cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Strato Respubliko (Tjumeno)
Dekstra flanko
Komence de la 20-a jarcento sur tiu ĉi loko staris malgranda duetaĝa domo, jam kaduka, kun la unua etaĝo enteriĝinta ĝis mezo de la fenestroj. En la unua etaĝo funkciis bakejo, en la dua — sukeraĵejo. Proksime staris kinejo "Waldemar", kiu malfermiĝis en 1910 en la speciale konstruita tiucele domo kaj povis enspacigi ĝis 380 homoj. Ĝia posedanto estis A. I. Romaŝov. Dum demonstrado de mutaj filmoj ludis pianisto kaj la blinda violonisto Rodionov.
La trietaĝa domo N 26 (fakte tri sendistance alpremitaj domoj) estis konstruita fine de la 19-a jarcento kaj ĝis 1898 apartenis al la riĉulo I. A. Babuŝkin. Poste ĝi transiris al M. A. Vereŝĉagin, de 1905 ĝis 1916 ĝin posedis Andreo Tekutjev. En la 2000-aj jaroj estis alkonstruita la tria etaĝo. En la domo gastas pluraj oficejoj, butikoj kaj restoracioj.
De strato Kirov ĝis strato Ĉeljuskincev
Komence de la kvartalo troviĝas piedirejo kun semaforo funkcianta laŭpete.
Maldekstra flanko
En la unua etaĝo origine funkciis vendejo de "koloniaj varoj", en la dua troviĝis oficejo kaj apartamento de la posedanto. En 1913-1916 tie gastis la Tjumena Urba Socia Banko, kies direktoro estis Andrej Averkijev. En marto 1918 unuafoje kaj en aŭtune 1919 definitive la domo estis ŝtatigita kaj iĝis sidejo de la urba plenuma komitato, la urbaj partia kaj komsomola komitatoj. Post fondiĝo de Tjumena provinco en 1944, nombro de ŝtatoficistoj draste kreskis, do oni decidis alkonstrui du pliajn etaĝojn. Fine la duan etaĝon okupis la urba komitato de komsomolo, la trian — la urba plenuma komitato, la kvaran — la urba partia komitato. En la dua etaĝo, ĉe ŝtuparejo funkciis ankaŭ registrejo de civilaj aktoj, kiu registris naskiĝojn, geedziĝojn, divorcojn kaj mortojn. La la urba plenuma komitato translokiĝis al la speciale por ĝi konstruita sidejo en strato Pervomajskaja 20, do tiu ĉi domo plene transiris al la urba komsomola komitato. Poste tie sidis ankaŭ provinca komitato de komsomolo. En novembro 1991 komsomolo estis fakte likvidita kaj la ejo malpleniĝis.
La domo jam en januaro 1991 estis transdonita al la Tjumena Ŝtata Instituto pri Artoj kaj Kulturo, samjare kreita surbaze de lerno-konsulta punkto de la Ĉeljabinska Instituto pri Kulturo. Ekde 1997 dum kelkaj jaroj la unua etaĝo estis luigita al privata vendejo.
Apud la instituto troviĝas piedirejo kun piedirejo kun semaforo, instalita en 2021.
Fine de la kvartalo, ĉe stratangulo staras domo N 23, ankaŭ konstruita lime de la 19-a kaj 20-a jarcentoj kaj origine duetaĝa. Ĝia posedanto estis komercisto Jakov Andrejev, kiu havis tie sidejon de propra banko. En la sovetia epoko oni alkonstruis la trian etaĝon, do nur arkaj fenestroj de la dua etaĝo memorigas pri la origina dezajno. La unuan etaĝon okupas apotekoj, kafejo kaj vendejoj, aliaj etaĝoj estas loĝataj.
Dekstra flanko
Tiuflanke staras tri domoj. Ĉe stratangulo situas la duetaĝa domo N 28, konstruita komence de la 20-a jarcento. Ĝi estis posedaĵo de la juda negocisto Ŝlomo Overŝtejn kaj konsistis el apartamentoj kaj vendejo. En 1906-1908 tie funkciis banko. Nun tie troviĝas teknika sekcio de telekomunika firmao. Origine sur la frontono estis Stelo de Davido, poste forigita kaj en la 1990-aj jaroj ĝiaj spuroj ŝirmitaj per litero T (pro la tjumena firmao Tjumentelekom, kiu sidis tiutempe en la ejo).
Ĝin sekvas la kvinetaĝa oficejaro en domo N 28a. Finas la kvartalon komplekso el du domoj sub la sama numero. Unue staras la duetaĝa domo N 30, konstruita en 1870-1880 por la urbestro Pjotr Matjagin. Komence de la 20-a jarcento ĝi transiris al la familio Vorobejĉikov. Ĝin sekvas la unuetaĝa domo, konstruigita fine de la 19-a jarcento de la negocisto Prokopij Podarujev. Post lia bankroto en 1898 la domo kune kun ĉiuj aliaj havaĵoj estis aĉetita de la Siberia Komerca Banko. En 1900 ĝi estis tiucele rekonstruita. En 1914 la domo estis renovigita, aperis la unuetaĝa alkonstruaĵo de klienta halo laŭ dezajno de la urba arkitekto Konstantin Ĉakin. Tiu tradicio daŭris ĝis 2007, kiam Sberbanko cedis ĝin al la ŝtata organizaĵo, registranta nemoveblaĵojn.
De strato Ĉeljuskincev ĝis strato Dzerĵinskij
La strato Ĉeljuskincev (antaŭe Irkutskaja) markas limon de la urbo fine de la 17-a jarcento. En 1684 post plia incendio oni translokis ĉi tien la urban muron.
Maldekstra flanko
Plejparton de la kvartalo konsistigas arkitekturaj monumentoj. Ĉe stratangulo staras la duetaĝa domo N 25, konstruita en 1896. Ĝia posedanto estis negocistino A. P. Dejeva. Tie funkciis ankaŭ vendejoj, inluzive tiujn de Brandt kaj de fratoj Gajnutdinov. Nun tie sidas ŝtatoficejo pri financoj.
Ĝin sekvas eta sennoma skvaro, kie oni povas vidi fragmenton de malnova ligna pavimo, lasita subĉiele kiel objekto in situ. Post la skvaro staras la duetaĝa domo N 29, konstruita en 1907 en la novrenesanca stilo. Tie troviĝis loĝejo kaj vendejo de komercisto Nikolao Pankratjev. Nun en la unua etaĝo funkcias ŝuvendejo, en la dua sidas la Soceto de la Rusa Kulturo. La duetaĝa domo N 31 estis konstruigita en 1885 de unu el la unuaj fotistoj Fjodor Sokolov. En 1912 ĝi transiris al komercisto S. I. Nekrasov, al kiu ĝi servis kiel loĝejo kaj vendejo. En 1913 li rekonstruis la domon, farinte duetaĝan alkonstruaĵon. Supozeble la domo estis konstruita laŭ dezajno de Konstantin Ĉakin. Nun tie sidas organizaĵoj de la armena diasporo.
Dekstra flanko
La kvartalo konsistas el kvar konstruaĵoj, el kiuj du estas malnovaj. En domo N 34, kies fasado estas direktita al strato Ĉeljuskincev, sidas la filharmonio. Krom koncertoj kaj spektakloj en du haloj (granda kaj eta) ofte okazas solenaĵoj, inkluzive de inaŭguro de la guberniestro de Tjumena provinco. Tiun vakan terenon en 1907 aĉetis ĉe P. S. Sapoĵnikov la komercisto Jankel Ŝajĉik, kiu en 1908-1909 konstruigis sur tiu ĉi loko sidejon de la firmao "Komerca Domo de la fratoj Ŝajĉik" (Торговый дом братьев Шайчик), fondita de la fratoj Jankel, Icĥak kaj Abram en 1909. Pri la juda deveno de la posedanto atestis steloj de Davido sur ĝia malnova fasado. Ĝia surstrata parto havis du etaĝojn, tiu en la korto — tri. En la unua etaĝo funkciis vendejoj, en la dua — halo por 400 sidlokoj, kun scenejo, kaj lueblaj ĉambroj. De 1909 ĝis 1918 la ejon luis la Komiza klubo, kiu organizadis tie balojn kaj spektaklojn, disponis bibliotekon. En novembro 1918 la fratoj Ŝajĉik vendis la domon al la negocisto Abram Ĥnoĥ, sed jam en aŭgusto 1919 ĝi estis ŝtatigita. En januaro 1923 tie ekfunkciis la unua en la urbo sporta sekcio. Poste aldoniĝis artaj sekcioj. Oni uzis ĝin kiel klubon ĝis 1937, kiam ĝi estis transdonita al la novestablita Domo de Junpioniroj. En 1942-1944 ĝin okupis la Kubana Medicina Instituto, evakuita el Krasnodaro. En 1945 deponejon en la korto okupis arta kooperativo "Ĥudoĵnik" (Pentristo) subestre de la konata loka pentristo Aleksandro Mitinskij.
En 1946 la domon okupis la novestablita koncerto-estrada buroo, en novembro 1958 transformita ja la Tjumena Provinca Filharmonio. Komenciĝis rekonstruado, fakte konstruado laŭ dezajno de la ĉefa urba arkitekto Pjotr Grinenko, nomita en dokumentoj "rekonstruo", ĉar tiutempe oficiale estis malpermesite konstrui novajn koncertejojn. La teknikan dezajnon faris la provinca kolĥoza konstrua firmao, ĉar kaze de mendo ĉe la specialiĝinta pri tio instituto Giproteatro, la nura dezajnado daŭrus ĝis 4-5 jarojn. La la rekonstruita filharmonio estis solene malfermita, sekvan tagon en ĝi okazis solena kunsido de la provincaj kaj urbaj kadruloj okaze de la datreveno de la Oktobra revolucio, poste denove provizore fermita por korekti ĉion ankoraŭ nefaritan kaj nur la  ĝi estis definitive malfermita.
Pro tio nur laŭ formo de iuj fenestroj eblas diveni ĝian iaman aspekton. En 2002-2003 ĝi estis denove grave rekonstruita. En 1967 antaŭ ĝi estis starigita busto de la komponisto Aleksandro Aljabjev, filo de tobolska guberniestro. Komence de la 1980-aj jaroj ĝi estis translokita en halo de la dua etaĝo. Onidiroj asertis, ke tion ordonis iu partiestro el la urba partia komitato, kiu foje elrigardis el la dua etaĝo kaj rimarkis, ke desupre la busto similas al faluso, do ordonis meti ĝin en lokon, kie ne eblos vidi ĝin de tia pozicio. Dum la lasta rekonstruo ĝi malaperis senspure. En la 1990-aj jaroj la filharmonio ricevis nomon de la fama tjumena kantisto Jurij Guljaev, pri kio informis respektiva memortabulo. Sed dum la menciita rekonstruo ankaŭ ĝi malaperis. La antaŭ la enirejo aperis la bareliefo de Jurij Guljaev. Ekde la en la filharmonio funkcias orgena halo.
En la unua etaĝo ekde majo 2020 gastas ankaŭ restoracio de la kartvela kuirarto Van Gogi, parto de la restoracia reto "Maksim" (origine tie sidis la restoracio "Mozart", poste "Maksim. La elektita", poste "Maximo" — ĉiuj de la sama reto).
Domo N 36 estis konstruigita en 1908-1910 de juda negocisto Iosel Brandt, pri kio atestis stelo de Davido sur ĝia frontono, kaj estis inter la unuaj trietaĝaj domoj en la urbo. Suprajn etaĝojn okupis granda familio de la negocisto, en la unua etaĝo funkciis lia vendejo de juveloj, gramofonoj, bicikloj ktp. En la sovetia periodo malaperis balkonoj kaj la David-stelo, ŝanĝis sian lokon la enirejo kaj la ejon okupis sovetiaj organizaĵoj. Spuroj de la David-stelo videblis ĝis riparado okazinta en 2006, kiam ĝi estis restaŭrita, sed post kelkaj tagoj kaŝita malantaŭ la blazono de Tjumeno. Post foriro de la administracio de la Centra administra distrikto tie restis nur kafejo Teatralnoje (La teatra).
La kvinetaĝa domo N 40/1 staras surloke de malnova unuetaĝa vendejo, en kiu en 1930 ekfunkciis la tjumena radio. En la 1990-aj jaroj ĝi estis detruita kaj en 1999-2003 sur ĝia loko laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Ravil Gahabutdinov estis konstruita tiu ĉi sesetaĝa oficejo, kiun longan tempon okupis telekomunika firmao "Tjuementelekom" kaj ĝiaj posteuloj, poste ankaŭ foririnta. En la unua etaĝo ĝis la funkciis kafejo de la reto "Maksim", fermita dum la longdaŭra kvaranteno pro la epidemio. La okaze de la 80-a datreveno de la tjumena radio oni metis sur la domon memortabulon. Ĝi estis posedaĵo de la telekomunika firmao Rostelekom, sed en aŭgusto 2021 estis aĉetita de loka reto de klinikoj "Doktor Arbitajlo".
Malantaŭ ĝi altiĝas la griza kvinetaĝa oficejo de Rostelekom.
Strato Dzerĵinskij tiuloke haltas ĉe barilo, blokanta trairon al la korto de loĝdomo N 57 en strato Lenin, kiu aperis en 1984 kaj komplete blokis la straton. Do tiu parto de la strato estas uzata kiel parkumejo.
Maldekstra flanko
La kvartalo konsistas el du relative novaj konstruaĵoj. La naŭetaĝa loĝdomo N 39 aperis en 1975 surloke de la unua en la urbo restoracio "Sibir" (Siberio). Ĝi estas konata ĉefe kiel "Okean" (Oceano) — laŭ nomo de granda fiŝvendejo, kiu okupis ĝian unuan etaĝon. En la 1990-aj jaroj la vendejo malapepris, cedinte lokon al dekoj da ĥaosaj budoj kaj butikoj. Nun tie gastas pluraj vendejoj kaj rapidmanĝejo.
Antaŭ la domo situas haltejo Magazin Okean (Vendejo Oceano).
Iam krom la menciita restoracio sur tiu ĉi loko staris preĝejo de Sankta Triunuo, kiu apartenis al la Unueca Kredo — specifa branĉo de la malnovritanoj, kiu plu sekvis siajn ritojn, sed agnoskis aŭtoritaton de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Tiu kompromisa vojo estis speciale grava por Tjumeno, kie abundis la malnovritanoj. La preĝejo estis ekkonstruita en 1844 kaj finita en 1850. En 1930 la ejo estis konfiskita kaj transdonita por kulturaj organizaĵoj. Oni planis malfermi tie lernejon, sed samjare la preĝejo estis detruita.
La oketaĝa oficejo de Lukoil ĉe angulo de strato Pervomajskaja estis konstruita en 2001-2004 surloke de delonge forlasita konstruejo laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Ravil Saĥabutdinov. Rimarkindas ĝia specifa konstrukcio kun 12 metrojn longa elstaraĵo supre, kiu ne apogas sin sur la malsuprajn etaĝojn, sed fakte pendas en aero, alkroĉita nur al vertikala malantaŭa stango.
Dekstra flanko
Ankaŭ tiun ĉi flankon formas du konstruaĵoj, ambaŭ arkitekturaj monumentoj. Domo N 42 de la secesia stilo estis konstruita por negocisto Miĥail Brjuĥanov en 1907-1913 kaj variante laŭ alteco foje atingas kvar etaĝojn. La mastro mem loĝis en ligna domo, kiu situis en la korto. En ĝi funkcias pluraj vendejoj, kafejoj kaj muzika lernejo de Vladimir Znamenskij, fondita en 1920 kaj nomita honore al ulo, kiu estis ĝia estro en 1923-1929. Parto de la konstruaĵo konservis sian originan aspekton. Sur la parto direktita al strato Pervomajskaja pendas amuza memortabulo, informanta ke "La en tiu ĉi loko okazis nenio".
La duetaĝa domo N 44 staras ĉe angulo de strato Pervomajskaja. Ĝi estis konstruita en la eklektisma stilo fine de la 19-a jarcento por negocisto Anton Kolmakov. En la unua etaĝo funkciis vendejo, en la dua troviĝis sidejo de la komerca firmao de Kolmakov kaj loĝejo de ĝia direktoro. De la ĝis la  1918 tie okazis la 1-a gubernia konferenco de la sovetoj, kiu la  decidis alinomi Tobolskan gubernion je Tjumena gubernio kaj transloki ĝian centron de la "burĝa" Tobolsko al la "proleta" Tjumeno. Krome estis elektita la gubernia plenuma komitato subestre de Nikolao Nemcov. Dum la Dua mondmilito la domon okupis hospitalo por la vunditaj soldatoj, pri kio ekde 1985 informas marmora memortabulo, anstataŭigita la. Ekde 1938 tie sidis la municipa polikliniko N 3 kaj nun funkcias stomatologia kliniko de la Tjumena Medicina Universitato.
De strato Pervomajskaja ĝis strato Vodoprovodnaja
Strato Pervomajskaja (ĝis 1922 — Golicin) komence de la 20-a jarcento formis neoficialan limon, trans kiu etendiĝis zono de ĉefe industriaj kaj komercaj aktivaĵoj. Post tiu ĉi strato malnovaj konstruaĵoj preskaŭ tute cedas lokon al tiuj de la sovetia epoko.
Maldekstra flanko
Tiu ĉi flanko konsistas el du konstruaĵoj. La kvinetaĝa domo N 43 aperis en la 1990-aj jaroj surloke de la iam plej fama infanvendejo Detskij Mir (Infana Mondo). Tri ĝiajn etaĝojn okupas la vendejoj, kio ebligas al posedantoj nomi ĝin aĉetcentro "Moskva", tamen malprave, ĉar tute mankas nepra por la aĉetcentro parkumejo. Supre de la konstruaĵo troviĝas surtegmenta apartamento, en kiu loĝas posedanto de la domo.
Ĝin sekvas la kvaretaĝa loĝdomo N 45, kiu etendiĝas ĝis strato Vodoprovodnaja. Tio estas tipa ekzemplo de la Stalin-arkitekturo, destinita por ŝtatoficistoj de la novkreita Tjumena provinco kaj finita en 1947. Rimarkindas ke origine ŝtuparejoj de la domo estis direktitaj al la strato kaj super ili estas skribite под’езд, do anstataŭ malmola signo aperas apostrofo, kio estas arkaikaĵo ne plu uzata. La unuan etaĝon okupas vendejoj de juveloj, kosmetikaĵoj, okulvitroj kaj armilvendejo. En subtera etaĝo flanke de strato Vodoprovodnaja troviĝas rokmuzika vendejo kaj libra brokantejo — eble la lasta en la urbo.
Dekstra flanko
Ĝin sekvas loĝdomo N 48, kiu estis konstruita en 1963 kaj varias de kvar ĝis ses etaĝoj. Ĝi etendiĝas paralele al la domo N 45, fakte spegulante ĝin. En la unua etaĝo funkcias rapidmanĝejo, frizejo, butikoj kaj sidas la ŝtata geologia instituto ZapSibNIIGG. Iam tie funkciis vendejo "Podarki" (Donacoj), do malnovaj urbanoj konas ĝin per tiu ĉi nomo. Memortabulo informas ke en tiu ĉi domo en 1964-2004 loĝis Heroo de Socialisma Laboro, malkovrinto de pluraj naftogasaj minejoj kaj estinganto de naftogasaj incendioj Nikolao Grigorjev. La strato Vodoprovodnaja finiĝas ĉi tie, ĉar domo N 48 blokas ĝin.
Maldekstra flanko
Ĝis la mezo de la 20-a jarcento tiu areo estis parto de la granda Bazarplaco, kiu etendiĝis de la nunaj stratoj Pervomajskaja ĝis Orĝonikidze kaj de Ĥoĥrjakov ĝis Herzen. Post establo de Tjumena provinco ĝi transformiĝis je la administra centro, kio komplete ŝanĝis ĝian aspekton. La tutan kvartalon okupas Centra placo, formita en 1948-1966 laŭ dezajno de la arkitekto Pjotr Grinenko. Profunde videblas la rezidejo de la registaro de Tjumena provinco kaj guberniestro, konstruita en 1952-1956. Onidire ĝin konstruis la germanaj militkaptitoj, sed en realo la lastaj militkaptejoj en la urbo fermiĝis jam en 1948. La konstruadon vere partoprenis la germanoj, sed tio estis volgaj germanoj, deportitaj post likvido de Volgo-Germana ASSR, do lokanoj evidente konfuzis ilin kun la militkaptitoj.
Proksimume meze inter la Lenin-statuo kaj la Tjumena Industria Universitato iam staris la Aleksandra kapelo. Oni decidis konstrui ĝin en marto 1881, tuj post la murdo de la imperiestro Aleksandro la 2-a fare de revoluciuloj. Origine oni planis konstrui katedralon similan al la Katedralo de Kristo Savinto, sed la urba buĝeto estis magra kaj mecenatoj oferis ne tro abunde, do post kelkjardeka monkolektado en 1913 oni konstruis etan kapelon, solene malfermitan je la 300-a datreveno de la dinastio de Romanovoj. Ĝi estis mallarĝa (5 x 5 metroj) kaj ne tre alta (12 metroj sen kruco), sed klare videblis sur la granda Bazarplaco kie mankis aliaj konstruaĵoj krom provizoraj ŝedoj kaj budoj. En ĝi preĝis komercistoj, aĉetantoj kaj soldatoj de la apuda kazerno, kies trejnejo troviĝis surloke de la posta Maŝinkonstrua teknikumo. En 1930 la kapelo estis konfiskita kaj transformita je deponejo de keroseno. En 1957 ĝi estis detruita. En 1997 arkitekto Konstantin Serĵantov iniciatis restarigon de la kapelo, sed la propono estis rifuzita.
La placo estis grave rekonstruita en 2001 kaj 2004, pavimita je trotuaraj platetoj, herbobedoj estas atente prizorgataj, benkoj kaj floroj abundas, kio igas ĝin unu el plej ŝatataj promenejoj kaj ludejoj de la urbo. Speciale ŝatas ĝin infanoj sur bicikloj, rulsketiloj kaj rultabuloj, kiuj saltas de sur ŝtuparejo de la registarejo kaj trans speciale starigitaj por ili konstrukcioj. En la placo funkcias senpaga Wi-Fi Tyumen Free (same kiel en plejparto de aliaj publikaj lokoj). Ĉe ambaŭ flankoj de la strato dum la paradoj okaze de la Tago de la Laboro (la ) kaj la Venkotago (la ) aperas tribunoj.
La kvartalon formas tri konstruaĵoj, aperintaj en la sama postmilita tempo, kiam formiĝis la tuta administra areo.
La trietaĝa domo N 47 origine apartenis al la Tjumena Maŝinkonstrua Teknikumo, establita en 1942 surbaze de la evakuita Odesa Maŝinkonstrua Teknikumo, kaj estis malfermita en 1953. En 2002 la teknikumo iĝis parto de la Tjumena Naftogasa Universitato. En la 2000-aj jaroj la konstruaĵo, kreita en la klasika stilo en 1953, estis deklarita neripareble kaduka kaj en 2007-2010 komplete detruita. Sur ĝia loko aperis la nova domo, kiu nur parte similas al sia antaŭulo kaj aspektas pli simple. En ĝi sidas diversaj fakoj de la Tjumena Industria Universitato, kiu okupas fakte la tutan kvartalon kun nur etaj esceptoj. La universitato estis fondita en 1963.
Ĝin sekvas la kvinetaĝaj domoj N 49 kaj 49/3, kiuj etendiĝas ĝis strato Orĝonikidze kaj estas tipa ekzemplo de la Stalin-arkitekturo, kvankam finitaj jam en 1959. Domo N 49 estas parte loĝata, domo N 49/3 gastigas sekciojn de la Tjumena Industria Universitato. En la unuaj etaĝoj troviĝas kafejo kaj vendejoj. Inter la domoj N 47 kaj 49 origine estis mallarĝa vaka spaco, kiun oni plenigis en la 2000-aj jaroj per enmetaĵo, kie troviĝas vendejoj, danclernejo, bankoficejo ktp.
Kontraŭ tiu ĉi enmetaĵo situas haltejo Ploŝĉad Centralnaja (la placo Centra).
Dekstra flanko
Tiu ĉi parto konsistas el du konstruaĵoj de la sama Stalin-epoko. La kvaretaĝa domo N 56 staras ĉe stratangulo kaj servas kiel la ĉefpoŝtejo. Dum la Dua mondmilito sur tiu ĉi loko aperis hangaroj de la evakuitaj aviadilaj entreprenoj, kie interalie estis fabrikita la sola fluganta tanko Antonov A-40. Tamen ĝia ĉefa produkto estis aviadiloj Antonov A-7, pri kio informas memortabulo.
En 1956 aperis la trietaĝa ĉefpoŝtejo, kies kvara etaĝo aldoniĝis por la kreita tiutempe televida studio. Memortabulo, metita la, informas ke en 1957-1964 tie funkciis la unua tjumena televidstacio. En la korto oni instalis la 62 metrojn altan naftoputan borilon kun dissendaj antenoj. La la tjumena televido montris sian unuan programon — tio estis la nigroblanka filmo de la fama reĝisoro Miĥail Romm "Lenin en Oktobro".
Antaŭ la enirejo al la ĉefpoŝtejo la oni malfermis monumenton al poŝtisto fare de la tjumena skulptisto Vladimir Zolotuĥin. Ĝi estas farita el vitroplasto kaj poste farbita por imiti bronzon. Laŭ ideo de la aŭtoro, la poŝtujo de la monumento servos por mesaĝoj de la urbanoj al la poŝtistoj, sed prefere ne al la plendoj, sendotaj alimaniere. La unua plendo aŭdiĝis tuj post la inaŭguro, kiam oni rimarkis ke sur la koverto, kiun tenas en la manoj la statuo, estas skribite "главпочтампт" anstataŭ "главпочтамт" (ĉefpoŝtejo), kio estas ofta, sed kruda eraro. Vespere de sekva tago ĝi estis korektita. Tamen multaj urbanoj plu plendas pri ŝoka malbeleco de la skulptaĵo.
Apud la ĉefpoŝtejo troviĝas sensemaforaj piedirejoj trans stratoj la 8-a de Marto kaj Respubliko.
Maldekstra flanko
Tiu kvartalo komence de la 20-a jarcento troviĝis jam eksterurbe, do strato Iŝimskaja (Orĝonikidze) sin turnis dekstren kaj sekvis al prizono, transformiĝante je Moskva landvojo.
En la 1960-aj jaroj Tjumeno iĝis la centro de la formiĝanta Okcidentsiberia naftogasa komplekso, pri kio memorigas sidejoj de naftogasaj organizaĵoj en la kvartalo.
La unua konstruaĵo estas la unuetaĝa manĝaĵvendejo de la loka reto "Tamara" sub N 51/1. Ĝin sekvas la kvinetaĝa oficejo de la telekomunika firmao Rostelekom, malfermita en novembro 1980. Komence de la 20-a jarcento sur tiu ĉi loko staris kazernoj kaj eĉ en la 1940-aj jaroj tie ankoraŭ troviĝis ligna militkomisarejo, kien venis rekrutoj, sendotaj al la frontoj de la Dua mondmilito. Pro tio transversa strato nomiĝis Soldatskaja. Poste ĝi ricevis la nomon de loka bolŝevisto Nikolao Nemcov kaj perdiĝis en tiu ĉi kvartalo, plurfoje blokita de novaj grandaj konstruaĵoj.
La oketaĝa griza domo N 55 origine estis sidejo de Glavtjumengeologija (Ĉeftjumengeologio), la grandega ŝtata korporacio, kiu gvidis ĉiujn geologiajn laborojn en Okcidenta Siberio. Nun tie troviĝas oficejoj de diversaj institucioj kaj pri la iama glora pasinteco memorigas nur granita memortabulo (metita la ) kaj monumento al Raul-Jurij Ervier, kiu estis estro de Glavtjumengeologija en 1966-1967 kaj estas legendeca geologo. Ekde 1952 li gvidis geologiajn esplorajn laborojn en Tjumeno, inkluzive la konstruadon de la unua borputo fine de strato Respubliko en 1958-1960. En siaj rememoroj li priskribis la tiutempan Tjumenon kiel la arkaikan urbeton de kadukaj lignaj domaĉoj, dronantan en koto. Tamen jam en 1966 li aŭguris ĝian grandan estontecon: "Tjumeno transformiĝos en granda, kun pli ol miliono da enloĝantoj, bela pura urbo kun unu el la plej bonaj en la lando flughavenoj — pordego de Siberio, kun novaj parkoj, muzeoj, kun bonaj opera kaj drama teatroj.
La fondoŝtonon de la monumento oni metis la, la monumento fare de la tjumenaj skulptisto Viktor Afanasjev kaj arkitekto Viktor Stankevskij, estis malfermita la. La ŝtono estis alportita al la sidejo antaŭ multaj jaroj, ankoraŭ laŭ ordono de Raul-Jurij Ervier. Nun ĝi simbolas la riĉajn mineralajn resursojn de Tjumena provinco. La figuro alta 2,8 metrojn staras sur la podio el nigra granito — la simbola "naftorivero".
La sekva sesetaĝa domo N 57 staras en korto kaj al strato estas direktita la duetaĝa aldonaĵo, aperinta en la 2000-aj jaroj. Ambaŭ enhavas oficejojn kaj vendejojn.
Kontraŭ la menciita alkonstruaĵo situas haltejo Skver imeni Nemcova (Skvaro de Nemcov) kun akompanaj vendobudoj.
Sekvas oketaĝa grizaĵo, kie origine sidis Glavtjumenneftegazstroj (Ĉeftjumennaftogaskonstruo), establita la kaj okupiĝanta pri konstruado de naftogasaj objektoj. Memortabulo informas ke tie laboris ĝia unua ĉefo Alekseo Barsukov. Nun tie sidas diversaj firmaoj, nur parte rilataj al la naftogasa industrio. Same kiel la sidejo de Glavtjumengeologija ĝi estis dezajnita de la arkitekto Maleĥ Zajnaŝev
Finas la kvartalon la 12-etaĝa oficejaro, konstruita en la 1980-aj jaroj.
Dekstra flanko
La unua domo N 60 tiuflanke samtempe estas la lasta historia monumento en la strato. Temas pri la ortodoksa preĝejo de Simeono. Origine tio estis la Vladimira orfejo-metilernejo, konstruigita de la tjumena negocisto Semjon Trusov. Ĝi malfermiĝis la kaj estis nomita honore al la princo Vladimir Aleksandroviĉ, vizitinta Tjumenon en 1868. Li estis filo de la imperiestro Aleksandro la 2-a, kiun la urbanoj amis kaj konsideris "la sia" pro lia junaĝa vizito en 1837. La orfoj oficiale estis paroĥanoj de la fora preĝejo de Elija, sed vojoj estis malebenaj kaj kotoplenaj, kio malfaciligis la vizitadon, do finfine la negocisto financis konstruadon de la hejma preĝejo, vizitebla de la orfoj en iu ajn vetero kaj tempo. Ĝi malfermiĝis en 1885, jam post lia morto. En 1920 la orfejo kaj templo estis fermitaj. En 1930 tie ekfunkciis la soveta kaj partia lernejo. Ekde 1944 tie sidis la pedagogia lernejo N 1. En 1963 la ejo estis transformita en anatomia teatro de la medicina instituto. Ekde 1994 ĝi staris fermita dum la Rusa Ortodoksa Eklezio reference al la hejma preĝejo asertis ke la tuta konstruaĵo devas esti transdonita al ĝi kaj fine sukcesis. En 1999 la konstruaĵo estis transdonita al la eklezio, kaj post restaŭrado malfermita en 2004 kiel oficejo de ekleziaj organizaĵoj kaj preĝejo, sanktigita la.
Sekvas la skvaro de Nemcov, nomita tiel honore al la loka bolŝevisto, same kiel strato Nemcov, kiu iam kruciĝis tiuloke kun strato Respubliko. Komence de la 20-a jarcento tio estis malplenejo, kie oni ofte entombigis mortintajn orfojn, speciale bebojn, kies mortofteco superis 90%. Tiutempe ĉi-loke estiĝis ĝardeno kaj promenejo por la orfoj. En la 1930-aj jaroj ĝi estis nomita la Skvaro de Metalistoj (ĉar ĝin aŭspiciis la proksime situanta fabriko "Meĥanik"), poste la Ĝardeno de Ŝvernik (omaĝe al bolŝevisto Nikolao Ŝvernik), en la 1970-aj jaroj ĝi iĝis la Sporta skvaro, plej ofte nomita mallonge Sportskver (Sportskvaro), kie interalie haveblis ludejoj por gorodki. En 1985 la skvaro estis alinomita honore al Nikolao Nemcov dum la skvaro apud stadiono "Strojmaŝ" sur strato Maksim Gorkij iĝis la Sporta skvaro. En 2002-2003 la skvaro estis grave rekonstruita, en 2004 aperis fontano.
Nun tio estas verda tereno kun arboj, floroj kaj eta fontano. En la parto proksima al strato Respubliko videblas busto de Boris Ŝĉerbina, la partiestro de Tjumena provinco en 1961-1973, kiu grave kontribuis al ĝia evoluigo kaj starigo de la naftogasa komplekso en la regiono. En 1986 li gvidis la registaran komisionon pri likvidado de sekvoj de la Nuklea akcidento de Ĉernobilo. Ĝi estis farita de la tjumena skulptisto Nikolao Raspopov, kiu persone konis lin kaj starigita la 2004.
La oketaĝa domo N 62 iam estis sidejo de Glavtjumenneftegaz (Ĉeftjumennaftogazo), ŝtata korporacio, kiu okupiĝis pri ekspluatado de naftogasaj minejoj. Pri tio memorigas busto al ĝia estro Viktor Muravlenko, starigita antaŭ la enirejo la. Nun tie sidas la insituto Giprotjumenneftegaz, fondita en 1960. Ĝi dezajnas naftogasajn minjeojn kaj estas parto de la rusia konzerno Grupo GMS. En la unua etaĝo ĉe ĝiaj flankaj finaĵoj funkcias manĝejoj.
Finas la kvartalon skvaro de Naftistoj — malgranda verda tereno ĉe angulo de stratoj Respubliko kaj Severnaja, kiu ricevis tiun ĉi nomon la kaj solene malfermiĝis post rekonstruo la. En la skvaro staras monumento forme de plurkolora globuso 2,6 metrojn alta kun baskula naftopumpilo ĉe loko kie situas la naftoriĉa Tjumena provinco. La malantaŭ unu el benkoj de la skvaro por unu monato estis instalita artaĵo forme de granda ruĝa koro el elementoj de naftomezuriloj produktataj de la fabriko Elektron, kiu estis establita en Tjumeno la, haltis pro financaj problemoj en 2019, sed relanĉis la produktadon en aŭtuno 2020 post esti aĉetita de novaj posedantoj. La koron faris ĝia kunlaboranto Iskander Uragazajev kiel simbolon de renaskiĝo de la entrepreno.
De strato Profsojuznaja ĝis strato Maksim Gorkij
Ekde tiu ĉi punkto la strato larĝiĝas kaj trafiko iĝas dudirekta.
Maldekstra flanko
Tiu parto konsistas sole el oficejoj kaj vendejoj. La 10-etaĝa plurfunkcia komplekso "Kalinka" en domo N 65 enspacigas butikojn, superbazaron, oficejojn, kafejojn, bankon kaj restoracion "Ŝĉastje" (Feliĉo) en granda vitra globo. La komplekso "Kalinka" malfermiĝis la kaj estis posedaĵo de loka komercisto Pavel Mitrofanov, eksa vic-guberniestro de Sergej Sobjanin. Li kverelis kontraŭ konstrua firmao, prokrastinta konstruadon de tiu ĉi centro. Sed ĝi havis aŭspiciantojn el altranguloj de FSB, do baldaŭ li estis akuzita pri pluraj krimoj kaj fraŭdoj, kaj fine fuĝis el Rusio, vendinte ĉiujn siajn havaĵojn, inkluzive tiun ĉi konstruaĵon .
Sekvas steleo Urbo de Labora Gloro, dediĉita al respektiva statuso de Tjumeno, ricevita la laŭ ukazo de la prezidanto de Rusio N 304. Ĝi estis solene malfermita la, omaĝe al la unuigo de la Tjumena ŝipfarejo kaj kelkaj evakuitaj ŝipfarejoj, okazinta la. Je la fundamento oni metis kapsulon kun mesaĝo, malfermotan en 2045, je la 100-a datreveno de la venko en la Dua mondmilito. La steleo estas alta je, kio simbolas la jaron de la venko. Sur la steleo estas bildigitaj tjumenaj entreprenoj, kontribuintaj al la venko, centre de la monolito estas luma parto kiu simbolas la venkon, sur inversa flanko estas la prezidenta ukazo. Sur la steleo kaj apudaj elementoj estas bildoj de personoj kaj situacioj prenitaj el realaj fotoj kaj artikoloj el loka gazeto "Krasnoje Znamja" (Ruĝa Standardo) de la milita tempo. La konstruado komenciĝis en majo 2022 kaj estis financita de loka komercisto Vladimir Ŝevĉik, kies kompanio konstruas kvartalon Maŝarov malantaŭ la monumento. Antaŭe sur tiu ĉi loko troviĝis parkumejo de la aĉetcentro Kalinka. La monumento estas dezajnita de Anastasija Lukina, studentino de la Tjumena Industria Universitato, venkinta en la urba konkurso okazinta en septembro 2021. En la konkurso partoprenis 13 aŭtoroj, el kiuj tri ne trapasis unuan selekton, kaj finaj tri verkoj estis voĉdonitaj de la ĵurio kaj urbanoj. Loka arkitekto Anton Kanatkin, regule nuntempan kritikanta arkitekturon de la urbo, akre kritikis ankaŭ tiun ĉi objekton, proponinte sian varianton.
Sekvas skvaro de Nikolao Maŝarov, fondinto de gisferofanda fabriko, kiu situis apude, tuj malantaŭ la skvaro. En la sovetia periodo ĝi estis transformita je la Tjumena Maŝinkonstrua Fabriko, kiu en la 1990-aj jaroj estis translokita, ĝiaj konstruaĵoj detruitaj. Nun restis nur la iama fabrika oficejo kun unika adreso strato Stankostroitelej 1 (strato Maŝinkonstruistoj) kaj memorialo al laboristoj de la fabriko, pereintaj dum la Dua mondmilito, kiu staras centre de la skvaro. Inter ili estis la litova partizanino Marytė Melnikaitė, la Heroo de Sovetunio, kiu estis evakuita al Tjumeno kaj kelkajn monatojn laboris en la fabriko. La skvaro estis malfermita post rekonstruo la kaj la  oficiale ricevis la nomon de Nikolao Maŝarov.
Post ĝi troviĝas barita aŭtovendejo, kiun eblas enveturi nur de strato Stankostroitelej. Post forbrulo de duetaĝa ligna loĝdomo, kiu staris tie ĝis la 1980-aj jaroj, oni faris grandan fosaĵon por pluretaĝa domo, sed la konstruado neniam okazis. En la 1990-aj jaroj oni ebenigis la terenon kaj malfermis tie merkaton "Trian", kiu tamen montriĝis malsukcesa, onidire pro komploto de loka mafio. Finfine la tereno transformiĝis je nura parkumejo kaj aŭtovendejo.
Post ĝi staras tri samaspektaj kvinetaĝaj domoj kun N 81, 83 kaj 83a, plenaj je oficejoj, manĝejoj kaj diversaj servoj. Antaŭ ili troviĝas haltejo Ulica Maksima Gorkogo (Strato Maksim Gorkij).
Finas la kvartalon la sepetaĝa komerca centro "Demidov Stan" (N 85), kie krom oficejoj funkcias ankaŭ vendejo de peltoj kaj ledvestoj kaj salono, kie konstruaj firmaoj vendas siajn novkonstruitajn apartamentojn rekte, do sen makleraĵoj de perantoj.
Dekstra flanko
Tuj post la kruciĝo kun strato Profsojuznaja situas la relative granda skvaro Sibirskij (Siberia). Ĝi ankoraŭ estas ne rekonstruita, nura aro da verdaĵoj kaj padoj. Rimarkindas ke inter aliaj arboj tie kreskas kverkoj — maloftaj gastoj en la severa siberia klimato. La skvaro okupas la tutan areon inter stratoj Respubliko, Profsojuznaja, Lenin kaj Maurice Thorez.
Post ĝi antaŭe iris fervojo, kiu ligis la Transsiberian fervojon kun la fabriko "Meĥanik", situanta norde de strato Respubliko kaj plu kun riverhaveno Tura. Laŭ tiu fervojo interalie la sekvis al la riverhaveno la eksa imperiestro Nikolao Romanov kun siaj familianoj kaj servistaro. En la haveno ili enŝipiĝis kaj navigis al sia ekzilejo en Tobolsko. Antaŭ la 400-jariĝo de Tjumeno, festita en 1986, oni fermis la fervojon, kiu foje blokis la trafikon sur la ĉefa strato de la urbo. En 1988 ĝi estis plene malmuntita, lignaj domoj inter stratoj Profsojuznaja kaj Maurice Thorez detruitaj, kaj sur ilia loko aperis la menciita skvaro.
Jen kiel priskribis tiun urboparton en 1966 la fama geologo Raul-Jurij Ervier:
Post strato Maurice Thorez aperas eta sennoma skvaro, centre de kiu staras la mekanika kariljono kun 14 sonoriloj kaj tri ciferplatoj. Ĝi estis farita de la nederlanda metiisto Hans van Doyhogen kaj malfermita la. Origine oni planis ke la kariljono muzikludos tage kaj nokte, sed post plendoj de loĝantoj de apudaj domoj oni limigis la horaron, do nova melodio sonas ĉiuhore de la 9a matene ĝis la 6-a vespere.
En 2018 apude aperis la stratartaĵoj kiel "Mi [amas] Tjumenon" ktp.
Sekvas longa kvinetaĝa loĝdomo N 86 (1965), kies unua etaĝo estas okupita de apotekoj kaj vendejoj. Antaŭ ĝi situas haltejo Stankostroitelnij Zavod (Maŝinkonstrua Fabriko). Fine de la domo, sed transverse al ĝi staras simila kvinetaĝa loĝdomo N 88 (1965), en kies unua etaĝo funkcias privata infanvartejo. Ĉe kruciĝo de tiuj du domoj en la 1990-aj jaroj aperis la 12-etaĝa loĝdomo N 86/1 kun bankoficejoj en la unua etaĝo. Malantaŭ domo N 86 en 2010 kreskis la 15-etaĝa loĝdomo (N 86/2), ankaŭ kun oficejoj en la unua etaĝo. Inter domoj N 86/1 kaj 88 haveblas arko por piedirantoj.
Hirschhorn
Hirschhorn havas diversajn signifojn:
Strato Respubliko (Tjumeno)
Dekstra flanko
Poste videblas pluretaĝaj konstruaĵoj de loĝdomo kaj polikliniko "Neftjanik" (Naftisto), sed formale ili apartenas al strato Friedrich Schiller, kiu kruciĝas tie kun strato Respubliko, sed en realo delonge perdiĝis en kortoj kaj ne troveblas sen mapo. Antaŭ ĝi la estis solene malfermita skvaro de Kirurgoj kun busto de profesoro Raŝid Ziganŝin, tjumena kirurgo, kiu interalie inventis "kompresian suturon". Tio estas eble la unua busto en la urbo, starigita dumvive (la kuracisto havis tiam 90 jarojn).
Finas la kvartalon la naŭetaĝa loĝdomo N 90, konstruita en 1973 sur artefarita termonto, kaj konata inter urbanoj kiel "Universam" pro samnoma vendejo, kiu estis la unua (ankoraŭ sovetia) supermerkato de la urbo. Post privatigo ĝi degeneris kaj nun iam granda spaco estas dividita je pluraj vendejoj kaj manĝejoj.
Maldekstra flanko
Plejparton de la kvartalo okupas la Placo de la 400-jariĝo de Tjumeno, konstruita en 1984 kaj poste grave rekonstruita. Ĝi rimarkindas per la granda konstruaĵo de la Tjumena Drama Teatro, sunhorloĝo kaj "seka fontano", kiu ne havas akvujon, ĉar akvostrioj fluas rekte el de subtere. En la placo ĉiam promenas familioj kaj ludas infanoj, ofte okazas festoj, festivaloj, konkursoj. Post la teatro situas la skvaro de Djakonov-Djaĉenkov kie sur benko sidas la bronza statuo de tiu ĉi tjumena aktoro fare de la tjumena skulptisto Gennadij Vostrecov, malfermita la. Lin apudas malnova ŝtono, trovita dum rekonstruo de strato Komsomolskaja.
Meze de la placo troviĝas haltejo Tjumenskij Dramatiĉeskij Teatr (Tjumena Drama Teatro). En decembro 2020 ĝi iĝis unu el tri unuaj inteligentaj haltejoj, kie oni povas konsulti interagajn ekranojn pri busaj itineroj, ŝarĝi siajn elektronikaĵojn per USB, uzi Wi-Fi.
Post la placo staras la 11-etaĝa loĝdomo N 131 (1974). Ĝian supran etaĝon okupis metiejoj de la Tjumena sekcio de la Pentrista Unio. En unuetaĝa alkonstruaĵo origine malfermiĝis kafejo "Kristall", kiu specialiĝis pri kokaĵoj, do estis moke nomata  kurjatnik (kokinejo), plurfoje ŝanĝinta nomojn kaj posedantojn. La unuan etaĝon nun okupas manĝejo kaj butikoj, inkluzive de duetaĝan vendejon de horloĝoj.
Sekvas la kvinetaĝa loĝdomo N 133 (1965) kun vendejoj en la unua etaĝo. Ĝia sola rimarkindaĵo estas la marmora memortabulo, metita la kaj informanta, ke en tiu ĉi domo loĝis Tamerlan Iŝmuhamedov, Heroo de Sovetunio, veterano de la Dua mondmilito, kiun li partoprenis kiel piloto de ĉasaviadilo. Antaŭ ĝi troviĝas haltejo Ulica Ĥolodilnaja (Strato Ĥolodilnaja).
Finas la kvartalon la kvaretaĝa loĝdomo Respubliko N 135 / Ĥolodilnaja 120 (1957), kies duono troviĝas en strato Ĥolodilnaja. Tio estas la lasta ekzemplo de la Stalin-arkitekturo en la strato. Ĝian unuan etaĝon flanke de strato Respubliko okupas ŝtatoficejo, en teretaĝo funkcias malnova kaj populara vendejo de teksaĵoj, butonoj kaj akompanaj akcesoraĵoj.
Dekstra flanko
Du trionojn de la kvartalo okupas la 13-etaĝa loĝdomo N 92, moke nomata muravejnik (formikejo) aŭ kitajskaja stena (ĉina muro) pro sia enorma grandeco (300 m longa, 576 apartamentoj). Ĝi estis konstruata ekde 1974 kaj oficiale finkonstruita en 1981, kvankam enloĝigo komenciĝis jam en 1980 kaj daŭris ĝis 1982 kiel daŭrigo de eksperimento kun la tiel nomataj "domoj sur piedoj". Ĝi ne havas kelon kaj origine staris sur kolonoj, spaco inter kiuj estis malplena kaj trairebla. Ĝis la 2000-aj jaroj tio estis la plej alta domo en la urbo. Tamen malbona prizorgado, fuŝaj konstruaj materialoj kaj enorma grandeco kaŭzis plurajn problemojn kiel ekzemple likoj de akvotuboj kaj kanalizo (ambaŭ en la dua etaĝo, do super la tero), kiuj vintre frostiĝis kaj pendis forme de glacikonusoj inter la kolonoj. La domo plurfoje estis nomita la plej malbela kaj aĉa en la urbo. En la 1990-aj jaroj preskaŭ ĉiuj trairejoj inter la kolonoj estis okupitaj de komercistoj kaj transformitaj je vendejoj, apotekoj ktp. La sola trairebla arko troviĝas meze de la domo kaj kondukas al strato Saltikov-Ŝĉedrin, kiun la domo komplete baris kaj dividis je du partoj tiel ke ĝia sekva domo N 3 situas 420 metrojn norde, trans la strato Respubliko kaj fakte staras en strato Fabriĉnaja. Laŭlonge de la domo etendiĝas sennoma bulvardo kun infanludejo centre.
Sekvas la naŭetaĝa loĝdomo N 94 (1976), konata al urbanoj kiel "Odeĵda" (Vestoj), ĉar en la sovetia epoko en ĝia unua etaĝo funkciis la granda samnoma vendejo. En la 1990-aj jaroj ĝi kolapsis kaj fine estis dividita je kelkaj vendejoj, manĝejoj kaj bankoficejoj.
Finas tiun ĉi parton la kvaretaĝa domo N 94/1, en kiu troviĝas pluraj vendejoj, manĝejoj kaj oficejoj. Ĝi estis konstruita en la 1990-aj jaroj kontraŭ ĉiuj reguloj, eliĝinte trans la "ruĝajn liniojn" kaj kovrinte subterajn komunikilojn. Dum kelkaj jaroj ĝi staris vaka pro manko de permesilo, sed finfine la posedantoj ricevis ĝin kaj ekfunkciigis la konstruaĵon, kiu servas kiel videbla memorigo pri la ĥaosaj kaj senleĝaj 1990-aj jaroj.
Maldekstra flanko
En tiu parto tute mankas loĝdomoj. La trietaĝa domo N 137 gastigas vendejojn, rapidmanĝejon kaj bankon. Post ĝi staras la 11-etaĝa sidejo de kompanio Transneft-Sibir (Transnafto-Siberio), filio de la ŝtata konzerno, kiu okupiĝas pri transportado de nafto laŭ naftoduktoj. Origine la domo estis destinita por telefona stacio, sed telekomunikistoj ne sukcesis fini ĝin kaj en la 1990-aj jaroj ĝin transprenis kompanio Sibnefteprovod (Sibnaftodukto), poste transformita je Transneft-Sibir. Sekvas la malnova trietaĝa domo N 137, iam loĝata, sed en la 2000-aj jaroj transformita je vendejoj, manĝejoj kaj oficejoj. Post ĝi situas subĉiela parkumejo malantaŭ kiu videblas skvaro de Kuraĝeco, ricevinta sian nomon la. Centre de la skvaro ekde la staras monumento fare de skulptisto Sergej Fefelov kaj Konstantin Evtuŝenko, dediĉita al viktimoj de radiadaj katastrofoj kaj akcidentoj, inter kiuj ne malmultis ankaŭ tjumenanoj.
Post T-forma kruciĝo kun strato Minskaja, kiu finiĝas ĉi tie, kun sensemafora piedirejo trans ĝi, staras longa kvaretaĝa domo N 143/1 konata en la urbo kiel Taksopark (Taksiejo) pro sia origina destino. En la 1990-aj jaroj ĝi iom post iom transformiĝis je aro de vendejoj kaj oficejoj. En la 2000-aj jaroj vakan spacon inter ĝi kaj sekva domo N 145 okupis la oketaĝa sidejo de Tjumenenergobanko, kiu estis kerna parto de industrio-financa grupo. Tamen dum la konstruado la tuta grupo kolapsis kaj bankrotis, do la ejo dum pluraj jaroj staris malplena kaj nur fine de la 2010-aj jaroj transformiĝis je oficejaro "Aŭrora". Ĝin sekvas la sesetaĝa oficejaro, konstruita en la sovetia periodo. Malantaŭ ili troviĝas nevidebla de surstrate duetaĝa konstruaĵo N 143/4, kie plu gastas granda taksiejo kaj akompanaj servoj.
Ĉi-loke formale finiĝas strato Kievskaja, tamen reale ĝi perdiĝas cent metrojn norde, do ĝia T-forma kruciĝo kun strato Respubliko povas esti trovita nur de spertulo. Tuj poste altiĝas domo N 143a, kiu konsistas el du partoj. La malnova parto, kie origine sidis Zapsibgazpromo (Okcidentsiberia Gazpromo) estis konstruita en la sovetia periodo kaj rekonstruita de jugoslava firmao en 2007-2008. La apuda 19-etaĝa turo estis inaŭgurita la. Tamen ĝia malfermo koincidis kun apero de gravaj problemoj en la firmao, kiu baldaŭ preskaŭ komplete kolapsis kaj perdis plejparton de siaj posedaĵoj, inkluzive tiun ĉi konstruaĵon. Nun ambaŭ ejoj funkcias kiel la oficejaro Gazoil-Plaza. En la duetaĝa alkonstruaĵo troviĝas restoracio kaj banko.
La kvartalon finas la naŭetaĝa domo N 147 — sidejo de la Tjumena Sciencesplora Instituto pri Regiona Infekta Patologio. Ĝi estis establita en la 1960, kiam komenciĝis aktiva esplorado kaj ekspluatado de la naftogasaj minejoj en la regiono kaj unuafoje dekmiloj da eŭropanoj venis al la nordaj regionoj, alfrontiĝinte lokajn infektojn kiel encefalito, opistorĥozo ktp. Dum pluraj jardekoj la instituto sidis en la duetaĝa domo, laŭdire iama fajrobrigadejo, sed en 2007-2011 estis konstruita tiu ĉi ejo, kien ĝi translokiĝis.
Antaŭ la domo N 147 situas haltejo Gazprom.
Dekstra flanko
La konstruaĵoj preskaŭ tute mankas tiuflanke. Ĉe kruciĝo kun strato Ĥolodilnaja situas haltejo Ulica Ĥolodilnaja (Strato Ĥolodilnaja). Malantaŭ ĝi laŭlonge de la samnoma strato lokiĝas skvaro de Junnatoj en kiu staras memorŝtono okaze de la 65-jariĝo de la Junnata movado (Movado de Junaj Naturalistoj). Ĝi estis starigita la kadre de la internacia ekologia festivalo "Ni savu nian Teron". La lokiĝon oni elektis ĉar apude (iom sude) en 1952 estis malfermita la unua tjumena stacio de la junaj naturalistoj.
Laŭlonge de strato Respubliko ĝis la T-forma kruciĝo kun strato Kievskaja etendiĝas Tekutjev-bulvardo, en kiu rimarkindas monumento al Andreo Tekutjev, tjumena komercisto, urbestro, mecenato kaj bonfaranto, malfermita la. Ĝiaj aŭtoroj estas skulptisto Andrej Antonov kaj arkitekto Dmitrij Belik. La bronza monumento estas du metrojn alta kaj pezas proksimume du tunojn. Sur ĝi videblas lakona surskribo: “Tekutjev”. Ĉe ambaŭ flankoj staras po unu lanterno imitantaj stilon de tiu epoko. Tekutjev aspektas tre memfida kaj potenca kaj similas al sia fama fotoportreto. Laŭ plurjara tradicio, fine de julio, antaŭ la Urbotago, tjumenanoj metas florojn ĉe la monumento kiel dankosignon al la homo, kiu multe zorgis pri Tjumeno.
La bulvardo troviĝas sur la norda parto de la Tekutjev-tombejo, do fakte iras laŭ ebenigitaj tomboj. Pri tio memorigas tomboŝtono, metita sur lokon, kie supozeble estis enterigita la Konstantin Ĉakin, la urba arkitekto en 1905-1919. La tombejo mem estas fermita ekde 1966 kaj deklarita historia monumento. Reale tio estas ĥaosa aro da verdaĵoj kaj duondetruitaj tomboj, alirebla de strato Respubliko tra pordego ĉe la menciita haltejo. Post ĝi en la 1950-aj jaroj estis nura malplenejo kaj somera flugkampo por malpezaj aviadiloj Polikarpov Po-2. Inter la tombejo kaj la flugkampo urbanoj kultivis terpomojn.
La bulvardo finiĝas ĉe sennoma placo antaŭ la duetaĝa domo N 142. Origine tio estis la kulturdomo "Geolog", la plej bela en la urbo. Ĝia konstruado komenciĝis en 1979 kaj daŭris kvar jarojn. La ĝi estis solene malfermita. En 1990 en ĝia kvaretaĝa flanka alo malfermiĝis la Muzeo de Geologio, Nafto kaj Gaso kiel filio de la Tjumena Provinca Lokhistoria Muzeo. Ĝia ekspozicio prezentis historion kaj nuntempon de la norda parto de Tjumena provinco, vivon de ĝiaj indiĝenoj kaj novaj loĝantoj — geologoj, naftistoj, gasistoj, konstruistoj ktp. En 1992 al apuda alo translokiĝis la Palaco de Geedziĝoj. En 2001 la kulturdomo "Geolog" estis transformita je la provinca Palaco de Junularo.