cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LCHF
HF
La ekvilibro inter longĉenaj omego-3-acido kaj omego-6-acido estu je 1:1, ĉar multnesaturitaj grasoj postulas riĉan provizon da antioksidantoj interalie por neŭtraligi la liberigon de malsanigaj liberaj radikaloj fare de la multnesaturitaj grasoj. Ne estas tute klaraj direktivoj, sed multaj rekomendantoj de LCHF ofte preferas kaj rekomendas naturan animalan saturitan grason al industrie procezita graso el la vegetala aŭ animala regno. Ne malmole procezitaj vegetalaj grasoj akceptiĝas.
Natura laŭsezona manĝado
Ĉiuj bestoj kiuj vivas en sia natura (laŭevolucia) ĉirkaŭaĵo manĝas malsamajn specojn kaj/aŭ kvantojn da manĝo depende de la sezono. La origina homo havis dum la somera duonjaro grandan disponon je karbonhidratoj (beroj, fruktoj kaj aliaj kreskaĵoj). Ĉar la korpo disponis multe da karbonhidratoj por uzi kiel energion, ĝi povis ŝpari la grason laŭ la funkcio priskribita supre. Samtempe, karbonhidratoj pligrandigas la manĝemon, kio estis grava por enkorpigi grasan provizon antaŭ la vintra duonjaro. Dum la vintra duonjaro troviĝis malmulte da karbonhidratoj, kaj la manĝaĵo kiun la homo manĝis plejparte konsistis el aliaj bestoj. Dum tiu ĉi periodo oni foruzis la grason kiun oni enkorpigis dum la somero. Tiu ĉi ciklo efektiviĝas en la plejmulto de (aŭ eĉ ĉiuj) la aliaj ĉionmanĝantaj mambestoj.
Scienca apogo
La metodo vekas disputojn ĉar ĝi kontraŭas al la laŭtradiciaj rekomendoj al diabetuloj kaj tropezuloj eviti saturitan grason (malpli ol 10% de la enbuŝigo de energio) kaj manĝi pli da karbonhidratoj (45-60% de la enbuŝigo de energio). Laŭ tiu ĉi linio praktikiĝas la plejmulto de la reserĉado pri nutraĵoj kaj sano depost la 1950-aj jaroj. Tamen, depost la antikva epoko estas konate ke diabeto estigas sukeron en la urino.
Antaŭ ol la troviĝo de perinsulina kuracado oni tamen utiligis dieton kun malalta enhavo de karbonhidratoj en kazoj de diabeto: “Kvankam nenombreblaj kuraciloj elproviĝis, ni ne konas iun efikan kuracilon por la malsano. ...sed cetere la kuracado estu dieta kaj higiena kaj celu plibonigi la kapablon de la malsanulo asimili karbonhidratojn, per kio la danĝero por acidozo kaj komato foriĝas. Tiun ĉi celon oni plej facile atingas forigante aŭ malpliigante la kvanton da karbonhidratoj en la manĝaĵo kaj ankaŭ reguligante la enbuŝigon de albumino kaj graso."
Dum la lastaj jaroj lanciĝis pli kaj pli da reserĉaĵoj pri manĝaĵo kun malpli da karbonhidratoj kaj pli granda kvanto da graso, kiuj apogas la malnovajn teoriojn. Krome, en la nuna tempo oni pridubiĝas ĉu saturita graso vere malutilas al la homa sano.
Pririskaj argumentoj
La plej ofta kritiko kontraŭ LCHF koncernas la rekomendon anstataŭigi karbonhidratojn per graso, kaj ĉefe animala graso. La kritiko baziĝas sur la kutima aserto ke graso plimultigas la LDL-kolesterolon kaj ke plimultigita kolesterolo pligrandigas la riskon de korinfarktoj. Troviĝas grandaj kaj tempe vastaj reserĉaĵoj kiuj evidentigas interrilatajn variadojn inter alta LDL kaj korinfarktoj.
Alia relative ofta timado koncernas tion, ke la ketonaj korpoj kiujn la homa korpo estigas ĉe tre malalta enbuŝigo de karbonhidratoj (konekse kun kio oni laŭesprime ekestas en ketozo) sekvigus riskon de ketoacidozo. Tiu lasta estas stato danĝera por la vivo, kiun plej kutime kaŭzas severa manko de insulino en diabetuloj. Ketozo kaj ketoacidozo normale estas du tute malsamaj fiziologiaj fenomenoj. Tamen troviĝas dokumentaĵo de la jaro 2004 pri unu flegatino kiu sekvis la Atkinsan dieton.
Prietikaj argumentoj
Kritiko bazata sur primediaj aspektoj ankaŭ prezentiĝis en la debato. Aktuala ekzemplo estas ke bovinoj ellasas grandan kvanton da forcejefikaj gasoj. Certaj kalkuladoj asertas ke tiuj ĉi hidrokarbonoj kontribuas pli al la forcejefikaj gasoj ol la aŭtomobilismo kaj la transporta sektoro kune. Tamen, tiuj ĉi faktoj ne pesiĝas kontraŭ la ekvivalentaj kalkuladoj pri la kvanto de hidrokarbonoj kiuj ellasiĝus se la kreskaĵoj malkombiniĝus tuj en la naturo anstataŭ de esti manĝitaj de bovinoj. Kio ne evidentiĝas estas ke la metangaso de la bovinoj estiĝas en la nuna tempo per karbonatomoj estigitaj nune, dum la bruligo de benzino kaj petrolo estigas pligrandigitan kvanton da karbonatomoj kaj konekse kun tio da karbona dioksido en la nuntempa atmosfero, ĉar la karbono en la kruda petrolo kiun oni suprenpumpas havas 65 milionojn da jaroj.
Alia argumento kiu direktis la ideologian debaton en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj estas ke animala produktado postulas pli da resursoj ol vegetala kaj ke estas neetike ke la resurshava parto de la mondo foruzas la mondajn resursojn por tio kiam multaj malsategas. Tiu ĉi argumento nun reaktualiĝis en konekso kun la nuna tutmonda nutraĵa krizo (2008: la malriĉaj landoj, kies agrikulturon elmerkatigis la malaltigego de la prezoj sur la tutmonda merkato de la superproduktado de grenoj fare de la industriaj landoj kaj kiuj komencis uzi la teron por kulturi aliajn pli mondonajn terfruktojn, ne povas plu reaĉeti la manĝon kaŭze de altiĝantaj prezoj sur la tutmonda merkato). Oni asertas ke la grenoj kiuj produktiĝas ne utiliĝu por brutbredado sed rekte kiel manĝaĵo. La argumento tamen antaŭneprigas la modernan brutbredadon kun grenfuraĝo por la bovinoj; ne la malnovan specon, kie la bovinoj paŝtiĝis per herboj, por kio ili estas efektive adaptitaj. (Krome, biokemie la furado per greno estigas malhelpante grandan neekvilibron inter omego-3 kaj omego-6). En la debato krome mankas kalkuloj pri tio kiel novaloj povus utiliĝi por viandproduktado, kaj kalkuloj por areoj kie oni povus kulturi terfruktojn anstataŭ pretigi paŝtejojn.
Riol
Riol estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Spiŝa burgo
Spiŝa burgo estas burga ruino okupanta montopinton de travertina monto de Spiŝa burga monto, kreanta dominaĵon de vasta ĉirkaŭaĵo sur ĉefa vojdirekto kuniganta orientslovakajn regionojn Spiŝo kaj Ŝariŝo. Ĝi estas ne nur pruvo de evoluo de arkitekturo ekde la 12-a jarcento ĝis la 18-a jarcento en Slovakio, sed pro sia amplekso (ĝi superas 4 hektarojn, precize 41 426 m²) ĝi estas la plej granda burga komplekso en la lando kaj unu el la plej grandaj en Eŭropo.
Superaj spiritoj
Laŭ spiritisma religio, Superaj spiritoj estas la dua klaso en pli alta ordo de Spirita hierarkio. Ili estas perfektaj en pli alta rango, laŭ konoj, moralaĵo, ktp, kaj estas la pli proksimaj al Dio.
Spiŝa burgo
Spite al tio, ke ĝi elstaras super urbo Spišské Podhradie, administre ĝi apartenas al teritorio de municipo Žehra (de ties loka parto Hodkovce) en distrikto Spišská Nová Ves en Regiono Košice.
La burgo estas nacia kultura memorindaĵo de Slovakio kaj ekde la jaro 1993 kiel parto de memorinda kolekto Levoča, Spiŝa burgo kaj memorindaĵoj de ĉirkaŭaĵo ĝi estas enskribita en la liston de Monda heredaĵo de Unesko.
Historio de konstruado
La kalkoŝtona roko kun supermara alteco 634 m elstaras 200 metrojn super la ĉirkaŭaĵo. Per preskaŭ ortaj muroj, altaj 20-40 metrojn, kreas eĉ sen ŝtonaj muroj nealireblan kaj nesieĝeblan lokon. La natura strategia situo de la burga roko, sed ankaŭ de la apudaj deklivoj antaŭdestinis tiun ĉi lokon por sieĝigo kaj tial estas nature, ke ĝi estis kontinue loĝata seninterrompe ekde la 5-a miljaro a.K. ĝis pereo de la burgo en la 18-a jarcento.
Praepoka kaj frue historia setlejiĝo
Pruvon pri la setlado en tiu ĉi teritorio jam en epoko de paleolitiko donas kvanto de arkeologiaj trovitaĵoj. De antaŭlonge tranĉis tiun ĉi lokon gravaj vojaĝvojoj kunigantaj la sudon de Eŭropo kun la nordo kaj la orienton kun la okcidento.
La nuna burga monto kreis ekde pratempoj la naturan rifuĝejon por la lokaj loĝantoj. Unu el la unuaj konataj setladoj devenas el neolitiko, kiam ĉi tie ekloĝis popolo de la tiel nomata kulturo de Bukaj montoj. La portantoj de tiu ĉi kulturo dense loĝigis la teritorion de la orienta Slovakio ne nur en ebenaĵoj, sed ankaŭ sur mildaj altaĵetoj kaj supraĵoj. Ilian ĉeeston sur la spiŝa burga monto dokumentas multnombraj trovitaĵoj de ceramikaj produktoj kaj ŝtonaj ilaroj. Fine de la unua duono de la 4-a miljaro a.K. alternigis ilin popolo de la tiel nomata kulturo de Bodrogkeresztur, kiu alportis novan, pli perfektan materialon — kupron.
En la dua duono de la 3-a miljaro a.K. sur la burga monto ekloĝis popolo de kulturo de Badeno (popolo kun kanelita ceramiko) kiu diference de la antaŭaj kulturoj loĝigis ne nur la burgan akropolon, sed ankaŭ ties deklivojn kaj apudan Dreveník, sur kiu ili konstruis ampleksan altaĵan domaron.
.jp
.jp estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Japanio.
Spiŝa burgo
Kelta loĝigo
La burgejo sur la roka masivo estis tiutempe ĉirkaŭigita per defenda remparo kun interna ŝtona konstruo. La teritorio limigita per la remparoj kun ĉefa enirejo sur la orienta deklivo, estis intense eluzata. La plej granda areo falis al loĝkonstruaĵoj kaj mastrumaj objektoj de diversa eluzo. Unu el konstatitaj objektoj devenantaj el tiuj tempoj estis sanktejo, kies fundamentoj prenis areon 6,5 x 19 metroj, kun ŝtona submasonigaĵo kaj fostodoma ligna konstruo.
.jp
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Spiŝa burgo
Kelta loĝigo
Sed fine de la 2-a jarcento post Kristo la burgejo estis subite forlasita. Por pluaj pli ol naŭcent jaroj ĝis tiam per vivo pulsanta monto orfiĝis. En interŝanĝo de la 5-a kaj la 6-a jarcentoj komenciĝis en la vasta ĉirkaŭaĵo aperi la unuaj slavoj. La sekva slava loĝigo lokumiĝis sur najbara plataĵo de la elstaranta Dreveník en aspekto de ampleksa fortikigita burgejo.
La burgo dum dominado de hungaroj
Periodo ekde la 10-a ĝis duono de la 13-a jarcento estis plenigita per bataloj por formigo de la frua Hungara reĝlando. La favoran evoluon rompis en la unua duono de la 13-a jarcento dezertigema tatara invado, kiu kaŭzis akutan bezonon de sekurigado de la pejzaĝo antaŭ ekstera malamiko. Precipe ekzistantaj slavaj kaj pli malnovaj burgejoj donis al la nova ŝtato bezonajn fortikigitajn punktojn. Tiel do en la paso de la 11-a jarcento malrapide revenis sur la spiŝan burgan monton la vivo. Ŝanĝo de la 11-a kaj la 12-a jarcentoj portis sin en signo de intensa loĝigo de la burga monto, kio respeguliĝis en ampleksa konstrua agado. Iom post iom ĉi tie komencis estiĝi konstrua komplekso de nevidataj dimensioj.
Ties centra objekto estis grandega ronda loĝigema turo sur la plej alta punkto de la burga roko. Sed la turo estis mallongtempe post sia estiĝo neniigita verŝajne pro tektona difekto kaj anstataŭigita en la unua triono de la 13-a jarcento per la hodiaŭa, konstruita en ĝia senpera najbareco. En la unua triono de la 13-a jarcento oni konstruis sur nuko de la roko en grandega fortikigo grandspacan etaĝan romanikan palacon. Mallonge post tio estiĝis ankaŭ burga kapeleto situanta en la centra pozicio, kiu servis al departementestro, sed verŝajne ankaŭ al provosto, kiu ekloĝis en piedo de la burgo en tura konstruaĵo en spaco de la hodiaŭa romanika antaŭburgejo.
Ĝis periodo de la 13-a jarcento datumas ankaŭ la plej malnova skribmencia memorindaĵo rilata al Spiŝa burgo. En dokumento el la jaro 1209 oni mencias vendon de parceloj sur tiu ĉi teritorio al spiŝa provosto Adolf. La dokumento parolas, ke tiu ĉi teritorio estis elprenita el rajto de la spiŝa departementestro, kio signifas, ke centro de la departemento — la burgo — ĉi tie devis certe ekzisti.
Komenco de la 13-a jarcento estis periodo de grandega konstrua aktiveco en la burgo. Sur la tuta perimetro de krono de la roka masivo estiĝis ampleksa fortikaĵo kun nova enirejo kun falkrado. Sur la plej orta parto de la roko estiĝis duetaĝa palaco kun mastruma teretaĝo. Plua konstruaĵo estis cilindroforma turo meze de la kortego, funkcie destinita por defendo de la burgo.
Spiŝa burgo estis unu el malmultaj burgoj, kiuj rezistis al la neniigema mongola invado en la jaro 1241, ili malgraŭ tio ankoraŭ plifortikigis ties fortikigon. En la konstrulaboroj en la 13-a jarcento partoprenis norditalaj ŝtonistaj majstroj, kiuj pli malfrue laboris ankaŭ en konstruado de Spiŝa Kapitulo kaj en Spišský Štvrtok samkiel ankaŭ en aliaj konstruaĵoj en la ĉirkaŭaĵo. Signifa konstruaĵo devenanta el tiu ĉi periodo, sed kiu ne supervivis la pli postajn konstruaĵojn, estis romanika kapeleto, troviĝanta super la enireja portalo.
En la dua duono de la — 14-a jarcento estiĝis en la burgo per barigo de la ekzistanta spaco nova granda antaŭburgejo — la meza kortego — limiganta areon 150 x 60 metroj. La suba burgo — dimensia suba antaŭburgejo, estis limigita per fortikigita muro, per du loĝturoj kaj enirturo.
Duono de la 15-a jarcento signifis por la historio de Spiŝa burgo el tuthungara vidpunkto signifan periodon. En la jaro 1437 mortis reĝo Sigismondo kaj reĝino Elizabeto de Luksemburgio vokis por defendi interesojn de sia filo Ladislao fratetajn soldatarojn de Johano Jiskra. Tiu post okupo de la ĉirkaŭa teritorio ekcelis por konkeri la burgon. Sed nur post la unua malsukcesa provo kaj posta interparolo kun tiama burga kapitano li sukcesis priregi la burgon.
La burgo, kiu fariĝis rezidejo de Jiskra, spertis novan konstruan ekfloron. Rezulte de tio estiĝis novaj konstruaĵoj en la burgo kaj novaj remparoj precipe de la suba kortego. La unua konstruaĵo, datita en tiun ĉi periodo kaj al tiu ĉi loko, estis ronda fortikaĵeto (la tiel nomata de Jiskra) kun diametro dek sep metroj.
István Bujtor
István BUJTOR [iŝtvAn], hungare Bujtor István estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro kaj filmscenaristo. Liaj duonfratoj estis Zoltán Latinovits kaj Károly Frenreisz, lia unua edzino estis violonisto Eszter Perényi.
Pelle Svanslös
Pelle Svanslös (proksimume "Peĉjo Senvosta") estas fikcia kato en libroj de la sveda verkisto Gösta Knutsson. Pelle perdis sian voston. Malica Måns kaj liaj amikoj Bill kaj Bull ĉikanas lin pri vosto-nehavo. Pelle loĝas en homa familio, sed multaj aliaj katoj en la libroj estas stratokatoj. Amikino de Pelle estas Maja Gräddnos. Pelle loĝas en Uppsala.
István Bujtor
István Bujtor naskiĝis, kiel Frenreisz István 1942, Budapeŝto - mortis  2009, Budapeŝto.
Pelle Svanslös
La travivaĵoj de Pelle Svanslös estis plurfoje filmigitaj.
István Bujtor
Biografio
István Bujtor frekventis gimnazion, poste li laboris, fine li plulernis en ekonomia universitato, kie li ricevis diplomon en 1966. Spite tion li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Győr), poste al Teatro József Attila, ekde 1971 al Nacia Teatro (Pécs). En 2007 li estis elektita direktoro en Teatro Petőfi (Veszprém). Li estis hungara voĉo de Bud Spencer, en hungaraj filmoj li aktoradis similajn figurojn. Li ricevis kelkajn premiojn.
Spiŝa burgo
Zápolyidoj, Thurzidoj, Ĉakidoj
Post foriro de la armeo de Jiskra tiu ĉi kortego fakte sensignifiĝis. Por pluaj posedantoj de la burgo la defendo de la kortego fariĝis nepensebla kaj ĝi estis uzata nur por mastrumaj celoj.
La dua duono de la 15-a jarcento, kiu en politika vivo en Slovakio (en la malnova Norda Hungario) signifis certan liberigon post husanaj maltrankviloj kaj lukto pri trono, alportis relativan ekonomian prosperecon, speguliĝanta ankaŭ en konstrua agado. La nobelaro alikonstruis la pli malnovajn burgojn en spirito de pli malfrua gotiko, pretendema por forme aliformita arkitekturo kaj dimensiaj surmuraj pentraĵoj.
Al la plej riĉa nobelaro apartenis ankaŭ Zápolyidoj, posedantoj de multnombraj senjorujoj kaj burgoj. Pro batalmeritoj kaj fideleco al la reganto, en la jaro 1465 Mateo Korvino donacis al Zápolyidoj Spiŝan burgon en heredan tenadon eĉ kun titolo de hereda grafo. Kun la burgo ili ricevis ankaŭ dek unu alodajn spiŝajn urbojn. Kiam Zápolyidoj fariĝis posedantoj de Spiŝa burgo, malgraŭ pluraj burgaj senjoraroj, ĝi fariĝis ilia bazo, kion ili emfazis per konstrua ŝanĝo de ties areo en nobelan sidejon respondanta al sia nova signifo. Post renovigo de la difektitaj partoj ili komencis ĝian alikonstruadon. En la unua etapo de la laboroj ilia ĉefa ideo estis reteni la romanikan palacon kiel ĉefan objekton. Sekvantaj du alikonstruoj kaj ankaŭ reguligo de la romanika palaco sekvigis estiĝon de novaj konstruaĵoj kaj gotika kapeleto kun enirejo en la palacon, kiun oni konstruis sur libera spaco de la kortego.
En periodo de senjoraro de Zápolyidoj okazis plia signifa evento. La 2-an de februaro 1487 ĉi tie al palatino Stefano Zápoly kaj al lia edzino Hedviga naskiĝis filo Johano Zápoly, la pli posta hungara reĝo.
Spiŝa burgo, kiu en la unua duono de la 16-a jarcento fariĝis objekto de internaj disputoj, ofte ŝanĝis posedantojn. Tamen fine ĝi transiris por eterne al la nova dinastio — Thurzidoj. Dum ilia regado la konstrureguligoj estis influataj per la nova belarta stilo — renesanco, al kies alfluo helpis intensa komerca rilato de Thurzidoj kun eksterlando.
Sed en la proprumado de Thurzidoj la burgo estis eĉ ne unu jarcento. Jam en la tridekaj jaroj de la 17-a jarcento la dinastio pro la spiŝa branĉo formortis je glavo. La burgo fariĝis objekto de la heredaj disputoj. Pro la reĝa decido Spiŝa burgo venis en la jaro 1639 en proprumadon de novaj kaj lastaj posedantoj — Ĉakidoj, en kies proprumado ĝi restis ĝis la jaro 1945. Tiuj alpaŝis al principa alikonstruo de la burgo. La unua reprezentanto de la dinastia proprumado en la burgo estis Stefano.
Ĉakidoj notis Spiŝan burgon per grandaj konstruŝanĝoj, okazantaj de kvardekaj jaroj de la 17-a jarcento ĝis la jaro 1663. La kortego de la supra burgo estis tutigita en unuigitajn alojn, antaŭ kiu oni alkonstruis arkadojn, dum kio oni ŝanĝis ankaŭ funkcion de la pli malnovaj konstruaĵoj en mastrumajn (en la romanika palaco oni lokigis armilarejon). Oni ŝanĝis la eniron kaj akomodigis ĝin en kanonan defendon.
La novaj, ŝanĝiĝantaj sociaj rilatoj, havis esencan signifon por plua sorto de la burgo. La defendpretendoj malaltiĝis kaj riparoj de la burgo postulis des pli grandajn elspezojn. Kun kreskanta tempo la burga senjoraro forloĝiĝis en novkobstruitajn kastelojn sub la burgo, ĝis Hodkovce kaj pli poste ankaŭ ĝis Bijacovce, kaj la burgo komencis senpardone malflori.
Sed ankoraŭ unufoje estis necese la burgon fortikigi en konekso kun eventoj dum la ribeloj de Emeriko Thököly kaj Francisko Rákóczi la 2-a. Enkvartirigita imperiestra soldataro trarompis la grandajn murojn en la supra burgo apud la palaco tiel, por ke ĝi povu per kanonoj endanĝerigi la vojon de Branisko al Levoča. Meze de la kortego oni establis pluan poziciejon de kanonoj. Post ilia foriro restis en la burgo nur malgranda homekipo, kiun la familioj retenis. La burgo komencis dezertiĝi. Verkon de la pereo finis subita incendio en la jaro 1780.
La 19-a kaj la 20-a jarcentoj
La ampleksa konstrukomplekso de la burgo, mallarĝe kunigita kun multnombraj historiaj eventoj, estis objekto de intereso de esplorantoj jam en la dua duono de la 19-a jarcento, nome kaj el vidpunkto de la historio de arkitekturo kaj ankaŭ el historia mesaĝo de la konservitaj skribinformoj.
Jam en tiu ĉi periodo eblas paroli pri certaj insignoj de memoriga zorgemo. En la jaro 1865 Spiŝa burgo kiel signifa historia kaj fortifika memorindaĵo fariĝis objekto de intereso de imperiestra-reĝa komisio por esploro kaj savo de konstrumemorindaĵoj. Sed rilate al ampleksa malkonstruo de la burga masonaĵo kaj la objektoj de la burga areo mem oni forlasis savi la burgon en aspekto de konservemaj laboroj. Ĉefa klopodo koncentriĝis por amasigado de skribaj kaj materiaj fontoj. Eblas diri, ke la malkonstruado de burgo daŭrigis eĉ en tiu ĉi periodo, al kio helpis eĉ en negranda mezuro ankaŭ lokaj loĝantoj, eluzantaj liberiĝintajn partojn de la masonaĵo kiel malmultekostan konstrumaterialon.
Suda Jorke-Duoninsula Grava Birda Areo
La Suda Jorke-Duoninsula Grava Birda Areo estas areo de 348 km2 konsista el plej sudokcidenta pinto de la Duoninsulo Jorke de Suda Aŭstralio, je ĉitkaŭ 300 km okcidente de Adelajdo.
Birdoj
La loko estis identigita de BirdLife Internationalkiel GBA ĉar ĝi eltenas populaciojn de Ocela nestamasulo, Feina ŝterno, Nigragrĝa sofodo, Roka papago kaj Purpurbuŝa likenostomo.
Spiŝa burgo
La 19-a kaj la 20-a jarcentoj
Haltigo de la malkonstruaj aktivecoj okazis nur post fino de la dua mondmilito. Jam en la jaro 1945 la burgo estis komune kun aliaj signifaj memorindaĵoj proklamita ŝtata kultura posedaĵo.
En la jaro 1961 registaro de SSR proklamis Spiŝan burgon enkadre de unua grupo de elektitaj historiaj objektoj kiel Nacia kultura memorindaĵo de Slovaka respubliko kaj preskaŭ tuj en sekvanta momento, post ampleksa arkeologia kaj historia-arkitektura esploro, komenciĝis kompleksa savado de la burgo. La ampleksaj esploroj alportis kvanton de novaj gravaj eltrovoj, rilatantaj al genezo ne nur de la burgo mem, sed ankaŭ de la pli vasta teritorio. Konservaj kaj restaŭraj laboroj okazas en Spiŝa burgo fakte ĝis hodiaŭ (2012).
La spacoj de burgo, elŝovita ekspozicio de la Spiŝa muzeo, estas alireblaj por la publiko. Alireblaj estas pluraj objektoj — en la suba kortego la tiel nomata instrua vojo, kies parto (laŭlonge de alibreligitaj partoj de ŝirma burga muro) estas konservitaj kaj rekonstruitaj fundamentoj de la ronda fortikaĵo de la soldataroj de Jiskra, plu barbakano de la okcidenta portalo de la meza kortego el al 14-a jarcento, fundamentoj de praepoka konstruaĵo de kulta karaktero, samkiel ankaŭ fundamentoj de mastrumaj konstruaĵoj el la 17-a jarcento. En la jaro 1985 estis alirebligita en konstrukomplekso de renesanca arkada koridoro kaj okcidentaj gotikaj palacoj en la supra burgo historia ekspozicio, prezentanta pruvojn pri setlejigo de la burga roko ekde la plej malnovaj tempoj ĝis la konstruado de burgo, kaj al dokumentado de politika kaj armea potenco de la nobelaro, kun emfazo al defenda bataltekniko de la burgo en la 15-a — la 16-a jarcentoj kaj al feŭda justicio.
La burgo en kunteksto de historiaj eventoj
Spiŝa burgo prezentas ne nur unikan konstrumemorindaĵon, sed ĝi meritas ankaŭ ĝeneralan atenton pro sia signifa influo al la historio de regiono kaj la tuta lando. Multaj historiaj eventoj aŭ sortoj de la historiaj personoj estas rekte ligitaj al tiu ĉi burgo.
Unu el la unuaj pruvoj, konfirmanta la ekziston de burgo, estas dokumento, per kiu reĝo Béla la 4-a konfirmis la 19-an de septembro 1249 al spiŝa provosto proprumadon de municipo Jablonov. En la dokumento estas samtemte menciata permeso „in castro nostro Scypus“ (tio estas «en nia burgo Spiŝ») konstrui turon kaj palacon.
La burgo kiel la reĝa posedaĵo estis senĉese objekto de disputoj, kiuj ĉiam eksplodis plenforte post morto de la reĝo aŭ komisiita de li posedanto. En konekso kun tiu oni povas pri Spiŝa burgo paroli kiel pri apanaĝo enkadre de Hungara reĝlando, kiam ties posedantoj fariĝis anoj de reĝa familio (en la unua duono de la 13-a jarcento ĝi estis en posedado de duko Kolomano Galicia, la pli juna frato Béla la 4-a, je jarcento pli malfrue Stefano, frato de Ludoviko la 1-a Granda
Viglaj tempoj en Hungara reĝlando okazis en la unua duono de la 15-a jarcento. En oktobro de 1439 mortis Albreĥto la 2-a, ne postlasinte heredanton. Nur en februaro de la sekvanta jaro naskiĝis filo Ladislao, kies interesojn decidis defendi lia patrino Elizabeto Luksemburgia. Por helpi ŝi ekvokis Johanon Jiskra, la gvidanton de Frataro. Johano Jiskra venis al Slovakio kaj iom post iom li akiris lin en sian potencon. En la jaro 1441 li venis al Spiš. Post prirego de pluraj senjorujoj li ekcelis sian intereson al Spiŝa burgo, kiun li sukcesis priregi kun kontribuo de la burga kapitano Peter Basko. Kiel kapitano de la burgo Jiskra nomis Petron Aksamit. Sed Aksamit en la jaro 1453 forlasis la burgon.
Post Jiskra la burgo venis en la manojn de Juraj Thurzo, riĉa urbano el Levoča. Sed ĝi apartenis al li nur mallonge, ĉar jam en la jaro 1460 transprenis la burgon en sian administradon reĝo Matiaso Korvino. La sekvantaj kvin jaroj Spiŝa burgo estis reĝa posedaĵo, armea fortikaĵo kaj sidejo de la spiŝa departementestro.
En la jaro 1465 ĝi venis komune kun hereda titolo de la spiŝaj departementestroj en proprumadon de Zápolyidoj. Kian signifon Spiŝa burgo havis por ili rezultas el tio, ke malgraŭ tio, ke ili tiutempe proprumis onidire preskaŭ sepdek du burgojn, Spiŝa burgo fariĝis ilia sideja kaj la titolon de spiŝa departementestro ili uzis antaŭ ĉiuj eĉ pli superaj titoloj.
Zápolyidoj posedis la burgon ĝis la jaro 1528. Inter vico da posedantoj estis ankaŭ posta hungara reĝo Johano Zápolya, kiu ĉi tie eĉ defendis sin antaŭ imperiestraj soldatoj de Ferdinando la 1-a. En marto de 1528 Ferdinando sieĝis la burgon kaj post du semajnoj la garnizono kapitulacis.
Denove en la reĝaj manoj ĝi en la jaro 1531 venis en proprumadon de Thurzidoj. Aleksandro Thurzo jam antaŭae nomumita spiŝa departementestro tiujare fariĝis senjoro de Spiŝa burgo, al kiu en la jaro 1553 li ricevis eĉ reĝan donacon, sed nur por idoj post glavo. Thurzidoj en la jaro 1635 formortis de la spiŝa branĉo en vira linio (lasta ano de la dinastio kaj posedanto de la burgo estis Mateo Thurzo) kaj tiel la burgo denove fariĝis objekto de disputoj; ĉifoje deziris ĝin diversaj foraj parencoj. La plej laŭleĝajn pretendojn al la hederaĵo havis Eva Forgáčová, nepino de Aleksandro Thurzo, edziniĝinta al Stefano Čáki. Tiu perforte prenis la burgon, pro kio li venis en senpardonecon de la reĝa kamero. En la jaro 1636 li estis devigita redoni la burgon, sed ene de tri jaroj pro subaĉeto kaj pro interveno de palatino Mikolao Esterházi li ricevis ĝin reen de la reĝo Ferdinando la 3-a. La burgo tiel venis en heredan tenadon de la dinastio, kiu posedis ĝin ĝis duono de la 20-a jarcento.
Ekde la dua duono de la 17-a jarcento okazis en la historio de Spiŝa burgo periodo de iompostioma malkresko. Ĝi supervivis ankorax du sieĝadojn. Unu dum ribelo de Tököly, kiam de aŭgusto ĝis duono de novembro de 1683 senrezulte sieĝis ĝin kurucoj. La alian fojon ĝi rezistis en decembro de 1703 al soldataroj de Francisko Rákóczi la 2-a, sed en Kristnasko de tiu jaro la burgo subiĝis al la konkerantoj. La sekvantaj tri jaroj ĝi estis en la manoj de Rákócziidoj.
Priskribo de la burgo
La burgo estas hodiaŭ en stato de rekonstruitaj kaj konservitaj ruinoj. La intenco de konservistoj estis alirebligi la burgan areon por publiko. Surbaze de longjara arkeologia kaj arkitektura esplorado kaj ties rezultoj oni iom post iom konstrue kaj ekspozicie alirebligis la unuopajn spacojn de Spiŝa burgo.
La burga areo okupas supron de Spiŝa burga monto en direkto oriento-okcidento, kun dekliniĝanta tereno direkte al okcidento.
La supra burgo, okupanta la supron de la burga monto, kreas konstrue la plej bone konservitan parton de la burgo. Dominas al ĝi masonaĵo de la romanika palaco kaj la defendturo samkiel ankaŭ masonaĵoj de la pluaj loĝkonstruaĵoj.
La meza burgo kun la ĉefa portalo hodiaŭ donas precipe servojn por la vizitantoj. En ĝiaj spacoj okazas prezentoj de la epoka vivo, montroj de laboroj de potfaristoj kaj simile.
La plej ampleksan parton de la burga areo okupas la suba kortego reguligita kiel malfermita spaco kun konservitaj fundamentoj de konstruaĵoj kaj la burga rempararo. Al interesaj partoj apartenas fundamentoj de duonronda barbakano — antaŭŝovita enirportalo al la meza kortego, devenanta el la dua duono de la 14-a jarcento. Iam ĝi plenis gravan funkcion dum defendo de la burgo, sed post finkonstrui la suban kortegon ĝi sensignifiĝis kaj pereis. El tempoj de regado de Jiskra en la burgo devenas fundamentoj de memstara ronda konstruaĵo, la tiel nomata Fortikaĵeto de Jiskra, konstruita post la jaro 1442, destinita por komandanta loĝloko. La fortikaĵeton defendis ronda ŝtona muro kaj perimetra fosaĵo, trans kiu kondukis ligna ponteto.
Ekspoziciaj spacoj
Ĉefa parto de la konservitaj konstruaĵoj troviĝas en la supra burgo, kies plej gravaj interesaĵoj estas renesanca arkada koridoro devenanta el interŝanĝo de la 16-a kaj la 17-a jarcentoj. Ĝi havis funkcion de kuniganta parto inter la gotikaj palacoj, defendopartoj kaj la kapeleto. Hodiaŭ ĝi servas kiel ekspozicia ĉambro kun ekspozicio de defendarmiloj kaj arkeologiaj trovitaĵoj.
Burga kapeleto
El la fino de la arkada koridoro oni eniras en la gotikan kapeleton de sankta Elizabeto, devenanta el la tridekaj jaroj de la 15-a jarcento.
24934 Natecovert
24934 Natecovert estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Spiŝa burgo
Burga kapeleto
La kapeleto estis konstruita en du fazoj. Ties estiĝo verŝajne koneksis kun konstrureguligoj de Spiŝa burgo en la jaroj 1430-1437. Plafonigita ĝi estis unue per plata, verŝajne per kasona plafono. Volbigo en aspekto de ŝtonaj ripoj, signifanta samtempe finigo de la konstrulaboroj en la kapeleto, estis realigita pli malfrue, verŝajne en la dua duono de la 15-a jarcento dum senjorado de la novaj posedantoj de la burgo — Imrich kaj Stefano Zápolyidoj; oni supozas, ke temis pri reta volbo.
24934 Natecovert
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nathaniel Covert, mentoro en 2012 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Shaker High School de Latham (Nov-Jorkio).
Spiŝa burgo
Burga kapeleto
La siatempe unuetaĝa spaco de la burga kapeleto kun galerio, servanta por privata pieco de la burga senjoraro, kun enirejo en la okcidenta flanko, en la 17-a jarcento ŝanĝis sian funkcion al funebra kapeleto. En plankon estis profundigita kripto, kiun kovris ĝis hodiaŭ konservita sabloŝtona tabulo. En la suda flanko la kapeleto havis alkonstruitan spacon de sakristio el la unua duono de la 17-a jarcento. Verŝajne dum tiu ĉi rekonstruo la ekstero de kapeleto estis ornamita per sgrafita ornamaĵo.
En la jaro 1638 estis kompilita inventara listo de la ekipaĵo de la burgaj internoj, laŭ kiu en la kapeleto troviĝis kvin altaroj, ses tabulaj bildoj, dek du lignogravuraĵoj kaj dek kvar bildoj sur tolo.
Enkadre de renovigo de la memorindaĵo la kapeleto estis plafonigita kaj parte estis rekonstruita sistemo de volbaj konsoloj. En ĝia interno estas instalitaj eksponaĵoj de sakrala karaktero, do la kapeleto servas ankaŭ al sia unua, klerika celo.
Ceteraj internoj
Parto de la ekspoziciaj spacoj estas ankaŭ montroj de la epokaj internoj — torturejo, mezepoka kuirejo, dormoĉambro, banejo samkiel ankaŭ armilejo. Ĉiuj ĉi internoj estas alireblaj por la turistoj.
La burgo kiel turisma objekto
Spiŝa burgo kreas neapartigeblan kaj daŭran parton de la kultura heredaĵo de Slovakio. Ĝia signifo transiras la limojn de regiono kaj de la tuta lando. Ĝi fariĝis ŝatata turista objekto, pri kio atestas ĉiujare pialtiĝanta nombro de ties vizitantoj. Allogecon de la burgo multobligas proksimeco de aliaj signifaj memorindaĵoj (Preĝejo de Sankta Spirito en proksima municipo Žehra, kolekto de historiaj memorindaĵoj en Levoča kaj Spišská Nová Ves, Katedralo de sankta Marteno en Spiŝa Kapitulo, pluraj kasteloj en ĉirkaŭaj municipoj kaj aliaj.) Al la burgo estas facila alveturejo rekte el ĉefa vojo Poprad-Prešov.
Famuloj
En la burgo naskiĝis hungara primaso Miklós Csáky.
Castrillo de Duero
Castrillo de Duero [kasTRIljo deDŬEro] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Castrillo de Duero estas etimologie komprenebla kiel Kasteleto de Doŭro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 103 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 140 el 1991.
Ĝi distas 66 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Torrescárcela, Cogeces del Monte kaj Campaspero, norde de Cuéllar. Ĝia municipa teritorio estas sur deklivo al la rojo Botijas [boTIĥas] inter Olmos de Peñafiel kaj Cuevas de Provanco.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento, romiaj restaĵoj kaj la Palaco de Bocos (nun ne vizitebla). Aparta kuriozaĵo estas la Muzeo pri El Empecinado, loka gravulo.
Vesime
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Marteno de Tours, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
53629 Andrewpotter
53629 Andrewpotter estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Andrew E. Potter, kosma sciencisto kiu malkovris komponaĵojn de natrio kaj kalio en la atmosferoj kaj de la Luno kaj de Merkuro. Li laboris por la NASA ekde ties komenco ĝis la 1990-aj jaroj.
Uppo-Nalle
Uppo-Nalle estas antropomorfa ludilurso en libroj de finna verkisto Elina Karjalainen. Franca knabo ĵetis Uppo-Nallen sur ŝipo kaj Uppo-Nallen trovis finna knabino Reeta sur finna bordo. Uppo-Nalle skribas poemojn kaj publikas poemlibron Uponneen kansan lauluja. Karjalainen ankaŭ publikis poemlibron Uponneen kansan lauluja, kion estus skribinta Uppo-Nalle. Uppo-Nalle timas fringojn. Uppo-Nalle komencas elementan lernejon.
Round Midnight (filmo)
Round Midnight estas franca-usona kinofilmo el la jaro 1986. Ĝi validas kiel unu el la plej bonaj filmoj pri kaj kun ĵazo.
Grimvuda makronikso
La Grimvuda makronikso (Macronyx grimwoodi) estas specio de birdo de la familio de Motaciledoj, kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj la pipiojn, kaj en ties genro de Makroniksoj aŭ Longunguloj, kiuj estas afrikaj birdoj de brunecaj supraj partoj kaj tre brilkoloraj gorĝoj (el flava tra oranĝa al rozkolora).
Round Midnight (filmo)
Agado
Parizo dum la 1950-aj jaroj: la alkoholdependa saksofonisto Dale Turner (Dexter Gordon) pro nervokolapso delonge ne plu estas ludinta, kiam li venas el Novjorko al Parizo. En Parizo jam antaŭ 15 jaroj li grande sukcesis en la bibop-mondeto. Vesperon post vespero li ludas en la fama klubejo Blue Note. Liaj koncertoj estas sukcesaj. Lia organizantino Buttercup provas deteni lin de la alkoholo, por ke li je la vespero estu taŭga por siaj prezentadoj. Ŝi enfermas lin dumtage en lian ĉambron kaj interkonsentas kun la klubejestro, ke tiu ĉi ne servas Turner-on per alkoholo kaj elpagas al ŝi la salajrojn de Turner.
Grimvuda makronikso
Tiu specio havas rozkoloran aŭ ruĝecan gorĝareon, kiel la parenca Ruĝgorĝa makronikso, sed tiu koloro ne plias sube de la brusto, dum ĉe la Ruĝgorĝa makronikso jes. La resto de la subaj partoj estas sablokoloraj, dum la supraj partoj estas brunecaj kun dorso de nigrecaj plumoj kun helbrunaj bordoj. La vango estas pli helbruna ol la krono kiu estas pli malhelbruna.
Round Midnight (filmo)
Agado
Francis Borier estas entuziasmulo pri Dale Turner. Li loĝas sole kun sia filino, kiu suferas pro la separiĝo de siaj gepatroj kaj liaj oftaj forestadoj. Vesperon post vespero li subaŭskultas la koncertojn de Turner, kaŭranta ĉe la malfermita fenestro de la ĵazklubejo, ĉar li ne povas pagi la eniron. Iun nokton Turner serĉe al drinko eliras el la klubejo kaj trafas sur Francis-on. Li petas tiun ĉi, donaci al li drinkon. Tiel komencas la amikeco inter la du.
Grimvuda makronikso
Ĝi troviĝas en Angolo, Demokratia Respubliko Kongo kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj laŭsezone humidaj aŭ inunditaj herbejoj de malaltaj teroj.
Round Midnight (filmo)
Agado
Al Francis la kuratorado fare de Buttercup estas neeltenebla. Li volas ebligi al sia idolo vivon en digno kaj invitas Turner-on loĝi ĉe si. Samtempe li klopodas forigi la genian muzikison disde la alkoholo, kio ankaŭ sukcesas post pluraj denovaj atakoj kaj restadoj en malsanulejo.
Je la naskiĝdatreveno de filino Béranger Turner informas lin, ke li reiros Usonon. Francis akompanas lin al Novjorko, por plue zorgi pri li. Post kelka tempo li tamen devas reveturi al Francujo. Turner mortas post denovaj alkohol-atakoj.
Fono
Tavernier origine volis fari ĉi tiun filmon omaĝo al saksofonisto Lester Young, tamen la historio apogas sin sur la amikeco inter Bud Powell kaj la franco Francis Paudras. La filmo prezentas finfine verecan bildon pri la pariza ĵazmondeto. Tavernier male al aliaj ĵazfilmoj kiel Bird de Clint Eastwood atribuis pli grandan signifon al la muzikista ol al la aktora personaro. En ĉi tiu filmo ludas krom Dexter Gordon, personigante figuron similan al Lester Young, i.a. Wayne Shorter, Tony Williams, Billy Higgins (frapinstrumentaro), John McLaughlin, Freddie Hubbard, Pierre Michelot kaj Ron Carter. La muzikistan ensemblon estras la komponisto de la filmo, kiu en la filmo ankaŭ mem sursceniĝas: pianisto Herbie Hancock.
Kalvinana preĝejo (Gyömrő)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Gyömrő.
Historio
Jam en la 1500-aj jaroj preĝejo funkciis en tiu loko. En 1806 ŝtormo detruis la turon kaj la tegmenton. Inter 1819-1824 pli nova preĝejo konstruiĝis, sed oni profitis materialojn el la malnova preĝejo. En 1928 ĝi estis trakonstruita, la turo estis plialtigita. La orgeno funkcias ekde 1946. En 1963 kaj 1990 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur tre malalta monteto. En mezo de la fasado la turo altiĝas, sube meze estas la ĉefenirejo kun 4 kolonoj. Inter la turo kaj enirejo estas granda timpanono (triangulo). La navo estas brikoforma. La plej menciinda vidindaĵo estas reliefo fare de Antonio Canova.
Cogeces del Monte
Cogeces del Monte [koĤEzes delMONte] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 74,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 637 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 400 el 1991.
Ĝi distas 42 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj proksimaj loĝlokoj estas Torrescárcela, Bahabón, Aldealbar kaj Campaspero, norde de Cuéllar. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rojo Cogeces.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ligita al Peñafiel kaj Cuéllar.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, betoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento kaj la Monaĥejo de Sankta Maria de la Armedilla. Estas tri muzeoj: scienca kun grava kolekto de mineraloj kaj fosilioj; la privata Muzeo del Ayer (de la Hieraŭo) pri iamaj metioj kaj laboriloj; kaj la nomita Etnografia Parko de la Paŝtista Arkitekturo.
Canelones
estas urba municipo de Urugvajo. Ĝi estas la administra centro de samnoma departemento Canelones en la sudo de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
Gaetano Piccinini
Gaetano Piccinini (1904-1972) estis katolika sacerdoto de la kongregacio de don Luigi Orione vivinta ĉevale de la dua mondmilito religie engaĝiĝinta en Romo kaj Latio. Karakterizo de lia aktivado, la plej konata kaj nun (21/6/2011) publike rekonata, estis ekzaltita per la inskribo de lia nomo en la listo de Justuloj inter la popoloj de Jad Washem de Jerusalemo.
La rekona – kaj rekompenca – ceremonio okazis en Romo, dum kiu parolis Bruno Camerini por rakonti kiel la religiulo sukcesis savi lin, dekjaran knabon, kaj liajn fratinojn kaj lian patrinon ilin gastigante, kaj kaŝante, en diversaj religiaj domoj dum la nazia rastoperacio en la roma geto. Pastro Gaetano agadis tiel, aldonis la atestanto, ĉar li praktikadis la precepton de amo al la proksimularo skribitan en la Biblio. El sia kaŝejo, Bruno mense sekvis, la 18an de oktobro de 1943 la foriĝon de la trajno direktigita al Aŭŝvico kun siaj kunreligianoj. Fine Bruno rimarkigis ke “pastro Piccinini ĉiam respektis mian religian-hebrean kredon”. En la ceremonio intervenis ankaŭ Mordechay Lewy, Israela ambasadoro ĉe la Sankta Seĝo, kiu substrekis la eventon per tiuj precizaj vortoj: “Estus grava eraro pensi ke la helpo al la judoj (en kiu inskribiĝas ankaŭ la agado de Gaertano Piccinini) dum la milito, en Romo okupita de nazioj, alvenis de monaĥejoj kaj diversaj religiaj institucioj kvazaŭ ĝi estus ilia iniciato neapogita kaj sugestita de Vatikano".
Gaetano Piccinini estas 61a itala pastro kies nomo estas skribe memorigita en la muzeo de Jad Vaŝem.
4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
La 4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto (4-TAKE-99) okazis en Bogoto, Kolombio, kun kongresejo en la Nacia Biblioteko el la 27-a de januaro ĝis la 3-a de februaro, 1999. La temo estis "Esperanto kaj la triajarmilo".
Festoparolado
En la Nacia Biblioteko parolis D-ro Rodrigo A. Ramírez Zuluaga (Prezidanto) (Aŭdu ĝin ĉi tie. ) Saluton kaj bonvenon gekongresanoj!! Ni travivas epokon de rapidaj ŝangoj, sciencaj kaj teknikaj kiu permesas al ni komuniki tuj kun alilandanoj loĝantaj malproksimege de ni, kaj interkonsenti pri io post malmultaj minutoj. Ni estas vid-alvide al nova jarmilo kiu prezentas al ni gravajn defiojn: tutumondiĝo, pluraj entreprenaj kuniĝoj, egaliĝado kaj ampleksado de moralaj valoroj kaj  principoj; toleremo kaj respekto pri la regionaj preferoj kaj malsamecoj; kunlaboro kaj solidareco de nacioj, ktp.
Friedrich Dittes
Friedrich DITTES (naskiĝinta en la 23-a de septembro 1829 en Irfersgrün, mortinta en la 15-a de majo 1896 en Preßbaum) estis germana pedagogo.
4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
Festoparolado
Ni, la esperantistoj estas certaj pri esperanto kiel taŭga lingvo por komunikado inter la diversaj popoloj de nia kara blua planedo, kiu havas ĉirkaŭ 6.000 lingvojn ĉi momente. Ankaŭ ni scias ke ĉiu homo havas la samajn rajtojn por vivi kaj resti en ĉi tiu planedo. Tion jam oni difinis en la universala deklaracio de homaj rajtoj.
Blankakola buteo
La Blankakola buteo (Leucopternis lacernulatus) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj genro de Leucopternis kiuj estas ĝenerale blankaj aŭ blankecaj buteagloj.
4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
Festoparolado
La propra sperto klarigas al ni ke ¨homo estas tiom morta kiom li ne povas interkomunikiĝi¨, ¨li vivas laŭ la kapableco komunikigi kun aliaj¨. Do, la komunikado estas la koro de la vivo. Ĉi tio plej bone scias kiuj jam partoprenis en internaciaj kongresoj aŭ konferencoj, kaj rimarkis kiom utila kaj sukcesa estas la ebleco paroli rekte al alia persono sen tradukantoj. Konsekvence, la proksimiĝo de la popoloj povas esti avantaĝa aŭ danĝera, dependante de la sinteno de ĉiu persono al alia, kaj de ties pensoj, celoj, kaj agoj, ĉu egoismaj ĉu altruismaj.
Friedrich Dittes
Vivo
Dittes trejnitis ĉe la porinstruista seminario en [Plauen]] inter 1844-48 kaj iĝis lerneja vikario en Thalheim apud Chemnitz. En 1849 li dungitis kiel instruisto ĉe burĝa lernejo en Reichenbach (Vogtland). Inter 1850-52 li studis ĉe la universitato de Leipzig filozofion, pedagogikon kaj natursciencojn sed devis redungiĝi kiel instruisto pro financaj kialoj.
Blankakola buteo
Distribuado kaj habitato
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj de atlantikaj regionoj, montararbaroj kaj plantejoj.
Ĝi estas endemia de Brazilo kaj minacata pro habitatoperdo.
Friedrich Dittes
Vivo
En 1857 li ekinstruistis ĉe la burĝa lernejo en Leipzig, kie li finfine sukcesis finstudi kaj doktoriĝi pri filozofio. En 1860 Dittes iĝis viclernejestro ĉe la nehumanisma lernejo en Chemnitz kaj en 1865 direktoro de la porinstruista seminario en Gotha. Oni vokis lin en la 1868-a jaro Vienon ĉe la ĵus fondita instituto pri porinstruista pluklerigo nome Pädagogium. Tie ĉi Dittes faris riĉan kaj fruktodonan, daŭripovecan laboron kaj en docentado kaj en verkado.
4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
Festoparolado
Ni, kiel esperantistoj, povas ludi gravan rolon en tiu procezo pere de nia agado en la direkto de la interna ideo de nia kara lingvo internacia. Restas granda laboro por starigi globan civilan socion en kiu floros komuna sento de civitaneco kaj respondeco mondvastaj, kune kun la starigo de komuna kaj koĥera homa identeco kiel terglobanoj.
Blankakola buteo
Aspekto
Ĉe tiu specio la kapo kaj subaj partoj estas tutblankaj, dumfluge ĝi povas esti konfuzata eĉ kun kolomboj, la dorso estas nigreca. La flugiloj estas nigraj. La vosto estas mallonga kaj blanka, kun la bazo mallarĝa nigra antaŭfina bendo. Pro ties tutblankeco tiu specio rimarkindas de malproksime. Ĝi estas 43 al 52 cm longa, kun enverguro de 96 cm, flugilo de 295 mm, vosto de 157 mm, beko de 23 mm kaj tarso de 85 mm.
Manĝo
Tiu specio manĝas insektojn, araneojn kaj aliajn senvertebrulojn aŭ malgrandajn vertebrulojn kiaj serpentetoj, roduloj aŭ lacertetoj. Ĝi estas oportunema manĝanto kiu nutras sin el predoj elirigitaj de armeformikoj, simioj, koatioj aŭ eĉ homoj.
Friedrich Dittes
Graveco
Koncerne konvikojn pedagogiajn Dittes restis adepto de Friedrich Eduard Beneke, aparte pro ties empiriaj tendencoj en psikologio kaj etiko. Krome influis lin Comenius kaj Pestalozzi kiel ankaŭ la samtempulo Adolph Diesterweg. Celo de eduko naturalisme difinitis kaj determinitis el la "evolutendencoj de la homa naturo de la edukotulo". Li kontraŭbatalis la pedagogion de Johann Friedrich Herbart kaj reprezentantoj de liberaj lernejoj. En 1881 Dittes retiriĝis. En Aŭstrio liaj meritoj konsistis en la strebo plialtigi la instruistan trejnadon kaj substreki la liberecon de instruadmetodoj.
4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
Festoparolado
Pro tio mi sugestas difini la ĉefajn trajtojn de kompetenta esperantisto, kaj mi proponas la jenajn:
Blankakola buteo
Reproduktado
Dum la reprodukta sezono ili konstruas neston el sekaj bastoneteroj en alta arbo.