cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musikalisches Opfer
Trivoĉa riĉerkaro
La trivoĉa komponaĵo aperas sufiĉe libere komponita kun klare improvizaj trajtoj. Kvankam Bach ne aldonas klarajn indikojn pri la instrumentado, oni akceptas ĉi tiun movimenton ĝenerale kiel klavicenverko, ĉar ĝi estas tutplene ludebla per du manoj. Okulfrapas je du lokoj la senmotivite ekaperanta trioletmoviĝo – precipe, ĉar ĝi tuj estas forlasata. Ĉar ĉi tio ne havas paralelojn en la cetera verkaro de Bach, jam Albert Schweitzer supozis, ke je ĉi tiu movimento temas pri transskribo de la originala improvizaĵo, kiun Bach poste notis laŭ la memoro. Kelkaj pasaĝoj poste estis ripetataj sur alia tonŝtupo, tiel ke la movimento havas pli simileco kun kelkaj ĥorfugoj de Bach ol kun aliaj klavicenfugoj; ankaŭ ĉi tio pravigus la nekutiman titolon.
Canon perpetuus
La meza voĉo prezentas la originan temon laŭmaniere de kanto firma, du aliaj voĉoj formas kanonon en la duobla oktavo. La titolo („eterna kanono“) aludas, ke Bach notis ripetadon, tamen ne markis la finon, tiel ke la ludantoj mem devas trovi taŭgan finan punkton. La mallonga movimento ne estas ludebla per du manoj sur klaviceno, sed ja per kroma instrumento aŭ per la instrumentaro de la triosonato.
Canones diversi
Jen la partituro aldonas la duonfrazon „…super thema regium“, do „kanonoj pri la temo de la reĝo“. Tio estas kvin kanonoj, kiuj kombinas la originan temon kun malsamaj kontraŭsubjektoj. Dum kiam ĉi tiu kanono aldonis nur duan voĉon, la sekvaj kvar estas trivoĉaj: Jen ĉiam unu voĉo ludas la temon, kaj dua aldonas kontraŭsubjekton, al kiu la tria voĉo sekvas laŭkanone. Ankaŭ ĉi tie la partituro enhavas ripetosignojn, kaj Bach ne notis la finon.
Fuga canonica in Epidiapente
Ĉi tie la temo estas pluŝpinata kaj povas esti ludata mem kiel kanono: la dua voĉo komencas – kiel indikas klefo kaj titolo – kvinton pli alta. Dum la posta paso la temo aperas pluan fojon – kvinton pli malalta, tiel ke ĝi aperas denove en la baza tonalo de la verko. Post la ĝistiamaj koncizaj kaj rigoraj kanonoj ĉi tiu movimento enhavas ankaŭ pli longajn interludojn kaj enkondukas tiel ioman ludecan senpezecon.
Aldonis Bach viglan basvoĉon, kiu ekprenas la temon nur mallonge antaŭ la fino. tiaspecajn komence sentemajn basvoĉojn Bach enmetas nur tiam en fugojn, se temas pri ensembla verko, neniam en fugoj por klaviceno aŭ orgeno; ekzemploj troviĝas en la Brandenburgaj konxertoj 2, 4 kaj 5. Ankaŭ ĉi tio povus esti indico pri tio, ke Bach jen pensis pri realigo per instrumentoj.
Sesvoĉa riĉerkaro
La sesvoĉa riĉerkaro ja trakondukas je la komenco la temon laŭ maniero de fugo tra ĉiuj ses voĉoj, enkondukas tamen ĉiam novajn motivojn kaj aperigas la bazan temon jam nur en pli grandaj distancoj kvazaŭ kiel firma kanto en la malfono. La tiamaj legantoj ligis kun la nocio riĉerkaro historian kaj jam respektindan formon; ĉi tiun asociadon pri stile antico Bach plifortikigas en la sesvoĉa riĉerkaro jam per la notado en antikvaj grandaj notvaloroj kaj 4/2-takto, kiel ofte en sia malfrua verkaro.
Ĉi tiu movimento kiel ununura ankaŭ konserviĝis en la manskribaĵo de Bach – tie notita sur du notliniaroj, en la preseldonaĵo kiel sesvoĉa partituro. Ĉi tiu notado je muziko por klavarinstrumento en la dekoka jarcento ne estis nekutima kaj facile komprenebla por verko kun tia forte teoria aspekto. Tamen la konsekvenca limiĝo sur la prenebla per du manoj klare montras, ke temas pri komponaĵo por klaviceno – kiel Bach promesis al la reĝo.
Canon à 2 kaj à 4
Jen sekvas du pluaj kanonoj. „Serĉu, kaj vi trovos“, la subtitolo de la unua citas la Surmontan Paroladon. En la antaŭaj kanonoj Bach kaj kunliveris la klefojn, per kiuj la notoj estas legendaj, kaj ankaŭ markis la lokojn, kie eniras la venonta voĉo. En ambaŭ kanonoj nur la klefoj estas antaŭmetitaj, ne tamen la enirlokoj – ĉi tiujn la ludanto (aŭ la persono, kiu preparas la notmaterialon) mem trovu. La temo uzas denove similan kromatan plenigon kiel en la lasta kanono tuj antaŭ la Fuga canonica.
Trio
Je la fino sekvas triosonato por transversa fluto, violono kaj kontinua baso, kiu havas formon de preĝeja sonato – ĝi do havas kvar movimentojn en la sinsekvo malrapida - rapida - pli malrapida - pli rapida. Bach fine aldonas denove „senfinan kanonon“.
La stilo orientiĝas klare je la muziko, kiun ŝatis la reĝo; ĝi transprenas multajn elementojn de la moderna muzika stilo, kiun reprezentis Quantz kaj la filo de Bach, Carl Philipp Emanuel, ĉe la kortego. Ĉi tion ankaŭ nuntempa aŭskultanto povas klare postplenumi je la vere senfinaj ĉenoj de suspirmotivoj en la dua duono de la tria movimento. Bach ligas ĉi tiun stilon kun la ĉiama densa imitado kaj vasta kromatismo, pro kiu li estis konata, kaj kiun la reĝo ja elvokis per sia tasko.
La temo estas multloke nur delikate aludata (ekz. en la unua movimento en la unuaj notoj de la baso, aŭ en la supra voĉo je la komenco de la dua movimento), sed same ofte elpaŝas kiel iaspeca ĥoralo en longaj notvaloroj sub densaj konfiguraĵoj. Klara fariĝas la temo ankaŭ en la fina kvina movimento, invertokanono, en kiu Bach denove rezignas marki la finaĵon (la titolo signifas „senfina kanono“) – la ludantoj devos mem trovi ĝin.
Totala formo
La verko estas pli vere malfirma kolekto el unuflanke pli teorie orientitaj detranĉoj (la kanonoj), la du solomovimentoj por klaviceno (la origina improvizaĵo kaj la solvo de la donita tasko) samkiel ĉambromuzika materialo por la reĝo kiel praktika muzikisto (la sonato kaj la Fuga Canonica). Bach verŝajne ne imagintus prezenti la verkon kiel tuteco. Ĉar la partiturpaĝoj ne estas numeritaj kaj la partituro transdoniĝis ne bindita, sed en malligaj kvarpaĝaroj, oni ofte dubis pri iu intencita sinsekvo; tamen la supre menciita sinsekvo estas plej evidenta.
Se oni sekvas ĝin, la komponaĵo estas duparta: ĉiu el ĉi tiuj partoj komencas per klavicensoloo, poste sekvigas muzikteorian ekzerco en formo de aro da kanonoj kaj finiĝas per ĉambromuziko. La unua parto ampleksas la trivoĉan riĉerkaron kaj la plej multajn kanonojn; ĝi finiĝas per la „Fuga Canonica“; la dua parto komenciĝas per la sesvoĉa riĉerkaro, prezentas du enigmokanonojn kaj finiĝas per la kvinmovimenta triosonato. Ĉi tiu strukturo efikas vere logika, kaj estas ekkoneble, ke la dua parto daŭrigas laŭ plana maniero la pretendon de la unua parto – la klavicenkomponaĵo pli malfaciliĝas, por la teoria parto Bach ne plu havigas la solvojn; la triosonato estas pli granda ludteknika defio.
Prezentadoj
Pro siaj diversdevenaj elementoj (klavicensoloo, kanonoj, ĉambromuziko) la komponaĵo neniam vere povis hejmiĝi en la koncertejoj, kvankam partojn el ĝi oni povus bonege enigi en klavicensoloan aŭ en ĉambromuzikan programon de taŭge okupita ensemblo. Prezentadoj de la kompleta verko klare devas lukti kontraŭ tio, ke ĝi estas verko de ekstremoj – Bach neniam verkis pluan sesvoĉan komponaĵon por klaviceno kaj neniam aliakaze tiajn komplikajn kanonojn (tutcerte ne en La arto de la fugo). Aliflanke li ankaŭ en preskaŭ neniu alia verko de ĉi tiu tempo li tiel klare faris koncedojn al la epoka gusto kiel en la triosonato – je samtempa alsimiligo al la propra lingvo. Devkunigi ĉion ĉi kaj klarigi al la aŭskultanto, kaj dume ĉiam transdoni la impreson de unueca kaj interligiteca verko, definitive ne estas facila tasko.
Ignác Fábry
Ignác Fábry [fAbri], laŭ hungarlingve kutima nomordo  Fábry Ignác estis hungara pastro, episkopo, kanoniko, abato.
Ignác Fábry naskiĝis la  1792 en Sátoraljaújhely. Li mortis la 1867 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio).
Biografio
Ignác Fábry frekventis lernejon komence en sia naskiĝurbo, poste en Kassa, fine en Pest (urbo), kie li doktoriĝis en 1813. Post 2 jaroj li pastriĝis. Li komencis sian eklezian karieron kiel episkopa arkivisto, poste sekretario. Ekde 1721 li estis pastro en Monok, kie li establis lernejon. En 1834 li ricevis administran taskon en Csanád. Liaj baldaŭaj ĉefaj titoloj kaj postenoj estis: Li ricevis premion en 1865.
Cumberland
Cumberland, antaŭa graflando en la nord-okcidento de Anglio, ekde 1974 estas parto de la graflando Kumbrio.
Dum la sepa jarcento, ĝi estis parto de la anglo-saksa regno Northumberland. En 975 ĝi iĝis parto de Skotlando, kaj dum la du sekvaj jarcentoj la anglaj kaj skotaj regnoj batalis pri la posedo de la provinco. Fine en 1157 ĝi estis parto de Anglio, malgraŭ oftaj invadoj de la skotoj. La ĉefurbo estis Carlisle, kie la normandoj konstruis imponan kastelon.
Béla Gnädig
GNÄDIG Béla (gnedih) estis hungara inĝeniero pri konstruo, laŭreato de Kossuth-premio (1957) naskita en Torda la 19-an de aprilo 1906 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de januaro 1979.
Kariero
Béla Gnädig finis la mezlernejon en Marosvásárhely, li diplomiĝis en 1929 en teknikuniversitato de Budapeŝto kaj li laboris en projektoficejoj inter 1929 ĝis 1936. Li malfermis propran oficejon. Post 1945 li partoprenis en la restarigo de la ponto Szabadság de Danubo. De 1949 li estis sekciestro de projektinstituto, inter 1950-57 ĉefinĝeniero.
Alice Vanderbilt Morris
Alice VANDERBILT MORRIS (naskiĝnomo SHEPARD) naskiĝis la en Novjorko ; mortis la  en Bar Harbor (Maine/Majno). Ŝi estis ano de la usona familio Vanderbilt, esperantistino, mecenato kaj kunfondinto de la Internacia Helplingvo-Asocio (IALA - International Auxiliary Language Association) kiu poste kondukis al la kreado de la nova internacia planlingvo Interlingua.
Biografio
Alice Vanderbilt Shepard naskiĝis en prestiĝa familio kiu tiutempe estis la plej riĉa en Usono: ŝia patro, Elliott Fitch Shepard, estis estis advokato, bankisto kaj posedanto de la gazeto Mail and Express, same kiel fondinto kaj prezidanto de la New York State Bar Association, dum ŝia patrino Maria Louisa (naskita Kissam) Vanderbilt Shepard estis la nepino de la entreprenisto Cornelius Vanderbilt, la usona "reĝo" de la fervojoj. Alice estis konata en sia familio kiel "Anĝela" pro la dolĉeco kaj beleco de sia vizaĝo. Ŝi tamen ne estis vera anĝelo kaj kiam ŝi grimpis sur arbon kontraŭ la malpermeso de sia patro, ŝi falis kaj rompis sian torakajn vertebrojn. Ŝia patro, malmola viro, rifuzis voki la kuraciston por puni lian malobeon kaj sekve de tio ŝi kreskis misformita pro deformiga skoliozo en Woodlea.
Ankaŭ Alice Vanderbilt Morris studis ĉe la Universitato Harvard (en Radcliffe College, fondita en 1879 kiel la Socio por la Kolegia Instruado de Virinoj, ankaŭ konata kiel la "Harvard Annex", kaj kiu estis privata institucio kun la celo disponigi Harvard-edukadon al virinoj). La paro, kiu geedziĝis en 1895, havis ses infanojn, kiuj ĉiuj faris universitatajn studojn.
Esperanto
Post akcidento ŝi forte suferis je la dorso kaj devis pasigi iom da tempo en hospitalo kie ŝi malkovris broŝuron pri Esperanto. Tiu ĉi lingvo, en plena disvolviĝo en Eŭropo, estis tamen malmulte konata en Usono, same kiel la projektoj por aliaj universalaj lingvoj defenditaj tiutempe. Vanderbilt Morris trovis la ideon de Esperanto kiel neŭtrala helplingvo kaj lingvo de komerco alloga kaj parolis pri ĝi al kemiisto Frederick Gardner Cottrell, amiko de la familio kiu mem interesiĝis pri la temo kaj proponis, ke ŝi uzu sian fortunon por fondi asocion, kies celo estus science esplori la problemon de internacia planlingvo, en kunlabroro kun famaj lingvistoj kaj sciencistoj el la tuta mondo, rezultante en la fondo de la Internacia Helplingva Asocio (IALA - International Auxiliary Language Association),
Celo
La celo de IALA estis klopodi konstrui internacian lingvon en neŭtrala kaj scienca maniero el vortprovizoj ĉeestantaj en kiel eble plej multaj lingvoj ​kaj kun kiel eble plej simpla gramatiko, ĉio en kunlaboro de gvidaj personoj en la lingva kaj interlingvistika mondo kiel Edward Sapir (pioniro en la studo de lingvo kiel kultura fakto), Otto Jespersen (specialisto pri la angla kaj kreinto de Novial) aŭ Giuseppe Peano (kreinto de Latino sine flexione kaj fondinto de la Academia pro Interlingua.
En 1945 ŝi kunaŭtoris la Ĝeneralan Raporton de IALA kune kun Mary C. Bray. Alice aktive okupiĝis pri la asocio kaj restis ĝia honora sekretario dum la tuta vivo.
Alexander Gode kaj Interlingua
Por detaloj vidu la artikolon Interlingvao (Interlingua).
La sistemo estis preskaŭ preta por publikigo kiam, ĉe la fino de lia vivo, Alice Vanderbilt Morris subite konvertiĝis al la katolikismo kaj retiriĝis de la IALA-projekto, lasante lin sen financaj rimedoj. Alice mortis la sekvan jaron, unu jaron antaŭ la fina publikigo de la lingvo de Gode en 1951. Nur kelkajn monatojn post ŝia morto, la asocio eldonis la unuan ĉefverkon de Interlingua (Interlingvao), nome la "Interlingua-English Dictionary".
Ĝis 1954 materialoj pri Interlingua aperis sub la siglo "IALA", poste sub la nova "Interlingua Division of Science Service".
Post la malapero de IALA Alexander Gode kaj Henry Fischbach fondis la Interlingua Institute de Novjorko, de kiu la filino de Alice kaj Dave estis la vicprezidantino.
Honoroj
Ŝi ricevis honoran membrecon de la aoscio Phi Beta Kappa. Ŝi ankaŭ estis vicprezidanto de la Monda Servo-Konsilio de la usona branĉo de la YWCA (Kristana Asocio de Junaj Virinoj) kaj diversaj aliaj asocioj.
En la jaro 1931, ŝi fariĝis doktoro honoris causa (honordoktoro) de la universitato de Syracuse en la usona ŝtato Novjorkio pro ŝiaj meritoj en la kampo de lingvistiko kaj planlingvoj.
Bibliografio
(ia) Thomas Breinstrup, Jesper Olsson et Ingvar Stenström, «Biographias : Alice Vanderbilt Shepard Morris » [arkivo], interlingua.com, 2006.
(en) Frank Esterhill, Interlingua Institute : A History, New York, Interlingua Institute, 2000, 106 p., ISBN 0-917848-02-0, rete konsultebla [arkivo].
(en) Julia S. Falk, Women, Language and Linguistics : Three American Stories from the First Half of the Twentieth Century, Routledge, 1999, 306 p., ISBN 0-415-13315-7, rete konsultebla [arkivo].
(ia) Toma Macovei, Homage a un femina extraordinari, revuo Panorama in Interlingua,‎ 1991, ISSN 0903-2932, rete konsultebla [arkivo].
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas ankaŭ parta traduko de la samtitola artikolo en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.
Vidu ankaŭ
IALA
Interlingua
Esperanto kaj Interlingua komparataj
Familio Vanderbilt
Eksteraj ligiloj
Norma datumaro:
Sant Quirze del Vallès
Sant Quirze del Vallès estas hispana municipo lokanta en Katalunio, en sudo de provinco Barcelono kaj en komarko Vallès Occidental. Ĝia etendo konsistas el 14,27 km2. La municipo estas ĉea de Sabadell, Terrassa, Rubí, Sant Cugat del Vallés, Cerdanyola de Vallés, kaj Badia del Vallès. En la jaro 2019 dudek mil cent kvardek unu personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de Sant Quirze del Vallès.
Ingibjörg Stefánsdóttir
Ingibjörg Stefánsdóttir, ankaŭ konata kiel Inga (naskiĝis la en Rejkjaviko, Islando), estas islanda kantistino kaj filmaktorino. Ŝi reprezentis Islandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1993.
Kariero
Ingibjörg komencis kanti en la aĝo de dek du jaroj. Pli «seriozan» karieron de opera kantistino ŝi komencis en 1992, samtempe elpaŝante ankaŭ en la duopo «» (Peco de Kuko). En 1993 la kantistino venkis en la landa selekto por okazonta Eŭrovido-Kantokonkurso. La kanto «» (Tiam vi scias la respondon) estis prezentita sub naŭa numero kaj rezulte de voĉdono okupis la dek trian lokon.
Inga estas fama ankaŭ kiel kina aktorino. Unuafoje ŝi estis filmita en eta rolo en la prihistoria filmo «». Entute ŝi partoprenis en kelkaj filmoj kaj filmoserioj. Unu el ŝiaj gravaj roloj estas en la filmo «», kaj ŝi daŭrigas karieron de kina aktorino.
Ahmad Ŝah Masud
Ahmad Ŝah Masud (perse احمد شاه مسعود) estis taĝika studento en la universitato de Kabulo, kiu iĝis militestro dum la milito inter Afganio kaj Sovetunio. Post tiu milito oni donis al li la kromnomon "Leono de Panĝŝir". Liaj apogantoj nomis lin "Amer Sahib e Ŝahid", kio signifas "Nia Martira Estro". Masud estis unu el la estroj plej por-okcidentaj kaj plej fervore kontraŭ-sovetuniaj.
Li iĝis post la milito ministro pri defendo de Afganio en 1992 en la registaro de la prezidento Burhanuddin Rabbani. Post la falo de la Rabbania registaro kaj la alveno de la Talibanoj, Masud iĝis la estro de Islama Unuiĝinta Fronto por la Savo de Afganio. En septembro 2001 Masud estis murdita de du araboj, kiuj ŝajnigis sin ĵurnalistoj. En la sekva jaro li estis proklamita "Nacia Heroo" fare de la nova prezidento Hamid Karzai.
Neniu konfesis aŭ pretendis la aŭtorecon de la atenco, sed eblas, ke la du atencintoj estis anoj de al-Kaida.
Milito kontraŭ la Talibanoj
Aliflanke, lia armeo, nomita "Norda Alianco" regis pli aŭ malpli 10 % de la lando kun apogo de 30 % de la loĝantoj.
La usona komponisto David Gaines (kiu estas esperantisto) memorige pri Masud dediĉis al la afgania popolo sian Sinfonion n-ro 2, "The Lion of Panjshir" ("La Leono de Panĝŝir").
Kantono Howard (Marilando)
La kantono Howard (Howard County) estas kantono de Usono en la subŝtato Marilando. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Manika Markolo
La Manika Markolo aŭ "Maniko" (The English Channel [ði ˈɪŋglɪʃ ˈʧænəl], La Manche [la mã̃ʃ]) disigas la britan insulon de la kohera eŭropa landmaso kaj ligas la Nordan Maron kun la Atlantika Oceano. Ĝi situas inter Francio kaj Belgio sudflanke kaj Britio nordflanke. La nomon ĝi ricevis pro sia formo simila al maniko. En la markolo troviĝas insuloj, kiuj apartenas al Britio, la Manikinsuloj kaj insulo Wight. La plej granda rivero, kiu enfluas la markolon, estas Sejno. Konataj urboj ĉe la bordoj de "Maniko" estas Le Havre, Calais kaj Cherbourg (en Francio), Southampton, Dover kaj Plymouth (en Britio).
Historio
Fine de la lasta glacia epoko la Norda Maro estis granda nesalakva lago, kiu apud la hodiaŭa Maniko elfluis en la Atlantikon, kaj la Britaj Insuloj estis atingeblaj perpiede de la kontinenta Eŭropo. Antaŭ ĉirkaŭ 8500 jaroj, la kanalo estiĝis pro ekerozio de la grundo, kaj poste plivastiĝis pro la efikoj de la marfluoj.
Dum la mezepoko la kanalo estis kaj ligo kaj limo inter la kontinento kaj Britio, kaj ofte iĝis objekto de militaj konfliktoj.
En la 20-a jarcento la Maniko iĝis grava ŝipvojo inter la Norda Maro kaj la Atlantiko; nuntempe 300-400 ŝipoj trapasas ĝin ĉiutage.
Ekde 1994 la tiel nomata Eŭrotunelo sub la kanalo ligas Brition al la fervoja reto de la eŭropa kontinento. Pramŝipoj veturas inter la plej gravaj urboj ambaŭflankaj. Gravaj pramŝipaj konektoj estas inter Dover kaj Calais, inter Ouistreham kaj Portsmouth, inter Cherbourg kaj Portsmouth kaj inter Vlissingen kaj Sheerness.
Ĉiutage 400 ĝis 500 ŝipoj veturas en la Manika Markolo — pro tiu densa trafiko ree okazas ŝipaj kolizioj: ekzemple en la jaro 2000 sinkis la kargoŝipo „Ievoli Sun“ kun la ŝarĝo de venenaj kemiaĵoj; la aŭtotransporta ŝipo Trikolor post kolizio sinkis en la jaro 2002, kaj sekve pliaj ŝipoj koliziis kun la vrako. Bonŝance ĝis nun ne okazis ekologia katastrofo pro kolizio de ŝipoj transportantaj kemiaĵojn aŭ nafton.
Briastre
Briastre estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 626 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Listo de instruistoj en la Veterinara Universitato de Budapeŝto
Jen listo de elektitaj instruistoj de la Veterinara Universitato de Budapeŝto (la listo enhavas ĉiujn periodojn de la fakultato tra instituta, akademia kaj altlerneja erao ĝis la universitata statuso):
Briastre
Geografio
Briastre situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Briastre etendiĝas sur 6,92 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bruno Leclercq, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Briastre apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Saint-Brandan
Saint-Brandan [sɛ̃bʁɑ̃dɑ̃] estas franca situanta en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Brandanais.
Felix Moscheles
Felix Stone MOSCHELES (moŝeliz) (naskiĝis je 8-a de februaro 1833 en Londono, mortis je 22-a de decembro 1917 en Tunbridge Wells) estis angla portretpentristo, verkisto kaj membro de la Lingva Komitato de 1905. Li estis prezidanto de la International Arbitration and Peace Association (Internacia Arbitracia kaj Paca Asocio).
Moscheles estis filo de la komponisto Ignaz Moscheles kaj baptofilo de Felix Mendelssohn Bartholdy kaj tre konata en ĉiaj rondoj artistaj kaj pacifistaj.
Esperanto
Li estis la unua prezidanto de la Londona Esperanto-Klubo ekde 1903 kaj vicprezidanto de Brita Esperanto-Asocio (BEA). Entuziasma propagandisto kaj pioniro.
Li estis lernanto de la flandra pentristo Jozef Van Lerius.
Robert-François Damiens
Robert François Damiens aŭ Damier, naskiĝinta la 9an de januaro 1715 ĉe La Thieuloye, proksime de Arras (Pas-de-Calais) kaj mortinta la 28an de marto 1757 en Parizo, kondamnita de la Justico ĉar klopodis murdi la reĝon Ludovikon la 15-an, estis la lasta persono, en Francio, kiu suferis la torturon pro Reĝomurdo, nome kvaronumo, dum la Antikva Reĝimo.
La 5an de januaro 1757 li ŝajnigis sin nobelo dum amaso klopodis alproksimiĝi al la reĝo. Li frapis tiun kaj la reĝo dekomence pensis pri nur pugnofrapo. Fakte la atencanto frapis per poŝtranĉilo nesufiĉa por fari gravan damaĝon al la reĝo. Ĉiukaze la reĝo reagis kvazaŭ li estus mortanta. La kulpulo estis torturita dekomence por scii ĉu estas komplicoj.
Uĉansuo (rivero)
Uĉansuo estas negranda rivero sur la Suda Bordo de Krimeo. La nomo de la rivero havas krime-tataran devenon kaj signifas laŭvorte "fluganta akvo". La rivero famas pro la samnoma akvofalo, kiu troviĝas kelkajn kilometrojn for de Jalto kaj estas unu el la plej famaj naturaj vidindaĵoj de la regiono.
La river-fonto troviĝas sur la sudaj deklivoj de la Ajpetra altebenaĵo sur la alto de proksimume 900 metroj super la marnivelo. En la supra parto la rivero troviĝas en sufiĉe mallarĝa kaj kruta intermontejo. Proksimume je 2 kilometroj for de la fonto la rivero formas la samnoman akvofalon. Sub la akvofalo la fluejo de la rivero iĝas malpli kruta; ĝi fluas tra la okcidenta parto de Jalto (inter la montetoj Darsano kaj Te-monteto) kaj fine alfluas la Nigran maron ene de la centra parto de la urbo.
La plej alta akvonivelo de la rivero observeblas aŭtune kaj vintre. Malofte en tre sekaj jaroj la rivero povas preskaŭ plene sekiĝi eĉ en sia malsupra parto. La akvo de la rivero estas uzata por irigacio (ĉe la akvofalo estas konstruita la akvokondukilo, kiu parte direktas la akvon al la Mogabia akvorezervujo apud Jalto).
Opština Petrovec
Opština Petrovec estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En 2002 vivis 8255 loĝantoj. La administra centro estas la vilaĝo Petrovec.
Loko, priskribo.
Ĝi situas en la sudorienta parto de la regiono Skop. La areo estas 201,93 km². De nordo al sudo fluas la rivero Pčinja. Ĉe la suda rando fluas en la riveron Vardar. Opšina tial etendiĝas ĉefe en la malaltebenaĵoj de tiuj riveroj en alteco de ĉirkaŭ 200 m en la sudo ĝis ĉirkaŭ 850 m en la nordoriento.
Estas du ŝoseoj kondukantaj el la ĉefurbo, kiuj venas el la ĉefurbo. - Highway A1 / E 75 rubriko sude de la lando kaj plue al Grekio kaj la A4-aŭtovojo al la urbo de Štip.
Opstine konsistas 17 vilaĝoj. Ili estas:
Petrovec, Badar, Blace, Breznica, Gornji Konjari, Gradmanci, Divlje, Donji Konjari, Katlanovo, Kožlje, Letevci, Ognjanci, Ržaničino, Srednji Konjari, Sušica, Ќојliја, Čiflik.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Ilinden kaj Opština Kumanovo en la nordo, Opština Sveti Nikole en la oriento, Opština  Veles en la sudo, Opština Studenicani kaj Opština Zelenikovo en la okcidento.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Tărpiu (Dumitra)
Tărpiu (Dumitra) [tərpiu] (hungare: Szásztörpény, germane: Treppen) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente| de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 1 172 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 896 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Dumitra.
Burkino
Burkino, aŭ Burkina Faso, estas lando sen maraliro en Okcidenta Afriko. Ĝi limas okcidente al Ebur-Bordo, norde al Malio oriente al Niĝero kaj sude al la Benino, Togolando kaj Ganao. Ĝia ĉefurbo estas Vagaduguo.
Burkino estas respubliko, kiu estis kolonio de Francio kaj akiris sedependecon en 1960 kun la nomo de Respubliko de Supra Voltao. La nuna nomo Burkina Faso estis enkondukita en 1984 de la tiama prezidento Thomas Sankara. Ĝi signifas "Patrio de respektindaj homoj" en la morea lingvo kaj en la bambara lingvo, ambaŭ lingvoj parolataj en la lando.
Geografio
La lando estas relative ebena kun meza altitudo egala al 400 m. En sud-okcidento troviĝas sablostona montaro kun la plej alta pinto de la lando, la monto Tenakourou (747 m). Ĝi troviĝas proksime al la landlimo kun Malio.
Hidrografio
La riveroj de Burkino apartenas al tri basenoj: la baseno de Voltao, la baseno de Komoe kaj la baseno de Niĝero.
Baseno de Voltao
La plej granda baseno estas tiu de la rivero Voltao kun areo egala al 178.000 km² troviĝas en la okcidenta kaj centra parto de la lando. Ĝi inkluzivas la basenojn de la riveroj Mouhoun (Nigra Voltao), Nakambe (Blanka Voltao) kaj Nazinon (Ruĝa Voltao). Ties akvoj reuniĝas en la centro de Ganao, kie ili formas la lagon Voltao. Nur en la Mouhoun la akvo fluas dum la tuta jaro.
Baseno de Komoe
La rivero Komoe fontas en la plej sud-okcidenta parto de lando en departemento de Banfora. Ĝia baseno havas areon egalan al 18.000 km². La Komoe havas multajn alfluantojn kaj pro la relative abundaj pluvoj de la regiono, la akvo fluas dum la tuta jaro kaj atingas fluokvanton de 500 m³/s en aŭgusto-septembro.
Baseno de Niĝero
La nord-orienta parto de la lando (72.000 km² apartenas al la baseno de la rivero Niĝero. Ĝia burkinaj alfluantoj de Niĝero estas sen akvo dum proksimume la duono de la jaro, sed en la pluvsezono inter maj kaj septembro ili povas kaŭzi grandajn inundojn.
Klimato
En la sudo kaj en la centro la klimato estas tropika kun pluvsezono de majo/junio ĝis septembro/oktobro kaj pluvokvanto ĝis 1200 mm jare. En La norda savana regiono la klimato estas seka kun du/tri humidaj monatoj jare. Tie la pluvokvanto egalas al proksimume 300 mm jare. La meza temperaturo estas inter 25 °C kaj 30 °C. La plej varmaj monatoj estas marto kaj aprilo, kaj la plej malvarmaj decembro kaj januaro. Dum la vintro la varma, seka vento Harmatano blovas el Saharo kaj kunportas sablon kaj polvon.
Naturo
La Nacia Parko W inkludas areojn de tri landoj, nome Niĝero, Benino kaj Burkino.
Historio
Oni scias tre malmulte de la periodo antaŭ la kolonia periodo. Estas pruvita, ke antaŭ 14.000 jaroj ĉasistoj-kolektistoj loĝis en la nord-okcidento de la hodiaŭa Burkino. Inter 3600 kaj 2600 a.K. ŝtonaĝaj popoloj praktikis agrikulturon. La uzo de feraj objektoj kaj keramikaĵoj evoluis inter 1600 kaj 1000 a.K.
Kelkaj de la nunaj etnoj de Burkino loĝis tie jam de la fino de la unua jarmilo. Inter ili estas la dogonoj kiuj loĝas en la limregiono inter Burkino kaj Malio. La Mosioj enmigris el al sudo dum la 15-a jarcento kaj fondis plurajn reĝlandojn. Inter ili la plej antikva estas Tenkodogo, aliaj estas Vagaduguo kaj Jatenga.
La francoj komencis kolonizadon de Burkino en 1896. Ili konkeris supre nomatajn mosiajn reĝlandojn sen grandaj bataloj. En 1904 la regiono estis aneksita al Franca Okcidenta Afriko kune kun Senegalio kaj Niĝero.
En 1919 fondita aparta kolonio kun la nomo Franca Supra Voltalando. En 1932 Ĝi estis dispartigita inter Ebur-Bordo, Malio kaj Niĝero. En 1947 ĝi estis denove establita kun la samajn limojn kiujn ĝi havis antaŭ 1932.
Burkino akiris sendependecon la 5-an de aŭgusto 1960 kun la nomo de Supra Voltalando, kaj Maurice Yaméogo estis elektita kiel unua prezidento. Li starigis unupartian diktatorecan reĝimon. Pro koruptado kaj misadministrado lia regado estis malsukcesa. Li eksiĝxis post gravaj tumultoj en 1966. Sekve regis la armeo per la generalo Lamezana, kiu en 1976 establis registaron precipe el civiluloj, kiu ellaboris novan demokratian konstitucion aprobita en 1977. En 1978 generalo Lamezana estis elektita kiel prezidento. Pro intenaj konfliktoj la registaro ne sukcesis efike labori kaj en 1980 okazis militista puĉo. Sekvis tri kaosaj jaroj, kiuj finis en 1983 kun alia puĉo, sekve nomata rivolucio, kiu portis al la povo Thomas Sankara.
Sankara establis maldekstreman diktatorecan reĝimon kaj volis radikale renovigi la landon. Unue li ŝanĝis la nomon de Supra Voltao al Burkina Faso (Patrio de respektindaj homoj). Li ŝtatigis la grundon por plibonigi la memprovizadon kun agraraj produktoj kaj antaŭenpuŝis alfabetigadon kaj egalrajtigon de la seksoj. Sanakara estis mortpafita en 1987 dum puĉo iniciatita de la tiama vic-prezidento Blaise Compaoré subtenita de Usono kaj Francio.
Blaise Compaoré regis la landon dum 27 jaroj ĝis 2014. Kiam li intencis modifi la konstitucion por daŭrigi la regadon ankaŭ post 2015, okazis gravaj tumultoj kaj li estis devigita eksiĝi. Ek de novembro 2014 la prezidento estis la civilulo Michel Kafando, dum la provizora militista registaro estas gvidata de Yacouba Isaac Zida.
La 23an de Januaro 2022 militista puĉo estrita de oficiro Paul-Henri Sandaogo Damiba elpostenigis la prezidenton Roch Kaboré kaj la demokratian politikan sistemon, kiel protesto kontraŭ la manko de efikeco en la lukto kontraŭ la atakoj fare de ĝihadistoj.
Politiko
Laŭ la konstitucio de 1991 Burkino estas prezidenta respubliko laŭ la franca modelo. La prezidento estas ankaŭ registarestro kaj nomumas la ĉefministron.
La parlamento havas nur unu ĉambron kun 111 membroj. La juĝopovo estas detenata de la supra kortumo.
Burkino apartenas al la AKP-ŝtatoj. , internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko. Historia politika dokumento por la modelo de politika kunlaboro de la AKP-ŝtatoj kun la Eŭropa Unio estas la Konvencio de Lomeo, kiu estis subkribita en la ĉefurbo de Togolando, kaj inter la jaroj 1975 kaj 2000 tre influis la interŝtatan politikon.
Post kiam la okazis puĉo en Niĝero, Burkino en komuna deklaro kun Malio anoncis plenan subtenon de la puĉistoj kaj avertis, ke kaze de eksterlanda invado al tiu ĉi lando ili konsideros tion kiel atakon kontraŭ si mem kaj forlasos la Ekonomian Komunumon de Okcidentafrikaj Ŝtatoj.
Loĝantaro
La lando havas proksimume dekses milionojn da loĝantoj, kiuj apartenas al diversaj afrikaj etnoj. La meza vivodaŭro egalas al 52 jaroj. La loĝantaro kreskas je 3 % jare.
Urboj
Dum la lastaj jardekoj okazis forta migrado de la kamparo al la urboj, aparte al la ĉefurbo. Pro la granda senlaboreco multaj junuloj migras ĉiujare al la najbaraj landoj por trovi laboron.
Etnoj
La loĝantaro de Burkino konsistas el multaj etnaj kaj lingvaj grupoj. La plej multnombra grupo estas la mosioj (40 %), kiuj enmigris el la sudo en la 15-a jarcento kaj kunfandiĝis kun la praloĝantaro. Aliaj gravaj entnoj estas la Gurmaoj (8 %) en oriento kaj la Fulboj (5 %) en la nordo. En la nordo loĝas ankaŭ la tuaregoj kiuj plejofte vivas kiel nomadoj. En sudokcidento loĝas la boboj (14 %), la senufoj (9 %) la lobioj (6 %) kaj multnombraj malgrandaj etnoj.
Lingvoj
Oficiala lingvo estas nur la franca.
La plejmulto de la loĝantaro parolas afrikan lingvon kiel gepatra lingvo kaj ne bone konas la francan. La plej gravaj naciaj lingvoj parolataj estas la mosia, la ĝula kaj la fula. Estas uzataj ankaŭ la tuarega kaj lingvoj de la niĝerkonga lingvaro.
En la listo de la vivantaj lingvoj de la lando troviĝas entute 68 lingvoj.
Religioj
La plej granda parto de la popolacio (60 %) estas islamanoj, 23 % estas kristanoj kaj la aliaj estas adeptoj de afrika religio. Elementoj de la tradicia animistaj religioj troviĝas ankaŭ en la kulta praktikado de kristanoj kaj islamanoj.
Masakro en Maraga
La Masakro en Maraga okazis la 10-an de aprilo 1992, dum la Milito en Montara Karabaĥo, konflikto en kiu la armenaj kaj azeraj fortoj estis implikitaj en etnaj purigadoj kontraŭ la civila loĝantaro. Laŭ Caroline Cox, kiu vidis la damagon kaj intervjuis ĉeestajn atestantojn, la azeraj fortoj atakis la urbon Maraga, senkapigante kvardek kvin vilaĝanojn el armena etno, bruligante kaj forrabante la urbon kaj forkaptante cent virinojn kaj infanojn. La maraganoj kiuj estis kondukitaj ekster la urbo post la atako ne povis reveni hejmen post la batalhalto de 1994, ĉar la areo ankoraŭ estis sub azera regado. La armenoj ricevis multajn kritikojn kaj perdis multe da politika apogo pro la masakro de Hoĝali (kie, kvankam tute nebula afero, onidire, la armenoj mortigis centojn da azerbajĝananoj), kaj pro tio la internaciaj amaskomunikiloj ne raportis pri la murdoj en Maraga.
Laŭ Gevorg Petrosjan, prezidanto de la Parlamento de Montara Karabaĥo, 53 civilaj viktimoj mortis en la atako al Maraga.
8594 Albifrons
8594 Albifrons estas asteroido de la asteroida zono, kunmalkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Sterna Albifrons, komune nomita : malgranda ŝterno.
(18921) 2000 PT7
(18921) 2000 PT7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Scunthorpe
Geografio > Eŭropo > Anglio > Lincolnshire Norda > Scunthorpe < Urbo
Scunthorpe estas urbo en la angla province Lincolnshire Norda (angle, North Lincolnshire). Ĝi estas la plej granda urbo en la provinco sed ne estas la ĉefurbo.
Ĝis la mezo de la 19-a jarcento ĝi estis malgranda vilaĝo. Oni eltrovis ferŝtonon en la regiono kaj pro tio la ŝtalindustrio disvolviĝis rapide. Samtempe Scunthorpe kaj aliaj vilaĝoj kreskegis.
En 1936 Scunthorpe kaj la vilaĝoj de Ashby, Brumby, Crosby kaj Frodingham kunligis por kreii la novan urbon Scunthorpe. Nuntempe la urbo havas pli ol 60.000 loĝantojn kaj spite de la peza industrio ĝi estas agrabla “ĝardenurbo”.
Scunthorpe estas bone konata kiel unu el la plej gravaj “ŝtalurboj” en Britio sed ĝi vere suferis dum la reorganizado de la ŝtalindustrio en la jaroj inter 1980 kaj 2000. Malgraŭ la ŝangoj kaj la perdo de laborlokoj la ŝtalindustrio ankoraŭ restas tre grava por la bonfarto de la urbo.
Akvamuoj
La akvamuoj estas etno en Ganao. La akvamuoj apartenas al la etnogrupo akanoj, same kiel la parencaj etnoj aŝantioj, fanteoj, ahafoj, akvapimoj, asinoj, dankjiraoj, akomoj kaj kvavuoj.
La akanoj estas entute la plej granda etnogrupo en Ganao.
Magreca ĝinzo
Magreca ĝinzo estas ĝinzo kiu estas tre strikta ĉirkaŭ la korpo kaj speciale la gamboj. Tiu modelo ankaŭ ekzistas el aliaj materialoj ol denimo. Plejofte ĝi konsistas el miksaĵo de denimo kaj kelkaj percentoj elastano, tiel eblas por ŝovi la malvastajn krurumojn trans la piedoj. Alia ebleco estas zipoj en la krurumoj.
Griebo
Griebo ekde la 1-a de januaro 2008 estas parto de la urbo Lutherstadt Wittenberg en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 646 loĝantojn.
Nou
Nou (hungare: Szászújfalu, germane: Neudorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 1152 loĝantojn (rumanoj, germanoj, ciganoj); en 1992 1443 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1319. Ĝi estis saksa vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Roșia.
Fonto
La silaboj nou / új / Neu en la diverslingvaj nomoj signifas "nova". La silabo szász en la hungara nomo indikas la saksan tradicion.
33 Rakontoj
'33 Rakontoj. La Esperanta Novelarto', estas antologio, kiu celas kolekti "klasikajn" prozaĵojn de diversaj aŭtoroj. Redaktita de Reto Rossetti kaj Ferenc Szilágyi, eldonita ĉe J. Régulo Eldonisto, ĝi aperis en la jaro 1964 en La Laguna kun amplekso de 328 paĝoj. La enkondukon de la libro skribis Ivo Rotkvić. La libro konstituas la numeron 22 en la "Bel-literatura Eldon-serio de Stafeto".
José de la Riva Agüero
Li estis kriolo apartenanta al nobela familio lima, kaj klara partiano de la sendependentista idearo ekde tre juna. Estis en Hispanio en tempo de la invado napoleona, aliĝis al framasonaj logioj kiuj tiam laboris favore de la sendependigo de Ameriko. En 1810 li revenis al Peruo, kaj ekde tiam kaj ĝis la alveno de la Libertador (liberigisto) José de San Martín estis la ĉefa gravulo de la konspiroj kontraŭkoloniaj en Limo, direktante la framasonan Logia de los Copetudos. Li kunlaboris kun San Martín antaŭ kaj malantaŭ ties alveno al Peruo. Starigita le Protektorato, li estis nomumita Prezidanto (Prefecto) de la Lima Regiono. Post la unua puĉo de la historio respublika perua, li estis nomumita Prezidento de la Respubliko, nome la unua perua kiu okupis tiun altan rangon (28-a de februaro de 1823). Li deziris finigi la Sendependigon de Peruo sen apogo de eksterlandaj trupoj kaj per la peno nur de peruanoj mem, organizante la Segunda Campaña de Intermedios, sed li malsukcesis. La malkonsento kun la Kongreso kaj la alveno de Simón Bolívar markis la finon de lia registaro kaj lian elterigon al Guajakilo, unue, kaj al Eŭropo poste, kie li loĝis ĝis 1828, kiam li revenis al Ameriko. Li iris unue al Ĉilio kaj poste revenis al Peruo en 1833, iĝis elektita deputito a la Konvencio kiu realigis lin al la armeo kun titolo de Gran Mariscal (granda marŝslo). Partiano de la prezidento Luis José de Orbegoso li estis ambasadoro en Ĉilio kaj dum la epoko de la Peru-Bolivia Konfederacio li estis Prezidento de la Ŝtato Nord-perua. Post la fino de tiu politika ento li iris denove al Ekvadoro. Kiam li revenis en 1843, li retiriĝis al la privata vivo.
Kantono Howard (Misurio)
La kantono Howard (Howard County) estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Aguirre, der Zorn Gottes (filmo)
Aguirre, der Zorn Gottes (Aguirre, la Kolero de Dio) estas germana filmo de Werner Herzog aperinta en 1972, en la movado de Nova Germana Kino.
Temo
En la 16-a jarcento, hispana ekspedicio ekiras por trovi Eldoradon sub la komando de Gonzalo Pizarro. Lope de Aguirre, unu el liaj leŭtenantoj, halucinita megalomano, plu daŭrigas la serĉadon laŭ la rivero Amazono, konspiras kontraŭ la sinsekvaj kapitanoj de la ekspedicio kaj fine eĉ ribeliĝas kontraŭ la reĝo de Hispanio. Li estas akompanata de sia filino. Je la fino de la filmo la ĉefrolulo soliĝas, ĉar ĉiuj akompanintoj mortiĝis aŭ estis mortigitaj. Lope de Aguirre kaj la aliaj roluloj de la filmo estis realaj personoj kiuj fakte agadis tiele en la historio kaj inspiris, interalie, romanojn de Ramón J. Sender kaj Miguel Otero Silva, teatraĵojn kaj aludojn en multaj verkoj.
Fulmotondro
Fulmotondro estas kompleksa meteologia fenomeno, kiu – kiel indikas la nomo – inkluzivas fulmojn kaj tondrojn, do potencajn elektrostatikajn malŝargojn en la tera atmosfero, kutime ankaŭ fortan venton (do ŝtormon) kaj pluvon, hajlon aŭ neĝon. Tendence fortaj ventoj iom antaŭas la fulmotondrojn, kaj fortega pluvo, hajlo aŭ neĝo akompanas ilin.
Sur la tero konstante okazas samtempe proksimume 2000 fulmotondroj.
Kvartalo Niŝikjo
Kvartalo Niŝikjo-ku aŭ Niŝikjo (西京区 [Niŝikjo-ku], Hepburn: Nishikyō, Kunrej: Nisikyô) estas kvartalo en urbo Kioto en Gubernio Kioto en Japanio.
Équevillon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la komunumaro Champagnole Porte du Haut-Jura, al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
Heeslingen
Heeslingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rotenburg (Wümme) de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo, ne al la najbara metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kvankam la regiono situas pli-malpli mezvoje inter Bremeno kaj Hamburgo kaj ekonomie orientiĝas al ambaŭ urboj kaj ties metropolaj regionoj.
55854 Stoppani
55854 Stoppani estas asteroido de la interna asteroida zono, do ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj astronomoj Marco Cavagna kaj Paolo Chiavenna elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Eugenio Stoppani (1850–1917), kiu, en 1905, konstruis, nun situejo de la Observatorio de Sormano, ĉe la loko, kie sia patro Edoardo Stoppani (1818–1892) akcidente mortis. Antonio Stoppani (1824–1891), verŝaje malproksima samfamiliano, estis distingita paleontologo.
Capelle (Nordo)
Capelle estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 167 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Capelle situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Capelle etendiĝas sur 5,07 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Vanesse, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Capelle apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Miki Kijoŝi
Miki Kijoŝi 三木 清 (naskiĝinta 1897-01-05 en la prefekturo Hjogo; mortinta 1945-09-26) estis japana filozofo.
Miki studis en Eŭropo ĉe Martin Heidegger kaj Heinrich Rickert. Post sia reiro al Japanio 1928 li prelegis pri marksisma filozofio je la Hosei-universitato, kiun li kunligis kun ideoj de ekzistadismo kaj materialismo. En 1930 li estis arestita kiel marksisto kun helpo pro Japana Komunista Partio kaj perdis sian profesorecon. Poste li laboris kiel ĵurnalisto. En 1945 li estis denove arestita kaj mortis en prizono.
Li estis grava filozofo de la tempo antaŭ la dua mondmilito. Kiel tradukisto, eldonisto kaj ĵurnalisto li diskonigis multajn verkojn de la eŭropa filozofio kaj literaturo en Japanio.
Literaturo
Susan C. Townsend: "Miki Kiyoshi 1897-1945 Japan's Itinerant Philosopher", Brill 2009, ISBN 9789004175822
Kristnaska karto
Kristnaska karto estas salutkarto aŭ gratulkarto kiel parto de la tradicia celebrado de Kristnasko kun la celo esprimi inter konatuloj (kaj ĉefe inter amikoj kaj parencoj) ampleksan gamon de sentoj rilataj al Kristnasko, kristnaskaj ferioj, Novjaro kaj vintrocentro. Kristnaskaj kartoj estas kutime interŝanĝitaj dum la semajnoj antaŭ la Kristnaska tago fare de multaj personoj (tre ofte inklude ne-kristanoj) en socio de Okcidento kaj Azio. La tradicia saluto diras "Gajan kristnaskon kaj feliĉan novan jaron". Estas multnombraj variaĵoj por tia bondeziro; kelkaj kartoj esprimas religian senton, aŭ enhavas poeziaĵon, preĝon, frazon el kristnaska kanto aŭ Biblia verso; alia eksteras el religio per tut-inkludaj "sezonaj bondeziroj".
Kristnaska karto estas ĝenerale komerce desegnita kaj aĉetita por la okazo. La enhavo de la desegno povas rekte rilati al la rakontoj pri la Naskiĝo de Jesuo kun priskriboj de ties okazaĵoj aŭ havi kristanajn simbolojn kiaj la Stelo de Bet-Leĥem aŭ blanka kolombo kiu reprezentas kaj la Sanktan Spiriton kaj la Pacon. Multaj Kristnaskaj kartoj montras Kristnaskajn tradiciojn, kiaj sezonaj figuroj (ekz., Kristnaska Viro, neĝhomo, kaj boaco), objektoj asociaj kun Kristnasko, same kiel kandeloj, ilekso, arbobuloj, kaj Kristnaskaj arboj, kaj Kristnaskatempaj aktivaĵoj kiaj vendejado, Kristnaskaj kantoj, kaj festoj, aŭ aliaj aspektoj de la sezono kiel neĝo kaj naturo de la norda vintro. Kelkaj malnovstilaj kartoj povas priskribi nostalgiajn scenojn de la pasinteco kiel krinolinvestaj vendistinoj en stratopejzaĝo de la 19a jarcento; aliaj estas bonhumoraj, partikule pri la Kristnaska Viro kaj liaj boacoj.
13214 Chirikov
13214 Chirikov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa esplora vojaĝisto Aleksej Iljiĉ Ĉirikov, (cirile :  Алексей Ильич Чириков ; 1703–1748), kiu, en 1741, malkovris kaj atingis la bordon de Alasko dum la "Granda Norda Ekspedicio". Li malkovris ankaŭ iujn el la Aleutaj Insuloj kaj partoprenis al la kreo de ĝenerala mapo de la rusaj malkovraĵoj en Pacifiko.
Saint-Germain-des-Champs
Saint-Germain-des-Champs estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 382 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Germain-des-Champs etendiĝas sur 35.92 km², kaj havis 382 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Michel Millet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Hans-Peter Dürr
Hans-Peter Emil DÜRR (naskiĝis la 7-an de oktobro 1929 en Stutgarto, mortis la 18-an de majo 2014 en Munkeno) estis germana fizikisto. De 1971 ĝis aŭtuno de 1997 li estis direktoro de Max-Planck-Instituto pri Fiziko (Werner-Heisenberg-Instituto) en Munkeno, parto de la Max-Planck-Societo. Li estis helpanto de nukleofizikisto Werner Heisenberg.
Li laboris pri nuklea fiziko, fakulis pri filozofio kaj epistemologio kaj li aktivulis por sociaj kampanjoj.
Verkoj
(laŭ germana vikipedio)
Sidney Webb
Sidney James WEBB (naskiĝis la 13-an de julio 1859 en Londono, mortis la 13-an oktobro 1947) estis brita socialisto, ekonomikisto kaj reformisto.
Sidney Webb studis juron ĉe la Universitato de Londono.