cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paca movado
Historio
En la moderna epoko rezisto kaj opono de amasoj da homoj kontraŭ militado kaj armado unuafoje ekestis lige al la krimea milito de la 1850-aj jaroj. La nomo "internacia pacmovado" publike unuafoje uziĝis ĉirkaŭ la jaro 1900. Tiu nomo unue celis tiujn eŭropajn porpacajn grupojn, kiuj estis ekestintaj ekde la jaro 1815 lige al la liberalismo kiel demokratia reforma movado en multaj eŭropaj ŝtatoj kaj en Usono. Reprezentantoj de tiaj grupoj ekde la jaro 1901 nomis sin „pacistoj“. La vorto pacismo kutime celas la etikan bazan sintenon kaj finajn celojn de individuoj kaj grupoj, la nomo "pacmovado" la nuntempan organizadon, metodaron kaj aktivaĵaron. Multaj pacistoj nuntempe ankaŭ kontraŭas defendocelan militadon, dum aliaj anoj de pacmovadoj celas malgrandigi nuntempan danĝeron de milito per "politika malstreĉiĝo" kaj interŝtataj traktatoj, sen principe rifuzi memdefendon ankaŭ per armiloj.
Ekde proksimume la jaro 1890 la "kontraŭmilitarismo" de socialismaj grupoj kaj partioj, kiuj vidis militon kiel rezulto de la kapitalismo kaj provis kontraŭbatali ĝin per la revolucia agado de la laborista movado, diferenciĝis de la „burĝa“ pacmovado, kiu limiĝis per apelacioj kaj proponoj kontakti la ŝtatajn registarojn.
La 20a jarcento
En la epoko de Nacisocialismo en Germanio, la organizaĵoj de la tiulanda pacmovado malpermesiĝis, multaj el iliaj reprenzentantoj estis malliberigitaj, murditaj aŭ ekziligitaj. Ekster Germanio kaj la aliaj faŝismaj ŝtatoj de Eŭropo, pacmovadaj grupoj pro la kontraŭfaŝisma protestado kaj luktado perdis multajn anojn kaj influoeblecojn. Post la fino de la Dua Mondmilito tamen la inter 1918 kaj 1933 komenciĝinta tabuigo de agresa militado kaj la diplomatia reguligo de konfliktoj inter suverenaj ŝtatoj kolektis internacian subtenon.
En la epoko de la vetarmado de la membroŝtatoj de la internaciaj armeaj organizaĵoj NATO kaj Varsovia Kontrakto per atomarmiloj kadre de la "Malvarma Milito" ekde la 1950-aj jaroj, iom post iom kreskis nova pacmovado. Ĝi interalie publike videbliĝis ĉiuprintempe per "paskaj marŝadoj" de multaj miloj da partoprenantoj. En la 1960-aj jaroj ĝi aparte aktiviĝis kadre de la internacia oponado kontraŭ la Vjetnama Milito de Usono, kaj poste dum iom da tempo plitrankviliĝis. Nur post novaj ŝtataj planoj kaj paŝoj de akcelata vetarmado fare de la organizaĵo NATO kaj de Sovetunio ekde la jaro 1979 en iuj okcidentaj ŝtatoj ekestis amasa, transnacia kaj de civitana plimulto subtenata pacmovado, kies plej proksima celo estis lukti kontraŭ la poziciigo de novaj NATO-raketoj kaj fina celo estis la kompleta forigo de atomaj armiloj en ambaŭ mondaj blokoj.
Banyuls-sur-Mer
Banyuls-sur-Mer (franca elparolo: [], katalune: Banyuls de la Marenda [] ) estas franca komunumo kaj banurbo en la departemento Pyrénées-Orientales, en la regiono Langvedoko-Rusiljono. Ĝi havis 4,661 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Banyuls-sur-Mer situas en la sudoriento de Pyrénées-Orientales, ĉe Mediteraneo kaj la hispana landlimo.
16529 Dangoldin
16529 Dangoldin estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniel Saul Goldin, administriston de NASA de 1992 ĝis 2001, kredititan de la transfo de la agentejo kaj de ties operacioj per demarŝo, kiu iĝis konata kiel "pli rapide, pli bone, pli malmultekoste". Li estis la administristo de la agentejo, kiu servis plej longtempe kaj li estas salutita pro sia vizio kaj sia dinamika estreco.
Vordemwald
Geografio
La komunumo situas en la sudokcidento de la distrikto en la valo de la rivereto Pfaffneren, kiu fluas de sudo al nordo kaj en Rothrist alfluas la riveron Aro.
La tereno de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,15 km², de kiuj pli ol la duono nome 5,88 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,73 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur alteco de 550 m s.m. en la arbaro Boowald, kaj la plej malalta punkto ĉe la bordo de la rivereto Pfaffneren.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vordemwald limas en nordo al Rothrist, en oriento al Strengelbach, en sudoriento al Brittnau kaj en okcidento al Murgenthal.
Trafiko
Vordemwald estas konektita al la publika trafikreto per loka buslinio al Zofingo, kiun funkciigas al Svisaj Federaciaj Fervojoj.
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo de Zofingo al Langenthal. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A2 troviĝas en distanco de proksimume 3 kilometroj norde en Rothrist kaj sude en Reiden.
Historio
Unuaj senarbigoj kaj fondo de unuaj kamparbienoj okazis jam en la 8-a ĝis 10-a jarcento post Kristo, tamen la unua dokumenta mencio de la komunumo datas nur el la jaro 1661 kiel Waldgemeinde.
La regiono en mezepoko troviĝis sub habsburga regado. Post la konkero fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 la regiono falis sub berna servuteco. Post la liberigo de Argovio okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la teritorio de la hodiaŭa komunumo dum kvin jaroj apartenis al la distrikto Langenthal de Kantono Berno. En la jaro de la svisa restaŭracio la 17-an de aŭgusto 1803 okazis la formala fondo de la komunumo Vordemwald per la kunveno de la unua oficiala komunuma asembleo. La nova komunumo estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nova Kantono Argovio.
Esperanto-Movado
En 2014 en la Centro Adonia en Vordemwald de la 17-a ĝis la 19-a de oktobro okazos la 7-a SFERO. Paralele al ĝi okazos svisa esperanto-kantokonkurso sub aŭspicio de Svisa Esperanto-Societo.
Ĵazharmoniaro
Plene memstara ĵazharmoniaro striktasence ne ekzistas, ĉar ĵazo je la formado de harmoniaj sinsekvoj plejparte reiras sur la principoj evoluitaj en la eŭropa muziko de voĉkonduko kaj funkciharmoniaro. Ĉi tiujn la variaj ĵazstiloj aplikas laŭ pokaze malsama. Tipa por la harmoniaro de ĵazo en ĝia tuta ĝisnuna evoluo estas tamen forta ligo al la melodiko kaj al la ĝenerala estetiko de bluso. Tiu efikas sur la harmonia nivelo per certa prefero de akordmaterialo, kiu konvenas kun la melodia efiko de la blusaj tonoj. Krome la karakteriza blusmelodiko kaj la postuloj de la improvizado superreganta en ĵazo efikas, ke melodio kaj akompanaj harmonioj malpli rigore rilatas inter si, ol ĉi tio estas kutima en la plejparte koncipita (komponita) muziko de Eŭropo. Ĵazharmoniaron krome karakterizas, ke la muzikistoj uzas pliampleksigitan tonmateralon, t.e. ili aldonas al la klasikaj tri- kaj kvar-sonoj kutime tiel nomatajn "elekteblaĵojn", kio rezultigas akordojn kun kvin, ses aŭ ankaŭ pli tonoj. Ankaŭ treege grava distingilo de ĵazharmoniaro estas la ofta uzado de alteraciitaj (ŝanĝitaj) kaj substituitaj (anstataŭataj) akordoj
Historio
Fundamento de ĵazo estas improvizado, kiu estis praktikata jam en klasika muziko kaj multe pli frue. El tio ekestis ĝenerala akceptata harmoniscienco, kiu en klasika muziko parte estas uzata tre dogme. Dum el harmonia vidpunkto en klasika muziko precipe tritoj kaj sekstoj estis esencaj por la voĉkonduko en la improvizado, en ĵazo la tritoj kaj sestoj havas ege pli grandan signifon. Dum kiam en klasika muziko la trisonoj estas la bazo de ĉio harmonia proceso, en ĵazo tio estas la kvarsonoj.
Estas mise opinii, ke la plej multaj fruaj ĵazmuzikistoj havis neniun ideon pri akordoj aŭ de harmoniscienco. Ankaŭ tiuj, kiuj ne sciis legi notojn, havis klarkonturitan komprenon de harmoniaro kaj ritmaro.
Teoriiĝas nur, kio estis ludata kaj trovata bonan, kaj tiel oni prenis la jam ekzistantan harmoniaron kaj adaptis ĝin iom post iom al la propraj bezonoj. Aldoniĝis elementoj de bluso kaj krome pli libera interpretado de kolorsonoj en akordoj. Plua harmonia liberiĝo ekigis bibopon kaj ebligis al la improvizantaj muzikistoj novinterpreti akordojn. La ĵazharmoniaro fariĝis intelekta.
Fakte la historio de harmoniaro en ĵazo estas vojaĝo ekde la konsonanco al disonanco. Ĉiu harmonia novigo alportis ankaŭ novajn liberecojn por la interpretado de la akorda materialo kaj disponigis al la muzikisto pli da melodia materialo, kiu dum la paso de la tempo estis katalogigita en gamojn. Nuntempe ekzemple estas kutime, uzi diversajn gamojn laŭ diversaj modaloj super akordoj kiel tonmaterialo por improvizado aŭ kiel bazo por la aranĝado aŭ komponado.
Materialo por improvizado
Ekde la bibopo tamen ĵazmuzikistoj pli kaj pli verkas proprajn pecojn, por ke ili povu improvizi pri siaj plej ŝatataj harmonioj. Charlie Parker ekzemple ŝatis „I got Rhythm“ de Gershwin tiomege, ke li verkis diversajn melodiojn strukturantaj je ĉi tiu akordframo. Kelkaj akordframoj kaj melodioj fariĝis tiel ŝatataj, ke ili ankoraŭ hodiaŭ apartenas al la normrepertuaro de ĉiu ĵazmuzikisto.
Pli malfruaj pecoj montras plej ofte la esencon de la tiama harmonia kompreno. En la kvindekaj jaroj enmodiĝis priverki kompletajn muzikalojn.
La sesdekaj jaroj montris du esencajn tendencojn: unuaflanke la rekonsciiĝon pri la blusharmoniaro kaj pli simplaj ritmoj kaj aliaflanke la modalan koncepton kaj pli liberan ludmanieron laŭirantan kun tio.
La libera ĵazo rompis je ĉiuj formoj de harmonio kaj provis ne apliki ilin.
Nuntempe la muzikistoj uzas ĉion, kio plaĉas al il, ĉu kolekto de infankantoj, pecoj el la klasika muziko, el popmuziko aŭ memverkitaĵoj. La „tradiciistoj“ ludas kantojn el la „Great American Songbook“ kaj la „progresemuloj“ kunfandas ĉiuspecan muzikon ĝis la barata rago. Kiu komencis en multkultura Usono, daŭriĝis nun tutmonde.
Blusharmoniaro
Esenca pluevoluigo de la harmoniarto fare de la ĵazo estas la malligo de la dominanta septakordo disde sia funkcio. En ĵazo septakordo (1, 3, 5, ♭7) estas uzebla ne nur kiel dominanto, sed ankaŭ kiel toniko.
Rimarkoj
<references group="Anm." />
Moneta
Juno Moneta, Moneta, kiu signifas la Avertino en la latina, estas la kromnomo de la Juno honorita en la nordverto de la roma Kapitolio. Oni tiel ŝin vokis ĉar la anseroj breditaj en la templo de diino tiu ĉi alarmis, per iliaj blekoj, pri noktatako supriza de la malamikoj dum la invadoj galaj (390 a.K.).
Etimologio
La vorto moneta devenas de la latina monere, "vidi, gardi", kaj devenis el la latina monstrare, montri, monstrum (el kiu la vorto "monstro" venas) kiu origine signifas "vidindo", kaj ankaŭ monitor, "gardisto, gardanto". Ĉiuj devenas de la radiko mon-, inkluzive la konaskigita el la anglosaksona mund kiu signifas gardi, gardo.
Historio
En templo tiu ĉi la mono estas farita. Oni rakontas ke, dum la milito kontraŭ Pirho, la romanoj petis konsilon al Juno, ĉar ili timis monmankon. La diino respondis ilin ke monon neniam mankus se ili regulis liajn militojn konformecajn per la justeco. Oni decidis fari la monojn sub la auguroj de la diino, kiel danko pro konsilo tiu ĉi.
Pri la templo
La templo de Juno Moneta starigis en la hejmloko de Mantio Capitolino, defendanto de la Kapitolio, kiu estis renversita poste ĝia posedanto estus kondamnata al morto, ĉar oni suspektis ke li pretendis reĝiĝi. En Romo la vorto reĝo kaj ĝia koncepto estis malamegata, ĉar estis konsiderata formo de tiraneco. Ideon, pri la reĝeco, kiu, parte, oni heredis el Grekio.
Bělá (distrikto Semily)
Bělá estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie. Ĝi situas en valo de rivero Oleška, proksimume 12 km sudoriente de Semily.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1542.
Transporto
Bělá situas sur ŝoseo de la II-a klaso kuniganta Košťálov kaj Stará Paka. Aŭtobusa kunigo estas minimuma, uzata estas precipe fervoja transporto.
Interesaĵo de Bělá estas du fervojaj stacioj en du linioj, proksimaj de si nuraj 300 m. Pli malnova el ili, Bělá u Staré Paky, situanta sur fervojlinio Jaroměř - Liberec kaj pli malalte situanta en valo Oleška poste situas haltejo Bělá u Staré Paky zastávka fervojlinio Chlumec nad Cidlinou – Trutnov.
Fluff Fest
Fluff Fest estas sendependa hardkora punka festivalo okazanta ĉiun julion en la urbo Rokycany, proksime al Plzeň. Grava okazaĵo por la DIY-muzika scenejo de Ĉeĥio kaj la punka subkulturo de Eŭropo, ĝi rilatas al movadoj kiel veganismo, anarkiismo, feminismo, kontraŭfaŝismo kaj rektaj punkoj. Ĝi havas internacian vicon da grupoj ĉefe orientitaj al hardkora kaj post-hardkora, emoo kaj grinckerna muziko, punkroko kaj post-punko, emo kaj skrado, ŝlima metalo kaj metalkuranto, kaj post-metalo, kaj ankaŭ metiejaj kaj metiejoj. Restoracio estas liverita de la loka organizaĵo pri bestaj rajtoj Svoboda zvířat.
Maxcanú
Maxcanú estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Maxcanú. La komunumo situas en la plej okcidenta parto de Yucatán. La regiono 7 nomiĝas "Litoral Poniente". Ĝi limas al la Meksika Golfo en la nordo, al la subŝtato Campeche en la okcidento kaj al la regiono 6 "Influencia Metropolitana" en la oriento. Krome ĝi havas limon kun la regiono 8 "Sur Poniente" en la sudoriento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31048.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20830 loĝantojn. El tiuj estis 10504 viroj kaj 10326 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1320,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 21 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 68,1 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 27,4 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 18804 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9420 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 50,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Løten
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Nižný Skálnik
Bazaj informoj
Nižný Skálnik, hungare Alsósziklás estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Alsó-Szkálnok, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Situo
Nižný Skálnik situas laŭ maldekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Brezno-Rimavská Sobota. La lasta troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1334 en formo "Zklnuk". Komence la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Kalocsa, poste al diversaj nobelak familioj. Iam fortikaĵo nomata Magin konstruiĝis, kiu faris nenion en la historio. En 1910 loĝis en Alsósziklás 161 da homoj, (146 slovakoj, 12 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nižný Skálnik 188 da homoj, (167 slovakoj, 17 ciganoj, 2 hungaroj kaj aliaj).
Bagnolet
Bagnolet [banjole] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-Saint-Denis kaj en la Pariza Regiono. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La loĝantojn de Bagnolet oni kutime nomigas la Bagnoletais [banjolte]. La vorto "Bagnolet" verŝajne devenas de la latina vorto "balneolum", pro la ĉeesto de akvo kaj marĉoj.
Geografio
La urbo estas unu el la orientaj ĉirkaŭurboj de Parizo, sude de la departemento Seine-Saint-Denis. Ĝi havas landlimon kun Parizo, sed ankaŭ kun Les Lilas, Romainville kaj Montreuil.
Kvartaloj
Bagnolet klare dividiĝas en ses kvartalojn :
Ŝranko
''Tiu ĉi artikolo estas pri la mebla ŝranko. Ankaŭ ekzistas artikolo pri la slanga ŝranko''.
Ŝranko estas meblo en formo de alta kesto, fermebla per unu aŭ pluraj pordetoj, provizita per bretoj aŭ hokoj por konservi vestojn, tolaĵojn, manĝaĵojn, teleraron aŭ alispecajn objektojn.
Speciala tipo estas la enkonstruita ŝranko kiu ne estas movebla, nome enmura ŝranko. Se iu estas sufiĉe granda por eniri en ĝin, ĝi nomiĝas enirŝranko.
Historio
Ŝrankojn oni konas ekde almenaŭ la Romia epoko, laŭ pentraĵoj trovitaj en Herkulano. Komence, ĝi estis uzita por gardi armilojn (armarĭum estas la latina nomo por ŝranko kaj signifas "ujo por armiloj"), sed rapide oni gardis aliajn aĵojn en ĝi, kiel tolaĵoj kaj libroj. La unuaj libroj, parte faritaj per vakso, devis esti ŝlositaj por ne ruiniĝi. La Romiaj bibliotekoj estis el ŝrankoj kun pluraj bretoj, en kiujn oni metis volumojn aŭ skribrulaĵojn.
Je la Mezepoko, escepte de preĝejoj kaj monaĥejoj, ŝrankoj nur enhavis armilojn kaj armaĵojn. Oni gardis la aliajn aĵojn en kestoj kaj kofroj. Ekde la 15-a jarcento, ŝrankoj havis la saman celon ol nun, kaj la pordojn oni dekoraciis per pentraĵoj, kiam nuntempe oni kutime faras reliefojn.
Etimologio
La vorto origine venas el la germana lingvo (Schrank). Laŭ Francisko Azorín ŝranko estas Meblo fermebla per pordo-j, provizita de bretoj aŭ hokoj por konservi ĉiaspecajn objektojn. Li indikas etimologion el la germana schräg, schragen.
Ronchis
- prononco, jen itale, friule Roncjis aŭ pli longe Roncjis di Tisane - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Andreo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Latisana, Palazzolo dello Stella, Rivignano, San Michele al Tagliamento (VE), Teor kaj Varmo.
Seč (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
Kiam la vilaĝo ekestis, oni ne povas fidinde certigi, eble iam en la duono de 14-a jarcento. La unua skriba mencio pri la vilaĝo en historia dokumento datiĝas 1397, kiam tiama posedanto de Brandýs nad Orlicí dediĉis al kreado de nova altaro en tiea preĝejo de Sankta Jakobo krom aliaj ankaŭ pagon el la vilaĝo Seč.
Nomo de la vilaĝo onidire estis derivita el fakto, ke ĝi ekestis sur senarbigejo (na seči).
En la jaro 1406 estis Seč kunigita al liĥtenburka duono de Choceň kaj ĝis la jaro 1636 ĝi apartenis al tiu sinjorejo. Poste ĝi apartenis al bienego Borovnice. En la jaro 1756 la vilaĝon aĉetis F. Oldřich Kinský kaj alligis ĝin denove al la sinjorejo Choceň. De la jaro 1830 ĝis 1850, kiam estis nuligita patrimonia reĝimo, estis Seč parto de la sinjorejo Kostelec nad Orlicí.
Kiropraktiko
Kiropraktiko aŭ Ĥiropraktiko estas kuracmetodo, kreita de kanadano Daniel David Palmer en 1895, kiu baziĝas sur la ideo ke erara pozicio de la vertebroj estas la kialo de malsanoj aŭ de doloroj pro nervopremo kaj ke kuracado eblas per manipulado de la kranio, de la vertebroj kaj de la pelvo en la bona pozicio. Ĝi estas uzata por la kuracado de funkciaj kaj neŭropsikologiaj perturboj de la korpo.
Parto de kiropraktiko estas bone akceptata de ĝenerala medicino, kiel formo de masaĝo por kuracado de kelkaj malsanoj, sed alternativa medicino ankaŭ uzas ĝin por kuraci malsanojn ne klare rilataj al vertebroj.
Plejparto de kiropraktikistoj vivas en Usono, kie alternativa uzo estas pli ofta. En aliaj landoj, la tekniko estas relative malofta. En Brazilo, ekzemple, ĝi ekzistas nur de 1995, kiel speco de fizioterapio.
3068 Khanina
3068 Khanina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun en Rusio).
Provinco Helmand
Helmand (perse هلمند), ankaŭ Hilmand aŭ Helmund, estas unu el 34 provincoj de Afganio. Ĝi situas en la sudo kaj laŭ la stato de 2010 konsideratas nesekura. Provinca ĉefurbo estas Laŝkar Gah. La nuntempa provincestro estas Mohamad Gulab Mangal. La provinco havas 860 000 loĝantojn.
Historio
Helmand historie estis parto de la irana provinco Sistan, ĝis la jaro 1940 estis parto de la afgania provinco Kandahar kaj ekde 1958 estas memstara provinco (komence sub la nomo Giriŝk laŭ la samnoma urbo). Fine de aprilo 1964 la nomo ŝanĝiĝis al Helmand - laŭ la rivero Hilmend Rud, la plej longa rivero de Afganio.
Helmand post la forpelo de la Talibanoj el registara potenco en 2001 estas unu el la centroj de rezisto kontraŭ la ne-talibana registaro de Hamid Karzai kaj la surlokaj NATO-soldatoj. Samtempe la kultivo de papavo por produkto de opio per profitiga por lokaj "drogobaronoj" tre multiĝis.
Ekde marto 2007 NATO- kaj afganaj soldatoj komencis la "operacion Aĥilo", por forpeli la talibanojn el la regiono. La 2-an de julio 2009 pli ol 4000 usonaj kaj 650 afganiaj soldatoj komencis la "operacion Ĥanĝar", la ĝis tiam plej granda armea atako ekde la enmarŝo de usonaj soldatoj en Afganion en 2002. Laŭ gazetaraj raportoj temis pri la plej granda ofensiva ago de la usona armeo post la milito en Vjetnamio.
Ekde februaro 2010 NATO- kaj afganaj soldatoj komencis la "operacion Mustarak", ankoraŭ pli granda atako ol tiu de 2009, ĝis tiama kulmino de la milito en Afganio.
Ekonomio
Helmand precipe konsistas el dezertoj (ekzemple Daŝti Margo) kaj fekundaj riveraj valoj. La ekonomio baziĝas je proksimume 75 % agrikulturo (aparte akvomelonoj), 20 % bestobredado kaj 5 % servoj. La lastajn 15 jarojn plimultiĝis la kontraŭleĝa kultivo de opio por produkto de opio.
NGC 337
NGC 337 (aliaj indikoj — PGC 3572, MCG -1-3-53, IRAS00573-0750) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Provinco Helmand
Ekonomio
Kvinjara tute seka periodo inter la jaroj 1999 kaj 2004 sekigis multajn putojn. Al proksimume 45 procentaĵoj de la loĝantoj urĝe mankas trinkakvo. Krome mankas elektro, lernejoj kaj malsanulejoj. Post la sekurigo de tiuj bazaj bezonoj gravas la riparo de la akvobaraĵo Kaĝakai kaj de sistemoj por agrikultura akvigo.
Helmand havas flughavenon sude de Laŝkar Gah.
Turo de la Ostoj
La Turo de la Ostoj (Torre de los Huesos) estas muzulmana gardoturo, kies restaĵoj ekspoziciiĝas en la subtera parkejo de la Placo de Oriento, en Madrido, ĉefurbo de Hispanio. Ĝi estis konstruita en la 11-a jarcento de la muzulmana loĝantaro kiu du jarcentojn antaŭe fondis la fortikaĵon Mayrit, kiel parto de la defenda sistemo.
Ĝi troviĝis ekster la citadelo kaj plenumis la funkciojn pri atentado de la ravino de la rojo Arenal, en la nordokcidento de la ĉefurbo, kune al la loko kie nuntempe troviĝas la Reĝa Palaco.
La nuna restaĵo estis malkovrita dum la remodeligaj laboradoj en la Placo de Oriento, akcelitaj de la urbestro José María Álvarez del Manzano kaj finiĝintaj en 1996, dum konstruado de subtera parkejo. Nur konserviĝas parto de ĝia bazo.
Il trittico
Il trittico (La Triptiko) estas la titolo de kolekto de tri unuaktaj operoj, nome Il tabarro, Suor Angelica, kaj Gianni Schicchi, de Giacomo Puccini. Tiu verko ricevis sian mondan premieron ĉe la Metropola Operejo de Novjorko la 14an de Decembro, 1918.
Tiu verko estis komponita el tri diverstemaj operoj: terura epizodo (Il tabarro) en la stilo de la pariza Grand Guignol, sentimentala tragedio (Suor Angelica), kaj komedio (Gianni Schicchi). El la tri, Gianni Schicchi, enhavanta la popularan arion O mio babbino caro, restis populara. Il tabarro temas pri ŝarĝistoj de barĝo, amafero de unu kun la edzino de alia, lukto kaj murdo: la murdito estis kaŝita sub mantelo, kio titoligas la operon. Pro realismaj etosoj la verko alproksimiĝas al stilo de verismo. Suor Angelica temas pri misteroj en monaĥinejo, el kiu unu monaĥino havas nekonfeseblan pasinton, nome eksterleĝa filo; kiam ŝi scias per vizito de onklino ke li estis mortinta, ŝi memmortigas sed pentas por esti ĉe sia filo. Gianni Schicchi temas pri friponaĵoj por ŝanĝo de testamento favore de unu parto aŭ alia.
Eksteraj ligiloj
Libretto
Amaj poemoj
Amaj Poemoj estas poemaro kun deko da originale esperantlingvaj versaĵoj kaj ok verstradukoj verkitaj de Jaume Grau Casas. La 32-paĝa libreto aperis en Barcelono en la jaro 1924 ĉe Presejo Vinyals.
Zduńska Wola
Zduńska Wola estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Zduńska Wola en distrikto Zduńskowolski.
Flanka turo
Flanka turo estas turo kiu formas parton de fortikaĵo kun kiu ĝi estas komunikata, kvankam ĝenerale ekster la murego kaj komunikata pere de malgranda arko aŭ ponto, kiu povus esti facile detruita kaze de ke la turo estus prenita de la malamiko. Ĝi funkcias kiel gardoturo sed ankaŭ por ataki la malamikon kiu intencas alproksimiĝi aŭ trapasi la muregon. En Hispanio troviĝas multnombraj flankaj turoj kiel rezultoj de la milito inter kristanoj kaj muzulmanoj aŭ inter si mem.
Höhr-Grenzhausen
Höhr-Grenzhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj apartenas al la samnoma mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Höhr-Grenzhausen estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verbandsgemeinde Höhr-Grenzhausen, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj.
Márton Benkő
BENKŐ Márton, dálnoki (benkoe:) estis hungara tradukisto en la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Vatnajökull (nacia parko)
Vatnajökull estas nacia parko en Islando. Ĝia areo estas, preskaŭ 12 % de la teritorio de Islando. Ĝi estas la plej granda nacia parko en Islando. La loko estas listigata en la Monda heredaĵo de Unesko.
La nacia parko Vatnajökull estis fondita kaj inkludas du eksajn naciajn parkojn: la eksan parkon Jökulsárgljúfur fonditan en 1973 kaj la antaŭan parkon Skaftafell fonditan en 1967.
Márton Benkő
Kariero
Benkő estis ekde 1698 rektoro de la reformita lernejo de Marosvásárhely, ekde 1703 instruisto de la kolegio de Nadjenjedo. Li tradukis kaj eldonis laŭ pluraj eldonoj la historiverkon de Lucius Annaeus Florus kaj aligis al ĝi vasta trarigardo mondhistoria.
Drap - Cantaron (stacidomo)
Drap - Cantaron estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en Cantaron, apud Drap, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Aŭtoŝoseo M-30
La Aŭtoŝoseo M-30 pli fame konata nur kiel M-30 estas periferia aŭtoŝoseo, kun trajtoj de aŭtovojo (escepte de la sekcioj konataj kiel Avenuo de la Ilustrado) kiu ĉirkaŭas la centron («la migdalo») de la urbo Madrido, ĉefurbo de Hispanio.
Drap - Cantaron (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Aŭtoŝoseo M-30
Ĝia longo egalas al 32,5 km kaj la mezuma radiuso estas 5,17 km kun respekto al la  Pordo de la Suno. La mezuma trafiko estas egala al 204.423 aŭtoj ĉiutage kaj pro tio ĝi estas unu el la plej trafikataj vojoj de Hispanio. Ĝi estas la sola aŭtovojo kiu apartenas al iu ajn hispana urbodomo. En tiu ĉi kazo ĝi apartenas al la Madrida Urbodomo.
Drap - Cantaron (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nice - Breil-sur-Roya (945000).
Koloniigo de la Luno
Koloniigo de la Luno signifas establi konstruaĵojn sur la Luno por longtempa restado de homa ekipo. Oni nun antaŭvidas establon de la unuaj daŭraj konstruaĵoj en la 2020-aj, 2030-aj jaroj.
(16530) 1991 GR7
(16530) 1991 GR7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Aŭtoŝoseo M-30
La M-30 havas sian tutan itineron en la municipo Madrido, ĉirkaŭante ĝiajn centrajn distriktojn kaj ligante la ĉefajn naciajn periferiajn ŝoseojn, kiuj ekiĝas en Madrido, kaj ankaŭ la ligadon al aliaj aŭtoŝoseoj (A-42, M-607, M-11, M-500) kaj multnombrajn enurbaj stratoj.
Koloniigo de la Luno
Antaŭ la kosmovojaĝoj
La plej grava aŭtoro, kiu skribis pri koloniigo pri Luno estis Arthur C. Clarke, kiu verkadis pri bloveblaj modjuloj, kiun oni kovras per lumpolvo por izolado.
Aŭtoŝoseo M-30
Ĝi similas al diamanto, kun tri sekcioj klare diferencigitaj, kio ŝuldiĝas al ĝia evoluo. Ĝi preterpasas kelkajn popularajn lokojn de Madrido kiaj la televidturo nomita El Pirulí, la Moskeo de la M-30 aŭ la stadiono Vicente Calderón sub kies sidlokoj trapasas la ŝoseo. Dum la unua jardeko de la 21a jarcento okazis gravaj riparadaj kaj ŝanĝaj taskoj kiuj ege ĝenis la najbarajn loĝantarojn.
Kiam oni desegnis la ringon estis nomata "tria" ĉar estas aliaj supozataj ringoj fare de stratoj interne de Madrido. Iamaniere la madridanoj konsideras ke la interno de tiu ringo estas la vera Madrido kaj la eksteraj kvartaloj ĉirkaŭaĵoj. Je la fino de la 20a jarcento la M-30 iĝis neefika kaj oni devis desegni pli eksteran ringon, kiu estas la Aŭtoŝoseo M-40, sed ankaŭ tiu je la komenco de la 21 jarcento jam iĝis nesufiĉa kaj oni planis M-50.
Koloniigo de la Luno
Esploroj
La esploro de la Luno komenciĝis per sondilo Lunik 2 en 1959, la Lunik 3 jam fotis la nevideblan flankon de la luno. En 1961, John F. Kennedy anoncis la Apollo-programon kun celo de la unua homa lunpaŝo en de ola jarcento. La Sovetunio ankaŭ komencis klopodi por la sama celo, sed ĝi ankaŭ volis establi Lunbazon.
Pro financaj, politikaj kaŭzoj, la esploro, planado pri koloniigo de la Luno finiĝis komence de la 1970-aj jaroj kaj reviviĝis nur en la 1990-aj jaroj. En 2004 – kiel reago al la ĉinaj planoj pri la Luno - George W. Bush denove anoncas planojn pri reveno al la Luno.
Avantaĝoj
Luno estas la plej proksima natura ĉielobjekto, kun konata, esplorita surfaco. Ĝi povas servi kiel bazo por pluaj kosmaj misioj (ekz al la Marso). Ĉar la gravito estas malpli ol sur la Tero, oni povas pli malmultekoste lanĉi objektojn.
Ĉar la hemisfero estas sen atmosfero, oni povas konstrui grandajn teleskopojn (eĉ pli grandajn ol sur la Tero, ĉar la malpli granda gravito ebligas tion) por spekti, esplori la universon.
Malavantaĝoj
Oni ne konas la longtempan efikon de la tiea gravito, la projekto kostus multe, oni devus multe importi de la Tero (akvo, pelaĵoj por rakedoj. Necesas ankaŭ nukleaj energiofontoj pro la longtagaj mallumoj (14 tagoj)
Kriterioj
La lunkolonio devos havi:
La polusa regiono
La polusa regiono havas la avantaĝon, ke tie ekzistas lokoj, kiujn preskaŭ ĉiam trafas lumo, tiel oni povas tie uzi lumenergion. Alia avantaĝo, ke oni supozas tie akvoglacion, kiu ebligus pli da memstareco. (sudpolusa Aitken-baseno, Peary (lunkratero)).
La ekvatora regiono
La forta, direkta lumvento alportis grandan koncentrecon je heliumo-3 sur la ekvatora regiono. Pro la malgarnda rotacio, oni povas pli facile lanĉi objektojn tie.
ekz. Oceanus Procellarum
La nevidebla flanko
Tie estas pli koncentrita la helium-3, la Luno mem donas ombron por la radioteleskopaj esploroj.
La komunikado kun la Tero estas realigebla per satelitoj en la L2-Lagrange-punkto aŭ per satelita reto ĉirkaŭ la Luno.
Loĝejaj kompleksoj
Diversaj ideoj ekzistas pri vivo sur la Luno. Oni plej ofte proponas uzon de foruzitaj raketoj, aŭ bloveblaj konstruaĵoj kaj kovro de lunpolvo. La konstruaĵo povas estis subgrunda, en lafokavernoj, surgunde kovrita per kelkmetra lungrundo.
27413 Ambruster
27413 Ambruster estas tre malgranda, eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Koloniigo de la Luno
Energio
Eluzo de sunenergio povas okazis ĉefe ĉe la polusoj pro la preskaŭ ĉiam eluzebla lumigo, aliloke ŝanĝiĝas alterne 336-horaj mallumaj kaj lumaj tagoj (14 teraj tagoj). Alternative oni povas uzi eĉ nukleajn energiofontojn.
27413 Ambruster
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomino Carol Ambruster (1943–2013), kiu faris pioniran esploron pri la magneta aktiveco kaj la erupcioj de la malvarmaj steloj. Ŝi gvidis la laboron ĉe Chaco Canyon, alportante pruvon pri frua tradicio de suna observado fare de la Navahoj. Carol estis la personigo de klarvida observantino kun ankaŭ plenumitaj interesoj pri la muziko, arto, historio kaj la natura mondo.
Koloniigo de la Luno
Transporto
La transporto al la Luno povas okazi per raketoj, sur la Luno oni povas uzi diversajn veturilojn (elektrajn aŭtojn, magnetfervojon ktp.)
Rivero James (Virginio)
La rivero James aŭ Jakobo-Rivero estas rivero en la usona ŝtato de Virginio. Ĝi estas 560 km longa, etendiĝante al 715 km se oni inkludas la riveron Jackson, nome la pli longan de ĝiaj du fontalfluantoj. La Jakobo-Rivero drenas kolektadon konsistantan el 27,020 km². La baseno inkludas proksimume 4% malferman akvon kaj areon kun populacio de 2.5 milionoj de homoj (2000). Estas la 12-a-plej longa rivero en Usono kiu restas tute ene de ununura ŝtato.
Maracena
Maracena estas komunumo en la hispana provinco Granada en la regiono Andaluzio kun areo de 5 km². En 2007 Maracena havis 19659 loĝantojn. Estas en la centra parto de la Vega de Granada, kaj estas unu de la 52 entoj kiuj komponeas la Metropolan Areon de Granado. Limas kun la municipoj Peligros, Pulianas, Granado, Atarfe kaj Albolote. Aliaj proksimaj lokoj estas Pulianillas kaj Monteluz.
Pola landvojo n-ro 35
La pola landvojo n-ro 35 (DK35) estas landvojo en Malsuprasilezia Provinco je longeco 88 km. Kune, kun kiu ĝi krucigas en Świebodzice, povas esti alterntivo al. Ĝi gvidas la landlima trairejo kun Ĉeĥio en Golińsk apud Mieroszów.
James Rezende Piton
James Rezende Piton - naskiĝis, do nun -jara brazila komputilisto kaj esperantisto. Post esperantistiĝo en 1988, kiel 18-jarulo, li havis intensan agadon por Esperanto en sia naskurbo Campinas. Interalie li de 1995 ĝis 1997 estis estrarano pri informado de TEJO, posteulo de Thomas Pusch, kaj sekve de 1997 ĝis 1999 estis TEJO-komisiito pri Latinameriko. Inter la jaroj 1998 kaj 2003 li redaktis la bultenon AktivAmeriko de la amerika komisiono de UEA, kaj de 2000 ĝis 2010 estis komitatano A de UEA por Brazilo. Aldone li plurjare ankaŭ estis estrarano de Brazila Esperantista Junulara Organizo, la brazila landa sekcio de TEJO. Inter 2003 kaj 2013 li rolis kiel Ĉefdelegito de UEA por Brazilo, posteulo de Symilde Schenk Ledon.
Hermin Haraszthy
Hermin Feigler naskiĝis la  en Esztergom, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Harsefeld
Harsefeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Harsefeld.
Roveredo in Piano
Roveredo in Piano estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Vidu ankaŭ
<!-- Kaj kio post 2001??? Nun jam estas 2023, 22 jarojn poste ...
Demografio
-->
Vuillecin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Hina Rabbani Khar
Hina Rabbani Khar (19-an de januaro 1977 en Multan) estas ministrino pri eksteraj rilatoj de Pakistano. Ŝi oficas kiel plej juna registarano kaj unua virino kaj de Pakistano en tiu pozicio ekde februaro 2011.
Biografio
Hina Rabbani Khar venas de la tribo Kharral. Ŝia patro Ghulam Noor Rabbani Khar estas grandbienulo en la provinco Panĝabio. Jam ŝia avo Mohammed Yar Khar kaj la praavo Malik Gulam estis riĉaj grandbienuloj. Ŝi estas la nevino de politikisto Mustafa Khar.
NGC 337A
NGC 337A (aliaj indikoj — PGC 3671, MCG -1-3-65, IRAS00589-0751) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Jorg De Mulder
Jorg De Mulder - naskiĝis, do nun -jara - estas flandra tradukisto kaj esperantisto. Tuj post esperantistiĝo en 1991, do en sia 17-a vivjaro, li iĝis aktivulo kaj baldaŭ estrarano de Flandra Esperantista Junulara Asocio, la landa sekcio de TEJO en Flandrio, la nederlandlingva parto de Belgio, kaj plurajn jarojn estis prezidanto de FLEJA. Aldone interalie li de 1995 ĝis 1997 estis vicprezidanto kaj estrarano pri landa agado de TEJO. Post studo de la germana, rusa kaj ĉina lingvoj en la instituto de tradukistoj kaj interpretistoj de Antverpeno, li nun laboras kiel tradukisto. En internaciaj rondoj, li ade substrekis ke en lia nomo laŭ kutimo de Flandrio la nomero "De" skribendas majuskle, dum en Nederlando ĝi kutime skribiĝas minuskle.
NGC 337A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Jorg De Mulder
En 1998 li estis la redaktoro de la rubriko Noticoj en Monato
Hina Rabbani Khar
Biografio
Ŝi studis ĝis 1998 en la Lahore University of Management Sciences (LUMS). Ŝi akiris majstrogradon en 2001 pri manaĝado ĉe University of Massachusetts. Ŝi geedziĝis kun Feroze Gulzar, filo de industiisto, kiun ŝi ekkonis en LUMS.
Kariero
Khar startis sian politikan karieron dum regada periodo de Pervez Musharraf. Kiam ŝia patro en 2002 ne rajtis plu kandidatiĝi por la nacia asembleo de Pakisto - pro mankanta eduka grado - ŝi ekkandatiĝis kiel membro de la PML-Q (muslima ligao). Ŝi igis membro de la nacia asembleo kaj ŝtata sekretarino en ekonomia statistika ministerio.
En 2008, Khar sukcese kandidatiĝis en kadro de la opozicia PPP. Ŝi erzervis sian pozicion kiel ŝtata sekretarino sub la nova prezidento Asif Ali Zardari. Post abdiko de Ŝaĥ Mahmud Qureshi, ŝi iĝis en februaro 2011 komisiita ministrino pri ekteraj rilatoj en rango de ŝtata sekretarino. La 19-an de julio 2011, ŝi iĝis oficiale nomumita je la posteno kaj ŝi ĵuris la 20-an de julio. Ŝi montras la belan, molan flankon de Pakistano al la ekstera mondo, sed la verajn, gravajn eksterpolitikajn decidojn plu faras la militistoj.
Bernát Kondor
Bernát Kondor naskiĝis la  1884 en Hungara reĝlando en Zimony (nuntempa Zemun en Serbio). Li mortis la 1942 en Budapeŝto.
Biografio
Bernát Kondor devenis el juda familio. Li komence laboris ĉe Népszava. En 1914 li edziĝis. Dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro) pri nutro. Post falo de la Soveto li estis akuzita, sed li rifuĝis al Vieno. Post jaroj li hejmenvenis kaj li laboris kiel oficisto en laborista asekuro. En 1928 pro vidviĝo li denove edziĝis.
Tomislavgrad
/ Томиславград (ĝis 1925 Županjac/Жупањац, de 1945 ĝis 1990 Duvno/Дувно) estas urbo kaj municipo en la Federacio Bosnio kaj Hercegovino, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi estas la sidejo de la kantona parlamento de la Kantono 10. Laŭ la stato de 2013 en la municipa teritorio vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Silezia-germana lingvo
La silezia-germana lingvo (silezie Schläsisch, Schläsch, kelkfoje ankaŭ Schläs'sch, germane Schlesisch) estas dialekto de la germana lingvo, kiu ĝis la jaroj 1946/1947 estis vaste parolata en la germanlingva provinco Silezio de Prusio respektive de la Germana Regno, la sudorienta parto de tiuj regnoj, kaj en proksimaj limaj regionoj de norda Bohemio kaj norda Moravio. Ĝis 1945, 96 procentaĵoj de la germanlingvanoj en la provinco Silezio parolis variaĵon de la dialekto, sume proksimume sep milionoj da homoj. Kadre de la teritoria "translokiĝo" de Pollando post la Dua Mondmilito praktike ĉiuj germanlingvanoj oriente de la Odro-Niso-limo estis forpelitaj okcidenten ĝis la vintro 1946/1947, kaj kontinua dialekta teritorio ne plu ekzistis. Multaj forpelitaj parolantoj de la silezia dialekto provis konservi sian lingvaĵon en siaj familioj kaj en kulturaj kunvenoj de la samdialektanoj. En la ne-komunisma Federacia Respubliko Germanio, la okcidenta parto de Germanio, la forpelitaj orientaj germanoj povis pli libere esprimiĝi ol en la komunisme kontrolita ŝtato GDR tuj okcidente de la Odro-Niso-limo. Sed tamen kompare malmultaj infanoj kaj nepoj de la denaskaj parolantoj de la dialekto, naskiĝintaj jam ekster Silezio, ekregis la dialekton je denaska nivelo. Tial nun nur malgranda malplimulto precipe en Germanio, duavice ankaŭ en Pollando kaj la Ĉeĥa Respubliko, plu praktike parolas la dialekton, kaj ĉar iom post iom la denaskaj parolantoj de ĝi, naskiĝintaj ankoraŭ antaŭ 1945 en "germania Silezio", formortas, la dialekto same konsideratas laŭgrade formortanta.
En la dialekta kontinuo de la germana lingvo, la silezia-germana lingvo cetere konsideratas aparte proksima al la frankonia dialekto, ĉar en la mezepoko aparte multaj frankonoj kiel setlistoj venis al Silezio kaj per sia dialekto aparte influis la regionan lingvaĵon.
Pluraj konataj esperantistoj estas idoj el familioj parolintaj la silezian-germanan lingvon - inter ili estas ekzemple la nobel-premiita matematikisto Reinhard Selten, la forstisto Johann Pachter kaj la kuracisto Thomas Pusch.
Klarvideco
Plej ofte, klarvideco estas spontanea, sed ofte, ankaŭ ofte elvoviĝas per la volo de tiu, kiu ĝin posedas. La duobla vidado povas kreski per ekzercado, sed dependas de fiziologia strukturo de individuo. Estas organismoj kiuj tute ne taŭgas por ĝi. Sekve, ĉar fizika strukturo estas hereda, ankaŭ klavideco ankaŭ estas ligita al familia heredaĵo. Sed, malsimile al plejmulto de korpaj kapabloj, kresko de klarvideco per edukado ankaŭ transiĝas de unu al alia familiano. Do, ankaŭ en kelkaj popoloj, klarvideco estas pli ofta ol en aliaj.
Malsaneco, alproksimigo de iu danĝero, granda afekcio povas kaŭzi aperon de duobla vidado. La korpo troviĝas en aparta stato, kiu ebligas al la spirito vidi, kion oni ne povas vidi per la korpaj okuloj.
Ne ĉiam, personoj dotitaj per duobla vidado konscias pri ĝi. Ili ofte opinias ĝin tute natura afero, kaj multaj kredas, ke se ĉiuj homoj sin bone observus, al ĉiuj same okazus.
Konindaj klarvidantoj
El la mondo
El Pollando
45692 Poshyachinda
45692 Poshyachinda estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras Saran Poshyachinda, Plenumantan Direktoron de la Nacia Astronoma Esplora Instituto de Tajlando. Kuraĝigante la publikan intereson por astronomio, li estis kerna en la konstruo de la Taja Nacia Observatorio, de diversaj regionaj tra Tajlando kaj de radioteleskopo de 40 metroj.
Krongrupo
La nomo estis stampita de Willi Hennig, la formulisto filogenetika sistematiko, kiel vojo al klasigo de vivantaj organismoj relative al formortintaj. Kvankam formulita en la 1970-aj jaroj, la termino ne estis komune uzita ĝis ties reenmeto en la 2000-aj jaroj fare de Graham Budd kaj Sören Jensen.
(16531) 1991 GO8
(16531) 1991 GO8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Zdzieszowice
Zdzieszowice (germane Deschowitz) estas urbo en la provinco Opolio de Pollando, kiu laŭ la stato de havis loĝantaron de urbanoj, kio egalas al loĝdenso de  homoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la administra distrikto Krapkowice. Ĝis la jaro 1945 la urbo apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo.
Ganaa Ruĝa Kruco
La societo Ganaa Ruĝa Kruco - angle Ghana Red Cross Society - estas organizaĵo de humanitara helpo en Ganao, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Historio
Ganao estis kolonio de la Brita Imperio ĝis 1957. Komence, la Ruĝa Kruca Societo en Ganao estis sekcio de la Brita Ruĝa Kruco. Post sendependiĝo, en 1958 per leĝo la Ruĝa Kruco de Ganao estis starigita kiel nacia societo.
Subsekcioj
La reto de lokaj oficejoj kovras ĉirkaŭ 60% de la nacia teritorio. La teritoria agado estas dividita en dek regionajn sekciojn, unu por ĉiu el la regionoj de Ganao. La regionoj dividiĝas al 138 distriktoj, el kiuj en 76 ekzistas distrikta komitato de la Ruĝa Kruco. En 48 el tiuj 76 distriktaj komitatoj funkcias kriz-sana servo.
Organizo
La ĉefaj organoj de la societo estas la Ĝenerala Asembleo, kiu kunvenas ĉiun duan jaron, kaj la centra komitato. Ĉiuj organizaj taskoj estas konfiditaj al volontuloj.
Adolfo Pérez Esquivel
Adolfo Pérez Esquivel (Bonaero, Argentino, 26-a de novembro de 1931) estas argentina aktivulo elstara kaj konata kiel defendanto de la Homaj Rajtoj kaj de la Rajto de memdetermino de la popoloj; defendanto de la senperforta movado kaj de la lukto pacisma por la justeco kaj la libereco, same kiel proponanto de la teologio de liberigo. En 1980 li ricevis la Nobel-premion pri paco pro sia engaĝigo kun la defendo de la Demokratio kaj la Homaj rajtoj per neperfortaj rimedoj kontraŭ la militistaj diktaturoj en Latinameriko. En sia diskurso de akcepto li asertis, ke li ricevas ĝin ne persone sed "nome de la popoloj de Latinameriko, kaj partikulare de miaj gefratoj plej malriĉaj kaj plej malgrandaj, ĉar ili estas la plej amataj de Dio; nome de ili, miaj indiĝenaj gefratoj, la kamparanoj, la laboristoj, la junuloj, la miloj de religiuloj kaj homoj de bona volo kiuj rezignante al siaj privilegioj kunhavas vivon kaj vojon de la malriĉuloj kaj luktas por konstrui novan socion".
Centra fervojo (Svisujo)
La centra fervojo en Svisujo, (Zentralbahn) (zb) estas nova svisa fervoja societo ekde la.
Adolfo Pérez Esquivel
Li estas prezidanto de la Honora Konsilantaro de la Servo Paco kaj Justeco por Latinameriko, plenum-prezidanto de la Servo Paco kaj Justeco Argentino, de la Provinca Komisiono por la Memoro de Bonaero, de la Internacia Ligo por la Rajtoj kaj la Liberigo de la Popoloj, de la Internacia Akademio de Pormedisciencoj, de la Fondaĵo Universitat Internacional de la Pau de San Cugat del Vallés (Barcelono), kaj de la Akademia Konsilantaro de la Universitato de Namur, Belgio. Li estas ankaŭ membro de la Konstanta Tribunalo de la Popoloj, de la Honorkomitato de la Internacia Kunordigo por la Jardeko de la neperfortismo kaj de la paco, de la Internacia Tribunalo de la Premio de Homaj Rajtoj de Nurembergo, de la ĵurio de la Premio por la Paco “Felix Houphouet Boigny” de la UNESCO, de la programo de internacia edukado "Peacejam", de la Monda Konsilio Projekto José Martí de Monda Solidareco, de la Konsilio de la Kanalo Telesur kaj de la Plenuma Konsilio de la Instituto Espacio para la Memoria (IEM).
Centra fervojo (Svisujo)
Oni kunigis la Bruenig-Fervojon, (Brünigbahn), la fruan linion de ŝtata SBB, kaj la Lucerno-Stans-Engelberg-Fervojon (LSE), (Luzern-Stans-Engelberg-Bahn).
La sidejo de la societo estas Stansstad, Svisujo.