cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Algebra elemento
Proprecoj
Se A estas algebra super K, tiam estas multaj ne-nulaj polinomoj g(x) kun koeficientoj en K tiaj, kia g(A) = 0. Tamen estas nur unu kun plej malgranda grado kaj kun kondukante koeficiento 1. Ĉi tiu estas la minimuma polinoma de A kaj ĝi enkodas multajn gravajn proprecojn de A.
Korpoj, kiuj ne permesas iujn ajn algebrajn erojn super si mem (escepte siajn proprajn erojn) estas nomitaj algebre fermitaj. La korpo de kompleksaj nombroj estas ekzemplo.
József Bíró (pentristo)
BÍRÓ József estis hungara pentristo naskiĝinta en Pókakeresztúr 1887 kaj mortinta en Castagnola (Svislando) la 13-an de januaro 1975.
Kariero
József Bíró studis ĉe Ede Balló en la Arta Ĉeflernejo de Budapeŝto, poste en Parizo en Julia Akademio ĉe J. P. Laurens. Post studvojaĝo en Italujo, Svislando kaj Aŭstrujo li revenis en Parizon. Dum la unua mondmilito oni internigis lin, poste li iris en Ĝenevon por fini siajn studojn. En 1920 li revenis en Hungarujon kaj iĝis desegninstruisto en ĉefurbo. En 1923 la Asocio László Paál organizis ekspozicion el liaj kreaĵoj kaj li iĝis ekde tiam sekretario de la asocio ĝis 1944. En 1946 li loksidiĝis en Svislando, sed li ofte venis hejmen. En 1937 lia pentraĵo Dia paco ricevis premion en Nemzeti Szalon en ekleziarta ekspozicio. En 1962 oni organizis retrospektivan eskpozicion en Lugano el liaj pentraĵoj. Liaj pentraĵoj troviĝis en muzeoj de Barcelono, Stokholmo, St. Louis, Berno, Lugano ktp.). En Hungarujo oni konservas plej multe da liaj kreaĵoj en Keresztény Múzeum de Estergomo.
Blanka motacilo
La Blanka motacilo aŭ Griza motacilo (Motacilla alba) estas mezgranda paseroforma birdo el la familio Motaciledoj, kiu enhavas motacilojn, pipiojn kaj longungulojn. La specio vivas en granda parto de Eŭropo kaj Azio kaj en lokoj de norda Afriko, kaj malofte videblas en Alasko kaj eĉ reproduktiĝas en norda Nordameriko. Ili estas loĝantaj birdoj en la plej klimatmildaj partoj de sia teritorio, sed en aliaj lokoj migras al Afriko.
Tiu estas insektovora birdo de malferma kamparo, ofte ĉe homa setlejo kaj ĉe akvo. Ili preferas nudajn areojn por manĝado, kie ili povas facile vidi kaj kaŝi sian predon. En urbaj areoj ili adaptiĝis al manĝo ne nur en ĝardenoj sed ankaŭ eĉ en pavimitaj areoj kiel stratoj kaj aŭtohaltejoj kie iam ili klopodas eniri en eksteraj respegulaj aŭtospeguloj kvazaŭ ili estus flakoj.
Ili nestumas en fendoj en ŝtonaj muroj kaj similaj naturaj aŭ artefaritaj strukturoj.
Taksonomio kaj sistematiko
La Blanka motacilo estas unu el la multaj specioj origine priskribataj de Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento, Systema Naturae, kaj ĝi ankoraŭ portas sian originan nomon de Motacilla alba. La latina genro nomo origine signifas "etan movanton", sed iuj verkistoj de la mezepoko pensis ke ĝi signifas "vostomovanto", kaŭzante novan latinan vorton cilla por "vosto". La specifa epiteto alba estas latina vorto por "blanka".
Ene de la motacila genro Motacilla, la plej proksimaj parencoj de la Blanka motacilo ŝajne estas aliaj blankanigraj motaciloj kiaj la Japana motacilo, Motacilla grandis, kaj la Blankabrova motacilo, Motacilla madaraspatensis, (kaj eble la Mekonga motacilo, Motacilla samveasnae, kies filogenetika situo ene de tiu grupo estas mistera) kiuj ŝajne formas superspecion. Tamen ĵusaj analizoj per DNA sugestas, ke la Blanka motacilo estas polifiletika aŭ parafiletika (Tio estas, la specio ne estas per si mem sola kohera grupigo). Aliaj filogenetikaj studoj uzante DNA tamen ankaŭ sugestas, ke estas konsiderindan genofluon inter rasoj kaj la rezulta fermeco faras Motacilla alba ununuran specion. Kelkaj studoj sugestis la ekziston de nur du grupoj : la grupo alboides, kun M. a. alboides, M. a. leucopsis kaj M. a. personata; kaj la grupo alba, kun M. a. alba, M. a. yarrellii, M. a. baicalensis, M. a. ocularis, M. a. lugens, kaj M. a. subpersonata.
Aspekto
Tiu estas svelta birdo, 16.5 al 19 cm longa (orientaziaj subspecioj estas pli longaj, ĝis 21 cm, kun la karaktera longa, konstante movata vosto de tiu genro. La nomiga subspecio Motacilla alba alba estas ĝenerale griza supre kaj blanka sube, kun blanka vizaĝo kaj nigraj krono kaj gorĝareo.
Estas multaj aliaj subspecioj, kelkaj el kiuj povus estiĝi pro parta geografia izolado, kiel la brita formo, la Nigradorsa motacilo M. a. yarrellii, kiu nuntempe reproduktiĝas ankaŭ en apudaj areoj de la najbara eŭropa kontinento. La Nigradorsa motacilo M. a. yarrellii, nomata tiele pro la naturalisto William Yarrell, ŝanĝas la grizan koloron de la nomiga formo per la nigra (aŭ tre malhelgriza ĉe inoj), sed ĝi estas ĉiukaze identa pro kutimaro. Aliaj subspecioj, kies valideco estas dubinda, diferencas laŭ koloro de flugiloj, dorso, kapo aŭ aliaj karakteroj. Kelkaj rasoj montras trajtojn de seksa dimorfismo dum la reprodukta sezono. Ĝis ses subspecioj povus ekzisti en la vintraj teritorioj en suda kaj sudorienta Azio kaj tie ili povas esti malfacile distingeblaj. Filogenetikaj studioj per DNA sugestas, ke kelkaj morfologiaj karakteroj evoluis pli da unufoje kiel la koloroj de dorso kaj mentono. Reprodukta M. a. yarrellii aspektas multe kiel la nomiga raso escepte pro la nigra dorso, kaj M. a. alboides de Himalajo diferenciĝas el la centrazia M. a. personata nur pro la nigra dorso. M. a. personata reproduktis en la Valo Siddar de Kaŝmiro de Okcidenta Himalajo. Oni notis ankaŭ ke kaj dorso kaj mentono ŝanĝas koloron dum la antaŭbaza plumoŝanĝo; ĉiuj nigragorĝaj subspecioj disvolvigas blankajn mentonojn kaj gorĝojn vintre kaj kelkaj nigradorsaj birdoj estas grizdorsaj vintre.
La alvoko de la Blanka motacilo estas akra ĉisik, iom pli milda ol la versio de la Nigradorsa motacilo. La kanto estas agrabla trilado, pli regula ĉe la Blanka ol ĉe la Nigradorsa motacilo, sed kun malmulta teritoria signifo, ĉar masklo uzas serion de kontaktalvokojn por allogi inon.
Subspecioj
Oni agnoskas kutime 11 subspeciojn. Oni montras informon pri plumardiferencoj kaj distribuado de la subspecioj de la Blanko motacilo sube.
Distribuado kaj habitato
Tiu specio reproduktiĝas tra Eŭrazio ĝis latitudoj 75°N, kaj forestas nur el Arkto el areoj kie la julia izotermo estas malpli da 4 °C. Ĝi reproduktiĝas ankaŭ en montoj de Maroko kaj okcidenta Alasko. Ĝi okupas ampleksan varion de habitatoj, sed ĝi foestas el dezertoj.
La Blanka motacilo estas specio de loĝantaj birdoj en pli mildaj partoj de sia teritorio kiel Okcidenta Eŭropo kaj ĉe la Mediteraneo, sed migrantas en multe de la resto de sia teritorio. Nordeŭropaj reproduktantoj vintras ĉe la Mediterrneo kaj en tropika kaj subtropika Afriko, kaj aziaj birdoj moviĝas al Mezoriento, Barato, kaj Sudorienta Azio. Ankaŭ birdoj el la nordamerika populacio vintras en tropika Azio.
Statuso
Tiu specio havas grandan teritorion ĉirkaŭkalkulitan je pli da 10 milionoj da km². Oni ne konas la populacigrandon, sed oni supozas, ke ankaŭ ĝi estas granda, kiel "komuna" specio en almenaŭ partoj de sia teritorio. Ankaŭ la populacitendenco ne estis kalkulita, sed oni supozas, ke tiu specio ne alproksimiĝas al la kriterioj de malpliiĝoj fare de la IUCN Ruĝa Listo kaj pro tio la specio estis pritaksata kiel Malplej Zorgiga. La populacio en Eŭropo ŝajne estas sufiĉe stabila. Tiu specio bone adaptiĝis al homaj ŝanĝoj sur la medio kaj fakte profitis tiujn ŝanĝojn kiel artefaritajn strukturojn kiuj estas uzataj por nestolokoj kaj pliiĝantaj malfermaj areoj kiuj estas uzataj kiel manĝejoj.
Kutimaro
La plej rimarkinda kutimo de tiu specio estas la preskaŭkonstanta vostomovado, trajto kiu nomigis kaj la specion kaj la genron en diversaj lingvoj. Spite la universaleco de tiu kutimo, ties kialoj estas nekonataj. Oni sugestis, ke eble tio fuĝigas predon, aŭ estus signaloj de memsubmeto al aliaj motaciloj. Ĵusa studo sugestis anstataŭe ke ĝi estus signalo de priatentado por eventualaj predantoj.
Dieto kaj manĝado
La preciza kompono de la dieto de la Blnaka motacilo varias laŭloke, sed teraj kaj akvaj insektoj kaj aliaj malgrandaj senvertebruloj formas plejan parton de la dieto. Tio gamas el skaraboj, libeloj, malgrandaj helikoj, araneoj, vermoj, krustuloj ktp al larvoj troviĝintaj en kadavraĵoj kaj ĉefe muŝoj de la ordo Diptera. Ankaŭ oni konstatis malgrandajn fiŝojn en la dieto. La Blanka motacilo estas iom nekutima en la partoj de la teritorio kie ĝi estas nemigranta ĉar ĝi estas insektovora birdo kiu plumanĝas insektojn dumvintre (plej parto de aliaj insektovoraj birdoj de moderklimatoj migras aŭ ŝanĝas al pli vegetala manĝeraro).
Reproduktado
La Blanka motacilo estas monogama kaj defendas reproduktajn teritoriojn. La reprodukta sezono estas ĉefe el aprilo al aŭgusto, kaj la sezono komencas pli malfrue norde. Ambaŭ seksoj respondecas por la konstruo de la nesto, kiu estas kruda taso el bastonetoj, herbo, folioj kaj alia planta materialo. La neston oni situas en fendo aŭ truo; tradicie ĉe riverbordo, sed la specio adaptiĝis ankaŭ al nestumado en muroj, pontoj kaj konstruaĵoj. La ino demetas 3-8 ovojn, kun pli ofta nombro de 4-6. Ambaŭ gepatroj kovas la ovojn, kvankam la ino ĝenerale faras ion pli longe kaj kovas dumnokte. Eloviĝo komencas post 12 tagoj (foje tiom malfrue kiom post 16 tagoj). Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn ĝis elnestiĝo je ĉirkaŭ 14 tagoj, kaj la idoj estos manĝigataj dum alia plua semajno post elnestiĝo.
La Blanka motacilo faras tasforman neston el sekaj herberoj, kiuj kovras per milda materialo, kiel animala haro. La ovoj estas kremokoloraj, ofte kun malforta bluecverda nuanco kaj tre punktecaj per ruĝecbruna koloro; ili estas averaĝe 21 x 15 mm. Kvankam oni scias ke ĝi estas gastiganta specio de la Komuna kukolo, la Blanka motacilo ofte abandonas sian neston, se ĝi estis parazitita. Sciencistoj teoriumas, ke tio okazas ĉar la motacilo estas tro malgranda por forigi la entrudan ovon for de la nesto, kaj tro mallongbeka por detrui la ovon per bekofrapado.
Zoltán Alföldy
Zoltán ALFÖLDY [alfoeldi] estis hungara kuracisto, mikrobiologo, universitata profesoro, kandidato de medicinaj sciencoj, premio Kossuth. Li naskiĝis en Alsófernezely la 27-an de januaro 1904 kaj mortis en Budapeŝto la 16-an de oktobro 1992.
Johannes Oecolampadius
Dum siaj studjaroj, li vizitadis la lernejojn de Weinsberg kaj Heilbronn. Poste, li studis juron en Bolonjo, kaj reiris al Hajdelbergo kie li studis teologion. Entuziamiĝinta pri la greka, li ekstudis la hebrean, kaj ricevis sian diplomon kiel bakalaŭro en 1503. Li fariĝis predikanto en la katedralo de Bazelo, en 1515, kie li servis dum la administrado de Christoph von Utenheim (1450-1527), humanisto kaj episkopo de Bazelo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Hortus_Deliciarum,_Der_Scho%C3%9F_Abrahams.JPG| Abrahamo Isaac_a_Lover_of_Peace.jpg| Isaako Vladimirskaya.jpg| Maria Old_University_Basel.jpg| Christoph von Utenheim (1450-1527) Murner_und_Wimpfeling.jpg| Jakobo Vimfelingo (1450-1528) Johannes_Reuchlin_-_Imagines_philologorum.jpg| Johannes Reuchlin (1455-1522) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Albrecht_D%C3%BCrer_-_Willibald_Pirckheimer_-_WGA07051.jpg| Vilibaldo Pirkhajmero (1470-1530) Wolfgang_Capito-1750.jpg| Volfgango Kapito (1478-1541) Franz_v_Sickingen.jpg| Franz von Sickingen (1481-1523) Martin_Luther,_1529.jpg| Marteno Lutero (1483-1546) Paulus_Constantinus_Phrygius_(1483-1543).jpg| Paŭlo Friĝo (1483-1543) Vadian - 002.png| Joakimo Vadiano (1484-1551) Ulrich-Zwingli-1.jpg| Ulriko Zvinglo (1484-1531) Lucas Cranach (I) - Johannes Bugenhagen.jpg| Johano Bugenhageno (1485-1558) Johannes-Eck.jpg| Johannes Eck (1486-1543) Matthäus Aurogallus Commutoviensis (1488-1560).png| Matthäus Aurogallus (1488-1560) OswaldMyconius.jpg| Osvaldo Mikono (1488-1552) Printer's Device for Andreas Cratander, by Hans Holbein the Younger.jpg| Andreo Kratandro (1490-1540) Einhard_1521.jpg| Hermann von Neuenahr (1492-1530) Justus-Jonas-18.jpg| Justus Jonas, la maljuna (1493-1555) Wappen_nidda.jpg| Ambrozo Perlargo (1493-1561) Simon_Grynaeus_(1493-1541).jpeg| Zimono Grineŭs (1493-1541) Caspar-Hedio-1.jpg| Kasparo Hedio (1494-1552) DEU Ulm COA.svg| Martin Frecht (1494-1556) PhilippMelanchthon.jpg| Philipp Melanchthon (1497-1560) Dinhard-blazon.svg| Jakobo Ceporino (1499-1525) Johann-Brenz.jpg| Johano Brenzo (1499-1570) Universit%C3%A4t_Vienna_June_2006_164.jpg| Johannes Bünderlin (1499-1539) MARVILLE.JPG| Pierre Tossanus (1499-osan) Wappen_Konstanz.svg| Thomas Blarer (1499-1567) Ludwig_Haetzer.jpg| Ludwig Haetzer (1500-1529) Hippocrates_title_page_Froben.jpg| Hieronimo Frobeno (1501-1563) WibrandisRosenblatt.jpg| Wibrandis Rosenblatt (1504-1564) Oporinus_Johannes_2.JPG| Johannes Oporinus (1507-1568) DEU Bad Bergzabern COA.svg| Konrad Hubert (1507-1577) Portrait_john_calvin.jpg| Johanno Kalvino (1509-1564) Theodor-Bibilander.jpg| Teodoro Bibliandro (1509-1564) Michael_Servetus.jpg| Mikaelo Serveto (1511-1553) Petrus_Canisius_1600.jpg| Petro Kanizo (1521-1597) Johann_fischart.hut.jpg| Johannes Piscatorius (1547-1591) Pius XII with stole.png| Pio la 12-a (1876-1958) </Gallery>
Senmakzeluloj
Ilia koro konsistas el unu atrio kaj unu ventriklo. En la digesta sistemo, oni ne povas distingi stomakon. La sekrecia organo estas prareno laŭ tipo. La seksaj organoj estas senparaj, la fekundigo estas ekstera, la ontogenezo estas direkta aŭ nedirekta. Ili havas dek parojn da cerbonervaro.
Tarianoj
La tarianoj estas anoj de unu el la indiĝenaj etnoj en Brazilo. Ili parolas tarianan lingvon el la lingvofamilio Arawak. Ili estas ĉirkaŭ 1.800 homoj kaj loĝas apud riveroj Negro, Uauapés kaj Papuri en brazila subŝtato Amazonas. Ili havas oftajn kaj gravajn ekonomiajn kaj sociajn rilatojn kun aliaj indiĝenoj de la regiono, ĉefe kun tukanoj. La tarianoj ne povas geedziĝi al desanoj, kubeŭoj boneoj, tukanoj kaj baniŭoj, ĉar ili estas "fratroj", t. e, havas la saman mitan prapatron, Pamãli-Maxsã. Ili ekonomie havas primitivan agrokulturon de manioko, kolektas fruktojn kaj veĝetaĵojn en la ĝangalo kaj ĉefe fiŝkaptas. Kulture, ili havas iniciatajn ritojn tre kompleksajn por knaboj. Virinoj ne povas partopreni plejparton de la ritaro, ĉefe ili ne povas vidi la magiajn flutojn Miñapõ'rã. Oni kredas ke, se virinoj rabus la flutojn, ili estrus la virojn kaj malharmoniigis la mondon. Ili uzas halucinajn trinkaĵojn kaj estas multaj tipoj da ŝamanoj en la triboj: blovantaj ŝamanoj, enspiraj ŝamanoj, teraj ŝamanoj, ĉielaj ŝamanoj, ktp. Hodiaŭ, multaj katolikaj misiistoj influas en la loka kulturo, ĉefe kontraŭbatalante ŝamanojn kaj tarianan lingvon, anstataŭigita per la tukana lingvo parolata de misiistoj. Estas tri subgrupoj de tarianoj: Mahãpea, Oaparo kaj Diroá.
La mito pri origino
Laŭ ilia mito (iom konfuza, laŭ eŭropdevena vidpunkto), la dio Oaĥo metis en kanuo la heroojn Pamãli-Maxsã kaj ili iris de la "Lakta Lago" ĝis la rivero Negro. Eble la "Lakta Lago" estas la maro. Ŝajne ili eliris la Laktan Lagon, ĉar la virinoj rabis la Miñapõ'rã flutojn de ilia patro O'ã-Ĥë. O'ã-Ĥë okultis la fluton miñapõ'rã en la porto kaj diris al siaj filoj ke ili baniĝu tie, ĉar li ne volis ke siaj filinoj sciis pri la flutojn. Sed la gefiloj ne komprenis kaj la filinoj iris baniĝi anstataŭ la filoj. Virinoj trovis fluton, kiu fuĝis de ili, sed ili trovis la flutojn kaj metis ilin en siajn vaginojn. Sed la patro malkaŝis la rabon, la viroj eliris la vilaĝon kun tutaj la objektoj de la tribo kaj virinoj restis apud Lakta Lago.
Kiam ili alvenis la akvofalon Ipanoré ili saltis en ĝi kaj eliris de ĝi transformiĝitaj en homoj, antaŭ ili estis "waxti" (duondioj). La unua homo esti papatro de la tukanoj, la dua la papatro de la makuoj, kvankam la makuoj ne rigardas sin kiel "frato" de aliaj triboj de la regiono, ktp. Malgraŭ tio, la tarianoj ne devenas de unu el la herooj Pamãli-Maxsã, sed iliaj prapatroj eliris el unu truo en akvofalo Arara kaj trovis la heroon Pamãli-Maxsã, kiu adoptis ilin.
Stein
Stein signifas en la alemana, germana kaj nederlando lingvoj ŝtono.
Geografia nomo
Stein estas ofte uzita kiel geografia nomo:
Familia nomo
Stein estas aperas ankaŭ ofte kiel familia nomo aŭ elemento de tia:
Bohaj-maro
La Bohaj-maro (渤海; antikvamode: Zhili-golfo) estas la plej interna golfo de la Flava Maro (kiu estas laŭvice parto de la Orientĉina Maro) sur la marbordo de nordorienta Ĉinio. Ĝi disiĝas de la Flava Maro de la Ŝandonga duoninsulo sude kaj la Liaodong-a duoninsulo norde. La plej okcidenta parto ĉe la urbo Tanggu nomatas Bohaj-golfo.
Pro sia proksimeco al Pekino, Tjanĝino kaj la havenurboj de Ljaŭningo kaj Ŝandongo, ĝi estas unu el la plej trafikataj maroj en la mondo. La geografia loko ĉirkaŭiganta la maron estas ekonomie la plej grava regiono en la tuta Ĉina Popola Respubliko, kaj la industrio tie estas kreskiĝanta je freneza rapido.
Palmĝardeno Frankfurto
La „Palmengarten“ (en esperanto: la „Palma Ĝardeno“) estas unu el du botanika ĝardenoj en Frankfurto ĉe Majno. Ĝi situas en la urboparto Westend. Kun 22 ha ĝi estas unu el la plej grandaj tiuspecaj ĝardenoj en Germanio. Rekte je la nordorienta angulo de la palmĝardeno etendiĝas la Botanika Ĝardeno Frankfurto, kiu apartenas al la fakdepartemento pri biosciencoj de la Johann Wolfgang Goethe-Universitato de Frankfurto. Same en tuja najbareco estas la Grüneburgpark. Tiuj tri gardenoj formas la plej grandan verdejon de la urbo. La palmĝardeno Frankfurto estas membro de BioFrankfurt, la retejo por biodiverseco.
Historio
En 1871 malfermiĝis la ĝardeno. Kiel multaj vidindaĵoj de la urbo la iniciativo venis de la civitanoj. Fondiĝis societo en 1868 por aĉeti la tropikajn arbojn kaj plantokolektojn de la oranĝerio, kiu tiutempe ofertas al vendo duko Adolf von Nassau (la pli posta grandduko de Luksemburgo) de sia residenco de kastelo Biebrich. La novfondita societo celis konstrui publikan parkon. La ĝardenfakulo Heinrich Siesmayer ricevis la taskon vendi la plantokolekton. Li sukcesis interesigi la "Verein für die Förderung des öffentlichen Verkehrslebens in Frankfurt" (esperante: „Societo por la promociado de la publikaj transporto de Frankfurto“) pri la valoraj plantokolektoj. Je la 6a de majo 1868 formiĝis komitato por aĉeti la „vintrajn ĝardenojn de Biebrich“. Fondiĝis akcia kompanio, kiu daŭrigis la ideojn de Siesmayer rilate la konstruo de "Südpalast". Leopold Sonnemann, la fondinto de la Frankfurter Zeitung, energie subtenis la ideon. Tre rapide vendiĝis akcioj en valoro de 300.000 guldenoj kaj en majo 1869 fondiĝis la „Palmengarten-Gesellschaft“ (esperante: „palmĝardena societo“). Jam la 16an de marto 1871 Siesmayer povis malfermi la „palmĝardenon,“ kiun li kreis laŭ francaj kaj anglaj modeloj. Kiel ekzemplo por Siemayer servs la la halojn de Galerie des Machines de la Mondekspozicio en Parizo de la jaro 1867. kaj la Parc des Buttes-Chaumont. Siesmayerrestis ĝardendirektoro ĝis 1886. Lia sekvanto estisĝis 1923 August Siebert. Li konstruigis inter 1905 kaj 1906 novajn grandajn plantdomojn kaj plifortigis la sciensan orientiĝon de la ĝardeno. Honore al li la strato oriente de la ĝardeno ricevis lian nomon en la 1940aj jaroj.
Post la dua mondmilitola palmĝardeno apartenis de 1945 ĝis 1948 al la barita regiono de la usona okupacia potenco. Poste la civitanoj rajtas eniri la ĝardenon iom post iom. La urbo administrejo retransprenis la ĝarendon la 14an de julio 1953. Nur en 1954 oni sukcesis forigi la plej gravajn militajn detruojn.
En 1972 la parka trajno ''Palmen-Express', akumulatore movigita mallarĝspura trajno kun rellarĝeco de 600 mm kaj itinero de 650 m, malfermiĝis. Tiu trajno kunligas de tiam la ĉefajn vidindaĵojn de la palmĝardeno.
En 2002 la societa domo fermiĝis pro kadukiĝo La urbo promeis en novembro 2005 la financajn rimedojn por la ĝisfunda renovigo de la konstruaĵo kaj oni planis komenci la konstrulaborojn en 2006. En 2008 la konstruaĵo estu preta, sed la laboroj prokrastiĝis pro juraj kvereloj pri la eŭropunivasta dono de la laboroj. Finfine la renovigajn konstruojn komencis en aprilo 2011. Oni nun planas la remalfermon por aŭtuno 2011. Nova prokrasto okazis pro malkovritaj damaĝojn ĉe la konstruaxo. Finfine en septembro 2012 la societa domo malfermiĝis. La nenovigaj kostoj sumiĝas je 40 milionoj de Eŭroj.
Aranĝo
La eksponaĵoj troviĝas, depende de ilia deveno, en la libera areo aŭ en klimatigitaj plantdomoj. En la vitraj plantdomoj troviĝas multaj tropikaj kaj subtropikaj plantoj. Oni ankaŭ povas spekti subarktan pejzaĝon en la vitropavilono kaj du dezertaj pejzaĝaojn. La palmĝarendo ofertas tutjare specialajn ekspoziciojn
Kingersheim
Kingersheim (germane, alzace Kìgerscha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
Kingersheim situas 5 kilometrojn norde de la urbocentro Mulhouse kaj estas parto de la urba aglomeraĵo.
Melkicedek
Melkicedek aŭ Malki-tzédek מַלְכִּי־צֶדֶק / מַלְכִּי־צָדֶק "La mia reĝo estas justa", normlingve Malki-ẓédeq / Malki-ẓádeq, tiberilingve Malkî-ṣéḏeq / Malkî-ṣāḏeq), foje skribita Malchizedek, Melchisedech, Melchisedek, Melchisedeq aŭ Melkisedek, estas emblema kaj mistera figuro de la Malnova Testamento, de la Nova Testamento kaj de ismailana tradicio.
La senco de la nomo estas debatata inter kompetentuloj. Plejprobable ĝi signifas: “mia (reĝo) estas Justico ", fakte mèlekh (MLK),"reĝo", kun la poseda sufikso unuapersona -î (Y)- fariĝas malkî kaj signifas "mia reĝo", dum tzèdeq (TzDQ) signifas "justeco" kaj la kopulo estas preterlasata.
En la Biblio Melkicedek alfalas kiel reĝo de Salem (kiu eble referencas al antikva Jerusalemo) kaj kiel sacerdoto de la Plejalta Dio; laŭ iu hebrea ekzegezo temus pri Ŝem, filo de Noa.
Melkicedek en la Malnova Testamento
En la Malnova Testamento Melkicedek estas evidentigita du fojojn: en la unua li estas priskribta kiel reĝo kaj sacerdoto, figuro ĉiukaze tute homa; en la dua Melkicedek prezentas modelon de sacerdoto kiu helpas kompreni la porĉiaman sacerdotecon de Jesuo Kristo.
En la Genezo
Tiu personulo aperas en Gen 14,18-20
Abram lin respektis kiel superulon. Melkicedek ne apartenis al la hebrea popolo.
En la psalmo 110 (109)
La dua punkto kie oni parolas pri Melkicedek en la Malnova Testamento aperas en la Psalmo 110 (109), kie estas antaŭfigurita la alveno de ulo mesia destinita realigi la justecon de Dio; li estos ankaŭ sacerdoto.
La Eternulo diris al mia sinjoro: <br/ >' '''Sidu dekstre de Mi, Ĝis Mi faros viajn malamikojn benketo por viaj piedoj. 2 La sceptron de via potenco la Eternulo sendos el Cion Regu inter viaj malamikoj. 3 En la tago de via potenco via popolo volonte sin donas al vi en sankta ornamo. De la komenco de matenruĝo aliĝas al vi la roso de via junularo. 4 La Eternulo ĵuris, kaj ne pentos; Vi estas pastro por ĉiam, laŭ la maniero de Melkicedek.'''
La psalmo en medio izraela estis ĉiam konsiderita mesia kaj kristanoj ĝin aplikis al Jesuo Kristo.
Melkicedek en la Evangelioj
Senperaj referencoj al Melkicedek tute mankas en la Evangelioj, troviĝas tamen gravega senpera aludo al li kiam evangeliisto Mateo (22,41-45) raportas la vortojn de Jesuo oferanta panon kaj vinon kvazaŭ modlante la karakterizojn de Melkicedek de la Psalmo 110 (109): el tiu modelo evidentigas la Jesuan karakterizon de “eterna sacedoto” instituanto de Eŭkaristio.
Melkicedek en la epistoloj de la Nova Testamento
Ene la Epistolo al la Hebreoj estas deklarte ke Jesuo estas porĉiama sacerdoto laŭ la maniero de Melkicedek, sed Jesuo ne koincidas kun la antikva sacerdoto kvazaŭ reveninta sur la tero. (Hebr 7,1-a) '''1 Ĉar tiu Melkicedek, reĝo de Salem, pastro de Dio la Plejalta, kiu renkontis Abramon revenantan de la mortigado de la reĝoj, kaj lin benis, 2 kaj al kiu ankaŭ Abraham donis dekonon el ĉio (unue laŭ interpreto reĝo de justeco, kaj poste reĝo de Salem, tio estas reĝo de paco; 3 senpatra, senpatrina, sen- genealogia, havanta nek komencon de tagoj, nek finon de vivo, sed similigita al la Filo de Dio), restas pastro por ĉiam. 4 Nun pripensu, kiel granda estis ĉi tiu, al kiu la patriarko Abraham donis dekonon el la akiraĵoj.'''
(Hebr 7, 14.17) '''Ĉar evidente estas, ke nia Sinjoro devenis de Jehuda, pri kiu tribo Moseo diris nenion rilate pastrecon. 15 Kaj tio eĉ pli evidenta estas, se laŭ simileco de Melkicedek leviĝas pastro alia, 16 kiu estas farita ne laŭ la leĝo de ordono karna, sed laŭ la potenco de vivo nedetruebla; 17 ĉar li havas la ateston: Vi estas pastro por ĉiam Laŭ la maniero de Melkicedek'''
Infuzorio
Tradicie, oni nomis infuzorioj tiujn ĉelojn aŭ mikroorganismojn, kiuj havas harciliojn aŭ aliajn strukturojn de movigo por sia moviĝo en likva medio. La unuaj organismoj de tiuj karakteroj observitaj (en la dua duono de la 17-a jarcento) de Leeuwenhoek estis atingitaj el elfojnaj infuzaĵoj, de tie devenas la nomo infuzorioj.
Melkicedek
Melkicedek en la eŭkaristia katolika preĝo
Melkicedek estas memorigata en la Eŭkaristia preĝo dum la Anamnezo (memorceremonio) por ke Dio akceptu la oferon kiel iam tiujn de Habelo kaj Abram
Infuzorio
Dum oni antaŭeniris en la kono pri la mikroorganismoj kaj oni atribuis ilin al diferencaj taksonoj, la termino infuzorio iĝis senuza en la nivelo de la biologio. Pro tio la nuntempa enkadrigo taksonomia estas malfacila, kvankam la plej-parto estas inkluditaj aktuale en la regno protista. La termino infuzorio ne havas validan taksonomian karakteron (ne estas taksono), tio estas, ĝi ne inkludas difinitan kaj unikan tipon de vivaj estaĵoj, sed aplikiĝas al granda kvanto de vivaj estaĵoj tre diferencaj.
Lamarko konsideris la infuzoriojn kiel unuan gradon de organiziteco de animaloj el la plej simplaj al la plej perfekta (la homo). Li difinis ilin kiel mikroskopajn korpojn, sen radia dispozicio nek speciala organo.
Melkicedek
Melkicedek en la eŭkaristia katolika preĝo
En la Roma Martirologio lia memoro estas celebrata la 26-a de aŭgusto
Miehikkälä
Miehikkälä estas komunumo de Finnlando en sudorienta parto de provinco Kymenlaakso sur limo de Rusio. La areo de la komunumo estas, el kio estas tero kaj  estas akvo. La 31-an de decembro 2020 Miehikkälä havis 1,865 loĝantojn. En Miehikkälä fluas tri riveroj en finna golfon.
Ruĝkapa tajlorbirdo
La Ruĝkapa tajlorbirdo (iam Orthotomus heterolaemus, nun Phyllergates heterolaemus) estas specio de birdo de la familio de Ĉetiedoj. Ĝi estis iam inkluditaj en la Silviedoj kun la aliaj tajlorbirdoj en la genro Orthotomus, kaj nun apartenas al la duspecia genro de la falsaj tajlorbirdoj nome Phyllergates en la familio de Ĉetiedoj. La alia specio de la genro estus la Monta tajlorbirdo.
Tiu birdo havas ruĝecajn kapon, nukon kaj bruston, dum la dorso, vosto kaj flugiloj estas olivgrizecaj kaj montras flavecajn nuancojn; la ventro estas tre sulfurflava. La alia specio samgenra havas similajn kolorojn sed la kapobildo de la Monta tajlorbirdo diferenciĝas ĉar tiu estas sufiĉe bunta dum la Ruĝkapa tajlorbirdo havas, kiel ties nomo sugestas, tute ruĝecajn kapon, nukon kaj bruston (tiu pli flaveca).
Ĝi troviĝas nur sude de Filipinoj, do temas pri Endemio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.
11859 Danngarcia
11859 Danngarcia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1988 de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dann Garcia, kiu kontribuis al la NASA-a misio Lucy kiel adjunkta estro por la Studenta Kunlaboro al Lucy, L'SPACE. Dann provizis trejnon al la laborforto kaj metorado por miloj da kolegoj studentoj, aliformante la vivon de miloj da studentoj, parencoj kaj edukistoj dum sia kariero en rura Suda Teksaso.
Arne Birkenstock
Arne BIRKENSTOCK (naskiĝinta la 7-an de decembro 1967 en Siegen) estas germana verkisto kaj reĝisoro.
Tatau
Tatau (ĉine: 达岛镇) estas urbeto en Saravako, Malajzio.
Historio
Tatau iĝis distrikto en 1987. Antaŭ tio ĝi estis Subdistrikto en Bintulu Distrikto.
La ĉefa parolataj lingvoj estas Ibana, Kenjaha, Beketana kaj Punana.
Demografio
La distriktopopulacio (jaro 2000 censo) estis 25,300 loĝantoj.
Willisau (distrikto)
La distrikto Willsau (prononcu vilisaŭ) estas administra unuo de Kantono Lucerno. Ĝi havis 47436 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbeto Willisau.
Geografio
La distrikto Willisau situas en nordoriento de Kantono Lucerno. Ĝi etendiĝas en la valoj de la riveroj Luthern kaj Wigger. Ĝian okcidentan limon forma la rivero Rot. En la sudo la monto Napf formas la limon al la valo de Entlebuch. La distrikto kovras areon de 336,99 km².
Trafiko
Tra la distrikto pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lucerno al Langenthal. La fajna distribuo okazas per diversaj poŝtaŭtolinioj. En nordokcidento en Dagmersellen la distrikton tuŝas la svisa aŭtovojo A2.
Historio
En mezepoko la regiono de la distrikto Willisau estis grafejo de la Habsburgoj, kiuj vendis ĝin en la jaro 1407 al la urbo Lucerno. La regiono nun estis kamparvoktejo de la lucerna urboŝtato. Ek de 1803 ĝi estas distrikto de Kantono Lucerno.
Komunumoj de la distrikto Willisau
La distrikto Willisau konsistas el 24 komunumoj (stato 2009). Jen la aktuala listo:
Castelguidone
Castelguidone estas komunumo de Italio.
Inversa rilato
La inversa rilato estas ankaŭ nomita la rea rilato kaj povas esti skribita kiel L^{C}\!, L^{T}\! aŭ \breve{L}.
Aparte, la inversa rilato de funkcio f : X \to Y estas la duargumenta rilato difinita per. Ne bezone la inversa rilato de funkcio estas mem funkcio. En la okazo ke ĝi estas funkcio, ĝi nomiĝas kiel la inversa funkcio de la fonta funkcio.
Fuŝuno
Geografio
Fuŝuno situas en la provinco Ljaŭningo laŭ rivero nomata "ŝlima rivero". Ŝenjango troviĝas je 45 km-oj.
Historio
Fuŝuno estis loĝata jam a. K. 2000. La urbo estis okupita fare de Rusio ĝis 1905. Ekde 1902 oni ekspluatis la karbon (ankaŭ en la paseo okazis iom da minado), tial la urbo industriiĝis. Inter 1931-1945 la japanoj havis la urbon. En 1945 estis malliberigita en la prizono la lasta ĉina imperiestro.
Trafiko
Fuŝuno havas bonajn fervojan kaj aŭtovojan kontaktojn.
Fosfora tribromido
Fosfora tribromido aŭ PBr3 estas neorganika kombinaĵo de fosforo kaj bromo, senkolora travidebla fumeganta likvaĵo kiu reakcias kun akvo kaj posedas penetrantan odoron. Ĝi uzatas en laboratorio por konvertado de alkoholoj en alkil-bromidojn.
Dietrich Michael Weidmann
Dietrich Michael WEIDMANN (naskiĝis la 23-an de majo 1960 en Zuriko, Svislando) estas svisa lingvisto, esperantologo, tradukisto, ĵurnalisto, verkisto kaj vikipediisto. Li estas la unua filo de Armin Weidmann kaj Rosemarie Weidmann. Li pasigis sian junecon en Zuriko ĉe sia patro post la divorco de siaj gepatroj. Ricevinte la bazan edukon en baza kaj duagrada lernejo en Zuriko, li finis poste la matematikan natursciencan gimnazion kaj abituriiĝis en somero 1980. Weidmann eklernis Esperanton kun lernejamiko memlerne en 1975, en 1977 aliĝis al Esperanto-Societo Zuriko kaj ankoraŭ samjare fariĝis membro de ties estraro. En 1979 li la unuan fojon partoprenis Internacian Junularan Kongreson en Austerlitz, Nederlando, kaj tie reprezentis tiaman Svisan Esperanto-Junularon en la Komitato de TEJO. Saman funkcion li havis 1980 en Raŭmo, kie li fariĝis la unua kontraŭstaranto de la Manifesto de Raŭmo, kies sola utilo, laŭ li deklaris, esti en la necesejo kaze de papermanko – kaj tiam oni necesus "tiri forte kaj rapide ..." - se ne la papero dika de la manifesto ŝtopis la tubon.
Tiutempe li politike aktivis unue en la komunisma junularo poste en la liberecana movado kaj estis unu el la gvidantoj de la Zurika Junulara Movado kaj redaktoro de la semajna gazeto Eisbrecher (poste Brächise), el kiu ekestis la hodiaŭa Wochenzeitung (WOZ). En tiu tempo Dietrich Weidmann loĝis kaj aktivis ankaŭ dumtempe en artista kolektivo en malnova fabriko en Vetingo nomita Ŝpinejo Vetingo.
Post la fiasko de la junulara ribelado, Dietrich Weidmann forlasis Svision sen konkreta celo al Usono kaj Meksiko, kie li pasigis duonan jaron plej parte ĉe diversaj Esperanto-familioj. Dum lia partoprenado de la IJK li per telegramo eksciis, ke la SEJ-anoj malfondis Svisan Esperanto-Junularon kaj li trovis sin dum IJK subite sen komitata mandato. Post reveno al Svislando li kaptis la okazon fondi novan junularan organizaĵon en Svislando, nome Junularo Esperantista Svislanda, kaj ĝi en rekorda rapideco realiĝis kiel landa sekcio al TEJO. Al la kunfondintoj apartenis Stefano KELLER kaj la tiama vivkunulino de Dietrich Weidmann, Chantal Gacond.
En 1981 Dietrich Weidmann komencis studadon de ĝenerala lingvoscienco ĉe la Universitato de Zuriko kaj finis tiun-ĉi studadon en 1988 kun la ŝtata ekzameno kiel magistro de la filozofia fakultato I de la Zurika universitato. La studadon li interrompis dufoje duonjaron pro armeservo kaj suboficira lernejo en 1983 kaj 1984. Poste li partoprenis perkorespondan studon pri Esperantologio en ELTE, Budapeŝto. Li verkis tezlaboron kun la temo “La kaŭzativo kaj la antikaŭzativo en la miksita planlingvo Esperanto”. De 1989 ĝis 1990 li laboris kiel scienca asistento de la Gerling-Akademio pri risko-esplorado, en 1990 li fondis sian propran tradukentreprenon. De 1992 ĝis 1995 li lektoris pri germana literaturo, Esperanto kaj tradukteorio ĉe la Schule für Angewandte Linguistik (tio estas fakuniversitato por tradukistoj kaj interpretistoj en Zuriko). Ekde 1995 li plentempe okupiĝis pri sia tradukentrepreno, kiu hodiaŭ sub la nomo Allsprachendienst Esperanto GmbH apartenas al la plej signifaj tradukservoj de Zuriko kaj en kiu nuntempe laboras 167 tradukistoj en la tuta mondo.
Je la silvestra nokto 1979/1980 Dietrich Weidmann fondis kun kelkaj junuloj dum IS en Germanio la Biciklistan Esperanto-Movadon Internacian (BEMI), kiu fariĝis konata pro siaj biciklaj karavanoj tra tutaj kontinentoj al internaciaj junularaj kongresoj de TEJO kaj kiu fariĝis la unua fakorganizaĵo de TEJO.
En 1986 Dietrich Weidmann edziĝis kun Nicole Jaquenod, edziĝo kiu post nur tri jaroj rompiĝis. En tiun geedzecon Nicole portis unu infanon kaj ekestis komuna filino. 1990 Dietrich Weidmann konatiĝis dum la IJK en Playa Giron kun Nelida González Fonseca kun kiu li edziĝis la 16-an de aprilo 1992 en la Baha-a centro de Landegg en la svisa kantono de Appenzell. Kun Nelida li havis 2 filinojn Linda kaj Jasmin, kiun ili edukis trilingve Esperanto, germane kaj hispane.
1979 Dietrich Weidmann konatiĝis okaze de la Universala Kongreso de Esperanto en Lucerno kun membroj de la Bahaa Esperanto-Ligo. Li ekinteresiĝis jam en 1977 pri la baha-a religio kaj multe simpatiis. Ekde tiam Dietrich Weidmann ĉiam serĉis la kontakton kun la bahaanoj kaj finfine la 6-an de decembro 1982 en Bazelo deklaris sin bahaano. Ek de tiam li ĉiam aktive kunlaboris en la bahaa Esperanto-movado kaj esperantigis multajn bahaanojn sed ankaŭ interesigis multajn esperantistojn pri la bahaa religio.
Dietrich Michael Weidmann publikigis multnombrajn artikolojn pri Esperanto, broŝurojn pri lingvaj, religiaj kaj politikaj temoj, Esperanto-lernolibrojn, vortarojn, fakartikolojn. Li redaktis diversajn Esperantajn kaj germanlingvajn revuojn, kaj kreis la ĉiu-tagan retrevuon KOMENTOJn, kiu regule estis ĝisdatigita de 1998 ĝis 2002 kaj 2008 ĝis 2009 denove aperadis. Ekde aprilo 2015 li redaktas la novan kvarlingvan revuon Svisa Espero, kiu lanĉiĝis je la okazo de la Tria Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto.
Kaŝatag
Kaŝatag (ankaŭ Kaŝatagh) (armene Քաշաթաղ) estas unu el la ok provincoj de la neagnoskata Respubliko Montara Karabaĥo kaj la plej granda laŭ areo (3,376.60 km2). En la jaro 2005 ĝi havis 9,800 loĝantojn. La provinca ĉefurbo estas Berdzor (Laĉino).
Kaŝatag estis en la antikveco parto de la provinco Arcaĥo de Armena reĝlando kaj Sjuniko. En la mezepoko ekzistis armena princlando. En la rivera valo Akera estis la plej fama kaŝataga princlando.
Glenrothes
Glenrothes (jen angle, en la skotgaela: Gleann Ràthais) estas la ĉefurbo de la administra regiono Fife de Skotlando. Laŭ la censo de 2011 la urbo havis 39 277 loĝatojn. La urbo apartenis al la reĝlando Fife de la piktoj kaj ekde la 9-a jarenco al la Reĝlando Skotlando.
Cruz del Rayo (metroo de Madrido)
Cruz del Rayo (Kruco de la Fulmo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato del Príncipe de Vergara, en distrikto Chamartín.
La stacio estis malfermita la.
Janan
Janan, foje Yan'-an aŭ Jenan (simpligita ĉina skribo:延安市) estas urbo en provinco Ŝenhsi, en norda Ĉinio, sur dekstra rivero Yen kun ĉ. 110.000 loĝantoj (2004). La urbo estas simbolo de la ĉina komunista revolucio.
Béla Bíró (ĵurnalisto)
Kariero
Bíró redaktis kaj eldonis la gazeton Művészvilág en 1921 en Oradea. Inter 1923 kaj 1925 li redaktis en Sighetu Marmaţiei la gazetojn Máramaros kaj Máramarosi Újság. Ekde 1926 ĝis 1928 li estis kunlaboranto de la gazetoj Újság Consum en Kluĵo. Post 1945 li redaktis la ekonomian semajngazeton Commerţ en rumana kaj hungara lingvoj. Ekde 1948 li estis raportisto de la rumana presagentejo (Agerpres) de Temeŝvaro. Inter 1949 kaj 1962 li estis interna kunlaboranto de Szabad Szó de Temeŝvaro.
Janan
Ĝi estis grava limurbo dum jarcentoj, sed malgraviĝis ekde la 15-a jc. Tie okazis inter 1864 kaj 1875 muslimaj ribeloj, en la 1870-aj, 1920-aj, 1930-aj jaroj okazis malsategoj.
La urbo estas grava por la ĉina komunista historio, ĉar la forpelitaj komunistoj alvenis la urbon post la 10.000 km-a „Longa Marŝo” (1934–35). La komunistoj havis tie la ĉefsidejon dum la kontraŭjapana milito (1937–45) kaj dum la enlanda milito. La loĝkavoj, fositaj en la montaran flankon, estas hodiaŭ memorlokoj.
Oni okupiĝas en la urbo precipe pri lanoteksado.
Flago de Kalifornio
La flago de Kalifornio estis adoptita de la Ŝtata Parlamento de Kalifornio en 1911.
La flago de Kalifornio konsistas el blanka fono kun ruba stango en la malsupra parto, kun bruna urso en ĝia centro, akompanata de kvinpinta stelo ruĝkolora en la maldekstra supera parto kaj la nomo de la ŝtamo kiel respubliko en la angla lingvo.
26672 Ericabrooke
26672 Ericabrooke estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erica Brooke Portnoy, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Commack High School de Commack (Nov-Jorkio, Usono).
Janakkala
Janakkala estas komunumo en Finnlando en provinco Kanta-Häme. Ĝia areo estas, el kio estas tero kaj  akvo. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis 16,246 loĝantojn.
Potirendaba
Potirendaba estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 15.449 enloĝantojn en 2010.
Novogirejevo (stacio)
Novogirejevo (Новогиреево) estos haltejo sur la Linio MCD-4 Kijevsko-Gorkovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Feldkirchen-Westerham
Feldkirchen-Westerham estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝemelaj komunumoj
Feldkirchen-Westerham ĝemeliĝis kun:
Ghawar
Ghawar estas la plej granda naftokampo de la mondo. ĝi situas en Sauda Arabio kaj estis malkovrita en 1948/49. Oni kalkulas, ke 60% ĝis 65% de la naftominado de Sauda Arabio venis en 1948-2000 el tiu naftokampo. La nuna produkta kvanto estas kalkulita je 5 milionoj da bareloj je tago, kio estas ĉ. 6% de la monda taga produktado (~82 milionoj da bareloj).
Bassersdorf (stacidomo)
Bassersdorf estas fervoja stacidomo en Bassersdorf, Svislando.
Falo de Sajgono
La Falo de Sajgono, konata ankaŭ kiel Liberigo de Sajgono, estis la konkero de Sajgono, nome ĉefurbo de Suda Vjetnamio, fare de la Popola Armeo de Vjetnamio (PAVN) kaj de Viet Cong la 30an de aprilo 1975. Tiu okazaĵo markis la finon de la Vjetnama Milito kaj la komencon de transira periodo al la formala reunuigo de Vjetnamio en la Socialisma Respubliko Vjetnamio.
La PAVN, sub komando de la Generalo Văn Tiến Dũng, komencis sian finan atakon al Sajgono la 29an de aprilo, 1975, dum la fortoj de la Armeo de la Respubliko Vjetnamio (ARVN) komanditaj de la Generalo Nguyễn Văn Toàn suferis fortan artilerian bombardadon. Tiu bombardado en la Flughaveno Tan Son Nhat mortigis la du lastajn militistajn usonanojn en Vjetnamio, nome Charles McMahon kaj Darwin Judge. Posttagmeze de la venonta tago, la PAVN estis okupinta la gravajn punktojn de la urbo kaj hisinta sian flagon super la Sudvjetnamian prezidentan palacon. La urbo estis alinomita Ho-Ĉi-Min-urbo, laŭ la lasta Nordvjetnamia Prezidento Hồ Chí Minh.
La konkero de la urbo estis antaŭata de la usona Operaco Ofta Vento, nome evakuado de usonaj civiluloj kaj militistoj el Sajgono kaj de dekoj da miloj de sudvjetnamaj civiluloj kiuj estis asociitaj kun la suda reĝimo. Kelkaj usonanoj elektis ne esti evakuita. Dokumentitaj rakontoj estas la jenaj:
Belogradĉik
Belogradĉik (prononco []; bulgare Белоградчик) estas urbeto en nordokcidenta Bulgario. Ĝi situas en la oblasto Vidin, kaj estas ties dua plej granda urbo laŭ nombro de loĝantoj. La urbonomo venas de  Belo = blanka kaj Grad = burgo (hodiaŭa signifo estas: urbo). La nomo signifas blanka burgo kaj respegulas la aspekton de fortikaĵo. La urbo situas ĉ. 180 km nordokcidente de Sofio, 70 km nordokcidente de Montana, 50 km sudokcidente de Vidin. La sekva fervoja aliĝejo troviĝas 12 km sudokcidente ĉe Oreŝez.
Geografio
La urbo situas je 520 m super marnivelo inter la montaraj etendaĵoj de Veneza kaj Vedernik. En la ĉirkaŭo de la urbo troviĝas ĉ. 10 km longa kaj 2 km larĝa roka areo kun pli ol 200 malgrandaj rokturoj el ruĝaj konglomerata rokaĵo.
Granda Unuigita Teorio
Post 1915, post sia eltrovo de relativeco, Albert Einstein esploris pri la Grandioza Unuigita Teorio (GUT), teorio kiu unuigus la fizikajn fortojn (la fortoj gravita, elektromagneta, nuklea kaj malforta), sed sen sukceso.
La unua sukcesa paŝo okazis en 1967-1968, kiam Steven Weinberg kaj Abdus Salam ellaboris relativisman teorion de la kvantuma kampo, kiu ebligis esprimi la elektromagnetajn kaj malfortajn interagojn de maniero unuigitaj, kaj kiu antaŭdiris faktojn kiuj poste estis kontrolitaj eksperimente. Poste, Howard Georgi kaj Sheldon Lee Glashow disvolvis novan teorion, kiu alportis novajn ecojn kaj korektis iujn erarojn kaj mankojn de la antaŭa teorio.
Dum tiuj teorioj de granda unuiĝo povus proponi simplecon super la komplikaĵoj de la Norma Modelo, realismaj modeloj restas komplikitaj ĉar ili devas enkonduki aldonajn kampojn kaj interagadojn aŭ suplementajn dimensiojn de spaco, por reprodukti la observitajn masojn de fermionoj. Ĉi tiu malfacilaĵo siavice povas esti rilatita al ekzisto de familiaj simetrioj preter la tradiciaj modeloj. Pro tio ĉi kaj pro la manko de ajna ĝisnuna observita efiko de granda unuigo, ne ekzistas ĝenerale akceptita modelo de Granda Unuiĝo.
Megabajto
Megabajto (de la prefikso mega- por miliono kaj la radikvorto bajto; mallongige MB) estas unuo por mezuri la grandecon de memoro aŭ de komputila disko.
Oni konsideras ke 1 bajto estas 8 bitoj. Ĉar en komput-scienco oni uzas la duuman nombrosistemon anstataŭ la dekuman nombrosistemon, ekestis jena kutimo por interkongruigi la du sistemojn:
kaj
Nuntempe, se oni parolas pri megabajto kaj mebibajto, oni celas paroli pri 1000 kilobajtoj resp. 1024 kibibajtoj, respektive. Kvankam eksĝuste, multaj homoj ankoraŭ diras "megabajto", kiam ili volas paroli pri mebibajto.
9577 Gropius
9577 Gropius estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana arĥitekturisto Walter Gropius (1883–1869), unu el plej fascina reprezentanto de la arkitekturo de la 20-a jarcento. Li fondis la Bauhaus en 1919 kaj estis ties direktoro ĝis 1928.
László Bihari
BIHARI László estis hungara aktoro naskiĝinta en Nadjvarado la 28-an de aŭgusto 1887 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de marto 1968.
Kariero
Bihari debutis en 1905 en Kecskemét. Ĝis 1945 li ludis en provincaj teatroj. Li ankaŭ reĝisoris.
Rusia Esperantista Unio
Rusia Esperantista Unio (REU) estas esperantista organizaĵo en Rusio, landa asocio de UEA. Ĝi estis fondita en 1991 por daŭrigo de agado de la tut-sovetunia organizaĵo Sovetrespublikara Esperantista Unio, aperinta en 1989; REU nomas sin "spirita kaj jura heredanto" de ankaŭ la samnoma tutsovetia organizaĵo, kiu funkciis de 1921 ĝis 1938.
Sofia Tolstaja
Grafino Sofia Andrejevna TOLSTAJA (София Андреевна Толстая) naskiĝis la 3-an de septembro 1844 en Pokrovsko-Streŝnevo, Moskva gubernio, Rusia Imperio — mortis la 4-an de novembro 1919 en familia rezidejo Jasnaja Polana, Tula gubernio, RSFSR) estis edzino de granda rusa verkisto Lev Nikolajeviĉ Tolstoj.
Rusia Esperantista Unio
Laŭ sia propra aserto, REU estas "libervola organizo, kiu celas helpi al aktivaj esperantistoj plivigligi kaj, laŭeble, kunordigi, per- kaj poresperantan agadon en Rusio". Laŭ statuto de REU, ĝiaj celoj estas :
Sofia Tolstaja
Origino
Ŝia avo Gustav Johann Bers ruse Евстафий Иванович Берс estis denaske germano enmigrinta Rusion en la 19-a jarcento, kie negocis kiel apotekisto. En 1806 li edziĝis al Elizaveta Ivanovna Wulfert plej juna filino de sia kompaniano-germano. La geedzoj generis du filojn: Aleksandr (1807 - 1871) kaj Andrej (1808-1868), kiuj poste iĝis famaj medicinistoj.
La patro Andrej Bers oficis kiel kortega kuracisto en Moskva Kremlo, kie li havis apartamenton. Dum sia longtempa sukcesa servado li akiris tre altan nobelan rangon - Efektiva Ŝtata Konsilisto (samkiel armea generalo), kio rajtigis al li mem kaj al liaj idoj ekde 1847 heredan nobelecon.
La patrino Lubov Aleksandrovna Islavina (Bers) (1826 - 1886) estis bastardino de riĉa bienulo Aleksandr Miĥajlovich Islenjev kaj princino Sofia Petrovna Kozlovskaja (1795 - 1829). Ties rezidejo Krasnoe najbaris kun Jasnaja Polana rezidejo de Nikolaj Iljiĉ Tolstoj (patro de Lev Tolstoj), do ambaŭ mastroj kaj iliaj gefamilianoj longtempe amikiĝis. Kiam Lubov aĝis 15 jarojn, ŝi grave malsaniĝis, sed neniu kapablis ŝin resanigi. La gepatroj invitis faman kuraciston Andrej Bers, kiu sukcesis helpi al la knabino. Dum kuracado aperis amo inter ili, kiu rezultigis geedziĝon okazintan la 23-an de aŭgusto 1842. La novbakita edzino tiam aĝis 16 jarojn kaj la edzo - 34. La geedzoj havis dek tri gefilojn, el kiuj elvivis nur ok: Elizaveta (1843 - 1919, Sofia 1844 - 1919, Aleksandr 1845 - 1918, Tatiana 1846 - 1925, Pjotr 1849 - 1910, Vladimir 1853 - 1874, Stepan 1855 - 1909 kaj Vjaĉeslav 1861 - 1907. Ili preferis ferii en apudmoskva bieno Pokrovsko-Streŝnevo, kie havis somerdomon. Tie naskiĝis ties filino Sofia.
Rusia Esperantista Unio
Membroj
Membro de REU rajtas fariĝi ajna homo ne malpli ol 18-jara (interalie tiuj, kiuj ne parolas Esperanton aŭ eksterlandanoj, kiuj "volas iel subteni esperantistan vivon en la lando" ). La solaj nepraj postuloj al membro de REU estis subteno de la Statuto kaj pagado de kotizo; eblas ankaŭ aliĝo de aliaj organizaĵoj.
Sofia Tolstaja
Edziniĝo al Lev Tolstoj
Ankoraŭ junaĝe Lev konatiĝis kun Lubov Islavina, kiu estis nur je du jaroj pli aĝa knabino, kaj vizitis hejmon de ŝiaj gepatroj en Krasnoe. Post ŝia edziniĝo li ankaŭ ŝatis viziti ŝiajn novajn loĝejojn en Moskva Kremlo kaj en Pokrovsko-Streŝnevo. Li karese nomis ŝin Lubonjka. Li konatiĝis kun ŝia edzo Andrej, danke al kies konsiloj li sukcesis kuraci sian tusadon per kumiso (ĉevalina lakto) en Baŝkirio.