cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
László Páris
Biografio
László Páris akiris en 1922 diplomon pri ŝtatscienco, en 1925 pri jurscienco. De 1934 ĝis 1947 kun interrompo li laboris en kampo de sanadministrado. Pro lia politika konduto en marto de 1944 oni forigis lin el lia posteno, en oktobro oni arestis lin kaj lin alvenigis de malliberejo de Sopronkőhida al internigejoj de Mauthausen, poste Gschaid bei Birkfeld. De 1946 li laboris en ministerio pri popolbonfarto, de 1947 li estis gvidinto de prezidenta ĉefsekcio de ministerio pri eksteraj aferoj, en 1948 – 49 li estis la unua konsilanto de ambasadejo de Moskvo. De 1952 ĝis sia morto li estis la prezidanto de la Központi Döntőbizottság (Centra Decidkomitato).
Metroo de Barcelono
La Metroo de Barcelono estas la dua plej longa metroreto de Hispanio, kaj ekde decembro 2009, la unua hispana metroreto kiu havas 3 liniojn tute aŭtomatigitajn (metrolinioj 9, 10 kaj 11). En 2009, la metroreto estis uzata de milionoj da pasaĝeroj, tio estas  ĉiutagaj pasaĝeroj.
La konstruado de la du unuaj linioj ekiĝis en la jaro 1920. La unua linio nomiĝis Granda Metropoliteno de Barcelono, inaŭguriĝis en 1924, en la komenco ĝi ligis la Placon de Katalunio kaj la stacidomon Placo de Lesseps. Nuntempe, la reto havas 187 metrostaciojn kaj estas kilometrojn longa.
Vagonaroj de Metroo de Barcelono veturas sur dekstra trafikflanko.
Ŝo Ŝin
Ŝo Ŝin aŭ Shō Shin (尚真) (naskiĝis en 1465; mortis en 1526) estis la naŭa reĝo de Rjukju, la tria de la dua dinastio Ŝo. Lia longa regado, de 1477 ĝis 1526 estas nomata la grandaj tagoj de Ĉuzan, periodo de granda paco kaj relativa prospero.
Ŝo Ŝin estis filo de Ŝo En, fondinto de la dinastio, kaj de Yosoidon, dua edzino de Ŝo En, nomata reĝopatrino. Li sukcedis al sia onklo Ŝo Seni devigita abdiki.
834
En la jaro 834 post Kristo okazis, interalie:
Filogenetika nomenklaturo
Filogenetika nomenklaturo, ofte nomata kladistika nomenklaturo, estas metodo de nomenklaturo por taksonoj en biologio kiu uzas filogenetikajn difinojn por taksonaj nomoj per sistemo sube klarigita. Tio kontrastas kun la tradicia metodo, per kiu taksonaj nomoj estis difinitaj de tipo, kio povas esti specimeno aŭ taksono de pli malalta rango, kaj de diagnozo, nome aserto intencanta havigi karakterojn kiuj diferencigu la taksonon el aliaj kun kiuj ĝi povus esti konfuzata.
La unuaj laboroj pri filogenetika nomenklaturo aŭ kladika klasado celis senerarigi la arojn de la klasika klasado, sed nun oni plejofte faras arbojn sen rilatoj kun la klasika hierarkio, kaj tio igas ke la klasika sistemo uzatas nur en malnovaj lernolibroj kaj ĉe kelkaj redaktistoj kiuj ŝanĝas la arojn de la klasika sistemo laŭ la novaj rezultoj de la filumgenetika (kladika) klasado.
Ticiano
Tiziano VECELLI aŭ Tiziano VECELLIO (naskiĝis en Pieve di Cadore, apud Belluno (Veneto) ĉirkaŭ 1485 - mortis en Venecio la 27-an de aŭgusto 1576), en Esperanto konata pli simple kiel Ticiano, estis fama venecia pentristo de la Renesanco. Unu el la plej famaj en Eŭropo siatempe, kaj la plej granda el la veneciaj artistoj post la morto de sia instruisto Giovanni Bellini. Dum lia vivtempo oni ofte kromnomis lin Da Cadore, kiel aludo al lia naskiĝloko. Rigardata de siaj samtempuloj kiel "la suno inter etaj steloj", Ticiano estis unu el la plej variaj italaj pentristoj : li interesiĝis egalmezure pri portretoj kaj pejzaĝoj (per tiuj du ĝenroj li unue famiĝis), sed ankaŭ pri mitologiaj aŭ religiaj temoj.
La vivo de Ticiano daŭris preskaŭ unu jarcenton, kaj la stilo de la artisto evoluis tiel multe, ke kelkaj kritikistoj rifuzas konsideri liajn plej fruajn kaj plej malfruajn pentraĵojn kiel verkojn fare de la sama homo. Sed la pli konstanta propreco de Ticiano estas la tre lerta uzado de koloroj.
La riĉaj kaj nobelaj familioj de Italio, la reĝoj de Eŭropo kaj eĉ imperiestro Karolo la 5-a (de la Habsburgoj) fieris aĉeti liajn pentraĵojn.
Post la morto de Sebastiano del Piombo kaj sekvita de la morto de Giorgione, li restis la granda kaj altranga Ticiano de la pentristoj de Venecio kaj sendube regis pri la venecia arta mondo dum ĉirkaŭ 60 jaroj.
Laŭ li, li ekkomprenis nur fine de sia vivo, kion signifis la pentrarto.
Verkado
Liaj pentraĵoj elstaris pro siaj riĉaj koloroj, kio donis al ili ŝikecon kaj viglecon. Ticiano alportis novan homan aliron al religiaj bildoj, kaj la figuroj en ili ŝajnas naturaj kaj proksimaj al la realo (kiel la figuro de papo Paŭlo la 3-a en la verko Paŭlo la 3-a kaj liaj nevoj Alessandro kaj Otavio Parnesa).
En 1530 li pentris la portreton de imperiestro Karolo la 5-a, sekvitan de aliaj portretoj de la korteganoj. Karlo la 5-a rekompensis lin per la titolo de aristokrato, li kaj liaj infanoj.
En siaj pentraĵoj li mirinde penetris la mensajn procezojn de la pentritoj kaj elmontras ilin senhezite. Elstara estas lia pentraĵo "Karolo la 5-a en Milberg" (1548, Madrido, Prado-Muzeo) en kiu li montras sian nekredeblan komprenon pri la detaloj de la rajdanto kaj de lia ĉevalo kaj akcesoraĵoj.
Unu el la plej famaj verkoj de Ticiano estas la Venuso de Urbino, kiu estis relaborita el La dormanta Venuso de lia instruinto Giorgione. Lia ateliero krome produktis ampleksan serion de versioj de la temo Venuso kaj muzikisto.
Ĝis liaj lastaj momentoj, li laboris pri la pentraĵo de la "Pieto" (nuntempe ekspoziciita ĉe la Akademia Galerio en Venecio), kiu estis destinita por lia propra tombo, kiel speco de potenca volo. Li ne sukcesis fini ĉi tiun laboron.
Li estis entombigita en la Baziliko de Sankta Maria Glorioza di Ferrari ornamita per unu el liaj plej famaj pentraĵoj "La Leviĝo de la Virgino Ĉielen".
Jumen
Yumen estas urbo en Ĉinio, en regiono Gansuo, apud la Silka Vojo.
Ĝi venis sub ĉinan regon en la 2-a jc. a.K. kaj estis ĉina posedaĵo krom 770-840 kaj 1368–1644, kiam ĝi estis parto de Tibeto.
Post graviĝo de la mara transporto, la karavana vojo sensignifiĝis. La urbo renaskiĝis en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj pro konstruo de artvojo sekvanta la karavanvojon. Tiu vojo estis grava postproviza vojo dum la Dua mondmilito. Oni modernigis ĝin post 1949 kaj konstruis eĉ fervojon.
Oni malkovris nafton norde de la urbo en 1939, ekde 1950 oni malkovris abrupte riĉajn naftofontojn, kio plugravigis la urbon. Yumen havas nun propran naftorafinejon, sed oni liveras nafton al Lanĝoŭo.
En ĉ. 1970 oni fondis tie teknikan Universitaton por eduki sufiĉe da fakspertuloj por la naftoindustrio.
Caacupé
Caacupé estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la departemento Cordillera, unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbo situas en la centra sudo de la lando.
La urbo estis fondita la 4-an de aprilo 1770 kaj situas ĉirkaŭ 50 kilometrojn oriente de la ŝtata ĉefurbo Asunciono en monteta pejzaĝo, kiu donis la nomon al la ĉirkaŭa departamento (Cordillera signifas "montaro").
La klimato estas subtropika kun jara mezumo de 22 celsiusaj gradoj kaj jara pluvokvanto de mezume 1536 milimetroj.
Nacian signifon la loko havas precipe pro sia urbocentra katolika katedralo Basílica de la Virgen de los Milagros, do Baziliko de la Virgulino de la Mirakloj, la episkopa preĝejo de la diocezo Caacupé. La de granda kupolo kovrita baziliko estas la plej granda preĝejo kaj religia centro de la lando. La konstruado estis komencita en 1945 kaj post multaj prokrastoj en konstruo, interalie pro manko de mono, nur en 1988 estis konsekrita per papo Johano Paŭlo la 2-a dum sia vizito al Paragvajo.
Pimp My Ride
Pimp My Ride (~ plibonigu mian ĉaron) estas sukcesa televida programo de MTV, en kiu oni plibonigas malnovajn, forĵetindaj aŭtomobilojn. La unua programero estis sendita en la Usono, la 4-an de marto 2004. Moderatoro estas la repisto Xzibit, krom unu serio (Chamillionaire).
Okazo
Xzibit aperas „neatendite“ ĉe unu el la kandidatoj kiuj anoncis sin ĉe la MTV por senpage renovigi kaj plibeligi la aŭton. La kandidato devas aĝi min. 18 jarojn kaj loĝi en suda Kalifornio. Post kiam Xzibit la aŭtomobilon surloke spektas, konatiĝas kun posedanto, stirras la aŭton al Galpin Auto Sports (GAS), dkiu de la 5-a serio efektivigas la plibonigojn. En la unuaj kvar jaroj faris tion West Coast Customs.
La renovigo plej ofte signifas plibonigon de ekstera apero de la aŭtomobilo tiel lakadon, ornamaĵojn kaj enkonstruon de ekstravagantaj akcesoraĵoj. Oni ofte enkonstruas en valoro de pli ol 20.000 USD, tiel kromajn radrondojn, platajn ekranojn muzikajn instalaĵojn.
La plibonigaj laboroj daŭras 12-14 tagojn.
Oni kreis multajn aliajn seriojn, filnojn, satirojn, laŭ la originala ideo (Plibonigu mian biciklon ks.)
Parthenay
Parthenay [] estas komunumo en centr-okcidenta Francio kaj subprefektejo de la departemento Deux-Sèvres, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 10,478 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Parthenay situas okcidente de Poitiers kaj  nordoriente de Niort.
Zoltán Csendes
CSENDES Zoltán [ĉendeŝ] (3-a de novembro 1924, Kluĵo – 3-a de majo 1959, Kluĵo), estis rumanuja hungara statistikisto.
Biografio
Csendes finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo, pli poste li studis en Budapeŝto en la fakultato de prielektra inĝeniereco, pli poste en Temeŝvaro en teknikuniversitato. Intertempe li studis ekonomikon en Kluĵo. Li doktoriĝis en 1948. Inter 1948 kaj 1951 li estis profesoro pri statistiko en la Universitato Bolyai de Kluĵo. Pli poste li instruis en Bukareŝto, pli poste li iĝis la direktoro de Statistika Instituto organizita de li mem en Bukareŝto. Ekde 1954 li instruis en Universitato Bolyai, kie li estis ankaŭ dekano, vicrektoro. Li memmortigis verŝajne ligite de ĉesigo de la Universitato Bolyai, la memstara hungarlingva universitato. Li publikis en revuoj Probleme Economice, Revista de Statistică, Studii şi Cercetări Ştiinţifice, Vestnik Statistiki (Moskvo), Statisztikai Szemle (Budapeŝto) (1950-55).
Teufelsstein (Haardt)
Teufelsstein (tradukita: diabla ŝtono) estas la nomo de 317 m alta monto en la Haardt apud la palatinata  distrikturbo  Bad Dürkheim en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Sur ĝia pinto estas monolito, kiu pro siaj prilaborspuroj servis verŝajne kiel kultobjekto.
Geografio
La monto, kiu apartenas al la masivo de la 487 m alta  Peterskopf, situas norde de la  elfluo de la rivero Isenach el la  Palatinata arbaro. De sia arbarkovrata pinto oni havas bonan rondrigardon trans la Rejna ebeno, trans la Palatinata arbaro kaj la Haardt, la orienta rando de la Palatinata arbaro.
La suda antaŭmonto, kiu ankaŭ apartenas al la masivo de la Peterskopf estas la 300 m alta Kästenberg (palatinate  por kaŝtanmonto), havas restojn de Heidenmauer, granda  kelta setlejo kun  2,5 km longa ringmuro, kiu konstruiĝis ĉ. 500 a. K., kaj la romia ŝtonminejo  Kriemhildenstuhl, kiu funkciis ĝis en la  4a jarcento.
Nomo
La Teufelsstein, 2,5 m alta kaj 4 m larĝa monolito sur la samnoma monto, havas 5 enĉizitajn ŝtupojn, kiuj gvidas supren. Tie troviĝas muldilon, kiu verŝajne servis kiel oferpelvo por relegiaj ritoj de la keltoj. Krome la roko havas diversajn simbolojn, kiu estis el diversaj tempoj: krom la sunradojn, runojn kaj romiajn ciferojn kaj kelkajn signojn el la 12a kaj 13a jarcentoj. Lau malnovaj priskriboj antaŭe devus esti videblaj du skizitaj homaj figuroj kaj aliaj engravuritaj figuroj, kiuj intertempe estas veterdisfalitaj aŭ intence forigitaj.
Turfan
Turfan estas urbo en Ĉinio, en la Ujgura Aŭtonoma Regiono Ŝinĝango. Ĝi situas ĉirkaŭ 150 km sudokcidente de Urumqi, la administra centro de la regiono. La urbo havas ĉirkaŭ 250.000 loĝantojn.
Ĝi estas produktema oazo, grava komerca stacio apud la silka vojo.
Castiel
Pri la komunumo
Castiel estas komunumo de la komunumaro Schanfigg kaj la distrikto Plessur en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 121 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Castiel situas ĉe la norda flanko de la Valo Schanfigg. La komunuman teritorion limas en sudo la rivero Plessur, en okcidento la ravino de Castiel kaj en sudo la kresto de la montoĉeno Hochwang, kie sur alteco de 2455 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. Castiel konsistas el du ĉefaj kernvilaĝoj Oberdorf kaj Unterdorf kaj el la somere loĝataj setlejoj Im Ingezünten sur alteco de 1338 m s.m. kaj Walcapällis sur alteco de 1396 m s.m. supre de la kernvilaĝoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,43 km², de kiuj 49% estas kovritaj de arbaro, 43% servas por agrikulturo kaj 2% por setlado. La resto estas dezerta.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Castiel limas en nordo al Trimmis, en nordoriento al Sankt Peter-Pagig, en oriento al Lüen, en sudo al Tschiertschen-Praden, kaj en okcidento al Calfreisen.
Preĝejo Sankta Tomaso (Püspökmolnári)
Preĝejo Apostolo Sankta Tomaso estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Püspökmolnári, en la iama vilaĝo Szenttamás. Ĝi ricevis sian nomon pri patrono de la preĝejo.
Castiel
Trafiko
Tra Castiel pasas la kantona vojo de Koiro al Arosa. Per la poŝtaŭtolinio de Koiro al Peist la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Ĉe la fervojlinio de Retia Fervojo, kiu proksime de la riverbordo de Plessur ankaŭ pasas tra komunuma tertitorio, troviĝas sur la limo al la najbara komunumo Lüen la haltejo, kiu tamen por la komunumo Castiel havas nur marĝenan signifon.
Preĝejo Sankta Tomaso (Püspökmolnári)
Historio
La unua mencio okazis pri la preĝejo en 1342. En la 16-a jarcento la loĝantoj prenis la luteranan religion. Dum la kontraŭturkaj bataloj la kirko ruiniĝis, en 1701 oni renovigis ĝin. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1758. En 1773 oni alkonstruis sakristion kaj interne galerion por la koruso. La orgeno estis farita en 1909.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan kvadratan turon super la ĉefenirejo kaj unusolan navon.
Kermeso okazas en ĵaŭdo post dimanĉo de Sankta Triunuo.
Propila dujodoacetato
Propila dujodoacetato aŭ C4H8I2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dujodoacetata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila dujodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Komitato pri publika informado
La Komitato pri publika informado (angle Committee on Public Information (CPI) aŭ Creel-komitato) estis propaganda organizo de la usona registaro sub regado de Woodrow Wilson. Ĝi servis akceptigi partoprenon de Usono en la unua mondmilito, ekde 1917.
Establo
La demokrata Wilson venkis la prezidentajn elektojn en somero de 1916 per „pacplatformo“ kaj per promeso de avangardaj laborleĝoj, forta neŭtraleco al eŭropa milito. Ĝia respubliakna kontarŭulo, Charles Evans Hughes volis antaŭprepari al milito.
La komitato estiĝis unu semajnon post la militdeklaro kontraŭ Germanio, per prezidenta decido (13-an de aprilo 1917). La komitato konsistis el George Creel kiel prezidanto, Robert Lansing (eksterafera ministro de Usono), Lindley M. Garrison (militministro de Usono) kaj Josephus Daniels (usona mararmea ministro), Walter Lippmann (konsilisto de Wilson) kaj PR-specialisto Edward Bernays.
La organizo havis ĉ. 20 buroojn kaj kaj informejojn en naŭ eksterlandoj. La organizo estas rigardata ofte kiel bazŝtono de la PR-industrio en Usono.
Agado
Komence, CIP laboris per faktoj, por doni pozitivan bildon de la usonaj militaj klopodoj. Baldaŭ komenciĝis amasa kruda propagando por monstrigi la germanojn. En tio helpis ilin Holivudo „The Claws of the Hun“ (Ungoj de la hunoj), „The Prussian Cur“ (La prusa hunda filo) kaj „The Kaiser, the Beast of Berlin“ (La imperiestro, la bestio de Berlino). Aperis verkoj, kiuj atentigis pri germanaj spionoj. Oni establis multajn patriotajn organizojn kiel American Protective League aŭ American Defense Society. Tiuj grupoj spionis telefonvokojn kaj malfermis poŝtaĵojn por spuri post „spionoj kaj perfiduloj“. Celo de ilia spionado estis ĉiu, kiu kritikis la registaron aŭ apogis la pacon. Ili tre atenteme spektis agadon de germandevenaj usonanoj - ekz. H. L. Mencken)- el kiuj multaj perdis laboron kaj estis publika kamuflitaj.
La Creel-komitato uzis gazetojn, radioprogramerojn kaj filmojn por disvastigi sian propagandon. Alia disvastiĝa kanalo estis la volontulaj korpusoj kun ĉ. 75.000 membroj, kiuj en la tuta lando oraciis. Ili (nomataj kvarminutaj homoj) agadis en 5.200 komunumoj kaj tenis 755.190 publikajn parolojn.
La aktivado de la komitato estis limigita ekde la 1-a de julio de 1918 kaj en Usono ĉesigita la 11-an de novembro de 1918. La eksterlanda agado ĉesis la 30-an de junio 1919. La CPI estis malfondita la 21-an de aŭgusto de 1919.
James Bowman Lindsay
James Bowman LINDSAY (8a de septembro 1799 – 29a de junio 1862) estis skota inventisto kaj aŭtoro. Oni konsideras lin partoprenanta en fruaj disvolvigoj en kelkaj kampoj, kiel inkandeska lampo kaj telegrafio.
Inter liaj teknologiaj plinovigoj, kiuj ne estis disvolvigitaj ĝis longe post lia morto, estas la inkandeska lampo, la submara telegrafio kaj la perarka veldado. Malfeliĉe, liaj pretendoj ne estas dokumentataj sed en julio 1835, Lindsay elmontris konstantan elektran lampon dum publika kunsido en Dundee, Skotlando. Li povis "legi libron je distanco de unu kaj duona futoj". Tamen, li faris malmulte por establi sian postulon por disvolvigi la aparaton.
En 1854 Lindsay faris patenton por sia sistemo de senkabla telegrafio tra akvo. Tio estis la fino de multjara barakta eksperimentado en diversaj partoj de la lando. La aparato, tamen, havis malfacilon. Por maksimumi ĝian efikon, estis dezirebla munti alian linion sur seka tero, kio superis la larĝon de la akvo trapasenda. Kvankam tio eblus tra la Markoloj de Dover, ne eblus tra la Atlantiko. Realisma alternativo per la uzado de pli grandaj baterioj kaj terminaloj neniam estis tute esplorita.
Lindsay estis ankaŭ sperta astronomo kaj filologo.
Hindofobio
Hindofobio estas formala difinita en la kunteksto de kontraŭ-hindaj antaŭjuĝo en orienta Afriko jene: "Hindofobio estas tendenco reagi negative al homoj de hinda deveno, al aspektoj de hinda kulturo kaj tradiciaj vestaĵoj."
Fraillicourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Paŝtelo
La arto de paŝtelo apartenas al la nomataj sekaj teknikoj de pentrarto, ĉar diference de la pentratro je oleo aŭ je akvarelo, ĝi ne uzas ajnan solvaĵon kaj oni aplikas rekte sur la laborsurfaco. Kiel pentrobazo oni uzas bonkvalitan paperon, de specifa dikeco, de koloro neŭtra ne blanka kaj de ioma rugeco. La kolora efekto de paŝteloj (vidu la artikolon pri la paŝtelaj koloroj) pli proksimas al la naturaj sekaj pigmentoj ol tiu de iu alia procezo.
La termino paŝtelo uzatas pri kaj la arto kaj la pentraĵo kaj la krajono mem farita el pulvorigita kolorilo kaj gumo.
Laŭ Francisko Azorín paŝtelo estas Pentro farita per pulvorigitaj krajonoj. Li indikas etimologion el la greka paste (paŝto) kaj de tie la latina pasta, pastillus. Kaj li aldonas la terminon paŝtelkrajono, por tipa speciala kolorilo por pentri paŝtele.
Mustin (apud Ratzeburg)
Mustin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La en komparo malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lauenburgische Seen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Ratzeburg, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Médio Oeste (mikroregiono)
Médio Oeste estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Oeste Potiguar.
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 6 municipojn:
KGY
La vorto havas plurajn signifojn:
Saint-Martin (pariza metrostacio)
Saint-Martin estas fantoma metrostacio sur linio 8 kaj linio 9 de la Metroo de Parizo, inter stacioj kaj. Ĝi situas inter la 3-a kaj 10-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis fermita la, komence de la Dua mondmilito. Ĝi denove malfermis post la liberigo kaj spertis multan trafikon, sed fine estis refermita pro sia tro granda proksimeco kun najbara stacio : nur cent metroj apartigas la plej proksimajn alirejojn al ambaŭ stacioj.
Corbigny (stacidomo)
Corbigny estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Corbigny, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Clamecy - Gilly-sur-Loire (762000).
Les Triplettes de Belleville (filmo)
Les Triplettes de Belleville (Esperante: La Triopo el Belvil) estas franca-belga-kanada animacia filmo de la franca animaciisto, pentristo kaj scenaristo Sylvain Chomet. Ĝi baziĝas sur lia verko aperinta en 2003.
Rakonto
La filmo komenciĝas per varietea spektaklo, ensceniganta tri (ankoraŭ junajn) kantistinojn, la "La triopo el Belvil".
En Francio, sinjorino Suza edukas sian nepon, Ĉampion-on, junan malgajan orfon.
Por distri Ĉampion-on, la avino unue aĉetas hundon, Bruno, al li. Poste, vidante ke la hundo ne sukcesas gajigi lin, ŝi aĉetas elektran trajneton al li. Sensukcese, la knabo daŭre restas melankolia. Fine, ordigante la dormoĉambron de Ĉampion, sinjorino Suza malkovras libron kun fotoj de biciklantoj. Ŝi tuj decidas aĉeti triciklon al li, kaj la infano fine montriĝante pasiita de io, post jaroj da trejnado, konkuras sur la vojoj de la bicikla vetkuro "Tour de France". Tamen, Ĉampion elĉerpita malfruas ĉe la fino, kaj li estas kaptita de misteraj nigre vestitaj viroj, kiuj forprenas lin kun du aliaj partoprenantoj trans Atlantikan oceanon.
Por retrovi sian nepon, sinjorino Suza ne hezitas transiri oceanon per pedalfloso ĝis fora Belvil. Alveninta en Usonon, ŝi restas senmona, sed renkontas (per muziko kaj kanzono) tri maljunajn virinojn — la Triopo el Belvil. La Triopo kunprenas sinjorinon Suza en sian loĝejon, kaj partoprenigas ŝin al unu el siaj spektakloj kiel muzikistinon. Dum la spektaklo, sinjorino Suza ekvidas la anojn de Franca Mafio, kiuj strange similas al la viroj, kiuj forprenis Ĉampion-on. Helpata de la Triopo, ŝi sukcesas postsekvi ilin kaj liberigi sian nepon post memorinda postkuro.
Sinagogo de Kisvárda
La sinagogo de Kisvárda estas historia monumento, nuntempe muzeo.
Historio
Laŭ dokumento en Kisvárda vivis judo jam en 1747, sed en 1784 jam 118 judoj vivis en la urbeto. Ili formis religian komunumon en 1796, poste ili konstruis sinagogon en 1801. Post jarcento ili konstruis pli grandan sinagogon. Ankaŭ en Kisvárda la judoj estis deportitaj al Aŭŝvico en 1944. La sinagogo estis forlasita. En 1975 la urbo aĉetis la konstruaĵon, en 1983 ĝi plene renoviĝis kaj oni uzas ĝin muzeo.
Pesquería
Pesquería estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Pesquería. Al Pesquería apartenas entute 118 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19041.
Sinagogo de Kisvárda
Konstruaĵo
La simetria konstruaĵo situas sola laŭ la strato kaj ĝi havas 2 partojn. Unue estis ĉambrego kun lavejo por la manoj. En tiu ĉambrego estas videblaj nomoj de 700 deportitaj martiroj. En la alia ĉambrego diservoj okazis. Kontraŭ la sinagogo situas preĝdomo de la restintaj judoj, la sakraĵoj estis metitaj el la sinagogo al la preĝdomo. Ekstere en mezo de la fasado troviĝas la ĉefenirejo. Estas ankaŭ flanka enirejo al la ligna galerio, kiujn la virinoj uzis en la paseo.
Pesquería
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12258 loĝantojn. El tiuj estis 6336 viroj kaj 5922 virinoj. La komunumo havas surfacon de 307,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 330 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 550 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22,1 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 9679 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 61 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,63 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En Pesquería loĝis en la jaro 2000 7494 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6922 scipovis legi kaj skribi, sed 462 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 6,25 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 5,83 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 6,72 %.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
La nigra urbo (filmo)
La nigra urbo, origine hungare A fekete város estis grava televizia filmo dum la socialismo en Hungario. Ĝi estis kolora serio el 7 partoj. La filmado okazis precipe en originaj lokoj en Ĉeĥoslovakio.
La filmo estis kreita en la tiam unusola televizio; la rolantoj estis kremo de la tiama hungara aktoraro.
Historio
La filmo bone sekvas la originan romanon.
La historio okazas en Lócse (nun Levoča en Slovakio) kaj en Szepes. Ĉefjuĝisto (komprenu: urbestro!) de la urbo kaj subdepartementestro vivas jam longe malamike. Foje okazis, ke ili ĉasadis samtempe kaj samloke kun aliaj urbanoj. Ili kuris post cervo. La besto rifuĝis el departementa kampo al urba kampo, kie la urbanoj pafis ĝin. Samtempe ĉashundo kuris post leporo jam en urba kampo. Abrupte la juĝisto mortpafis la hundon (ja ĝi kuris jam en urba teritorio) kaj iu alia mortpafis la leporon. La subdepartementestro vidinta tion ekkriis: Hundon por hundo! kaj li sukcese celis la juĝiston. La urbanoj anstataŭ helpi prenis la vunditon kaj ili kuregis al departementa teritorio, kie ili rondiris parcelon markitan per sango, ĝis morto de la juĝisto. Poste ili deklaris, ke tiu parcelo jam estas apartenaĵo de la urbo pro mezepoka rajto.
En la urbo oni deklaris funebron, ĉiuj devis vesti sin en nigro ĝis la murdisto vivas. Pri tio la urbo devas tre longe atendi.
Moha
Moha estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Székesfehérvár. La loknomo estas hungare: briofito.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Székesfehérvár-Kisbér apud Székesfehérvár.
Historio
Pli frue loĝis tie en la neolitiko kaj en bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1240. La turkoj faris senhoma la vilaĝon post la mezepoko.
La vilaĝo famas pri mineralakvo, eĉ kuracakvo, nomata Mohai Ágnes (Agnes). En Hungario en boteloj oni vendas ĝin. La akvo havas kalcio-magnezio-hidrogenokarbonatojn, natrion, kalion. Tio helpas al malsanoj pri stomako. Inter fonto kaj vilaĝo troviĝas platanoaleo.
Șanț
Șanț [ŝanc] (hungare: Újradna) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Sângeorz-Băi. En 1910 ĝi havis 2 192 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 3 160 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1770. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre apartenas al ĝi Valea Mare.
15676 Almoisheev
15676 Almoisheev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Aleksandr Aleksandroviĉ Moiŝeev, planiston de la sovetunia kosma observatorio Astron, kiu sukcese funkcii dum 1983 - 1989. Kiel ĝenerala adjunkta planisto de la firmao Lavoĉkin, li signife kontribuis al la realigo de serio da sovetuniaj kaj rusaj kosmaj misioj al Marso kaj Venuso.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Ollersdorf im Burgenland)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria estas romkatolika preĝejo en Aŭstrio, en Burgenlando, en Ollersdorf im Burgenland.
Historio
Laŭ la onidiro en 1626 fonto naskiĝis en centro de la komunumo, sed pli frue en 1519 oni mencias la lokon sankta loko de Dipatrino. La baroka ligna kirko kaj samtempe pilgrimejo konstruiĝis inter 1762-1764. Post kelkaj jaroj kontraŭe ankaŭ kapelo konstruiĝis. La paroĥo pretiĝis en 1871. En 1912 la turo estis malkonstruita kaj rekonstruita en 1932. La preĝejo pligrandiĝis en 1982.
Konstruaĵo
La preĝejo havas laŭvice 3 partojn: turo, navo la duonronda absido. Interne la altvalora ĉefaltaro estis farita en 1762 kaj prezentas Ĉieliron de Sankta Maria.
Kermesoj okazas en lundo de Pasko kaj en la 15-an de aŭgusto. Klemento la 14-a permesis kermeson al la preĝejo.
Sud-anatoliaj koniferaj kaj deciduaj montarbaroj
La sud-anatoliaj koniferaj kaj deciduaj montarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-unuo kiu ampleksas la tutan mediteranean regionon. La ekoregiono kongruas kun samnoma regiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome la ekoregiono apartenas al mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de montaroj de suda Turkujo, okcidenta Sirio, Libano kaj ekstrem-norda Israelo.
Priskribo
La ekoregiono okupas 76 500 kvadratajn kilometrojn en Taŭruso, Lebanono, Anti-Lebanono kaj en la montaro de okcidenta Sirio.
Ĉefe situanta en Turkujo, kun etaj areoj en Sirio kaj Libano, ĝi estas ekstreme montara ekoregiono. En Turkujo ĝi estas limigita de la alta montaro de suda Anatolio kaj en Sirio kaj Libano de la levantenaj montaroj. Etaj montaraj areoj en la Centra Anatolia Baseno, kiel Erenler, Kozlu, Hasan Dağ, Melendiz, ankaŭ vegetaĵare similas.
La alta montaro estas klasifebla en kvin grupojn : Okcidenta Taŭruso (3 024 m), Centra Taŭruso (3 585 m), Orienta Taŭruso (3 734 m), Nur-Montaro (2 262 m) kaj la levantenaj montaroj (3 083 m). Kalkoŝtono estas la plej komuna originmateriala rokaĵo, kvankam serpentino kaj aliaj ofiolitaj formacioj ankaŭ ĉie okazas.
Flaŭro
La ekoregiono gastigas la ĉefan kaj la pli grandan populacion de lebanona cedro (Cedrus libani) en la mondo.
Koniferaj, deciduaj kaj altmontaraj arbaroj estas la ĉefa vegetaĵaraj formacioj. Plimulto de la arbaroj konsistas el anatolia nigra pino (Pinus nigra), lebanona cedro, kilikia abio (Abies cilicica), kaj junipero (Juniperus foetidissima kaj J. excelsa, kiuj konstituas la arbolimon. Lebanona cedro bezonas mediteranean klimaton, dum nigra pino  preferas landinternajn, kontinentajn kreskejojn. Sur la sudaj deklivoj de la montaro la arbarlimo atingas altitudon de 2 000 metroj; pli landinternen ĝi atingeblas 2 200-2 400 m. Do, ĝenerale, ju pli oriente en la ekoregiono des pli alta la arbolimo, kaŭze de pli altaj temperaturoj kaj malpli alta  precipitaĵo.
Deciduaj arbaroj koncentriĝas en Nur-Montaro en la orienta parto de la ekoregiono. Tiu ĉefe estas kaŭzita de la loke alta precipitaĵo (1 500-2 000 mm) kiu rezultas el la fakto ke la montaro troviĝas orte al humidaj ventoj el la maro.
La dominantaj deciduaj specioj inkludas : orientan karpenon (Carpinus orientalis), eŭropan ostrion (Ostrya carpinifolia), kverkojn (Quercus cerris, Q. libani, Q. trojana, Q. petraea ssp. pinnatiloba), kaj multajn acerospeciojn (Acer hyrcanum, A. platanoides, A. campestre, kaj A. monspessulanum).
Alia formacio estas la kserofita altmontara herbejo superregata de ĥamefitoj kaj hemikriptofitoj. La ĉefaj komunumoj kaj specioj en tiuj herbejoj inkludas Tanacetion praeteriti, Agropyron-Stochyon, Alyssum propinquum, A. masmenaeum kaj multaj Astragalus spp..
Kvankam la arbara kovraĵo estas la plej vasta en Taŭruso kaj Nur-Montaro, ankaŭ troveblas arbareroj en la levantenaj montaroj en Sirio kaj Libano. En Sirio, Ĝabal Ansarija estas la ĉefa kreskejo, kun lebanona cedro sur siaj humidaj orientaj deklivoj. Taŭrusa abio troviĝas norde kaj okcidente, kaj Juniper spp. sur la deklivoj rigardantaj stepen aŭ siri-dezerten. En Libano, lebanon-cedraj arbaretoj videblas en Biŝara, Cedres, Ehden, Hadet, kaj Ĝabal Kuanuta. Bedaŭrinde, tiuj arbaroj ne facile regeneriĝas.
Faŭno
La plej okulfrapaj mamuloj en la ekoregiono estas la bruna urso (Ursus arctos), la griza lupo (Canis lupus), la linko (Lynx lynx) kaj la anatolia leopardo (Panthera pardus tulliana). Sovaĝa kapro (Capra aegagrus) kaj damao (Dama dama) estas gravaj herbovorulaj specioj tie ĉi; la lasta turka damaa populacio postvivas en bredada stacio de Duzlercami. Kvankam tiuj cervedoj estis enmetitaj en Eŭropon en la 15-a jarcento el suda Anatolio, la loka indiĝena populacio nuntempe estas reduktita al nur ĉirkaŭ 50 individuoj.
Nur-Montaro estis signita kiel Grava birda areo (IBA) kaŭze de la ĉeesto de birdoj laŭlonge de la migrada vojo por birdoj kiuj sekvas la nordorientan marbordon de Mediteraneo dum ilia vojaĝo inter la vintraj vivareoj en Afriko kaj la koveja arealo en Orienteŭropo. Specioj kaj nombroj registritaj inkludas blankan cikonion (Ciconia ciconia), 82 287; nigran cikonion (Ciconia nigra), 3 303; blankan pelikanon  (Pelecanus onocrotalus), 6 203; kaj totalon de  26 756 rabobirdoj.
Endemiismoj
Sudokcidenta Turkujo ankaŭ gastigas endemiajn arbarajn speciojn kiel Abies cilicica ssp. isaurica kaj Quercus vulcanica. Tiu ĉi estas speciale grava kaŭze de sia limigita arealo kaj sia valoro kiel konstruligna arbo.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigita. La precipaj minacoj estas paŝtado, senarbarigo, nedaŭripova arbarekspluatado, ŝtelĉasado kaj la pliiĝo de turismo.
(52278) 1988 SG3
(52278) 1988 SG3 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas kun granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
34730 Rainajain
34730 Rainajain estas asteroido de la ekstera asteroida zono iom proksima de la 1:3 kun Marso kaj 2:1 kun Jupitero.
Je la epoko de la, ĝi orbitas ĉ. 895 500 km trans la arbitra limo de 3,2 inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la ast9onomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Raina Jain, plej bonan en ŝia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri media inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Greenwich High School de Greenwich (Konektikuto, Usono).
Rosa Montero
Rosa Montero Gayo (Madrido, 3a de januaro 1951) estas hispana ĵurnalisto kaj verkisto.
Ŝi ekkarieris en grupoj de sendependa teatro. Poste Ŝi ekpublikigis en diversaj gazetoj kaj nun en regulaj ĉiutagaj ĵurnaloj.
Ŝi publikigis ankaŭ en diversaj latinamerikaj gazetoj, kiel en Clarín (Argentino) aŭ El Mercurio (Ĉilio), kaj de aliaj mondoregionoj kiel Stern (Germanio), Libération (Francio), aŭ The Guardian (Britio). Ŝi faris ofte intervjuojn (pli ol 2000, kiel al Ĥomejni, Jaser Arafat, Olof Palme, Indira Gandhi, Richard Nixon, Julio Cortázar aŭ Malala, inter multaj aliaj).
El fino de 1976 ŝi laboras ĉefe por la ĵurnalo El País. Inter 1980 kaj 1981 ŝi estis ĉefredaktoro de ties dimanĉa suplemento.
Lia unua fikcia verko, nome la romano Crónica del desamor, aperis en 1979. Ekde tiam ŝi publikigis dekduon da romanoj, noveloj kaj porinfanaj verkoj. Ŝia romano, La hija del caníbal (La filino de la kanibalo) estis adaptita al la kino per filmo samtitola fare de la mekska Antonio Serrano.
Lajos Kőmíves Nagy
KŐMÍVES NAGY Lajos [koe:mi:veŝ nadj] estis rumanuja hungara reĝisoro naskiĝinta en Budapeŝto la 16-an de aŭgusto 1885 kaj mortinta en Kluĵo la 9-an de decembro 1977. Li estis edzo de deklamistino Nóra Tessitori.
Kariero
Inter 1903 kaj 1907 li studis en aktorakademio de Budapeŝto, poste por jardekoj li estis ĵurnalisto en Koloĵvaro. Ekde 1940 ĝis 1971 li estis reĝisoro de la hungara teatro de Kluĵo. Inter 1946 kaj 1971 li instruis en la Magyar Művészeti Intézet, poste en la aktora altlernejo Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş. En jaroj 1955–1960 li reĝisoris ankaŭ en la Székely Színház.
836
En la jaro 836 post Kristo okazis, interalie:
Metroo de Valencio
Metroo de Valencio aŭ hispane konata kiel MetroValencia estas komerca marko per kiu la publika entrepreno Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana dependanta de la Valencia Registaro entreprenas la metrosistemon kaj la tramon de la urbo Valencio kaj ĝia metropolita areo.
Ĝi estas la tria metroreto kiu kreiĝis en Hispanio, post la de Madrido kaj Barcelono, la dua laŭ kvanto da kilometroj, post tiu de Madrido, kaj la kvara laŭ pasaĝeroj.
KHA
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Gardanĝeloj (Szákszend)
La preĝejo gardanĝeloj estas katolika monumento historia en vilaĝo Szákszend (Hungario) (ĝis 1984 en memstara vilaĝo Szák).
Historio
En la vilaĝo Szák estis konstruita abatejo kun gotika kirko ĉirkaŭ 1500. Pri erao de turkoj informoj mankas. En 1766 la plena kirko estis trakonstruita laŭ planoj de Jakab Fellner. Intertempe la mezepoka abatejo neniiĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola apud la tombejo en rando de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo grandparte reliefas. En flankoj de la navo kaj turo ŝtupaj gotikaj pilieroj estas videblaj. La turopinto estas piramida. La navo havas vestiblon ĉe la turo (tie estas la enirejo), en la alia flanko sakristion ĉe la rektangula absido. La navo kaj la absido havas samajn larĝon kaj alton.En la malantaŭa parto de la absido ekstere estas niĉo kun Sankta Maria. Interne la plafonaj freskoj estas barokaj, same la predikejo kaj altaroj. La benkoj estis faritaj en la 19-a jarcento.
Kamĉatko
Kamĉatko (Камчатка [kamĉatka]) estas duoninsulo en la orientazia parto de Rusio. Ĝis la jaro 2007 ĝi konsistis el la aŭtonoma distrikto Korjakujo en la nordo kaj Kamĉatka provinco en la sudo, kiuj tiam unuiĝis al unueca kamĉatka regiono. Ĝi estas longa kaj grandas je. Ĝi troviĝas ĉe la Pacifiko kaj apartigas la marojn Beringa (oriente) kaj Oĥotska (okcidente). Inter la duoninsulo kaj la Pacifiko troviĝas la abismo Kuril-Kamĉatko profunda je.
Vulkanoj kaj aliaj geografiaj elementoj
La centra valo kaj rivero Kamĉatko estas ĉirkaŭataj de ĉeno da 160 vulkanoj el kiuj 29 ankoraŭ vivas. Same tiu duoninsulo estas trapasata de kelkaj montaroj el kiuj la plej alta punkto estas la vulkano Kljuĉevskaja,. alta.
Urboj kaj loĝantaro
La ĉefa urbo estas Petropavlovsk-Kamĉatskij kun 192,500 loĝantoj (2001), kiu troviĝas sude de la duoninsulo. Aliaj gravaj urboj estas Viljuĉinsko kun 29.400 loĝantoj (2002) kaj Kluĉi kun 11,300 (1992). Entute la regiono Kamĉatko enhavas 378,300 loĝantojn (2001) kiuj dediĉas sin ĉefe al la ĉaso kaj fiŝkaptado. La klimato estas tre malvarma kaj pro tio terkulturado eblas nur en suda parto.
Corbigny
Corbigny estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Kamĉatko
Urboj kaj loĝantaro
Administre la duoninsulo konsistas el la Kamĉatka provinco (Камчатская область) kaj en la plej granda parto de la nordo la aŭtonoma distrikto Korjakija (Корякский автономный округ); ambaŭ teritorioj estas partoj de Rusio. La plej granda parto de la loĝantaro estas etne rusa, dum la ĉefa minoritato estas la korjakoj, el kiuj 13,000 loĝas la aŭtonoman distrikton.
Corbigny
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Corbigeois.
Kamĉatko
Historio
Printempe de 1740 eksploristo Vitus Bering elŝipiĝis en la nuna golfeto Avaĉa, kaj ekas koloniigon de la nuna urbo Petropavlovsk-Kamĉatskij, en siaj klopodoj atingi Amerikon tra la nordoriento.
Dum la Malvarma milito, Sovetunio pruvis atingeblecon kaj fideblecon de siaj misiloj per lanĉado ĝis la duoninsulo Kamĉatko kiel celo.
Biskupin
Biskupin estas arkeologia kuŝejo kaj natur-granda modelo de fortifikita setlejo de la fino de la Bronzepoko en nord-centra Pollando kiu servas ankaŭ kiel arkeologia subĉiela muzeo. Kiam por la unua fojo oni malkovris ĝin, oni supozis, ke temas pri setlejo de Okcidentaj Slavoj, sed arkeologoj poste konfirmis, ke ĝi apartenas al la grupo Biskupin de la Luzacia kulturo el la 8-a jarcento a.K. La elfosado kaj rekonstruado de la prahistoria setlejo ludis gravan rolon en la historia konscio de Polando.
La muzeo situas en marĉa duoninsulo en la Lago Biskupin, ĉirkaŭ 90 kilometrojn nordoriente de Poznań kaj 8 km sude de la malgranda urbo Żnin. Ĝi estas divizio de la Nacia Muzeo de Arkeologio en Varsovio.
En la setlejo estis domoj por 10–12 personoj ĉirkaŭitaj de murego el ligno de kverkoj.
Jam en 1933 oni malkovris restojn de la Bronzepoko. Kaj tuj la loko estis konataj de la gravuloj de la tiama Pollando. Post la okupacio fare de Nazia Germanio, la retiriĝontaj germanoj inundis la lokon, sed ironie tio helpis la konservadon de la ligno.
Martin Ruland la Maljuna
Marteno Rulando la Maljuna, (germane: Martin Ruland der Ältere), (naskiĝis 1532 en Freising, mortis 1602 en Prago) estis germana apotekisto, kuracisto, filozofo, alkemiisto, helenisto kaj privata kuracisto de Filipo Ludoviko, Duko de Palatinato-Neŭburgo (1547-1614). Li estis filo de la apotekisto Balthasar Ruland (1489-1534). Post sia diplomiĝo li komencis labori kiel kuracisto en turisma banstacio ĉe urbo Giengen an der Brenz.
Teresa Solana
Teresa Solana i Mir (Barcelono, 15a de majo 1962) estas kataluna verkistino de krimromano. ŝi gradiĝis pri Klasika Filologio en la Universitato de Barcelono. Verkoj ŝiaj estis tradukitaj al la angla, franca, germana, Esperanto, itala kaj kastilia.
Martin Ruland la Maljuna
Vivo
En 1565, li instruis en la "Gymnasium illustre" en Lauingen, nuna Albertus-Gymnasium Lauingen, kiel publika profesoro pri apoteko, fiziko kaj la greka. Li ankaŭ aktivis kiel privata kuracisto de la palatina grafo Filipo Ludoviko (1547-1614).
Pli malfrue li fariĝis persona kuracisto de la imperiestro Rudolfo la 2-a, en Prago. Kvar el liaj filoj estis kuracistoj. Lia filo Martin Ruland la 2-a pli malfrue fariĝis konata kiel kuracisto kaj alkemiisto.
Laŭ la nuntempa vidpunkto, la sennombra medicina verkaro de Marteno Rulando havas nur historian signifon ĉar li restas ligita al la alkemiaj perceptoj de sia epoko. Li ofte interesiĝis pri herbaĵoj ĉefe iu antimona vomigaĵo. Li famiĝis pro alia tinkturo surbaze de kalia antimona tartrato kiun li preparis kune kun dispremitaj vinberoj kaj estis konata kiel "aqua benedicta rulandi" aŭ "sankta akvo de Rulando". Tiu preparaĵo estis listigita en medikamentlibroj eĉ ĝis la 19-a jarcento.
Ida Zamenhof
Ida Zimmermann (naskiĝis kiel Ida Zamenhof en 1879 en Varsovio) estis la plej juna fratino de Ludoviko Lazaro Zamenhof. Ŝi estis esperantistino kaj edziniĝis al Jakub Zimmerman. Antaŭ la Dua mondmilito ŝi vivis en Varsovio, Pollando. Dum la milito ŝi estis en la Varsovia geto. Ida estis murdita en 1942 en Treblinka, Pollando je la aĝo de 63 jaroj.
Moses G. Farmer
Moses Gerrish FARMER (9a de februaro, 1820 – 25a de majo, 1893) estis elektra inĝeniero kaj inventisto. Farmer estis membro de AIEE, poste konata kiel IEEE.
Farmer, konkurence kun Søren Hjorth (1854), Ányos Jedlik (1856), Charles Wheatstone (1867); Carl Wilhelm Siemens; Ernst Werner von Siemens; kaj Carl Heinrich von Siemens (1867); Ladd (1867); kaj Zénobe Gramme (1871), kun-planis la mem-energian dinamon en 1859, kaj konstruis unu en 1860. Li konstruis filamenton el plateno por inkandeska lampo en 1859 (Conot, p 120). Estante 39-jaraĝa dume li loĝis en Salem (Masaĉuseco), li lumigis la salonon de sia hejmo en 11 Pearl St per inkandeskaj lampoj, la unua hejmo en la mondo lumigita pere de elektro. Li estis kun-inventisto de la mem-energia dinamo, nome elektra generatoro kiu uzas elektromagnetojn por la kampo kiu estas energiigitaj pere de generatoro, en 1866 (Derry & Williams, p 614).
837
En la jaro 837 post Kristo okazis, interalie:
Kálmán Jócsák
JÓCSÁK Kálmán (pr. jo:ĉa:k ka:lma:n) estis rumania kaj hungara socialdemokrata politikisto, muelisto naskita en Szatmárnémeti la 22-an de decembro 1876 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de aprilo 1948.
Biografio
Kálmán Jócsák laboris en muelejindustrio, de 1899 li patroprenis en la laborista movado, li estis sekretario de 1904 de la libera sindikato de fervojistoj, de 1906 afergvidanta sekretario de la asocio de agrokulturistoj. Li estis gvidinto (1908) de la socialdemokrata partio de Újpest, Kassa (1909) de la distrikto Alföld (1910–11). Li laboris kiel oficisto de la Laboristasekuro en Koloĵvaro (1911–14), en Újvidék li estis direktoro de la kasejo de laboristasekuro (1914-1918). Oni elektis lin la 1-an de novembro 1918 prezidanto de la Nacia Konsilantaro de Újvidék. Post la eniro de serbaj taĉmentoj li forlasis Újvidék-on, poste li iĝis komisaro-ĉefprefekto de departemento Csongrád. Li redaktis la gazeton Csongrádi Proletár. Post la falo de la konsilantara respubliko oni kondamnis lin al 3-jara malliberejo. En 1922 li translokiĝis en Rumanion, tie li aliĝis la rumana laboristmovado, sed en 1935 pro sia grava malsano siaj rilatoj al la movado rompiĝis.
L'Esperanto dans l'Enseignement
L' Espéranto dans l' Enseignement (Esperanto en la Lernejoj) estas franclingva libreto verkita de Pol Denoël, tiama profesoro en l'Ecole Supérieure de Pédagogie de Lieĝo. La unua eldono datiĝas de 1968 (Fondation "Maurice Jaumotte-Locquet", 24 p.). La dua, pli ampleksa, estas publikigita de Eldonejo-librejo Sonorilo en Antverpeno en 1982.
Masakro de Sabra kaj Ŝatila
La masakro de Sabra kaj Ŝatila estas internacie konata masakro kiu okazis en septembro 1982 dum la Libana milito de 1982, en la palestinaj rifuĝejoj de Sabra kaj Ŝatila, antaŭurbo de Bejruto en Libano. La masakro estis farita de kristana paramilita organizaĵo kontraŭ palestinaj civiluloj. La situo estis ĉirkaŭata de la israela armeo, kiu estis aliancano de la kristanoj, kaj multaj homoj akuzis Israelon havi respondecon pri la okazaĵo. Tamen, la estroj de la israela armeo ĉiam neis ke ili sciis pri kio okazis ene de la rifuĝejoj, kaj la rolo de Israelo en la masakro estas ankoraŭ akre diskutita.