cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo de Wells
Kapitulejo
La kapitulejo estas alirebla ekde la norda ĥoreja flanknavo trans fama, ofte fotita, arteme farita ŝtuparo. Ĝi estas – laŭ la tradicio – okangula kaj esceptokaze duetaĝa. La malsupra etaĝo estas kriptece maldelikate konstruita kaj servis kiel trezorejo. Ĝi estis finkonstruata en 1319. La centra pilastro estas ĉirkaŭata de 16 subtilaj faskokolonoj el nigra marmoro de Purbeck, super ili leviĝas ventumilece 32 ripoj. De ĉiu plurangulero disradias 11 ripoj, tiel ke la malgranda ĉambro estas supervolbita per 44 ripoparoj, ok radiaj ripoj kaj vertoripo ĉirkaŭiranta en la okangulo.
Retroĥorejo
La retroĥorejo ekestis inter 1320 kaj 1363. El la sama tempo devenas la novkonstruaĵo de la tri orientĥorejaj naveroj kaj la supra etaĝo de ĝiaj okcidentaj naveroj. La fenestroj prezentas kaj geometrian ĉelforman (proksimume 1325) kaj flamgotikan (proksimume 1360) ornamriparon, kiu ekde proksimume 1370 transiris al Francujo kaj tie konatiĝis kiel „style flamboyant“, superreganta ekde proksimume 1400 la tutan kontinenton.
La plilarĝigo de la ĥorejo fariĝis necesa, ĉar la pilgrima alfluo estis treege kreskinta. Wells intertempe havis propran „sanktulon“. En 1302 episkopo Vilhelmo de Marchia estis mortinta. Post lia „sanktula“ vivo la loka adoro rapide estis kreskinta. En 1318 la pilgrimaj donacoj ĉe lia tombo estis jam grava enspezofonto de la abatejo. Tiu ĉi klopodis en 1324, ke la papo agnosku Vilhelmon kiel „sanktulo“. Tiu ja rifuzis, tamen la loka sanktulokulto pludaŭris. La enspezoj estis investataj en la plibonigo de la navkrucoturo kaj antaŭ ĉio en la elkonstruon de la ĥorejo.
Navokruciĝo
Origine oni ne planis navkrucoturon por la katedralo de Wells. Tiun ĉi starigis nur inter 1315 kaj 1322 arĥitekto Thomas de Witney sub episkopo John Drokensford. Laŭ modelo de la katedralo de Salisbury komence ĝi havis altan pintpiramidan tegmenton, kiu tamen 1439 viktimiĝis de brulego kaj ne plu estis renovigata.
Baldaŭ oni konstatis, ke la maso de la turo kaŭzis malleviĝon de la grundo, kio nesecigis stabiligajn rimedojn. Tio rezultigis proksimume 1338 al la konstruo de la famaj tondilecaj arkoj („scissor arches“), kiujn oni ĝenerale atribuas al arĥitekto William Joy, kiu aktivis ekde 1329 en Wells. Tamen la fonta situacio ne estas unusenca, kaj nur por la jaroj 1354 kaj 1356 ekzistas informoj pri la instalado de la famaj arkoj, kio eligus Ĝojon kiel respondecan arĥitekton.
La tondilecaj arkoj, unikaj en la tuta arĥitektura historio, estas plifortikigo de la navokruciĝaj arkoj per forte profilaj strukturoj, kiuj estas enmetitaj sub tri el la navkrucaj arkoj kaj limigas vide la laŭlongan navaron same kiel la du alojn de la flanknavoj disde la navokruciĝo. Nur la orienta flanko direkten al ĥorejo ne havas tondilecan arkon.
Modernaj eksperimentoj sugestas, ke la tondilecaj arkoj de Wells estis superfluaj por apoga funkcio kaj la malpli okulfrapaj rimedoj de kontraŭfortaj arkoj en la vandoj de la fenestrozono estus sufiĉintaj; tio tamen por la historia evoluo ne havas gravecon.
Akordo (muziko)
Minora akordo
Minora akordo estas la unua, tria kaj kvina noto de la minora gamo. Ekzemplo: La-do-mi.
Dominantseptakordo
la plej ofta septakordo (por tio nomata ofte simple septakordo) - la unua, tria, kvina kaj sepa noto kalkulante el kvina noto de la ĉefa gamo - maĵora aŭ harmonia minora gamo. Ekzemploj: ĉefa tonalo Do-maĵoro, la septakordo estas So-Ti-re-fa; ĉefa tonalo La-minoro, la septakordo estas Mi-So#-Ti-re. La septakordo emas ŝanĝiĝi en melodio en ĝia ĉefa akordo. Ekzemple So-Ti-re-fa ofte transiras en do-maĵoron (aŭ do-minoron), Mi-So#-Ti-re ofte transiras en La-minoron (aŭ La-maĵoron). Iufoje la dominantseptakordo transiras en alian dominantseptakordon, kiu siavice transiras en minoran aŭ maĵoran akordon.
Minora septakordo
la unua, tria, kvina kaj sepa noto kalkulante el kvina noto de la ĉefa gamo - natura aŭ melodia minora gamo. Ekzemplo: Mi-So-Ti-re kun la ĉefa tonalo La-minoro. La minora septakordo emas transiri en la ĉefan minoran akordon. Ekzemple Mi-So-Ti-re kutime transiras en La-minoron.
Naŭtakordo
la plej ofta naŭtakordo estas dominantseptakordo kun aldonita naŭa noto. Ekzemplo: La-do#-mi-so-ti<- por ĉefa akordo Re-maĵoro. Naŭtakordo emas transiri en dominantseptakordon, kiu siavice transiras en maĵoran aŭ minoran akordon.
Pligrandigita kaj malpligrandigita trisono
estas uzataj precipe en ĵazo. Pligrandigita trisono konsistas el du grandaj tritoj. Ekzemplo: Do-Mi-So#. Malpligrandigita trisono konsistas el du malgrandaj tritoj. Ekzemplo: Ti-re-fa.
Telefo
Laŭ la helena mitologio, Telefo (el la greka Τήλεφος, distance brila ) estis grava rolulo en la historio de la sieĝo de Trojo. Li estis unu el la heraklidoj, filoj de Heraklo kutime kultitaj kiel urb-fondintoj. Fakte, al li oni dediĉadis verŝ-oferojn en multaj urboj el Malgrand-Azio kaj Ionio, kaj ricevis apartan honoradon kiel heroo en Pergamo, monto Parteniono (Arkadio) kaj ĉe la templo de Alea Ateno, en Tegeo, kie oni prezentis lin batalante kontraŭ Aĥilo. Por pravigi tiun kultadon aperis diversaj rakontoj pri lia vivo, kiun poste oni unuiĝis per sinteza biografio.
Naskiĝo
Telefo estis filo de la elstara heroo Heraklo kaj de Aŭgo, filino de Aleo, reĝo de Tegeo. Orakolo advertis Aleon pri ke la filo de lia filino mortigos Hipotoon kaj Pereon, fratoj de Aleo, kaj ke li sukcedos Aleon en la trono de Tegeo. Pro tio, li nomumis Aŭgon sacerdotino de Alea Ateno, kaj mort-minacis ŝin kaze ke ŝi ne restu virga. Sed dum vizito al tiu templo, Heraklo ebriiĝis kaj seksperfortis Aŭgon. Kelkajn monatojn poste la Pitonizo informis Aleon pri tio, do li komisiis Naŭplion mortigi ŝin per dronado. Tamen, Naŭplio kompatis la senkulpan knabinon, permesis ŝin naski Telefon kaj poste vendis ambaŭ al reĝo Teŭtranto de Teŭtranio, en Misio.
Alternativa rakonto similigas tiun historion al tiu, de Dafno kaj Perseo, tial kial laŭ ĝi Aŭgo kaj la bebo estis ĵetita maren, sed savis ilian vivojn ĉar la kesto fine alvenis al Misio. Laŭ tiuj ĉi rakontoj, Teŭtranto edziĝis al Aŭgo, adoptante Telefon.
Telefo renkontas sian avon
Ankoraŭ adoleskanta, Telefo vojaĝis al Tegeo, kaj gastigis ĉe sia avo, kiu sciis nenion pri lia deveno. Ĉiuj el la kortego bonvenis la ĉarman kaj belan knabon, sed kiam Aleo demandis lin pri lia genealogio, Telefo ne povis respondi. Filo de Aleo, eble Likurgo, mokis lin pro tio, kaj Telefo koleriĝis kaj ĵetis lin tra la fenestro.
Telefo kaj sia akompananto Partenopeo estis kondamnitaj al morto ĉe la pordegoj de Tebo, sed ili sukcesis forfuĝi, tial kial lia destino estis iĝi reĝo de foraj landoj kaj partopreni la Trojan militon, kaj nenio povas devojigi la decidojn de la Parkoj. Ili vojaĝis al Malgrand-Azio, serĉante la ŝancon akiri propran regnon.
Telefo akiras la misian tronon
Kroma versio de la rakonto asertas ke Teŭtranto ne edziĝis al Aŭgon, sed adoptis ŝin kiel filino. Hazarde, Telefo kaj Partenopeo alvenis en Mision ĝustatempe por venki Idason, unu el la argonaŭtoj, kiu tiam klopodis konkeri la landon. Dankeme, Teŭtranto nomumis Telefon heredinto de Misio kaj edzinigis lin al sia supozebla filino (tio estas Aŭgo, patrino de Telefo).
Minacis tragedio, ĉefe ĉar Aŭgo rifuzadis ian ajn seksrilaton kaj pretigis glavon por mortigi sian novan edzon (nesciante pri ke li ankaŭ estis ŝia filo) antaŭ la plenumiĝo de la geedziĝo. Bonŝance, dioj intervenis, kaj sendis serpenton kiu ĝustatempe provokis ke Aŭgo delasu la glavon. Vidante tion, Telefo intencis defende mortigi ŝin, sed Aŭgo alvokis Heraklon, kiu per ekbrilo ebligis ilin malkovri ilian veran rilaton, facila afero tamen pro tio ke Telefo estis la heraklido plej simila al sia patro.
Telefo efektive iĝis reĝo de Misio, laŭ decido de Teŭtranto aŭ ĉar li edziĝis al lia filino Argiopo. Li, kune kun Hektoro, Deifobo, Heleno, Troilo kaj Eneo, akompanis Helenon edziniĝi al Menelao en Sparto, do li estis unu el la unuaj trojanoj kiuj admiris la belecon de tiu princino.
Telefo en la Troja milito
La aĥeoj, komence de ilia ekspedicio kontraŭ Trojo, devojiĝis kaj alvenis en Mision, anstataŭ en Trojon. Telefo pretiĝis por defendi sian regnon, kvankam ankaŭ li estis aĥeo. Tiu batalema reago pravigas la version kiu asertas ke li edziĝis al filino de Priamo, Laodico, aŭ tiu, kiu rakontas ke Pariso, dum sia forfuĝo trojen kun Heleno, petis Telefon malpermesi la grekojn persekuti ilin. Sur la frizo de la altaro de Pergamo oni prezentas trian version: laŭ ĝi Telefo edziĝis al Hiero, reĝino de la amazonoj. Ŝi ĉefis virinan armeon por defendi tiun urbon, kaj Telefo akompanis ŝin. Ĉiokaze, en sekva batalo, Telefo mortigis Tersandron, reĝo de Tebo, sed li estis vundita de Aĥilo, kun la helpo de la dio Dionizo, kiu estis ĉagrenita ĉar la misanoj forgesis honori lin, kaj faris Telefon stumbli ĉe vito subite aperigita de li. Tio ebligis Aĥilon vundi Telefon per sia fama lanco, donaco de Ĥirono al lia patro Peleo.
Ok jarojn pasis, kaj la vundo ne resaniĝis. Telefo konsultis la orakolon denove, kaj ĝi respondis ke lia vundo nur estos kuracita de tiu, kiu kaŭzis ĝin. Pro tio Telefo vojaĝis al Aŭlido, kie la aĥea armeo renkontiĝis denove. Alivestite en almozulo, li sukcesis konvinki Aĥilon sanigi la vundon per lia lanco, kaj dankeme li montris al la greka armeo la ĝustan vojon por atingi Trojon. Tamen, li mem ne partoprenis la ekspedicion ĉar lia edzino kaj lia bopatro troviĝis ene de tiu urbo.
Laŭ malaperita verkaĵo de Eŭripido, li unue petis helpon al Klitemnestro, tial kial ŝi havis tri kialon tion fari: Telefo estis filo de Heraklo, kiu helpis ŝian patron akiri la tronon de Sparto; due, ŝi malamis sian edzon, pro tio ke li ordonis la morton de ilia filino, kaj Telefo apartenis al la troja reĝa familio, do malamikoj de Agamemno; kaj trie, Telefo promesis edziĝi al ŝi kompense. Li fine ne plenumis tiun promeson, sed ŝi helpis lin per konsilo: Telefo forkaptu Oreston kaj minacu mortigi lin se Aĥilo ne akceptas resanigi lian vundon.
Li tion faris, sed Aĥilo rifuzis helpi pro tio, ke li ne havis magian scion. Tamen, Odiseo intervenis kaj saĝe konsilis skrapi la lancon per kiu Aĥilo vundis Telefon kaj uzi tiun polvon por kuraci ĝin. Resanigita Telefo ne batalis en la milito, pro respekto kaj dankemo al ambaŭ flankoj, sed partoprenis la ludojn kie venkis Pariso, do ankaŭ li minacis lin mortigi. Li estis unu el tiuj, kiuj konsilis la trojanojn enirigi la lignan ĉevalon, kaj pro tio, senscie, kontribuis la falon de la urbo.
Laodico
Ĵusalvenitaj al Malgrandazio, Helikaono provis perforte edziĝi al Laodico, fianĉino de Telefo, kaj klopodis dronigi ilian filon Eŭripilo en la lago Ĥanto, sed la ĝustatempa interveno de Telefo evitis tion. Li senkapigis Helikaonon, kaj ordonis ke ĉiuj ŝildoj de la misia armeo surportu pentraĵon de la lasta vizaĝo de Helikaono, montrante lian terurigitan mienon.
Dua versio asertas ke Helikaono sukcesis edziĝi al Laodico: kiam Telefo, obeante orakolon, forlasis la urbon por ke siaj malamikoj sanigu lian vundon, Laodico pensis ke li, kiu ankoraŭ ne estis ŝia edzo, ankaŭ intencis forlasi ŝin. Priamo decidis tiam edzinigi Laodicon al Helikaono. Kiam Telefo revenis, ŝi trompis lin per mensogo. Laŭ ŝi, Helikaono ŝtelis la bovaron donacitan de Heraklo al la paro, kaj ŝi promesis kruelan venĝon nome de Telefo se li promesas edziĝi al ŝi. Tiel farite, Laodico ponardis Helikaonon tiun nokton kaj tuj poste edziniĝis al Telefo.
Laodico estis la plej bela filino de Priamo, kaj senlime fidela al sia edzino, sed Telefo havis filon kun ŝia onklino Astioĥo, dufoje pli maljuna ol li. Aliaj versioj aldonas kroman filinon: Romo, naskita el amrilato kun Argiopo. Ĵaluze, ankaŭ pro la ĉeesto de Heleno, Laodico klopodis ke oni kondamnis ŝin kaj Astioĥon al mortopuno.
Telefo kaj Laodico (aŭ Astioĥo, fratino de Priamo ) havis kelkajn filojn, el kiuj elstaris Eŭripilo, defendanto de Trojo dum la milito. Li devintus esti heredinto de la regno de lia patro, sed Neoptolemo, la filo de Aĥilo, mortigis lin dum la sieĝo.
La scio pri la morto de Munito, filo ŝia el antaŭa rilato, dolorigis tiel Laodicon ke ŝi ne plu eltenis ĝin kaj decidis sin-mortigi. Tamen, laŭ kromaj versioj, ŝi petegis al la gedioj (tre eble al Persefono) baldaŭan finon kaj tiam falis en abismon subite aperitan, en la templo de Tros, antaŭ la gapa ĉeesto de la ĉeestantoj. Oni tiam supozis ke la infera diino permesis Laodicon loĝi, ankoraŭ viva, kun sia filo en Hadeso, la mondo de mortintoj.
Tria rakonto asertas ke ŝia kialo por deziri morton estis la falo de Trojo, kaj la timo iĝi sklavino de la nova edzino de Telefo. Malgraŭ ĉio, Paŭzanio kalkulas ŝin inter la virinoj kaptitaj de la grekoj en la Troja milito, pentritaj sur la Lesko de Delfo. Li komprenas ke la grekoj respektis ŝian vivon pro tio, ke ŝi estis la edzino de Antenoro, lia aliancano.
SLA
La tri-litera kombinaĵo SLA havas plurajn signifojn, inter aliaj:
21348 Toyoteru
21348 Toyoteru estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Naoto Sato elde la privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Telefo
Post la milito
Telefo trafis Neoptolemon, kaj klopodis venĝi la morton de sia filo. Sed Neoptolemo vundis Telefon ĝuste en la sama loko kiel iam faris sian patron (eble la fama vundo neniam estis tute resanigita). Tiam li decidis reveni Grekien, al Ateno, kie troviĝis aliaj filoj de Heraklo. Tie li iĝis ĝeneralo kaj ĉefestro de la heraklidoj, kelkajn jarojn antaŭ la morto de ilia avino Alkmeno, kiun li ĉeestis.
Kiam li ekkonis ke lia sola vera amo, la princino Kasandro, ankoraŭ supervivis, freneziĝis pro deziro kaj atakis Arkadion kaj Itakon klopodante trovi ŝin. Li mortigis multajn el la tieaj elstaruloj, inter ili, lian avon Aleon, al kiu li konfesis antaŭe "mi estas la filo de Aŭgo". Poste li mortigis ankaŭ la fratojn de Aleo, plenumante tiel la iaman orakolan aŭguron. Sed Telemako, filo de Odiseo, sukcesis venki lin, kaj devigis Telefon forfuĝi al Rodiso.
Telefo ne plu eltenis la situacion. Li krevigis siajn okulojn kaj fuĝis el Rodiso al Ĝibraltaro. Tie li grimpis la Kolonojn de Heraklo, sopiris "patro, prenu mian animon", kaj mortis pro malĝojo. Laŭ Paŭzanio, Heraklo obeis lin, prenis lian animon al monto Olimpo, kie Telefo iĝis ŝildisto de sia patro. Tamen, laŭ aliaj versioj, li de tiam loĝas en la Elizeaj Kampoj aŭ en la Insulo de la benitoj.
Telefo, la najado
Laŭ Eŭripido, Telefo estis ankaŭ la nomo de najado, filino de la oceanido Nilo, kiu edziniĝis al la reĝo Agenoro de Tiro (Fenicio). Tamen, la plumulto de la verkistoj nomis ŝin Telefaso.
Mediteraneaj koniferaj kaj miksaj arbaroj
La mediteraneaj koniferaj kaj miksaj arbaroj konstituas ekoregionon, el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono, de koniferarbaroj kiuj okupas la altajn montarajn sistemojn de Nordafriko kaj suda Hispanujo. La ekoregiono estas ankaŭ parto de la tutmondaj 200-unuo eŭropaj-mediteraneaj montaraj miksaj arbaroj. Biome ĝi apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj laŭ la tipologio ellaborita de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
La termino estas botanike agnoskita kiel plantasocio en la afrika kaj mediteranea scienca literaturo.
Priskribo
La ekoregiono konsistas el serio de enklavoj en Rif-Montaro kaj en enlandaj Meza Atlaso kaj Alta Atlaso de Maroko, en orienta Malgranda Atlaso (aŭ Tell-Atlaso) kaj orienta Sahara Atlaso de Alĝerio, kaj en la montaroj de Krumerio kaj Mogodo de Tunizio.
La ekoregiono de la Mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonarbaroj ĉirkaŭas la Mediteraneajn koniferajn kaj miksajn arbarojn je pli malaltaj altecoj. Ambaŭ ekoregionoj fakte estas tre interplektitaj.
En Alta Atlaso la ekoregiono transiras al Alt-atlasa junipera stepo je la plej altaj situoj.
Flaŭro
La kanopee dominanta arbo en la arbaroj estas Atlasa cedro (Cedrus atlantica). La atlas-cedraj arbaroj estas karakterizitaj de la ĉeesto de signifa nombro de unikaj ekotipoj de sub-mediteraneaj kaj eŭropaj-siberiaj arbaj kaj arbedaj specioj, kiuj atingas siajn plej sudajn arealajn limojn tie ĉi. Ili inkluzivas Eŭropan taksuson, Blankan sorbuson, Adstringan sorbuson, Acer opalus subsp. granatensis, Kampan aceron, Montpelieran aceron (A. monspessulanum), Prunus mahaleb, P. insititia, Ordinaron ilekson, Betula pendula subsp. fontqueri, Populus tremula, Lonicera etrusca kaj L. arborea. Juniperaj (Juniperus thurifera) duonarbaroj, pli ofte disvastigitaj en la ekoregiono Mediterani-atlasaj koniferaj kaj ĉiamverd-foliaj duonarbaroj, ankaŭ troviĝas je certaj altaj altitudoj de la maroka Meza Atlaso kaj la alĝeria Aŭras-Montaro. Super la arbarolimo, kiu atingas 2 700 metrojn en Maroko kaj 2 100 metrojn en Alĝerio, la vegetaĵaro estas tre riĉa je endemiaj specioj, superregataj de kusenoformaj kaj dornaj arbustaroj  (Astragalus boissieri, A. numidicus, Vella mairei, kaj Arenaria pungens) kaj de herbejoj (Festuca algeriensis kaj  Festuca desertii).
Faŭno
Endanĝerigitaj mamuloj en la ekoregiono inkluzivas la magoton (Macaca sylvanus) en lokoj kiel la montaro Djebel Babor (Alĝerio) ; aliaj specioj en la ekoregiono ampleksas berberan cervon (Cervus elaphus barbarus), kaj berberan leopardon ( Panthera pardus panthera ). Dum la 1930-aj jaroj la lastaj atlasaj leonoj (Panthera leo leo), sovaĝeje vivantaj, estas formortintaj.
Endemiismoj
Ĉeestas en la ekoregiono pli ol 450 rigore endemiaj specioj el la angiospermoj, kio rezultas el la longedaŭra izoliteco de holarktaj taksonoj je tiuj grandaj altecoj. Sur Djebel Babor, la dua plej alta monto de la alĝeria Tell-Atlaso, vegetadas la endemia numidia abio, kiu estas tre afina al pinsapo de la maroka Rif-Montaro. Quercus afares, speco de falfolia kverko, estas endemia en la ekoregiono. La Kabila sito estas minacata de formorto.
Naturkonservado kaj minacoj
Tiuj arbaroj estas utilizitaj ekde malnovaj romanaj tempoj, sed la senarbarigo estas dramege kreskinta dum la lasta jarcento. La homa influo estas imponega, kompleksigita per la soci-ekonomia malstabileco de la magrebaj landoj.
Kompare kun la taksita origina arbararealo, la magrebaj landoj estas perdintaj 75 pocentojn de siaj cedraj arbaroj, 3 300 km² en Maroko kaj ĉirkaŭ 1 000 km² en Alĝerio. Rif-montaro perdis 1 000 km² de altarbaro inter 1956 kaj 1971. Tiu sumiĝas je ĉirkaŭ 73 pocentoj de la totala arbarkovraĵo dum la hispana protektorato. El tiu rezultas ke en Rif-montaro la grundo perdiĝas pli rapide ol en iu ajn alia mediteranea regiono.
1183 Jutta
1183 Jutta estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Jutta", estis elektita de Gustav Stracke.
Rina Lodders
Catharina Johanna (Rina) Lodders (Harlemo, 18-an de aŭgusto 1942) estas nederlanda eks-fotomodelo. Ŝi fariĝis je la 9-a de novembro 1962 Fraŭlino mondo. Ŝi estis post Corine Rottschäfer la dua Fraŭlino mondo de nederlanda deveno. La titolo tiam donis profiton de 30 000 guldenoj.
En oktobro 1963 ŝi konatiĝis kun la usona kantisto Chubby Checker. En 1964 ili geedziĝis en la Luterana kirko de Pennsauken en la usona ŝtato New Jersey. Tuj antaŭ la geedziĝo Checker verkis la furorkanton "Loddy Lo", por Rina. Checker kaj Lodders havas tri infanojn, el kiuj du filinoj fariĝis fotomodeloj.
Farná
Farná, hungare Farnad estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 36 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo "Furnod". La kampoj longe apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. En 1561 la turkoj bruldetruis la preĝejon. En la 16-a jarcento la vilaĝo iĝis kampurbo. Dum liberecbatalo de Emeriko Thököly la urbeto senhomiĝis, poste refondiĝis en la 18-a jarcento. La vilaĝanoj okupiĝis pri vinkulturo. En 1910 loĝis tie 2082 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Esztergom (reĝa departemento), al distrikto de Párkány, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1450 da homoj (1114 hungaroj, 314 slovakoj).
Distrikto Borken
La distrikto Borken situas en la okcidenta Monastera Lando nordokcidente de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝi apartenas al la distriktaro Monastero kaj estas membro en la regiona ligo Vestfalio-Lipo. Sidejo de la distrikto estas la urbo Borken. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Situo
La distrikto Borken en la okcidenta Monastera Lando havas en la okcidento 108 kilometrojn longan landlimon al Nederlando. La proksimeco al gravaj ekonomiaj regionoj en Germanio kaj Nederlando estas avantaĝoj konsekvence eluzataj. La maksimuma etendiĝo nordsuden sumiĝas je 57 km, La maksimuma etendiĝo orientokcidenten estas 61 km. La plej alta altaxjo estas monteto nome Schöppinger Berg, branĉo de la montetaro Baumberge kun 154 m super NN. Kun 7 m super NN la malalta tereno de la rivero Issel ĉe Isselburg-Anholt estas la plej malalta punkto sur la distrikta teritorio. 42,8 % de la areo de la distrikto Borken (608,4 km²) havas statuson kiel pejzaĝoprotektejo, 48,4 km² estas naturprotektejo.
Komunumoj apartenaj al la distrikto
La distrikto Borken dividiĝas en 17 komunumoj apartenaj al la distrikto, el kiuj tri estas mezgrandaj kaj unu granda urboj (inter krampoj la nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de ). Por siaj lokaj aferoj laŭprincipe kompetentas la komunumoj mem, dum kiam la distrikto transprenas por malgrandaj komunumoj lokajn aferojn kaj alikaze translokajn taskojn.
Najbaraj distriktoj resp. provincoj
La distrikto Borken limiĝas norde je la malsuprasaksia distrikto Graflando Bentheim (2 km), nordoriente je la distrikto Steinfurt (33 km), oriente je la distrikto Coesfeld (51 km), sudoriente je la distrikto Recklinghausen (29 km), sudokcidente je la distrikto Wesel (45 km), okcidente je la distrikto Kleve (10 km) kaj nordokcidente über 108 km je la nederlandaj provincoj Gelderland kaj Overijssel.
Historio
Antaŭanto de la distrikto Borken estis historiaj juĝdistriktoj kaj la historiaj oficejoj Ahaus, Bocholt kaj Horstmar en la princepiskopejo Monastero samkiel la reglandoj Anholt, Gemen kaj Werth. Post la sekularigo de la princepiskopejo Monastero dum la mediatizo de la Sankta Romia Imperio la teritorio iras en 1803 al la nove formita princlando Salm, antaŭ ol la imperio Francio aneksis ĝin por realigi la kontinenta blokado 1810. Post detirado de la francaj trupoj 1813 kaj la Viena Kongreso la teritorio iĝis parto de la prusa provinco Vestfalio. En 1816 sekvas, rilate al la hodiaŭa distrikta teritorio, la administra subdivido en la distriktoj Borken kaj Ahaus en la distriktaro Monastero. En 1923 la urbo Bocholt malaliĝas la distrikton Borken kaj iĝas eksterdistrikta urbo. Post la Dua Mondmilito la hodiaŭa distrikta teritorio iĝas parto de la brita okupozono kaj en 1946 parto de la nove formita federacia lando Nordrejn-Vestfalio.
Kadre de la komunuma novordigo en 1975 la ĝistiamaj distriktoj Ahaus kaj Borken, la ekterdistrikta urbo Bocholt, la distrikta urbo Isselburg (antaŭe distrikto Rees) samkiel la komunumoj Erle (antaŭe distrikto Recklinghausen) kaj Gescher (antaŭe distrikto Coesfeld) estis kunigitaj al la nuna distrikto Borken. La komunumo Dingden, ĝis tiam apartena al la distrikto Borken, estas alligita al la nove formita komunumo Hamminkeln en la distrikto Wesel.
La 26-an de novembro 2005 en la distrikto Borken oni proklamis katastrofalarmon. Pro fortega neĝado antaŭan tagon kun novneĝonivelo de 30 ĝis 50 cm multaj elektropilonoj kolapsis. Krome multnombraj linioj por alta tensio disŝiriĝis, ĉar ili ne eltenis la pezon de la ĉirkaŭa glaciblendaĵo. Tio kaŭzis elektromankojn en miloj da entreprenoj kaj mastrumaĵoj. Ĉar pro la forfalo de elektro ankaŭ multaj hejtinstalaĵoj en la loĝodomoj ne plu funkciis, oni devis starigi provizorajn kvartirojn por loĝigi la koncernitojn ĉe temperaturoj ĉirkaŭ la glaciiĝpunkto. Por sekurigi la provizado de la loĝantaro oni rajtigis la nutraĵvendejojn en urboj kaj komunumoj ne koncertitaj de la elektromanko malfermiĝi ankaŭ la 27-an de novembro 2005, kvamkam normale oni ne rajtas vendi je dimanĉoj. Pro la granda sturmo de la klientoj tamen jam dum la vespero de la antaŭa tago kelkaj bazaj nutraĵoj rariĝis, ĉar la vendejestroj ne atendis tian pligrandiĝintan bezonon. Tiel ekzemple pano en multaj vendejoj ne plu havigeblis.
Kulturo
En la jaro 2005 la distrikto Borken estis starloko kaj aranĝanto de la Skulptura Bienalo Monasterlando.
Aertrafiko
La plej proksimaj flughavenoj estas Flughaveno Dortmundo, Internacia Flughaveno Duseldorfo kaj Internacia Flughaveno Monastero-Osnabrück en Greven.
Fervoja trafiko
Kvin fervojlinioj trairas la distrikton Borken:
La fervojan persontransporton entreprenas la DB Regio NRW kaj la Prignitzer Eisenbahn.
Aŭtoŝoseoj
Du ĉefŝoseoj kaj kvin naciaj ŝoseoj trairas la distrikton Borken:
Flußbach
Flußbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Concarneau (stacidomo)
Concarneau estas franca varstacidomo sur linio - Concarneau, situanta en  Concarneau, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rosporden - Concarneau (476000).
Palaco de la Normandoj
La Palaco de la Normandoj (itale Palazzo dei Normanni), ankaŭ konata kiel Reĝa Palaco, estas palaco situanta en Palermo, Sicilio, Italio, kiu estis la sidejo de la reĝoj de Sicilio kaj de la Sicilia parlamento, unu el la plej malnovaj el la mondo.
Ĝi enhavas la palacan kapelon, kiun oni konsideras kiel plej bonan ekzemplon de la tiel nomata araba-normanda-bizanca arkitekturo kiu regis en la Sicilio de la 12-a jarcento. La mozaikoj, la ligna tegmento kaj la inkrustaĵoj el marmoro estas tre de lukse fajnaj. Ĝia konstruado ekis en la 9-a jarcento pro ordono de la emiro de Palermo kaj estis poste ampleksigita en la 12-a jarcento fare de Roĝero la 2-a kaj aliaj postaj normandaj reĝoj.
La plejparto de la palaco estis rekonstruita kaj ampleksigita kiel kastelo en hispanaj epokoj, sed ankoraŭ restas kelkaj spuroj el la epoko de Roĝero la 2-a. Ekde la jaro 1947, ĝi estas la sidejo de la Sicilia Regiona Asembleo.
Mostafa Taĝzade
Sejed Mostafa Taĝzade (naskiĝis en 1956) estas irana politikisto.
Li estis la vicministro de la islama kulturo kaj islama orientiĝo pri internaciaj demandoj dum la gvidado de la ministro Mohammad Ĥatami. En 1992 Taĝzade estis devigita demisii. Instruis kaj studis en la fakultato de la internacia juro en Teherana universitato. La ano de la gvidanta konsilio de la Organizaĵo de muĝahidoj de la islama revolucio. En 1997 li estis nomumita la vicministro pri internaj aferoj laŭ politikaj demandoj kaj efektivigis la iniciaton de Mohammad Ĥatami pri la anstataŭigo de ĉiuj guberniestroj. Ankaŭ Mostafa Taĝzade okupadis la organizaĵon de tutlandaj balotadoj. Li malkaŝe subtenis la studentan protestadon. Komence de 2001 li estis nomumita la funkciisto pri organizaĵo de la prezidanta balotado, sed konservativuloj akre kritikis tiun decidon kaj, uzante sian influon en juĝa potenco, ekscitis kontraŭ lin la kriminalan kortumon. Rezulte de tiu Mostafa Taĝzade estis kondamnita al malliberigado por unu jaro, senigita de la rajto de balotado dum ses jaroj kaj de la rajto okupi ŝtatajn postenojn dum tri jaroj.
Ladislav Špína
Ladislav ŠPÍNA (naskiĝis la 11-an de julio 1935 - mortis la 7-an de aŭgusto 2010) estis ĉeĥa esperantisto-fervojisto, eksprezidanto de Esperanto-klubo en Liberec.
Esperanton li komencis lerni kiel 13-jara en kurso de Stanislav Knížek kaj en sia 14-a jaro li fariĝis membro de loka kongresa komitato, kiam en 1948 okazis en Liberec la tutŝtata ĉeĥoslovaka kongreso. En plenkreskeco li fariĝis komitatano de loka klubo por propagando kaj ligis kunlaborajn kontaktojn kun la polaj urboj Jelenia Góra kaj Wroclaw. Post refondo de ĈEA en 1969 li reaktivigis la klubon en Liberec kaj fariĝis ĝia prezidanto. Samjare li partoprenis UK-on en Helsinki, travojaĝis ankaŭ Svedion kaj Danlandon kaj ligis novajn kunlaborojn kun finnaj, svedaj kaj danaj esperantistoj. Kiel fervojisto li membris ankaŭ en la ĉeĥa sekcio de IFEF.
42566 Ryutaro
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la fama japana komponisto Ryutaro Hirota (japane : 弘田龍太郎, Hirota Ryūtarō, 1892–1952), kiu naskiĝis en Aki (gubernio Koĉi), kaj lernis la komponadon ĉe la Muzika Lernejo de Tokjo (東京音楽学校, Tōkyō Ongaku Gakkō). Li komponis multenombrajn porinfanajn kanzonojn, kiuj plezurigis multenombrajn generaciojn da japanoj.
360-grada video
Kreado
Oni kutime registras 360-gradan videon aŭ per speciala aranĝo de pluraj kameraoj, aŭ per tiucela kamerao kiu enhavas plurajn enfiksitajn lensojn, kaj filmante parte koincidajn angulojn samtempe. Per kunigado de bildoj, oni faras el la disaj registroj unu sferan videaĵon, kaj ĝustigas la kolorojn kaj kontraston de ĉiu bildo por ke ili estu koheraj kun la aliaj. Tiu prilaborado estas farata aŭ de la kamerao mem aŭ per specialaj programoj, kiuj povas analizi oftajn vidajn kaj aŭdajn registrojn kaj kunligi la signalojn de la diversaj kameraoj. Ĝenerale, la sola areo nespektebla estas la direkto al la apogilo de la kamerao.
La kvar sezonoj (Vivaldi)
La kvar sezonoj (en itala: Le quattro stagioni) estas grupo de kvar porviolonaj konĉertoj de la itala komponisto Antonio Vivaldi, ĉiu el kiuj havigas muzikan esprimon al la sezonoj de la jaro. Ili estis verkitaj ĉirkaŭ 1716–1717 kaj publikigitaj en 1725 en Amsterdamo fare de Michel-Charles Le Cène, kune kun ok aldonaj konĉertoj, kiel Il cimento dell'armonia e dell'inventione (La kunigo de harmonio kaj inventemo).
Kvankam tri el la konĉertoj estas tute originalaj, la unua, "Printempo", prunteprenas motivojn el la "Sinfonia" de la unua akto de la tiutempa opero de Vivaldi nome Il Giustino. La inspiro por la konĉertoj estis iom probable la kamparo ĉirkaŭ Mantovo. Ili estis revolucio en muzika koncepto: en ili Vivaldi reprezentis fluantajn rojojn, kantantajn birdojn (de diversaj specoj, ĉiu specife karakterizitaj), bojantajn hundojn, zumantajn moskitojn, kriantajn paŝtistojn, ŝtormojn, drinkantajn dancistojn, mutajn noktojn, ĉasgrupojn kaj el la vidpunktoj de la ĉasistoj kaj el la vidpunktoj de la ĉasitoj, frostitajn pejzaĝojn, glaci-sketantajn infanojn, kaj varmigantajn vintrofajrojn. Ĉiu konĉerto estas asociataj kun soneto, eble de Vivaldi, kiuj priskribas scenojn priskribatajn en la muziko.
Irén Józsa Nemes
JÓZSA NEMES Irén (jo:ĵa nemeŝ), alinome Józsa Gerőné, estis rumanuja hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Bedeni je la 11-a de oktobro 1918 kaj mortis en Târgu Mureş je la 30-a de oktobro 2003.
Biografio
Inter 1936-42 Irén Józsa Nemes studis en la Szabad Festőiskola de Marosvásárhely kun majstroj Ciupe Aurel kaj András Bordi. Ekde 1949 ŝi estis anino de Ligo de Rumanujaj Belartistoj kaj Barabás Miklós Céh.
Lajos Simonyi
Barono Lajos Simonyi [lajoŝ ŝimonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simonyi Lajos estis hungara politikisto, ministro, parlamentano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis barbácsi kaj vitézvári.
Lajos Simonyi naskiĝis la  1824 en Habsburga Imperio en Galicio en Tarnopol (nuntempa Ternopilo en Ukrainio). Li mortis la 1894 en Budapeŝto.
SMI
La vorto havas plurajn signifojn:
Marmite
Marmite estas markonomo de en 1902 en Britio disvolvita vegetara spicherba ŝmiraĵo. En Britio sed ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj ĝi estas tre populara. Per la franca vorto marmite oni indikas grandan metalan kuirvazon kun kovrilo (marmito). Sur la etikedo de la ŝmiraĵo estas bildo de tia kuirvazo.
Marmite estis la ĉefa produkto de Marmite Food Extract Company kiu establiĝis en 1902 en Burton-upon-Trent, en la angla Staffordshire. La sukceso de la produkto estis enorma, pro kio en 1907 oni establis duan fabrikon en Londono. En 2000 Marmite fariĝis parto de Unilever.
La ĉefingredienco de Marmite estas gistoekstrakto kiu restas kiel kromprodukto dum la produktado de nutraĵo kaj biero. Krom tio la ŝmiraĵo ankaŭ enhavas salon, plantoekstraktojn kaj spicherbojn. Kvankam gistekstrakto estas riĉa je vitamino B, ĝi ankaŭ estas ekstre aldonata al la ŝmiraĵo. Ekde la malkovro de vitamino B (en 1912) Marmite estas rigardata kiel "saniga produkto". Pro tio, sed ankaŭ por doni ion de la hejmo, la britaj soldatoj dum ambaŭ mondmilitoj ricevis Marmite-on en iliaj nutraĵpakoj. Oni esperis ke tio protektus la soldatojn en la tropikoj kontraŭ beriberon. Alia efiko  atribuata al Marmite estas ke ĝi protektus kontraŭ kuloj ĉar ĝi kaŭzus, por homoj ne perceptebla sed, por kuloj tre mallogan odoron sur la haŭto.
Marmite ankaŭ enhavas aldonitan vitaminon B12.
Nutra valoro
(%)= Tagbezono
Suhi Vrh (Moravske Toplice)
Suhi Vrh, hungare Szárazhegy [sArazhedj] estas tre malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Moravske Toplice.
Situo
Suhi Vrh situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Knido (ĉelo)
Knido (aŭ knidocito) estas speco de ĉelo, troviĝanta ĉe diversaj celerentuloj, kiuj, je tuŝo, elĵetas maldikan pikilon, inokulante jukan kaj paralizan venenon. La knidoj estas organoj per kiuj la kniduloj kaptas siajn predojn
la Kniduloj estas klado de celerentuloj, karakterizita per la posedo de la knidoj (Cnidaria), ekz. meduzo.
La Senkniduloj estas klado de celerentuloj, karakterizita per manko de knidoj (Acnidaria).
Strukturo kaj ago
La knido estas ĉelo entenanta organeton nomatan nematocito. Tiu ĉi estas komponita el veziketo, fermata de operkulo, en kiu estas volvata kava fadeno entenanta malgrandegajn pikilojn. Ekstere elstaras cilio nomata knidocilio.
La knidocilio estas tuŝa organo de la ĉelo. Kiam ĝi kontaktas predon, tio estigas, (per liberigo de jonoj kalcio...) surpremo en la veziketo. La operkulo estas forpelita kaj la kava fadeno, inversiĝante, elspruĉas ekstere.
Se ĝi profundiĝas en la korpo de predo, la pikiloj (kiuj, pro la inversiĝo de la fadeno, ekstere staras) malhelpas, ke la fadeno eliru. La veneno entenata en la veziko, trafluinte la fadenon, paralizas la predon.
Leitner
Leitner estas la nomo de pluraj personoj:
Nagybörzsöny
Nagybörzsöny [Nadjborĵonj] germane Deutsch-Pilsen estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob. Nagy signifas: granda.
Bazaj informoj
Nagybörzsöny situas sur monto Börzsöny (borĵonj), laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo kaj rivero. En la komunumo foje-foje etfervojo funkcias. Oni planas funkciigi ĝin al Szob.
Historio
En la 12-a jarcento alvenis germanoj, kiuj minis orojn, arĝentojn, ferojn, plumbojn kaj sulfurojn. Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomiĝis. En la 18-a j.c. denove alvenis germanoj. En la 18-a kaj 19-a jarventoj la regiono apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom.
Preĝejoj estas:
Ĉe la vilaĝo akvomuelejo estas videbla.
SOF
La vorto havas plurajn signifojn:
Kazimierz Polański
Kazimierz Czesław Polański (naskiĝis la 6-an de aprilo 1929 en Brzozdowice (nun el Lviva provinco), mortis la 7-an de februaro 2009 en Katowice) – pola lingvisto (Ĝenerala Lingvistiko, slavisto kaj anglisto), ordinara profesoro de la homa scienco, kunkreinto de pola lingvoscienca teorio, kunaŭtoro kaj redaktoro de fundamentaj lingvosciencaj laboraĵoj, interalie de Enciklopedio de ĝenerala lingvistiko, Sintaksa-genera vortaro de polaj verboj. Sume estas aŭtoro de 150 sciencaj publikaĵoj, en tio 11 libroj.
NGC 7705
NGC 7705 (aliaj indikoj — ZWG 407.13, NPM1G +04.0614, PGC 71811) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elektra sonorileto
La rektkurenta sonorilo en seria konekto havas en la cirkvito: baterion (U), ŝaltilon (butonon) (K), meminterrompilon (T), bobenon (E). Post enŝalto la bobeno tiras al si la ankron (A), kiu estas ankaŭ martelotenilo kaj interrompila kontakto. Ekfrapo kun eksonoro okazas, dume la meminterrompilo interrompas, la ankro retiriĝas, kaj komenciĝas ĉio denove ĝis tiam, kiam oni prenas la butonon.
La polariza sonorilo ne havas kontakton, sed havas permanentan magneton. Inter la polusoj pendas la martelo, sur la brako estas la bobeno. Grandparto de la marteltenilo estas ferkerno. Se alvenas alterna kurento, la brako iĝas magneta en alternaj direktoj. La brako puŝiĝas foje al unu, foje al alia polusoj. Dum la puŝiĝo la martelfino tuŝas la duonsferon. Sonoro ekaŭdiĝas.
La polariza sonorilo estas funkcipova inter 2-50 Hercoj.
La malnovaj telefonoj havas tiun polarizan sonorilon, la modernaj (ankaŭ la mobilaj) havas jam elektronikajn sonorilojn.
Oberrohrdorf
Geografio
Oberrohrdorf situas ĉe la kantona ĉefvojo de la kulmino de la Mutschellen-Pasejo al Baden tri kilometrojn oriente de la rivero Reuss sur la sudokcidenta deklivo de la monto Rohrdorferberg, parto de la montoĉeno Heitersberg. Al la komunumo apartenas krom al ĉefvilaĝo mem ankaŭ la loko Staretschwil. La komunumo komplete kunkreskis kun la najbara komunumo Niederrohrdorf.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,30 km², de kiuj 1,70 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,89 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kresto de Heitersberg sur alteco de 702 m s.m., dum ĝis plej malalta punkto situas sur alteco de 455 m s.m.
Trafiko
Tra Oberrohrdorf pasas la kantona ĉefvojo de la kulmino de Mutschellen-Pasejo al Argovio, laŭ kiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas kune kun du aliaj poŝtaŭtolinioj la komunumon al la publika trafikreto.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas norde en Dättwil, urbo Baden, en distanco de proksimume 7 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rohrdorf datiĝas el la jaro 1179 kiel Rordorf. Oberrohrdorf estis menciita unuan fojon en la jaro 1303 kiel ze Oberen-Rordorf. Staretschwil estis menciita unuan fojon en la jaro 1124 kiel Starchoswilare.
En mezepoko en Rohrdorf unue regis la Grafoj de Lencburgo, poste la Grafoj de Kiburgo kaj fine ties heredantoj, la Habsburgoj.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la regionon, kaj Rohrdorf fariĝis voktejo en la Grafejo Baden.
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Oberrohrdorf fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.
Kvara Ĝeneva Konvencio
La Ĝeneva Konvencio rilata al la Protektado de Civiluloj en Milittempo, plej ofte referencata kiel la Kvara Ĝeneva Konvencio kaj mallongigita kiel KĜK, estas unua el kvar traktatoj de la Ĝenevaj Konvencioj. Ĝi estis adoptita en Aŭgusto 1949, kaj ekvalidiĝis en Oktobro 1950. Dum la tri unuaj konvencioj temis pri batalantoj, la Kvara Ĝeneva Konvencio estis la unua kiu temas pri humana protektado de civiluloj en milita zono. Estas nuntempe 196 ŝtatoj kiuj estas partio de la Konvencioj de Ĝenevo de 1949, inklude tiun kaj la aliajn tri traktatojn.
Oberrohrdorf
Historio
En la jaro 1805 la kvin vilaĝoj Busslingen, Niederrohrdorf, Oberrohrdorf, Remetschwil kaj Staretschwil estis kunigitaj al la komunumo Rohrdorf. Ĉar la kunlaboro malbone funkciis post diversaj iniciativoj en la jaro 1854 la komunumo Rohrdorf estis denove disigita, kaj estiĝis la tri hodiaŭaj komunumoj Niederrohrdorf, Oberrohrdorf kun Staretschwil, kaj Remetschwil kun Busslingen.
His Majesty's Theatre
His Majesty's Theatre – en Esperanto laŭvorte "majestulina teatro" – estas teatro kaj teatrejo en Londono. Ĝi troviĝas ĉe la placo Haymarket ("fojnomerkato") en la urbodistrikto West End ("okcidenta fino").
La teatro havas tradicion, kiu ampleksas plurajn konstruaĵojn kaj nomŝanĝojn. Origine konstruite laŭ planoj de la arkitekto John Vanbrugh, ĝi malfermiĝis la 9-an de aprilo 1705 sub la nomo Queen's Theatre ("reĝina teatro"). Post kiam Georgo la 1-a dum la jaro 1714 iĝis reĝo de Britio, la nomo adaptiĝis al la formo King's Theatre ("reĝa teatro"). En la konstruaĵo premieris la plej multaj operoj de la komponisto Georg Friedrich Händel, precipe dum la tempo de la "opera akademio" de 1719 ĝis 1728, por kiu ankaŭ komponis ankaŭ Giovanni Battista Bononcini kaj Attilio Ariosti. Kiam Johann Jacob Heidegger estis komerca direktoro de la teatro, li ankaŭ organizigis maskobalojn.
Dum la jaro 1789 la konstruaĵo detruiĝis kadre de incendio. Nova konstruaĵo planita de la arkitekto Michael Novosielski inaŭgusriĝis dum marto 1791. Inter la muzikaj direktoroj de tiu epoko menciindas la fama kaj ekstravaganca harfisto Nicolas Bochsa (1789-1856), kiu havis tiun funkcion inter 1827 kaj 1833. Dum la jaro 1837 enkondukiĝis la nomo Her Majesty's Theatre, kiu en la kazo de viraj regantoj ŝanĝiĝis al His Majesty's Theatre. Post nova incendio dum 1867 kaj rekonstruo laŭ la planoj de Charles Lee fine la teatrejo malkonstruiĝis. La nuntempa konstruaĵo estis planita de Charles John Phipps kaj inaŭgurita la 28-an de aprilo 1897. Nuntempe ĝi uziĝas precipe por prezentoj de muzikaj teatraĵoj.
(11750) 1999 NM33
(11750) 1999 NM33 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
His Majesty's Theatre
Ekde la 9-a de oktobro 1986 ĉiutage prezentiĝas la muzika teatraĵo The Phantom of the Opera ("La fantomo de la opero").
Kylmäkoski
Kylmäkoski estis komunumo en Pirkanmaa, Finnlando. Ĝi estas fondita en 1885 kaj ligita al la urba komunumo Akaa komence de la jaro 2011. La 31-an de decembro 2006 la komunumo havis 2608 loĝantojn. Ĝia areo estis 199,73 km², el kio 8,77 km² estis akvo.
(11750) 1999 NM33
Ĝi estas ano de la Hilda grupo ; tie estas, ke ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Kylmäkoski
Vilaĝoj
Alpila, Haanoja, Hautaa, Jokihaavisto, Järvihaavisto, Järviö, Kaulo, Kuhavuori, Kurisjärvi, Kuusjoki, Kylmäkoski, Käyrälä, Lontila, Mellola, Mustue, Nauli, Onnia, Pappila, Poutala, Raidisto, Riisikkala, Savikoski, Saviniemi, Sontula, Sotkia, Taipale, Tipuri (Kurisniemi), Tiura kaj Vuoltee.
Kantono Contra Costa
Kantono Contra Costa [kontra kosta] situas en la subŝtato Kalifornio de Usono. Ĝia administra centro estas la urbo Martinez. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝia tereno estas antaŭurba al San-Francisko; ĝi troveblas ĉe la orienta flanko de la Golfo de San-Francisko. De tiu ĉi fakto devenas ĝia hispana nomo, kiu signifas "kontraŭa bordo".
Antaŭ la anekso de Usono la regiono havis en Meksiko la nomon Diabla Monto, pro samnona monto (1.173 m). Post la anekso ĝi estis inter la originaj kantonoj de usona Kalifornio, sed en 1853 ĝi devis cedi parton de sia teritorio al kantono Alameda.
Trafiko
La kantono estas ligita al San-Francisko per la trajnoj de BART, kiuj servas la staciojn de Orinda, Lafayette, Walnut Creek, Pleasant Hill, Concord, North Concord/Martinez kaj Pittsburgh/Bay Point.
Al-Vakil
Al-Vakil (esperante: La Reprezentanto) estis uzbeka repa grupo. Kantoj kiel "Boʻm-boʻsh koʻchalar", "Ajoyib Kun" kaj "Dam-dam" (kun DJ Piligrim, Nju Anĝeles ) estis sukcesoj.
Akuzoj
Estas famo, ke membroj de la grupo estis implikitaj en la murdo de Lajlo. La onidiroj ankaŭ diras, ke la murdo estis la kialo de la malfondo de la grupo.
Dolores Gorostiaga
María Dolores GOROSTIAGA Saiz (Vioño de Piélagos, 24a de februaro 1957), konata kiel Dolores aŭ Lola Gorostiaga, estas hispana historiadisto kaj politikisto de la socialisma partio PSC-PSOE kiu inter 2015 kaj 2019 servis kiel prezidanto de la Parlamento de Kantabrio, estante la unua edzino kiu okupis tiun postenon. Antaŭe, inter 2003 kaj 2011, ŝi estis vicprezidanto, konsilisto kaj proparolanto de la Registaro de Kantabrio.
Laŭlonge de sia politika kariero, ŝi okupis tre diversajn postenojn. Ŝi estis skabenino de la municipo Piélagos de 1983 ĝis 1997, regiona deputito el 1991 ĝis 1993, tutlanda deputito inter 1993 kaj 1996, senatano inter 1996 kaj 2000.
Freddie Highmore
Alfred Thomas Highmore, kutime nomata Freddie Highmore (naskiĝis la 14-an de februaro 1992 en Londono), estas brita aktoro kaj voĉa dublisto.
Kariero
Freddie Highmore jam en 2001, naŭ-jara, aktoris la legendan reĝon Arturo en la televida filmo La Nebuloj de Avalon (angle "The Mists of Avalon") kaj tri jarojn pli poste videblis en la kineja filmo "Du Fratoj" (Two Brothers) de la reĝisoro Jean-Jacques Annaud.
Internacie li aparte konatiĝis per sia rolo de la knabo Peter en la filmo Finding Neverland ("Trovante Neniamlandon"), pri la ekesto de la fantasta libro kaj teatraĵo pri la sovaĝe heroa knabo Peter Pan, kun la aktoraj kolegoj Johnny Depp kaj Kate Winslet. Li denove aktoris kun Johnny Depp dum 2005 en la filmigo de la klasika angla infana libro Charlie and the Chocolate Factory (Ĉarli kaj la Ĉokolada fabriko) de Roald Dahl, sub gvido de la reĝisoro Tim Burton. Por tiu rolo li en 2006 ricevis la premion "Young Artist Award". Internacie sukcesaj ankaŭ estis la muzika filmo August Rush (2007), "The Spiderwick Chronicles" (2008) kaj la ĝis nun du filmoj el la origine franclingva fantasta libroserio Arthur et les Minimoys (2006 kaj 2009).
Familio
Lia patro Edward kaj la tri jarojn pli juna frato Bertie (pasporte Albert) same laboras kiel filmaj aktoroj. La patrino estas filmaktora agentino, kiu laŭkontrakte reprezentas interalie la britan aktoron Daniel Radcliffe, kies plej konata rolo estas la filma reprezento de la juna sorĉisto Harry Potter.
João Barbosa Rodrigues
João Barbosa Rodrigues (1842-1909) estis botanikisto, naturalisto kaj inĝeniero. Dum sia scienca kariero, Barbosa Rodriguez montriĝis kiel polemika, ambicia kaj lerta sciencisto. Aŭtodidakto, li sin dediĉis al plej diversaj temoj same kiel etnografio, lingvistiko, arkeologio, indiĝenaj demandoj, botaniko, kemio kaj farmacio.
Biografio
Li kriĝis en Kampanja, subŝtato Minas-Ĝerajso. En 1858, kune kun sia familio, li translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro. Komence li sin dediĉis al komerco, tamen, li ĉiam montris intereson pri natursciencoj, kolektante insektojn kaj plantojn. Li fariĝis instruisto pri desegno kaj specializiĝis pri botaniko, gvidita de Francisco Freire Allemão (1797-1874).
Lia hermo en la Botanika Ĝardeno el Rio-de-Ĵanejro estas laboro de la skulptisto "Olinto de Matos". Dum la centjariĝo de sia naskiĝo, la Botanika Muzeo el San-Paŭlo faris al li omaĝon adoptante lian nomon.