cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duarangaj seksaj karakteroj
La «Duarangaj seksaj karakteroj» aŭ «Duarangaj seksaj trajtoj» estas tiuj fizikaj kaj fiziologiaj trajtoj de seksa matureco kiuj distingas inter la du seksoj de specio, sed ne estas rekte parto de la reprodukta sistemo, pro kio ili ne inkludas la seksorganojn, kaj tiele ili estas diferencaj el la unuarangaj seksaj karakteroj.
Arko (arkitekturo)
Elementoj
Ĝis la apero en la 20-a jarcento de la kontinuaj arkoj la arkoj estis komponitaj de diversaj elementoj. Kelkaj el ili posedis proprajn nomojn kiuj estis uzataj en la diversaj konstrutraktaĵojn. La ĉefaj elementoj kiuj komponas ŝtonan arkon estas la jenaj:
Duarangaj seksaj karakteroj
La duarangaj seksaj karakteroj permesas distingi la diferencajn seksojn. Ties diversaj etapoj de disvolviĝo varias laŭ la specioj. Tiuj havas rilaton kun multaj aspektoj anatomiaj, funkciaj aŭ biologiaj de la internaj reproduktaj organoj.
Arko (arkitekturo)
Elementoj
La dovelo, en arkitekturo kaj konstruinĝenieriko, estas konstru-elemento kiu konsistas el arko kiu povas esti el diversaj materialoj, kiel la briko aŭ la ŝtono. Nuntempe ellaboriĝas el betono, ŝtalbetono aŭ antaŭplektita betono. En la klasika arkitekturo, la dovelo estas peco, kutime el ŝtono, kojnoforma kiuj konsistigas la arkon aŭ la volbon kaj karakteriziĝas pro sia radia situo. La dovelo de la centro, kiu fermas la arkon, nomiĝas ŝlosoŝtono. La malsupra parto de dovelo nomiĝas intradoso kaj la altaĵo kiu ne videblas ĉar estas ene de la konstruaĵo, ekstradoso.
La ŝlosoŝtono (foje nomita ankaŭ krono aŭ centra dovelo) estas la dovelo de la centro, kiu fermas la arkon. Estas la lasta kiun oni metas sur la cintro, kompletigante la konstruprocezon de la arko. La ŝlosoŝtono kutime estas la plej granda dovelo, kaj por havigi stabilecon al la arko ĝi estas la plej peza. La du doveloj apudaj al la ŝlosoŝtono estas nomitaj kontraŭŝlosiloj.
Duarangaj seksaj karakteroj
Ĉe homoj
Ĉe homoj, la duarangaj seksaj karakteroj videblaj plej elstaraj estas la pligrandigo de la mamoj ĉe virinoj, kaj la vizaĝa hararo kaj la kresko de la gorĝa pomo ĉe viroj. La akcelo de la kresko en alto kaj en korpa maso estas konata populare kiel «subita kresko».
Arko (arkitekturo)
Elementoj
La impoŝto estas modluro aŭ elstaraĵo sur kiu kuŝas arko aŭ volbo. Foje estas horizontale tra la fasado aŭ la muroj de la konstruaĵo, separante la diferencajn plantojn. La serio de doveloj el la impoŝto ĝis la ŝlosoŝtono estas nomita foje reno.
Duarangaj seksaj karakteroj
Ĉe homoj
Oni konsideras ke la adolesko ekas per la ektuĵa apero de tiuj seksaj trajtoj (en la pubereca aĝo), kaj finas ĉe la fino de la kresko. La ŝanĝoj kiuj okazas ĉe la plifirmiĝo de la duarangaj seksaj karakteroj ne estas uniformaj.
Markus Griesser
Markus GRIESSER (naskiĝis en 1949) estas svisa amatora astronomo, profesie verkisto.
Arko (arkitekturo)
Elementoj
Spandrelo estas triangula spaco, kutime trovebla en paroj, inter la pinto de arko kaj ortangula kadro aŭ inter la pintoj de du apudaj arkoj.
Duarangaj seksaj karakteroj
Ĉe homoj
La ĉefaj duarangaj seksaj karakteroj ĉe homoj estas la jenaj:
Ĉe bestoj
Iuj malĉefaj seksaj trajtoj konataj en diversaj specioj de bestoj inkludas pli grandan virkorpon, kolhararon de virleonoj, aŭ pli longajn aŭ pli kolorajn plumojn de virbirdoj.
Markus Griesser
La asteroido 11547 Griesser estis nomita en lia honoro.
(18588) 1997 YO9
(18588) 1997 YO9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Nacio-ŝtato
Oni parolas pri nacio-ŝtato, se en ŝtato loĝas nur unu nacio. Nederlando estas nacio-ŝtato ĉar en ĝi loĝas nur la nederlanda nacio. La frisoj estas konsiderataj popolo, kaj ne nacio, ĉar ili ja ne havas apartan politikan povon, nek apartajn leĝojn. Ankaŭ Francio estas nacio-ŝtato. Kvankam vivas dekoj da popoloj ene de la ŝtato, ili ne havas apartan politikan signifon.
Belgio ne estas nacio-ŝtato, ĉar ekzistas du apartaj nacioj ene de la ŝtato, la flandra kaj la valona, kiuj estas apartaj politikaj unuoj kun apartaj leĝoj kaj institucioj. Alia ekzemplo estas Hispanio. Ankaŭ ĝi ne estas nacio-ŝato, ĉar ekzemple la kataluna nacio havas apartan politikan rolon kaj signifon.
Étaples
Étaples, kelkfoje nomita Étaples-sur-Mer, estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France. Ĝi situas laǔ la rivero Canche.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Étaplois.
Mohelnice (apartigilo)
Mohelnice estas nomo por urbo kaj vilaĝo en Ĉeĥio.
Matthew J. Holman
Matthew J. Holman (naskiĝis en 1967 en Usono) estas usona astrofizikisto.
Li laboras en la Smithsonian Astrophysical Observatory kaj estas Magistro pri Prelegoj en Universitato Harvard.
Li lernis en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio kaj iĝis bakalaŭro pri matematiko en 1989 kaj doktoro de filozofio pri planedologio en 1994.
Li estas ano de teamo, kiu malkovris multenombrajn neregulajn satelitojn de la gigantaj planedoj.
La asteroido 3666 Holman estis nomita en lia honoro.
Malkovraĵoj
Satelito de Saturno:
Satelitoj de Urano:
Satelitoj de Neptuno:
Lipnice nad Sázavou
Geografio
Lipnice nad Sázavou troviĝas sur altodorso de la montetaro de la supra Sázava, partopejzaĝo de la Bohemia-Moravia montetaro en la limregiono de Bohemio al Moravio. Norde leviĝas la monto Holý vrch (620 m). Alie ol la nomo diras, la loko situas ne ĝuste ĉe Sázava (rivero), la rivero pasas kvin kilometrojn nordoriente.
Najbaraj lokoj estas Radostovice en la nordo, Vilémovec en la nordoriento, Volichov kaj Vítonín en la oriento, Dolní Dvůr kaj Bratroňov en la sudoriento, Kejžlice kaj Řečice en la sudokcidento, Bystrá kaj Křepiny en la okcidento kaj Dolní Město en la nordokcidento.
Historio
La unua mencio de Lipnice okazinta en la jaro 1226 koncernas la lokon Dolní Město. La ĉepiede de la Kastelo Lipnice starigita Horní Lipnice ekestis nur komence de la 14-a jarcento lige kun la starigo de la kastelo. En 1370 imperiestro Karolo la 4-a donis al la setlejon la urboprivilegion kaj la bierfarorajton. Dum la tridekjara milito svedaj konkerintoj malkonstruaĉis la urbomuron kaj du trionojn de la domoj la 16-an de novembro 1639. Ekde la 17-a jarcento la urbo denove evoluis. En la 19-a jarcento okazis stagnado pro manka infrastrukturo. Brulego en 1869 detruis grandan parton de la mina kaj vitrofara urbo.
Elporto de la honorinda kruco
Elporto de la honorinda kruco (greke Ἡ Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού) estas festo de la ortodoksaj kaj orientaj katolikaj kristanoj en la unua tago de aŭgusto.
Lipnice nad Sázavou
Historio
Dum la feriotempo kaj la semajnfinoj la loĝantarnombro konsinderinde kreskas pro la posedantoj de multaj feriodometoj. En la loko 130 entreprenoj estas anoncitaj. La plej granda parto de la loĝantaro vivtenas sin per terkultivado kaj laborado en la urboj de la ĉirkaŭaĵo.
Pemona lingvo
La Pemona lingvo (en la hispana: pemón) estas lingvo, unu el karibaj lingvoj, parolata ĉefe en Venezuelo, aparte en la regionoj Bolivaro kaj La Gran Sabana. Laŭ pritaksoj 4800 homoj en Venezuelo parolas la pemonan lingvon. La pemona estas parolata ankaŭ en Brazilo kaj Gujano de pli ol 1000 homoj.
Elporto de la honorinda kruco
Nun en ĉiuj ortodoksaj kirkoj oni elportas bildon de la originala Kruco nur por unu tago kaj proponas ĝin al la fideluloj por honorado. Ekde ĉi tiu tago komenciĝas la Endormiĝa fasto, fondita honore al la baldaŭa granda festo Endormiĝo de la Sanktega Dipatrino. Nun do la Elporto de la honorinda kruco estas bela festo, kiu ornamas la eniron de la fideluloj en la dusemajnan fastan ekzercon.
Eichendorf
Eichendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dingolfing-Landau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Pey-d'Armens
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Pèir d'Armens - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Dolné Obdokovce
Dolné Obdokovce, hungare Alsóbodok [alŝObodok] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Dolné kaj alsó signifas: suba.
Situo
Dolné Obdokovce situas inter montetoj, fine de sakovojo el Pohranice. Nitra (urbo) troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1228 laŭ tiama hungara ortografio "Bodok". En 1586 kaj en 1664 la turkoj bruldetruis la setlejon. En 1751 oni komputis tie 45 familiojn. En 1787 loĝis tie 485 vilaĝanoj en 70 domoj, en 1828 502 vilaĝanoj en 79 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1873 kaj en 1890 incendioj okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóbodok 747 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo ne rehungariĝis spite la unuan Arbitracion de Vieno, kiu deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo restis en Slovakio, sed Slovakio donis alian vilaĝon. En 2001 vivis en Dolné Obdokovce 1159 homoj, (805 hungaroj, 341 slovakoj). Hungarlingva baz- kaj mezlernejo funkcias en la vilaĝo.
Famuloj
En la iam nomata Bodok naskiĝis hungara episkopo József Zsigmond Berényi.
Nojag
Nojag [noĵag] (hungare: Nozság) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Deva. En 1910 ĝi havis 586 loĝantojn (rumanoj); en 1992 349 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1465. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Certeju de Sus.
Zedelgem
Zedelgem estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Bruĝo.
Kampo de militkaptitoj post la dua mondmilito
Dum la jaroj 1945-1946 en Zedelgem estis britaj kampadejoj (2226, 2227, 2229 kaj 2375) tra kiuj pasis centmilo da germanaj kaj aliaj militkaptitoj. Ĉefe pro la ĉirkaŭ 15.000 baltdevenaj kaptitoj, inter ili 11.800 latvoj, Zedelgem (ankaŭ Zedelghem, Cedelgēm, Cedelghēm) ankoraŭ nun estas internacie konata kaj menciata en literaturo. La baltoj timis post la milito reiri hejmen, ĉar la baltaj ŝtatoj estis okupataj de Sovetunio. Post liberiĝo ili disiĝis tutmonde. La latvoj poste multe verkis pri siaj militaj kaj postmilitaj spertoj.
10378 Ingmarbergman
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la sveda reĝisoro Ingmar Bergman 1918–2007, kiu gajnis mondan famon per filmoj kiel Det sjunde inseglet (La sepa sigelo, 1956) kaj Smultronstöallet (La sovaĝaj fragoj, 1957). Kvankam liaj filmoj estas morale kompleksaj, ili povas ankaŭ esti plena de espero kaj da amo.
Maurice Couve de Murville
Maurice Couve de Murville (naskiĝis la 24-an de januaro 1907 en Reims; mortis la 24-an de decembro 1999 en Parizo) estis konservativa franca politikisto.
Vivo
Maurice Couve de Murville studis juron en la universitato de Parizo kaj jam en fruaj jaroj koncentriĝis pri politiko. Jam dum la jaro 1930 li ekzemple estis membro de la "komisiono por kontrolo de la financa situacio" [de la francia ŝtato].
Post la milita malvenko de Francio kontraŭ Nazia Germanio, Maurice Couve de Murville dum la jaro 1940 partoprenis en la armistica komisiono de Wiesbaden, kiu interkonsentis la estontan rilaton inter la du ŝtatoj kaj preparis la reĝimon de Vichy, en kiu li iĝis direktoro pri eksteraj financoj kaj valuta ekonomio.
Dum marto 1943, post la albordiĝo de usonaj armeaj unuoj en norda Afriko, Maurice Couve de Murville ŝanĝis la flankon kaj estis inter la malmultaj funkciuloj de la Vichy-registaro, kiuj en Alĝero kunlaboris kun generalo Henri Giraud. La 7-an de junio1943 li iĝis kasisto de la Komitato Francia por la Liberigo Nacia (CFLN).
Februare 1945 li iĝis membro de la provizora francia registaro en la rango de ambasadoro en Italio. Dum la sekvaj jaroj li por Francio plenumis pluajn ambasadorajn postenojn - en Kairo (1950 ĝis 1954), ĉe la NATO (1954), en Vaŝingtono (1955 ĝis 1956) kaj en Bonno (1956 ĝis 1958).
Kiam generalo Charles de Gaulle retransprenis la politikan gvidadon en Francio, Maurice Couve de Murville dum la jaro 1958 iĝis ministro pri eksteraj rilatoj kaj plenumis tiun oficon ĝis la jaro 1968. Dum la unua duono de 1959, la unua duono de 1962, la unua duono de 1965 kaj la unua duono de 1968 li estis prezidanto de la Konsilio de la Eŭropa Komunumo.
Sekve li propone de Georges Pompidou por unu jaro iĝis ĉefministro de Francio, antaŭ ol li ĝis en alta aĝo dediĉis sin al la politiko en la Nacia Asembleo kaj pli pooste en la Senato de Francio.
Maurice Couve de Murville estis luterano. Lia samnoma kuzo Maurice Couve de Murville (1929–2007) estis katolika ĉefepiskopo de la diocezo Birmingham en Anglio.
registaro Couve de Murville 1968/1969
Al la registaro Couve de Murville, kiu oficis de la 10-a de julio 1968 ĝis la 20-a de junio 1969, apartenis la sekvaj ministroj:
Ferenc Reitter
REITTER Ferenc (rajter) estis hungara inĝeniero, ano korespondanta de MTA (1865) naskita en Temeŝvaro la 1-an de marto 1813 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de decembro 1874.
Frellstedt
Frellstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Helmstedt de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Propila sulfito
Propila sulfito aŭ C6H14O3S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfita acido kaj propila alkoholo. Propila sulfito estas senkolora kaj toksa likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila sulfito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila sulfito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfitaj esteroj malkomponiĝas per varmigo en sulfura duoksido kaj akvo.
André Brie
Doktoro André Brie (n. la, Schwerin, Meklenburgo-Antaŭpomerio, Germanio) estas germana politikisto, Membro de la Eŭropa Parlamento de 1999 ĝis 2009 de la Partio de Demokratia Socialismo (parto de la Eŭropa Maldekstro) kaj estis ano de la parlamenta Komitato pri eksteraj aferoj.
Li ankaŭ provizore servis en la Komitato pri peticioj kaj la Komitato pri interna merkato kaj protektado de konsumantoj. Krome li estis membro de la regiona partia konsilio en Meklenburgo-Antaŭpomerio.
Iraka skandalo
En junio 2007 eksplodis skandalo, kaŭzita de la filmetoj, enmetitaj en YouTube kaj montrintaj du deputitojn de la Eŭropa Parlamento, dancantajn kune kun anoj de la Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo (OMIP). Baldaŭ portugala socialisto Paulo Casaca konfirmis, ke de la 4-a ĝis la li kune kun André Brie vizitis tendaron Aŝrafo en Irako. Li deklaris ke tio estis tute normala ago, ĉar OMIP ne plu estas konsiderata de Eŭropa Unio kiel terora organizaĵo. Malgraŭ tio André Brie konsilis al sia portugala kolego ne plu vizitu Iranon pro danĝero por lia vivo.
Familio
Brie estas filo de GDR-diplomato Horst Brie kaj akompanis lin kun la tuta familio en pluraj landoj, inkluzive de Ĉinio kaj Nord-Koreio. Li edziĝis duan fojon je eks-deputito de la saksa parlamento Ingrid Mattern (La Maldekstro), kun kiu li naskigis filinon. Krome li havas du filinojn de la unua geedziĝo. Lia frato Michael Brie estas unu el teoretiuloj de La Maldekstro.
Verkoj
André Brie estas aŭtoro de pluraj libroj pri la ekstera politiko kaj senarmigo. Krome li verkis librojn de aforismoj, infanlibrojn kaj tekstojn por kabareo.
Politiko
3-320-01932-5
József Grossmann
József Grossmann [jOĵef grosman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grossmann József estis hungara arkitekto. József Grossmann naskiĝis en 1747 en Vieno. Li mortis la en Tata (Hungario).
Biografio
József Grossmann estis kolego de Jakab Fellner. Post morto de Fellner daŭris jam sola la projektojn, ĉefe barokajn konstruaĵojn. Li edziĝis al vidvino de Jakab Fellner. Li estis ankaŭ lerta desegnisto, zial li projektis ankaŭ ĉefaltarojn.
Horažďovická Lhota
Horažďovická Lhota estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,97 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1388.
Lontov
Lontov, hungare Lontó estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, Ipeľ preterfluas, laŭ traira flankovojo. Levice troviĝas 27 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1236 en formo "Lumptov". En 1552 la turkoj okupis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 822 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Vámosmikola, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 629 da homoj, (446 hungaroj, 155 slovakoj).
Atlantika Birdovojo
La Atlantika Birdovojo estas vojo por birdomigrado kiu ĝenerale sekvas la liniojn de la Atlantika marbordo de Nordameriko kaj de la Apalaĉoj. La ĉefaj pintoj de la flugovojo inkludas la kanadajn Marprovincojn kaj la regionon ĉirkaŭ la Golfo de Meksiko; la migrovojo tendencas mallarĝiĝi konsiderinde en suda Usono en la ŝtatoj Virginio, Norda Karolino, Suda Karolino, Georgio, kaj Florido, kio rezultas en tre alta nombro de birdospecioj troviĝantaj en tiuj areoj. Post alveno en Floridon, la flugovojo diverĝas al vojo super orienta Meksiko kaj al pli longa vojo tra la Kariba Maro nome tra Kubo kaj Jamajko.
Tiu vojo estas uzata de birdoj tipe ĉar ne estas montoj aŭ eĉ bordoj de montetoj barante tiun vojon ĉe la tuta etendo. Krome ekzistas bona havigo el akvo, manĝo kaj kovro en la tuta longo.
Bovanenkova minejo
Bovanenkova minejo estas unu el la plej grandaj en la mondo naftogasokondensataj minejoj kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Tjumena provinco (Rusio), 340 km nord-okcidente de vilaĝo Nov-Porto kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1971 kaj ekspluatata ekde 2012. Laŭ kapacito ĝi okupas la trian lokon en Rusio (post la Urengoja kaj Jamburga minejoj) kaj la kvinan en la mondo.
Geologio
La minejo havas hidrokarbonojn je la fundo 532 ĝis 4008 m ene de du strukturaj etaĝoj. Gaskuŝejoj de la 1a etaĝo je la fundo 532-1732 m estas ligitaj al grejso-aleŭrolitaj kretaceaj sedimentaĵoj de cenomaniano, albiano, aptiano. La 2a etaĝo inkluzivas serion da gasokondensataj kuŝejoj ligitaj al haŭteriviano-baremianaj malsuprekretaceaj kaj ĵurasiaj grejso-aleŭrolitaj sedimentaĵoj.
Entute haveblas 23 kuŝejoj. En tavolo TP18 estas trovita gasonafta kuŝejo. La plej grandaj laŭ gaskapacito estas tavoloj PK1 (cenomaniano), ĤM1 kaj ĤM2 (albiano), TP1-6 (aptiano), BJa1 (baremiano).
Enhavo de gasokondensato kreskas kun kresko de la fundo: de 0,65 g/m³ (tavolo TP1-6 ĝis 230 g/m³ (tavoloj Ju2-Ju12). Tavolpremo kreskas samdirekte: 6,9 MPa (tavolo PK1 — cenomaniano), 48,5 MPa (tavolo Ju12). Elminigado malkreskas samdirekte: de 500-960 mil m³/diurne (tavoloj PK1 — cenomaniano, TP1-6 — aptiano) ĝis 200 mil m³/diurne kaj malpli (ĵurasiaj sedimentaĵoj).
La plej granda gaskuŝejo de tavolo TP1-6 de aptiano-novkomia tanopĉa tavolaro, granda je 57 x 28 km, alteco 287 m, situas je la fundo 1192 ĝis 1473 m. La kuŝejo estas tavolo-masiva, averaĝa efika gasohava dikeco estas 48,4 m, poreco 26,5%, komenca tavolpremo 14,61 MPa.
Konsisto de la gaso en tavolo TP1-6: metano 96,36%, etano 2,89%, propano 0,05%, butano 0,03%, pentano kaj superaj hidrokarbonoj 0,01%, azoto 0,43%, karbondioksido 0,23%; en tavolo Ju6-7: metano 86,13%, etano 7,06%, propano 2,07%, butano 0,56%, pentano kaj superaj hidrokarbonoj 1,87%, azoto 0,06%, karbondioksido 2,25%
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 4900 miliardoj da kubaj metroj.
Masonaĵo
Masonado estas konstruado. Laŭ Francisko Azorín masoni estas Konstrui per brikoj, ŝtonoj, gipso, k.c.. Li indikas etimologion el la gota meitan (ĉizi) kaj de tie la latina machio, machionis. Kaj li aldonas la terminojn masonisto, por homo kies profesio estas masoni; masonestro, masonilo.
Masonaĵoj
Masonaĵo estas konstruaĵo aŭ konstruaĵero el (naturaj) ŝtonoj aŭ (artefaritaj) brikoj masonitaj, do fortike kunigitaj per mortero aŭ cemento. Kvankam teorie "konstruaĵo" povas esti io ajn konstruita, en praktika lingvouzo temas pri komplekso el muroj, plankoj respektive plafonoj kaj tegmento, do en vasta senco speco de domo, kiu konsistigas funkcian unuon. Konstruaĵero povas esti iel apartigita parto de tiu funkcia komplekso, ekzemple alo de palaco, sed ankaŭ povas esti ajna baza elemento de konstruaĵo, ekzemple muro, tegmento, kolono, sojlo, ŝtupo respektive ŝtuparo, gablo aŭ frontono, pordo aŭ pordego, nur menciante iujn el multaj bazaj elementoj.
Aparta konstrua termino laŭ PIV estas bosa masonaĵo, konstrumaniero tia ke la ŝtonoj ŝajne elstaras el la fono de la muro, kiel ofte ĉe renesancaj konstruaĵoj (vidu la du ekzemplajn fotojn).
Bildaro
En sismologio, la skalo de Mercalli indikas interalie je kiu grado tertremo difektas masonaĵon.
Kokosa plato
La Kokosa plato estas inter la mezgrandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato ampleksas parton de la Pacifika Oceano okcidente de Centra Ameriko kaj nomatas laŭ la Kokosa insulo de Nikaragvo.
Geografio
La kompare eta kokosa situas okcidente de la ŝtatoj Meksiko, Gvatemalo, Salvadoro, Nikaragvo kaj Kostariko de Centra Ameriko. Ĝi okcidente limas kun la pacifika, norde kun la nordamerika, oriente kun al karibia platoj kaj sude kun la plato Nazca.
Ĉe la okcidenta kaj suda limoj de la oceana kaj bazalte peza kokosa plato, magmo suprenpuŝiĝas de la tera interno, dum la plato ĉe la orienta kaj norda limoj premiĝas sub la pli kompare malpezajn granitajn kontinentajn platojn kaj kreis la oceanan centramerikan fosaĵon. Sekve en la proksima Centra Ameriko, kiu apartenas al la karibia plato, ekestis zono de vulkanoj, el kiuj ekzemplo estas la 2381 metrojn alta vulkano Santa Ana en Salvadoro.
Cagayán de Oro
Cagayan de Oro estas metropolo, internacia havenurbo, universitata urbo, romkatolika diocezo kaj provinca ĉefurbo en Filipinoj, en insulo Mindanao. Oni uzas pri la urbo la mallongigitajn formojn CDO, CDOC, CdeO aŭ Cag. de Oro, sed la urbo havas ankaŭ pli longan nomon: "Grandurbo de Ora Amikeco".
Geografio
Cagayan de Oro situas laŭ marbordo en suda parto de la lando sur norda parto de insulo Mindanao.
Historio
La loko estis loĝata jam antaŭ Kristo. La unua hispana mencio okazis pri Cagayan de Oro en la 1500-aj jaroj. En 1622 hispanaj pastroj alvenis, sed hispana regado okazis ekde 1738. Tiu vilaĝo urbiĝis en 1871. hispanoj. En 1899 la urbo aliĝis al sendependa Filipinoj, sed post unu jaro Usono okupis ĝin. La denova sendependeco okazis en 1946, dum la 2-a mondmilito la japanoj havis la urbon. Ekde 1983 la urbo estas parto de urbaro.
Ekonomio
Cagayan de Oro estas komerca kaj ion industria centro. En la proksimeco la plej grava estas kultivado de ananaso.
Trafiko
Cagayan de Oro havas internaciajn flughavenon kaj havenon. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Cagayan de Oro havas tropikan klimaton. La jara averaĝtemperaturo estas 28 °C. Dum la jaro tio varias inter 25-35 °C. La plej seka monato estas aprilo, dum julio estas la plej malseka. La pluvsezono daŭras inter junio-novembro.
6250 Saekohayashi
6250 Saekohayashi estas malrapide rotacianta asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan astronominon Saeko S. Hayashi, asociatan profesorinon ĉe la Nacia Astronomia Observatorio de Japanio. Ŝi studas la procezojn de formiĝo de la planedoj. Ŝi laboras per la teleskopo Subaru kaj aktive popolarigas pri astronomio en Japanio kaj Havajo.
Iklad
Iklad estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Aszód.
Situo
La vilaĝo situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Aszód-Vác kaj Aszód-Balassagyarmat. Aszód troviĝas je 3, Gödöllő je 14, Hatvan je 17, Vác je 28, Budapeŝto je 40 km-oj.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, de sarmatoj, avaroj, slavoj. En 1543 la turkoj okupis la vilaĝon kaj ĝi senhomiĝis. En 1728 familio Ráday (rAdai) fondis farmon, alvenis germanoj kaj poste aŭstroj. En 1834 luterana preĝejo konstruiĝis. En 1945 kiu havis germanecan nomon, tiujn la rusoj forpelis al trudlaboro. En 1953 industria fabriko ekfunkciis. En 1972 kulturdomo konstruiĝis.
Bucea
Bucea [buĉa] (Királyhágó) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Huedin. En 1910 ĝi nombris 924 loĝantojn (rumanoj, slovakoj, hungaroj), en 1992 823 (rumanoj, 2 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1828. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Negreni.
La loko estis en la praktiko divido-punkto inter Partium kaj Transilvanio. "Post Királyhágó" signifas Transilvanion laŭ hungara vidpunkto. La loknomo signifas hungare: reĝo-montpasejo.
Alejo Carpentier
Alejo Carpentier [aleĥo karpentjer’] (naskiĝis la 26-an de decembro 1904 en Havano, mortis la 24-an de aprilo 1980 en Parizo) estis romanisto, eseisto kaj muzikologo kuba; li influis elstare la latinoamerikan literaturon dum la 1970-aj jaroj.
Vivo
Carpentier estis filo de rusa instruistino pri lingvoj kaj franca arkitekto. Je sia 12-a vivjaro li translokiĝis kun sia familio al Parizo, kie li ekstudis muzikan teorion. Je sia reveno al Kubo li ekstudis arkitekturon, kion li neniam finis. Li eklaboris kiel ĵurnalisto - tiel li perlaboris por vivteni sin dum almenaŭ 30 jaroj - kaj kunlaboris kun maldekstraj movadoj en la 1920-aj jaroj, estis malliberigita en 1927 kaj kiam li eliris la karceron, li ekziliiĝis en Francion (1928-1939). Tie li konis la surealistojn, André Breton, Paul Éluard, Louis Aragon, Jacques Prévert kaj Antonin Artaud. Dum li loĝis en Francio, li vizitis foje Hispanion, kie li ekadoris la barokan stilon.
Li revenis al Kubo kaj plu laboris kiel ĵurnalisto. Iam li ĉeestis vuduan ceremonion, kio ekvekis plian intereson pri la afrikakubanismo. En 1943 li faris vojaĝon, gravan por li, al Haitio, kie li vizitis la fortikaĵon de La Ferriere kaj la Palacon de Sans-Souci (Sen peno), ambaŭ konstruitaj de la nigra reĝo Henri Christophe.
Carpentier, fame konata pro sia baroka stilo kaj teorio pri “mirinda realo” havas inter siaj verkoj Ecue-yamba-o! (Laŭdata estu Dio) (1933, en antaŭmilita Hispanio) pri la afrikakubaj folkloro kaj mitologio. El reino de este mundo (La regno de tiu ĉi mondo) (1949) temas pi haitia revolucio; en ties enkonduko Carpentier klarigis sian ideon pri “mirinda realo”, kion kelkaj kritikistoj konsideras kiel sinonima de “magia realismo”.
Ekde 1945 ĝis 1959 li loĝis kaj laboris kiel ĵurnalisto en Venezuelo, loko kiu tutcerte inspiris lin pri sia sennoma sudamerika lando, kie okazas la plej granda parto de Los pasos perdidos (La perditaj paŝoj) (1953). Li revenis al Kubo post la revolucio de 1959 kaj laboris en kuba ambasadejo en Francio. En 1977 ricevas la gravan hispanan premion Cervantes kaj en 1979 la francan premion Médicis. Li mortis en Parizo en 1980.
Ócsárd
Ócsárd [OĉArd], kroate Ovčar estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs.
Situo
Ócsárd situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Harkány troviĝas 14, Siklós 18, Kozármisleny 19, Szentlőrinc 21, Pécs 22, Sellye kaj Villány po 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1247. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Inter 1913-1975 fervojo trafikis ĉe Ócsárd. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1947 149 malriĉaj vilaĝanoj ricevis parcelojn el la grandbieno, sed en 1959 kolĥozo pri Gardisto de la Paco formiĝis. En 1970 loĝis en Ócsárd 494 hungaroj, 26 germanoj kaj 63 ciganoj.
En Ócsárd migra poŝto servas.
Lacelle
Lacelle estas franca situanta en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lacellois.
Csilla Boross
Csilla Boross [ĉila boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boross Csilla estas hungara operkantisto, (soprano).
Csilla Boross naskiĝis eble en Székesfehérvár iam.
Biografio
Csilla Boross frue komencis pianadi. Ŝi akiris 2 diplomojn en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, kie ŝi lernis ekzemple de Ilona Tokody. Ŝi debutis en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 2003. Ŝi apartenis al la Operejo inter 2003-2008, poste ŝi membriĝis en en:Janáček Theatre. Ŝi estis primadono kaj ŝi ricevis titolrolojn, poste ŝi estis gastkantisto de Nacia teatro (Prago). Ekde 2010 ŝia internacia kariero disetendiĝis (Triesto, Romo, Vaŝingtono, Ŝanhajo, Teatro alla Scala), sed ŝi ne forgesis Budapeŝton (Teatro Erkel en 2016). Ŝi ricevis ĉeĥajn kaj hungarajn premiojn inter 2010-2016.
Pemonoa lingvo
La pemonoa lingvo estas kariba lingvo, kiun parolis unusola virino en Venezuelo en 1998, kiam esploristoj ekkonis ĝin. La loĝantaro, kiu antaŭe uzis la lingvon, nun parolas la hispanan. La lingvo nun estas morta aŭ preskaŭ morta.
Heinz Kohut
Heinz KOHUT (n. 3-an de majo 1913 en Vieno, Aŭstrio; m. 8-an de oktobro 1981 en Chicago, Usono) estis usona psikoanalizisto.
Ligiloj
Strozier, Charles B. Heinz Kohut: The Making of a Psychoanalyst
Tiruvannamalai
Tiruvannamalai (tamile : திருவண்ணாமலை) estas urbo de sudbarata gubernio Tamilnado. Ĝi havas multajn loĝantojn. La urbo estas unu el ĉefaj religiaj urboj de Tamilnado, kaj centro de ŝivaismo tamila.
Horažďovice
Horažďovice estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en okcidenta parto de Bohemio, regiono Plzeň, inter urboj Strakonice kaj Klatovy, sur la maldekstra bordo de la rivero Otava. Vivas en ĝi. La historia urbocentro estas proklamita kiel protektata urbozono.
Tiruvannamalai
Geografio
La loĝantaro de Tiruvannamalai estis proksimume 144 683 loĝantoj (2011). Tiruvannamalai situas 185 km de Ĉenajo kaj 210 km de Bengaluro, oriente de Orientaj Ghatoj  La alteco de montetoj de Annamalajo estas ĉirkaŭ 814 m.
Historio
La urbo estas konata danke al la templo Annamalajar dediĉita al hindua dio Ŝivao, kaj la monto Arunaĉala kie troviĝas sanktejo kaj aŝramo de Ramana Maharŝi.
Horažďovice
Historio
Al pasinteco de la Otavia kaldronvalo apartenas altaĵo nomata Prácheň. Ĝi estis atestanto de multaj eventoj, rilate al nia historio. Jam en la 10-a jarcento ĉi tie estiĝis fortikigita opidumo. Pli ol du jarcentojn poste fariĝis ŝtona burgo kiel administra centro de iama Prácheň regiono, kiu implicis urbojn Horažďovice, Sušice, Kašperské Hory, Strakonice, Písek kaj Vimperk.
Unu el la plej signifaj nobelgentoj estis Bavoroj el Strakonice, kiuj en la 13-a jarcento ĉi tie elkonstruigis la gotikan fortikaĵon. En la jaro 1292 la reĝo Venceslao 2-a rangaltigis Horažďovice je urbon. Pluaj urboposedantoj estis:
Plej grandan urban katastrofon prezentas la tridekjara milito. Tiam la urbon trafis du brulegoj kaj dufoje ĝi estis elrabita per sveda armeo.
Arkitekturaj monumentoj
Sur la loko de gotika fortikaĵo el la 13-a jarcento nun troviĝas baroka kastelo. Gesinjoroj Švihovský rekonstruis originan burgon al la renesanca kastelo, en kiu konserviĝis nur kelaro elhakita en roko kaj restaĵoj de la cilindra turo. De la jaro 1920 urba muzeo estas lokita en la kastelsalonoj. La muzea ekspozicio montras historion de Horažďovice de la pratempo ĝis nuntempon.
Monaĥeja komplekso kun la preĝejo de Virgulino Maria situas surloke de la kapelo Sankta Mikaelo el la 13-a jarcento kaj estas plua signifa memorindaĵo.
De la jaroj 1854 ĝis 1950 la monaĥejo estis sidejo de ĉefa administracio de la kongregacio Lernejaj fratinoj de Notre Dame por la tuta Bohemio. La kongregacio revenis ĉi tien post la jaro 1989.
Proksime al la urbo, sur la altaĵo Prácheň, troviĝas preĝejo de Sankta Klemento konsekrita de Sankta Metodo mem. La kirko estas la naŭa kristana preĝejo en Bohemio.
Ruĝa pordejo estas konsiderata kiel unu el la plej malnovaj konservitaj pordejoj en Bohemio. Ĝi originas el la 13-a jarcento. Dekana kirko de Sankta Petro kaj Paŭlo, troviĝanta sur la ĉefplaco, devenas el la 13-a jarcento. Pasiona kruco ĉe Sankta Adalberto estis konsekrita en la jaro 1738.
Ignacio Ramonet
Ignacio RAMONET (Redondela, Provinco Pontevedra, 5-a de Majo 1943) estas hispana ĵurnalisto kaj profesoro pri teorio de la komunikado, setlinta en Francio. Li estas unu de la ĉefaj figuroj de la Kontraŭ-tutmondiga movado.
Horažďovice
Refreŝiĝo kaj sporto
La refreŝiĝa dominanto de Horažďovice estas vasta komplekso de tegmentita naĝbaseno kun tobogano longa 62 metrojn, kvar naĝvegoj kaj aliaj allogaĵoj (rekapabliga ekipaĵo, saŭno, sanfiksa centro (=fitness) kaj unika vando por grimpado). Sporta komplekso nomata Na Lipkách estas en proksimeco de la naĝbaseno. Ĝi implicas futbalejon, plurcelan sportejon, skateparkon kaj tenisludejojn.
Nuntempa Horažďovice
Centro de la urbo estas deklarita urba memoriga zono. La urbo dediĉas zorgon ne nur pri la kulturaj monumentoj, sed ankaŭ al la nuntempa moderna arkitekturo. En la jaro 2003 estis finkonstruita flegserva domo. Ĝin aprezis en la konkurso „Nova hejmo“ per la premio Grand Prix.
Ignacio Ramonet
Biografio
Ramonet vivis en Tanĝero kien liaj gepatroj, hispanaj respublikanoj kiuj fuĝis el la reĝimo de Franco, setliĝis en 1946. Li studis en la Universitato de Bordozo kaj poste revenis al Maroko. En 1972 li translokiĝis al Parizo, por instrui en la Universitato Parizo-7a kaj eklaboris kiel ĵurnalisto kaj kritikisto prikina.
Horažďovice
Nuntempa Horažďovice
Renovigita estis la kantĥoro Prácheň.
Ĉirkauaĵo
Ĉirkaŭaĵo de Horažďovice logas fiŝkaptistojn same kiel homojn por promeni aŭ bicikli. Ĉiujare en la urbo okazas internacia motorcikla ĉampionado, bicikla konkurso „Horažďovice Triangulo“ kaj unu el plej malnovaj marŝoj en la respubliko „Horažďovice Kvindeko“.
Ignacio Ramonet
Biografio
Li estas fakulo pri geopolitiko kaj internacia strategio kaj konsilisto de la UN, aktuale li instruas en la Sorbono de Parizo. El 1990 ĝis 2008 estis direktoro de la ĉiumonata publikaĵo Le Monde Diplomatique kaj de la dumanta Manière de voir (vidmaniero). Aktuale li estas direktoro de Le Monde diplomatique en hispana.
Horažďovice
Ĉirkauaĵo
Inter proksimaj ekskursoceloj menciendas precipe:
Ignacio Ramonet
Biografio
Li estas kunfondinto de la neregistara organizo "Media Watch Global" (Internacia Observejo de la Amaskomunikiloj) kies prezidanto li estas. Li estas ankaŭ redakta konsilisto de la kanalo TeleSur, Karakaso, Venezuelo. Artikolo lia publikigita en Le Monde Diplomatique en decembro 1997 rezultis en la kreado de ATTAC, kies laboro origine direktis sin al la defendo de la Tobin-imposto. En la aktualo ATTAC dediĉas sin al la defendo de granda vario de aferoj de la politika maldekstro kaj havas kiel honora prezidanto Ignacio Ramonet. Li estis ankaŭ unu de la promociantoj de la Monda Socia Forumo de Porto Alegre pri kiu li proponis la moton: «Alia mondo eblas».
Horažďovice
Partnereco
Ek de 1992 Horažďovice havas partnerecon kun la komunumo Heimberg de la administra distrikto Thun en Kantono Berno en Svislando.
Ignacio Ramonet
Biografio
Li estas doktoro Honoris causa de la Universitato de Santiago de Compostela, de la Nacia Universitato de Kordobo, de la Nacia Universitato de Rosario, de la Universitato de Havano kaj de la Universitato de Santo Domingo.
Amos
La nomo Amos povas esti
László Körösi
László KÖRÖSI [koeroeŝi], (Lucien Corosi, hungaradevena franca verkisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 26-an de decembro 1908 kaj mortis en Parizo en majo 1989.
Kariero
László Körösi vivis de 1926 en Francujo. Dee 1976 li estis fondinto-direktoro de presaroficejo Documents et Reportages Internationaŭ. Li estis kunlaboranto de pluraj francaj ĵurnaloj kaj semajngazetoj. Li verkis romanojn, radioteatraĵojn. Li estis ankaŭ pentristo.
Nueva Numancia (metroo de Madrido)
Nueva Numancia (Nova Numancio) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta ĉe la kruciĝo de Avenuo de la Albufera kun Strato Puerto de Canfranc, en distrikto Puente de Vallecas. La stacio prenis sian nomon de la kvartalo Nueva Numancia, kie ĝi situas.
La stacio estis malfermita la.
Panc-Săliște
Panc-Săliște [pank-səliŝte] (hungare Pánkszelistye) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 200 loĝantojn (rumanoj); en 1992 estis nur 101 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1491. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Dobra.
Duxile
Duxile [duŝile] estas apriora persona arta lingvo. La vortordo estas SVO kaj la verbaj tempoj estas indikataj per vortetoj, ne per afiksoj. La vortprovizo estas malgranda kaj la projekto ŝajnas nefinita.
Ekzemploj:
Wingene
Wingene ( [Ving'ne]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tielt.
Ekde 1977 la municipo Zwevezele apartenas al Wingene, la ĉefa municipo.
Rapidseria bildiga prezentado
Rapidseria bildiga prezentado (RBP, ang. Rapid Serial Visual Presentation) estas metodo prezenti informon (kutime tekston) uzante malmulte da spaco. Ĉiu informpeco estas vidigita mallonge sinsekve.
La metodo nuntempe estas esplorata kiel maniero montri dokumentojn sur aparatoj kun malgranda ekrano kiel ekz. poŝtelefonoj aŭ poŝkomputiloj.
Esplorado de la Wichita State University montras, ke la kompreno dum montrado de 250 vortoj minute (VM) ne estas signife alia ol kompreno dum legado per poŝkomputilo. Montrado de 250 VM malpliigis la komprenon per ~20 elcentoj.
Rapidseria bildiga prezentado estas uzita kiel esplorilo en percepta kaj ekkonpsikologio. Dum legado ripetata palpeprumado kaj aliaj aferoj povas malaltigi la komprenon.
Stacio Tsurumi-Ono
Stacio Tsurumi-Ono (鶴見小野駅 [], Tsurumi-Ono Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Curumi, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tsurumi.
Langtang
Langtang estas regiono en nord-centra Himalajo de la provinco Bagmati de Nepalo. Situa je 51 kilometroj norde de la Katmandua Valo, la regiono estas fama kiel hejmo de la Langtang Nacia Parko kiu fine konstituas la limon kun Tibeto, Ĉinio. Ĉirkaŭ personoj loĝas ene de la parko (el kiuj Tamangoj estas majoritato), kaj multaj dependas el ligno por havi fajron. La parko enhavas ampleksan varion de klimataj zonoj, el subtropikaj al alpaj. Proksimume 25% el la parko estas arbara. Ĉefaj arboj estas la deciduaj kverkoj kaj aceroj, ĉiamverdaj kiel pinoj, kaj variaj tipoj de rododendro. Animala vivo inkludas speciojn kaj subspeciojn kiel la Himalaja nigra urso, la kapreca Hemitrago, la Asama makako kaj la Ruĝa pando. Krome estas ankaŭ legendoj pri vidaĵoj de Jetio.
La vilaĝo Langtang estis komplete detruita de amasa lavango sekvita de tertremo en aprilo 2015. La vilaĝo suferis ĉirkaŭkalkulitajn 310 mortojn, inter kiuj tiuj de 176 Langtang-anoj, 80 fremduloj kaj 10 armeanoj. Pli ol 100 korpoj neniam estis rekuperitaj.
5236 Yoko
5236 Yoko estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan personan nomon "Yoko" en honoro de Yoko Furuta, edzino de la dua malkovrinto.
2973 Paola
2973 Paola estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Paola", en homaĝo al la reĝedzino Paola de Belgio, edzino de Alberto la 2-a, reĝo de la Belgoj.
(18589) 1997 YL10
(18589) 1997 YL10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Zoltán Uray
Zoltán URAY [urai] estas rumania hungara biologo, radiologo, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio kaj skermisto. Li naskiĝis en Kluĵo la.
Kariero
Zoltán Uray apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955). Li estas doktoro de biologiaj sciencoj (1970). Li laboris kiel biologo en Nuklea Medicina Laboratorio de Kluĵo (1955–69), poste kiel ĉefesploristo en Onkologia Instituto (1969–97). Inter 1950 kaj 1957 li estis membro de rumana selektita skermoteamo, dufoja bronzmedalgajninto, dufoja landa ĉampiono, olimpikulo.
Amstetten
Amstetten havas diversajn signifojn:
Ostratice
Ostratice, hungare Sándori [ŝAndori] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ostratice situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Bánovce nad Bebravou-Partizánske. La lasta urbo troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1193 en formo "Strece". En 1439 jam 2 vilaĝoj menciiĝis: "Also Streche" (=Suba S.) kaj "Felse Streche" (=Supra S.). En 1598 oni komputis en Suba Strece 27 domojn, en Supra Strece muelejon kaj 16 domojn. En 1784 vivis en Suba S. 279 vilaĝanoj (62 familioj en 40 domoj, en la alia vilaĝo 180 vilaĝanoj (36 familioj) en 21 domoj. En 1828 vivis en Suba S. 362 loĝantoj en 36 domoj, en la alia 236 loĝantoj en 15 domoj. Ĝis 1899 la oficialaj hungaraj loknomoj estis Kis-Sztrice kaj Nagy-Sztrice, poste ĝi iĝis Nagysándori kaj Kissándori honore al la bienulo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kissándori 331, en Nagysándori 518 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Malé Ostratice kaj  Veľké Ostratice en 1960 reunuiĝis. En 2001 vivis en Ostratice 393 homoj, (383 slovakoj).
Pindoba
Pindoba estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 2.866 loĝantojn en 2010.
Odorheiu Secuiesc
Loĝantaro
Székelyudvarhely havis en 1910 10 244 loĝantojn (hungaroj, germanoj, rumanoj). En 1992 estis 39 959, el ili 97% hungaroj.
Viviers-du-Lac (stacidomo)
Viviers-du-Lac estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Viviers-du-Lac, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ninon de Lenclos
Anne Ninon de l’Enclos (nask. la 10-an de novembro 1616 en Parizo - mort. la 17-an de oktobro 1705 en Parizo), alinome Ninon de Lenclos aŭ Ninon de Lanclos, estis franca beletristino fama pro sia spriteco kaj libertinaj moroj.
Viviers-du-Lac (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Culoz - Modane (frontière) (900000).
Ninon de Lenclos
Biografio
Kiam ŝi estis infano, ŝia patrino promenigis ŝin de salono al salono, kie ŝi faris sensacion. Ŝi kapablis citi la filozofon, moraliston kaj politikiston Michel de Montaigne kaj klasikulojn. Ŝi ludis liuton, pli poste klavicenon. Naturdotita, ema al kleriĝo kaj scienco, ŝi scipovis ankaŭ la italan kaj hispanan.
Agoj de Paŭlo
La Agoj de Paŭlo estas apokrifo de la Nova Testamento koncernanta Paŭlon de Tarso, verkita ĉe la fino de la 2-a jarcento. Tradicio atestas ke aŭtoro estus certa Leŭcio Karino, disĉiplo de la apostolo Johano, kiu estus kompilinta ankaŭ aliajn “apokrifajn agojn”, inkluzivitaj en la tieldirita “leŭcia ciklo”, nome de Johano, Tomaso kaj Andreo. Tamen modernaj esploristoj inklinas por la nekono pri la aŭtoro, kiu ĉiukaze kompilis en Malgrandazio.
Ninon de Lenclos
Biografio
Ninon de Lenclos ricevis gravan heredaĵon post kiam, 15-jara, ŝi fariĝis orfino. Tio ebligis al ŝi vivi en aparta mondo, fore de la zorgoj kaj suferoj de la popolaj tavoloj. De ŝia patro ŝi heredis ankaŭ emon al epikurismaj principoj laŭ kiuj la doloro estas laŭeble evitinda kaj la plezuro ĉiam bonvena. Ŝi frue adoptis tiujn principojn kaj aplikis ilin ĝis la fino de sia longa vivo.
Agoj de Paŭlo
Tiuj agoj de Paŭlo ĝuis bonakcepton ĉe manikeoj, kvankam taksataj ortodoksaj de Tertuliano kaj Hipolito.
Ninon de Lenclos
Biografio
En ŝia propra salono, kiu fariĝis rendevuejo de la alta societo ema, kiel ŝi, al disvastigo de libertinaj ideoj kaj moroj, indiferenta pri la sorto kaj vivkondiĉoj de la popolo, venis kompreneble multaj viroj. Frekventis ŝian salonon famuloj, artistoj, senjoroj, i.a. la verkisto, filozofo kaj akademiano Bernard Le Bouyer de Fontenelle; la nederlanda matematikisto, fizikisto kaj astronomo Christiaan Huygens; la verkisto, moralisto kaj memoraĵisto François de La Rochefoucauld, famiĝinta pro siaj “Maksimoj“; Charles de Saint-Évremond, militisto, edukita ĉe la jezuitoj; la verkisto Paul Scarron; la italdevena komponisto Jean-Baptiste Lully, superintendanto pri muziko de Ludoviko la14a; la poeto, moralisto, dramaturgo, libretisto kaj romanverkisto Jean de La Fontaine famiĝinta pro siaj “Fabloj“, Philippe d'Orléans, estonta regento de Francio; la beletristo kaj episkopo Antoine Godeau; Antoine Gombaud, verkisto, kavaliro de Méré; la fama memoraĵisto Louis de Rouvroy, duko de Saint-Simon; la verkisto Roger de Bussy-Rabutin, grafo de Bussy; la ekleziulo Jules de Clérambault; la verkisto Damien Mitton, unu el la teoriuloj pri la “honesta homo“ en la 17a jarcento, laŭ kiu honesteco aspektas kiel sendia moralo akordiganta la serĉadon de la feliĉo kun la racio; la pastro kaj diplomato François de Châteauneuf; la akademiano, beletristo kaj aŭtoro de fabloj kaj “Rakontoj” Charles Perrault; la poeto kaj dramisto Jean Ogier de Gombauld ; la poeto, novelisto kaj dramisto François Le Métel de Boisrobert; la pastro, literaturisto kaj diplomato François de Châteauneuf; la pastro Treil de Pardailhan; la kanoniko de Saint-Pons; la militisto kaj kortegano Louis Mornay, markizo de Villarceaux; la dubinda Jean-Hérault de Gourville; Charles de Sévigné, dua filo de la fama leterverkistino Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné; la pentristo kaj gravuristo Nicolas Mignard, kies modelo Ninon estis; la fama dramaturgisto Jean Racine kaj lia amantino Marie Desmares, alinome Marie Champmeslé, renoma tragedistino; François la Tria Dusson, senjoro de Bonrepaus kaj komisaro de la Ŝiparo; la poeto, verkisto kaj krititisto Nicolas Boileau, alinome Boileau Despréaux; la princo Ludoviko la 2-a de Bourbon-Condé; Jean-Baptiste Poquelin, alinome Molière kiu petis de ŝi konsilojn pri sia teatraĵo “Tartuffe” (= tartufo, hipokritulo) sammaniere kiel aliaj aŭtoroj, kiuj profitis el ŝia juĝkapablo.
UK 2011
La 96-a Universala Kongreso (UK) de Esperanto okazis ekde la 23-a ĝis la 30-a de julio 2011 en Kopenhago, la ĉefurbo de Danio. Aliĝis 1458 personoj el 66 landoj.
Amsterdam-Insulo
Amsterdam-Insulo (Île Amsterdam, ankaŭ Nouvelle Amsterdam) estas malgranda insulo en suda Hinda Oceano. Ĝi apartenas al la francaj transmaraj teritorioj.