cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De la démocratie en Amérique
Enhava resumo
La primara fokuso de Demokratio en Usono estas analizo de kial respublikisma reprezenta demokratio estis sukcesa en Usono sed malsukcesante en multaj aliaj lokoj.
Tocqueville ankaŭ traktas la estontecon de Usono, diskutante la eblajn defiojn al demokratio kaj la minacojn kiujn ĝi povas prezenti al si mem, inkluzive de lia kredo ke demokratio havas tendencon plimalboniĝi en kion li nomas "akurata despotismo". Li ankaŭ rimarkas, ke la grava rolo de religio en Usono estas rezulto de la disiĝo de religio disde la ŝtato, apartigo kiu fariĝis oportuna por ĉiuj partioj.
En sia libro, Tocqueville prezentas la politikan potencon en usono kiel estante tute en la manoj de la plimulto, kaj vidas ĝin kiel realan danĝeron: "tie vi estas garantiita tiel malmulte de la tiraneco de la plimulto." Lia disputo devenas de la fakto ke ĉiuj potencfaktoroj en la politika sistemo kiun li rekonis en usono estas tute influitaj per, aŭ submetitaj al, opinio de la plimulto.
La parlamento, la usona kongreso funkciante kiel la leĝdona povo, reprezentas la plimulton kaj la ekzekutivo estas elektita de ĝi; la militistaro "estas nenio alia ol la plimulto kiam ĝi portas armilojn" kaj la juĝa sistemo baziĝas sur la principo de ĵurio, kiu igas la plimultan opinion al jura decido. Tiele, Tocqueville proponas modelon de povdisigo en kiu la aŭtoritatoj retenas unu la alian, sed akiras certan liberecon en siaj agadoj antaŭ la publiko kaj ĝiaj asertoj.
Graveco
"Demokratio en Usono" estis publikigita en multaj eldonoj dum la 19-a jarcento. La libro iĝis tre populara en Eŭropo kaj Usono. Ĝis la 20-a jarcento ĝi jam fariĝis klasika eseo en politika scienco, sociaj sciencoj kaj historio.
Tocqueville ne asertis, ke usona demokratio estas senmanka. Laŭ li, la despotismo de la publika opinio, la tiraneco de la plimulto kaj la malalta nivelo de intelekta libereco malaltigas la kulturan nivelon, klerismo kaj ŝtatismo al la plej malalta komuna faktoro. Tiu ĉi libro antaŭdiris, ke estos perforto en la luktoj de pa politikaj partioj, kaj ke ĝuste la malkleruloj faros la gravajn decidojn anstataŭ la juĝo de la saĝuloj. La plenumo de ĉi tiuj antaŭdiroj povas esti diskutita.
Summasjärvi
Summasjärvi estas ovaleta lago en Finnlando en meza parto de provinco Meza Finnlando en la urbo Saarijärvi. Ĝia areo estas, longo de bordo kaj la plej granda profundo. Summasjärvi elfluas laŭ Summaskoski al Kiimasenjärvi. La plej grandaj insuloj de la lago estas Summassaari kaj Lamposaari.
La areo estis populara loĝi por homoj jam ŝtonepoko: En Summassaari, insulo de norda parto de la lago, oni estas farinta arkeologiajn trovaĵojn. En la areo estas ankaŭ Kivikauden kylä (vilaĝo de ŝtonopoko), muzea areo, kion subtenas Muzeo de Saarijärvi. Tie estas ankaŭ bajenohotelo Summassaari.
2007 esplorantoj de geologia esplorocentro proponis argumente de terfizika mezuroj, ke en fundo de Summasjärvi estas alfrapa kratero. Finna-estonia esplorantaro rakontis, ke ili estis trovinta pruvos pri ke en la fundo de Summasjärvi estas la 12-a alfrapa kratero de Finnlando.
Ananda Marga
Ananda Marga (Vojo de Feliĉo) estas holisma kaj spirita filozofio kaj vivmaniero kaj socio kaj organizo bazitaj sur ĝi. Ĝi estis fondita en Biharo, Hindio en 1955 fare de Prabhat Ranjan Sarkar (1921-1990). Lia spirita nomo estas Ŝrii Ŝrii Anandamurti. La movado difinas sian mision kiel servon al individua emancipiĝo per memrealiĝo kaj al kolektiva emancipiĝo per la realigo de ĉiuj spiritaj, fizikaj kaj mensaj potencialoj kaj ili neas, ke ili estas religio sed estas kutime klasifikitaj ene de la novaj religiaj movadoj estantaj en la Hinduismo. Tantro kaj Jogo estas grava parto.
Mezoregiono
Mezoregiono estas subdivido de la brazilaj subŝtatoj kiu ekde 1998 kuntenas diversajn municipojn kun socialaj kaj ekonomiaj similoj. Ĝin kreis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko por statistikaj celoj, do ĝi ne estas politika aŭ administracia estaĵo.
Novorganizado ekde 2017
Região geográfica intermediária ("Meza geografia regiono") estas la nova klasifiko de Brazilo laŭ statistik-geografiaj regionoj enkondukita en 2017 de la Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, la Brazila Instituto de Geografio kaj Statistiko. Ĝi anstataŭigas la antaŭan klasifikon de mezoregionoj, kiuj enhavas plurajn pli malgrandajn unuojn. Kaj la malnovaj mezoregionoj kaj la novaj "mezaj geografiaj regionoj" havas neniun funkcion de regiona aŭtoritato kaj simple ekzistas por statistikaj celoj.
La klasifiko en mezoregionoj kaj mikroregionoj estis valida ekde 1989. La mezoregionoj unue estis identigitaj kaj poste dividitaj en pli malgrandajn regionojn, la mikroregionoj. Dum reorganizado de geografiaj regionoj, la proceduro estis inversigita: unue la regiões geográficas imediatas, t.e. la municípios (politikaj municipoj aŭ komunumoj) kuŝantaj rekte (imediata) plej proksime unu al la alia, estis determinitaj, kaj sekve estis grupigitaj al la rilataj mezaj, "nerektaj" geografiaj regionoj (região geográfica intermediária).
Pro historia dokumentado kaj ĉar la plej multaj geografiaj tekstoj pri Brazilo ankoraŭ uzas la konceptojn pri mezo- kaj mikroregionoj, en la esperantlingvaj tekstoj pri unuopaj municipoj principe ankoraŭ indikiĝas la mezo- kaj mikroregionoj kiel ili uziĝis inter 1998 kaj 2017.
Graflando Roscommon
La graflando Roscommon (Contae Ros Comáin) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita centre de la irlanda insulo, en la provinco Connacht. Ĝi estas la sola graflando de Connacht sen marbordo.
La graflando havas la nomon de sia ĉefurbo, Roscommon. Athlone, ĉe la rivero Shannon, parte en la graflando Roscommon kaj parte en la graflando Westmeath (en la apuda provinco Leinster) estas rigardata kiel la plej centra urbo de Irlando. Tulsk estas la vilaĝo plej proksima al la mita loko "Rath Cruachán", hejmo de la reĝino Mev (aŭ Maebh, Maeve) kaj de Morrigan. Roscommon estas do tre grava regiono por tiuj, kiuj interesiĝas pri irlanda heredaĵo aŭ historio.
La lago Lough Key, en norda Roscommon, havas 32 insulojn, tio estas koincide la nombro de graflandoj en Irlando.
Lapinjärvi
Lapinjärvi estas komunumo de Finnlando en okcidenta parto de la provinco Uusimaa. Ĝis la jaro 2010 ĝi apartenis al Orienta Uusimaa. La areo de la komunumo estas, el kio estas akvo. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis 2,622 loĝantojn. Lapinjärvi estas dulingva komunumo. Najborokomunumoj de Lapinjärvi estas Iitti, Kouvola, Loviisa, Myrskylä kaj Orimattila.
Graflando Galway
La graflando Galivo (Contae na Gaillimhe) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita ĉe la okcidenta marbordo de la irlanda insulo, en la provinco Connacht. Ĝi etendiĝas sur kaj havis proksimume  loĝantojn en 2002.
Geografio
La graflando Galivo estas la dua plej vasta graflando de Irlando, post la graflando Corko. Ĝi havas landlimojn kun la graflandoj Maijo, Roscommon, Laois, Tipperary kaj Clare. Ĝia ĉefurbo kaj plej granda urbo estas Galivo.
La graflando entenas du apartajn regionojn, inter kiuj situas la urbo Galway kaj la lago Lough Corrib (la plej granda lago de Irlando). Oriente troviĝas multaj ebenaĵoj, kaj okcidente etendiĝas la fama regiono Connemara, kun pluraj montaroj : inter ili, oni povas mencii la montojn Twelve Bens (Na Beanna Beola), Maum Turk aŭ Slieve Aughty. Preter la marbordo troviĝas multnombraj insuletoj : la plej gravaj estas la insuloj Aran kaj Inisbofin. Alia estas Insulo Leitir Mór.
Kulturo
La graflando entenas plurajn areojn, kie la irlanda lingvo restas tre vivema. Galway estas profunde influita de la gaelaj lingvo kaj kulturo en la regiono Connemara, sed ankaŭ en la insuloj Aran, kie la irlanda lingvo estas ankoraŭ parolata denaske.
Oisly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Le Puech
Le Puech (jen france, Lo Puòg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Kirkoburgo de Hosman
La luterana preĝejo-burgo je Hosman en Rumanujo (rumane: Biserica fortificată din Hosman, germane: Kirchenburg Holzmengen, hungare: Holcmányi erődtemplom) estas fare de transilvaniaj saksoj starigita defend-preĝejo. Grunde ĝi apartenas al Nocrich. Ĝi estas monumentprotektotaĵo sub la kodoj SB-II-a-A-12400.01, SB-II-a-A-12400.02 kaj SB-II-a-A-12400.03).
Anizila tioacetato
Anizila tioacetato aŭ anizila tioetanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la anizila karbinolo kaj tioacetata acido. Ĝi estas flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. Anizila tioacetato posedas 10 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 3 oksigenatomojn. Anizila tioacetato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tioacetataĵoj kaj anizilaj derivaĵoj.
Kirkoburgo de Hosman
Historio kaj meblaro
La unua mencio de la kirko ecclesia de Holzmenia/Helzmenia datumas de 1317/18. Konserviĝis de la baziliko el la 13-a jarcento la uesta portalo kaj la pilastroj kun arkadoj kiuj iam dividis la ĉefan navon disde la flankaj. Ĉe la romanikstila okcidenta portalo pluraj reliefaj frisoj ankoraŭ bone videblas. Okulfrapas la similaĵoj kun la okcidentaj portaloj de la protestantismaj preĝejoj de Avrig, Săcădate kaj Toarcla: ilin ĉiujn influis la portalo de la romkatolika Katedralo Sankta Mikaelo (Alba Iulia) kiun faris ŝtonskulptistoj el Germanlingvio; kelkaj el ili estis vienanoj. Eĉ kun eroj de la Katedralo de Sankta Stefano (Vieno) estas kongruoj.
Je la okcidenta flanko de la sonorila turo, maldekstre supre de la pordo, troviĝas ĝis nun enmasonita reliefo kun du figuroj - eble temas pri la bapto de Jesuo aŭ pri Adamo kaj Evo. La okcidentan portalon, kiu estis intertempe mure fermita, estis malfermita ree je la fino de la 18-a jarcento.
La komenco de la 19-a jarcento alportis multajn modernigojn interne. El tiu ĉi tempo datumas ekzemple la klasikisma altaro de Johann Krempel kun la krucumita Savinto. Ankaŭ la predikejo, la flankaj galerioj kaj la orgeno estiĝis tiam. La orgeno de 1808 estis fabrikita en la atelieroj de Samuel Joseph Maetz kiu naskiĝis en 1760 ĝuste en Hosman: ĝi ĝuis restaŭradojn en 1886, 1969, 2001–2008 kaj 2019. Solena rekonsekro orgena okazis en aŭgusto 2019 kiam oni festis la 700-an datrevenon vilaĝofondan.
La kirka burgo
La du en la 15-a jarcento starigitaj ringomuroj kvazaŭ netuŝite konserviĝis ĝis nun. Ilin unuigas pordegoturo kun masiva herso; tie ankoraŭ bone videblas spuroj de defendkoridoro kaj kelkaj embrazuroj. Krome posedas la burgo kvin defendoturojn kaj aliajn flankajn ejojn (ekz. stokejon). Ĉirkaŭ la 1500-a jaro oni plialtigis la kampanilon kaj aldonis konzolojn kaj plian defendokoridoron. Sed tiutempe oni forigis la flankajn navojn. Meze de la 1990-aj jaroj estis faritaj, laŭ iniciato de la fondaĵo Stiftung Deutsches Kulturerbe in Rumänien, necesaj sekuriglaboroj ĉe suda turo, pordega turo, kampanilo, tegmento, ringomuraro. Tio repetiĝis plurfoje sub la ŝirmo de aliaj engaĝiĝantoj, ekz. de Defendkirka Fondaĵo, de la elmigrintoj Hosman-anoj Heimatortsgemeinschaft Holzmengen e.V. (HOG), de la monumentsavada organizaĵo Ambulanța pentru Monumente kaj eŭropskale de la arĥeologia societo European Heritage Volunteers.
Nuna utiligo
Somere la kirko daŭre estas en liturgia uzo. La al la ensemblo apartenanta kulturhalo gastigas kunvenojn de lokuloj kaj eksaj, elmigrintaj lokuloj. Ekde 1995 engaĝiĝas arde ankaŭ la junularrenkontiga klubo Centrul Eŭropean pentru Întâlnirea Tineretului Biserica Cetate Hosman (CEPIT): en la parohestrejo ili instalis junulargastejon.
Truth or Consequences
Truth or Consequences (Esperante Vero aŭ Konsekvencoj) estas urbo en Nova Meksiko kaj en Kantono Sierra. En 2020, la populacio estis de 6 052 loĝantoj. Ĝi ofte estis notita en listoj de nekutimaj loknomoj ĉar ĝi elektis renomi sin kiel radiprogramo Truth or Consequences en Marto 1950. La nomo ofte estas strekita (Truth-or-Consequences, T-or-C) por klareco, kvankam la formala nomo ne enhavas interpunkcion. La urbeto estis antaŭe nomita Hot Springs (Malvarmaj Fontoj).
Preĝejo Sankta Georgo (Nagykáta)
La preĝejo Sankta Georgo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Nagykáta (Hungario).
Kirkoburgo de Hosman
Nuna utiligo
Regule okazas tie pluklerigaj laborrondoj, ekz. pri monumenta restaŭrado aŭ tradiciaj metioj. Aŭguste okazas ekde 2015 ĉiujare muzikfestivalo nome Holzstock Festival kaj ekde 2018 ĉiujn trian adventan dimanĉon estas tie bela kristnaska foiro.
Preĝejo Sankta Georgo (Nagykáta)
Historio
En Nagykáta jam estis kirko en la 14-a jarcento. Dum dominado de turkoj ĝi ruiniĝis. La katolika grupo estis refondita en 1698. Oni konstruis novan barokan preĝejon en 1745, sed oni uzis la restintan fundamenton. La orgeno estis farita en 1820 kaj trakonstruta en 1931. La kirko mem estis pligrandigita en la jaroj 1903 kaj 1904 kun flankonavoj. La 3 sonoriloj estis faritaj en 1913, 1929 kaj 1965.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, sed antaŭ la fasado krucifikso estas videbla. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas kaj altiĝas. La turo havas 2 apogpilierojn. La enirejo estas tra la turo, pli supre estas niĉo, la fenestro estas ĉe la sonoriloj. La ĉefnavo havas po unu flanknavojn. La absido estas oklatera. Apude sakristio estas videbla. La ĉefaltaro havas 3 valorajn skulptaĵojn pri Sanktaj Georgo, Petro kaj Paŭlo. Menciindas la vitraloj.
3-Aminoakridino
3-Amino-akridino aŭ 3-Akridamino estas triringa heterocikla substanco, tie kie centra piridina ringo ĉirkaŭas per du benzenaj ringoj. La 3-amino-akridino prezentas la aminan grupon en la 3-a karbono de la flanka benzena ringo. La akridinoj estis malkovritaj en 1871 de Carl Gräbe kaj Heinrich Caro elde la karbogudro. Akridinoj estas uzataj en la traktado kontraŭ bakterioj, parazitoj, neŭrodegeneraj malsanoj kaj malario. Kvankam akridinoj ne reprezentas grandan frakcion en la manufakturado en la industrio de fajnaj kemiaĵoj, ili forte kontribuas kaj teorie kaj praktike por la disvolvado de la scienco kaj teknologio.
Orçay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Ouzouer-le-Doyen
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj la kantono Le Perche.
Kastelo de Malmaison
La Kastelo de Malmaison (Château de Malmaison ([ʃɑ.to də‿mal.mɛzɔ̃]) estas franca kastelo de historia gravo. Ĝi estas situanta ĉe la okcidenta bordo de la rivero Sejno je ĉirkaŭ 15 km okcidente de la centro de Parizo en Rueil-Malmaison.
Iame la rezidejo de la Imperiestrino Joséphine de Beauharnais, kun la Tujlerioj ĝi estis ankaŭ la sidejo de la franca registaro el 1800 al 1802, kaj la lasta rezidejo de Napoleono Bonaparte en Francio fine de la Cent-Tagoj en 1815.
Bobelarto
Bobelarto estas iniciato por subteni literaturon en Esperanto fondita de teamo de entuziasmaj homoj pri nuntempa literaturo en Esperanto. Ili verkas, legas kaj diskutas pri literaturo, organizas verkatelierojn, konkursojn, kaj kuraĝigas homojn ekverki kaj partopreni en la literatura vivo de Esperantujo.
Prémian
Prémian (jen france, Prumian) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Bobelarto
Interkultura Novelo-Konkurso (INK)
INK estas konkurso por krei novelojn kaj mikronovelojn.
Andrea Absolonová
Andrea Absolonová (naskiĝinta la – mortinta la ) estis ĝis sia vundo en la jaro 1996 esperema ĉeĥa plonĝistino. Poste ŝi ĵetiĝis sur vojo de pornoaktorino, kie ŝi estis konata sub pseŭdonomo Lea De Mae.
Bobelarto
Podkasto
La projekto ankaŭ havas podkaston kreita de Stela Besenyei-Merger.
Andrea Absolonová
Vivo
Andrea Absolonová estis kelkfoja majstrino de Ĉeĥio, tenantino de bronza medalo el ĉampioneco de Eŭropo kaj ano de ĉeĥa olimpika nacia teamo; ŝia disciplino estis salto el dekmetra turo. Rompo en ŝia kariero okazis post lezo de spino dum akcidento en trejnado dum Someraj olimpikaj ludoj en Atlanto en 1996. Post tiu ĉi vundiĝo Andrea komencis agadi sub arta nomo Lea De Mae en filmado de pornografia materialo.
Morto
En junio de 2004 estis ĉe ŝi diagnozita rara formo de cerba kancero, al kiu ŝi subiĝis en aĝo de ne ĝisvivintaj 28 jaroj.
Filmografio
Kiel Lea Da Mae ŝi prezentiĝis en pli ol cent da pornografiaj filmoj, kelkaj el tiuj ĉi filmoj estis eldonitaj nur post ŝia morto.
Internacia Flughaveno Antônio Carlos Jobim
La Internacia Flughaveno Rio de Janeiro/Galeão – Antonio Carlos Jobim (IATA: GIG, ICAO: SBGL), populare konata laŭ sia origina nomo Internacia Flughaveno Galeão, estas la ĉefa flughaveno servanta al urbo Rio-de-Ĵanejro, Brazilo. En 2019, ĝi estis la kvara plej aktiva flughaveno en la lando laŭ la pasaĝertrafiko. Ĝi estas nomata laŭ la kvartalo Galeão. La Praia do Galeão (strando de la galiono) estas antaŭ la origina pasaĝerterminalo (la nuna pasaĝerterminalo de la Brazila Aerforto kaj kie oni konstruis la galionon Padre Eterno en 1663, kiu nomis la areon. Ekde la 5a de Januaro 1999, ĝi estis nomita laŭ la brazila muzikisto Antonio Carlos Jobim. La flughaveno Galeão estas eksplice menciita en lia kompono Samba do Avião. Ĝi estas la plej granda flughaveno el Brazilo laŭ grando.
Frieda Fromm-Reichmann
- naskiĝis la 23-an de oktobro 1889 en Karlsruhe, mortis 67-jara la 28-an de aprilo 1957 en Rockville - estis german-usona kuracistino, psikiatrino kaj psikoanalizistino. La nomo jam indikas, ke ŝi estis la edzino de la psikoanalizisto, filozofo kaj socia psikologo Erich Fromm. Ŝia hejma universitato estis la Universitato de Königsberg. Inter la du mondmilitoj ŝi laboris en Frankfurto ĉe Majno, kie ŝi interalie fine de la 1920-aj jaroj psikoanalize trejnis la junan terapiistinon Laura Perls.
Internacia Flughaveno Antônio Carlos Jobim
En 2022 la flughaveno servis al 5 895 257 pasaĝeroj. El ili plej granda parto devenas el Argentino (249 305), Usono (171 124), Francio (80 478), Ĉilio (80 001) ktp.
Frieda Fromm-Reichmann
Frieda Fromm-Reichmann estis naskita la plej aĝa filino de juda familio de bankistoj; ŝia patrinflanka onklino estis la socialreformantino Helene Simon. Ĉar la gepatroj havis neniujn filojn, ili permesis al sia plaj aĝa filino Frieda pli ol aliaj ortodoksaj judaj virinoj estis permesitaj tiutempe.
30225 Ellenzweibel
30225 Ellenzweibel estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Frieda Fromm-Reichmann
Ŝia patro instigis ŝin studi medicinon. Frieda enskribiĝis en la medicina fakultato de la universitato de Königsberg en 1908, kie ŝi trapasis la ŝtatan ekzamenon kaj doktoriĝis en 1911. En 1914 ŝi ricevis sian aprobon esti kuracisto. Dum 1-a mondmilito, ŝi traktis cerbe vunditajn germanajn soldatojn kiel asistantino de la neŭrologo kaj psikiatro Kurt Goldstein ĉe la Psikiatria Kliniko de la Universitato de Königsberg. Tio estis pozicio kiun virino neniam estintus formale rajtigita havi tiutempe - la prusa armeo ne dungis virinojn. Ŝi estis tial dungita kiel neoficiala administranto en la kliniko kaj pagita fare de la universitato. Ĉar ŝi ankoraŭ estis de ortodoksa juda kredo tiutempe, ŝi ne traktis pacientojn en sabatoj.
Alessandro Marcello
Alessandro Ignazio Marcello (n. 1-an de februaro 1673 en Venecio; m. 19-an de junio 1747 en Venecio) estis itala nobelulo, kiu montriĝis i.a. kiel poeto, filozofo kaj matematikisto. Hodiaŭ li estas konata same kiel sia frato Benedetto Marcello ĉefe kiel komponisto de la baroko.
Frieda Fromm-Reichmann
De 1918 ĝis 1920 ŝi laboris en Frankfurto ĉe Majno, ĝis 1923 en la privata sanatorio "Weißer Hirsch" ("blanka cervo") en Dresdeno kaj poste en Berlino. Dum staĝo ĉe Emil Kraepelin en Munkeno, ŝi komencis psikoanalizon, kiun ŝi konvertis en 1923 al trejna analizo kun Hanns Sachs ĉe la Berlina Psikoanaliza Instituto.
Alessandro Marcello
Vivo kaj Verkaro
Alessandro Marcello devenis de venecia patriciofamilio. Li komponis plurajn kolektojn da solokonĉertoj inter ili ses konĉertoj sub la nomo La Cetra (la citro) samkiel kelkajn kantatojn, ariojn, kanzonetojn, kaj violonsonaton. Siajn verkojn li publikis kiel membro de la Accademia dell'Arcadia sub sia "arkadia" pseŭdonimo Eterio Stinfalico.
Frieda Fromm-Reichmann
La sekvan jaron, ŝi malfermis privatan sanatorion en Hajdelbergo, kiu estis foje ironie referita kiel "tora-piejo" anstataŭ "terapiejo" pro sia jud-ortodoksa orientiĝo kaj la sekva elekto de pacientoj kleraj pri la torao. Ĉi tie ŝi ankaŭ traktis pacientojn malsanajn je psikozo. La instituto devis fermiĝi en 1928, ne laste pro financaj kialoj.
Alessandro Marcello
Vivo kaj Verkaro
Lia plej konata verko estas la konĉerto por hobojo kaj orkestro d-minoro, kiun Johann Sebastian Bach poste aranĝis por klaviceno (BWV 974). Tiaj konĉertoj oni ofte uzis kiel filmmuziko en multaj filmoj pro ilia sono emocia kaj kortuŝa, entute indas rememori la finon de Miriam si sveglia a mezzanotte, kiu ĉesas sur notoj tristaj kaj melankoliaj de la hobojo.
Frieda Fromm-Reichmann
En 1926, dum ŝi estis en Hajdelbergo, ŝi geedziĝis kun Erich Fromm, kiu antaŭe estis ŝia analizisto. La du enamiĝis unu al la alia dum la psikoanalizo kaj, laŭ Frieda, estis sufiĉe saĝaj por ĉesigi la analizon. Kun li ŝi fondis la - ĝis nun renoman - Frankfurtan Instituton por Psikoanalizo en 1929. Ĉirkaŭ 1930 ŝi apartenis kun Franz Alexander, Otto Fenichel, Erich Fromm, Georg Groddeck, Karen Horney, Melanie Klein,Sándor Radó, Hanns Sachs kaj René Spitz al la Berlina Psikoanaliza Asocio. En 1931 Erich Fromm disiĝis. La geedziĝo estis divorcita en Usono en 1942.
En 1933 Frieda Fromm-Reichmann elmigris per Strasburgo kaj Mandata Palestino al Usono, kie ŝi laboris kiel psikoterapiisto en la psikiatria kliniko Chestnut Lodge en Rockville, Marilando. Tie ŝi renkontis Harry Stack Sullivan, de kies interhoma teorio ŝi estis forte influita. En 1943 ŝi fondis instituton de psikiatrio, psikanalizo kaj psikologio nomatan laŭ William Alanson White en Novjorko kun Harry Stack Sullivan, Erich Fromm, Clara Thompson kaj Janet Rioch.. Ŝi instruis ĉe la Vaŝingtona Lernejo de Psikiatrio kaj funkciis kiel direktoro de Psikoterapio en la kliniko Chestnut Lodge ĝis sia morto.
Ŝia plej lastatempa projekto estis esplorgrupo kiun ŝi dizajnis pri la temo de "Lingvo kaj Psikoterapio" en Bufalo, en kiu ankaŭ partoprenis la socisciencisto Gregory Bateson. Ĉi tie devus okazi interfaka interŝanĝo inter psikiatroj kaj lingvistoj, kiu pritraktu amplekse la parolajn kaj neparolajn aspektojn de skizofreniaj statoj por esplori ilian kundeterminadon per familia komunikado.
Ŝia plej konata paciento estis la pli posta verkistino Joanne Greenberg, kiu verkis la aŭtobiografian libron I Never Promised You a Rose Garden ("Mi neniam promesis al vi rozĝardenon") sub la pseŭdonimo Hannah Green. En tiu aŭtobiografio ŝi skribis pri sia malsano kaj la psikoterapia resaniĝo helpe de Frieda Fromm-Reichmann. La libro estis filmita en 1977, kaj teatraĵo de la sama nomo estis farita en 2004.
La studantino de Fromm-Reichmann Hilde Bruch iĝis konata tutmonde kiel specialisto pri anoreksio kaj trodikiĝo.
30225 Ellenzweibel
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan teorian astrofizikistinon Ellen Gould Zweibel, kiu uzis simuladojn, observojn kaj analitikajn teoriojn por enketi pri la plasmoj kaj en la Suno, aliaj steloj, galaksioj kaj galaksiamasoj. En la Universitato de Viskonsino en Madisono, ŝi estis gvidantino en la rilato inter plasmoj kaj aliaj astrofizikaj fenomenoj.
Alessandro Marcello
Vivo kaj Verkaro
Kvankam liaj verkoj hodiaŭ nur malofte estas prezentataj, oni rigardas Marcellon kiel ege kapabla kaj talentita komponisto. Liaj konĉertoj La Cetra estas laŭ Grove "nekutimaj pro iliaj blovinstrumentaj partoj, koncizeco kaj kontrapunkta praktiko ene de vaste laŭ-Vivaldi-a stilo, elstarigante lin kiel lasta antaŭposteno de la klasika venecia baroka konĉerto."
Ĉarpentado
Ĉarpentado estas la ago krude prilabori lignopecojn en dikajn trabojn, kaj kunmeti tiujn trabojn por starigi la fortikigan internan parton de konstruaĵo (aŭ en modernaj brikaj aŭ betonaj domoj, almenaŭ la fortikigan parton de tegmento). Metiisto, kiu regas tiun metion, nomiĝas ĉarpentisto. Kontraste al tio pli fajnaj prilaboroj de ligno, ekzemple farado de lignaj manĝilaroj, de pordoj aŭ de lignaj mebloj, estas la tasko de lignaĵistoj kaj meblistoj (en aliaj lingvoj, ekzemple la anglalingva vorto carpenter, ĉiuj tri lignoprilaboraj profesioj havas komunan nomon).
Laŭ Francisko Azorín Ĉarpenti estas simple Prilabori lignan konstruon. Kaj li indikas etimologion el la latina carpentarius (ĉaristo, ĉarpentisto), carpentum (ĉaro). Li aldonas teknikajn terminojn ekzemple ĉarpentisto por Persono, kies metio estas ĉarpentado, krom aliaj terminoj kiel ĉarpentejo, ĉarpentado mem, ĉarpentilo, ĉarpentilaro kaj ĉarpentaĵo.
Ĉar la plejmulto el la scioj, kiuj necesas por iĝi ĉarpentisto, lernatas per ekzerco kaj akiro de praktika sperto, la profesio estas relative facile majstrebla. La leĝaj priskriboj, kiuj spertoj kaj scioj necesas por iĝi aprobita ĉarpentisto, tial tre varias de lando al lando.
La eble plej konata ĉarpentisto de la monda literaturo estas (el la Nova Testamento de la Biblio) la kristana sanktulo Jozefo, kiu instruis la metion de ĉarpentado al sia filo Jesuo Kristo.
Etimologio
Pri la etimologio de la vorto vidu la artikolon "ĉarpentisto".
Sociologio
Kaj en evoluaj kaj en alte industriigitaj landoj la profesio ĉarpentado estas dominita de viroj. En Usono 98.5% de la metiistoj de tiu profesio estas viraj, kaj la profesio de ĉarpentado dum la jaro 1999 havis la kvaran rangon inter la profesioj plej vire dominataj.
Viatiko
Viatiko estas, laŭ PIV, la eŭkaristio, ricevata kiel subteno por la vojo tra la morto. Ĝi estas termino uzata speciale en la Katolika Eklezio por la eŭkaristio (nomita ankaŭ komunio) havigita, kun aŭ sen sanktoleado (nomita ankaŭ lasta unkto), al mortanta persono, kaj tiele ĝi estas parto de la Lastaj Ritoj. Laŭ la kardinalo Javier Lozano Barragán, "La katolika tradicio havigi la eŭkaristion al la mortantoj asekuras ke anstataŭ mortiĝi sole ili mortiĝas kun Kristo kiu promesas al ili eternan vivon."
33031 Paolofini
33031 Paolofini estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 1-a de septembro 1997 de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan inĝenieron kaj Paolo Fini, aktivan en karakterizo de asteroidoj (astrometrio, fotometrio, kaŝado). Li estas ano de la Gruppo Astrofili di Montelupo kaj manufakturas astronomiajn ekipaĵojn kiel termikaj diagramoj de Hertzsprung-Russell por blinduloj kaj teleskopoj por uzantoj en rulseĝoj.
Pierrefitte-sur-Sauldre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Périgny (Loir-et-Cher)
Périgny - prononco  - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Geografio
Périgny situas proksimume 24 kilometrojn nordokcidente de Blois. La komumumo estas ĉirkaŭata de la najbaraj komunumoj Coulommiers-la-Tour en la nordo, Selommes en la oriento, Villemardy en la sudoriento, Villeromain en la sudo kaj Crucheray en la okcidento.
Ĉarpentisto
Ĉarpentisto estas sperta metiisto kiu praktikas ĉarpentadon: Ĉarpentado estas la ago krude prilabori lignopecojn en dikajn trabojn, kaj kunmeti tiujn trabojn por starigi la fortigigan internan parton de konstruaĵo (aŭ en modernaj brikaj aŭ betonaj domoj, almenaŭ la fortikigan parton de tegmento). Kontraste al tio pli fajnaj prilaboroj de ligno, ekzemple farado de lignaj manĝilaroj, de pordoj aŭ de lignaj mebloj, estas la tasko de lignaĵistoj kaj meblistoj (en aliaj lingvoj, ekzemple la anglalingva vorto carpenter, ĉiuj tri lignoprilaboraj profesioj havas komunan nomon).
Ĉar la plejmulto el la scioj, kiuj necesas por iĝi ĉarpentisto, lernatas per ekzerco kaj akiro de praktika sperto, la profesio estas relative facile majstrebla. La leĝaj priskriboj, kiuj spertoj kaj scioj necesas por iĝi aprobita ĉarpentisto, tial tre varias de lando al lando.
La eble plej konata ĉarpentisto kaj lignaĵisto de la monda literaturo estas (el la Nova Testamento de la Biblio) la kristana sanktulo Jozefo, kiu instruis la metion de ĉarpentado al sia filo Jesuo Kristo.
Etimologio
La vorto "ĉarpentisto" venas de la franca vorto charpentier, kiu mem devenas de la latina carpentrius [artifex], "faristo de ĉaro". En la mezepoka franca lingvo la vorto ankoraŭ estis carpentier sen "h" (prononco de la unua silabo [kar-], dum en la moderna franca versio [ŝar-]). Tiun mezepokan francan vorton transprenis la angla lingvo per la vorto carpenter (kies unua litero do ankaŭ prononciĝas "k"). La germana vorto por carpenter estas "Zimmermann", kio ankaŭ estas tre vaste uzata familia nomo en germanlingvaj landoj kaj Usono.
Sociologio
Kaj en evoluaj kaj en alte industriigitaj landoj la profesio estas dominita de viroj. En Usono 98.5% de la ĉarpentistoj estas viraj, kaj la profesio dum la jaro 1999 havis la kvaran rangon inter la profesioj plej vire dominitaj.
Le Plessis-Dorin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Tiĵuka Nacia Parko
La Tiĵuka Nacia Parko (Parque Nacional da Tijuca ankaŭ Tiĵuka Arbaro aŭ Floresta da Tijuca) estas urba nacia parko en la montoj de la urbo Rio-de-Ĵanejro, Brazilo. La parko estas parto de la Biosfera Rezervejo de la Atlantika Arbaro, kaj estas administrata de la Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio).
Bergamotujo
Bergamotujo (Citrus bergamia, Risso) estas specio de citruso, arbo kun fruktoj malpli grandaj ol oranĝo, pir- aŭ glob-formaj (bergamoto), kun tre acida, verdete flava karno kaj amara, bonodora flava ŝelo. La bonodoraj fruktoj de la grandeco de oranĝo, havas flavan aŭ verdan koloron simila al limedo, depende de maturiĝo.
Tiĵuka Nacia Parko
Historio
La nuntempa Tiĵuka Nacia Parko kaj ties ĉirkaŭaj arbaroj estas rezulto de senarbarigo. En la 1700-aj jaroj, arbaroj de la estonta parko ĉirkaŭ Rio-de-Ĵanejro estis senarbigitaj por akiri brulaĵon, kafokultivadi kaj brutobredadi. La malgrandaj rojoj de la iama arbaro estis grava fonto de akvoliverado por la urbo, kaj pro la ŝanĝebla pluvokvanto la urbo eksuferis kaj malabundon de akvo kaj subitajn inundojn.
Bergamotujo
Genetika esplorado pri la praulaj originoj de pluekzistantaj citrusaj kulturvarioj eltrovis bergamotujon kiel verŝajna hibrido inter citrono kaj maldolĉa oranĝo. ] La ŝelaj fruktekstratoj estas uzataj por aromi manĝaĵojn, parfumojn kaj kosmetikaĵojn. Ĝiaj uzado sur la haŭto povas pliigi fotosentemon, rezultigante pli grandan damaĝon dum sunbanado.
Tiĵuka Nacia Parko
Historio
La imperiestro Petro la 2-a de Brazilo establis federacian kontrolon super la areo en 1861, kaj diversaj klopodoj ekrestarigis la iaman arbaron sur la nuraj deklivoj kaj abandonitaj kampoj. La replantado de arboj estis plenumita de sed sklavoj. Iliaj nomoj estis Eleutério, Constantino, Manuel, Mateus, Leopoldo, kaj Maria. Tiuj personoj estis sklavigitaj de la portugala registaro kaj sub la superrigardo de la administristo de la Tiĵuka Arbaro nome Manuel Gomes Archer. Ili plantis ĉirkaŭ 100 000 arbojn el 1861 ĝis 1887. Ĉirkaŭ tiu tempo, oni konstruis fervojon por transporti pasaĝerojn ĝis la pinto de Corcovado, kaj inter 1922 kaj 1931 oni konstruis la faman statuon de Kristo Savinto.
Bergamotujo
Etimologio
La vorto bergamoto estas etimologie derivita de la itala vorto bergamotto, antaŭe laũ turka origino: bey armudu aŭ bey armut ("la piro de sinjoro" aŭ "sinjoro piro").
Priskribo
Citrus bergamia estas malgranda arbo kiu floras dum la vintro. La suko gustas malpli acide ol citrono, sed pli maldolĉe ol grapfrukto. [Citaĵo bezonata]
Fitokemiaĵoj
Bergamoto enhavas flavonoidajn fitokemiaĵojn, kiel ekzemple neoeriocitrino, naringino, neohesperidino, ponceritino, melitidino, mitrocino, miriflino kaj brutieridino. Bergamotaj folioj enhavas malsamajn indolajn alkaloidojn, kiel N, N, N-trimetiltriptamino.
Taksonomio
La bergamotujo ne rilatas al la herboj konataj kiel bergamoto aŭ sovaĝa bergamoto, Monarda didyma kaj Monarda fistulosa, kiuj estas en la Menta familio, kaj estas nomumitaj laŭ sia simila aromo.
Citrus bergamia ankaŭ estis klasifikita kiel Citrus aurantium subsp. bergamia (t.e. subspecio de amara oranĝo).
Citrus bergamia foje estas konfuzita kun (sed ne samas kiel):
Produktado
Plejparte limiĝas al la marbordaj regionoj de la Ionia Maro de la provinco Reggio, Kalabrio en Italio, tiomgrade ke ĝi estas simbolo de la tuta urbo. Plej multe de la bergamoto venas de mallonga terpeco tie, kie la temperaturo estas favora. La frukto ankaŭ estas produktata en Argentino, Brazilo, Alĝerio, Ebura Bordo, Maroko, Tunizio, Turkio, kaj Sudorienta Azio kie ĝi havas siajn radikojn.
Citrusa bergamoto komerce kreskas en suda Kalabrio (provinco Reggio), suda Italio. Ĝi ankaŭ kreskas en suda Francio kaj Eburbordo por la esenca oleo kaj en Antalia en suda Turkio por sia marmelado. La frukto ĝenerale ne uzindas por suka konsumo. Tamen, en Maŭricio, kie oni ĝin plantas etskale, ĝi estas plejparte konsumata kiel suko.
Bergamota arbo en kantono Maricopa, Arizono (foto ne uzinda ĉar misgvida ĝi ne estas amara oranĝo)
Adulterado kun pli malmultekostaj produktoj kiel oleo de rozarbo kaj bergamota mento estas problemo por konsumantoj. Por protekti la reputacion de siaj produktoj, la itala registaro enkondukis striktajn kontrolojn, inkluzive testojn kaj atestojn pri pureco. La Stazione Sperimentale per le Industrie delle Essenze e dei Derivati ​​dagli Agrumi (Eksperimenta Stacio por Esencaj Oleoj kaj Citrusaj Kromproduktoj) situanta en Reggio di Calabria, estis la kvalitkontrola korpo por la esenca oleo Bergamotto di Reggio Calabria DOP. Dum la dua mondmilito, Italio ne povis eksporti al landoj ligitaj al la aliancaj potencoj. Rivalaj produktoj de Brazilo kaj Meksiko venis al la merkato kiel anstataŭaĵoj, sed ĉi tiuj estis produktitaj de aliaj citrusoj kiel dolĉa limedo.
Teo kaj aliaj uzoj
Esenco el la aroma ŝelo de ĉi tiu acida frukto estas uzata por gustumi teojn Earl Grey kaj Lady Grey, kaj ankaŭ frandaĵon (inkluzive"turkan delicon")
Aromoj
Bergamota oleo estas unu el la plej ofte uzataj ingrediencoj en parfumejo. Ĝi estas aprezita pro sia kapablo kombini kun aro de odoroj por formi bukedon de aromoj, kiuj kompletigas unu la alian. Bergamoto estas ĉefa ero de la originala Eau de Cologne komponita de Jean-Marie Farina komence de la 18-a jarcento en Germanio. La unua uzo de bergamota oleo kiel parfuma ingredienco estis registrita en 1714, kaj troviĝas en la Arkivo Farina en Kolonjo (Germanio). Tamen multe da "bergamota oleo" hodiaŭ estas derivita el menta Kolonja akvo, ankaŭ konata kiel bergamota mento, kiu estas vario de akva mento kaj ne rilatas al citrusoj.
Tiĵuka Nacia Parko
Historio
En 1961, la Tiĵuka Arbaro estis deklarita nacia parko kaj en 2011, oni establis la protektitan areon Mosaico Carioca, inkludante la parkon. En 2012, Unesko deklaris la pejzaĝojn ĉirkaŭ Rio-de-Ĵanejro, inkludante la parkon, kiel monda heredaĵo.
Bergamotujo
Toksologio
Bergamoto ankaŭ estas fonto de bergamotino. [Citaĵo bezonata]
Tiĵuka Nacia Parko
Geografio
La Tiĵuka Nacia Parko estis konsiderita kiel la plej granda urba arbaro de la mondo, kovranta ĉirkaŭ 39.58 km², kvankam tiu titolo estis disputita kun Johanesburgo, Sudafriko.
Bergamotujo
Haŭtaj efiko
Uzita en Kosmetikaĵoj kaj parfumaj produktoj, bergamoto povas kaŭzi haŭtan iritadon. En la pasinteco, psoraleno ĉerpita el bergamota oleo estis uzata en sunbrunaj akceliloj kaj sunkremoj. Konataj kiel fotokancerigaj ekde 1959, la substancoj tamen estis uzataj en brunigaj aktivigiloj ĝis 1995, kontribuante al multaj kazoj de melanomo kaj morto.
Tiĵuka Nacia Parko
Ekologio
La Arbaro estas hejmo de centoj da specioj de plantoj kaj bestoj, multaj el kiuj minacataj al formorto, kaj troveblaj nur en la biomo Atlantikaj Arbaroj. La vegetaĵaro estas tiom densa ke sciencistoj ĉirkaŭkalkulis, ke la mediaj temperaturoj en ĉirkaŭaj areoj malaltiĝas ĝis 9 °C. La arbaro ankaŭ enhavas ĉirkaŭ 30 akvofalojn.
Pro la rearbarigaj klopodoj de la fino de la 19-a jarcento, ĉirkaŭ duono de la parkareo estas mikso de ĉirkaŭ 30 indiĝenaj arbospecioj kaj dek enmetitaj specioj. La arbaro estas nuntempe minacata de oftaj, hazardaj incendioj fare de homoj, problemo gravigita de koloniigo de pli bruligeblaj herboj kiuj anstataŭas indiĝenan vegetaĵaron.
Knut (blanka urso)
Knut estis fama kaj populara blanka ursido, kiu naskiĝis la 5-an de decembro 2006 kaj mortis la 19-an de Marto 2011 en la Bestoĝardeno de Berlino. Post iom da tempo li fariĝis objekto de internacia populareco kaj polemiko. Kune kun sia frato, Knut estis malakceptita de sia patrino Tosca je sia naskiĝo, kaj estis do kreskigata de bestoĝarden-laboristoj.
Graflando Mayo
La graflando Mayo (Contae Mhaigh Eo) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita en la okcidenta parto de la irlanda insulo, en la provinco Connacht. Ĝi havas landlimojn kun la graflandoj Sligo, Galway kaj Roscommon.
Mayo estas la tria plej vasta graflando de Irlando (post Cork kaj Galway), ĉar ĝi etendiĝas sur. Ĝi havis proksimume loĝantojn en 2002.
Deveno de la nomo
La nomo de la graflando Mayo devenas de monaĥejo nomita Mhaigh Eo (« ebenaĵo de taksusa ligno »), kaj fondita je la 7-a jarcento fare de Sankta Colmán kaj anglaj monaĥoj, proksimume 3 kilometrojn sude de Balla. La nomon "Mayo" oni sekve donis al la loka episkopejo, kreita je la 12-a jarcento, kiu kunuiĝis kun tiu de Tuam 500 jarojn poste. La graflando ricevis la saman nomon kiam ĝi estis kreita, en 1570.
Geografio
La graflando etendiĝas ekde la lago Corrib kaj la granda fjordo de Killary (sude) ĝis la baronlando Erris kaj la bajo de Killala norde.
Achill Island, la plej vasta insulo de la irlanda marbordo, estas famkonata turista celo, kun multaj ĉarmaj lokoj kiel Keel, Dooega, Keem aŭ pluraj klifoj. Du spektindaj krestoj superas la insulon : Croaghaun (668 m) kaj Slievemore (627 m).
Knut (blanka urso)
Knut estis prezentita al la publiko la 23-an de marto 2007. La germana ministro pri medio, Sigmar Gabriel, deklaris Knuton simbolo de konferenco pri endanĝeritaj specioj okazinta en Bonn en 2008.
Graflando Mayo
Vidindaĵoj
Mayo estas populara loko por turistoj, danke al pluraj banlokaj urbetoj, akvoj taŭgaj por fiŝado, belegaj vojoj por ekskursoj, sed ankaŭ kelkaj el la plej interesaj arkeologiaj kaj historiaj heredaĵoj de Irlando. Tie ekzemple troviĝas la sanktega monto Croagh Patrick aŭ la abatejo de Ballintubber, pluraj mezepokaj monaĥejoj aŭ la Marian Shrine de Knock (grava pilgrimejo).
Zono de ĉasteco
Zono de ĉasteco estas aparato (fakte parto de vesto), kiu devas malebligi koiton eventuale masturbadon (inkluzive de prevento de seksatenco). Sed ĝi povas servi ankaŭ kiel helpilo dum diversaj seksaj praktikoj. Hodiaŭ oni uzas ĝin precipe en praktikoj de BDSM. Ekzistas ties viraj kaj virinaj variantoj.
Historio
La zonoj de ĉasteco estas ĉirkaŭitaj de mitoj. Komenco de ties uzado estas aljuĝata al krucmilitaj kavaliroj, kiuj volis malebligi koiton al siaj edzinoj. Tamen, la unuaj pruvoj de la zonoj de ĉasteco aperas nur en la 14-a jarcento kaj la zonoj de ĉasteco antaŭ la 20-a jarcento estis ofte ekipitaj per drapoj, sed kiu postulis oftan interŝanĝon. Tio signifas, ke estis tre nepraktike porti ilin longtempe sen demeto. Tial oni supozas, ke ili servis prefere kiel seksa ludilo, ol kiel rimedo por malebligi la koiton.
Ekde la 18-a jarcento ĝis la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento masturbado estis konsiderata kiel malutila. En kuracistaj ĵurnaloj de tiu tempo eblas trovi kvanton de mencioj pri uzado de similaj zonoj de ĉasteco por malebligi la masturbadon al infanoj kaj al plenkreskantoj.
Bukako
Bukako (Bukkake) estas grupa seksa praktiko, dum kiu kelke da viroj masturbas kaj ejakulas sur la korpon de virino aŭ alia viro, plejparte sur la vizaĝon kaj la buŝon, kie oni lasos la spermon, dum pluaj viroj ripetas la akton. En klasika kazo ne okazas interrilato inter la korpo de viro kaj virino.
Zono de ĉasteco
Eluzo nuntempe
Nuntempe la zonoj de ĉasteco estas uzataj precipe dum BDSM praktikoj.
Bukako
Ĝi povas esti konsiderata kiel grupa esprimo de malestimo de virinoj kaj virineco. La nuntempa populareco de bukako, dum kiu ĝis kelke da dekoj da viroj en unu fojo ŝprucigas la spermon sur la vizaĝon de virino, atestas laŭ pluraj pri disvastigo de tia ĉi despekto.
Historio
Teorio pri la historia deveno de bukako diferenciĝas, sed unu el ili estas, ke ties popularecon kaŭzis japanaj kompanioj produktantaj pornografiajn filmojn dum la unua duono de 70-aj jaroj de la 20-a jarcento. Oni supozas, ke gravan rolon rolis preskribita cenzuro dum bildigado de generiloj. (Ili devis esti kovritaj per piksela mozaiko.) Reĝisoroj pro tio ne povis bildigi detalon de koito kaj ili bezonis novan, pervide allogeman manieron de bildigado de seksumado, kiu kontentigos publikon kaj ne rompos la japanan rajton. La spermo ne devis esti cenzurata, kio estis uzita kiel malantaŭa pordeto por bildigi pli malmolajn seksajn scenojn.
Nocion "Bukkake" poste disvastigis en Usono Howard Stern, kiam li en radiodisaŭdiga paroliga amuzo (talk show) nomis interretan paĝon Bukkake.com. Kiam radiodisaŭdigaj manaĝeroj komencis tiun ĉi vorton cenzuri, estiĝis kontraŭversio pri ties signifo, kio logike gvidis al pli granda intereso. Per termino en certa mezuro anstataŭanta vorton "bukkake" en usona medio fariĝis mallongigo COHF (Cum on her face) pri ŝpuco de spermo sur vizaĝon.
Vidu ankaŭ
顔射
Recsk
Recsk (reĉk) estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono Pétervására. La nomo ne havas sencon en la hungara.
La grandvilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Gyöngyös-Eger, laŭ fervojo Kál-Bátonyterenye.
Oni trovis restaĵojn el la ferepoko, de skitoj kaj avaroj. La unua mencio devenis el 1329. Pro la kontraŭturkaj bataloj ĝi senhomiĝis. Minado de ercoj (precipe kupro) okazis inter 1780-1980.
La komunumo fifamiĝis, ĉar en 1950 punlagero estis kreita tie. Severe gardita, sekreta loko ĝi estis, pri kies ekzisto nur post jaroj oni informiĝis. Tie anoj de la ÁVH (Ŝtatdefenda Instanco, hungara KGB) gardis kaj torturis ĉefe senkulpajn homojn.
La homoj estis transportitaj tien sen juĝistaj procezoj. Ili estis socialdemokrataj laboristoj, kiuj protestis kontraŭ la unuiĝo de la Socialdemokrata Partio kun la Komunista Partio, riĉaj kamparanoj „kulakoj”, intelektuloj, kiuj kuraĝis pensadi alimaniere. Inter ili la plej konata estis György Faludy, la verkisto-poeto. Pri tiu terura loko dokumentan filmon faris Judit Ember en 1989, laŭ la rakontoj de la transvivintoj, kaj la rakontoj de la gardistoj, kiuj emis ekparoli. (Cetere ili kredis, ke la loĝintoj de la tendaro estis danĝeraj kulpuloj.)
''Unu el la kaptitoj demandis la gardiston, kiam ili estis envagonigataj: Ĉu ni estos transportataj al Siberio? Nu, tian grandan bonŝancon vi ne havos, respondis la gardisto.'' Iliajn personajn legitimilojn la gardistoj neniigis. Nenian kontakton kun la ekstera mondo ili havis. En 1953, kiam la nova ĉefministro Imre Nagy ordonis la ĉesigon de la tiaspecaj lokoj, eĉ nomliston pri la tie loĝantoj oni ne trovis.
En ŝtonminejo ili devis fari la plej pezajn laborojn kun magra nutraĵo, kiu estis ne tute 1200 kalorioj ĉiutage. La privataj karceroj estis mallarĝaj fosaĵoj 2 metraj profundaj, kie oni povis nur stari, en la fundo estis akvo, tuŝanta la genuon de la viktimo. Ĉiutagaj estis la batregaloj, la vindkatenigoj, torturoj per flamoj, la plej diversaj korpaj kaj animaj dolorigoj, humiligadoj.
La gardado estis tiom severa, ke entute nur ok homoj povis fuĝi per ruzaĵo. El inter ili du veturis al Okcidento. Tie neniu volis akcepti vero, kion ili rakontis. Nur longe, per la helpo de iu tie loĝinta konatulo, ili povis pruvi iliajn asertojn. Tiam la Radio Libera Eŭropo informis la mondon pri tiu pun-lagero.
Multaj el la tie garditoj por la tuta vivo estis kripligitaj korpe, sed ne anime. Multaj el la gardintoj eĉ havis pli malbonan sorton. Ili kripliĝis anime, senmoraliĝis, fariĝis alkoholuloj. Sed ne la ĉefkulpuloj, kiuj ordonis kaj organizis la teruraĵojn. Ili ĝuis altan pension kaj trankvilan maljunecon. Ili tute ne emis ekparpli en la filmo.
Nun en la loko de la mort-tendaro estas subĉiela muzeo. Estis rekonstruita unu barako. En ĝi hejtado ne ekzistis, kaj la vintra, malvarma vento trablovis inter la lignotabuloj. Nur la viktimoj povis varmigi unu la alian La memoron de la tie vivintoj kaj mortintoj gardas memortabulo el marmoro.
Zono de ĉasteco
Eluzo nuntempe
La hodiaŭaj zonoj de ĉasteco eblas dividi en du tipojn:
Ruth Kevess-Cohen
Ruth "Margo" KEVESS-COHEN (naskiĝis en 1957 en Nov-Jorko) estas usona kuracisto kaj esperantisto.
Ŝi fariĝis kuraĉisto post multaj jaroj da studado ĉe la Universitato Harvard kaj la Universitato Johns Hopkins.
Ŝi estas unu el la kontribuantoj al la anglalingva esperantokurso de Duolingo.
Puilacher
Puilacher (jen france, Puòglatgièr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Puimisson
Puimisson (jen france, Puègmiçon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Franz Ludwig Güssefeld
Franz Ludwig GÜSSEFELD (naskiĝinta la en Osterburg, mortinta la  en Vajmaro) estis germana kartografo. Lia patro estis notaro kaj politikisto; en 1700 li nuptis Johanna Christiana Brunquell (kun kvar duoninfanoj).
Vivo
Güssefeld montris jam dum knabaj jaroj talentegon kaj interesiĝon pri mapoj kaj geografio. Li iĝis disĉiplo de la kenigsberga ĉefkonstruisto Hahn. Sub ties gvidado (kune kun J.J. Petri) li laboris geodezie kaj sekigade ĉe la malsekejoj de la rivero Noteć. Pro nedungiĝo ĉe la inĝenieraj taĉmentoj de la armeo de Prusujo li preferis deĵori por la duko de Saksio-Vajmaro. Ĉi tie Güssefeld iĝis forsta konsilisto.