cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koncentrejo Ravensbrück
La nazia koncentrejo Ravensbrück estis koncentrejo difinita precipe por virinaj malliberigitinoj, troviĝanta norde de Germanio, proksimume 90 km de Berlino proksime de vilaĝo Ravensbrück. Konstruado de la koncentrejo komencis en novembro de 1938 sub gvidado de Heinrich Himmler kaj la unuaj arestitoj alveturis ĉi tien en majo de 1939. Printempe de 1941 estis aldonita al la ĉefa koncentrejo malgranda apuda koncentrejo por viroj.
Inter la jaroj 1939-1945 trairis tra la koncentrejo pli ol 130 000 arestitinoj - sed nur 40 000 ĝisvivis finon de la milito. La arestitoj devenis el diversaj landoj okupitaj fare de Nazia Germanio, sed la plej grandan grupon kreis unusignife poloj - da polaj virinoj estis en la koncentrejo proksimume 40 000.
La unuaj malliberigitoj en Ravensbrück estis proksimume 900 virinoj. Ili estis ĉi tien transportitaj el la koncentrejo Lichtenburg en Saksio en majo de 1939. Fine de la jaro 1942 la kreitaro de la koncentrejo nombris proksimume 10 000 malliberigitinoj, en januaro de 1945 eĉ 45 000.
En la jaroj 1942–1944 en KL Ravensbrück oni faris krimajn eksperimentojn - kiel pseŭdomedicinaj kun virinoj, plejparte junaj polinoj. 86 enprizonigitinoj estis devigitaj al ostaj kaj muskolaj operacioj,en tio 74 polinoj. Tiuj, kiuj travivis iĝis kriplaj. 120 ĝis 140 virinoj de cigana nacieco (romaoj kaj sintioj) estis steriligitaj. Oni ankaŭ injektis bakteriojn.
Ravensbrück havis 70 apudajn koncentrejojn, kien la arestitoj estis sendataj por labori
En la jaro 1944 komencis en konekso kun malplenigado de getoj kaj alveturigado de virinoj el Varsovia ribelo kreski nombro de gravedaj virinoj. Estis eĉ pro tio establita akuŝbloko (n-ro 7). Laŭ registroj el periodo septembro de 1944 - aprilo de 1945 en la koncentrejo naskiĝis sume 560 infanoj (23 virinoj naskis antaŭfrue, 20 infanoj mortaj, 5x okazis aborto). Ĉe 266 infanoj estas samtempe indikita eĉ dato de morto. Nombro de supervivintaj infanoj ne estas konata, laŭ unu el la dokumentoj de arkivo de Monumento KL Ravensbrück supervivis ĉirkaŭ unu cento da infanoj.
Fine de la milito, pro timoj antaŭ antaŭenmarŝanta Ruĝa Armeo, la germanoj decidiĝis evakui la koncentrejon kaj ili sendis la arestitojn (proksimume 20 000) al la t.n. marŝo de morto. En la koncentrejo restis proksimume 3 500 virinoj kaj 300 viroj, tiuj estis poste liberigitaj fare de la sovetia armeo la 30-an de aprilo 1945.
Filioj
Subkoncentrejoj de Ravensbrück situis en la jenaj setlejoj:
Lavnecesejo
Lavnecesejo estas kombino inter necesejo kaj bideo, kiu ebligas anusan higienon per akvo anstataŭ per neceseja papero. Oni nomas ĝin ankaŭ neceseja bideo, duŝnecesejo aŭ higiena necesejo. Oni distingas inter kompleta lavnecesejo kaj lavneceseja surmetaĵo, kiun oni muntas sur konvencian necesejon.
Historio kaj divastiĝo
La lavnecesejo estis origine kreita de la sviso Hans Maurer kaj aperis sur la merkato en la jaro 1957 sub la nomo Closomat; ĝis la konkurso de la firmao en la jaro 2007 estis venditaj 100.000 unuoj. Ankaŭ la unuaj konkurantoj aperis en Svisio: en 1960 kreiĝis la surmeta aparato Sanett de la samnoma entrepreno, en 1978 Geberit lanĉis la surmetaĵon Geberella kaj ankaŭ la kompletinstalaĵon Geberit-O-Mat. En 1980 Toto enkondukis la serion Washlet-G en Japanio, kie lavnecesejoj estas tre disvastigitaj kaj ĝenerale nomiĝas washlets (vd. Necesejoj en Japanio).
Iván Velásquez Gómez
Iván Velásquez Gómez (naskiĝis la 12-an de majo 1955 en Medeĝino) estas advokato kaj homrajta aktivulo en Kolombio. En 2018 al li estis aljuĝita aldona honora premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Vintra Olimpiko 1980
Lake Placid estas vilaĝo en nordorienta Nov-Jorkio en la nordorienta parto de Usono. Ĝi apartenas al la Adirondaka montaro. En la malgranda vintrosporta loko ankaŭ okazis la Vintra Olimpiko 1932, kaj diversaj aliaj internaciaj vintrosportaj ĉampionecoj, precipe en bobado.
Grand-basenaj montarbaroj
La grand-basenaj montarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la regiono de Granda Baseno en Nevado, orienta Kalifornio kaj okcidenta Utaho.
La montarbaroj ofte estas trovataj sur ĉielinsuloj en altaĵoj super la grand-basenaj dezerto aŭ kserofitaroj.
Priskribo
La vegetaĵaro ekde la valaj profundaĵoj al montaraj pintoj inkludas arbustaran stepon, duonarbarojn, pinarojn, juniperarojn, menzies-pseŭdocugarojn kaj sub-altmontaraj komunumojn. La duonarbaroj konstituas la transiron de la pli humidaj koniferaj arbaroj de pli alta altitudo kaj la pli sekaj herbejoj kaj dezertoj de la baseno. Ili emas esti pli malfermaj ol arbaroj kaj entenas pli etajn arbojn. La superregantaj maldensarbaraj arboj estas sekeco-rezistemaj pinoj kaj juniperoj de meksika origino dum la arbaraj koniferoj ĉefe estas malvarmo-rezistemaj specioj el borealaj regionoj.
Flaŭro
Kvar ĉefaj duonarbaraj kaj arbaraj tipoj estis identigitaj en tiu regiono, inkluzive de kolorad-abia arbaro (Abies concolor), sub-altmontara duonarbaro, fleks-pina duonarbaro (Pinus flexilis), kaj longviv-pina duonarbaro (Pinus  longaeva). Longviva pino estas vera arbolimo-specio de la plej altaj (ĝis 3 540 m) dezertaj altitudoj. Tipe la specio konstituas unuspeciajn maldensajn arbarerojn, alimaniere ĝi miksiĝas kun fleksa pino kaj troviĝas en la plej malricaj kaj plej sekaj grundoj kaj vegetas je iuj el la plej severaj klimatoj ene de la regiono (ekzemple montaj pintoj). Longvivaj pinoj estas inter la plej maljunaj organismoj en la mondo kun iuj individuoj datigitaj al pli ol 4 600 jaroj. Ironie, la plej maljuna individuo estis dehakita dum la datiĝo-procezo. Sub-altmontara duonsarbaroj estas inter la plej alt-altitudaj duonarbaroj en la regiono kaj konsistas el fleksa pino aŭ longviva pino. Tiuj arboj kutime estas tro mallongaj kaj tro larĝ-spacigitaj por esti konsiderataj kiel arbaroj. Montaraj kolorad-abiaroj estas larĝe boskete dissemitaj ofte miksite kun pinoj el la pinjono-grupo kaj kun aliaj arboj en krutaj modere humidaj norden-fruntantaj ravinoj kaj deklivoj sub la montokrestoj. Fleks-pinaj duonarbaroj estas dezerto-orientigitaj pinoj kiuj malofte konstituas arbarojn kaj kutime estas miksitaj kun longviva pino. Fleksa pino kaj kolorada abio boskete miksiĝas ĉe la enirejoj de orienten-fruntantaj kanjonoj kie blankoŝela pino (Pinus albicaulis) kaj mertens-cugo (Tsuga mertensiana) troviĝas laŭlonge de okcidenten-fruntantaj kanjonoj.
En Blanka Montaro (White Mountains, Kalifornio), fleksa pino estas la plej abunda en humidaj, granitaj grundoj je 2 900-3 355 metroj kaj je pli malaltaj altitudoj tiu specio konstituas unuspeciajn arbarerojn. Aliaj malpli okulfrapaj duonarbaraj tipoj enhavas tordan pinon (Pinus contorta) kaj ŝajntremolan poplon (Populus tremuloides). Torda pino estas sporade disvastigita ene de iuj norden-fruntantaj kanjonoj, kaj amerika tremolo troviĝas en humidejoj kaj herbejoj sur orienten-fruntantaj deklivoj. Fajro estas la ĉefa perturbo tra la regiono.
Andreas Eschbach
Andreas Eschbach (Andreas Eŝbaĥ) (naskiĝis la en Ulm) estas germana verkisto kaj sciencfikcisto.
Aŭtoro de multaj sciencfikciaj romanoj.
Laŭreato de Kurdo Lassvic premio.
Jakobstal
Jakobstal havas plurajn signifojn:
Kantono Turgovio en Svislando.
Opfenbach
Opfenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Thelma Aldana
Thelma Aldana (naskiĝis la 27-an de septembro 1955 en Gualán) estas homrajta aktivulino en Gvatemalo. En 2018 al ŝi estis aljuĝita aldona honora premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
QuizUp
Platformoj
La ludo estis disponebla ĉe iOS, Android, Windows Phone kaj alirebla per komputilo en la oficiala retejo. Ĉi-lasta loko estas la sola, kiu ebligis al uzanto krei sian propran temon, kiu alirebliĝos publike en ĉiuj platformoj.
Esperanto kaj Quizup
Kelkaj uzantoj kreis temojn pri Esperanto en Quizup. Eblis ankaŭ gajni la titolon "espérantiste" (esperantisto) en la franclingva versio.
Balleroy
Balleroy estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Biardais.
Ĝi nun formas parton de Balleroy-sur-Drôme.
Buterila klorido
Buterila klorido aŭ C4H7ClO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la halogenidoj de la buterata acido kaj kloro. Buterila klorido estas senkolora likvaĵo kun penetranta odoro, uzata kiel kemia reakciaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Buterila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Buterila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Burgo Erfenstein
La burgo Erfenstein estis mezepoka Spronburgo en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi situas en la palatinata arbaro super la valo de Elmstein sur alteco de 265 m s.m. proksime de la komunumo Esthal, (distrikto Bad Dürkheim). Legendo pri ledra [Kio? PIV 2020 ne konas vorton "ledro"...] ponto ligas ĝin kun la najbara burgo Spangenberg.
Historio
Kiam kaj kiu konstruigis Erfenstein ne estas konata; supozeble estis la grafoj de Leiningen. La burgo protektu la vastaj arbaroj de la grafoj.
Krepuska lampo
Krepuska lampo aŭ starlampo estas lampo uzata por krei en difinita spaco la efekton de krepusko. Ĝi indikas lampon kiu estas muntita sur portilo, al la muro aŭ pendas al la plafono, por ne nur lumigi certan lokon sed por krei agrablan etoson en la tuta spaco. Karakteriza por krepuska lampo estas ke ĝi havas lumŝirmilon.
Serra de' Conti
Serra de' Conti estas komunumo de Italio.
Rif-milito
La Rif-milito (1920–26) estis milito de Hispanio kontraŭ la marokaj rifaj kaj ĝibalaj triboj de la Rif-montaro.
Laŭ traktato de Fez (1912), Hispanio ricevis la montarajn regionojn ĉirkaŭ la maroka Melilla kaj Ceuta. La du reginojn dividis la Alhucema-golfon, en ili apenaŭ ekzistis konstruitaj vojoj, kiu prokrastis ties ekspluaton.
Dámaso Berenguer hispana generalo decidis en 1920 militiri kontraŭ la ĝibala tribo en la orient ties teritoriojn al Hispanio. Li samtempe ordonis al komandanto de la okcidenta regiono (Manuel Fernández Silvestre) por subigi la rifajn tribojn kaj ties gvidanton Abdel-Krim. Berenguer volis poste unuigi la du teritoriojn.
La armeo de Abdel-Krim decide venkis super la hispanaj taĉmentoj kaj repuŝis ilin al rando de Melilla (batalo de Annual). En la sekvaj 5 jaroj okazis interbataloj, la hispanoj ne povis superi la tribojn pro nekapabla milita gvidantaro kaj nekonvena armilaro. La triboj unuiĝis en 1923 kaj deklaris la t.n. Rif-Respublikon.
Francio ekhelpis Hispanion en 1925 kaj ekatakis de la sudo (la francoj volis eviti precedento de sendependiĝo). La franca-hispana armeo havis entute 250.000 soldatojn, gvidante de marŝalo Henri Philippe Pétain. La hispana floto ekkontrolis la Alhucemas-golfon kaj ekatakis de nordo. La aliancanoj uzis mustardan gason por superi la kontraŭstaron, tiel ofendante internacian hagan traktaton.
Abdel-Krim - tiam gvidanto de ambaŭ triboj - demetis la armilon. La Hispana Saharo reiris en 1926 al Hispanio.
En la rif-milito elstaris la hispana generalo Francisco Franco.
Moskeo Emiro Abdelkader
La Moskeo Emiro Abdelkader (arabe مسجد الأمير عبد القادر, Jemaa EL-Emir Abdelkader) estas moskeo konstruita en la urbo Konstantino, Alĝerio en 1994. La moskeo Emiro Abdelkader estas la plej granda moskeo de Alĝerio kaj inter la plej grandaj en tuta Nordafriko. Ĝi povas gastigi eĉ 15,000 kredantojn samtempe. Krom la moskeo ĝi ankaŭ estas la sidejo de la Universitato de Islamaj Sciencoj de Alĝerio.
Ĝiaj minaretoj estas tre altaj kaj 107 metroj kaj la kupolo havas 64 metrojn alte. Ĝi portas la nomon de la fondinto de la moderna alĝera ŝtato.
Erich Honecker
Erich Honecker (naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1912 en Neunkirchen, Sarlando, Germana Regno, mortis la 29-an de majo 1994 en Santiago de Chile, Ĉilio) estis germana komunista politikisto kaj la plej supera reprezentanto de Germana Demokratia Respubliko en la jaroj 1971 - 1989.
Honecker naskiĝis en familio de ministo kaj funkciulo de la Komunista Partio de Germanio.
En la jaro 1935, dum la nazia reĝimo de Hitler, Erich Honecker estas arestita kaj kondamnita kiel malamiko de la Tria Regno al dek jaroj de malliberigo.
Post la falo de la nazia reĝimo, do post la fino de la dua mondmilito, Erich Honecker estas komisiita konstrui komunisman junularan organizaĵon - estiĝis la komunisma junulara organizaĵo FDJ, kiun li gvidis inter la jaroj 1946 kaj 1955.
Ekde la jaro 1946 Erich Honecker estis ankaŭ laboristo de la centra komitato de Unueca socialisma partio (SED), do la partio, kiu poste ĝis la fino de la 80-aj jaroj regis en la socialisma orienta Germanio - en la jaro 1958 Erich Honecker poste fariĝas sekretario de la partio por sekurecaj demandoj.
En 1971 Erich Honecker suprenpaŝis en la partia hierarkio sur la plej superan postenon - li fariĝis, anstataŭ Walter Ulbricht, la unua ĝenerala sekretario, kaj per tio ankaŭ la plej supera reprezentanto de GDR (Germana Demokrata Respubliko): en 1976 poste Honecker ankoraŭ pli firmigis sian postenon, kiam li estis elektita kiel prezidanto de la ŝtata konsilantaro de GDR, do iĝis la formala ŝtatestro. Cetere, en 1971 ekgravis ankaŭ Erich Mielke, ministro pri ŝtatsekureco, kiam li iĝis membro de politburoo.
Germana Demokratia Respubliko laŭ sia konstitucio ankaŭ dum la regado de Honecker restis socialisma ŝtato, kiu celis komunismon. En interpolitika tereno ĝi restis fidela al la Varsovia pakto de socialismaj ŝtatoj kaj al politiko de akra limigo rilate al la tuta okcidenta kapitalisma mondo, kaj evidente precipe rilate al la najbara Federacia Respubliko Germanio - la limoj kun tiu ĉi ŝtato estis akre gardataj, la t.n. berlina muro inter orienta Berlino kaj okcidenta Berlino kaŭzis multajn mortojn de rifuĝintoj, kiuj provis eskapi trans ĝi okcidenten.
Kiam Miĥail Gorbaĉov iĝis ŝtatestro de Sovetunio, li kaŝe intertraktis kun la kanceliero Helmut Kohl pri la reunigo de li du germanaj ŝtatoj, kaj post la unuaj malkuraĝaj signoj de demokratiigo en Sovetunio (perestrojko kaj politiko de glasnost), komenciĝis en duono de la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento aktiviĝi ankaŭ politika opozicio en GDR - Erich Honecker reagis per plialtigitaj reprezalioj, sed li ne havis ŝancon sukcesi: Somere kaj aŭtune de la jaro 1989 Germana Demokratia Respubliko estis skuigita pro nekutima ondo de elmigrado, precipe pere de la ambasadejoj de okcidenta Germanio en la ĉirkaŭaj socialismaj ŝtatoj Ĉeĥoslovakio kaj Hungario. Samtempe en GDD kontraŭreĝimaj demonstracioj havis pli kaj pli amasan partoprenantaron. Fine li estis la 18-an de oktobro 1989 anstatauigita per Egon Krenz - du semajnoj post tio, la 9-an de novembro 1989, falis la simbolo de divido de Germanio je okcidenta kaj orienta partoj - la berlina muro. Sekve en la tuta kontinento falis la fera kurteno, kiu antaŭe dividis la okcidentan kaj orientan partojn, - kaj la potenco de NATO etendiĝis ĝis la limoj de nova kapitalisma Rusio, kiu ekklopodis plu ligi la antaŭajn sovetuniajn respublikojn al si per nova alianco nomata Komunumo de sendependaj ŝtatoj.
Post sia falo Erich Honecker forveturis al Sovetunio, kie li kaŝis sin en la ambasadejo de Ĉilio - li volis eviti al multaj punpersekutoj, kiuj minacis lin en la reunuiĝinta Germanio, kie li estis akuzata je korupto, misuzado de la potenco kaj precipe estis konsideriĝis politike responda pri la multaj mortpafoj de fuĝemuloj ĉe la intergermana limo.
En 1992 Erich Honecker estis pere de Rusio akuzata en Germanio - tie li ankoraŭ en la sama jaro estis starigita antaŭ tribunalo. Sed li ne kondamniĝis: en 1993 li pro malbona sanstato estis je humanaj kaŭzoj liberigita. Tuj en januaro de la sama jaro li elmigris al familio de socialistaj konatuloj, kiuj luktis kontraŭ generalo Augusto Pinochet en Ĉilio. En Santiago de Chile la 29-an de majo 1994 li mortis.
Vlčany
Vlčany (Vágfarkas) estas vilaĝo en Slovakio, en regiono Nitra, en Distrikto Šaľa.
Situo
Vlčany situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ flankovojoj. Šaľa troviĝas 15 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis en 1113 en formo Forcas. La turkoj ofte suferigis la loĝantojn. Ĥolero okazis en 1831. En la 16-a jarcento multe iĝis kalvinanoj, en la vilaĝo okazis koncilioj. Pestoj en 1709 kaj en 1831; inundo en 1724 okazis. En 1794 la vilaĝo iĝis kampurbo. En 1849 la hungara armeo tie faris ponton kaj trairinta atakis la aŭstrojn, sed malvenkis. La fervojo atingis la urbeton en 1909. Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágsellye. Poste la vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la judoj estis deportitaj. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj kaj al Hungario. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš.
Wilhelm Furtwängler
Wilhelm Furtwängler (naskiĝis la  en Schöneberg (nun: Berlin-Schöneberg), mortis la  en Ebersteinburg ĉe Baden-Baden kaj estis entombigita sur la Bergfriedhof en Heidelberg) estis germana dirigento kaj komponisto. Li validas kiel unu el la plej gravaj dirigentoj.
Kariero
Ekde 1899 li ricevis privatan instruon pri tonmetado, kompozicio kaj piano. Liaj instruistoj estis Joseph Rheinberger, Max von Schillings kaj Conrad Ansorge, kiu faris el li bonan pianiston.
Ekde 1922 li laboris kiel ĉefdirigento de la Berlinaj Filharmonianoj kaj direktis krome ĝis 1928 la Gewandhausorchester en Lepsiko. En 1931 li tenis la ĝeneraldirektadon de la Richard-Wagner-Festivalo en Bayreuth. En 1933 li krome fariĝis estro de la Berlina Ŝtata Opero, dum kiam li samtempe ankaŭ gastis ĉe la Germana Opero Berlin-Charlottenburg.
Furtwängler en la Tria Regno
La nazioj dorlotis Furtwängler pro lia tutmonda reputacio kiel kultura elmontrendulo. Li mem sin rigardis kiel nepolitika artisto. Fakte li komplezis en 1933 la novajn potenculojn en tio, ke li konsentis esti nomita vicprezidento de la Regna Muzik-Ĉambro, subordigita al la ministrejo por popolklerigo kaj propagando de Goebbels. Estas pruvite, ke Furtwängler plenforte engaĝis por judoj (kiel ekz. por sia unua violonisto Szymon Goldberg). Sed ankaŭ por nejudoj ne akcepteblaj por la nazioj Furtwängler engaĝiĝis. Laŭ Rolf Liebermann li eĉ kaŝis minacatajn kolegojn kontraŭ la ekkapto de la Sekreta Ŝtata Polico Gestapo en sia loĝejo.
En malferma letero al Joseph Goebbels Furtwängler kritikis la 11-an de aprilo 1933 la diskriminaciadon de judaj muzikistoj: „Mi nur respektas unu dividstrekon finfine: tiun inter bona kaj malbona arto.“ La ministro tuj respondis: „Nur arto, kiu kreas el la plena popoleco mem, finfine povas esti bona kaj signifi ion por la popolo, por kiu ĝi estas kreita […] Bone devas esti la arto; krome tamen ankaŭ responskonscia, povita, populara kaj batalema.“ Furtwängler povis atingi, ke la „arjoparagrafo“ komence ne trafis la Berlinajn Filharmonianojn. En februaro 1934 li prezentis la Sommernachtstraum de la jam malpermesita Mendelssohn – kaj per tio li honorigis tiun ĉi demonstrative okaze de lia 125-a naskiĝtago.
Per sia subskribo sub la Voko de la Kulturkreantoj de la 19-a de aŭgusto 1934 li publike manifestis, ke li apartenas al la anaro de la Kondukisto.
Samjare li direktis la unuan prezentadon de la simfonio „Mathis der Maler“ de la komponisto Paul Hindemith, kiu estis rigardata kiel „dekadenca“ kaj al kiu la nazioj malpermesis koncertprezentadojn, kaj kiun defendis Furtwängler en sensacia artikolo. Kadre de la pro tio provokita skandalo la potenculoj devigis lin, abdiki de ĉiuj siaj postenoj; ekde aprilo 1935 li reekprenis sian publikan agadon, direktis la Berlinajn Filharmonianojn tamen nur kiel gastdirigento.
Postmilita tempo
En 1945 la usonaj okupantoj malpermesis al Furtwängler la direktadon. Kvankam neniam membro de la nazia partio, li devis sin respondeci antaŭ „sennaziiga proceso“. Furtwängler ŝuldis al la propeto de Paul Hindemith, Yehudi Menuhin, Szymon Goldberg samkiel sia multjara juda sekretariino Berta Geißmar, ke li estis absolvita en 1947.
Verkaro
Malpli multe konatas, ke Furtwängler ankaŭ komponis. Siajn plej gravajn verkojn li komponis post 1935. La plej multo, kion li antaŭe komponis, devenis el la jaroj ĝis la unua mondmilito. Ĝenerale lia stilo radikas en la heredaĵo de Anton Bruckner, Johannes Brahms kaj Max Reger.
Ĉambromuziko
Sonato por violono kaj piano no 2 D-maĵora
Anti-Atlaso
Anti-Atlaso estas montaro en la sud-okcidento de Maroko, orientigita suden-okcidenten kaj norden-orienten tra longeco de 600 kilometroj, situante inter Alta Atlaso kaj atlantika Saharo en Tafilaleto. Tiu ĉi montarĉeno apartenas al Atlasoj, kaj pli precize al unu el la tri elementoj de la marokaj Atlasoj — la du aliaj estantaj Alta Atlaso kaj Meza Atlaso.
Geologio
Anti-Atlaso estas praa montarĉeno, faldita antaŭ ĉirkaŭ 300 milionoj da jaroj dum la kuniĝo de la superkontinento de Pangeo, kiu tiam unuigiis Afrikon, Nordamerikon, Sudamerikon kaj Eŭrazion.
Estas vasta volviĝo de praaj rokaroj, precipe paleozoikaj. Altigita dum la terciaraj kinezoj kaj entranĉita de kanjonoj imponaj, ĝi estas disigita en du partojn de la granda entranĉo de uedo Draa. La unua pinto kulminas en Imguto kaj la dua en Amalu-n-Mansuro.
Temas pri regiono malmulte konata, kiu superregas la riĉajn oazojn de la valoj de Draa kaj de Dadeso. La pintoj kulminas inter kaj, sed la pejzaĝoj sciigas Saharon. Verdaj valoj kontrastas kun ĥaoso de rokoj de granda variado ( bazalto, granito (nome rozkolora granito jekaliaj feldspatoj ), trakito). Ĝi estas la plej arida montaro de Maroko. La akvo fluas en kelkaj malaftaj lokoj, konstituante grandvalorajn akvujojn. La maloftaj vilaĝoj reduktiĝas al manpleno da dometoj ĉirkaŭataj de daktilopalmoj.
Paleontologio
Tiu ĉi masivo estas estinta paleontologia ejo kun internacia renomo, kaŭze de la miriga malkovro de la ostoj de tute nekonata dinosaŭro, Atlasaurus, kiu loĝatigis Marokon antaŭ 180 milionoj da jaroj. Tiu ci dinosaŭro, kiu longis ĉirkaŭ naŭ metrojn, estas nomata Tazoudasaurus naïmi, laŭ nomo de vilaĝo Tazuda kie ĝi estis malkovrita, je 70 kilometrojn de urbo Ŭarzazato. Eble ĝi estis praulo de la Sauropoda de Nordameriko kiuj datiĝas de antaŭ 140 milionoj da jaroj — epoko kiam Nordafriko kaj Nordameriko estis ligitaj.
Guo Jianmei
Guo Jianmei (ĉine 郭建梅, naskiĝis en oktobro 1961 en Anjan) estas juristino kaj homrajta aktivulino en Ĉinio. En 2019 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
23779 Cambier
23779 Cambier estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Colleen Siobahn Cambier, finalistino en 2007 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Paul's School de Clearwater (Florido).
Vechea
Vechea [vekja] (hungare Bodonkút, germane: Budendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Chinteni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 740 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 643 (rumanoj, 20% hungaroj.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1283. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
13906 Shunda
13906 Shunda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la matematikiston Nikifor Nikolajeviĉ Ŝunda, profesoron ĉe la Ŝtata Pedagogia Universitato de Vinico kaj ties rektoron de 1975. Li multe faris por la universitato.
Savonnières (stacidomo)
Savonnières estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Savonnières, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Szentendre
Szentendre [sentendre] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szentendre, kies centro ĝi estas. La loknomo signifas: Sankta Andreo.
Geografio
Szentendre situas en dekstra bordo de Danubo. Dum la reĝlando la komunumo estis konsilantrajta urbo. Szentendre estas malnova, vere pitoreska historia urbeto en Hungario. Kun romantikaj stratoj kaj placoj – pro tio paradizo de pentristoj kaj aliaj artistoj – prezentas ankaŭ rigardindajn preĝejojn, kaj malnovan romkatolikan el la 13-a jarcento kaj serbortodoksajn i.a. kun admirinda ikonostazo. Plurcentoj da serbaj familioj rifuĝintaj antaŭ la turka regado ekloĝis ĉi tie en 1690 kaj fondis tre viglan ekonomian kaj kulturan centron por si, kies ĉarmaj karakterizaj trajtoj daŭre videblas. La Muzeo de la Serba Eklezio montras grandan trezoron de la ortodoksa eklezia arto, dum la publikon amase altiras famaj riĉaĵoj de la ceramika muzeo de Kovács Margit, de la galerioj de Béni Ferenczy, Béla Czóbel, Jenő Barcsay, Varga, elstaraj modernaj pentristoj, same la Parkmuzeo de Skulptaĵoj.
Interesa vidindaĵo ĝojigas tiun, kiu grimpas al Preĝeja monteto (Templom domb) sur la kruta, kurba vojeto, oni povas vidi, ke la tutaĵo de la ŝajne ne orde konstruita urbeto montras pitoreskan, ĉarman harmonion.
En la ekstera parto de la urbo estas trovebla la konstante riĉigata Subĉiela Etnografia Muzeo.
Vidindaĵoj en la ĉirkaŭaĵo
Aliflanke de Danubo situas la 22 km longa insulo Szentendre-insulo (Szentendrei-sziget), sur kiu troviĝas vilaĝoj kaj tre ŝatataj ripozejoj, kampadejoj. Ofta ŝiptrafiko ligas ilin precipe al la ĉefurba loĝantaro. Sed ripozejoj abunde troviĝas ankaŭ sur la Danub-flanko, norde de Szentendre: Leányfalu estas vilaĝo, kies deklivoj donas lokon al multaj ripozhoteloj kaj aro de vilaoj. Mediteranea klimato ĉe la orientaj deklivoj de la Piliŝ-montaro ebligas veran ĝardenkulturon kaj frukto-kultivadon. Varmakva strandbanejo allogas apud la ŝoseo, kaj ne nur dum varmaj tagoj.
Ĉe Tahi-Tótfalu ponto arkas super la rivero al la insula parto de la vilaĝo. Kaj tie, kaj en la sekva vilaĝo, Dunabogdány, ripozhoteloj kaj vilaoj dense troviĝas kaj ĉe la riverbordo, kaj sur la mildaj deklivoj. La abrupta vidaĵo de granda ŝtonminejo, kiu kvazaŭ malaperigas tutan monteton (Csűdi), aspektas eble iom fremde; la pavimoj de Budapeŝto originas el tiu ĉi surfaca minejo.
Grgurevci
Grgurevci, serbe Гргуревци, hungare Szentgergely [sentgergej] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Situo
Grgurevci situas sur deklivoj de Fruŝka Gora.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Grgurevci 1312 homoj, (1243 serboj, 14 kroatoj, 9 jugoslavianoj kaj aliaj).
Eszter Szilágyi Szabó
Eszter Szilágyi Szabó [ester silAdji sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Szabó Eszter estis hungara aktoro.
Camargo (Suda Rio-Grando)
Camargo estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Passo Fundo. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 592 loĝantoj.
Eszter Szilágyi Szabó
Eszter Szilágyi Szabó naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, pri la morto mankas informoj.
Biografio
Eszter Szilágyi Szabó lernis la aktoran profesion en privata lernejo de Kálmán Rózsahegyi. Ekde 1937 li havis rolojn en Nacia Teatro (Szeged), en trupo de Géza Kardoss en Pécs kaj Kassa. Ekde 1937 ŝi ricevis rolojn ankaŭ en filmoj. Inter 1940 kaj 1945 ŝi apartenis al pluraj malgrandaj teatroj ĉefe en Budapeŝto, poste ŝi forlasis la landon.
Junulara Hotelo
Junulara Hotelo (koree 청년호텔) situas en Man'gyŏngdae-guyŏk, Pjongjango, ĉefurbo de Nord-Koreio. Ĝi estas hotelo konstruinta en 1989. La hotelo estas unuaklasa hotelo. En la hotelo estas 30 etaĝoj kun 520 ĉambroj.
Piotr Dahlman
Piotr DAHLMAN (naskiĝis la 28-an de junio 1810 en Cieśle apud Buk,moris la 25-an de oktobro 1847 en Poznań) - pola poeto, tradukisto kaj publicisto balatanta en la Novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio.
Vivo
Piotr Dahlman estis filo de Karol kaj Helena Marysówna. En la jaroj 1824–1828 edukiĝis en gimnazio en Poznań. En 1828 komencis studi jursciencon en Berlino, sed rompis ĝin en 1831, por partopreni la novembran rielon. Poste iris al Krakovo, en 1833 revenis al Poznań, kie estis arestita kaj kondamnita al 6-monata mallibero. Post forpardono laboris kiel gravuristo, kun la rompo en la jaroj 1836–1839, kiam studis en la universitato de Vroclavo. En 1841 iĝis proksima kunlaboranto de „Tygodnik Literacki” (Literatura Semajnrevuo), kie aperigis publicistajn artikolojn. Li verkis poezion kaj literaturajn recenzojn. Publikigis historian tragedion Maryna Mniszchówna kune kun Poezje pomniejsze (Pli malgrandaj poeziaĵoj) (1841). Li tradukis versaĵojn de sudaj slavoj. Ankaŭ prilaboris plurfoje eldonatan polan-francan vortaron (1846). Loĝis en Poznań. Februare 1846 estis arestita en Śrem kaj malliberigita en Berlino. Pro malbona sanstato liberigita. Mortis en malsanulejo. Entombigita en la Tombejo de Meritaj Grandpollandanoj.
En literaturo aperas ankaŭ kiel Piotr Dahlmann.
Novembro de 2015
Jen listo de okazaĵoj en novembro 2015:
Kreuzberg (Berlino)
Kreuzberg estas urba parto en la distrikto "Friedrichshain-Kreuzberg" de Berlino. Kreuzberg estis memstara distrikto ĝis 2001, kiam oni kunigis ĝin kun "Friedrichshain".
Laŭ la malnovaj poŝtkodoj oni distingas du partojn de Kreuzberg: la "pli grandan Kreuzberg" (Kreuzberg 61) kaj la pli malgrandan, sed pli faman (SO 36). Dum la ekzistotempo de la Berlina Muro, "SO 36" estis ĉirkaŭita je tri flankoj kaj evoluigis alternativan memstaran kulturon laŭ la orienta rando de okcidenta Berlino.
Vizitindaĵoj
La Viktorioparko (germane: Viktoriapark) estas 12,8 hektarojn granda publika parko en Kreuzberg (Berlino). Troviĝas en ĝi promenvojetoj, kuŝherbejoj, ludejo, sportejo, gastejoj kaj, en aparta sekcio, bestoĝardeneto. La ripozumzono estas ĝardena monumento kaj faritis de 1888-94 fare de la pejzaĝarkitekto Hermann Mächtig; etendigis la tuton de 1914-16 Albert Brodersen. Tre proksime de la parko troviĝas ekde februaro 2015 la ĉefa oficejo de la Germana Esperanto-Asocio, nome en Katzbachstraße nr 25.
La Juda muzeo de Berlino (germane: Jüdisches Museum Berlin, hebree: המוזיאון היהודי בברלין) estas la plej granda siaspece en tuta Eŭropo.
Ĉefa gvardiejo (Vajmaro)
Ĉefa gvardiejo (germane: Hauptwache) aŭ Nova gvardiejo (germane: Neue Wache) en Vajmaro, Germanujo, starigitis inter 1834–1838 laŭ planoj de Clemens Wenzeslaus Coudray.
Detaloj
Ĝi konstruitis ĉe Grüner Markt (hodiaŭ: Platz der Demokratie 4) kiel trietaĝa domo anstataŭanta pli fruan samfunkcian deĵorantarejon. Nun ĝi estas parto de la studadcentro de Biblioteko Dukino Anna Amalia. Najbaras la de li planitaj lignaj haloj kvazaŭ enirejojn je Ruĝa Kastelo kaj Flava Kastelo. Antaŭ la intera muro post la Ruĝa kaj Flava Kasteloj estas Ildefonso-puto. Kune kun la arĥitektura kovraĵo de la lignaj haloj la Ĉefa gvardiejo estas digna kajbela finiĝo de la kastela antaŭplaco.
La dividiĝo de la fasado kun forte elstantantaj mezkolonoj kaj la supre de la alero kurbiĝinta gablo en formo de antika timpano memorigas onin je Andrea Palladio. La konstruaĵo estas klasikisma. En 1911 faritis pligrandiĝo por la Duka ĉambro ankaŭ kun elsaltanta kolonego kaj galbo. La iam sepaksa ejo kvazaŭ duobligitis per ses aliaj aksoj spegulbilde. En la gablospaco de ambaŭ videblas la duka blazono de Vilhelmo Ernesto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kun multo da dekoracio el kverka foliaro kaj laŭra branĉo. Restaŭrado iĝis en a jaro 1993-a.
Tiu ĉi konstruaĵo memkompreneble troviĝas sur la listo de unuopaj monumentoj vajmaraj protektotaj.
Notoj
<References />
Cortazar
Cortazar estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Cortazar.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 83175 loĝantojn. El tiuj estas 39569 viroj kaj 43606 virinoj. La komunumo havas surfacon de 331,80 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1730 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 662.7 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 29′ norda latitudo kaj 100° 58′ okcidenta longitudo.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11011a.htm
Juárez (Coahuila)
Juárez estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Juárez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05015.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 1395 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 0 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 1361 personoj apartenis al la katolika religio kaj 63 personoj al la protestantisma religio. 7 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 17 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Woudbloem
Woudbloem [ŬAŬTblum] estas vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen en la nederlanda provinco Groningen.
La nombro da loĝantoj de la vilaĝo malkreskis post la fermo de la terpomamelfabriko De Woudbloem de 173 en 1930 ĝis 128 en 1980. Post tio la nombro restis pli malpli stabila ĝis 2005 (120 loĝantoj). Pliposte la nombro malkreskis ĝis 99 en 2009. Woudbloem estas firma socio kun floranta asocia vivo. Post la 100-jara ekzisto en 2004 oni metis en 2005 artverkon laŭlonge la rivereto Scharmer Ae kun sur ĝi la ikono de la vilaĝeto; kvarfolia trifolio.
Viel-Saint-Remy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Občina Cirkulane
Obĉina Cirkulane estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 13 komunumoj kovrante areon de 32,1 km². Komence de 2018 tie loĝis 2324 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Cirkulane.
Loko, priskribo
Občina Cirkulane situas en la orienta parto de Slovenio en la regiono nomata Haloze ĉe la limo kun Kroatio. Ĉe la norda bordo fluas la rivero Drava. La alteco estas en la municipo de 210 m norde en la valo de la rivero ĝis 400 m en la sudo ĉe la limo kun Kroatio.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 13 vilaĝoj:
Brezovec, Cirkulane, Dolane, Gradišča, Gruškovec, Mali Okič, Medribnik, Meje, Paradiž, Pohorje, Pristava, Slatina, Veliki Vrh
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:196_x576839.5_y133922.5_s13_b4
Metropola areo de Malago
La Metropola areo de Malago estas la urba regiono kiu enhavas la urbon de Hispanio kiu nomigas ĝin kaj serion de satelitaj urboj kiuj funkcias kiel dormejaj, industriaj, komercaj, turismaj kaj servaj urboj.
La Metropola areo de Malago estas difinita laŭjure pere de Dekreto 213/2006 de 5-a de decembro, publikita en la Boletín Oficial de la Junta de Andalucía (oficiala gazeto andaluzia) numero 250 de 29-a de decembro de 2006, kaj enhavas la municipajn teritoriojn de Alhaurín de la Torre, Alhaurín el Grande, Almogía, Álora, Benalmádena, Cártama, Casabermeja, Coín, Málaga, Pizarra, Rincón de la Victoria, Torremolinos kaj Totalán, kie loĝas konstante 863.605 censitaj loĝantoj oficiale.
Kamber Ali Ĥan
Kamber Ali Ĥan (ofte pli simple Kamber) estas urbego en provinco Sindo (Pakistano).
Geografio
Kamber Ali Ĥan situas sur ebenaĵo en la nordokcidenta Sindo okcidente de Larkana. Tiu lasta urbo troviĝas 21, Sukur 84, Kveta 307, Karaĉio 319, Lahore 756, Peŝavaro 789, Rawalpindi 824, Islamabado 836 kilometrojn (aere).
Loĝantaro
La loĝantaro plejparte parolas sinde. Kamber Ali Ĥan atingis la internacian klasifikon urbego aŭ grandurbo en la 2010-aj jaroj. Islamanoj estas 98 %.
Klimato
Kamber Ali Ĥan situas en musona klimata regiono. Somero estas ekstreme varma kun temperaturoj 53 °C kaj vintro estas iomete malvarmeta, kelkfoje iomete sub frostopunkto. La varma vetero daŭras de majo ĝis septembro. Musono regas de julio ĝis septembro kaj alportas pluvegojn. Fulmotondroj kaj polvoŝtormoj estas tre oftaj.
Trafiko
Al Kamber kuras 3 flankovojoj, la plej grava el Larkana. La mallarĝa fervoja linio inter Larkana-Ĝakobabad jam estas malmuntita. Proksimaj enlandaj flughavenoj funkcias en Sukur kaj Ĝakobabad.
Alila trijodoacetato
Alila trijodoacetato aŭ C5H6I3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trijodoacetata acido kun alila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Alila trijodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la trijodoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan jodon, jodoformon kaj karbonan duoksidon.
Mátyás Hodgyai
Mátyás HODGYAI [hodjai] rumania hungara instruisto, lokhistoriisto. Li naskiĝis en Nicolești la 24-an de februaro 1949.
Cuerámaro
Cuerámaro estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Cuerámaro.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 22319 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 46 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,21 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
15683 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 13106 alfabetoj kaj 2563 analfabetoj. Do 16,34% de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11012a.htm
Kanjiĵa
Kanjiĵa (Кањижа, Magyarkanizsa) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Banato (tamen en regiono Baĉka). La hungaroj ŝatas uzi la formon Kanizsa (kaniĵa). Ankoraŭ 12 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Szeged-Senta, la lasta estas proksime. Kontraŭe troviĝas tra la ponto Novi Kneĵevac.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko. La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895, kiuj trovis tie terfortikaĵon. La unua mencio devenis latine el 1093 en formo Cnesa (knesa). La tataroj, poste la turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1241 kaj en la 16-a j.c. La kristana armeo venkis la turkojn en 1686, la regiono iĝis limgarda zono apartenanta al la Habsburga Imperio ĝis 1751, poste krona regiono Tiso. En 1773 la komunumo iĝis kampurbo havanta ankaŭ rajton pri pramo kaj apartenis al Bács-Bodrog. La urbeto prosperis el la agrikulturo. Dum la bataloj en 1849 la urbeto forbruliĝis. Post la rekonstruo ankaŭ la industrio trovis lokon (muelejoj, fajencouzino). En 1912 kuracbanejo kaj nova urbodomo konstruiĝis, ĉar la urbo havis jam rangon pri konsilantrajto. En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la urbon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs, Baja kaj aliaj ili proklamis respublikon. Ekde 1920 ĝi apartenis al SHS, ekde 1929 kiel Jugoslavio. Apud la urbo oni fondis vilaĝojn kun serboj por malgrandigi la hungaran plimulton. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis la urbon. Post 1960 oni minis nafton. Inundo okazis en 1970.
Insurekcio de Kościuszko
La insurekcio de Kościuszko estis pola nacia ribelo kontraŭ la Rusia imperio en 1794. La insurekcion provokis regado de la targovica konfederacio kaj la 2-a dispartigo de Pollando-Litovio.
Fenĉono
α-fenĉono estas natura organika kombinaĵo klasifikita kiel unuterpeno kaj ketono. Ĝi estas senkolora oleeca likvaĵo kaj posedas strukturon kaj odoron simile al tiu de kamforo. Fenĉono same estas konstituanto de absinto kaj esencoleo de ordinara fenkolo. Ĝi estas uzata kiel gustigilo en manĝoindustrio kaj parfumfabrikado.
Insurekcio de Kościuszko
La insurekcio komenciĝis la 12-an de marto kiam generalo Antoni Madaliński rifuzis malmultigon de la 1-a Grandpolia Brigado de Nacia Kavalerio kaj gvidis ĝin de Ostrołęka al Krakovo.
La Akto de Insurekcio igis Kościuszkon Ĉefo de Nacia Militforto. Li ekde tiam havis tutan potencon. La plej grava problemo estis tro malmulta nombro de soldatoj. Kościuszko komandis ke ĉiuj kvin domoj armigos unu infanterian rekruton kun fusilo, lanco aŭ hakilo. Dum du semajnoj devis esti armigotaj homoj iter 18 kaj 40 jaraĝo. Realece oni tamen ne sukcesis en krakova vojevodio kolekti 10 mil soldatojn. Pro manko de armiloj oni kreis trupojn kun lancoj kaj militaj falĉiloj.
Hans Asperger
Hans Asperger (naskiĝis la 18-an de februaro 1906 en Hausbrunn apud Vieno, mortis la 21-an de oktobro 1980 en Vieno) estis aŭstra pediatro, psiĥiatro kaj, laŭ iuj studoj, nazia eŭgenekisto, kiu sendis almenaŭ du infanojn en la klinikon Am Spiegelgrund clinic, sciante, ke ili estos la subjekto de kruelaj eksperimentoj kaj verŝajne eŭtanaziitaj sub la nazia murd-programo Aranĝo T4. Laŭ lia familia nomo estis nomita la Sindromo de Asperger.
Insurekcio de Kościuszko
La 1-an de aprilo korpuso de Tadeusz Kościuszko formarŝis al Kielce.
20000 Varuno
20000 Varuno estas tre granda transneptuna objekto malkovrita la de la usona astronomo Robert S. McMillan en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono). Ĝi estis unuafoje antaŭmalkovrita sur elde la observatorio de la Monto Palomar en 1954.
Insurekcio de Kościuszko
La 4-an de aprilo la ribela armeo venkis en la Batalo de Racławice kontraŭ la rusaj trupoj.
20000 Varuno
Ĝi estas ano de la klaso de la kubevanoj: "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno.
Hans Asperger
Hans Asperger naskiĝis en bieno proksime de Vieno. Jam ekde sia junaĝo li montris talenton por j. Finstudinte li defendis sian doktoriĝan tezon en 1931. Unuan okupon li trovis en 1932 kiel membro de porinfana universitata kliniko. En 1934 lia kariero jam estis evoluanta kaj tiam li translokiĝis al psiĥiatria malsanulejo en Lepsiko. Dum sia vivo li publikigis sume pli ol 350 medicinajn dokumentojn.
20000 Varuno
Nomo
Varuno ricevis la nomon de la hinduisma diaĵo Varuno, unu el plej gravaj diaĵoj de la antikva Hindujo, gardisto de la oceano kaj de la senmorteco, iome ekvivalento de Pozidono.
Insurekcio de Kościuszko
La 6-an de aprilo Tadeusz Kościuszko fondis tendaron ĉe Bosutowo (hodiaŭ: Bosutów). La rusa vojevodio aliĝis al la insurekcio.
20000 Varuno
Nomo
Ĝi ricevis la numeron 20000 ĉar ĝi estis la plej granda malkovrita kubevano kaj oni tiam opiniis ĝin pli granda ol Cereso.
Hans Asperger
Ne estas sciate certe, kion Asperger faris dum la fruaj jaroj de la 2-a mondmilito. Malpli frue dum la milito li estis soldata kuracisto en Kroatio. En 1944 li post publikigo de la artikolo pri siaj malkovroj rilataj al aŭtismo ekhavis lokon en la Universitato de Vieno. Preskaŭ senpere post la finiĝo de la milito li tie fariĝis direktoro de la urba porinfana kliniko.
Insurekcio de Kościuszko
La 7-an de aprilo oni enirigis al Krakovo 12 kanonojn forprenitajn en Racławice.
Hans Asperger
Hans Asperger mortis 74-jaraĝa en Vieno.
Insurekcio de Kościuszko
La 8-an de aprilo Tadeusz Kościuszko nomis Wojciech Bartos Głowacki standardisto de krakovaj grenadistoj.
La 17-an de aprilo komenciĝis la insurekcio de Varsovio. Plebo sub gvido de ŝuisto Jan Kiliński forpelis rusan garnizonon de la ĉefurbo. En la ambasado de Rusio oni trovis pruvojn ke politikaj eminentuloj ricevadis rusajn salajrojn. Kiel nova prezidento de Varsovio oni elektis Ignacy Wyssogota Zakrzewski.
20000 Varuno
Formo
Varuno havas de ĉ. 6,34 horoj kaj luma kurbo kun du pintoj. Pro tiu rapida rotacio, malofta ĉe tiel granda korpo, oni pensas, ke ĝi havas formon de longigita elipsoido, kun averaĝa denso proksima de 1 g/cm3 (krude, denso de akvo). Ekzameno de la luma kurbo montras, ke la plej taŭga formo de Varuno estus skalenan elipsoido kun b/a = 0,63 – 0,80 kaj c/a = 0,45–0,52. Depost la malkovro de Varuno, ankaŭ Haŭmeo, alia rapidrotacianta (3,9 h) granda objekto de la Kujper-zono montris longigitan formon.
Insurekcio de Kościuszko
La 18-an de aprilo Kościuszko eldonis ĉe Bosutowo Ordonon por rabatoj en servuto kaj humana traktado de kamparanoj.
20000 Varuno
Formo
La ĉeesto de satelito estis hipotezita en 2002 pro observoj de luma kurbo.
Insurekcio de Kościuszko
La 19-an de aprilo en Varsovio estis kreita la Provizora Konsilantaro Anstataŭa de Mazovia Duklando. La 24-an de aprilo estis kreita la klubo de polaj jakobenoj.
20000 Varuno
Grando
La grando de la Kujper-zonaj objektoj povas esti taksita per samtempaj observoj de ties varmoradiado kaj de reflekto de la sunradiado. Bedaŭrinde, la mezuro de la termika radiado, malforta pro la malproksimeco, estas pli malhelpita pro la absorbo fare de la atmosfero. Krome, la taksado dependas de nekonata parametroj (orientiĝo de la rotacia akso, termika inercio). Sekve, la taksado de la albedo varias, tio, kio kuntrenas neprecizecon de la grando. La taksadoj de la grando de Varuno variis inter 500 kaj 1060 km.
Insurekcio de Kościuszko
La 23-an de aprilo en Vilno komenciĝis insurekcio gvidita de Jakub Jasiński. Oni anoncis Akton de litova nacia ribelo. La ribelo sukcesis, malliberigitaj estis multaj rusoj.