cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Justin Timberlake
Solokariero
Li dumtempe aperis en la bulvargazetoj pro amrilatoj al Cameron Diaz kaj Britney Spears. Li fifamiĝis en 2004, kiam kaŭzis skandalon per tio, ke dum lia sursceniĝo kun Janet Jackson en Super Bowl, li abrupte kaj intence malvualigis duonbruston de Janet Jackson.
En septembro de 2006 aperis lia dua soloalbumo FutureSex/LoveSounds, produktita de Timbaland kaj Will.i.am.
Nemesgörzsöny
Nemesgörzsöny [nemeŝgorĵonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Pápa. Nemes signifas: nobelo.
Situo
Nemesgörzsöny situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, Marcal preterfluas (ponto estas al Egyházaskesző), laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Csorna-Pápa. La lasta urbo troviĝas 14, Celldömölk 28 km-ojn.
Historio
Laŭ la vilaĝonomo dum la historio nobeloj loĝis tie. Vilaĝservoj estas kulturdomo, poŝto.
(141495) 2002 EZ11
(141495) 2002 EZ11 estas marsrenkonta, terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 8:5 kun Marso, kaj proksima de resonanco 6:7 kun la Tero.
Gaoj
La gaoj estas etno, kiu vivas en la afrikaj ŝtatoj Ganao, Togolando kaj Benino. Aliaj nomoj de la gaoj estas Gain, Amina, Accra aŭ Acra. En Ganao vivas 625.000, en Togolando 32.000, en Benino 8.6000 gaoj.
(141495) 2002 EZ11
Orbito
Ĝia treege discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, de Venuso kaj de Merkuro kun danĝere malgranda orbita klineco.
Gaoj
La plej multaj gaoj ankoraŭ hodiaŭ vivas en la sudorienta marborda regiono ĉirkaŭ Akro (Accra), la ĉefurbo de Ganao, kiun la gaoj en la 15-a jarcento fondis kiel komercsetlejon.
Lingvo
La gaa lingvo estas parenca kun la dagmea kaj la kroboa.
Proksimume 665.000 homoj parolas la gaan, kio korespondas proksimume al 3 % de la ganaanoj.
La gaa lingvo apartenas al la etnolingvistika grupo gaa-dagmea lingvaro en la kvaaj lingvoj.
Villa Santa Maria
Villa Santa Maria estas komunumo de Italio.
Jona ligo
Jona ligo estas tipo de kemia ligo kiu estiĝas per elektrostata allogo inter male ŝargitaj jonoj kaj estas la primara interago okazanta en jonaj kombinaĵoj. Jono estas atomo kiu perdis unu aŭ pliajn elektronojn (katjono) aŭ atomo kiu akiris unu aŭ pliajn elektronojn (anjono). Ĉi tiu transiĝo de elektronoj nomiĝas elektrovalento, en kontrasto al kovalento. En la plej simpla okazo, la katjono estas metala atomo kaj la anjono estas nemetala atomo, sed ĉi tiuj jonoj povas esti pli kompleksaj, ekzemple molekulaj jonoj kiel NH4+ aŭ SO42−. En pli simplaj vortoj, jona ligo estas la translokiĝo de elektronoj de metalo al nemetalo por ke ambaŭ atomoj akiru plenan valentan ŝelon.
Estas grave rekoni ke ne povas ekzisti pura jona ligo – en kiu atomo "prenas" elektronon de alia. Ĉiuj jonaj kombinaĵoj havas iun gradon de kovalenta ligo, aŭ kunhavas elektronon. Do, la termino "jona ligo" estas uzata kiam la jona eco estas pli granda ol la kovalenta eco — tio estas, ligo en kiu ekzistas granda electronegativa diferenco inter la du atomoj, kaŭzante la ligon esti pli polara (jona) ol en kovalenta ligo kie elektronoj estas kunhavataj pli egale. Ligoj kun parte jona kaj parte kovalenta karaktero estas nomataj polaraj kovalentaj ligoj.
Jonaj kombinaĵoj konduktas elektron kiam fandofluaj aŭ en solvaĵo, sed tipe ne kiel solido. Jonaj kombinaĵoj ĝenerale havas altan fandopunkton, dependantan de la ŝargo de la jonoj el kiuj ili konsistas. Ju pli altaj la ŝargoj des pli fortaj estas la koheraj fortoj kaj des pli alta la fandopunkto. Ili ankaŭ emas esti solveblaj en akvo. Ĉi tie, la kontraŭa tendenco proksimume validas: ju pli malfortaj la koheraj fortoj, des pli granda la solvebleco.
Superrigardo
Atomoj kiuj havas preskaŭ plenan aŭ preskaŭ malplenan valentan ŝelon emas esti tre reakciemaj. Atomoj kiuj estas forte elektronegativaj (kiel la halogenoj) ofte havas nur unu aŭ du malplenajn orbitalojn en sia valenta ŝelo kaj ofte ligas kun aliaj molekuloj aŭ akiras elektronojn formante anjonojn. Atomoj kiuj estas malforte elektronegativaj (kiel la alkalaj metaloj) havas relative malabundajn valentajn elektronojn kiuj estas facile kunhaveblaj kun atomoj kiuj estas forte elektronegativaj. Tial, malforte elektronegativaj atomoj emas distordi sian elektronan nubon kaj formas katjonojn.
Formado
Jona ligo povas rezulti el redoksa reakcio kiam atomoj de elemento (kutime metalo), kies joniga energio estas malalta, donas kelkajn iliajn elektronojn por atingi stabilan elektronan konfiguracion. Farante tion, katjonoj formiĝas. La atomo de alia elemento (kutime nemetalo), kies elektrona afineco estas pozitiva, tiam akceptas la elektrono(j)n, ankaŭ por atingi stabilan elektronan konfiguracion kaj post akcepto de la elektrono(j) la atomo fariĝas anjono. Tipe, la stabila elektrona konfiguracio estas tiu de iu nobla gaso por elementoj en la s-bloko kaj la p-bloko kaj aparte stabilaj elektronaj konfiguracioj por elementoj en la d-bloko aŭ f-bloko. La elektrostatika allogo inter la anjonoj kaj katjonoj kondukas al la formado de solido kun kristalografa krado en kiu la jonoj estas stakigitaj en alternanta formo. En tia krado, kutime ne eblas distingi unuopajn molekulajn unuojn, do la kombinaĵoj formitaj ne estas molekulaj. Tamen, la jonoj mem povas esti kompleksaj kaj formi molekulajn jonojn kiel la acetata anjono aŭ la amonia katjono.
Ekzemple, tabla salo estas natria klorido. Kiam natrio (Na) kaj kloro (Cl) kombiniĝas, ĉiu natria atomo perdas elektronon, formante katjonon (Na+) kaj ĉiu klora atomo akiras elektronon formante anjonon (Cl−). Ĉi tiuj jonoj tiam allogas unu la alian en rilatumo 1:1 por formi natrian kloridon (NaCl). Tamen, por daŭrigi ŝargan neŭtralecon, striktaj rilatumoj inter anjonoj kaj katjonoj okazas por ke jonaj kombinaĵoj, generale, obeu la regulojn de stekiometrio malgraŭ ne estantaj molekulaj kombinaĵoj. Por kombinaĵoj kiuj estas transiraj al la alojoj kaj posedas miksan jonan kaj metalan ligadon, tio ĉi eble ne validas. Multaj sulfidoj, ekzemple, ja formas nestekiometriajn kombinaĵojn.
Oni referas al multaj jonaj kombinaĵoj kiel saloj ĉar ili ankaŭ povas esti faritaj per la neŭtriga reakcio de bazo de Arrhenius kiel NaOH kun Arrhenius-acido kiel HCl Tiam oni diras ke la salo NaCl konsistas el la acida restaĵo??? Cl− kaj la baza restaĵo Na+.
Litio havas malaltan jonigan energion kaj facile donas sian solan valentan elektronon al fluora atomo, kiu havas pozitivan elektronan afinecon kaj akceptas la elektronon donitan de la litia atomo. La fina rezulto estas ke litio estas izoelektra kun heliumo kaj fluoro estas izoelektra kun neono. Elektrostatika interago okazas inter la du rezultintaj jonoj, sed tipe la agregostato ne estas limigita al du el ili. Male, formiĝas agregaĵo kiu estas vasta krado kuntenita de jonaj ligoj.
La forigo de elektronoj el la katjono estas endoterma, pliiganta la suman energion de la sistemo. Ankaŭ povas esti energiŝanĝoj rilate al rompigo de ekzistantaj ligoj aŭ la aldono de pli ol unu elektrono formi anjonojn. Tamen, la akcepto, fare de la anjono, de la valentaj elektronoj de la katjono kaj la posta allogo de la jonoj al ambaŭ eligas (kradan) energion kaj, tiel, malaltigas la suman energion de la sistemo.
Jona ligado okazos nur se la suma energia ŝanĝo por la reakcio estas favora. Ĝenerale, la reago estas eksoterma, sed, ekzemple, la formado de hidrarga oksido (HgO) estas endoterma. La ŝargo de la rezultaj jonoj estas grava faktoro en la forto de jona ligado, ekzemple, iu salo C+A− estas kuntenita de elektrostatikaj fortoj ĉirkaŭ kvarfoje pli malfortaj ol C2+A2− laŭ la Leĝo de Coulomb, kie C kaj A reprezentas respektive ĝeneralajn katjonon kaj anjonon. Tamen ni ne atentas la grandecojn de la jonoj kaj la specifan strukturon de la krado en ĉi tiu simpla argumento.
Strukturoj
Jonaj kombinaĵoj en la solida stata formas kradajn strukturojn. La du ĉefaj faktoroj kiuj regas la formon de la krado estas la relativaj ŝargoj de la jonoj kaj iliaj relativaj grandoj. Iujn strukturojn adoptas nombro da kombinaĵoj; ekzemple, la strukturon de la roksalo natria klorido adoptas multaj alkalaj halidoj kaj binaraj oksidoj kiel MgO. La reguloj de Pauling donas gvidliniojn por antaŭvidi kaj raciigi la kristalajn strukturojn de jonaj kristaloj.
Heraklito
Heraklito de Efezo, Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος (naskiĝis ĉirkaŭ 540 a.K., mortis ĉirkaŭ 480 a.K.) estis greka antaŭsokrata filozofo el Efezo. Li instruis, ke ĉio estas en senĉesa moviĝo, en senĉesa transformiĝo, ke "ĉio estas fluanta", rapide ŝanĝiĝas. Pro tiu moviĝado nenio estas senmova, nenio estas fiksa kaj stabila. Heraklito klarigas tion per la senĉesa fluo de rivero, li diras ke oni ne povas bani sin en la sama rivero, ĉar revenante tie oni tuŝas novajn akvojn kaj tiel plu. Kvankam la rivero ŝajnas esti ĉiam la sama, ĝi estas ĉiam renovigata per la senĉesa akvofluo. Li ankaŭ asertas ke tiu senĉesa fluo de la aferoj fariĝas de unu kontraŭo al alia, ekzemple: la nokto sekvas la tagon, la varmo la malvarmon, la seka la malsekan, la ĝojo la malĝojon, la milito la pacon, la juneco la maljunecon, la vivo la morton, kaj inverse. Do la moviĝado estas senĉesa fluo de la kontraŭoj. La harmonio ekzistas ĝuste en tio, en tiu sintezo de la kontraŭoj, en tiu enantioza ekvilibro. Heraklito diras ke Dio estas tiu ekvilibro, li diras: Dio estas tago-nokto, estas vintro-somero, milito-paco, malsato-sato.
Jona ligo
Forto de ligoj
Por solida kristala jona kombinaĵo la entalpi-ŝanĝo en la formado de la solido el gasaj jonoj estas nomita la krada energio. Eksperimenta valoro por la krada energio estas mezurebla uzante la Born-Haber-ciklon. Ankaŭ eblas kalkuli (antaŭvidi) ĝin uzante la Born-Landé-ekvacion kiel la sumon de la elektrostatika potenciala energio, kalkulita sumigante interagojn inter katjonoj kaj anjonoj, kaj mallongdistanca forpuŝa potenciala energia termino. La elektrostatika potencialo estas esprimebla rilate al la interjona apartiĝo kaj konstanto (Madelung-konstanto) kiu pritraktas la geometrion de la kristalo. Ju pli fora de la kerno des pli malforta la ŝirmo. La Born-Landé-ekvacio donas akcepteblan kongruon al la krada energio de, ekzemple, natria klorido, kie la kalkulita (antaŭvidita) valoro estas −756 kJ/mol, kiu estas komparebla al −787 kJ/mol per la Born-Haber ciklo.
Heraklito
Same kiel la miletanaj filozofoj Heraklito ankaŭ defendas la ekziston de unu principo kaj asertas ke ĝi estas la fajro. Ekde la fajro originas ĉiuj aliaj aferoj de la universo. Dio mem estas tiu fajro, moviĝema, kreiva, vivoplena.
Jona ligo
Polarigaj efikoj
En kristalaj kradoj de pure jonaj kombinaĵoj, la jonoj estas sferaj; tamen, se la pozitiva jono estas malgranda kaj/aŭ alte ŝargita, ĝi distordas la elektronan nubon de la negativa jono, efiko resumita en la reguloj de Fajan. Ĉi tiu polarigo de la negativa jono kondukas al plialtiĝo de kroma ŝarga denseco inter la du kernoj, t.e. al parta kovalento. Pli grandaj negativaj jonoj estas pli facile polarigeblaj, sed la efiko estas kutime grava nur kiam pozitivaj jonoj kun ŝargoj de 3+ (ekz., Al<sp>3+ ) implikiĝas. Tamen, 2+ jonoj (Be2+) aŭ eĉ 1+ (Li+) montras iom da polariga potenco ĉar ili estas tiel malgrandoj (ekzemple, LiI estas jona sed havas ioman kovalenton). Notu ke tio ne estas la jona polariga efiko kiu rilatas al delokiĝo de jonoj en la krado pro la apliko de elektra kampo.
Heraklito
Heraklito estis nomata La obskura filozofo, la enigmema pro tio ke liaj skribaĵoj estas de malfacila legado.
Jona ligo
Kompari kun kovalenta ligado
En jona ligo, la atomoj estas kuntenataj de allogo de kontraŭaj jonoj, dum, en kovalenta ligo, atomoj estas ligataj per kunhavataj elektronoj por atingi stabilan elektronan strukturon. En kovalenta ligo, la molekula geometrio ĉirkaŭ ĉiu atomo estas regata de valentŝela elektronpara forpuŝa VSEPR-regularo, dum, en jonaj materialoj, la geometrio sekvas maksimumajn pakajn regulojn. Oni povas diri ke kovalenta ligo estas pli unudirekta en la senso ke la energia kosto ne kongrui al la optimumaj ligaj anguloj estas granda, dum jona ligo ne havas tian koston. Ne enestas komunaj elektronaj paroj forpuŝi ĉiun alian, la jonoj simple devus esti pakitaj kiel eble plej efike. Tio ĉi ofte rezultigas multe pli altajn kunordigajn nombrojn. En NaCl, ĉiu jono havas 6 najbarojn kaj ĉiuj liganguloj estas 90 gradoj. En CsCl la kunordiga nombro estas 8. Por kompari, karbono tipe havas maksimume kvar najbarojn.
Pure jona ligo ne povas ekzisti, ĉar la proksimeco de la entoj enplektitaj en la ligo permesas iugrade kunhavi la elektronan densecon inter ili. Sekve, ĉiuj jonaj ligoj havas iom da kovalento. Tiel, ligado estas konsiderata jona, se la joneco estas pli granda ol la kovalento. Ju pli granda la diferenco en elektronegativeco inter la du tipoj de atomoj en la ligado, des pli jona (polara) ĝi estas. Ligoj kun parte jona kaj parte kovalenta eco estas nomitaj polarajn kovalentajn ligojn. Ekzemple, Na–Cl kaj Mg–O interagoj havas kelkan procenton da kovalento, dum Si–O ligoj estas kutime ~50% jona kaj ~50% kovalentaj. Pauling taksis ke elektronegativeca diferenco de 1,7 (laŭ la skalo de Pauling) rilatas al 50% joneco, do diferenco pli granda ol 50% rilatas al ligo kiu estas plejparte jona. Joneco en kovalentaj ligoj estas rekte mezuritebla por atomoj havantaj kvadrupolan kernon (2H, 14N, 81,79Br, 35,37Cl or 127I). Ĉi tiuj kernoj estas ĝenerale objektoj de studado per nuklea kvadrupola resonanco (NKR) kaj nuklea magneta resonanco (NMR). Interagoj inter la atoma kvadrupola momento Q kaj la elektra kampa gradiento estas bildigebla per la atomaj kvadrupolaj kupladaj konstantoj QCC = e2qzzQ/h kie la termino eqZZ rilatas al la ĉefa ero de la EFG-tensoro kaj e estas la elementa ŝargo. Laŭvice, la elektra kampa gradiento malfermas la vojon al priskribo de ligaj reĝimoj en molekuloj kiam la QCC-valoroj estas precize mezuritaj per NMR aŭ NKR-metodoj.
Rektlinia prem-multiplikilo
Hidraŭliko > Hidraŭla meĥanismo
33684 Xiaomichael
33684 Xiaomichael estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Xiao, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri biomedicino kaj sciencoj de la sano. Li estis lernanto ĉe la Lone Peak High School de Highland (Utaho, Usono).
Serrinha (Bahio)
Serrinha [sehinnja] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 76.762 loĝantojn en 2010.
Serrinha signifas en la portugala "montetaro".
Nacia Asembleo de Montara Karabaĥo
La parlamento de la Respubliko Montara Karabaĥo, la Nacia Asembleo (Azgajin Ĵogov), havas 33 membrojn, kiuj estas elektitaj ĉiun kvin jarojn. 16 el ili (11 antaŭ 2010) estas elektataj en la sidejo de unu elektodistrikto, la ceteraj laŭ la partia listo de proporcia reprezentado.
Mnjovniki (BKL Moskvo)
Mnjovniki (Мнёвники) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' nord-okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Stacio Shiki (Osaka)
Stacio Shiki (japane: 志紀駅 [Ŝiki-eki], angle: Shiki Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Metisoj
La Metisoj (angle kaj france Métis, el la franca métis, "mestizo") estas etno vivanta en Kanado, konsistante el la mestizaj gefiloj de membroj de la Unuaj Nacioj (aparte krioj kaj aniŝinabekoj) kaj de eŭropanaj (plejparte franckanadaj) setlistoj.
Újpetre
Újpetre, kroate Racpetra, germane Ratzpeter estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Siklós. En la loknomo új signifas hungare: nova.
Metisoj
Metisoj estas konsiderataj aparta etno en Kanado iom samkiel mestizoj en Latinameriko. Ili plejparte parolas la anglan aŭ la francan, sed ankaŭ ekzistas rimarkinda metisa lingvo, la, kiu estas unika mikslingvo de la franca kaj la.
Újpetre
Situo
Újpetre situas sur ebenaĵo laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Siklós kaj Villány troviĝas 12, Kozármisleny 13, Pécs 21, Budapeŝto 211 km-ojn.
Metisoj
La Metisoj havas propran kulturon. La teraj reklamoj de la Metisoj kaŭzis la kreon de la provinco Manitobo kiam la Nordokcidentaj Teritorioj aneksiĝis al Kanado.
Újpetre
Historio
La vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1296 laŭ tiama hungara ortografio "Petre". Post la mezepoko la komunumo senhomiĝis dum regado de la turkoj. En la 18-a jarcento sudslavoj alvenis. Ekde 1933 la vilaĝo prenis la nunan nomon. En 2001 vivis inter la hungaroj 8 % germanoj, 2 % ciganoj kaj iom da kroatoj.
2195 Tengström
2195 Tengström estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Libera Patrujo
Libera Patrujo (armene «Ազատ Հայրենիք» — Azat Hajrenik) estas politika partio de la Respubliko Montara Karabaĥo. Ĝi ricevis 10 el la 33 seĝoj la dum la elektoj de la 19-an de junio 2005 en la lando.
Robert Swinhoe
Robert Swinhoe (1an de septembro 1836 - 28an de oktobro 1877) estis angla naturalisto, kiu multe priserĉis en Ĉinio.
Biografio
Swinhoe naskiĝis en Kolkato, Barato. Li studis en la Universitato de Londono kaj en 1854 enposteniĝis en la konsula stabanaro de Ĉinio. Li scipovis oficialan laj lokan lingvojn kaj estis fakulo pri Ĉinio kaj interpretisto por funkciuloj. Li veturis dum la 1850-aj jaroj kaj 1860-aj jaroj tra diversaj partoj de Ĉinio kaj nome tra Hongkongo, Tajvano, Hajnano, laŭ la rivero Jangzio ĝis Chongqing, en Siĉuano. Dum tiuj veturadoj en Ĉinio li ege kolektis natursciencajn specimenojn, kaj ĉar multaj el tiuj regionoj ne estis malfermitaj al fremduloj multaj el la specimenoj kolektitaj estis novaj al la scienco. Ĉar li estis ĉefe ornitologo multaj el liaj malkovroj estis birdoj, sed li trovis ankaŭ novajn fiŝojn, mamulojn kaj insektojn. Li revenis al Anglio en 1862 kun sia kolekto. Multaj el la birdoj estis unuafoje priskribitaj en la verko de John Gould Birds of Asia (Birdoj de Azio) (1863).
Ornitologio
Jam junulo li interesiĝis pri birdoj kaj faris etan kolekton de britaj birdoj, nestoj kaj ovoj. Li korespondis kun Henry Stevenson kaj unu el liaj unuaj publikaĵoj estis de 1858, la jaro kiam Charles Darwin kaj Alfred Russel Wallace publikigis sian verkon pri natura selektado. Swinhoe prenis la ideojn de Darwin kaj en 1872 li nomigis specion (nuntempe subspecio) laŭ Darwin (Pucrasia macrolopha darwini). Li estis regula aŭtoro en la gazeto Ibis el 1860 kaj poste en la dokumentaro de la Zoological Society of London.
Dum sia veturado li studis birdojn kaj mamulojn krom la lokan kulturon. Li kolektis kaj vivajn animalojn kaj specimenojn kiujn regule sendis al la Zoo de Londono. La unua ekzemplero de Elafuro en Eŭropo venis el li.
Lia ĉefa intereso estis tamen birdoj kaj pri tio li korespondis ege kun Edward Blyth. Ĉirkaŭ 1871 li eksifreis el parta paralizo kaj definitive abandonis Ĉinion oktobre de 1875. Hejme en Chelsea li plupublikigis notojn kaj lia lasta publikaĵo en Ibis estis la priskribo de nova genro kaj specio de birdo Liocichla steerii. Li mortis nur 41jaraĝa, eble pro sifiliso.
Lian kolekton de 3700 specimenoj aĉetis Henry Seebohm kaj poste iris al la Liverpula Muzeo. Granda nombro de specioj estis nomataj laŭ Swinhoe, inklude la Svinhoa petrelo, Oceanodroma monorhis, kiun li mem unuafoje priskribis en 1867.
5403 Takaĉiho
5403 Takaĉiho estas asteroido de la asteroida zono.
Jacques Pierre Brissot
Jacques Pierre BRISSOT (naskiĝinta la en Warville apud Chartres, mortinta la  en Parizo) estis franca juristo kaj revoluciulo (jakobeno unue).
5403 Takaĉiho
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Masaru Inoue elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto en Gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Takaĉiho, en Gubernio Mijazaki. Tie loĝas la edzino de Masaru Inoue, la dua malkovrinto.
18891 Kamler
18891 Kamler estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jonathan Jacques Kamler, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Townsend Harris High School en Flushing (Nov-Jorkio Usono).
Jacques Pierre Brissot
Vivo
Brissot dediĉis sin al la advokatado kaj famiĝis per sia »Théorie des lois criminelles« (Par. 1780, 2 vol.) kaj sia verko »Bibliothèque des lois criminelles« (1782–86, 10 vol.). Li deĵoris en la kancelario de la Duko de Orléans. Antaŭ malliberiĝo pro komploto li sukcese fuĝis al Londono.
Reveninte en Franclandon li fondis en 1788 la societon "Société des amis des noirs". Post la eksplodo de la revolucio li eldonis, plene de maltrankvila agademo, la gazeton »Le Patriote francais« kiu baldaŭ iĝis tre influa. Elektita en la Parizan Komunumon li inter la revoluciemuloj tiom gravis ke la kortego eknomis ĉiujn sampensantojn "brissotanoj" (brissotins).
La militdeklaro fare kontraŭ Aŭstrio en 1792 kaj Britio kaj Nederlando en 1793 ankaŭ ŝuldiĝas al Brissot. Ĉar li pli kaj pli kontraŭstaris la Teroron li malamikigis Robespieron. Kiam en la 2.6.1793 detroniĝis la ĝirondanoj ankaŭ la sorto de Brissot estis decidita. Fuĝante li arestitis en Moulin kaj ekzekutitis kun 20 aliaj kamaradoj.
Liajn rememorojn verkitajn dum la lasta mallibereco eldonis lia filo (Par. 1830, 4 vol.) kaj Lescure (1877).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 429, kio legeblas tie ĉi interrete.
Ighiu
Ighiu estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Opština Plasnica
Loko, priskribo
Laŭlonge de la rivero, la vojo R1303 kondukas de Kičevo al Makedonski Brod.
La komunumo konsistas el nur kvar vilaĝoj, kiuj estas:
Plasnica, Dvorci, Lisičani kaj Preglovo.
Najbaraj municipoj estas: Opština Makedonski Brod norde, Opština Kruševo sude kaj Opština Kičevo okcidente.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 4 545 homoj.
El la totala nombro, 20 albanoj (0,44 %), 34 makedonoj (0,75 %), 4 446 turkoj (97,82 %), kaj la ceteraj.
Laŭ religio: islamanoj 4.465 (98,23 %) kaj aliaj.
Referenco
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Ringo (algebro)
Ringo estas algebra strukturo tia, ke kaj validas la aksiomoj de distribueco:
Substrukturoj
La substrukturoj de ringoj estas la idealoj kaj subringoj (tiuj ĉi estas subaroj, kiuj mem estas ringoj kun la samaj operacioj, kaj kun la sama unuo, se ringoj devas esti unuohavaj).
Trintignant
La familio TRINTIGNANT enhavas plurajn famkonatulojn:
Rafaelo
Rafaelo SANTI aŭ Rafaelo Sanzio (naskiĝis la 28-an de marto aŭ 6-an de aprilo 1483, mortis la, do li vivis nur 37 jarojn), estis itala renesanca pentristo kaj arkitekto. La itala formo de lia antaŭnomo estas Raffaello; por signi siajn pentraĵon li uzis la grek-latinan formon "Raphael". El la latina formo de lia familia nomo, Santius, deriviĝas la alternative uzata nomformo Sanzio.
Eminentaj estas liaj madonoj, precipe la Siksta Madono kaj freskoj en Vatikano, influitaj de Mikaelanĝelo (Atena skolo). Liajn bildojn karakterizas beleco, klareco de formoj kaj facileco de kompono kaj vida atingo de novplatonisma idealo de homa grando. Kun Mikelanĝelo kaj Leonardo da Vinci, li formas la tradician triopon de grandaj majstroj de tiu periodo. . Perfektaj estas liaj nemultaj portretoj (Angelo Doni, papo Julio la 2-a, papo Leono la 10-a).
Rafaelo estis enorme produktiva, ĉar faris nekutiman grandan verkaron kaj, spite sia frua morto je 37 jaroj, lasante grandan verkaron. Multaj el liaj verkoj troviĝas en la Vatikana Palaco, kie la freskaj Rafaelaj Ĉambroj estis la centra, kaj plej granda, verkaro de sia kariero. La plej bone konata verkaro estas La Lernejo de Ateno en la vatikana Stanza della Segnatura. Post siaj komencaj jaroj en Romo multo de lia verkaro estis plenumita de sia ateliero el liaj dezajnoj, kio okazigis konsiderindan perdon de bonkvalito. Li estis tre influa en sia vivodaŭro, kvankam ekster Romo lia verkaro estis konata ĉefe pro siaj kunlaboraj gravuraĵoj. Post lia morto, la influo de lia granda rivalo Mikelanĝelo estis pli disvastigata ĝis la 18-a kaj 19-a jarcentoj, kiam la pli serenaj kaj harmoniaj kvalitoj de Rafaelo estis denove rigarditaj kiel plej altaj modeloj. Lia kariero dividiĝas nature en tri fazoj kaj tri stiloj, unuafoje priskibitaj de Giorgio Vasari: liaj komencaj jaroj en Umbrio, poste periodo de ĉirkaŭ kvar jaroj (1504–1508) absorbante la artajn tradiciojn de Florenco, sekve de siaj lastaj triumfaj dekdu jaroj en Romo, laborante por du papoj kaj ties proksimaj asociitoj.
Junaĝo
Rafaelo naskiĝis en la malgranda sed porarte signifa centritala urbo Urbino en la regiono Markio. Tie lia patro, Giovanni Santi, estis pentristo en la urbina duko-kortego. La reputacio de la kortego estis establita de Federico da Montefeltro, nome tre sukcesa kondotiero kiu iĝis Duko de Urbino fare de la papo Siksto la 4-a —Urbino formis partojn de la Papaj Ŝtatoj— kaj kiu estis mortiĝinta la jaron antaŭ Rafaelo naskiĝis. Duko Federico da Montefeltro en Urbono mecenatis arton kaj artistojn. Ĉe lia kortego laboris Donato Bramante, Piero della Francesca, Paolo Uccello kaj Luca Signorelli. Ĉiuokaze la emfazo de la kortego de Federico estis pli literatura ol arta, sed Giovanni Santi estis ioma poeto same kiel pentristo, kaj estis verkinta rimigitan kronikaron de la vivo de Federico, kaj li kaj verkis la tekstojn kaj produktis la dekoracion por maskofesta kortego-distraro. Lia poemo al Federico montras lin konanta la pli progresajn norditalajn pentristojn, kaj eĉ la pentristojn de la komenca nederlanda skolo. En la tre malgranda kortego de Urbino li estis probable pli integrata en la centra etoso de la reganta familio ol plej aliaj kortegaj pentristoj.
Federico estis sukcedita de sia filo Guidobaldo da Montefeltro, kiu edziĝis al Elisabetta Gonzaga, filino de la reganto de Mantovo, la plej brila el la malgrandaj italaj kortegoj kaj por muziko kaj por vidaj artoj. Ĉe ili la kortego pluis kiel centro por literatura kulturo. Kreski en la etoso de tiu malgranda kortego donis al Rafaelo la altajn manierojn kaj sociajn kapablojn priskribitajn de Vasari. La kortega vivo en Urbino ĝuste ĉe tiu periodo estos la modelo de la virtoj de la itala humanisma kortego laŭ la priskribo fare de Baldassare Castiglione ĉe sia fama verko klasika Il Cortegiano, publikigita en 1528. Castiglione translokiĝis al Urbino en 1504, kiam Rafaelo jam ne plu estis tie sed ofte venis kiel vizitanto, kaj ili amikiĝis. Li ankaŭ alproksimiĝis al aliaj regulaj vizitantoj de la kortego: Pietro Bibbiena kaj Pietro Bembo, ambaŭ poste kardinaloj, estis jam bone konataj kiel verkistoj, kaj poste estos en Romo dum la periodo de Rafaelo tie. Rafaelo miksiĝis facile en la plej altaj etosoj dum sia vivo, unu el la faktoroj kiuj ŝajnigis malcertan impreson de senpeno en lia kariero. Li tamen ne ricevis plenan humanisman edukadon; ekzemple neklaras ĉu li scipovis la Latinon.
En 1491 mortis la patrino kiam Rafaelo estis okjaraĝa kaj post tri jaroj ankaŭ la patro de Rafaelo, kiu estis reedziĝinta. La dekunujara orfo Rafaelo estis konfidita kiel edukoto de patroflanka onklo Bartolomeo, pastro, kaj okazis konflikto kun la duonpatrino. Li probable pluvivis ĉe sia duonpatrino kiam li ne restis kiel metilernanto ĉe majstro. La talento de la knabo baldaŭ vidiĝis. Fakte li estis partopreninta en la laboro de la patro jam dum lia vivo kaj post lia morto ĉe lia ateliero plej probable estrita de la duonpatrino. Rafaelo evidente ludis gravan rolon en ties administrado el tre frua aĝo. En Urbino, li venis en kontakton kun la laboroj de Paolo Uccello, antaŭe la kortega pentristo (m. 1475), kaj kun Luca Signorelli, kiu ĝis 1498 loĝis ĉe la najbara Città di Castello.
Rafaelo foriris kiel lernanto al Pietro Perugino en Perugia, kaj baldaŭ alproprigis al si lian stilon, eĉ superis lin. Jam en 1501 estis Rafaelo konsiderata majstro. Ja laŭ Vasari, lia patro estis enmetinta lin en la ateliero de la umbria majstro Pietro Perugino kiel metilernanto "spite la larmojn de lia patrino". Pruvo de tiu metilernado venas nur el Vasari kaj el alia fonto, kaj tio estas diskutita — ĉar ok jaroj estas tro frue por ekmetilernado. Alternativa teorio estas ke li ricevis almenaŭ ioman trejnadon el Timoteo Viti, kiu estis kortega pentristo en Urbino el 1495. Sed plej modernaj historiistoj interkonsentas, ke Rafaelo almenaŭ laboris kiel helpanto de Perugino el ĉirkaŭ 1500; la influo de Perugino super la komenca laboro de Rafaelo estas tre klara: "probable neniu alia disĉiplo de geniulo estis iam absorbinte tiom multe el la instruado de sia majstro kiel faris Rafaelo", laŭ Wölfflin. Vasari verkis, ke estas neebla distingi inter iliaj manoj je tiu periodo, sed multaj modernaj arthistoriistoj plendas fari ĝin pli bone kaj detekti liajn manojn en specifaj areoj de laboro de Perugino aŭ de lia ateliero. Krom stila fermeco, ankaŭ ties teknikoj estas tre similaj, ekzemple per dika farbaplikado, uzante mezrangan olevernison, kaj pli malhelajn vestarojn, sed tre fajne ĉe karnaj areoj. Troa kvanto da rezino ĉe la verniso ofte kaŭzas fendigon de farbareoj ĉe la laboroj de ambaŭ majstroj. La ateliero de Perugino estis aktiva kaj en Perugia kaj en Florenco, eble eltenante du konstantajn branĉojn. Rafaelo estis priskribita kiel "majstro", tio estas tute trejnita, en 1501.
Inocențiu Micu-Klein
Inocențiu MICU-KLEIN, (naskiĝis kiel Ioan MICU en 1692 en Sadu, Rumanio, mortis la en Romo, Italio), estis grek-katolika episkopo.
Rafaelo
Junaĝo
Lia unua dokumentita laboro estis la Baronci altaro ĉe la preĝejo de Sankta Nikolao de Tolentino en Città di Castello, urbo duonvoje inter Perugia kaj Urbino. Ankaŭ Evangelista da Pian di Meleto, kiu estis laborinta por lia patro, estis nomita en lia komisio. Li estis komisiita en 1500 kaj finigis la taskon en 1501; nune nur kelkaj eroj kaj prepara dezajno restas. En la venontaj jaroj li pentris verkojn por aliaj preĝejoj tie, kiaj la "Monda Krucumado" (ĉirkaŭ 1503) kaj La edziniĝo de la Virgulino de Brera (1504), kaj por Perugia, kiaj la Oddi Altaro. Li tre probable ankaŭ vizitis Florencon en tiu periodo. Tiuj estas grandaj verkoj, kelkaj kiel freskoj, per kio Rafaelo fide markas siajn komponojn per la iome rigida stilo de Perugino. Li pentris ankaŭ multajn malgrandajn kaj fajnajn kabinetpentraĵojn en tiuj jaroj, probable ĉefe por konatuloj de la kortego de Urbino, kiaj la tri Gracioj kaj Sankta Mikaelo, kaj li ekpentris madonojn kaj portretojn. En 1502 li iris al Sieno post invitado de alia disĉiplo de Perugino, nome Pinturicchio, "kiu estis amiko de Rafaelo kaj konis lin kiel desegnisto de plej alta kvalito" por helpi ĉe desegnoj, por freskoserio en la Biblioteko Pikolomini de la Siena Katedralo. Ŝajne li jam estis ricevinta multajn mendojn eĉ dum komenca epoko en sia kariero.
Inocențiu Micu-Klein
Imperiestro Karolo la 6-a per dokumento de la igis Micu episkopo de Alba Iulia kaj Făgăraș, per tio ankaŭ imperia konsilisto. Li okupis tiun ĉi postenon ekde 1730. Je la li iĝis barono kaj alprenis la germanan tradukon de sia nomo ("Klein" — malgranda) kiel nobelecan nomon. Kiel unua rumano li iĝis membro de la parlamento Dieta Transilvaniei.
Rafaelo
Florenco
Tiom frue kiom ĉe Perugino kaj aliaj, Rafaelo podis tuj asimili la influon de la florenca arto, dum li disvolvigis sian propran stilon. Freskoj en Perugia de ĉirkaŭ 1505 montras novan monumentan kvaliton en la figuroj kiuj povas reprezenti la influon de Fra Bartolomeo, pri kiu Vasari diras, ke li estis amiko de Rafaelo. Sed plej frapa influo en la laboro de tiuj jaroj estis de Leonardo da Vinci, kiu estis reveninta al la urbo el 1500 al 1506. La figuroj de Rafaelo ekprenis pli dinamismajn kaj kompleksajn poziciojn, kaj kvankam ankoraŭ liaj pentritaj temoj estas ĉefe trankvilaj, li faris desegnajn studojn de luktantaj nudaj viroj, unu el la obsedoj de la periodo en Florenco. Alia desegno estas portreto de juna virino kiu uzas la trikvaronan longan piramidan komponon de la ĵus-finita "Mona Lisa", sed ankoraŭ aspektas komplete rafaeleca.
Inocențiu Micu-Klein
En 1737 li transloĝiĝis de Făgăraș al Blaj por havi sidejon pli centran en sia episkopujo. Ekde 1747 li vivis en ekzilo en Romo; tie li mortis en 1768. Li tie estis entombigita en la kirko de Madonna del Pascolo. Ĉar li skribe esprimis la deziron havi tombon en la katedralo de Blaj, en 1997 liaj restaĵoj estis eltombigitaj kaj transportitaj tien.
Rafaelo
Florenco
Leonardo estis pli ol tridek jarojn pli aĝa ol Rafaelo, sed Mikelanĝelo, kiu estis en Romo dum tiu periodo, estis ĝuste nur ok jarojn pli aĝa. Mikelanĝelo jam malŝatis Leonardon, kaj en Romo ekmalŝatis Rafaelon eĉ plie, atribuante konspirojn kontraŭ li fare de la junulo. Rafaelo eble konis liajn verkojn en Florenco, sed en sia plej origina verkaro de tiuj jaroj, li rimarkinde iras en tre diferenca direkto. Lia Entombigo de Kristo montras klasikan entombigan figuraron por etendi la figurojn ĉe la spaco de la pentraĵo en komplika kaj ne tute sukcesa aranĝo. Wöllflin detektas la influon de la Madono de la verko de Mikelanĝelo nome Doni Tondo en la surgenua figuro dekstre, sed la cetero de la kompono estas tre for el lia stilo, aŭ el tiu de Leonardo. Lia klasikismo poste faros malpli rigidan direkton.
La Vatikanaj "Stanze"
Ĉe la fino de 1508, li translokiĝis al Romo, kie li loĝis por la cetero de sia vivo. Li estis invitita de la nova papo Julio la 2-a, eble post sugesto fare de lia arkitekto Donato Bramante, tiam engaĝita ĉe Sankta Petro, kiu venis ankaŭ el ĉe Urbino kaj estis diste rilata al Rafaelo. Malkiel Mikelanĝelo, kiu estis vagadante en Romo dum kelkaj monatoj post liaj unuaj alvokoj, Rafaelo estis tuj komisiita de Julio por pentri freskojn kie estis intencita la papa privata biblioteko ĉe la Vatikana Palaco. Tiu estis multe pli granda kaj pli grava mendo ol iu ajn kiun li iam ricevis; li estis pentrinta nur unu altaron en Florenco mem. Kelkaj aliaj artistoj kaj ties teamoj de helpantoj estis jam laborantaj en diversaj ĉambroj, multaj pentrante super ĵus finigitaj pentraĵoj komisiitaj de la malŝatata antaŭanto de Julio nome la papo Aleksandro la 6-a, kies kontribuojn, kaj blazonojn, Julio ordonis forviŝi el la palaco. Mikelanĝelo, dume, estis komisiita por pentri la plafonojn de la Siksta Kapelo.
Tiu unua el la famaj "Stanze" aŭ "Rafaelaj Ĉambroj" kiu estis pentrita, nune konata ĉiam kiel Stanza della Segnatura post ties uzado en epoko de Vasari, faris rimarkindan efikon sur la roma arto, kaj pluestas ĝenerale konsiderata kiel lia plej granda majstroverko, enhavanta la erojn de La Lernejo de Ateno, La Parnaso kaj la Disputo. La pentraĵoj tiel plaĉis al la papo, ke li forigis jam finitajn freskojn de aliaj pentristoj kaj Rafaelo devis pentri ĉiujn murojn. Li poste estis superŝutita de mendoj kaj devis sin ĉirkaŭigi per helpantoj kaj disĉiploj, kiuj pentris la malplej gravajn partojn de liaj pentraĵoj. Rafaelo tiam ricevis pliajn ĉambrojn por pentri, anstataŭante aliajn artistojn kiaj Perugino kaj Signorelli. Li kompletigis sekvencon de tri ĉambroj, ĉiu kun pentraĵoj sur ĉiu muro kaj ofte ankaŭ sur la plafono, pliigante la laborkvanton de pentraĵoj el siaj detalaj desegnoj al granda kaj lerta ateliero kiun li devis akiri, aldonante kvaran ĉambron, probable nur inkludante kelkajn elementojn desegnitajn de Rafaelo, post sia frua morto en 1520. La morto de Julio en 1513 ne rompis la laboron, ĉar li estis sukcedita de la lasta papo de Rafaelo, nome la Medici Leono la 10-a, kun kiu Rafaelo formis eĉ pli ligitan rilaton, kaj kiu plukomisiis lin. Ankaŭ la amiko de Rafaelo nome kardinalo Bibbiena estis unu el la malnovaj tutoroj de Leono, kaj proksima amiko kaj konsilisto.
Rafaelo estis klare influita de la plafono de la Siksta Kapelo de Mikelanĝelo dum la daŭro de la pentrado de la ĉambro. Vasari diris, ke Bramante lasis lin sekrete, kaj la skafaldo estis retirita en 1511 el la unua kompleta fako. La reago de aliaj artistoj kontraŭ la enorma forto de Mikelanĝelo estis la dominanta afero en itala arto por la venontaj jardekoj, kaj Rafaelo, kiu jam estis montrante sian lertecon por absorbi influojn en sia propra persona stilo, leviĝis al defio eble pli bone ol iuj ajn aliaj artistoj. Unu el la unuaj kaj plej klaraj instancoj estis la portreto en La Lernejo de Ateno de Mikelanĝelo mem, kiel Heraklito, kiu aspektas klare allogita de la Sibiloj kaj ignudi de la Siksta plafono. Aliaj figuroj en tiu kaj postaj pentraĵoj en la ĉambro montras la samajn influojn, sed kohera kun la disvolviĝo de la propra stilo de Rafaelo. Mikelanĝelo akuzis Rafaelon pro plagiato kaj jarojn post la morto de Rafaelo, plendis per letero ke "ĉio kion li sciis pri arto li prenis el mi", kvankam aliaj citaĵoj montras pli malavarajn reagojn.
Tiuj tre grandaj kompleksaj komponoj estis konsideritaj ekde tiam kiel supremaj verkoj de grand manner (nobela pozo) de la Alta Renesanco, kaj de la "klasika arto" de post-antikva Okcidento. Ili havigas tre alte idealigitan priskribon de formoj reprezentitaj, kaj la komponoj, kvankam tre zorge priskribitaj en desegnoj, plenumas "sprezzatura", nome termino inventita de lia amiko Castiglione, kiu difinis ĝin kiel "ia senzorgo kiu kaŝas ĉian artistecon kaj faras kion unu diras aŭ ŝajnas netruda kaj senpena ...". Laŭ Michael Levey, "Rafaelo havigas al siaj [figuroj] superhoman klarecon kaj gracion en universo de eŭklidaj certecoj". La pentraĵoj estis preskaŭ ĉiuj el plej alta kvalito en la unuaj du ĉambroj, sed la postaj komponoj en la Stanze, ĉefe tiuj kun drama agado, ne estas tute tiom sukcesaj ĉu laŭ koncepto aŭ ĉu laŭ ties plenumado fare de la ateliero.
Aliaj projektoj
La Vatikanaj projektoj prenis plej grandan parton de lia tempo, kvankam li pentris ankaŭ kelkajn portretojn, inklude tiujn de liaj du ĉefaj patronoj, nome la papoj Julio la 2-a kaj lia sukcedanto Leono la 10-a, el kiuj la unua estas konsiderata unu el liaj plej fajnaj. Aliaj portretoj estis de liaj amikoj, kiel Castiglione, aŭ la tuja papa etoso. Aliaj regantoj premis por laboro, kaj ekzemple la reĝo Francisko la 1-a de Francio ricevis du pentraĵojn kiel diplomataj donacoj el la papo. Por Agostino Chigi, la tre riĉa bankisto kaj papa trezoristo, li pentris la Galatea kaj desegnis pliajn dekorajn freskojn por lia Villa Farnesina, kaj pentris du kapelojn en la preĝejoj de Santa Maria della Pace kaj Santa Maria del Popolo. Li desegnis ankaŭ iome el la dekoracio por Villa Madama, kaj la laboro por ambaŭ vilaoj estis plenumita de lia ateliero.
Ateliero
Vasari diras, ke Rafaelo havis atelieron de kvindek lernantoj kaj asistantoj, multaj el kiuj poste iĝis signifaj artistoj en sia propra memo. Tio estis verŝajne la plej granda ateliera teamo kunvenita ĉe iu ununura iama pentrista majstro, kaj multe pli alta ol la normo. Ili inkluzivis establitajn majstrojn de aliaj partoj de Italio, verŝajne laborante kun siaj propraj teamoj kiel subkontraktistoj, same kiel lernantoj kaj vojaĝantaj metiistoj. Ni havas tre malgrandajn informojn de la internaj laboraranĝoj de la ateliero, krom la artaĵoj mem, ofte tre malfacile asigneblaj al preciza mano.
La plej gravaj figuroj estis Giulio Romano, juna lernanto de Romo (de nur proksimume dudek unu jarojn je morto de Rafaelo), kaj Gianfrancesco Penni, jam florencperioda majstro. Ili ricevis multajn el la desegnaĵoj de Rafaelo kaj aliajn havaĵojn, kaj iagrade daŭrigis la atelieron post la morto de Rafaelo. Peni ne atingis personan reputacion egalrangan al tiu de Giulio, kaj post la morto de Rafaelo li iĝis la regula kunlaboranto de Giulio en victurno por multo da lia posta kariero. Perino del Vaga, jam majstro, kaj Polidoro da Caravaggio, kiu estis supozeble promociita de laboristo portanta konstrumaterialojn en la loko, ankaŭ iĝis famaj pentristoj en sia propra memo. La partnero de Polidoro, Maturino da Firenze, estis, kiel Peni, duonrangigita en posta reputacio fare de sia partnero. Giovanni da Udine havis pli sendependan statuson, kaj faris la dekoracian stukan laboron kaj groteskaĵojn ĉirkaŭantajn la ĉeffreskojn. La plej multaj el la artistoj poste disiĝis, kaj kelkaj mortiĝis, pro la perforta Disrabado de Romo en 1527. Tio tamen kontribuis al la difuzo de versioj de la stilo de Rafaelo tra la tuta Italio kaj eĉ eksteren.
Vasari substrekas, ke Rafaelo prizorgis tre harmonian kaj efikan atelieron, kaj havis specialan kapablon en glatigado de problemoj kaj argumentoj kun kaj patronoj kaj liaj asistantoj - kontraste kun la ŝtorma regulo de la rilatoj de Mikelanĝelo kun ambaŭ. Tamen kvankam kaj Penni kaj Giulio estis sufiĉe spertaj ke distingi inter iliaj manoj kaj tiuj de Rafaelo mem estas daŭre foje malfacile, ekzistas neniu dubo ke multaj el la pli postaj murpentraĵoj de Rafaelo, kaj verŝajne kelkaj el liaj altaraj pentraĵoj, estas pli rimarkindaj pro ilia dezajno ol ilia plenumo. Multaj el liaj portretoj, se en bona stato, montras lian brilecon en la detala manipulado de farbo ĉe la fino de lia vivo.
Aliaj lernantoj aŭ asistantoj estas Raffaellino del Colle, Andrea Sabbatini, Bartolommeo Ramenghi, Pellegrino Aretusi, Vincenzo Tamagni, Battista Dossi, Tommaso Vincidor, Timoteo Viti (pentristo de Urbino), kaj la skulptisto kaj arkitekto Lorenzetto (la bofrato de Giulio). La presaĵistoj kaj arkitektoj en la cirklo de Rafaelo estas diskutitaj malsupre. Estis postulite, ke la flandra Bernard van Orley laboris por Rafaelo por tempo, kaj ankaŭ Luca Penni, frato de Gianfrancesco, eble estis membro de la teamo.
Arkitekturo
En 1514 post la morto de Bramante, li estis nomumita arkitekto de la baziliko de Sankta Petro kaj en 1515 administranto de antikvaj memoraĵoj en Vatikano. La plej granda parto de lia laboro tie estis ŝanĝita aŭ disfaligita post lia morto kaj la akcepto de la dezajnoj de Mikelanĝelo, sed kelkaj desegnaĵoj pluvivis. Prezentiĝas liaj dezajnoj farante la preĝejon kiel io pli peza ol la fina dezajno, kun masivaj pilastroj la tutan vojon laŭ la navo, "kiel strateto" laŭ kritika postmorta analizo fare de Antonio da Sangallo la Plijuna. Ĝi eble similintus la templon kiu videblas en la fono de La elpelo de Heliodoro el la Templo.
Li dezajnis plurajn aliajn konstruaĵojn, kaj por mallonga tempo estis la plej grava arkitekto en Romo, laborante por malgranda cirklo ĉirkaŭ la papofico. Julio faris ŝanĝojn al la stratplano de Romo, kreante plurajn novajn travojojn, kaj li deziris ilin plenigitaj kun grandiozaj palacoj.
Grava konstruaĵo, la Palaco Branconio por la papa ĉambelano Giovanbattista Branconio dell'Aquila, estis tute detruita por fari spacon por la placo de Bernini por Sankta Petro, sed desegnaĵoj de la fasado kaj korto restas. La fasado estis nekutime riĉe pimpa por tiu periodo, inkluzive de kaj pentritaj paneloj en la pinto (el tri), kaj multe da skulptaĵoj sur la meza.
La ĉefaj dezajnoj por la Vilao Farnesina estis ne de Rafaelo, sed li dezajnis, kaj pentris, la Kapelon Ĉigi por la sama patrono, Agostino Ĉigi, nome la papa trezoristo. Alia konstruaĵo, por la kuracisto de papo Leono, la Palazzo di Jacobo da Brescia (Palaco de Jakvo de Brescia), estis ŝanĝita dum la 1930-aj jaroj sed pluvivas; tio estis dezajnita por kompletigi palacon sur la sama strato de Bramante, kie Rafaelo mem vivis por tempo.
La Vilao Madama, montara retirejo por kardinalo Giulio de' Medici, pli posta papo Klemento la 7-a, neniam estis finita, kaj ĝiaj plenaj planoj devas esti rekonstruitaj konjekte. Li produktis dezajnon laŭ kiu la finaj konstruplanoj estis kompletigitaj fare de Antonio da Sangallo la Plijuna. Eĉ nekompleta, ĝi estis la plej sofistika vilaodezajno ankoraŭ vidita en Italio, kaj tre influis la pli postan evoluon de la ĝenro; ĝi ŝajnas esti la nura moderna konstruaĵo en Romo de kiu Palladio faris laŭmezuran desegnaĵon.
En 1515 li ricevis postenon kiel "Prefekto" super ĉiuj antikvaĵoj eltrovitaj konfiditaj ene de la grandurbo, aŭ mejlon ekstere. Rafaelo skribis leteron al papo Leono sugestanta manierojn halti la detruon de antikvaj monumentoj, kaj proponis vidan enketon de la grandurbo por registri ĉiujn antikvaĵojn en organizita modo. La konzernoj de la papo ne estis samaj; li intencis daŭri recikligi praan masonaĵon en la konstruaĵo de Sankta Petro, sed volis certigi ke ĉiuj malnovegaj surskriboj estis registritaj, kaj skulptaĵoj konservitaj, antaŭ permesado por ke la ŝtonoj estu recikligitaj.
Desegnoj
Rafaelo estis unu el la plej bonaj desegnistoj en la historio de okcidenta arto, kaj utiligis desegnaĵojn grandskale por plani siajn kunmetaĵojn. Laŭ preskaŭ-samtempulo, dum komencado plani kunmetaĵon, li aranĝus grandan nombron da desegnaĵoj siaj sur la planko, kaj komencus tiri "rapide", pruntante figurojn sporade. Pli ol kvardek skizoj pluvivas por la Disputo en la Stanze, kaj eble bone ekzistis multaj pli origine; pli ol kvar cent toloj pluvivas entute. Li utiligis malsamajn desegnaĵojn por rafini siajn pozojn kaj kunmetaĵojn, ŝajne laŭ pli granda mezuro ol la plej multaj aliaj pentristoj, juĝe el la nombro da variaĵoj kiuj pluvivas:" ... Tio estas kiel Rafaelo mem, kiu estis tiel riĉaj je inventemo, uzis por labori, ĉiam elpensante kvar aŭ ses manierojn montri rakonton, ĉiuj diferencaj de la cetero, kaj ĉiuj el ili plenaj de gracio kaj bone faritaj." skribis alia verkisto post lia morto. Por John Shearman, la arto de Rafaelo markas "ŝanĝon de resursoj for de produktado ĝis esplorado kaj evoluo".
Kiam fina kunmetaĵo estis realigita, plenmezuraj bildstrioj estis ofte faritaj, kiuj tiam estis pikitaj per stifto kaj "alsaltitaj" per saketo da fulgo por postlasi punktitajn liniojn sur la surfacon kiel gvidilo. Li ankaŭ faris nekutime ampleksan uzon, en kaj papero kaj gipso, de "blinda grifelo", gratante liniojn kiuj heredigas nur indentaĵon, sed neniun markon. Tiuj povas esti viditaj sur la muro en La Lernejo de Ateno, kaj en la originaloj de multaj desegnaĵoj. La "Rafaelaj Kartunoj", estis plene koloraj, kiam ili estis senditaj al Bruselo por esti sekvitaj fare de la teksistoj.
Presaĵoj
Rafaelo faris neniujn presaĵojn mem, sed eniĝis en kunlaboro kun Marcantonio Raimondi por produkti kuprogravurojn al la dezajnoj de Rafaelo, kiuj kreis multajn el la plej famaj italaj presaĵoj de la jarcento, kaj tiuj estis gravaj en la pliiĝo de la genera presaĵo. Lia intereso estis nekutima en tia grava artisto; de liaj samtempuloj ĝi estis nur dividita fare de Ticiano, kiu laboris multe malpli sukcese kun Raimondi. Totalo de proksimume kvindek presaĵoj estis farita; kelkaj estis kopioj de la pentraĵoj de Rafaelo, sed aliaj dezajnoj estis ŝajne kreitaj fare de Rafaelo sole por esti igitaj presaĵoj. Rafaelo faris preparajn desegnaĵojn, multaj el kiuj pluvivas, ĉar Raimondi tradukis ilin en kuprogravuron.
La plej famaj originalaj presaĵoj rezultiĝantaj el la kunlaboro estis Lukrecia, la Juĝo de Parizo kaj La Masakro de la Senpekuloj (de kiuj du praktike identaj versioj estis gravuritaj). Inter presaĵoj de la pentraĵo La Parnaso (kun konsiderindaj diferencoj) kaj Galateo estis ankaŭ aparte bonkonataj. Ekster Italio, generaj presaĵoj de Raimondi kaj aliaj estis la ĉefmaniero laŭ kiu la arto de Rafaelo estis travivita ĝis la 20a jarcento. Baviero Carocci, nomita "Il Baviera" fare de Vasari, asistanto al kiu Rafaelo evidente fidis sian monon, finiĝis kiel en kontrolo de la plej multaj el la kuproplatoj post la morto de Rafaelo, kaj havis sukcesan karieron en la nova okupo de eldonisto de presaĵoj.