cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malorie Blackman
Malorie BLACKMAN (naskita la 8-an de februaro 1962 en Clapham, Unuiĝinta Reĝlando) estas brita verkisto en sia propra rajto kiu iĝis unu el la plej grandaj verkistoj de Britio. Ekde kiam ŝi publikigis sian unuan libron en 1990, Not So Stupid!, ŝiaj verkaĵoj ne ĉesis fascini infanojn kaj plenkreskulojn. Pig-Heart Boy kaj la Sagao Noughts & CrossesIli estas iuj el tiuj, kiuj donis al ŝi la plej grandan famon. Krome, ŝi estis premiita pli ol dek kvin fojojn kaj ŝiaj verkoj estis tradukitaj en proksimume dek kvin lingvojn, inkluzive de la hispana, kimra, germana, japana, ĉina kaj franca.
Kariero
La literatura kariero de Malorie Blackman inkluzivas pli ol kvindek infanlibrojn, televidmanuskriptojn, kaj teatraĵon, The Amazing Birthday, kiu estis prezentita en 2002.
I want a hug! (2001) kaj Jessica Strange (2002) estas ŝiaj bildlibroj, direktitaj al knaboj kaj knabinoj de ĉiuj aĝoj. Ŝiaj romanoj inkluzivas Hacker (1992), Thief! (1995) kaj la plurfoje premiita Pig-Heart Boy (1997).
La plej popularaj rakontoj de la verkinto estas tiuj kiuj estas parto de la trilogio Noughts & Crosses: Black and White (2001), Knife Edge (2004) kaj Checkmate (2005). Rimarkindas ankaŭ ŝia verko Cloud Busting, per kiu ŝi gajnis Premion por Infana Literaturo Nestlé (arĝenta premio) en 2004.
En la lastaj jaroj ŝi kompilis rakontojn kaj poemojn por la libro Unheard Voices, festante la ducentjariĝon de la forigo de la sklavkomerco, kaj pliigis sian produktadon kun la titoloj The Stuff of Nightmares (2007) kaj Double Cross (2008). Ankaŭ partoprenis Senpage? (2009), volumeno kun rakontoj en favoro de Homaj Rajtoj.
21748 Srinivasan
21748 Srinivasan estas nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Harish Mayur Srinivasan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la duPont Manual Magnet High School de Louisville (Kentukio, Usono).
Gladwyn Kingsley Noble
Gladwyn Kingsley Noble (20an de septembro 1894 – 9an de decembro 1940) estis usona zoologo kiu estis ĉefa zorganto de la Departemento de Herpetologio kaj de la Departemento de Eksperimenta Biologio ĉe la Usona Muzeo de Natura Historio. Noble gradiĝis el Harvard Universitato en 1917 kaj 1918, respektive, kaj kiel Ph.D. el Kolumbia Universitato en 1922. Li aliĝis al la herpetologia departemento en 1922 kiel helpa reserĉisto kaj helpa zorganto en 1917 kaj iĝis estro de la departemento en 1924. Li poste formis la departementon de Eksperimenta Biologio en 1928, kaj iĝis estro de ambaŭ departementoj ĝis sia morto en 1940 pro Ludviga angino.
120208 Brentbarbee
120208 Brentbarbee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brent Barbee, ano de la teamo de Dinamika Fluga Sistemo por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA. Li estas ankaù la kreinto de la sistemo de Studo pri Atingeblaj Celoj por Homaj Kosmflugoj al Terrenkontaj Objektoj de la NASA por esplori la alireblecon al, kaj li laboras pri esploraj projektoj por disvolvi sistemojn por defendi la Teron kontraù asteroidaj alfrapoj.
1337 Gerarda
1337 Gerarda estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo "Gerarda" estas la antaŭnomo de la edzino de G. Pels, kalkulisto en la Observatorio de Leiden.
Pierrelaye
Pierrelaye estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Holnap Irodalmi Társaság
Holnap Irodalmi Társaság (Holnap) (Literatura Societo Holnap) estis literatura kolektivo en Nagyvárad inter 1908-1911. Ĝi estis grava momento en historio de la moderna hungara literaturo.
Historio
Ĝi eldonis en septembro de 1908 la antologion A Holnap kun enkonduko de Sándor Antal kun poemoj de Endre Ady, Mihály Babits, Béla Balázs, Ákos Dutka, Tamás Emőd, Gyula Juhász kaj Jutka Miklós. Ili prezentiĝis antaŭ publiko la 27-an de septembro 1908 okze de la datreveno de János Vajda. La Societo fondsidis la 14-an de oktobro. La prezidanto estis Sándor DÉNES, ekde novembro de 1909 Mihály NAGY, la vicprezidanto Gyula Juhász. La Societo organizis literaturajn recitaloj kaj belartajn ekspoziciojn. En marto de 1909 oni eldonis novan antologion en Budapeŝto kun enkonduko de Boldizsár KOLLÁNYI titolita ''A Holnap új versei. Második könyv''. La Societo post foriro de Gyula Juhász el Nagyvárad ĉesis.
Skroto
Skroto (latine: scrotum) aŭ testikujo estas elstaranta haŭtfaldo formanta ujon por la du testikoj.
Ĉe viroj kaj aliaj virmamuloj, skroto kovriĝas de pubvilo dum plenkreskeco. Skroto kutime kuntiriĝas dum penisa erektiĝo kaj kiam submita al malvarma temperaturo.
Auteuil
Auteuil (franca prononco: [otœj]) estas administra kvartalo de Parizo, Francio, situanta en la 16-a arondismento. Estas la plej okcidenta kvarono de la urbo. Ĝi apogas al Passy al la nordoriento, Boulogne-Billancourt al la sudo-okcidento, kaj al la nordokcidento al la Bois de Boulogne.
Monumentoj
Inter la monumentoj de Auteuil estas Notre-Dame d'Auteuil, la Jardin des Serres d'Auteuil, la Tombejo de Auteuil, kaj la Pavillon de l'eau.
Sporto
Auteuil estas konata pro siaj famaj stadionoj:
Famaj personoj
Auteuil, iam hejmo de Molière kaj naskoloko de Marcel Proust, estis alligita al la urbo Parizo en 1859-60 pere de Leĝo de 16a de junio 1859.
Interkulturo
Interkulturo estas projekto de ILEI kreita kunlabore kun E@I kiu celas subteni grupojn kiuj volas interŝanĝi kulturajn spertojn per interkultura edukado kaj interkultura komunikado.
La ideo de Interkulturo estas ke grupoj de diversaj landoj duope interŝanĝu sciojn kaj spertojn pri kulturaj temoj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Interkulturo
Secu
Secu estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Interkulturo
Vidu ankaŭ
Interkultura komunikado
Interkultura edukado
Diego Marani
Javoříčko (Luká)
Javoříčko (Jaworitsch) estas loka parto de municipo Luká en regiono de Litovel en Ĉeĥio. Ĝi situas proksime de Bouzov, proksimume 1 km de Kavernoj en Javoříčko. Vivas ĉi tie. La nuntempa malgranda loĝigo estas restaĵo de granda setloko, kiun la 5-an de majo 1945 ekstermis kun tero atakkomando de SS kiel venĝo pro subteno al partizanoj. Estis forbruligitaj ĉiuj konstruaĵoj krom kapeleto kaj lernejo. Samtempe estis ekzekutitaj ĉiuj viroj pli aĝaj ol 15 jaroj, kiujn la SS-anoj kaptis. Sume perdis la vivon 38 personoj. Estas ĉi tie establita pieta loko Monumento al viktimoj de la dua mondmilito rememoriganta tiun ĉi eventon.
Historio
La unua skribmencio pri Javoříčko devenas el la jaro 1348. Dum sia ekzistado ĝi kelkfoje ŝanĝis sian nomon. Ĝi estas nomata ekzemple kiel Javorica, Javorov aŭ Javoří (Jaworzie, Jaborzi). Proksime de Javoříčko foje situadis burgo Špránek. Tiu komene kun Javoříčko alternigis kelkajn posedantojn. Plu poste en la jaroj 1464 - 1538 la vilaĝo apartenis al senjorujo en Bílá Lhota.
Lísky (Chvalnov-Lísky)
Lísky estas vilaĝo en Ĉeĥio, la okcidenta parto de municipo Chvalnov-Lísky en distrikto Kroměříž. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/433. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 32 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lísky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,15 km².
Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio
Strukturo kaj starlokoj
La Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio subdividiĝas jene:
La Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio per tio estas subdividita sur kvar malsamaj starlokoj (Stato: majo de 2014).
Ferenc Pulszky
Biografio
Ferenc Pulszky frekventis lernejojn en Miskolc kaj en Eperjes, universitaton en Peŝto. Li frue amikiĝis kun József Eötvös kaj kiel riĉulo, li ofte vojaĝadis. Komence li faris jurajn laborojn por la hungara parlamento, kie li konatiĝis kun Ferenc Deák kaj Ferenc Kölcsey. Li edziĝis en 1844, baldaŭe havanta gefilojn. Li estis vicministro en la unua hungara kabineto en 1848. Li akompanis Lajos Kossuth-on en Usono. Li rajtis hejmenveni nur en 1866, kie li politikadis kaj apogis la kulturon. Longe li estris la Hungaran Nacian Muzeon kaj estis li ankaŭ framasono laŭ.
Difenbaĥio
Difenbaĥio, aŭ difenbakio estas unu el multaj kulturataj ĉambraj plantoj. Tio estas planto kun grandaj verdaj folioj kolorigitaj per blanka aŭ flava pentraĵo, ĝi estas ja proporcie nepretendema, sed abrupte venena.
Deveno
Difenbaĥio devenas el tropikaj regionoj de Sud-Ameriko, ĝi estas disvastigita precipe en Brazilo, sed ni povas trovi ĝin ankaŭ en Peruo aŭ Venezuelo. Ĝi ricevis sian nomon post tio, kiam ĝi estis en la unua triono de la 19-a jarcento alveturigita en Eŭropon. Heinrich Wilhelm Schott, inter 1845 kaj 1865 direktoro de la imperiestraj ĝardenoj de Schönbrunn, nomis la plantojn laŭ sia ĉefĝardenisto Johann Friedrich Dieffenbach.
Veneneco
La plej grava konsiderenda fakto, antaŭ ol ni havigos la difenbaĥion hejmen, estas ties veneneco. Tial oni ne rekomendas kulturi ĝin tie, kie libere moviĝas hejmaj bestoj aŭ malgrandaj infanoj.
Kresko
La plantoj el tiu neotropisa genro, kiuj kutime ne floras, ĝiskreskas la altecon pli ol duonmetro, escepte ili atingas preskaŭ metran kreskon. Difenbaĥio estas proporcie nepretendema, ĝi ŝatas lumon, sed ne rektan sunon.
Normala aperaĵo estas defalado de la subaj folioj. Tial estas konvene tempo de tempo junigi la kreskaĵon per fortranĉo de tigo 10 centimetroj super la teraĵo en florpoto. Se la folioj defalas tro, poste kulpas tro seka aero, malalta temperaturo aŭ trablovo. Se la randoj de folioj bruniĝas, aldonu verŝaĵon kaj se ili perdas la koloron, forŝovu la kreskaĵon el la rekta lumo.
(10742) 1988 VK2
(10742) 1988 VK2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Nobuhiro Kawasato elde Okutama (distrikto de Tokio).
Hausen ob Verena
Hausen ob Verena estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Turbana lilio
Turbana lilio aŭ turka lilio - latine Lilium martagon, en multaj naciaj lingvoj (ekzemple angle Turk's cap lily, germane Türkenbund, nederlande Turkse lelie aŭ turke Türk zambağı ) kun rilato al turkoj aŭ al turkeca kapokovraĵo - evidente pro la similo inter la flora formo kaj la aspekto de turbano (en Eŭropo pasintece aparte asociigita kun la Otomana Imperio kaj la kulturo de Turkio), en la hungara aparte klare Turbánliliom - estas specio de lilio.
Introd
Introd estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, Rhêmes-Saint-Georges, Valsavarenche kaj Villeneuve.
Kristana patroneco estas la biblia evento Konvertiĝo de Paŭlo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Duŝan Maruzzi
Duŝan MARUZZI [maruci] (en kroata literumo Dušan Maruzzi, naskiĝis la ; mortis en 1956) estis kroata esperantisto, doktoro de juro kaj ĉefo de la statistika oficejo en Zagreb.
Li estis esperantisto de 1919. Tuj li okupis plej elstaran rolon. Li organizis la unuan jugoslavan Esperanto-kongreson en 1923 kaj estis unu el ĉefaj preparintoj de la tutŝtata asocio Jugoslava Esperanto-Ligo (JEL), fondita en 1923. Dum multaj jaroj li estis prezidanto de la zagreba societo kaj de JEL. Krome li fondis Sudslavan Esperanto-Servon en 1922. Li estis iniciatinto de unuaj jugoslavaj Esperanto-organoj Provo kaj Konkordo (1921). Krome li verkis Esperanto-gramatikon (tri kroataj kaj unu slovena eldonoj) kaj (kunlabore kun Ivo Rotkviĉ) la unuan Kroatan-Esperantan vortaron. En 1929 li akiris ĉe la komerca fakultato en Zagreb docentecon pri Esperanto. Al li dankiĝas sennombraj propagandaj paroladoj en multaj jugoslavaj urboj, multego da artikoloj en naciaj gazetoj kaj pluraj Esperanto-kursoj.
Jimmie Davis
Jimmie DAVIS (elp. ĜImi DEJvis), plenanome James Houston Davis (n. la 11-an de septembro, 1899 – m. la 5-an de novembro, 2000), estis subŝtatestro de Luiziano, Usono, kaj konata kantisto de muzikaĵoj kaj sanktaj kaj sekularaj. Li havis landskalan popularecon en la ĝenroj country kaj gospelo de la 1930-aj ĝis la 1960-aj jaroj. Li estis subŝtatestro de Luiziano dufoje, 1944-1948 kaj 1960-1964. Li estas membro de la Country Music Hall of Fame kaj la Louisiana Music Hall of Fame. De antaŭ sia morto ĝis la 18-a de marto, 2011, li estis la plej maljuna ekssubŝtatestro en la historio de Usono.
Ferenc Sapszon
Ferenc Sapszon povas esti:
Jelna
Jelna [ĵelna] (hungare: Kiszsolna, germane: Senndorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 602 loĝantojn (germanoj, ciganoj, rumanoj); en 1992 669. Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. ĝi estis libera saksa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Budacu de Jos.
Akvobaraĵo
Akvobaraĵo estas baraĵo en la valo de rivero, kiu retenas la fluantan akvon ĝis certa alto, kreante artefaritan lagon, tio estas baraĵlagon aŭ diglagon. Akvobaraĵo estas bariero kiu retenas akvon aŭ subterajn rojojn. Rezervejoj kreitaj de akvobaraĵoj ne nur evitas inundojn sed ankaŭ havigas akvon por aktivecoj kiaj irigacio, homa konsumado, industria uzado, akvokulturo, fiŝkaptado, sporto, turismo kaj navigado.
Celoj
Akvobaraĵo povas havi diversajn celojn:
Antikvaj akvobaraĵoj
Frua akvobaraĵa konstruado okazis en Mezopotamio kaj Mezoriento. Akvobaraĵoj estis uzataj por kontroli la akvonivelon, kiam la malregula vetero de Mezopotamio efikis subite sur la riveroj Tigris kaj Eŭfrato. La plej antikva konata akvobaraĵo estas la akvobaraĵo Ĝaŭa (Jawa) en Jordanio, 100 kilometrojn (62 mi) nordoriente de la ĉefurbo Amano. Tiu pergravita akvobaraĵo uzis originan 9-metre-alta (30 ft) kaj 1 m-larĝa (3.3 ft) ŝtonmuro, subtenita de 50 m-larĝa (160 ft) tera deklivo. Tiu strukturo estis datita el 3000 a.K.
La antikvegipta akvobaraĵo Sadd-el-Kafara ĉe la rivero Ŭadi Al-Garaŭi, situanta ĉirkaŭ 25 km sude de Kairo, estis 102 m longa ĉe sia bazo kaj 87 m larĝa. La strukturo estis konstruita ĉirkaŭ 2800 aŭ 2600 a.K. kiel deflu-kanalo por kontrolo de inundoj, sed ĝi estis detruita de forta pluvo dum sia konstruado aŭ tuj poste. Dum la 12a dinastio en la 19a jarcento a.K., la faraonoj Senosert la 3-a, Amenemhet la 3-a kaj Amenemhet la 4-a IV elfosigis kanalon 16 km longan ligante la Fajuman Oazon al la Nilo en Meza Egipto. Du akvobaraĵoj nomataj Ha-Uar kiuj fluis oriente-okcidenten estis konstruitaj por reteni akvon dum la ĉiujara inundo kaj poste liveri ĝin al ĉirkaŭaj teroj. La lago nomiĝis "Mer-ŭer" aŭ Lago Moeris kaj kovris 1,700 km² kaj estas konata nuntempe kiel Berkat Karun.
Unu el la inĝenieraj mirindaĵoj de la antikva mondo estis la Granda Akvobaraĵo de Marib en Jemeno. Iniciatita iam inter 1750 kaj 1700 a.K., ĝi estis farita el premita tero - triangula en krucsekco, 580 m longa kaj origine 4 m alta - fluante inter du grupoj de rokoj ĉe ĉiu flanko, al kiuj ĝi estis ligita per forta ŝtonvorko. Oni faris aranĝadojn dum variaj periodoj, ĉefe ĉirkaŭ 750 a.K., kaj 250 jarojn poste la alto de la akvobaraĵo estis pliigita al 7 m. Post la fino de la Reĝlando Ŝeba, la akvobaraĵo falis sub la kontrolo de Himjaridoj (~115 a.K.) kiuj entreprenis pliajn plibonigojn, kreante strukturon 14 m altan, kun kvin elfluaj kanaloj, du kluzoj plifortigitaj per ŝtonkonstruado, akvujo, kaj kanalo 1000 m longa al distribuujo. Tiuj etendaj vorkoj ne estis fakte finigitaj ĝis 325 p.K. kaj ebligis la irigacion de 100 km².
Ĉirkaŭ la mezo aŭ fino de la 3a jarcento a.K., oni konstruis komplikan akvoadministran sistemon en Dolaviro en moderna Barato. Tiu sistemo inkludis 16 rezervejojn, baraĵojn kaj variajn kanalojn por kolekti akvon kaj stoki ĝin.
Măgheruș
Măgheruș (de la hungara vorto magyar = hungaro) havas diversajn signifojn:
Akvobaraĵo
Antikvaj akvobaraĵoj
Eflatun Pınar estas hitita akvorezervejo kaj fonta templo ĉe Konya, Turkio. Oni supozas ke ĝi estas el la tempo de Hitita Imperio inter la 15a kaj 13a jarcento a.K.
La akvorezervejo Kalanai estis konstruita el prilaborita ŝtono, ĉirkaŭ 300 m longa, ĉirkaŭ 4.5 m alta kaj ĉirkaŭ 20 m larĝa, tra la ĉefa fluejo de la rivero Kaveri en Tamil Nadu, Suda Barato. La baza strukturo datas el la 2a jarcento p.K. kaj estas konsiderata unu el plej antikvaj akvelfluaj aŭ akvoregulaj strukturoj en la mondo kiu estas ankoraŭ uzata. La celo de tiu akvorezervejo estis elfluiigi la akvon de la rivero Kaveri al la fekunda deltoregiono por irigacio pere de kanaloj.
La irigacia sistemo Du Ĝiang Jan estas la plej antikva survivanta sistemo por irigacio en Ĉinio kiu inkludis akvobaraĵon kiu direktis la akvofluon. Ĝi estis finigita en 251 a.K. Granda eltera akvobaraĵo, farita de Sunŝu Ao, nome ĉefministro de la ŝtato Ĉu, inundis valon en teritorio de nuntempa nordo de la provinco Anhui kiu kreis enorman irigacian rezervejon (100 km (62 mi) de cirkonferenco), rezervejo kiu ekzistas ankoraŭ.
Romia inĝenierado
La konstruado de romiaj akvobaraĵoj estis karakterizita de la kapablo de "Romianoj por plani kaj organizi inĝenieran konstruadon grandskale." Romiaj planistoj enkondukis la tiam novan koncepton de grandaj akvobaraĵoj kiuj povus certigi permanentan akvoliveradon por urbaj setlejoj laŭlonge de la seka sezono. Ties pionira uzado de akvorezista hidraŭlika mortero kaj partikulare romia cemento ebligis multe pli grandajn digostrukturojn ol antaŭe, kiaj ĉe la Akvobaraĵo Homs, eble la plej granda akvobaraĵo ĝis tiu dato, kaj la Akvobaraĵo Harbaka, ambaŭ en Romia Sirio. La plej alta romia akvobaraĵo estis la Akvobaraĵo Subiako ĉe Romo; ties rekorda alto de 50 m restis nesurpasita ĝis sia akcidenta detruo en 1305.
Romiaj inĝenieroj faris rutinan uzadon de antikvaj normigaj desegnoj kiel digakvobaraĵoj kaj masongravitaj akvobaraĵoj. Krom tio, ili montris altan gradon de inventiveco, enkondukante plej el la aliaj bazaj desegnoj de akvobaraĵoj kiuj estis nekonataj ĝis tiam. Tiuj estis ark-gravitaj akvobaraĵoj, arkaj akvobaraĵoj, kontraŭfortaj akvobaraĵoj kaj multarkaj kontraŭfortaj akvobaraĵoj, ĉiuj el kiuj estis konataj kaj uzataj ĉirkaŭ la 2a jarcento p.K. (vidu artikolon Listo de romiaj akvo-baraĵoj kaj rezervejoj). Romiaj laborfortoj estis ankaŭ la unuaj kiuj konstruis digopontojn, kiaj la Ponto de Valeriano en Irano.
En Irano, pontaj digoj kiaj tiu de Band-e Kaisar estis uzataj por havigi akvoenergion pere de akvoradoj, kiuj ofte havigis energion por akvomovataj mekanismoj. Unu el la unuaj estis la rom-konstruita ponta akvobaraĵo aŭ digoponto en Dezful, kiu povis levigi 50 ulnojn da akvo en alto por akvoliverado al ĉiuj hejmoj en la urbo. Oni konis ankaŭ azudojn. Muelejaj akvobaraĵoj estis enkondukitaj, kio la islamaj inĝenieroj nomigis Pul-i-Bulaiti. La unua estis konstruita ĉe Ŝuŝtar super la rivero Karun, Irano, kaj multaj el tiuj estis poste konstruitaj en aliaj partoj de la Islama mondo. Akvo estis kondukita el la malantaŭo de la akvobaraĵo tra granda tubo por movi akvoradon kaj akvomuelejon. En la 10a jarcento, Al-Mukaddasi priskribis kelkajn akvobaraĵojn en Persio. Li informis ke tiu de Ahvazo estis pli ol 910 m (3,000 ft) longa, kaj ke ĝi havis multajn akvoradojn kiuj levis akvon al akveduktoj tra kiuj ĝi fluis al rezervejoj de la urbo. Alia, tiu de Band-i-Amir, havigis irigacion por 300 vilaĝoj.
Mezepoko
En Nederlando, malaltnivela lando, akvobaraĵoj estis ofte aplikitaj al blokado de riveroj por reguligi la akvonivelon kaj eviti ke la maro enirante la marĉajn terojn. Tiaj akvobaraĵoj ofte markis la komencon de urbo ĉar estis facile trapasi la riveron je tia loko, kaj ofte okazigis la respektivajn lokonomojn en nederlanda.
Por ekzmeplo la nederlanda ĉefurbo Amsterdam (malnova nomo Amstelredam) startis pro akvobaraĵo dam ĉe la rivero Amstel en la fino de la 12a jarcento, kaj Rotterdam startis pere de dam ĉe la rivero Rotte, nome minora alfluanto de la Nova Mozo. La centra placo de Amsterdamo, kovrante la originan lokon de 800-jaraĝa dam, ankoraŭ postas la nomon Placo de Dam aŭ simple la Dam.
Industria revolucio
Tri pioniraj arkaj akvobaraĵoj estis konstruitaj en la Brita Imperio komence de la 19a jarcento. Henry Russel de la armekorpuso Royal Engineers superrigardis la konstruon de la Akvobaraĵo Mir Alam en 1804 por liveri avon al la urbo Hajderabado (ĝi estas akoraŭ uzata). Ĝi havis alton de 12 m kaj konsistis el 21 arkoj de varia amplekso.
En la 1820-aj kaj 30-aj jaroj, la Leŭtenanto-Kolonelo John By superrigardis la konstruon de la Kanalo Rideau en Kanado ĉe la areo de la nuntempa Otavo kaj konstruis serion de kurvaj masonaĵoj akvobaraĵoj kiel parto de la akvolivera sistemo. Partikulare, la Akvobaraĵo Jones Falls, konstruita de John Redpath, estis finkonstruita en 1832 kiel la plej granda akvobaraĵo en Nordameriko kaj inĝeniera mirindaĵo. Por teni la akvon en kontrolo dum la konstruado, oni uzis en la akvobaraĵo du kluzojn, nome artefaritajn kanalojn por konduki akvon. La unua estis ĉe la bazo de la akvobaraĵo ĉe ties flanko. dua kluzo estis metita en la okcidenta flanko de la akvobaraĵo, ĉirkaŭ 6.1 m super la bazo. Por ŝanĝi el la malsupra al la supra kluzo, oni blokis la eliron de la Sabla Lago.
La rivero Hunts Creek ĉe la urbo Parramatta, Aŭstralio, estis baraĵita en la 1850-aj jaroj, por plenumi la peton de akvo fare de la kreskanta loĝantaro de la urbo. La masonaĵa muro de la arka akvobaraĵo estis desegnita de Leŭtenanto Percy Simpson kiu estis influita de la progresoj en inĝenieraj teknikoj por akvobaraĵoj fare de la armekorpuso Royal Engineers en Hindio. La akvobaraĵo kostis 17 000 pundojn kaj estis finkonstruita en 1856 kiel la unua inĝeniera akvobaraĵo konstruita en Aŭstralio, kaj la dua arka akvobaraĵo en la mondo konstruita laŭ matematikaj specifaĵoj.
La unua tia akvobaraĵo malfermiĝis du jarojn antaŭe en Francio. Ĝi estis la unua franca arka akvobaraĵo de industria epoko, kaj ĝi estis konstruita de François Zola en la municipo de Aix-en-Provence por plibonigi la liveradon de akvo post ĥolera eksplodo de 1832 amasmortigis en la areo. Post oni garantiis reĝan aprobon de Ludoviko-Filipo en 1844, la akvobaraĵo estis konstruita laŭlonge de la venonta jardeko. Ties konstruado estis farita sur la bazo de matematikaj rezultoj de scienca analizo de premo.
La akvobaraĵo situa 75-mejlojn proksime de Warwick, Aŭstralio, estis eble la unua cementa arka akvobaraĵo de la mondo. Desegnita de Henry Charles Stanley en 1880 kun superfluiga elfluejo kaj speciala akvoeligejo, ĝi estis poste plialtigita ĝis 10 m.
Ĉambro de Deputitoj de Meksiko
La Ĉambro de Deputitoj de Meksiko (hispane Cámara de Diputados) estas unu el du partoj de la duĉambra parlamento de la amerika ŝtato Meksiko - la alia parto estas la Senato de Meksiko. Kune la du ĉambroj nomatas la "Nacia Kongreso de Meksiko".
En la Ĉambron de Deputitoj per ĝenerala baloto elektiĝas 500 deputitoj por ofictempo de po kvar jaroj - 300 deputitoj elektiĝas por reprezenti po balotan distrikton, kaj aldonaj 200 elektiĝas laŭ proporcia balotsistemo el listoj de politikaj partioj. La parlamentejo situas en la nacia ĉefurbo Meksik-urbo.
Akvobaraĵo
Grandaj akvobaraĵoj
La epoko de grandaj akvobaraĵoj komencis per la konstruo de la Asuana Malalta Baraĵo en Egipto en 1902, nome gravita masonaĵa kontraŭforta akvobaraĵo sur la rivero Nilo. Post sia invado kaj okupado de Egipto en 1882, la Britoj ekkonstruis ĝin en 1898. La projekto estis desegnita de Sir William Willcocks kaj inkludis kelkajn elstarajn inĝenierojn, kiaj Sir Benjamin Baker kaj Sir John Aird, kies firmao, John Aird & Co., estis la ĉefa kontraktanto. Kapitalo kaj financado estis provizita de Ernest Cassel. Kiam oni ekkonstruis inter 1899 kaj 1902, nenio tia estis iam intencita; finkonstruita, ĝi estis la plej granda masonaĵa akvobaraĵo en la mondo.
Ĉambro de Deputitoj de Meksiko
La lastaj parlamentaj balotoj okazis la 9-an de julio 2009.
Akvobaraĵo
Grandaj akvobaraĵoj
La Akvobaraĵo Hoover estas amasa elcementa arkogravita akvobaraĵo, konstruita en la Nigra Kanjono de la rivero Kolorado, sur la bordo inter la usonaj ŝtatoj Arizono kaj Nevado inter 1931 kaj 1936 dum la Granda Depresio. En 1928, la usona kongreso rajtigis la projekton konstrui akvobaraĵon kiu kontrolos inundojn, havigos irigacian akvon kaj produktos hidroelektran energion. La venkanta propono por konstrui la akvobaraĵon estis submetita al entreprenaro nome Six Companies, Inc. Tia granda elcementa strukturo neniam estis konstruita antaŭe, kaj kelkaj el la teknikoj neniam estis klopoditaj. La varmega somervetero kaj ankaŭ la manko de instalaĵoj ĉe la loko prezentis malfacilaĵojn. Tamen, Six Companies sukcesis havigi la akvobaraĵon al la federacia registaro en la 1a de Marto 1936, pli ol du jarojn post la dekomenca limdato.
Ĉirkaŭ 1997, estis ĉirkaŭkalkule 800,000 akvobaraĵoj tutmonde, ĉirkaŭ 40,000 el ili ĉirkaŭ 15 m altaj. En 2014, Fakuloj de la Universitato de Oksfordo publikigis studon de la kosto de grandaj akvobaraĵoj – basite sur la plej grandaj ekzistantaj datumoj – dokumentante gravan kostan superaĵojn por majoritato de akvobaraĵoj kaj demandante ĉu profitoj tipe kovras la kostojn de tiaj akvobaraĵoj.
Tipoj
Tipoj de akvo-baraĵoj kaj rezervejoj estas ekzemple la jenaj:
Sekureco
Grava problemo de akvobaraĵoj estas la sekureco. Rompo de akvobaraĵo povas kaŭzi gigantajn damaĝojn. Krom rekta rompo de la digo ekzistas ekzemple en montaroj ankaŭ risko de superakvego pro falantaj rokoj aŭ glaĉerrompiĝoj. Tia katastrofo ĉe la Alalin-Glaĉero en Mattmark mortigis 88 homojn en 1965. Aliaj danĝeroj estas tertremoj, sabotado fare de teroristoj aŭ en okazo de milito, ekstremaj inundoj aŭ aliformiĝo de la konstruaĵo ekzemple pro movo de la konstrutereno.
Por eviti tiajn katastrofojn akvobaraĵo bezonas sekureckoncepton, kiu baziĝas sur tri principoj, nome
Katastrofoj
La plej terura katastrofo imagebla en rilato kun baraĵlago estas la rompo de la baraĵo ekzemple pro tertremo (Sheffield-Baraĵo, kiu rompiĝis la 29-an de junio 1925 pro tertremo), kio povas kaŭzi la inundon de tutaj valoj. Alia tipo de katastrofo estas akcidentoj okazantaj dum la konstruado. Ĉar, simpligite dirata, temas pri konstruo de altega muro, la plej damaĝa kaj eĉ mortiga tipa akcidento estas falo el la muro. Kontraŭ tio, modernaj sekurecrimedoj, ĉefe sekurigaj ligiloj, multe haltigis tiujn akcidentajn falojn. Alia tipo de akcidento estas tiuj kiuj okazas kiam la unua plenigo je akvo en la baraĵlago startas antaŭ la kompleta finkonstruo: tio okazis ekzemple ĉe la Akvobaraĵo de Torrejón el Rubio, Hispanio, situanta en la kunfluo de la riveroj Taĵo kaj Tiétar la 22an de oktobro 1965, kio okazigis la morton de almenaŭ 35 laboristoj kiuj estis laborantaj en la finkonstruo de tiu akvobaraĵo, ĉefe en tunelo, kiam rompiĝis kluzo kaj la akvo jam rezervita elfluis al la fluejo de la rivero.
Baraĵo Tri Gorĝoj
La Baraĵo Tri Gorĝoj (ĉine 三峡大坝 aŭ Sānxiá) estas akvoenergia baraĵo en Ĉinio, sur la Jangzi-rivero. Ĝi plene ekfunkcias ekde 2012-07-04, kiam la lasta turbino komencis liveri energion. Tiu estas la plej granda akvenergia baraĵo el mondo laŭ areo (2 335 metroj longa) kaj devus fariĝi la 1-a laŭ produktado de elektro (kun 22 500 megavatoj), la nuna unua estas la akvobaraĵo de Itajpuo en Brazilo (kun 14 000 MW).
Akvoenergio estas riĉa en Jangzi-rivero, kaj la akvoutiliga artiko de la Tri Gorĝoj estas ŝlosila inĝenieraĵo de sinteza jungado kaj ekspluato de Jangzi-rivero. La sidejo de la Inĝenieriaĵo ĉe la Tri Gorĝoj estis elektata en Sandouping, interna loko de Jiĉang, urbo de la ĉina meza provinco Hubejo, ĉe la meza baseno de Jangzi-rivero. Post la finkonstruado de la akvobaraĵo ĝi ludas funkciojn de preventado de inundo, elektra produktado, navigacio, bredado, turismo, protektado de ekologia medio, purigo de medio, ekspluata elmigrado (???), kondukado de akvo el sudo al nordo de Ĉinio kaj akvoprovizado. La akvobaraĵo ĉe la Tri Gorĝoj de Yangzi-rivero realigas celojn de akvoakumulado, malfermo de navigado kaj elektra produktado.
Baraĵo Hoover
Akvobaraĵo Hoover (angle: Hoover Dam, originale Boulder Dam) situas ĉe la limo inter usonaj federaciaj ŝtatoj Nevado kaj Arizono, ĉirkaŭ 50 km sudoriente de Las Vegas en la Nigra Kanjono. La akvobaraĵo ŝveligas la akvon de rivero Kolorado, kiu formas tie la limon inter Arizono kaj Nevado. La ŝveliĝanta lago estas nomata Lago Mead kaj havas la surfacon de 63.900 hektaroj (laŭ alia fonto: 69.000 hektaroj), longon de ĉirkaŭ 170 km kaj maksimuman profundon de ĉirkaŭ 180 metroj. Ĝi povas rezervi ĉirkaŭ 35 miliardojn da m³ de akvo kaj tiel ĝi estas la plej granda baraĵlago de Usono.
Baraĵo de Grand Coulee
La baraĵo de Grand Coulee (angle Grand Coulee Dam) estas hidroelektra akvobaraĵo (aŭ simple dig(eg)o) sur la rivero Kolumbio en la usona ŝtato Vaŝingtonio. Per barado de la rivera fluo ĝi kreas la longegan lagon Roosevelt. Ĝi estas la plej granda usona elektrocentralo kaj la plej granda betonstrukturo en Usono.
Ekzemploj
Pliaj ekzemploj listiĝas en la artikolo baraĵlago.
Alhamrija Haveno
Alhamrija Haveno aŭ Mina Alhamrija (en araba: ميناء الحمرية mināʾa al-ḥamrīya) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kiu konsistas el unu el la plej malgrandaj havenoj de Dubajo, nome ĉe la nordorienta marbordo de la urbo.
Mina Alhamrija limas sude kun Alŭohejda kaj Abu Hejl kaj sude kaj oriente kun Almamzar. Palmo Dejra, kiam kompleta, formos la nordan periferion de Mina Alhamrija. La ŝoseo D 92 (Al Ĥaleej) iras preskaŭ paralele laŭlonge de la komunumo Mina Alhamrija.
La haveno ludas ŝlosilan rolon por faciligi la komercon inter Dubajo kaj la landoj de Suda Azio kaj Orienta Afriko. Manĝaĵoj, rezervaj partoj de aŭtomobiloj, kaj brutato estas la kerno de la komerco tra la haveno.
Carl Sandburg
Carl August SANDBURG (6-a de januaro 1878 - 22-a de julio 1967) estis usona poeto, historiisto, romanisto, baladisto kaj folkloristo. Dum sia vivo, li gajnis du Premiojn Pulitzer, unu pro sia biografio de Abraham Lincoln (Abraham Lincoln: The War Years) kaj alia pro sia poemaro The Complete Poems of Carl Sandburg.
Montara arniko
La vera arniko, montara arniko aǔ monta arniko (Arnica montana), estas plantospecio el la genro arniko ene de la familio de la Asteracoj (Asteraceae). Ĝi bone kreskas en la montaroj de Eǔropo, kie ĝi staras sub naturprotekto.
Tiszaeszlár
Tiszaeszlár [tisaeslAr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Tiszavasvári.
Montara arniko
Generativaj karakteroj
La kromosomo-nombro estas 2n = 38.
Tiszaeszlár
Situo
Tiszaeszlár situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso (kontraŭe estas Tiszaladány), fine de sakovojoj.
Montara arniko
Ekologio
La vera arniko estas hemikriptofito kaj duonrozeta planto kun rizomoj.
La inaj langetfloroj estas oranĝflavaj pro karotinoidoj, luteino kaj ksantofiloj, same la duseksaj tubetfloroj. La floroj odoras arome.
Tiszaeszlár
Historio
La nuna Tiszaeszlár (iom apude) estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1220. Tiam la kampoj apartenis al la eklezio, poste al diversaj bienuloj. Post la mezepoko la turkoj (tiam senhomiĝis, poste hajdukoj alvenis), en 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon. En 1882 okazis granda proceso, pere de tio la nekonata vilaĝo trovis sin en fokuso de la publiko. En 1890 la vilaĝo translokiĝis al proksima pli alta loko.
Montara arniko
Ekologio
La diasporoj disvastigas sin per la papuso kaj per bestoj. La frukto fariĝas matura de aǔgusto ĝis oktobro.
Disvastigado
La planto kreskas en la Alpoj, Pireneoj ĝis Balkanio respektive kaj en la nordo ĝis suda Skandinavio kaj Baltio. La vera arniko preferas acidajn kaj malfekundajn paŝtejojn. La planto ne kreskas sur kalkhavaj grundoj. Ĝi ankaŭ kreskas en maldensaj arbaroj en alteco de ĝis 2800 metroj super marnivelo.
Endanĝeriĝo kaj protekto
En Belgio, Luksemburgio, Kroatujo kaj Bosnio kaj Hercegovino Arnica montana estas minacata de pereo, en Nederlando kaj Belorusujo la planto estas rigardata kiel tre endanĝerigata. En Germanujo, Litovujo, Latvujo, Estonujo, Rumanujo kaj en la regiono Kaliningrado (Rusujo) la specio estas rigardata kiel forte minacata. En Germanujo ĝi staras sur la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj sur ŝtupo 3. Kiel „potenciale minacata“ Arnica montana estas rigardata en Norvegujo kaj Danujo.
Taksonomio kaj sistematiko
La unua priskribo de Arnica montana okazis en 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, p. 884. Ekzistas du subspecioj:
Enhavosubstancoj kaj efikoj
La floroj de arniko enhavas substancoj kiel eteraj oleoj, flavonoido kaj seskviterpenlaktonoj, kiuj efikas kontraǔ inflamo kaj estas antisepsa. La ĉefa substanco de la oleo el arniko estas 2,5-dimetoksi-p-cimolo. Pro la veneneco de helenalino respektive de dihidrohelenalino tinkturoj el la folioj de arniko oni ne apliku en memkuracado. Ankaǔ tizano el floroj de arniko povas kaǔzi venenigadon.
Aplikado
Hodiaǔ arniko estas aplikata de ekstere ĉe reǔmatismaj muskolaj kaj artritaj problemoj.
Stacio Shiroko
Stacio Shiroko (japane: 白子駅 [Ŝiroko-eki], angle: Shiroko Station) estas fervoja stacio en Suzuka, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagoya.
Csitár
Csitár [ĉitAr] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat. Iama komunumo Nógrádgárdony estas parto de Csitár.
Situo
Csitár situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Balassagyarmat troviĝas 13, Pásztó 30, Salgótarján 42, Budapeŝto 92, Miskolc 148 km-ojn.
Historio
Tiu ĉi loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1327. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
RMS Lusitania
La RMS Lusitania estis oceanvetura ŝipo de la brita Cunard Steamship Lines. Ĝin konstruis la skota John Brown and Company kaj surakvigis en 1906 samtempe kun la frata ŝipo RMS Mauretania. La celo estis konstruo de tiaj ŝipoj, kiuj povis konkuri kun la tiutempaj germanaj oceanveturaj ŝipoj. La Lusitania kvarfoje gajnis la Bluan Rubandon, kiun ricevis la plej rapida ŝipo (unuafoje en 1907).
La ŝipon subakvigis la 7-an de majo 1915 germana submarŝipo U 20 – ses tagojn post elveturo el Novjorko -, dum ĝi jam la 202-an fojon traveturis la Atlantikon. Saviĝis nur 774 pasaĝeroj, 1201 mortis.
La germana torpedo trafis nazoparton de la ŝipo, baldaŭ okazis dua eksplodo, kiun kaŭzis supozebla eksplodo de la kaŝ-liveritaj militmaterialoj. La ŝipo flankiĝis rapide maldekstren, dum la nazoparto eksubakviĝis. Ĉiu pasaĝero iris al la maldekstra flanko kaj provis eskapi per la boatoj. Okazis ega kaoso, paniko, multaj boatoj deŝiriĝis de la vinĉo kaj falis sur homojn.
La Lusitania subakviĝis dum 18 minutoj, sekvatage la irlandan marbordon kovris centoj da sufokintaj viktimoj.
Pro la incidento, Usono preskaŭ aliĝis al la unua mondmilito (tio okazis nur en 1917). Hodiaŭ jam neniu rifuzas, ke la ŝipo liveris ankaŭ militmaterialojn por Britio, sed oni klarigas dufoje la duan gravan eksplodon. Tio okazis aŭ pro eksplodo de la militmaterialo aŭ eksplodo de la karbonaj gasoj en la karbostokejo.
Loko de la subakviĝo pli frue estis proklamita milita zono fare de germanoj, tie oni pafas senatente. Krome la ŝipo troviĝis sur listo de militŝipoj, tio signifis ke unue la mararmeo dispoziciis pri la ŝipo.
Esperanto
Pasaĝero sur Lusitania dum ĝia lasta veturo estis la 22-jara brita esperantisto Frank Harold Sweet, kiu vojaĝis per la ŝipo al la 8-a Brita Kongreso de Esperanto en Bath. Li iĝis unu el la supervivintoj kaj sukcesis partopreni la kongreson. En la aŭgusta numero de la revuo The British Esperantist aperis lia tripaĝa raporto pri lia sperto de la katastrofo. Laŭ lia atesto, parto de la vrako de la ŝipo estas ŝildo "Ĉi tie oni parolas Esperante" pendigita sur la pordo de lia kajuto.
(9370) 1993 FC22
(9370) 1993 FC22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Zauggenried
Zauggenried estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 319 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Zauggenried situas en la Svisa Mezlando, proksimume 15 kilometrojn nordnordoriente de la federacia urbo Berno. Zauggenried situas ĉe la okcidenta bordo de la rivereto Urtenen, ĉe la orienta flanko de la altebenaĵo de Rapperswil. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Zauggenried, la setlejo Mülimatt en nordo (inter la kanalo Mülibach kaj la rivero Urtenen sur alteco de 501 m s.m.) kaj Neuhof (en sudo sur alteco de 505 m s.m.). En okcidento de la komunumo etendiĝas arbaro, en kiu sur la monteto Lerchenberg sur alteco de 545 m s.m. troviĝas la plej alta punkto de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,67 km², de kiuj 24,0% estas kovritaj de arbaro, 67,8% servas por agrikulturo kaj 6,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Zauggenried limas en nordo al Fraubrunnen, en oriento al Kernenried, en sudo al Münchringen, en sudokcidento al Jegenstorf, kaj en okcidento al Grafenried.
Trafiko
Tra Zaggenried pasas la kantona vojo n-ro 245.1 de Fraubrunnen al Burchdorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas tri kilometrojn oriente de Zauggenried apud Kirchberg. Per la buslinio de Fraubrunnen al Burgdorf la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Zauggenried datiĝas el la jaro 867 kiel Riete. Diversaj trovitaj moneroj pruvas, ke jam la romianoj restadis en la teritorio de la komunumo. Laŭdire aremo vojo de la romianoj pasis tra la komunuma teritorio. Dum mezepoko Zauggenried apartenis al la kiburga kampargrafejo Burgonjo kaj poste al la kampartribunalo Zollikofen, kiu en la jaro 1406 fariĝis berna havaĵo. Post la fino de la Helveta Revolucio en la jaro 1803 Zauggenried estis atribuita al la distrikto Fraubrunnen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando.
8581 Johnen
8581 Johnen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Naoto Sato elde lia privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Monto Ĝonen (japane 常念岳, Jōnen-dake aŭ Johnen-dake), en la gubernio Nagano. La pinto alta de 2857 m estas fama ĉefe ĉar la angla Walter Weston (1860–1940) grimpis ĝin en 1894 kaj disparolis pri ĝia beleco en la tuta mondo.
Observatorio de Badlands
La Observatorio de Badlands estas astronomia observatorio en Quinn (Suda Dakoto, Usono). Ĝi ŝuldas sian nomon al la proksima Nacia Parko Badlands (Nacia Parko de Badlandoj). Ĝia MPC kodo estas 918. .
Ĝi estis establita en 2000 de la usona astronomo Ron Dyvig asociata kun la Kolegio pri Optikaj Sciencoj kaj la Observatorio Steward de la Universitato de Arizono.
Ron Dyvig, kiu estis engaĝiĝinta en konstruo de teleskopoj kiel esplora teknikisto ĉe la Universitato de Arizono, decidis krei sian propran instrumenton : Neŭtona teleskopo de 26 coloj (66 cm). En komenco de 1998, li aĉetis eksan malsanulejon en Quinn (Suda Dakoto) kiun li transformis en observatorio helpe de la Astronomia Societo de la Nigraj Montetoj (Black Hills Astronomical Society ). Malgraǔ incendio en fino de 1998, la teleskopo de 16 coloj estis instalita en la observatorion en februaro 2000 kaj vidis sian jn la.
Malkovritaj asteroidoj
En novembro 2016, entute 25 numerotitaj asteroidoj estis malkovritaj elde la Observatorio de Badlands far'de pluraj astronomoj (krom R. Dyvig mem), kiel la itala amatora astronomo Fabrizio Tozzi, kiu malkovris la asteroidon (315495) 2008 AQ3 uzinte defore la Observatorion de Badlands per Interreto en 2008.
Roadeș
Roadeș [roadeŝ] (Rádos, Radeln) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Rupea. Administre ĝi apartenas al Bunești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 715 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj), en 1992 269 (rumanoj, ciganoj, 12 % da hungaroj).
Georg Melchior Kraus
Georg Melchior KRAUS (naskiĝinta la en Frankfurto ĉe Majno, mortinta la  en Vajmaro) estis germana artisto. Li estis disĉiplo de Johann Heinrich Tischbein la malpli juna, pentristo, pedagogo kaj entreprenisto inter kies amikaro nombriĝis Johann Wolfgang von Goethe. Li ankaŭ rangis inter la kaj konataj kaj popularaj germanaj kreintoj de vidaj artoj el la 18a jarcento.
Vivo
La sesa infano el naŭ (kvin de liaj gefratoj mortis ankoraŭ antaŭ la atingo de la unua naskiĝtago) venis el familio de gastejestroj (gepatroj: Cornelia kaj Johann Georg; la restoracio nomiĝis Zur weißen Schlangen en Sandgasse-strateto). Georg Melchior estis 9-jaraĝa kiam la patro edziĝis denove post la frua edzina morto.
Inter 1759 kaj 1762 la kortega pentristo Johann Heinrich Tischbein en Kaselo (ĉe la kortego de landgrafo Frederiko la 2-a (Hesio-Kaselo)) trejnis la talentiton en la propra ateliero. En novembro 1762 Kraus vojaĝis plukleriĝonte Parizon por renkonti la tiam plej gravan kuprogravuriston Johann Georg Wille. Samloke Kraus ankaŭ havis kontaktojn kun la ĝenropentristo Jean-Baptiste Greuze. En Parizo Kraus titoliĝis peintre de genre familier de S.A.S. le prince Evêque de Wirsbourg.
Pro ke en Erfurto Kraus ekkonatiĝis en 1773 kun la elstaruloj Christoph Martin Wieland kaj Friedrich Justin Bertuch, kiuj peris kontaktojn kun la kortego vajmara. Post diversaj mallongaj restadoj Kraus definitive translokiĝis en 1775 al Vajmaro. Interrompite de kelkaj etaj vojaĝoj lia restado tie estis ĝismorte. Lia iĝis amiko de Bertuch, kiu tiam estis sekreta sekretario kaj ministro pri financoj de la juna duko Karlo Aŭgusto. Kraus kaj Bertuch kune publicis en 1774 en Vajmaro manifeston pri la nepro de libera desegnadlernej-starigo (Entwurf einer mit wenigen Mitteln hier zu errichtenden freien Zeichenschule). En 1775 li informis dum kurta vizito de la naskiĝurbo Frankfurto Goeton pri la favoraj kondiĉoj vajmaraj; tio okazis ankoraŭ antaŭ ties invitiĝo oficiala fare de lia duka moŝto veni Vajmaron. Karlo Aŭgusto ĉiukaze tuj ĉe la komenco de sia regado ordonis la starigon de tia speciala lernejo artista, sekurigis la financadon kaj nomumis Kraus la unua direktoro. Kraus estris tie ĝismorte. Krom li instruadis surloke i.a. la skulptisto Martin Gottlieb Klauer kaj la pentristoj Konrad Horny kaj Johann Ernst Heinsius. En 1784 Kraus akompanis Goeton dum ties tria vojaĝo al Harco (inter la 8a kaj la 14a de aŭgusto) por dokumentadi desegne geologiajn studojn.
En 1786 eldonis Kraus kaj la ege engaĝiĝema eldonisto Johann Friedrich Justin Bertuch, kiu posedis ankaŭ fabrikon pri floraĵoj kaj galanterioj, la gazeton Journal des Lŭus und der Moden, kies numerojn ilustris Kraus per belaj kaj parte koloraj kuprogravuraĵoj. De tempo al tempo helpis tiulaborege ankaŭ aliaj anoj de la artista lernejo. Malferme kaj lerte ambaŭ sukcese popularigis la gazeton ankaŭ ekstere de Germanujo. Temis pri vera furoraĵo ĵurnalisma tiutempa.
Entuziasmiĝinte per la sukceso Bertuch ekigis en 1790 la pretigon de Bildlibro por infanoj (Bilderbuch für Kinder) kun imagoj de Kraus kaj ties disĉiploj. Ĝenerale influaj rondoj vajmaraj tre ŝatis Kraus. Dum la vintra semestro 1781/82 Goeto prelegis pri anatomio kie li ankaŭ laŭdis Kraus-on. Goethe ofte kunprenis lin dum interesaj vojaĝoj tra Turingio, Harco aŭ al Majenco. Tie Kraus skizigis la bildon Sieĝon de Majenco en 1793 kiu pendas nuntempe en la Landa muzeo. En 1806, post la venko de Napoleono en la Batalo de Jena–Auerstedt, francaj soldatoj marodis en Vajmaro kaj ŝtelrompis la domon de Krause. La vunditan pentriston gastigis ĉe si la amiko Bertuch kaj zorge flegadis lin. Sed Kraus postvivis vundojn siajn nur je kelkaj semajnoj. Lia tombo estas sur la Jakobo-tombejo.
Grasleben
Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Grasleben, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj:
Burgo Kastellaun
La burgo Kastellaun estas la ruino de montburgo sur la burgmonto en la urbo Kastellaun en la distrikto Rhein-Hunsrück, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas ligita kun la iama urbomuro.
Fajnbeka gipo
La Fajnbeka gipo aŭ Fajnbeka vulturo (Gyps tenuirostris) estas granda taga rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdojn kiaj milvoj, agloj, cirkuoj kaj akcipitroj, el kiuj gipoj estas sufiĉe malsimilaj, sed ne tiom disde aliaj similaj rabobirdoj, nome malnovmondaj vulturoj. Ĝi estas ĵuse agnoskata specio de malnovmonda vulturo. Dum iome da tempo ĝi estis kategoriigita kun sia parenco nome la Hindia vulturo, laŭ la nomo de "Longbeka vulturo". Tamen tiuj du specioj ne koincidas je siaj distribuaj teritorioj kaj povas facile esti apartigitaj de spertaj observantoj, eĉ je konsiderindaj distancoj. La Hindia gipo troviĝas nur sude de Gango kaj reproduktiĝas en klifoj dum la Fajnbeka gipo troviĝas laŭlonge de la regionoj de subHimalajo kaj en Sudorienta Azio kaj nestumas en arboj.
Aspekto
Ĝi estas 80 al 95 cm longa, kaj tiele tiu mezgranda vulturo estas ĉirkaŭ samgranda kiel sia frata specio, la Hindia vulturo. Tiu vulturo estas ĉefe griza kun pala pugo kaj grizaj subvostaj kovriloj. La femuroj havas blankecan lanugon. La kolo estas longa, nuda, haŭteca kaj nigra. La nigra kapo estas angula kaj mallarĝa kun la malhela beko aspekte mallarĝa meze. La oreltruo estas elstara kaj evidenta.
Distribuado kaj habitato
La Fajnbeka gipo troviĝas en Barato el la ebenaĵo de Gango norden kaj okcidenten al Himaĉal Pradeŝ, suden eventuale tiom for kiom ĝis norda Oriso, kaj orienten tra Asamo. Ĝi troviĝas ankaŭ en norda kaj centra Bangladeŝo, suda Nepalo, Birmo kaj Kamboĝo.
Statuso
Tiu specio suferis klaran malpliiĝon en siaj nombroj en lastaj jaroj. Naturaj populacioj restas el norda kaj orienta Barato tra suda Nepalo kaj Bangladeŝo, kun malgranda populacio en Birmo. La ununura reprodukta kolonio en Sudorienta Azio estas en la provinco Steung Treng de Kamboĝo. Tiu kolonio ŝajne estas nur de ĉirkaŭ 50–100 birdoj. La survivado de vulturoj en Kamboĝo povas esti okazinta parte ĉar diklofenako, kiu estas venena por vulturoj, ne estas disponebla tie. La Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) ĉirkaŭkalkulis la nombron de Fajnbeka gipo vivantaj ĉe limoj je 1,000 en 2009 kaj antaŭkalkuloj antaŭvidas totalan formorton por la venonta jardeko almenaŭ ĉe la natura populacio.