj de la regiono forte penis pri ekspansio. De okcidento nederlandaj komercistoj penetris la Baltan Maron kaj provis malaltigi la influon de la urboj kunigitaj en la Hansa Ligo. Kaj en la oriento la Grandduklando Moskvo ekde la jaro 1558 luktis pri teritorio rekte borde de la Balta Maro.
Áron Márton
MÁRTON Áron estis rumania hungara predikulo, eklezia kaj edukscienca verkisto, katolika episkopo de Transilvanio, Rumanio naskita la en komunumo Csíkszentdomokos, Hungario kaj mortinta la  en Alba Iulia, Rumanio.
John Stubblefield
John Stubblefield (naskiĝis la 4-an de februaro 1945 en Little Rock, Arkansas; mortis la 4-an de julio 2005 en Bronkso, Novjorko) estis usona ĵazatenorsaksofonisto kaj flutisto.
Vivo kaj verkado
John Stubblefield lernis infanaĝe ludi komence pianon kaj transiris poste al saksofono. Li transloĝiĝis al Ĉikago, kie li verkis fine de la 1960-aj jaroj en la rondo de AACM kun muzikistoj kiel Joseph Jarman aŭ Lester Bowie. En 1971 li transloĝigis al Novjorko, muzikis tie kun Charles Mingus kaj McCoy Tyner. En 1972 li kunverkis je la produktado de Anthony Braxton, Town Hall (Trio & Quartet) 1972, en 1973 li muzikis ĉe Abdullah Ibrahim (Africa Space Program) kaj en 1974 li mallonge estis en la bando de Miles Davis, kie li estas aŭdebla je la titolo Calypso Frelimo, publikigita sur la albumo Get Up With It. En 1976 li estis membro de la bando de Nat Adderley.
En la 1980-aj jaroj li tenis proprajn ensemblojn; ekde 1984 li verkis proprajn muzikalbumojn je propra nomo, plejparto por diskeldonejo Enja kun muzikistoj kiel Geri Allen, Cecil Bridgewater, Mulgrew Miller, Charnett Moffett, Hamiet Bluiett, Rufus Reid kaj Victor Lewis. En 1980 li kunverkis la produktaĵon Coup de Tete de Kip Hanrahan, en 1983 tiun de Impressions of Charles Mingus fare de la orkestro de Teo Macero. En 1988 li muzikis en la bandego de Julius Hemphill, en la bando de Jerry Gonzalez kaj kun Kenny Barron (Live at fat Tuesday's). En 1989 li kunverkis la albumon African River de Abdullah Ibrahim kaj muzikis kun Louis Hayes (Una Max).
En la 1990-aj jaroj li muzikis kun McCoy Tyner, Craig Harris (F-Stops), en 1994 denove kun Kenny Barron kaj Jerry Gonzalez, en 1997 kun Larry Willis. Ekde 1993 li regule revenante kunverkis projektojn de la Bandego Mingus.
Richard Cook komparas lian stilon kun tiu de David Murray.
Spurebleco
Spurebleco estas, en la scienco pri mezuroj, kvalito de mezuro kiu priskribas kiel ĝi rilatas al aliaj mezuroj, kion oni faras uzante aŭ la samajn mezurilojn aŭ la saman mezuraton. [Traceability (angle) / traçabilité (franca) / trazabilidad (hispana)]. Laŭ la difino en la "Vocabulaire Internationale de Métrologie" (VIM) [Internacia Vortaro pri Mezurscienco], Spurebleco estas "Eco de rezulto de mezuro aŭ valoro de normaĵo per kiu oni eblas ĝin kompari al difinitaj normoj, plej ofte naciaj aŭ internaciaj normoj, per nerompita ĉeno de komparoj, ĉiu kun difinitaj necertecoj." Per tia ĉeno de komparoj, oni certigas ke la mezura rezulto rilatas per kalkulebla maniero al iuj normoj, aŭ al la difino de la bazaj unuoj kiu rilatas al la mezuro. Tiu eco de mezuro ne certigas ke la mezuro estas taŭga por iu apliko, nur ke oni povas kalkuli la necertecon de la mezuro rilate al la difinitaj normoj.
Ekz: Oni mezuras la dikecon de cilindro per mikrometro kaj havigas la rezulton 24,04 mm. Oni mezuras ĝin plurfoje kaj kalkulas ke la averaĝo de la mezuroj estas 24.035, kaj la varianca radiko estas 0.015 mm. La mikrometron oni kontrolas per gaŭĝaj blokoj, kaj tiujn gaŭĝajn blokojn oni sendas jare al pli altnivela laboratorio, kiu certigas ilin per siaj propraj gaŭĝaj blokoj. Tiujn pli altnivelajn gaŭĝajn blokojn oni sendas al Nacia Mezur-scienca Instituto, kiu kontrolas ilin per siaj propraj eĉ pli altnivelaj gaŭĝaj blokoj, kiujn oni kontrolas per lum-onda interferilo. La ond-longecon de la lazera lumo oni konas tre bone, tio estas, per tre malgranda necerteco, per kvantummekaniko. La difino de la unuo de longeco (la metro) estas la distanco, kiun lumo iras tra vakuo dum 1/299,792,548 sekundoj.
Locmalo
(jen france, bretone Lokmac'hloù) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Celesteno la 5-a
Sankta Papo Celesteno la 5-a (n. 1215 - m. 19-a de majo 1296) - estis papo en 1294. Li estas unu el tre malmultaj papoj de la Katolika Eklezio, kiuj abdikis.
Antaŭ ol li estis elektita papo, li estis benediktano kaj nomiĝis Pietro di Morone (Pietro el Morone). Li ankaŭ kreis la ordenon de la Celestenanoj.