cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Ruĝo kaj la Nigro
La Ruĝo kaj la Nigro (fr:Le Rouge et le Noir) estas psikologia romano de Stendhal (plumnomo de Marie-Henri Beyle), eldonita en 1830. La rakonto okazas en Francio de ĉ. 1827-30, kaj pridiras la klopodadojn fare de juna viro sin levi super sian pleban nasko-statuson per kombinaĵo de talento, forta laboro, trompado, kaj hipokritado, por nur sin trovi mem perfidata de la propraj pasioj.
Kiel en posta romano de Stendahl, La Kartuzio de Parma (La Chartreuse de Parme), la protagonist', Julien Sorel, estas pelata kaj inteligenta viro, sed egale malsukcesas kompreni multon pri la kutimoj de la mondo kiun li entreprenas venki. Li konservas multajn romantikajn iluziojn, kaj fariĝas apenaŭ pli ol peono en la politikaj maĥinacioj de la influivaj kaj senindulgaj homoj kiuj lin ĉirkaŭas. Stendahl uzas sian malperfektan heroon por satiri la tiutempan francian socion, precipe la hipokritecon kaj materialismon de ties aristokrataro kaj de la Katolika Eklezio, kaj por prognozi ĝisradikan ŝanĝon en la franca socio kiu forigos ambaŭ tiujn potencaĵojn de siaj potencaj pozicioj.
La plej ofta kaj plej verŝajna klarigo de la titolo estas ke ruĝo kaj nigro estas la kontrastaj koloroj de la armea uniformo tiutempa kaj la roboj de la sacerdotoj, respektive. Alternativaj klarigoj eblas, tamen; ekzemple, ruĝo povus simboli amon kaj nigro morton kaj mornon, aŭ la koloroj eble aludas al tiuj de ruleta rado, do eble indikante la neatenditajn ŝanĝojn en la kariero de la heroo.
Resumo de la intrigo
La Ruĝo kaj la Nigro estas la historio de Julien Sorel, la estetikula filo de ĉarpentisto en la fikcia Franca vilaĝo Verrières. La romano ampleksas du "librojn", sed ĉiu libro entenas du ĉefajn rakontojn. La unua libro prezentas Julien, kiu preferis pasigi tempon kun sia nazo en libroj aŭ revante pri la "gloraj tagoj" de la armeo de Napoleono (jam de longe disigita) ol labori kun siaj ĉarpentistaj patro kaj fratoj, kiuj batadas lin pro lia intelektula afektado. Julien fine fariĝas akolito de loka katolika Abbé (pastro), kiu poste aranĝos por li postenon kiel instruisto por la infanoj de la urbestro de Verrières, M. de Rênal. Julien ludas la rolon de pia kaj aŭstera kleriko, kvankam vere lin apenaŭ interesas la Biblio krom per sia beletra valoro kaj lia povo uzi parkeritaĵojn por impresi gravajn homojn (ekstraktaĵoj kiujn li lernis en la Latina, kaj kies signifojn li nur malperfekte komprenas).
Libro 2, kiu komenciĝas je la tempo de la Julia Revolucio, kronikas la tempon kiun Julien pasigis en Parizo kun la familio de M. de la Mole. Julien klopodas partopreni en la altsocio de Parizo, sed la nobeluloj malrespektas lin kiel novaĵon — malriĉe naskitan intelektulon. Julien, dume, trovas sin ŝirite inter sia ambicio leviĝi en la socio kaj sia naŭziĝo pri la malnobla materialismo kaj hipokriteco de la Pariza nobelaro. En ekscita epizodo, Julien riskas sian vivon kaj korpon kiam li entreprenas laŭ peto de M. de la Mole sekretan spionecan mision al Anglujo, kie li devos uzi sian fenomenan memoron por parkere ripeti tiklan mesaĝon al anonima adresato. Kiel antaŭe, Julien parkerigas la mesaĝon sed malsukcesas kompeni ĝian signifon — ĝi fakte estas parto de legitimista komploto, kaj la adresato supozeble estas amiko de la Comte de Chambord, tiam ekzile loĝanta en Anglujo; Julien do riskis la vivon por servi precize la partion kiun li plej oponas.
Ree en Parizo, Mathilde de la Mole, filino de la dunganto de Julien, delogas Julien-on, kaj ili ambaŭ komencas komikan jen jesan, jen nean amaferon, kiun Julien kultivas (kiam li sukcesas sin ŝargi per la bezonata emocia forto) per ŝajnigo de senintereso pri Mathilde. Je iu punkto kiam ŝajne okazis porĉiama rompo kun Mathilde, Julien sukcese klopodas inciti ŝian ĵaluzon per uzado de brokantecaj amleteroj, verkitaj de iu diboĉemulo kiun li konas, por amindumi vidvinon estantan en la socia cirklo de de la Mole. Fine, Julien kaj Mathilde reunuiĝas kiam ŝi malkaŝas ke ŝi gravedas je lia infano. M. de la Mole furioze koleriĝas de la novaĵo, sed cedas frontate de la insisteco de Mathilde, kaj dotas al Julien stipendion, postenon en la armeo, kaj sian malvolontan benon edziĝi kun lia filino. Sed M. de la Mole spertas dramecan sentoŝanĝon kiam li ricevas leteron de Mme de Rênal, avertante lin ke Julien estas nura kanajlo kaj socigrimpisto kiu predas malfortajn virinojn. (Estas perfekta ekzemplo de ironio, ke Julien antaŭe sugestis al M. de la Mole, ke li skribu al Mme. de Renal por atestaĵo pri karaktero.) Aŭdinte pri tiu perfido kaj pri tio, ke M. de la Mole decidis malfari la tutan sian doton al la paro, Julien hastas re al Verrières, aĉetas kuglojn por siaj pistoloj, celiras la preĝejon, kaj dufoje pafas Mme. de Renal — unufoje maltrafante, kaj trafante ŝian skapolon la duan fojon — dum la meso. Kvankam Mme. de Rênal travivas, Julien kondamniĝas al morto, parte pro sia propra vaganta, kontraŭ-patricia parolo ĉe sia proceso. Mathilde provas subaĉeti altrangan oficialulon por flankenigi la juĝon kontraŭ Julien-o, sed la proceson presidis antaŭa amrivalo por la korsentoj de Mme. de Rênal.
La lastaj kelkaj ĉapitroj montras Julien-on en malliberajo, rekonsiderante ĉiujn siajn agojn okazintajn tra la tri jaroj de la historio, kaj konsiderante sian situon en la mondo, kaj la naturon de socio. Mme. de Rênal pardonas Julien-on, kaj siavice pardoniĝas pri sia denunca letero (skribita, ni lernas, sub la influo kaj insisto de aparte severa konfesatisto), kaj ŝi kaj Malthilde ambaŭ provas subaĉeti kaj kaĵoli lokajn oficialulojn nuligi la mort-kondamnon de Julien. La amemo de Julien, dume, receliĝas al Mme. de Rênal. La romano finiĝas per la ekzekutado de Julien. Mathilde prenas lian detranĉitan kapon kaj kisas ĝin per tipe melodrameca gesto. Mme. de Rênal, kiu ĵuris al Julien-o ke ŝi ne sinmortigos kaj ke ŝi prizorgos la bebon de Malthilde, mortas post tri tagoj, plej probable de morno.
Precipaj temoj
Le Rouge et le Noir estas iusence romano de sia tempo. La intrigo malvolviĝas antaŭ la historia fono de la malfruaj jaroj de la Burbona Retroniĝo kaj la eventoj de la 27, 28 kaj 29 julio 1830 kiuj sekvigis al si la Julian Monarĥion. La intrigon motivas la streĉo inter la propraj respublikaj tendencoj de Julien Sorel — precipe lia nostalgia lojaleco al Napoleano — kaj la komplot-planoj de la Katolikaj aristokrataj legitimistoj, notinde la Marquis de la Mole, kaj iliaj Jezuitaj subtenantoj, kiuj reprezentas la kontraŭan politikan ekstremon, kies interesojn tamen, Julien fine servadas. Ĉi tiun historian kuntekston tre aludece traktas Stendhal (kiu antaŭsupozigas familiarecon de la leganto kun la politikoj de tiutempa Francio), sed li tamen konsideris sufiĉe grave 'subtitol'igi la romanon Chronique de 1830 (Kroniko de 1830; la subtitolon bedaŭrinde oni ne reproduktas en ĉiuj eldonoj). Legantoj kiuj deziras legi malpli singardan trakton pri tiuj historiaj temoj vidu la la nefinitan romanon de Stendhal Lucien Leuwen (postmorte eldonita, sed verkita 1834-35), kiu ofertas pli klaran malkaŝadon pri la politikaj streĉoj tiutempaj.
La ĉefa temo de la romano estas, aliflanke, ĉiatempa. Le Rouge ade ĉuas la eblecon kaj eĉ la dezirindecon, de sincereco: la plejmulto de la karakteroj kaj aparte Julien estas akre konsciaj pri la bezono ludi rolon por gajni la aprobon de ĉirkaŭuloj (kvankam ili ne ĉiam sukcesas). La vorto hipokriteco troviĝadas tiukuntekste, kaj dum la signifo de tiu termino malpli ampleksis en la Francio de la dek-naŭa jarcento ol hodiaŭ (ĝi specife indikis afekton de altaj religiaj sentoj, kion ĉia vortaro de la dek-noŭa jarcento atestos), ĝi tamen kompreneblas kiel la ŝlosila vorto en romano en kiu la vortoj de la karakteroj kaj iliaj enaj pensoj ofte kontraŭas.
En sia libro Mensogo, Deziro, kaj la Romano (Mensonge romantique et vérité romanesque, 1961), la kritikisto kaj filosofo René Girard identigas alian ŝlosilan teman strukturon en Le Rouge et le Noir, kiun li karakterizas triangula aŭ "mimetika" deziro. Laŭ la klarigo de Girard, la romano de Stendhal evidentigas kiel la deziron fare de kia ajn individuo por aliulo ĉiam "peras" tria participanto — krude dirite, ke ni deziras ion (aŭ iun), ĉar ni vidas ke iu alia saman tion deziras. Tiu teorio provas klarigi ne nur la ŝajna perverseco de la interrilato de Malthilde kaj Julien, precipe la epizodonen kiu Julien komencas amindumadon je Mme de Faverolles por stimuli ĵaluzecon ĉe Mathilde, sed egale la de Julien fascinon kun kaj aspiron al la alta socio kiun li volegas malŝati.
Graflando Manderscheid
En la jaro 1780 formortis la familio de la grafoj de Manderscheid-Blankenheim laŭ la vira heredlinio. La plej lasta grafino Augusta von Manderscheid-Blankenheim estis edzinigita al la bohemia grafo Philipp Christian von Sternberg. Tiu branĉo de la familio nomas sin ekde tiam Sternberg-Manderscheid.
La Ruĝo kaj la Nigro
Beletra signifo kaj kritiko
André Gide sentis ke La Ruĝo kaj la Nigro estis romano tre antaŭ sia tempo, kaj karakterizis ĝin romano por legantoj en la 20-a jarcento. Kiam Stendahl verkis La Ruĝo kaj la Nigro-on, la prozo en romanoj inkluzivis dialogon aŭ ĉiosciajn priskribojn, sed la granda kontribuo de Stendhal estis pasigi multan rakontan tempon ene de la kapoj de la karakteroj, priskribante ilajn sentojn kaj emociojn kaj eĉ iliajn enajn (kun-si-ajn) konversaciojn. Rezulto de tiu ĉi libro estas, ke Stendhal konsideratas la inveninto de la psiĥologia romano.
Graflando Manderscheid
Eksteraj ligiloj
[http://www.jahrbuch-vulkaneifel.de/VT/hjb1995/hjb1995.136.htm Dietrich III. als Erbe von Blankenheim und Gerolstein]
La Ruĝo kaj la Nigro
Beletra signifo kaj kritiko
La stilo de Stendhal estis treege aludeca, kun multegaj aludoj al la verkoj de Voltaire, Friedrich Schiller, kaj William Shakespeare; citaĵoj de la dramo Phèdre fare de Racine's kaj de Don Juan fare de Byron; kaj al filosofoj kaj pensantoj kiuj influis Stendhal-on, kiaj John Locke kaj Jean-Jacques Rousseau.
Vasilij Vereŝĉagin
Vasilij Vasiljeviĉ Vereŝĉagin (naskiĝis la en Ĉerepovec, Vologda provinco - mortis la  en Port Arthur, nun Luŝun, Ĉinio) estis rusa pentristo kaj verkisto, tre fama pro pentrado de bataloj, unu el la plej frue konataj rusaj artistoj eksterlande.
Iadăra
Iadăra [jadəra] (Jeder, Jedern) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 983 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1058 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Mireşu Mare.
Vasilij Vereŝĉagin
Vasilij Vereŝĉagin naskiĝis en familio de nobela bienposedanto. Li havis tri fratojn. Ĉiuj lernis en militistaj kaj edukaj institucioj. Jam 8-jara, Vasilij estis sendita al militlernejo de Carskoje Selo (iama rezidejo de la imperiestra familio, nun Puŝkin). De tie li eliris tri jarojn poste por eniri la maristan militlernejon de Sankt-Peterburgo. Li faris sian unuan vojaĝon en 1858. Li servis sur la velfregato Kamĉatka, kiu iris al Danio, Francio kaj Egiptio. En 1860, kvankam diplomita kaj en unua loko sur la listo de la lernantoj, li forlasis la mararmeon por lerni desegno-arton. Du jarojn poste, en 1863, li ricevis medalon de la Sankt-Peterburga Akademio. En 1864, li iris al Parizo, kie li studis sub gvidado de Jean-Léon Gérôme, pentristo-skulptisto, membro de la Akademio de Belartoj, sed li ne akordiĝis kun la metodoj de sia instruisto.
Vojaĝo en Centra Azio
En 1867, Konstantin Petroviĉ Kaufman, ĝenerala guberniestro de la regiono Turkestano kaj komandanto de la rusaj trupoj en centra Azio, invitis Vereŝĉagin pentri je sia servo kun grado de leŭtenanto. En aŭgusto 1867, li estis sendita al Taŝkento kaj Samarkando. Li travivis la defendon de la sieĝitoj en Samarkando kiel oficiala artisto de la armeo. Vundita, li ricevis la ordenon de Sankta-Georgo, 4a klaso : "Citaĵo en rekompenco de bonegeco dum la sieĝo de Samarkando, de la 2a ĝis la 8a de junio 1868." Fine de 1868, la artisto iris al Sankt-Peterburgo, poste al Parizo kaj revenis al Sankt-Peterburgo. En 1869, li helpis en organizado de ekspozicio pri Turkestano por montri la realigojn de la guberniestro Kaufman.
En 1871, Vereŝĉagin transloĝiĝis al Munkeno kaj komencis pentri pri orientaj temoj. Fama estas lia prentraĵo "Apoteozo de la milito" (1871), per kiu li volis kondamni tiun "grandan maljustaĵon". En dezerto kaj sur fono de detruita, ruinigita urbo, ĝi montras amason da homaj kranioj ĉirkaŭ kiu vivas nur korvoj. En 1873, li ekspoziciis sola siajn pentraĵojn pri Turkestano en la Palaco Crystal de Londono. Printempe de 1874, li ekspoziciis en Sankt-Peterburgo kaj vojaĝis al Hindio, kie li restis du jarojn. Printempe de 1876, li revenis al Parizo kaj Maisons-Laffitte, en la okcidenta ĉirkaŭurbo, kie li havis studion.
En 1877, Vereŝĉagin forlasis sian parizproksiman studion kaj sekvis la rusan armeon. Li travivis la rusan konkeron de centra Azio, la Rusan-Turkan Militon de 1877-1878, la Batalon de Ŝipka por liberigo de Bulgario. Li estis grave vundita en junio 1877. Tiu batalo forte influis lian percepton kaj vidmanieron de la mondo. La hororaĵoj de tiu milito decidigis lin montri realisme la abomenindecon de la milito.
En 1879, li denove ekspoziciis en Londono, en South Kensington. En 1882, li vojaĝis al diversaj urboj inter kiuj Vieno kaj Berlino. Poste, li reiris al Hindio, kie li restis en 1884. Post reveno, li vizitis Sirion kaj Palestinon, kie li pentris pri Evangelio, i.a. pri la vivo de Kristo kun priatento al pejzaĝo, naturalismo kaj etnografio. La realismo de liaj pentraĵoj pri Kristo foje levis protestojn kaj riproĉojn, i.a. de la ĉefepiskopo de Vieno, pro krudeco de detaloj.
En 1901, li estis proponita por la Nobel-pacpremio.
Li vojaĝis tra Rusio, orienta Eŭropo kaj fine en Filipinoj en 1901, Usono en 1902 kaj Japanio en 1903.
Dum la Rusa-japana milito, la admiralo Stepan Makarov invitis Vereŝĉagin surŝipiĝi sur la kirasŝipo Petropavlovsk. En la batalo de Port Arthur, la 31an de marto 1904, la ŝipo sinkis tuj post kolizio kun du japanaj minoj dum ĝi eniris la havenon. Plejparto el la ŝipanaro mortis, inkluzive la admiralo Makarov kaj Vereŝĉagin.
"Apostolo de la Paco"
Pri Vereŝĉagin, la japana verkisto Nakazato Kaizan (1885-1944), diris : "Same kiel Tolstoj, kiu uzis sian parolon por persvadi la homojn pri la pacbezono, Vereŝĉagin uzis sian penikon por montri la militon, kiel la plej teruran kaj absurdan aferon en la mondo".
La franca sociologo kaj politika aktivulo Augustin Hamon menciis la nomon de Vasilij Vereŝĉagin inter multaj aliaj subtenantoj de porpacaj iniciatoj en sia libro "Psychologie du militaire professionnel" (Psikologio de la profesia militisto, p. 200), en kiu li konkludis ke "militarismo estas krimlernejo".
=== Entuziasmo de esperantisto ===
En serio de realismaj pentraĵoj pri Napoleono, Vereŝĉagin montris lin, tiel ke li aspektas kiel ekmalfortiĝanta diktatoro, ne kiel nevenkebla dio de la milito. Tiuj pentraĵoj malplaĉis al oficialaj reprezentantoj de la Tria Respubliko de Francio; ankaŭ la raporto, kiun Stead faris en sia publikaĵo pri la londona ekspozicio en kiu evidentiĝis ĝia karaktero kontraŭmilita kaj kontraŭmilitarista, tiel ke la francaj aŭtoritatoj premis sur la cara registaro por ke ĝi rifuzu prezentadon okaze de la Universala Ekspozicio de Parizo en 1900. Vereŝĉagin amare plendis al Stead pro la sinteno de la franca registaro. Li tamen povis ekspozicii en la galerio Georges Petit (8 strato de Sèze) en Parizo. La sinteno de la publiko, ĉu indiferenta, ĉu malamika, seniluziigis lin. En letero de la 10a de julio 1900 al Stead, Vereŝĉagin ironie kondamnis la francajn aŭtoritatojn, kiuj, ekskludis liajn pentraĵojn pri milito pro la motivo ke li reprezentis Napoleonon kun peltaĵo kaj felĉapelo : "Do, vidu tiujn fervoruloj de la respubliko, tiuj admirantojn de la konferenco de Hago — pli ĝuste tiujn hipokritojn." Tio des pli ke, tiam, okcidentaj potencoj sendis militistajn ekspediciojn al Tjanĝino, en Ĉinio, kie ili havi legaciojn (Rusio, Britio, Francio, Belgio, Japanio, Italio, Aŭstrio-Hungario kaj Germana Regno) por subpremi ribelojn.
Post la pariza ekspozicio, Vereŝĉagin vojaĝis en Ekstrem-Oriento kaj vizitis Filipinojn por krokizi la insurekcion. En 1902, li iris al Usono kaj tie li faris pentraĵon, kiun prezidento Theodore Roosevelt petis de li pri militoperaco en Kubo. Post sukcesaj ekspozicioj en Ĉikago kaj Novjorko, la rusa registaro aĉetis liajn pentraĵojn pri Filipinoj kaj Kubo. Li revenis Eŭropen, kie li restis ĝis eksplodo de la Rusa-japana milito, en 1904, la lasta en kiu li partoprenis kiel observanto-desegnisto, sur la kirasŝipo Petropavlovsk. "Sortmalicaĵo : Vereŝĉagin mortis en maro sekvante la celon de sia vivo, senkreditigi la militon; kaj Stead siavice, al kiu la sekvantaj leteroj estis adresitaj, mortis sur la ŝipo Titanic la 15an de aprilo 1912 dum li trairis Atlantikon por pledi en Usono la aferon de paco en la mondo." (Elaine S. McAllister kaj Joseph O. Baylen)
La Ruĝo kaj la Nigro
Fontoj
La unua versio de ĉi tiu artikolo estas traduko de la koresponda Anglalingva artikolo.
Méndez
Méndez estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaŭlipaso, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Méndez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10023.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4785 loĝantojn. El tiuj estis 2445 viroj kaj 2340 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2231,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 80 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 600 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4768 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 16 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,336 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
3518 de la loĝantoj de Méndez en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 316 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,98 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 9,2 % (148 el 1692), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 8,75 % (168 el 1826).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 3852 personoj apartenis al la katolika religio kaj 683 personoj al la protestantisma religio. 23 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 256 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vasilij Vereŝĉagin
Pentraĵoj
Serio Turkestano
Fonto
La baza materialo de tiu artikolo fontas el la versioj rusa, angla kaj franca de Wikipedia kaj el indikitaj retejaj paĝoj.
Acatlán de Osorio
Acatlán de Osorio aŭ malpli longe Acatlán estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acatlan de Osorio.
Geografio
Laŭ la censo de 2005 la komunumo havis 32 521 loĝantojn. El tiuj estas 14737 viroj kaj 17784 virinoj. La komunumo havas surfacon de 483,48 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 12′ norda latitudo kaj 98° 3′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1180 metroj.
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI
SAB
La vorto havas plurajn signifojn:
674
En la jaro 674 post Kristo okazis, interalie:
Naro-Fominsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46450.
La urbo estis fondita en jaro 1864 el loĝejoj Nara (Нара) kaj Fominskoje (Фоминское) (konata ekde 1328) sur la unua bordo de la rivero kaj vilaĝo Malaja Nara (Malgranda Nara, Малая Нара) sur la alia bordo de la rivero.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
La interurba telefona kodo estas 09634, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Nara (Нара) (kiu enenfluas en riveron Oka (Ока)).
En la urbo estas fervoja stacio Nara (Нара).
En jaro 1959 la urbo havis 35,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 70,5 mil loĝantojn.
VASIMR
La teĥnologio de varmegigo de la plasmo venas originale el esploroj de la nuklea fuzio. Celo de VASIMR estas interponti la abismon inter la et-ŝovfortaj, sed kun grandaj impulsaj densoj kaj la eg-ŝovfortaj, sed kun malgrandaj impulsaj densoj. La VASIMR povas funkcii en ambaŭ metodoj. Ĝian principon ellaboris la kosmonaŭto kaj kostarika sciencisto, Franklin Chang-Diaz kaj evoluigas ĝin ekde 1979, do ekde 2005 kiel ĉefo de la ekstera kunlabora firmao de NASA, la Ad Astra.
Principo
La VASIMR jonigas la gason per mikroonda hejtado, tio similas al proceso en la mikroondilo. Poste ĝi akcelas la plasmon per magneta kampo je la celita rapido. Ĉar la akcelo okazas per magneta kampo, oni ne uzas elektrodojn, tiel oni povas eviti la ĉefan problemon de la jonpeliloj, erodon de la elektrodoj. Pluajn partojn de la pelilo protektas same la magneta kampo disde la varmega plasmo, pro kio la vivdaŭro de la motoro estas pli longa ol ĉe tradiciaj jonpeliloj. La pelilo estas dividebla je tri fazoj:
Oni povas varii la impulsan denson aŭ ŝovforton per kvanto de la donita plasmo kaj per intenseco de la radia hejtado.
Attila Szabó
Attila Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Attila estas hungara-usona kemiisto, profesoro, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2013).
VASIMR
Principo
Gravas rimarki, ke la dua fazo estas tre mallonga, la pelgaso forlasa la pelilon antaŭ atingo de la termika distribuo. Preskaŭ plena energio de la hejtado transformiĝas la movenergio de la plasmo. Pro tio la energia spektro de la jonoj estas tre mallarĝa, kio ebligas uzon de tre simplaj magnetoj en la tria fazo de la motoro. Oni celas plu grandigi la efikecon per uzo de superkonduktaj magnetoj. La unuaj eksperimentoj tiuterene komenciĝis en 2009.
7078 Unojönsson
7078 Unojönsson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio Kvistaberg apud Bro (Svedio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Uno Jönsson, amikon de la malkovrinto. Interesita pri astronomio, Jönsson verkis plurajn librojn por ĝenerala publiko kaj kelkaj lernolibrojn pri astronomio, el kiuj unu kunverkita kun la malkovrinto.
VASIMR
Rapido
Laŭ la nunaj planoj, VASIMR kapablas eligi gasojn kun rapido de 30 ĝis 300 km/s, kiu estas malgrandigebla por grandigi la ŝovforton. Ĝi havas la megavatan povumon, kiu estas pli granda ol tiuj de la jonpeliloj.
Aplikoj
La ŝovforto de la VASIMR estas tre malgranda por lanĉado desur la Tero. Oni celas solvi etkoste sekvaj taskojn per ĝi:
Tipoj
Oni uzas argonon kiel pelgason en la surteraj eksperimentoj, sed oni volas uzi la kosmostacian hidrogenon (nun rubaĵo eligita en la kosmon) ĉe VF200 en la IKs.
Magnetoplasmadynamischer Antrieb
Attila Szabó
Attila Szabó naskiĝis en 1947 en Budapeŝto.
Biografio
Attila Szabó akiris B.S. en Universitato McGill en 1968, PhD en 1973 en Harvard. Li estas gvidanta esploristo en National Institutes of Health en Bethesda, kie li okupiĝas pri biofizika kemio. Li ricevis 2 usonajn premiojn en 2008 kaj 2010.
SAC
La vorto havas plurajn signifojn:
Fuĝo de Ezkaba
La tiel nomata fuĝo de Ezkaba okazis la 22-an de majo 1938, kiam 795 kaptitoj fuĝis de la militista malliberejo konata kiel Fuerte de San Cristóbal, situanta sur la monto Ezkaba en la navara urbo Ezcabarte, Hispanio, dum la Hispana Enlanda Milito. La fuĝo estis zorgeme planita de la kaptitoj, kiuj estis en la plej malmolaj pavilonoj kaj kiuj suferis la plej malbonajn kondiĉojn de sano kaj manĝaĵo. La fuĝoplano estis almenaŭ foje elpensita kaj strukturita en Esperanto, tiel faciligante komunikadon inter la kaptitoj en lingvo nekonata de la gardistoj. Multaj el la organizantoj kiel Juan Alzuaz, Leopoldo Picó, Fernando Garrofé aŭ Julián Ortega, inter aliaj, estis esperantistoj. Tiutempe la anarkiismaj sindikataj organizaĵoj havis Esperanton kiel lingua franca kaj Esperanto finiĝis kiel ŝlosila ilo en la tumulto. Ĉi tiu fuĝo estas konsiderita unu el la plej gravaj prizonaj fuĝoj en la historio, ne nur pro la nombro da homoj, kiuj fuĝis, sed ankaŭ pro ĝiaj sangelverŝaj konsekvencoj.
Abatejo de Fulda
La monaĥejo aŭ abatejo de Fulda en Fulda, Hesio, Germanio, povas esti konsiderata lulilo de la kristanismo en Centra Germanio kaj semejo de la sciencoj kaj artoj dum naskoloko de la okcidenta civilizo.
Fulda, fondita de Sturmio laŭ komisio de Sankta Bonifaco, estas la plej granda kaj fekunda de la institucioj havigitaj de tiu germana misiisto. Post la konvertigo de la plej parto de tiu enorma teritorio, starigo de granda nombro de preĝejoj kaj konventoj kaj kvar novaj episkopaj sidejoj, li okupiĝis al kreado de monaĥejo, tiu pli grava ol tiuj jam tiam ekzistintaj.
En tiu abatejo troviĝas la tombejo de la misiisto Sankta Bonifacio.
František Kupka
František Kupka (naskiĝis la 23-an de septembro 1871 en Opočno — mortis la 24-an de junio 1957, Puteaux, Francio) estis ĉeĥa pentristo kaj grafikisto de la tutmonda signifo, unu el la fondintoj de la moderna abstrakta pentroarto. Plejparton de sia vivo li travivis en Francio.
Abatejo de Fulda
Referencoj
Diccionario enciclopédico de teología, 1848
František Kupka
Lia rilato al muziko kontribuis al ekesto de la nova figurarta tendenco - orfeismo, proksimiganta pentroarton al aliaj artoj (muziko, poezio). Li elstaris ankaŭ kiel grafikisto kaj libroilustristo.
NGC 3495
NGC 3495 (aliaj indikoj — UGC 6098, MCG 1-28-27, ZWG 38.88, KARA 445, IRAS10586+0353, PGC 33234) estas galaksio en konstelacio Leono.
(87811) 2000 SO145
(87811) 2000 SO145 estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas membro de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kamond
Kamond estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser. La loknomo estas slavdevena, signifante elstara roko (ŝtono).
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Marcal, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Székesfehérvár-Celldömölk. Devecser troviĝas 22, Ajka 35, Veszprém (urbo) 60, Budapeŝto 167 km.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1062. La tataroj detruis la vilaĝon en 1242. Poste formiĝis 2 vilaĝoj Kiskamond (=Malgranda Kamond), kiu nomiĝis ankaŭ Felsőkamond (Supra Kamond) kaj Nagykamond aŭ Alsókamond (=Granda aŭ Maldupra Kamond). En 1954 unuiĝo okazis. Dum la socialismo kolĥozo funkciis.
Vilaĝservoj estas kulturdomo (de 1960), biblioteko, kuracejo, sportejo de 1978, migra poŝto.
(8105) 1994 WH2
(8105) 1994 WH2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Dietzenbach
Dietzenbach estas germana urbo en la sudo de la federacia lando Hesio. Ĝi estas la administra sidejo de la distrikto Offenbach kaj apartenas al la administra distriktaro Darmstadt. Fine de la jaro Dietzenbach havis  loĝantojn. Najbaras interalie la urboj Rodgau oriente, Dreieich kaj Langen okcidente.
La urbo estas parto de la ekonomia regiono Rhein-Main, kaj la aŭtoŝoseoj A3 kaj A661 ligas ĝin al la malpli ol 15 kilometrojn foraj centraj regionaj urboj Frankfurto ĉe Majno kaj Offenbach.
677
En la jaro 677 post Kristo okazis, interalie:
Nartkala
Nartkala (ruse Нарткала) estas urbo en Kabardio-Balkario, en Rusio.
Neuenkirchen (Dithmarschen)
Neuenkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nartkala
La urbo estis fondita en la jaro 1913 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio. Ĝi havas la statuson de urbo ekde 1955, kaj estis nomita Dokŝukino (Докшукино) ekde 1913 ĝis 1967.
La urbo troviĝas apud Norda Kaŭkazo, inter la riveroj Ĉereka (Черека) kaj Urvani (Урвани). En la urbo estas fervoja stacio Dokŝukino (Докшукино).
Aŭgustena preĝejo (Vieno)
Aŭgustena preĝejo (Augustinerkirche en Vieno (Aŭstrio) estas la plej malnova konstruaĵo ĉe la Jozefplaco.
Nartkala
La interurba telefona kodo estas 86635, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj; la loka tempo estas la sama kiel moskva tempo. La kodo de OKATO de la urbo estas 83240501 (en 2005).
En 1959 la urbo havis 13100 loĝantojn. En 2002, ĝi havis 33800 loĝantojn.
Aŭgustena preĝejo (Vieno)
La preĝejo kun aŭgustena monaĥejo estis fondita de duko Frederiko la Bela en 1327. En 1634 ĝi iĝis la paroka preĝejo de la imperiestra kortego, do pluraj gravaj eventoj okazis tie, inkluzive la geedziĝon de la imperiestro Francisko Jozefo l-a 1a kaj dukino Elizabeto (Sisi). En la 18-a jarcento oni rekonstruis en la gotika stilo la interieron, kia ĝi estas nun.
Tamen certaj ŝanĝoj pluas. Ekzemple en 2004 oni aldonis flankan altaron dediĉitan al la imperiestro Karolo la 1-a, malfeliĉa pranepo de sia granda antaŭulo, rekompencita samjare per beatigo fare de la Romkatolika Eklezio.
La konstruaĵo ne estas speciale granda (85 x 20 m, la navo 11 m). En ĝi plu servas ses fratoj el la aŭgustena ordeno. En la preĝejo troviĝas la Kapelo Loreto, sub kies planko troviĝis la Kora Kripto (Herzgruft) kie en 54 arĝentaj urnoj kuŝas koroj de la anoj de la Habsburga dinastio.
Hortensio
Hortensio aŭ grandfolia hidrangeo (Hydrangea macrophylla) estas specio de hidrangeoj el la de familio de hidrangeacoj. Ĝi devenas el Japanio, kie ili de la Edo epoko (1603-1867) tre populara kiel ornamfloro. Hortensioj estis kunportitaj en Nederlandon el Japanio far germana kuracisto Von SIEBOLD en jaro 1844, kaj iĝis popularaj en ĝardenoj de Eŭropo, kie kreitis novajn varioj.
Hortensiaj floroj estas ĝenerale rozaj, sed ankaŭ bluaj, blankaj, aŭ ruĝaj, tio dependas de la kvanto da fero kaj aluminio kiun la planto prenas de la grundo: ju pli da fero kaj aluminio, des pli blua estas la floro. La kapablo ensorbi feron kaj aluminion malsamas inter la variaĵoj de hortensio. Tial, iuj hortensioj emas esti ruĝaj, kaj aliaj emas esti bluaj. Sed la kapablo ensorbi mineralojn ankaŭ dependas de la pH-valoro de la grundo. En acida grundo hortensioj emas esti bluaj, ekzemple en la franca regiono Bretonio abundas la bluaj hortensioj. En alkala grundo, la plej oftaj, ili nur rozas. En Japanio mem ili estas plejofte blankaj, bluaj aŭ purpuraj.
Reĝa Botanika Ĝardeno de Londono
La Reĝa Botanika Ĝardeno de Londono - angle Royal Botanic Gardens, Kew aŭ pli mallonge Kew Gardens - estas ampleksa parko kun vastaj kreskejoj de plej diversaj plantoj kaj grandaj vitrodomoj. La ĝardeno - aŭ laŭ la angla lingvo plurale "ĝardenoj" - situas en la urba distrikto Richmond upon Thames ("Richmond ĉe Tamizo"), inter la urbokvartaloj Richmond kaj Kew, en la sudoriento de la britia ĉefurbo Londono.
En la botanika ĝardeno videblas kreskaĵoj de la suda hemisfero de la tero, kiuj nenie alie alireblas en Eŭropo aŭ aliloke en la norda hemisfero. La ĝardeno estas inter la plej aĝaj botanikaj ĝardenoj de la mondo, kaj ankaŭ kalkuleblas inter la plej grandaj. Ĝi troviĝas en la listo de Unesko pri mondaj kulturaj heredaĵoj en Britio.
Turnoplilongigita kvaredro-okedra kahelaro
En geometrio, la turnoplilongigita kvaredro-okedra kahelaro aŭ turnoplilongigita alternita kuba kahelaro estas unuforma kahelaro de eŭklida 3-spaco farita supren de kvaredroj, okedroj, kaj triangulaj prismoj.
Ĝi estas vertico-unuformo kun 3 okedroj, 4 kvaredroj, 6 triangulaj prismoj ĉirkaŭ ĉiu vertico.
Ĝi estas unu el 28 konveksaj unuformaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco.
La plilongigita kvaredro-okedra kahelaro havas la saman ordigon de ĉeloj ĉirkaŭ ĉiu vertico, sed la entuta ordigo malsamas. En la plilongigita formo ĉiu prismo tuŝas kvaredro je unu el siaj triangulaj bazoj kaj okedron je la alia bazo, en la turnoplilongigita formo ĉiu prismo tuŝas ĉelojn de la sama speco je ambaŭ bazoj, kaj do ekzistas 2 specoj de la prismoj - kiuj tuŝas kvaredrojn kaj kiuj tuŝas okedrojn.
12617 Angelusilesius
12617 Angelusilesius estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana baroka poeto Angelus Silesius (1624–1677), kiu esprimis sian saĝecon per mallongaj versoj ankoraŭ legataj kaj uzataj hodiaŭ. Lia plej bone konata kolekto komenciĝas per "Mensch werde wesentlich ..."
Ĵornava
Ĵornava, ukraine Жорнава estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Zahorb.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1602. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ĵornava. En 1944 la hungaroj konstruis defendan bunkeraron kontraŭ Ruĝa Armeo, kiun la sovetoj ne povis rekte okupi, nur poste tra Transilvanio. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Kastelo Törley (Budapeŝto)
Kastelo Törley [torlei] estas novgotika historia monumento en Budapeŝto, en distrikto Budafok-Tétény. Ĝi najbaras kun Kastelo Sacelláry. Interne muzeeto kaj instituto funkcias.
Northrop F-5
La Northrop F-5 (F-5) estas Usona jetmotora ĉasaviadilo.
Historio
La projekto de F-5 estas komencita en mezo de 1950-jaroj, kiam Usona mararmeo proponis novan ĉasaviadilon por eskorta aviadila ŝipo. Sed la unua modelo N-156 estis tro malgranda por aviadila ŝipo. Poste la projekto de eskorta aviadila ŝipo estis nuligita, sed Northrop daurigis prilaboron. Northrop fabrikis du modelojn, edukaviadilo N-156T (kiu poste iĝos T-38 Talon) kaj ĉasaviadila versio N-156F. En 1959 Unua N-156F estis donita en servo en Kalifornio.
Unue Aerarmeo interesis pri F-100 Super Sabre, kiu havis pli bonan rendimenton ol F-5, Tamen en 1962, la Kennedy Administrado revivigis malaltkostan ĉasaviadilan programon. Danke al malalta operadkosto, N-156F venkis en programo "F-X" kaj ricevis nomon "F-5A". F-5A eksportiĝis en Kanado (tiu versio poste iĝos Canadair CF-5, la Kanada versio de F-5.) kaj Hispanio.
Post la venko en Internacia Ĉasaviadila Konkurso en 1970, Northrop prilaboris F-5E por anstataŭi F-5A. F-5E havis multajn plibonigitajn avioniksojn, kiel radaro kaj INS, TACAN kaj ECM. F-5E sukcese operaciis en eksterlandaj aerarmeoj, sed Usona Aerarmeo ne operaciis F-5E. La plibonigita versio, F-5G ricevis "F-20 Tigershark" kaj intendis eksporton al Tajvano, sed eksporto estis nuligita pro la rilato kun Ĉinio.
Taojuano
Taojuano (桃園市, proksimuma prononco ) estas milionurbo kaj marhavena urbo en Tajvano. Ĝi estas la 5-a plej granda urbo, havanta la rangon de distriktorajta urbo aŭ "aparta urbo". La loknomo signifas: "persika ĝardeno". En decembro 2014 la urbo havis 2 058 328 loĝantojn. Taojuano havas 13 urbodistriktojn. Ĝis la jaro 2014 la nuna urbo havis la rangon de (ŝtata) distrikto, kaj unu el la 13 subdividaĵoj estis distrikta urbo nomata Taojuano. Ĝi nun titoliĝas 桃園區 aŭ pinjine ''Táoyuán Qū, "urbodistrikto Taojuano".
Faŭsto. Konciza komentario al Faŭsto, 1-a parto
'''Faŭsto. Konciza komentario al Faŭsto, 1-a parto''' - la komento estis verkita por la traduko de Norbert Barthelmess
Tulsa Bestoĝardeno
La Tulsa Bestoĝardeno, aŭ en angla oficiale Tulsa Zoo and Living Museum, estas bestoĝardeno de 34 ha kaj vivomuzeo situanta en Tulsa, Oklahomo, Usono. La Tulsa Bestoĝardeno estas posedo de la urbo Tulsa kaj estas parto de la Tulsa Parkodepartamento. La bestoĝardeno estas situanta en la Parko Mohawk, unu el la plej grandaj municipaj parkoj de Usono. La bestoĝardeno havas preskaŭ 2,500 animalojn reprezentantajn 436 speciojn.
La Tulsa Bestoĝardeno estas agnoskata de la "Association of Zoos and Aquariums" kaj de la Usona Asocio de Muzeoj. La zoo estas malfermita ĉiutage de 9:00 a.m. ĝis 5:00 p.m.
SAF
La vorto havas plurajn signifojn:
Listo de senatanoj de Aveyron
Aveyron, ĉiam havis du seĝojn de senatano en la Palaco Luksemburgo. Nun, Anne-Marie Escoffier kaj Alain Fauconnier estas la du senatanoj de Aveyron en la Senato.
Bucium (Șomcuta Mare)
Buciumi [buĉumj] (hungare:Törökfalu [teoreokfalu]) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 856 loĝantojn (rumanoj); en 1992 896 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, de 1877 Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la urbo Șomcuta Mare.
678
En la jaro 678 post Kristo okazis, interalie:
Kocourov (Mochtín)
Kocourov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mochtín en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km oriente de Mochtín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/22. Estas ĉi tie registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1551.
NGC 3496
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gasokondensato-nafta kuŝejo
Gasokondensato-nafta kuŝejo estas kuŝejo, kiu enhavas gasokondensatan ĉapon kaj industrian naftomarĝenon.
Karakterizoj
Ĝi konsistas el du termodinamike samrangaj fazoj:
Formiĝo
En formiĝo de la naftomarĝenoj de la gasokondensato-naftaj kuŝejoj certan rolon ludas la inversaj procezoj (la inversa vaporiĝo kaj inversa kondensiĝo). Tiakaze la naftomarĝeno formiĝas sekve de sedimentiĝo de likvaj hidrokarbonoj el gasokondensata miksaĵo post kiam tiu atingas la kaptujon, kaj premo kaj temperaturo malaltiĝas sube de la kritika nivelo. Ĝi povas formiĝi ankaŭ en la gasokondensata kuŝejo mem sekve de malaltiĝo de tavolpremo kaj foriro de parto de gaso tra kovrilo, dum tektonikaj procezoj ktp (tiel nomataj gasokondensatodevenaj naftomarĝenoj). La naftoj de tiaj kuŝejoj estas kutime ne tro densaj (785-810 kg/m³), havas altan eliĝon de la benzino-kerosenaj frakcioj (ĝis 300 ⁰C 60-90%) kaj malaltan rezinecon (0,5-10).
Alia grupo da naftomarĝenoj de la gasokondensato-naftaj kuŝejoj formiĝas sekve de alfluo en la naftokuŝejon de la altprema gaso kaj rezulte de inversa vaporiĝo de parto de facilbolaj frakcioj de la nafto, kiun entenas kaptujo (la tiel nomataj restaj naftamasiĝoj). Tiukaze naftoj (kompare al la naftoj de unufazaj kuŝejoj de tiu ĉi regiono) havas malpli altan densecon, malpli grandan eliĝon de helaj frakcioj kaj pli grandan enhavon de rezinecaj substancoj.
Krome en la gasokondensato-naftaj kuŝejoj povas ekzisti miksdevenaj naftomarĝenoj.
Hochwald SO
Hochwald estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,244 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Hochwald situas en la Nigrobubolando proksimume 12 kilometrojn sudoriente de la urbo Bazelo ĉe la norda flanko de Soloturna Ĵuraso. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Hochwald mem la setlejoj Nättenberg kaj Ziegelschüren. La teritorio de la komunumo kovras areon de 8,28 km², de kiuj 45% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo, kaj 85% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hochwald limas en nordo al Dornach, en nordoriento al Gempen, en oriento al Büren, en sudo al Seewen, kaj en okcidento al Duggingen (BL).
Trafiko
Hochwald situas flanke de la gravaj trafikvojoj ĉe la konekta vojo de Gempen al Seewen. La plej proksima alveturebleco al la svisa aŭtovojo A2 troviĝas 6 kilometrojn oriente en Liestal tra la ekspresvojo H2. Per la poŝtaŭtolinio de Büren tra Seewen al Dornach la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hochwald datiĝas el la jaro 1225 kiel in villa Honwalt. En mezepoko la Monaĥejo Schönthal posedis bienojn en Hochwald. La administra bieno, kiu estis posedaĵo de la episkopo de Bazelo estis en la jaro 1373 pandigita al la senjoroj de Ramstein. En la jaro 1509 la epsikopo de Bazelo pandigis la vilaĝon al la urbo Soloturno, kiu en la jaro 1530 aĉetis ankaŭ la ekleziajn interezorajtojn.
Restaĵo de supernovao
Restaĵo de supernovao (aŭ SNR angla siglo el Supernova remnant) estas la materialo allasita de giganta eksplodo de supernovao. Tio povas okazi laŭ du manieroj: kiam stelo tre densa elfinas sian nuklean fuelon, kaj kolapsas sur sin mem pro propra forto de gravito, aŭ kiam blanka nano akumulas sufiĉe da materialo el kamarada stelo ĝis atingi la mezuron de kriza maso kaj tial alkuras al la sama sorto. En ambaŭaj kazoj, la rezulta eksplodo fortege eligas la plej grandan parton aŭ la tutan materion konstituantan la stelon mem.
(17743) 1998 BA31
(17743) 1998 BA31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Restaĵo de supernovao
En la kazo de eksplodo de densa stelo, la stela nukleo povas kolapsi tiom rapide ke formiĝas objekto ekstreme kompakta konstituata de degenera materio (stato de materio densega). ĝenerale temas pri neŭtrona stelo aŭ foje de nigra truo, taksata kiel “restaĵo de kompakta supernovao”. En ĉiuj eksplodoj, la eksternaj tavoloj de la stelo estas eligataj perla rapido de miloj da kilometroj laŭsekunde, originante gasan kaj interstelan polvaran nubon ekspansiantan. Tiu nubo, kiu kolektas ankaŭ la interstelajn reziduaĵojn flosantajn en la zono, kaj kiu estas ofte trairita de de koliziaj ondoj generitaj de la eksplodo mem aŭ de la interago de la nubo kun la interstela reziduaĵaro, estas vortigita per “restaĵo de supernovao”.
Kompakta supernovaa restaĵo, kiam ĝi ekzistas, devus stari en centro de la tuta gasmaso, kaj en certaj kazoj tiel okazas (kiel en la Nebulozoj de la Krabo kaj en tiu de de la Veloj. Tamen ofte la eksplodo estas malsimetria: la plejgranda paro de gaso iras al unu direkto dum la kompakta objekto “separita” iras al alia direkto per rapido kiu povas superi la 200 km/s. Tiukaze la kompakta objekto eliĝas rapidege (apenaŭ malmultaj centoj da lumjaroj!) el la supernovaa restaĵo kaj tiam malfacilas kapti la rilatojn de unu kun la alia.
Afonso Furtado de Mendonça
Afonso Furtado de Mendonça (1561-1630) estis portugala rektoro de la Universitato de Koimbro (24-a de julio, 1598), episkopo de Koimbro (5-an de septembro 1616), episkopo de Guarda (28-an de februaro 1610), episkopo de Koimbro (28-an de februaro 1616), grafo de Arganil, ĉefepiskopo de Braga (12-an de novembro 1618-1626) kaj ĉefepiskopo de Lisbono (2-an de decembro 1626), en kies katedralo li estis entombigita.
Restaĵo de supernovao
Supernovaa restaĵo prezentiĝas kiel objekto efemera: ene de malmultaj miloj da jaroj ĝi pulvoriĝas en la interstela medio, kiun ĝi riĉigas per pezaj elementoj jam produktiĝintaj en la dumviva stelo, kaj tiel malaperas. Spite de tio, la observeblaj restaĵoj estas multnombraj ĉar la supernovaoj eksplodas kun la ofteco de unu ĉiudekjare en nia galaksio. La kompaktaj objektoj, male, estas senmortaj aŭ preskaŭ..
Afonso Furtado de Mendonça
Biografio
Furtado de Mendonça estis filo de Jorge Furtado de Mendonça, komandanto de la Ordeno de Santiago, kaj de Mecia Henriques.
Restaĵo de supernovao
La plej fama restaĵo de supenovao kaj ofte observata per profesiaj teleskopoj, ankaŭ se malfaciligite pro ĝia granda malproksimeco, estas tiu de Supernovao 1987a, kies eksplodo estis observita el la tero la, en la Granda Magelana Nubo, je distanco de 168000 lumjaroj. Multe malpli fora estas la Nebulozo de la Krabo, restaĵo de eksplodo observita en 1054 kaj registrita de ĉinaj astronomoj, en kies centro kuŝas en juna neŭtrona stelo.
Afonso Furtado de Mendonça
Biografio
Li komencis siajn studojn en Lisbono kaj finis ilin en la Universitato de Koimbro, kiel pensiulo kaj studento ĉe la Colegio de San Pedro.
Dum lia rektorejo, en 1599, la universitato - same kiel la tuta urbo de Koimbro - suferis pesto-epidemion, kiu devigis la provizoran foriron de ĝiaj docentoj kaj studentoj kun la fermo de la klasĉambroj.
Sintra
Ĝi estas sidejo de municipo de 316,06 km² de areo kaj de 363.749 loĝantoj (2001), subdividita en 20 komunumojn. La municipo limas norde kun la municipo de Mafra, oriente kun Loures kaj Odivelas, sudoriente kun Amadora, sude kun Oeiras kaj Cascais kaj occidente ĝi estas marborda kun la Atlantiko.
Afonso Furtado de Mendonça
Biografio
Kiel rektoro de la Universitato de Koimbro, Afonso Furtado de Mendonça ordonis konstrui, en la palacoj de la Universitato, du ĉambrojn por ĝeneralaj studoj kaj alian kiel "domo por biblioteko", kiu, plejparte, estis provizita per libroj, kiujn li venigis el Venecio, el Hispanio, kaj aliaj eŭropaj landoj.
Kiam li estis nomumita Ŝtata Konsilisto en la Konsilio de la Krono de Portugalio, en 1605, li forlasis la Universitaton de Koimbro kaj iris al Madrido, kie li restis dum mallonga tempo, ĉar li revenis al Lisbono kiam li estis nomumita prezidanto de la Tablo pri Konscienco kaj Ordoj.
Sintra
La tuto de Sintra estis klasita Kultura Heredaĵo de la Homaro de UNESCO en 1995.
Afonso Furtado de Mendonça
Biografio
La 13-an de februaro, 1610 li estis elektita episkopo de la Gvardio, kaj publikigis, ene de la reĝaj direktivoj, la "Constituições Synodais da Diocese da Guarda". Tiam, en 1616, li estis translokita al la Episkopejo de Koimbro kie, li ricevis varman bonvenigon de la universitato de ĉi tiu urbo.
Sintra
Historio
La eko de Sintra miksiĝas kun tiu de la lando kaj la historio. La montaro kaj la ebenaĵo estis loĝataj ekde la praepoko, kiel pruvas la existo de dolmenoj kaj nekropoloj kaj aliaj restaĵoj kiel prailoj, kiuj videblas en la Urba Muzeo. Oni supozas, ke la nomo Sintra aŭ Cintra devenas el kelta lingvo, kie simila vorto signifas "luno", ĉar temis pri religia loko dediĉita al tiu dieco.
Rattersdorf
Rattersdorf, hungare Rőtfalva, kroate Ratištrof estas vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Mannersdorf an der Rabnitz. Ĝis 1899 la oficiala loknomo estis la mallonga Rőt.
Situo
Rattersdorf troviĝas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo numero 61, laŭ la hungara landlimo, kontraŭe Kőszeg troviĝas. Liebing kontaktiĝas kun Rattersdorf.
Historio
La unua mencio devenis el 1279 en formo "Reuth". En 1532 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 vivis en la komunumo 310 homoj (plejparte germanoj). Ankaŭ post Traktato de Trianon Rőtfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, sed en 1923 ambaŭ ŝtatoj ŝanĝis Ólmod al Rendek/Liebing kaj Rőtfalva/Rattersdorf. Inter 1938-1945 Rattersdorf apartenis al Germanio. Nuntempe loĝas en la vilaĝo proksimume duonmil homoj.
Sintra
Historio
De la romiana epoko restas lapidoj kaj tomboskatoloj, kun la cirkla maŭzoleo, en la Arkeologia Muzeo de Odrinhas. La romianoj nomigis la montaron de Sintra "Mons Lunae" (Montoj de la Luno).
Sintra estis konkerita de Afonso la 1-a de Portugalio de la Maŭroj en 1147, post la konkero de Lisbono; ĝi ricevis propran memstaran leĝan statuson de tiu sama reĝo la 9a de januaro 1154.
Komunumoj
La komunumoj de Sintra estas la sekvaj: