cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Long-distanca pado
Tipe, "long-distanca" pado aŭ vojo estas almenaŭ 50 km (31 mi) longaj, sed kelkaj en Britio estas kelkaj centoj da mejloj longaj, kaj multaj en Usono estas multe pli longaj. En kelkaj landoj, oficialaj "padoj" ĝuas specialan signaladon kaj havas la surfacon speciale preparitan por fari la iradon pli facila.
Mugalsarai
Geografio
Mugalsarai situas sur ebenaĵo 65 metrojn super la marnivelo laŭ rivero Gango. En la kontraŭa riverbordo Varanasio etendiĝas, kiu troviĝas 12, distrikta sidejo Ĉandaŭli 14, Ghazipur 56, Mirzapur 59, Sasaram 97, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 278, Kolkato 613, ĉefurbo Delhio 693, Mumbajo 1271 kilometrojn (aere).
Historio kaj ekonomio
En Mugalsarai oni kreis la plej grandan stacidomon pri varoj de Barato, krome la persona trafiko ankaŭ gravas. Tio donas laborlokojn, aliaj laboras en Varanasio.
Lingvoj
La oficialaj lingvoj en Mugalsarai estas la hindia kaj urdua, sed loke parolas ofte boĝpure.
Eduko
Mugalsarai havas kelkajn altlernejojn.
Trafiko
Mugalsarai rekte havas fervojajn kontaktojn kaj urboj Varanasio, Mirzapur, Ghazipur kaj Sasaram. Proksimume ankaŭ la ĉefvojoj sekvas tiujn direktojn. Ponto tra Gango al Varanasio helpas la trafikon, kie la plej proksima flughaveno funkcias.
Klimato
Mugalsarai havas humidan subtropikan klimaton laŭ Klimata klasifiko de Köppen Cwa. Jare pluvas iom malpli 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen ofte nur dum musono inter junio-septembro. La temperaturo varias inter 19-32 °C.
Famuloj
En Mugalsarai naskiĝis Lal Bahadur Shastri.
Christophe (kantisto)
Christophe, realnome Daniel Bevilacqua (naskiĝis en Juvisy-sur-Orge, mortis  en  ) estis franca kantisto.
Ménil-Hubert-en-Exmes
Ménil-Hubert-en-Exmes estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Montluel
Montluel estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montluistes.
Montluel (stacidomo)
Montluel estas franca stacidomo sur linio - Ĝenevo (landlimo), situanta en  Montluel, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache - Genève (frontière) (890000).
Listvjanka
Listvjanka (Листвянка) estas vilaĝo (nome urbotipa loĝloko) en la Irkutska distrikto de la Irkutska provinco, Rusio, situanta je 70 km el Irkutsko, ĉe la punkto kie la Angara Rivero lasas la akvojn de la lago Bajkalo. La loĝantaro estis: 1,882 (Censo de 2010); 1,745 (Censo de 2002); 2,379 (Censo de 1989).
Transporto
Listvjanka estas alirebla per buso aŭ pramo el Irkutsk.
Klimato
Someraj temperaturoj estas en Listvjanka teritorio de maksimumoj de 77 °F (25 °C) kaj minimumoj de 54 °F (12 °C). Vintraj estas tre malvarmaj. Normale temperaturo falas sub 12 °F (−11 °C).
Speciala ekonomia zono
Speciala ekonomia zono (SEZ) estas areo en kiu komerco kaj komerc-juro estas diferencaj de cetero de la lando. SEZ-oj situas ene de la naciaj limoj de lando, kaj iliaj celoj inkludas: pliigita komerco, pliigita investo, laborkreado kaj efika administracio. Por instigi entreprenojn veni en la zonon, financaj politikoj estas lanĉitaj. Tiuj politikoj tipe rigardas investi, impostadon, komercon, kvotojn, dogan- kaj labor-regularojn. Plie, oni povas proponi al firmaoj malpliigo de impostoj, se okazas establado en zono al kiu estas koncedita periodo de pli malalta impostado.
Kalidredoj
Kalidredo estas tre eta birdo nome vadbirdo de la genro Calidris (aŭ eble de la genro Erolia).
Kelkaj el tiuj birdoj estas tre malfacile diferencigeblaj kaj identigeblaj ĉar estas multaj similaĵoj inter specioj, krom bredanta, nebredanta junula kaj plumoŝanĝa plumaroj. Kelkaj el oftaj komunaĵoj estus bruna dorso kun makuloj pli brunaj aŭ malhelaj aŭ ruĝecaj, helaj subaj partoj, traokula malhela aŭ superokula hela strioj, flugilstrio, ktp. Krome simila manĝokutimo per bekoplukado, kvankam ne ununura. Maskloj zorgas la idojn pli ol inoj, kiuj plej ofte formigras por ne konkurenci pri manĝaĵo.
La specioj plej ofte konsiderataj kiel kalidredoj estas :
Pigmea kalidro
Lúčka
Lúčka povas esti:
Historio de Okcidentalo
Interlingue estas konstruita lingvo. Ĝi estis nomita Occidental (Okcidentalo) inter 1922 kaj 1949. Edgar de Wahl, unu el la unuaj esperantistoj, kreis ĝin. De Wahl estis el grandurbo Talino en Estonio, kiu tiam estis en la Rusa Imperio sed poste iĝis sia propra lando. Li parolis la germanan, la rusan, la estonan kaj la francan ekde kiam li estis infano kaj havis naturan kapablon en lingvoj. Li ofte estas nomita de Wahl.
De Wahl ne estis kontenta pri Esperanto. Li decidis krei lingvon nomatan "Occidental". Li publikigis ĝin en 1922. En 1949 la nomo de la lingvo estis ŝanĝita al Interlingue.
Post periodo en kiu la lingvo estis preskaŭ morta (inter 1950 kaj 1990), Interreto helpis al Interlingue reviviĝi.
Fono
De Wahl unue estis enkondukita en planlingvojn pere de Volapuko, internacia helplingvo publikigita en 1879. De Wahl finis fariĝi unu el la plej fruaj uzantoj de Esperanto, kiun li renkontis la unuan fojon en 1888 dum sia periodo kiel volapukisto kaj por kiu li estis en la procezo de verkado de vortaro de maraj terminoj. Li rapide iĝis fervora subtenanto de Esperanto dum kelkaj jaroj, en kiuj li kunlaboris kun Zamenhof pri kelkaj partoj de la lingvodezajno kaj tradukis unu el la unuaj verkoj en Esperanton: "Princidino Mary", eldonita en 1889. origine sub la nomo Princino Mary. Li restis esperantisto ĝis 1894 kiam la voĉdono por reformi Esperanton malsukcesis; li estis unu el nur du, kiuj voĉdonis nek por Esperanto senŝanĝa, nek por la reformo proponita de Zamenhof, sed por tute nova reformo. Occidental ne estus anoncita dum plenaj 28 jaroj post kiam de Wahl forlasis Esperanton, periodon en kiu li pasigis laboradon kun aliaj lingvokreantoj provante evoluigi sistemon kiu kombinis naturalismon kaj regulecon, kombinaĵon kiu iĝis ofte referencita vendejo en la promocio de Occidental.
De Wahl pasigis la jarojn post forlasi Esperanton kunlabore kun lingvistoj kiel Waldemar Rosenberger (Idiom Neutral), Julius Lott (Mundolingue), kaj Antoni Grabowski (Moderna latina por tempo, antaŭ reveni al Esperanto). La metodo serĉita fare de tiuj "partianoj de naturalismo" estis la distilado de ekzistantaj vortoj en iliajn partojn por akiri la internaciajn radikojn ene de ili (kiel ekzemple asimilado al nat-ur-al-is-ation), tiam uzita en aliaj vortoj por konservi enradiki vortojn al minimumo konservante naturan aspekton. Laŭ la opinio de de Wahl estis ĉiam preferinde elekti produktivan sufikson ol esti devigita poste krei novajn vortojn el tute novaj radikaluloj. Aldone al tio, la regulo de de Wahl evoluigita poste permesis regulan derivadon de duoble-tigaj latinaj verboj.
La Delegacio por alpreno de la lingvo internacia, korpo de akademianoj formita por studi la problemon de lingvo internacia kaj kiu rekomendis Esperanton kun reformoj (kondukantaj al la lingvo konata kiel Ido), okazis en 1907 antaŭ ol Occidental estis anoncita. De Wahl do elektis sendi memorandon de principoj sur kiu bazi internacian lingvon, memorandon kiu alvenis post kiam la komitato jam paŭzis. La memorando notiĝis nur preterpase de Louis Couturat, kiu jam konis de Wahl kaj liaj kunlaborantoj.
Komencoj
Edgar de Wahl anoncis la kreadon de Occidental en 1922 per la unua numero de la revuo Cosmoglotta, eldonita en Talino, Estonio sub la nomo Kosmoglott. Occidental estis produkto de jaroj da persona eksperimentado sub la nomo Auli (helplingvo), kiun li uzis de 1906 ĝis 1921 kaj kiu poste akiris la kromnomon pra-okcidenta. De Wahl, origine proponanto de Volapuko kaj poste Esperanto, komencis krei Occidental post la malsukcesa voĉdono reformi Esperanton en 1894. Dum la evoluo de la lingvo de Wahl klarigis sian aliron en letero al konato la barono d'Orczy skribita en Auli:
Post ĝia proklamo en 1922, Occidental estis preskaŭ kompleta. De Wahl ne intencis anonci la lingvon de kelkaj jaroj; aŭdinte, ke la Ligo de Nacioj (LON) komencis enketon pri la demando pri internacia lingvo, li decidis akceli ĝian liberigon kaj ricevinte favoran respondon la antaŭan jaron de la ĝenerala vicsekretario Nitobe Inazō de la LON, kiu estis adoptinta rezolucion pri la temo en 1921. La unua konata eldonaĵo en Occidental, libreto titolita Transcendent Algebra de Jacob Linzbach, aperis baldaŭ antaŭ ol Kosmoglott debutis.
Occidental komencis kolekti adeptojn pro ĝia legebleco, malgraŭ kompleta manko de gramatikoj kaj vortaroj. Du jarojn poste en 1924, de Wahl skribis ke li korespondis kun ĉirkaŭ 30 homoj "en bona Okcidentano" malgraŭ la manko de lernomaterialo. Du Ido-societoj aliĝis al Occidental en la sama jaro, unu en Vieno (Aŭstrio) nomita IdoSocieto Progreso (renomita kiel Societé Cosmoglott Progress) kaj la Societo Progreso en Brno (Ĉeĥoslovakio), kiu ŝanĝis sian nomon al Federali (Federation del amicos del lingue international). La unua vortaro, la Radicarium Directiv, kolekto de okcidentaj radikvortoj kaj iliaj ekvivalentoj en ok lingvoj, estis publikigita la sekvan jaron.
Kosmoglott ankaŭ estis forumo por diversaj aliaj planlingvoj, dum ankoraŭ ĉefe verkita en Okcidentalo. Ĝis 1924 la revuo estis ankaŭ aligita kun la Academia pro Interlingua, kiu reklamis Latino sine flexione de Peano. La nomo estis ŝanĝita al Cosmoglotta en 1927 kiam ĝi komencis oficiale reklami Occidental anstataŭ aliaj lingvoj, kaj tiun januaron la redakcio kaj administra oficejo de la revuo estis proponita al la Viena najbareco de Mauer, nun parto de Liesing. Multo de la frua sukceso por Occidental en tiu periodo venis de la nova centra loko de la oficejo, kune kun la klopodoj de Engelbert Pigal, ankaŭ de Aŭstrio, kies artikolo Li Ovre de Edgar de Wahl (La Laboro de Edgar de Wahl) kondukis al intereso en Occidental de uzantoj de Ido. Uzo en Francio komenciĝis en 1928, kaj je la komenco de la venonta jardeko la okcidenta komunumo estis establita en Germanio, Aŭstrio, Svedio, Ĉeĥoslovakio kaj Svislando.
Viena periodo kaj 2-a Mondmilito
La Viena periodo ankaŭ estis markita de financa stabileco. Kun la helpo de du gravaj subtenantoj, Hans Hörbiger, ankaŭ el Vieno, kaj G.A. Moore de Londono, "Cosmoglotta prosperis malgraŭ la ekonomia krizo. Post kiam la du mortis en 1931, Cosmoglotta denove estis devigita fidi je enspezo de abonoj kaj respublikigoj.
La kreskanta movado komencis kampanji pli aserte por Occidental en la fruaj 1930-aj jaroj, ekspluatante ĝian videblan legeblecon kontaktante organizojn kiel ekzemple firmaoj, ambasadoj, presejoj kaj la LON kun leteroj tute en okcidentaj kiuj ofte estis komprenitaj kaj responditaj. Tiuj leteroj ofte inkludis la piedlinion Scrit in lingue international "Occidental" ("Verkita en la internacia lingvo Occidental"). Granda nombro da numeritaj "dokumentoj" estis produktitaj ankaŭ tiutempe por enkonduki la koncepton de internacia lingvo kaj pledi por Occidental kiel la respondon al la "Babelturo de Eŭropo" de Eŭropo. Registradoj de parolita Occidental sur gramofondiskoj por distribuo unue estis faritaj en tiu periodo.
La jaroj de 1935 ĝis 1939 estis precipe aktivaj por Cosmoglotta kaj dua eldono de la revuo estis publikigita. Origine titolita Cosmoglotta-Informationes, ĝi baldaŭ estis renomita Cosmoglotta B, temigante erojn de pli interna intereso kiel ekzemple lingvaj temoj, raportoj de Occidental en la novaĵoj, kaj financaj ĝisdatigoj. Komence de 1936, sen kalkuli la 110 numerojn de Cosmoglotta kaj aliaj revuoj kaj bultenoj, entute 80 publikaĵoj ekzistis en kaj ĉirkaŭ Occidental.
Sed la jaroj antaŭ la dua mondmilito prezentis malfacilaĵojn por okcidenta kaj aliaj planlingvoj. Ili estis malpermesitaj en Germanio, Aŭstrio kaj Ĉeĥoslovakio, devigitaj dissolvi, konservitaj sub gvatado fare de la Gestapo, kiu ankaŭ detruis instrumaterialojn. La malpermeso de helplingvoj en Germanio estis precipe damaĝa ĉar tie estis kie la plej multaj okcidentistoj vivis tiutempe. La malkapablo akcepti pagon por abonoj estis financa bato kiu daŭris post la milito kune kun la dividado de Germanio en zonojn de influo, ne ĉiuj el kiuj permesis pagojn.
de Wahl, en Talino, estis nekapabla komuniki kun la Okcidenta Unio en Svislando de 1939 ĝis oktobro 1947, unue pro la milito kaj poste la interkapto de poŝto inter Svislando kaj Sovet-Unio. Nekonscia pri tio, de Wahl estis konfuzita ĉe la manko de respondo al siaj daŭraj leteroj; eĉ granda kolekto de poezio tradukita al Occidental neniam estis liverita. La nura lia letero ricevita en Svislando venis en 1947, demandante al la Okcidenta Unio kial ĝi ne respondis iun el liaj. Dume, la domo de de Wahl kaj lia tuta biblioteko estis detruitaj dum la bombado de Talino. De Wahl mem estis malliberigita por tempo post rifuzado forlasi Estonion al Germanio, kaj poste rifuĝis en psikiatria hospitalo kie li vivis sian vivon.
Dum la milito, okcidentistoj rimarkis ke la lingvo ofte estis permesita esti sendita per telegramo ene de kaj ekster Svislando (precipe al kaj de Svedio) eĉ sen oficiala rekono, supozante ke cenzuristoj povis kompreni ĝin kaj povas pensis, ke ili estas skribitaj en la hispana aŭ romanĉa, negrava sed oficiala lingvo en Svislando al kiu tiutempe mankis normigita ortografio. Tio permesis iun komunikadon okazi inter la okcidentistoj en Svislando kaj Svedio. La aliaj centroj de okcidenta agado en Eŭropo ne fartis ankaŭ, kun la stokoj de studmaterialoj en Vieno kaj Talino estis detruitaj en bombadoj kaj multaj okcidentanoj senditaj al koncentrejoj en Germanio kaj Ĉeĥoslovakio.
Kontaktoj estis reestablitaj baldaŭ post la milito fare de tiuj kiuj restis, kun leteroj de landoj kiel ekzemple Francio, Ĉeĥoslovakio, Finnlando kaj Britio atingante Cosmoglotta. Verkistoj diris, ke ili estas pretaj komenci agadojn denove por la lingvo. Cosmoglotta havis abonantojn en 58 grandurboj en Svislando kelkajn monatojn antaŭ la fino de 2-a Mondmilito en Eŭropo, kaj Cosmoglotta A komencis publikigon denove en 1946.
Lingvonormigo
Dum la milito multaj okcidentistoj prenis al normigado de la lingvo. De Wahl kreis Occidental kun kelkaj neŝanĝeblaj trajtoj, sed kredis ke ĝia sekvado de la "leĝoj de vivo" donis al ĝi sufiĉe firman bazon ke ĝi povis sekvi "naturan evoluon". Ĝia fleksebleco "permesus tempon kaj praktikon prizorgi modifojn kiuj pruvus esti necesaj". Rezulte, kelkaj vortoj havis pli ol unu permeseblan formon, kiu ne povis esti solvita sole per dekreto, tiel lasante la finfinan decidon al la komunumo inkludante ambaŭ eblajn formojn en la unuaj okcidentaj vortaroj. Unu ekzemplo koncernis la verbon scrir (skribi) kaj eblan alian formon skriptisto, ĉar ambaŭ kreis internacie rekoneblajn derivaĵojn: scritura kaj scritor de scrir, aŭ scriptura kaj scriptor de scripter. De Wahl esprimis preferon por scrir, trovante ke scripter estas iom peza, sed komentis ke ĉi-lasta estis certe alleblas kaj ke Occidental eble alprenus similan evoluon al naturaj lingvoj en kiuj ambaŭ formoj venas en komunan uzon, kie la pli longa formo havas pli peza kaj formala karaktero kaj la pli mallonga formas pli malpezan kaj pli ĉiutagan tonon (kiel ekzemple angla rakonto kontraŭ historio).
Ortografio estis alia areo, en kiu ekzistis pluraj eblecoj, nome etimologia ortografio (alloga, subpremo), historia ortografio (alloga, subpremo), aŭ simpligita ortografio (atractiv, opression). La unua opcio estis apenaŭ se iam uzita, kaj simpligita ortografio poste iĝis la normo antaŭ 1939. Granda parto de la normigo de la lingvo okazis tiamaniere per komunuma prefero (ekz. kaj ac kaj anc estis proponitaj por la vorto "ankaŭ" sed la komunumo rapide decidiĝis pri anc), sed ne ĉio. Kun demandoj ankoraŭ restantaj pri la oficiala formo de kelkaj vortoj kaj manko de ĝenerala materialo destinita por la ĝenerala publiko, multe da tempo dum 2-a Mondmilito estis elspezita por lingvonormigo kaj kreado de kursoj, kaj pro la daŭra milito, en aŭgusto 1943 la decido estis farita krei provizoran akademion por oficialigi tiun procezon.
Ĉi tiu procezo preskaŭ komenciĝis ne longe antaŭ la milito, kaj la svisaj okcidentistoj, trovante sin izolitaj de la resto de la kontinento, elektis koncentriĝi pri instrumaterialoj por havi pretajn antaŭ la fino de la milito. Farante tion, ili ofte trovis sin alfrontitaj kun la decido inter du "teorie same bonaj" formoj kiuj restis en populara uzokutimo, sed kies ĉeesto povus esti konfuza al nova lernanto de la lingvo. La akademio asertis ke normigadklopodoj estis bazitaj sur fakta uzokutimo, deklarante tion:
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
La Internacia Helplingvo-Asocio (IALA), fondita en 1924 por studi kaj determini la plej bonan planlingvon por internacia komunikado, estis komence rigardita kun suspekto de la okcidenta komunumo. Ĝia kunfondinto Alice Vanderbilt Morris estis esperantisto, same kiel multaj el ĝia stabo, kaj multaj okcidentistoj inkluzive de Wahl mem kredis ke ĝia gvidado sub esperantisto William Edward Collinson (konata inter legantoj de Cosmoglotta pro artikolo de lia titolita "Kelkaj malfortaj punktoj de Occidental") signifis, ke ĝi estis starigita kun stabo de profesiaj lingvistoj sub neŭtrala kaj scienca preteksto por fortigi finan rekomendon por Esperanto. Rilatoj tamen baldaŭ pliboniĝis, ĉar evidentiĝis, ke IALA intencas esti kiel eble plej senpartia per konatiĝo kun ĉiuj ekzistantaj planlingvoj. Ric Berger, eminenta okcidentisto kiu poste aliĝis al Interlingua en la 1950-aj jaroj, detaligis unu tian viziton kiun li faris en 1935 al Morris kiu vaste plibonigis lian opinion pri la organizo:
Cassandra Austen
Cassandra Elizabeth AUSTEN (9a de Januaro 1773 – 22a de Marto 1845) estis amatora angla akvarelisto kaj pli aĝa fratino de Jane Austen. La leteroj inter ambaŭ fratinoj formas esencan fundamenton por ke la fakuloj komprenu la vivon de la romanisto.
Historio de Okcidentalo
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
En 1945, la IALA sciigis ke ĝi planas krei sian propran lingvon kaj montris kvar eblajn versiojn sub konsideron, kiuj ĉiuj estis naturalismaj kontraste al skemaj. La okcidentistoj estis ĝenerale kontentaj, ke la IALA decidis krei lingvon tiel similan en naturo al Occidental, vidante ĝin kiel kredindan asocion kiu donis pezon al ilia argumento ke helplingvo devus procedi el studo de naturaj lingvoj anstataŭ provi kongrui. ilin en artefaritan sistemon. Ric Berger estis precipe pozitiva priskribante la lingvon kiun la IALA kreis kiel venkon por la natura lernejo ("Li naturalitá esset victoriosi!") kaj "preskaŭ la sama lingvo" en 1948, Sed li daŭre havis rezervadojn. , dubante, ĉu projekto kun tia simila aspekto kaj strukturo povos "subite faligi antaŭjuĝojn [kontraŭ planlingvoj] kaj krei unuecon inter la partianoj de internaciaj lingvoj". Li ankaŭ timis, ke ĝi simple "disvastigos la partizanojn de la natura lingvo kun nenio por montri por ĝi" post kiam Occidental tiel longe kreis "unuecon en la naturalisma skolo".
Ménil-Hermei
Ménil-Hermei estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Historio de Okcidentalo
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
Dum la du lingvoj havis 90 procentojn identan vortprovizon sen ortografiaj diferencoj enkalkulitaj (ekz. kun filosofie kaj philosophia konsiderataj la sama vorto), strukture kaj derivite ili estis tre malsamaj. La Regulo en Occidental de De Wahl plejparte forigis latinajn duoblajn radigajn verbojn (verboj kiel agi: ager, agi- aŭ sendi: mitter, miss-), dum Interlingua simple akceptis ilin kiel parton de naturalisma sistemo. La kontrollingvoj (la itala, la hispana kaj/aŭ la portugala, la franca, la angla) uzataj de Interlingua por formi ĝian vortprovizon plejparte postulas, ke elektebla vorto estu trovita en tri fontlingvoj (la "regulo de tri"), kiu konfliktus kun la ĝermana substrato de Occidental kaj diversaj aliaj vortoj kiuj estus laŭdifine neelekteblaj en unuigita lingvo, kiu konservis la metodaron de Interlingua. Akcepto de okcidentaj vortoj kiel mann, strax, old kaj sestra (Interlingua: viro, immediatemente, vetere, soror) en Interlingua povus esti farita nur per forigo de la regllingvoj, la kerno mem de la metodaro de Interlingua por determini ĝian vortprovizon. Interlingvo ankaŭ permesis laŭvolajn neregulajn vortajn konjugaciojn kiel tiel, filo kaj sia kiel la unuapersona singularo, triapersona plurala kaj subjunktiva formo de esser, la verbo 'esti'.
Cassandra Austen
Infanaĝo
Austen naskiĝis en 1773 en la rektorejo de Steventon, Hampshire, al la Reverendo George Austen (1731–1805), rektoro, kaj lia edzino Cassandra, denaske Leigh (1739–1827). Estis ok gefratoj Austen; ĉar Cassandra kaj Jane estis la nuraj inoj, ili havis speciale fortan rilaton tra siaj vivoj. Ĉirkaŭ cent leteroj adresitaj al Cassandra el Jane survivis. Tiuj leteroj helpis historiistojn konstrui detalojn pri la vivo de la romanisto.
Ménil-Hermei
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Herméens.
Historio de Okcidentalo
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
Occidental ankaŭ daŭre resaniĝis post la milito. Cosmoglotta daŭre raportis en 1946 pri kiuj postvivis la militon, kiuj inter ili estis pretaj partopreni denove kaj tiuj kiuj daŭre estis ekstertuŝaj. La revuo estis finance streĉita pro ŝveligitaj postmilitaj preskostoj kaj ĝia malkapablo kolekti pagojn de certaj landoj, konsiderinda kontrasto al la bone financita Novjork-bazita IALA.
Internacia politiko estis alia malfacilaĵo por okcidentistoj post la milito. La komenco de la Malvarma Milito kreis precipe malkomfortan situacion por la Okcidenta-Unio,  kies nomo bedaŭrinde koincidis kun tiu de kontraŭrusa politika ligo; la svisaj okcidentistoj kredis ke tial ĉiuj leteroj de de Wahl el Talino estis kaptitaj. De Wahl restis nekonscia pri evoluoj en la lingvo kaj la propono por la resto de sia vivo. Komence de 1948 la ĉeĥoslovakaj okcidentistoj komencis peti novan nomon, kiu ebligus al ili daŭrigi sian lingvan agadon sen suspekto, proponante la nomon Interal (Internacia auxiliari lingue), al kiu la sindikato respondis, ke la termino Interlingue pli taŭgas kaj ke ili estis liberaj enkonduki la lingvon kiel "Interlingue (Occidental)", aŭ eĉ forigi la mencion de Occidental en krampoj se ili volis. Ric Berger komencis pledi por ŝanĝo de nomo de Occidental al Interlingue en 1948 kiun li ankaŭ esperis helpos en fuzio inter la du lingvoj. La oficiala voĉdono pri la nomŝanĝo al Interlingue okazis ĉe la pleno de la Okcidenta Unio en 1949 kaj estis pasigita kun 91-procenta subteno, igante la oficialan nomon Interlingue, kun Interlingue (Occidental) ankaŭ permesite, ekde septembro 1949.
Cassandra Austen
Infanaĝo
La fratinoj iris ĉe Mrs. Cawley, fratino de ilia onklo, por esti edukitaj, en 1783. Cawley loĝis dekomence en Oksfordo, kaj poste en Southampton, kaj, kiam okazis epidemio en Southampton, la fratinoj Austen revenis al Steventon. Inter 1785 kaj 1786 la fratinoj estis studentoj en la Lernejo por Junulinoj de la Abatejo Reading. Jane esti dekomence ne ironta, ĉar ŝi estis konsiderata tro juna por internulejo, sed finfine ŝi venis kun sia fratino.
Historio de Okcidentalo
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
La debuto de Interlingua en 1951 malfortigis Interlingue-Occidental, kiu ĝis tiam estis nekontestata sur la kampo de naturalismaj planaj helplingvoj. La tiama percepto de Vĕra Barandovská-Frank estis jena:
Cassandra Austen
Arto
La du fratinoj Austen estis poste tutorita hejme en desegno kaj piano. En 1791, Cassandra produktis serion de cirklaj ilustraĵoj de britaj monarkoj por la manuskripto de ŝia fratino Jane nome The History of England, pri kiuj oni diris, ke ili similis membrojn de la familio Austen pli ol de la reĝa familio. Cassandra Austen ankaŭ faris du pentraĵojn de sia fratino. Unu, pentrita en 1804, estas dorsa vido de Jane sidiĝinta ĉe arbo. La alia, nekompleta fronta portreto datita en ĉirkaŭ 1810, estis priskribita de familiano kiel "hideously unlike" (terure malsimila) al la reala aspekto de Jane Austen. Tiu skizo estas nune gastigita en la Nacia Portretgalerio (Britio).
Historio de Okcidentalo
IALA, Interlingua, kaj nomŝanĝo al Interlingue
André Martinet, la dualasta direktoro de la IALA, faris similajn observojn al tiuj de Matejka. Li konfesis, ke lia preferata varianto de Interlingua estis tiu pli proksima al Interlingue ol tiu oficialigita de Gode. En ĉi tiuj cirkonstancoj la klopodoj de Ric Berger por movi ĉiujn uzantojn de Interlingue amase al Interlingua de IALA estis ŝoko. Lia herezo kaŭzis dubon kaj interrompojn en Interlingue-rondoj, precipe post kiam li okupiĝis pri la eldonado de "Revista de Interlingua". La antaŭa ideo de natura kunfandiĝo de ambaŭ lingvoj montriĝis nereala, kun la nova lingvo iĝanta rivalo.
Don Harlow simile resumas la jaron 1951 por Occidental:
Stagno kaj reviviĝo
Dum la migrado de tiom da uzantoj al Interlingua severe malfortigis Interlingue, la sekva falo de agado estis laŭpaŝa kaj okazis dum jardekoj. Kosmoglotta B ĉesis eldonadon post 1950, kaj la ofteco de Cosmoglotta A komencis iom post iom malpliiĝi: unufoje ĉiun duan monaton ekde 1952, kaj poste unufoje je kvarono ekde 1963. Aliaj bultenoj en Interlingue daŭre aperis dum tiu ĉi tempo kiel ekzemple Cive del Munde (Svislando), Voce de Praha (Ĉeĥoslovakio), Sved Interlinguist (Svedio), International Memorandum (Unuiĝinta Reĝlando), Interlinguistic Novas (Francio), Jurnale Scolari International (Francio), Bulletine Pedagogic International (Francio), Super li Frontieras (Francio), Interlingue-Postillon (1958, Germanio), Novas de Oriente (1958, Japanio), Amicitie european (1959, Svislando), Teorie e practica (Svislando-Ĉeĥoslovakio, 1967), kaj Novas in Interlingue (Ĉeĥoslovakio, 1971). Barandovská-Frank kredis, ke la malkresko de intereso pri Occidental-Interlingue okazis kune kun la maljuniĝo de la generacio, kiu unue estis altirita al ĝi el aliaj planlingvoj (tradukita el Esperanto):
Agado en Interlingue atingis minimumon dum la 1980-aj jaroj kaj fruaj 1990-aj jaroj, kiam Cosmoglotta publikigo ĉesis dum kelkaj jaroj. Dum temo 269 estis publikigita en 1972 post publikigado unufoje per sezono inter 1963, temo 289 ne estis atingita ĝis somero 2000 por mezumo de malpli ol unu temo je jaro. Laŭ Harlow, "en 1985 la lasta periodaĵo de Occidental, Cosmoglotta, ĉesis eldonadon, kaj ĝia redaktisto, s-ro Adrian Pilgrim, estas citita kiel priskribinte Occidental kiel 'mortan lingvon'" Jardekon poste, dokumenta filmo en 1994 de Steve Hawley kaj Steyger pri planlingvoj prezentis Interlingue-parolanton Donald Gasper kiel "unu el la lastaj restantaj parolantoj de la okcidenta lingvo".
Kiel estis la kazo por aliaj planlingvoj, la alveno de la Interreto spronis la reviviĝon de Interlingue. En la jaro 1999 la unua Yahoo! Grupo en Occidental estis fondita, Cosmoglotta estis komencinta eldonadon intermite denove, kaj la lingvo iĝis temo de diskuto en literaturo pri helplingvoj. Unu ekzemplo estas The Esperanto Book publikigita en 1995 de Harlow, kiu skribis ke Occidental havis intencan emfazon de eŭropaj formoj kaj ke kelkaj el ĝiaj gvidaj sekvantoj apogis eŭrocentran filozofion, kiu eble malhelpis ĝian disvastiĝon. Tamen, la kontraŭa vido ankaŭ estis ofta en la komunumo kaj Okcidentano akiris adeptojn en multaj nacioj inkluzive de aziaj nacioj. Okcidentala Vikipedio estis aprobita en 2004. En la lastaj jaroj rekomenciĝis oficialaj renkontiĝoj de interlingvaj parolantoj: unu en Ulm en 2013, alia en Munkeno en 2014 kun tri partoprenantoj, kaj tria en Ulm la venontan jaron kun kvin.
La lastaj jaroj montris novajn librojn publikigitajn en Interlingue kiel ekzemple La Eta Princo, la Evangelio laŭ Marko, Salute, Jonathan!, kaj verkoj inkluzive de Li sercha in li castelle Dewahl e altri racontas, Antologie hispan, Fabules, racontas e mites, kaj Subuqti de Vicente Costalago.
Pál Regős
Pál Regős [regOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Regős Pál estis hungara pantomimisto, koreografo, reĝisoro, instruisto.
Cassandra Austen
Posta vivo
Post la morto de sia patro en 1805, Austen, ŝia fratino, kaj ŝia patrino translokiĝis al Southampton, kie ili loĝis kun sia frato Francis Austen (en familio kun la nomo 'Frank') kaj lia familio dum kvin jaroj. Ili translokiĝis denove en 1809 al kampardomo en la vilaĝo Chawton en la bieno de sia frato Edward Austen Knight.
Saint-Étienne-Pont-de-l'Âne (stacidomo)
Saint-Étienne-Pont-de-l'Âne estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Sankta-Stefano (Saint-Étienne), en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Cassandra Austen
Posta vivo
Jane mortis en 1817 kaj Cassandra detruis du trionojn el la leteroj de Jane en 1843, paron da jaroj antaŭ sia propra morto. Ŝi pasigis la ceteron de la tempo en rakontoj kiel memoroj. Austen plue loĝis en Chawton, dekomence kun sia patrino kaj amikino de la familio, Martha Lloyd. Ŝia patrino mortis en 1827 kaj Martha foriris por edziniĝi al la frato de Cassandra nome Frank en 1828. Cassandra loĝis sola en la kampardomo sed plue vizitis amikojn kaj konatulojn. Dum unu el tiaj vizitoj al sia frato Frank en Marto 1845, ŝi suferis koratakon. Frank, kiu estis ankoraŭ servanta admiralo estante 71-jaraĝa, estis preparanta foriron por ekkomandi la nordamerikan stacion de la Reĝa Ŝiparmeo kaj estis devigita lasi sian korfrapitan fratinon en sia hejmo (Portsdown Lodge, Widley apud Portsmouth) zorgita de alia frato, Henry Thomas Austen. Ŝi mortis tie kelkajn tagojn poste, nome la 22an de Marto 1845, estante 72-jaraĝa. Ŝia korpo estis revenigita al ŝia hejma vilaĝo Chawton por entombigo en la preĝejo de Sankta Nikolao kun ŝia patrino.
Saint-Étienne-Pont-de-l'Âne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Pál Regős
Pál Regős naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Saint-Étienne-Pont-de-l'Âne (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Pál Regős
Biografio
Pál Regős studis en la privata teatrolernejo de Kálmán Rózsahegyi, dum li tre longe estis fenestropurigisto. Inter 1945–1948 li prezentis movparodiojn, poste ĝis 1966 li estis membro de Hungara Glacia Revuo. En tiu periodo li estis memlernanto de pantomimo, li lernis el libro. Li fondis pantomiman trupon en 1962, la unua spektaklo okazis post 2 jaroj. Inter 1970–1973 li faris kursojn pri pantomimo, inter 1983-1987 en Vieno. En 1973 li denove fondis pantomiman trupon, kies arta gvidanto li estis. Baldaŭ li aranĝis patomimajn renkontiĝojn. Li ricevis premion en 1994. Li edziĝis dufoje kaj havis 2 filojn.
Mumeno Matsushita
Mumeno Matsushita (松下むめの) estis la edzino de la fondinto de Panasonic Kōnosuke Matsushita kiu helpis establi la firmaon. Ŝia pli juna frato estas Toshio Iue kiu fondis Sanyo.
Lívia Járóka
Lívia JÁRÓKA (naskiĝis la 6-an de olktobro 1974 en Tata (Hungario), estas hungara politikistino kaj antropologo de romaa deveno. Ŝi estas historie la unua romaa Membro de la Eŭropa Parlamento (MEP) kaj la dua romaa reprezentanto ĝenerale. La unua kaj nur vira romaa eŭropa parlamentano estis Juan de Dios Ramírez Heredia de Hispanio de 1986 ĝis 1999.
Biografio
Ŝi naskiĝis en 1974 en Tata al etne miksita familio. Ŝia patrino estas hungarino, la patro estas romao. Ŝi kreskis en la urbo Sopron ĉe la aŭstria landlimo. De 1995 ĝis 1998 ŝi studis ĉe la popollernejo Berzsenyi Dániel Tanárképző en Szombathely. Ŝi daŭrigis siajn postdiplomajn studojn ĉe la sociologia instituto de la Mezeŭropa Universitato. Ŝi ankaŭ studis en University College London. De 1998 ĝis 2001 ŝi laboris kun romaaj studentoj en la gimnazio Gandhi en Pécs.
Politika vivo
Membro de Fidesz, ŝi estis membro de la Eŭropa Parlamento de 2004 al 2014 poste ekde septembro 2017. Ŝi apatenas al la grupo de la Eŭropa Popola Partio (PPE) kaj Eŭropaj Demokratoj.
Lívia Járóka estas tre engaĝita en la batalo por la rajtoj de la romaa komunumo en Hungario.
La 15-an de novembro 2017, ŝi estis elektita vicprezidantino de la Eŭropa Parlamento, anstataŭante Ildikó Gáll-Pelcz, same membro de la PPE kaj de Fidesz. Ŝi estis elektita kun 290 voĉoj en ŝia favoro.
9-Aminoakridino
9-Amino-akridino aŭ 9-Akridamino estas triringa heterocikla substanco, tie kie centra piridina ringo ĉirkaŭas per du benzenaj ringoj. La 9-amino-akridino prezentas la aminan grupon en la 9-a karbono de la flanka benzena ringo. La akridinoj estis malkovritaj en 1871 de Carl Gräbe kaj Heinrich Caro elde la karbogudro. Akridinoj estas uzataj en la traktado kontraŭ bakterioj, parazitoj, neŭrodegeneraj malsanoj kaj malario. Kvankam akridinoj ne reprezentas grandan frakcion en la manufakturado en la industrio de fajnaj kemiaĵoj, ili forte kontribuas kaj teorie kaj praktike por la disvolvado de la scienco kaj teknologio.
Pyhäjärvi (Kouvola)
Pyhäjärvi estas lago en Finnlando en provinco Kymenlaakso en Kouvola. Ĝia areo estas, la plej granda profundo , la meza profundo kaj la longo de bordo. Kymijoki, la 4-a plej granda rivero de Finnlando fluas laŭ la lago. La suda bordo de la lago estas apud terspinarozono de Salpausselkä. Pyhäjärvi havas multajn insulojn. Sur la bordoj de Pyhäjärvi estas longe kaj arbaro kaj kampoj.
Ménil-Vin
Ménil-Vin estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ménil-Vinois.
90826 Xuzhihong
90826 Xuzhihong estas tre malgranda, asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉinan plantscienciston Xu Zhihong (ĉine : 许智宏, Xǔ Zhìhóng), kiu firme kaj efike subtenis la disvolvon de la ĉina astronomio, kiam li estis prezidento de la Ĉina Akademio pri Sciencoj.
Lucka
Lucka estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 4448 loĝantojn.
4-Hidroksobenzoata anhidrido
4-Hidroksobenzoata anhidrido aŭ 4-hidrokso-fenilkarboksilata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el senhidratigado de la 4-Hidroksobenzoata acido aŭ per interagado de la 4-hidroksobenzoila klorido kun 4-hidroksobenzila alkoholo. 4-Hidroksobenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Hidroksobenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 4-hidroksobenzoataj grupoj interligitaj per oksigenatomo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 5 oksigenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Ménil-Hubert-sur-Orne
Ménil-Hubert-sur-Orne estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ménil-hubertins.
Michael Ignatieff
Michael Grant IGNATIEFF (naskiĝis la 12-an de majo 1947 en Toronto) estas kanada verkisto, historiisto, kaj politikisto, gvidanto de la Liberala Partio de Kanado (2009-2011). Ekde 2016 li estas rektoro de la Mez-Eŭropa Universitato en Budapeŝto. Antaŭ 2005, la skribaĵoj de Ignatieff pri homaj rajtoj kaj internacia politiko listigis lin en la 37-an rangon de listo kun la plej influhavaj publikaj intelektuloj preparita de la revuoj Prospect kaj Foreign Policy.
Lia patro, George Ignatieff, estis kanada diplomato. Lia avo, grafo Pavel Nikolaeviĉ Ignatieff (Павел Николаевич Игнатьев), estis proksima konsilisto de la Imperiestro de Rusio, Nikolao la 2-a.
Li verkis artikolojn por The Globe and Mail (Toronto) kaj The New York Times. En 1993, li estis finalisto por la Premio Booker kun la romano Scar Tissue..
Verkaro
Li verkis plurajn romanojn kaj librojn pri internaciaj rilatoj.
Daimler AG
Daimler AG (iama DaimlerChrysler AG) estas germana akcia kompanio (Aktiengesellschaft). Ĝi produktas personajn aŭtomobilojn kaj kamionojn. Ĝia centra oficejo troviĝas en Stuttgart (Germanio). La komuna firmao DaimlerChrysler estiĝis en 1998 per unuiĝo de la konzernoj Chrysler Corporation (Usono) kun Daimler-Benz AG (Germanio) en akcia kompanio laŭ la germana leĝaro. En majo 2007 la estraro de tiu konzerno decidis plejparte vendi la konzernoparton Chrysler, kaj la eŭropa parto ricevis la nomon Daimler AG.En 2006 DaimlerChrysler havis 360 385 dungitojn kaj spezobilancon de 151,6 miliardoj da Eŭroj. En 2005 vendiĝis 4 029 800 personaj aŭtomobiloj kaj 824 900 kamionoj. Plej gravaj merkatoj estas Usono kaj la landoj de la Eŭropa Unio (kun 45,2 kaj 33,4 % de la spezoj).
Historio de Daimler-Benz ĝis 1998
En 1883 Gottlieb Daimler sekurigis patentojn por "Gasmotor mit Glührohrzündung" kaj "Regulierung der Geschwindigkeit des Motors durch Steuerung des Auslassventils". La du patentoj estis la bazo por unua malpeza kaj rapide kuranta benzinmotoro. Tri jarojn poste Carl Friedrich Benz patentigis la "Automobil", trirada veturilo kun benzinmotoro kaj elektra sparkilo.
Laŭ sugesto de Deutsche Bank, la firmaoj "Benz & Co Rheinische Gasmotorenfabrik Mannheim" (fondita en 1899) kaj "Daimler-Motoren-Gesellschaft" en 1926 unuiĝis kaj formis la kompanion Daimler-Benz AG kun sidejo en Berlino.
90825 Lizhensheng
90825 Lizhensheng estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉina genetikisto Li Zhensheng (ĉine : 李振声, Lǐ Zhènshēng), kiu iniciatis larĝan hibridadon inter komuna tritiko kaj Thinopyrum ponticum ; kaj ankaŭ estis al la origino de kromosoma inĝenierarto de la tritiko en Ĉinio. Pluraj kulturvarioj kreskigitaj el ĝermoj de tia malproksima hibridado signife pibonigis la produkton de tritiko en Ĉinio.
Les Menus
Les Menus estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Menusiens.
Bromofenila tioacetato
Bromofenila tioacetato aŭ bromofenila tioetanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tioacetata acido, kaj bromofenolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Bromofenila tioacetato posedas 8 karbonatomojn, 7 hidrogenatomojn, 1 oksigenatomon, 1 sulfuratomon, kaj 1 bromatomon. Bromofenila tioacetato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tioacetataĵoj kaj bromofenilaj derivaĵoj. .
Merri
Merri estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Merriens.
Nacia Parko Kazanko
Nacia Parko Kazanko (Kasanka National Park) estas parko en la centra provinco de Zambio. Kun 390 km², ĝi estas unu el la plej malgrandaj parkoj de la lando.
Stepkalidro
La Stepkalidro, Calidris subruficollis, estas kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj birdoj.
Nacia Parko Kazanko
Faŭno
Kazanko estas konata laŭ sia sezona vizito de mamuloj. En la malfrua oktobro de ĉiu jaro, ĉirkaŭ 10 milionoj da pajlokoloraj-fruktomanĝulaj-vespertoj (Eidolon helvum), el pluraj partoj de ekvatora Afriko, flugas trans la Kongaj arbaroj ĝis malgranda areo de Kazanko, por nutri. En la Kazanka arbaro, ekzistas granda kvanto da fruktarboj, kies fruktoj estas la vesperta nutrado. Kiam noktiĝas, la vespertoj maldormas por manĝi tiajn fruktojn.
Stepkalidro
Ĝi estas kalidro sed iam konsiderata ununura membro de la genro Tryngites. Vere ĝi probable apartenas al sama genro Calidris aŭ pli precize kun la etaj specioj kiuj estus aparta genro (Thomas et al, 2004). Dependante el ĉu tiu genro inkludas la Rustokalidro aŭ ne, la nomo Erolia taŭgus aŭ ne.
Nacia Parko Kazanko
Faŭno
Almenaŭ 10 miliardoj da fruktoj estas manĝitaj de la roto dum 6 semajnoj. Ili foriras ĉirkaŭ meza decembro. La parko enhavas lignan plataĵon super arboj, kio permesas al turistoj spekti la lastan grandan flugon je sunleviĝo.
Stepkalidro
Disvastiĝo
T. subruficollis reproduktiĝas en malferma kaj seka arkta tundro de Norda Ameriko kaj estas tre longdistance migranto kaj vintranto ĉefe en Suda Ameriko, ĉefe en Argentino.
Ĝi migras ĉefe tra la grandaj herbejoj de centra Norda Ameriko, kaj estas malkomuna en la marbordoj. Ĝi estas regula vagulo al okcidenta Eŭropo, kaj ĝi ne estas klasita kiel raraĵo en Britio aŭ Irlando, kie etaj aroj foje venas. Nur la Striokalidro estas la amerika kalidro pli komuna vizitanto en Eŭropo.
Aspekto
Tiu specio estas de etaj kalidroj -ĉirkaŭ 20 cm longaj, inter 43 kaj 47 enverguraj kaj 71 g pezaj- brunmakulitaj supre -dorso kaj krono- kiuj havas okrajn vizagon kaj subajn partojn -escepte pli blanka plejsuba ventro- en ĉiu plumaro; en tiu okra senmakula kaj senstria vizaĝo la okulo aperas tre granda kaj nigra. Dumfluge videblas la malantaŭaj partoj de la flugiloj pli malhela. Ĝi havas mallongan bekon kaj flavajn krurojn -pli verdecaj vintre-. Maskloj estas pli grandaj ol inoj. Junuloj similas al plenkreskuloj, sed ili povas esti pli palaj en postaj subaj partoj. Tiu kombino de okro senmakula kaj senstria kaj skvameca bruno supre estas nur en alia kalidro: junuloj de Duelbirdo, sed la Stepkalidro havas pli mallongan kaj rektan bekon, okraj puktetoj fine de la brusto en ventro kaj okulo pli kontrasta en pli samkolora okra vizaĝo.
Kutimoj
Tiu specio konstruas neston surplanke; la ino demetas 4 ovojn. La masklo montras ceremonian pozon kiu inkludas flugillevadon -po unu- por montro de blankaj subaj partoj, kio okazas ankaŭ dum migrado, foje kiam ĉeestas neniu alia Stepkalidro. Pariĝado okazas en la ceremoniejo kaj de tie la ino iras al nestejo. La ino konstruas la neston, kovras ĝin per planta materialo, kovas la ovojn dum pli ol 3 semajnoj kaj zorgas la idojn; la masklo nenion faras. Tio diferencigas ilin de aliaj kalidroj.
Tiuj birdoj bekoplukas per rigardo kaj ĉefe manĝas insektojn kaj aliajn senvertebrulojn. Ili estas ofte tre maltimidaj.
Oni supozas, ke la Stepkalidro hibridiĝis ĉu kun la Blankpuga kalidro ĉu kun la Flavbrusta kalidro.
Saint-Maurice-de-Beynost (stacidomo)
Saint-Maurice-de-Beynost estas franca stacidomo sur linio - Ĝenevo (landlimo), situanta en  Saint-Maurice-de-Beynost, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache - Genève (frontière) (890000).
Makiso (rezistado)
Makiso (franca prononco: [maki]) estis kamparaj gerilaj grupoj de francaj rezistantaj batalantoj, nomitaj 'maquisards', dum la Okupado de Francio en la Dua Mondmilito. Komence, ĝi estis formita el homoj, kiuj eskapis en la montojn por eviti konskripcion en la Servo de Francio Viŝia Pri Deviga Laboro, kiu estis organizita por provizi devigan laboron al Germanio. Por eviti kaptadon kaj deportadon al Germanio, ili fariĝis des pli organizitaj en aktivajn rezistojn.
Senco
Origine la vorto 'maquis' signifis specon de tereno, en kiu la armitaj rezistantaj grupoj sin kaŝis, tio estas, la speco de alta tero en sudorienta Francio kovrita de arbustoj. Kvankam ĝi strikte signifas densaĵon, 'maquis' povus esti eble tradukita kiel "arbustaro". Historiistoj ankoraŭ ne establis kiel la korsika termino alvenis en la kontinenton de Francio; tamen, la itala-deriva vorto 'maquis', uzita kiel komuna priskribo de arbaroj kaj arbustaroj en la insulo, elvokis tutan ampleksan bildon de arbaroj kaj montoj, dum la pli limigita vorto 'garrigue' uzita en la sudo de Francio indikis neinviteman terenon, kaj la vortoj 'bois', 'forêt' kaj 'montagne' estis tro malklaraj. La termino maquis signifis kaj batalantaron kaj ilian kamparan lokon. La termino starigis la bildon de "makisano" kiel "alĵurinta kaj propra-vola batalanto", "batalulo", malsame al la antaŭa "réfractaire" (nedirektebla).
Membroj de tiuj bandoj estis nomataj "maquisards" - makisanoj. La termino fariĝis honorigilo, kiu signifis "armita rezista batalanto". La Makiso do, fariĝis simbolo de la Franca rezistado.
Kontraŭfaŝisma Liberigmovado de Aŭstrujo
Kontraŭfaŝisma Liberigmovado de Aŭstrujo (germane: Antifaschistische Freiheitsbewegung Österreichs, mallongigo: AFÖ) estis aŭstra rezistadmovado de katolikaj konservativistoj kontraŭ la nazioj.
Konstituciaj Elementoj (Meksiko)
La Konstituciaj Elementoj estis aro de reguloj kvazaŭ konstitucia projekto por Meksiko (tiutempe ankoraŭ Vicreĝlando de Nova Hispanio), redaktita dum aprilo 1812, dum la Meksika Milito de Sendependeco, fare de generalo Ignacio López Rayón, kaj metitaj en cirkuladon ekde la 4a de septembro 1812, en Zinacantepec, Meksikŝtato, kun la celo fari la landon sendependeca el Hispanio. Ili distingiĝas kiel direkta kaŭzo kaj origino de kreado de la Sentoj de Nacio (hispane Sentimientos de la Nación) de José María Morelos, kaj sekve, de la posta Konstitucio de 1824. Tial, ili estas la pli malnovaj kaŭzoj de meksika konstituciismo.
Kontraŭfaŝisma Liberigmovado de Aŭstrujo
Historio
La grupo fondiĝis en 1941 en Karintio fare de la romkatolika pastro Anton Granig, la landa parlamentano Karl Krumpl kaj franciskana patro nome Benno (OFM). La simpatiantoj kolektiĝis fine de februaro/komence de marto 1942 en la loĝejo de Granig. La unua publika admono venis en februaro 1942.
Konstituciaj Elementoj (Meksiko)
Historio
Komencita la sendependeca milito, kaj pro la pova malpleno farita de Fernando la 7-a kiam li estis eksigita de Napoleono Bonaparte en 1808, la insurgentoj interesiĝis por provo fundamenti sian lukton por sendependeco sur juraj principoj kiuj regu ilian agadon, kaj funkciu kiel bazo por kunigi la popolon sur komunaj idealoj.
Kontraŭfaŝisma Liberigmovado de Aŭstrujo
Historio
Sekvis aliaj pamfletaj agadoj kaj planis oni eĉ atencojn per eksplodaĵoj kontraŭ la kaŝpolicanoj en Klagenfurt kaj eksplodigojn de fervojaj pontoj.
Konstituciaj Elementoj (Meksiko)
Historio
En tiu senco kaj post la revoluciaj spertoj de Francio kaj Usono, kune kun la konstitucio farita de ĉi tiu lasta lando en 1787, la insurgentoj impulsiĝis fari dokumenton kiu enhavu la esencajn rajtojn kaj principojn  de nova Ŝtato kaj fundamentu aŭtoritaton eĉ en neesto de monarko. Tamen, tio ne estis sento propra nur de amerika kontinento, kiel montrita pro la konstitucia movado en Hispanio kiu kulminis en la Konstitucio de 1812.
Kontraŭfaŝisma Liberigmovado de Aŭstrujo
Historio
Jen kelkaj aktivuloj: Eduard Pumpernig, Kapistran Pieller (franciskano), Angelus Steinwender OFM, Georg Kofler, Arthur Trattler, Anton Jaklitsch, Wenzel Primosch, Franz Bernthaler, Karl Wanner, Ernst Ortner kaj Otto Tiefenbrunner. Jesis iliajn celojn ankaŭ ekz. Arthur Schuschnigg (frato de Kurt Schuschnigg), Alois Karisch (pli malfrue landa konsilisto en Karintio) kaj lia episkopa moŝto Andreas Rohracher.
Konstituciaj Elementoj (Meksiko)
Historio
Dum la sendependeca milito, post de la senĉefeco kaŭzita pro la neesto de Fernando la 7-a, la vicreĝaj aŭtoritatoj de Nova-Hispanio ne estis rekonitaj kaj la 19an de aŭgusto kreiĝis la Supera Amerika Nacia Junto, pli konita kiel Junto de Zitácuaro, en la vilaĝo kun tiu nomo en Michoacán kiel registara organo por la proksima meksika nacio, formita de la tiutempaj precipaj ĉefoj de insurekcio, inter kiuj estis José María Morelos kaj Ignacio López Rayón. Ambaŭ estis nomumitaj proparolantoj de la Junto, kaj la lasta kiel Universala Ministro de Nacio. La Junto poste moviĝis al Sultepec, hodiaŭ en Meksikŝtato.