cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opero
La unua triono de la 19-a jarcento alportis la altpunkton de la belkanta stilo, kun Rossini, Donizetti kaj Bellini; ĉiuj kreis verkojn kiuj daŭre estas prezentitaj nuntempe. Ĝi ankaŭ alportis la aperon de granda opero, karakterizita per la verkoj de Auber kaj Meyerbeer. La meza-ĝis-malfrua 19-a jarcento estis "ora epoko" de opero, gvidata kaj dominata de Richard Wagner en Germanio kaj Verdi en Italio. La populareco de opero daŭris tra la Verisma epoko en Italio, kaj nuntempa franca opero trae al Puccini kaj Richard Strauss en la frua 20-a jarcento. Dum la 19-a jarcento, paralelaj operecaj tradicioj aperis en centra kaj orienta Eŭropo, precipe en Rusio kaj Bohemio. La 20-a jarcento portis multajn eksperimentojn kun modernaj stiloj, kiel ekzemple atonaleco kaj seria muziko (Schönberg kaj Alban Berg), novklasikismo (Stravinskij), kaj minimalismo (Philip Glass kaj John Adams). Kun la alveno de registrada teknologio, kantistoj kiel ekzemple Enrico Caruso koniĝis de spektantaroj preter la cirklo de oper-adorantoj. Operoj ankaŭ estis prezentataj per (kaj skribitaj por) radio kaj televido.
Burbonio
La duklando Burbonio, Bourbonnais, estas franca historia kaj kultura regiono. La ĉefurbo de tiu malnova provinco estas Moulins kaj ĝia teritorio kovras proksimume la departementon Allier, sed iuj pecoj situas ankaŭ en najbaraj departementoj: Puy-de-Dôme kaj Cher (arondismento de Saint-Amand-Montrond).
Kaviár
Eldonado kaj redaktado
Ĝia ĉefredaktoro estis Árpád Dinnyés kaj la eldonisto Sabin Pop.
Burbonio
La provinco ŝuldas sian nomon al urbo Bourbon-l'Archambault, kiu estas la naskiĝloko de la unua Familio Burbono, feŭda dinastio aperinta en la 10-a jc. Burbonio, eniris la reĝan bienaron per geedziĝo de Beatrica de Burbono kaj Roberto de Klermonto, filo de sankta Ludoviko. Roberto iĝis prapatro de la Burbonoj, branĉo de la kapetida dinastio, kiu ricevis sian nomon el la titolo "duko de Burbonio". En 1327, ĝi estis altigita al duklando-pajrolando de la reĝo Karolo la Kvara la Bela. La geografia situo de Burbonio, inter la reĝa teritorio kaj la duklandoj de Akvitanio kaj de Aŭvernjo, aparte interesas la reĝan povon. Burbonoj ĉiam estis servantoj de la trono, ili estis konsilistoj de reĝoj, en diversaj postenoj (ĉambristoj, konestabloj, regentoj). Tiu alianco faciligis kreskon kaj prosperon de Burbonio. Jam kronprincoj de Aŭvernjo, la dukoj de Burbonio ricevis por grado la duklandon Aŭvernjo.
Kaviár
Kunlaborantoj
Inter ĝiaj redaktoroj kaj ĉefkunlaborantoj troviĝis Margit Benedek, Zoltán Joláthy B., Endre Kubán (filo), Géza Magyary. Ĝi publikis la verkojn de Sándor Benamy, Emil Brázay, Géza Cziffra, Tivadar Fekete, György Vulpes. La gazeton ilustris Sándor Sajó, Dezső Sinkovich kaj Nándor Kóra-Korber.
Burbonio
En 1531, la duklando Burbonio estis aligita al la reĝlando Francio, sekve de forlaso de la konestablo de Burbono, Karolo la Tria de Burbono. Tiu teritorio fariĝis tiam milita distrikto, poste generalitato, kies sidejo estis Moulins.
Opero
Deveno
La vorto opera signifas "laboro" en la itala lingvo (ĝi estas pluralo de la latina vorto opus kun la signifo "verko" aŭ "laboro") kaj sugestas kombino de la artoj de soloa kaj korusa kantado, deklamado, aktorado kaj dancado en enscenigata spektaklo. Dafne, farita de Jacopo Peri, estis la plej frua kompono kiu konsideriĝas kiel opero nuntempe. Ĝi estis ellaboro de intermedio, ofta amuzaĵo de Eŭropaj kortegoj. Ĝi estis skribita ĉirkaŭ 1597, kun libreto de Ottavio Rinuccini (1562–1621), plejparte je la inspiro de elita grupo de kleraj florencaj humanistoj kiuj kunvenadis kiel la Camerata de' Bardi. Signife, Dafne estis provo revivigi la klasikan grekodramon, kaj parto de la pli larĝa reanimado de antikveco, karakterizaĵo de la Renesanco. La membroj de la Camerata pripensis ke la korusaj partoj de grekaj dramoj estis origine kantataj, kaj verŝajne eĉ la tuta teksto de ĉiuj roloj; opero estis tiel elpensita kiel maniero de "reestigado" de tiu aranĝo. Dafne estas bedaŭrinde perdita. Pli posta laboro de Peri, Euridice (1600), estas la unua opera partituro kiu travivis al la nuntempo.
Burbonio
En 1790, la duklando Burbonio estis anstataŭita per departemento Allier, sen la areo de Saint-Amandois (Saint-Amand-Montrond, alligita al departemento Cher). Ĝi gajnis kelkajn aŭvernjajn urbojn: (Cusset, Ébreuil, Saint-Pourçain-sur-Sioule), sed perdis kelkajn komunumojn profite al departementoj Nièvre kaj Saône-et-Loire.
Opero
Deveno
La honoro esti la unua opero kiu ankoraŭ ofte prezentiĝas, aliflanke, apartenas al L'Orfeo de Claudio Monteverdi, komponita por la kortego de Mantuo en 1607. La Mantua kortego de la Gonzaga-oj, la dungantoj de Monteverdi, ludis signifan rolon en la elpenso de opero. Ili dungis ne nur kortegajn kantistojn el la concerto delle donne (ĝis 1598), sed ankaŭ unu el la unuaj faktaj "operkantistoj", Madama Europa.
Burbonio
Okaze de kreo de regionoj en 1972, Burbonio estis lokita en regiono Aŭvernjo.
Opero
Voĉoj
Opereca voĉtekniko evoluis, dum la tempo antaŭ elektronikaj laŭtparoliloj, por permesi al kantistoj la produkton de sufiĉe da laŭto por aŭdiĝi super orkestro, sen ke la instrumentistaro devus ege malpliigi sian fortecon. Ario estas parto de pli granda verko kiel opero aŭ kantato. En lirike sentema kantomaniero operaj arioj peras la sentojn kaj etosojn, la emocian mesaĝon de verko, dum la drame orientita recitativo antaŭenigas la teman rakonton de la sama verko. Kelkaj arioj popularigis siajn devenajn operojn, kiaj ĉe Ch'ella mi creda de La fanciulla del West de Giacomo Puccini, La donna è mobile de Rigoletto de Giuseppe Verdi aŭ Va, pensiero de la opero Nabucco (1842) ankaŭ de Giuseppe Verdi.
Burbonio
Origino
La unua konata senjoro estis Adhémar (aŭ Aymar), en la 10-a jc. Li akiris la kastelon de Bourbon (nun Bourbon-l'Archambault), kiu donis sian nomon al la familio, aŭ Dinastio Burbono. La unua dinastio Burbono estingiĝis en 1200 per la morto de Archambault la Oka.
Coeneo
Sociogeografio
Entute 15 235 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 12 848 estis alfabetoj kaj 2 374 analfabetoj. Tio signifas ke 15.58 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Burbonio
Dinastio serve al la reĝoj de Francio
Ludoviko la Unua (1280-1342), dirata « la Lama », filo de Roberto de Clermont, estis la unua duko de Burbonio. Li subtenis fidele la reĝojn de Francio, kiuj postsekvis Filipon la Belan fronte al aliaj pretendantoj.
Snědovice
Snědovice (Snjedovice) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem, troviĝanta proksimume 7 km norde de Štětí. En la vilaĝo loĝas. La municipo konsistas el 8 partoj: Snědovice, Bylochov, Křešov, Lomy, Mošnice, Nová Ves, Strachaly, Střížovice u Snědovic, Sukorady kaj Velký Hubenov.
Burbonio
Dinastio serve al la reĝoj de Francio
La dinastio multe suferis dum la centjara milito. Petro la Unua (1311-1356), filo de Ludoviko la Unua, mortis en la batalo de Poitiers (1356). Johano la Unua (1381-1434), nepo de Petro la Unua, estis kaptita en la batalo de Azincourt kaj mortis en Londono.
Snědovice
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1350.
Himjaro
Apartaĵo de tiu judeca regno
La 24-an de ĉiujara oktobro la kristana kalendaro memorigas sanktan Aretan (aŭ Aretha) kaj 340 kunulojn martirigitajn de la Himjara regno nemulte antaŭ ol enrompus la astro de Mohamedo. Laŭdokumente, tiu regno, jam aparte ligita al la memoro de la Reĝino de Ŝeba kaj al la hebrea reĝo Salomono, ĉirkaŭ 425 akiris fizionomion de juda regno loĝata de judecaj araboj kaj ne de judoj. Ĝi ankaŭ distingiĝis per sia religia sentolero: judismo fariĝis ŝtata religio kaj ne akceptis konkurantojn. En 523 ĝia reĝo Masruq, dirita ankaŭ Nawas, post esti elektinta por si la judan nomon Yussuf (Jozefo), senbridigis persekuton kontraŭ la kristanoj, nombraj en la regno, por ilin devigi pasi al la juda religio. Pro kontrastoj kun la kristana bizanca imperio kaj liglilo kun la persa kontraŭromia imperio, iĝis facila kaj intensa tiu persekuto.
Marie Antoinette (filmo de 2006)
Marie Antoinette estas usona filmo de Sofia Coppola aperinta en 2006.
Temo
Marie-Antoinette - 14-jaraĝa - forlasas Aŭstrion por iri al Francio. Ŝia edziniĝo kun Daŭfeno Ludoviko-Aŭgusto, sigelas aliancon inter ambaŭ landoj. Forlasita de sia juna edzo, kiu preferas kurĉasadon al ŝi, ŝi rifuĝas en petolaĵoj kune kun Princino de Lamballe kaj dukino de Polignac. Post naskiĝo de unua infano, Marie-Antoinette fuĝas de la rigideco de franca kortego kaj instalas sin en Petit Trianon, kie ŝi akceptas siajn intimulojn. La franca kortego de Versailles estas humiligita, sed la popolo malsatas kaj revolucio minacas kaj komencas entrudiĝi en la kastelon de Versailles. Tiam la reĝa familio decidas forlasi la kastelon...
Opero
Kategorioj
Ankoraŭ alia subklasifiko povas fariĝi laŭ aktoradaj kapabloj aŭ postuloj, ekzemple la bassa buffo aŭ baso komika kiu ofte devas esti specialisto je babilado, kaj ankaŭ kompententa komika aktoro. Tio estas aranĝita detale en la Fach-sistemo de germanlingvaj landoj, kie historie operoj kaj parolataj dramoj estis ofte prezentataj de la sama trupo.
Himjaro
Apartaĵo de tiu judeca regno
Kiom estis la mortigitoj en Hgran, la urbo kiun Areta regis sed cedis al la sieĝanta judeca reĝo? Historiistoj supozas ke la nombro 340 simboligas ege pli grandan masakron: Pluraj fontoj parolas pri plurmiloj viktimoj. Post la masakro, la sola kristana preĝejo estis transformita al sinagogo. Estis la sama reĝo Yussuf kiu fieris pri tio per letero al araba ŝejko. La laŭta lego estis aŭskultata de du kristanoj kiuj tion disvastigis.
Fino de ĉio
Fine de ĝia historio, la armeo de Himjaro forte kaj tendence malvenke interbatalis kun la armeo de la Aksuma Reĝlando, aliflanke de la Ruĝa Maro en nordorienta Afriko. Ambaŭ regnoj tamen estis forviŝitaj lige al la islama ekspansio ekde la jaro 630.
Opero
Kategorioj
La voĉo de iu ajn kantisto povas ŝanĝiĝi draste dum la vivdaŭro de tiu kantisto, malofte atingante maturecon antaŭ la mezo de la tria jardeko, kaj foje ne antaŭ mezaĝo. Du francaj kantovoĉoj, première dugazon kaj deuxième dugazon, estis nomitaj laŭ sinsekvaj etapoj en la kariero de Louise-Rosalie Lefebvre (Mme. Dugazon). Aliaj esprimoj kiuj devenis de la stelula sistemo de la parizaj teatroj estas baryton-martin (el Jean-Blaise Martin) kaj falcon (el Cornélie Falcon).
Burbonio
Aldono de feŭdoj kovrantaj la Centran Masivon
Ludoviko la Unua (1280-1342) interŝanĝis la graflandon de Clermont (Clermont-en-Beauvaisis) por akiri la graflandon La Marche.
Coeneo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Burbonio
Aldono de feŭdoj kovrantaj la Centran Masivon
Ludoviko la Dua (1337-1410), dirata « la bona duko », lia nepo, pligrandigis siajn posedaĵojn arigante, ĉirkaŭ Burbonio :
Ŝildoj kaj blazonoj
La unuaj senjoroj de Burbonio, kiuj portis blazonon estis tiuj de familio Dampierre, kies ŝildo legiĝas tiel : d'or au lion de gueules accompagné de huit coquilles d'azur  "Ora kun ruĝa leono akompanata de ok lazuraj konkoj".
Opero
Roloj
La soprana voĉo estas tipe uzata por la ina protagonisto de la opero, ekde la lasta duono de la 18-a jarcento. Pli frue, tiun rolon ofte kantis iu virina voĉo, aŭ eĉ kastrito. La nuntempa emfazo je larĝa registro estis ĉefe produkto de la klasika erao. Antaŭ tio, la voĉa virtuozeco, kaj ne la plej granda intervalo, estis la prioritato; sopranaj roloj malofte grimpis super alta A, aŭ a '' /A5 (Handel, ekzemple, nur skribis unu rolon kiu postulis altan C [ c /C6]), kvankam la kastrito Farinelli asertite posedis altegan D, aŭ d /D6 (lia malalta registro ankaŭ estis bonega, kaj atingis al basa C aŭ c/C3). La mezosoprano, esprimo de relative lastatempa origino, ankaŭ havas grandan repertuaron, ekde la ina ĉefrolo en Dido kaj Eneo de Purcell ĝis tiaj grandaj roloj kiel Brangäne en Tristano kaj Izoldo de Wagner (kvankam tiujn rolojn foje kantas sopranoj; ekzistas multe da moviĝado inter tiuj du kategorioj). Por la vera aldo, la nombro de roloj estas pli malgranda, kiu kaŭzis la anglalingvan ŝercon ke aldoj nur kantas kiel "witches, bitches, and britches" ("sorĉistinoj, virinaĉoj, kaj pantalonoj"). En la lastaj jaroj multaj el la "pantalonroloj" de la baroka erao, origine skribita por virinoj aŭ por kastritoj, estas transdonataj al kontratenoroj.
La tenoro, de la klasika epoko pluen, ricevis tradicie la rolon de maskla protagonisto. Multaj el la plej malfacilaj tenororoloj en la repertuaro estis skribitaj dum la belkanta epoko, kiel ekzemple la sekvenco de naŭ C-oj super meza C, en La fille du régiment de Donizetti. Kun Wagner venis emfazo je voĉa fortiko por liaj ĉefroloj, kun tiu voĉa kategorio priskribata kiel Heldentenor; tiu ĉi "heroa voĉo" havis pli italeca ekvivalento en tiaj roloj kiel Calaf en Turandot de Puccini. Basoj havas longan historion en opero, uzitaj en operoseria por flankroloj, kaj foje por komika senpezigo (kaj ankaŭ por kontrasto al la troeco de altaj voĉoj en tiu ĝenro). La basa repertuaro estas larĝa kaj multfaceta, ekde la komedio de Leporello en Don Juan ĝis la nobleco de Wotan en la Ringo de la Nibelungo de Wagner. Inter la baso kaj la tenoro estas la baritono, kiu ankaŭ varias je pezo, ekde Guglielmo en Così fan tutte de Mozart, ĝis Posa en Don Carlos de Verdi; fakte la vorto "baritono" ne estis norma antaŭ la mezo de la 19-a jarcento.
Operejoj
Operejo estas preciza konstruaĵo nome teatro uzita por ludadoj de opero] kiu konsistas el scenejo, orkestrofosaĵo, sidlokaro, kaj ĉambroj por kostumoj kaj aparataro. Dum kelkaj spektaklejoj estas konstruataj specife por operoj, aliaj operejoj estas parto de pli grandaj centroj por ludaj artoj enhavantaj ankaŭ teatron, muzikon ktp.
Vidu liston de operejoj.
Kelkaj operoj
Aida estas opero de Giuseppe Verdi, kun kvar aktoj, el libreto de Camille de Locle, laŭ rakonto de Auguste Mariette, unue prezentiĝis la 24-a de decembro 1871 en Kairo. Origine ĝi devis prezentiĝi okaze de la inaŭguro de la Sueza Kanalo la 16-an de novembro 1869, sed ĉar Verdi ricevis la libreton malfrue, la kanalon malfermis lia Rigoletto. Malgraŭ la kelkaj grandegaj scenaĵoj, kiel la fama parado kun trumpetoj, tiu opero, kies muzika partituro estas tre rafinita, rompas kun la romantika opera tradicio, kaj limigas la parton de la grandaj arioj. Aida estas la plej populara kaj la plej prezentata el la operoj de Verdi. Parto de ties populareco devenas el la ripeta uzado de ario por nuptoj en multaj landoj.
La barbiro de Sevilo (itale Il barbiere di Siviglia) estas komika opero verkita de Gioachino Rossini. La libreton skribis Cesare Sterbini kiel adaptigo de la teatraĵo Le Barbier de Seville de Pierre Augustin Caron de Beaumarchais. La kompleta titolo estas Il barbiere di Siviglia ossia L’inutile precauzione, «La barbiro de Sevilo aŭ la senutila singardo». Sevilo fine de la 18a jarcento. Grafo Almaviva kostumite kontaktas lian adoratinon Rosina, unufoje kiel drinkita militisto, aliafoje kiel muzikinstruisto. La maskiĝo havas du kialojn: Unue, certigi, ke ŝi ne ekamas lin pro lia titolo. Due, trompi la avidan D-ron Bartolo, kiu ankaŭ intencas edziĝi kun la riĉa Rosina, lia zorgato.
Carmen, en esperanto Karmeno, estas persono simbolanta pasian hispaninon. Ŝi diskoniĝis per kvarakta opero de Georges Bizet, libreto de Henri Meilhac kaj Ludovic Halevy laŭ la samtitola novelo de Prosper Mérimée. Ĝi popularigis en Eŭropo la klinon al hispanaj temoj kiel prototipo de romantikismo. Karmen' estas la plej fama el la francaj operoj, kaj la plej ludita el ĉiuj operoj. Karmen' situas inter la opereto kaj la tragedio, enhavanta ĉion kio estas ŝatata de la ĝenerala publiko: ĝojaj ritmoj, dancaj muzikoj, facile memoreblaj arioj, k.t.p. Sed tiu leĝereco estas subtenita de serioza temo pri pasia tragedio kiun nur morto solvos, kaj stila, pentranta bone komponita muziko. Carmen proksimiĝas al variaj ĝenroj sen inkludiĝi al neniu. Eble tio estas la fonto de ĝia sukceso.
Nabucco ([naBUko] mallonge por Nabucodonosor, en Esperanto Nebukadnecaro) estas ital-lingva opero kvarakta komponita en 1841 de Giuseppe Verdi laŭ ital-lingva libreto fare de Temistocle Solera. Tiu libreto estis bazita sur la bibliaj historioj el la Libro de Jeremia kaj el la Libro de Daniel kaj sur la teatraĵo de 1836 de Auguste Anicet-Bourgeois kaj Francis Cornue, kvankam la baleta adaptaĵo de Antonio Cortese el la teatraĵo (kun ties necesaj simpligoj), ludita ĉe La Scala en 1836, estis pli grava fonto por Solera ol la teatraĵo mem. Sub ties origina nomo Nabucodonosor, la opero estis premierita ĉe La Scala en Milano la 9an de Marto 1842. Nabucco estas la opero kiu estis konsiderata kiel firmigilo de la reputacio de Verdi kiel komponisto. Li mem komentis ke "tiu estas la opero per kiu mia arta kariero reale ekas. Kaj kvankam mi havis multajn superotajn malfacilaxjojn, certe Nabucco naskiĝis sub bonasorta stelo."
La geedziĝo de Figaro aŭ (en la itallingva origina versio) Le nozze di Figaro estas opero de Wolfgang Amadeus Mozart KV-492. La itala libreto devenas de Lorenzo Da Ponte kaj baziĝas sur la komedio La Folle Journée ou le Mariage de Figaro (La freneza tago aŭ la geedziĝo de Figaro) de Pierre Augustin Caron de Beaumarchais el la jaro 1778. La unua prezentado okazis la 1-an de majo 1786 en la viena Burg-teatro. La operagado okazas je la kastelo de grafo Almaviva en Aguasfrescas en la proksimo de Sevilo ĉirkaŭ 1780.
Rigoletto estas opero triakta de Giuseppe Verdi. La itallingva libreto estis verkita de Francesco Maria Piave baze sur la teatraĵo Le roi s'amuse de Victor Hugo. Spite gravaj dekomencaj problemoj kun la aŭstriaj censoroj kiuj havis kontrolon super norditalaj teatroj en la epoko, la opero havis sukcesegan premieron ĉe La Fenice en Venecio la 11an de Marto 1851. Ĝi estis konsiderata de multaj kiel la unua opera majstroverko de la meza al fina etapo de la kariero de Verdi. Ties tragedia historio disvolviĝas ĉirkaŭ la malica Duko de Mantovo, lia ĝiba Bufono Rigoletto, kaj la bela filino de Rigoletto nome Gilda. La opera origina titolo, La maledizione (La malbeno), aludas al malbeno kontraŭ kaj la Duko kaj kontraŭ Rigoletto fare de kortegano kies filino estis seksallogita de la Duko danke al kuraĝigo fare de Rigoletto. La malbeno plenumiĝas kiam Gilda enamiĝas de la Duko kaj fine ofertas sian vivon por savi lin el murdistoj dungitaj de sia patro.
La traviata, La falinta virino) estas opero triakta de Giuseppe Verdi laŭ itallingva libreto fare de Francesco Maria Piave. Ĝi baziĝis sur La Kameliulino (1852), nome teatraĵo adaptita el la novelo de Alexandre Dumas (filo). Tiu opero estis origine titolita Violetta, laŭ la ĉefa rolulino. Ĝi estis unuafoje ludita la 6an de Marto 1853 ĉe la operejo La Fenice en Venecio. Piave kaj Verdi intencis sekvi al Dumas por havigi al la opero tiutempan fonon, sed la aŭtoritatoj ĉe La Fenice insistis, ke ĝi okazu en la pasinto, "ĉ. 1700". Nur je la 1880-aj jaroj la originaj intencoj de la komponisto kaj libretisto estis plenumitaj kaj oni faris "realismajn" produktoraĵojn.
Il trovatore (La Trobadoro) estas opero kvarakta de Giuseppe Verdi laŭ itallingva libreto verkita ĉefe de Salvadore Cammarano, baze sur la hispanlingva teatraĵo El trovador (1836) de Antonio García Gutiérrez. Ĝi estis la plej sukcesa teatraĵo de Gutiérrez, kiun la fakulo pri Verdi nome Julian Budden priskribas kiel "tre flua, kreska melodramo rimarkinde defia de la aristotelaj unuecoj, kun ĉia maniero de fantastaj kaj bizaraj eventoj."
La bohème estas kvar-akta opero de Puccini bazita sur la libro de 1851 de Henri Murger, nome La Vie de Bohème. La bohème premieris en Torino en 1896, dirigentita de Arturo Toscanini. Post kelkaj jaroj, ĝi esti ludita tra multaj el la ĉefaj operejoj de Eŭropo, inklude Brition, same kiel Usonon. La libreto de la opero, libere adaptita el la epizoda novelo de Murger kombinas komediajn elementojn de la povreca vivo de junaj ĉefroluloj kun tragediaj aspektoj, kiaj la morto de la juna kudristino Mimí. La propra vivo de Puccini kiel junulo en Milano utilis kiel fonto de inspiro por elementoj de la libreto. Dum siaj jaroj kiel konservatoria studento kaj en la jaroj antaŭ Manon Lescaut, li spertis similan malriĉon al tiu de la bohemanoj en La bohème, inklude drastan mankon de necesaĵoj kiaj manĝo, vestaĵaro kaj mono por pagi ĉambroluon. Kvankam Puccini ricevis malgrandan ĉiumonatan stipendion de la Kongregacio de Karitato en Romo (nome Congregazione di caritá), li ofte devis lombardi siajn posedaĵojn por kovri bazajn elspezojn. Komencaj biografiistoj kiaj Wakeling Dry kaj Eugenio Checchi, kiuj estis samtempuloj de Puccini, montris paralelojn inter tiuj aferoj kaj partikularaj okazaĵoj de la opero. Checchi citis taglibron tenita de Puccini dum li estis ankoraŭ studento, kiu registris okazon en kiu, kiel en Akto 4a de la opero, unusola haringo servita kiel vespermanĝo devis sufiĉi por kvar personoj. Puccini mem komentis: "Mi vivis tiun Bohème, kiam ne estis ankoraŭ ajn penso ekante en mia cerbo pri serĉado de temo por opero. (Quella Bohème io l’ho vissuta, quando ancora non mi mulinava nel cervello l’idea di cercarvi l’argomento per un’opera in musica.)"
La origina versio de Madama Butterfly de Puccini, premierita ĉe La Scala la 17an de Februaro 1904, estis dekomence ricevita kun granda malamikeco (probable pro maltaŭgaj provludoj). Tiu versio estis en du aktoj; post la katastrofa premiero, Puccini retiris la operon, reviziis ĝin por fakta dua premiero en Brescia en Majo 1904 kaj por ludoj en Bonaero, Londono, Usono kaj Parizo. En 1907, Puccini faris siajn finajn reviziojn al la opero en kvina versio, kiu iĝis konata kiel la "standarda versio". Nuntempe la standarda versio de la opero estas la versio plej ofte ludita tra la tuta mondo. Tamen, ankaŭ la origina versio de 1904 estas foje ludita, kaj estis registrita. La intrigo temas pri malfacila rilato inter japanino kaj usonano. en la akto 1 en 1904 en Nagasako, Japanio, usona ŝipoficiro nome Pinkerton luas domon por ŝi kaj estonta edzino nome "Butterfly". Ŝi estas 15jaraĝa japanino kiun li edziĝos nur konvene, ĉar li intencas abandoni ŝin kiam li trovos taŭgan usonan edzinon. En la akto 2 tri jarojn poste, Butterfly ankoraŭ atendas la revenon de Pinkerton, kiu foriris post la nupto. Usona konsulo, Sharpless, alportas novaĵon pri baldaŭa alveno de Pinkerton. Butterfly anoncas ke ŝi naskis filon de Pinkerton. El la monteta domo Butterfly vidas la alvenon de la ŝipo de Pinkerton al la haveno kaj restas atendante lian revenon. En la akto 3 Sharpless kaj Pinkerton alvenas matene, kun la nova usona edzino de Pinkerton, Kate. Ili venis ĉar Kate akceptis zorgi la infanon. Sed Pinkerton konstatas ke li eraris kaj malkuraĝas revidi sian japanan eksedzinon. Akceptinte fordoni sian filon se Pinkerton venas vidi ŝin, ŝi harakiras. Pinkerton venas, sed malfrue, kaj Butterfly mortiĝas.
Turandot, nome la fina opero de Puccini, restis nefinita, kaj la lastaj du scenoj estis kompletigitaj de Franco Alfano baze sur la skizoj de la komponisto. La libreto por Turandot estis bazita sur teatraĵo samnoma de Carlo Gozzi. La muziko de la opero estas tre plena je kvintonaj motivoj, intence produkti azian etoson al la muziko. Malkiel ĉe La fanciulla, Turandot enhavas nombrojn de memorindajn soloajn ariojn, inter ili Nessun dorma. La intrigo de la opero okazas en Ĉinio kaj temas pri Princo Calaf, kiu enamiĝas al la malarda Princino Turandot. Por akiri permeson edziĝis al ŝi, aspiranto devas solvi tri enigmojn; ajn malprava respondo rezultus en morto. Calaf pasas la teston, sed Turandot ankoraŭ malakceptas edziniĝi al li. Li proponas solvon: se ŝi kapablos ekscii lian nomon antaŭ la venonta mateniĝo, tiam li mortiĝos.
Opero en Esperanto
Spite la mankon de sufiĉaj investado kaj publikokvanto, iam oni klopodis diversajn provojn prezenti operojn en Esperanto.
Ja ekzistas kelkaj operoj plene en Esperanto:
74-07
74・07 [ŝi-e-SO-ŝi], (Japane: 世界語 74・07) estas planlingva projekto kaj apriora lingvo destinita por konstrui mondan union. La japana asocio WUM (World Unification Movement, Tokio) publikigis libron pri ĝi "Sekaigo 74・07"(世界語 74・07) je 16-a de marto 1967.
Literoj
74・07 uzas arabajn ciferojn kun kromsignoj:
Krome:
Bazaj Literoj (正字)
Ekziligo
Ekziligo estas la ordono al iu persono forlasi sian kutiman ĉirkaŭaĵon aŭ hejman regionon, aŭ la ordono al aliaj forpeli la ekziligitan personon de tie. Male al la émigré, la libervole elektita nova hejmlando de homo forlasinta sian hejmlandon, ekziligito ĉiam estas sub la premo de ekstera potenco, kaj per libervola ago. La ekziligito estas malhelpita vizite reveni al sia eksa hejmlando, kaj ne disponas pri la baza rajto decidi pri sia vivoloko. Ofte la ekziligitoj restas ene de la potencozono de tiu, kiu ordonis la ekziligon, ekzemple en malliberula kolonio de la ekziliga ŝtato, aŭ en aparte malcentra loko de ĝi. En sia historio diversaj ŝtatoj, inter ili Rusio kaj Britio amplekse praktikis la ekziligon de kondamnitoj. Parte el la malliberulaj regionoj de ekziligitoj poste iĝis "normalaj" kolonioj respektive landopartoj – ekzemploj estas Siberio kaj Aŭstralio.
74-07
Literoj
Flanksignataj Literoj(側字)
Ekziligo
Konataj ekzemploj de ekziligoj estis
Literatura verko, kiu temigas la ekziligon en faŝisma ŝtato, estas la romano de Carlo Levi "Kristo venis nur ĝis Eboli".
74-07
Literoj
Oni akcentas je antaŭlasta litero: 74 \cdot 07 [ŝi-e-SO-ŝi]
László Kistamás
László Kistamás [lAslO kiŝtamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kistamás László estas hungara avangarda ŝlagromuzikisto (komponisto, kantisto, tekstopoeto).
László Kistamás naskiĝis la.
Biografio
László Kistamás maturiĝis en gimnazion en Budapeŝto en 1973, poste li aliĝis al amatora teatra trupo. En 1980 li partoprenis en fondo de avangarda ŝlagrorkestro, sed li ne forlasis la aktoradon. Baldaŭ li aliĝis al pluraj subteraj muzikgrupoj. Kelkfoje li ricevis roletojn en filmoj.
Ruși
Ruși estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Instrumenta muziko
Instrumenta muziko estas muziko, kiun oni realigas per muzikinstrumentoj sen kantvoĉoj. Ĝi do estas la malo de voĉkanta muziko.
Nocio
La difinon influis la demandoj, ĉu instrumentoj fakte povas komuniki ion ajn, kaj se jes, ĉu ili je tio imitu la homan voĉon. Tradiciaj taskoj de muzikiloj sendependaj de kantado estas horindikaj, militaj, ĉasaj aŭ trafikaj signaloj samkiel la akompanado de dancoj kaj marŝoj. Tio ĉi montriĝas precipe je la historio de la latunaj blovinstrumentoj. En stiligita formo tiuj ĉi funkcioj konserviĝis ankaŭ en la arta muziko ĝis la nuntempo.
Akra distingo inter intrumenta kaj voĉkanta muzikoj okazis nur en la okcidentuma muzikhistorio. Ankoraŭ dum la antikva epoko kantvoĉo kaj instrumento formis sonan unuon. Ilia separiĝo baziĝas sur tio, ke la kristana mezepoko rigardis muzkilojn kiel paganaĵoj kaj ekskludis ilin el la kantoj de la liturgio.
Nur ekde la malfrua mezepoko la instrumentoj ekemancipiĝis, sed ofte anstataŭas ankoraŭ mankajn kantvoĉojn. – Kial male la muzikinstrumento ekde ĉ. 1700 fariĝis modelo por la kantvoĉo, de kiu oni eĉ postulis instrumentecajn koloraturojn, ne estas klare. Certe tio dependas de la evoluo de koncerto al muzikevento.
En sia artikolo Instrumentalmusik en la nova eldonaĵo de la muzikleksikono Die Musik in Geschichte und Gegenwart Ludwig Finscher limiĝas sur la tempo inter la 13-a kaj 16-a jarcentoj, en kiu okazis malligiĝo disde la tekstohava muziko.
Ekesto
Liutaj kaj orgenaj tabulaturoj disvastiĝis jam en la 15-a jarcento. Danckomponaĵoj ĉiam formis grandan parton de la surinstrumenta muzikado kaj sekvigis la formon de la suito. Ekde la malfrua 16-a jarcento precipe en Italio ekestis memstara instrumentmuziko kun ĝenroj kiel riĉerkaro kaj tokato.
Solo- kaj triosonatoj samkiel la granda konĉerto prezentis en la 17-a jarcento unuan kulminon de nure instrumentaj komponaĵoj. Je la fino de la jarcento ekestis la solokonĉerto. La preludoj kaj fugoj de Johann Sebastian Bach jam tendencas al la malligo de la harmoniko disde la polifonia kunsonado de la unuopaj voĉoj.
Klasiko
La opersimfonio aŭ -uverturo evoluis ĉefe el la suito kaj post la finiĝo de la baroko en la 18-a jarcento al simfonio de la Viena klasiko, kiu formas la kulminon de eŭropa orkestromuziko kaj persistas kiel historia ĝenro ĝis en la 20-a jarcento.
Krome ekzistis formoj por pli malgrandaj ensembloj kiel la divertimento aŭ la serenado. La arĉkvartetaĵo fariĝas iaspeca ĉambromuziko destinita precipe por spertuloj, sur soliste ludataj klavarinstrumentoj dominas la sonato.
19-a jarcento
Dum la 19-a jarcento la koloreca pligraviĝis danke al novaj kaj pluevoluigitaj muzikinstrumentoj (instrumentado). Ekestis instrumenta programmuziko, kiu orientiĝis je ekstermuzikaj enhavoj. Rakontadon aŭ memorigon senvortan ofte sugestiis ankaŭ la populara salonmuziko. Geston de senvorta parolado ofte havas solistaj karakterpecoj kaj grandensemble la simfonia poemo. Kelkaj tendencoj de la populara instrumenta muziko emancipiĝis de sia funkcio kiel taktdonanto: de la dancmuziko apartiĝis la koncertvalso kaj de la militmuziko emancipiĝis la latunblova muziko. – Idealo de nure instrumenta muziko, kiu subtenas aŭ imitas nek lingvon nek movon, fariĝas la t.n. absoluta muziko.
La evoluigo de la pianosono sekvigas apartajn formojn kiel la etudo levita al arta ĝenro. Improvizadoj kiel la muzika parafrazo estis ege ŝatataj.
Modernismo
Pro la deturniĝo de la esprimestetiko ekde la komenco de la 20-a jarcento ekestis muziko, kiu orientiĝis pri klasikaj kaj barokaj modeloj. La dekdutonismo kaj poste la seria muziko direktiĝis al nova klareco kaj prudeco de la instrumenteca sono.
Per inkludado de bruoj (Musique concrète), elektronaj muzikiloj kaj poste la komputilo la nocio de la instrumenta muziko estas pliampleksigita.
Bilabiala nazalo
Ĝi estas unu el la unuaj sonoj kiuj lernas novnaskitojn. Ĝi ĉeestas en 94,2% de la lingvoj. La mohaŭka lingvo estas unu el la malmultaj lingvoj kiuj ne havas tiun sonon.
Bonne Nouvelle (pariza metrostacio)
Bonne Nouvelle [bɔn nuvɛl] estas stacio de la 8-a kaj 9-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 2-a, 9-a kaj 10-a arondismentoj de la Parizo.
Historio
La stacio malfermiĝis en 1931.
(7200) 1994 NO
(7200) 1994 NO estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Timothy B. Spahr elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Robilante
Robilante estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Boves, Roaschia, Roccavione kaj Vernante. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Anna, patrino de Maria kaj Donato d'Arezzo, kaj kiel komunuman festotagon oni fiksis la 21-an de julio.
Maggie Q
Maggie Q (naskonome Maggie Denise Quigley) naskiĝinta la 22-an de majo 1979 en Honolulu, Havajo, Usono, konata kiel Ly My Ky / Mei-Kei Lei / Meiqi Li / Maggie M. Quigley / Maggie Quigley estas usona aktorino.
Maggie Q naskiĝis al vietnama patrino kaj usonano de irlanda deveno. Ŝi estis longan tempon modeluliono kaj ŝi realiĝis ankaŭ kiel aktorino en Honkongo. Ĉi tie ŝi ankaŭ ŝanĝis sian nomon al pli facile prononcebla Maggie Q.
Rusciori
Rusciori [rusĉorj] (hungare: Oroszcsűr, germane: Reussdörfchen) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 766 loĝantojn (rumanoj); en 1992 572 (rumanoj, 36 % da ciganoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1380. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Șura Mică.
Opština Gevgelija
Opština Gevgelija ( Makedona: Општина Гевгелија ) estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En la jaro 2002 estis 22988 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas urbo Gevgelija.
Loko, priskribo
La komunumo havas areon de 485 km² kaj situas en la Sudorienta regiono laŭlonge de la dekstra bordo de la rivero Vardar. En la rivera valo, la alteco estas ĉirkaŭ 50 - 100 m. Okcidente ĝi tamen supreniras ĝis 2000 m.
Ĉe la orienta rando, paralele al la rivero, ĝi pasas tra la Aŭtovojo A1/E75 kaj ankaŭ la fervoja linio kondukanta al Grekujo (Grekio).
La komunumo konsistas el la urbo Gevgelija kaj 16 aliaj vilaĝoj, kiuj estas:
Bogorodica, Gabrovo, Davidovo, Kovanci, Konjsko, Mojin, Miletkovo, Miravci, Mrzenci, Negorci, Novo Konjsko, Petrovo, Prdejci, Sermenin, Smokvica, Huma.
Najbaraj komunumoj estas:
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 22988 homoj.
Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou)
Karlova Huť (Karlbachhütte) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bělá nad Radbuzou, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 6 km okcidente de Bělá nad Radbuzou. Estas ĉi tie registritaj 8 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Opština Gevgelija
Loĝantaro
El la totala nombro, 22 258 estis makedonoj (96,82 %) kaj 367 Serboj (1,60 %) kaj aliaj.
Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou)
Karlova Huť situas en katastra teritorio Smolov kun areo 15,01 km².
Opština Gevgelija
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.
Opština Gevgelija
Referenco
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou)
Naturrilatoj
Oriente de la vilaĝo sur deklivo de monteto Mufloní vrch trovigas naturrezervejo Dlouhý vrch.
Atsushi Katagiri
Atsushi Katagiri (片桐 淳至, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Rosario Central, Quilmes, FC Horikoshi, FC Gifu, Ventforet Kofu kaj MIO Biwako Shiga.
Kromsigno
Kadre de donita skribsistemo kromsigno estas ĉia malĉefa grafemo helpanta ĝuste interpreti la skribsignojn bazajn aŭ pli grandajn pecojn da teksto.
La dispartigo de la grafemoj en signojn ĉefajn kaj kromajn dependas je esplorkampo, tradicio de scienca skolo kaj personaj preferoj de esploristo. En la sonskriboj, kiaj estas Esperanto kaj la lingvoj Eŭropaj, la bazaj grafemoj estas la literoj kaj eventuale la ciferoj; kaj la tipaj kromsignoj estas la diakritoj kaj la signoj interpunkciaj.
La konsonantaj skriboj havas apartan specon da kromsignoj, la kromsignojn vokalizajn.
Siajn kromsignojn havas ankaŭ la skribsistemoj ideografiaj.
Oni uzas la terminon kromsigno ankaŭ en aliaj fakoj ol lingvoscienco. Ekz‑e en la muzika notacio, dieso kaj bemolo estas kromsignoj.
Leonhard Beck
Leonhard BECK (1480-1542) (* Aŭgsburgo, 1480 † Aŭgsburgo, 1542) estis germana pentristo kaj lignogravuristo. Li estas ĉefe konata de siaj laboroj kiel lignogravuristo, kie ni povas enmeti lin en la listo de la "malgrandaj majstroj" kiuj, ĉe la ombro de la grandaj geniuloj (tiel kiel Albrecht Dürer (1471-1528), Hans Burgkmair (1473-1531) kaj Albrecht Altdorfer (1480-1538)) kontribuis por la splendo de la grafikarto en sia epoko.
Biografio
Li estis filo de Georg Beck, kun kiu li laboris por la farado de du Psalmaroj destinitaj al la monaĥejo de Aŭgsburgo, en 1495. Malmulte oni scias pri ĉi tiu artisto, escepte ke li studis en la metiejo de Hans Holbein, la Maljuna (1465-1524), kun kiu li laboris sur dominikana retablo en Frankfurto. El li oni konas diversajn pentraĵojn, kie, multaj el ili troviĝas zorge tenitaj en la Muzeo pri la Artohistorio, en Vieno. Tamen, lia nuna notindeco oni ŝuldas al la diversaj eldonaj projektoj menditaj de Maksimiliano la 1-a, avo de Karlo la 5-a.
Leonhard Beck kontribuis kune kun Hans Burgkmair kaj Hans Schaüfelein en la serio da 118 gravuraĵoj kreitaj por la libro pri kavalireco Theuerdank. El la pluraj eldonprojektoj de Maksimiliano, ĉi tiu estis la sola kiu publikiĝis dum la vivo de la monarko, en 1517 (li mortis du jarojn poste). Leonhard Beck pretigis parton de la ilustraĵoj, inter 1511 kaj 1515. Kelkaj el la ekzempleroj de la menciita libro estis mane kolorigitaj. Unu el tiu libroj, konservita en la Ŝtata Biblioteko de Munkeno, estis nuntempe publikigita de la eldonejo Taschen, laŭ eldono en faksimilo.
Ankaŭ estis grave la kontribuo de Beck al alia skribaĵo de Maksimiliano, titolita Weisskunig, al kiu li desegnis 127 el la 251 tabuloj konataj. Burgkmair finfaris la aliajn 118. Ĉi tiu libro restis nefinita okaze de la morto de la imperiestro, kaj la tabuloj produktitaj restis nepublikitaj ĝis kiam la spertulo Adam von Bartsch ĝin konigis en la 18-a jarcento.
Lia lasta grafika verko estis serio da pli ol 120 sanktuloj asociitaj al la Domo de la Habsburgoj. Beck ankaŭ desegnis grandformataj literoj (majusklaj dekoraciitaj literoj) por luksaj libroj. Kelkaj biografiistoj lin mencias kiel la ebla majstro de Christoph Amberger, en la jardeko 1520.
Ĝojo (urbo)
Ĝojo (城陽市 [Ĝōjō-ŝi], Hepburn: Jōyō-shi, Kunrej: Zyôyô-si) estas urbo situanta en suda parto de Gubernio Kioto en Japanio.
Silay
Silay, [silaj] - Lungsod ng Silay - estas kvinaklasa urbego, ankaŭ komponenta urbo en Filipinoj, en insulo Negroso, en regiono Okcidentaj Bisajoj, en provinco Okcidenta Negroso. Silay administras resume 16 distriktojn kaj apartenas al urbaro de Bacolod. Silay ofte estas referencita kiel la "Parizo de Negros" pro siaj artistoj, kulturaj spektakloj kaj historiaj monumentoj.
Etimologio
La loknomo de la urbo devenas de indiĝena kreskaĵo, kiu kreskis abunde en la areo.
Geografio
Silay situas en nordokcidenta parto de la insulo inter maro kaj monto. Talisay (Okcidenta Negroso) troviĝas nur 7, provinca ĉefurbo Bacolod 18, Bago (Filipinoj) 33, Cadiz (Filipinoj) 40, regiona ĉefurbo Iloilo (urbo) 46, Kabankalan 92, Cebuurbo 116, Calbayog 226, Legazpio (Albajo) 274, ĉefurbo Manilo 473, Kezonurbo 479 kilometrojn (aere).
Historio
Silay estis fondita en 1565 sub la nomo "Carobcob aŭ Calubcub aŭ Caracol aŭ Caraco" kaj estis transdonita al hispana soldato en 1571. Baldaŭ ofte okazis rabatakoj de maŭroj, tial homoj forlasis siajn hejmojn kaj fondis novan vilaĝon en 1760 pli interne. Ankaŭ la hispanoj konstruis malgrandan fortikaĵon kontraŭ la atakantoj. En 1760 Silay estis paroĥo kaj indiĝena komunumo. En la 19-a jarcento sukera uzino ekfunkciis. Eĉ dum la Filipina Revolucio oni plantis amase sukerkanojn. En 1898 en Silay la hispanoj senbatale kapitulacis, venkis la revolucio. Tamen iom poste la lando transiris al la manoj de alia kolonia potenco Usono. La japana okupo okazis inter 1942-1945, en tiu periodo rezista movado estis en la montaj regionoj. Silay urbiĝis en 1957 kaj atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la 1970-aj jaroj.
Ekonomio
Silay estas agrikultura kaj fiŝkapta urbego. La sukerkano estas la ĉefa agrikultura produktaĵo. Silay apartenas al la 25 turistlokoj en Filipinoj, eĉ estas ekoturisma celloko.
Religio, eduko kaj lingvo
Plimulto de la loĝantoj estas katolikoj. La plej altnivelaj lernejoj estas katolika kaj baptista akademioj kaj instituto. En Silay parolas 2 lokajn lingvojn.
Trafiko
Silay estas alirebla laŭ la marborda vojo ambaŭflanke. La haveneto akceptas fiŝkaptistojn. Apud Silay funkcias internacia flughaveno de Bacolod. Fluge Manilo estas atingebla dum 50 minutoj.
Klimato
Silay situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 1336 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj novembro pli ofte pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Blazono de Kubo
La Blazono de Kubo, konata kiel La Palma Real, estis kreita en 1849 fare de Miguel Teurbe Tolón — kiu kreis ankaŭ la Flagon de Kubo — je peto de la generalo venezuela Narciso López, por sigeli la dokumentojn kiujn kiel provizora registarestro de Kubo elsendis inter 1850 kaj 1851.
La nuntempa versio ne estas precize same kiel la originala, ĉar oni nuligis kelkajn elementojn kiuj povus esti asociitaj kun ideoj nesendependismaj. La specifoj de la blazono estis establita pere de dekreto fare de la unua prezidento de Kubo, Tomás Estrada Palma, en la 21-a de aprilo 1906 kaj tiel restis senmodife ekde tiam.
Tiu blazono havas formon de ŝildo kaj estas dividita je du trionoj de ties alto horizontale. En ties supra parto, nome la ĉefa, videblas maro inter du terpecoj (nome Florido kaj Jukatano), inter kiuj estas blua markolo kie videblas orkolora ŝlosilo (Kubo), kaj fone aperanta suno. Tiuj elementoj estas simboloj de la geografia kaj politika gravo de Kubo. La ŝlosilo reprezentas la enirejon de la Golfo de Meksiko.
Malsupre maldekstre estas tri bluaj strioj kiuj estas simbolo de la tri tiamaj Departementoj du Kubo, nome Okcidento, Centro kaj Oriento; du intermezaj blankaj strioj simbolas la purecon de la kubanoj. Malsupre dekstre staras palmo, kiel simbolo de fekundeco kaj utileco. Supre estas friga ĉapo kiu estas adoptita ankaŭ en aliaj politikaj blazonoj ekde la epoko de la Franca Revolucio. Blanka kvinpinta stelo estas reprezento de la sendependa ŝtato kaj de libereco. Malantaŭe faskoj estas simbolo de la unuemo de kubanoj.
Ekster la ŝildo maldekstre estas branĉo de kverko, kiu reprezentas pacon, kaj alia dekstre el laŭro, kiu reprezentas venkon.
NGC 4433
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Herodo Arĥelao
Herodo Arĥelao naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 23 antaŭ Kristo kaj mortis dum 18 post Kristo. Li estis reganto de Judio, estante la filo de Herodo la Granda kaj Malthake. Lia frato estis Herodo Antipas. La testamento de sia patro heredigis al Herodo Arĥelao la regadon super la regionojn Judio, Samario kaj Idumeo. Post kiam li superis ribelon de la farizeoj, li vojaĝis al Romo, la ĉefurbo de la Romia Imperio, por ricevi imperian konfirmon de sia regorajto. Ĉar lia regado en Romo konsideriĝis tre malsukcesa, dum la jaro 6 la imperiestro Aŭgusto Cezaro maltronigis kaj ekziligis lin al la urbo Vienna en Gaŭlio. Lia regoregiono iĝis romia provinco, kiu administriĝis fare de romia prefekto.
Corvey
Corvey estas eksa benediktana abatejo, kiu en la mezepoko estis memstara teritorio de la Sankta Romia Imperio, borde de la rivero Weser kaj oriente de la historia urbo Höxter. Nuntempe ĝi apartenas al la teritorio de la urbo Höxter kaj al la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio, tre proksime al la najbara lando Malsupra Saksio. En la Franka imperio de Karolo la Granda Corvey estis unu el la plej signifaj monaĥejoj, havis elstaran renomon, unu el la plej valoraj bibliotekoj de la lando, kaj multaj episkopoj de la regno devenis el la abatejo.
Stacidomo de Frauenwald
La eksa Stacidomo de Frauenwald konzistanta el iama akceptejo kaj varodeponejo troviĝas en la samnoma turisma komunumo.
Corvey
En la 9-a kaj 10-a jarcentoj la abatejo iĝis unu el la plej gravaj kulturaj kaj ekonomiaj centroj en la teritorio de la saksoj. Post kriza fazo en 11-a jarcento ĝi iĝis reforma monaĥejo. Poste ĝi kiel "imperiestra kaj altprinca fondaĵo Corvey" akiris pli grandan teritorion, sed fine de la mezepoko perdis signifon. En la frua moderna epoko ĝi apartenis al la regna distrikto Malalta Rejno-Vestfalio de la Sankta Romia Imperio, kaj la abato havis voĉdonrajton en la imperia princa konsilio (Reichsfürstenrat).
Stacidomo de Frauenwald
Historio
En 1913 ĝi konstruitis okaze de la malfermo de la fervoja linio Rennsteig-Frauenwald tra Allzunah fare de Kleinbahn A.K. kiu komenciĝis ĉe Stacidomo Rennsteig.
Corvey
La sekvoj de la detruega Tridekjara Milito esence minacis la pluekziston de la abatejo, sed ekde la fino de la 17-a jarcento tamen la rekonstruo de la monaĥejo kaj ties preĝejo en la stilo de baroko tamen signis reprosperiĝon. Tamen ne eblis plen reatingi la renomon de la 16-a jarcento. En 1792 tial la monaĥeja ŝtato pro propra volo iĝis princepiskoplando, kaj en 1803, jam antaŭ la napoleonaj restrukturigoj de 1907 en la Reĝlando Vestfalio, perdis sian teritorian sendependecon. En 1820 Corvey iĝis posedaĵo de la landgrafo Victor Amadeus de Hesio-Rotenburg, kiu heredigis siajn posedaĵojn ekster Hesio, nome Corvey kaj la duklandon Ratibor en Silezio, al sia nevo Victor, princo de la regneto Hohenlohe en norda Virtembergo kaj de la regiono Schillingsfürst lime inter Virtembergo kaj Bavario. La abatejo iĝis nobela kastelo.
Stacidomo de Frauenwald
Historio
La linio unuigis ĝis la 1965-a jaro la linion Plaue-Themar kun la vilaĝo Frauenwald. Pli grandaj ŝanĝoj ĉe la stacidomo iĝis en 1937. La akceptejo ricevis alikonstruitaĵon por kafejo. La stato de la supraj partoj en la kuro de la tempo malboniĝis rapide kaj - malgraŭ kreskanta pasaĝerkvanto - nur la ne eviteblaj kaj nepre necesaj riparoj estis farataj.
Corvey
En la monaĥejo aparte gravas la karolida okcidenta alo kun siaj freskoj el la 9-a jarcento. La eksa abataja kirko estas monumento de baroka konstruarto. En la apudpreĝeja tombejo aparte rimarkindas la tombo de la germana poeto Hoffmann von Fallersleben, tekstinto de la nacia himno de Germanio. Ene de la kastelo viziteblas la imperiestra salono, la dukaj salonoj kaj la princa biblioteko de proksimume 74 000 volumoj.
Stacidomo de Frauenwald
Fino de la linio
Hodiaŭ dum kelkaj tagoj de la jaro elmontriĝas makettrajno ene de la historia stacidomo kun rondgvidado (antaŭmendo necesa). Sur la eksa fervoja digo eblas vintre skikuradi; rekte tie troviĝas ankaŭ la impona Bunkromuzeo Frauenwald.
Schönberg (apud Thalfang)
Schönberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loko situas en la plej okcidenta parto de Germanio: La limo al Luksemburgio foras ne pli ol 40 kilometrojn. Por komparo: Berlino estas en distanco de proksimume 620 kilometroj.
La teritorio apartenas al komunumaro de la iom longa nomo Verbandsgemeinde Thalfang am Erbeskopf, prononco, do ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna oferto de servoj por la loĝantoj.
Contepec
Contepec estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Contepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 017.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 30696 loĝantojn. El tiuj estas 14522 viroj kaj 16174 virinoj. La komunumo havas surfacon de 325.49 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 26088 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 68 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.26 % de la loĝantoj.
Entute 17 708 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 14 249 estis alfabetoj kaj 3 440 analfabetoj. Tio signifas ke 19.43 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16017a.htm
Emina Kamberoviĉ
Emina KAMBEROVIĈ "Minka" (Emina Kamberović, n. 1945 en Sarajevo, Bosnio) estas baletistino kaj baletprofesorino.
Edukado
Ŝi lernis baleton en Sarajevo kaj Sankt-Petersburgo. Ŝi estis primabalerino en Sarajevo. Emina Kamberoviĉ fondis la baletlernejon Sarajevo kaj estas ankaŭ direktorino. Ŝi estas asistentino en teatroj de Sarajevo kaj Zuriĥo en Svislando apud Uwe Scholz.
Ŝi estas asistentino de K.M. Dudinskaja kaj K. M. Sergejev. Ŝi instruis baleton dum 35 jaroj, la lastajn cirkaŭ 15 jarojn ŝi estis instruistino pri baleto kaj repertuaro en la unua "ŝtata" profesia baletlernejo en Zuriĥo. Ŝi estas ankaŭ gasta instruistino en diversaj urboj en Eŭropo. Hodiaŭ ŝi estas pensiiĝinta kaj instruas kiel gasta instruistino en Zurixhaj privataj dancolernejoj.
Rentweinsdorf
Rentweinsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Haßberge kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.