cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantanta Revolucio
Estonio
La unua kantado sub estoniaj naciaj flagoj okazis la 14-an de majo 1988 okaze de la popmuzika festivalo de la urbo Tartu. En junio okazis la malnovurba festivalo en Talino, kaj post la oficiala parto la festantoj moviĝis al la Talina kantofestivalejo por kunkanti naciajn kantojn. La 26-an ĝis 28-an de aŭgusto 1988 ankaŭ la rokmuzika somera festivalo estis loko por tradiciaj kunaj kantoj. La 11-an de septembro 1988, amasa kantofestivalo sub la nomo "Kanto de Estonio" estis organizita en la kantofestivalejo. Nun preskaŭ 300.000 estonoj kunvenis, pli ol kvarono de la landa enloĝantaro. Sendependismaj politikaj gvidantoj aktive partoprenis la eventon, kaj unuafoje publike postulis la sendependiĝon de Estonio. Kaj inter tiuj pli grandaj eventoj ĉiunokte kunaj kantadoj en Talino kunkolektis estonianojn dum preskaŭ kvar jaroj ekde 1987 praktike kreante daŭran manifestacion kvarjaran. Dum 1991, kiam sovetuniaj tankoj ruliĝis tra la lando en provo silentigi la Kantantan Revolucion, la estonia supera soveto kune kun la kongreso de Estonio proklamis la restarigon de la sendependa ŝtato Estonio kaj malpostenigis la sovetunian gvidantaron. Estonoj staris kiel homaj ŝildoj por protekti radio- kaj televido-staciojn de la tankoj. Tial eblis regajni la estonian sendependecon sen ia sangoverŝo.
Latvio
Kiam Miĥailo Gorbaĉovo enkondukis la konceptojn glasnosto kaj perestrojko en Sovetunio, kio signife malpliigis limigojn de libero en la ŝtatego, malsubteno de la sovetunia reĝimo jam kiam fortis en plej multaj latvianoj, ke ne bremseblis la tria latva nacia vekiĝo, kiu atingis sian kulminon dum somero 1988.
Ekde 1986 klaris, ke la regantoj de Sovetunio planis konstrui plian gigantan hidroelektran centralon ĉe la plej granda rivero de Latvio, Daugava, kaj ke la latva ĉefurbo Rigo ricevu larĝan reton de metroo. Ambaŭ projektoj planitaj kaj deciditaj en Moskvo signifus grandan detruon de naturaj, kulturaj kaj historiaj trezoroj. En la gazetaro, ĵurnalistoj alvokis la publikon protesti kontraŭ tiuj ambiciaj, sed detruaj projektoj. La publiko reagis senhezite, kaj responde la "medi-protekta klubo" fondiĝis la 28-an de februaro 1987. Dum la sekvaj jaroj la medi-protekta klubo iĝis unu el la plej influaj amasaj movadoj, kiuj samtempe ekpostulis la resendependiĝon de Latvio.
La 14-an de junio 1987, dum la tago memoriga pri la deportacioj de baltiaj intelektuloj al Siberio dum 1941, la hom-rajta grupo "Helsinki-86", fondita nur la antaŭan jaron, organizis ceremonion kaj metis florojn sojle de la Monumento de Libereco (Rigo), la simbolo pri sendependeco de Latvio starigita dum 1935. Tiu evento estis novaĵo en la historio de sovetunia okupeco de la lando, kaj demonstris la renaskiĝon de nacia kuraĝo kaj memfido en Latvio.
La 1-an kaj 2-an de junio 1988 la nacia unuiĝo de verkistoj organizis kongreson, en kiu la latva intelektularo diskusis la demokratiigon de la societo, la ekonomian suverenecon de Latvio, la malpliigon de amasaj enmigroj de ne-latvoj el aliaj partoj de Sovetunio en la landon, la transformiĝon de la peza industrio kaj pli bona protekto de la pozicio de la latva lingvo. Dum tiuj tagoj, kadre de la kongreso unuafoje publike latvie agnoskiĝis la sekreta protokolo de la "Molotov-Ribbentrop-pakto", kiu decidis pri la sorto de interalie Latvio post 1939. La kongreso de la unuiĝo de verkistoj stimulis la enloĝantaron kaj kontribuis al la ĝenerala procezo de nacia revekiĝo.
Dum la somero de 1998, fondiĝis du el la plej gravaj organizoj de la landa sendependisma movado: la Latvia Popola Fronto kaj la Latvia Nacia Sendependisma Movado. Baldaŭ sekve la pli radikala Kongreso de Civitanoj eniris la politikan arenon kaj pledis por kompleta malkunlabora bojkoto de la nelegitima sovetunia reĝimo. Ĉiuj tiuj orzanizoj havis komunan celon: la reinstalo de demokratio kaj ŝtata sendependeco. La 7-an de oktobro 1988 estis publika manifestacio dediĉita al la temo de ŝtata suvereneco kaj jura ordo. La 8-an kaj 9-an de oktobro organiziĝis la unua kongreso de la Latvia Popola Fronto. Tiu organizo, kiu unuigis 200.000 membrojn, iĝis la gvida forto de la renaskiĝa movado en Latvio kaj de la reveno al ŝtata sendependeco.
La 23-an de aŭgusto 1989, memore al la 50-jara datreveno de la Molotov-Ribbentrop-pakto", latvoj samkiel estonoj kaj litovoj amase partoprenis en la giganta politika protesta evento "Baltia Vojo" - 600 kilometrojn longa ĉeno el proksimume 2 milionoj da homoj, kiu ligis multajn urbojn de Estonio, Latvio kaj Litovio, de Talino tra Rigo al Kaŭnaso kaj Vilno. Tiu evento simboligis la intersolidaron de ĉiuj tri baltiaj nacioj en sia lukto je sendependeco kaj demokratio.
Novaj balotoj por la supera soveto de Latva SSR okazis la 18-an de marto 1990 - en ili la subtenantoj de ŝtata sendependeco venkis. La 4-an de majo 1990, la nova supera soveto de Latva SSR adoptis deklaracion de ŝtata sendependeco, kiu alvokis renovigi la antaŭmilitan Respublikon Latvio kaj revalidigi la konstitucion de 1922. La sovetunia gvidantaro en Moskvo, aparte la armea gvidantaro, ne povis akcepti tiujn planojn kaj dum januaro 1991 por-komunismaj politikaj fortoj lanĉis atakon. Perforte oni provis renversi la demokratie elektitan novan sistemon. La rekonkero de Lativio malsukcesis pro la la senperforta rezisto de la latvianoj kiu eniris la historion kiel la "tagoj de barikadoj de januaro 1991".
La 19-an de aŭgusto 1991, en Moskvo okazis nesukcesa provo de armea puĉo kiam malgranda grupo de elstaraj sovetuniaj funkciuloj provis akapari la potencon sed fiaskis vid-al-vide de amasaj por-demokratiaj manifestacioj en Rusio. Tiu puĉa malsukceso estis la lasta instigilo: la 21-an de aŭgusto 1991 la supera soveto de Latva SSR anoncis, ke finiĝis la transira periodo ĝis plena sendependeco, anoncita la 4-an de majo 1990. Per tio Latvio proklamis sin plene sendependa nacio, rekta posteulo de la Respubliko Latvio, kiu ekzistis antaŭ la armea konkeriĝo la 17-an de junio 1940.
Litovio
La antikva baltia tradicio de kantado de folkloraj kantoj meze de la 1980-aj jaroj iĝis simbolo de politika protesto ankaŭ kaj aparte en Litovio, kiu dum la mezepoko pli longe ol la aliaj baltiaj nacioj estis sendependa regno, plej malfrue kristaniĝis kaj dum multaj mezepokaj jarcentoj ankoraŭ flegis antaŭkristanan popolajn tradiciojn (vidu ekzemple la artikolon pri Romuva) kaj kie do la naciaj kutimoj kaj tradicioj aparte fortis. Ekde la jaro 1986, kreskanta nombro da homoj, ekde 1988 centmiloj da, regule kolektiĝis en diversaj lokoj de Litovio kaj kantis naciajn, pagane antikvajn kaj parte ankaŭ proteste katolikajn litovlingvajn kantojn. Pluraj popularaj kantistoj sekvis tiun evoluon, kaj provizis verkojn de naciaj poetoj, kiel Bernardas Brazdžionis aŭ Justinas Marcinkevičius, per melodio kaj muzika akompano. Iuj el tiuj popolaraj kantoj, plej elstare la kanzono Laisvė ("libero") fare de la kantistino Eurika Masytė, restis populara dum jardeko. La 24-an de junio 1988 fondiĝis Sąjūdis, politika kaj socia movado kiu ekgvidis la sendependisman kaj por-demokratian movadon.
La aktiva kaj universala nacia opozicio dum 1988 kulminis en la redono de la katedralo de Vilno, antaŭe dum la epoko de Litova SSR uzita kiel arta muzeo, al la urba katolika komunumo la 21-an de oktobro. Sekvis la iom-post-ioma restarigo de antaŭmilitaj naciaj simboloj, kio inkluzivis la restarigon de sendempendismaj monumentoj ĉie en la lando. La nacia himnon de Litovio kaj la tradicia nacia flago verda-flava-ruĝa estis repermesitaj en Litovio la 18-an de novembro 1988, oficiale anstataŭigante la flagon kaj himnon de la Litova Soveta Socialista Respubliko.
Kvin jardekojn post la armea konkero kaj perforta integriĝo de Litovio en la teritorion de Sovetunio, Litovio iĝis la unua sovetunia respubliko kiu deklaris sian sendependecon la 11-an de marto 1990, kaj estis pli poste sekvata de Latvio kaj Estonio. Tamen preskaŭ ĉiuj mondaj ŝtatoj krom Islando komence hezitis akcepti la restarigon de la sendependeco de Litovio ĝis aŭgusto 1991, timante malboniĝon de la diplomatiaj rilatoj kun la potenca ŝtatego Sovetunio.
Samkiel en Latvio kaj Estonio, la sovetunia armeo atakis dum januaro 1991. La 13-an de januaro, dek kvar senperfortaj protestantoj en Vilno estis murditaj, kaj centoj estis vunditaj dum la senarmila defendo de la televida turo de Vilno kaj la nacia parlamento Seimas, kiam sovetuniaj soldataroj kaj tankoj provis konkeri tiujn konstruaĵojn. La loĝantoj de Litovio nomis tiun eventon "Sanga Dimanĉo". La eksterordinara disciplino kaj kuraĝo de la civitanoj, kiuj interkroĉigis brakojn kaj kantis vid-al-vide de tankoj kaj pafantaj mitraloj, do restis tute senperfortaj kaj ne ekscitigis la etoson per ekzemple ĵetoj de ŝtonoj aŭ similaĵoj - evitis pli grandan sangverŝon, kaj konvinkis la mondan publikon pri la morala bankrotiĝo de Sovetunio kaj la senrajteco de la antaŭa konkeriĝo de Litovio.
Eble pli ol iu antaŭa evento, la "Sanga Dimanĉo" en Vilno gajnis por Litovio, Latvio kaj Estonio la mondan simpation kaj subtenon. Poste la saman jaron, post la nesukcesa provo de armea puĉo kiam malgranda grupo de elstaraj sovetuniaj funkciuloj provis akapari la potencon sed fiaskis vid-al-vide de amasaj por-demokratiaj manifestacioj en Rusio, la internacia komunumo de ŝtatoj fine de aŭgusto rekonis la sendependecon de ĉiuj tri respublikoj.
Vidu ankaŭ
Rilatoj al Esperanto
En ĉiuj tri baltiaj landoj, kompreneble la esperantistoj aktive partoprenis la civitanajn movadojn pri ŝtata resendependiĝo. Internacie, aparte dum la Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo inter la 27-a de decembro 1989 kaj la 3-a de januaro 1990 en la urbo Neumünster (norda Germanio) kadre de la ĝenerala temo "Sovetunio" diskutiĝis la evoluoj de la Kantanta Revolucio.
Ptičie
Ptičie (hungare Peticse [petiĉe]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ptičie situas fine de sakovojo, kiuj ligiĝas en la vilaĝo. Humenné troviĝas je 6 km.
Historio
Arkeologoj trovis tie 237 da moneroj de keltoj. La unua mencio okazis pri la bieno en 1273 laŭ tiama hungara ortografio "Peteche". La vilaĝo mem aperis en 1451, kiel "Peticse". En 1787 loĝis tie 435 vilaĝanoj en 50 domoj, en 1828 143 vilaĝanoj en 25 domoj. Proksimume en 1900 multaj translokiĝis al Usono, inter ili familio de Paul Newman. En 1914 laŭ la popolnombrado vivis en Peticse 464 homoj, (456 slovakoj, 7 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ptičie 638 vilaĝanoj (614 slovakoj).
Central do Brasil
Rakonto
La pensiita instruistino Dora perlaboras kromsalajron kiel leterskribistino en la centra stacio de Rio de Janeiro. Ŝiaj klientoj estas simplaj homoj ne kapablaj mem verki leterojn, Dora skribas por ili leterojn al amatinoj, amikoj aŭ parencoj. Sed la pli multajn leterojn Dora ne forsendas, sed voĉlegas al sia amikino Irene por amuziĝi.
Iun tagon venas patrino kun sia naŭ-jara filo por skribigi al ties patro leteron, en kiu ŝi ĉagrenite postulas, ke li fine venu por renkonti sian filon. Tagon poste ŝi revenas por anstataŭi tiun koleran leteron per nova, pli afabla, en kiu ŝi anoncas baldaŭan viziton ĉe la patro.
Tuj post la diktado la patrino mortas en trafikakcidento. La knabo Josué, sola, ne havas monon nek planon kion fari kaj restas tutajn tagojn malgaje en la stacidomo, ĝis fine Dora kompatas lin kaj kunprenas lin al sia hejmo. Sed baldaŭ Dora forvendas la knabon al adoptoagentejo kontraŭ 2 mil dolaroj kaj aĉetas novan ŝikan televidilon.
La amikino Irene, kiu tre simpatiis kun la knabo, pridemandas Dora'n pri la subitaj apero de televidilo kaj malapero de Josué kaj ŝokite ekscias pri la agentejo, kiun ŝi suspektas pri organkomerco. Dora bedaŭras sian eraron kaj forrabas Josué el la agentejo de la infankomercistoj. Ĉar ili nun ne plu estas sekura en la urbo, Dora decidas akompani Josué al ties patro.
Premioj kaj distingoj (elekto)
Festivalo de Berlino 1998 (Germanio)
Ora Globo 1999 (Usono)
Premio César 1999 (Francio)
Independent Spirit Awards 1999 (Usono)
Oskar-premio 1999 (Usono)
BAFTA 1999 (Britio)
Camerimage 1998 (Pollando)
Festivalo de Havano 1998 (Kubo)
Festivalo de San Sebastian 1998 (Hispanio)
Satellite Awards 1999 (Usono)
Margarida de Prata 1998 (Brazilo)
Troféu APCA 1999 (Brazilo)
Ludoviko Kókai
Ludoviko KÓKAI estis posedanto de esperanta librejo, kiu estis la unua librovendejo en Hungario, kiu apogis la disvastigon de Esperanto. La bonfamo de la firmo multe helpis al la Esperantista afero.
La librovendejo, kiu situis en la strato Kamermayer Károly 3 en Budapeŝto estis ofte renkontejo de la ĉefurbaj kaj provincaj Esperantistoj. La firmo aranĝis en 1911 literaturan konkurson. Ĝi eldonis diversajn gramatikolibrojn kaj vortarojn, sciencajn verkojn de Vörös, multajn propagandilojn, glumarkojn, insignojn ktp. Posta posedanto estis Rezső Kókai.
Rikardo la 2-a (Anglio)
Rikardo la 2-a (6a de Januaro 1367 – ĉ. 14a de Februaro 1400), konata ankaŭ kiel Rikardo de Bordozo, estis Reĝo de Anglio el 1377 ĝis li estis elpostenigita en 1399. Rikardo, filo de Eduardo, nome la Nigra Princo, naskiĝis en Bordozo dum la regado de sia avo, Eduardo la 3-a. Lia patro estis Princo de Akvitanio. Rikardo estis la plej juna frato de Eduardo de Angulemo, post kies morto Rikardo, trijaraĝa, iĝis la dua en la linio al la trono post sia patro. Post la morto de la patro de Rikardo antaŭ la morto de Eduardo la 3-a, Rikardo, pro pliaĝeco, iĝis la ŝajna heredonto al la trono. Je la morto de Eduardo la 3-a la venontan jaron, Rikardo sukcedis al la trono estante nur dekjaraĝa.
Dum la unuaj jaroj de Rikardo kiel reĝo, la regado estis en la mano de serio de konsilistoj. Plej el la aristokrataro preferis tion al regenteco estrita de la onklo de la reĝo, Johano de Gento, kvankam Gento restis tre influpova. Je la surtronigo de Rikardo, kaj poste dum multo de lia reĝeco, Anglio frontis variajn problemojn, inter kiuj la pliiĝanta milito kontraŭ Francio (kiu ne bone iris por la angloj), landlimaj konfliktoj kun Skotlando, kaj ekonomiaj malfacilaĵoj rilate al la Nigra morto. Grava defio por la regno estis la Kamparana Ribelo de 1381, kaj la juna reĝo ludis gravan rolon en la sukcesa supero de tiu krizo. En la venontaj jaroj, tamen, la reĝa dependo el malgranda nombro de korteganoj okazigis malkontenton inter influuloj, kaj en 1387 la kontrolo de la regado estis kaptita de grupo de aristokratoj konataj kiel Lords Appellant. Ĉirkaŭ 1389 tamen Rikardo estis reakirinta la kontrolon, kaj dum la venontaj ok jaroj regis en relativa harmonio kun siaj iamaj opoziciantoj.
Oni diris, ke Rikardo estis alta, bela kaj inteligenta. Li estis malpli militema ol sia patro kaj avo, kaj klopodis meti finon al la Centjara milito, kiun Eduardo la 3-a estis startiginta. Li estis firma kredanto en la reĝa superpovo, kio kondukis lin al la malpliigo de la povo de la aristokrataro, kaj al fido en privata sekvantaro por militista protekto anstataŭe; kontraste al la frateca, mlilitista kortego de sia avo, li kultivis rafinitan etoson ĉe sia kortego, en kiu la reĝo estas altigita figuro, kun arto kaj kulturo tiescentre.
La postmorta reputacio de Rikardo estis amplekse uzata de William Shakespeare, kies teatraĵo Rikardo la 2-a portretis la misregadon fare de Rikardo kaj lian elpostenigon fare de Bolingbroke kiel responsa pri la Militoj de rozoj de la 15a jarcento. Modernaj historiistoj ne akceptas tiun interpreton, sed ne senkulpigas Rikardon mem el respondeco pri lia propra elpostenigo. Kvankam probable ne tute freneza, kiel historiistoj de la 19a kaj 20a jarcentoj kredis, li povus esti sub tio kion la psikologoj nuntempe identigas kiel persona disordo, partikulare manifestita ĉirkaŭ la fino de sia regado. Plej fakuloj interkonsentas, ke kvankam liaj politikoj ne estis nerealaj aŭ eĉ tute senprecedencaj, la vojo kiun li planis por tiuj estis tute neakceptebla por la tiama politika establo, kaj tio kondukis al sia faligo.
Jasinuvata
Jasinuvata (Ясинувата, Ясиноватая) estas urbo en Donecka provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
163 Erigono
163 Erigono estas mezgranda, malhela asteroido de la asteroida zono kaj ĉefa ano de la Erigona familio.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita de la franca astronomo Henri Joseph Anastase Perrotin, la elde la observatorio de Tuluzo (Francio).
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
Ayn Rand Institute
La Ayn Rand Institute (ARI; Esperantigite Ayn Rand Instituto) estas organizaĵo kiu promocias objektivismon, nome la filozofio de Ayn Rand. Ĝi estas lokita en Irvino, Kalifornio, Usono. ARI estis fondita de Ed Snider kaj la filozofo Leonard Peikoff, kiun Rand elektis esti ŝia "intelekta heredonto", en 1985, tri jaroj post la morto de Rand. La prezidanto de ARI estis Jim Brown, sukcesanta Yaron Brook en januaro 2017. Tal Tsfany ekestis la prezidanto je la 29-a de junio 2018.
En 2000, ARI fondis la Objektivistan Akademian Centron.
Aliaj intelektuloj aniĝita kun ARI inkluzivas Onkar Ghate, Elan Journo, kaj Alex Epstein.
Preĝejo Sankta Blazio (Nordhausen)
La Kirko Sankta Blazio (germane: Kirche St. Blasii) estas protestantisma preĝejo en Nordhausen, Germanio, placo Blasii-Kirchplatz.
Historio
La du malegalaj turoj oblikvaj kune kun la turoj de la Katedralo Sankta Kruco karakterizas la urban silueton. Dum fulmotrondro la norda turo forbrulis en 1634 kaj anstataŭigitis poste per pli malalta tegmento tendoforma. En la suda turo troviĝis ĝis 1895 la loĝejo de la turisto, kiu de tie ĉi supere gvatadis por anonci eblajn fajrojn. Dum la tempo de la t.n. Reformacio la Blazio-kirko gravegis. La unua evangelia paroĥestro estis Johann Spangenberg. Lia prediko ekdeĵora de la 10.4.1524 impulson decidan donis por la disvastiĝo de la novaj ideoj religiaj enurbe kaj enregione. Grava paroĥestro je la komenco de la 18-a jarcento estis Johann Heinrich Kindervater, kiu ankaŭ prizorgis la bibliotekon kaj aktivis regionhistoriiste. Kiam en aprilo 1945 Nordhausen estis bombardita fare la Aliancanoj la nordorienta parto de la navo kaj ĉiuj vitraloj perdiĝis. Same malaperis la gravaj epitafoj por la urbestro Michael Meyenburg kaj ties unua edzino (de Lucas Cranach la Maljuna). Almenaŭ kopio pendas hodiaŭ surloke.
Priskribo
La ambono estas de la 16-a jarcento kaj havas reliefojn de la kvar evangeliistoj. La iam ekzistinta baroka ĉefaltaro kun bela ĥorseĝaro detruitis en 1945. Pro la perdo de ĉiuj vitraloj la artpentristo Martin Domke el Silezio komisiitis dizajnis novajn. La liva altareja montras la naskiĝon kaj la adoron de Jesuo Kristo, la malliva la resurekton de la Savinto. Faris la fenestrojn novajn 1949 la firmao Ferdinand Müller el Quedlinburg. La brilantaj koloroj tre dignigas la kirkon.
Pro la konstato de grandaj damaĝoj en la muraro en 2000 la kirko restis fermita ĝis 2004. Dume oni restaŭris la murojn kaj forigis malbonajn partojn en la tegmentaro; finfine oni muntis novan kampanilan trabaron.
Biblioteko St. Blasii-Himmelsgarten
En konekso kun la Blazio-kirko estas ankaŭ historie imponega biblioteko enhavanta 843 publikigitaĵojn en 374 volumoj; el ili estas 245 inkunabloj. La plejmulto aperis inter 1450 kaj 1550; 80 procentoj estas latinlingvaj kaj 90 procentoj presitis en Germanlingvio. Teologiaj temoj troviĝas en 470 libroj kaj filozofiaj titoloj ankaŭ klarigas onin pri la situacio de la Universitato de Erfurto en la Mezepoko malfrua. Bedaŭrinde ne malmultaj libroj perdiĝis en la jarcentoj 19-a kaj 20-a. Interesas ankaŭ la historiaj libroformatoj laŭ kiuj la biblioteko estas ordigita.
Marmeaux
Geografio
Marmeaux etendiĝas sur 10.76 km², kaj havis 83 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7.7 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Rémy Guichard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Marmeaux apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
NGC 5144B
NGC 5144B (aliaj indikoj — UGC 8420, MCG 12-13-5, MK 256, ZWG 336.8, 7ZW 511, PGC 200298) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Bazo de homoj mortaj
Bazo de homoj mortaj (pole: Baza ludzi umarłych) – aktorfilma adapto de romano de Marek Hłasko (aŭtoro de scenaro de ĝi) reĝisorita de Czesław Petelski en 1958.
11460 Juliafang
11460 Juliafang estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Julia Fang, kiu plenumis sian Ph. D. ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso uzinte observadajn datumojn kaj por la dinamika studo de kelkopaj asteroidaj sistemoj ambaŭe por terrenkontaj kaj ĉefzonaj asteroidoj.
Cacaulândia
Cacaulândia estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 5.736 loĝantojn en 2010.
David L. Polishook
David L. POLISHOOK estas israela astronomo naskiĝinta en 1976.
Laŭ Minor Planet Center,li malkovris 12 asteroidojn inter 2003 kaj 2004.
Rubenow
Rubenow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lubmin de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
David L. Polishook
La asteroido 8464 Polishook estis nomita en lia honoro.
Tatuo
Tatui  estas fari sur ies haŭto desegnaĵojn, enpikante en ĝin kolorajn pigmentojn.La vorto tatuo estas homonimo en Esperanto.
Laŭ PIV: desegnaĵo, farita per tatuado. Komun-uze tatuo aŭ tatuaĵo estas la nomo de surhaŭta kaj principe neforviŝebla desegnaĵo; laŭ PIV, tatuo povas esti ankaŭ la nomo de la ago tatui.
Pri tatuo kiel komuna nomo por dazipedoj, vidu ĉe tatuo (besto).
Tatu(aĵ)oj
Tatuaĵoj aperis jam en la antikva tempo. La unuaj restaĵoj estas trovitaj en Paziriko. Hodiaŭ oni injektas la farbon en la haŭton, tiel ke ĝi ne forfrotiĝas sed nur paliĝas post longa tempo. Pro la enhaŭta injekto, ne eblas plena forviŝo aŭ forigo sen spuroj, sed nur parte, per lasero.
Eksteraj ligiloj
Tatuo dezajnoj
Listo de famuloj naskiĝintaj en Baja
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Baja:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Uruapan
Uruapan estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Uruapan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 102.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 279229 loĝantojn. El tiuj estas 134583 viroj kaj 144646 virinoj. La komunumo havas surfacon de 830.28 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 231456 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 15766 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 6.81 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16102a.htm
14267 Zook
14267 Zook estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell (Flagstaff, Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Herbert A. ("Herb") Zook (1932–2001), planedosciencisto, kiu progresigis la komprenon pri la komplekso da interplaneda polvo per siaj studoj ĉe la NASA-a Lyndon B. Johnson Space Center, pri la orbita evoluo de la meteoroido pro ties kolizioj, resonancaj orbitaj interagoj, premo de radiado kaj elektromagnetaj efikoj.
James M. Buchanan
Tiu artikolo estas pri nobelpremiito James M. Buchanan, pri usona prezidanto vidu artikolon James Buchanan
James M. BUCHANAN (naskiĝis en Murfreesboro (Tenesio) en 1919) estas usona ekonomiisto, kiu ricevis Nobelpremion pri Ekonomiko en 1986. Li diplomitiĝis en Middle Tennessee State College en 1940. Li batalis en la Dua Mondmilito kiel maristo en Pacifiko kaj post la milito li doktoriĝis en 1948 en Chicago. En 1982 li iĝis profesoro en George Mason University en Virginio kaj estas ankaŭ direktoro de Center for the Study of Public Choice. Lia verko, influita de Max Weber, montras, kiel neekonomiaj faktoroj influas ekonomiajn decidojn de registaroj.
Buchanan estas parolanto de Interlingvao, kiun li mone subtenas. En 1990 li ricevis titolon de bonfaranta membro de Monda unio pro interlingvao.
Róbert Gergely
Róbert Gergely [gergej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gergely Róbert estas hungara aktoro, voĉoaktoro, muzikalkantisto. Liaj nomvariantoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Vajek Róbert Géza kaj Hollós Vajek Róbert.
Róbert Gergely naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Róbert Gergely akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1980. Lia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Inter 1980–1987 li estis membro de Nacia Teatro (Pécs), poste de Gaja Teatro kaj de Operetoteatro (Budapeŝto), dum li estis liberprofesiulo en 1988 kaj ekde 1991. Li ofte kantis kaj eldonis diskojn. Li ricevis premiojn inter 1989-1993. Li edziĝis dufoje (1998, 2014), lia unua edzino naskis filon dum la amindumado en 1992.
Jolán Mátrai
Jolán MÁTRAI, laŭ hungarlingve kutima nomordo (sed neuzita en tiu formo) Mátrai Jolán (naskiĝis la en Budapeŝto, mortis la  en Budapeŝto) estis hungara fizikistino, profesorino.
Ŝia origina nomo estis Zemplén Jolán, ŝia kutima edzina nomo estis Mátrai Lászlóné, ŝia kombina nomformo estis Mátrainé Zemplén Jolán. Ŝia patro estis Győző Zemplén, ŝia onklo estis Géza Zemplén.
Biografio
Jolán Mátrai frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris bakalaŭron en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1935, en la sekva jaro ŝi doktoriĝis. Post siaj studoj ŝi estis asistanto en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József. Ekde 1938 ŝi instruis ankaŭ en gimnazio. En 1950 ŝi laboris en ministerio, kie ŝi okupiĝis pri eldonadoj de verkoj de sovetiaj fizikistoj. En 1959 ŝi estis nomumita docento, en 1967 profesoro, ankaŭ katedrestro. Ŝi estis la unua hungara fizikista profesoro. En 1966 ŝi doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi okupiĝis pri spektroskopio kaj historioj de fiziko kaj fizikistoj.
32088 Liamwallace
32088 Liamwallace estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Liam Alexander Wallace, kiu gajnis en 2015 la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Loudoun Academy of Science de Sterling (Virginio, Usono).
Siula Grande
Siula Grande estas monto en la montaro Waywash en la peruaj Andoj. Ĝi estas 6 344 m alta kaj havas subpinton, nome Siula Chico, 6 260 m alta.
Unuaj ascendoj
Tiu estas parta listo de unuaj ascendoj faritaj laŭ novaj vovoj.
Glaĉeroj
Laŭ kelkaj esploristoj la glaĉeroj inter Siula Grande kaj Yerupaja montras pliiĝon en nombro, grando kaj ofteco de glaĉerfendoj. Kiel rezulto grimpado de vojoj uzitaj en la 1970-aj jaroj estas nuntempe konsiderata malpraktikebla.
15988 Parini
15988 Parini estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras la paragvajan amatoran astronomon Eduardo Parini, kiu fondis la Observatorion "Bueanaventura Suárez". Lia laboro centraiĝas sur la profunda ĉielo, suna observo kaj astrofotografio per ŝargkuplita aparato.
Longvosta lanio
La Longvosta lanio (Lanius schach) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ties orienta raso de Himalajo, L. s. tricolor, estas foje nomata Nigrakapa lanio.
Ĝi estas komuna loĝanta reproduktanto de la orientalisa ekozono el Kazaĥio, tra Afganio, Pakistano, duoninsulo de Barato escepte la orientaj ŝtatoj, al Novgvineo, troviĝanta en areoj de arbustaro kaj kultivado. Vintraj vizitantoj al sudaj areoj kiel sudorienta Barato kaj Srilanko.
Ĝi havas iom da similo al la grandaj lanioj, kiaj la Sudgranda lanio, Lanius meridionalis, kun kiu kunhavas la perlogrizajn kapon kaj dorson (tie nuance al bruna) kaj nigran maskon etendan el frunto, tra okulo, al la orelkovriloj. La orienta raso troviĝanta el Butano al Arunaĉal Pradeŝ, foje nomata la Himalaja lanio, L. s. tricolor, havas tre nigran kapon etendan el la masko tra la tuta krono kaj nuko. Ĝi estas malgranda inter la grizaj lanioj, sed havas tre longan nigran voston kun ruĝecaj bordoj. La subaj partoj estas blankaj, sed kun ruĝecaj flankoj. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. Beko kaj kruroj estas preskaŭ nigraj.
Tiu specio estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo pro ununura akceptata vidaĵo en Britio ĉe South Uist novembre de 2000. Ĝi estis kiel vaganto ankaŭ en Japanio, Omano, Israelo, Hungario kaj Turkio.
20604 Vrishikpatil
20604 Vrishikpatil estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vrishikumar Patil, kiu, en 2004, gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Shree Baldevdas Kikani Vidyamandir Matriculation Higher Secondary School de Koimbatore (Tamilnado, Barato).
Huajtapaljana
Huajtapaljana, Huaytapallana aŭ Waytapallana (el keĉua wayta natura floro, florbukedeto, pallay kolekti, pallana nome instrumento por kolekti frukton / kolektebla, Waytapallana "loko kie oni kolektas naturajn florojn", hispanigite literumado Huaytapallana) aŭ Lasuntay estas la plej alta montopinto en la montaro Waytapallana en Andoj de Peruo. Ties pinto atingas ĉirkaŭ 5 557 m super marnivelo. Tiu monto situas en la Regiono Junino, Provinco Huancayo, en la distriktoj Huancayo kaj Pariahuanca.
Abram Kofman
Abram KOFMAN (alie Abraham Antoni KOFMAN, naskiĝis en 1865, mortis probable en 1940 ) estis rusa judo, librotenisto, esperantisto kaj poste idisto kaj ano de Occidental en Odeso, kie dum lia naskiĝo apartenis al Rusia Imperio, nun al Ukrainio. Li estis eminenta Esperanto-poeto kaj art-tradukisto de la unua periodo (1892-1906).
Verkoj en Esperanto
Kofman esperantiĝis en 1892. Li verkis originale poemojn kaj tradukis la dramon Kain de Byron, parton de Iliado, partojn el Faŭsto de Goethe, nome « la Kanton de Margareto » kaj el Heinrich Heine. La unuaj du aperis en libroformo, la lasta troviĝas en malnova jarkolekto de la periodaĵo Lingvo Internacia. Kofman kontribuis al la Fundamenta Krestomatio (1903).
Julio Baghy juĝas en la Enciklopedio de Esperanto en 1933 : « ''Liaj stilo kaj tradukmaniero distingiĝas per arta simpleco kaj viva klareco. Lia pionira laboro meritas atenton de la posteuloj. En la komenca periodo de la literatura lingvo li vekis admiron per sia esprimkapableco.'' »
En 1896 li planis aperigi poemaron, tradukitan de li el 18 lingvoj.
Intereso pri Hilelismo
En la printempo de 1901 Kofman, tiam en Odeso, ricevis la ruslingvan broŝuron Hilelismo (Varsovio, januaro 1901), kion, sub la pseŭdonimo Homo Sum, verkis L. L. Zamenhof. En tiu broŝuro, la fondinto kaj de Hilelismo kaj de Esperanto skribis, ke lia idea popolo neŭtrala “havos en si nenion teritorian, ĉar dissemitaj tra la tuta mondo ĝiaj anoj havos ĉiu sian naturan patrujon; la religio de tiu ĉi popolo havos nenion komunan kun la teritorio, kun ia tribo aŭ gento, sed portos karakteron neŭtrale-homan, kaj ĉiu deziranta, de kiu ajn origino li estus, havos eblecon aparteni al ĝi; la lingvo de tiu ĉi popolo al neniu estos fremda, heredo de fremdaj prauloj, ĝi estos neŭtrale-homa.” La broŝuro sendube vekis la intereson de Kofman pri hilelismo, sed bedaŭrinde la letero, kiun li tiam sendis al Zamenhof, ne travivis, sed Zamenhof respondis la 28-an de majo 1901 al Kofman: "Estas vero, ke Esperanto havas nun la plej bonajn kaj brilantajn esperojn por la estonteco: kaj tamen sufiĉe instruita de la sperto mi ne estas optimisto! Estis tempo, kiam Volapük staris ankoraŭ multe pli brilante, kaj tamen... rapide kiel fulmo Volapük falis kaj el ĉiuj ĝiaj plej brilantaj esperoj restis nenio! Se eĉ ĉiuj akademioj de la mondo akceptus Esperanton, se eĉ milionoj da personoj ĝin uzadus, nenio garantias, ke en la daŭro de unu jaro ĝi subite ne estos forĵetita kaj forgesita por eterne! Se ĝi unu fojon "eliros el la modo", ĝi plej rapide pereos por ĉiam. Lingvo Internacia fortikiĝos por ĉiam nur en tia okazo, se ekzistos ia grupo da homoj, kiuj akceptus ĝin kiel sian lingvon familian, heredan. Cento da tiaj homoj estas por la ideo de lingvo neŭtrala multege pli grava ol milionoj da aliaj homoj. Hereda lingvo de la plej malgranda kaj plej sensignifa popoleto havas vivon multege pli garantiitan kaj neestingeblan, ol senpopola lingvo, kiun uzus eĉ milionoj da homoj." Li plie skribis pri sia konvinko, ke la enradikiĝo de lingvo neŭtrala estos neniam ebla sen hilelismo kaj la kreo de neŭtrala popolo.
Akademiaj Korektoj de la rusa
Dum la 2-a Universala Kongreso en Ĝenevo en 1906 la Lingva Komitato elektis Kofman en la komisionon, kiu preparu la Akademiajn Korektojn de la rusaj tradukoj en la Universala Vortaro de la Fundamento de Esperanto.
Transiro al Ido kaj Occidental
Kofman antaŭ 1910 transiris al Ido, poste al Okcidentalo, tamen liaj postlasitaj verkoj kaj tiama lingvokulturado restas rimarkindaj.
Perua merĝopetrelo
La Perua merĝopetrelo aŭ Perua plonĝopetrelo, Pelecanoides garnotii (loka nomo en Peruo Potoyunco nome Potojunko), estas malgranda marbirdo kiu manĝas ĉe marbordaj akvoj de la Humboldta Marfluo ĉe Peruo kaj Ĉilio. Kiel la resto de la merĝopetreloj ĝi estas nebunta birdo, kun malhela dorso kaj pala ventro, kaj bluaj piedoj, kaj povas esti separata el la resto de sia familio nur laŭ diferencoj en sia beko kaj naztruoj.
Malkiel la Komuna merĝopetrelo kaj la Sudgeorgia merĝopetrelo ĝi manĝas en malvarma, ĉeborda, ofte pelaga akvo, kie ĝi akiras malgrandajn larvojn de fiŝoj kaj el planktono krustulojn per persekuta subakvado. Ĉefa parto de ties manĝo estas komponita de planktonaj organismoj (85.3 - 91.1%). La resta procento de la manĝo de la Perua merĝopetrelo estas fiŝoj, ĉefe anĉovoj. Peruaj merĝopetreloj povas plonĝi ĝis 83 metroj profunde sed averaĝa profundo estis registrita ĉe ĉirkaŭ 30 metroj. Oni kredis dumlonge, ke al Perua merĝopetrelo estas mallerta fluganto. Tamen oni observis grandajn nombrojn de birdoj fiŝkaptantaj regule en la areo inter insuloj Asia kaj Paĉakamak je distanco de 150-200 kilometroj norde de ties peruaj reproduktejoj.
La Perua merĝopetrelo iĝis surloke formortinta en multaj el siaj iamaj kolonioj kaj nestumas nune nur en kelkaj ĉebordaj insuloj. Oni ĉirkaŭkalkulis totalan populacion de 12 216 reproduktaj paroj por la insuloj San Gallán kaj La Vieja (la maljunulino) en Peruo, kun kelkaj malgrandaj aldonaj reproduktaj kolonioj registritaj ĉe la insulo Corcovado en Peruo, same kiel la insuloj Pan de Azucar (sukerpano), Choros, Grande kaj Pajaros en Ĉilio. Ili reproduktiĝas la tutan jaron, kaj la ino demetas ununuran ovon en nestotruo elfosita en guano.
Peruaj merĝopetreloj estas konsiderataj tre endanĝeritaj. Ili iam nombris en milionoj, sed la premo de elprenado de guano (kio detruis nestojn, ovojn kaj idojn), la rekta kolektado por maĝo fare de guanolaboristoj kaj enmetitaj specioj (ĉefe vulpoj kaj sovaĝiĝintaj katoj) kaŭzis la falon de ties nombroj. Kvankam ĉiuj el la peruaj reproduktejaj lokoj estas en protektitaj areoj (Nacia Rezervejo Paracas kaj Nacia Rezervejo Insuloj Guano) ia guanoelkolektado plue okazas kaj la rezervejoj estas neefike policigitaj.
La porspecia parto de la latina scienca nomo de tiu specio rememoras la francan naturaliston Prosper Garnot.
(134251) 2006 AN34
(134251) 2006 AN34 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon en la vilaĝeto Summerhaven, en la Montaro Santa Catalina super Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas, kun granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero. .
NGC 5145
NGC 5145 (aliaj indikoj — UGC 8439, MCG 7-28-9, ZWG 218.10, IRAS13230+4331, PGC 46934) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Robert John Burck
Robert John BURCK (23-an de decembro 1970 en Cincinnati) estas usona strata muzikisto. Burck muzikas ĉefe en Novjorko, gitarludas kaj portas dum tio nur blankan vakeran ĉapelon, blankajn kalsonon kaj vakerajn botojn. Pro sia nekutima vestado, li havas la artistan nomon The Naked Cowboy (Nuda Vakero, Kovbojo), Burck estas jam ekde 10 jaroj turisma vidindaĵo ĉe Times Square. Ŝi ofte permesas komunan fotadon kun virinoj, dum li permesas ekkapton de lia pugo - kaj eĉ reciproke prenas pugon de la virino- aŭ kareson de lia korpo.
Kariero
Burck unuafoje muzikis en 1998 en Los Angeles sur strando de Venice Beach. Post la sukceso, li decidis - je propono de amiko- prezenti sin nur en kalsono kaj igi sian korpon - fortigitan per korpokonstruado - al marko. Li muzikas ekde 1999 en Novjorko.
Burck en 2000 aperis en la konservativa klaĉspektaklo Moral Court; konkurspektakloj American Idol, Australian Idol kaj Star Search, en kiuj li adiaŭis jam en la unua raŭndo. Li famigis sian agadon per partoprenoj en diversaj televidaj klaĉaj, amuzigaj spektakloj aŭ muzikado en diversaj usonaj ŝtatoj.
Burck muzikas en la someraj monatoj regule sur Times Square kaj tie perfektigis sian komercan modelon. Li postulas du dolarojn po foto, kiujn kolektas kunlaboranto en nigra vestaĵo. Per tiu metodo, Burck lukras plurajn milojn da usonaj dolaroj en unu tago. Vintre, li muzikas en Venice Beach aŭ Santa Monica.
Lia artista nomo kaj vestaĵo estas protektita kiel marko.
Alaŭdeto
Alaŭdeto estas franckanadana popolkanto.
Teksto en esperanto-traduko
'1 Alaŭdeto, bela alaŭdeto, ; alaŭdeto, senplumiĝu nun. ; Sen plum' estos via kap', ; sen plum' estos via kap', ; jes la kap', jes la kap', ; Hooo,
'2 (*: Alaŭdeto, bela alaŭdeto, ; alaŭdeto, senplumiĝu nun. ; Sen plum' estos) (': via bek') (,:; sen plum' estos via bek' ; jes la bek', jes la bek', ; (+*: kaj la kap, kaj la kap, ;) Hooo,)
'3 (*: Alaŭdeto, bela alaŭdeto, ; alaŭdeto, senplumiĝu nun. ; Sen plum' estos) (': via kol') (,:; sen plum' estos via kol' ; jes la kol', jes la kol', ; (+*: kaj la bek, kaj la bek, ; kaj la kap, kaj la kap, ;) Hooo,)
'4 .... via naz' ....
'5 .... la orel' ....
'6 .... via brust' ....
'7 .... via dors' ....
'9 .... la postaĵ' ....
'10 .... la pied' ....
'11 .... via vost' ....
'12 Alaŭdeto, bela alaŭdeto, ; alaŭdeto, senplumiĝu nun.
Melodio
Tonsilabe:
(# Alouette:
<[do]=F> (11*
(#A: /do ore mi mi /redo remi do So /do ore mi mi /redo remi do o)
(/dodo domi soso so /sola sofa mire do (+*: /soso so SoSo So ) so lfa lmi lre)#A)
Eksteraj ligiloj
Muziknotojn: http://ikso.net/kantaro/alaŭdeto
Sonprogramon Tone: http://tone.se/pag.php?hejmo&lng=eo
5894 Telč
5894 Telč estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeha urbeto Telč en suda Moravio, proksime de Jihlava.
Martin Schulz
Martin SCHULZ (naskiĝis la  en Hehlrath, nun parto de Eschweiler) estas germana politikisto kaj de 1994 membro de la Eŭropa Parlamento. De 2004 li tie estis estro de la frakcio Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj, kiu de 2009 portas la nomon Progresema Alianco de Socialistoj kaj Demokratoj. Ekde januaro 2012 ĝis januaro 2017 li estis prezidanto de la Eŭropa Parlamento.
Post la eŭropaj balotoj de 2009 Schulz prokrastis la konsenton de la parlamento al dua ofic-periodo de la Eŭropa Komisiono de José Manuel Barroso, diskutigante pri la belgo Guy Verhofstadt kiel komisionestro.
En januaro 2017, la Socialdemokratia Partio de Germanio nomumis lin kandidato por kanceliero en la parlamenta baloto en septembro samjare kontraŭ Angela Merkel. La partio faris lin prezidanto de la partio je 19-a de marto 2017. En la baloto lia partio perdis voĉojn kaj falis de ĉ. 25 al 20 procentoj. Schulz restis parti-prezidanto kaj estas cetere membro de la parlamenta frakcio.
En februaro 2018, la SPD decidis ke ĝi eniros novan koalicion kun la kristandemokratroj. Schulz deziris fordoni la parti-prezidantecon kaj fariĝi ministro pri eksterlandaj aferoj. Tio renkontis multe da kritiko en la partio, ĉar li antaŭe ĉiam rifuzis fariĝi ministro en kabinedo de Angela Merkel. Fine li restis ekster la kabinedo kaj estas ekde tiam simpla parlamentano. La partiprezidantecon transprenis en aprilo 2018 Andrea Nahles.
Rohožník (distrikto Humenné)
Situo
Rohožník situas fine de sakovojo. Humenné troviĝas je 28 km.
Ossi
Ossi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Cargeghe, Florinas, Ittiri, Muros, Sassari, Tissi kaj Usini.
Ponto de la Reĝino Viktorio
La Ponto de la Reĝino Viktorio, populare konata kiel Ponto Viktorio, estas ponto konstruita komence de la 20-a jarcento, kiu havas modernisman stilon. Ĝi troviĝas en Madrido (Hispanio) kaj transiras la riveron Manzanaro, konektante la stratojn Aniceto Marinas, kiu trairas paralele al al maldekstra riverbordo, kaj de la Riverbordo de Manzanaro, kiu same trairas en la dekstra bordo.
Ĝi estas grava trafika nodo en la urba zono de Sankta Antono de la Florida (kie troviĝas la samnoma ermitejo kaj ĝia repliko) komunikante la Kolonion de Sankta Antono de La Florida kaj la Kolonio de Manzanaro, kiu formas la populare nomata Kvartalo de la Bombilla.
Historio
Ĉi tiu ponto anstataŭis antaŭan ponton, konata kiel Verda Ponto, alude al la koloro de ĝia manrelo. Ĝiaj aŭtoroj estis la inĝeniero José Eugenio Ribera Dutaste kaj la arkitekto Julio Martínez-Zapata Rodríguez, kiuj dizajnis la projekton en 1907.
La konstruado daŭris de 1908 ĝis 1909, kaj estis malfermata la 13-a de junio 1909. Ĝia inaŭguro estis koincidigita kun la festo de Sankta Antono de Padovo, al kiu estis dediĉata la la Ermitejo Sankta Antono de La Florida, kies kupolo kaj pendentivoj estis pentritaj de Francisco de Goya en 1798.
Je la alveno de la Dua Hispana Respubliko, ĝi ricevis la nomon Ponto de Galegio. Post la fino de la Hispana enlanda milito, rekuperis la originan nomon, kiu estis donita honore al la reĝino Viktorio Eŭgenio, edzino de Alfonso la 13-a dek tri tagojn antaŭ la ponto-inaŭguro.
Gli angeli di Borsellino
Gli angeli di Borsellino (La anĝeloj de Borsellino) estas itala filmo de Rocco Cesareo aperinta en 2003.
Temo
Emanuela estas detektivo komisiita de korpogardisto kaj protektanto de la juĝisto Paolo Borsellino. Rakontas sian laboron: ŝi timas, laborstreĉon dum la 57 tagoj (de 13-a de majo ĝis ) kiuj distas inter la du atakoj kontraŭ la siciliaj juĝistoj Giovanni Falcone kaj Paolo Borsellino.
27520 Rounds
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Hannah Rounds, Direktorinon por la Rilatoj kun la Korporacioj kaj Fondumoj ĉe la Observatorio Lowell. Ŝi ricevas fondusojn de organismoj por la astronomia esploro, la edukaj agadoj, la historia konservo kaj kapitalaj projektoj. Antaùe, ŝi servis kiel Helpantino pri Disvolvo kaj verkis petojn de subvencio.
Naujan
Naujan - Bayan ng Naujan - estas kvinaklasa urbego (municipo) en Filipinoj, en insulo Mindoro, en regiono MIMAROPA, en provinco Orienta Mindoro. Naujan konsistas el 70 distriktoj.
Geografio
Naujan kuŝas laŭ la marbordo en la nordorienta parto de la insulo. Laŭ areo Naujan estas la plej granda en la provinco. Regiona kaj provinca ĉefurbo Calapan troviĝas 17, Batangas 55, ĉefurbo Manilo 144, Kezonurbo 154, Legazpio (Albajo) 266, Baguio 352, Cebuurbo 439, Puerto Princesa 487, Dabao 841, General Santos 907 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu areo ĉinaj komercistoj ofte alvenis por komercadi, baldaŭ la insulo apartenis al en:Bruneian Empire. Fine hispanaj konkerintoj alvenis kaj longaj militoj okazis por akiri la insulon. Naujan estis fondita en 1693 fare de hispanoj. Dum la filipina revolucio (1898) la loĝantoj estis partoprenantoj. Naujan iĝis municipo en 1905 jam dum dominado de Usono. Inter 1942-1945 la japanoj regis. La municipo en la fruaj 2010-aj jaroj atingis la internacian klasifikadon urbego (pli granda, ol cent mil).
Eduko
En Naujan akademio funkcias.
Klimato
La klimato de Naujan estas klasifikita kiel tropika klimato. Jare pluvas 2688 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 24-29 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Trafiko
Naujan estas alirebla laŭ la marborda traira flankovojo, krome estas ankoraŭ flankovojo, kiu ligas al ĉefvojo.
Venustiano Carranza (Michoacán)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21226 loĝantojn. El tiuj estas 10137 viroj kaj 11089 virinoj. La komunumo havas surfacon de 237.97 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 19879 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 42 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.21 % de la loĝantoj.