cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perua Ruĝa Kruco
La Perua Ruĝa Kruco - hispane Cruz Roja Peruana aŭ pli formale Sociedad Peruana de la Cruz Roja - estas societo de humanitara helpo en Peruo, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Finna marko
La finna marko (en la finna markka, en la sveda mark) estis la monunuo de Finnlando de 1860 ĝis 28-a de februaro 2002, kiam ĝi ĉesis esti uzata pro la transiro al eŭro. La monunua kodo de finna marko estis FIM kaj la kutima mallongigo estis mk. Unu marko dividiĝis al 100 penioj (penni). Unu eŭro egalas al 5.94573 markoj.
Slovaka ŝtato
La tn. nomata Slovaka ŝtato, slovake Slovenský štát, estas nomo de ŝtata formacio, kiu ekzistis en la jaroj 1939 – 1945. Eblas renkontiĝi ankaŭ kun nomo La unua Slovaka Respubliko. La oficiala nomo ekde akcepto de konstitucio la 21-an de junio de 1939 sonis Slovaka Respubliko.
Slovaka ŝtato konsistis el ses departementoj en urboj Bratislavo, Nitra, Trenčín, Banská Bystrica, Ružomberok kaj Prešov.
Estiĝo
Slovaka ŝtato estiĝis post perforta apartigo de Ĉeĥoslovakio en la jaro 1939, kiam el Ĉeĥio (post forŝiro de limteritorioj nomata Sudetoj, kiuj fariĝis konsisto de Germanio) fariĝis Protektorato Bohemio kaj Moravio kaj el Slovakio fariĝis Slovaka Ŝtato. Ĝi estiĝis la 14-an de marto de 1939 en la teritorio de hodiaŭa Slovakio (post antaŭa interparolo (interkonsento aŭ minaco) de Hitler kun Jozef Tiso kaj Ferdinand Ďurčanský la 13-an de marto de 1939 en Berlino.
De komence Slovaka ŝtato estis estiĝinta sen regionoj, kiuj apartenis post la unua viena arbitracio al Hungario kaj ankaŭ sen malgrandaj teritorioj de Spiš, kiujn okupis Pollando en aŭtuno de 1938.
Hungario agnoskis la novan Slovakan ŝtaton tuj la sekvan tagon, sed la 23-an de marto de 1939 ĝi komencis ataki Slovakion kun la celo konkeri pliajn teritoriojn. Sed Germanio spite al la tn. „Ŝirma Kontrakto“ ne helpis Slovakion kaj post hungara ultimato Slovakio estis devigita konsenti kun plia redukto de sia teritorio favore al Hungario.
Rilato al Germanio
Slovaka ŝtato estis sub granda influo de la nazia Germanio, kun kiu estis subskribita la tn. „Ŝirma Kontrakto“ (Germanio estis „ŝirmanto“ de Slovakio) kaj kiu ankaŭ akiris majoritatan rajton por establi siajn armeajn taĉmentojn en la tn. ŝirmzono laŭlonge de la limo al Protektorato Bohemio kaj Moravio.
Slovakaj armitaj fortoj ankaŭ en septembro de 1939 partoprenis atakon kontraŭ Pollando kaj Slovakio tiel akiris reen la teritorion en Spiš, kiun Pollando kelke da monatoj antaŭe ekokupis preninte ankaŭ pluajn regionojn en Spiš kaj norda regiono Orava, kiuj en intermilitaj jaroj apartenis al Pollando.
Politiko
Reganta politika partio estis Slovaka popolpartio de Hlinka (slovake Hlinkova slovenská ľudová strana – mallongigo HSĽS) frunte kun Jozef Tiso, ekde la 26-a de oktobro de 1939 prezidento de la unua Slovaka Ŝtato. Sekve de fortiĝanta kontraŭfaŝisma rezistmovado faŝismo en Slovakio pluekzistis nur dank‘ al la nazia Germanio. La unua Slovaka Ŝtato devis alfronti al slovaka nacia ribelo, eksplodinta la 29-an de aŭgusto de 1944.
Pereo
La ŝtato pereis en printempo de 1945 per iompostioma liberigado de Slovakio per la soveta Ruĝa Armeo komune kun Rumana armeo kaj Ĉeĥoslovaka armea korpuso, definitive poste la 4-an de aprilo de 1945 pro konkero de Bratislavo, ĉefurbo de la unua Slovaka ŝtato.
Post la milito Ĉeĥio kaj Slovakio denove reunuiĝis kaj reekzistis Ĉeĥoslovakio, kiu post komunista puĉo en februaro de 1948 nomiĝis Ĉeĥo-Slovakio kaj en la jaro 1960 ĝi akceptis nomon Ĉeĥoslovaka Socialisma Respubliko.
Kalila kaj Dimna
Kalila kaj Dimna (كَلِيلة وَدِمنة) estas araba traduko el Panĉatantra, kiu ekestiĝis tempe de la Kuŝana Imperio kaj la sasanidoj en Persio (2-a jarcento antaŭ Komuna Erao ĝis 6-a jarcento).
La reĝo Alfonso la 10-a komisiis la tradukon al la hispana de pluraj orientaj fabloj kaj rakontoj kiuj kvankam estis skribitaj en la araba, estis de hinda origino, kiel ekzemple la Kalila ŭa-Dimna, en 1251. Ankaŭ la Sendebar. Ili estis tradukitaj rekte en la kastilian.
Ibn al-Mukaffa tradukis ĝin dum la 8-a jarcento el la indo-irania en la araban.
Agazzano
Agazzano estas komunumo de Italio.
Zvolen
Zvolen estas distrikta urbo en centra Slovakio en distrikto Zvolen.
Situo
Zvolen troviĝas en sudo de Zvolenská kotlina (Valkaldrono de Zvolen) ĉe kunfluo riveroj Hron kaj Slatina kaj parte ĝia teritorio troviĝas en montaro Javorie. El la urbo eliras gravaj ĉefvojoj kaj samtempe fervojoj al Prievidza, Banská Bystrica, Salgótarján kaj Krupina.
Historio
En 1910 loĝis tie 8799 da homoj (4973 hungaroj, 3579 slovakoj kaj 209 germanoj). En 1944 la slovakaj partizanoj agis tie multe dum la Slovaka nacia ribelo.
Reims
Reims dum romia tempo estis Durocortorum, sed antaŭe estis ĉefurbo de la galla popolo Rèmes. Ĝi estis la ĉefurbo de la historia provinco de Ĉampanjo, kaj ankaŭ la precipa centro de Ĉampano-keloj. Tie estis kronitaj la reĝoj de Francio, post kiam Kloviso la 1-a igis sin kristano kaj igis sin kroni per Sankta Remiĝo ĉirkaŭ la jaro 500 (laŭ iuj en 498/499, laŭ aliaj en 507).
Reims posedas tri lokojn apartenantajn al la monda heredaĵo de Unesko: katedralon, la bazilikon Sankta Remio kaj la palacon de Tau.
Geografio
Reims situas en nordorienta Francio, de Parizo,  de Metz,  de Lille kaj  de Strasburgo.
Katedralo Nia Sinjorino
Ĉefa vidindaĵo de Reims estas ĝia katedralo, unu el la plej belaj gotikaj konstruaĵoj. En ĝi la reĝoj de Francio kutime estis kronitaj.
Ĝi estas parto de la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO kaj tutmonde fama pro siaj eleganteco kaj harmonieco. Rimarkindaj estas ankaŭ ĝia statuaro kaj ĝiaj vitraloj, precipe la granda rozo.
Baziliko Sankta Remio
Post la katedralo, kiun ĝi preskaŭ egalas laŭ grando, la plej fama preĝejo de Reims estas la baziliko Sankta Remio, dum iu tempo ligita al grava monaĥejo. Ĝi estis konstruita dum la 11-a, 12-a, 13-a kaj 15-a jarcentoj. La navo kaj la ĉefa transepto estas la plej malnovaj partoj; la fasado de la suda transepto estas pli nova.
La Marsa Pordego
La Marsa Pordego estas la plej malnova monumento de la urbo. Ĝia nomo devenas de la romia dio Marso, kiu proksime havis templon. Ĝi ne vere estas pordego, sed triumfarko 33 metrojn longa kaj 13 metrojn alta, konsistanta el tri arkoj.
Trafiko
En la urbo havis sian sidejonla flugkompanio Air Turquoise, ĝis fino de la aktivecoj en 2006.
Ĝemelurboj
Reims havas jenajn ĝemelurbojn:
Atenco kontraŭ la AMIA
La Atenco kontraŭ la AMIA estis atenco ŝajne pere de bombaŭto aŭ de eksplodaĵo ene de kontentoro, kiun suferis la Asociación Mutual Israelita Argentina (AMIA) de Bonaero, Argentino, la 18-a de julio de 1994. Temas pri unu el ĉefaj terorismaj atakoj okazintaj en Argentino, kun rezulto de 85 personoj mortintaj kaj 300 vunditaj. La juda-argentina komunumo estas la plej multnombra de Latinameriko kaj la kvina de la mondo. El la viktimoj 67 troviĝis ene de la AMIA en la momento de la eksplodo kaj aliaj 18 en apudaj diversaj lokoj. Pli ol 1000 loĝejoj kaj vendejoj en la areo rezultis tuŝitaj.
Oni kulpigis la registaron de Irano kaj pli precize la politikan partion de Libano nome Hizbulaho esti respondeculoj pri la atako. Tamen venis multaj diversaj hipotezoj, kritikoj al la dekomencaj kulpigoj kaj postaj interkonsentoj inter la registaroj de Cristina Kirchner kaj tiu de Irano.
Reĝa familio
La etendo de la reĝa familio dependas ĉu temas pri nur la tuja aro de samfamilianoj, nome edz(in)o de la regant(in)o, plus gefiloj, aŭ pri la etenda familio, aldonante gefratojn, gepatrojn, genevojn, genepojn ktp. Same tiu etendo dependas ankaŭ de la juro de la koncerna lando, foje kun mencio en la Konstitucio. Eblas ankaŭ diferenco inter la reĝa familio (tuja) kaj la familio de la reĝo (etenda). Foje tio dependas de precizaj okazoj, por ekzemplo la aktuala Reĝo de Hispanio nome Filipo la 6-a, forigis sian fratinon Cristina el la familio de la reĝo, post kiam ŝi estis procesita pro korupto: kongrue ŝi malaperis el la oficialaj ceremonioj, portretoj, retejoj ktp.
Leopold Karl von Kollonitsch
Leopold Karl von KOLLONITSCH (Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio), 26-an de oktobro 1631 – Vieno, 20-an de januaro 1707) estis pastro, episkopo, ĉefepiskopo de Esztergom, primaso, kardinalo, gvidanto de la kontraŭreformacio en Hungario.
Li plenkreskis en Vieno, membriĝis en la Kavalira Ordeno de Malto kaj partoprenis en la kontraŭturkaj bataloj ĉe Candia (1651). Hejmenveturante, li en 1660 elektis eklezian okupiĝon. Li estis en 1666 episkopo de Nitra, en 1670 episkopo de Wiener Neustadt. Li instigis la katolikigon de Hungario, en 1673-74 estis membro de la juĝistaro de Pozsony, kiu juĝis pri la reformismaj pastroj. Li estis ekde 1685 episkopo de Győr, ekde 1686 kardinalo, ekde 1691 ĉefepiskopo de Kalocsa, ekde 1695 ĉefepiskopo de Esztergom.
Li estis ekde 1672 prezidanto de la hungara kamero, konsilisto de Gubernium, afergvidanto pri financoj tie. Dum la turka atako al Vieno (1683), li sukcese akiris monon por la defendo. Je peto de la hungara parlamento, Leopoldo la 1-a maldungis lin en 1684 el pozicio de gvidanto de la korta kamero.
Li restis en la kortego, plej bona konatulo de la hungaraj aferoj. Tiel oni komisiis lin en 1688 por ellabori rekonstruon de okupitaj hungaraj teritorioj. Li verkis en 1689 "Einrichtungswerk des Königreichs Hungarn" - per subigo de la nobeloj kaj repuŝo de la hungara loĝantaro - volis igi forta apoganto de la Habsburga absolutismo. La impostigo de la nobeloj, ensetligo de germanoj, sociale reformismaj proponoj trafis apogon de la kortego, sed ili ne volis ekonomie samrangan Hungarion. Tiel oni ne realigis plene la proponojn de "Einrichtungswerk". Li neleĝe enkondukis la impostigon de la nobeloj, kiu kondukis parte al la Rákóczi-ribelo.
Li iĝis en 1692 gvidanto de la viena kortega kamero, en 1694 prezidanto de la sekreta konsilio.
László Gálfy
László Gálfy, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Gálfy László, estis hungara aktoro, teatrestro. Lia familia nomvarianto estis Gálfi, lia edzino estis Eszter Felkai.
László Gálfy naskiĝis la  en Tiszasas, li mortis la  en Békéscsaba.
Etenda familio
Etenda familio aŭ kompleksa familio estas koncepto kun variaj diferencaj signifoj. Unue ĝi estas uzata kiel sinonimo de samsanga familio. Due, en tiuj socioj dominataj de geedza familio, ĝi referencas al la parencaro —reto de parenceco oni-centra kiu etendas trans la hejma grupo—, tiu ekskludita de la geedza familio. Tria signifo estas tiu kiu difinas la etendan familion kiel tiu strukturo de parenceco kiu loĝas en unu hejma unuo (aŭ hejmo) kaj estas formata de parencoj apartenantaj al kelkaj generacioj.
Etenda familio diferencas el kerna familio aŭ geedza familio, kiu estas komponata nur de geedzoj, plus gefiloj, dum tiu formiĝas aldonante gefratojn, gepatrojn, genevojn, genepojn, gekuzojn ktp., de la geedzoj. En kelkaj landoj la koncepto de familio kongruas nur kun la kerna familio, dum en aliaj pli kun la etenda familio. Tiele en kelkaj kulturoj apenaŭ estas diferencoj inter fratoj kaj kuzoj.
(120336) 2004 PX53
(120336) 2004 PX53 estas asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Clements (apartigilo)
Clements estas la familia nomo de jenaj personoj:
Clements estas la individua nomo de jenaj personoj:
lokoj  en Usono:
Vidu ankaŭ:
Gábor Vida (biologo)
Gábor VIDA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gábor Vida estis hungara biologo, genetikisto, ekologo, profesoro, membro (korespondanta en 1985, ordinara en 1993) de Hungara Scienca Akademio. Gábor Vida naskiĝis la  1935 en Budapeŝto.
Nordia religio
La Nordia religio, aŭ Nordia paganismo (en malnovnordlanda: heidindómr), estas terminoj uzitaj por priskribi la religiajn tradiciojn komunajn inter la ĝermanaj popoloj kiuj loĝis en la nordiaj landoj antaŭ kaj dum la kristanigo de Norda Eŭropo. La nordia paganismo estas filio de la ĝermana paganismo, praktikita en la teroj loĝataj de la ĝermanaj popoloj en preskaŭ la tuta Norda kaj Centra Eŭropo, dum la vikinga epoko. La nuntempa sciaro pri la nordia paganismo estis deduktita el la arkeologiaj kaj etimologiaj rezultoj kaj el la verkitaj materialoj de la epoko.
Gábor Vida (biologo)
Biografio
Gábor Vida frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1953-1957, poste li laboris en instituto pri vinberoj. En la studjaro 1960 li instruis en mezlernejo, poste li laboris en akademia genetika instituto. Inter 1973-2005 li estis katedrestro en Universitato Eötvös Loránd. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1965, li doktoriĝis en 1973 antaŭ la akademio. Li okupiĝis ekzemple pri medioprotektado. Li ricevis 5 premiojn inter 1996-2006.
Nordia religio
Kelkaj fakuloj kiel Georges Dumézil, sugestis, ke diversaj strukturaj kaj temaraj elementoj ene de la religia idearo de Skandinavio, metas la skandinavan paganismon, ene de la baza strukturo de la esprimado tut-hind-eŭropa de la spiritaj ideoj kiel tuto.
La skandinava aŭ nordia religio estis kultura fenomeno, kaj, kiel la plej parto de la folkloraj kredaroj antaŭaj al la alfabetigo, ties praktikantoj, probable eĉ ne havis nomon por sia religio, ĝis ekkontaktis kun fremduloj aŭ konkurencantoj. Tial, la nuraj nomoj estis uzitaj por priskribi la religion konkurence, plej ofte en polemika kunteksto. Kelkaj el tiuj terminoj estis hedendom (skandinava), Heidentum (germana), Heathenry (angla) aŭ Pagana (latina). Nomo interpretita pli romantisme por la nordia religio estis la mezepoka islanda termino Forn Siðr ("mlanova kutimo").
La verkitaj fontoj pri la skandinava paganismo datas el post la dekadenco de la religio, kiam kristanismo jam estis establita. La majoritato devenis el Islando, en la 13-a jarcento, en kiu kristanismo pli malfrue estis akceptita, pro ties malproksimeco. La ĉefajs tekstoj por la studo de la nordia paganismo estas jenaj: la Proza Edda, de Snorri Sturluson, la Gesta Danorum, de Sakso Gramatiko, kaj la Poezia Edda, de nekonata aŭtoro. Ĉar ili estis verkitaj jam en kristana kunteksto, la nordiaj dioj ne estas traktataj en tiuj fontoj kiel tio, sed kiel historiaj herooj.
Pli ol temploj (en la moderna senco) estis religiaj arbaroj, hejmaj altaroj kaj eble iuj religiaj centroj en suda Svedio. Ŝajne estis ŝamanoj, ofte virinoj. Estas kelkaj historiaj referencoj al homaj oferoj.
ISO 3166-2:BF
ISO 3166-2:BF estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Burkinon. Ekzistas du niveloj de subunuoj, kiuj havas la kodojn de ISO 3166-2:BF: 13 regionoj, kiuj enhavas 45 provincojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BF</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Burkino. La dua parto estas du ciferoj por regiono kaj tri literoj por provinco.
Město Libavá
Město Libavá (Stadt Liebau) estas eksa urbo en Ĉeĥio en regiono de Oderské vrchy, kiu estis de la 1-a de oktobro 1946 el politika distrikto Moravský Beroun donita en teritorion de Armea ekzerca spaco Libavá, la hodiaŭa Armea spaco Libavá, kaj ĝi estas sidejo de ties spaca ofice. Ekde tiu tempo ĝi ne estas municipo kaj ĝi ne estas (en disharmonio kun Konstitucio de Ĉeĥa respubliko) parto de neniu municipo. Vivas ĉi tie.
Historio
La urbo etendiĝas sur montetriĉa tereno ĉe samnomata rojo. La unuaj mencioj pri Libavá devenas el la jaro 1238, urbo ĝi estas ekde la jaro 1301. En 1581 ĝi estis de episkopo S. Pavlovský liberigita de ĉiuj laboregoj kiel posedaĵo de olomouca ĉefepiskopejo, en 1629 estis al Libavá donita urba blazono, je rompo de la 16-a kaj la 17-a jarcentoj la urbo suferis pro militmarŝoj de soldataroj. Jam en mezepoko estis skribe indikataj muelejoj, el metioj eminentis precipe je rompo de la 17-a kaj la 18-a jarcentoj teksindustrio kaj konataj estis ankaŭ libavaj orgenistoj. En la 18-a jarcento ĉi tie furiozis ĥolero kaj incendioj, kiuj ŝanĝis vizaĝon de la urbo - informoj pri tio konserviĝis en urba turo, kiu staris en Předměstí ĝis la 1893. Ekde 1850 Město Libavá estis kiel administra centro de la regiono destinita kiel sidejo de juĝeja distrikto. La unuaj mencioj pri lernejo devenas el fino de la 16-a jarcento, nova konstruaĵo estis konstruita post incendio en 1852. Fine de la 19-a jarcento estas ĉi tie indikata ses signifaj industriaj entreprenoj, du akvaj kaj unu ventmuelejo, segiluzino kaj brikfabriko, sidejo de grandbieno kaj arbara oficejo.
Manaus (mikroregiono)
La mikroregiono Manaus estas unu de la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Amazonio. Ĝi enhavas sep municipojn.
Město Libavá
Historio
Al la urbo apartenis vilaĝo Dřemovice (Drömsdorf), kiu estas unuafoje menciata en dokumento de episkopo Bohuš ze Zvole el la jaro 1456. Antaŭ la dua mondmilito ĉi tie estis arbara regiono kaj Landa faka ekonomia lernejo, kiu estis fondita post la jaro 1918. La lernejo havis por ĉi tiea regiono grandan signifon kaj estis fondita ĉe ĝi ankaŭ meteorologia stacio. Laŭ popolnombrado el 1930 ĉi tie vivis 285 loĝantoj. Nuntempe Město Libavá inkluzive de Dřemovice havas proksimume 670 loĝantojn kaj ties aspekto kaj stato estas post pli ol kvindekjara agado de armeo plorinda. El urbo restis al ĝi nur la nomo.
Ellandigo
En ĉiuj ĉi tieaj municipoj vivis ĝis tiu tempo eksplicite germanoj, kiuj estis en la jaro 1946 devige ellandigitaj. Poste sekvis ankaŭ ellandigo de ĉeĥaj almigrintoj kaj "orfosistoj", kiuj sporade venadis ĉi tien ekde la jaro 1945.
Malkonservado kaj nuntempa stato
La domoj kaj aliaj konstruaĵoj en plimulto da vilaĝoj de la spaco estis pase de la jaroj tute malkonservataj kaj neniigitaj, sed en Město Libavá la malkonservado okazis malpli rapide kaj kelkaj konstruaĵoj estas almenaŭ parte konservitaj. En Město Libavá konserviĝis ekzemple ventmuelejo. Sur teritorio de la armeaj spacoj estas malpermesite privata proprumado de nemovebla posedaĵo, kio montriĝas, spite al klopodo de Memorindaĵa ofico en Brno, precipe en senĉese daŭranta malkonservado de la konstruaĵoj.
Renovigo de memstareco
La nova municipo estiĝis al la 1-a de januaro 2016 en konekso kun malgrandigo de la armea spaco Libavá.
Histoire d'un bon bramin
Histoire d'un bon bramin (Historio de bona bramano) estas filozofia fabelo verkita de Voltaire kaj publikigita en 1761, kies temo estas tiu de la feliĉa stultulo.
Resumo
Unu bramano, saĝulo, plena je spirito kaj riĉa estas malfeliĉa ĉar li estas konscia pri sia malklero pri la naturo de la animo, de la pensaro, de la tempo, de la dioj ktp. Lia najbarino, nome religiema baratanino, stulta kaj malriĉa, nenion demandas al si kaj estas feliĉa se ŝi havas akvon de la rivero Gango por lavi sin.
La bramano konstatas tiam ke li estus feliĉa se li estus stulta, sed tiam li ne volus tian feliĉon.
Ngô Đình Diệm
Jean Baptiste Ngô Đình Diệm (naskiĝis la 3-an de januaro 1901, mortis la 2-an de novembro 1963) estas la unua prezidento de Suda Vjetnamio, filo de nobela familio, katoliko. En 1933 estis ministro pri internaj aferoj, sed rezignis post kelkaj monatoj proteste al malemo de francaj regopovoj pri enkoduko de reformoj. Dum 12 jaroj loĝis en Hue.
En 1945 Ho Chi Minh proponis al li aliĝon al registaro de Nord-Vjetnamio. Ngô forĵetis la proponon kaj forveturis al Usono, kie dum du jaroj restis en monaĥejo apud Novjorko, kaj poste translokiĝis al benediktana monaĥejo en Belgio. Li revenis en 1954 kaj ekstaris fronte de registaro de Suda Vjetnamio. Oktobre 1955 faligis imperiestron Bảo Đại, anoncante sin prezidento de estiĝanta Vjetnama respubliko. Li regis aŭtokrate disdonante al sia familio plej altajn ŝtatpostenojn: pli juna frato iĝis ĉefo de polico, la dua iĝis katolika ĉefepiskopo de Huế kaj rektoro de du universitatoj, bofrato - ministro pri eksteraj rilatoj, filo - ministro pri edukado.
Pro sia katolikismo ekkonfliktis kun budhanoj. En junio 1963 budhisma monako Thích Quảng Ðức bruligis sin en Sajgono proteste kontraŭ tiu politiko. Reprezalioj kontraŭ budhanoj kaŭzis perdon de apogo al Ngô fare de Usono, kiu unue klopodis influi preme al la diktatoro, por ke li mildigu sian politikon. Responde Ngô minacis, ke forigos usonajn militistajn konsilantojn. Tiam eniris CIA, kiu posedis influon al sufiĉe granda parto de komandantoj de vjetnama armeo, por ke ĝi forigu la diktatoron. La 2-an de novembro 1963 tankoj ĉirkauiris prezidentan palacon. Ngô sukcesis fuĝi, sed poste estis trovita pafmortigita en kirko en Chợ Lớn.
Dainik Sambad
Dainik Sambad (দৈনিক সংবাদ, ) estas barata taggazeto eldonata de Agartala, la ĉefurbo de ŝtato Tripuro. Ĝi estas unu el la plej cirkulantaj tagĵurnaloj en la ŝtato. Ĝi estas taksata inter la plej bonaj bengallingvaj sciigaj periodaĵoj de la nordoriento de la lando.
En majo 2018 enketa inkognita operacio de Cobrapost rivelis, ke plejparto de la plej bonfamaj gazetoj en Barato disponeblis por skribi artikolojn kontraŭ pago da mono; Dainik Sambad (Gal Ŝakti) estis unu e la nur du eldonoj kiuj rifuzis tiun formon da enspezo. Kiel rezulto, la idealoj de la gazeto estas tre respektataj de multaj filioj de la barata amaskomunikilaro kaj de civitanoj, inkluzive de The Wire.
Januaro de 2015
Jen listo de okazaĵoj en januaro 2015:
Konstitucio de Bonaero
Historio
La jura statuso de la urbo Bonaero estis historie pekuliara; pro granda loĝantaro kaj ekonomia povo el la haveno, la plej aktiva kaj grava de la lando, kaj enorma politika influo. En 1853, la aprobo de la Argentina Konstitucio konsideris konvena separi ĝin disde la provinco por lokigi ĝin sub administrado federala, kiel sidejo de la ŝtataj povoj. Post jardekoj de konfliktoj nur en 1888 okazis la Federigo de Bonaero.
Pere de la artikolo 129 inkludita en la reformo de la Argentina Konstitucio de 1994, la urbo akiris pli grandan aŭtonomecon kiu permesis redakton de propra konstitucio kaj havo de aŭtonoma registaro. La 21a de decembro de 1995 la Ŝtata Kongreso aprobis la Leĝon 24.620, nome Leĝo Snopek, kiu permesis la elekton de ĉefministro kaj de 60 reprezentantoj kiuj redaktos la Estatuto Organizativo (organiza statuto).
Konvertoro (apartigilo)
La termino konvertoro originas de la latina convertere, kiu signifas konverti, kaj estas uzata laŭ malsamaj kuntekstoj.
Stuttmann
Stuttmann estas la familia nomo de jenaj pesonoj:
Albareto
Albareto estas komunumo de Italio.
Lamonzie-Saint-Martin (stacidomo)
Lamonzie-Saint-Martin (La Móngia e Sent Martin) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lamonzie-Saint-Martin, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Galloj
Galloj povas indiki
Lamonzie-Saint-Martin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Galloj
Ankaŭ povas esti, ke vi serĉas aŭ
Lamonzie-Saint-Martin (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Libourne - Le Buisson (629000).
Betfia
Betfia (hungare: Betfia) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 461 loĝantojn (rumanoj), en 1992 488. Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝiaj unuaj loĝantoj estis hungaroj. En 1588 ĝi pereis. En 1773 oni registris ĝin kiel rumanan vilaĝon. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al Sânmartin.
Lajos Bartók
Kariero
Bartók studis juron en ekde 1868 en Universitato Peŝto. Ekde 1869 li estis kunlaboranto de la spritaĵgazeto Üstökös redaktita de Jókai, poste en jaroj 1873-75 de la Bolond Miska, pli poste ekde 1878 ĝis sia morto de la Bolond Istók, samtempe ekde 1900 ĝis 1901 redaktis la Magyarság. Inter 1887–96 li estis deputito de sendependa partio. Ekde 1883 li iĝis membroj de Societo Kisfaludy kaj de Societo Petőfi.
The Virginian
The Virginian (La virginiano, renomita The Men from Shiloh en sia fina jaro) estas usona vakera televidserio en kiu stelulis James Drury, Doug McClure kaj Lee J. Cobb, kiun elsendis la televidkanalo National Broadcasting Company (NBC) el 1962 al 1971 dum totalo de 249 epizodoj. Temas pri sekvo el somerserio de 1958 nome Decision. Filmita en koloroj, The Virginian iĝis la unua vakera televidserio de 90 minutoj (75 minutoj sen kalkuli komercajn reklamaĵojn). Cobb lasis la serion post kvar sezonoj kaj estis anstataŭita laŭlonge de la jaroj de aktoroj John Dehner, Charles Bickford, John McIntire kaj Stewart Granger kiuj portretis diversajn rolulojn.La serio pluis naŭ sezonojn kaj tiel iĝis la tria plej longdaŭra vakeraĵo, malantaŭ Bonanza kun 14 sezonoj kaj 430 epizodoj, kaj Gunsmoke kun 20 sezonoj kaj 635 epizodoj. La serio estis iom bazita sur la vakera romano The Virginian: Horseman of the Plains de 1902 de Owen Wister.
Stylus phantasticus
La Stylus phantasticus (ankaŭ: stylus fantasticus aŭ fantazia stilo) estas stilo en la ĉambro- kaj orgenmuziko, kiu atingis sian kulminon en la Nordgermana Orgenskolo de la 17-a jarcento.
László Fogarasi (Yonderboi)
Biografio
László Fogarasi ekde 1993 okupiĝas serioze pri la elektronika muziko. Post kelkaj jaroj li aperis sub nomo Yonderboi, kiu estas bandestro en romano Neuromancer verkita de William Gibson. En 1998 okazis lia unua registrado sur muzikdiskon. Iom poste li havis registrojn ankaŭ eksterlande. En la sekva jaro li jam estis konata en Eŭropo. Tiutempe li maturiĝis. En la fruaj 2000-aj jaroj li koncertis kun orkestro proksimume 150-foje.
Stylus phantasticus
Historio
La stylus phantasticus aperas en la frua baroka muziko. Ĝi originas en la tokatoj kaj fantazioj por orgeno, aparte tiuj de Claudio Merulo (1533-1604), orgenisto ĉe la baziliko de Sankta Marko en Venecio. Posta uzanto de la fantazia stilo en Romo estis Girolamo Frescobaldi kaj lia germana studento Froberger, kiu kunprenis tiun stilon norden. Ekzistis daŭra fluo de italaj muzikistoj kaj muziko norden, precipe al Bavario kaj Saksio, (ekz. per Hans Leo Hassler kaj Heinrich Schütz. La verkisto, sciencisto kaj inventisto Athanasius Kircher priskribas la fantazian stilon en sia libro Musurgia Universalis jene:
Jerlochovice
Jerlochovice estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio. Konstruareo de Jerlochovice samkiel ankaŭ preskaŭ la tuta katastro situas en Moravio, sed kelke da parceloj ĉe pereinta meandro de rojo Husí potok devene apartenis al Tošovice kaj ĝi do situas en Ĉeĥa Silezio. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/47. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 158 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Stylus phantasticus
Ecoj de la fantazia stilo
La stilo rilatas al improvizado, sed ĝin karakterizas la uzado de mallongaj kontrastaj partoj kaj libera form, ĝuste kiel klasika fantazio.
Jerlochovice
Jerlochovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,76 km².
Stylus phantasticus
Ecoj de la fantazia stilo
En la sonatoj de Giovanni Pandolfi kaj Dietrich Buxtehude la S. P. atingas kulmino pro la uzado de ostinato-strukturoj, pri kiu la soloinstrumentoj (analoge al la hodiaŭa improviza praktiko de la ĵazo) evoluigas kompleksajn kontrapunktojn. En Aŭstrio la fama elstara virtuozo Heinrich Ignaz Biber kaj la pli maljuna Johann Heinrich Schmelzer praktikis la stilon.
Bibliografio
http://www.rdg.ac.uk/library/colls/special/featureditem/kircher/index.html.
Pioniroj de ĉi tiu stilo estis Girolamo Frescobaldi (1583–1643), Giovanni Pandolfi (ĉ. 1620-1669) kaj Johann Jakob Froberger (1616–1667).
János Kristófi
KRISTÓFI János [kriŝto'fi] estis rumanuja hungara pentristo naskita la 15-an de decembro 1925 en Petreu kaj mortinta la 5-an de januaro 2014 en Oradea. Li estis patro de pentristino Enikő Kristófi.
Biografio
János Kristófi diplomitiĝis en 1954 Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj li estis de 1955 instruisto de arta liceo de Oradea.
Botho Strauss
Botho STRAUSS [Boto Ŝtraŭs] (naskiĝis la 2-an de decembro, 1944 en Naumburg) estas germana aŭtoro de rakontoj, romanoj, dramoj, eseoj kaj filmscenaroj.
Eksteraj ligiloj
Pri amo : Historioj kaj maloj
Ostejo
Ostejo estas loko aŭ konstruaĵo, en kiu oni metas homajn ostojn demetitajn el tombo. Foje, oni ne amasigas tie la ostojn iel-ajn, sed oni faras el ili murajn ornamajojn aŭ diversajn obĵektojn.
Ostejo malsimilas el tombo, pro kio, ke oni neniam unue sepultas mortinto en ostejon; ostejo estas sekundara sepultejo.
En Eŭropo, oni trovas, kiel ostejoj, malgrandajn kapelojn kies celo estas ricevi la ostojn elfositajn el tomboj kies koncesio kadukiĝis, kiam mankas loko por entombigi novajn mortintojn.
La katakomboj de Romo, de Parizo, de Palermo, estas plej konataj enurbaj ostejoj.
Aliaj famaj eŭropaj ostejoj:
2258 Viipuri
2258 Viipuri estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Ĝi ricevis la fiinan nomon, "Viipuri" de la rusa urbo Viborg.
Tioacetata acido
Tioacetata acido estas organosulfura komponaĵo, flaveca likvaĵo kun forte malagrabla odoro, ĝenerale uzata en organikaj sintezoj por enkonduko de la tiolaj grupoj en molekuloj. Saloj de la tioacetata acido uzatas por generado de tioacetataj esteroj.
Tioacetata acido uzatas en sintezoj de organikaj komponaĵoj, malmoliga agento por rezinoj, retigagentoj, metalurgio, pesticidoj, farmaciaĵoj kaj kiel larmigiloj. Tioloj estas pli fortaj acidoj ol alkoholoj kaj fenoloj. Tioloj kun hidrogena peroksido produktas sulfoksidojn kaj sulfonojn.
Sintezoj
10 + 2  → 10  + 2
+ →  +  '''
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Thiourea.png| Tioureo Ethanethiol.svg| Etanotiolo Propane-1-thiol_200.svg| Propanotiolo Thiiran.svg| Tiirano Thiiren.svg| Tiireno Thietan.png| Tietano Thietene.png| Tieteno Tetrahydrothiophen.png| Tiolano Thiazolidine.svg| Tiazolidino Cysteamine-2D-skeletal.png| Cisteamino </Gallery>
Parintins (mikroregiono)
La mikroregiono de Parintins estis unu el la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Amazonio. Ĝi enhavis sep municipojn.
Lamonzie-Saint-Martin
Lamonzie-Saint-Martin estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lamonziens.
BSD
Pri la aliaj signifoj de BSD rigardu en BSD (apartigilo).
BSD (1978–1993) estas angla mallongigo de Berkeley Software Distribution ("softvara disdonaĵo de Berkeley"). Ĝi estis la Unikso de Berkeley kaj en la 1980-oj estis la ĉefa rivalo al Sistemo V, la Unikso de Bell Labs. Dum la jaroj 1980–86, BSD estis la plej avangarda Unikso. En 1987 Sistemo V adoptis la plej bonajn eblojn kaj normojn de BSD por fari, en 1989, Sistemo V Versio 4 (SVR4).
En la fruaj 1980-oj BSD estis disvastigita libere kaj preskaŭ senkoste al usonaj universitatoj kaj, per ĝia nova programo TCP/IP, multe faciligis kunigon al la tiama pra-Interreto, ARPAnet. Maŝinoj de BSD poste fariĝis la spino de la Interreto. BSD ankaŭ enkondukis virtualan memoron per paĝado.
Ĉar universitatoj plejparte havis permesilon al la fonto de la kodo (kiu estis verkita en C), multaj programistoj povis eksperimenti kun la kodo kaj plibonigis ĝin. La ideo kaj provo de libera programaro naskiĝis el tiu sperto.
BSD laŭvice estis ido de la Unikso de Bell Labs de 1976, sed ĝi estis profunde relaborita. Kiel Linukso, ĝi havas monolitan kernon.
Bill Joy, unu el la ĉefaj programistoj de BSD, poste estis fondinto de la kompanio Sun Microsystems je 1982. Sun disvolvigis BSD-on por fari je SunOS kaj, poste, Solaris, kies NFS fariĝis la normo en Unikso por prezenti dosiersistemon trans la reto.
Placo de Jirásek (Ostrava)
Placo de Jirásek en Ostrava, inter ostravanoj konata ankaŭ kiel Kuří rynek, estas malpli granda placo troviĝanta proksime de pli konata centra Placo de Masaryk. Temas pri spaco en formo de kvarangulo borderita plejparte per historiaj konstruaĵoj, el kiuj kvin estas enskribitaj kiel kulturaj memorigaĵoj.
Periodo ĝis la jaro 1735
Originan konstruaĵaron kreis sole malantaŭaj aloj de la konstruaĵoj situanta sur la centra placo. La areo de la hodiaŭa Placo de Jirásek situis interne de urbaj remparoj. En loko, kie enigas en ĝin la hodiaŭa strato Přívozská, situis vojimposta pordego. La unua konstruaĵo en la 15-a jarcento fariĝis episkopa bierfarejo lokigita en ties nuntempa mezo, kiu ĉi tie situis ĝis la 17-a jarcento.
Periodo ĝis la jaro 1898
Komence de la 18-a jarcento situis sur parceloj de la nuligita bierfarejo kvar domoj. La konstruado ĉi tie daŭris kaj laŭ rekonstruo farita de Miloslav Kroček ĉi tie troviĝis 15 lignaj malaltaj domoj. En interŝanĝo de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj oni komencis konstrui masonitajn loĝejojn. Ĉi tiea spaco ludis ankaŭ signifan rolon en provizado de la loĝantaro per akvo, ĉar ĉi tie troviĝis publika fontano provizata per tubaro el puto ĉe Ostravice.
Estiĝo de la placo mem estas datata al la 90-aj jaroj de la 19-a jarcento, kiam reprezentantoj de la urbo konsideris pri suma alikonstruo de la urbocentro. Krei la urbanistan proponon ili donis al konata viena arkitekto Camillo Sitte. Tiu origine proponis, por ke ĉi tie estu konstruita foirejo, sed tiu ĉi propono ne estis realigita. La estiĝon de placo definitive konfirmis kunsido de moraviasilezia municipa komitato la 11-an de februaro 1898. La komitato malpermesis kiel ajn manipuli kun la malnovaj domoj destinitaj por malkonstruo, aprobis elaĉeton de la menciitaj domoj kaj decidis, ke la placo nomiĝos laŭ imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. Tiu ĉijare solenis la 50-an datrevenon de sia regado, do ne estis mirinde, ke kvanto de novaj konstruaĵoj nomiĝis ĝuste laŭ li. Sed estis relative malmulte signifa spaco, tial la municipa komitato tro ne menciis pri tiu ĉi propono kaj ekz. ĵurnalo Ostrauer Zeitung, alifoje alportanta detalajn referencojn el la intertraktado, ĉifoje silentis.
Periodo ĝis la jaro 1942
Principa ŝanĝo de la placo okazis en la jaroj 1900-1913. Signifaj posedantoj de realaĵoj ĉi tie donis konstruadojn al konataj ostravaj arkitektoj. Tri domojn ekz. projektis Felix Neumann, la unua juda arkitekto en Ostrava kaj la plej signifa kreinto de la historiiganta kaj orname secesia arkitekturo. Krom tio estis nove pavimita la tuta areo kaj estis aldonitaj gasaj lampoj. Ĉirkaŭ la jaro 1910 la placo akiris aspekton, en kiu ĝi estas proksimume konata hodiaŭ. Krom ordinaraj loĝantoj ĉi tie loĝis signifaj ostravaj personecoj, kiel kuracisto Leopold Lang, arkitekto František Tichý, konstruisto Leopold Popp aŭ fotografiisto Leo Hoffmann.
Kvankam Moravian Ostravon en la jaro 1906 vizitis imperiestro Francisko Jozefo la 1-a, li ne vizitis "sian" placon. Organizintoj de la vizito de imperiestro bone sciis, kion ili estas farantaj. Kiel tiam notis redaktoro de Ostrava regiono, "tio estas unu el la plej malbonaj anguloj de la urbo, kie dum la tuta tago aŭdeblas harmoniko kaj kriegado de ebriaj viraĉoj". Nivelo de ĉi tieaj drinkejoj estis nebona kaj Asocio de gastejestroj kaj elkrantablistoj mem en la jaro 1907 atentigis polican komisarejon pri ĉeesto de "virinoj vekantaj ĉe decaj viroj naŭzon".
La placo supervivis la unuan mondmiliton sen apartaj ŝanĝoj. La 24-an de marto 1919 administra komisiono de la urbo decidis, ke la placo nomiĝos Placo de Alois Jirásek. Post estiĝo de Ĉeĥoslovakio estas ankaŭ dokumentita regula okazado de foiroj. La nomo Kuří rynek estas poste videbla ekz. sur reklamo el la jaro 1926, kiu allogis klientinojn al foraĉeto de teksvaro.
Periodo ĝis la jaro 1945
La dua mondmilito signifis por la placo pli grandajn ŝanĝojn ol tiu unua. okazis precipe alinomado al (Placo de Bruno), kio ligis al episkopo Bruno el Schauenburg, la verŝajna fondinto de Moravia Ostrava. Sur la placo estis en la jaro 1942 pafmortigita fare de gestapo Josef Divoš, kontraŭleĝa membro de KPĈ. Tiun ĉi eventon rememorigas memortabulo sur domo n-ro 159. Kvankam la domoj ne evitis al aliancana bombardado, neniu estis difektita tiel, ke ĝi devus esti deŝirita.
Periodo ĝis la jaro 1989
Post liberigo de Ostrava la domoj transiris unue en nacian administradon kaj poste en rektan proprumadon de la ŝtato. En la jaro 1945 revenis la iom ŝanĝita origina nomo - Placo de Jirásek. En la 50-aj jaroj kaj la 60-aj jaroj de la 20-a jarcento ĉi tie senĉese okazis foiroj. Plej ofte oni vendis fruktojn kaj legomon, sed eblis ankaŭ aĉeti ankaŭ malgrandajn hejmajn bestojn.
Kvankam estis farata de tempa al tempa riparado, la placo kaj la domoj malkreskis. Tial estis en la jaro 1979 finita studado pri rekonstruo kaj en la jaro 1980 okazis la riparoj mem. La areo estis nove pavimita kaj la domoj akiris kolorajn fasadojn. Estis dislokigitaj ornamaj ujoj kun kreskaĵoj. En teretaĝoj trovis lokon la plej diversaj vendejoj. La placo kun elimino de la trafiko akiris ripozigan karakteron substrekita per nove konstruita fontano en ties mezo.
Periodo ĝis la jaro 2007
Post revolucio en 1989 komencis esti reguligataj proprumantaj maljustaĵoj kaj la domoj estis redonigataj al devenaj proprumantoj aŭ iliaj heredantoj. Okazis la plej diversaj adaptoj kaj konstrureguligoj. Ampleksigita estis propono de vendejoj. La 21-an de novembro 2000 la areo de placo estis denove pavimita. Estis instalitaj novaj lampoj kaj benkoj. Sed tiuj ĉi reguligoj renkontiĝis kun kritiko de laboruloj de memorigaĵinstituto.
Nuntempo
La placo servas nuntempe kiel ripoziga kaj aĉetzonoj por la loĝantoj de urbo. Kameran atmosferon de la placo ofte eluzas artistaj kaj etnografiaj asociiĝoj por siaj prezentoj. En decembro ĉi tie kutime estadas muntata glitkurejo.
Simeon Ráduly
Simeon RÁDULY [ra:duj] estis hungara literaturhistoriisto kaj muzikhistoriisto. Li naskiĝis en Kászonaltíz la 28-an de oktobro 1872 kaj mortis en Székelyudvarhely la 11-an de majo 1905.
Biografio
Simeon Ráduly pristudis teologion, li kvalifikiĝis kiel instruisto pri hungara-latina lingvoj. Li alvenis el Ĉikŝomjo al Székelyudvarhely, kie li estis de 1902 instruisto en la Romia Katolika Gimnazio.
Bojničky
Bojničky, hungare Bajmócska [bajmOĉka] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec.
Walter Anthony
Walter ANTHONY (n. la 13-an de februaro 1872 en Stockton - m. la 1-an de majo 1945 en Holivudo) estis scenaristo por filmoj kaj dokumentaj filmoj. Antaŭ ol Walter Anthony komencis karieron kiel scenaristo, li estis dram- kaj muzikkritikisto por la gazeto San Francisco Morning Call.
Bojničky
Situo
Bojničky situas laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo. Hlohovec troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bajmócska 892 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Hlohovec, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bojničky 1184 homoj, (1167 slovakoj).
Leĝo de Taft-Hartley
La Leĝo de Taft-Hartley estis ellaborita kaj akceptigita leĝo de senatano Robert Taft kaj reprezentanto Fred Hartley. La leĝo estis akceptita en 1947 kaj rereguligis la rilaton inter la entreprenoj kaj la laboristoj. La leĝon vetois prezidento Truman, sed ĝi ekvalidigis kaj malbonigis situon de la sindikatoj.
Brasil Filatélico
Organo de Clube Filatélico do Brasil Brasil Filatélico seninterumpe eldonita du foje po jaro ekde januaro/februaro 1932. Sia unua redaktoro estis Benjamin Camosato kiu publikigis en kaj pri Esperanto en ĝi.
Paul Kohner
Paul KOHNER (n. la 29-an de majo 1902 en Teplice - m. la 16-an de marto 1988 en Los-Anĝeleso (Kalifornio)) estis bohemdevena, usona filmproduktoro. Li alvenis al Holivudo en 1920, kaj estis antaŭe ĵurnalisto en Prago. Li estis rimarkita de Carl Laemmle dum intervjuo, kaj estis nomumita kiel la estro de la eŭropa sekcio de Universal Pictures.
En 1938, li fondis la Paul Kohner Talent Agency, kaj administris interalie la karierojn de Marlene Dietrich, Greta Garbo, Maurice Chevalier, Billy Wilder, Liv Ullmann, Henry Fonda, David Niven, Erich von Stroheim kaj Ingmar Bergman.
Li edziĝis kun Lupita Tovar, kaj fariĝis la patro de la aktorino Susan Kohner kaj la avo de la reĝisoroj Chris Weitz kaj Paul Weitz, kiuj kreis sukcesajn filmojn kiel American Pie kaj About a Boy.
Roberto
Roberto estas vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la latinigita persona nomo Robertus, kaj origine de la germana persona nomo Robert, konsistanta el la malnovaltgermanaj elementoj hruod ("honoro") kaj beraht ("eminenta", "rimarkinda) . La nomo interalie ankaŭ ekzistas en litovlingva formo Robertas''.
Pál Pándi
Pál PÁNDI, laŭ la hungara skribmaniero Pándi Pál, estis hungara ĵurnalisto, literaturhistoriisto, kritikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio. Li estis filo de László Kardos.
Pál Pándi naskiĝis kiel Kardos Pál la 1926 en Debrecen. Li mortis la 1987 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Pándi frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li estis deportita. Ekde 1945 li frekventis universitaton en Budapeŝto. En 1949 li ekedukis en ELTE, post 1956 ankaŭ en universitato de Szeged. Ekde 1955 li apartenis al redakta stabo de grava hungara ĵurnalo. En 1961 li estis unu el la fondintoj de literatura revuo. Li ricevis premion Kossuth en 1970, pli frue ankaŭ 2 aliajn premiojn.
Großschönau (Saksio)
Großschönau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Al la teritorio interalie apartenas la komunumoparto Waltersdorf.
El Valle de Altomira
El Valle de Altomira [elBAje dealtoMIra] (La Valo de alta rigardejo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas formata de tri vilaĝoj, nome Garcinarro, Jabalera [ĥabaLEra] kaj Mazarulleque [mazaruĜEke]. Garcinarro estas la plej granda kaj la municipa ĉefurbo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 232 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,58 loĝ/km².
Situo
El Valle de Altomira estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la nordokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 801 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 147,09 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°13′31″N 2°45′36″Ok.
Historio
Estas renesanca preĝejo de la 16a jarcento en Garcinarro. En 1998 oni konstruis ermitejon nome de Sankta Sebastiano, Sankta Isidro kaj Sankta Kajetano en Garcinarro. La ermitejo estis konstruita pere de volontuloj de la vilaĝo kaj de donacoj de la lokanoj. Estas bona rigardejo.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro de la domaroj falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉi tie, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe El Valle de Altomira kie oni alvenis al la nunaj 232.
La municipo estis kreata en 1970 pere de la volonta unuiĝo de la municipoj Garcinarro, Jabalera kaj Mazarulleque. Dekomence oni adoptis la nomon de Puebla de Don Francisco honore al Francisco Ruiz-Jarabo, kiu estis ministro dum la diktaturo de Franco, kaj estis naskiĝinta en Garcinarro.​
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Saaltor
La Saal-pordego (germane: Saaltor) estas bonege konserviĝinta urbopordego de Saalfeld, Germanio. Kelkaj nomis la pordegon Anĝela pordego (germane: Engelstor).
Historio
Tiu ĉi pordego estas la plej malalta loko de la ĉirkaŭfortikaĵo kaj samtempe ties plej eosta. Ĝi servis kiel enirejo por la komercistoj de sur la komerca vojo kondukanta trans la rivero Saale en la regionon de Orlagau respektive al Saksio. La unua mencio estis en 1365; la pordegoturo montras kaj hodiaŭ malfrumezepokan formon. Tamen perdiĝis ensemblego kun la antraŭpordego kiun atestis belege kuprogravaĵo de Matthäus Merian de 1650. En 1816 la antaŭaĵoj barbare malkonstruitis.
La turo mem menciitis nur en 1442; dum la fajrego de 1517 ĝi detruitis sed tuj rekonstruitis estante gravega por la urbodefendo. En 1904 la tegmenta trabaro forbrulis. Kiel la Darr-pordego ankaŭ la Saale-pordego perfekte de multaj jarcentoj transportas mezepokan aspekton. La horizontala projekciaĵo estas kvadrata kaj super la ogivarka transpasejo estas tri etaĝoj. La unua etaĝo samnivelas la defendopadon de la ĉirkaŭfortikaĵo. Videblas ankoraŭ pilastroj kelkaj por la herso. Supre estas sela tegmento inter du ŝtupargabloj kun sep ŝtupetoj.
Laŭ la kronikisto Sylvester Lieb (1625) troviĝis ĉe la flanko rigardanta al la urbokerno fresko pri la primoko de Jesuo dum Via crucis, kio post 1650 forigitis. Sed ja konserviĝis ŝtono meza kun skulptita ĉefanĝelo Miĥaelo: pro tio la pordego ankaŭ nomitis Anĝela pordego.
Ekde 1928 la supraj etaĝoj kun apudaj konstruaĵoj ekuzitis kiel vintrinkejoj. Dum bombardado en aprilo 1945 la pordego mem restis penaŭ maldetruita kontraŭe al la apudaj konstruaĵoj. Multaj homoj mortis restante en bombŝirmilejo tiea. Restaŭradlaboroj profundaj startis en 1998.
Impostejo
Mezepoke estis sur la ponto trans la Saale-rivero kapelo nomita Gehülfenkapelle aŭ simple Ponta kapelo kiu servis kiel doganejo. Post akvego de 1880 ĝi malkonstruitis. Post la inaŭguro de la proksima ĉefstacidomo en 1871 konstruitis ŝtona nova ponto paralela al la malnova pli mallarĝa.
Literaturo
Dehio, Georg: ''Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen'', Deutscher Kunstverlag 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 1057
Kaserol-protesto
Kaserol-protesto aŭ Kaserolumado, el la hispana de Sudameriko Cacerolazo — aŭ cacerolada en Hispanio, kaj caceroleada aŭ caceroleo aliloke — estas tipo de manifestacio en kiu la manifestaciantoj montras sian malkontenton pere de bruo ritma (tipe per frapado al kaseroloj aŭ ties kovriloj), ĉu je difinita horo antaŭinterkonsentita aŭ spontane. La manifestaciantoj povas partopreni el hejme sen neceso koncentriĝi en difinita loko, per memmontrado tra fenestroj aŭ balkonoj aŭ ĉe la pordoj, kaj bruigante ritme la plej ĉiutagajn ilojn aŭ kuirilojn por montri ankaŭ ĉiutagecon kaj pacemon, diference de aliaj manifestacij surstrataj kiuj povas inkludi atakon al polico, bankoj, institucioj ktp.
Tiu agado povas esti kunvokita de neoficiala grupo de personoj spontane, aŭ responde al alvoko de politika partio aŭ alia tipo de organizo, ĝenerale kontraŭ registaro aŭ kontraŭ difinitaj decidoj aŭ politikoj registaraj, kaj plej rare pro iu kampanjo.
Ekde la unuaj kaserolumoj registritaj, kiuj okazis en Ĉilio inter 1971 kaj 1973, tiu tipo de protesto okazis ĉefe en Sudameriko, kvankam poste okazis ankaŭ en Hispanio, kie ĝi estas nomata cacerolada, kaj en Italio. Tiuj estis la ĉefaj kaserolumoj registritaj laŭ landoj kaj jaroj:
Žďár (Tanvald)
Žďár (Brand) estas parto de urbo Tanvald en distrikto Jablonec nad Nisou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas norde de Tanvald. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 150 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Žďár situas en katastra teritorio Tanvald kun areo 7,92 km².
Nova kalvinana preĝejo (Vác)
La Nova kalvinana preĝejo konata ankaŭ Memorpreĝejo de Herooj estas impona moderna religia konstruaĵo en urbo Vác (Hungario).
Historio
Depost fino de la socialismo kirkoj estis konstruitaj en pli granda nombro, ol pli frue en Hungarlando. En 1998 kalvinana episkopo trakonstruis sian loĝejon al preĝdomo. En la sekva jaro ĝi estis oficiala preĝdomo kaj la dua kalvinana paroĥo en la urbo. La kalvinanoj ankaŭ aĉetis konvenan teritorion por kirko. La plano estis farita en 2010, poste komenciĝis la konstruado.