cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gulbene
Gulbene estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la nordoriento de Latvio. Ĝi estas ĉefurbo de distrikto Gulbene kaj situas en centre de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 97 km de Valmiera kaj 186 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
Ĝis la 13-a jarcento, Gulbene havis latgala kasteltumulo, kiu apartenis al la ŝtato Tālava. En 13-a jarcento lando estis konkerita fare de la krucistoj, kaj eniris la parton de Arkidiecezo de Rigo. La unua mencio de Gulbene estis en 1224.
Dum la regado de la Ĉefepiskopo de Rigo, Friedrich von Pernstein, en 1340 la Gulbene ŝtonkastelo (Schwanenburg) estis konstruita sur malnova trafikvojo proksimume duonvoje inter la kasteloj de Cesvaine kaj Alūksne. Jam komence de la Livonia Milito en 1559 post la venko en la Batalo de Tirza, Gulbene kastelo estis okupita de la trupoj de Ivano la 4-a. Dum kelka tempo la kastelo estis subigita al reĝo Magnus de Livonio, sed en 1577 ĝi denove falis en la manojn de la rusa armeo. Kiel aliloke en Vidzeme, rusaj soldatoj mortigis aŭ kaptis la plej grandan parton de la populacio en la Gulbene areo.
Post Livonia Milito, la teritorio de Gulbene venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando en 1566. Post nova longa milito, en 1629 Svedio konkeris regiono. Post la Granda Nordia Milito en 1721, Gulbene venis sub la kontrolon de la Rusia Imperio kaj apartenis al la Vidzeme (Livonia) provinco.
Ĝis la komenco de la 20-a jarcento, la urbo Gulbene ankoraŭ ne formiĝis, kaj la administra centro de Vecgulbene grandbieno situis en sia loko. La nuna loko de la urbo estis marĉa kaj ne estis konsiderita taŭga por vivi. Krome, la posedantoj de la grandbieno ne estis interesitaj pri kreado de konkuranta centro.
En 1903, la etŝpura fervojo Pļaviņas-Alūksne-Valka estis konstruita kaj la stacidomo en Gulbene, sed la unuaj loĝdomoj komencis aperi proksime de la stacidomo. En 1916-1917 larĝŝpura fervojo al Ieriķi sur la Riga-Valga linio estis konstruita.
Post la Unua Mondmilito, kiam la germana armeo retiriĝis, la fortoj de soveta Latvio, establitaj en la oriento de Latvio, prenis potencon en Gulbene. La 31-an de majo 1919, la latvaj, estonaj kaj danaj trupoj kune okupis la setlejon kaj transdonis ĝin al la administrado de la Respubliko de Latvio.
En 1930 en Gulbene loĝis 3 574 homoj - latvoj 86 %, rusoj 6 %, poloj 3 % kaj judoj 2 %, el kiuj luteranoj 77 %, katolikoj 10 %, ortodoksoj 10 %, judoj 2 %.
Dum la Dua Mondmilito, en la somero de 1944, Gulbene estis en la frontzono, kaj parto de urbo estis detruitaj en bataloj.
Geografio
Geografie, ĝi situas en la Gulbene montetoj de la Alūksne altebenaĵo. La averaĝa aera temperaturo estas −7 - -7,5 °C en januaro kaj - +16,5 - +17,5 °C, en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare. La averaĝa daŭro de la senfrosta periodo estas ĉirkaŭ 135 tagoj.
Vidindaĵoj
La komplekso de Vecgulbene grandbieno (Alt-Schwanenburg) en la suda parto de la urbo estis formita proksime de la mezepoka kastelo de Gulbene. La konstruaĵoj de la grandbieno, kiuj pluvivis ĝis la nuntempo, estis konstruitaj en la 19-a kaj 20-a jarcento, kiam la grandbieno estis posedata fare de baronoj Wolf.
La komplekso inkludas du kastelojn - Gulbene Blanka kastelo (romia stilo) kaj Gulbene Ruĝa kastelo (novgotika stilo, nun parto de la lernejkonstruaĵoj).
Ambaŭ kasteloj estis fajrodetruitaj dum la ribelo de 1905, sed poste estis parte reestigitaj kaj rekonstruitaj. Ĝis hodiaŭ, pluraj partoj de la grandbiena parko kaj farmkonstruaĵoj pluvivis.
Chris Martin
Christopher Anthony John "Chris" MARTIN (naskita la  en Exeter) estas brita kantisto-kantoverkisto, muzikisto kaj membro de la grupo Coldplay. Li estas konata ankaŭ pri sia aktivado en kampanjoj poro justa komerco kaj kontraŭ malriĉo kaj malsato en la mondo.
NGC 7501
NGC 7501 (aliaj indikoj — MCG 1-59-7, ZWG 406.8, NPM1G +07.0509, PGC 70619) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Linio Aojmori
Linio Aojmori (青い森鉄道線 [aoimori tecudō sen]) estas linio de Fervojo Aojmori. Ĝi etendiĝas je 121,9 km de Sannohe ĝis Aomori.
Alexandre Astier
Alexandre  [] (naskiĝis ) estas franca aktoro, komponisto, reĝisoro, muntisto, scenaristo, humuristo kaj verkisto.
Li estas ĉefe konata pro tio, ke li estas la kreinto kaj ĉefaktoro de la televida serio Kaamelott.
Biografio
Alexandre Astier estas la filo de Lionnel Astier kaj Joëlle Sevilla, kaj la duonfrato de Simon Astier, kies patrino estas Josée Drevon. Ili ĉiuj estas aktoroj, kaj aktoris en Kaamelott.
Bénarville
Bénarville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bénarvilais.
NEOS
NEOS - Das Neue Österreich (tradukite: La nova Aŭstrio) estas liberala partio de Aŭstrio, fondita en 2012.
Ĉe la baloto por la Nacia Asembleo en la 29-a de septembro 2013, kiam la partio unuafoje kandidatis, la partio sukcesis trapaŝi la mininumam limon de 4 % de la voĉdonoj kaj sendos deputiton en la parlamenton.
Chornice
Municipo Chornice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, en valo de rivereto Jevíčka, 5 km norde de urbo Jevíčko. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo Chornice, en pasinteco ankaŭ Kornice (Kornitz) ekestis en tempo de t.n. germana koloniigo en la 13-a jarcento. La unua mencio pri ĝi devenas el la jaro 1258. La regiono estis prisetlita multe pli frue, pri kio atestas trovaĵoj el neolitiko (3000 jaroj a.Kr.) el bronzepoko (900 jaroj a.Kr.) kaj de luzacia kulturo el tempo de kulturo de cindrournaj kampoj (700 jaroj a.Kr.).
Post la jaro 1323 la vilaĝo apartenis al sinjoroj el Lipá, post la jaro 1402 al sinjoroj el Kunštát kaj post la jaro 1418 al sinjoroj el Boskovice. Dum la husanaj militoj la vilaĝo estis detruita kaj renovigita nur en la fino de 15-a jarcento. Tiam la vilaĝo estis havaĵo de la urbo Moravská Třebová.
Ĝis la jaro 1945 la loĝantaro estis plejparte germana kun forta ĉeĥa minoritato. Post la jaro 1945 la vilaĝo estis nove prisetlita.
Preĝejo
La plej signifa memorindaĵo en la vilaĝo estas gotika preĝejo de Sankta Adalberto. Ĝi estas dunava, norde kun apogpilieroj, sude barokigita. La presbiterejo estas poligona kun apogpilieroj, inter kiuj estas arkadoj. Sur okcidento estas giganta kvaretaĝa plena turo, en la plej supera etaĝo kun pintarkaj fenestroj. Tegmento de la turo estas malsimpla piramido kun turetoj sur flankaj kantilevroj. Sur suda flanko de la turo estas cilindra alkonstruaĵo kun spirala ŝtuparo.
La suda vando ekstere estas membrigita per lizenoj. Sur suda flanko troviĝas kvadrata antaŭĉambro kun toskanaj pilastroj. Antaŭ la enirejo estas statuo de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1754 kaj ŝtona krucifikso sur obelisko kun statuoj de Kalvario el la jaro 1798.
La ĉefa navo estas volbita per tri kampoj de kruca volbo, la flanka navo estas volbita barele kun segmentoj kun fresko de Espero de mortintoj. La presbiterejo havas du kampojn de kruca volbo kaj konĥon. La ĥorejo estas ligna, pseŭdogotika.
Eoin O'Duffy
Eoin O'Duffy (en irlanda: Eoin Ó Dubhthaigh); (20-an de oktobro de 1892 - 30-an de novembro de 1944) estis sinsekve Teachta Dála (TD) (nome estro de la Irlanda Respublika Armeo), la dua komisiito de la polico Garda Síochána, ĉefo de la Nacia Asocio de Kamaradoj de la Armeo kaj poste unua estro de la politika partio Fine Gael (1933-1934), antaŭ estri la Irlandan Brigadon kiu luktis en la flanko de la generalo Francisco Franco dum la Hispana Enlanda Milito, kie ĝi apenaŭ gravis pro maldisciplino kaj estis resendita al Irlando fare de Franco jam en 1937. Foje li memproklamiĝis "al tria homo plej grava de Eŭropo" post Adolf Hitler kaj Benito Mussolini.
Chornice
Preĝejo
La ĉefa altaro estas pseŭdoromanika el la fino de 19-a jarcento, en apuda navo estas klasikisma altaro portala, kolona kun statuoj de Sankta Zaĥarja kaj Sankta Elizabeto el skolo de J. Pacák kaj de lignoskulptaĵo de Madona en pinjono el la jaro proksimume 1500. La baptujo estas gotika ŝtona. En la ĉefa navo estas valoraj plastikaĵoj barokaj Ecce Homo de la 17-a jarcento kaj de Sankta Adalberto el la unua duono de 18-a jarcento kaj rokoka statuo de Sankta Maria. En flanka navo estas malfrubaroka krucifikso de Pacák-skolo.
Alesia
Alesia estas nomo de gaŭlaj urbo kaj opidumo, kie okazis en 52 a.K. batalo kaj sieĝo. Ĝi estis temo de abunda debato pri situigo de Alesia. Ekzistas arkeologia loko de Alesia, kiun kuranta projekto integras en MuséoParc Alésia.
Reference al tiu historia okazaĵo, la nomo estis donita al:
Kantono DeKalb (Georgio)
Kantono DeKalb (angle DeKalb County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 686 712 loĝantojn, kaj en 2006 ĝi enhavis 723 602. La kantona ĉefurbo estas Decatur, Georgio.
Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio
La Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio (High Representative of the EU for Foreign Affairs and Security Policy, Haut représentant de l'Union pour les affaires étrangères et la politique de sécurité, Hoher Vertreter der EU für Außen- und Sicherheitspolitik) estas ofico kadre de la komuna ekstera kaj sekureca politiko (KESP) de la Eŭropa Unio (EU). La oficico estas signo pri la volo de la EU-membroŝtatoj, al la ekstero havi kaj montri unuecan politikan pozicion en temoj de monda politiko. La alta reprezentanto kune kun la prezidanto de la Eŭropa Konsilio kaj la prezidanto de la Eŭropa Komisiono ekstere reprezentas la Union. Al la pozicio de la alta reprezentanto subordigita estas strategia plana teamo kaj frue averta teamo, armea grupo kaj komuna krizocentro de la Unio. Ankaŭ la "ĝenerala direktoraro pri eksteraj rilatoj" (RELEX) de la Eŭropa Komisiono kun la EU-delegacioj en ŝtatoj ekster la Eŭropa Unio kunlaboras kun la alta reprezentanto.
Ekde la 1-a de decembro 2019 la hispana kataluna politikisto Josep Borrell plenumas la postenon.
Laŭ la traktato de Lisbono, kiu momente estas en proceso de ratifikiĝo, la posteno de la alta reprezentanto estu kunigita kun tiu de la "komisaro pri eksteraj rilatoj kaj eŭropa najbareca politiko". La alta reprezentanto tiam respondecus pri la tuta ekstera politiko de la Eŭropa Unio inkluzive de la eŭropa najbareca politiko kaj samtempe estus vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono kaj prezidanto de la nove kreenda "Konsilio pri Eksteraj Rilatoj" de la EU.
Castelsarrasin (stacidomo)
Castelsarrasin estas franca stacidomo sur linioj - Sète-Ville kaj Castelsarrasin -, situanta en  Castelsarrasin, en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Sukavatio
Sukavatio estas la okcidenta pura lando, kreita de la budho Amitabo en Mahajana budhismo.
Castelsarrasin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Sophia Loren
Sophia Loren (realnome Sofia VILLANI SCICOLONE; naskiĝis  en Romo) estas itala aktorino.
1162 Lariso
1162 Lariso estas mezgranda, meze hela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Sophia Loren
Malkovrita en beleckonkursoj, ŝi — subtenate de sia onta edzo, la produktoro Carlo Ponti — rapide evoluis al unu el la plej popularaj filmaktorinoj de Italio.
1162 Lariso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Sophia Loren
Fine de la 1950-aj jaroj ŝi elprovis sin ankaŭ en Hollywood; filmpartneroj estis i.a. Cary Grant kaj Frank Sinatra. En la jaro 1961 Sophia Loren gajnis Oskaron pro sia ĉefrolo en la filmo La ciociara kaj 30 jarojn poste ŝi ricevis honoran Oskaron pro sia vivoverko.
1162 Lariso
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka urbo Lariso.
Sophia Loren
En 1994 ŝi kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
Kantono Dodge (Georgio)
Kantono Dodge (angle Dodge County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 19 171 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 19 574. La kantona ĉefurbo estas Eastman, Georgio.
Nova Mondo
Nova Mondo – difino enkondukita en periodo de Grandaj geografiaj malkovroj por nova malkovrita ĉeflando de Ameriko. Samtempe konataj de eŭropanoj ekde antikveco, kontinentoj de Eŭropo, Azio kaj Afriko oni komencis nomi ilin Malnova Mondo.
Pri la subjektiva termino Nova Mondo, uzita kaj uzata de kelkaj eŭropanoj pri Ameriko kaj Oceanio.
Osdorp
Osdorp estas kvartalo de Amsterdamo, Nederlando. Pli granda areo estis, el 1981 ĝis 2010, stadsdeel (kvartalo) de Amsterdamo kaj en 2010 ĝi estis kunigita en la nova kvartalo Amsterdam Nieuw-West.
Kvartalo
La kerna kvartalo de Osdorp estas centrita en la placo Osdorpplein kaj ties 150-vendeja centro. Ĉar la kvartalo Nieuw-West oficiale difinas kvartalecon, Osdorp estas fakte disigita inter la kvartaloj "Nieuw-West Midden" kaj "Osdorp West".
Iamaj kvartaloj
La iamaj kvartaloj de Osdorp enhavis la jenajn domarojn:
La kvartalo havis (fine de 2006) 45,627 loĝantojn kaj estis 11.3 km² laŭ grando.
Referencoj
52.36667°N, 4.78333°W
Neono
Neono estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Ne kaj atomnumero 10.
Neono (Ne) apartenas al la familia de la inertaj aŭ noblaj gasoj. Neono estas senkolora, senodora gaso. Ĝi ne reakcias facile kun aliaj substancoj. Oni uzas neonon por plenigi lampojn kaj lumajn signajn tubojn. La neona gaso formas luman bendon inter la du elektrodoj de neona tubo.
Historio
Neono estis malkovrita en 1898 fare de la britaj kemiistoj William Ramsay (1852–1916) kaj Morris Travers (1872–1961) en Londono. Neono estis malkovrita kiam Ramsay malvarmigis provaĵon de aero ĝis ĝi iĝis likvaĵo, tiam varmigis la likvaĵon kaj kaptis la gasojn kiam ili forbolis. La gasoj nitrogeno, oksigeno, kaj argono estis identigitaj, sed la ceteraj gasoj estis izolitaj en proksimume sia ordo de abundo, en ses-semajna periodo komenciĝanta ĉe la fino de majo 1898. Unue identigita estis kriptono. La sekva, post kiam kripto estis forigita, estis gaso kiu donis brilan ruĝan lumon sub spektroskopa senŝargiĝo. Tiu gaso, identigita en junio, estis nomita "neono," la greka analogo de la latina novum ("nova") proponita fare de la filo de Ramsay. La karakteriza brila ruĝa-oranĝa koloro elsendita de gasa neono kiam ekscitita elektre estis notita tuj. Travers poste skribis: "la ekflamo de purpura lumo de la tubo rakontis sian propran rakonton kaj estis vido por resti sur kaj neniam forgesi."
Dimitrij Rupel
Dimitrij RUPEL (n. la 7-an de aprilo 1946 en Ljubljano) estas slovena politikisto kaj estis ministro pri eksteraj rilatoj de sia ŝtato. Inter la 1-a de januaro 2008 kaj la 30-a de junio 2008 li laŭ la laŭvica slovenia prezidanteco de la Konsilio de la Eŭropa Unio estis la prezidanto de la konsilio de la Eŭropa Unio.
Rupel studis en la universitato de Essex (Britio), la universitato de Ljubljano (Slovenio) kaj la universitato Brandeis en Waltham (Masaĉuseco) (Usono).
Dum la jaro 1989 li estis inter la fondintoj de la „Slovenska demokratična zveza“ („Slovena Demokratia Ligo“), dum 1991 li elektiĝis prezidanto de tiu politika partio, kiu tiutempe ricevis la novan nomon „Demokratska stranka“ („Demokratia Partio“).
Inter la jaroj 1990 kaj 1993 Dimitrij Rupel estis la unua ministro pri eksteraj rilatoj de la moderna ŝtato Slovenio. Dum 1993 li elektiĝis parlamentano en la Nacia Konsilio de Slovenio, kaj dum 1994 urbestro de Ljubljano. Dum tiu jaro la plej multaj anoj de lia partio kaj ankaŭ li mem migris al la „Liberaldemokratia Partio de Slovenio“ (LDS). Kiam dum la jaro 1997 li deklariĝis ambasadoro de Slovenio en Usono, li redonis sian urbestran postenon. Dum la jaro 2000 li reprenis la postenon de ministro pri eksteraj rilatoj. Li restis en tiu pozicio ĝis la jaro 2004; lia posteulo iĝis Ivo Vajgl.
Rupel forlasis la „Liberaldemokratian Partion de Slovenio“ (LDS) kaj membriĝis en la opozicia „Slovena Demokratia Partio“. Kiam tiu partio gajnis en la parlamenta baloto de oktobro 2004, li rericevis la postenon de ministro pri eksteraj rilatoj. Kiel tiu li dum la jaro 2005 estis la oficanta prezidanto de la Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE). Post la venko de la socialdemokratia partio („Socialni demokrati“) en la parlamenta baloto, li transdonis la postenon de ministroj pri eksteraj rilatoj la 21-an de novembro 2008 al Samuel Žbogar.
Émile Driant
Émile Augustin Cyprien Driant (naskiĝis la 11an de septembro 1855; mortis la 22an de februaro 1916) estis franca naciista verkisto, politikisto, kaj armeoficiro. Li estis la unua altaranga mortinto kaze de la Batalo apud Verdun dum la Unua Mondmilito.
Biografio
Li naskiĝis en Neufchâtel-sur-Aisne en la regiono Pikardio, Driant gradiĝis el la militlernejo École Spéciale Militaire de Saint-Cyr kaj iĝis armeoficiro en 1877. Enirinta en infanterio, li aliĝis al la 4a Regimento de Zuavoj en Nordafriko kiel kapitano en 1886. En 1888 Driant edziĝis al filino de naciista Generalo Boulanger. Li pasis la jarojn 1892–1896 kiel instruito ĉe la militakademio Saint-Cyr, kaj el 1899–1905 komandis la 1an Batalionon de Ĉasistoj.
Li rezignis en 1906, ĉar malhelpis lian karieron lia polemika bopatro pro ties fortaj naciismo kaj katolika sento. Li dediĉis sin al ĵurnalismo kaj al politiko kaj estis elektita al la Ĉambro de Deputitoj kiel reprezentanto por Nancio en 1910. Driant dediĉis siajn klopodojn al plifortigo de la francaj defendejoj.
Verkado
En 1888 Driant ekverkis sian unuan fikcian militon (novelo pri "fikcia milito"), kiun li publikis uzante la pseŭdonimon "Capitaine Danrit". Tiu estis La Guerre de demain ("la morgaŭa milito"), enhavanta tri rakontojn: nome La Guerre en forteresse ("fortikaĵa milito"), La Guerre en rase campagne ("milito en malferma kamparo"), kaj La Guerre en ballon ("balona milito"). La agado ekas per La Guerre en fortresse, kiam venas informoj pri surpriza germana atako al Francion.
Driant verkis heroajn epizodojn, grandajn venkojn super la germanoj, kaj en la 1192 paĝoj de lia Guerre fatale: France-Angleterre ("la fatala milito: Francio-Anglio", 1902), nome totala venko super Britoj fare de la Francoj.
Driant eble verkis pliajn novelojn pri futuraj militoj ol ĉiu ajn alia verkisto antaŭ 1914. Li publikis tiom multe fikcion, kaj liaj rakontoj estis tiom longaj, ke post duonjarcento Pierre Versins diris en sia Encyclopédie de l'utopie et de la science fiction (1972) ke la cent paĝoj de Chesney de Battle of Dorking estis multe pli gravaj kaj rivelis, ol "miloj da blankoj paĝoj tagon post tago de nacia heroo de Francio" (Driant havis poŝtmarkon dediĉitan al li en 1956, Scott #788, Yvert et Tellier #1052).
Unua Mondmilito
Tuj post la komenco de la Unua Mondmilito en 1914 Driant estis realvokita al la Armeo kiel kapitano. Li ascendis al subkolonelo kaj ricevis estradon de du infanteri- batalonoj, nome la 56a kaj la 59a de ĉasistoj. Li pluhavis sian sidlokon en la Parlamento kaj estis, inter aliaj aferoj, engaĝita en la praredakto de la leĝaro por krei la Militkrucon 1914–1918.
En decembro 1915 li kritikis kontraŭ Joseph Joffre pro removo de artilerio kaj de infanterio el la fortikaĵoj ĉe Toul kaj Verdun por plifortigi aliajn areojn de la tiam senmova Okcidenta Fronto. Spite subtenon de la Militministro Joseph Gallieni, ne revenis trupoj aŭ kanonoj. Driant plendis, ke la areo estis minacata; Joffre neis tion.
Driant klopodis fari sian plej eblon la 21an de februaro 1916, kiam la Germana Armeco ekis amasan atakon kontraŭ la francaj trupoj en la sektoro de Verdun. Dum la francaj defendoj fadiĝis, la du batalionoj de Driant – 1,200 homoj totale – ekis senesperan defendon de Bois des Caures en Flabas. Sub lia estrado, la batalionoj sukcesis rezisti la germanan atakon ĝis posttagmeze de la venonta tago, helpante havigi la tempon kiun la Franca Stabanaro bezonis por sendi trupojn al la minacata sektoro. Kiam liaj batalionoj estis ĉirkaŭataj kaj la loko iĝis nedefendebla, Driant ordonis la survivantoj retiriĝi. Dum la retiro, li estis mortigita. Li estis konsiderata heroo inter francoj tiam, kaj li kaj liaj homoj estas ankoraŭ memorataj je ceremonio la 21an de februaro ĉiujare.
Li estis dekomence enterigita de la germanoj, kiuj ankaŭ sendis leteron al lia vidvino (tra Svisio) por certigi, ke li estis havinta plenajn militistajn honorojn. Li estis re-enterifita de la francoj kie li estis falinta en Bois des Caures, kie memormonumento nune staras por li kaj liaj homoj.
Persieno
Persieno estas ŝutro plejofte el ligno kun horizontalaj oblikvaj latoj. Ĝi multfoje estas fiksita per ĉarniroj ekster la fenestro por ŝirmi kontraŭ la suno. Oni povas iomete rigardi de interno eksteren sed ne inverse.
Eŭropa sovaĝa kato
Eŭropa sovaĝa kato (scienca nomo : Felis silvestris silvestris ) estas subspecio de la sovaĝa kato specio. Ĝi estas ofta en arbaroj en Okcidenta Eŭropo, Suda Eŭropo, Mezeŭropo kaj Orienta Eŭropo ĝis la Kaŭkazo. La subspecio estas loke formortinta en Skandinavio, Anglio kaj Kimrio.
Persieno
Tiaj sunŝirmiloj konsistas el horizontalaj aŭ vertikalaj strioj, kiuj haveblas en diversaj larĝoj, el aluminio, plasto aŭ ligno (diametro 16-25 mm). Ili estas fiksitaj je la interna flanko de la fenestrokadro. Tra regilo oni povas en centra loko regi la lamenojn por tralasi certan kvanton da lumo.
Eŭropa sovaĝa kato
En Francio kaj Italio, eŭropaj sovaĝaj katoj estas ĉefe noktaj, sed ankaŭ aktivaj tage se ili ne estas ĝenitaj de homa aktiveco.
Aspekto
Ĝia aspekto estas pli malfajna ol tiu de la dezertaj kaj domkatoj. Ĝia dika felo kaj grandeco estas apartigilo pro kiu la sovaĝaj kato kutime ne estas miskonata kiel domkato.
Historio
Sovaĝaj katoj oftis dum la eŭropa plejstoceno; kiam la glacio malpliiĝis, ili adaptiĝis al vivo en densa arbaro. Mal al la domkatoj, ili aktivas dumtage.
Konduto
Sovaĝaj katoj timemegas; ili klopodas forresti de homaj setlejoj. Ili vivas sole kaj havas teritoriojn po ĉirkaŭ 3 km2. En la plej multaj eŭropaj landoj ili iĝis tre maloftaj. Kvankam ili estas lauleĝe protektataj, ili ofte estas pafataj de ĉasistoj kiuj mise rekonas ilin kiel domkatojn. En Skotlando, intermiksado kun sovaĝiĝintaj katoj ankaŭ danĝerigas la sovaĝan populacion.
Emilia Pardo Bazán
Emilia, grafino de PARDO BAZÁN (naskiĝis en Korunjo la 16-an de septembro 1851 - mortis en Madrido la 12-an de majo 1921) estis hispana romanisto, gazetisto, eseisto, kaj kritikisto kiu enkondukis la naturalismon en Hispanujon.
Biografio
Fekunda verkisto, ŝi verkis kvardek unu romanojn, sep dramojn, du kuirlibrojn, pli ol 580 rakontojn kaj centoj da eseoj. Ŝi estis tre agema kaj oni povas diri ke ne estis publika ago en ŝia vivo en kiu ŝi ne partoprenis en unu formo aŭ alia.
Komenco
Ŝi estis filino de riĉa nobela galega familio en Hispanio. La patro estis la grafo José Pardo Bazán, titolo kiun ŝi heredis en 1890, kaj la patrino estis Amalia de la Rúa. Estis la patrino kiu instigis ŝin legi kaj je la aĝo de 9 jaroj ŝi jam komencis interesiĝi pri verkado. Krom la domo en la strato Tabernas, la familio posedis du aliajn loĝejojn, unu proksime al Sanŝenŝo (en la hispana Sanxenxo), vilaĝo de fiŝistoj, kaj la alia ekster La Coruña, en la Pazo de Meirás. En la gepatra biblioteko ŝi havis aliron al multaj kaj diversaj legaĵoj. Ŝi deklaris ke ŝiaj preferataj libroj tiam estis Don Quijote, la Biblio kaj Iliado. En la domo de La Coruña ŝi ankaŭ legis La conquista de México (La venko de Meksikio) de Antonio de Solís y Ribadeneyra kaj Paralelaj Vivoj de Plutarko. Fascinis ŝin la libroj pri la franca revolucio. Kiam la familio iris al Madrido dum la vintroj Emilia frekventis francan kolegion protektitan de la reĝa familio. Tie ŝi trovis enkondukon al la literaturaj verkoj de Jean de la Fontaine kaj Jean Racine. Kiam ŝi estis dek du jaraĝa la familio decidis resti en La Coruña dum la vintroj kaj tie ŝi studis kun privataj instruistoj. Ŝi fuĝis de la kutima ina edukado kaj rifuzis ludi pianon kaj preni muziklecionojn. Ŝi dediĉis sian tutan tempon al sia vera pasio kio estis la legado.
Ŝi translokiĝis al Madrido en 1869, je la aĝo de 18, unu jaro post edziniĝi kun José Quiroga. Ankaŭ ŝiaj gepatroj translokiĝis al Madrido kiam José Pardo estis nomita parlamentano, sed tiu baldaŭ seniluziiĝis pri politiko kaj la tuta familio foriris al Francio. Ili vojaĝis tra Eŭropo (Anglujo, Francujo, Germanujo) kaj Emilia lernis la anglan kaj germanan. Diligenta leganto de la hispanaj klasikuloj ŝi ankaŭ interesiĝis pri literaturaj novaĵoj el eksterlando kaj ŝi fariĝis konata kiel verkisto per Studo kritika pri la verkoj de pastro Feijoo (1876), per kio ŝi gajnis premion konkurante en tiu konkuro kun Concepción Arenal. En la sama jaro naskiĝis ŝia unua filo al kiu ŝi dediĉis libro de poemoj kun la titolo Jaime, eldonita de Francisco Giner de los Ríos. En 1879, samtempe kun la naskiĝo de ŝia unua filino Blanca, ŝi publikigis ŝian unuan romanon Pascual López, autobiografio de medicinstudento kiu estas influita de la legado de Pedro Antonio de Alarcón kaj de Juan Valera. En tiuj verkoj ŝi ankoraŭ ne havis la stilon kiu evidentiĝos en la venonta jardeko. Per Un viaje de novios (1881), publikigita en la jaro en kiu naskiĝis ŝia lasta filino Carmen, kaj per la verko La tribuna (1882), komencis ŝia evoluo al nuancita naturalismo.
Matureco
En 1882 en la gazeto La Época, ŝi komencis publikigon de serio da artikoloj pri Émile Zola kaj la eksperimenta romano. Tiuj artikoloj estis poste kompilitaj en volumo La cuestión palpitante (1883), kio estis taksita kiel unu de la ĉefaj impetoj al la naturalismo en Hispanujo. Tiu libro kaŭzis grandan skandalon tiel ke ŝia edzo hororigita pro la situacio postulis ke ŝi ĉesu verki kaj publike malagnosku ŝiajn verkojn. Ŝi ne faris tion, sed kontraŭe decidis separiĝi de ŝia edzo du jarojn poste en 1884. En tiu jaro ŝi publikigis La ama joven, kiu temis pri geedzaj krizoj. Benito Pérez Galdós, kiu tiam estis proksime al naturalismo, komencis amrilaton kun ŝi kio daŭris pli ol dudek jaroj. Spite de tio, ŝi perfidis lin per fulminaj amrilatoj kun junuloj kiel Lázaro Galdiano kaj Narcís Oller, pri kio ŝi estis pardonita. La naturalismo de Pardo Bazán, kiel tiu de Galdós, spegulante la ideologiajn literaturajn principojn de Zola, emfazis la rilaton de la franca skolo kun la hispana kaj eŭropa realisma tradicio, kio neniam abomenis ĝian katolikismon eĉ se ĝi agnoskis la ideologiajn bazojn de la socia kaj darvinisma determinismo.
Peter John Stang
Peter John STANG, laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli mallonge) Stang Péter estas hungardevena-germana-usonana kemiisto, profesoro, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio en (2007), membro de Usona Nacia Akademio de Sciencoj, membro de Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj.
Emilia Pardo Bazán
Matureco
De ŝiaj eseaj verkoj notindas La revolución y la novela en Rusia (1887), Polémicas y estudios literarios (1892) kaj La literatura francesa moderna (1910), en kiu ŝi notigas la novaĵojn de la jarcentofino en Eŭropo. La naturalisma metodo atingis la pinton en Los pazos de Ulloa (1886-1887), ŝia majstroverko, kortuŝa pentraĵo de la dekadenco de la kampara galega mondo kaj de la aristokratio, temoj daŭrigitaj en La madre naturaleza (1887), fikcia naturalisma rakonto kio kontraŭe al la verkoj de José María de Pereda, demonstras ke la instinktoj kondukas al peko. En 1888 ŝi vizitis en Venecio la karlistan pretendanton al la hispana trono; la artikoloj kiujn ŝi skribis pri tio kontribuis al la fortranĉo de Karlismo.
Peter John Stang
Peter J. Stang naskiĝis la  en Nurenbergo.
Komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio
La komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio diferencigendas de la komuna komerca politiko kaj la evoluiga politiko de la Eŭropa Unio.
Emilia Pardo Bazán
Matureco
La verkoj Insolación (1889) kaj Morriña (1889) demonstras naturalistajn ideologion kaj estetikon. Poste en 1890 je la tempo de la morto de ŝia patro pligraviĝadis simbolismo kaj spiritismo, kio evidentiĝis en Una cristiana (1890), La prueba (1890), La piedra angular (1891), La quimera (1905) kaj Dulce sueño'' (1911). La sama evoluo montriĝas en ŝiaj rakontoj kaj raportoj kolektitaj en Cuentos de la tierra (1888), Cuentos escogidos (1891),Cuentos de Marineda (1892), Cuentos sacroprofanos (1899), kaj aliaj. Emilia Pardo Bazán uzis la heredaĵon de ŝia patro por krei revuon por kiu nur ŝi sole verkis, El Nuevo Teatro Crítico, nomo kiu elvokas la verkon de Benito Jerónimo Feijoo.
Peter John Stang
Biografio
Peter J. Stang devenis el varia hungara-germana familio. Li frekventis mezlernejon en Budapeŝto, kiun interrompis la Hungara revolucio de 1956. Li disidis al Usono ricevinta ŝtatanecon en 1962. Li akiris bakalaŭron en Universitato DePaul en Ĉikago en 1963, sciencan gradon Ph.D post 3 jaroj en Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. Li plulernis kaj ankaŭ instruis en Universitato Princeton ekde 1968. En la sekva jaro li edziĝis, baldaŭ li havis 2 filinojn. Li profesoriĝis en Universitato de Utaho en 1979, baldaŭ ankaŭ katedrestro kaj dekano. Li ricevis premiojn inter 1985-2013. Li okupiĝas pri geometriaj strukturoj de molekuloj.
Emilia Pardo Bazán
Matureco
En Una Cristiana kaj La Prueba, de 1890, ŝi ŝajnas komenci polemikojn tra la fikcio kun kelkaj de ŝiaj moralaj kontraŭuloj, kiel Padre Coloma, kaj Menéndez Pelayo y Pereda. La malsamaĝo de amantoj, la interligo de parencaj amoj kaj devoj, kaj religia remorso pruvas en ambaŭ romanoj ke la verkistino pli konsideris la publikan opinion ol oni supozas. Adán y Eva, kiu entenas la romanojn Memorias de un solterón (1891) kaj Doña Milagros (1894), ŝajnas la pravigo de la amrilato kun Galdós. Sed en La Quimera (1895) ŝi revenis al la ŝablono por skizi Madridon polvoplenan, flirteman kaj subaĉeteman. Ŝi havis mallongan pasian rilaton kun profesoro de hispana literaturo.
Ŝi fundis kaj direktis en 1892 la publikaĵon La Biblioteca de la mujer (La biblioteko de la virino). Ŝi partoprenis en kongresoj kiel la Pedagogia Kongreso kie ŝi denuncis la malegalecon de edukado inter viroj kaj virinoj. Kvankam ŝi konsciis pri seksismo en intelektulaj cirkloj ŝi proponis Concepción Arenal al la Reĝa Akademio de la Lingvo, sed la propono estis malakceptata; oni ankaŭ ne akceptis Gertrudis Gómez de Avellaneda, ankaŭ ŝi mem estis malakceptata trifoje, en 1889, en 1892 kaj en 1912. Sed en 1906 ŝi sukcesis esti la unua virino kiu prezidis en la literatura sekcio de la Ateneo de Madrid (kultura institucio) kaj la unua virino kiu okupis katedron de novlatinaj literaturoj en la Centra Universitato de Madrid kvankam nur unu studento estis en ŝia klaso.
La riĉa verkaro de Emilia Pardo Bazán inkluzivas ankaŭ vojaĝlibrojn (por Francujo kaj Germanujo 1889; Por Hispanujo pitoreska, 1895) kaj la biografiojn (San Francisco de Asís, 1882 Sankta Francisko el Asizo; Hernán Cortés, 1914). La erudito Varela Jácome malkovris neeldonitan romanon: Selva
(18503) 1996 PY4
(18503) 1996 PY4 estas tre malgranda, neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de B. D. Warner, R. D. Stephens kaj D. R. Coley, uzinte observojn de  elde la Center for Solar System Studies en Landers (Kalifornio, Usono), anoncita en septembro 2021.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,82 km, orbitan de ĉirkaŭ 6,7 km kaj orbita periodo de 0,82933 ± 0,00004 tago (19,904 ± 0,001 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Yuta Goke
Yuta Goke (郷家 友太, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 7502
NGC 7502 (alia indiko — ESO 604-**5) estas duopa stelo en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
August Wilmanns
Vivo
Ĉefbibliotekisto li estis inter 1875 kaj 1886 en Göttingen, kie li efektivigis multajn novigaĵojn. Samloke li ankaŭ profesoris. Inter la 6.1.1886 kaj la 1.10.1905 Wilmanns estris la Reĝan bibliotekan en Berlino kiu ŝuldas al li multajn altvalorajn reformojn.
Entombigitis li sur la Malnova Mateo-tombejo de Schöneberg; tombo lia ne konserviĝis.
Manuskriptojn kaj inkunablojn el privata posedo li postlasis al la Reĝa biblioteko de Berlino. La privatan bibliotekon kun pli ol 4000 libroj akiris en 1917 el la manoj de la nevo Alfred Gercke, profesoro pri klasika filologio en Vroclavo, la Universitata biblioteko de Freiburg.
Csobánka
Csobánka [ĉobAnka], serbe Чобанац [ĉobanac] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szentendre.
Geografio
Csobánka situas laŭ traira flankovojo, ĉirkaŭita de montoj kaj arbaroj. Urboj Pomáz kaj Pilisvörösvár estas proksime.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas la ortodoksa serba Preĝejo de Ĉefanĝelo Gabrielo (Csobánka) el 1746, la romkatolika Preĝejo de Sankta Anna (Csobánka) el 1842, fine Kastelo de Csobánka. Csobánka estas ankaŭ ekskursejo, pilgrimloko kaj feriejo.
János Urányi
János Urányi [jAnos urAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Urányi János estis hungara kajakisto, trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, glisilisto. Lia familia nomvarianto estis Uhrich.
naskiĝis la en Balatonboglár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
estis metilernejano, kiam li komencis kajakadi sur la Danubo, sed li havis sukcesojn ankaŭ kiel glisilisto. Li estis hungara kajakĉampiono 25-foje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1948-1959. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948, Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun sola ora medalo, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1958 ambaŭ duope en distanco 1000 m. Lia sportkunulo en kajako estis ekzemple László Fábián (kajakisto). Li finis sian aktivan sportan karieron en 1961, poste li partoprenis en fabrikado de sportaj kajakoj. Li frue mortis pri nesanigebla malsano.
Bénesville
Bénesville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bénesvillais.
Natura teologio
Natura teologio (aŭ racia teologio aŭ, antaŭnelonge, fundamenta teologio) estas la branĉo de la teologio kiu distingiĝas per la provo pruvi, per la nura uzo de la racio, la ekziston kaj la atributojn de Dio. La termino, jam implicita en la mezepoka skolastiko, eniras la filozofian uzon iniciate de Francis Bacon kaj baldaŭ disvastiĝis en la leibniza medio verke de Christian Wolff en 1700.
Reprenite de Kant (kiu metis sub kritiko ĝian konigan valoron), ĝi nocias opone al revelaciita teologio, kiu siavice starigas siajn asertojn sur la teksta fonto de la Biblio kaj Eklezia Tradicio (Por aliaj kulturoj, sur ties samnaturaj tekstoj).
La natura teologio koincidas, nur parte tamen, kun la nocio Teodiceo kiu specife esploras la rilaton inter la justeco fare de Dio kaj la ĉeesto de la malbono: kiu estas ankaŭ elemento de la natura teologio.
Teologiaj pozicioj de la natura teologio
Studuloj dividas la pozicioj en tri subpozicioj:
Natura teologio nuntempe
La modernaj sciencoj, ĉiukaze, kontribuis elimini naivajn naturajn teologiojn, ofte rifuzatajn ĉe la naturaj teologoj funditaj sur la racio science lumigita. Sed aŭtoroj kaj kreintoj de natura teologio kiel Alexandre Ganoczy, Jean-Michel Maldamé, Karl Rahner, Jacques Arnould, Gianfranco Ravasi... rimarkigas kiel la disvolviĝo de la sciencoj ne enŝovis la malaperon antaŭviditan, kaj deziregitan ĉe tiuj kiuj vidis la venkon de la nova racio, de la esploro pri la natura teologio.
Eksteraj ligiloj
Recenzo pri la “Atti del IV Convegno annuale della Associazione Italiana di Filosofia della Religione, "Teologia naturale e teologia filosofica", Universitato de Chieti, de Andreo Fiamma.
Kantono Dougherty (Georgio)
Kantono Dougherty (angle Dougherty County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 96 065 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 94 882. La kantona ĉefurbo estas Albany, Georgio.
Steven Zaillian
Steven Zaillian aŭ per plena nomo Steven Ernest Bernard Zaillian - naskiĝis en Fresno, Kalifornio, Usono, do nun -jara - estas usona scenaristo, reĝisoro, filmproduktisto kaj fondinto de la filmprodukta kompanio Film Rites. Li gajnis la Akademian Premion, premiojn Golden Globe kaj BAFTA pro sia scenaro por la filmo Schindler's List de 1993. Aldone li estis nomumita pro la scenaroj de la filmoj Awakenings, Gangs of New York and Moneyball.
Steven Zaillian naskiĝis en Fresno, Kalifornio, kiel filo de Jim Zaillian, radioprograma parolisto de novaĵoj. Li estas de armena deveno, kaj familie kreskis kun rakontoj de la armena genocido en la Otomana Imperio.
Li estis studento en la Kalifornia Ŝtata Universitato de kantono Sonoma, diplomiĝis je kinarto en la San-Franciska Ŝtata Universitato en 1975, kaj nun vivas en Los-Anĝeleso, kun sia edzino kaj iliaj du infanoj.
Louis Antoine de Saint-Just
Li fariĝis proksima amiko de Maximilien Robespierre, kaj servis kun li kiel unu el la komisaroj de la potenca Komitato por publika savado. Sendita kiel komisaro al la armeo dum ĝia malfacila komenco en la Francaj revoluciaj militoj, Saint-Just postulis severan disciplinon, kaj li estis kreditita de multaj por la posta reviviĝo de la armeo ĉe la fronto. Reen en Parizo, li prizorgis la firmigon de la potenco de Robespiero per senkompata kaj sanga programo de timigo. En lia relative mallonga tempo sur la historia scenejo, Li fariĝis la daŭra publika vizaĝo de la Teroro kaj estis kromnomita la "Anĝelo de Morto" fare de postaj verkistoj. Saint-Just organizis la arestojn kaj procesojn de multaj el la plej famaj figuroj de la Revolucio.
Saint-Just estis arestita en la perforta epizodo de la 9-a de Termidoro kaj ekzekutita la sekvan tagon kun Robespiero kaj iliaj aliancanoj. En multaj historioj de la Revolucio, iliaj mortoj per gilotino signas la finon de la Regno de Teroro.
Lázně Bohdaneč
Urbo Lázně Bohdaneč (Bohdaneĉbanejo) situas ok kilometrojn ekde regiona urbo Pardubice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La urbo estas grava vojkruciĝo de ŝoseoj Pardubice - Chlumec nad Cidlinou kaj Hradec Králové – Kutná Hora. Lázně Bohdaneč estas banloka urbo por kuracado de malsanoj de mov-organoj, por resaniĝantoj post operacioj de artikoj.
Historio
Kiel vojkruciĝo de komerc-vojoj ĝi estas en kronikoj rememorigata jam en la jaro 1264. Disvolviĝo de tiu ĉi devene ne grava vilaĝo komenciĝis fine de la 15a kaj komence de la 16a jarcentoj, dank´ al posedanto de la regiono Vilhelm de Pernštejn, kiu en la ĉirkaŭaĵo realigis reton de 265 fiŝlagoj. Tiujn provizis per akvo Opatovican kanalon (Opatovický kanál). Tradicio de fiŝbredado atingas ĝis nuntempo. Fiŝlago de „Bohdanečský“ kaj fiŝlago „Matka“ („Patrino“) ebligas nestadon de multaj altvaloraj specoj de akvobirdoj.
Drage (Elbo)
Drage estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Lázně Bohdaneč
Historio
Ankaŭ fondo de banloko en la jaro 1897 pere de loĝanto Jan Veselý plialtigis gravecon de la urbo kaj tiel starigis ĝian refreŝigan karakteron.
La vasta banloka parko kaj ĉirkaŭaĵo de la urbo proponas kvietecon kaj belegan naturon por promenoj.
Preĝejo de Sankta Maria Magdalena
Al la memoraĵoj apartenas, sur la placo staranta preĝejo. Konstruita komence de la 18a jarcento. Interesaj kaj valoraj estas figuroj de sanktuloj kaj 5 sonoriloj. En la preĝeja turo loĝis ankoraŭ komence de la 20a jarcento familio de preĝejservisto kun 11 geinfanoj.
Renesanca urbodomo
Konstruita en la jaro 1530. Ĝis nun tie estas sidejo de urbestraro.
Banejo kaj baneja parko
Kvin bandomojn kunligas kovrita koridoro kun vendejetoj, kafejoj kaj benketoj por ripozo, do pacientoj dum malbona vetero eĉ ne devas iri eksteren. La parko mezuras 17 hektarojn.
Kuracado
Ŝlimbano, akvokuracado, elektrokuracado, masaĝoj, limfomasaĝoj, parafinkompreso, tutkorpa volvaĵo, rehabilitacio kaj rekapabliko. Plie oni proponas restadon en salgroto, Wallness procedurojn, aŭ naĝadon en baseno.
Konstruaĵoj de arkitekto Josef Gočár
En la urbo estas kelkaj konstruaĵoj de arkitekto Josef Gočár, kiu en Bohdaneč travivis sian junaĝon.Temas precipe pri ĉefa bandomo de la kuracloko, penziono „Škroup“ sur la placo, urba akvorezervujo kaj konstruaĵoj de kazerno.
6153 Hershey
6153 Hershey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, Kantono San Diego, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio) en Usono.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Wesley Lamar Hershey, (1913–1989), iama direktoro de la "Kalteko Y".
Proksimuma kalkulado
<div id="shortcut" style="border:1px solid #999; background:#fff; margin:0 0 .5em 1em; text-align:center; padding:5px; float:right; clear:right;"> ≈    (formala) ~    (neformala) simboloj prezentantaj proksimuman kalkuladon Proksimuma kalkulado estas nepreciza prezento de io, kio tamen sufiĉe proksimas por esti uzata. Ankaŭ la procezo de ricevo de la prezento estas la proksimuma kalkulado.
Kvankam proksimuma kalkulado estas plej ofte aplikata al nombroj, ĝi estas ankaŭ ofte aplikata al tiaj aĵoj kiel matematikaj funkcioj, formoj, kaj fizikaj leĝoj.
Ekzemple, fizikistoj ofte aproksimas la formon de la Tero kiel sfero, eĉ kvankam pli precizaj prezentoj eblas, ĉar multaj fizikaj kondutoj — e.g. gravito — multe pli simple kalkuleblas por sfero ol por malpli regulaj formoj.
La problemo pri du (aŭ pli multaj) planedoj orbitantaj ĉirkaŭ stelo precize ne solveblas. Ofte, se oni malagnoskas la gravitaj efikoj de la planedoj unu al la alia, kaj ŝajnigante, ke la stelo mem ne moviĝas, oni povas trafi bonan proksimuman solvon. Uzo de peturbaĵoj por korekti erarojn povas doni pli precizajn solvojn. Simulado per komputilo de la movoj de la planedoj kaj la stelo ankaŭ donas pli ĝustajn solvojn.
La tipo de proksimuma kalkulado uzata dependas de la havebla informo, la grado de ĝusteco postulita, la tikleco de la problemo je tiuj datumoj, kaj la ŝparadoj (kutime en tempo kaj peno), kiuj atingeblas per proksimuma kalkulado.
Scienco
La scienca metodo estas praktikata kun konstanta interago inter sciencaj leĝoj (teorio) kaj empiriaj mezuroj, kiuj estas konstante komparitaj unuaj al la aliaj.
Proksimuma kalkulado ankaŭ signifas uzadon de pli simpla procezo. La modelo estas uzata por pli facile fari antaŭdirojn. La plej komunaj versioj de filozofio de sciencoj akceptas, ke empiriaj mezuroj ĉiam estas proksimumaj kalkuladoj — ili ne perfekte prezentas tion kio estas mezurita. La historio de scienco indikas, ke la sciencaj leĝoj kutime konsiderataj kiel veraj je ĉiu ajn momento en la historio estas nur proksimumaj kalkuladoj al iu pli profunda aro de leĝoj.
Ĉiufoje, kiam pli nova aro de leĝoj estas proponita, estas postulite, ke en la limigantaj situacioj en kiuj la pli malnova aro de leĝoj jam estas testita kontraŭ eksperimentoj, la pli novaj leĝoj estu proksimume identaj al la pli malnovaj leĝoj, ene de la mezuraj necertaĵoj de pli malnovaj mezuroj. Ĉi tio estas la rilata principo.
Daiju Sasaki
Daiju Sasaki (佐々木 大樹, n. ) estas japana futbalisto.
Proksimuma kalkulado
Matematiko
Ciferecaj proksimumaj kalkuladoj ĉiam rezultas de uzado de malgranda kvanto da signifaj ciferpozicioj. Proksimuma kalkulada teorio estas branĉo de matematiko, kvanteca parto de funkcionala analitiko. Diofanta proksimuma kalkulado traktas proksimumiĝon al reelaj nombroj per racionalaj nombroj. La simbolo "≈" signifas "proksimume egala al"; la tildo "~" kaj la simbolo "pesilo" "" estas ordinaraj alternativoj.
Daiju Sasaki
Li futbalas ĉe Vissel Kobe.
(18504) 1996 PB5
(18504) 1996 PB5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Bátaapáti
Bátaapáti (Abstdorf) estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Bonyhád. En la loknomo apát signifas: abato.
Situo
Bátaapáti situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo, fervojo Dombóvár-Bátaszék preteriras. La lasta kaj Bonyhád troviĝas po 13, Pécsvárad 19, Szekszárd 20 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1267 en formo Apathy. La kampoj apartenis al abatejo. Fine de la 16-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis, baldaŭe germanoj refondis la komunumon. Iliaj posteuloj grandparte deportiĝis al Germanio post la 2-a mondmilito.
2053 Nuki
2053 Nuki estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Gefiona familio.
Bátaapáti
Historio
En 2005, la loĝantaro jesis favore al atomrestaĵa rezervejo. En la granita rezervejo oni volas rezervi atomrestaĵojn kun malalta kaj meza radiado. La finan decidon eldiras la registaro. Oni planas malfermi la rezervejon en 2008.
2053 Nuki
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomata "Nuki" en omaĝo al Noradi West, filo de la malkovrinto.
Bátaapáti
Historio
En Bátaapáti migra poŝto servas.
Kartuzianoj
La Kartuzianoj (latine Ordo Cartusiensis, mallonge: OCart) estas duonermita kontemplema katolika ordeno, kies origino estas la komunumo, kiun fondis en 1084 Sankta Bruno de Kolonjo en la franca loko Chartreuse, latine Cartusia. Laŭ tiu modelo oni nomas ĉiun monaĥejon de tiu ordeno Kartuzio.
La maksimo de la ordeno estas ''Stat crux dum volvitur orbis. - La Kruco staros dum la Tero turniĝadas.''
Historio
1084 Sankta Bruno, la fondinto de la Kartuzia ordeno, kune kun ses kunuloj ekloĝis en La Chartreuse, senhoma montara regiono apud Grenoblo en Francio. La terenon donis al ili Sankta Hugo de Grenoblo, kiu tiam estis episkopo de Grenoblo, pro vizio. En la sonĝo aperis al li sep steloj, kiuj surteriĝis en La Chartreuse. Bruno kaj liaj kunuloj konstruis por si malgrandajn ermitejojn, la necesajn por monaĥejo komunajn salonojn kaj preĝejon. Ĉiuj ĉambroj estis kunligitaj per klostro. Baldaŭ aliĝis al ili pliaj viroj, la komunumo kreskis, kaj La Grande Chartreuse, la Granda Kartuzio, la patrina monaĥejo de la Kartuzia ordeno, estiĝis kaj donis sian nomon al la ordeno. Bruno mem ne skribis ordenajn regulojn. La vivmaniero de la unuaj ermitoj estu simple transprenita de la sekvantaj. Nur post kiam ankaŭ en aliaj landoj viroj aliĝis al la vivmaniero de Sankta Bruno, oni devis skribe fiksi la vivkutimojn de la Kartuzianoj. Tiel en la jaro 1127 sankta Guigo, kiu kiel prioro gvidis la Grandan Kartuzion inter la jaroj 1109 kaj 1136, verkis la Consuetudines Cartusiae, la vivkutimojn de la Kartuzianoj, kiuj adaptitaj en kelkaj punktoj formas ankoraŭ hodiau la vivregulojn de la ordeno. 1133 papo Inocenco II. aprobis la regulon. 1170 papo Aleksandro III. rekonis la komunumon ordeno. Malgraŭ la malkomforta vivpraktiko la ordeno komence rapide disvastiĝis. En la 12a jc. ekzistis 36 Kartuzioj, en la 13a jc. 69, en la 14a jc. 175 kaj en la 15a jc. 220. Ekde la 16a jc. la nombro de la kartuziaj monaĥoj seninterrompe malkreskas ĝis hodiaŭ.
Aktuale ekzistas 19 viraj monaĥejoj kun entute proksimume 400 monaĥoj kaj 5 virinaj monaĥinejoj kun proksimume 75 monaĥinoj en Eŭropo, Ameriko kaj Azio.
Specoj de la monaĥoj
„Nia strebado kaj nia vokiĝo konsistas ĉefe en tio, trovi Dion en la silento kaj la soleco." (Statutoj 12,1). Komuna al ĉiuj Kartuzianoj estas la serĉo de Dio en silento kaj soleco. Depende de taŭgeco kaj persona mentaleco la unuopa Kartuziano vivas sian vokiĝon. Tial la Kartuzianoj distingas tri specojn de monaĥoj: