cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isaac von Sinclair
Amikeco kun Hölderlin
Post ekstudado en majo 1794 li konatiĝis, eble dum filozofiaj prelegoj de Fichte, kun Hölderlin. En Jena li aniĝis al la studenta klubo Harmonistenorden. Sinclair fankatike jesis la Francan Revolucion kaj havis kontaktojn kun la jena-a Societo de liberaj viroj. Atestitis ankaŭ lia partoprento ĉe almenaŭ unu el la tiam oftaj studentaj surstrataj ribeletoj. Deĵorante ekde 1796 en respektive por la Landgrafujo Hesio-Homburg li malinterrompis la bonan rilaton al Hölderlin. Post la foriro de Hölderlin el la edukistlaboro en la familio Gontard en Frankfurto ĉe Majno li iris en septembro 1798 al Homburg por resti tie ĝis junio 1799. Post la morto de Susette Gontard, la Diotima de ties verkoj, (junio 1804) Sinclair peris al la tristega verkisto la postenon de kortega bibliotekisto.
Interfremdiĝo inter la du startis certe en 1805 kiam Hölderlin pridemandite kulpigis Sinclair kiu estis akuzita pro ŝtatperfido. En aŭgusto 1806 Sinclair informis la patrinon ke li ne plu kapablos engaĝiĝi por la amiko pro planita malmemstarecigo de Hesio-Homburg. Kiam tio vere okazis en la 11.9.1866 Hölderlin senditis en la modernan klinikon de Johann Heinrich Ferdinand Autenrieth al Tübingen. Hölderlin porĉiamigis la (samsekseman) amikon Sinclair en la filozofia romano Hyperion sub la figuro de Alabanda. En la poemo An Eduard la poeto eniris fratan aliancon kun la revoluciulo Sinclair. Memorante, Bettina von Arnim rakontis multe pri Sinclair ("St. Clair") en sia leterromano Die Günderode (1840).
Proceso pri ŝtatperfido
Gravega bato en la vivoj de kaj de Sinclairs kaj de Hölderlin estis la ŝtatperfidsuspekto ĉe Sinclair kaj kelko da liaj amikoj; ankaŭ pri ebla rolo de Hölderlin oni faris unue kelkajn etajn esplorojn. En konkekso kun publika loterio, per kiu la ŝtato de Hesio-Homburg intencis plibonigi la situaciaĉon financan, dungitis en 1804 la kavaliro-fripono Alexander Blankenstein kiun admiris ankaŭ Sinclair. Sed kiam Sinclair volis finfine konatigi la fraŭdaĵojn de Blankenstein, la kulpigito inverse mem kalumniis kaj malbonfamigis Sinclair en al 29.1.1805 ĉe la princo-elektisto Frederiko la 1-a (Virtembergo) kiu jam delonge kontraŭbatalis la parlamentanojn.
Blankenstein pruvile malkaŝigis fratian rondon de junio 1804 en Stuttgart, kie apud krom li kaj Sinclair partoprenis ankaŭ la ludwigsburga urbestro Christian Friedrich Baz, gvidisto radika de la virtembergaj parlamentanoj. Blankenstein do asertis ke tiam deciditis la mortigon de la princo-elektisto por eksplodigis revolucion. La virtemberga suvereno sukcese petis areston de Sinclair ĉe la homburga landgrafo, kies subulo estis Sinclair. Lin oni venigis al Virtembergo en la 26.2.1805; komisiono procesis kontraŭ Sinclair, Baz kaj aliaj laŭdiraj kunkomplotanoj. Hölderlin indulgitis pro malebleco pridemandiĝa. La homburga kuracisto kaj apotekisto kortega Müller en ekspertizo de al 9.4.1805 klarigis ke la frenezo de Hölderlin ŝanĝiĝis je furiozado dum kiu ĉiam denove laŭtvoĉe kriitis Mi ne volas esti jakobeno!. Fine evidentiĝis ke dum la kritikita kunveneto ja parolitis malbone pri la princo-elektisto sed ke neniam temis pri puĉo-preparo kaj Sinclair deklaritis senkulpa en la 9.7.1805.
Sinclair kiel diplomato kaj verkisto
Sinclair reprezentis la interesojn de Hesio-Homburg kaj de lia landgrafa moŝto Frederiko la 5-a dum multaj diplomataj misioj; mallongan tempon Sinclair eĉ estis registarestro. Ŝuldiĝas al lia engaĝiĝo ekzemple ke dum la Viena kongreso Hesio-Homburgo regajnis la plenan memstarecon. En la malfrua aŭtuno de 1805 senditis li al misio Berlinon kie li loĝis kunpatrine ĉe Charlotte von Kalb. Intertempe Sinclair ne plu simpatiis kun la idealoj de la Franca revolucio ekkontaktante kontraŭnapoleonajn kaj franclandmalamikajn rondojn. Kontraŭe, li pli kaj pli postulis la renovigon de la frua Germana Regno, kia tasko estu ĉe la nobelaro. Krome li defendis la ideon de la Kontraŭnapoleonaj liberiĝmilitojn kaj iĝis tre religia.
Por esprimi la novajn politikajn konvinkojn li verkistis ofte, skribis por gazetoj artikolojn kaj eldonis kelkajn poezilibrojn. Sub la pseŭdonimo anagrama Crisalin li verkis en 1806/07 draman trilogion pri la cevenaj protestantoj: la ribeloj de la hugenotoj kontraŭ Parizo estu ekzemplo por la propraj entreprenoj kontraŭ Napoleono Bonaparte. La temon nur poste reprilaboris Ludwig Tieck. Sinclair verkis ankaŭ du longajn filozofiajn verkojn (Wahrheit und Gewißheit, 1811–1813, kaj Versuch einer durch Metaphysik begründeten Physik, 1813) por kio li ankaŭ helppetis ĉe Hegel. Kaj la poeziaĵoj kaj la filozofiaĵoj malgravis kaj baldaŭ forgesitis.
Morto en Vieno
Dum la Viena kongreso Sinclair iĝis membro de la nobela ligo Adelskette. Realiginte plejparte la interesojn de Hesio-Homburg li volis partopreni la kampanjon kontraŭ la en la 1.3.1815 el la ekzilo reveninta Napoleono dum la Cent-Tagoj. Sed en la 1.3.1815 mortis la patrino kaj nur naŭ tagojn pli malfrue Sinclair, kiu jam estis suferinta plurajn apopleksiojn, ankaŭ forpasis. La cirkonstanctojn oni volis prisilenti ĉar li mortis en viena bordelo.
Échebrune
Échebrune [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 490 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Échebrune situas sudokcidente de Cognac.
Gedit
gedit estas tekstredaktilo libera, akordigebla kun la karaktera kodigo UTF-8, por la grafika uzantinterfaco GNOME.
Bazaiges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
SkyTrain (Vankuvero)
SkyTrain ( ĉieltrajno) estas la metroa sistemo de Vankuvero (Kanado). Ĝiaj trajnoj veturas aŭtomate, sen stiristo. Ĝiaj trakoj plejparte ne estas sub-, sed superteraj, sur pilieroj.
En 2010 SkyTrain havas reton de 68,7 km kun 47 stacioj; per tio ĝi estas la plej longa aŭtomata fervoj-sistemo en la mondo kaj la plej longa urba fervojo de Kanado. Ĝi konsistas el tri linioj; ĉiuj komenciĝas en stacio :
Ekzistas plano pri kvara linio (Evergreen Line), inter Lougheed kaj Douglas.
La du unuaj linioj estas administrataj de British Columbia Rapid Transit Company. La Canada Linion prizorgas la kompanio Protrans BC; ĝi ankaŭ uzas alispecajn veturilojn ol la aliaj du.
Monta solaglo
La Monta solaglo, Harpyhaliaetus solitarius, estas granda neotropisa aglo, tio estas birdospecio de la familio de Akcipitredoj.
Teritorio kaj habitato
La Monta solaglo estas indiĝena de Meksiko kaj Centra kaj Sudameriko. Ĝi troviĝas en montaj aŭ montetaj arbaroj, je altaĵoj inter 600 m kaj 2,200 m. La oftaj vidaĵoj el malaltaj teroj estas kutime misidentigoj de aliaj specioj, kutime de Urubitingo aŭ de Norda buteogalo; ne konfirmiĝis ankoraŭ vidaĵoj el malaltaj teroj. Ĝi estas rara en ĉiuj areoj de siaj teritorioj kaj malmulte konata. Oni scias malmulte pri ties dieto, nur ke ŝajne ili ofte predas grandajn serpentojn kaj unu plenkreskulo estis vidata ĉasanta idojn de cervoj. La restoj de ĉaĉalako aperis en unu nesto.
Aspekto
Plenkreskulo de Monta solaglo estas uniforme malhelgriza, ofte aspekte nigra, kun blankaj markoj en vosto, flavecaj vaksaĵoj kaj fingroj kun nigrecaj ungoj. La irisoj estas brunaj kaj estas nudecaj okulareoj. Ĝi estas 63–76 cm longa, pezas 3 kg kaj havas enverguron de 152–188 cm. Ĝi ŝajnas tre simila al la Norda buteogalo kaj al la Urubitingo, sed ĝi estas multe pli granda kaj havas klare pli larĝajn flugilojn, etende preskaŭ al la vostopinto. La escepte larĝaj flugiloj estas unu el la ĉefaj distingilaj karakteroj de tiu specio. Ties korpo havas ankaŭ tre diketa aspekto.
La junulo estas makulece bruna kaj flavecbruna, kun markoj ĉirkaŭ la okuloj. Ĝi aliflanke similas al plenkreskuloj.
Rilatoj
Ĵusaj studoj montris, ke la Monta solaglo estas tre proksime parencaj al nigraj akcipitroj, sed ĉiukaze ĝi ne meritas separatan genron.
NGC 4519
NGC 4519 (aliaj indikoj — UGC 7709, MCG 2-32-135, ZWG 70.167, VCC 1508, IRAS12308+0856, PGC 41719) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sedličky
Sedličky estas parto de urbo Jičín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordoriente de Jičín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/286. Estas ĉi tie registritaj 70 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Sedličky situas en katastra teritorio Jičín kun areo 12,06 km².
Memorindaĵoj
En Sedličky troviĝas Valdŝtejna loĝio kaj parko Libosad. Ankaŭ eblas ĉi tie viziti naturmemorindaĵon – monteton Zebín.
31861 Darleshimizu
31861 Darleshimizu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Darlene Shimizu, kiu mentoris en 2015 unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi estas instruistino ĉe la St. Edward School de Corona (Kalifornio).
Bruna truto
La Bruna truto, Salmotruto aŭ Trutosalmo (Salmo trutta) estas origine el Eŭropo specio de fisoj el la familio Salmonedoj. Ĝi inkluda kaj pure nesalakvajn populaciojn, nomataj Salmo trutta morfo fario kaj S. trutta morfo lacustris, kaj migrantajn formojn konatajn kiel martruto, S. trutta morfo trutta. Tiu lasta migras al oceanoj dum multe el sia vivo kaj revenas al nesala akvo nur por ovodemetado. Martruto en Britio kaj Irlando havas multajn regionajn nomojn krom Brown trout (Bruna truto), nome sewin (Kimrio), finnock (Skotlando), peal (Okcidento), mort (Nordokcidenta Anglio) kaj white trout (Blanka truto, Irlando).
Izmiro
Izmiro (İzmir) estas urbego en Turkio borde de la Golfo de Izmiro, kiu apartenas al la Egea Maro, siavice parto de la Mediteranea Maro. La urbo estas ankaŭ nomata "Perlo de la Egea Maro". Dum la antikva epoko la urbo havis la grekan nomon Smyrna (Smirno, novgreke Σμύρνη) kaj nun post Istanbulo estas la dua plej granda haveno de la lando. Ĝis 1922 en Izmiro loĝis ĉefe grekoj. En la otomana imperio tial la turkoj nomis la urbon "Giaour Izmir" ("malkreda Smirno"), ĉar tie loĝis preskaŭ senescepte grekaj kaj armenaj kristanoj kune kun signifa malplimulto de sefardaj judoj post 1492 venintaj el Hispanio.
Bruna truto
La specifa epiteto trutta derivas el la latina trutta, signife, laŭvorte, "truto".
Izmiro
La urbo havas 2.732.669 (stato: 2004) loĝantojn (kun najbaraj komunumoj 3.370.866 ), tiel ĝi estas la 3-a plej granda urbo de Turkio kaj ĉefurbo de samnoma provinco.
Historio
La urbon fondis ĉirkaŭ 3000 a. K. la lelegoj sur areo de la hodiaŭa urboparto Bayraklı, sed jam antaŭ loĝis tie homoj. Poste al urbo apartenis al influa areo de hititoj kaj ekde 688 a. K. iĝis grava urbo de la ionoj, greka popola tribo.
La lida reĝo Alyattes detruis Smirnon dum 630 a. K.. Nur la makedona reganto Antigono la 1-a Monoftalmo ("la unuokula") fondis la novan Smirnon je 20 stadioj sudoriente de la malnova urbo. Li konstruigis la havenon, kiu certigis por la urbo la riĉiĝon.
La urbon poste okupis la romia konsulo Dolabella kaj la urbo suferis du tertremojn en 178 kaj 180 p.K.. La romia imperiestro Marko Aŭrelio rekonstruigis la urbon, kiu iĝis en la sekvaj jarcentoj grava centro de la kristana mondo.
Ekde la jaro 395 la urbo apartenis al la Bizanca Imperio, dum 1083 okupis ĝin (por mallonga tempo) la marrabisto Caĥas kaj dum 1402 la centrazia konkeranto Timur Lenk.
Ekde 1424 ĝi iĝis parto de Otomana Imperio, kiam okupis ĝin la armeo de Murado la 2-a. Dum la otomana periodo Izmiro estis grava centro de komercado kaj tapiŝ-teksado.
Kvankam la Traktato de Sèvres dum 1920 la urbon promesis al Grekio, Turkio akiris ĝin dum 1922 kaj forpelis, murdis la grekajn kaj armenajn loĝantojn. Parto de forpelitaj grekoj kreis apartan kvartalon en Ateno kun la nomo Nea Smyrni (Νέα Σμύρνη).
La Traktato de Lausanne rekonis Izmiron kaj la tutan marbordan teritorion kiel posedaĵon de Turkio.
Partneraj urboj
La urbodistrikto Cigli havas partnerajn rilatojn al
Kalvinana preĝejo (Monoszló)
La Kalvinana preĝejo estas mezepoka religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Monoszló.
Historio
Katolika preĝejo Sankta Mikaelo estis konstruita en tiu loko en la 12-a aŭ 13-a jarcentoj. Dum la kontraŭturkoj bataloj la vilaĝo dufoje senhomiĝis. En la 17-a jarcento protestantaj etnobeloj alvenis. En 1751 tiu ĉi kalvinana preĝejo servis ankaŭ por protestantaj loĝantoj de Köveskál kaj Zánka. La postbaroka aspekto aperis en 1829 pro trakonstruo.
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ la ĉefvojo sola en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtonbarilo. En la korto kreskas kornuso en arba formo, laŭ botanikistoj ĝi ekkreskis en epoko de Napoleono. En mezo de la fasado reliefas la kvadrata turo kun la ĉefenirejo. Alia enirejo funkcias en flanko de la navo, kie estas videbla timpano (arkitekturo) kun interne reliefo. La absido estas gotika kaj kvarangula, iom pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. Interne la mebloj kaj la predikejo estis farita en 1830.
Echsenbach
Echsenbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Waldemar Esteves da Cunha
Waldemar Esteves da Cunha (naskiĝis, mortis ) estis en la momento de sia morto en 2013, la plej aĝa Reĝo Momo en Brazilo.
2797 Teŭkro
2797 Teŭkro estas granda malhela troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata Greka Tendaro.
Waldemar Esteves da Cunha
Biografio
Waldemar Esteves da Cunha naskiĝis en havenurbo Santos, Brazilo,. Dum multaj jaroj li laboris pri dentaj artikoloj en la familia kompanio.
2797 Teŭkro
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Waldemar Esteves da Cunha
Biografio
En 1950 li estis elektita Reĝo Momo de Santos, post la Maratono Dona Dorotea, maratono sur la strando de Santos.
2797 Teŭkro
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Teŭkro, filo de Telamono kaj greka batalinto je la Troja milito.
Waldemar Esteves da Cunha
Biografio
Inter 1997 kaj 2000 la karnavalo de Santos havis sekurecajn problemojn. La urbo volis ke la Sambo-Lernejoj estu tiom grandaj kiom tiuj de Naciaj Karnavaloj (Rio kaj San-Paŭlo) kaj ke defiloj okazu en Orla da Praia, sed bedaŭrinde ĉio estis blokita.
Reĝo Momo Waldemar, dum karnavalo de 2001, tiam 81-jaraĝa, revenis sur la Avenuoj por alporti pacon kaj ĝojon. Bedaŭrinde, nenio okazis, kaj defiloj restis blokitaj ĝis 2005. Tiun jaron Santos havis novan Sambejon, en Nordokcidenta Urbo, pli grandan ol la areo de Orla da Praia.
Pensiita, Waldemar vivis en Santos kun sia edzino Eunice, kvar filoj kaj ses nevoj. Li mortis en Santos.
En 2018, 5 jarojn post lia morto, la Memorial do Carnavalo kaj la sekcio de Kulturo organizis ekspozicion en lia honoro. ;
Unterägeri
Pri la komunumo
Unterägeri estas komunumo en Kantono Zugo, Svislando. Ĝi havis 7835 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Unterägeri situas ĉe la nordokcidenta fino de la Lago de Ägeri sudokcidente de la urbo Zugo. En Unterägeri fontas la rivereto Hüribach, kiu estas unu el la ĉefaj alfluantoj de Lago de Ägeri, kaj je la nordokcidenta pinto de la lago elfluas la rivero Lorze.
Limoj
La komunumo limas en okcidento al la Lago de Ägeri, en nordokcidento al la komunumo Oberägeri, en nordo al Menzingen kaj Baar, en nordoriento al la urbo Zugo, en oriento al Walchwil, en sudoriento al la alppaŝtejo Alpli, kiu estas eksklavo de la urbo Zugo sub la monto Rossberg, kaj fine en sudo al la komunumo Sattel en Kantono Ŝvico.
Historio
En la 6-a jarcento alemanoj eksetlis en la valo de Ägeri. La posedantoj de la bienoj en la valo plurfoje ŝanĝiĝis. Partoj apartenis dum mezepoko al la Virina Abatejo Zuriko, al la Monaĥejo Einsiedeln kaj al la Habsburgoj.
La 15-an de novembro 1315 de Zugo marŝis habsburgaj trupoj tra la valo de Ägeri kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo. Apud Morgarten okazis tiam la batolo, kiu finiĝis per neniiga malvenko de la Habsburgoj.
La du politikaj komunumoj Oberägeri kaj Unterägeri estiĝis en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio el la du malfrumezepokaj kamparankooperativoj, kiuj kultivis la komunajn bienojn de la valo de Ägeri, nome la supra kooperativo kaj la suba kooperativo. Post la politika sendependiĝo de Oberägeri sekvis ankaŭ la eklezijura per la konstruo de propra preĝejo en Unterägeri laŭ la planoj de Ferdinand Stadler en la jaro 1856.
Ekonomio
Im 19. Jahrhundert begann in Unterägeri die Industrialisierung, welche die Wasserkraft der Lorze nutzte. Mit der Industrialisierung stieg die Bevölkerungszahl stark an. Die Entwicklung von Unterägeri zu einem Kurort gegen Ende des 19. Jahrhunderts kompensierte den einsetzenden langsamen Niedergang der Industrie.
Nilo (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Nilo (el la greka Νείλος) estis oceanido, do filo de la titanoj Oceano kaj Tetiso laŭ la hezioda tradicio. Tamen, Pindaro asertis ke li estis filo de la titano Krono. Li personigis la samnoman riveron en Afriko, deveno kaj origino de la egipta civilizo.Nilo ricevis la plej elstaran kultadon en Egiptio, kies supervivado dependis entute de li. Pro lia generinta povo oni identigis lin unue al Oceano, kreinta diaĵo laŭ kelkaj teogonioj. Kromnomoj liaj estis Aetoso (aglo, pro la rapideco de lia fluado), Tritono, kaj Savinto, Patro, Suno kaj eĉ Egipto mem (pro la nepra rilato inter la rivero kaj la civilizo kiu spruĉis ĉe ĝiaj riveroj). La egiptanoj aldonis al li ankaŭ la atributojn de Osiriso. Nilo ricevis en Egiptio la saman honoradon kiel Zeŭso en Grekio, fakte oni nomis lin Egiptia Jupitero, kaj Homero faris lin posteŭlo de ĉi tiu dio. Ankaŭ la festoj kaj ceremonioj dediĉitaj al li similis sufiĉe al tiuj, de Zeŭso.
Li havis multnombran idaron, simboloj ankaŭ de la egiptia geografio kaj kulturo. Inter ili elstaris Nilo Anĥmemifiso (patro de Ankinoo kaj Telefaso laŭ aliaj versioj) kaj la najadoj Ĥiono, Anipo , Ankinoo kaj Memfiso, patrino de Libio. Tiu lasta edziniĝis al la unua reĝo de la lando, Epafo (filo de Zeŭso kaj Io) kaj naskis la heroojn Belo kaj Agenoro, kiuj edziĝis al aliaj filinoj de Nilo kaj daŭrigis tiel la reĝan familion.
Kvankam li reprezentis la riveron Nilo, tiu oceanido ne havis apartan rolon en la helena mitologio, tute male al tiu, kiun ĝi ĝuis en la egipta. Homero mencias lin dufoje, kun la nomo Egipto (Αἴγυπτος) kaj mencias «la akvo de Egipto, kiu devenas el la gedioj». La helenoj miris pri la fluado de la Nilo kaj ĝiaj regulaj inundoj. Herodoto klopodis klarigi la kialon, asertante ke la akvoj de tiu rivero venas rekte el tiuj de la Oceano, la granda rivero kiu ĉirkaŭis la mondon. Fakte, kelkaj verkistoj identigas ambaŭ diaĵojn, kaj oni konsideris sakrala la akvon de Nilo Oni ĉiam mencias ĝiajn sep elfluojn, generitaj de la vip-frapoj de Tizifono, la erinio kiu turmentis Ion.
Laŭ Higeno, Nilo estas reprezentata ĉiele per la konstelacio Eridano, pro lia longeco kaj profitdono, kvankam multaj verkistoj atribuas tiun stelaron al rivero Oceano. Pravigas la version de Higeno la ekzisto de brila stelo super la konstelacio nomata Kanopo, kiu estis insulo ĉirkaŭtia de Nilo.
La artaj prezentadoj de ĉi tiu rivera dio similis al tiuj de la ceteraj potamoj, barba homo kuŝante inter sia fluo kaj la vegetaro tipa de ĝi. Tamen, Paŭzanio atentigas pri eskepto en la skulptaĵoj de ĉi tiu rivero: oni kutime skulptas el blankaj ŝtonoj, sed por prezenti Nilon oni uzas nigrajn, pro tio ke ĝi trafluas Afrikon.
Aliaj roluloj same nomitaj
Krom la antaŭa, du diversaj roluloj de la helena mitologio nomiĝis Nilo:
Rájov (Mnichov)
Rájov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mnichov, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sude de Mnichov. Estas ĉi tie registritaj 44 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Rájov situas en katastra teritorio Rájov u Mariánských Lázní kun areo 9,32 km².
Fahy JU
Pri la komunumo
Fahy estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 361 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Fahy situas en okcidento de la regiono Ajoie sur altebenaĵo de la Tavola Ĵuraso sur averaĝa alteco de 567 m s.m. La komunumo troviĝas ĉe la franca landlimo en distanco de proksimume 7 kilometroj okcidente de la distriktĉefkomunumo Porrentruy. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,78 km², de kiuj proksimume kvarono, nome 26%, estas kovrita de arbaro, 57% servas por agrikulturo kaj 9% por setlado. 8% de la teritorio estis antaŭe dezerta kaj nun estas parto de la armilejo Bure de la Svisa Armeo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fahy limas en nordo al Croix (Francio), en nordoriento al Bure, en sudoriento al Haute-Ajoie, en sudo al Rocourt, en sudokcidento al Grandfontaine, kaj en okcidento al Abbévillers (Francio).
Trafiko
Fahy situas ĉe ĉefvojo de Porrentruy al Montbéliard en Francio. La plej proksima alveturejo al la sivsa aŭtovojo A16 siutas 5 kilometrojn oriente en Courtedoux. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Porrentruy.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fahy datiĝas el la jaro 1177 kiel Fahyl. Dum mezepoko Fahy apartenis al Burgonjo, sed la Princepiskopejo Bazelo jam frue postulis la regadon pri la teritorio. Pro tiuj kvereloj Fahy dum la Burgonjaj Militoj en 1474 kaj en 1475 estis dufoje preskaŭ komplete detruita kaj finfine fariĝis posedaĵo de la Princepiskopejo. Ek de la 16-a jarcento Fahy apartenis al la majorejo Bure de la voktejo Ajoie. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis aligita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Fahy apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Fahy apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Rheinberg
Rheinberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wesel de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
San Giorgio Scarampi
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktula apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Cabrières
La loknomo Cabrières povas rilati la la komunumoj
Bouesse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
János Szendrei
János Szendrei [jAnoŝ sendrei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szendrei János estis hungara historiisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1903). Lia nobela antaŭnomo estis mindszenti (ekde 1912), tial foje oni uzis la familian nomon en formo Szendrey. Lia familia nomo estis Wágner ĝis 1882.
János Szendrei naskiĝis la  1857 en Miskolc. Li mortis la 1927 en Budapeŝto.
Biografio
János Szendrei frekventis universitaton en Budapeŝto. Post la jura diplomo li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo, post monatoj en ministerio pri defendo. Li studvojaĝis al Habsburga Imperio, Germanio, Belgio, Francio, Italio. En 1896 li partoprenis en arkeologiaj esploroj en Muhi, Diósgyőr, Tapolca. Kune kun Ármin Vámbéry li esploris en Konstantinopolo. Li okupiĝis precipe pri sigeloj, blazonoj, armiloj. Li ricevis francan premion en 1902.
Moreno Valley
Moreno Valley (signife Valo Moreno, nome Brunhaŭta, Moreno estas hispane kaj Valley estas angle) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Riverside.
Geografio
Moreno Valley situas en valo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la suda parto de la subŝtato. Riverside (Kalifornio) troviĝas 16 km.
Historio
Indianoj vivis en tiu areo la plej frue. Hispanoj malkovris tiun valon en la 18-a jarcento, sed pro la sekeco ili ne interesiĝis pri la loko. En la 1850-aj jaroj usonanoj alvenis, sed mankis akvo por kultivi kreskaĵojn. En 1918 oni fondis armean bazon, kiu dum la 2-a mondmilito iĝis ekzercejo por armeaj pilotoj. Inter 1957-1989 aŭtokonkursejo funkciis en la nuna loko de butikcentro.
Țerova
Țerova [cerova] (hungare: Krassócser kraŝo:ĉer) estas vilaĝo en Rumanio norde de Reșița. En 1910 ĝi havis 880 loĝantojn (rumanoj, ciganoj); en 1992 573 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1690 (laŭ aliaj: 1433). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Reșița.
Fahy
Fahy estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
28791 Edithsykeslowell
28791 Edithsykeslowell estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Edith Sykes Lowell, kiu, kun sia edzo David estis subtenantino de la Observatorio Lowell. Edith estas nepino de Stanley Sykes. La fratoj Sykes (Stanley kaj Godfrey) konstruis la kupolon, kiu ŝirmas la historian refraktoron de 24 coloj de Lowell.
Tutarta verko
Tutarta verko estas verko, kiu unuigas en si diferencajn artojn kiel muziko, poezio, danco/pantomimo, arkitekturo kaj pentrarto. Ĉe tiu la kombinado ne estas ajna kaj ilustra: la eroj necese sin kompletigas. La tutarta verko havas „tendencon al forigo de la limo inter estetika kreitaĵo kaj realeco“ (Odo Marquard). Ĝi ne estas devota atentigo pri la dia kreitaĵo, kiel ankoraŭ spite de ĉiu pompo la arto inter gotiko kaj baroko, sed ĝi pretendas propran valoron.
Historio
La ideo de tutarta verko ekestis en la epoko de la romantiko. La filozofo Friedrich Schelling ekz. emfazis la „necesan diiĝon de la homo“ (Bruno aŭ pri la dia kaj natura principo de la aferoj, 1802). Tiu ĉi intensigita memkonscio permesis al si, egalrangigi la kreadon de artisto kun la kreado de la naturo.
Wagner nomis la atikan tragedion la „grandan tutartan verkon“. En sia traktaĵo aperonta tuj poste Das Kunstwerk der Zukunft (La artverko de la estonteco) li pliampleksigas la signifon de la nocio. En sia ampleksa libro Oper und Drama (Opero kaj dramo) li detalege priskribis, kiel en sia koncepto de muzikdramo la unuopaj artoj subordiĝas al komuna celo. La progresa labordivido (ekz. je la faka separigo en la teatro) kaj la egoisma izoliĝo en la socio laŭ sia vidpunkto devus esti abolita. Kiel pozitiva kaj same negativa modelo li konsideris la Grand opéra en Parizo, kiu unuigis ĉiujn scenartojn sur plej aktuala teknika nivelo.
La gefratoj de Wagner estintis samtempe aktoroj, kantistoj kaj ankaŭ dancistoj, kio pro la specialigo de la teatroprofesioj post 1850 ne plu eblis. Per alia vojo la efektivigantoj devis regajni ĉi tiun universalecon: per egalrajta kunlaboro pri la artverko serve al ĝia aŭtoro. Wagner parolas pri „kooperativo de ĉiuj artistoj“. Je tio li deiras de estetikaj ideoj de la romantiko, de la filozofio de Arthur Schopenhauer samkiel de politikaj idealoj ĉirkaŭ la revolucio de 1848 en Germanio, kiuj sekvis socian utopion:
Aktuala graveco
La ekspozicio „Der Hang zum Gesamtkunstwerk“ (La emo al tutarta verko) de Harald Szeemann en la Artdomo Zuriko kaj en la Muzeo por la 20-a Jarcento en Vieno montris diversajn tutartajn verkojn: i.a. la Merzbau de Kurt Schwitters, la katedraloj (ekz. Sagrada Família) de Antoni Gaudí, la Monte Verità ĉe Ascona, Il Vittoriale degli Italiani ĉe la Garda-Lago. La ekspozicio kolektas eŭropajn utopiojn ekde 1800, kiuj ne nur limiĝas je nure estetika graveco, sed ankaŭ celas la transformadon de la socia realeco en novan socion.
Nuntempe la nocio tutarta verko parte kongruas kun tiu de la (sinteza) intermedieco. Ĉu artverkoj, kiuj samtempe alparolas diferencajn sensojn, estas liberaj kombinaĵoj laŭsence de plurmedio aŭ ĉu ili kontentigas la postulon de unuiĝo al tutarta verko, tio dependas de la interpretado.
5855 Yukitsuna
5855 Yukitsuna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Akira Natori kaj Takeŝi Urata elde la Stacio Yakiimo, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Minamoto-no Yukitsuna, militestro de la Heian-epoko.
NGC 4519A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Kastelo de Pápa
La Kastelo de Pápa (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Esterházy [esterhAzi]) estas impona historia monumento, nun muzeo en Hungario, en urbo Pápa.
Historio
Familio Garai konstruis fortikaĵon en la 15-a jarcento en tiun lokon. Ĝi ne havis gravan rolon dum la kontraŭturkaj bataloj, tamen la fortikaĵo estis fortigita ĉefe kun remparoj. En 1626 familio Esterházy akiris kaj la fortikaĵon kaj la najbarajn bienojn. En 1704 soldatoj de la fortikaĵo aliĝis al liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a, sed pot 3 jaroj armeo de la Habsburgoj reokupis ĝin. Inter 1743 - 1784 la fortikaĵo estis trakonstruita al baroka kastelo laŭ projektoj de Jakab Fellner kaj József Grossmann. En la 1860-aj jaroj interne la ĉambroj estis renovigitaj. En 1945 la Ruĝa Armeo okupis la kastelon kaj ĝi estis uzebla kazerno. En 1959 la soldatoj forlasis la kastelon, poste nur la fasado renoviĝis. Plena renoviĝo okazis inter 1988 kaj 2015, poste muzeo, kinejo kaj kafejo ekfunkciis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj kaj kun kelkloke mansardoj situas sola en la ĉefplaco malantaŭ Preĝejo Sankta Stefano (Pápa). La konstruaĵo formas U-majusklon.
Kapelo
En fino de alo oklatera kapelo situas. Ĝi estis pentrita en 1754. La kapelo inter 1945-2015 estis ŝlosita, sed en 1989 ĝi estis renovigita. Nun ĝi estas funkcikapabla katolika kapelo.
Parko
Origine la parko estis tre granda. Dum la mallonga turka dominado vojaĝisto Evliya Çelebi skribis pri la parko: ...belega ĝardeno simile al ĝardeno de Irem... Depost la 2-a mondmilito malriĉuloj hakis multe da arboj por hejti. Tamen restis aceroj, fraksenoj, kaŝtanarboj, larikoj, fagoj. Nuntempe en la parko subĉiela teatro funkcias.
Stalo
Ankaŭ stalo apartenas al la kastelo. Ĝi estis trakonstruita al hotelo en 1980. Baldaŭ junulara amuzejo funkciis interne.
Bärnkopf
Bärnkopf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Alcalá del Valle
Alcalá del Valle estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 46 km2 kie loĝas 5372 geloĝantoj. Alcalá del Valle situas je 155 km de la provinca ĉefurbo Cádiz.
Imre Szenczy
Imre Szenczy [senci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szenczy Imre estis hungara instruisto, pastro, filologo, tradukisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1838), membro de Societo Kisfaludy (1847).
Imre Szenczy naskiĝis la  1798 en Szombathely. Li mortis la 1860 en Csorna.
Biografio
Imre Szenczy aliĝis al la premonstratoj en 1814, poste li lernis filozofion kaj teologion en Csorna kaj Pest (urbo). En 1821 li ekinstruis en Keszthely, baldaŭe en sia naskiĝurbo. En 1840 li translokiĝis al urbo Pest, kie li redaktis ekleziajn revuojn, poste li iĝis direktoro de gimnazio en Keszthely. En 1858 li ricevis la rangon preposto. Li okupiĝis ankaŭ pri kolektado de kreskaĵoj. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).
Hugó Meltz
MELTZ Hugó (melc) hungara literaturhistoriisto: Szászrégen, 31-a de julio 1846 – Nagyvárad, 20-a de januaro 1908.
Biografio
En 1864–66 li studis en universitatoj Leipzig kaj en 1866–68 en Heidelberg. Inter 1868 kaj 1871 li vivis en Pest, Vieno kaj Berlin. En 1872 li doktoriĝis en la universitato de Leipzig. Ekde tiam ĝis sia morto li instruis germanan lingvon kaj literaturon en Universitato Koloĵvaro, en 1894–95 li estis ĝia rektoro. Inter 1877 kaj 1890 li redaktis kaj eldonis kun Sámuel Brassai la plurlingvan revuon Összehasonlító Irodalomtörténeti Lapok (Komparaj Literaturhistoriaj Paĝoj), kiu estis pionirgrava ankaŭ internacie. Li estis la membro de Societo Petőfi (1876). Li publikis ankaŭ germane kaj en aliaj lingvoj.
Tabuk (Filipinoj)
Tabuk - Lungsod ng Tabuk - estas kvinaklasa komponanta urbego, ankaŭ diocezo en Filipinoj, en insulo Luzono, en Kordilera Administra Regiono, kie ĝi estas ĉefurbo de provinco Kalingo. Tabuk konsistas el 42 distriktoj.
Geografio
Tabuk kuŝas en la norda parto de la insulo for de la marbordo. Tuguegarao troviĝas 32, Ilagan 58, regiona sidejo Baguio 150, Kezonurbo 313, ĉefurbo Manilo 326, Cebuurbo 839, Puerto Princesa 909, Cagayan de Oro 1061, Dabao 1243, General Santos 1326 kilometrojn (aere).
Historio
Tabuk estis fondita en nekonata jaro kaj en 1918 jam pli ol 4 mil homoj luĝis en la komunumo (tiam dum dominado de Usono). Inter 1942-1945 la japanoj regis. Tabuk ricevis municipan statuson en 1950 kaj en la malfruaj 2000-aj jaroj Tabuk atingis la internacian klasifikadon urbego (pli, ol cent mil). Fine en 2010 la urbego ricevis komponentan statuson laŭ la filipina klasifikado.
Distrikto Ĵukov (Kaluga provinco)
Distrikto Ĵukov (Ĵukovskij, Жуковский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas norde de la provinco kaj limas kun distriktoj Borovsk, Malojaroslavec, Tarusa. Krome, ĝi limas kun urba distrikto de Obninsk.
Administra centro de la distrikto estas urbo Ĵukov. Aliaj urboj: Belousovo, Kremjonki. Entute la distrikto enhavas preskaŭ 200 setlejojn.
Tabuk (Filipinoj)
Trafiko
Tabuk situas laŭ ĉefvojo Tuguegarao-Baguio, krome kuras vojo al suden.
Distrikto Ĵukov (Kaluga provinco)
Plejparte la distrikton okupas arbaroj. Gravaj riveroj: Protva kun alfluanto Ugodka, Nara kun alfluanto Istja.
Tabuk (Filipinoj)
Klimato
La klimato de Tabuk estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas 1755 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, tamen inter majo-septembro pli ofte pluvas. La temperaturo varias inter 23-29 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Lingvoj
Tabuk estas hejmo de du indiĝenaj lingvoj.
Distrikto Ĵukov (Kaluga provinco)
Historio
En 1962-1966 la distrikto estis parto de distrikto Malojaroslavec. En 1974 ĝi estis alinomigita al distrikto Ĵukov.
Loĝantaro
Loĝantaro (laŭ tutsovetiaj kaj tutrusiaj popolnombradoj):
Transporto
La distrikton traigas ĉefaj aŭtovojoj:
Ekzistas multaj aŭtobusoj kun konstanta horaro de veturo kaj marŝrutkoj.
Etziken
Etziken estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 759 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Etziken situas en la Svisa Mezlando, ĉe la orienta flanke de la soloturna distrikto Wasseramt, en morena kamparo, kiun formis la glaĉeroj de la lasta malvarmepoko. La komunumo konsistas el la vilaĝo Etzikon kaj la setlejoj Stockmatt en nordokcidento ĝis al la fervojlinio, Gmeinimatten en nordo, Sandacker en nordoriento, Tägermoos en sudoriento, kaj Oberfeld en sudo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,38 km², de kiuj 32% estas kovritaj de arbaro, 56% servas por agrikulturo, kaj 12% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Etziken limas en nordoriento al Bolken, en sudoriento al Aeschi, en sudo en unu punkto al Hersiwil, en sudokcidento al Horriwil, en okcidento al Hüniken, kiu praktike kunkreskis kun Etziken, kaj en nordokcidento al Subingen.
Trafiko
Tra Etzken pasas la kantona vojo 269 de Herzogenbuchsee al Soloturno. La fervojlinio de Olten al Soloturno, kiu pasas laŭlonge de la norda komunumlimo, ne disponas pri stacidomo sur la kumunuma teritorio. La konekto al la publika transportreto funkcias pere de la buslinio de Herzogenbuchsee al Soloturno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Etziken datiĝas el la jaro 1252 kiel Ezzinchon. Ekzistas mencio pri la kavaliroj de Etziken, kiuj estis vazaloj de la Grafoj de Kiburgo. La rajtoj pri la ekleziaj interezjo apartenis dum mezepoko al la Monaĥejo Sankta Petro en Nigra Arbaro. Per aĉeto de la jaro 1466 kaj la kontrakto de Wynigen de 1665 la urbo Soloturno akiris la jurisdikcion pri Etziken.
Schönheide
Schönheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nechanice
La ĉefa turisma allogaĵo estas riĉe dekorita novgotika kastelo Hrádek u Nechanic, publike alirebla, situanta 3 km proksime de la urbo.
Tarlako
situo de la provinco (helruĝe sub la bruna provinco Pangasinano)
Tarlako - filipine Tarlac - estas provinco de la Filipinoj, nomata laŭ samnomaj rivero kaj provinca ĉefurbo. La provinca teritorio situas en la suda centro de la insulo Luzono, la plej granda insulo de la lando, inter la provincoj Zambaloj okcidente kaj Nova Ekijo oriente. La provinco estas parto de la administra regiono 3 de la Filipinoj - la regiono Centra Luzono.
Administra centro de la provinco estas la jam menciita samnoma urbo Tarlac. Laŭ la censo de la jaro 2007 sur la provinca teritorio vivis 1 243 449 homoj. Ĝi kovras areon de 3 736 kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso do estas po 454 loĝantoj laŭ kvadrata kilometro.
Oberfeld
Oberfeld signifas en la germana lingvo supra kampo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Arsène Lupin
Arsène LUPIN estas fikcia ĝentlemano-ŝtelisto, kiu ĉefrolas en serio de noveloj de Maurice Leblanc. Li ĝenerale koncentras sian penon por ŝteli altvaloraĵojn, sed li mortigas neniun por ĝi.
Biografio
Arsène Raoul Lupin naskiĝis en Blois en Francio en 1874 kiel filo de Henriette d’Andrésy kaj Théophraste Lupin.
Brikoesprimismo
Regionaj centroj de la brikoesprimismo estis la pli grandaj urboj de norda Germanio kaj de la die rejnlanda-vestfala industriregiono. Ankaŭ la Amsterdama Skolo flegis la arĥitekturostilon, kiu pli kaj pli disvastiĝis en aliaj regionoj.
Stilo
La brikoesprimismo ekestis samtempe kun la nov-afereca arĥitekturo de Bauhaus. Dum kiam ĉi tiu defendis la forigon de ĉiaj ornamoformoj, la arĥitektoj de la esprimismo tamen evoluigis ornamentan formolingvon kun malmildaj, eĝohavaj, ofte akraj elementoj. Tio ĉi devis esprimi la dinamikon de la epoko, sed ankaŭ ties akrecon kaj ŝtreĉojn.
Arsène Lupin
Biografio
Li studis juron kaj medicinon, posedas skermon, boksadon kaj ĵuĵicuon. Li ankoraŭ vivis, kiam Leblanc mortis en 1941.
Brikoesprimismo
Stilo
Plej grava konstrumaterialo estis la nomdoma briko, parte ankaŭ ceramikbrikoj. Aparte ŝatata estis por la formado de fasadoj la malmole bakita briko. Ĝi estis plej bone adaptita al la malfacilaj klimataj cirkonstancoj de industriaj terenoj aparte en la Ruhr-Regiono. Tamen ankaŭ gia karakteriza malmilda surfaco kaj la riĉa gamo da koloroj ekde bruno ĝis violkoloro faris ĝin modomaterialon de ĉi tiu epoko.
Arsène Lupin
Literaturo
En la dua libro, li sin batalas kun Sherlock Holmes (renomata Herlock Sholmès por eviti kopirajtajn problemojn). Nuntempa reeldonita libro uzas senŝanĝe la nomon de Holmes, ĉar la figuro pasis en la publikan havaĵon en 2000, 70 jarojn post la morto de Arthur Conan Doyle (en iuj landoj pli frue).
Brikoesprimismo
Stilo
Aparta distingilo de la brikoesprimismo estas la vigleco de la fasadoj, kiun kaŭzis celata metado de la brikoj al strukturoj. Per tio grandaj murosurfacoj estis vigligeblaj. Parte oni eĉ uzis misbakitajn ceramikbrikojn pro iliaj individuaj vidaĵoj kiel ornamajn elementojn. Oni metis la eĝohavajn brikojn multmaniere unu ĉe la alian kaj kreis varian ornamaron ĝis skulpta formado. Horizontalaj brikvicoj el alterne antaŭen kaj malantaŭen metita masonado, ekzemple ĉe Hans-Sachs-Domo en Gelsenkirchen (1927), estas alia ofta distingilo.
Foje la fasadoformon kompletigis konstruplastiko el ceramikbrikoj kaj ceramiko. Multverkinta skulptisto estis Richard Kuöhl]. Ankaŭ Ernst Barlach kreis stuojn el ĉeramikbrikoj, ekzemple la komencon de la friso Gemeinschaft der Heiligen ĉe la Katarina-Preĝejo je Lübeck (ĝin kompletigis Gerhard Marcks).
Foje troviĝas citaĵoj de aliaj arĥitekturaj stiloj, tradukitaj en la formolingvon de briko. Ekzemple la Chilehaus de Fritz Höger en Hamburgo estas stampita de Art Déco. La domego de la gazeto Anzeiger en Hanovro citas okcident-azian arĥitekturon. Sed la brikoesprimismo ankaŭ kreis tute apartajn, foje arbitrajn formojn, ekzemple la parabolpreĝejoj (kiel la preĝejo Heilig Kreuz en Gelsenkirchen-Ückendorf).
Rejnlanda-vestfalia industriregiono
En la regiono ĉe Ruhr kaj Rejno la brikoesprimismo travivis sian plej grandan disvastiĝon kaj fariĝis kvazaŭ regiona stilo. La materialo rezistis al la industriklimato. Krom tio ĝi ebligis ekvilibratan, riĉan fasadoformadon kun relative malmulta elspezo. Nur la malmole bakitaj brikoj estis multkostaj, tiel ke ankaŭ troviĝas domoj kun parte stukita, parte brika fasado.
Kaj en la industria arĥitekturo (fabrikhaloj, administrejoj, turakvujoj ktp.) kaj ankaŭ en la loĝdoma konstruo en la tuta Ruhr-Regiono ekestis multaj ekzemloj. Ankaŭ reprezentaj domoj kiel urbodomoj, poŝtoficejoj, preĝejoj kaj burĝodomoj estis starigitaj brike.
Ĝrava domo el ĉi tiu epoko estas la Hans-Sachs-Domo en Gelsenkirchen de Alfred Fischer, planita kiel plurfunkcia domo, poste tamen uzata kiel urbodomo. Per sia relative modesta brikofasado kaj rondigitaj anguloj ĝi transpontigas esprimismon kaj Nova Afereco.
Ankaŭ en Gelsenkirchen, en la urboparto Ückendorf, troiĝas la ĉefverko de Josef Franke, la parabolpreĝejo Heilig-Kreuz. La preĝejovolbo prezentas altan parabolon. Sur la pinto de la angula turo staras Kristo-figuro fasonita el brikoj. Heilig-Kreuz estis kiel preĝejo fermita la 18-an de aŭgusto 2007.
Aliaj ekzemplaj konstruaĵoj en la Ruhr-Regiono estas la policprezidantejo, Bert-Brecht-Domo kaj la urbodomo en Oberhausen, Alfred Fischers la administrejo de la Regiona Ligo Ruhr en Essen, la administrejo de la publiktrafika entrepreno BOGESTRA kaj la policprezidantejo en Bochum, same kiel la infanĥirugiejo de la urba malsanulejo en Dortmund. Apartaĵo de la esprimismo troviĝas en Kamp-Lintfort en la malalta Rejnlando: Tie ekestis inter 1920 kaj 1924 proksimume 14 duloĝejaj domoj laŭ stilo de esprimismo, kiujn starigis karbominejo „Friedrich Heinrich“ AG por superaj dungitoj (ekz. minteknikistoj). Elstaraj ekzemploj por brikoesprimismo en Duseldorfo estas la domensemblo Ehrenhof, la Wilhelm-Marx-Domo kaj la loĝodomoj ĉe la stratoj Kaiserswerther Straße, Cecilienallee, Lützowstraße kaj la placo Golzheimer Platz.
Nordokcidento de Rio-Grando
Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense) estas unu el la mezoregionoj en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Laŭ oficiala takso de 2009 fare de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en la teritorio vivis loĝantoj.
Scheffler
Scheffler estas familinomo kiu povas kongrui kun:
Bad Traunstein
Bad Traunstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Viridiana
Viridiana estas hispan-meksika filmo de 1961 reĝisorita de Luis Buñuel, kun la ludoj de Silvia Pinal, Francisco Rabal, Margarita Lozano kaj Fernando Rey, en la ĉefaj roloj. La filmagado estas bazita sur la romano "Halma", de Benito Pérez Galdós, kaj estis planita kiel pluigo de la filmo "Nazarín" (1959), ankaŭ reĝisorita de Buñuel.
Polemiko
La filmo ricevis la plej altan premion de la Festivalo de Cannes, nome la Ora Palmo, "ex aequo" (kunpremiitaj) kun la franca filmo Une aussi longue absence (Tiom longa foresto), reĝisorita de Henri Colpi. Tuje, la gazeto de la Vatikano nome L'Osservatore Romano akre kritikis la «malpion kaj blasfemon» de la verko. La hispana funkciulo de Kinematografio, kiu estis ricevinta la premion, estis elpostenigita kaj la filmo estis malpermesita en Hispanio dum la frankisma diktaturo kaj en Italio. Fakte la frankisma cenzuro ordonis la detruon de la rulaĵo, sed Silvia Pinal sukcesis fuĝi al Meksiko portanta ekzempleron, kaj tiel savis ĝin. En Hispanio, la filmo estis publikigita nur deksep jarojn post la filmado, kiam okazis la Hispana Transiro al demokratio.
Intrigo
La monaĥiniĝonta Viridiana (Silvia Pinal) eliris el konvento por viziti sian onklon kiu estis paginta ŝian edukadon, nome don Jaime (Fernando Rey). Dum tiu vizito, don Jaime, impresita de la simileco inter Viridiana kaj sia mortinta edzino, endormigis ŝin kaj klopodis perforti ŝin, sed finfine li ne kuraĝis. Poste, li klopodis reteni ŝin kiam ŝi intencas reveni al la monaĥinejo; li mensogis dirante, ke ŝi jam ne povas reveni tien, ĉar li estis perfortinta ŝin dumdorme. Tio definitive malproksimigis Viridiana disde ŝia onklo, kiu, post ŝia foriro, memmortigis sin. Viridiana, kiu sentas sin kulpulo pro la morto de sia onklo, rezignis el monaĥiniĝo kaj restis en la bieno por praktiki karitaton, invitante grupon de almozuloj, kelkaj el kiuj finfine atakos kaj rabados ŝin. La alveno de Jorge (Francisco Rabal), natura ekstergeedza filo de don Jaime, ŝanĝos definitive la destinon de la junulino. Ankaŭ la rolo de la servistino Ramona ludas grave en la disvolvigo de la rilatoj inter la roluloj.
En unu el la scenoj plej komentitaj kaj memorata, la almozuloj profitas la foreston de la posedantoj por organizi diboĉeman festenon post kiu ili faras "fotografion" en kiu ili pozas kiel Jesuo kaj la dekdu apostoloj en la pentraĵo de La Lasta Vespermanĝo de Leonardo da Vinci, bildo kaj momento kiu estas konsiderata sankta fare de katolikoj, kaj tio certe ludis gravan rolon en la menciita polemiko.
Soudná
Soudná estas parto de urbo Jičín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordoriente de Jičín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/286, laŭlonge laŭ ĝi aleo de Valdštejn. Estas ĉi tie registritaj 77 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Soudná situas en katastra teritorio Jičín kun areo 12,06 km².
Graben BE
Graben estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 313 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Graben situas ĉe la norda bordo de la rivero Aro, oriente de la alfluo de Önz. La komunumo Graben ne disponas pri aparta centro sed konsistas el tuta aro de malgrandaj vilaĝetoj, nome Baumgarten, Burach, Gsoll, Hubel, Kleinholz, Schörlishäusern, Schwendi kaj Stadönz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,16 km², de kiuj 36,6% estas kovritaj de arbaro, 52,7% servas por agrikulturo kaj 6,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Graben limas en nordo aliflanke de la rivero Aro al Bannwil, en nordoriento al Aarwangen, en sudoriento al Bützberg, en sudo al Herzogenbuchsee, en sudokcidento al Heimenhausen, kaj en nordokcidento al Berken.