cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto snel assimileren
Esperanto snel assimileren (Rapide asimili Esperanton) estas lernolibro por nederlandlingvanoj, verkita de Wim De Smet kaj kun antaŭparolo fare de Grégoire Maertens. La verko aperis en Antverpeno en la jaro 1982 kaj estas speciale destinita al tiuj kiuj jam estas studintaj aliajn lingvojn kaj kapablas per memstudado lerni Esperanton en relative malmulte da tempo.
Pontifika Gregoria Universitato
Eminentaj studuloj kaj profesoroj de la Pontifika Gregoria Universitato
Ne mankis afrika prezento ĉe la PUG
Eksteraj ligiloj
France: oficiala situo de la Pontifika Gregoria Universitato
Fukujama
Fukujama (japane 福山市 [Fukujama -ŝi]; Hepburn Fukuyama) estas urbo en Japanio. Ĝi situas en la regiono Ĉugoku, la okcidenta parto de la insulo Honŝuo, kaj administre apartenas al la gubernio Hiroŝima. Laŭ la stato de 2010 la urbo havis 465 238 loĝantojn.
Esperanto snel assimileren
Enhavo
La verkisto konsideris ke en tiuj cirkonstancoj estas eble en dek kvin paŝoj, eventuale eĉ en dek kvin tagoj akiri sufiĉan superrigardon de la lingvo Esperanto kaj komencantan scipovon. Kvin aspektoj de la lingvouzo estas priparolataj: ĉiutaga vivo, leteroj, sciencaj raportoj, prozo, poezio, kaj tri lernfazoj: kompreni, skribi, paroli.
Márton László
LÁSZLÓ Márton (la:slo:) estas rumania hungara historiisto naskita en Târgu Mureș la 2-an de novembro 1976.
Kariero
Márton László diplomitiĝis pri historio en UBB de Kluĵo inter 1997-2001. Li doktoriĝis en Katolika Universitato Pázmány Péter de Piliscsaba, (Hungario). Li laboras en la ŝtata arkivejo de Târgu Mureș.
Dugny - La Courneuve (Tramtrajno en Francilio)
Dugny - La Courneuve estas haltejo de Eksprestramo 11 situanta en komunumo La Courneuve apud Dugny, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
42748 Andrisani
42748 Andrisani estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Jim Pepper
Jim Gilbert Pepper II (naskiĝis la 18-an de junio 1941, mortis 50-jara la 10-an de februaro 1992) estis ĵaza saksofonisto, komponisto kaj kantisto de Kanza kaj Maskoka indiĝena amerika heredaĵo. Li translokiĝis al Novjorko en 1964, kie li venis al eminenteco en la lasta 1960-aj jaroj kiel membro de La Liberaj Spiritoj (The Free Spirits), frua ĵazo-roka fuzia grupo en kiu ankaŭ kunlaboris Larry Coryell kaj Bob Moses. Pepper daŭrigis havi longan karieron en ĵazo, registranta preskaŭ dekdu albumojn kiel muzikgrupa gvidanto kaj multajn pli da kiel solisto. Li kaj Joe Lovano ambaŭ kune ludis tenorsaksofonon en grupo gvidita de tamburisto Paul Motian, registrantaj tri vinilajn diskojn en 1984, 1985 kaj 1987.
Herzogenbuchsee
Herzogenbuchsee estas komunumo de la iama distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 6514 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Herzogenbuchsee situas en la regiono Supra Argovio meze inter Araŭo kaj Berno. Al la komunumo apartenas ankaŭ la municipo Oberönz, kiu estis ĝis la 31-a de decembro 2007 aŭtonoma politika komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,83 km², de kiuj 34,4% estas kovritaj de arbaro, 37,6% servas por agrikulturo kaj 27,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Heimenhausen kaj Graben, en oriento al Thunstetten, en sudoriento al Thörigen, en sudo al Bettenhausen, Bollodingen kaj Steinhof SO (SO), en sudokcidento al Seeberg, kaj en okcidento al Aeschi (SO) kaj Niederönz.
Trafiko
Horzogenbuchsee havas tre konfortan trafikan situacion. Tra la komunumo pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno. La kantona ĉefvojo n-ro 22 kondukas de Herzogenbuchsee al Wangen ĉe Aro, kie en distanco de proksimume 8 kilometroj nordokcidente situas la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kaj de Oberönz la kantona ĉefvojo n-ro 269 kondukas al Soloturno. Herzogenbuchsee situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Berno kaj estas haltejo de rapidtrajnoj. Alia trajnlinio kondukis de Herzogenbuchsee al Soloturno, tiu lasta tamen en la jaro 1992 estis fermita por la persona transporto. Inter Wanzwil kaj Soloturno ĝi en la jaro 2004 estis remalfermita kiel parto de la nova rapidlinio de Olten al Soloturno. De la stacidomo de Herzogenbuchsee pluraj poŝtaŭto- kaj buslinioj kondukas al la ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Herzogenbuchsee datiĝas el la jaro 886 kiel Puhsa. Por distingi ĝin de Münchenbuchsee oni menciis la lokon en la jaro 1301 unuan fojon kiel Herzogenbuchze.
El prahistoria tempo oni trovis en Herzogenbuchsee restaĵojn el la neolitiko kaj la Hallstatt-kulturo. Proksime de la tombejo Kappelifeld oni malkovris la restaĵojn de romia bieno kun mozaiko el vulkana tofo.
En mezepoko Herzogenbuchsee estis kiburga posedaĵo. Pro siaj altaj ŝuldoj la Kiburgoj devis pandigi la lokon al la burgunja familio von Grünenberg en la jaro 1375. Kune kun la kampargrafejo Burgonjo Berno akiris en la jaro 1406 ankaŭ la korton en Herzogenbuchsee.
Ek de la 1-an de januaro 2008 al Herzogenbuchsee apartenas ankaŭ la iama komunumo Oberönz.
Te Atairangikaahu
Te Atairangikaahu, plena nomo kaj titolo Te Arikinui Dame Te Atairangikaahu (naskiĝis la 23-an de julio 1931, mortis la 15-an de aŭgusto 2006) - maoria reĝino ekde la 18-a de majo 1966 ĝis la 15-a de aŭgusto. Te Arikinui estas maoria reĝa titolo, Dame - angla ina ekvivalento de la nobla titolo Sir, kaj Te Atairangikaahu - la nomo oficiale proprigita dum kronado, identa kun la pli frue uzata de ŝia patrino. Kiel princino uzis la nomon Piki Mahuta.
Maristo Luno
Maristo Luno (japane 美少女戦士セーラームーン [Biŝōĝo Senŝi Sērā Mūn], Sailor Moon, laŭvorte: Bela Juna Batalisto Sailor Moon) estas japana mangao verkita kaj desegnita de Naoko TAKEUĈI kaj samnoma tre fama internacie anime-seriaro dissendita en Japanio ekde 1992 al 1997. La anime-seriaro konsistas el 5 serioj (po 34—46 epizodoj).
La mangao iĝis tre fama pro la sukcesa renovigita uzo de la subĝenro maho-soĝo aŭ magiaj knabinoj, kaj la agado kaj bataloj (sentai) akiris la aprobon de la maskla sektoro, ĝenerale ne interesiĝinta pri ĉi tiaj rakontoj. ​ La mangao estis publikigita en la japana magazino Nakayoshi, apartenanta al eldonejo Kodansha, inter 1991 kaj 1997 kaj kompilita en dek ok volumoj.
La mangao mem baziĝas sur la antaŭa mangao de Naoko TAKEUĈI, nomata "Koda nomo: Maristo V", rakontanta nur la aventurojn de unu el Maristo-batalistoj. Kiam oni proponis animeigi tiun mangaon, la aŭtoro ŝanĝis la ideon pri unu batalisto al rakonto pri teamo de Maristo-batalistoj. Tiel aperis la mangao kaj animeo "Sailor Moon". Nova anime-serio, Sailor Moon Crystal (美少女戦士セーラームーン Crystal) aperis en somero de la jaro 2014. Ĝi rakontas pli fidele la mangaajn okazaĵojn ol la unua animeo.
Aperis ankaŭ tri animaciaj filmoj post la dua, tria kaj kvara serio kun sendependa scenaro (vidu Aliaj produktoj>Animeaj filmoj). Estis filmita en la jaro 2003 ankaŭ samnoma doramao bazita sur la unua serio de animeo. Ĝia scenaro kaj la scenaro de la mangao/animeo entenas plurajn malsamojn. Krome kreiĝis videoludoj kaj muzikaloj, bazitaj sur kaj mangao kaj animeo.
Intrigo
La ĉefpersono Usagi Cukino estas ordinara japana lernanto de mezlernejo. Kurante matene al lecionoj, ŝi surpaŝas nigran katinon (en la animeo, ŝi savas la katinon de ĉikanantaj infanoj). Tamen ŝi denove renkontas ŝin kaj mirinde ekscias, ke la katino scipovas paroli. Tiu katino, nomata Luno, helpas Usagi-on veki kaŝitajn fortojn por transformiĝi al Maristo Luno, por tiel batali kontraŭ malicaj estaĵoj atakantaj homojn. Poste ili renkontas aliajn junajn inojn kapablajn transformiĝi al Maristo-batalistoj. Krome, dum ili batalas kontraŭ la monstroj senditaj de fortaj malamikoj, aperas mistera viro kun la vizaĝo kovrita per masko, li nomas sin Nokta Masko kaj savas Mariston Lunon en krizaj momentoj. Laŭ la disvolviĝo de la rakonto, la Maristo-batalistoj kaj Nokta Masko iom post iom ekscias pri siaj antaŭaj vivoj, el kiuj originas ilia potenco.
Maristo-batalistoj
Maristo-batalisto (セーラー戦士 [Sērā-senŝi]) estas tipo de magia batalisto, kiu defendas homojn kontraŭ malbono. En la ĉiutaga vivo ili estas ordinaraj homoj. Ili ricevas magiajn kaj fizikajn kapablojn, kiam ili transformiĝas en Maristo-batalistojn. En batalista formo, ili aspektas malsame de la ordinara formo kaj oni ne rekonas ilin. Ĉiu Maristo-batalisto estas juna virino almenaŭ en sia batalista formo. Pro tio oni nomas ilin ankaŭ "美少女戦士 [Biŝōĝo Senŝi]" (laŭvorte: Bela Juna Batalisto). La vorto "Maristo" (Sailor en la japana kaj en la angla) devenas de la vestostilo de la batalistoj, kun mallongaj jupoj kaj bantoj, similaj al la popularaj lernejaj uniformoj nomataj セーラー服 [sērā fuku].
Origino de la ĉefaj herooj
En la fora pasinteco, en Luno estis reĝlando nomata "Arĝenta Milenio" (シルバー・ミレニアム [Shirubā Mireniam], el la angla Silver Millennium). Ĝi pace kunekzistas kun Tero. Endimiono, princo de Tero kaj Sereniti, princino de Luno reciproke enamiĝis. Sed homoj sorĉitaj de malluma potenco atakis Arĝentan Milenion. Uzante la forton de la Legenda Arĝenta Kristalo kaj oferante sian vivon, reĝino Sereniti ĉesis la invadon, tamen la reĝlando jam estis detruita. La reĝino sukcesis fari nur tion, ke sia filino Sereniti, sia amato princo Endimiono kaj la ĉefaj gardistoj de la reĝlando reenkarniĝu en planedo Tero en estonta paca tempo por vivi tie trankvile kaj feliĉe.
Divido kaj antagonistoj
La rakonto de la mangao dividiĝas en kvin temajn intrigarkojn, respondantaj al kvin serioj de la animeo. Ĉiu arko estas difinata per la grupo de malamikoj (antagonistoj), kontraŭ kiuj la ĉefaj herooj batalas. Estas ankaŭ du esceptoj: la aliplanedanoj Ajl kaj An en la komenco de la dua serio, kaj reĝino Nehelenia (ĉefa antagonisto de la kvara serio) en la komenco de la kvina serio.
En Esperanto
La reta studio Esperaĵo ekpublikigis en aprilo 2022 neoficialan Esperantan tradukon de la unua intrigarko de la mangao (Malluma Reĝlando).
Personoj
La nomoj de la personoj ofte estas elektitaj nehazarde. Ekzemple, la unua ideografiaĵo "月 [cuki]" de la familinomo Cukino (月野) signifas lunon, same kiel la angla "Moon" — la batalnomo de Usagi.
La familinomoj de ĉiuj ĉefaj herooj ankaŭ konsistas el du ideografiaĵoj: la dua estas la sama por ĉiuj — "野 [no]" (kampo) kaj la unua estas varia:
"水 [mizu]" (akvo) kaj "火 [hi]" (fajro) por Maristo Merkuro kaj Maristo Marso — tio reflektas iliajn magiajn potencojn.
"愛 [ai]" (amo) por Maristo Venuso — reflektas, ke Venuso estas la roma diino de amo; "木" [ki] (arbo) — reflektas verdan vest-koloron de Maristo Jupitero.
La persona nomo "Usagi" (うさぎ) signifas leporon aŭ kuniklon, tio rememorigas folkloran leporon/kuniklon vivantan sur Luno. Krome, la persona nomo "衛" [Mamoru] de Nokta Masko signifas la verbon "defendi" kaj kutime li ĝuste tion faras, precipe rilate al Maristo Luno.
La nomoj de ĉiuj Maristo-batalistoj estas angla-lingvaj en la japana originalo. La nomoj de iliaj kontraŭuloj ankaŭ venas el la angla aŭ alia eŭropa lingvo. Jen la nomoj aperintaj en la Esperanta versio de la mangao.
Maristo-Steloj (serio 5)
Maristo-steloj
Animeaj filmoj
Post la serio 2,3 kaj 4 estis produktita animea filmo, daŭriganta la serion per scenaro sendependa de antaŭa kaj sekvonta serio.
Geea trakipiteko
La Geea trakipiteko (Trachypithecus geei, iam Presbytis geei), konata ankaŭ simple kiel ora languro, estas cerkopiteka simio kiu troviĝas en malgranda regiono de okcidenta Asamo, Barato kaj en la najbaraj montetoj de la Nigraj Montoj de Butano. Ĝi estas unu el la plej endanĝeritaj specioj de primatoj de Barato. Delonge konsiderata sankta fare de multaj Himalajaj popoloj, la ora languro estis por la unua fojo atentita por la okcidenta mondo fare de la naturalisto E. P. Gee en la 1950-aj jaroj. En parto de Butano, ĝi hibridiĝis kun la vertolanguro T. pileatus.
Aspekto
La mantelo de la plenkreskaj orlanguroj gamas el koloro de kremo al oro; en ties flankoj kaj brustoj la haroj estas pli malhelaj kaj ofte rusteckoloraj; la manteloj de junuloj kaj femaloj estas pli helaj, arĝentecblankaj al hele sablokoloraj. La ora languro havas nigran vizaĝon kaj tre longan voston kiu estas ĝis 50 cm longa. Oni notis, ke la felo ŝanĝas siajn kolorojn laŭ la sezonoj.
Boos
Boos estas la nomo de jenaj objektoj:
En Germanujo:
en Francujo:
Boos estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
6213 Zwiers
6213 Zwiers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130  eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, 80 km norde de San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda astronomo Hendrikus Johannes Zwiers (1865 – 1923). Li estas konata pro esti kalkulinta la orbiton de la kometo 17P/Holmes.
Armena evangelio de la infanaĝo
Armena Evangelio de Infanaĝo estas apokrifa evangelio armenlingva atinginta nian epokon, kies manuskriptoj estis unuafoje integre konigitaj al scienca mondo nur en 1898 iniciate de pastro Isaia Daietsi, laŭ du malsamaj redaktoj. Ambaŭ manuskriptoj estas freŝdataj kaj nun estas konservataj en monaĥeja biblioteko de la Ordeno Mekitarista, unu el ili ekaliriĝis en 1824 kaj estas kopio, skribita permane de pastro G. Esaican, de kodekso iom pli antikva kaj detruita ĉar konsiderita verko hereza.
Tiu apokrifa evangelio sin prezentas kiel konsista kaj multvorta pliampleksigo de la infanaĝaj eventoj rakontitaj de aliaj evangelioj de la infanaĝo, kompletigitaj per legendeca materialo devenanta el armenaj tradicioj. Aparte elstaras la dia aspekto de Jesuo allasante spurojn monofizitajn, pri kiu herezo estis suspektata, sed maljuste, la Armena Apostola Eklezio post la deklaro de la Koncilio de Kalcedono.
Aŭtoro kaj dato
Malsame al la plejgranda parto de la apokrifaj infanaĝaj evangelioj, la armena evangelio ne apogiĝas sur eksplicitaj referencoj. Tio povas ŝuldiĝi al la konscio kiun havis la aŭtoro(j) de verko reviziiga kaj ampleksanta la antaŭan materialon, sen iu ajn pretendo de aŭtoritateco.
Kiel datadoj de la verko estas proponitaj de spertuloj pri tiu scienco diversaj epokoj: ili startas el 4-a jarcento ĝis la 12-a jarcento. La traesploro de la manuskriptoj konservitaj ne helpas al la solvo de la problemo ĉar ili datas je la 19-a jarcento. En la manoj de kompetentuloj trakuras ankaŭ aliaj manuskriptoj pli antikvaj entenantaj apartajn epizodojn, sed ne klaras ĉu tiuj legendaĵoj estas ekstraktaj de la origina armena evangelio aŭ ĉu ĉi tiu estas kolekto en unika rakonto de la antaŭaj rakontoj.
Manuskripta tradicio
Por redakti la nunan tekston de la armena infanaĝa evangelio oni utiligis la sekvajn manuskriptojn:
Enhavo
La 28 ĉapitroj de la infanaĝa armena evangelio, multe pli ampleksa ol la homologoj de la samtemaj apokrifaĵoj, povas esti laŭenhave dividitaj tiel:
Kritiko
Rilate la verkajn fontojn, unuavide kaj sen tro da precizigoj, la unuaj 14 ĉapitroj de tiu apokrifa evangelio reeĥas preskaŭ ĉiujn la temojn de la evangelio laŭ Jakobo tra la perado de la ĉĉ. 1-15 de la evangelio laŭ Pseŭdo-Mateo. La ĉĉ 15-24 reproponas temojn de la fuĝo al Egiptio jam ĉeestajn en la ĉĉ. 16-25 de sama Pseŭdo. Mateo kaj en la ĉĉ. 9-25 de la araba evangelio de la infanaĝo, ampleksigante la elmigron ankaŭ al aliaj teritorioj (Sinajo Monto, Moabo, Sirio, Kanaano, Galilea regiono). La finaj ĉapitroj (25-28) entenas aŭtonomiajn materialojn.
Rilate teologiajn aspektojn de la rakontoj, en kelkaj dialogoj traaperas aparta atento pri la naturo dia kaj nedirebla de Jesuo, preskaŭ neglektante tiun homan: karakterizo tia propra de monofizitismo.
Apartaĵo atentiganta estas la kronologio de la naskiĝo de Jesuo: la sesa de januaro, identa al tiu orienta kaj malsama ol tiu okcidenta de la 25a de decembro. Ĉu en la rakonto eĥo de la gregoria kalendaro?
La la nomo de la Tri Reĝoj, tri fratoj reĝoj de la precipaj popoloj de Oriento (Persio. Hindio, Arabio) ne prezentas originalecon: jam en la 5-a jarcento estas dokumentita en Aleksandrio de Egiptio la tradicio kiu ilin nomigas, sen tamen iu ajn historia fundamento, Gasparo, Melkioro kaj Baltasaro. Utilas rimarkigi ke aliaj kristanaj tradicioj (kopta, persa) atribuis al ili malsamajn nomojn.
Ludwig Bechstein
Ludwig BECHSTEIN (naskiĝis la 24-an de novembro 1801 en Vajmaro, mortis la 14-an de majo 1860 en Meiningen) estis germana verkisto, bibliotekisto kaj arkivisto. Hodiau li famiĝas antaŭ ĉio pro siaj Popolaj fabeloj.
Vivo
Bechstein naskiĝis kiel nelegitima filo de Johanna Carolina Dorothea Bechstein kaj de franca elmigrinto nome Louis Dupontreau. Adoptis lin en 1810 lia onklo Johann Matthäus Bechstein. Ekde tiam li portis novan nomon. Lia onklo ankaŭ ebligis al li frekventi la gimnazion en Meiningen kaj trejniĝi kiel apotekisto en Arnstadt (1818-21), kie li restis kiel helpanto ĝis 1824.
Jam en 1823 li publikigis sub la nomo C. Bechstein la Turingiajn popolfabelojn. Poste li estis ĝis 1826 apotekisto-astistanto en Meiningen kaj ĝis 1828 provizoro ĉe la Schwan-apoteko en Bad Salzungen. Tamen tiaj deĵoroj tute ne kontentigis lin. Poste donis al li duko Bernhard la 2-a (Saksio-Meiningen) stipendion por studi historion, filozofion kaj literaturon. La studoj komenciĝis en 1829 en Leipzig kaj kontinuiĝis en München ekde 1830. En Leipzig li membriĝis al studenta korporacio. En la 1831-a jaro li iĝis duka kabinetbibliotekisto en Meiningen kaj en 1833 estro de la Duka publika biblioteko. Li fondis en 1832 la regionhistorian societon Hennebergischer altertumsforschender Verein, kiun li estris ĝis 1857.
Bechstein eldonis en 1834 kronikon de Meiningen (1676-1824). En 1840 li distingitis per la titolo de Kortega konsilisto kaj ekloĝis en propra domo en la Halbestadt-strato. En 1842 li aliĝis al la framasona loĝio Charlotte zu den drei Nelken ein. En 1848 li transprenis la gvidadon de la arkivo Gemeinschaftliches Hennebergisches Archiv kiel estro kaj arkivisto.
Honoroj
Memoriĝas onin al Bechstein hodiaŭ ekz. memorigtabulo ĉe lia domo en Meiningen kaj krome strato nomita por li. Krome bazlernejo, fontano kaj apoteko en Untermaßfeld. Bechstein-angulo troviĝas en la literatura muzeo en la Baumbach-domo (Meiningen).
Ekde 2001 ekzistas la premio Thüringer Märchen- und Sagenpreis Ludwig Bechstein, kion oni aluĝas al meritoplenaj fabelrakontistoj, ilustristoj, eldonistoj kaj aliaj kun profesiaj aŭ ŝatokupaj ligoj al fabeloj kaj legendoj.
Villefranche-sur-Saône (stacidomo)
Villefranche-sur-Saône estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Villefranche-sur-Saône, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Satu Mic (Șilindia)
Satu Mic [satu mik] (foje Satu-Mic; hungare: Dezsőháza) estas vilaĝo en Rumanio sude de Ineu administracie apartenanta al komunumo Șilindia. En 1910 ĝi havis 707 loĝantojn (hungaroj), en 1992 (46 % da rumanoj, 54 % da hungaroj. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Puynormand
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Pueinarmand - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Tultepec
Tultepec estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tultepec.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 110.145 loĝantojn. El tiuj 54.057 viroj kaj 56.088 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19-feb kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2240 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 700.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 41′ norda latitudo kaj 99° 8′ okcidenta longitudo.
Friedland (Meklenburgo)
Friedland estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio estas la centro de la samnoma komunumaro Friedland. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La Konfeso
La Konfeso estas verko de Lev Tolstoj, kiun el la rusa lingvo tradukis M.S. Tenner. Ĝi aperis 87-paĝe, en Kovno ĉe Pres. Sokolovskii en la jaro 1911.
Nenince
Nenince, hungare Lukanénye [lukanEnje] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nenince situas laŭ flankovojoj preskaŭ kontaktiĝanta kun Bátorová. Veľký Krtíš troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1135 en formo "Nene", kiu baldaŭ iĝis "Lukanénye". En 1409 ankaŭ apuda vilaĝo "Házasnénye" aperis. En 1715 oni komputis en Lukanénye 22 domojn kaj nobeldomon. En 1828 loĝis en Lukanénye 404 loĝantoj en 66 domoj, en Házasnénye 175 loĝantoj en 29 domoj. En 1907 la 2 vilaĝoj unuiĝis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lukanénye (jam unuigita) 827 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Lukanénye rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Nenince apartenas al Slovakio, kie en 2001 vivis 1394 homoj, (1085 hungaroj, 305 slovakoj).
(13047) 1990 RJ5
(13047) 1990 RJ5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Paneo
Ĝeneralsence paneo estas akcidenta nefunkciado de aparato ; ekzemple : paneo de motoro, paneo de radioricevilo....
Aparte, notindas la du subaj uzoj de la vorto.
Paneo (motorveturilo)
Paneo en la trafiko estas prokrasto pro difekto(j) je la motorveturilo. Oni ankaŭ parolas pri aŭtopaneo. Plej ofte oni komprenas per paneo situacio en kio oni dum veturo kun la motorveturilo devas haltigi ĝin, ĉar estas neebla aŭ danĝera por pluen veturi.
Paneo (velŝipo)
Paneo estas provizora haltigo de velŝipo per velmanovro.
3570 Wuyeesun
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wu Yeesun (1904 – 2004), ĉina fakulo pri la bonsajoj.
Bornheim
Bornheim havas diversajn signifojn:
7555 Venvolkov
7555 Venvolkov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (ekde 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sovetunia mondfama okulkuracisto Veniamin Vasiljeviĉ Volkov (cirile: Вениамин Васильевич Волков ). Li faris signifajn kontribuojn al la kuracado de la kancero, traŭmatoj kaj brulvundoj al la okulo. Heroo de Socialisma Laboro kaj Ordeno de Lenin en 1982, nomita "Homo de la Jaro 1998" de la Usona Biografia Instituto, kiu faris lin dumviva ano de la instituto de la Internacia Konsilantaro pri Esploro.
264 Libussa
264 Libussa estas granda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la usona astronomo Christian Heinrich Friedrich Peters, la elde la observatorio de Clinton, en Nov-Jorkio (Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Libuše (Libussa), mita fondintino de la urbo Prago.
Arne Novák
Arne NOVÁK, propranome Arnošt František Marie Novák (naskiĝis la 1-an de marto 1880 en Litomyšl – mortis la 26-an de novembro 1939 en Polička) estis ĉeĥa literatura kaj vidarta historiisto kaj kritikisto, bohemiisto kaj germanisto. En 1921 aperis lia supervido pri la ĉeĥa literaturo esperantlingve.
Vivo
Li devenis el sep infanoj de mezlerneja instruisto d-ro Josef Novák kaj verkistino Teréza Nováková. Liaj ses gefratoj mortis en junaĝo.
Li lernis en gimnazio de Litomyšl, ekde 1895 en Prago kaj abiturientiĝis en 1898. En la jaroj 1898-1902 li studis germanistikon kaj bohemiistikon ĉe Karola Universitato. En 1901 li restadis ĉe universitato en Berlino, en 1904 ĉe universitatoj de Munkeno kaj Hajdelbergo. Poste li laboris kiel mezlerneja instruisto en Prago kaj Kutná Hora. En 1906 li docentiĝis pri la germana literaturo ĉe la Karola Universitato kaj en 1910 ankaŭ pri la ĉeĥa literaturo. En 1920 li fariĝis profesoro pri ĉeĥa literaturo ĉe Masaryk-Universitato en Brno kaj en 1921 li translokiĝis al Brno. En la jaroj 1924-1925 li estis dekano de la Filozofia Fakultato ĉe Masaryk-Universitato. En la jaroj 1938 kaj 1939 li estis elektita kiel rektoro. Lian nomon portas la strato, kie havas sidejon la Filozofia Fakultato de Masaryk-Universitato.
Pro siaj meritoj pri la historioj de la ĉeĥa kaj germana literaturoj li estis elektita kiel membro de Ĉeha Akademio de Sciencoj kaj Artoj (la 27-an de januaro 1936), de Reĝa Ĉeĥa Societo de Sciencoj (la 14-an de januaro 1931), kaj de Praga lingvoskolo (junie 1936). Ekde 1921 li laboris en redakcio de Lidové noviny (Popola Gazeto), kunlaboris ankaŭ kun gazetoj Volné směry, Pestrý týden, Lumír, Rozhledy kaj aliaj.
Familia vivo
En 7-an de julio 1908 li edziĝis al Jiřina Haaszová (1887-1977), filino de tradukisto Jaroslav Haasz (1860-1939). Al la geedzoj naskiĝis filo Radovan, kiu mortis en la dua gimnazia klaso.
Verkoj
Li estis tre klera, en lia verkaro estas evidentaj kapabloj analizaj kaj taksaj. Instruis lin František Xaver Šalda, Jaroslav Vlček kaj Josef Pekař.
Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi
La Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi (Nəsirəddin Tusi adına Şamaxı Astrofizika Rəsədxanası) estas astronomia observatorio en la montaro Kaŭkazo (Azerbajĝano). Ĝi estas nomita laŭ Nasir al-Din al-Tusi ; ĝi troviĝas sur la orienta deklivo de la monto Pirgulu en la distrikto Ŝamaĥi je alto de 1500 m, 22 km nordokcidente de la urbo Ŝamaĥi (Şamaxı). Ĝi profitas de po 150 – 200 sennubaj noktoj ĉiuj jaroj.
Historio
La azerbajĝana sciencisto Yusif Mammadaliyev ludis signifan rolon en la kreo de la observatorio. En 1981, estis elektita por ĝi la nomon de Nasir al-Din al-Tusi, matematikisto kaj astronomo de la mezepoko. Setlejo por la personaro estis kreita, nomata " Vilaĝo Yusif Mammadaliyev " (kromnomita Pirgulu). La unua direktoro de la observatorio estis la akademiano Hajibey Sultanov (1921 – 2008), dum kies estreco, de 1960 ĝis 1981, intensaj astrofizikaj observoj estis plenumitaj.
En septembro 2008, la observatorio suferis gravajn riparojn.
Teleskopoj
Dum la sovetunia periodo, la observatorio mezuris la luman polarizadon de la kometo de Arrest per la ĉefa instrumento – reflekta teleskopo de 2 m konstruita en Germanio – establita en 1966, kiu tiutempe estis la plej granda teleskopo en la Suda Kaŭkazo.
Krome, la sekvantaj instrumentoj estas uzataj en la observatorio.
La teleskopo de 2 m kaj ĝiaj instrumentoj
Tiu teleskopo estis instalita far'de la germana firmao Carl Zeiss Jena, La ĉefa spegulo havas diametron de 208 cm kaj fokusa distanco de 900 cm, ĝi kombinas tri malsamajn optikajn sistemojn.
Ĉefa fokuso
La fokusa distanco de la ĉefa fokuso estas 936 cm kun fokusa kvociento de F/4,5 kaj plata skalo de 23 "/mm. Por fotometriaj observoj, la kasedo ĉefa fokuso havas utilan kampon de 21 × 21 coloj kiam ĝi estas uzata kun korektilo de kampo. Estas spektrografo por la ĉefa fokuso kun du  kaj tri fotiloj, uzataj por studi la feblajn ĉielajn korpojn.
Fokuso Cassegrain
La ekvivalenta fokusa distanco de la fokuso Cassegrain estas 2950 cm, ĝia fokusa kvociento estas F/14,5, kaj ĝia plata skalo estas 7 "/mm. Ĉe tiu fokuso, pluraj aparatoj povas esti uzataj :
Kubuta fokuso
La Kubuta fokuso havas ekvivalantan fokusan distancon de 7200 cm kun fokusa kvociento de F/36 kun plata skalo de 3 "/mm. La instrumentoj ĉe la Kubuta fokuso estas :
Teleskopo Zeiss-600
Tiu teleskopo estis instalita far'de la germana firmao Carl Zeiss Jena en 1982. La diametro de la ĉefa parabola spegulo estas 60 cm kaj la fokusa distanco 240 cm ; la fokusa distanco en aranĝo Cassegrain estas 75,5 cm kaj la plata skalo ĉe la fokuso Cassegrain estas 28 "/mm. Longtempe, la observoj estis plenumitaj per fotoelektra fotometro. Ŝargkuplita fotilo kun termoelektra malvarmigo de la firmao FLI estas uzata kiel detektilo, tiu fotilo havas 4000 × 4000 rastrumerojn.
Teleskopo AZT-8
Tiu teleskopo estis instalita en 1970. Ĝi bezonas modernigon.
Meniska teleskopo AST-452
Tiu teleskopo estis instalita en 1964. Ĝi bezonas modernigon.
Azimuta suna teleskopo ASQ-5
Tiu teleskopo estis instalita en 1963. Ĝi bezonas modernigon.
Kromosfera kaj fotosfera teleskopo AFR-3
Tiu teleskopo estis instalita en 195. Ĝi bezonas modernigon.
Biblioteko
La Scienca Biblioteko de la Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi estis kreita samtempe kiel la observatorio. Ĝi konsistiĝas el du ĉefaj aŭloj. La legoĉambro estas organizita en la unua aŭlo. Tie estas ekspozicio de novaj libroj, periodaĵoj, revuoj kaj enciklopedioj ; en la dua granda aŭlo, estas sisteme lokata literaturo en rusa kaj aliaj. Estas pli ol 14 000 libroj, pli ol 2 500 revuoj (21 en rusa, 23 en angla, 5 gazetoj (“Azərbaycan”, “Xalq”, “Respublika”, “Elm” kaj “Поиск”), malnovaj kaj raraj eldonaĵoj, manuskriptoj, fakaj vortaroj kaj enciklopedioj, referencaj revuoj kaj aliaj specialaj sciencaj kaj teknikaj literaturaĵoj. La biblioteko ludas gravan rolon pri astrofiziko kaj astronomio kaj en la publikado de cifereca eldonoj.
Internacia kooperado
La kooperado inter la Ŝtata Universitato de Bakuo (ŜUB) kaj la Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi komencis la kun la kreo de katedro pri Astrofiziko de la Ŝtata Universitato de Bakuo ĉe la Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi kaj akordo estis parafita, kiu establas branĉon de la Departemento de Astrofiziko de la ŜUB en la observatorio. La dokumento estis parafita de la rektoro de la ŜUB, la akademiano Abel Maharramov, kaj la direktoro de la observatorio Namig Jalilov. Laŭ tiu kontrakto, en oktbro 2018, la Branĉo de la Departemento de Astrofiziko de la Fakultato de Fiziko de la ŜUB malfermis sian branĉon en la observatorio.
Multenombraj dungitoj estis elektitaj anoj de la Internacia Astronomia Unio, de la Eŭropa Astronomia Societo kaj la Eŭrazia Astronomia Unio. La observatorio estas ankaŭ ano de la Internacia Kosmonaŭtika Unio.
La estraro de la observatorio laboras kun fremdaj astronomoj pri pluraj temoj. Dum la ekzisto de la observatorio, ĝia personaro publikigis pli ol 2500 artikolojn en fremdaj kaj lokalaj revuoj. Prolemoj pri suna fiziko kaj interago Tero - Suno estigis proksiman kunlaboron kun esploristoj en Rusio, Germanio, Israelo, Bulgario kaj Kartvelio, kaj diversaj astronomiaj organizoj de aliaj landoj. Esploroj pri stela fiziko estas plenumitaj kun teamoj de rusaj observatorioj, la Rusia Akademio de Sciencoj, la Astronomia Instituto Ŝternberg, la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato kaj aliaj. La movebla stacio de la Universitato Stanford operacias en la observatorio.
Muricilândia
Muricilândia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.152 loĝantojn en 2010.
Kanuno
Kanuno (قانون, qānūn, pluralo قوانين, qawānīn; Qanun; kanun; քանոն; κανονάκι) La araba قانون, qānūn  (kanun) signifas leĝo.
Kanuno estas trapezoforma kordinstrumento kun 78 kordoj kiu ludas ŝlosilan rolon en la araba kaj turka klasika muziko. Ĝi ricevis tiun nomon ĉar ĝi determinas la tonalton por la aliaj instrumentoj kaj la kantisto en arabaj klasikaj ensembloj.
La kanuno datas de la 10-a jarcento ĝia origino estas la Mezoriento. Tamen ĝi estas ankaŭ populara muzikinstrumento en nordafrikaj landoj (Magrebo), Okcidentafriko, Centra Azio kaj en la sudoriento de Eŭropo.
Armenia
Elia Pehlivanian
Karine Hovhannisyan
Egiptio
Ibrahim Al-Aryan
Israelo
Elad Gabbai
Victor Ida
Turkio
Kanuni Ömer Efendi
Kanuni Haci Arif Bey (1862-1911)
Vecihe Daryal
Erol Deran
Ahmet Meter
Mumim Sesler
Regiono Buĥaro
La regiono Buĥaro, Baĥara regiono aŭ provinco Buĥaro (Buxoro viloyati / Бухоро вилояти) estas regiono (viloyat) de Uzbekio situanta en la sudokcidento de la lando. La dezerto Kizilkumo okupas gravan parton de la teritorio. Ĝi havas limojn kun Turkmenio, kun la regionoj Navojo, Kaŝkadarjo, iom de la regiono Ĥorezmo, kaj de Karakalpakio. Ĝi kovras areon de. La loĝantaro estas kalkulata je, kun loĝantaj en la kamparo. Buĥaro estas dividata en 11 administraj distriktoj. La ĉefurbo estas Buĥaro (ĉ. loĝantoj). Aliaj gravaj urboj estas Alato, Karakulo, Galasijo, Gazli, Giĵduvano, Kagano, Romitano, Ŝafirkano kaj Vabkento.
Gustaf Unonius
Gustaf Elias UNONIUS (n. la 25-an de aŭgusto 1810 - m. la 14-an de oktobro 1902) estis la fondinto de frua sveda kolonio en Nord-Ameriko, konita kiel Nova Upsalo, proksime al la urbo Merton en la kantono Waukesha. Tiu kolonio rapide fariĝis modelo por la posta, amasa skandinava elmigrado al Usono.
Gustaf naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1810 en Helsinko, en la grandprinclando Finnlando, kiu tiam apartenis al Rusio. Lia familio transloĝiĝis al Svedio, kiam li estis ankoraŭ knabo. Li sekve vojaĝis al Usono, kaj aventureme esploris la okcidentan amerikan limon. Sian vivon li poste raportis en siaj duvolumaj memuaroj, titolitaj Pioniro en Nordokcidenta Ameriko 1841-1858 (angle Pioneer in Northwest America 1841-1858). Unonius cetere skribis leterojn al svedaj, danaj kaj finaj gazetoj pri pionira vivo en Ameriko : tio kaŭzis amasan skandinavan elmigradon al Usona Mez-Okcidento.
Unonius studadis en Nashotah, Viskonsino, kie li obtenis diplomon. Li poste fariĝis episkopala pastoro, revenis al Svedio en 1858 kaj mortis tie la 14-an de oktobro 1902.
Tultitlán
Tultitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Tultitlán de Mariano Escobedo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 110.145 loĝantojn. El tiuj 54.057 viroj kaj 56.088 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19,02 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2240 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 700.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 41′ norda latitudo kaj 99° 8′ okcidenta longitudo.
Benuza
Benuza [beNUza] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Cabrera, en la sudokcidento de la provinco. Benuza estas etimologie rilatebla al Ben Uza, kiel aludo al iu reloĝantoj ĉu mozaraba ĉu juda: en hebrea Uza signifas Fortulon. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Benuza, Lomba, Llamas de Cabrera, Pombriego, Santalavilla, Sigüeya, Silván, Sotillo de Cabrera kaj Yebra, okupas totalan areon de 172,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 464 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 200 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Molacillos, Gallegos del Pan, Villalube kaj Coreses.
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de La Cabrera estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ĝambijo
Ĝambijo (arabe جمبية aŭ جنبية) estas kurba ponardo, kiu estas portata kiel akcesoraĵo, ornamaĵo sur zono en arabaj landoj, precipe en Jemeno. La kosteco de la ellaboriteco efektivigas ĝin kiel riĉec-simbolon. Plej valoraj ĝambijoj havas prenilon el rinocera nazkorno. Ĝambijo restis efika bataltranĉilo, sed oni uzas ĝin en ceremonioj (viriĝo, geedziĝo, tribaj festoj ktp.). Alia tranĉilo el tiu regiono estas la ŝafro.
Protekta aresto
Protekta aresto (germane: Schutzhaft), estis la ekster- aŭ para-leĝa kapto de politikaj kontraŭuloj, judoj kaj aliaj persekutitaj grupoj de homoj en Nazia Germanio. Ĝi estis foje oficiale defendata kiel necesaĵo, por protekti ilin kontraŭ la "justa" kolero de la germana loĝantaro. Schutzhaft ne antaŭvidis juĝan ordonon, fakte la arestitoj plej verŝajne neniam vidis juĝiston.
Ĉe la aresto kaj "translokado" de tiuj viktimoj submetitaj al Schutzhaft, neniu dokumento estis provizita. Ĝi estis konsiderata malsama ol normala juĝa agado, kaj ne postulis mandaton aŭ antaŭanoncon.
La viktimoj tiam estis ofte senditaj al koncentrejoj kiel koncentrejo Dachau aŭ koncentrejo Buchenwald.
(154229) 2002 JN97
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia estas proksima de la 2:5 kun la Tero kaj 3:4 kun Marso.
14566 Hokuleʻa
14566 Hokuleʻa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
(154229) 2002 JN97
Orbito
Ĝia discentra, ne tre klinita, orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso.
Sergej Stepanoviĉ Ĉaĥotin
Sergej Stepanoviĉ Ĉaĥotin (nask. en 1883 en Konstantinopolo — mort. la 24-an de decembro 1973 en Moskvo) estis rusdevena profesoro pri sciencoj, universitata profesoro, mikrobiologo kaj sociologo, antaŭvidanto.
Biografio
Sergej Ĉaĥotin estas iniciatinto de la moderna propagando, origine eksperimentita en Germanio por kontraŭstari hitlerismon. La socialdemokrata partio, al kiu apartenis en tiu tempo Ĉaĥotin, rifuzis apliki la metodojn de kontraŭ-propagando kiujn li konsilis, lasante tiel la venkon al la nazia partio. Ĉaĥotin estis tamen organizinta kun siaj rimedoj, kontraŭ la opinio de sia partio, la propagandon por certaj regionoj de Germanio. Ĉie kie li organizis ĝin, la socialdemokrata partio havis pli bonan rezultaton ol la nazia partio. Lia libro “Le viol des foules par la propagande politique“ (La perforto de la amasoj per la politika propagando) estis tuj cenzurita okaze de ĝia unua publikigo en Francio, en 1939, por ne malplaĉi al Hitler kaj Mussolini. Inter liaj francaj amikoj troviĝis kiu skribis memore al li : "Dum la Okupacio, S. Ĉaĥotin trovis azilon kaj korinklinon en la Laboratorio de la granda Caullery, kie li daŭrigis esplorojn pri kancero (...). ).
“ La perforto de la amasoj per la politika propagando “
La eldono de la ampleksigita versio aperinta en 1967 estas 608-paĝa kun multege da referencoj. Ĝi dividiĝas en 12 ĉapitroj kun antaŭparolo kaj konkludo :
En tiu lasta ĉapitro, en la paĝo 524 de la eldono de 1967, tuta longa paragrafo pritraktas la neceson de internacia artefarita helplingvo, kiel tiu kiu montriĝis vivopova. “''Estas klare, ke la nacio kies lingvo estus agnoskita kiel universala akirus ekonomiajn, kulturajn kaj politikajn avantaĝojn super ĉiujn aliajn. Sed la inerteco kaj la konservativa spirito de la regantoj de preskaŭ ĉiuj landoj ankoraŭ malhelpas ke Esperanto povu esti la tutmonda helplingvo.''“
En la sekva paragrafo, la aŭtoro jam antaŭvidis la neceson alveni “pli malpli frue, al internacia sistemo de esprimado de la ideoj pli logika kaj simpla ol la naturaj naciaj lingvoj.“
Ĉaĥotin kaj Esperanto
Poligloto, Sergej Ĉaĥotin estis esperantisto. Li lernis la lingvon en 1892.
En “Tra densa mallumo“ aperis pri li mallonga informo laŭ kiu ''“en 1934, alvenis el Germanio pluraj elmigrintoj esperantistaj. Inter ili estis la rusa menŝevika profesoro d-ro Sergej Ĉaĥotin, malgranda, tre nervema, iom kalva, formikdiligenta scienculo. En Germanio, li estis estinta propagandisto por la fama “Fera Fronto“ social-demokrata, laŭdire inventis li la trisagan insignon. Atinginte Kopenhagon li interkontaktiĝis kun nia klubo. Li diris, ke en Germanio la esperantistoj multe helpis lin en la propaganda laboro, kaj nun li rekompence volas helpi la esperantistojn per propagando. Cetere Ĉaĥotin estas eminenta biologo, kaj dum sia vizito en Kopenhago li faris prelegojn en Biologia societo pri diversaj inventoj de li faritaj pri mikroskopia tekniko. Lia senĉesa inventemo ankaŭ etendiĝis al Esperanto, por kiu li eltrovis tabelojn, turntablojn ktp por faciligi ties instruadon.''“
En Germanio Ĉaĥotin faris prelegojn pri Esperanto. En multaj lokoj de la distrikto de Heidelberg li prelegis pri la temo "Mondlingvo kaj la laboristaro", faris sciencan paroladon en la Naturhistoria kaj Medicina Societo de Heidelberg kaj rekomendis uzi Esperanton en scienco. Li aktive partoprenis la Esperanto-vivon en Sovetio: en 1962 en Moskvo li parolis pri la interesiĝo al Esperanto en sciencaj rondoj de Moskvo kaj pri granda amiko de Esperanto — akademiano Berg. En tiu tempo li festis la 70-jariĝon de sia esperantisteco.
En sia numero de la 16a de februaro 1974, “Heroldo de Esperanto“, tiam redaktata de Ada Fighiera-Sikorska, informis pri la forpaso de Sergej Ĉaĥotin “la dojeno de la sovetiaj esperantistoj“, en la aĝo de 90 jaroj. “Laŭ lia volo, liaj cindroj estis transportitaj al Korsiko“.
En la rusa
(traduko de la titoloj)
En la germana
(traduko de la titoloj; vd ankaŭ de:Sergei Stepanowitsch Tschachotin sub "Werke")
La Kontinuo
La Kontinuo. De Edward Vermilye Huntington, el la angla tradukis Raoul Bricard 1907 X. kaj 125 p. Elementa teorio starigita sur la ideo de ordo kun aldono pri transfinitaj nombroj. La unua grava matematika verko en Esperanto.
Drauț
Drauț [draŭc] (hungare: Doroszlófalva) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Târnova. En 1910 ĝi havis 2 179 loĝantojn (rumanoj), en 1992 — 1 100. Ĝia unua skriba mencio estas el 1406. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (ĝis 1744 Zaránd, poste Arad vármegye).
Anna Maria Mozart
Anna Maria Walburga MOZART (naskiĝis la 25-an de decembro 1720 en St. Gilgen ĉe Wolfgangsee kaj mortis la 3-an de julio 1778 en Parizo) estis la patrino de Maria Anna Mozart kaj Wolfgang Amadeus Mozart.
Ŝia patro, Wolfgang Nikolaus Pertl (1667-1724), devenis de kampara familio, sed li studis jursciencon en Salcburgo. Krome li ŝatis instrui kantarton. La patrino Eva Rosine estis filino de la preĝeja muzikisto Puxbaum.
Dum la jaro 1747 Anna Maria edziniĝis al la komponisto Leopold Mozart en la salcburga katedralo. Ili havis sep infanojn. Nur du infanoj plenkreskiĝis: Maria Anna, nomita Nannerl (1751-1829) kaj Wolfgang Amadeus (1756-1791).
Anna Maria Mozart mortis en Parizo, kien ŝi akompanis Wolfgang Amadeus; la patro ne sukcesis atingi libertempon. La celo de la vojaĝo estis trovi dungon por la filo.
Wildhaus (montpasejo)
La Montpasejo Wildhaus estas montpasejo en la Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi estas la akvodislimo inter la Rejnvalo kaj la rivero Turo en Togenburgo. La akvodislimo troviĝas je alto de 1090 m super la marnivelo meze en la centro de la iama komunumo Wildhaus, kiu nun estas parto de la nova komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano. Proksime de la akvodislimo troviĝas ankaŭ malgranda lageto, kiu somere invitas al banado kaj vintre al glitŝuado.
Trafiko
Tra la pasejo kondukas poŝtaŭtobuslinio de Nesslaŭ, kie troviĝas la finhaltejo de la Svisaj Sudorient-Fervojoj, al Buchs SG. Komence de la 20-a jarcento ekzistis projekto konstrui fervoj-linion de Wil SG tra Wattwil super la Montpasejo Wildhaus ĝis Buchs SG kun la vizio, ke Wattwil iam troviĝos en centro de transalpa fervojlinio de Konstanco tra Koiro ĝis Milano. Tiuj projektoj tamen neniam realiĝis. Kiam la trajnlinio atingis Neslaŭon, ne plu estis financaj rimedoj je dispono, kaj la eksplodo de la unua mondmilito definitive signifis la finon de la revoj de la viktorina epoko.
Historio
En frua tempo romanĉaj setlantoj utiligis la paŝtejojn en la Supra Togenburgo kaj sekve la pasejon de Wildhaus. Pri tio atestas multaj romanĉlingvaj loknomoj kiel ekzemple Iltios. Kiam la unua vojo tra la pasejo estis konstruita, ne estas konate; dokumentite estas, ke en la jaro 1200 la Sinjoroj de Sax konstruis la kastelon Wildenburg, kiu donis sian nomon al Wildhaus kaj al la montpasejo, por sekurigi la pasejvojon.
Eisenhüttenstadt
Eisenhüttenstadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La urbo situas je la rivero Odro, kiu ankaŭ estas la landlimo al Pollando.
La urbo estis fondita en 1950 flanke de la nova ŝtalfabriko Eisenhüttenkombinat. En 1953 la urbo estis renomigita al Stalinstadt. En 1961 kadre de la senstalinigo ĝi estis denove nomigita Eisenhüttenstadt.
Pierrefitte - Stains (stacidomo)
Pierrefitte - Stains estas franca stacidomo sur linio D de RER, situanta en komunumo Pierrefitte-sur-Seine, apud Stains, en departemento Seine-Saint-Denis, en regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1859 fare de "Compagnie des chemins de fer du Nord".
Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
La stacidomo situas apud branĉo al Fervojo Grande Ceinture de Parizo, uzata por frajto.
Zbyslav (Plánice)
Zbyslav estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Plánice en distrikto Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 54 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Zbyslav situas en katastra teritorio Zbyslav u Klatov kun areo 1,92 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1552.