cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kulturhaus Abraxas
Ekde januaro 1996 la kulturaj centroprogramoj okazas tie plejparte muziko, aparte ĵazo, kaj ankaŭ teatro, manifestacioj kaj ekspozicioj. Ekde februaro 1998 ankaŭ la Federacia Unuiĝo de Vidaj Artistoj estas situanta en la oficejo de Abraxas kaj uzas la ekspoziciejon. Ĉiujare la Lab.30 amaskomunikilara artfestivalo okazas ĉe Abraxas.
Miranio
Miranio (Myrania, ankaŭ nomata, eble erare Myrana) estas internacia planlingvo proponita de J. Stempfl el Beieren en 1884. La projekto estas bazita sur la latina kun vortprovizo de aliaj devenoj.
En 1887 ĝi estis reformita kaj reprezentita sub la nomo Communia. Ĝi estas citita de Louis Couturat kaj Leopold Leau, en ilia Histoire de la langue universelle.
Nombroj (1-10): un dui tre quar quin sex sib och nöf desh
Rosa (Turingio)
Rosa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. Fine de la nova urba komunumo havis  loĝantojn. La areo situas en la geografia regiono Turingia Arbaro.
András Vándor
VÁNDOR András [pr. va:ndor] Reismann estas hungara aktoro naskiĝinta en Baia Mare la 4-an de novembro 1928.
Kariero
Vándor debutis en Baia Mare en 1953 poste li ludis ekde 1956 ĝis 1968 en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare. Poste li fariĝis aktoro de la Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea ĝis 1976, kiam li reiris al la teatro de Satu Mare.
Preĝejo Rita de Cascia (Budapeŝto)
Kirko Rita de Cascia estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros.
Historio
Post la 2-a mondmilito nova katolika filio formiĝis en Józsefváros. Komence oni aranĝis mesojn en infanĝardeno. Post unu jaro la najbara parcelo estis akirita, kie oni konstruis kapelon kaj sakristion, poste eĉ kulturdomon. En 1954 la kapelo kaj la kulturdomo estis unuigita kaj formiĝis jam pli granda kapelo. En 1992 László Paskai altrangigis la filion paroĥo, samtempe la kapelon kirko. Ekde 2005 koruso funkcias en la preĝejo kaj en la sama jaro alvenis nova plene elektronika orgeno.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ la trotuaro inter domoj. Pál Molnár C. pentris la ĉefaltaran bildon. Same interne estas videbla ekde 1951 ligna skulptaĵo pri Rita de Cascia, krome menciindas ceramika kruco granda ol homo.
NGC 4944
NGC 4944 (aliaj indikoj — UGC 8167, MCG 5-31-118, ZWG 160.124, PGC 45133) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reddit
Reddit (kutime skribata reddit senmajuskle; pron. /ˈrɛdɪt/) estas socia retejo pri aktualaĵoj kie la enskribitaj uzantoj afiŝas enhavojn, aŭ per ligilo aŭ tekste (memafiŝo). Post la afiŝado, aliaj uzantoj voĉdonas "supren" aŭ "malsupren" por rangigi la afiŝon kaj decidi ĝian pozicion sur la ĉefa kaj aliaj paĝoj de la retejo.
Reddit fondiĝis en 2005, fare de Steve Huffman kaj Alexis Ohanian kun interalie Aaron Swartz. Ĝin aĉetis la eldonejo Condé Nast en oktobro 2006. En septembro 2011, Reddit estas apartigita de Condé Nast mem, kaj nun funkcias kiel subfilio de la superfirmao de Condé Nast, Advance Publications.
Reddit estas plurlingva, kaj Esperanto estas inter la elekteblaj lingvoj, sed esperantlingva enhavo tre malabundas ĝis nun.
Redditeroj
Reddit estas organizita laŭ "subreddits" aŭ redditeroj esperante. Ĉiu redditero havas unikan temon, de kiuj kelkaj estas esperantlingvaj. Jen ekzemploj:
Subreddits
La enhavo de la retejo estas dividita en grandan nombron da temoj, dum nur 50 el tiuj temoj, kiuj estas konsiderataj "defaŭltaj temoj", estas videblaj sur la ĉefpaĝo de la retejo por novaj uzantoj kaj por registritaj uzantoj, kiuj ankoraŭ ne eniris la retejon sub ilia uzantnomo. En junio 2015 la kvindek defaŭltaj temoj de la retejo estas: Iom simila al la fejsbuka retumado, komonumoj enhavantajn grandnombron da aktiviulaj uzas tiun ĉi diskutretejon por antaŭenigi siajn komunajn celojn. Ekzemple, aktuale en 2021 la plej granda kontraŭlabora komunumo en la interreto estas la r/antiwork paĝo sur Reddit kun proksimume 1.3 milionoj da sekvantoj.
Sociaj eksperimentoj
Ĉiujare, la fondintoj de la platformo Subreddit publikigas specialan projekton honore al la 1-a de aprilo, kiu inkluzivas socian eksperimenton inter retumantoj, kiu baziĝas sur la kolektiva agado de la uzantoj de la retejo.
En 2015 oni lanĉis en Subreddit nomitan r/thebutton kiu enkondukis butonon kaj kronometron kiu tiktakas 60 sekundojn reen. Uzantoj kiuj malfermis, ekis sia uzo de tiu ĉi retejo, antaŭ tiu tago povis premi la butonon nur unufoje aŭ elekti tute ne premi ĝin. Ĉiufoje kiam iu premis la butonon de la kronometro, ĝi tutmonde retiktakis ĝis 60 sekundojn kaj la uzanto ricevis markon apud sia nomo kun iu koloro. La diversaj koloroj simbolis la stadion en la tiktakado en kiu la uzantoj premis la butonon kaj tiel kreis simbolan dividon de la retumantoj en identigajn grupojn laŭ koloroj.
La projekto vekis intereson pri la agadmanieroj de la uzantoj en situacio kie malgraŭ la libereco de agado donita al ili, la plej multaj el ili organiziĝis en grupoj en mallonga tempo por krei komunajn verkojn kune. La rezultoj de ĉi tiu eksperimento pruvas la kapablon antaŭdiri kaj influi la konduton de individuaj uzantoj en la reto danke al ilia asocio kun pli granda komunumo.
Aleksandro Gribojedov
Aleksandro Sergejeviĉ Gribojedov (Александр Сергеевич Грибоедов; naskiĝis la 15-an de januaro 1790 (laŭ aliaj fontoj en 1795) en Moskvo kaj pereis (estis murdita) la 11-an de februaro 1829 en Teherano (Persio nun Irano). Li estis eminenta rusa dramisto, muzikisto, poeto kaj diplomato.
Li estas fame konata en la mondo kiel homo unius libri (latine – homo de unu libro), t.e. aŭtoro de lia sola rimarkinda verkaĵo "Malĝojo pro saĝo" (ruse "Горе от ума"). Ĝi ne perdis sian aktualecon ĝis nun kaj estas sufiĉe populara teatraĵo en Rusio.
Juneco
Familio de Gribojedov estis sufiĉe riĉa kaj posedis ĉ. 2000 geservutulojn. Juna Aleksandro estis bone edukita kaj flue parolis kelkajn eŭropajn lingvojn (germanan, francan, anglan kaj italan). Poste li eklernis ankaŭ la malnovan grekan, la latinan, la turkan, la araban kaj la persan lingvojn. Li sukcese studis en Moskva universitato kaj jam en 1812 diplomiĝis en tri ĝiaj fakultatoj: matematika, jura kaj leksika.
Milito kontraŭ Francio
En 1812 okazis invado de franca armeo sub gvido de Napoleon Bonaparte en Rusian Imperion. Kiel volontulo Aleksandro Gribojedov rekrutiĝis en moskvan husaran regimenton, kiu dum la milito restis en rezervo kaj ne partoprenis la militbatalojn.
Kariero
En 1814 Gribojedov demisiis kaj okupiĝis ĉefe pri verkado de literaturaĵoj. Ekde 1817 li servis en Kolegio de fremdaj aferoj en Sankt Peterburgo, kie ankaŭ servis lia dufoja samnomulo Aleksandro Sergejeviĉ Puŝkin, granda rusa poeto kaj verkisto. Ambaŭ eminentuloj baldaŭ interkonatiĝis kaj amikiĝis.
Ekde 1818 Gribojedov servis en rusia misio en persa Teherano. Ekde 1822 lia oficejo troviĝis en kartvela Tbiliso (tiam – Tifliso), kie li servis kiel asistanto pri diplomataj aferoj de ĉefkomandanto generalo Aleksio Jermolov.
En 1826 li estis arestita en fortreso Groznij (nun ĉefurbo de respubliko Ĉeĉenio), ĉar lin oni suspektis en komploto de Decembra ribelo. Li kvar monatojn troviĝis en prizono de Sankt Peterburgo kaj sukcesis pruvi sian lojalecon. Lin oni reliberigis kaj septembre de 1826 li aktive partoprenis en diskuto kaj subskribo de grava Turkmanĉaj traktato en 1828 inter Rusio kaj Persio. Ĝi multe plialtigis avantaĝojn kaj influon de Rusia Imperio en Kaŭkazo.
Gribojedov alveturigis ĝin en St. Peterburgon kaj prezentis al la imperiestro Nikolao la 1-a. Post tio la caro komisiis al li postenon de la ambasadoro de Rusio en Persio.
Pereo
Dum transportado de la kadavro en Rusion la procesion trafis Aleksandro Puŝkin kaj mense adiaŭiĝis kun sia amiko.
Gribojedov estis sepultita en la groto de monto Mtacminda en panteono de Tbiliso.
Malfeliĉa geedziĝo
En 1828 Aleksandro Gribojedov edziĝis al tre juna (15j.) kartvela princino Nino Ĉavĉavadze (kartvele: ნინო ჭავჭავაძე), al kiu li antaŭe instruis muzikon. Ŝi estis graveda, kiam ŝia edzo forveturis al Persio. Bedaŭrinde ŝi abortis kaj ties bebo mortis, post komuniko de informo pri pereo de Gribojedov.
Nino tre amis sian edzon kaj neniam plu edziniĝis. Sur la tomboŝtono de Gribojedov estas ŝiaj vortoj: "Racio kaj aferoj viaj estas senmortaj en memoro de rusoj, sed por kio supervivis vin mia amo?"
"Malĝojo pro saĝo"
Esence teatraĵo "Malĝojo pro saĝo" far Aleksandro Gribojedov estas elstara satiro pri tiama moskva mondumo.
Multaj frazoj de libro iom post iom iĝis tre popularaj kaj nun ilin oni ofte uzas kiel aforismoj:
La teatraĵo estas literatura objekto en rusiaj lernejoj.
5095 Escalante
5095 Escalante estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la boliva edukisto Jaime Escalante (1930–2010), kiu instruis pri matematiko al malfavorigitaj infanoj en la Altlernejo Garefield (Kantono Los-Anĝeleso).
Ferenc Váradi
Kariero
Váradi fariĝis aktoro en Debrecen kiel jurstudento, en 1843–44 li estis kunulaktoro de Sándor Petőfi. Poste li esti ano de vaganttrupoj. Inter 1850 kaj 1890 li estis plurfoje direktoro de tatro.
Lucrezia Orsina Vizzana
Lukrecia Orsina VIZZANA (1590 - 1662) estis itala monaĥino, kiu vivis inter la Renesanca kaj la Baroka epokoj.
Vivo
Ŝi estas konata pro sia muzika talento kiel kantistino, orgenistino kaj komponistino. Lukrecia Orsina Vizzana eniris la konventon ‘Santa Cristina della Fondazza’ en la aĝo de ok jaroj, kiam ŝia patrino mortis. En la konvento Lukrecia ricevis konsolon kaj protekton de la komunumo. Baldaŭ ŝi ekkomencis ricevi muzikajn lecionojn sub sia onklino Camila Bombacci, membro de la parokaro, kaj orgenistino de la monaĥejo.
Malkovrinte la apartan talenton de Lukrecia por la muziko, la monaĥinoj sekrete dungis la instruiston Ottavio Vernizzi por instrui kaj trejni ŝin en la arto de muzikkomponado.
Xixona
Xixona (kaj Jijona en la hispana, prononce [ĥiĤOna]) estas hispana municipo lokanta en Valencia Komunumo kaj en provinco Alakanto. Ĝi situas en komarko L'Alacantí. Ĝia areo konsistas je 163,76 km2. Laŭ la loĝantoregistro personoj rezidis en la municipo en la jaro 2018.
Lucrezia Orsina Vizzana
Vivo
Malgraŭ ke tiu konvento estis formale difinita kiel klostra konvento, ĉi tiu kondiĉo ne estis tre severe konsiderata de la monaĥinoj. Ŝajnas ke la kontakto kun la ekstera mondo estis ofta, eĉ ofertante koncertojn publike. Do, Vernizzi eniris la konventon malgraŭ la tiamaj striktaj reguloj, kaj tiel li instruis Lukrecian dum ĉirkaŭ 8 jaroj.
Xixona
La municipo estas tutmonde konata kiel devenloko de populara dolĉaĵo konsumita en la tuta lando decembre kaj januare, tio estas ĉirkaŭ la festoj de Kristnasko, Novjaro kaj la Tri Magoj, nome turrón, speco da nugato.
Lucrezia Orsina Vizzana
Vivo
Malgraŭ la religieca enhavo, la publikigo de la libro rezultigis skandalon por Romo. La Eklezio konsideris preskaŭ herezan ne nur, ke klostra monaĥino sin dediĉi  al muzika komponado, sed pli malbone, ke ŝi publikigis siajn verkojn.
Post la protestanta reformo, la Katolika Eklezio ekstremis la monastikajn regulojn por subteni ordon malantaŭ la muroj de la monaĥejoj. Tiusence la Kontraŭreformo penis limigi la publikan agadon de religiemaj virinoj, inkluzive la muzikan ludadon kaj komponadon.
Bedaŭrinde Lukrecia travivis unu el la plej rigoraj stadioj de la konventa vivo, ĉar ĉio finiĝis malbone por ŝi kaj siaj religiaj fratulinoj.
La ekleziaj aŭtoritatoj, instigitaj per anonima letero kaj denuncoj, lanĉis esploron en la konvento. La monaĥinoj respondis per organizado de strikta dialektika defendo kaj praktikado de pli kaj pli da muziko. Ili konsideris la muzikon kiel validan kultadon, kaj tiel defiis la aŭtoritaton de la sinsekvaj ĉefepiskopoj de Bolonjo. Sed ili ne sukcesis en siaj klopodoj por ke la sendependemaj, kaj foje malkaŝe ribelemaj monaĥinoj obeu la ekleziajn regulojn.
Lukrecia postvivis tiun katastrofon, sed tio terure efikis en ŝi. Oni al ŝi permesis loĝi en domo proksima kun la eksplicita malpermeso ne okupiĝi pri iuj muzikaj agadoj. Ŝajne tia ordono vere ne estis bezonata, ĉar tiam la malfacilaĵoj de tiom multaj jaroj da batalado pelis ŝin al mensa malstabileco.
Hodiaŭ ŝiaj ‘Componimenti musicali’ estas savitaj kaj estas konsiderataj unu el la plej sukcesaj kaj originalaj specimenoj de la Seconda Prattica, kiel oni nomis al la moderna stilo. Ĝi estas la sola konata verko de Lukrecia Orsina Vizzana, kaj de iu ajn monaĥino de Bolonjo.
La 20 motetoj de ‘Componimenti musicali’ estas profunde emociaj kaj malkaŝas la scion de Lukrecia Orsina Vizzana pri fruaj barokaj tendencoj, aparte pri la kromatismo de Monteverdi. Ĝia ornamado kaj retoriko estas plej delikata, kun multaj frazoj enkondukitaj en deklama stilo. Ŝi ankaŭ dominis la disonancojn, kiu verŝajne ankaŭ lernis de Monteverdi.
Post ŝia morto, printempo de 1662, ŝia muzika talento falis en forgeson. Pasis kelkaj jarcentoj por ke la notoj de ŝi komponitaj denove sonu kaj estu admirataj de muzikamantoj. Ŝia laboro estis savita kaj reeldonita fine de la 20-a jarcento.
Peter Andreas Hansen
Peter Andreas HANSEN (naskita en la 8-a de decembro 1795 en Tønder / Regiono Suda Danio, mortinta la 28-an de marto 1874 en Gotha) estis dana-germana astronomo.
Biografio
Estante filo de oraĵisto Hansen trejnitis kiel horloĝisto en Flensburg, kaj ekzercis la metion en Berlino kaj Tønder, en 1818-1820. Li, aliflanke, longe estis studento de sciencoj; kaj Dr Dircks, kuracisto praktikanta en Tønder, konvinkis lian patron por sendi Hansen en 1820 al Kopenhago, kie li gajnis la patronecon de H.C. Schumacher kaj altiris la personan avizon de reĝo Frederiko la 4-a.
La dana stelobservado tiam estis en progreso, kaj Hansen rajtis funkcii kiel la asistanto de Schumacher en laboro ligita kun ĝi, ĉefe en la nova konstruo de observatorio de Altona, 1821-1825.
De tie li venis al Gotha por estri la Seeberg-observatorion; nek li povus esti tentita por cedi la postenon per sinsekvaj invitoj anstataŭigi F.G.W. Struve en Tartu en 1829 respektive F.W. Bessel en Kenigsbergo en 1847.
La problemoj de gravita astronomio engaĝis la ĉefan parton de la atento de Hansen. Esplorado en la reciprokajn perturbojn de Jupitero kaj Saturno venkigis lin dum konkurso de la Berlina Akademio en 1830. Memoraĵo sur kometaj tumultoj estis kronita fare de la Pariza Akademio en 1850.
En 1838 li publikigis revizion de la luna teorio sub la titolo Fundamenta nova investigationis' kaj la plibonigitajn Tableoj de la luno surbaze de la 1857-a jaro kiam presigis ĝin la brita registaro. Ilia merito estis plue rekonita per stipendio de 1000 £ kaj per ilia adopto en la Nautical Almanac as from the issue for the year 1862 and other Ephemerides.
Teoria diskuto de la tumultoj en ili (longaj familiare konataj al lunaj ekspertoj kiel Darlegung) prezentiĝis en Abhandlungen der Sächsischen Akademie der Wissenschaften (1862-64).
Dum publikigo de la Tabeloj de Hansen de la Luno en 1857, astronomoj ĝenerale kredis ke la luna teorio estis finfine kompleta; sed ene de proksimume jardeko, oni rimarkis (ankaŭ danke al montroj fare de Simon Newcomb) ke la optimismo estis senbaza: devioj inter komputitaj kaj observitaj pozicioj komenciĝis kreski kun rapideco montrante ke plia rafinado estus necesa. Dum kelkaj jaroj la teorioj de Hansen daŭre estis utiligitaj kun la ĝustigoj de Newcomb sed ĝi estis poste (kiel ekde 1923) anstataŭita per la teorioj de E.W. Brown.
Kontaktoj kun Anglio
Hansen dufoje vizitis Anglion kaj estis dufoje (en 1842 kaj 1860) la ricevanto de Ora medalo de la Reĝa Astronomia Unuiĝo. Li komunikis al tiu socio en 1847 kapablan artikolon sur long-perioda luna malegaleco ( Memoirs Roy. Astr. Society, xvi. 465), kaj en 1854 unu sur la figuro de la luno, rekomendante la malĝustan hipotezon de ĝia deformado proksime de enorma alteco direktita rekte al la tero (samloke xxiv. 29). Al li estis aljuĝita la Copley-medalo fare de la Reĝa Societo de Londono en 1850, kaj liaj Solar Tables / suntabeloj, kompilitaj kun la asistado de Christian Olufsen, aperis en 1854.
Hansen donis en 1854 la unuan sugeston ke la akceptita distanco de la suno estus tro grandaj je kelkaj milionoj da mejloj (Month. Notices Roy. Astr. Soc. (Monato. Avizoj Roy. Astr. Soc.) xv. 9). La kalkuleraro de la rezulto de J.F. Encke iĝis evidenta tra la reserĉoj de Hansen pri luna malegaleco.
Honoroj
En 1865, li estis elektita eksterlanda membro de Reĝa sveda Akademio de Sciencoj. Nomitis lernejo kaj strato en Gotha por li; kratero sur la Luno kaj la asteroido 4775 Hansen. Sur Großer Inselsberg starigitis en 1995 memorŝtono por Hansen. Hansen mortis en 1874, en la nova observatorio en Gotha, kies starigon li prizorgis en 1857. Ekde 1951 la tomboŝtono troviĝas sur la Ĉeftombejo de Gotha.
Jen aliaj honoroj:
Kosma angla
Kosma Angla, Cosmo-English, Cosmos English aŭ World-English estas naturalisma internacia planlingvo proponita de James Woodburn Hamilton (1866-?) en 1911 kaj reprezentita en 1939. La aŭtoro defendas la uzon de simpligita angla lingvo, sed ne donas specifajn sugestojn.
Ĝi ricevis la bibliotekan kodon 417.2 “1924” de Biblioteko Butler.
Kota Yanagisawa
Kota Yanagisawa (柳澤 宏太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespa Kusatsu kaj ALO's Hokuriku.
Stephen LaBerge
Stephen LABERGE (* 1947) estas usona psikologo kaj entreprenisto. Li estas unu el la plej gravaj esploristoj de la fako de lucidaj sonĝoj.
Li faris sian bakalaŭron en matematiko ĉe la Universitato de Arizono kaj ricevis en 1980 titolon de Ph.D. de psikologio pro la studaĵo Lucid dreaming: an exploratory study of consciousness during sleep (“Lucida sonĝado: esplorada studaĵo de konscio dum dormo”).
Li estis scienca kunlaboranto ĉe la Departemento de Psikologio.
Li gvidas la Lucidan Instituton (Lucidity Institute), kiun li establis. La instituto vendas komercajn memspertkursojn kaj ilojn (ekz. Novadreamer), kiuj kaŭzu lucidajn sonĝojn.
Scienca graveco
LaBerge estis fundamenta esploranto de la fako de lucidaj sonĝoj. Per la palp-hipotezo li povis pruvi, ke ili estas reala fenomeno. En la dormlaboratorio li povis produkti per siaj okuloj signalon, kiu estis antaŭe interkonsentinta kun alia persono, neintermiksebla kaj ne estas hazarde klarigebla. Dume li estis pruvebla en REM-dormo. Per tio li pruvis la palp-hipotezon. Tiu eksperimento estis sukcesplene ripetinta en tiu ĉi kaj aliaj aranĝaĵoj.
Eksteraj ligiloj
The Lucidity Institute
Slovaka Olimpika Komitato
Slovaka Olimpika Komitato (, SOV) estas neprofitdona organizaĵo kreita la 19-an de decembro 1992, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Slovakio. Kiel NOK, la Slovaka Olimpika Komitato celas subteni slovakajn atletojn, sporton en Slovakio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Slovakio. Slovakio ankoraŭ neniam organizis Olimpikon, sed Poprad dufoje kandidatis por Vintraj Olimpikoj (en 2002 kaj 2006). Ekde la jaro 1999, prezidanto de la komitato estas František Chmelár.
Gărâna
Gărâna [gərına] (hungare: Szörényordas, germane: Wolfsberg, rumane ĝis 1924 Volfsberg) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Reșița. En 1910 ĝi havis 961 loĝantojn (germanoj); en 1992 126 (germanoj, rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas de 1827. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Brebu Nou.
27408 Kellyferguson
27408 Kellyferguson estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kelly Ferguson, Kunordigantinon pri Eduko por la Observatorio Lowell. Ŝi estas responsulino por igi la sciencon kaj la matematikon kompreneblaj por la plej junaj sciencistoj, kiuj transiras la pordojn de la Observatorio, kaj estas gvidantino de someraj kaj antaù-lernejaj programon en kaj ekstere de la kampuso de Lowell.
Mikeno
Mikeno (Μυκῆναι) estis antikva urbo de Grekio, kiu lokiĝis proksimume 90 kilometrojn sud-okcidente de Ateno, en la nord-oriento de la preskaŭinsulo Peloponezo, kaj kies ruinoj daŭre estas arkeologie esplorataj. Argo troviĝas 6 kilometrojn sude, Korinto 48 kilometrojn norde. De la monteto, sur kiu la palaco de Mikeno troviĝis, eblas vidi al la Sarona Golfo de la Egea Maro. Dum la dua jarmilo antaŭ Kristo Mikeno estis inter la plej gravaj urboj de la greka civilizo, armea bazo kiu dominis grandan parton de suda Grekio. La periodo de la greka historio de proksimume 1600 ĝis 1100 antaŭ Kristo nomiĝis "Mikena Grekio" reference al la urbo.
Prahistorio
La plej fruaj homaj spuroj en la regiono devenas el la neolitika epoko, iom antaŭ la jaro 3500 antaŭ Kristo. Dum la Frua Bronzepoko, inter la jaroj 2100 kaj 1800 antaŭ Kristo, sur tiu ĉi teritorio loĝis terkulturistoj kaj paŝtistoj. Dum la sama tempo la minoa civilizo en Kreto evoluigis tre kompleksan socion, kiu interagis kun Mikeno. La unuaj entombigoj datiĝas inter la jaroj 1800 kaj 1700 antaŭ Kristo, jam dum la Meza Bronzepoko. Ekestis la ĝermo de la posta akropolo, citadelo ĉe la plej supra parto de la urbo kaj ĝia centro, kiun ĉirkauis fortika muro. Notindas ke dum la Malfrua Bronzepoko en Mikeno loĝis malpli da loĝantoj ol en la tiuepokaj marbordaj urboj (ekzemple Argo). La urbo Mikeno estis la centro de ŝtato, kiu dominis grandan parton de la nordoriento de la Mediteranea Maro. Estis do verŝajne ĝia strategia defenda valoro (ne la granda loĝdenso), kiu igis la regantojn elekti tiun situon de sia centro.
Ĉirkaŭ la jaro 1300 antaŭ Kristo, la fortika muro el ŝtonegoj, kiu aspektis kvazaŭ konstruita de ciklopoj, ampleksiĝis sude. Kiel pordego tra tiu suda muro konstruiĝis la leona pordego, kiu havis iom triangulan formon por garantii stabilecon malgraŭ la granda pezo de la supra ŝtono. Ĉe la suda muro ekestis pluraj antikvaj domegoj: la domo de ŝildoj, la domo de la oleokomercisto, la domo de sfinksoj kaj la okcidenta domo. Nedekorita plia pordego troviĝis ĉe la norda muro. Ĉirkaŭ 50 jarojn poste, la muro okcidente ampleksiĝis. La trezorejo de Atreus konstruiĝis dum tiu periodo. Jam dum la Frua Bronzepoko en antikva Egiptio konatis la urbo "Mukana" samranga al la centroj Tebo en Egiptio aŭ Knoso sur la insulo Kreto. Fine de tiu epoko la politika, armea kaj ekonomia influo de Mikeno atingis Kreton, la urbon Piloso en la okcidento de la preskaŭinsulo Peloponeso, kaj Atenon norde.
Deklino
Ĉirkaŭ la jaro 1200 antaŭ Kristo la potenco de Mikeno malpligrandiĝis kaj dum la sekva jarcento, la domino de la urbo kolapsis. Ĉirkaŭ la jaro 1250 antaŭ Kristo ĉiuj palacoj de suda Grekio estis detruitaj, inkluzive de tiuj en Mikeno. Multas la teorioj de la historiistoj, kiu estis la kialo: Iuj atribuas la amasajn detruojn al invado de doriaj grekoj el la nordo, sed estas multaj pliaj hipotezoj. Dum la fino de la Bronzepoko, Mikeneo ne plu estis potenco. La dekoro kaj formo de argilaĵoj rapide ŝanĝiĝis, metiaj kaj artaj laboroj perdis kvaliton. La citadelo de la urbo forlasiĝis fine de la 12-a jarcento antaŭ Kristo.
Dum la frua klasika epoko de antikva Grekio la regiono ree estis loĝigita, kvankam ĝi neniam atingis sian antaŭan gravecon. Mikenanoj batalis en la militoj inter la grekoj kaj la Persa Imperio de la 5-a jarcento antaŭ Kristo. Dum la jaro 462 antaŭ Kristo tamen, armeo de la urbo Argo konkeris Mikenon kaj forpelis la loĝantojn. Dum la sekvaj jarcentoj de la Helena civilizo kaj la Romia Imperio, la ruinoj de Mikeno estis turisma allogaĵo, same kiel ili estas nun.
Decimomannu
Decimomannu - jen itale, sarde Deximumànnu - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Assemini, Decimoputzu, San Sperate, Siliqua, Uta, Villasor kaj Villaspeciosa.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Francis Delattre
estas franca politikisto, kiu naskiĝis je la en.
Li engaĝiĝis en la politika partio Unuiĝo por la Franca Demokratio (UDF). Inter alie li ekde la 1-a de junio 1997 ĝis la 18-a de junio 2002, do en la 11-a parlamenta periodo, servis kiel deputito en la Nacia Asembleo de Francio - tie li reprezentis la 4-an balotan distrikton de la departemento Val-d'Oise. Entute li estis deputito inter 1986 ĝis 2007, kaj poste de 2011 ĝis 2017 ankoraŭ apartenis al la Senato de Francio. Krome de 1983 ĝis 2017 li funkciis kiel urbestro de la urbo Franconville-la-Garenne.
István Eliezer Barzilay
Biografio
István Eliezer Barzilay finis la mezlernejon en Deva kaj Kluĵo. Lia unua poemvolumo aperis en Deva en 1926, lia novelovolumo en Kluĵo en 1937. De 1924 li estis kunlaboranto de Új Kelet de Kluĵo, kaj kiel ties raportisto li alvenis en Palestino en 1938. Li estis por jaroj raportisto de Est Lapok de Budapeŝto el Transilvanio. En 1948 kiam la Új Kelet denove aperis, li fariĝis ĝia redaktoro en Telavivo. En 1961 li ricevis Nordau-premion.
20536 Tracicarter
20536 Tracicarter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maxilly-sur-Léman
Maxilly-sur-Léman eestas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
20536 Tracicarter
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Traci A. Carter, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Ŝi estis instruistino ĉe la Providence Christian School en Cape Coral (Florido, Usono).
Maxilly-sur-Léman
La komunumo entenas la vilaĝojn Petite Rive, Torrent kaj Montigny. Trafluas ĝin Ruisseau de Montigny kaj Ruisseau de Coppy.
Monumento
La kastelo, de la 13-a jarcento, ruina, estis tute riparita en 1880. Ĝi ne estas vizitebla.
Rivero Lulonga
Lulonga estas rivero de la provinco Ekvatora Kongo en Demokratia Respubliko Kongo kaj alfluanto de la riverego Kongo.
Geografio
Ĝi longas ĉirkaŭ 200 kilometrojn, el la urbo Basankusu, ĝis ties kunfluo kun la Kongo (rivero). Tie la Lopori kaj la Maringa kuniĝas por formi la Lulonga. La Lulonga enfluas en la maldekstra bordo de Kongo ĉe la urbo Lulonga.
Tibor Gerbár
Tibor Gerbár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerbár Tibor estis hungara aktoro.
Tibor Gerbár naskiĝis la  en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Debrecen.
Lípa (distrikto Zlín)
Lípa estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Centro de la municipo situas preter rivereto Dřevnice en alteco 250 m s. m. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1261.
En la jaroj 1961–1976 ĝi estis konsisto de municipo Želechovice nad Dřevnicí kaj ĝi fariĝis komune kun ĝi konsisto de urbo Zlín. Tute ĝi memstariĝis la 24-an de novembro 1990.
Mia Europo
Mia Europo estas porinfana (de 8 jararĝe) sendependa, senreklama ĉiumonata revuo pri Eŭropa Unio, fondita en 2018 de Pauline Colin, diplomiĝinta fakulo pri eŭropaj aferoj. Ĝi celas konigi kaj rakonti Eŭropon al infanoj per artikoloj kaj aktualaĵoj. Ĉiumonate, lando aŭ regiono estas honorita per tuta artikolaro kiu esploras ĝiajn geografion, historion, kulturon, lingvon, gastronomion kaj sportadon. Dua parto de la magazino konsistas el eŭropaj kaj mondaj aktualaĵoj porinfane klarigitaj. Pauline Colin: "(La nuntempaj infanoj) naskiĝis en la "jam konstruita" Eŭropa Unio. Ĝi estas la sola generacio, kiu konis nur la eŭron, la malfermajn limojn, la eŭropan pasporton ... Eŭropo estas parto de ilia ĉiutaga vivo, sed ili tre malmulte aŭdas pri ĝi. Do "Mia Europo" estas subteno por ebligi al ili, en la lernejo aŭ hejme, malkovri Eŭropon kaj poste konstati, ke ili estas parto de ĝi, ke ili estas eŭropanoj!"
Nestoro
Nestoro estas heroo de mitologia Grekio. Laŭ Homero li estis la plej aĝa, plej justa kaj ankaŭ la plej prudenta el ĉiuj aĥajaj estroj militantaj ĉe Trojo. Li estis estimata kaj honorata en tuta Helenio. Kiam li aliĝis al Agamemnona ekspedicio, regis jam al tria generacio de siaj submetitoj.
En sia junaĝo li famiĝis per multaj kuraĝaj agoj. Ankaŭ ĉe Trojo li eminentiĝis en batalo (ofte batalis eĉ kun pli junaj herooj). Kiel ununura el aĥajaj regantoj li provis likvidi konflikton inter Aĥilo kaj Agamemnono. El la milito li revenis nevundita, sed de certa morto savis lin lia filo Antiloĥo, kiam per sia propra korpo kaptis lancon ĵetitan kontraŭ Nestoro de batalema reĝo Memnono.
En Homera Odiseado vizitas lin Odisea filo Telemaĥo kaj petas pri konsilo, kiel trakti impertinentajn svatulojn de sia patrino Penelopo.
En parolfigura senco estas nestoro signata homo, kiu estas (ekzemple en certa areo de intereso aŭ scienco) la plej aĝa kaj plej sperta.
Giornico
Giornico estas komunumo de la Komunumaro Giornico kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 851 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Giornico situas en la suba Leventina proksimume 15 kilometrojn nordokcidente de Belinzono ĉe la bordo de la rivero Tiĉino. La komunumo konsistas krom la ĉefvilaĝo Giornico el la vilaĝoj Altirolo, Gramudel, Orsino kaj Sacco.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,48 km², de kiuj 61,7% estas kovritaj de arbaro, 5,1% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Trafiko
Tra la komunumaro Giornico pasas la kantona ĉefovojo n-ro 2, la svisa aŭtovojo A2 kaj la grava gotarda linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj. La plej proksimaj alveturejoj al la aŭtovojo situas en distanco de proksimume 5 kilometroj nordokcidente apud Faido kaj sudoriente apud Biasca.
Historio
La unua dokumenta mencio de Giornico datiĝas el la jaro 935 kiel de Iudicibus Giornicensis. La 28-an de decembro 1478 okazis la Batalo de Giornico, dum kiu la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo venkis kontraŭ la armeo de la Duko de Milano kaj firmigis la regado de la Svisa Ĵurkomunumo pri la teritorio de la hodiaŭa Kantono Tiĉino.
Vidindaĵoj
En nordo de Giornico situas muzeo dediĉita al la moderna skulptisto Hans Josephsohn, konstruita laŭ la plano de la svisa arkitekto Peter Märkli. La muzeo estis konstruita inter la jaroj 1989 kaj 1992. En la jaro 1995 ĝi akiris la unuan premion de la konkurso Nova konstruado en la Alpoj.
Seelbach (Schutter)
Seelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 4945
NGC 4945 (aliaj indikoj — ESO 219-24, AM 1302-484, IRAS13025-4911, PGC 45279) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Listo de famaj kalgarianoj
Sekvas listo de famaj kalgarianoj:
Jerome Robbins
Jerome ROBBINS (denaske Jerome Rabinowitz; Novjorko, 11a de oktobro 1918 - samloke, 29a de julio 1998) estis usona dancisto, koregrafo, direktoro de kompanio kaj instruisto de baleto.
Edukita en moderna danco kaj en la diversaj esprimoj de la usona populara danco, li atingis grandajn sukcesojn en Broadway pere de muzikaloj kiel On the Town kaj West Side Story. Lia entuziasmo al baleto kondukis lin al la Ballet Theatre kaj al la Baleto de Novjorko por kiuj li kreis ŝlosilajn verkon kiel Fancy Free, The Cage aŭ Afternoon of a Faun. Nomunita en 1969 baletmajstro de la Baleto de Novjorko fare de George Balanchine, ĝia arta direktoro, li kontribuis al kreado de repertorio kaj stilo kiuj estis difinita kaj aprezata kiel aŭtente usona. Post la morto de Balanchine en 1983, Robbins esti ĝis sia demizio en 1990 arta kun-direktoro de la kompanio kun la dancisto Peter Martins. Li revenis al la Baleto de Novjorko en 1995 pere de la West Side Story Suite, nome kompilaĵo de la plej famaj pecoj de la muzikalo kaj en 1957 pere de Brandenburg pri la samnomaj konĉertoj de Johann Sebastian Bach.
Aguascalientes (komunumo)
Aguascalientes estas unu el la 11 komunumoj de la meksika subŝtato Aguascalientes, kiu situas en la centra parto de Meksiko, ĉirkaŭ 500 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko (aere). La ĉefurbo de la komunumo estas Aguascalientes (urbo). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 21001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 723.043 loĝantojn. El tiuj estis 349.203 viroj kaj 373.840 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1168,72 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1870 metroj super la marnivelo. En la komunumo ekzistas 562 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La ĉefaj estas la sekvaj:
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Politiko
La komunumon estras la komunuma prezidanto. La lastaj estis la sekvaj:
Károly Baross
Károly Baross [kAroj baroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baross Károly estis hungara bienulo, parlamenta deputito, redaktoro. Lia nobela antaŭnomo estis bellusi [beluŝi].
Károly Baross naskiĝis la en Deménd (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Demandice en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Baross akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1884. Post la diplomo li havis laborlokon en Keszthely, post 4 jaroj en ekonomia asocio. Li ankaŭ sukcese redaktis agronomiajn gazetojn. En 1889 li jam estis gvidanto de la asocio. Inter 1901-1903 li estis parlamentano. Lia edzino naskis filon. Li mortis pro nervoza malsano.
Johann Georg Jacobi
Johann Georg JACOBI (naskiĝinta la en Düsseldorf, mortinta la  en Freiburg im Breisgau) estis germana verkisto kaj eldonisto. Lia frato estis Friedrich Jacobi.
Vivo
Estante filo de riĉa komercista li ekdediĉis sin en Göttingen al la studo de teologio kaj filologio kaj al la legado de verkistoj anglalingvaj, italaj kaj hispanaj. En 1766 li vokitis profesoro pri filozofio kaj retoriko al Halle (Saale). Kun Gleim, kies konon li faris en Bad Lauchstädt, li ege amikiĝis. Ekde 1768 li vivis en Halberstadt, Halberstadt, kie li ricevis danke al perado de Gleim, pension. En Düsseldorf li poste eldonis, denove kun Gleim, »Iris« (1774–76, 8 vol.), gazeto porvirina (kun artikoloj de Goethe, F. H. Jacobi, Lenz, Heinse, Sophie La Roche i. a.). En 1784 li sekvis la vokon je profesoreco pri belaj sciencoj en la katolika urbo Freiburg im Breisgau kio estis ebligita post la proklamo de la Patento pri toleremo plurkonfesia (Toleranzpatent) fare de imperiestro Jozefo la 2-a.
Verkaro kaj pritaksoj
Eldono verkara de li mem prizorgata aperis en Zuriko inter 1807–13. La sep volumojn kompletigis en 1822 »Leben I. G. Jacobis, von einem seiner Freunde« de Joseph Albrecht von Ittner. Jacobi aŭtodidakte imitis francajn kaj anglajn modelojn (Gresset, Chaulieu, Sterne) kaj ofendis iomete per sia afektita kaj dolĉafekta skribostilo la legantaron. Tio tre evidentiĝis post la apero de la duone poezia duone proza leterinterŝanĝo inter li kaj Gleim (1768). Nur dum la pli malfruaj jaroj Jacobi evoluigis en la poemoj stilon pli memstaran kaj pli fortan.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 124, kio legeblas tie ĉi interrete.
Laurence N. Wolfe
Laurence N. Wolfe  (1929) estas usona advokato.
En 1967 Wolfe verkis la rakonton pri la epizodo "The Ultimate Computer" de Star Trek, kiu estis scenarigita de D.C. Fontana. Ĉi tiu estas lia sola verko.
Kazuki Sorimachi
Kazuki Sorimachi (反町 一輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespa Kusatsu kaj Tonan Maebashi.
Margit Váradi
VÁRADI Margit [pr. va:radi] estis hungara kantistino (aldo) naskiĝinta en Nagyvárad la 6-an de aprilo 1880 kaj mortinta en Arado en 1971.
Kariero
Váradi faris siaj kantstudojn ĉe Imre Bellovics, poste ŝi studis en muzikademioj de Budapeŝto kaj Vieno. Inter 1899 kaj 1920 ŝi estis solistino de la Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ŝi havis sukcesojn ĉefe en la Puccini-operoj.
Jean-Claude Decagny
estis franca politikisto, kiu naskiĝis je la en  kaj mortis la 6-an de majo 2018 en Lillo.
Li engaĝiĝis en la politika partio Unuiĝo por la Franca Demokratio (UDF). Inter alie li ekde aprilo 1993 ĝis la junio 1997, do ekde la 10-a parlamenta periodo, servis kiel deputito en la Nacia Asembleo de Francio - tie li reprezentis la 23-an balotan distrikton de la departemento Nord. Entute li estis deputito inter 1993 kaj 2010. Krome de 1984 ĝis 1989 kaj de 1995 ĝis 2001 li funkciis kiel komunumstro de sia naskiĝloko.
Tadeusz Wittlin
Tadeusz WITTLIN (naskiĝis la 19-an de junio 1909, mortis la 4-an de oktobro 1998) – pola juristo, verkisto kaj publicisto.
Biografio
En 1928 abiturientiĝis en gimnazio je la nomo al Stanisław Staszic en Varsovio. Diplomito de Jura Fakultato de Varsovia Universitato. De 1931 (ankoraŭ kiel studento) kunlaborinto de satira literatura semajnrevuo Cyrulik Warszawski. La 6-an dejanuaro 1940 arestita de sovetoj kaj deportita al gulago en Vorkuta. Fine de 1941 ektroviĝis en la armeo de Władysław Anders kiel kultura aganto. De 1946 ĝis la morto elmigrinto en Usono.
Knajsno
Knajsno aŭ Knysna (['|n|aɪ|z|n|ə]; verŝajne el koja vorto signifanta "filikoj" ) estas urbo kun 51 078 da enloĝantoj en Okcidenta Kablando de Sud-Afriko kaj estas parto de la Ĝardena Vojo. Ĝi troviĝas ĉe 34° sude de la ekvatoro, kaj 72 da kilometroj oriente de la urbo George je la N2-aŭtovojo, kaj 25 da kilometroj okcidente de Plettenberg-Golfo je la sama vojo.
Historio
Malmulto estas sciata pri la indiĝenaj enloĝantoj de Knajsno, la kojoj. La areo oriente de la nuntempa urbo George estis disigata per alta montaro kaj profundaj kanjonoj, farinte ĝin esence nealirebla por eŭropaj vojaĝintoj.
Eŭropa setlejo
La sekvanta grava setlanto en Knajsno estis kapitano Thomas Henry Duthie, kiu geedziĝis kun Karolino, la filino de George Rex, kaj aĉetis parton de la bieno de lia bopatro, "Uitzicht", kiun li renomis "Belvidere". La konstruado de malgranda normand-stila preĝejo estis komisiita fare de Duthie sur lia posedaĵo, kaj estis konsekrata en 1855. La setleja enloĝantaro malrapide kreskis, kaj angloj kiaj ekzemple Henry Barrington kaj Lt. Col. John Sutherland, kiu establis la setlejon de Newhaven sur parto de aĉetita tereno, ekloĝis en la areo. Tiutempe, Knajsno estis militiste depende de Plettenberg-Golfo kaj juĝiste de George. En 1858, Knajsno iĝis aparta Juĝista Divisio, novaj butikoj kaj loĝejinstalaĵoj estis malfermataj, kaj Knajsno iĝis la nova komerca centro de la regiono.
Je sia vojo al Novzelando, la Thesen-familio kiu vojaĝis ekde Norvegujo tiom ŝatis la vilaĝeton Knajsno ke ĝi decidis resti, kunportante sian scion pri komerco kaj velado. Baldaŭ, konstruligno estis eksportata ĝis Kabo-Kolonio ekde la vastaj areoj de arbaro ĉirkaŭanta Knajsnon; kaj vaporsegejo kaj malgranda ŝipkonstruejo estis establataj. Poste, tiuj estis translokigataj al Ĉeval-Insulo (Paarden Island), poste konata kiel Insulo de Thesen.
Milvuda orimpetego
En 1878, gravega eltrovaĵo estis farita en la areo. Ora bulo estis trovita en Karatara-Rivero, proksime de Ruigtevlei. Baldaŭ riĉaĵoĉasistoj el ĉiuj partoj de la mondo alvenis ĉe Milvudo (Millwood) en serĉo de oro, kaj Milvudo kreskis en movoplenan urbon. Milvudo estis deklarata orkampon, la unuan en Sud-Afriko. Tamen, baldaŭ ne sufiĉe da oro estis reakirata por subteni kreskantan urbon, kaj la minindustrio en la areo kolapsis. Kelkaj ministoj translokiĝis al Knajsno, kunportante siajn malgrandajn hejmojn. Unu el la domoj, konata kiel "Milvuda Domo" (Millwood House), nun funkcias kiel muzeon.
Unuiĝo kaj lignoindustrio
Ĉirkaŭ 1880 pli ol 1 000 da personoj estis enloĝantaj en Knajsno. En 1882, la setlejoj Newhaven, Melville kaj la "tero-kojno" inter la du vilaĝoj estis unuigataj por konstitui la komunumon Knajsno (The Knysna), ricevante ĝian nomon de Knajsno-Rivero.
La knajsna lignoindustrio kulminis kiam George Parkes alvenis de Britujo kaj vidis la ŝancon uzi la durlignojn de la knajsnaj arbaroj por eksporti aliloken en la lando, kaj eĉ eksterlanden. Li establis la Knajsnan Arbaran Kompanion, poste renomita al ''Geo. Parkes and Sons Ltd.'', kiu daŭre komercas nuntempe.
Geografio
La urbo estas primare konstruita sur la norda marbordo de granda varmakva estuaro, konata kiel Knajsno-Laguno, kiu estas provizata fare de Knajsno-Rivero. La estuaro malfermiĝas al la oceano post pasado inter du grandaj terkapoj. Tiuj estas populare konataj kiel "La Kapoj" (The Heads), kaj fariĝis fifamaj pro la perdo de boatoj kaj fiŝkaptistoj pasantaj tra iliaj perfidaj kaj kapricaj akvoj. Apud ili troviĝas geologiaj formacioj, loke konataj kiel La Mapaj Ŝtonoj ("The Map Stones"). Norde de Knajsno la afromontana aŭ mezvarma pluvarbaro kovras la montetojn tra 20 da kilometroj ĝis ĝia transiro al finboso en Montaro Utenikva.
Klimato
Knajsno havas mediteranean klimaton. La someroj estas varmaj kaj la vintroj mildaj ĝis malvarmetaj. Dum la somero, la meza maksimumtemperaturo atingas proksimume 25 °C kaj malofte estas super 30 °C. La meza maksimumtemperaturo dum la vintromonatoj varias en la areo de 16 °C ĝis 17 °C. Knajsno havas unu el la plej riĉaj pluvokvantoprocentoj en Sud-Afriko kun la plej malseka tempo de la jaro inter oktobro kaj decembro. Knajsno restas verda en iu ajn sezono, kaj sia mezvarma klimato igas ĝin turisman celon en ĉiuj sezonoj.
Spacaĵo (tipografio)
En tipografio, spacaĵo estas parto de paĝo ne farbita per la presinko, kiu konservas la fonan koloron (plej ofte, la blankan). Ekz-e la intervorta spaceto, la marĝenoj, la enŝovo de la unua linio de alineo; la spaco inter la linioj de teksto (vertikala spacaĵo); la spaco inter literoj de vorto, precipe ĉe maldensigo.
Sándor Csepregi
Sándor Csepregi [ŝAndor ĉepregi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csepregi Sándor estas hungara arkitekto pri internaj spacoj, skulptisto, altlerneja instruisto, medalisto. Sándor Csepregi naskiĝis la en Budapeŝto.
Gasterosteoformaj
Gasterosteoformaj, Gasterosteiformes, estas ordo de Aktinopterigaj fiŝoj kiu inkludas la batalemulojn kaj parencojn.
En la Gasterosteoformaj, la pelva zono neniam estis ligita al la cleithra rekte, kaj la supramakzelaj, orbitosfenoidaj kaj basisfenoidaj ostoj forestas. La korpo estas ofte parta aŭ komplete kovrita per dermaj platoj.
La nomo "Gasterosteiformes" signifas "osto-ventroj". Ĝi estas derivita el la antikvgreka "gaster" (γαστήρ; "stomako", "abdomeno") + "ostoun" (ὀστοῦν; "osto"). La finaĵo de fiŝordoj "-formes" estas derivita el la Latino kaj indikas "de simila formo".
Hispana Esperanto-Instituto
La Hispana Esperanto-Instituto estis historia instituto por subteno de la internacia lingvo Esperanto, aktiva en Hispanio en signifa parto de la 20-a jarcento. Ĝi havis sian sidejon en Barcelono. Inter la kunfondintoj estis Josep Rofes Mestre el Barcelono, Alfonso Tur Thomas same el Barcelono dumtempe estis ties vicprezidanto, pliaj membroj estis ekzemple Manuel Maynar el Zaragozo kaj José Perogordo el Madrido. Inter la eldonaĵoj de la instituto ekzemple estis "elementa kurso de esperanto" de 1928, kun aparta "demandaro kaj respondaro". Tamen la instituto ne eldonis nur librojn: ekzemple en 1963 ĝi publikigis vinildiskon kun popularaj katalunaj kantoj en Esperanto, kaj kun la latinlingva universitata kanto Gaudeamus igitur, esperantigita fare de L. L. Zamenhof.
Goleț
Goleț (golec) (hungare: Galacs) estas vilaĝo en Rumanio sude de Caransebeș. En 1910 ĝi havis 793 loĝantojn (rumanoj), en 1992 655 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skriba estas el 1468. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Bucoșnița.
Gujan-Mestras (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lamothe - Arcachon (657000).
Hermann Kant
Hermann KANT (naskiĝinta la en Hamburgo, mortinta la  en Neustrelitz ) estis germana verkisto. Li estris la Verkistan Ligon de GDR.
Vivo
La filo de ĝardenisto kaj fabriklaboristino frekventis la mezlernejon kaj trejnitis poste kiel elektrikisto en Parchim. Je la fino de la Dua mondmilito li eksoldatis kaj estis sovetie kaj poluje kaptita inter 1945-49. Li kunfondis la Komitaton kontraŭfaŝisman en la punlaborinternigejo en Varsovio frekventonte la Centran kontraŭfaŝiŝman lernejon.
Verkista agado
Ekde 1959 Kant estis liberprofesia verkisto. Li membriĝis al la Orientgermana verkistoligo (DSV). Inter 1959-62 li estis paralele kunlaboranto de la partia organo Neues Deutschland. Ekde 1960 li ankaŭ laboris por DSV verkiste. En 1962 li publikigis la unuan verkon, la rakontojn Ein bißchen Südsee. En 1963 li ricevis la Premion "Heinrich Heine": sekvis la premio de la Libera Germana Sindikataro (FDGB). En 1964 li membriĝis al la PEN-Centro Ost und West. La unua romano aperis en 1965, titolite Die Aula kun kritika humora bilanco de porlaborista kaj porkamparana fakultataro ene de la GDR-historio: tiu ĉi libro eniris la kanonon de la legotaj libroj en GDR-lernejoj (sed ankaŭ en kelkaj federaciaj landoj de FRG). En 1967 li ricevis la Heinrich-Mann-premion. Inter 1967-82 li estis estrarano de la PEN-Centro DDR. En 1969 Kant iĝis membro de la Akademio de la Sciencoj kaj inter 1969-82 li estis ties vicprezidanto eĉ.
En 1972 post la apero la romano de Das Impressum li konfrontiĝis al partiinternaj kvereloj pro tro kritika rakonto pri la kariero de iu partiano. En 1976 aperis lia plej grava romano Der Aufenthalt kiu li priskribas la sorton de erare kondamnita germana militkrimulo. Inter 1978-90 (marto) li estis prezidanto de DSV, do posteulo de Anna Seghers. En junio 1979 Kant laboris por la ekskludigo de naŭ aŭtoroj el la DSV post la kondamo de Stefan Heym pro valutokrimo. En 1980 Kant iĝis honora doktoro ĉe la Universitato de Greifswald. Inter 1981-90 li estis deputito de la GDR-parlamento Volkskammer. En 1986 li ricevis la premion Orden der Völkerfreundschaft de Sovetio, en 1987 la Goethe-premion.
Takso politika
La rolo de Kant ne estis klara: je unu flanko li subtenis kritikajn verkistojn, je la alia flanko li ekzekutis la kulturpolitikajn ordonojn rigore. Inter 1981-90 li estis deputito de la GDR-parlamento Volkskammer. Lia regado de DSV kritikitis ofte fare de dogmatikaj verkistoj (i.a. de Gerhard Holtz-Baumert, Günter Görlich) kaj sekve Kant ofertis plurfoje rezigni. Inter 1986-89 li estis membro de la Centra komitato de SED
Fonto
Biografio wer war wer in der ddr?