cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludvík Svoboda
Sovaĝa Uĵgorod
Kapitano Svoboda renkontis sian edzinon dum dancbalo en Kroměříž. Estis aŭtuno de 1922. Ireno estis dudekunujara, Svoboda je kvin jaroj pli aĝa. Ireno naskiĝis en la jaro 1901 en riĉa muelista familio. Ŝi ekde junaĝo zorgis pri gefratoj, pli malfrue ŝi studis monaĥejan komercan lernejon. Ŝi estis tre belaspekta, ŝi ludis citron kaj ŝi apartenis al plej bonaj studentinoj. Ili enamiĝis unu la alian je unua ekvido. Post kelke da monatoj Svoboda petis la manon de la junulino. La geedziĝo okazis en tiam moda Velehrad.
Mallongtempe post tio la geedzoj decidiĝis akcepti perspektivan proponon. Por oficiroj, kiuj iros militservi ĝis Karpata Rutenio, la armeo preparis la plej diversajn avantaĝojn inkluzive de apartaj alpagoj. La geedzoj do transloĝiĝis ĝis la sovaĝa kaj bela lando en cismontaro de karpataj montopintoj. Fine ili ĉi tie pasigis longajn ok jarojn kaj kun paso de la tempo ili ambaŭ asertis, ke temis pri la plej bonaj jaroj de ilia vivo.
Sed la komencoj en la perdita Uĵgorod estis afliktaj. Dum la unuaj monatoj ili loĝis kiel subluantoj, en dometo kun argila planko kaj kun pajla tegmento, kie ili havis unu ĉambron kun forno. En unu fojo ili transportiĝis je cent jaroj reen. Ĉe la dometo estis eĉ ne ligna necesejo, tiun Svobodoj devis konstrui.
Ŝtopita vulpo
La registaro donis al Karpata Rutenio monan subtenon kaj en la centro de Uĵgorod rapide elkreskis konstruaĵoj de administrejoj, lernejoj kaj modernaj vendejoj. Ankaŭ geedzoj Svobodoj baldaŭ transloĝiĝis en novan lu-domon en la urbocentron, kie naskiĝis iliaj du infanoj – en la jaro 1924 filo Miroslav kaj la sekvantan jaron filino Zoe.
La naskiĝon de la filino Svoboda festis per aparta maniero. Preninte fusilon li foriris en proksimajn arbarojn. Kiam li revenis, li kunportis pafmortigitan vulpon. Li lasis ŝtopi ĝin kaj la trofeon li poste lokigis en ĉambron kiel memoro por la signifa tago.
Munkena perfido
En Karpata Rutenio oni parolis per kelke da lingvoj – germane aŭ rutene, sed precipe hungare. Por kompreni al soldatoj Svoboda devis eklerni la komplikan lingvon kaj li eĉ sukcese plenumis ŝtatan ekzamenon el ĝi. Pli malfrue li estis translokigita per ordono en Armea Akademio en Hranice na Moravě, kie li instruis ĝuste la hungaran lingvon.
Ili transloĝiĝis en la jaro 1931. Sed jam je tri jaroj pli malfrue la familio devis transloĝiĝi denove – ĉifoje ĝis Kroměříž. Svoboda avancis je majoro kaj je komandanto de bataliono. Malgraŭe senĉese restis al li tempo por la familio – vintre ili glitkuris, somere ili iradis naĝi. Li havis al la infanoj tre fortajn ligojn, li eĉ zorgis mem pri ili. Kiam lia edzino toksiĝetis pro gashejtado kaj ŝi devis suferi duonjaran kuracrestadon en Altaj Tatroj, restis al li nenion alian ol transpreni eĉ familiajn devojn. Li ofte ludis tenison kun sia filo Miroslav. Kaj memkompreneble li kuprenis ambaŭ infanojn al montar-turismaj ekskursoj.
Kiel ano de la armeo Svoboda estis granda patrioto kaj li gvidis ambaŭ infanojn al tio, por ke ili konfesu la samajn valorojn. Li ĝoje rakontis al ili siajn legianajn spertojn, li klopodis encerbigi al ili precipe senton de la nacia fiereco al belecoj de la ĉeĥa lando, al ĉeĥa historio. Ne estas mirinde, ke munkenan interkonsenton kaj malvalidigon de mobilizo li persone perceptis kiel kruelan perfidon. Post proklamo de la mobilizo forveturonte ĝis limoj li ekparolis al la venintaj soldatoj. Li estis plena de fortoj kaj decido defendi sian patrujon. Sed poste ili malhonorige revenis. Estis fino. Svobodon atakis profunda seniluziiĝo.
Vojo al batalo
Li diskutis pri ĉio kun la edzino. Memkompreneble ŝi ploris, sed ŝi estis firma. Ŝi sciis, ke tio estas lia devo kaj ke li povas fari nenion alian. Jam longtempe ŝi antaŭsentis, ke li decidiĝos por tiu ĉi vojo, kaj ŝi ne intencis malhelpi lin. Nun li fieris pri ŝi, pri tio, kiel ŝi estas kuraĝa. Tagon por foriro li elektis simbole: la 11-a de junio de 1939 estos la 16-a datreveno de ilia geedziĝo. Fine li devis ekvojaĝi je kelke da tagoj pli baldaŭ. Li ripetis la vortojn de la edzino: „Se vi ne forirus, mi devus honti pro vi. Sed tiel ĉi mi preĝos.“
Ireno restis sola kun la infanoj kaj ŝi sekretigis longajn monatojn, ke ŝia edzo elmigris. Ŝi diradis al ĉiuj, ke li foriris ĝis Prago kaj ekde tiu momento ŝi havas neniajn informojn pri li. Kiam pli malfrue vizitis ŝin gestapo, ŝi ripetis al ili la elpensitan rakonton. Mirinde ili kredis al ŝi ĉifoje. Kaj malgraŭ tio, ke ŝi havis kontaktojn kun mesaĝisto, kiu alportis al ŝi informojn de la edzo el Pollando, kaj pleje ŝi organizis kontraŭleĝan transiron de pluaj soldatoj trans orienta limo.
Atako per tranĉilo
Kiel la plej supera oficiro li fariĝis komandanto de pola taĉmento, sed jam post kelkaj monatoj liaj soldatoj venis en rusan militkaptitecon. Komenciĝis la dua mondmilito kaj Svoboda kredis, ke ĝi finiĝos dum unu jaro. Li volis iri en Francion, kie estis estiĝonta ĉeĥoslovaka korpuso. Anstataŭ transŝovo lia taĉmento estis devige restadigita en rusa kazerno. Kiel militkaptitoj? Iel duone. Prefere tio estis hejma malliberigo. Estis malmulte da manĝo kaj ĝi estis malbona. Rusa grenkaĉo ne sufiĉis al la soldatoj, same kiel maldensa brasiksupo.
Pleje li devis solvi konfliktojn en ekkvereliĝintaj trupoj. Komunistoj disŝiris la ĉeĥoslovakan flagon kaj el parto ili faris la sovetan. Tio signifis klaran malobservon de la armea regularo. Dum kontrolo de ordo Svoboda kritikis soldaton, kiu tuj poste ekkuris kontraŭ li kun tranĉilo en la mano. Svoboda ne havus tempon por defendi sin. Feliĉe la ceteraj soldatoj ĵetiĝinte sur lin puŝis lin teren.
Fine de la jaro 1939 li ricevis ordonon por vojaĝi al Moskvo. Li nur dume pripensis, kion ili povas voli de li kiel de la komandanto. Li alveturis unuanfojon ĝis la ĉefurbo de Rusio. Ili loĝigis lin en luksa hotelo, veturigis lin tra Moskvo, gvidigis lin en teatron, al opero, tra muzeoj. Kaj ankaŭ en interkonsiliĝojn. Li interkonsentis kun sovetaj kolegoj iompostioman transŝovon de la ĉeĥoslovakaj soldatoj okcidenten. Pli malfrue la situacio pli akriĝis kaj sovetoj postulis, por ke ĉiuj ĉeĥoslovakaj soldatoj tuj foriru. Triono de la taĉmento rapide transŝoviĝis ĝis Istanbulo.
Mortkondamnita
Jam tiam Svoboda spekulaciis kun ebleco fondi armean taĉmenton eĉ en Rusio. Sed tiu dum havis „amikecan“ kontrakton kun Germanio, fifaman pakton Molotov – Ribbentrop. Pleje li havis el Londono (vidu: ĉeĥoslovaka ekzila registaro) al nenio tia permeson. Li estis plenrajtigita sole por trakti pri evakuado de la soldatoj el Rusio. Nur post la atako kontraŭ Rusio de nazioj la situacio radikale ŝanĝiĝis.
Sed unue li devis suferi ekzamenon per fajro. Unufoje vespere Svoboda estis arestita. Per tradicia maniero: ili sendis por li aŭtomobilon, por ke li veturu al generalo Fokin, sed temis pri nenia amika renkontiĝo. En laborĉambro ili kulpigis lin pro spionado. Subkolonelo Svoboda alianciĝis kun la malamiko de Sovetunio kaj nun li estos laŭleĝe kondamnita. Tri viroj en la ĉambro estis samtempe esploristoj kaj juĝistoj. Militjuro. Estis klare al li, ke ili ludas je lia vivo. Sed li defendis sin, serĉis argumentojn, kontaktojn al siaj homoj. Matene li estis ekzekutota. Sed poste ili verkontrolis liajn informojn kaj denove ili vokis lin. Sur tablo staris botelo da vodko. Ili eltrinkis ĝin je amikeco kaj Svoboda estis libera. Eble temis pri mistera ekzameno, eble savis lian vivon iu potenca en Kremlo. La tuta kazo estas ĝis nun vualita en vualon de mistero.
Post la atako kontraŭ Rusio Svoboda spertis pluan ŝokon. Kiel komandanto li respondencis pri sia soldata taĉmento sole al ĉeĥa registaro. Sed nun sovetoj postulis de li liajn soldatojn. Kaj pleje ili volis sendi ĉiujn al morto. Berija nome elpensis, ke li malsuprenĵetos ĉeĥoslovakojn kiel paraŝutistojn ĝis germana postfrontejo. Tio estis klara morto. Svoboda rifuzis. Denove li estis kelke da tagoj izolita en sia ĉambro kaj gardata de sekreta polico. Sed fine la plano ne okazis kaj li povis reveni al sia taĉmento.
Buzuluk
Malgraŭ tio ke la armeo devis esti senpolitika, Svoboda invitis al Buzuluk gvidanton de komunistoj Gottwald, por ke li parolu al la soldatoj. Sed parto de oficiroj elkontraŭstaris – malhelpis ilin, ke li invitas al la taĉmento komuniston. Svoboda unue koleriĝis, ja li respondecas pri la bataliono. Sed fine li konvinkis siajn subulojn kaj Gottwald en duono de la jaro 1942 alveturis. La komunista gvidanto promesis al Svoboda sian politikan subtenon. Kvazaŭ li antaŭsentus, kiel en februaro de 1948 estos taŭgaj por li la servoj de la generalo.
La bataliono estis formita, la ekzercado finiĝis. Kaj Svoboda ne plu volis atendi, li volis iri albatalfronto, li volis batali. Tial li provis fari apartan faron. Li skribis personan leteron rekte al Stalin postulante lin, por ke li sendu en batalojn la soldatojn. Sovetoj plenumis lian postulon. Komence de la jaro 1943 la taĉmento ekveturis al batalfronto. Sur vagonoj estis surskriboj "Morto al faŝistoj" kaj "Kun Svoboda por libereco". [Ĉeĥe skribite: "Se Svobodou za svobodu" (ĉeĥe "svoboda" signifas "libereco").] Mil soldatoj ekiris. Sed Svoboda estis de Londono nomita sole provizora komandanto de la bataliono, kaj kiam pli malfrue estiĝis memstara brigado, oni sendis el Londono en lian postenon alian superan komandanton. Svoboda estis ĉagrenita, sed li povis fari nenion. Nur post senbezona sangoverŝado en batalo ĉe Dukla Svoboda fariĝis komandanto de la tuta armea korpuso.
Malbonaj informoj
Jam en la jaro 1940 Svoboda ricevis proponon, ke ili transveturigos liajn edzinon kaj la infanojn ĝis Rusio. Li rifuzis, li timis eblan riskon dum transporto. Pli malfrue li amare bedaŭris sian rifuzon. Li longtempe sciis pri la familio nenion, nur en la jaro 1942 li ricevis ian protektoratan ĵurnalon kun listo de ekzekutitoj, kie estis notita ankaŭ Irena Svobodová. Li ekteruris, sed pli malfrue montriĝis, ke temas pri la identaj nomoj.
Sed dum operacioj en Dukla li akiris unuajn informojn, kiuj tre konsternis lin. Lia kuraĝa filo estas morta, la edzino kun la filino devas dum longaj jaroj kaŝi sin. Svoboda plendis por si: „Miĉjo, kial mi tiel dure edukis vin?“ Tio estis por li grandega vundo. Sed nur post la liberigo li eksciis ilian tutan okazintaĵon.
Lia edzino ne mallaboris kaj ŝi aniĝis en la rezistmovadon. Ĉe Kroměříž estis malsuprenĵetita la unua paraŝutsendaĵo. Irena mem forportis la paraŝuton kaj sendostacion ŝi kaŝis en ĝardeno. La paraŝutistoj estis malkaŝitaj kaj gestapo akiris ŝian nomon. Ili komencis ŝin observi. Poste perfidis ankaŭ unu el la paraŝutistoj. Li transiris en flankon de nazioj kaj la gestapo preparis kaptilon. Irena feliĉe lastmomente eksciis, ke ĉio estas malkaŝita kaj ke minacas al ŝi arestigo. Ŝi tuj devis malaperi. Eĉ kun la infanoj. Ili interkonsentis, ke ili kaŝos sin ĉe parencoj. Sed en la vilaĝon venis la gestapo. Vico da parencoj estis arestita, en la manojn de la gestapo falis ankaŭ la deksepjara filo Miroslav.
Jam la 28-an de oktobro de 1939, duonjaron post la okupacio, la kuraĝa knabo ornamis nokte monumenton de Masaryk. Pli malfrue spite al sia junaĝo li plenumis la plej diversajn kontraŭleĝajn taskojn. Nun li estis kruele torturata kaj esplorata. Post tio ili transveturigis lin en koncentrejon Mauthausen, kie li en marto de 1942 mortis. Laŭ unu atesto li estis eĉ pafmortigita dum fuĝo. Li rifuzis subiĝi. Irena Svobodová kun filino Zoe kaŝis sin dum la tuta resto de la milito. En malgranda ĉambreto sub tegmento de vilaĝa domo, en arbaroj kaj en subtegmentoj. Post multaj monatoj de suferoj, malsato kaj malcerteco prenis ilin sub sian ŝirmon komence de la jaro 1945 partizana brigado.
Akcipitro ministro
La milito signifis por Svoboda, same kiel por lia edzino, principan rompon en la vivo. Ne nur pro la perdo de la amata filo, de la patrino de Irena kaj pluaj parencoj. Tio estis evento, kiu ŝanĝis absolute ĉion. Post malĝoja kaj ĝoja renkontiĝo post ses jaroj de adiaŭigo geedzoj Svobodoj transloĝiĝis ĝis Prago.
Svoboda havis subite grandegan fidon. Li revenis kiel armea generalo, kiel heroo de Dukla kaj de ukraina Sokolove, kiu alportis komune kun Ruĝa Armeo liberecon. Samtempe li estis de aprilo de 1945 ministro de nacia defendo. Ne kiel politikisto kaj reprezentanto de iu politika partio, sed kiel soldato, kiu prezentis siajn kapablojn en venkaj bataloj.
Post la militaj spertoj li fariĝis ankoraŭ pli granda patrioto. Per sia maniero li apartenis al la plej radikalaj nacionalistoj. Hodiaŭ taŭgus por li esprimo akcipitro. Li estis simple soldato kaj li ne kapablis vidi multajn aferojn politike. Li ekzemple postulis aligon de kelkaj germanaj teritorioj per formo de armea anekso kaj ankaŭ en demando de forŝovo de germanoj li prezentiĝis absolute nekompromise.
Fiaĵo al Beneš
En februaro de 1948 li estis ludinta signifan rolon. Kvankam li devis estis senpartia, li subtenis komunistojn kaj Gottwaldon. Ne estas mirinde, ke li fine stariĝis al ilia flanko. En la kriza momento Beneš havas unusolan demandon. Li postulas certigon, ke la armeo staros en la flanko de demokratio kaj okaze de bezono ĝi kapablos sekurigi ordon. Sed Svoboda ne povas doni al li similan garantion. Li donos armean ordonon, kiu apelacias al apolitikeco. Polico kaj milico estas en la flanko de komunistoj, unusole la armeo povus ŝanĝi dismeton de la fortoj. Al vico da taĉmentoj komandas kontraŭuloj de komunisma renverso. Sed Svoboda proklamos, ke li ne kondukos la soldatojn kontraŭ la popolo. Precize tiel li promesis tion al Gottwald. „Mi iras kun la popolo,“ li respondis lian rektan demandon, en kiu flanko li staras.
Li servakiris per tio partoprenon en la nova, postfebruara registaro. Sed li ne apartenis al komunistaj favoratoj. Li ne havis amikojn inter komunistoj, li ne konis ilin el la tempoj de la unua respubliko. Plua el la kaŭzoj estis lia malemo al komunismaj solenoj kaj vesperetoj. Svoboda estis nome nefumanto kaj preskaŭ abstinulo. Nur escepte li drinkis leĝeran blankan vinon.
Kvankam aŭtune de la jaro 1948 li aniĝis en Komunisman Partion de Ĉeĥoslovakio (KPĈ), li ne havis facilan pozicion, precipe pro sia legiana pasinteco. Eĉ ne helpis lin klopodo pri liberigo de kelkaj arestitaj oficiroj. Li provis savi ankaŭ generalon Píkon. Onidire li intervenis rekte ĉe Gottwald, kiu promesis al li, ke li ne sendos al morto Píkon. Sed tuj poste Gottwald elturniĝis, ke li estis traktante supervoĉdonita. La generalo estis ekzekutita. Kaj kun la ministro komenciĝis balanci la brakseĝo.
Alvoko al memmortigo
En la jaro 1950 generalo Svoboda estis kritikata jam rekte el Rusio. Gottwald ricevis ordonon, ke li devas seniĝi de li. Li ne havas fidon de la soveta armeo kaj ne eblas partopreni kun li armeajn sekretojn. En aprilo de 1950 li estis revokita el la ministeria funkcio kaj sur lia posteno venis Čepička, bofilo de Gottwald. Malgraŭ tio ke li servakiris markon de reprezentanto de reakciaj rondoj, por mallonga tempo li ricevis ankoraŭ politikan „butikon“. Gottwald volis teni lin nomante lin vicpremiero kaj prezidanto de komitato por korpa edukado kaj sporto. Sed en la jaro 1951 Stalin denove interesiĝis pri tio, kion faras tiu Svoboda. Kaj kiam li eksciis, ke li estas senĉese en la registaro, li suferis tion kun granda malŝato. Tial atendis Svobodon fina falo. Dum ankoraŭ kun granda servmeritaĵo – forirante en emeritecon li estis ricevonta por uzado aŭtomobilon kaj vilaon en Prago. En respondoj de arestitaj komunistoj en politikaj procesoj la nomo de Svoboda komencis aperi senĉese pli ofte. Li atendis tion la plej malbonan.
En novembro de 1952 li estis dum proceso kun Slánský arestita. Tio estis ludinta kiel en spiona filmo. En ĉefa stacidomo alpaŝis al li sekretaj policanoj, ili ligis liajn okulojn kaj forveturigis lin en arestejon en Ruzyně. Post kelke da tagoj vizitis lin ministro de sekureco. Forirante el la ĉelo li postlasis al li strangan donacon. Razilon. Por ke la generalo povu per tratranĉado de vejnoj „almenaŭ“ savi sian honoron.
La edzino longe antaŭsentis nenion. Nur post unu semajno ŝi ricevis leteron. Svoboda skribis al ŝi, ke li forveturas deĵore por kelke da tagoj for. Daŭris pluan semajnon antaŭ ol ŝi eksciis la kruelan veron. Ŝi iris propeti al Zápotocký, kiu estis tiam premiero. Sensukcese. La estonta prezidento mem timis pri sia vivo kaj por aliaj li eĉ ne movis per fingro.
Ankaŭ Svoboda defendis sin skribante leteron plena de despero adresita rekte al Gottwald. Li skribis pri malglorigo, kiu trafis lin, kiam li estis kulpigita pro malamikeco al sovetoj. Li rememorigis al Gottwald, ke li ĉiam gvidis sin per liaj konsiloj kaj ke li estis ĉiam sincera amiko de Sovetunio. Ĉifoje la ardaj petoj ĝisatendis efikon kaj ili tralasis Svobodon. Nur li ne devis forlasi Pragon. Pro esplordemandado, kiu de malproksime ankoraŭ ne finis.
Montrollet
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, en limoĝia okcitana lingvo Monteirolet - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Ludvík Svoboda
Amiko Nikita
Kaj poste subite denove ĉio turniĝis. En la jaro 1954 alvojaĝis viziti Ĉeĥoslovakion Nikita Ĥruŝĉov. Li demandis pri Svoboda, kaj kiam li eksciis, kio okazis kun li, li postulis tujan rebonigon. Li volis persone renkontiĝi kun la generalo. Ili konis unu la alian el la milito kaj la vivgaja Nikita ne forgesis la malnovan amikecon. Ili haste kudris por Svoboda generalan uniformon kaj ili alveturigis lin en Pragon. Kaj samtempe ili trovis por li novan, respondecan postenon. Svoboda fariĝis estro de armea akademio de Gottwald. Por kvar jaroj. Poste li transloĝiĝis en Pragon, kie li fariĝis estro de Armea historia instituto. Pleje li komencis vojaĝi tra la respubliko rakontante pri siaj spertoj el la batalfronto. Pli malfrue li verkis ĉion kaj en la jaro 1960 li eldonis libron pri rememoroj nomita El Buzuluk ĝis Prago. Ĝi estis eksterordinare sukcesa. Tio alkondukis Svobodon al ideo verki siajn memuarojn.
Batalo pri sekvanto
Kulminis Praga printempo, en la lando okazis unu ŝtorma ŝanĝo post la alia. Finis longa periodo de registaro de Novotný, unue partia kaj poste ankaŭ prezidenta. La ĉiopovan burokraton alternigis en la funkcio de la unua sekretario Dubček kaj nun oni serĉis konvenan viron al posteno de la kapo de la ŝtato.
Kiam Novotný rezignis post abrupta kritiko de presaro, aperis kelke da novaj kandidatoj. Kaj ekestis kampanjo. Unufoje ekde la komenco de la ŝtato ne estas anticipe klara kandidato. Oni serĉas prefere reprezentativan tipon. Iun, kiu taŭgas al la reforma bildo. Kiu havas post si grandan kvoton en la konstruado de la ŝtato (ekzemple dum la liberigado) eĉ maljustan persekutadon, kiu povas kunigi la nacion. Oni serĉas moralan personecon, kiu havas naturan aŭtoritatecon kaj oni estimas ĝin. Tio devus esti prefere ĉeĥo, sed ĉifoje tio ne estas kondiĉo. Estis falantaj diversaj nomoj: Císař, Smrkovský, Novomeský. Memkompreneble, ke tio devis esti komunisto. „Ia profesoro se estus,“ notis unu el alte postenigitaj komunistoj. Havi tiel komunistan Masarykon.
8238 Courbet
8238 Courbet estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo Gustave Courbet (1819–1877), memlernanto, kiu studis la naturon kaj la grandajn pentraĵojn en la Luvro. Komence liaj pentraĵoj ne estis akceptitaj en la salonoj de Parizo, li tiam tenis sian propran ekspozicion, kiu havis grandan sukceson. Lia harmoniaj koloroj influis la francajn kaj germanajn impresionistojn.
Ludvík Svoboda
Kuracista atesto
Tuj post sia elekto li kaŭzis malgrandan skandaleton. Li nome decidiĝis meti florkronojn sur tombojn de siaj antaŭuloj. Li elektis la sekvantan vicon: Masaryk, Beneš, Gottwald, Zápotocký. Tiel ĉi ili ja regis unu post la alia. Sed estis rekomendite al li, por ke li forveturu al maŭzoleo en Vítkov kaj nur post tio li vizitu la tombojn de la du unuarespublikaj prezidentoj.
Esperplenaj komencoj
En la komencoj lia regado en Praga burgo estas perceptata pozitive. Post tri laboristaj prezidentoj iom revenis spirito de la unuarespublika nobleco. Tre helpis lin ankaŭ lia edzino Irena, kiam ŝi komencis okupiĝi per karito. Post la prezidentaj edzinoj, kiuj zorgis maksimume pri burgaj kuirejo kaj nutraĵdeponejo, interesis ŝin handikapitoj. Ŝi staris ĉe ekesto de la unua SOS infana vilaĝeto en Dubí ĉe Karlovy Vary, sed ŝi helpis ankaŭ pluajn.
Ankaŭ Praga burgo spertis ŝanĝojn. Svobodoj lasis forigi lignotabulojn kovrantaj barilojn kaj porgedojn. Ili igis malkonstrui novajn murojn, per kiuj siatempe fortikigis sin geedzoj Gottwaldoj.
Sed Svoboda neniam havos realan politikan influon, eĉ kiam memkompreneble el titolo de sia funkcio li estas ano de la centra komitato. Eĉ ne dum mallonga regado de Dubček, des malpli en la tempo de lia sekvanto Husák. Svoboda pleje estis neniam politikisto. Kiel generalo li estis ministro kaj nun li estas kiel generalo prezidento. Do iom por montrado, sed bedaŭrinde en tre malbona tempo. Sed inter la popolo disvastiĝis imago pri lia politika saĝeco kaj principeco. Kaj ĝuste tiu ĉi marko en estonteco estis ŝirmonta la duran normaligan reĝimon de Husák.
Vojo ĝis Moskvo
Praga printempo finiĝis, rusaj tankoj okupis la landon. Ankoraŭ vespere Dubček telefonis al la prezidento postulante lin, por ke li tuj venu en la centran komitaton. Kiam Svoboda post noktomezo venis, ili demandis lin, ĉu li invitis la sovetajn soldatojn. Svoboda tute klare rifuzis tion. Sed li subskribis ordonon, por ke la armeo neniel rezistis al la okupantoj.
La trian tagon post la okupacio Svoboda forflugis ĝis Moskvo, tro baldaŭ kaj netaktike. Pli malfrue li rememoris, ke en tiuj tagoj telefonis al li ia virino konsilante al li, por ke li pafmortigu sin je protesto kontraŭ la okupacio. Eble li elpensis tiun ĉi rakonton, li tamen poste minacis per ĝi en Moskvo. „Mi estas maljuna homo, mi povas enpafegi kuglon en mian kapon, sed mi ne agos antaŭ tiu ĉi nacio malhonore.,“ li proklamis antaŭ Breĵnev metante la unuan kondiĉon. Li sidiĝos al traktado, nur kiam sovetoj tralasos forrabitajn politikistojn. Breĵnev estis surprizita pro tio, sed li plenumis lian postulon.
Tio estis unusola sukceso. Plu lia energia konduto prefere damaĝis. Li tro rapide kapitulacis akceptante kondiĉojn de la okupantoj, li neniam estis politikisto kaj diplomato. Li volis trakti sole en nivelo jes – ne. Li ne volis intertrakti. Sed li senĉese avertis ĉeĥajn politikistojn antaŭ necedemo, kiu povus havi por la ĉeĥa lando vide neatingeblajn sekvojn. La rezisto estis vana, al la civitanoj minacis sangverŝado.
Li volis kapitulacii kun fiereco de soldato. En Kremlo li onidire ekkriis en unu momento je ĉeĥaj politikistoj: „Ĉu vi devas senĉese nur parolaĉi!? Jam vi ĝisparolaĉis al tio, ke vi havas la okupitan landon. Do kondutu laŭ tio, ne parolu kaj agu. Mi vidis en la vivo jam montojn da mortintoj kaj mi ne permesos, por ke pro viaj paroloj pereu miloj da homoj.“
Malpermesitaj memuaroj
En pluaj eventoj li jam rolis minimuman rolon. Li detiriĝis en Burgon kaj nur de malproksime li observis la komencojn de la normaliga reĝimo. Li prikonsideris rezignon, sed kiam Husák promesis al li, ke ne ripetiĝos incitkampanjo el la 50-aj jaroj, li restis. Sed tio estis nur vortoj. Husák ankoraŭ bezonis lin por ŝirmi sian duran reĝimon. Kiam li havos ĉion firme en la manoj, li interŝanĝos lin ankaŭ en Burgo. Svoboda estos jam duanfojon en la vivo misuzita kaj senfunkciigita.
Ĉefa enhavo de laboro de Svoboda fariĝis memuaroj. Li laboris en ili jam de la duono de la sesdekaj jaroj. Nun li kreis grupon de kunlaborantoj-historiistoj, kiuj enmetis liajn rememorojn en historian kuntekston.
La unua parto de la memuaroj havis grandan sukceson. La tuta preskvanto estis forvendita, la libro estis tradukita en vicon da lingvoj kaj eldonita eĉ en eksterlando. Hejme jam estis eldonita la dua parto kaj oni preparis alpreson de la unua. Sed poste la situacio principe ŝanĝiĝis.
Politburoo postulis kelkajn antaŭajn marksistaj historiistoj pri scienca opinio. La fino estis klara: la libro disiĝas kun oficialaj opinioj. Da eraroj estas la tuta vico – de idealigo de Masaryk kaj Beneš ĝis nepermesataj citaĵoj el Čapek. Husák ordonis al la kunlaborantoj de Svoboda, por ke ili donu al li ĉiujn notojn al la libro. Tuj konfiskis ilin la sekreta polico. Kiam Svoboda eksciis pri tio, li ruĝiĝis pro kolero kaj pro humiligo. Li iris por plendi al Husák, sed tiu elturniĝis, ke temis pri kolektiva decido de la centra komitato. En januaro de 1972 la tuta preskvanto estis diserigita. La politburoo, kies ano Svoboda estis, akceptis aldone decidon, ke venontfoje plu neniu el la plej supera gvidantaro povas verki kaj eldoni siajn memuarojn sen kolektiva aprobo. Prezidento eĉ neniu alia.
Venĝo de la prezidento
Jam longe li havis sanproblemojn. Li suferis pro arteriosklerozo, ĉesis servi lia memoro. El tiu tempo ankaŭ devenas kurioza okazintaĵo pri lia ĉeesto en kunsido de la centra komitato. Kiam li foje venis kaj salutis sin kun la ceteraj, li demandis, kiam venos Aleksĉjo. Do Dubček.
En la jaro 1973 li estis ja elektita denove kiel prezidento, sed tuj poste venis principa ŝanĝo. Encefalito por daŭre katenis lin al lito. Li neniam tute rekonsciiĝis, li devis por daŭre resti en zorgo de kuracistoj kaj de familio. Ekde tiu tempo li ne povis aktive labori, li povis plenumi neniajn oficialaĵoj, kiuj apartenas al la prezidenta funkcio. Li volis rezigni, sed lia peto ne estis plenumita. Kaŭzo estis nedecidemo de Husák; li ne sciis, kiun elekti al la posteno de Svoboda. Momenton daŭris antaŭ ol li solvis la problemon. Li mem fariĝos prezidento.
Tial li rekomendis al la prezidento, por ke li abdiku. Sed ĉifoje Svoboda decidiĝis, ke li ne rezignos. Kaj malgraŭe, ke li estis ekde la jaro 1974 pro sia kormalsano katenita al lito. Tio estis lia lasta rezisto, venĝo. Sed decidiĝis ankaŭ Husák. Ne volante atendi, kiam Svoboda estos mortinta, li decidiĝis ŝanĝi la konstitucion. Li volis la prezidentan funkcion por si, tial li transskribis la konstitucion tiel, por ke dum longdaŭra nekapablo de prezidento povu esti elektita prezidento nova. Tuj post ties akcepto li revokis Svobodon kaj li mem transloĝiĝis en Pragan burgon.
Oni skribis la jaron 1975, Svoboda estis la 80-jara. Ili transveturigis lin en lian vilaon en Břevnov, kie li plu vivis en zorgado de sia edzino. Ankoraŭ longajn kvin jarojn. Li mortis nur en septembro de 1979, lia fidela edzino Irena somere de la sekvanta jaro. Ambaŭ estas enterigitaj en komuna tombo en tombejo en Kroměříž.
Sebastiano Kaboto
Sebastiano KABOTO (naskiĝis en 1472 en Venecio; mortis en 1557 en Londono) estis venecia malkovranto servante unue Hispanion, poste Brition.
Vivo
Sebastian vojaĝis kun sia patro Giovanni Caboto laŭ la marbordo de Nord-Ameriko, kaj ili verŝajne kune malkovris Labradoron kaj Sankt-Johanon. Post la morto de sia patro en 1498 li ankoraŭ vojaĝis en 1503.
En 1512 li dungiĝis en Hispanio, en 1516 en Britio. En 1517 li gvidis trupon al Labradoro, kie li pro malkuraĝo de Thomas Pert estis devigata reiri. Li denove dungiĝis en Hispanio kaj devis gvidi trupon al Molukoj, sed alvenis nur ĝis La Plata, kie li fondis la unuan hispanan setlejon en la teritorio de la nuna Argentino nome Sancti Spiritu; tial post reiro li estis ekzilita al Oran, Alĝerio dum du jaroj.
En 1544 li verkis faman mapon. En 1547 li fuĝis el Hispanio al Anglio kaj iĝis tie estro de la maraferoj sub la angla reĝo Eduardo la 6-a. En tiu posteno li zorgis en 1555 pri la malfermo de la komercvojo inter Anglio kaj Rusio, sendinte ekspedicion de la kompanio de komercaventuristoj, kiu alvenis fine al la haveno de Arĥangelsko.
Kukoledoj
Birda klaso > Kukoloformaj > kukoledoj La kukoloj estas familio de birdoj, nome Cuculidae en latinlingva scienca nomo kaj Kukoledoj en Esperanto, de la preskaŭ Paseroformaj birdoj.
Estas konataj genroj kaj specioj (vidu pli ampleksan taksonomion sube) la jenaj:
Taksonomio
La ordo Cuculiformes aŭ Kukoloformaj, krom la kukoloj, inkludas ankaŭ la familio de turakoj, Musofagedoj aŭ Musophagidae, foje traktita kiel separata ordo, Musophagiformes aŭ Musofagoformaj. Kelkaj zoologoj inkludis ankaŭ la unikan hoacino en la Kukoloformaj, sed ties taksonomio restas polemika.
La familio de kukoloj, krom la menciitaj specioj, inkludas ankaŭ la vojkurulojn, koelojn, malkohaojn, malagaskukolojn, centropojn kaj aniojn. La centropoj kaj anioj estas foje separataj kiel diferencaj familioj, nome la Centropodedoj kaj la Krotofagedoj respektive.
Morfologio
Kukoloj estas birdoj de varia grando kun sveltaj korpoj, longaj vostoj kaj fortaj kruroj. La piedoj estas zigodaktiloj (la du internaj fingroj estas direktitaj antaŭen kaj la du eksteraj malantauen). Plej parto de la kukoloj loĝas en arbaroj, sed kelkaj preferas pli malferman kamparon. Plej manĝas insektojn, kiel harecaj raŭpoj, kiuj estas evititaj de multaj birdoj, sed por ili estas specialaĵo. La kukoloj varias laŭ grando el la Malgranda bronzokukolo, de 17 g kaj 15 cm al la Kanalbeka kukolo, de 630 g kaj 63 cm.
La genroj de kukoloj diferenciĝas laŭ la nombro de unuaj flugilplumoj jene:
Reproduktado
Ĉirkaŭ 56 specioj de la Malnova Mondo kaj 3 de la Nova Mondo estas nestoparazitoj, ĉar la ino demetas siajn ovojn en la nestoj de aliaj birdoj. La plej konata ekzemplo estas la eŭropa Komuna kukolo. La ovoj de la kukolo malfermiĝas antaŭ tiuj de la gastiganto kaj la kukolidoj kreskiĝas pli rapide; en plej parto de la kazoj la kukolido elnestigas la ovojn aŭ la idojn de la gastiganto. Tiu ido ne havis tempon por lerni tiun kutimon, ĝi devas esti instinkto trapaŝita genetike. La falsa patrino manĝigas la kukolidon kvazaŭ ĝi estus sia propra ido, dum la malferma buŝo de la kukolido utilas kiel signa stimulo por ke la gastiganto manĝigu ĝin.
Tamen, la plej parto de la specioj de kukoloj, inkludante malkohaojn, malgaskukolojn, centropojn, kaj vojkurulojn kaj plej parton de aliaj amerikaj kukoloj, konstruas siajn proprajn nestojn. Plej parto de tiuj specioj nestumas en arboj aŭ arbustejoj, sed la centropoj demetas siajn ovojn en surgrundaj nestoj aŭ en malaltaj arbustoj. Tamen en kelkaj okazoj la neparazitaj kukoloj parazitas aliajn speciojn, la gepatroj helpas manĝi la idon.
Plej parto de la kukoloj kiuj konstruas neston estas monogamaj, sed la anioj kaj la Gvira kukolo demetas siajn ovojn en komunaj nestoj. Ties kutimaro ne estas entute kooperativa; ino povas elnestigi la ovojn de alia dum la demeto de siaj ovoj.
Dieto
Plej parto de la kukoloj estas insektomanĝulaj; kaj precize estas specialigitaj je manĝo de raŭpoj, inkludante venenajn harecajn tipojn evititajn de aliaj birdoj. Ili manĝas ankaŭ ampleksan gamon de aliaj insektoj kaj animaloj. La lacertokukoloj de Karibio, pro relativa malesto de rabobirdoj, specialiĝis en manĝo de lacertoj. Pli grandaj, grundotipoj kiel la centropoj kaj vojkuruloj manĝas ankaŭ serpentojn, lacertojn, etajn ronĝulojn kaj aliajn birdojn, kiujn ili frapegas per siaj fortaj bekoj.
Multaj koeloj, malagaskukoloj kaj la Kanalbeka kukolo manĝas ĉefe frukton, sed ili ne estas ekskluzive fruktovoroj. La parazitaj koeloj kaj la Kanalbeka kukolo precize manĝas ĉefe frukton kiam ili estas manĝigataj de fruktovoraj gastigantoj, kiel la Figobirdo aŭ la Grakulino. Aliaj specioj eventuale manĝas ankaŭ frukton.
Voĉo
Kukoloj estas ofte ege sekretemaj kaj en multaj kazoj plej konataj laŭ ties ampleksa aro de alvokoj. La voĉo estas kutime relative simpla, kvazaŭ fajfoj, flutoj aŭ singultoj. La familio de kukoloj prenas la popolajn kaj sciencan nomojn de la voĉo de la Komuna kukolo, kio estas popola ankaŭ pro la kukolhorloĝoj. Kelkaj el la nomoj de aliaj specioj kaj genroj devenas ankaŭ de ties voĉoj, ekzemple la koeloj de Azio kaj Aŭstralazio. En plej parto de la kukoloj la voĉo estas diferencilo por precizaj specioj, kaj estas utilaj por ties specifa identigo. Multaj similaj specioj identiĝis surbaze de ties voĉoj.
Kvankam kukoloj estas dumtagaj, multaj specioj alvokas dumnokte.
Genroj kaj specioj
Listo de subfamilioj, genroj kaj specioj:
Sándor Újfalusy
ÚJFALUSY Sándor [pr. ujfaluŝi], pli aĝa, estis hungara aktoro, teatrestro, tradukisto naskiĝinta en ? en 1798 kaj mortinta en Nagyvárad la 3-an de marto 1845.
Kariero
Újfalusy debutis en 1814 en ensemblo de István Balog, en 1815 li aperis en trupo ludinta en Rondella. Poste li aliĝis al Dávid Kilényi. En 1820 li forfuĝigis el Kolozsvár la aktorinon Borbála Sáska kaj edziĝis al ŝi. En 1820 li estris trupojn, en 1825 lia trupo rolis en landkundevo de Pozono. En jaroj 1828–1831 li ludis en Hungara Teatro en Kassa, poste denove iĝis vagantaktoro kaj teatrestro. En 1843 ŝi retiriĝis kaj kune kune Károly Balla redaktis la informilon Debreczen–Nagyváradi Értesítő. Laŭ la dokumentoj li tradukis tri teatraĵojn el germana lingvo.
Gubernio Kagoŝimo
La gubernio Kagoŝimo  (鹿児島県 [kagoŝima -ken] ; Hepburn:Kagoshima- ;Kunrei: Kagosima-) estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la urbo Kagoŝimo. Krom la precipa parto de la gubernia teritorio sur la insulego Kjuŝuo, al la teritorio ankaŭ apartenas la pli suda Osumi-insularo kaj la ankoraŭ pli suda Amami-insularo kun ĉefa insulo Amami-Oŝima.
Anĉo
Anĉo laŭ PIV estas maldika elasta langeto, plejofte el kano, kies vibrado produktas sonorojn ĉe kelkaj blovinstrumentoj. Iuj el tiuj instrumentoj havas "anĉon liberan", aliaj "anĉon batantan" (do vibrantan kontraŭ aerfendo).
Inter la muzikiloj uzantaj anĉon estas klarneto, saksofono, fagoto kaj hobojo.
Alekturoj
Alekturoj aŭ Arbaraj nestamasuloj estas grupo de birdoj en 3 genroj en la famiio de Megapodedoj, el kiuj la tipa estas la genro Alectura kiu nomigas la grupon.
La taksonoj
La genroj kaj specioj estas la jenaj:
La familio
Ĉiuj specioj de la familio de nestamasuloj kovas kaj kovis la ovojn ne per rekta sidado sur ili, sed per enterigo en amasnestoj el sablo, mortintaj folioj kaj alitipa rubo, el kio devenas la komuna nomo de la familio. La latina scienca nomo kaj de la genro kaj de la familio devenas el kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive granda kaj piedo, alude al ties grandaj, fortikaj kruroj kaj piedoj necesaj por rasti enormajn kvantojn de tero kaj vegetala materialo, kies putriĝo poste varmigos la ovojn.
NGC 4863
NGC 4863 (aliaj indikoj — MCG -2-33-81, PGC 44650) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(15962) 1998 CM2
(15962) 1998 CM2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Shun Morishita
Shun Morishita (森下 俊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Kyoto Sanga FC, Kawasaki Frontale kaj Yokohama FC.
Mathon GR
Mathon (en la romanĉa lingvo Maton) estas komunumo de la komunumaro Schams kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 51 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Mathon situas sur la sudorienta deklivo de la monto Piz Beverin, sur kies kulmino sur alteco de 2997 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. Krom la vilaĝo Mathon sur alteco de 1527 m s.m. al la komunumo apartenas ankaŭ la setloj Acla sur alteco de 1768 s.m. kaj Tgoms sur alteco de 1932 s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mathon limas en nordoriento al Lohn, en oriente al Donat, en sudo al Casti-Wergenstein, en okcidento al Safien, kaj en nordokcidento al Tschappina.
Trafiko
Mathon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la komunumo kondukas flanka vojo de Zillis-Reischen tra Lohn kaj alia de Casti-Wergenstein. Per du poŝtaŭtolinioj unu tra Lohn kaj Zillis al Andeer kaj la alia al Casti-Wergenstein, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Lingvoj
Ankoraŭ ĝis en la 1980-aj jaroj proksimume 90% de la loĝantaro parolis la romanĉan lingvon. Ek de tiam pro formigro de romanĉlingvanoj unuflanke kaj almigro de germanlingvanoj aliflanke la elcentaĵo de germanlingvanoj akiris intertempe jam preskaŭ la duonan de la loĝantaro.
Paul Tillich
Paul Johannes TILLICH (naskiĝis la 20-an de aŭgusto, 1886, mortis la 22-an de oktobro, 1965) estis German-Usona teologo kaj Kristana ekzistencialista filozofo. Li estis unu el la plej influaj Protestantaj teologoj de la 20-a jarcento.
Biografio
Tillich naskiĝis en Starzeddel (en nuntempa Pollando) kaj studis ĉe pluraj Germanaj universitatoj - tiuj de Berlino, Tübingen, Halle, kaj Breslau - antaŭ ol obteni diplomon. Poste, en 1912, li iĝis pastron de la Luterana eklezio, kaj baldaŭ komencis karieron kiel profesoro. Krom iu tempo kiel kapelano en la Germana armeo dum la Unua mondmilito, li instruis ĉe pluraj universitatoj en Germanio dum la sekvaj du jardekoj. Li instruis pri teologio ĉe la universitatoj de Berlino, Marburg, Dresdeno, kaj Lepsiko, kaj pri filozofio ĉe Frankfurto. Sed pro lia opozicio kontraŭ la Nazioj li maldungiĝis en 1933. Pro tio, li akceptis inviton de Reinhold Niebuhr instrui ĉe la Unuiĝo Teologia Seminario en Novjorko, Usono. Li migris tien poste dum tiu jaro, kaj iĝis Usona civitano en 1940.
Tillich gajnis sian reputacion ĉe la Unuiĝo Teologia Seminario, eldonanta serion de libroj kiu priskribas sintezon de Protestanta Kristana teologio kaj ekzistencialista filozofio, ankaŭ uzante reserĉon pri psikologio. Inter 1952 kaj 1954, Tillich donis la "Gifford prelegojn" ĉe la Universitato de Aberdeen, kiuj iĝis la tri-voluman Sistema Teologio. Libro eldonita en 1952, La Kuraĝo Esti, estis populara eĉ ekster filozofiaj kaj religiaj rondoj. Ĉi tiuj verkoj rezultigis prestiĝan asignon ĉe Universitato Harvard en 1954, kie li skribis Dinamoko de Fido (1957). Li ankaŭ faris gravajn kontribuojn al moderna penso pri la ideo de "justa milito." En 1962, li moviĝis al la Universitato de Ĉikago, kie li laboris ĝis lia morto en 1965. Liaj cindroj entombiĝis en la Paul Tillich Parko en New Harmony, Indianao.
Teologio
La teologio de Tillich estas tre sistema. Li provis akordigi kultoron kaj fidon por ke "fido ne devas esti malakceptebla al nuntempa kulturo kaj nuntempa kulturo ne devas esti malakceptebla al fido." Sekve, lia teologio estas apologetika, provante fari teologiajn respondojn kiuj estas aplikeblaj al ordinara vivo. Ĉi-fakto kontribuis al lia populareco pro liaj verkoj estas komprenebla por laikaj legantoj.
Tillich komprenis revelacion kiel la fonto de religio. Li provis akordigi revelacion kaj racion per diri ke revelacio neniam kontraŭas rezonon (akorde kun Tomaso de Akvino kiu diris ke fido estas elstare racia), sed ambaŭ aspektoj de la homa sperto estas komplementaj.
Metafizike, Tillich estas forte ekzistencialista, fokusante al la naturo de estado. Nenieco estas grava temo en ekzistencialista filozofio, kaj Tillich uzis ĉi tiun koncepton por reaserti estadon mem. Li rezonis ke anksieco de ne-estado (ekzistencialista angoro) estas neeskapebla en la sperto de estado. Homoj timas siajn ne-estadon, siajn mortojn. Sekvante la ideojn de Søren Kierkegaard kaj Sigmund Freud, Tillich diras ke dum niaj plej introspektaj momentoj ni alfrontas la teruron de nia propra nenieco. Ni vidas nian mortontecon, ke ni estas limigitaj estaĵoj. Tillich konkludas ke radikale limigitaj estaĵoj ne povas esti daŭrigata aŭ kaŭzata de alia limigita estaĵo. Tio, kio povas daŭrigi estaĵojn estas estado mem, aŭ la "grundo de estado." Ĉi tiu estas Dio. "Dio ne ekzistas Li estas estado mem, preter esenco kaj ekzistado.  Do, argumenti ke Dio ekzistas, estas fornegi lin." Por Tillich, ni ne povas pensi pri Dio kiel iu estaĵo kiu ekzistas en tempo kaj spaco, aŭ kiu havas iun ajn specifan kvaliton, ĉar tio limas lin.
Eiken
Eiken estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1999 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Eiken estas longa stratovilaĝo ĉe la bordo de la rivero Sissle, kiu alfluas en Sisseln al Rejno. En nordo la valo de Sissle malfermiĝas al la vasta Leŭso-ebenaĵo de Rejno, dum en sudo ĝi estas flankigita de montoj de la Tavola Ĵuraso.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,07 km², de kiuj 2,16 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,63 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 472 m s.m. sur la altebenaĵo de la monto Schupfarterberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 300 m s.m. borde de la rivero Sissle ĉe la norda komunumlimo.
Trafiko
Tra la komunumo pasas norde de la vilaĝo la kantona ĉefvojo n-ro 7 de Bazelo al Vinterturo kaj tra la vilaĝo mem la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Bazelo al Zuriko. La komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A3, kiu pasas tra ĝia teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Eiken datiĝas el la jaro 1160 kiel Eitchon.
En mezepoko la Grafoj de Homberg-Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Eiken. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj, kiuj pluregis tie ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Eiken estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Mouton (Charente)
Mouton estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
(89137) 2001 UD17
(89137) 2001 UD17 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,175102 astronomia unuo, tie estas 26,195 milionoj da km.
Camara Ibrahima Rene
Camara Ibrahima Rene (n. ) estas senegala futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Gizella Uti
UTI Gizella [pr. uti] estis hungara aktorino naskiĝinta en Temesvár la 20-an de januaro 1884 kaj mortinta en Szeged la 15-an de marto 1937.
Kariero
Gizella Uti debutis en 1900 en Buda, en la trupo de Lajos Makó. Ŝi ludis en provincaj grandaj urboj. Ekde 1917 ĝis 1936, escepte unu sezonon (1933–34), ŝi ludis en Szeged.
Max Wagner
Max Moritz Paul WAGNER (naskiĝinta la en Gotha, mortinta la  en Berlino) estis germana komponisto.
Infanaĝo kaj unuaj jaroj (1865–1883)
Max Wagner, estante filo de ŝparkasulo kaj librotenisto, frekventis la faman Gimnazion Ernestinum en sia naskiĝurbo. Post morto patra en novembro 1874 Max transloĝiĝis kun la patrino al Erfurto. Post morto de la patrino en oktobro 1880 Wagner restis en Erfurto. Lia registrita okupiĝo estis studento pri muziko. En la 23.7.1883 li ekloĝis en Berlino.
La tempo en Berlino (1883–1944)
Max Wagner studis komponadon kaj pianludadon ĉe Franz kaj Philipp Scharwenka en Berlino. En julio 1892 li feriumis en Friedrichroda. La ruino de Kastelo Schauenburg estante proksime de la loĝejo feria ĉe Kalter Markt, inspiris la artiston je muzikaĵo. Lia simfonia poemo Von der Schauenburg (op. 18) havis la premieron en 1894 en Berlino. En la 24.1.1902 li edzinigis la kantistinon Anna Luise Johanna Gronwald (*1877). La paro havis tri infanojn.
Inter 1894 kaj 1896 Wagner eldonis la fakgazeton "Moderne Tonkunst – Monatsschrift für die Musikwelt" en la eldonejo berlina B. Scheithauer.
Ballao
Ballao - jen itale, sarde Ballau - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Armungia, Escalaplano (NU), Goni, Perdasdefogu (NU), San Nicolò Gerrei, Silius kaj Villaputzu.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Persenbeug-Gottsdorf
Persenbeug-Gottsdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono) - je tri flankojn la komunumo ĉirkaŭiĝas per la rivero Danubo, nur orde ĝi limas al la najbara Hofamt Priel. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
1923 Oziriso
1923 Oziriso estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld ekzamenis tiujn.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la antikva egiptia dio Oziriso.
Oni ne konfuzu ĝin kun la ekstersunsistema planedo HD 209458 b, provizore kromnomata "Oziriso".
Rohrbach (Palatinato)
Rohrbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, administra ligo de kvar najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Herxheim, kiu kovras la sudorientan parton de la distrikto.
Mario Abdo Benítez
Mario ABDO Benítez (Asunciono, 10-an de novembro 1971) estas politikisto kaj entreprenisto paragvaja. Li estis prezidanto de Paragvajo ekde la 15-an de aŭgusto 2018 ĝis la 15-an de aŭgusto 2023. Li estas membro de la Kolorada Partio, li estis elektita prezidanto en la ĝeneralaj elektoj de 2018, kaj antaŭe li estis senatano en la Kongreso de Paragvajo, kie li estis ankaŭ kiel prezidanto de la Senato inter 2015 kaj 2016.