cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tamás Lengyel
Tamás Lengyel naskiĝis la  en Budapeŝto.
5521 Morpurgo
5521 Morpurgo estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, proksime de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita produktoro Pieter Morpurgo, kiu produktoris dum 18 jaroj la televidan serion "The Sky at Night'' sur la BBC.
Novrenesanco
Novrenesanco (neorenesanco) estas historiiganta arta stilo de la dua duono de la 19-a jarcento, kiu eliras el renesanco. Fine de la 19-a jarcento komenciĝas en la novrenesancaj konstruaĵoj aperi secesiaj elementoj. Ankaŭ estas ofte, ke novrenesanca konstruaĵo havas secesiajn internojn.
Ministerio pri justico (Francio)
La ministerio pri justico estas ministeria servo de la franca registaro responsa pri la bona funkciado de la juĝa sistemo.
Loĝanta en la palaco de Bourvallais, je la 13-a de placo Vendôme, en la 1-a arondismento de Parizo, ĝi estas kromnomata pro metonimio « la Placo Vendôme ».
Ekde la, la kanceliero de la sigeliloj, ministro pri justico estas Christiane Taubira en la dua registaro de Jean-Marc Ayrault.
65696 Pierrehenry
65696 Pierrehenry estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Ministerio pri justico (Francio)
Historio
La centraj servoj de la ministerio estas kromnomataj "la chancellerie" (esperantlingve "la kancelierejo"), pro la malnova ofico de "kanceliero de Francio", kiu estis la unua el la gravaj oficoj de la Malnova Reĝimo. La ministro de tiu ministerio havas la apartan titolon de kanceliero de la sigeliloj, hereditan ankaŭ de ofico de la Malnova Reĝimo.
65696 Pierrehenry
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ministerio pri justico (Francio)
Komisioj kaj atribuoj
La komisioj de la ministerio pri justico estas : Ekzistas juĝaj institucioj sendependaj de la plenuma povo, aparte la supera konsilio de la juĝistaro.
65696 Pierrehenry
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pierre Henry Senegas-Lowe (naskiĝinta en 1989), filo de la malkovrinto.
Ministerio pri justico (Francio)
Centra administracio
La centra administracio de la ministerio pri justico konsistas el : La kanceliero de la sigeliloj, ministro pri justico, estas asistata de la ĝenerala inspektisto de la juĝaj servoj.
Dungitaro
La dungitaro de la ministerio pri justico konsistas el personoj.
Ministro
En la nuna registaro de Jean-Marc Ayrault, la kanceliero de la sigeliloj, ministro pri justico estas Christiane Taubira.
André Brink
André Philippus BRINK (n. la 29-an de majo 1935 en Vrede, Sud-Afriko - m. la 6-an de februaro 2015) estis sudafrika verkisto kaj literatura tradukisto. Li verkis en la afrikansa kaj la angla por pligrandigi sian legantaron kaj superi la cenzuron, kiun li alfrontis en sia naskiĝlando tiutempe.
Li estis profesoro pri la angla en la Universitato de Kaburbo (Kaapstad). Inter 1961 kaj 1990 li instruis en la Universitat Rhodes en Graham Town (en Orienta Kablando).
En la 1960-aj jaroj, kune kun Breyten Breytenbach, li estis ŝlosila figuro en la afrikansa literatura movado konata kiel "De zestigers" (La sesdekjaruloj). La verkistoj apartenantaj al ĉi tiu movado uzis la afrikansan kiel lingvo por agi kontraŭ rasapartismo de la tiama registaro en Sud-Afriko kaj ankaŭ por alporti al la afrikansa literaturo la influon de nuntempaj anglaj kaj francaj tendencoj.
Li vivis en Parizo dum kelkaj jaroj. Kelkaj el liaj verkoj parte baziĝas sur lia tiea restado, kiel Die Ambassador.
La plej konata romano de André Brink estas probable 'n Droë wit seisoen (seka blanka sezono), ĉar la libro fariĝis filmo (A Dry White Season). Li mem tradukis sian romanon Kennis van die aand al la angla sub la titolo Looking on Darkness . Poste li samtempe verkis en la afrikansa kaj la angla.
En la fruaj tagoj de lia verkado, la libroj apenaŭ havis rilaton al la politiko de apartismo ('apartheid'). Ekde la romano Kennis van dieaand - la unua malpermesita afrika literatura verko - apartheid fariĝis lia ĉefa temo. Ĉi tiu malpermeso ankaŭ instigis lin ekverki romanojn en la angla lignvoj.
Li ricevis trifoje la plej gravan afrikansan literaturpremion kaj diversaj premioj en eksterlando.
Vendrede vespere la 6-an de februaro 2015, li mortis dum flugo de Amsterdamo al Kaapstad ost kiam li estis en Belgio, kie li ricevis honordoktorecon de la franclingva Katolika universitato de Loveno (Valonio).
Vidu ankaŭ
Listo de eksofonaj verkistoj
Translingvado
Ekstera ligilo
Por ampleksa listo de lia verkaro, vidu la afrikansan artikolon pri André P. Brink.
22355 Yahabananshozan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la 848-metroj-alta monto Yahabananshozan, en gubernio Iŭate. Tiu monto aperas en la fama rakonto de Mijazaŭa Kenĝi " Taneyamagahara no Yoru " (" La Nokto de Taneyamagahara ").
Serqueux (Seine-Maritime)
Serqueux estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Serquinois.
Telesforas
Telesforas estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la antikvaj nomoj greka Τελεσφόρος kaj latina Telesphorus, en Esperanto Telesforo.
Svahiloj
Svahiloj (Waswahili) estas etna grupo kaj kulturo situanta sur orienta marbordo de Afriko, ĉefe en la marbordaj regionoj kaj insuloj de Kenjo, Tanzanio kaj norda Mozambiko. Laŭ JoshuaProject, la nombro da svahiloj estas. La nombro da homoj, kiuj parolas la svahilan lingvon, tamen estas ĉirkaŭ 90 milionoj.
La religio de ĉi tiu etno estas islamo kaj la plej multe parolataj lingvoj estas, krom la samnoma lingvo, la portugala, la angla kaj la franca. Etnoj rilatigitaj estas la Kikujoj, Makondoj kaj Ŝirazoj.
Etimologio
La vorto svahiloj devenas de la angla vorto swahili, kaj tiu de la araba sawāḥil, pluralo de sāḥil, "marbordo", kiu aplikiĝis al la loĝantoj de la marbordoj kun kiuj komercis la arabaj maristoj.
József Károly Dankó
József Károly Dankó naskiĝis la  1829 en Pozono (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1895 en Pozono.
Biografio
József Károly Dankó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis teologion en Nagyszombat kaj Vieno. Li pastriĝis en 1851. En 1857 li ekinstruis en altlernejo en Vieno, kie li pli frue lernis. En 1868 li iĝis lernejestro en Esztergom. Foje li esploris arthistoriaĵojn kaj ekleziajn artaĵojn en Germanio, Francio, Belgio, Nederlando, Italio. Menciindas lia riĉa kolektaĵo pri artaĵoj, pri tio okazis ekspozicio en 1871. Li ricevis la rangon episkopo en 1890.
Cuinchy
Cuinchy estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cuinchynois.
Porumbești
Porumbești [porumbeŝtj] (hungare Kökényesd [koeke:njeĵd]) estas komunuma sidejo en Rumanio norde de Satu Mare. Administre ĝi ĝis 2005 apartenis al Halmeu. Tiam per la leĝo ĝi iĝis aparta komunumo, al kiu apartenas ankaŭ Cidreag.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 405 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 560 (96 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1274. La rusinoj enkoloniiĝintaj inter 1689 kaj 1775 hungariĝis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kökényesd apartenis al Hungario (Ugocsa).
Flughaveno de Lampeduzo
La Flughaveno de Lampeduzo (IATA: LMP, ICAO: LICD) estas itala flughaveno situanta en la sudorienta parto de la insulo Lampeduzo, parto de la urbo de la municipo kun la sama nomo. La strukturo estas ekipita per 1.800 m longa asfalta vojo kun orientiĝo RWY 08-26. La flughaveno estas reguligita de la Nacia Aŭtoritato pri Civila Aviado (ENAC) kaj estas administrita de AST Aeroservizi SpA kaj estas malfermita al komerca trafiko. La flughaveno povas gastigi meznivelajn kaj mallongdistancajn aviadilojn, kiel la Boeing 737 kaj la Airbus A320.
9432 Iba
9432 Iba estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Croy-Romainmôtier (stacidomo)
Croy-Romainmôtier estas fervoja stacidomo en Romainmôtier-Envy, Svislando.
9432 Iba
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yasuaki Iba (1894–1957), komercisto kaj amatora astronomo en Kobe. Li informis la astronomian mondon, ke la apero de SN 1054, la supernovao de la Krabo, estis priskribita en la Meigecuki, fama taglibro verkita de Fujiwara-no-Teika
Debrzno
Debrzno estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Debrzno en distrikto Człuchowski.
Kampolaboro
Kampolaboro aŭ kampesploro estas esploro farata en natura medio. Ĝi estas uzata ambaŭ en homa kaj natura sciencoj por kontrasti kun la esploro farita en la laboratorio. Historiistoj povas nomi la similan metodon parola historio. Kampolaboristo faras partoprenantan observadon.
Esperante la vorto kampolaboro estas uzata kiel etnografia metodo en akademia rondo, sed ĝi ankaŭ povas signifi laboron en grenkampo aŭ legomĝardeno.
Miksita koloro
Miksitaj koloroj estas ĉiuj kolornuancoj, krom la bazaj koloroj (kiuj nome, dependas je la elektita kolorbazo) kaj la neŭtraj nigro kaj blanko.
Ekzemploj
Egalproporciajn miksaĵojn de du bazaj koloroj oni povas nomi unuarangaj miksaĵoj.
BASIC (programlingvo)
BASIC estis iniciatita ĉe Kolegio Dartmouth, universitato en Usono. Ĝi estis simpla komputillingvo kaj ne postulas grandan komputilon. Por tio, versioj de BASIC estis skribitaj por multaj fruaj komputiloj, inkluzive de la MITS Altair. BASIC estis la kerna lingvo por fruaj personaj komputiloj kaj estis populara dum la 1980aj jaroj. Multaj kompanioj kreis siajn proprojn versiojn de la lingvo, kiuj havis diversajn eblecojn kaj kiuj multifoje ne interoperaciis. La lingvon povis facile lerni nespertuloj, kaj oni ofte trovis en la komputilaj revuoj programojn, kiujn oni povas tajpi en sian komputilon.
La ĉefa problemo pri la fruaj BASIC-oj estis, ke oni ne povas facile verki en ĝi strukturajn programojn. Poste la lingvo estis pliampleksigita por solvi tiajn problemojn kaj aligi novajn bonajn trajtojn al la lingvo, ekzemple BBC BASIC, QuickBasic, kaj Visual Basic. Nuntempe, la evoluo de la lingvo adas, en novaj dialektoj, kiel FreeBasic, Visual Basic .NET, kaj GAMBAS. Ankaŭ, speco de BASIC ankoraŭ vivas en programoj kiel MS-Excel, kiu uzas VBScript por konstrui makroojn.
La origina koncepto de BASIC travivis en multaj specialigitaj programlingvoj. Eĉ la evitenda konstrukto GOTO travivis. Unu el la programlingvoj por Lotus Notes estas Lotus Script kaj konservis la bazajn elementojn. Tamen on ne plu estas devigata atribui numerojn al la linioj kaj ekzistas multaj komfortaj kaj tre kapablaj funkcioj por manipuli tekstojn, labori kun datumbazo kaj komuniki kun la uzanto. Lotus Script estas objektorientita programlingvo.
Ekzemplo de BASIC-programo
Ekzemplo de malnova dialekto de BASIC:
Pinticu
Pinticu [pintiku] (hungare: Szászpéntek saspentek, germane:Pintak) estas vilaĝo en Rumanio sude de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 1 034 loĝantojn (rumanoj, ciganoj, hungaroj); en 1992 908 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. La saksa vilaĝo pereis je la turno de 16-17-a jarcentoj. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Kolozs (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al Teaca.
Antal Andor Fülöp
FÜLÖP Antal Andor (fyloep) estis rumania-hungara pentristo naskita en Koloĵvaro la 6-an de oktobro 1908 kaj mortinta samloke la 20-an de decembro 1979.
Biografio
Inter 1925-29 Antal Andor Fülöp pristudis arton en Kluĵo; inter 1929-30 en Accademia delle Belle Arti (eksterordinara studento) en Romo. Lia majstro estis Umberto Coromald
Alaverdi
Alaverdi (Ալավերդի, antaŭe Manes) estas urbo situanta en la nordoriento de la armena provinco Lori, ne for de la landlimo kun Kartvelio. Ĝi estas min-industria urbo kun ĉirkaŭ 13,000 loĝantoj. Antaŭe laŭ la censo de 1989 estis 26,300. Ĝi troviĝas en la fundo de la riverkanjono Debed kaj estas unu el la komercaj kaj industriaj centroj de la distrikto.
Etimologio
Historie, la areo ĉirkaŭ Alaverdi estis konata kiel Manasgomer aŭ Manic Gom dum la mezepoka periodo. Ekde la 17-a jarcento, la setlejo iĝis konata kiel Alaverdi, derivita de la nomo de turklingva turka tribestro Borçalı de la 17a jarcento, Allahverdi Mollaoğlu Tarĥan.
Historio
Elfoslaboroj faritaj en 1931 atestas, ke la regiono de nuntempa Alaverdi estis plej probable loĝata dum la unua duono de la dua jarmilo antaŭ Kristo. Poste la regiono fariĝis parto de la reĝlando Urarto inter la 8a kaj 6a jarcentoj a.K. Post la aĥemenida invado, la regiono fariĝis parto de la Satrapio de Armenio. Kun la establado de la Reĝlando Armenio en 331 a.K., la regiono iĝis parto de la kantono Dzorapor de la historia Gugarko, la 13-a provinco de Granda Armenio.
Post la dispartigo de Armenio en 387 inter la Orientromia imperio kaj Sasanida Irano, kaj la posta kolapso de Arsakida Armenio en 428, Orienta Armenio inkluzive de Dzorapor-regiono falis sub la regado de Sasanida Imperio. En 658, Armenio estis konkerita de la arabaj invadantoj. Fine de la 9-a jarcento, Dzorapor fariĝis parto de la nove establita Bagratida Armenio. En 979, reĝo Kiurike la 1-a fondis la Reĝlandon Taŝir-Dzoraget (alternative konata kiel la reĝlando Lori) sub la regado de la Kiurikida dinastio kaj la protektorato de la bagratidaj reĝoj de Armenio. La kiurikidoj regis la reĝlandon ĝis 1118 kiam Taŝir-Dzoraget fariĝis parto de la Kartvela reĝlando In 1801, together with the Georgian provinces of Kartli and Kakheti, Lori was annexed by the Russian Empire. .
La selĝukoj invadis la regionon komence de la 12-a jarcento, sed ilia regado ne daŭris longe kaj en 1118-1122 la kartvela reĝo Davido la Konstruanto konkeris Lori kaj donis la regadon al la kartvela-armena dinastio Orbeljan. Inter la 11-a kaj 13-a jarcentoj, kaj kun la establado de la monaĥejoj de Haghpat kaj Sanahin kaj la Preĝejo Odzun, la nuntempa regiono Alaverdi fariĝis elstara centro de armena kulturo, teologio kaj scienco. Fakuloj kiel Hovhannes Imastaser, Grigor Tuteordi, Davit Kobajreci, Grigor Magistros laboris en ĉi tiuj monaĥejoj. Tamen, la regiono estis detruita per la mongola invado de 1236, kaj la Zakarida dinastio malaperis antaŭ la dua duono de la 14-a jarcento.
En majo 1918, Lori iĝis parto de la Respubliko Armenio. Malfrue en 1918, Armenio kaj Kartvelio militis pro la posedo de la regiono Lori. En januaro 1919, la Lori-neŭtrala zono estis establita fare de la britaj trupoj. Post sovetia armenio en decembro 1920, Lori, inkluzive de Manes, estis fine enmetita en sovetian Armenion la 11-an de februaro 1921.
Sub la sovetia regado, la unua ĉefa plano de Manes estis enkondukita en 1929-1930 de arkitekto Mikajel Mazmanjan. Manes estis renomita Alaverdi en 1935 kaj donis la statuson de urbotipa setlejo en 1938 por iĝi la centro de Alaverdi-Rajono. Kun la laŭpaŝa progreso de la urbo kiel grava industria centro de sovetia Armenio, la ĉefa plano de la urbo estis reviziita kaj disvolvita en 1946 de arkitekto Hrajr Isabekjan por akiri sian nunan socialisman industrian aspekton. Inter 1959 kaj 1962, surbaze de la projekto de arkitekto Levon Ĉerkezjan, la suda duono de la urbo estis konstruita en la altebenaĵo Sanahin ĉe la dekstra bordo de la rivero Debed.
Post la sendependeco de Armenio en 1991, Alaverdi estis inkluzivita ene de la nove formita provinco Lori, laŭ la administraj reformoj de 1995. La municipa komunumo Alaverdi inkluzivas ankaŭ la proksiman kamparan setlejon Akner. Konsiderata kiel unu el la ĉefaj industriaj fabrikoj en la regiono, la kuprejo Alaverdi estas nuntempe funkciigita de la kompanio ACP ekde sia privatigo en 1997.
Geografio kaj klimato
Alaverdi estas ĉe la bordo de la rivera kanjono Debed 1000 metrojn super la marnivelo, ĉirkaŭita de altaj montoj kaj verdaj arbaroj. La rivero Debed fluas tra la centro de la urbo dividante ĝin en 2 partojn. La pli malnova norda duono de Alaverdi estas en la kanjono Debed, kaj la pli nova suda duono de la urbo estas sur la altebenaĵo Sanahin. Ĝi estas ĉirkaŭita de grandaj vilaĝoj inkluzive de Sanahin sudoriente, Haghpat oriente, Akori okcidente, kaj Odzun sudokcidente. La montoj Somĥeti dominas super la urbo de la nordo kaj la nordokcidento dum la Pambak-montoj dominas de la sudo kaj la sudokcidento. La pinto Lalvar kun alteco de 2544 metroj estas ĉe la nordokcidento de la urbo.
Loĝantaro kaj etnoj
Alaverdi estas ĉefe loĝata de etnaj armenoj kun malgranda greka komunumo, kiu iam estis konsiderata la plej granda en Armenio. La grekoj en Armenio parolas la pontan dialekton kaj ili regas kaj la armenan kaj la rusan.
La kvartalo Madan de Alaverdi havis grandan grekan komunumon dum la sovetia periodo.
Jen la demografia templinio de Alaverdi ekde 1916
Religio
La plimulto de Alaverdi estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Gugark, estrita de ĉefepiskopo Sebuh Ĉulĝjan (sidejo en Vanadzor).
La preĝejo Sankta Gregorio de Narek malfermita en novembro 2001 estas la preĝejo de la urbo. Ĝi estis konstruita Alaverdi per la klopodoj de la Alaverdi Kupro-Fandejo, la Diocezo de Gugark kaj la lokaj loĝantoj de la urbo.
Kulturo
La Alaverdia tradicia muziko-bando formiĝis en 1937 kaj travojaĝis tra la sovetiaj ĉefaj urboj. La bando koncertis ankaŭ en Germanio, Francio kaj Belgio. La urbo ankaŭ havas draman teatron kaj ĝi konsistas el granda teatra halo kaj granda publika biblioteko.
La Nacia Galerio de Armenio malfermis sian filion Alaverdi en 1987. En 1997 estis malfermita la kultura palaco Alaverdi. Ĝi ankaŭ estas hejmo de la publika biblioteko de la urbo. Alaverdi estas hejmo de muzika akademio nomita laŭ Romanos Melikjan, same kiel 3 lernejoj de kun totalo de 600 studentoj.
Historiaj monumentoj
La areo ĉirkaŭ Alaverdi estas riĉa kun historiaj monumentoj kaj natura vivo. Multaj specimenoj de la armena arkitektura heredaĵo situas proksime de la urbo inkluzive de:
Transportado
Alaverdi estas grava stacidomo sur la linio Erevano-Gjumri-Tbiliso. La fervojo funkcias ekde 1899 kaj nuntempe konektas la urbon kun okcidenta kaj centra Armenio, kaj ankaŭ kun Kartvelio.
La Aŭtovojo M-6, kiu ligas Erevanon kun Tbiliso, trapasas Alaverdi.
La suda duono de la urbo estas ligita kun sia norda ekvivalento per pontoj super la rivero Debed, kaj ankaŭ per telfero.
La plej proksima flughaveno al Alaverdi estas la Flughaveno Stepanavan (nuntempe rekonstruata) situanta 51 km okcidente de la urbo.
Ekonomio
Dum la kartvela regado super Alaverdi-regiono, la Alaverdi Kupro-Fandejo estis fondita en 1770, laŭ la ordo de kartvela reĝo Irakli la 2-a. Fine de la 19-a jarcento, la regiono prosperis per la kreskantaj rusaj kaj francaj investoj en metalurgia komerco. En 1903, la kvanto de kupro produktita en Alaverdi-regiono faris ĉirkaŭ 13% de la totala kupro-produktado en la Rusa Imperio.
Fine de 1909 inaŭguriĝis la akvoenergia centralo de la rivero Debed por provizi la evoluantajn metalurgiajn centralojn per sufiĉa energio.
Dum la sovetia regado, amasaj konstrulaboroj estis daŭrigitaj en Alaverdi, inkluzive de la ĉirkaŭaj regionoj de Sanahin kaj aliaj vilaĝoj. La sovetianoj faris signifajn paŝojn por la pligrandigo de la metalurgia industrio en la regiono, kiu igis Alaverdi de malgranda industria setlejo al moderna urbo ene de sovetia Armenio.
Lastatempe oni enkondukis novajn planojn por plivastigi kupran produktadon en Alaverdi-kunfandejo kaj disvolvi novajn kuprajn minejojn kadre de la projekto "Armena Kupro".
Ĉirkaŭ 500 laborŝancoj estas certigitaj de la kupra fabriko.
Edukado
Nuntempe la urbo estas unu el la gravaj edukaj centroj de la provinco Lori kie 10 publikaj edukaj lernejoj funkcias en Alaverdi kun ĉirkaŭ 2,000 studentoj. Aliflanke, ĉirkaŭ 400 infanoj en la urbo estas servataj de 6 infanĝardenoj. La ŝtata meza altlernejo Alaverdi ofertas ŝancon studi pri pedagogio kun daŭro de 2 jaroj, dum la filio Tumanjnan de la Norda Universitato ofertas diplomojn pri flegado kaj denta protezo.
Sporto
Alaverdi estas unu el la ĉefaj sportaj centroj en Armenio. En 1936, la Futbala Klubo de Alaverdi partoprenis la pli malaltajn nivelojn de la unua sovetia futbala ĉampioneco, reprezentante la Armenan SSR.
Post la sendependeco de Armenio en 1991, Debed FC reprezentis la urbon en la Armena Supera Ligo dum la sezono de 1992. Tamen, kiel multaj aliaj armenaj futbalaj kluboj, Debed FC estis dissolvita en 1993 kaj nuntempe estas neaktiva pro profesia futbalo.
Ĝenerale la sporta infrastrukturo en Alaverdi estas tre malbona, sed iuj planoj estis efektivigitaj de la Futbala Federacio de Armenio por reklami la ludon en la regiono. Tial, la sola Metallurg-Stadiono de la urbo estis renovigita por servi la junajn futbalistojn kaj sportajn lernejojn de la provinco Lori.
Dum la sovetia periodo, Alaverdi havis fortan manpilkan teamon. La manpilka trejnlernejo de Alaverdi nomita laŭ Oleg Gorbunov (sovetia mankilpisto dum la 1960-aj jaroj), ankoraŭ funkcias ekde 1962. Aliaj specialigitaj lernejoj pri ŝako kaj boksado funkcias en la urbo ekde 2006. Alaverdi Fucalo reprezentas la urbon en Fucala Ligo de Armenio.
Alp Arslan
Alp Arslan (1030 — 1072/1073) estis la dua sultano de la selĝuka dinastio, kiu aneksis Kartvelion, Armenion kaj grandan parton de Anatolio al siaj posedaĵoj de Ĥorasano kaj la okcidento de Irano.
Li preferis konkeri anstataŭ regi kaj lasis la administradon de sia imperio al la fama veziro, Nizam al-Mulk. En la jaro 1071, lia venko kontraŭ la Bizanca Imperio en la batalo de Manzikerto malfermis la vojon por la eventuala turka konkero de Anatolio. Li forpasis unu jaron post kiam estis morte vundita de prizonulo dum disputo.
Kaŝima
Kaŝima (鹿嶋市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Kashima-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la loĝloko havis loĝantojn. La urba nomo laŭlitere signifas "cerveda insulo". Al ĝi ankaŭ aludas la nomo de la precipa urba futbala teamo, Kaŝima Antlers, kies dua nomparto estas la angla vorto por ramuroj, do la atakaj, defendaj, ornamaj organoj de cervedoj.
Fred MacMurray
Fred MacMURRAY ‏(la 30-an de aŭgusto 1908 - la 5-an de novembro 1991) estis usona aktoro de kino kaj televido, kiu aperis en pli ol 100 filmoj kaj televidserioj dum pli ol 50 jaroj.
Kariero
En 1934 li estis signita al Paramount Pictures kaj aperis en filmoj kune kun Barbara Stanwyck, Humphrey Bogart, Marlene Dietrich, Claudette Colbert, Carol Lombard kaj aliaj. En 1948 li aperis en la filmo Romance of the Bells kune kun Alida Valli kaj Frank Sinatra.
Sulejmano la 2-a
Sulejmano la 2-a aŭ Solimano la 2-a: سليمان ثانى, Süleymān-i sānī) (15-a de aprilo 1642 – 22-a aŭ 23-a de junio 1691) estis sultano de la Otomana Imperio el 1687 ĝis sia morto. Li estis surtronigita per kaj fare de armita puĉo, Sulejmano sukcesis rekonkeri malgrandajn teritoriojn kaj apliki kelkajn internajn reformojn al la imperio por establi kaj plibonigi la imperion. Lia estis unu el la plej mallongaj regadoj de la imperio. Lia frato Ahmed la 2-a lo sukcedis lin en la imperia trono.
Fred MacMurray
Kariero
Li partoprenis en multaj filmoj de Walt Disney Studios kiel The Hairy Dog ( 1959) The Scattered Professor (1961) por kiu li estis nomumita por la Golden Globe Award for Best Actor - Comedy or Musical. En 1987 al li estis premiita la Disney Legends premio en la Disney Studios Halo de Famo.
La plej multaj el la filmoj estis malpezaj komedioj, muzikaloj kaj melodramoj kie li rolis kiel bonulo. En kelkaj el ili li ludis la rolon de la malbonulo:
Sulejmano la 2-a
Apenaŭ kapabla ekkontroli la regadon per si mem, Sulejmano tamen realigis bonegan elekton kiam nomumis membron de elstara familio Köprülü, nome Fazil Mustafa, kiel sia Granda Veziro. Sub la regado de Köprülü la turkoj haltigis avancon de aŭstroj en Serbio kaj venkis insurekcion en Bulgario. Tamen, dum militkampanjo por konkeri denove la orientan regionon de Hungario, Köprülü estis venkita kaj mortigita de trupoj de la Aŭstri-hungaria Imperio estrita de Ludoviko Vilhelmo de Baden en Szlankamen, en 1690.
Helmeroth
Helmeroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Artur Dinter
Artur DINTER (naskiĝinta la en Mulhouse, mortinta la  en Offenburg) estis germana verkisto kiu simpatiis kun la dekstra ekstremismo.
Vivo
Post studoj de natursciencoj kaj filozofio Dinter iĝis instruisto kaj reĝisoro. Li famiĝis per la kontraŭjudisma romano Die Sünde wider das Blut (1917), kiu ĝis 1934 eldonitis je 260.000 ekzempleroj. Post persona konatiĝo al Adolf Hitler en 1923 kaj post ties enkarceriĝo, li fondis kaj evoluigis en Turingio la filion de unu maldaŭra posteula organizaĵo de NSDAP kiu nomiĝis Großdeutsche Volksgemeinschaft. Estante partimembro nr 5 li disponigis sin mem post repermeso de NSDAP en la jaro 1925.
Hitler unue veneradis la aŭtoron. Sed Dinter ekkonfliktis kun Hitler kiam li startigis religian debaton pri kristanismo: la ordono de Jesuo Kristo, la plej granda kontraŭjudismulo, estus la kreo (re-enkonduko) de arja Savanto-koncepto. En la 30.9.1927 Dinter devis demisii kiel goviestro kaj forpelitis en la 11.10.1928 el NSDAP-partio laŭ persona komisio de Hitler. Lia peto je reaniĝo de la 29.4.1933 kaj memkritika grac-akirpeto de 15.6.1937 rifuzitis. Post malpermeso de lia en 1927 fondita "Germana popoleklezio" (Deutsche Volkskirche; en 1937) Dinter eksmembrigitis ankaŭ de la porverkistara organizo naziisma Reichsschrifttumskammer (en 1939).
Vasilij Tropinin
Vasilij Andrejeviĉ TROPININ (Василий Андреевич Тропинин) estas elstara rusa pentristo, danke al kies portretoj oni povas vidi geeminentulojn el tiama epoko. Li naskiĝis la 30-an de marto n.s. 1776 (laŭ aliaj fontoj en 1780) en vilaĝo Karpovo, Novgoroda provinco, Rusia Imperio, mortis la 15-an de majo 1857 en Moskvo. Lia patro estis servutulo de grafo Ĥristofor Miniĥ ( Burkhard Christoph von Münnich) kaj laboris kiel intendanto de la bieno. Pro sia fervoro patro Andrej Tropinin ricevis personan liberecon, kvankam liaj gefamilianoj inkluzive lian filon Vasilij plu suferis pro servuteco.
Baldaŭ la knabon akiris grafo Iraklij Morkov kiel doto de sia fianĉino Natalia Miniĥ. Laŭ volo de sia nova sinjoro Vasilij komencis lerni profesion de sukeraĵisto en Sankt Peterburgo. Tie Tropinin sekrete frekventis liberajn lecionojn pri desegnado en la Rusia Akademio de Belartoj. En 1799 post multaj petegoj la posedanto finfine permesis al sia servutulo studi pentrarton en la Akademio kiel kroma studento ĉe profesoro Stepan Ŝĉukin. Tiam ĝin estris grafo Aleksander Stroganov, kiu multe helpis kaj apogis lin.
En 1804 pentraĵo de Tropinin "Knabo funebranta pro mortinta birdo" furoris en la akademia ekspozicio kaj ricevis laŭdon de la Rusia Imperiestrino. Ĝenerale al la rusaj spektantoj imponis sentimentaleco de liaj verkoj, pro kiuj li gajnis kelkajn arĝentajn kaj orajn medalojn.
Samjare sinjoro Morkov ordonis al Tropinin translokiĝi al alia lia bieno Kukavka situanta en Ukrainio. Tie li devis kopii pentraĵojn de grandaj rusaj kaj eksterlandaj pentristoj, ornami la lokan preĝejon kaj fari ikonojn por ĝi, pentri portretojn de la grafaj gefamilianoj. Samtempe la servutulo laboris kiel sukeraĵisto kaj lakeo.
En 1807 la preĝejo estis konsekrita kaj tiam Tropinin edziĝis al Anna Ivanovna Katina, kune kun kiu li travivis preskaŭ kvindek jarojn ĝis ŝia morto. La virino estis libera kamparanino, sed ŝia amo al Vasilij estis tre granda, tial ŝi propravole konsentis esti servutulino kaj perdi siajn rajtojn post la geedziĝo.
Dum la franca invado al Rusio en 1812 generalo Morkov militis ĉirkaŭ Moskvo, kie estis lia hejmo. Brulego okazinta aŭtune de 1812 cindrigis la konstruaĵon kaj tutan propraĵon inkluzive kelkajn valoregajn pentraĵojn de Tropinin.
Ekde 1813 kreskas famo de Tropinin kiel portretisto, kies bildoj de tiamaj geeminentuloj tre plaĉis al la publiko. En 1823 li prezentis kelkajn siajn laboraĵojn al Estraro de la Rusia Akademio de Belartoj, kiu decidis diplomi la pentriston kiel kandidato-akademiano.
Samjare Tropinin ricevis liberecon de sia sinjoro Morkov kaj ekloĝis en moskva domo situanta apud Kremlo. Tie aperis multaj liaj pentraĵoj inkluzive portreton de Aleksandr Puŝkin, fama rusa poeto, en 1827. Spertuloj asertas, ke ĝi estas plej reala kaj korekta el ceteraj portretoj de rusa eminentulo.
En 1824 li ricevis la oficialan atestilon pri artisto kaj iĝis elektita akademiano. Ekde 1833 li kromalie instruis en moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo.
Li mortis en 1857 kaj estis enterigita en moskva Vaganjkovo tombejo. Dumvive Tropinin pentris pli ol 3000 portretojn.
En 1969 la Tropinin-muzeo  estis malfermita en Moskvo.
Edamame
Edamame (en la japana 枝豆) aŭ edamame-faboj estas preparaĵo (plado) de nematuraj sojfaboj en la guŝo, trovebla en la kuirarto de Tajvano, Ĉinio, Japanio, Indonezio, Koreio kaj Havajo. La guŝoj estas bolitaj aŭ vaporitaj kaj proponitaj kun salo. Tio kutime estas manĝata kiel pinĉaĵo ĉe biero.
For de Orienta Azio, tiu plado estas plej ofte trovebla en japanaj restoracioj kaj kelkaj ĉinaj restoracioj sed ĝi trovis popularecon aliloke kiel saniga manĝaĵo. En Usono ĝi estas ofte vendata en saketoj ĉe la frostomanĝa sekcio de vegetalaj vendejoj.
La koloro de normalaj faboj estas helverda, sed densverda estas tiu de kuromame-sojfaboj, kiuj estas luksaj kaj tre bongustaj. Ili ne nepre estas putraj.
Karl Töpfer
Karl Friedrich Gustav TÖPFER (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Hamburgo) estis germana (komedi)verkisto kaj aktoro.
Vivo
Li unuafoje aperis sursceneje aktorante en Meklenburgo-Strelitz. Poste li iris al Vroclavo, Brunno kaj en 1815 al la Burgoteatrejo viena, post kiam li estis vidita de Joseph Schreyvogel. Flanke li ankaŭ verkis komediojn, el kiuj plej bone akceptitis de kritikistoj »Der beste Ton« kaj »Freien nach Vorschrift«. En 1820 li setlis kiel liberprofesia verkisto en Hamburgo.
De liaj pli malfruaj teatraĵoj furoris aparte »Rosenmüller und Finke«. Liaj dramaĵoj, kiuj eldonitis sub la titolo »Lustspiele« (nova eldono en Leipzig 1873, 4 volumoj) ja malhavas vere poezian enhavon sed brilas per teatreja efektemo kaj zorgega kompono. Töpfer krome publikigis rakontojn titolitaj »Erzählungen und Novellen« (Hamburg 1842–44, 2 volumoj)
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 19. Leipzig 1909, p. 617-618, kio legeblas tie ĉi interrete.
Ordinara foko
La fokoj vivas en la maroj de la varmetaj kaj malvarmaj zonoj, ofte restas en malprofundaĵoj aŭ ĉe sabloriĉaj bordoj. Iam ili naĝas kontraŭflue laŭ riveroj kelkcent kilometrojn. Ili ne faras difinitan migradon, tamen portempe forlasas la loĝlokon, kiam tie furiozas ventego kaj falas neĝo. Ili vivas unuope aŭ grupete. Somere ili vivas en diversaj lokoj, kaj en la somera fino la diversjaraj fokoj grupiĝas. Ili manĝas fiŝojn kaj krustulojn. Konsiderante, ke fokoj multe manĝas fiŝojn, fiŝistoj mortigas ilin, kaj rezulte de tio malpliiĝas ilia nombro. La Usona Ministerio de Internaj Aferoj taksis en 1974, ke en la mondo vivas ĉirkaŭ 900 '000 fokoj. La fokoj seksumas en akvo kaj naskas idojn ĉe bordo. Post 8-9-monata gravedeco la fokino naskas 1-2 idojn. La fokoj, loĝantaj en malsamaj lokoj, naskas en malsama tempo. En la Nordorienta Pacifiko ili naskas inter februaro kaj aprilo, sed en Bohaj-maro de Ĉinio en februaro sur flosanta glacio. La novnaskito pezas 5-10 kg kun blankaj aŭ helflavaj viloj. La fokino mamnutras siajn idojn ĉirkaŭ unu monaton. La fokidoj kreskas rapide. Post 1-2 semajnoj la novnaskito komencas harŝanĝiĝi. Ilia vivo daŭras ĉirkaŭ 20 jarojn. La bredataj fokoj povas vivi pli longe. Ili estas saĝaj kaj facile dreseblaj.
Provincoj de Kroatio
Kroatio administre konsistas el 20 provincoj respektive ĵupoj kaj aldone la ĉefurbo Zagrebo. Ĉiuj ĉi unuoj havas administran aŭtonomecon kaj en la teritoria klasigo NUTS troviĝas en la 3-a nivelo.
La kroata termino por tiuj provincoj estas županija.
La 21 provincoj estas grupigitaj al tri "statistikaj regionoj" (nivelo 2 laŭ NUTS):
Tabelo de la provincoj
1 en km²
2 laŭ censo de 2001, fonto: http://www.dzs.hr
3 Loĝantoj / km²
4 La unuaj 4 pozicioj estas la NUTS-2-kodo de la ampleksanta regiono.
Institucioj
Ĉiu provinco havas elektitan parlamenton (kroate: Županijska skupština) kaj provincan registaton, estratan de provincestro (Župan), elektitan de la parlamento kaj konfirmitan de la kroatia prezidento.
Interna strukturo
Je la la provincoj konsistis al 122 urboj (grad, pl. gradovi) kaj 423 aliaj komunumoj (općina / općine).
Distrikto Brčko
Distrikto Brčko (prononco en Esperanto: Distrikto Brĉko) estas io kiel tria parto de Bosnio kaj Hercegovino, sed fakte ĝi estas teritorio de la Serba Respubliko. Ĝi havas specialan staton ene de Bosnio kaj Hercegovino, ĉar ĝi estas tre grava urbo por ambaŭ ŝtatoj.
Se vi interesiĝas pri esperantistoj en Distrikto Brčko, estas tie kelkaj junuloj, sed en Bijeljina, kiu estas apud Distrikto Brčko estas pli multaj.
Flughaveno de Pantelerio
La flughaveno nomiĝas laŭ la piloto Kapitano Italo D'Amico (MOVM) kaj estas administrita de la kompanio GAP, bazita sur la insulo. Danke al la leĝaro pri teritoria kontinueco, la loĝantoj de la insulo havas ligitajn aerajn rilatojn dum la tuta jaro. Dum la someraj monatoj la civila flughaveno ankaŭ uziĝas por faciligi la turisman movadon.
Gusendos de los Oteros
Gusendos de los Oteros [guSENdos delosoTEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Gusendos de los Oteros kaj San Román de los Oteros, okupas totalan areon de 24,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 127 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Flughaveno Palermo-Boccadifalco
La flughaveno "Francesco kaj Giuseppe Notarbartolo" de Palermo-Boccadifalco (IATA: neniu, ICAO: LICP) estas la malnova flughaveno de la urbo Palermo: en la distrikto Boccadifalco, ĉe la orienta deklivo de la monto Cuccio, ĝi estas unu el la plej antikvaj kaj popularaj flughavenoj de Italio.
Ĝi nuntempe gastigas la meteorologian stacion Boccadifalco en Palermo, Sicilio.
457 Alleghenia
Nomo
Ĝia nomo honoras la Observatorion Allegheny, de la universitato de Pitsburgo, en Pensilvanio.
Tadas
Tadas estas litovlingva vira persona nomo de aramea origino. . La esperantlingva ekvivalento estas Tadeo ("la kuraĝa"), kaj kutime la nomo origine aplikiĝas al Judaso Tadeo, unu el la 12 apostoloj de Jesuo.
Ždánice (distrikto Hodonín)
Ždánice (Steinitz) estas urbo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono, en Ĉeĥio situanta 9 km nordokcidente de Kyjov, en la suda parto de Arbaro Ždánice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. En la jaro 1990 Ždánice akiris statuson de urbo.
Christoph Bernhard von Galen
Bernhard Christoph Freiherr von GALEN (Drensteinfurt, 12-an de oktobro 1606 - Ahaus, 19-an de septembro 1678) estis Princepiskopo de Monastero. Li apartenis al nobela familio Galen en Vestfalio.
Biografio
Pelita en malriĉecon per la perdo de patra heredaĵo, li fariĝis pastro; sed li ne ĉesis barakti kun la Imperiestro Ferdinando la 3-a dum la lastaj etapoj de la Tridekjara Milito. En 1650, li sekvis la ĉefepiskopon de Kolonjo Ferdinando de Bavario, kiel episkopo de Münster.
Post iom da paco kaj prospero en sia princlando, von Galen devis venki grandan ribeladon de civitanoj de Münster; sed en 1661 tio estis solvita okupante la urbon. La episkopo, kiu havis grandan armeon, iĝis ĉefa ludanto en Eŭropo. En 1664, li estis elektita direktoro de la imperia armeo komisiita batali kontraŭ la turkoj, sed liaj trupoj estis tro malfruaj por konfrontado; post la paco kiu sekvis la kristana venko en la batalo de Saint Gotthard en aŭgusto 1664, li aliĝis al Karlo la 2-a de Anglio en la Dua angla-nederlanda milito la nederlanda, ĝis la interveno de Ludoviko la 14-a kaj Frederiko Vilhelmo de Brandenburgio estis devigita subskribi pacon en 1666 en Kleve.
Kiam von Galen denove atakis la Nederlandan Respublikon ses jarojn post la Franca-Nederlanda milito, aliancita kun Ludoviko la 14-a, kiu helpis lin ekokupi la urbon Groenlo. Liaj trupoj estis pli orienten kaj norden kaj konkeris la urbojn Deventer kaj Coevorden. Lia armeo atakis la urbon Groningen, sed ne povis okupi la nordan bordon, pro inundiĝo de kampoj kaj marĉoj kiuj neebligis la trapaŝon. En oktobro 1674 li retirigis siajn trupojn de la Nederlanda Respubliko kaj kondukis sian armeon al restaŭri la katolikan fidon en la orientaj provincoj. En 1675 li forlasis siajn aliancanojn kaj batalis por Imperiestro Leopoldo kontraŭ Francio. Kune kun Brandenburgio kaj Danio atakis Karolon la 11-an de Svedio, kaj konkeris la duklandon de Bremen. Von Galen mortis en Ahaus.
En Nederlando li estas konata per la kromnomo "Bommen Berend" (Bomba Bernardo) ĉar li provis malsukcese ekokupi la nederlandan urbon Groningen uzante bombojn. En tiu urbo oni ankoraŭ ĉiujare festas pro la venko je la 28-a de aŭgusto.
Sergio Barros
Sergio BARROS estas ĉilia astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 7 asteroidojn inter 1975 kaj 1977, el kiuj 6 kun Carlos Torres.
Villebougis
Villebougis estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 467 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Villebougis etendiĝas sur 11.81 km², kaj havis 467 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 40 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Canonische Veränderungen (Bach)
Canonischen Veränderungen über ein Weihnachtslied (kanonaj variacioj pri kristnaskokanto, ankaŭ Canonische Veränderungen über Vom Himmel Hoch) estas kvinmovimenta orgenkomponaĵo, kiun Johann Sebastian Bach verkis en 1746/47 kaj preseldonis en 1748 (BWV 769). La verko estas tipa reprezentanto de la kontrapunkta malfrua stilo, kiun Bach evoluigis en siaj lastaj vivojaroj.
Villebougis
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marcel Milachon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villebougis apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Malgranda tragolo
La malgranda aŭ java tragolo, ankaŭ nomata kanĉilo (Tragulus javanicus) el la ordo de parhufuloj kaj familio de tragoledoj estas trovebla en Junano, la Hindoĉina Duoninsulo kaj Indonezio. Ĝi kun longeco de 40-47 centimetroj kaj pezo de ĉirkaŭ 3 kilogramoj estas la plej malgranda el la parhufuloj. Aspekte ĝi iom similas al la cervo, sed efektive ĝi havas pli proksiman parencecon kun la kamelo kaj porko ol kun cervo. Ĝia stomako havas nur tri ventriklojn. Sen korno la tragolino kaj virtragolo tamen havas kaninojn sur ia supra kaj malsupra makzeloj. La kaninoj de la supra makzelo de la virtragolo estas aparte fortaj kaj montras sin ekster la lipoj.
La tragoloj loĝas en sekaj rokozaj regionoj, primitivaj arbaroj kaj manglarbaroj. Escepte de la pariĝa tempo, ili vivas unuope. Ili estas timemaj, singardemaj kaj viglaj kaj kuras rapide. Tage ili ripozas en densa arbaro, nokte serĉas manĝaĵojn. Ili manĝas ne nur herbojn, foliojn de arbeto, diversajn sovaĝajn fruktojn kaj berojn, sed ankaŭ insektojn, molajn grilojn (Gryllotalpa africana) kaj malgrandajn mamulojn. La bredataj tragoloj tenas siajn originalajn vivkutimojn. Tage ili dormas kaj remaĉas en sia nesto, nokte kaj frumatene aktivadas sufiĉe vigle. En la pariĝa tempo ili vivas duope. La tragolino havas du parojn da mampintoj. Ĉiufoje ĝi naskas 1 aŭ 2 idojn post 5-monata gravedeco. Ĉiu ido pezas pli ol 300 gramojn.
Nun la tragoloj estas tre malmultaj, ili montriĝis nur en kelkaj zoologiaj ĝardenoj de la mondo.
Canonische Veränderungen (Bach)
Ekesto kaj historio
La Canonische Veränderungen ekestis kiel jarkontribuaĵo por la Societät der musikalischen Wissenschaften (societo por la muzikaj sciencoj) de Lorenz Christoph Mizler. Ĉiu societano sin devoligis publikigi ĝis sia 65-a vivojaro unufojon ĉiujare po unu komponaĵon, kiu havis adekvatan teorian pretendon. La unua kontribuaĵo de Bach en 1747 estis La muzika ofero, por 1749 li plej verŝajne planus La arton de la fugo, post tio li estus malligita de pluaj kontribuaĵoj pro sia aĝo.
En la nuna muzika vivo la verko ne staras egalrajta apud la aliaj komponaĵoj el la malfrua verkaro de Bach. Tio parte eble kaŭziĝus pro la instrumentado, sed certe ankaŭ en tio, ke ĝi ne delogas ne tiom al romantismaj supozoj – okazo, instrumentado kaj amplekso estas konataj; ĝi havas nek misteran titolon nek fragmentajn elementojn. Malgraŭe la konateco de la temo kaj la travidebleco de la aranĝo entute permesas bonan postplenumeblecon de la komponaĵo.
Igor Stravinski aranĝis la komponaĵon por malgranda ĥoro kaj granda orkestro sen troe ŝanĝi la originalon.
Versioj
La unua presaĵo havas la titolon Poste Bach priverkis la komponaĵon ankoraŭ du fojojn. La lasta versio ekzistas kiel memskribaĵo. En ĉi tiu versio Bach ŝovis la finan movimenton inter la duan kaj trian movimenton kaj ŝanĝis tiel la tutan strukturon de la verko. Ĉar la origina fina movimento formis la kontrapunktan kulminon, el movimenta sinsekvo celanta intensivigon fariĝis centrosimetria alordigo.
Jen la titolo de la memskribaĵo
Movimentoj
(Sinsekvo kaj surskribo laŭ la unua presaĵo)
Laŭ la ritmo de stiligita ĝigo memora al la finalmovimento de la tria Brandenburga konĉerto la du supraj voĉoj komenciĝas per simpla kanono en oktavdistanco, al kiu la pedalaro enigas la ĥoralon –notita en 4/4-takto (C) – linion post linio kiel trankvila kontraŭvoĉo al la deksesonaj notoj de la kanonvoĉoj.
La dua movimento estas simile strukturita kiel la unua, estas tamen kanono en la malsupra kvinto. La motiva materialo de la supraj voĉoj estas klare deduktita de la unua ĥorallinio.
„Cantabile“ estas la titolo de la movimento, kiu tuj ekde la komenco starigas la duan voĉon kun esprimplena kantlinio en la centron. La kanonon en la septimo, anoncita en la titolo, realigas du voĉoj notitaj en la memskribaĵo en la alda kaj basa klefo; ili uzas por tio motivon evoluigitan el la temokapo kaj tiel establas tavolon el egale kaj seninterrompe kurantaj okonoj, je kio la aldovoĉo foje krucas la kantvoĉon. Super ĉi tiun voĉoplektaĵo la supra voĉo aldonas la ĥoralmelodion linion post linio.
La supra voĉo komenciĝas per vaste etendiĝa temo, kiun tuj respondas la plej malsupra voĉo oktavon pli malalta en Canon per augmentationem, do en la pligrandigo (aŭgmentado). Inter tiuj moviĝas libera voĉo kaj plenigas la movimenton harmonie, ritme kaj kontrapunkte. Jam post mallonga tempo ekestas densa plektaĵo, en kiu la kanono por aŭskultanto preskaŭ ne estas sekvebla. La pedalaro almetas la ĥoraltemon kiel firman kanton en la tenoron. Ĉar la pli alta kanonvoĉo estas duoble rapida kiel la pli malalta, ĝi povas esti kondukata en la dua duono de la movimento libere kaj virtuoze kaj pregas per tio la totalan impreson de la movimento. Dum tio la malalta voĉo finas la kanon. En takto 39 en la dua voĉo eksonas la tonoj ''b♭, a, c', b, kiuj germanlingve estas nomataj b-a-c-h.
La temo estas plurfoje trakondukata: super teme neligita baso komence ludas la du suprovoĉoj duvoĉan spegulkanonon en la seksto, kiu poste estas ripetata en la duobla kontrapunkto, do kun ŝanĝitaj voĉoj, kiel kanono en la tercio. Tiam baso kaj tenoro ekas per simila kanono en la sekundo, jen kun aldonita mezvoĉo. Je ĉi tiu loko la soprano („forte“) komenciĝas per vastaj virtuozaj figuroj; ankaŭ ĉi tiu detranĉo estas ripetata kun voĉoŝanĝo. La finaj taktoj formas grandiozan kaj en la verkaro de Bach unikan kulminon, ĉar ili tavoligas en la malsamaj voĉoj plurajn ĥoralliniojn en tri malsamaj rapidecoj kaj originale kaj ankaŭ inverte unu supre la alian. En la fina takto eksonas, disdonitaj sur du voĉoj, la tonoj b♭', a' / c", b'.
Andrijivka
Andrijivka (Андріївка, Andrásháza [andrAŝhAza]) estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Irljava.
Situo
Andrijivka situas sur deklivoj laŭ rojo.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1417 laŭ tiama hungara ortografio "Andreaswagas", kiu baldaŭe skribiĝis "Andrasóc". Ĝis Traktato de Trianon Andrásháza apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Andrijivka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Dobczyce
Dobczyce estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Dobczyce en distrikto Myślenicki.
Stasys
Stasys estas relative ofta litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la origine slava persona nomo Stanislavo.
Bandō (Ibaraki)
Bandō japane 坂東市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Bandō-shi - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de septembro 2015 la urbo havis loĝantojn.
Statte
Statte estas komunumo de Italio.
Ha Jin
Ha Jin ( ĉine : 哈 金), n. la 21- an de februaro 1956 en Ljaŭningo, Ĉinio, kiel Jin Xuefei (金雪飞), estas ĉina- usona verkisto. Li loĝas en Usono ekde 1985 kaj laboras kiel universitata profesoro de la angla. Li verkas en la angla kaj konigis sin pro siaj rakontoj pri "Muji", fikcia urbo en Ĉinio kaj pro lingvo spicita per rekte tradukitaj ĉinaj nomoj kaj esprimoj. Ha Jin eldonis ĉirkaŭ dek librojn (en 2007).
Kial li elektis nur verki en la angla li respondis en artikolo en The New York Times ke tio estis por konservi la integrecon de lia verkaro kaj ke li ne havis alian elekton ol verki en la angla. En la sama opinioartikolo li plie diris ke li provis honeste verki pri Ĉinio kaj konservi ĝian realan historion, sed ke rezulte de tio plejparto de lia verkado ne povas esti publikigita en Ĉinio.
Eksteraj ligiloj
"Ha Jin's Cultural Revolution" - New York Times Magazine profile (2000).
Cirkonstanco
Cirkonstanco:
En lingvistiko
Cirkonstanco (en lingvistiko, laŭ la rusa sintakso) estas duagrada elemento de propozicio, dependanta de predikato, kaj signifanta indikon de alia indiko.