cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Pedro Garza García
Interesaj Turismaĵoj
Centro Cultural Alfa, kun areo de 3000 kvadratmetroj (4 etaĝoj), en kiu troviĝas daŭraj ekspozicioj de sciencoj, teknologio kaj arto. Ekstere ekzistas bird-ejo kaj antropologia areo. Krome ekzistas teatrejo kun hemisfera ekrano de 40 metroj da diametro. Per la speciala sistemo la spektantoj sentas sin sur la scenejo.
Tre ŝatata ripozejo, ankaŭ por la homoj el Monterrey estas la ekologia parko Chipinque.
Historio de Albanio
Historio de Albanio komenciĝas jam en la tempoj de ties antikveco, miloj da jaroj antaŭ Kristo.
Komenco
Iliroj, kiuj estas konsiderataj kiel fondintoj de hodiaŭa Albanio, konkeris ĝin iam ĉirkaŭ la jaro 2000 a. K. Tio estas la unua dokumentita loĝigo. La tiama tribo havis la nomon Albanoi, do ĝi donis sian nomon al la lando.
Grekoj
Komence de la 7-a jarcento a.K, grekaj kolonio estis establitaj en la ilira marbordo. La plej gavaj estis Apolonio, Avlona (nuna Vlorë), Epidamnos (nuna Durrës), kaj Lissus (nuna Lezhë). La remalkovrita urbo Buthrotum (greke Βουθρωτόν, Vouthrotón) (nune Butrint), monda heredaĵo de Unesko, probable estis malpli grava ĉar ĝi estis uzata de Julio Cezaro kiel provizdeponejo por siaj trupoj dum la militkampanjoj de la 1-a jarcento a.K. En tiu tempo ĝi estis konsiderita negrava, pro la apudaj pli brilaj Apolonio kaj Epidamnos.
Iliroj
La teritorio de Albanio en la antikveco estis ĉefe loĝata de iliraj triboj, who, like other ancient people, were subdivided into tribes and clans. La regiono ankaŭ estis loĝata de brigoj, friĝa popolo, kaj la kaonoj, antikva greka popolo.
La iliroj (greke Ἰλλυριοί, latine Illyrii aŭ Illyri) estis aro el triboj kiuj loĝis en Okcidenta Balkanio dum la grek-romia antikvo.
La teritorio de tiuj triboj kovris regionon konata kiel Ilirio fare de helena kaj romia aŭtoroj, koincidante kun la areo inter la Adriatiko okcidente, rivero Drava norde, Morava oriente kaj la elfluejo de rivero Vjosë sude. La unua rakonto pri la iliroj venas de Periplus antikva greklingva teksto de la duono de la 4-a jarcento a.K.
La iliraj triboj kiuj loĝis en la regiono de la nuna Albanio estis la taŭlantioj en centra Albanio la partinoj, abrioj kaj kavioj en la nordo, la enkeleioj en la oriento, la billionoj en la sudo kaj multaj aliaj. En la plej okcidenta parto de Albanio kune kun la iliraj triboj loĝis la brigoj, friĝa popolo, kaj en la sudo loĝis la greka tribo kaonioj.
En la 4-a jarcento a.K, la ilira reĝo Bardilis arigis multajn ilirajn tribojn kaj engaĝiĝis en konflikto kun Makedonio en la sudoriento, sed estis venkita. Bardyllis estis sukcedita de Grabos, poste de Bardilis la 2-a, kaj poste de Klejto la iliro, kiu estis venkita de Aleksandro la Granda. En 229 a.K, la reĝino Teŭta de Ardiaei konfrontiĝis kontraŭ la romaianoj kaj ekigis la Ilirajn Militojn, kies rezulto okazigis la finon al la sendependeco de Ilirio en la jaro 168 a.K, kiam la reĝo Gentius estis venkita de la romia armeo.
Romia epoko
La teritorioj konsistantaj la nuna albanion estis aldonitaj al la Romia Imperio kiel parto de la provinco Iliriko. Poste la provinco Iliriko estis dividita en la provincoj Dalmatio kaj Panonio.
La Romia provinco de Illyricum aŭ Illyris Romana aŭ Illyris Barbara aŭ Illyria Barbara anstataŭis la plejmulton de Ilirio. It stretched from the Drilon River in modern Albania to Istria (Croatia) in the west and to the Sava River (Bosnia and Herzegovina) in the north. Salona (near modern Split in Croatia) functioned as its capital. The regions which it included changed through the centuries though a great part of ancient Illyria remained part of Illyricum. South Illyria became Epirus Nova, part of the Roman province of Macedonia. In 357 AD the region was part of the Praetorian prefecture of Illyricum one of four large praetorian prefectures into which the Late Roman Empire was divided. By 395 AD dioceses in which the region was divided were the Diocese of Dacia (as Pravealitana), and the Diocese of Macedonia (as Epirus Nova). Most of the region of modern Albania corresponds to the Epirus Nova.
Kristaniĝo
Christianity came to Epirus nova, then part of the Roman province of Macedonia. Since the 1st and 2nd century AD, Christianity had become the established religion in Byzantium, supplanting pagan polytheism and eclipsing for the most part the humanistic world outlook and institutions inherited from the Greek and Roman civilizations.
When the Roman Empire was divided into eastern and western halves in AD 395, Illyria east of the Drinus River (Drina between Bosnia and Serbia), including the lands that now form Albania, were administered by the Eastern Empire but were ecclesiastically dependent on Rome. But, though the country was in the fold of Byzantium, Christians in the region remained under the jurisdiction of the Roman pope until 732. In that year the iconoclast Byzantine emperor Leo III, angered by archbishops of the region because they had supported Rome in the Iconoclastic Controversy, detached the church of the province from the Roman pope and placed it under the patriarch of Constantinople. When the Christian church split in 1054 between the East and Rome, the region of southern Albania retained its ties to Constantinople while the north reverted to the jurisdiction of Rome. This split in marked the first significant religious fragmentation of the country.
After the formation of the Slav principality of Dioclia (modern Montenegro), the metropolitan see of Bar was created in 1089, and dioceses in northern Albania (Shkodër, Ulcinj) became its suffragans. Starting in 1019, Albanian dioceses of the Byzantine rite were suffragans of the independent Archdiocese of Ohrid until Dyrrachion and Nicopolis, were re-established as metropolitan sees. Thereafter, only the dioceses in inner Albania (Elbasan, Krujë) remained attached to Ohrid. In the 13th century during the Venetian occupation, the Latin Archdiocese of Durrës was founded.
Mezepoko
Sed bizancan influon komencis endanĝerigi Bulgario kaj pli poste pluaj ŝtatoj, ĉefe de nordo Raŝko, Zeto kaj Venecia respubliko. Kelkfoje sur la teritorion de nuntempa Albanio invadis ankaŭ barbaroj.
José Luis Sampedro
José Luis SAMPEDRO SÁEZ (naskiĝis en Barcelono, mortis  en Madrido) estis kataluna kaj hispana verkisto en la hispana kaj ekonomikisto.
Li naskiĝis kiel filo de kuba patro kaj alĝeria patrino, baldaŭ post lia naskiĝo la familio translokiĝis al Tanĝero, kie ili vivis ĝis li 13-jariĝis. Post studado de politiko kaj ekonomiko - perturbita de la Hispana Enlanda Milito - li iĝis profesoro de la Madrida universitato en Alcalá de Henares. Li disvolvis elstaran karieron en tiu fako ĝis la 70-aj jaroj.
Li verkis romanojn kaj teatraĵojn kaj estas unu el la plej gravaj kaj sukcesaj aŭtoroj de nuntempa Hispanio. Lia libro La sonrisa etrusca (La etruska rideto) rapide atingis la unuan rangon en la hispana furorlisto 1985. Dum la 1980-aj jaroj li konis literaturan gloron, sed tiam li estis jam pli ol sesdekjaraĝa, tamen ege populara kaj akceptata kiel afabla kaj interesa homo de la simpatio de la publiko.
Depost 1990 Sampedro estas membro de Real Academia Española.
En Esperanto
En 2012 la Madrida Universitato eldonis libron omaĝe al Sampedro, kun du poemoj kaj unu prozaĵo tradukitaj al kvardek lingvoj, inter kiuj Esperanto. La poemojn. "Lerno-kanto" kaj "Kredo" tradukis Miguel Fernández, kaj la prozaĵon, "Navigado inter libroj", tradukis Antonio Valén.
Historio de Albanio
Mezepoko
Osmanidoj fine regis en Albanio dum pluaj centoj da jaroj; ili forpuŝis la kristanismon en montarojn kaj enpraktikigis islamon kaj ankaŭ propran kulturon. Dum en la 19-a jarcento okazis en la ĉirkaŭa Eŭropo evoluo, Albanio fariĝis malprogresiĝinta lando kun alta kvociento de analfabeteco (preskaŭ ĉiuj virinoj estis nekleraj) kaj preskaŭ kun nenia industrio.
Kontraŭ la osmanida superregado eksplodis diversaj ribeloj; inter la jaroj 1756 kaj 1831 akiris en nordo de la lando potenco familio de Buŝatlioj, inter la jaroj 1787 kaj 1822 poste Ali paŝao Tepelena priregis la sudon de la lando. Ekde duono de la 19-a jarcento ekzistis jam albana nacia movado, en interŝanĝo de la 70-aj jaroj kaj la 80-aj jaroj de la sama jarcento agadis ankaŭ Ligo de Prizren, unu el naciaj organizaĵoj, kiu postulis ĉe sultano aŭtonomion de la lando.
Sendependeco kaj la unua mondmilito
Albanio proklamis la 28-an de novembro 1912 sendependecon kaj ĝi fariĝis respubliko. Postulo por krei aŭtonomian ŝtaton, kiun prezentis reprezentantoj de la lando al la osmanidaregistaro, ties ministroj akceptis. La 17-an de decembro 1912 poste eŭropaj potencoj agnoskis al la lando aŭtonomian statuson sub suvereneco de osmanida sultano. En Londono estis ankaŭ la 29-an de julio 1913 subskribita packontrakto, kiu jam destinis Albanion definitive kiel sendependan ŝtaton.
Sed nelonge post tiu ĉi liberigo eksplodis la unua mondmilito kaj eĉ Albanio fariĝis unu el batalejoj de tiu ĉi konflikto. Mallongtempe post ties finigo okazis signifa ŝanĝo; ĉefurbo de la respubliko estis transŝovita el Duraso (albane Durrës) ĝis Tirano, tiam dudekmila urbo.
Intermilita periodo
En la jaro 1924 eksplodis en la urbo revolucio, sed kiu ekkreis monarkion; inter la jaroj 1924 kaj 1939 regis reĝo Zog la 1-a. Por surtronigi lin helpis jugoslavaj fortoj.
Sed Zog mallongtempe post tio, kiam li komencis regi, turniĝis al Beogrado per la dorso kaj li komencis kunlabori kun Mussolini (Tirana-pakto). Tiun ĉi aliancon (apartenis en ĝin ankaŭ Hungario, Rumanio kaj Bulgario), kiu estis celita ĝuste kontraŭ Jugoslavio, fine malhelpis influo de eŭropaj potencoj.
Ekde la jaro 1928 Zog la 1-a proklamis la landon reĝlando, kies li fariĝis reĝo.
La dua mondmilito
En la jaro 1939 Albanion okupis faŝisma Italio komune kun Germanio, kiuj ĉi tie restadis ĝis la jaro 1944. Dum kunĉeesto de albana komunista partio formiĝis kontraŭfaŝisma partizana movado, kiu liberigis en la jaro 1944 la landon. Frunte staris Enver Hoĝa, tiu akiris inter homoj grandegan ŝatateco kaj li fariĝis granda aŭtoritatulo. Tuj kiam finis la bataloj, Albana partio de laboro (albane PPSH) akiris potencon kaj komencis fari komunismajn reformojn.
Ĵusaj esploroj montris, ke en Albanio, male al aliaj landoj de Eŭropo, pro heredo de otomana toleremo al judoj, eĉ estante la lando okupaciita unue de Italio, kaj poste de Germanio apenaŭ okazis Holokaŭsto dum la Dua Mondmilito. La lokaj judoj ne estis subpremitaj kaj eksterlandaj judoj trovis rifuĝon en Albanio, pro kio Albanio estis unu el malmultaj landoj de Eŭropo en kiu la juda komunumo kreskis en tiu epoko. Poste, en la komunisma epoko tiu komunumo suferis la saman persekutadon kiel aliaj religiaj komunumoj kaj post la falo de tiu reĝimo la komunumo elmigris bloke al Israelo.
Popolrespubliko
Jam ekde fino de la jaro 1944 komunistoj povis reguli internacian komercon kaj fabrikadon en la lando - tiuj ĉi ŝanĝoj aranĝis intertempa registaro, kiu regis en la lando ĝis baloto en decembro de la sekvinta jaro. Sed nur kandidatlisto de Demokrata fronto (kreis ĝin en la fakto anoj de komunisma rezistmovado) estis allasita al la baloto, ceteraj partioj ne povis kandidati. La balotrezultoj fine finis per 92% venko de komunistoj.
Ĉina tetrao
Temas pri specio de loĝantaj birdoj kiuj loĝas en montarbaroj de koniferoj aŭ miksitaj de centra Ĉinio.
Historio de Albanio
Popolrespubliko
Tiuj tuj nuligis monarkion kaj proklamis popolan respublikon. Printempe de la sama jaro estiĝis nova registaro, kies prezidanto fariĝis Enver Hoĝa, kiu havis ankaŭ funkciojn de kelkaj ministroj (eksterlando, defendo).
Ĉina tetrao
Tiu birdo ricevis nomon laŭ rusa esploristo kaj naturalisto, Nikolai Alekseeviĉ Severtzov.
Aspekto
Ĝi estas same granda kiel kolombo. Tiu birdo estas tre simila laŭ aspeko al la Bonazio krom malpli blanka strieco en kapo kaj kolo.
Historio de Albanio
Popolrespubliko
Inter la jaroj 1946 kaj 1947 okazis plu naciigo, forigitaj tiel estis italaj kaj germanaj bankoj, fabrikoj kaj uzinoj. La ŝtato komencis kontroli ĉiun internacian komercon. Ankaŭ estis akceptita nova leĝo pri parcela reformo - elproprietigita estis plimulto da grundo, kiu apartenis al privataj personoj (temis pri triono de la areo de la tuta lando), al kamparanoj estis donita grundo sole ĝis certa grandeco.
La 1-an de novembro 1946 estis aprobita konstitucio, estiĝinta laŭ Sovetunio kaj jugoslava modelo, en kiu la lando proklamis konstruadon de socialismo. Novaj reguligoj tiel certigis potencon al la reganta partio forigante eĉ krom fremdaj kapitalistoj ankaŭ et-mezklason, kiu proprumis multe da diversaj entreprenoj.
Albanio unue kunlaboris kun Sovetunio de Stalin kaj Jugoslavio. Estis fermitaj kelke da kontraktoj inter Tirano kaj Beogrado, danke al kiuj albanoj akiris jugoslavajn teknologiojn por siaj krudmaterialoj. Dum certa tempo oni ankaŭ konsideris kun enmembrigo de la lando rekte en Jugoslavion aŭ en ian balkanan federacion, kies parto estus ankaŭ Bulgario. Sed fine la gvidantaro en Tirano agnoskis jugoslavajn pagojn por eksporto kiel tre malaltaj, kaj ĝi finis sian kunlaboradon kun sia norda najbaro. Post la morto de Stalin kaj kondamno de lia kulto de personeco malvarmiĝis ankaŭ rilatoj kun Sovetunio; reprezentantoj de PPSH markis novan politikon de Ĥruŝĉov kiel trompigado de homamasoj kaj revanŝismo. Same simile en Sovetunio estis komencita kontraŭhoĝa kampanjo. Albana popolrespubliko tiel falis en izolecon.
Ĉina tetrao
Aspekto
La maskla birdo havas striecan kapon, nigrajn plumojn ĉe la naztruoj, biankan frunton kun nigraj plumpintoj, malhelbrunajn okcipiton kaj verton punktitajn per verdgrizaj makuletoj kaj brunajn orelplumojn. Ĝi havas ĉe la supra korpo brunajn plumojn kun nigraj makuloj transversaj. La plumpinto estas grizeta. La vosta plumaro estas nigrecbruna kun blankaj transversaj makuletoj kaj plumpintoj, la paro da centraj vostoplumoj estas kaŝtankolora kun 7-8 nigraj, brunblankaj transversaj makuletoj paralele vicigitaj, kaj ĝuste pro tio oni nomas ĝin Vostomakula tetro. La primaraj flugplumoj estas malhelbrunaj kun rando bruneta; ankaŭ la akcesoraj flugplumoj estas malhelbrunaj, sed kun larĝaj kaŝtankoloraj transversaj makuletoj kaj helbruna plumrando. La mentono kaj gorĝo estas nigraj, la brusto kaj ambaŭ flankoj de la korpo estas kaŝtankoloraj kun diversaj makuletoj, la abdomena plumaro estas ornamita per okulfrapaj nigraj kaj blankaj transversaj makuloj.
La femala birdo aspektas kiel la maskla, sed sen nigraj plumoj ĉe la naztruoj kaj nigraj mentono kaj gorĝo.
Historio de Albanio
Kunlaborado kun Ĉinio kaj ekonomia falo
La lando kaj ties ekonomio iom post iom reorientiĝis al nova partnereco kun Ĉinio. Je protesto kontraŭ okupacio de Ĉeĥoslovakio en aŭgusto de 1968 la lando poste eksaniĝis ankaŭ el Varsovia Pakto. Enkadre de Kultura revolucio, okazinta ĵus en Ĉinio, Albanio proklamis sin kiel la unua ateista lando en la mondo kaj malpermesis religion; kredantoj estis dure sankciataj per multjaraj punoj, moskeoj kaj preĝejoj estis malkonstruitaj. Kolektivigo en agrikulturo atingis eĉ tiujn plej forajn vilaĝojn.
La kunlaborado kun Ĉinio estis fine interrompita en duono de la 70-aj jaroj, kaj tio ĵetis la landon jam en absolutan izolacion. Ekonomia situacio abrupte malboniĝis, ekonomiko staris sur eksporto de krudmaterialoj, da kiuj havis la lando sufiĉe, kaj importon de ĉiu pli komplika tekniko. Dum ĉiu baza varo estis tre malmultekosta kaj alirebla, ĝuste tekniko fariĝis varo tre multekosta, por plimulto da loĝantoj tiuj ĉi kostoj prezentis eĉ kelke da monataj salajroj. Persona aŭtomobila transporto devis esti rilate al manko de brulmaterialoj malpermesita, kio fakte malaltigis ankaŭ pretendojn por la konstruado de landvoja infrastrukturo.
Ĉina tetrao
Kutimaro
La Ĉinaj avelkoloraj tetroj vivas en altaj montregionoj 3 200-3 800 m super la marnivelo, kie kreskas cipresoj, ruĝaj alnoj (Alnus japonica), betuloj kaj aliaj arboj, kaj ankaŭ hamamelido (Hamamelis mollis), graminacoj, legumenacoj kaj musko. Ili emas agi en aŭtuno 30-50-ope. La birdoj kutime loĝas inter rododendroj. Ili manĝas burĝonojn, junajn foliojn, radikojn kaj semojn de graminacoj kaj herboj.
Historio de Albanio
Kunlaborado kun Ĉinio kaj ekonomia falo
En la jaro 1976 estis proklamita nova konstitucio, en kiu la lando difinis sin kiel popole socialisma respubliko. Timante antaŭ armea interveno kaj el okcidento kaj el oriento, la reĝimo konstruis centmilojn da betonaj fuortoj, kiuj staras en la lando ĝis hodiaŭ.
Ĉina tetrao
Kutimaro
En junio la birdoj komencas pariĝon. Ili konstruas neston surtere; ĉe arboradiko, el musko kaj malmulte da plumoj. La gebirdoj kovas ĉiufoje 4-6 ovojn, kiuj estas flavaj kun iom da bruno kaj punktecaj per kaŝtankoloraj makuloj. La ovo pezas ĉ. 20 g. La kovadon plenumas la birdino kaj virbirdo.
La ĉina avelkolora tetro estas tre rara porapreza birdo.
Historio de Albanio
Transformado kaj vojo al kapitalismo
Post la morto de Enver Hoĝa en la jaro 1985 kreskis kun senĉese malboniĝanta situacio en la lando streĉo; opozicio, kiu krom postulo de demokratio de okcidenta tipo volis ankaŭ liberecon de religia konfesio, komencis esti senĉese pli forta. Loĝantoj ankaŭ esprimis malkontentecon eĉ kun internacia izolado de la lando.
Statika variablo
En komputila programo, statika variablo estas tia variablo, ke ĝia vivdaŭro estas la tuta rultempo de la programo. La memoro por la statikaj variabloj estas apartigata antaŭ la rultempo, traduktempe (kaj dum la ŝargado) — tial la epiteto statika (kontraste al variabloj kiu estiĝas kaj neniiĝas dum la rultempo).
Historio de Albanio
Transformado kaj vojo al kapitalismo
En la jaro 1990 okazis multaj kontraŭregistaraj manifestacioj, dum kiuj oni postulis fari supre menciitajn ŝanĝojn. La registaro fine estis alpremigita por fari multajn cedojn; en julio de 1990 estis ŝanĝitaj leĝoj kaj estis ebligita kandidateco de sendependaj (sed de la ŝtato anticipe aprobitaj) kandidatoj aŭ estis permesitaj malgrandaj privataj entreprenoj.
Sed la opozicio ne kontentiĝis kun tio kaj postulis liberan baloton. Dum granda manifestacio la 9-an de decembro 1990 CK de PPSH fine konsentis kun legalizo de opoziciaj politikaj strukturoj. Tuj poste la protestantoj destinis Demokratan partion de Albanio, mallongtempe post tio estiĝis ankaŭ pluaj partioj de demokrata tipo.
Statika variablo
En iuj programlingvoj — ekz‑e en Paskalo — la mallokaj variabloj estas statikaj variabloj, kaj la statikaj variabloj estas mallokaj. Tamen ĝenerale la du nocioj ne estas egalaj: ĉefideo pri la malloka variablo estas ĝia ĉiea videblo, ĝia videblejo estas la tuta programo (krom tiuj partoj, kie okazas nomeklipso); dum la ĉefideo pri la variablo statika estas ĝia ĉiama vivdaŭro.
Historio de Albanio
Nuntempo
Nuntempe en la lando evoluas ĉefe infrastrukturo kaj turismo; post longaj dekjaroj, kiam ne estis permesita aŭtomobila transporto, post ties enpraktikigo en la jaro 1999 montriĝis la ekzistanta sistemo de ŝoseoj absolute subdimensiita. Tial estas konstruataj asfaltaj landvojoj kaj aŭtostradoj.
Statika variablo
Tia diferenco estas pli klara en ekz‑e C, kie statika variablo povas esti loka variablo de iu funkcio. La lokaj variabloj povas esti statikaj aŭ aŭtomataj; la aŭtomataj havas limigitan vivdaŭron (ili kreiĝas kaj detruiĝas sur la plenumstako kune kun la ekzemplero de la funkcio al kies regiono apartenas tia variablo); aliflanke, samtempe povas ekzisti pluraj ekzempleroj da aŭtomata variablo — sekve de rekursiaj funkcivokoj — dum la statikaj variabloj estas unikaj: ĉiuj generacioj de rekursia funkcio kunhavas po unu solan ekzempleron de ĉiu sia statika variablo.
Historio de Albanio
Nuntempo
Kun internacia partopreno estiĝas multe da firmaoj, okazas rekonstruo de malnovaj centrejoj de urboj. Evoluas ankaŭ turismo; konstruataj estas pluraj hoteloj, ĉefe en sudo de la lando en regiono nomata Albana riviero. La lando klopodas eniri en Eŭropan Union en horizonto de la jaro 2014.
Vidu ankaŭ
Albana lingvo
Naum Veqilharxhi (Naum Bredhi)
István Kérdő
István Kérdő [iŝtvAn kErdO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kérdő István estis hungara kuracisto.
István Kérdő naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
István Kérdő frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1947. Post siaj studoj li laboris en kliniko, poste en hospitalo. En 1952 li iĝis ĉefkuracisto, li okupiĝis pri balneologio kaj meteorologio. En 1963 li kandidatiĝis. Li esploris koneksojn inter malsanoj, klimato, meteorologio. En 1953 li ricevis memormedalon.
Batalo de Azincourt
Azincourt [azinkur'] france aŭ Agincourt angle, estas vilaĝo en Nord-Francio.
Okazis en Azincourt granda batalo inter la Francoj kaj la Angloj dum la Centjara milito (25-a de oktobro, 1415). Oponis sin franca armeo (entenante inter 25 000 kaj 45 000 virojn) kaj la angla (forta el nur 12 000 militistoj). Tiu batalo estis totala malvenko al la franca flanko; ties peze kirasita kavalerianoj, estis sagmortigitaj de la anglaj pafarkistoj (fakte pleje inter ili el Kimrio), kiuj estis ekipitaj per longaj taksusalignaj pafarkoj ("long bow"), kapablaj transpiki la kirasojn, kio estis novaĵo. Multege da kavaliroj estis mortigitaj aŭ malliberigitaj (kaj do reliberigendaj kontraŭ ostaĝmono, laŭ la mezepokaj kutimoj); oni povas diri ke grandparte de franca nobelaro estis falĉita. En la vilaĝo Azincourt, kie nun diversaj aranĝoj prezentas la evento al la historiamantaj turistoj oni povas legi tutan liston de la mortigitoj kaj de la kaptitoj.
Per la traktato de Bretigny (8-a de majo de 1360), Francio perdis vastan parton de sia teritorio, kiu estis poste reprenita de la franca reĝo Karolo la 5-a (Charles V). Je 1415 la reĝo Henriko la 5-a de Anglio (Henry V) volis repreni la teritoriojn perditajn de sia patro en Francio. Tiu batalo ankaŭ ludis gravan rolon en la intercivitana milito inter la Armanjakoj (Armagnacs) kaj la Burgonjanoj (Bourguignons). Fakte, tiu batalo malplifortiĝis la Armanjakoj, kiuj suferis multajn pereojn, kaj permesis al la burgonja duko Johano sen Timo (Jean sans Peur), aliancita kun la Angloj, ekregi Parizon je 1418.
Azincourt, kun tiuj de Poitiers kaj Crécy estas tre konata en la historio de la rilatoj inter la Francoj kaj la Angloj, kaj nun ĝi estas por la vilaĝo turista allogaĵo.
Quitupan
Quitupan estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Quitupan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 069.
Geografio
Quitupan apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8491 loĝantojn. El tiuj estis 3833 viroj kaj 4658 virinoj. La komunumo havas surfacon de 658,31 km². La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,6 C. En la komunumo estas 807,3 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3045 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2315 scipovis legi kaj skribi kaj 727 viroj estis analfabetoj. Do 23.88 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4031 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3203 sciis legi kaj skribi kaj 818 virinoj estis analfabetoj. Do 20,29 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Quitupan vivis 10252 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,01 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Włodzimierz Pfeiffer
Włodzimierz PFEIFFER (naskiĝis la 25–an de novembro 1890 en Płock, mortis la 25–an de junio 1941 en Szczawin apud Zgierz) estis pola librovendisto, esperantisto, fotisto, bibliofilo, ŝatanto de Lodzo.
Esperantisto
Li bone konis la germanan, francan kaj rusan, kaj ankaŭ esperanton. Esperanto-movadon aliĝis en 1908 kune kun siaj amikoj: Stanisław Karolczyk kaj Stanisław Braun. Li estis unu el la ĉefaj kaj plej aktivaj esperantistoj de Pollando. Membro de estraro de Pola Esperanto-Asocio en Lodzo kaj delegito de UEA en Ĝenevo. Pluraj artikoloj pri Pollando kaj Lodzo, tradukitaj de li, estis presataj en "Pola Esperantisto" kaj "Heroldo de Esperanto".
15250 Nishiyamahiro
15250 Nishiyamahiro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Włodzimierz Pfeiffer
Esperantisto
De la 1–a de aŭgusto 1914 verkis kronikon de Lodzo kaj de Esperanto–movado en la urbo, skribitan en lingvo esperanto – Kronika łódzkiej esperancji (Kroniko de Lodza Esperantujo). Ĝia manuskripton, volumoj 1-8, troviĝas en la Biblioteko de Lodza Universitato.
György Beke
BEKE György estas rumanuja hungara verkisto, tradukisto, ĵurnalisto en Uzon la 3-an de aŭgusto 1927 kaj mortinta en Budapest la 20-an de januaro 2007.
15250 Nishiyamahiro
Nomo
Ĝia nomo honoras Hiroshi Nishiyama, kiu estis direktoro de la Observatorio Baienno Sato de 1998. Li antaŭe estis instruisto pri terscienco en altlernejo. Li interesas pri observo de diversaj galaksioj, serĉo de supernovaoj kaj instruo pri astronomio.
György Beke
Biografio
Beke studis en Sfântu Gheorghe en Székely Mikó Kollégium kaj en Bolyai Tudományegyetem, kie akiris diplomon pri la hungara lingvo kaj literaturo en 1963. En 1947 li laboris en la redakcio de ĵurnalo Népi Egység, ekde 1948 li estis interna kunlaboranto de Romániai Magyar Szó, respektive Előre. Li estis redakcikomisiano de Művelődés, redaktoro de A Hét. Lian unuan publikaĵon aperigis la gazeto Ifjú Erdély en 1943. Li translokiĝis Hungarujon en 1989. Ekde 1994 li estis ĉefredaktoro de Magyar Élet, inter 1995 kaj 2000 la respondecredaktoro de Nyelvünk és Kultúránk.
3154 Grant
3154 Grant estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1984 de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan prezidenton Ulysses S. Grant (1822–1885).
Maruja Mallo
Maruja Mallo [maRUĥa MAjo] (Viveiro, Provinco Lugo, 5a de januaro 1902 - Madrido, 6a de februaro 1995), estis hispana pentristino ĉefe de surrealisma tendenco. ​ Ĝi estas konsiderata kiel artisto de la generacio de la 27a ene de la nomita hispana enlanda avangardo.
Cisano sul Neva
Cisano sul Neva estas komunumo de Italio.
Maruja Mallo
Biografio
Maruja Mallo, kies denaska nomo estas Ana María Gómez González, naskiĝis en riĉeta familio. Ŝi estis la kvara el dek kvar gefratoj. Ŝia lernado komenciĝis en Avilés (Asturio), kien translokiĝis la familio ĉar la patro, ŝtatoficisto, ricevis tie laborlokon. Jam en Asturio ŝi komencis ekspozicii antaŭ translokiĝi al Madrido por kompletigi sian studadon. Ŝia junaĝo tiele okazis en Madrido, kune kun la frato, Cristino Mallo, kiu estis simile artisto, nome skulptisto. En Madrido ŝi studis en la Reĝa Akademio de Belaj Artoj de Sankta Fernando. Tie ŝi konatiĝis kun Salvador Dalí, kiu enkondukis ŝin en sian amikaran rondon: Federico García Lorca, Luis Buñuel, María Zambrano, Concha Méndez kaj Rafael Alberti, inter aliaj. Kun ĉi lasta ŝi havis amrilaton antaŭ lia pariĝo kun María Teresa León, kaj ambaŭ intense kunlaboris en artaj agadoj ĝis 1931. En la Akademio ŝi komencis krei sian propran pentrostilon, atente observante la diversajn avangardajn movadojn aperintajn en la landon, kaj traktis novajn temojn kiel sporton, kinon aŭ urbajn pejzaĝojn. Ĉi-epoke estas la pentraĵ-serio Verbenas (Kermesoj).
József Szabó (pastro)
József Szabó [jOĵef sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó József estis hungara pastro, jezuita monaĥo, plibonigisto.
Maruja Mallo
1930-aj jaroj
Dum ĉi jaroj plifirmiĝis ŝia amikeco kun Concha Méndez, kun kiu ŝi dividis agadojn intelektajn, estetikajn kaj pri la persona vivo. Ili ambaŭ diboĉadis nokte tra Madrido en la 1930-aj jaroj akompanate de viroj. Ili estis la unuaj junulinoj, kiuj inaŭguris la “senĉapelismon”, trapromenante la urbon sen kapkovrilo, kio skandalis la preterpasantojn. Ĉefe Maruja estis ekzemplo de la moderna tiutempa virino, kiu rompis ĉiajn tradiciojn kaj praktikis liberan amon, montris aperte siajn ĉarmojn kaj konsumis publike alkoholon kaj tabakon.
József Szabó (pastro)
József Szabó naskiĝis la en Csepreg (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio).
Biografio
József Szabó maturiĝis en gimnazio en Győr, en 1761 li aliĝis al jezuitoj. Li studis filozofion kaj teologion en Nagyszombat. Li estis monaĥo ĝis 1773, poste la jezuitoj estis malpermesitaj, tial li iĝis pastro en Szekszárd. Baldaŭ li havis postenon en diocezo de Vác, fine li estis paroĥestro en Besztercebánya. Ekde 1789 li libertempe okupiĝis pri selektado de sekaloj, ekde 1791 de tritikoj, fine pri hordeoj.
Maruja Mallo
Arta kariero
Jam inter 1927 kaj 1928 ŝi estis parto de la tiel nomata Unua Skolo de Vallecas (Primera Escuela de Vallecas), kune kun la pentristoj Alberto Sánchez, Benjamín Palencia kaj Luis Castellanos. Ŝia unua individua ekspozicio, en 1928, estis helpita de José Ortega y Gasset, kiu disponigis por tio la salonojn de la Revista de Occidente (Revuo de Okcidento). Ŝia stilo, ege kaj surpriziga, tutplenis je ironio. Tiam Maruja ilustris plurajn beletrajn gazetojn kaj kreis kovrilpaĝojn por multaj libroj. Fine de 1928 ŝi proksimiĝis al surrealismo, sekve de siaj personaj rilatoj kun Alberto Sánchez kaj Benjamín Palencia. Kune kun ĉi lasta ŝi veturis tra la malbuntajn kaj dezertecajn pejzaĝojn de la madrida regiono, fakte ĉe tiu zono kie finiĝas la urbo kaj ekas kamparo. Ĉi tiaj pejzaĝoj iĝis la pentraĵ-serio Cloacas y campanarios (Kloakoj kaj sonorilturoj).
En 1932 Maruja ricevis stipendion de la Konsilio por Stud-Vastigo por studi en Parizo, kie ŝi konatiĝis, inter aliaj tiutempaj pentristoj, kun André Breton kaj Paul Éluard. Tiam komenciĝis ŝia plene surrealisma etapo. La stilo radikale ŝanĝiĝis, kaj ŝi akiris majstrecon. Ŝia verko Espantapájaros (Birdo-timigiloj), aĉetita de Breton, estas hodiaŭ konsiderata unu el la grandaj surrealismaj majstroverkoj.
Reveninte al Hispanio, ŝi studis matematikon kaj geometrion por apliki tion al siaj verkoj, ĉefe al ceramiko, arto pri kiu ŝi tiam okupiĝis. Tiuepoke ŝi instruis desegnadon en la mezlernejo de Arévalo kaj en la Madrida Lernejo pri Ceramiko, kie ŝi faris teler-serion, kiu bedaŭrinde malaperos dum la milito.
Socipolitika agado kaj ekzilo
En ĉi epoko Maruja koincidigis sian artan laboron kun intensa agado favore al la Respubliko. En 1935 ŝi konatiĝis kun Miguel Hernández. La spuro de ilia amrilato videblas en pluraj verkeroj de la poeto el lia libro El rayo que no cesa (La senĉesa fulmo) kaj en kvar poemoj kunigitaj sub la titolo La imagen de tu huella (La bildo de via spuro). Ekde 1936, kaj post la venko de la maldekstrularo februare, ŝi partoprenis kiel instruisto en la Pedagogiaj Misioj, kiuj reproksimigis ŝin denove al Galegio. Tie ŝi troviĝis kiam ekis la milito, kaj de tie ŝi fuĝis al Portugalio. Pere de la verkistino Gabriela Mistral, ankaŭ ambasadoro de Ĉilio, ŝi sukcesis alveni al Bonaero. Tie ŝi daŭre pentris, instruis kaj ampleksigis sian amikan etoson. En Argentino, kie ŝi pasigis dudek kvin jarojn, Maruja ricevis rapidan agnoskon kiel fama artistino.
Post la publikigo de ŝia verko Lo popular en la plástica española a través de mi obra (Tio popola en la hispana plastiko tra mia verkaro), ŝi komencis pentri in-portretojn, kies stilo antaŭis la Popularan Arton aŭ Poparton (Pop Art) usonan.
Inter 1945 kaj 1957 ŝi trapasis malfacilan epokon, apenaŭ aperis publike kaj ne ofte ekspoziciis. En 1965 ŝi revenis al Hispanio. Sed ŝiaj konatuloj el aliaj tempoj aŭ jam mortis delonge aŭ plu restis en ekzilo. Maruja Mallo, unu el la grandaj figuroj de la antaŭmilita surrealismo, jam estis preskaŭ nekonata en sia lando, kaj ŝia publika vivo malaperis. Tamen ŝi plu verkadis.
En 1979 komenciĝis ŝia lasta pentr-epoko. Ŝi aĝis jam 77 jarojn sed ankoraŭ konservis sian ĉiaman vivemon. Plu kaj plie la kritikistoj, ĉefe la junaj, kiuj vidis en ŝi reprezentanton de la avangardo kaŝita de la frankismo, plivalorigis ŝiajn verkojn. Kaj denove ŝi noktumis kune kun la reprezentantoj el la t. n. “madrida movado” (movida madrileña), kiu akceptis ŝin kiel plian kompanon en sia kolegaro, kio permesis al ŝi refoje ludi gravan rolon en kultura generacio. En 1995 ŝi forpasis en Madrido.
NGC 1962
NGC 1962 (alia indiko — ESO 56-SC122) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Henri Barbusse
Henri BARBUSSE [barbüs], esperante Henriko Barbuso (naskiĝis la en Asnières-sur-Seine, mortis la  en Moskvo) estis franca verkisto, konata pro sia engaĝiĝo flanke de la maldekstrularo.
Unue ligita kun la simbolismanoj, post la unua mondmilito li fariĝis pacifisto kaj komunisto.
Barbusse kaj Esperanto
Barbusse ne estis esperantisto, nur simpatianto, sed li klare komprenis ke la plena, mondskala utiligo de neŭtrala internacia lingvo havos tre profundajn konsekvencojn ne sole je nivelo internacia sed ankaŭ ene de la socio. Konsekvencoj pri kiuj ne-socie engaĝinta esperantisto apenaŭ estas konscia. Konsekvencoj kiuj rekte minacas konservativan mondbildon.
François de Malherbe
François de Malherbe [fʁɑ̃swa də malɛʁb] (naskiĝis en 1555 en Caen, mortis en Parizo) estis franca poeto, kritikisto, kaj tradukisto.
Oficiala poeto
Naskiĝinta en Caen, en protestanta familio, François de Malherbe rezignis pri la reformita religio kaj komencis vizitadi la kortegon de Henriko la 3-a, kie li debutis en poezio. Tamen, li ĝuis malfruan sukceson, kaj nur ĉirkaŭ la aĝo de kvindek jaroj, vizitinte la juran medion de Aix-en-Provence, li iris al Parizo kaj akiris la protekton de la Gardisto de la Sigeloj, kaj poste la favoron de la reĝo. Oficiala poeto ekde 1605, li specialiĝis pri la celebrado de la korteganoj, ĝenro kiun li inaŭguris per Ode au roy Henry le grand (Odo al reĝo Henriko la Granda, 1596) kaj Ode de bienvenue à la reine Marie de Médicis (Odo de Bonveno al Reĝino Maria de Mediĉo, 1600).
Poezia idealo
La loko de François de Malherbe en la historio de la literaturo rezultis tiom el lia agado kiel "komentisto" kiom el lia agado kiel poeto. Fakte, se li havis la ŝancon ilustri sian literaturan versteorion en siaj propraj verkoj, li elmontris siajn principojn de la poezia idealo antaŭ ĉio per severa analizo de la sekularaj poemoj de Philippe Desportes (Commentaire sur Desportes, 1606). Male al la doktrino de la poetoj de la Plejado, kiuj influis lin en liaj debutoj (les Larmes de saint Pierre, 1587) kaj por kiuj "invento" estis la unua el la virtoj, François de Malherbe defendis "metiartan" koncepton de poezio, kiu esence zorgis pri la rigoro kaj pureco de formo: li invitis la poeton esprimi nur eternajn temojn, konsideratajn kiel tiom da pretekstoj por zorgema uzado de rimoj kaj ritmoj, kies harmonio povas veni nur el perfekta ordo (Imitation du psaume Lauda anima mea Dominum, 1627).
Mungio
Mungio (hispane Munguía kaj eŭske kaj oficiale Mungia) estas municipo de Biskajo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havas areon de 52,12 Ĝis antaŭ kelkaj jaroj, Mungio, same kiel aliaj municipoj, havis enklavojn ene de aliaj municipoj. Ĉi tiuj lokoj, kiel Basorda, en la marbordo (antikva marelirejo de Mungio), nuntempe apartenas al la plej proksimaj municipoj. Mungio havas 16.209 loĝantojn. Ĝi troviĝas en komarko kun granda nombro da eŭsklingvanoj; 26% de la loĝantoj estas nur kastilingvanoj, 16% estas eŭsklingvanoj, dume 58% estas dulingvaj kastili-eŭsklingvanoj, el kiuj 67% studis ĝin en lernejoj.
Flandraj Primitivuloj
Flandraj Primitivuloj estas la nomo de grupo de pentristoj el la Malaltaj Landoj (proksimume la nunaj Benelukso kaj Norda Francio) en la 15-a kaj frua 16-a jarcentoj. Famuloj de tiu skolo estas Robert Campin, Jan van Eyck, Rogier van der Weyden, Hugo van der Goes, Hans Memling, Justus van Gent, Dirk Bouts kaj Gerard David. Ĉefaj laborlokoj estis Bruĝo, Gento, Loveno, Tournai kaj Bruselo.
Origino de la nomo
La termino "primitivuloj" estas uzata ekde la mezo de la 19a jarcento, kiam sub influo de la Romantikismo la gotikaj pentristoj denove estis aprezitaj. Ne havas pejorativan signifon, sed oni komprenu ĝin laŭ la franca signifo kiel "frua" aŭ "komenca".
En germana kaj angla lingvoj oni uzas terminojn kiel "fru-nederlanda pentroarto".
Realismo
Kontraŭe al la idealismaj, nerealaj bildoj de la gotiko, la flandraj primitivuloj pentras realajn vizaĝojn de homoj kiujn oni povus renkonti surstrate. La realismo foje estas tiel detala ke nuntempaj medicinistoj povas rekoni la malsanojn de la bildigitaj personoj.
Simboliko
La pentraĵoj montras la ĉiutagan realon, sed ili ankaŭ enhavas simbolojn unuavide ne rimarkeblajn. Ekzemple en Anunciacio atribuita al Robert Campin, la libro estas simbolo de la Nova Testamento, dum la volvolibro estas simbolo de la Malnova Testamento.
Aktualigo
La flandraj primitivuloj situas la bibliajn bildojn en sia propra tempo. La Lasta Vespermanĝo de Dirk Bouts montras gotikan ĉambron kun tiutempa meblaro. Sur aliaj pentraĵoj videblas la konstruaĵoj de la urbo en kiu la pentraĵo estas farita.
Iluziigo
Oftas la pentrado de iluzioj, ekzemple de muŝo kiu ŝajnas sidi sur la kadro de la pentraĵo. Sur Anunciacio de Jan van Eyck en la Muzeo Thyssen-Bornemisza en Madrid videblas anĝelo kies flugilo troviĝas antaŭ la kadro kaj tiel kreas tridimensian aspekton. La tekniko france nomiĝas trompe-l'œil ("trompas la okulon").
Manko de ora fono
Antaŭ la Flandraj Primitivuloj al la valoro de artaĵo kontribuis la uzo de oro, perloj kaj aliaj multekostaj materialoj. En la Malaltaj Landoj la uzo de orfolio en pentrado preskaŭ tute malaperis.
Lumo kaj ombro
Akurata kaj realisma reprodukto de lumo kaj ombro estas unu el la plej grandaj atingoj de la Flandraj Primitivuloj.
Influo sur la okcidenteŭropa pentroarto
Pro la rolo de Bruĝo en la internacia komerco pentraĵoj de la Flandraj Primitivuloj rapide disvastiĝis tra tuta Eŭropo kaj influis la prentroarton de Italio ĝis la Balta Maro. Flandraj pentristoj vojaĝis kaj laboris eksterlande; eksterlandaj pentristoj studis en Flandrio.
En Italio influiĝis inter aliaj Domenico Ghirlandaio, Botticelli, Antonello da Messina, Jacopo Bellini kaj Giovanni Bellini, en orienta Eŭropo la gravuristo Martin Schongauer.
Plej influhavaj la Flandraj Primitivuloj estis en Hispanio. La kastiliaj, aragonaj kaj poste la hispanaj reĝoj tre ŝatis la flandrajn pentraĵojn kaj aliajn luksaĵojn. La hispana pentroarto de la 15-a jarcento estas konata kiel hispano flamenco (hispana-flandra).
Toba
Toba (Danau Toba) estas granda lago, 100 km longa kaj 30 km larĝa, meze de norda parto de la Indonezia insulo Sumatro kun surfaca alto de ĉirkaŭ 900 m (3000 futoj), streĉanta de al.
<!-- Situo de Toba montrita en (ruĝa, legita) sur mapo.]] La _Toba_ erupcio (la _Toba_ evento) okazis je kio estas nun Toba pri 71,500 ± 4000 jaroj antaŭe. Ĝi havis taksita Vulkana _Explosivity_ Indekso de 8 (priskribis kiel "mega-kolosa"), farante ĝi eble la plej granda vulkana erupcio en la lasta du milionaj jaroj. Kalkula Rozo kaj _Craig_ _Chesner_ de Miĉigana Teknologia Universitato (deduktis, konkludita) (tiu, ke, kiu) la tuteca kvanto de _erupted_ materialo estis pri 2800 kuba km (670 kubaj mejloj) — ĉirkaŭ 2000 km³ de _ignimbrite_ (tiu, ke, kiu) fluis super la tero kaj ĉirkaŭ 800 km³ (tiu, ke, kiu) _fell_ kiel cindro, kun la (vento, bobeni) blovanta la plejparto de ĝi al la okcidento. Per kontrasto, la 1980 erupcio de Monto Saint Helens _ejected_ ĉirkaŭ 1 kuba km de materialo, dum la plej granda vulkana erupcio en historia (tempoj, fojoj), je (Munti, Monto) _Tambora_ en 1815, disradiis la ekvivalento de ĉirkaŭ 100 kubaj kilometroj de densa roko kaj kreis la "Jaro Sen Somero" kiel malproksime kiel Nordameriko.
La _Toba_ erupcio estis la lasta de serio de almenaŭ tri _caldera_-(formante, formanta) (erupcioj, erupcias) kiu havi okazita je la vulkano. Pli frua _calderas_ estita formita ĉirkaŭ 700,000 kaj 840,000 jaroj antaŭe<_ref_>http://vulkano._und_._nodak_._edu_/_vwdocs_/_volc__bildoj/sudorienta_azio/indonezio/_toba_.html</_ref_>.
Al doni ideo de ĝia grandeco, konsideri (tiu, ke, kiu) kvankam la erupcia prenita loko en Indonezio, ĝi (krustis, deponita) cindra tavolo proksimume 15 cm (6 en) dika super la tuta Hindio; je unu situo en centra Barato, la _Toba_ cindra tavolo hodiaŭ estas supren al 6 m (20 (futo, piedoj)) dika<_ref_>_Acharyya_ S.K., kaj _Basu_ P.K. 1992. "_Toba_ cindro sur la Hindio kaj ĝiaj implikacioj por korelacio de malfrua plejstocena aluvio." _Quaternary_ Esplori 40:10-19</_ref_> kaj partoj de Malajzio estis kovrita kun 9 m de _ashfall_.<_ref_>_Scrivenor_, J.B. 1931. La Geologio de _Malaya_ (Londono: _MacMillan_), (tononomis, notita) per _Weber_.</_ref_> Aldone ĝi havas estas kalkulita (tiu, ke, kiu) kvanto de 1010 tunoj de sulfura acido estis _ejected_ enen la (etoso, atmosfero) per la evento, kaŭzanta acida pluvo _fallout_.<_ref_>_Huang_ C.Y., _Zhao_ M.Ikso., _Wang_ C.C., kaj _Wei_ G.J. 2001. "Malvarmetanta de la Sudĉina Maro per la _Toba_ erupcio kaj korelacio kun alia klimato _proxies_ ca. 71,000 jaroj antaŭe." _Geophysical_ Esplori (Leteroj, Literoj) 28:3915-3918, (tononomis, notita) per _Weber_.</_ref_> --><!-- Infanoj (leganta, ludanta) en Toba]] Pli malgranda (erupcioj, erupcias) havi okazita je _Toba_ ekde. La malgranda konuso de _Pusukbukit_ havas formita sur la sudokcidenta marĝeno de la _caldera_ kaj lafo (kupoloj, kupolas). La lasta erupcio (majo, povas) havi estas je _Tandukbenua_ sur la nordokcidenta _caldera_ rando, ekde la (prezenti, aktuala) manko de vegetaĵaro povis esti pro al erupcio en la lasta kelkaj cent jaroj <_ref_>http://www._volcanodiscovery_.cOM/vulkano-(tours, vojaĝoj, vojaĝas)/vulkanoj/indonezio/sumatro/_toba_/</_ref_>.
Iuj partoj de la _caldera_ havi (sperta, spertis) _uplift_ pro al parta _refilling_ de la magma ĉambro, ekzemple puŝanta _Samosir_ Insulo kaj la _Uluan_ Duoninsulo pli supre la surfaco de la lago. La lago (sedimentoj, sedimentas) sur _Samosir_ Insulo montri (tiu, ke, kiu) ĝi havas estas _uplifted_ per almenaŭ 450 metroj <_ref_>http://volcano.und.nodak.edu/vwdocs/volc_images/southeast_asia/indonesia/toba.html ekde la _cataclysmic_ erupcio. Tia _uplifts_ estas komuna en tre granda _calderas_, (evidente, aparte, videble) pro al la _upward_ premo de _unerupted_ magmo. _Toba_ estas verŝajne la plej granda _resurgent_ _caldera_ sur Tero. Granda (tertremoj, tertremas) havi okazita en la apudaĵo de la vulkano pli ĵuse, rimarkinde en 1987 laŭ la suda bordo de la lago je profundo de 11 km<_ref_>http://tertremo._usgs_._gov_/_eqcenter_/_eqarchives_/grava/sIG_1987.php</_ref_>. Alia (tertremoj, tertremas) havi okazita en la areo en 1892, 1916, kaj 1920-1922<_ref_>http://vulkano._und_._nodak_._edu_/_vwdocs_/_volc__bildoj/sudorienta_azio/indonezio/_toba_.html</_ref_>.
Toba (mensogoj, mensogas, kuŝas) proksima kulpa linio kiu (kuras, ruligas) laŭ la centro de Sumatro nomita la Sumatra Ostrompiĝa Zono <_ref_>http://vulkano._und_._nodak_._edu_/_vwdocs_/_volc__bildoj/sudorienta_azio/indonezio/_toba_.html</_ref_>. La vulkanoj de Sumatro kaj Javo estas parto de la _Sunda_ Arko, rezulto de la _northeasterly_ delokigo de la _Indo_-Aŭstralia Telero kiu estas diapozitivanta sub la orienten-movanta _Eurasian_ Telero. La _subduction_ zono en ĉi tiu areo estas tre aktiva: la _seabed_ proksima la okcidenta bordo de Sumatro havas havita kelkaj grava (tertremoj, tertremas) ekde 1995, inkluzivanta la 9.3 2004 Hinda Oceana Tertremo kaj la 8.7 2005 Sumatra tertremo, la _epicenters_ kies estis ĉirkaŭ 300 km de _Toba_.
Popolo
--><!-- _Toba_ Domo]] La plejparto de la popolo kiu aktuala ĉirkaŭ Toba estas _ethnically_ _Bataks_. Tradicia _Batak_ (domoj, domas) estas (tononomita, notita) por ilia distinga (tegmentoj, tegmentas) (kiu kurbo supren je ĉiu fino, kiel boata (hulo, fuzelaĝo) faras) kaj ilia _colorful_ dekoracio.
Uzel
Uzel estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Geografio
Uzel situa en centra Bretonio, je 25 minutoj de Saint-Brieuc, 1h10 de Rennes, 1h20 de Vannes, 1h10 de Lorient, 1h50 de Brest kaj 2h30 de Nantes. Uzel estas trairata de regionaj trajnoj TER, kies horaro koincidas kun tiuj de la tre rapidaj trajnoj TGV al Saint-Brieuc kaj Vannes.
Historio
Uzel venas de la malnova bretona vorto « uzel » (esperantlingve : alta).
Post la vendo de la terbienoj de Uzel en 1253 kaj 1271, en la revolucio, la paroĥo apartenis al la diocezo de Saint-Brieuc. La senjorlando de Uzel en 1298 apartenis al Guillaume Budes, kiu edziĝis al Jeanne Du Guesclin. La sidejo estis en la centro, kie situis la kastelo, detruita la per fajrego. Ankaŭ la filo, Silvestre Budes, estis senjoro de Uzel. Li edziĝis al Renée Gouyon de Matignon. Tiu ĉi estas fama en la historio de Bretonio, kaj pro sia braveco, siaj aventuroj kaj pro sia tragika morto en 1379. La filino de Silvestre, kiu estis senjorino de Uzel, edziniĝis en 1360 al Bertrand du Marchaix, poste al Raoul de la Chateigray. La senjorlando pasis al familio de Malestroit kaj tiel estis ĝis en 1540. Poste, post longa posedo de familio de Coëtquen, la senjorlando de Uzel pasis per geedziĝo al la familio de Durfort de Duras, kaj estis vendita en 1759 por al iu s-ro Beauchat (aŭ Boschat) de Allineuc.
Tra la tempo estis diversaj skriboj de la urbonomo : Usel (en 1253, en 1271, en 1280), Ussello, Usselo (en 1371), Usel (en 1569). La nuna formo Uzel aeris ekde 1669. Je peto de la poŝta administracio, Uzel fariĝis Uzel-près-l'Oust en 1856.
Administrado
Uzel estas ĉefurbo de kantono. Ĝi estas ankaŭ la kapo de la Komunumaro de Uzel-apud-Oust, kiu enhavas ankaŭ Allineuc kaj Saint-Hervé.
Andor Novoszel
NOVOSZEL Andor [novosel] estis hungara verkisto. Li naskiĝis en Novoszello en 1886 kaj mortis en Budapeŝto 1928.
Evoluintaj klasoj (Cora)
En la ludo RF Online ekzistas kvar bazaj klasoj elekteblaj por la ludantoj de la raso Cora: Mallongdistanca soldato ("Warrior"), longdistanca soldato ("Ranger"), spiritualisto ("Spiritualist"), kaj specialisto ("Specialist").
Ĝis la nivelo 30a vi nur plibonigos la virtojn, povojn kaj ekzorcojn de via rolulo. Ĉe la nivelo 30a vi devos iri al la "estro" de via raso por specialigi vian klason. (Plej ofte vi elektos inter du evoluintaj klasoj). Rimarku ke la elekteblaj klasoj ĉe ĉi tiu nivelo dependos de vian elektita bazklaso.
Ĉe la nivelo 40-a vi devos elekti alian plievoluintan klason. La elekteblaj klasoj ĉe ĉi tiu nivelo dependos de kiun evoluintan klason vi elektis ĉe la nivelo 30a.
NOTO: En la subsekcio "Specialaj bonifikoj kaj donaĵoj" en ĉiu sekcio pri evoluinta klaso vi kutime legos la siglojn "PT". La "PT" estas la poentoj rilatitaj al la mallongdistanca ataka, longdistanca ataka aŭ defenda povo, kaj aliaj.
Ekzemple, kiam vi batas iun per mallongdistanca armilo, via mallongdistanca ataka PT pligrandiĝos, kio siavice permesos vin uzi mallongdistancajn armilojn pli fortaj ĉiu-foje. La samo okazos kiam vi ricevos atakon, ĉi-kaze vi pligrandigos vian defendan PT kaj tiel vi povos uzi ŝildoj pli efikaj.