cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
López (Chihuahua)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4147 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 29 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,7 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kastelo Tiefurt
Kastelo Tiefurt (Schloß Tiefurt) estas krom Kastelo Belvedere la dua kastelo en la periferio de Weimar. Kontraŭe, ĝi substrekas la noblan naturemon de la rondoj ĉirkaŭ dukino Anna Amalia von Brunsvigo-Wolfenbüttel, Goeto kaj Christoph Martin Wieland. Laŭdire ĝi ankoraŭ pli ol la urbo Weimar mem transportas la vivosenton de la tempo de la germana klasiko. Kun Kastelo Denstedt kaj Kastelo Kromsdorf ĝi formas idilian trion de ĉe la Ilm-rivero situantaj kasteloj. La verdaĵoj tiefurtaj sude sur akso kvazaŭ kontinuigas tra Ilm-parko ĝis Kastelo Belvedere (Weimar).
Historio
Vilaĝon negravan transformis en antaŭurbon de klasika Vajmaro la dukino Anna Amalia. Loĝejon de bienposedanto, simplan en 1760 konstruitan domon, ŝi elektis sia somerrezidejo en 1781. Tie ĉi ŝi kreis mondon sen ceremonioj kaj kondutmanieroj preskribitaj, mondon de kampara trankvilo kaj de spirita interŝango kun homoj - akompanantoj kaj gastoj - de samaj emoj. Oni laŭtlegis, desegnis, muzikis, diskutis, festis kamparanajn festojn, surscenejigis paŝtistajn ludojn kaj operetojn. Aliflanke, per fruktodona interŝanĝo de pensoj, cirkonstancoj de la tiama vivo vigle kaj sincere pridiskutitis.
Wieland kaj Goeto estis la grandaj kaj bonaj mentoroj kiuj donis al la tiefurt-a muzejo formon kaj enhavon. Jen listo de oftaj gastoj: la muzikemaj uloj Hildebrand von Einsiedel kaj Siegmund von Seckendorf, la pentristo Georg Melchior Kraus, la poeto Jean Paul, la tradukisto de homeraĵoj Johann Heinrich Voß, la gefratoj Humboldt, la pentristo kaj skulptisto Adam Friedrich Oeser, la verkistinoj Madamo de Staël kaj Sophie von La Roche. Dum la tiefurt-aj vesperoj ekzemple voĉlegis Goeto el sia Ifigenio en Taŭrido aŭ el la verko Tasso, kantis Corona Schröter la kantojn de la vajmara poeta rondo, prezentitis la unuaj partoj de la ŝilera Don Karlos.
Priskribo de la interno
La kvazaŭ komplete konserviĝinta meblaro en la kastelo kaj multaj objektoj de ĉiutaga uzo el la posedo de Anna Amalia kaj ŝiaj kunloĝantoj igis la vizitantojn ricevi aŭtentikan bildon pri la tiama tempo.
Ŝtuparo
En la ŝtuparo kelkaj kopioj de antikvaj plastikaĵoj el gipso memorigas onin pri la ŝatego de la romia kaj helena kulturo tiutempe.
Salonoj en la unua etaĝo
Dekstre troviĝis la loĝĉambroj de Goeto. La planko estas - malofteco! - tegita de tolo cirita kaj pentrita - por ŝajnigi parkedon. Vandaj pentraĵoj pri kreskaĵoj kaj girlandoj (supozeble de Adam Friedrich Oeser) substrekas la ligitecon kun la naturo, akvareloj kaj kuprogravuraĵoj la artistajn interesojn de la loĝantoj. La tonditaj papersiluetoj sur la muroj estas de personuloj tiutempaj. Atento estu farita pri memportreto de al aktorino Corona Schröter, kiun Goeto ege admiris. Altvalora ornamaĵo de la Nova ĉambro estas busto de Martin Gottlieb Klauer el la jaro 1778. Ĝi reprezentas la maloldan Goeton kaj estas la unua plastikaĵeto kiun la artisto faris laŭ naturo.
La antaŭajn ĉambrojn enloĝis Anna Amalia mem. Tie ĉi disfaldis sin la socia vivo kaj sprita atmosfero de la domo. En la manĝoĉambro alogas la okulojn 200 jarojn aĝa vazaro Fürstenberger kun ĉinaj motivoj kiun eblis lavi tuj surloke en akvopelvo. La bela forno el kuprolado faritis de la kuproforĝisto Pflug el Jena. Bustoj el alabastro de la italaj poetoj Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Torquato Tasso kaj Ludovico Ariosto, buntaj gravuraĵoj laŭ la freskoj de Rafaelo pri Amoro kaj Psyche kiel gravuraĵoj laŭ mitologiaj pentraĵoj de Angelika Kaufmann plibeligas la ĉambron. Karakterizas la Kamenan ĉambron (rekonstruita el la tempo de ĉ. 1780) survande pentritaj medalionoj. En tiu ĉi ĉambro admireblas ankaŭ la nudaĵo de la knabo Fritz von Stein, farita laŭ instigo de Goeto fare de Klauer. La apuda Muzikĉambro brilas per meblaro en bidermajra stilo el piruja ligno, japonaj lakitaj ujetoj kaj skribotablo el rozuja ligno kun marketraĵoj kaj bronzaj garnaĵoj. Klaviceneto (Londono, 1783) kaj gitaro en formo de liro atestas la muzikfaradon en la ĉambro. La grafina portreto estas de Johann Ernst Heinsius, la paŝtela pentraĵo de Carl August estis pentrita fare de la brunsviga kortega pentristo Johann Heinrich Schröder. La bezonon pri pureco ekstera kaj leĝera koketeco atestas la ŝminktablo de Anna Amalia. Akvareloj de Philipp Hackert kaj bildoj de Romo en la najbara koridoro memorigas onin pri la vojaĝo de Anna Amalia Italujon.
NGC 2562
NGC 2562 (aliaj indikoj — UGC 4345, MCG 4-20-31, ZWG 119.63, ARAK 159, PGC 23395) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Kastelo Tiefurt
Teretaĝo de la flanka alo
Atrakciaĵo aparta videblas sur la fornelo kaj la kredencoj de la kuirejo nomita Kalte Küche. Laŭ la gusto de la 18-a jarcento faritis elmontra kuirejo kun postiĉoj de rostaĵoj, fiŝoj, legoj, legomoj, fruktoj kaj kukoj el porcelano, fajenco kaj muldokartono: ili nombriĝas inter la lastaj de sia speco en tuta Eŭropo. Iam ili estas plenigitaj per friandaĵoj.
Parko
Ne nur la kasteleto gravis kiel renkontiĝloko sed antaŭ ĉio ankaŭ ĝia ĉirkaŭaĵo. Anna Amalia perfektigis la parkon, kies aranĝon estis komencintaj ŝia filo Konstantin kaj ties edukisto Karl Ludwig von Knebel. La parkoformon skizis la natura ejo de la rivero Ilm kun la arbaro je la dekstra bordo kun lindaj padetoj. De tie eblis rigardi valen kaj kasteleten, kvazaŭa novan Petit Trianon. Ideojn je parkaranĝo (antaŭ la granda Petzold-realigaro de 1844) havis i.a. Oskar Hensoldt. Per multo da monumentoj la tiefurt-a parko revenigas la klasikan tempon:
Scenejo
Kiel la ŝtonmonumentoj tiel ankaŭ la literaturaj atestoj raportas pri la strebo de la tiefurt-anoj je homa-spirita unuiĝo. Sur la gazona scenejo de Tiefurter Waldtheater okazis ne malmultaj premieroj. La 22-an de junio 1782 la goeta verko Die Fischerin, verkite nur por Tiefurt, unuafoje luditis kun Corona Schröter kiel ĉefrolulino. Ŝi samloke ankaŭ por la unua fojo kantis la baladon de Erlkönig. Torĉoj ĉe ambaŭ riverbordoj lumigis ĉion; pri tio ekzistas bildo de Georg Melchior.
Gazeto
Eĥo unika de la tiefurtaj tagoj fariĝis la gazeto Journal von Tiefurth, kiu aperis 47 fojojn inter 1781 kaj 1784. Eldonokvanto po numero estis nur 11 ekzempleroj. La mane farita gazeto estas spegulo de ĉiuj partoprenantoj kaj gajnis distingon specialan per tri goetaj poemoj, nome: Meiner Göttin, Auf Miedings Tod kaj Edel sei der Mensch, hilfreich und gut.
Fino de la rondoj kaj efektoj nunaj
Kun la kuro de la tempo la gaja vivo ekmortis, ĉefe post la okupo de Weimar fare de la francoj. La eta parketo kaj la kastelo ne damaĝitis sed la naiva diboĉeta gajeco estis for. Kiel oldulo Goeto nur nostalgie memoris pri Tiefurt kaj plano porĉiamigi la travivaĵojn en skriba formo ne realiĝis.
La vizitanto de hodiaŭ tamen ankoraŭ sentas la grandecon de la loko kaj la signifon de la vortojn kiujn skribis Friedrich von Matthisson pri Tiefurt: ''Hier wohnt Stille des Herzens. Goldene Bilder steigen Aus der Gewässer klarem Dunkel. Hörbar waltet am Quell Der leise Fittich Segnender Geister."
Sándor Pécsi
Sándor Pécsi naskiĝis la 1922, Sajószentpéter - mortis la  1972, Budapeŝto.
Biografio
Sándor Pécsi frekventis lernejon en Sárospatak, poste li studis en aktora akademio en Budapeŝto. Li komencis sian aktoran karieron en 1944 en Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 1948 li estis ano de Teatro Madách. Li ricevis premiojn Kossuth en 1951 kaj en 1953, poste ankaŭ aliajn premiojn.
Michael L. Sitko
Michael L. SITKO estas usona astronomo, kiu laboras ĉe la Departemento de Fiziko de la Universitato of Cincinnati.
Li estis Bakalaŭro en Arto ĉe la Ŝtata Universitato de San-Diego en 1974 kaj ricevis sian Ph. D. de la Universitato de Viskonsino en Madison en 1980.
Lia intereso centriĝas pri la naturo de la grajnoj de interstela, ĉirkaǔstela kaj interplaneda kosma polvo kaj ties rolo en la formiĝo de planedsistemoj.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de la asteroido (9730) 1982 FA en 1982 kun W. A. Stern.
Motorizita biciklo
Motorizita biciklo estas biciklo kun sur ĝi fiksita motoro uzata por peli la veturilon, aŭ kunlabori al pedalado. Foje klasifikite kiel motorveturilo, aŭ hibrida veturilo, motorizitaj bicikloj povas esti funkciigitaj fare de malsamaj tipoj de motoroj. Motorizitaj bicikloj estas distingitaj de motorcikloj per la fakto, ke eblas funkciigi ilin per pedalado, se necesas.
La reala uzo de la pedaloj varias vaste laŭ la tipo de la veturilo. Iuj povas esti propulsataj nur per la motoro, eĉ se la rajdanto elektas ne pedali. Tiuj konataj kiel mopedoj plejparte havas pedalojn por krizuzo aŭ pro laŭleĝaj postuloj, sed tiuj estas ne normale uzataj. Motorizitaj bicikloj konataj kiel elektrohelpitaj bicikloj uzas la pedalojn kiel ĉefa formo de propulso kaj la motoro aldonas nur ioman ekstran potencon, aparte suprenirante. Multaj motorizitaj bicikloj estas bazitaj sur normaj bicikloframodezajnoj kaj teknologioj, kvankam la modifoj al la dezajno por aldoni la motorizadon povas esti ampleksaj. En landoj, kie ekzistas forta biciklokulturo (precipe en Azio), motorizitaj bicikloj estas aparte popularaj; en 1996 ekzemple ekzistis en Ŝanhajo 370 000 motorizitaj bicikloj kaj 470.000 aliaj veturiloj.
Historio
Durada pedale funkciiganta biciklo estis unue elpensita en Parizo en la 1860-aj jaroj. Antaŭ 1888 Johano Boyd Dunlop inventis pneŭmatikajn pneŭojn kaj ĉenaĵon tiel ebligante la sekurecobiciklon, kiu donis al la biciklo ĝian modernan formon. La originoj de la motorizita biciklo povas esti spurataj reen al ĉi-lasta parto de la 19-a jarcento, kiam estiĝis eksperimentoj por aldoni vaporajn motorojn.
Breitenau am Hochlantsch
Breitenau am Hochlantsch - prononco  - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Blankabrova tarsigero
La Blankabrova tarsigero (Tarsiger indicus) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Tarsigeroj. Tiu genro karakteras iel laŭ aspekto pro flaveca koloro en subaj partoj, sed kombine kun blua aŭ griza en supraj partoj; ĉe tiu specio la subaj partoj estas brunflavecaj aŭ ruĝoranĝaj, dum la supraj partoj estas tre grizaj kaj en la kapo elstaregas tre kontraste blanka superokula strio el la beko al la orelo, de kie venas la nomo Blankabrova tarsigero.
La specio, kiel ĉe multaj parencaj genroj, estas ekzemplo de seksa duformismo, ĉar la ino estas iom pli senkolora, dum la masklo montras en reprodukta plumaro tre malhelgrizajn suprajn partojn kie ege kontrastas la tre blanka superokula strio.
Ĝi troviĝas en Butano, Ĉinio, Barato, Birmo, Nepalo, Tajvano kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Mâlain (stacidomo)
Mâlain estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Mâlain, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
1589 Fanatica
1589 Fanatica estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1950 de la argentina astronomo Miguel Itzigsohn, elde la Observatorio de La Plata.
Nomo
Ĝia nomo "Fanatica" (fanatikulino) estas omaĝo al la politika sindonemo de Eva Perón.
Satelito ?
Laŭ ĝia luma kurbo, ĝi estus akompanata de asteroida satelito
Latinigita Populara Alfabeto
La Latinigita Populara Alfabeto (LPA) estas la plej vaste uzata alfabeto por skribi la miaan lingvon. Ĝi kreiĝis en Laoso inter jaroj 1951 kaj 1953 per tri misiistoj eŭropaj kaj multaj miaaj helpintoj. Multaj aliaj skribaj sistemoj ankaŭ kreiĝis, inkluzive de sistemoj kun la latina alfabeto bazita de pinjino aŭ la Vjetnama alfabeto. Estas ankaŭ Pahajo, unika skriba sistemo kreita per Shong Lue Yang, miaa animema gvidinto Laosa, kiu kredis, ke la skriban sistemon Dio montris.
Antal Páger
Antal Páger, hungare Páger Antal, Esperante Antonio Páger estis elstara hungara aktoro. Liaj edzinoj estis Lola Gere, Júlia Komár inter 1933-1961.
Latinigita Populara Alfabeto
! LFA ! IFA ! Ekspliko
Miaa estas tona lingvo uzanta 7 malsamajn tonojn:
Antal Páger
Biografio
Antal Páger frekventis gimnazion en Makó, poste li finbatalis la 1-an mondomiliton. Li komencis sian aktoran karieron en 1919 en Székesfehérvár, poste aliĝis al diversaj teatraj trupoj. 1926–1930 li apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste ludis en Budapeŝto. En 1933 li edziĝis dufoje, baldaŭe havanta 2 filinojn. En 1944 li forlasis la landon, poste liaj ĉiuj filmoj estis malpermesitaj. Li estis pentristo, grafikisto, aktoro kaj reĝisoro en Argentino, kie li ricevis ŝtatanecon. En 1956 antaŭ la revolucio li hejmenvenis, kio estis granda sukceso de la komunistoj. En Budapeŝto senĉese havis sukcesojn. Li ricevis premion Kossuth en 1965, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
R S-74 "Na Holém"
Konstruado
La ferbetona fortikaĵobjekto estis konstruita en la plej forta, la 3-a klaso de rezisto, uzata ĉe izolitaj fuortoj, do ties plafono estas 250 cm forta, la frunta muro turnita direkte al malamiko estas 275 cm kaj la ceteraj enlandaj muroj 125 cm. Antaŭ la frunta muro estis ankoraŭ antaŭŝovita ŝtona egalaĵo kun forto 400 cm, havigita plu per ter-glaciso, kiu ŝirmis la muron antaŭ trafoj de malamikaj artileriaj obusoj.
Armilaro
La ĉefa armilaro de la fuorto konsistis el du 4cm kontraŭtankaj kanonoj modelo 36 kunigitaj kun peza mitralo modelo 37 kaj el du duopoj de pezaj mitraloj modelo 37 de kalibro 7,92 mm. Tiuj ĉi armiloj estis lokigitaj en embrazuroj sub betono ambaŭflanke de la fuorto, de kie ili efikis per flankaj pafadoj direkte al najbaraj fortikaĵoj R S-73 kaj R S-75. Aliron al ties embrazuroj malebligis 350 cm profundaj ŝirmaj fosaĵoj, kiuj ankaŭ malebligis superŝuton de la embrazuroj per teraĵo kaj kaptis elpafitajn kartoĉojn de la fortikaĵaj pafiloj.
Apudan armilaron de la objekto kreis kvar malpezaj mitraloj modelo 26 de kalibro 7,92 mm en embrazuroj sub betono kaj pluaj du samaj malpezaj mitraloj en blendaj kloŝoj. Krom tio faŭkis en ambaŭ ŝirmaj fosaĵoj kaj plie en surdan spacon apud la enirejo tri grenadglitujoj por mangrenadoj. El la plafono de la objekto elstaras ĝis hodiaŭ du unike konservitaj blendaj kloŝoj por gvatado kaj proksima ronda defendo de la objekto. Ĉiu el ili pezas 39,7 tunojn kaj la blendon ĝi havas fortan 30 cm. Ĉirkaŭ ties perimetro troviĝas tri embrazuroj por pafado kaj gvatado kaj en supraĵo aperturo por fortikaĵa periskopo.
La infanteria fortikaĵo havas du etaĝojn:
Hom-ekipo
En la jaro 1938 kreis la hom-ekipon de la objekto: 2 oficiroj, 10 suboficiroj kaj 25 soldatoj. En la fuorto havis sian poziciejon komandanto de la limgardista roto 9/19 staba kapitano Karel Tacheczy, kiu estis samtempe ties komandanto.
La infanteria fuorto estis en septembro de 1938 plene armilekipita kaj ekipita per ceteraj ekipaĵoj, escepte de plankoj en ambaŭ kloŝoj, ĝi estis "loĝigita" de sia hom-ekipo kaj preparita al defendo. Kun ceteraj fortikaĵobjektoj kunigis ĝin sole telefona kabelo. La tuta fortikaĵo estis ĉirkaŭita per kontraŭinfanteriaj obstakloj; al flanko direkte al malamiko ĝi estis ankaŭ ŝirmata per arko de kontraŭtankaj obstakloj, kiuj en direkto de aksoj ligis al kontraŭtankaj baraĵoj.
Pluaj sortoj
Post rezigno pri Sudetio surbaze de Munkena interkonsento la fuorto estis en la tagoj 2-a ĝis la 8-a de oktobro 1938 evakuita kaj ties ĉiu ekipaĵaro kaj armilaro malmuntitaj. Poste la fortikaĵo restis malplena kaj forlasita ĝis la jaro 1983, kiam transprenis ĝin kiel bazejo por sia agado Klubo de armeaferoj kaj historio de Prago. Ekde tiu tempo klubanoj sukcesis ripari ĝin kaj ekipi per bezonaj ekipaĵoj.
Garegin Nĵdeh
Garegin NĴDEH aŭ Garegin Ter-Harutjunjan (armene:  Գարեգին Նժդեհ) (n. la 1-an de januaro 1886, Naĥiĉevano - m. la 21-an de decembro 1955, Siberio) estis ŝtatisto de Armenio, membro de la armena milico kaj politika pensisto. Eksa ano de la partio Daŝnako, kiu enmiksiĝis en revoluciaj aktivaĵoj en Armenio, Bulgario kaj Rusio.
Post la deklaro de la sendependeco de la Armena Demokratia Respubliko, Garegin Nĵdeh estis proklamita kiel ĉefministro kaj ministro pri Defendo. Foriris el Armenio post la venko de la bolŝevikoj kaj la Ruĝa armeo, kaj partoprenis en revoluciaj aktivaĵoj en Irano, Turkio, Bulgario kaj Usono.
Garegin vizitis la armenajn komunumojn de Usono kaj Kanado, kie li plifortigis la komunumojn starigitajn de li kaj ankaŭ fondis tie la Movadon de la Armena Junularo nomata Ceghakron (armene: Ցեղակրոն). En 1933, el tiu movado naskiĝis la fondaĵo Armena Junulara Federacio, la junulara sekcio de la Armena Revolucia Federacio, en Bostono, Masaĉuseco.
Unuaj jaroj kaj edukado
Garegin Ter-Harutjunjan naskiĝis la 1-an de januaro 1886 en la vilaĝo de Kznut, Naĥiĉevano. Li estis la plej juna el kvar infanoj naskita de loka vilaĝa pastro. Li perdis sian patron, la pastro Jeghiŝe, en sia infanaĝo. Nĵdeh ricevis sian fruan edukadon en rusa lernejo en la urbo Naĥiĉevano. Li daŭrigis sian pli altan edukon en Tbilisa gimnazio. En la aĝo de 17 jaroj li aliĝis al la armena nacia liberiga movado. La vorto nĵdeh en la armena signifas "pilgrimanto" aŭ "elmigranto". Baldaŭ poste, li translokiĝis al Peterburgo por daŭrigi sian edukadon en loka universitato. Post dujara studado ĉe la jura fakultato, li forlasis la Peterburgan Universitaton kaj revenis al Kaŭkazio por partopreni la armenajn naciajn movadojn kontraŭ la Otomana Imperio.
En 1906 Nĵdeh translokiĝis al Bulgario, kie li finis sian edukadon ĉe la Milita Altlernejo Dmitryij Nikolov de Sofio kaj akiris rangon de leŭtenanto en 1907.
Balkanaj militoj
Samjare li revenis al Armenio. En 1908 li aliĝis al la Armena Revolucia Federacio kaj partoprenis la iranan revolucion kune kun Jeprem Ĥan kaj Murad de Sebastio.
Unua Mondmilito
Antaŭ Unua Mondmilito, post amnestio donita de la rusaj aŭtoritatoj en 1914, Nĵdeh revenis al Kaŭkazio por prepari la formadon de la armenaj volontulunuoj ene de la rusa armeo por batali kontraŭ la Otomana Imperio. Dum la unua etapo de la milito, en 1915, li estis nomumita kiel asistanto-komandanto de Drastamat Kanajan de la dua armena unuo. Poste, en 1916, li komandis la specialan armean unuon de jezidoj. Post la Rusia revolucio de 1917 kaj la retiriĝo de la rusa armeo, Nĵdeh batalis en la pli malgranda bataloj de Alajay (proksime de Anio, printempo 1918), permesante sekuran trairejon por la cedaj armenaj volontultrupoj en Aleksandropolo.
Batalo de Karakilisa
After clashing with Turkish forces in Alexandropol, today known as Gyumri, the Armenian fighters led by Nzhdeh dug-in and built fortifications in Karakilisa. Post interbatalado kun turkaj trupoj en Aleksandropolo, hodiaŭ konata kiel Gjumri, la armenaj batalantoj gviditaj fare de Nĵdeh enfosis kaj konstruis fortikaĵojn en Karakilisa. Nĵdeh ludis ŝlosilan rolon en organizado de la trupoj por la defendo de Karakilisa en majo de 1918. Li sukcesis mobilizi loĝantaron de senesperaj lokuloj kaj rifuĝintoj por la baldaŭa batalo per sia inspira parolado en Diliĝano, en preĝeja korto, kie li alvokis la armenojn al sankta batalo: "Rekte al la fronto, nia savo estas tie". Nĵdeh estis pafvundita en la rezultinta kolizio kaj, post perforta batalo de 4 tagoj, ambaŭ flankoj havis gravajn viktimojn. La armenoj elĉerpis sian municion kaj devis retiriĝi. Kvankam la otomana armeo sukcesis invadi Karakilisa mem, ili ne plu havis rimedojn por pliprofundigi armenan teritorion. Post la deklaro de la sendependa Unua Respubliko Armenio, Nĵdeh estis nomumita guberniestro de Naĥiĉevano, kaj poste, en aŭgusto 1919, komandanto de la suda korpuso de la armena armeo.
Respubliko Montara Armenio
La invado de la sovetia 11-a Ruĝa Armeo al la Unua Respubliko Armenio komenciĝis la 29-an de novembro 1920. Post la sovetiigo de Armenio la 2-an de decembro 1920, la sovetianoj promesis fari paŝojn por rekonstrui la armeon, protekti la armenojn kaj ne persekuti nekomunistojn, kvankam la fina kondiĉo de ĉi tiu promeso estis forigita kiam la Daŝnakoj estis devigitaj forlasi la landon.
La sovetia registaro proponis, ke la regionoj Montara Karabaĥo kaj Zangezuro estu parto de la sovetia Azerbajĝano. Ĉi tiu paŝo estis forte malakceptita de Nĵdeh. Li estis konvinkita kontraŭbolŝevikisto kaj gvidis la defendon de Sjuniko kontraŭ la leviĝanta bolŝevikisma movado kaj deklaris Sjuniko kiel memregata regiono en decembro 1920. En januaro 1921 Drastamat Kanajan sendis telegramon al Nĵdeh, sugestante permesi la sovetigon de Sjuniko, per kiu ili povus akiri la subtenon de la bolŝevika registaro por solvi la problemojn de la armenaj landoj. Kiel respondo, Nĵdeh ne foriris de Sjuniko kaj daŭrigis sian lukton kontraŭ la Ruĝa Armeo kaj sovetia Azerbajĝano, luktante por la sendependeco de la regiono. La 18-an de februaro 1921, la Daŝnakoj gvidis kontraŭsovetian ribelon en Erevano kaj ekregis. La ARF regis Erevanon kaj la ĉirkaŭajn regionojn dum preskaŭ 42 tagoj antaŭ esti venkita de la nombraj superaj trupoj de la Ruĝa Armeo poste en aprilo 1921. La gvidantoj de la ribelo tiam retiriĝis en la regionon Sjuniko.
La 2a tutzangezura kongreso, okazinta en Tatev, anoncis la 26-an de aprilo 1921 la sendependecon de la memregaj regionoj Daralagjaz (Vajoco-Dzoro), Zangezuro kaj Montara Karabaĥo, sub la nomo de Respubliko Montara Armenio.
Post la sendependeca deklaro de la Respubliko Montara Armenio disde la sovetia Armenio, li estis proklamita ĉefministro kaj ministro pri defendo.
Inter aprilo kaj julio 1921, la Ruĝa Armeo faris amasajn militajn operacojn en la regiono, atakante Sjunikon de nordo kaj oriento. Post monatoj da furiozaj bataloj kun la Ruĝa Armeo, la Respubliko Montara Armenio kapitulacis en julio 1921 sekvante la promesojn de Sovetunio konservi la montaran regionon kiel parton de sovetia Armenio. Post la konflikto, Nĵdeh, liaj soldatoj, kaj multaj eminentaj armenaj intelektuloj, inkluzive de gvidantoj de la unua sendependa Armenia Respubliko, transiris la limon en la najbara irana urbo Tabrizo.
34042 Espeseth
34042 Espeseth estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Garegin Nĵdeh
Organizaj agadoj
Post forlasado de Sjuniko, Nĵdeh pasigis kvar monatojn en la persa urbo Tabrizo. Baldaŭ poste, li moviĝis al Sofio, Bulgario kie li fondis familion geedziĝante kun Epime, loka armena knabino kaj establante sin en Bulgario.
34042 Espeseth
Nomo
Ĝia nomo honoras Ane Kristine Espeseth, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Fagerlia Videregaende Skole en Ålesund (Møre og Romsdal, Norvegio).
Garegin Nĵdeh
Organizaj agadoj
Nĵdeh partoprenis organizajn agadojn en Bulgario, Rumanio kaj Usono per siaj oftaj vizitoj al Plovdiv, Bukareŝto kaj Bostono.
En 1933, laŭ la decido de Armena Revolucia Federacio, Nĵdeh transloĝiĝis al Usono kune kun sia partiano Kopernik Tanterĝjan. Ĉi tiu movado kondukis al la fondo de la Armena Junulara Federacio, la junulara organizo de la Armena Revolucia Federacio, en Bostono, Masaĉuseco.
Li vizitis plurajn ŝtatojn kaj provincojn en Usono kaj Kanado, inspirante la armenajn komunumojn, kiuj tie establis sin, kaj fondis armenan junularan movadon nomatan Cegakron (armene: Ցեղակրոն ), kiu poste renomis sin "Armena Junulara Federacio".
En 1937, li revenis al Plovdiv, Bulgario, kie li komencis eldoni la armenan ĵurnalon Razmig. Fine de la 1930-aj jaroj, kune kun grupo de armenaj intelektuloj en Sofio, li fondis la Naciisman Movadon Taron kaj publikigis ĝian organon Taroni Arciv.
Dum sia vivo en Bulgario, Nĵdeh subtenis proksimajn kontaktojn kun revoluciaj organizaĵoj de makedonaj bulgaroj kaj bulgara simbolisma poeto Teodoro Trajanov.
Aresto kaj juĝo
Dum la Dua Mondmilito, Nĵdeh proponis apogi la akspovojn se ĉi-lasta farus decidon ataki Turkion. Operaco Gertrud, komuna german-bulgara projekto pri atakado de Turkio en la okazo se Ankaro aliĝus al la aliancanoj, estis plejparte diskutita en Berlino. La armena armea unuo, kiu laŭsupoze estis uzita kontraŭ Turkio, estis sendita al la orienta fronto, al la Krimea duoninsulo, en 1943. Nĵdeh petis la revenon de la taĉmento, kaj ĉesigis siajn ligojn kun Nazia Germanio. La 9-an de septembro 1944 Nĵdeh skribis leteron al Stalin ofertanta sian subtenon esti la sovetia gvidado por ataki Turkion. Sovetia plano invadi Turkion por puni Ankaron pro kunlaboro kun la nazioj kaj ankaŭ por redoni la okupitajn teritoriojn de Okcidenta Armenio estis intense diskutita de la sovetia gvidado en 1945–1947. La sovetiaj armeaj komandantoj diris al Nĵdeh ke la ideo de kunlaboro estis interesa sed por povi diskuti ĝin pli detale, Nĵdeh bezonintus vojaĝi al Moskvo. Li estis translokigita al Bukareŝto kaj poste al Moskvo, kie li estis arestita kaj enkarcerigita en Lubjanka.
Post lia aresto, la edzino kaj filo de Nĵdeh estis senditaj al ekzilo de Sofio al Pavlikeni. En novembro 1946, Nĵdeh estis sendita al Erevano, Armenio, atendante juĝon. Fine de sia proceso, la 24-an de aprilo 1948, Nĵdeh estis akuzita pri "kontraŭrevoluciaj" agadoj en 1920-1921 kaj kondamnita al 25 jaroj da malliberigo (komencota en 1944). .
Vivo en malliberejo kaj morto
En 1947 Nĵdeh proponis iniciaton al la soveta registaro. Ĝi postulus la fondon de tute-armena armea kaj politika organizo en la armena diasporo por la liberigo de okcidenta Armenio de turka okupado kaj ĝia unuiĝo al sovetia Armenio. Malgraŭ la laŭdira granda intereso montrita de la komunistaj gvidantoj al ĉi tiu iniciato, la propono estis finfine rifuzita.
Inter 1948 kaj 1952 Nĵdeh estis enfermita en Vladimir-malliberejo, tiam ĝis la somero de 1953 en sekreta malliberejo en Erevano. Laŭ prizonulo Hovhannes Deveĝjan, la translokigo de Nĵdeh al Erevana malliberejo rilatis al provo peri inter la Daŝnakoj kaj la sovetiaj gvidantoj por krei kunlaboran etoson inter la du flankoj. Post longaj intertraktadoj kun la ŝtata sekureca servo de sovetia Armenio, Nĵdeh kaj Deveĝjan preparis leteron en Erevana malliberejo (1953) adresita al la ARF-estro Simon Vracjan, alvokante lin por kunlaboro kun la sovetianoj pri la temo de la armena lukto kontraŭ Turkio. Tamen la komunistaj gvidantoj en Moskvo rifuzis sendi la leteron kaj ĝi restis nur latenta dokumento.
Heredaĵo
La 31-an de aŭgusto 1983, la restaĵoj de Nĵdeh estis sekrete translokigitaj de Vladimir por ripozi en sovetia Armenio. La procezo plenumiĝis per la klopodoj de Pavel Ananjan, la edzo de la nepo de Nĵdeh, kun la helpo de lingvistika profesoro Varag Arakeljan kaj aliaj, inkluzive de Gurgen Armaghanjan, Garegin Mĥitarjan, Arcaĥ Buniatjan, kaj Ĵora Barseghjan. La 7an de oktobro 1983, la dekstra mano de la korpo de Nĵdeh estis metita sur la deklivojn de Monto Ĥustup proksime al Kozni-fontano, ĉar Nĵdeh iam esprimis la deziron "kiam vi trovos min mortigita, entombigu mian korpon ĉe la pinto de Ĥustup por lasi min klare rigardi Kapan, Gndevaz, Goghtan kaj Geghvadzor...".
Laŭ la partoprenantoj ĉe la entombigo, la resto de la korpo de Nĵdeh estis konservita en la kelo de la domo de Varag Arakeljan en la vilaĝo Kotajko ĝis la 9-a de majo 1987, kiam ĝi estis sekrete transdonita al Vajoco-Dzoro kaj entombigita en la tombejo de la 14-a jarcento. Preĝejo Spitakavor Surb Astvacacin proksime de Yeghegnadzor. La tomboŝtono de Nĵdeh estis starigita per la klopodoj de Parujr Hajrikjan kaj Movses Gorgisjan la 17an de junio 1989, tago kiu poste fariĝis ĉiujara pilgrima tago al la tombejo de la monaĥejo.
Jardekojn post lia morto, la 30an de marto 1992, Nĵdeh estis rehabilitita de la supera kortumo de la ĵus sendependa Respubliko Armenio.
La 26-an de aprilo 2005 dum la festado de la 84-a datreveno de la Respubliko Montara Armenio, partoj de la korpo de Nĵdeh estis prenitaj de la Spitakavor Preĝejo ĝis Ĥustup. Tiel, Nĵdeh estis reentombigita por la tria fojo, finfine por ripozi sur la deklivoj de Monto Ĥustup proksime de la monumento de Nĵdeh en Kapan.
En marto 2010, Nĵdeh estis elektita kiel la "Nacia fiereco kaj la plej elstara figuro" de la armenoj tra la historio fare de la voĉdonantoj de la televida projekto "Ni estas armenoj" lanĉita de "Hay TV" kaj elsendita ankaŭ de la Publika Televido de Armenio (H1).
Avenuo, granda placo kaj proksima metrostacio en Erevano nomiĝas laŭ Garegin Nĵdeh. Vilaĝo en la suda Sjunika Provinco de Armenio ankaŭ estas nomita laŭ Nĵdeh.
Preĝejo Sankta Georgo (Zalaszentgyörgy)
Historio
Origine la romanika preĝejo el la 13-a jarcento estis 12,5 metrojn longa, 7 metrojn larĝa kun duonronda sanktejo. En la sekva jarcento la sanktejo malkonstruiĝis kaj pli nova gotika sanktejo estis konstruita kun pilieroj. Ankaŭ la navo pligrandiĝis. 3 romanikaj fenestroj retis, sed aldoniĝis 4 gotikaj fenestroj. En fino de la turka dominado la turkoj iom faris ruina la preĝejon. En 1756 ĝi barokiĝis. En 1961 vandale oni faris grandajn fenestrojn, inter 1975-1993 la preĝejo estis plene renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en la vilaĝa tombejo. En mezo de la fasado la mezepoka enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas. Malantaŭ la fasado la navo etendiĝas, la absido estas oklatera. Sakristio aliĝas al la absido. En la sanktejo estas videbla sidniĉo kun kapo de Kristo. Interne nur fragmentoj restis el gotikaj freskoj kaj sekpentraĵoj, sed foje oni trovis ankaŭ renesancajn motivojn. Laŭ arkeologoj la internaj muroj estis pentritaj de alteco de genuo.
Kermeso okazas en la sekva dimanĉo de la 24-a de aprilo.
Zagăr
Zagăr [zagar] (hungare: Zágor, germane: Rode) estas komunumo en Rumanio nord-nordoriente de Dumbrăveni. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Seleuș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 343 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 1 035 (rumanoj, ciganoj, 2,9 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1412 kiel Zagor. La germanoj en la dua parto de la 20-a jarcento reiris en Germanion. Ĝia iama saksa nacia kostumo estis fama. Ĝis 1919 Zágor apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
3-a jarcento a.K.
La 3-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 300 kaj finiĝis la 31-an de decembro 201 antaŭ nia erao.
Ebergőc
Ebergőc estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron. La loknomo estas hungara malnova familia nomo.
Situo
Ebergőc situas sur ebenaĵo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero, laŭ flankovojoj. Fertőszentmiklós troviĝas 7, Fertőd 11, Kapuvár 20, Bük 25, Sopron 26, Répcelak 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1343 laŭ tiama hungara ortografio "Eburgheuch". La kolĥozo en 1959 formiĝis.
En Ebergőc migra poŝto servas.
Damasko (ŝtofo)
Damasko estas tipo de teksaĵo de la tipo kepro aŭ sateno. Unuflanke, la vefto utilas kiel fono kaj la varpo formas la desegnojn, kaj aliflanke, okazas male. En ĝi oni konsideras averso la flanko kiu havas brilan fonon kaj senbrila la desegnojn, kaj male okazas en la mala flanko.
Ĝi estas originita de Mezoriento, precize de la ĉefurbo de Sirio (nome Damasko), ĉirkaŭ la 11-a jarcento, ĝi perfektiĝis en la 13-a jarcento, kaj ekde tiam, ĝi troviĝas uzata tutmonde.
Defendo de la medio kaj Protektado de la medio
Defendo de la medio kaj Protektado de la medio referencas al du konceptoj, tiom malsamaj ke unu kontraŭdiras la alian. Ambaŭ koncernas la naturajn rimedojn, median poluadon, naturajn frakasojn…
“Defendo de la medio” estas uzata de mediistoj kiuj akuzas la homon pri elĉerpo de la naturaj rimedoj kaj senigo de la natura medio je rimedoj per kiuj ĝi harmoniigas kaj ekvilibre subtenas la vivantan kaj nevivantajn estulojn por ke ili daŭrigu harmoniiĝi kaj evolui en la universo. Laŭ tiu koncepto pri medio la poluo pliiĝas: do la ĉeesto de la homo devas reduktiĝi. La homo estas la vera poluado de la naturo!
Kreitara medio (“creato” en la itala) estas uzata de la dikredantoj kiuj konfidas en la dia providenco kaj fakte vidas en la mondo la pliiĝon de rimedoj, la malpliiĝon de la malriĉeco. Malsame ol tiu dirigita kaj perceptigita, la homaj kaj mediaj kondiĉoj estas en konstanta pliboniĝo…
Plia diferenciĝo
(Doktrino de la “Defendo de la medio” priskribita precipe de ĝiaj kritikantoj) Kion signifas hodiaŭ “medio”? Ĝi estas la naturo kiu ĉirkaŭas la homon, sed kie la homo, vole/senvole, tendencas krei problemojn per siaj ĉeesto kaj aktiveco. Oni nome imagas la naturon kiel mekanismo, en si mem, en perfekta, kvankam delikata, ekvilibro. Tiel la homo devus respekti tiun ekvilibron “moviĝante kaj interferante” kiel eble malpli, kion tamen li ne faras. Kaj okazas ĉi tie ke oni alvokas la manon de la ŝtatoj por ke estu altrudataj rigidaj leĝoj rilate la prienergiaj politikoj, ekzemple. La medio estas, do, substance fremda al la homo, io kio lin ĉirkaŭas, kio plibone starus sen la homa ĉeesto. La kulmino de tiu kulturo kuŝas en la fama “hipotezo Gaja”, teorio de la angla scienculo James Lovelock, kiu reiras al la greka diaĵo: Gaja signifas ke la Tero estas vidata kiel vivanta organismo, kiu havas en si ĉiujn instrumentojn por sin reguligi. En tiu perfekta mekanismo enŝoviĝas la homo kiu ĝin atakas kiel viruso. Kaj jen tiam la Tero reagas sammaniere kiel nia organismo kiam estas atakata de virusoj kaj bakteroj.
La homo, do, estas la malamiko, kaj ne senmotive oni uzas la esprimon “defendo de la medio”: oni sin defendas de perfortanto. Temas, kritikas la subtenantoj de la “protektado de la medio”, pri stagnanta kaj statika pozicio, kvazaŭ oni timus, tipe ankaŭ de multaj tribaj kulturoj kiuj vidas en la – jen en la socia jen en la naturo – minacon kun rilataj kolpuloj (la noviganto, la malsamulo), kiuj devas esti limigitaj kaj forigitaj. Tiel pensas proksimume: Maurice Strong (unua direktoro de la Programo por la Medio de Unuiĝintaj Nacioj), John Davis (eksa direktoro de de Earth First), John Maynard Kejnes (ekonomikisto), Isaac Asimov ( biokemiisto kaj verkisto), …
(Doktrino de la “protektado de la medio” priskribita precipe de ĝia kritikantoj) La kristana novaĵo ne taŭgas inspiri veran teorion pri protekto kaj defendo de la naturo: veras ke ĝi ne kunligiĝas kun la “Defendo de la medio”, veras ankaŭ ke la biblia sceno de Dio kiu liveras la edenan ĝardenon al ĵus kreita homo, sed ĉio tio allasis kaj allasas la arbitran decidon al la homo, kiu, fakte, ĝisnun daŭrigan damaĝi la “kreitan mondon”.
Kaj krome la doktrino de la kreo el nenio estas elemento eksterscienca kaj do senpersvadiga forto. La homo, laŭ kristanismo, destinita al la resurekto en transcenda mondo ŝajnas malpli interesita pri la tera medio ol la homo kiu ligas tutan sian destinon al la natura vivo. Ateismo certe ne misfavoras male devigas al la protekto kaj defendo de la naturmedio.
Tamen kristanaj ekologiistoj precizigas ke en la dia programo estas dirate “prilaboradu kaj gardu”, nome ne estas parolate de “defendo” kvazaŭ estis vidata en la homo malamiko de la “ĝardeno”. Kaj krome ili rimarkigas ke foje la homa laboro plibeligis kaj humane ĝueblaj teritorioj kiuj estis nesanaj kaj negastamaj. La ĝardenisto ne limiĝas al la “konservo” sed al la “disvolviĝo” kaj “plibonigo de tio kio al li estis konfidita.
Krome, kistanaj ekologiistoj perfektigas sian ekologian protektan vidpunkton aldonante ke eĉ la Difilo enkarniĝis kaj tia restos porĉiam, kvazaŭ sigelilo de boneco de la natura medio.
Difino pri rimedo
La maniero alfronti la naturmediajn temojn dependas, do, ankaŭ de la koncepto pri homo konfesata, kaj tiu siavice dependas de la rekono aŭ ne pri la Kreinto. Temas pri nemalgranda diferenco; la sekvoj, ankaŭ politikaj, enormas. Sufiĉas pensi al la nuna obsedo por la naturaj rimedoj, pri kies rapida elĉerpiĝo estas nature akuzata la homo. Laŭ ekologiismo, kiu jam eniras lernejajn tekstojn estas la Tero kiu produktas la rimedojn kiujn la homo estus disrabanta troege, nome trans la limoj permesitaj de la Tero. En tiu koncepto, do, la rimedoj de la Tero estus dateno konata, fiksa kaj senŝanĝa, sur kiu oni povas nur konstati.
Sed la afero, laŭ subtenantoj de la “Protektado de la medio”, ne tiel staras: laŭlonge de la historio, fakte, la rimedoj iris kreskante kaj diversiĝante. La ŝtonepoko ne finiĝis pro manko de ŝtonoj, sed pro la fakto ke la homo ‘’’’’malkovris la metalojn per kiuj ili povis respondi laŭ pli efika maniero al la bezonojn kiuj antaŭe kontentigis per la uzo de la ŝtonoj. Tio okazas por ĉio: la nafto, du jarcentojn antaŭe, ne estis rimedo sed eventuale problemo; nun per ĝi kreiĝas novaj teksaĵoj ktp. Kaj la ekzemploj povas nur pliiĝi.
En la koncepto pri rimedo, male, devas inkluziviĝi ankaŭ la alportoj de la homo kiuj influas ĉiam pli en la sciencoj kaj teknikoj.
Laŭ la koncepto pri rimedo propra de la vidpunkto de la “protektado de la medio (kreitara zono”, ne necesas, eĉ male damaĝas la homaron la politikoj de striktiĝo kaj forigo de ĉio homa per forigo de la homa ĉeesto.
OMR El Annasser
OMR El Annasser estas Alĝeria futbalo klubo kiu estita bazita en Mohamed Belouizdad, kvarono de Alĝero. Ili estis fondita en 1962, la jaro de la Alĝeria Indepedence. Ilia hejmo stadiono estas Stade 20 Août 1955.
Kadmia pirofosfato
Kadmia pirofosfato aŭ kadmia dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kadmia hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla nepolaraj organikaj solvantoj. Kadmia pirofosfato posedas 2 kadmiatomojn, 2 fosforatomojn, 7 oksigenatomojn. Kadmia pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kadmiaj derivaĵoj.
Uramilo
Uramilo aŭ C4H5N3O3 estas organika kombinaĵo, duonruĝa solidaĵo nesolvebla en akvo, etanolo, kloroformo kaj duetila etero sed solvebla en amoniako kaj kaŭstikaj alkaloj. La solvaĵo de uramilo en amoniako kaj kaŭstika potaso havigas purpuran koloron per aera ekspozicio kaj kiam bolata kun kaŭstika potaso, ĝi malkomponiĝas en "uramilatan acidon" kun emisio da amoniako. Uramilo estas solvebla en koncentrita sulfata acido, el kiu ĝi ree precipitiĝas en akva medio. Per bolado en diluitaj acidoj ĝi spertas la saman ŝanĝon tiel kiel kun la kaŭstika potaso. Kun koncentrita nitrata acido ĝi iĝas en "aloksano" kun evoluo da nitrogena oksido kaj formado de amonia nitrato.
Berkenye
Berkenye [berkenje], germane Berkina estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Rétság. La loknomo signifas: sorpo.
Situo
Berkenye situas sur malebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, laŭ fervojo Balassagyarmat-Vác. Rétság troviĝas 8, Vác 16, Szob 21, Balassagyarmat 29 km-ojn.
Historio
Germanoj fondis la vilaĝon en 1717, sed pli frue la eklezio menciis ĝin en 1629. Berkenye longe apartenis al Nógrád (vilaĝo), en 1990 ĝi iĝis ankaŭ municipo. La loĝantaro okupiĝas precipe pri produktado de frambo kaj similaj fruktoj. En 1992 kooperativo pri fruktoproduktado formiĝis.
En Berkenye migra poŝto servas.
Adorado de Kruco
Adorado de Kruco, aŭ pli bone, Adorado de Jesuo sur la Kruco, estas ceremonio katolika dum la Sankta Vendredo en kiu la pastro malkovrigas gradige krucon kun imago de Jesuo kaj diras: "Jen la ligno de kie pendis la savo de l' mondo", poste la pastro kisas ĝin kaj la kredantoj kisas ĝin laŭvice.
Vertebra arko
Vertebra arko estas la posta parto de vertebro. Ĝi estas osta duonringo kava ventre kaj situas dorse de la vertebra korpo.
Ĝi konsistas el pluraj elementoj:
La vertebra arko parte ĉirkaŭas per la pedikloj kaj klingoj la vertebran truon ventre fermitan per la vertebra korpo. La viciĝo de la vertebraj truoj formas la vertebran kanalon kiu entenas la mjelon.
1652
1652 estis superjaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1652 post Kristo okazis, interalie:
Malantaŭa Rejno (distrikto)
La distrikto Malantaŭa Rejno (en la germana lingvo Bezirk Hinterrhein kaj en la romanĉa lingvo District Rain Posteriur) estas administra unuo de Kantono Grizono. Ĝi havis 12596 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Malantaŭa Rejno.
Trafiko
Tra la distrikto Malantaŭa Rejno pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj la svisa aŭtovojo A13. Tra la suba parto de la distrikto pasas la Albulolinio de la Retia Fervojo, krome en la distrikto ekzistas densa reto de poŝtaŭtolinioj. Tra la distrikto kondukas la gravaj pasejvojoj al San Bernardino kaj Splugo.
Komunumoj de la distrikto Malantaŭa Rejno
La distrikto Malantaŭa Rejno konsistas (stato en 2011) el 28 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Thusis estas la plej granda. Jen la listo laŭ komunumaroj:
Ĉernihiv (stacidomo)
Ĉernihiv (Чернігів) estas la ĉefa fervoja stacidomo en Ĉernihivo, la 18-a plej granda urbo en Ukrainio.
ES Sétif
ES Sétif estas Alĝeria futbalo klubo kiu estita bazita en Sétif. Ili aktuale ludi en la Alĝeria Championnat Nacia kaj estas la 2007 Arabaj Ĉampionoj Ligo ĉampionoj.
NGC 2563
NGC 2563 (aliaj indikoj — UGC 4347, MCG 4-20-33, ZWG 119.65, PGC 23404) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
WA Tlemcen
WA Tlemcen estas Alĝeria futbalo klubo kiu estas bazita en Tlemcen. Ĝi estis fondita en 1962. Ilia hejma stadiono estas Stade Akit Lotfi.
Impoŝto
Impoŝto estas eltranĉita ŝtonego, ĝenerale iom elstaranta, sur kiu kuŝas unu malsupra ekstremaĵo de volbo.
Impoŝto estas ankaŭ vitrita parto super pordo aŭ fenestro. (el PIV)
Javorník
Javorník, Perlo de Riĥleba montaro estas malnovepoka, de multaj mitoj ŝpinita limregiona urbo en Ĉeĥio, situanta en lokoj, kie la plata Vidnava ebenaĵo abrupte transiras en Travná-n montetaron, la plej nordan subtutaĵon de Riĥleba montaro. La supra parto de Javorník ankoraŭ troviĝas en profunda valo de la samnomata rojo, kiu kondukas en najbarajn, sub administradon de Javorník falantaj montarajn vilaĝojn Travná kaj Zálesí. La centra parto de Javorník kaj la malsupra parto nomata Javorník Ves jam situas sur ebenaĵo. Al Javorník apartenas ankoraŭ vilaĝetoj Bílý Potok kaj Horní Hoštice. Vivas ĉi tie.
Belega dominaĵo de la urbo estas kruta Jánský vrch (345 m), sur kiu staras impona kastelo Jánský Vrch. La unuaj skribmencioj devenas el la jaro 1291, sed estas klare, ke Javorník estiĝis pli baldaŭ. En pasinteco kaj nuntempe Javorník estis kaj estas kultura kaj aŭtonomia centro de la tuta ĉirkaŭaĵo. Inter la plej signifajn konstruaj memorigaĵoj apartenas jam menciita kastelo Jánský Vrch komune kun belega kastelparko, tombeja preĝejo de sankta Kruco el la 13-a jarcento kaj preĝejo de La plej sankta Triopo el 1725. En la placo, proklamita urba memoriga zono, konserviĝis kelke da urbanaj domoj kun urbodomo.
Turismo
En la ĉirkaŭaĵo estas markita granda kvanto de turismaj vojoj kaj ciklovojoj, kiuj kondukos la vizitanton tra belega naturo de Riĥleba montaro. Dum kelke da minutoj oni povas viziti malnovepokajn polajn urbojn Zloty Stok, Paczków aŭ Otmuchów aŭ ekz. grandegan Otmuchowan lagon.
Proksime de Javorník, en la t.n. Urba arbaro, vizitanto povas trovi kapelon de sankta Antonio, unikan rokrigardejon nomata Diablaj predikejoj. Sur ambaŭ deklivoj de Kankra valo staris en la pasinteco du gardoburgoj - Pustý zámek kaj Riĥleba burgo.
Kankra valo (Račí údolí) estas naturrezervejo reg. n-ro 1964 situanta netutaj 3 km sudsudokcidente de urbo Javorník. En ĝi menciindas la Predikejoj de diablo.
Belvedero Borůvková hora troviĝas sur samnomata montopinto en Riĥleba montaro.
Meza industria lernejo Ostrava-Vítkovice
Meza industria lernejo Ostrava-Vítkovice estis fondita en la jaro 1919. Konstruaĵo de la lernejo devenas el la jaro 1923. La origina nomo de la lernejo estis MIL Maŝinindustria Vítkovice, kiel estas indikite super ties enirejo. La lernejo troviĝas en strato Zengrova kaj ĝi estas unu el la plej malnovaj ĝis nun funkciantaj mezlernejoj en Ostrava.
La lernejo aranĝas multe da aktivecoj kiel estas ekzemple diversaj sportoj, rondetoj de vektora kaj rastra grafikoj, rondetoj de programado, skribado per ĉiuj dek fingroj ktp.
Iregszemcse
Geografio
Iregszemcse situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Siófok-Szekszárd, laŭ fervojo (nuntempe aŭtobusoj trafikas) Lepsény-Dombóvár. Tamási troviĝas 10, Siófok aŭ Balatono 30 km-ojn for.
Historio
Iregszemcse naskiĝis en 1938 pro unuiĝo de vilaĝoj Felsőireg (aŭ simple Ireg) kaj Szemcse. Post la 2-a mondmilito ŝtata bieno kaj kolĥozoj formiĝis.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, 2 kuracejoj, dentokuracejo, poŝto, 2 policanoj.
Ireg
La unua mencio devenis el 1263, tiam la kampoj apartenis al abatejo. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. La refondita komunumo atingis la rangon grandvilaĝo.
Famuloj
En la iama Felsőireg naskiĝis ministro, militkrimulo Emil Kovarcz.
Adorado de la Sanktega Sakramento
Adorado de la Sanktega Sakramento estas katolika agado en kiu la pano kaj la vino de la eŭkaristio ricevas la plej altan formon de kulto. Tiu estas la logika rezulto de la doktrino de Transsubstancigo kaj de La Kredo Nicea. Ĉar se Jesuo estas Dio, kaj la pano kaj vino estas la efektiva korpo kaj sango de Jesuo Kristo, sekve, la pano kaj vino estas Dio.
GHS pri klasado kaj etikedado de kemiaĵoj
La Globe Harmoniigita Sistemo (GHS) pri Klasado kaj Etikedado de Kemiaĵoj, estas teknika metodologio kreita de Unuiĝintaj Nacioj por prezenti la specifajn danĝerojn de ĉiu kemia produkto, celante la kreadon de kriterioj je klasado uzante disponeblajn datumojn pri kemiaĵoj kaj ties danĝeroj jam determinitaj por organizi kaj faciligi la komunikadon rilate al la damaĝo-informo per etikedoj kaj Listoj da Informoj pri Sekureco por Kemiaĵoj.
Kio estas GHS?
Diversaj landoj, reprezentataj de iliaj organoj kaj reguligaj instancoj, jam uzis similajn sistemojn sub kriterioj kaj celoj difinitaj de la GHS. Bedaŭrinde, multaj el tiuj sistemoj ne estis akordigeblaj, kio devigis la kompaniojn kaj instituciojn plenumi distingajn procezojn por kontentigi postulojn de normigaj teknikaĵoj por malsamaj reguligaj instancoj de landoj al kiuj ili eksportis. La koncepto pri GHS estis kreata kiel sintezo de tiuj jam ekzistantaj sistemoj. La dokumentaro pri la GHS inkludas teknikan laboron de tri organizaĵoj: OIT, OECD kaj UNCETDG aŭ Organizaĵo de la Unuiĝintaj Nacioj por Ekonomia Kunlaborado kaj Disvolvado, kune kun klarigaj informoj. Ĝi provizas ĉiajn elementojn kaj distribuajn modulojn por le reguligaj institucioj disvolvu aŭ modifu ekzistantajn naciajn programojn kiuj garantias sekuran uzon de kemiaĵoj laŭlonge de ilia vivociklo.