cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ratingen
Esperanto en la regiono
Tuj najbare en Essen, Esperanto-Grupo Essen kunsidas ĉiun duan ĵaŭdon monate je la 19.30-a en Kulturzentrum Grend, Westfalenstr. 311, 45276 Essen-Steele. La grupo flegas kontaktojn al partneraj grupoj en Helmond kaj Eindhoven, ambaŭ en Nederlando. Krome ĝi kune kunlaboras kun Rejnland-Vestfalia Esperanto-Ligo (ReVELo) kaj en 2008 preparis la Germanan Esperanto-Kongreson. Same proksime, en Duseldorfo la Esperanto-Societo Düsseldorf renkontiĝas unufojon monate je la ĵaŭdo sekvanta la 20-an de monato, ekde la 17-a en la restaŭracio Atrium, Berta-von-Suttner-Platz ĉe la ĉefa stacidomo.
Ekonomio
Ratingen oni konsideras kiel moderna industria kaj servoprodukta loko. Pro la bonega trafika alligo (flughaveno, fervojo kaj ĉefŝoseoj) kaj la disponebligo de atrakciaj industriterenoj Ratingen sukcesis ekde la 1960-aj jaroj, postplenumi la strukturŝanĝon kaj trokompensi la forfalon de kelkaj tradiciaj industribranĉoj per setligo de modernaj entreprenoj el la branĉoj, servoproduktado, datumprilaboro kaj telekomunikado.
Malgraŭ la senpera najbareco al la tri supraj centroj Duseldorfo, Duisburg kaj Asindo Ratingen havas relative altan laborpostenan densecon de 380 laborpostenoj po 1000 loĝantoj. La pendolantosaldo, fine de la 20-a jarcento ankoraŭ negativa, estis en 2005 kun 5400 personoj klare pozitiva (15,5 % de la laborpostenoj de Ratingen). Pro la sukcesa kaj pludaŭra setligo de industrio sur la iama tereno de Balcke-Dürr je samtempe nur bagatela novkonstruo de loĝejoj oni ekspektas, ke ties valoroj eĉ kreskos dum la venontaj jaroj.
La aĉetpovo je loĝanto situas je pli ol 120 % de la nacia averaĝo.
Trafiko
Pro sia situo en la centro inter la Ruhr-Regiono kaj la aglomeroj Düsseldorf, Kolonjo/Bonn kaj Wuppertal Ratingen disponas pri bonegaj alligoj al la trafiko.
Kleňany
Kleňany, hungare Kelenye estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš. La slava vorto signifas: loĝantoj ĉe acero.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas 35, Šahy 17 km-ojn for.
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis Károly Csáky (etnografo) en 1950.
396 Eolio
396 Eolio estas mezgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ĉefa ano de la Eolia familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la, de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo referas ĉu al la Eolaj Insuloj, ĉu al Eolio, regiono de Malgrand-Azio, kien enloĝis la eolianoj.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2019
La 17-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la en Gliwice. Ĉi tiu estos la unua fojo, kiam la junula evento okazis en Gliwice, danke al Roksana Węgiel pro ŝia venko en la antaŭa eldono per la kanto pole: Wystarczy chwila by móc, angle: Anyone I Want to Be (la E-traduko: Sufiĉas momento por povi aŭ  Iu ajn Mi volas esti).
Fajrventraj bufoj
La fajrventraj bufoj estas grupo de ok specioj de malgrandaj ranoj aŭ bufoj (plej specioj tipe ne pli longaj ol 4.1 cm) kiuj apartenas al la genro Bombina, nome nomiga genro de la familio de Bombinatoredoj.
"Fajrventraj" estis derivita el la tre brilkolora ruĝa aŭ flavnigra bildoj sur la ventraj regionoj de tiuj bufoj, kio agadas kiel aposemata koloraro, nome averta al eblaj predantoj pri la malbongustego de tiuj bufoj. La aliaj partoj de la haŭto de tiuj bufoj estas verdaj aŭ malhelbrunaj. Fronte al ebla predanto, tiuj bufetoj ofte engaĝiĝas en nomita Unkenreflekso, "Unken-" estas kombina formo de "Unke", germane por fajrventra bufo. En la Unkenreflekso, la bufo arkigas sian dorson, por montri sian aposematan koloraron de sia ventra flanko.
La specioj de Bombina estas verukecaj, akvoloĝantaj bufoj ĝis ĉirkaŭ 7 cm longaj, kaj notitaj ĉefe pro siaj brilaj ventroj. Ili ofte montras la ventran reflekson okaze de ĝenado; la animalo arkigas siajn dorson kaj membrojn por eksponi sian brilan ventron, kaj povas eĉ kuŝi surdorse. Tio utilas kiel averto al predantoj. La voĉa kutimaro de kelkaj specioj de la genro Bombina estas malkutima je tio ke la alvoko estas produktita dum la enspiron pli ol per la elspiro kiel okazas en aliaj ranoj. Ili demetas pigmentajn ovojn en flakojn.
Specioj
Familio Bombinatoridae
Vanderlei de Lima
Vanderlei Cordeiro de Lima (naskita la 11-an de aŭgusto 1969 en Cruzeiro do Oeste, Paranao, Brazilo) estas eksa longdistanca kuristo kiu specialiĝis en maratonoj. Li ricevis internacian renomon kiam la eksa irlanda pastro Neil Horan atakis lin ĉe la maratono de la Somera Olimpiko 2004 dum li gvidis la vetkuron post 35 kilometroj. Sekve de la incidento Vanderlei falis de la unua al la tria loko, kaj gajnis bronzan medalon. Li poste estis honorigita per la medalo Pierre de Coubertin por sporteco en tiu vetkuro. Neil Horan estis elpostenigita fare de la Katolika Eklezio la sekvan jaron en januaro 2005.
Inter aliaj kulminaĵoj de lia kariero estis venkoj ĉe la Internaciaj Maratonoj de Tokio kaj Hamburgo, sudamerika ĉampioneco de senvoja kurado en 1995 kaj gajno de la maratono ĉe la Tut-Amerikaj Ludoj dufoje sinsekve en 1999 kaj 2003.
Li ekbruligis la olimpikan kaldronon dum la malferma solenaĵo de la Somera Olimpiko 2016.
Hartheim am Rhein
Hartheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pitelová
Pitelová, hungare Kiszelfalu [kiselfalu] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Pityelova (uziĝis ankaŭ Pitefalva), poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Historio
La unua mencio devenis el 1264 en formo "Kiszelw-Pecheny", apartenanta al abatejo de Garamszentbenedek. En 1828 vivis en Pityelova 423 homoj en 63 domoj. En 1910 vivis en Kiszelfalu 735 homoj, (697 slovakoj, 29 hungaroj, 9 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Pitelová 674 homoj (663 slovakoj, 2 ĉeĥoj kaj aliaj).
Ovokuko
Ovokuko (nederlande eierkoek ) estas plata kuko, kiu estas farita el ovoj, lakto, sukero, griaĵo, butero kaj bakpulvoro. Ĝi estas tradicie manĝata en Nederlando. La karakteriza formo estas plata sube kaj supre bulba. La koloro estas orflava kaj la diametro estas inter 10 kaj 20 cm.
La nutra valoro de unu ovokuko (100 gramoj) konsistas el: (valoroj povas malsami por ĉiuj markoj)
Orelmeduzo
La orelmeduzo (Aurelia aurita) povas fariĝi 10 ĝis 40 cm granda. Ĉirkaŭ la mezo de la korpo (ankaŭ nomata ŝirmilo, ombrelo aŭ kloŝo) videblas kvar pli-malpli rondaj aŭ lunarkaj strukturoj ('oreloj'); tiuj estas la generaj organoj. Ĉirkaŭ 3 elcento de la populacioj havas pli ol kvar da tiuj oreloj, ĝis eĉ naŭ. Ĉi tiu meduzo estas kosmopolito kaj aperas en Atlantiko, Pacifiko kaj la Arkta Oceano, ĝi ofte troviĝas en la marbordaj akvoj kaj estuaroj de la orienta marbordo de Nord-Ameriko, Kalifornio, Japanio kaj Eŭropo.
Meduzoj ofte flosas en grandaj svarmoj en la maro. Per kuntiraj movoj de la ŝirmilo ili tamen povas ankaŭ aktive naĝi. Per la knidoj sur la tentakloj, ili kaptas etajn krustacojn kaj fiŝojn.
(14750) 2654 P-L
(14750) 2654 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Okupado
Okupado estas situacio, kiam ŝtato troviĝas - dum aŭ post konflikto - invadita kaj sub fremda militista estrado, sen aneksado al la estranta lando.
La internacia juro pri konfliktoj enhavas regulojn aplikotaj kiam armeo agadas ekster la teritorio de sia ŝtato post komenco de la konflikto. La jura termino okupado signifas diversajn eventojn, kaj foje malfacilas scii, ĉu temas pri okupado aŭ ne.
En privata nivelo okupado povas temi ne pri landoj aŭ teritorio, sed pri (plej ofte kontraŭleĝa) okupado de teroj aŭ domoj (Domokupado) por rekta uzado, ĉefe farita de sociaj aŭ politikaj movadoj, en epokoj revoluciaj aŭ en tempo de granda bezono.
Metropolo Rueno-Normandio
La metropolo Rueno-Normandio - france Métropole Rouen Normandie - estas municiparo kreita la 1-an de januaro 2015, kiu laŭ statistikaj informoj de 2009 enhavas loĝantojn. Ĝi situas en la administra regiono Normandio kaj la departemento Seine-Maritime en nordokcidenta Francio, kaj ampleksas 71 municipojn. La metropola ĉefurbo estas Rueno, kiu mem enhavas komence de la jaro 2012 havis loĝantojn. La metropolo transprenis la rolon de la antaŭa municiparo Communauté de l’agglomération Rouen-Elbeuf-Austreberthe (CREA), kreita la 1-an de januaro 2010.
Sado Yasutora
Personeco
Chad estas knabo de Meksikana genealogio. Li estas treege alta kaj ŝajnas pli aĝa ol lia reala aĝo. Li estas treege forta, li povas kapti falantan ŝtaltrabon per dorso kaj neproblema pri kolizio de motorbiciklo.
Li estas ĝenerale kvieta kaj neparolema, tamen kolektiĝas kun ordinara grupo de knaboj: Iĉigo, Keigo kaj Mizuiro. Li interesiĝas pri ĉarmaĵoj kiel malgrandaj bestoj kaj Kon.
Endre Héjjas
Endre Héjjas [hEjaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Héjjas Endre estis hungara meteologiisto, abelisto.
Endre Héjjas naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Zádorfalva (nuntempa Zádor en Slovakio). Li mortis la en Ráckeve.
Biografio
Endre Héjjas akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste en 1891 li eklaboris en la meteologia instituto. Ekde 1920 li gvidis la laborgrupon pri prognozoj. En 1897 li fondis revuon Időjárás (=Vetero). En 1924 li pensiuliĝis kiel titulara vicdirektoro. Hejme li okupiĝis pri abeloj kaj mieloj, eĉ li verkis faklibron pri tio.
Kaverno de Han-sur-Lesse
La kaverno de Han-sur-Lesse (france: grotte de Han, valone : grotte di Han) estas unu el la plej konataj viziteblaj kavernoj de Eŭropo. Ĝi situas en la vilaĝo Han-sur-Lesse, kiu apartenas al la komunumo Rochefort ĉe la rivero Lesse en la mezmontaro Ardenoj (provinco Namuro, Belgio). Speciale interesaj estas la sveltaj stalagmito kaj stalagtitoj en la meza parto. Nur malmultaj kavernoj havas pli da stalanatoj.
En plejstoceno la rivero Lesse ĉirkaŭfluis la masivon de Boine, forminte hodiaŭ ankoraŭ videblan sekvalon kun multaj meandroj. Iam la rivero malaperis en truo de Belvaux (nomata laŭ la najbara vilaĝo de Han-sur-Lesse), kaj reaperis ĉe la alia montflanko. Ĝi trafluas ekde tiam tiun kavernon, kiu hodiaŭ estas la atrakcio de la regiono.
Picciano
Picciano estas komunumo de Italio.
Kaverno de Han-sur-Lesse
Pierre Lambert de Saumery, romanisto, kavaliro-fripono kaj geedziĝtrompisto, konstatis en la jaro 1743, ke la rivero bezonas 24 horojn po traflui la masivon de Boine. La unua veturo per boato ŝajne estis en la jaro 1771. Post la malkovro de la grandaj kavaĵoj inter la jaroj 1814 kaj 1817 la unua mapo de la kaverno estis desegnata en la jaro 1822. Ekde 1857 la kaverno estis malfermata al turistoj. Ekde 1912 venis pli ol 80.000 vizitantoj jare. La verkistino George Sand vizitis la kavernon. Unu epizodo de romano de ŝi ludis en la kaverno.
Hodiaŭ tramo konektas la vilaĝon kun la kaverno. De tie estas 2 km longa itinero tra la monto. Trans ŝtuparoj kaj parte mallarĝaj padoj oni atingas kelkajn kupolajn halojn. La Salle du Dôme (la kupola salono) estas la plej granda natura kavaĵo en Belgio. Ĝi estas 62 m alta, 86 m larĝa kaj 149 longa. En la 1970aj jaroj estis restoracio en la kaverno. Hodiaŭ tie troviĝas benkoj por spekti eksterordinaran son- kaj lum-spektaklon. Konserviĝas la pafado de la Maria-kanono ĉe la elirejo de la kaverno.
Kaverno
La trovaĵoj en la kaverno estas el la malfrua neolitiko, krome estis trovaĵoj el la Hallstatt A, Latène A, B kaj D kaj la 2a kaj 3a jarcento p.K.. La plej multaj trovaĵoj estis tamen el Hallstatt B.
Vélez-Blanco
Vélez-Blanco estas hispana municipo de Andaluzio kaj de provinco Almerio. Ĝi lokas en nordo de tiu kaj en komarko Los Vélez. Ĝia etendo konsistas je 440,2 km2. En la jaro 2019 mil naŭcent kvar personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la municipo. Ĝi estas je altitudo de 1070 metroj kaj je 164 kilometroj de la provinca ĉefurbo, Almerio.
En la kavo Cueva de los Letreros, estas rokpentraĵoj el kiuj oni elektis la ikonan homan bildon indalo, el malfrua Neolitiko aŭ Kuprepoko, kiu estis stiligita kaj konvertita en la simbolo de la provinco Almerio kaj por turismo kaj kiel kultura identeco. Krome estas kastelo, preĝejo kaj konvento. En tiu municipo estas la submunicipoj Topares, Cercado, El Piar kaj Santonge. En tiu lasta estas prahistoriaj rokpentraĵoj.
Kiel en multaj lokoj de la provinco, en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj okazis forta elmigrado kaj oni malsupreniris el 7000 al 2000 loĝantoj, tio estas, oni perdis pli ol du trionojn.
Prestavlky
Historio
La unua mencio devenis el 1283 en formo "Poroztolnuk", apartenanta al ĉefepiskopejo Esztergom. En 1828 vivis en Presztavek 361 homoj en 55 domoj. En 1910 vivis en Mailáth 534 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Prestavlky 684 homoj (671 slovakoj, 8 ciganoj, 4 ĉeĥoj).
6319 Beregovoj
6319 Beregovoj estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina sovetunia kosmonaŭto Georgij Timofejeviĉ Beregovoj (cirile : Георгий Тимофеевич Береговой, 1921–1995), heroo de Sovetunio.
Grant Green
Grant Green (naskiĝis la 6-an de junio 1935 en Sankta Luiso, Misurio; mortis la 31-an de januaro 1979 en Novjorko, Usono) estis usona gitaristo kaj komponisto de ĵazo.
Vivo
Green jam en la aĝo de 13 jaroj prezentis muzikiste. En lia junaĝo lin influis la muziko de Charlie Christian kaj Charlie Parker. Komence li muzikis bugion, pli malfrue li transiris al ritmenbluso kaj al jazo. Sian unuan sonregistraĵon en Sankta Luiso li surbendigis kun tenorsaksofonisto Jimmy Forrest; frapinstrumentisto de la bando estis Elvin Jones, pianisto Harold Mabern. Krome li muzikis en la bandoj de Sam Lazar (1960) kaj Jack Murphy. Finfine Lou Donaldson malkovris lin, kiam li ludis en drinkejo en Sankta Luiso. Post koncertaro kun Donaldson li alvenis en 1960 al Novjorko.
Donaldson konatigis lin kun Alfred Lion de Blue Note Records. Lion estis tiel impresita de Grant, ke li tuj dungis lin kiel bandestro. Ĉi tiu rilato daŭris escepte maloftajn interrompiĝojn trans la tutaj 1960-aj jaroj. Inter 1960 kaj 1965 li verkis ĉe Blue Note kiel bandestro aŭ bandano pli diskojn ol iu ajn; al liaj elstaraj albumoj apartenis liaj kompletaj kvaroporegistraĵoj kun Sonny Clark el 1961/62, Blue and Sentimental kun Ike Quebec kaj la albumo Idle Moments kun Joe Henderson kaj Bobby Hutcherson. Lia unua albumo kiel bandestro estis „Grant´s First Stand“. Lia linia gitarmuzikado en la orgentriopoj de Jack McDuff, John Patton kaj Larry Young tiam validis kiel vojmontraj. Li muzikis kun ĵazgranduloj kiel Hank Mobley, Ike Quebec, Stanley Turrentine kaj Harold Vick. Down Beat elektis lin en 1962 kiel plej bona novulo.
En la jaro 1966 Grant forlasis diskeldonejon Blue Note, por verki diskojn por diversaj aliaj eldonejoj, inter ili Verve Records. Inter 1967 kaj 1969 pro personaj problemoj kaj pro heroinomanio li verkis neniujn diskojn.
En 1969 li reaperis sursceneje per pli funka bando. Dum ĉi tiu periodo ankaŭ ekestis lia komerca sukceso „Green is Beautiful“ kaj la muziko por la filmo „The Final Comedown“. Grant denove forlasis Blunoŭton en la jaro 1974, por laŭiri pli komercajn projektojn.
La jaron 1978 Grant pasigis plejparte en malsanulejo kaj kontraŭ konsilo de liaj kuracistoj li denove koncertvojaĝis. En Novjorko li muzikis kun George Benson. Grant mortis la 31-an de januaro 1979 pro korinfarkto. Li esis entombigita en sia hejmurbo Sankta Luiso kaj postlasis ses gefilojn.
La Longueville
La Longueville estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 224 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
La Longueville geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso. La Longueville mem etendiĝas sur plataĵo nomita Hennuyer.
La vilaĝo La Longueville troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. La Longueville etendiĝas sur 17,64 km².
Historio
La vilaĝo posedis kastelon, kiu tamen malaperis kaj jam estis ruina antaŭ la franca revolucio de 1789. Estis en La Longueville ankoraŭ cent farmobienoj en 1940 (nur 18 hodiaŭ).
Administrado
La Longueville apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Fluoresko
La Fluoresko estas partikulara tipo de lumo-elsendo, kiu karakterizas la substancojn kiuj estas kapablaj sorbi energion en formo de elektromagneta radiado kaj poste elsendi parton de tiu energio kiel elektromagneta radiado de diferenca ondolongo.
Priskribo
La totala energio elsendita kiel lumo estas ĉiam malpli granda ol la totala energio sorbita kaj la diferenco inter ambaŭ estas disigita en formo de varmo. En la majoritato de okjazoj la ondolongo elsendita estas pli granda - kaj tiele de mal pli da energio - ol tiu sorbita, tamen, se la radiado de ekscito estas intensa, eblas, ke elektrono absorbas du fotonojn; en tiu dufotona absorbo, la ondolongo elsendita estas pli mallonga ol tiu sorbita, tamen ambaŭokaze la totala energio elsendita estas malpli granda ol la totala energio sorbita.
Ĝenerale la fluoreskaj substancoj absorbas energion kiel elektromagneta radiado de kurta ondo (ekzemple Gama-radioj, Ikso-radioj, UV, blua lumo ktp.), kaj poste elsendas ĝin denove je pli longa ondolongo, por ekzemplo ene de la videbla spektro; la plej elstaraj ekzemploj de fluoresko okazas kiam la sorbita lumo troviĝas ene de la ultraviola gamo de la spektro - nevidebla al la homa okulo - kaj la elsendita lumo troviĝas en la videbla gamo.
La tipa mekanismo de fluoresko enhavas tri sekvencajn paŝojn, nome respektive sorbo (1), disigo neradia (2) kaj elsendo (3).
La kompleta ciklo estas tre mallonga, okazas dum periodo de nanosekundoj, pro kio ĝi povas esti konsiderata praktke unumomenta. Tiu tiom mallonga tempero estas kio diferencas la fluoreskon de alia konata lumfenomeno, nome la fosforesko. La mekanismo de fluoresko troviĝas tre rilata kun la procezo de kemioluminesko.
La substancoj kapablaj elsendi lumon ekscititaj de diferencaj tipoj de radiado estas nomataj fluoroforoj. Eblas atingi ampleksan varion de koloroj per fluoresko, depende de la ondolongo emlsendita de la komponaĵo fluoreskiga.
La fenomeno de fluoresko permesas nombrajn praktikajn aplikaĵojn, inter kiuj por ekzemplo analizoj en mineralogio, gemologio, kemiaj sensiloj (fluoreska spektroskopio), pigmentoj kaj farboj, biologiaj detektiloj kaj fluoreskaj lampoj.
Seppo Kääriäinen
Seppo Arimo KÄÄRIÄINEN (naskiĝinta 29-a de marto 1948 en Kampara komunumo de Iisalmi) estas finna politikisto. Lia partio estas Finnlanda Centro. Li estis membro de finna parlamento en la jaroj 1987–2019. Li estis ministro pri komerco kaj industrio 1993–1995 kaj ministro pri defendo 2003–2007. Li fariĝis ministro pri defendo, kiam Anneli Jäätteenmäki devis forlasi el pozicio de ĉefministro kaj ministro pri defendo Matti Vanhanen fariĝis ĉefministro. Lia disertaĵo Sitä niittää, mitä kylvää: Keskustan strategiset valinnat 1964-2001 fariĝis en la jaro 2002.
Thomas Charnock
Thomas Charnock estas angla alkemiisto kaj okultisto kiu dediĉis sian vivon al la demando pri la filozofa ŝtono. Kune kun John Dee li estas unu el la plej konataj anglaj alkemiistoj.
Vivo
Lia naskiĝjaro troviĝas en unu el liaj manuskriptoj datitaj el la jaro 1574, en kiu li diras ke li estas 50-jaraĝa. Proprakoste li travojaĝis la tutan Anglion antaŭ ol stabliĝi en Oksfordo. Tie li konatiĝis kun spiritualisto nomata "James S.", kiu loĝis en Salisbury kaj mortis en 1554 farinte el li sian protektaton. El sia protektanto li akiris la sekreton pri la filozofa ŝtono.
Holloway jam estis maljuna kaj blinda kiam Ŝarnoko konatiĝis kun li. Holloway ĵuris diri al li la sekreton kaj finfine li instruis al Ŝarnoko la tutan farotaĵon. Dum multaj monatoj Ŝarnoko laboris sur tiu projekto kaj fine li sentis ke lia sukceso estis proksima. Sed lia laboro estis interrompita dum la jaro 1557 kiam li engaĝiĝis en la trupo de la Duko de Gizo kontraŭ Henriko la 2-a reĝo de Francio.
La angloj venkis la francojn en 1558, kaj Ŝarnoko revenis al Anglio. En 1562, li edziĝis al Agnes Norden el Skotlando, ili havis du gefilojn, unu filo kiu mortis duminfane kaj unu filino. Ŝarnoko translokigis sian familiaron al Combwich, apud Edgewater (Anglio). Li starigis alkemian laboratorion kie li laboris ĝis sia morto en 1581.
En 1556, li verkis "A Book of Philosophie'', dediĉita al la reĝino Elizabeta la 1-a. En tiu libro, Ŝarnoko fanfaronas ke li kapablas fari oron riske de perdi la propran kapon se li fiaskos. La reĝino neniam provis testi lin, sed la libro plejeble malaperis el ŝiaj havaĵoj.
21718 Cheonghapark
21718 Cheonghapark estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Cheong Ha Park, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Scienca Mezlernejo de Chonnam en Naju, (Jeollanam-do, Sud-Koreio).
Baulmes
Baulmes estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1008 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Baulmes situas en la Ĵurasa Montaro, proksimume 8 kilometrojn okcidentnordokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. En Baulmes fontas la rivero Arnon, alfluanto de la Lago de Neŭŝatelo. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 1559 m s.m. sur la ĵurasa kresto la pinto Aiguilles de Baulmes. La komunumo konsistas el la vilaĝo Baulmes la setlejo Six Fontaines kaj diversaj izolitaj bienoj.
Gornhausen
Gornhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Baulmes
Najbaraj komunumoj
La komunumo Baulmes limas en nordo al Sainte-Croix,, en nordoriento al Vuiteboeuf, en sudoriento al Champvent, en sudo al Rances, en sudokcidento al L'Abergement,, en okcidento al Jougne (Franĉkonteo, Francio), kaj en nordokcidento al Les Hôpitaux Vieux (Franĉkonteo, Francio).
Historio
La unua dokumenta mencio de Baulmes datiĝas el la jaro 652 kiel in loco Balmensi. En la komunumo estis trovitaj diversaj restaĵoj el la neolitiko kaj la bronzepoko kaj restaĵoj de fruhistoria fortikaĵo. En la jaro 63 la Duko Chramnelenus fondis en Baulmes monaĵejon konsekrita al la dipatrino Maria. En la 14-a jarcento la monaĥejo estis submetita al la Priorejo Payerne. En la jaro 1536 la priorejo estis akirita de Berno. En la jaro 1595 en Baulmes estis fondita hospitalo. Sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Baulmes apartenis al la Voktejo Yverdon. De 1798 ĝis 1809 la komunumo apartenis al la Distrikto Grandson kaj poste ĝis fino de 2007 al la Distrikto Orbe, kiu tiam surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
H5N1
La viruso H5N1 estas la plej danĝera formo el la virusaro de la birda gripo.
H5N1 igas malsanecon de diversaj vivaj estaĵoj inkluzive homojn. Ĝi estas danĝero de granda epidemio. Ĝi eble povas ŝanĝiĝi tiel ke ĝi povas esti tradonita de unu homo al la alia. Tiu ŝanĝita varianto povas resti de tipo H5N1 aŭ iĝi la alian subtipon, kiel okazis kiam H2N2 iĝis H3N2-n.
Oni ne scias kiu estas probableco de morto de homo malsaniĝinta de H5N1, ĉar oni ne raportas pri ĉiuj okazoj de la malsano. Sed konsiderante pli fruajn epidemiojn, kiuj eble esti ankaŭ de birda gripo, la probableco de morto povas esti 2,5 ... 5%.
Influenza aviaria
Klinomanio
Klinomanio aŭ klinofilio estas la obsedo aŭ ekstrema bezono resti en lito multajn horojn de la tago sen la ekzisto de organika malsano, kiu pravigas ĝin. La konsisto ĉi tiu malfunkcia angora malordo povas diferenci de paciento al paciento.
Kio ĝi estas
La fakto voli resti kuŝanta en onia lito aŭ pigriĝi por leviĝi ne aŭtomate implicas, ke ni havas malordon kiel klinomanio. Ĝi estas relative normala, precipe en socioj kiel la onia kun tiel moviĝema ritmo de vivo, ke multfoje ni estas lacaj kaj volas kuŝi dum horoj.
La problemo venas, kiam la deziro kuŝi en lito fariĝas obsedo; kaj sekve tio finas influi nian laboran, socian aŭ familian vivon. Jen kiam oni devas zorgi kaj levi la bezonon viziti profesiulon pri mensa sano.
Simptomoj
Bona maniero scii, ĉu oni eble suferas ĉi tiun patologion, estas konscii pri la signoj, kiujn oni prezentas tage, en onia libera tempo, kun la familio, ktp.
Oniaj libertempo kaj libera tempo limiĝas al konstante restado en lito. Ni ne rilatas al niaj amikoj aŭ havas iajn planojn. Ni pasigas la tutan tagon en lito sen leviĝi, krom por iri al la banĉambro.
Ni komencis havi subitajn humorajn svingojn. Oni sentas malĝojon aŭ malgajon kiam parenco vizitas onin aŭ kiam estas suna tago; kaj inverse, ni feliĉas, kiam ni havas pretekston por resti hejme kaj kuŝi en lito, kiel kiam neĝas aŭ oni havas rompitan aŭton.
Oni komencas obsedi pri ĉio, kio rilatas al nia lito: kuseno, litotukoj, ktp. Kaj ni ne povas eltiri el niaj mensoj la deziron kuŝi en ĝi. Ĉiufoje, kiam oni provas leviĝi el la lito, estas ia gravito, kiu tiras onin kaj ne lasas vin. Ŝajnas, ke onia volforto estas superregata. Kuŝi en lito donas al oni grandan komforton. Ĉi tio estas ĉar onia cerbo generis rekompencan ŝablonon, kiu implicas, ke ĉiufoje kiam oni kuŝiĝas, oni kaŝas dopaminon kaj aliajn substancojn, kiuj kaŭzas al oni intensan plezuron.
Psikologiaj simptomoj
Krom atenti la signojn, estas konsilinde observi onin mem kaj detekti ĉiajn nekutimajn simptomojn.
Ĉi tiuj estas iuj el la plej oftaj psikologiaj simptomoj kiam suferas klinomanio:
Malĝojo kaj manko de instigo: kiel ni jam menciis, la plej ofta karakterizaĵo de klinomanio estas la obsedo aŭ troiga deziro resti en la lito. Krome la persono komencas vidi la eksteran mondon malamike aŭ sen stimuloj, tiel ke li ne trovas motivon rilati al sia ĉirkaŭaĵo.
Traktado
Kiel ĉiu alia angora malordo, klinomanio kutime postulas psikoterapion por mildigi la simptomojn, ĝenerale de kognokonduta naturo. En la plej severaj kazoj eble necesas farmakologia interveno kun kontraŭaksaj aŭ kontraŭdepresiaj medikamentoj.
La ĉefa celo de kuracado estas certigi, ke pacientoj suferantaj de klinomanio povas reakiri kontrolon de sia vivo; tio estas, ke ili kapablas labori, interagi kun amikoj kaj familio, ktp. Resume konduki strukturitan kaj aŭtonoman vivon.
Asociitaj malordoj
Kvankam klinomanio estas konsiderata angora malordo mem, ĝiaj simptomoj povas aperi en aliaj mensaj malsanoj kiel depresio aŭ skizofrenio.
La emo resti en lito senfine ofte okupas la finan periodon de iuj netraktitaj depresiaj pacientoj. Klinomanio prezentiĝas kiel unu pli misadapta simptomo, kune kun aliaj simptomoj karakterizaj por depresio, kiel kolero, persista malĝojo, anhedonio (nekapablo sperti plezuron) aŭ ofta ploro.
Klinomanio kaj disanio: diferencoj
Disanio estas psikologia malsano, kiu kaŭzas, ke homoj, kiuj suferas ĝin, konfuziĝas kiam ili vekiĝas, montrante signojn de ĝenerala kolero kaj specife kolero pro devo leviĝi.
Ĉi tio okazas, ĉar iliaj korpoj petas ilin dormi pli kaj plilongigi la tempon, kiam ili ripozas sur la lito, konsciante samtempe, ke venis la tempo leviĝi kaj ekiri.
Ĉi tiu fakto generas eĉ pli da frustriĝo, kiu pliiĝas ĉar, laŭ la spertuloj, ĉi tiu manko de ripozo rilatas al manko de instigo (por laboro, familio, personaj kialoj, ktp.), Kiu eĉ pli malfaciligas eliri de la litotukoj.
Laŭ spertuloj, disanio estas kreskanta malordo pro la ŝanĝo de la dormaj kutimoj, kiujn oni havas: ĉiufoje kiam oni enlitiĝas poste kaj, ĝenerale, oni faras tion post esti elmetitaj al ĉiaj ciferecaj ekranoj kiel poŝtelefonoj kaj tabulkomputilo, kiun eĉ pli malfaciligas endormiĝi.
Malgraŭ la fakto, ke disanio ne estas konsiderata malsano per si mem, kiel okazas kun klinomanio (kiu estas traktata kiel angora malordo), gravas solvi ĉi tiun problemon kiel eble plej baldaŭ, por ke ĝi ne daŭru laŭlonge de la tempo: Ekzemple dormi sufiĉe da horoj por ke la korpo ripozu sufiĉe ĝis tiam kiam la vekhorloĝo sonas kaj ekellitiĝas onin.
1318 Nerina
1318 Nerina estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de genro de floro Nerina (el la familio de la Amarilidacoj).
Lojing
Lojing estas en la subŝtato de Kelantano, Malajzio.
29687 Mohdreza
29687 Mohdreza estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nurul MohdReza, kiu gajnis en 2013 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Union Colony Charter School de Greeley (Koloradio, Usono).
5384 Changjiangcun
5384 Changjiangcun estas malgranda malhela hungaria asteroido de la interna asteroida zono; malkovrita la de la ĉina astronomo Zhang Jiaxiang elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo "Changjiangcun" en provinco Ĝjangsuo. Ĉar "Chang Jiang" estas ankaŭ la oficiala nomo de la rivero Jangzio, la loĝanto de ĉi-tiu vilaĝo klopodas diskonigi ĝin kiel "Floro de la Jangzio".
10510 Maxschreier
10510 Maxschreier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Max Schreier (1907 — 1997), kiu migris en 1938 de Vieno (Aŭstrio) al Bolivio, kie li fariĝis gvidanto en la studo de astronomio. Fondinto de la observatorioj de Santa Ana del Yacuma kaj de Patacamaya, li estas precipe bona konata pro sia libro Einstein visto desde los andes bolivianos..
Lüsslingen-Nennigkofen
Lüsslingen-Nennigkofen estas komunumo en la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,008 loĝantojn je la 1-an de januaro 2013.
Geografio
La komunumo Lüsslingen-Nennigkofen situas sude de la montoĉeno Bucheggberg ĉe la norda bordo de la rivero Aro okcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lüsslingen kaj Nennigkofen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,81 km², de kiuj 23,0% estas kovritaj de arbaro, 61,5% servas por agrikulturo kaj 9,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lüsslingen-Nennigkofen limas en nordo al Bellach, en oriento al Biberist, en sudoriento al Lohn-Ammannsegg, en sudo al Lüterkofen-Ichertswil, en okcidento al Leuzigen (BE), kaj en nordokcidento al Selzach.
Trafiko
Tra Lüsslingen-Nennigkofen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Soloturno al Lyss. La komunumo disponas aliron al la nacia aŭtoŝoseo A5 de Bielo al Soloturno, kiu pasas tra ĝia teritorio. La 4-an de decembro 1876 estis inaŭgurita la fervojlinio de Soloturno al Lyss, kiu posedis stacidomon en Lüsslingen. Intertempe la fervojlinio ne plu funkcias por la personotrafiko kaj la trajnlinio estis anstataŭigita per poŝtaŭtolinio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Nennigkofen datiĝas el la jaro 1392 kiel Nennikofen kaj Nennikoven. Ekzistas mencioj pri du hodiaŭ ne plu ekzistantaj vilaĝoj sur la komunuma teritorio, nome Hächelkofen el la jaro 1342 kiel hechlikofen kaj Bützingen el la jaro 1440 kiel Buettigen kaj 1460 kiel butzingen. Dum mezepoko Nennigkofen apartenis al la Senjorujo Bucheggberg. Dum la cetere Senjorujo Bucheggberg estis akirita en la jaro 1391 de Soloturno, Nennigkofen kaj Lüsslingen restis ĝis 1539 sub regado de Berno kaj nur tiam estis konceditaj al Soloturno. La alta jurisdikcio pri Nennigkofen ankoraŭ ĝis la Helveta Revolucio de 1798 apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen. Dum la Helveta Revolucio civitanoj de Nennigkofen, la tiel nomitaj partiotoj apartenis al la ribeloj, kiuj subtenis la trubojn de Napoleono, kiuj liberigis la popolon de la dependaj teritorioj de la jarcenta servuteco de la malnova Svisa Ĵurkomunumo.
La unua skriba mencio de la vilaĝo datiĝas de 1251 je la nomo Luslingen. Poste troveblas la nom-formoj Livslingen (1275), Lüsselingen (1343) kaj Lüsslingen (1555). La nomo devenas de la malnov-germana persona nomo Liuzilo kaj signifas en kombino kun la sufikso -ingen "ĉe la homoj aŭ anoj de Liuzilo". De la mezepoko Lüsslingen apartenis al Buchegg, kiu estis parto de la landgrafa teritorio "Kleinburgund". Malsame kiel la aliaj vilaĝoj de Buchegg Lüsslingen en 1391 restis ĉe Berno kaj nur en 1539 post la reformacio transiris al Soloturno.
Esperanto kaj Ido
Inter Idistoj, sed ankaŭ Esperantistoj Lüsslingen estas konata, ĉar tie ĉi laboris kiel pastro Friedrich Schneeberger (1875-1926, en Lüsslingen de 1907 ĝis sia devigita demisio en 1925), Esperanto-pioniro, kiu en 1908 transiris al Ido kaj funkciigis la "Ido-kontoron" en la pastra domo.
Pál Jankó
Pál Jankó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jankó Pál, ekster Hungarlando plej ofte Paul de Janko, estis hungara pianisto kaj inventisto. Li estis Esperantisto, sed poste fariĝis idisto, kaj disvolvis agadojn en tiu movado.
Biografio
Pál Jankó studis pianludadon en Vieno de Anton Bruckner, poste matematikon kaj pianludadon en Berlino en la lernojaro 1881 de Hermann von Helmholtz. En 1882 Jankó akiris patenton pri nova piano, kie la klavaroj estis terase en ses vicoj. Ties avantaĝo estis tio, ke distancoj inter la oktavoj estis pli mallongaj, eĉ la nova piano havis pliajn efektojn. Li faris propagandajn vojaĝojn prezentante la pianon en koncertoj. En 1905 en Vieno societo formiĝis pri la nova piano, en la sekva jaro oni komencis instrui la novan sistemon en Berlino, tamen la piano ne disvastiĝis. Norvega pianisto Tekla Nathan Bjerke estis lernanto de Jankó kaj ludis multajn koncertojn en Norvegio uzante tiun instrumenton.
Jankó akiris postenon en Vieno, iom poste en 1892 li ekhavis postenon en banko en Konstantinopolo, kie li disvolvis inventojn pri fotado kaj li ellaboris proponon por reformo de la turka skribo. Li okupiĝis ankaŭ pri internaciaj lingvoj. En 1904 li prenis la turkan ŝtatanecon.
Li estis unu el la pioniroj de Ido. En la 16-a de aŭgusto 1909, okaze de l' unua elekto, kiu establis la Ido-Akademion, li iĝis akademiano kaj restis tiu ĝis sia morto. En la jaroj 1912-1913 li estis sekretario de l' Akademio.
Dum sia idistaj jaroj li loĝis kaj laboris ne plu en Aŭstrio-Hungario sed en Turka Imperio. Jankó kreis la nunan Ido-stelon (simbolo de Ido), blankan stelon ses-pintan je helblua fono. En 1922 la tiel-nomita "Janko-stelo" anstataŭigis la malnovan ses-pintan stelon.
Li ricevis premion (medalon) en 1893.
Béla Inkey
Béla Inkey [inkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Inkey Béla estis hungara geologo, agrogeologo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1887).
Béla Inkey naskiĝis la  1847 en Hungara reĝlando, en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1921 en Szombathely.
Biografio
Béla Inkey frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Pozsony. Li eklaboris en la ministerio, sed post monatoj li plulernis en Freiberg kaj en 1874 li ricevis diplomon pri geologio. Komence li faris geologiajn esplorojn enlande, poste en Serbio, Grekio, Osmana Imperio, Albanio. En 1891 li okupiĝis pri geologio rilate al agrario en Germanio. Hejmenveninta kiel ĉefgeologo faris la saman laboron.
Ottó Varga
Ottó Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Ottó estis hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1950, ordinara en 1965) de Hungara Scienca Akademio.
Ottó Varga naskiĝis la  1909 en Szepetnek. Li mortis la 1969 en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Varga frekventis universitatojn en Vieno kaj Prago. Li doktoriĝis en 1933. Post okupe de Prago fare de Tria Regno li ekinstruis en Universitato Kolozsvár en rango privata profesoro, ekde 1942 li instruis ankaŭ en universitato de Debrecen, kie li ricevis la rangon publika ordinara profesoro en 1948. En 1949 li fondis fakrevuon Publicationes Mathematicae kune kun Alfréd Rényi kaj Tibor Szele. Inter 1958-1967 li estis katedrestro en teknika universitato en Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri la integrala geometrio. Li ricevis premion Kossuth en 1952, pli frue en 1944 ankaŭ alian malpli gravan premion.
Pietracamela
Pietracamela estas komunumo de Italio.
Horní Jasenka
Horní Jasenka estas granda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vsetín en distrikto Vsetín. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de urbocentro de Vsetín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 278 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Jasenka situas en katastra teritorio Jasenka kun areo 9,418 km². Trafluas tra ĉi tie rojo samnomata rojo, alfluanto de rivero Vsetínská Bečva.
Frank Kasper
Frank Kasper naskiĝis en 1960 en Altenburg, urbo de eks-GDR. Li iĝis idisto en 1972 post diskurso de s-ro Eberhard Scholz favora al Ido antaŭ grupo de junuloj. Li rompis siajn rilatojn kun la Idistaro dum la 1980-a jaroj, ĉar li iĝis profesia militisto kaj rilatoj kun la ekstera mondo estis malpermesataj al soldatoj en GDR. En 1989 post la disfalo de la Berlina muro, li vizitis Heidi Neussner, (fama idistino kaj poetino) kaj reprenis Idan aktivecon. Li ankaŭ poste lernis Esperanton, sed sen lasi Idon. Ekde 2001, li organizis multajn Ido-konferencojn: Nürnberg (2001), Krakow (2002), Grossbothen (2003) kaj Kiev (2004). En 2001 li iĝis prezidanto de la GIS (Germana Ido-Societo). Per lia agado li sukcesis favori la elekton de Hans Stuifbergen kiel prezidanto de ULI (Uniono por la Linguo Internaciona) en 2004. Frank Kasper estas tre aktiva Idisto kaj ankaŭ Esperantisto.
Nederlanda Hindio
Nederlanda Hindio (Nederlands(ch)-Indië, Hindia Belanda) estis kolonio de Reĝlando Nederlando en la Hindia Insularo.
Historio de nederlanda ĉeesto
Nederlandanoj ĉeestis en la India Insularo ekde la fino de la 16-a jarcento. En 1602 la Nederlanda Orient-hinda Kompanio establiĝis kaj administris la regionon ĝis 1799. Ekde 1798, la nederlanda registaro ekadministris Nederlandan Hindion. De la 19-a de aŭgusto 1816 la nomo Nederlanda Hindio (Nederlandsch-Indië) oficialiĝis. Nederlanda Hindio estis la plej profitdona el la nederlandaj kolonioj.
La Japana okupado de Nederlanda Hindio estis la periodo en la Dua Mondmilito dum kio la trupoj de la Japana imperia armeo okupis la kolonion Nederlanda Hindio, post kiam je la 9-a de marto 1942 la kapitulaco de la Reĝa nederlanda hindia armeo (KNIL) estis subskribita en Kalidjati ĉe Bandung fare de generalo Hein ter Poorten.
En 1949 la kolonio sendependiĝis kaj iĝis Indonezio. Ĝis 1962 la plej orienta parto, Nederlanda Nov-Gvineo, restis kolonio de Nederlando.
Nederlanda hindia literaturo
"Op reis in Nederlands-Indië" (nederlanda por 'Vojaĝante en Nederlanda Hindio') estas la titolo de temonumero pri la revuo Indische Letteren (Hindiaj literaturoj) en kiu ses esploristoj verkis pri nekonataj vojaĝrakontoj aŭ nekonataj aspektoj de konataj vojaĝrakontoj rilate al la Indioj. Tio rezultis en kvin fascinaj artikoloj interalie de Emma Hooghwinkel pri "Ŝargita heredaĵo en Batavio. Kvar vojaĝantoj pri imperiismo kaj (kontraŭ)koloniismo dum la intermilita periodo" kaj de Nick Tomberge pri "Gastejoj kaj hoteloj, pensioj kaj pasanggrahanoj. Eŭropaj loĝejoj en Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj".
Esperanto en Nederlanda Hindio
Traktas la historion de Esperanto en Nederlanda Hindio la Enciklopedio de Esperanto (EdE) en 1933, la Internacia Centra Komitato (ICK) ekde 1929 kaj Heidi Goes ekde 2009. Goes verkis la histori-sciencan artikolon 'The Esperanto movement in the Dutch East Indies and Indonesia ' (angle) en 2015 kaj artikoletojn pri la temo en Fenikso en 2017.
La du unuaj esperantistoj en Nederlanda Hindio ambaŭ laboris en Orienta Javo. Ili estis L. Keidel en Kandangjati Kulon en 1902 kaj G. van der Noordaa en Surabajo en 1903. Laŭ la statistiko de Johannes Dietterle en 1928, esperantistoj troviĝis el 22 lokoj.
En raportoj de ICK oni trovas:
Holešov
Holešov estas urbo kiu situas de distrikto Kroměříž en orienta Ĉeĥio. Ĝi enhavas.
Esperanto
Holešov estas loko, kie naskiĝis Antonie Janalíková, Alena Růžičková-Pavlínová kaj Theodor Čejka.
Partneraj urboj
Inter alie
Dorlisheim (stacidomo)
Dorlisheim estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Dorlisheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Sélestat - Saverne (111000).
MC (muziko)
La MC - mallonge por "mastro de ceremonio" aŭ angle Master of Ceremonies vire aŭ Mistress of Ceremonies virine - en Anglalingvio ĝenerale estas la prezentisto de publika evento. Ekde la 1970-aj jaroj la vorto pli kaj pli specife uziĝis por la parolkantisto de repmuziko respektive hiphopmuziko.
Origine la angla termino Master of Ceremonies cetere venis el la katolika eklezio, en kiu laŭ angla lingvouzo la Master of Ceremonies aŭ ceremoniestro respondecas pri la organizado de meso.
Great Blue Limestone
Great Blue Limestone (la angla por "granda blua kalkoŝtono") estas geologia formacio en Utaho. Ĝi konservas fosiliojn tiel frua kiel la Karbonio.
Herso
La herso aŭ falkrado estas krado uzanta por fermi pordon. Ĝi ŝoviĝas en vertikalaj foldoj, per vinĉo aŭ kontraŭpezo. Tiu ĉi aparato estis ofte uzita je la eniro de kastelo dum Mezepoko. La malsupro de la krado estas ofte garnita de pintoj.
Distrikto Neunkirchen
La distrikto Neunkirchen estas unu el ses administraj distriktoj en la germana federacia lando Sarlando. Ĝia administra sidejo estas la urbo Ottweiler.
Najbaras la distriktoj Sankt Wendel norde, Kusel oriente, Saarpfalz kaj la Regiona Ligo Saarbrücken sude kaj al la distrikto Saarlouis okcidente.
Geografio
La distrikta teritorio grandparte apartenas al monetetara pejzaĝo dominita de la riveroj Saro kaj Nahe.
Historio
La distrikta teritorio pli-malpli identas kun la ofica teritorio "Amt Ottweiler" de la historia graflando Saarbrücken. Post la Viena Kongreso la graflando estis donita al administrado de la fora reĝlando Prusio. Dum 1816 la administristoj de Prusio dividigis siajn provincojn en distriktarojn kaj distriktojn - tiel ekestis la distrikto Ottweiler ene de la distriktaro Trevero kadre de la prusia provinco Rejnlando. Post la Unua Mondmilito la Sarlando kaj kune la distrikto Ottweiler estis fortranĉita de la resta teritorio de la Germana Regno kaj ekde la jaro 1920 administriĝis de la Ligo de Popoloj. Dum 1946 la distriktaj limoj iom ŝanĝiĝis, kaj dum 1974 la teritorio estis renomumita "distrikto Neunkirchen". La distrikta administrejo tamen restis en Ottweiler. Ekde tiam la distrikto havas ĉefurbon en Neunkirchen kaj administran sidejon en Ottweiler. Post fino de administra reformo la distrikto ankoraŭ ampleksas 7 komunumojn, el inter tiuj 2 urboj. La plej granda distrikta urbo estas Neunkirchen, la dua plej granda urbo de Sarlando.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(unuopaj nombroj de loĝantoj laŭ la stato fine de decembro 2006)
Pasir Pekan
Pasir Pekan estas urbeto en Kelantano, Malajzio.
Bizen
Bizen estas urbo en Gubernio Okajama en Japanio, kio fondiĝis per statuto en 1971. La urbo havis loĝantaron de 28,030 en 2003. La areo estis 133.66 km² kaj la loĝdenso estis po 209.71 personoj por km². La 22-an de Marto 2005 la urbetoj Hinase kaj Yoŝinaga kunfandiĝis el distrikto de Wake al Bizen. Post la kunfandiĝo la areo iĝis 258.23 km². La loĝantaro tiam estis 41,954.
La urbo estas konata por la Bizen-yaki, la ceramiko de Bizen.
Bizen ankaŭ estas la naskiĝloko de la Japana kritikisto Hakuchō Masamune.
Geografio
Bizen situas oriente de Okajama apud la interna maro Seto.
White Pine Shale
White Pine Shale (la angla por "blanka-pino-skisto") estas geologia formacio en Utaho. Ĝi konservas fosiliojn tiel frua kiel la Karbonio.
Bizen
Geografio
Proksima de la urbo estas la Sanyō-ŝoseo. La Nacia Vojo 2 konektigas la urbon kun Ōsako kaj Kitakjūŝū. Aliaj proksimaj Naciaj Vojoj estas 250, 374 kaj 484. Estas fervojaj konektoj per la JP Okcident Sanyō-ĉeffervojo al Kobeo kaj Kitakjūŝū kaj per la JR Akō-fervojo al Aioi kaj Okajama.
Vidindaĵoj
En la urbo estas du budhismaj temploj, la Fukushō-ji kaj la Shinkō-ji.
Nerila krotonato
Nerila krotonato aŭ nerila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj nerolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nerila krotonato posedas 14 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Nerila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de nerilaj derivaĵoj.
Filobatoj
Filobatoj aŭ Phyllobates estas genro de venenaj sagetranoj indiĝenaj de Centra kaj norda Suda Ameriko, el Nikaragvo al Kolombio.
La genro de Filobatoj (Phyllobates) enhavas la plej venenan specion de rano, nome la ora venenrano (Phyllobates terribilis). Estas tipa de tiuj venenaj saget-ranoj, ke ĉiuj specioj estas tre brilkoloraj, kaj havas variajn gradojn de veneneco. Nur la specioj de Phyllobates estas uzataj de indiĝenoj de sudamerikaj triboj kiel fonto de veneno necesa por ties ĉas-sagetoj. La plej venena el la multaj venenaj alkaloidoj kiujn tiuj ranoj elsendas el ties haŭtoj estas la batraĥotoksino, sed ili sekrecias ankaŭ ampleksan nombron de aliaj venenaj komponaĵoj.
Cerna (Cinciș-Cerna)
Cerna (ĉinciŝ-ĉerna) (hungare: Cserna) estis vilaĝo en Rumanio sude de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 169 loĝantojn (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1446. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Pro la konstruo de la akvorezervejo Cinciș ĝia loĝantaro estis translokita al Cinciș.
Filobatoj
Taksonomio
Phyllobates (el antikva greka por "foligrimpanto") enhavis multajn el la specioj kiuj estas nune ene de la genro Ranitomeya. Tamen, ĝi nune ĝuste enhavas la jenajn ses membrojn:
Sarzens
Sarzens estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 82 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.