cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekonomio de Sovetunio
Stagnado (1962-1985)
En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj en Okcidenta Siberio estis malkovritaj grandegaj naftogasaj minejoj sekve de kio naskiĝis la Okcidentsiberia naftogasa komplekso. Plejparto de la elminigataj nafto kaj gaso estis eksportataj al la Unua mondo. Tio kaŭzis dependecon de la sovetia ekonomio de la petroleksportaj enspezoj. Tamen pro relative malaltaj kostoj de la elminigado, tiuj enspezoj estis tre grandaj kaj ebligis kovri perdojn de aliaj industriaj sektoroj kaj agrikulturo, kiuj plu restis malprofitaj. Danke al la naftogasaj enspezoj Sovetunio dum longa tempo eltenis ankaŭ ĉiam kreskantajn militelspezojn, inkluzive de la dekjara milito en Afganio (1979-1989) kaj Vetarmado. Sed en 1985, dum la petrola konfrontado inter Sauda Arabio kaj Usono, Sauda Arabio decidis malgrandigi prezon de petrolo. Tiu rapide malkreskigis naftogasan enspenzon kaj provokis financan krizon.
En 1982 mortis Leonid Breĵnev, kiu regis ekde la elposteniĝo de Nikita Ĥruŝĉov. Politburoo elektis estron de KGB Jurij Andropov kiel Ĝenerala Sekretario. Li rekonis problemojn de Sovetunio, tial komencis disciplinigan kampanjon kaj aktivigis persekutadon de neoficiala komerco kaj korupto. Li mortis en 1984 por malsano kaj lia posteulo, tre aĝa Konstantin Ĉernenko mortis samjare pro malsano.
Fino (1991)
En januaro 1991, Sovetia ĉefministro Valentin Pavlov aranĝis monunuan intersanĝon, laŭ oficiala deklaro — por solvi problemon de nigra merkato, sed io kaŭzis nur perdon de la granda parto de monŝparoj de la ordinaraj civitanoj. En junio 1991 Comecon dissolviĝis, Sovetunio oficiale finis kunlaboradon kun la eks-socialismaj ŝtatoj de Orienta Eŭropo. En aŭgusto 1991, post la Aŭgusta puĉo, la federacia registaro perdis ajnan potencon kiu transiris al la respublikaj registaroj.
Sovetunio dissolviĝis la 26-an de decembro 1991. Ĝis 1995 la Sovetia rublo en la sendependiĝintaj respublikoj estis anstataŭita de la naciaj monunuoj. Ekonomia kunlaboro inter la post-sovetaj ŝtatoj daŭris per Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj.
Monunuo
La oficiala monunuo de Sovetunio estis sovetia rublo. Same kiel la ĉina juano, Soveta registaro oficiale asignis interŝanĝan kurzon. Tamen, ĉar la oficiala kurzo kaj aĉetpovo estas malsamaj, do la sovetia rublo havis du kurzojn: la oficialan (nominala merkata kurzo) kaj la neoficialan (reala merkata kurzo).
"Fiksita interŝanĝa kurzo" helpis supertaksi la sovetian ekonomion. Ekzemple, en 1987, la oficiala interŝanĝa kurzo de sovetia rublo estis 1,58 dolaroj, sed en nigra merkato, kurzo estis 5-6 rubloj. Se la nigramerkata kurzo estus akceptita, 2,2 miliardoj da dolaroj de soveta Malneta enlanda produkto (MEP) en 1985 estis fakte 695,2 miliardoj da dolaroj, 32% de oficiala statistiko. Tiu "breĉo" provokis seriozajn problemojn dum la ekonomia transiro post dissolvo de Sovetunio.
Por kolekti eksterlandajn monunuojn por komerco, estis establitaj Torgsin (1931-1936) kaj Berjozka (1964-1991) — vendejoj, en kiuj oni vendis nur kontraŭ eksterlandaj monunuoj.
Konsumanta ekonomio
La oficiala ekonomika politiko atentis ĉefe produktadon de la produktorimedoj, do maŝinoj, aparatoj ktp. La konsumvaroj estis konsiderataj duarangaj, kio kaŭzis ĉiaman deficiton. Distribuado okazis tra ŝtatposedataj vendejoj, priservado estis subevoluita, same kiel reklamo kiu plejparte estis ne necesa. Disfloris la tiel nomata "nigra merkato", kies bazon konsistigis varoj alportitaj de eksterlande (de la sovetiaj kaj eksterlandaj turistoj, diplomatoj, maristoj, militistoj ktp) aŭ produktitaj en neoficialaj metiejoj, speciale disvastiĝintaj en Kaŭkazo (vestoj, ŝuoj, juveloj ktp). Malgraŭ multaj klopodoj la registaro malsukcesis superi la deficiton kaj ekstremi la nigran merkaton.
Nullarĝa spaceto
La nullarĝa spaceto (angle zero width space, mallongigite ZWSP ) estas stirsigno en la cifereca kompostado por marki vortlimojn per distanco, kiu ĝenerale ne estas videbla. Kvankam ne temas pri spaceto, en Esperanto kaj aliaj lingvoj uziĝas respektive la esprimo “spaceto” kaj ĝiaj tradukoj por la nomo de tiu ĉi stirsigno.
En la elektronika tekstoprilaborado la nullarĝa spaceto ebligas lini-rompon en ĉi-cele taŭgaj pozicioj, kiuj ne estas markataj per (normala) spaceto. La nullarĝa spaceto estas regule uzata en skribsistemoj, kiuj ne principe apartigas vortojn unu de la alia, ekzemple en la taja skribo.
Utila estas la nullarĝa spaceto ankaŭ en mikroblogo, kiel Tvitero, por aldoni n-finaĵon al uzanto-nomo aŭ krado​vorto sen tio, ke spaceto estu videbla aŭ streketo estu bezonata. Tiel per tiu ĉi signo la baza formo de respektive la uzanto-nomo aŭ kradovorto povas esti konservata. (Ekzemplo: Okaze de “#Esperanto​n“ kun nullarĝa spaceto antaŭ la n-finaĵo konserviĝas la baza formo de la kradovorto “#Esperanto“; sen la nullarĝa spaceto la kradovorto “#Esperanton“ signifus la malsaman kradovorton “#Esperanton“.) Analogo validas pri la uzado en kunmetitaj vortoj.
Kodaĵo de la nullarĝa spaceto: U+200B (Unicode), responde al &#8203; (HTML).
Simbolo
Simbolo por la uzado de klavaroj kaj en priskriboj estas normigita en Amendo 1 (2012) al ISO/IEC 9995-7:2009 „Information technology – Keyboard layouts for text and office systems – Symbols used to represent functions“, kiel simbolo 87, kaj krome en IEC 60417 „Graphical Symbols for use on Equipment“, kiel simbolo IEC 60417-6177-10.
Aktinorizo
Aktinorizo estas la nomo de nodetoj ĉe la radikoj de certaj angiospermaj plantoj, kiuj vivas en simbiozo de tiuj plantoj kun Nitrogen fiksantaj bakterioj de la specio Frankia alni.
Aktinoriza-planto
Escepte de la herba genro Datisca ĉiuj aktinoriza planto estas arboj aŭ arbusto. Multaj el ili estas pioniraj plantoj en fruaj stadioj de la ekloĝado. Ofte ili estasla unuaj plantoj kiuj rekreskas en vivejo kiel unuaj plantoj. Kelkaj tiaj plantoj estas specialigitaj al ekstremaj vivejoj, kiel inundaj areoj, varmaj aridaj aŭ duonaridaj regionoj aŭ rokaj kreskejoj. La planoj pvas fiksi 240 ĝis 350 kg pro Hektar und Jahr betragen.
Aktinorizo estas konata de 24 genroj el ok familioj en tri ordoj :
Józef Garliński
Post renaskiĝo de la pola ŝtato li translokiĝis ene de ties novajn limojn (1920). Lernis en Varsovio, Rakowice, Chyrów, Zakopane. En 1934 finis Gimnazion kaj Liceon je la nomo de Adam Asnyk en Kalisz. Lia patro estris advokatejon en Ostrów Wielkopolski. Józef Garliński soldatservis en Grudziądz kaj en Varsovio studis leĝon.
Aktinorizo
Aktinoriza-planto
La plantoj ote estas uzataj de homoj por resanigi grundojn, kiel bruligno por resanigi marbordojn kaj riverbordojn kaj por malhelpo de dezertiĝado.
Radiknodetoj
La simbiozaj radiknodetoj malsamas anatomie de la radiknodetoj de la legumiozoj. Aktinorizo-nodetoj havas centran faskon. Ĉirkaŭ ĝi estas la infektita histo kun la bakterioj. Tiu siaflanke estas envolvita de arbŝela parenkimo. La nodetoj estas modificitaj flankradikoj. Ili ne estas determinitaj, do ili havas teorie senfinan kreskon. Ĉe la pinto de la nodetoj troviĝas ŝospintan meristemon, el kiu evoluiĝas la nodetan parenkimon. Al la meristemo allimas zonon de neinfektitaj ĉeloj al kiuj ankoraŭ mankas la tipajn vesiklojn (infektozono). En la centra zono troviĝas du ĉeltipoj: maturaj infektitaj ĉeloj kun vesikloj. En tiuj okazas la nitrogena fiksado. La dua ĉeltipo estas ne infektitaj ĉeloj, kiuj verŝajne asimiliĝas la fikitan nitrogenon kaj respondecas pri la interŝanĝo de karbono. .
Józef Garliński
Dum la dua mondmilito aktivis en konspiro kaj estis gvidanto de Sekureca Fakultato de Ĉefa Komandejo de Pola Enlanda Armeo. Arestita (hitleranoj ne konsciis, kiun ili arestis) kaj sendita al koncentrejo Auschwitz.
Post la milito loĝis en Londono. Tie en 1961 publikigis sian unuan libron Dramat i opatrzność (Dramo kaj providenco), premiitan de la Rondo de Enlanda Armeo en Detroit. Liaj laŭvicaj libroj atingis Pollandon ĉefe kiel samizdatoj: en 1968 eldonis Politycy i żołnierze (Politikistoj kaj soldatoj), en Pollando samizdate Przedświt (Matena krepusko) nur en 1986. Ekde 1975 prezidanto de Asocio de Polaj Verkistoj en Diasporo.
Pro la libro Oświęcim walczący (Aŭŝvico batalanta) ricevis premion de Fondaĵo Jurzykowski. Al la plej gravaj publikaĵoj apartenas ankaŭ: Ostatnia broń Hitlera (La lasta armilo de Hitler), Poland, SOE ond the Allies (1969), Enigma (1979), The Swiss Corridor (1981), Polska w drugiej wojnie światowej (Pollando en la dua mondmilito; 1982), Świat mojej pamięci (La mondo de mia memoro; rememoroj, 1992).
Li estis membro de Internacia Aŭŝvica Konsilio kaj de Asocio de Polaj Verkistoj. Membro de Pola Scienca Societo en Diasporo (de1982).
Plopiș (Șișești)
Plopiş (Şişeşti) [plopiŝ] (hungare: Nyárfás) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 312 loĝantojn (rumanoj), en 1992 512. Ĝia unua mencio estas en 1583. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Şişeşti.
Mirminao
La Mirminao aŭ Filipina minao (Basilornis mirandus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro Basilornis kiu estas nigrecaj birdoj kun blankaj markoj kaj krestecaj kronoj. Ĝi estas endemio de Filipinoj. La nomo de la specio devenas el la latina scienca nomo kie mirandus signifas “mirinda”. Ĝi estis priskribita la unuan fojon de E. J. O. Hartert en 1903, en Mindanao, sudaj Filipinoj kaj tiam ĝi ricevis la nomon de Goodfellowia miranda. Ĝi estas monotipa.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj de nordcentra kaj suda Mindanao. Ĝi iĝis rara specio pro habitatoperdo.
Ĝi estas nigreca birdo kun iom da metalecaj briloj kaj ĉefe rimarkindaj karakteroj nome tre ampleksa flava nuda haŭtaĵo ĉirkaŭ la okulo kaj ĝis la orelareo, kio distingas ĝin el la aliaj tri specioj de la genro, sed kun ia kresto, simile al tiuj tri samgenranoj, kvankam ne temas pri krespa krono el la frunto, sed pri maldensaj plumoj elstaraj ĉe la vertico. Alia distingilo estas la flaveca beko, anstataŭ eburkolora.
Banka sekreteco
Banka sekreto, alterne konata kiel financa privateco, banka diskreteco aŭ banka sekureco, estas kondiĉa interkonsento inter banko kaj ĝiaj klientoj, ke ĉiuj antaŭaj agadoj restas sekuraj, konfidencaj kaj privataj. Plej ofte asociita kun bankado en Svislando, banka sekreteco regas en Luksemburgio, Monako, Honkongo, Singapuro, Irlando, Libano kaj la Kajmanaj Insuloj, inter aliaj internaciajaj bankaj institucioj.
La praktiko estis komencita de italaj komercistoj dum la 1600-aj jaroj en Tiĉino kaj suda Grizono (regiono kiu poste iĝos la itallingva regiono de Svislando). Ĝenevaj bankistoj establis bankan sekretecon socie kaj per civila juro en la franclingva regiono de Svislando dum la 1700-aj jaroj. Svisa banka sekreteco unue kodiĝis per la Banka Leĝo de 1934, tiel ke fariĝis krimo diskonigi informojn pri klientoj al triaj sen ilia konsento.
Fakte la tradicia banka sekreto almenaŭ de la svisaj bankoj ĉesis ekzisti jam en 2014. Tiutempe, "impostaj paradizoj" kiel Svislando kaj Singapuro aliĝis al interkonsento de la interŝtata organizaĵo OEKE, kiu finis jarcentojn da sekreteco. Ĉiu, kiu havas bankan konton eksterlande, estas aŭtomate raportita al la hejmlando. La fiska oficejo tiam povas "ataki" la bankan klienton se la eksterlanda mono ne estis registrita. La fino de banka sekreteco estas konsiderata limŝtono en la batalo kontraŭ impostofraŭdo. Tamen praktike realigi la interkonsenton, por ke la datumoj de la fora "imposta oazo" fakte atingu la skribotablon de la hejma imposta oficejo bezonis multe da teknika kaj burokratia laboro. Tial nur en 2019, kvin jarojn poste, eblis unuafoje raporti pri tio, kio ĝis nun funkciis bone - kaj kio ne - pri la nova internacia mekanismo. La ĉe la fiskaj oficejoj registrita mono sur kontoj de civitantoj de Germanio en bankoj ekster la Eŭropa Unio ekzemple "altiĝis" de 2,4 miliardoj da Eŭroj en 2016 al pli ol 39 miliardoj da Eŭroj en 2019, kiel raportis la nacia financa ministerio en oktobro 2019.
Amazona epoko
La Amazona epoko estis dominata de la kreado de alfrapaj krateroj kaj de venta erozio kun pliiĝanta izola vulkanismo okazanta en Tharsis kaj Cerberus Fossae, inklude signojn de aktiveco tiom ĵusaj kiom ĝis antaŭ dekoj da miloj de jaroj en la laste menciita kaj en la pasintaj kelkaj milionoj da jaroj en Olympus Mons, kio sugestas, ke tio povas esti ankoraŭ aktiva sed dormanta en la nuntempo.
Josef Bolf
Josef Bolf (naskiĝis la 7-an de Oktobro 1971, Prago) estas ĉeĥa pentristo.
Li studis je akademioj inter 1990 kaj 1998. En 1995 li studis je Kongsthögskolan en (Stokholmo) kaj en 1996 je la Akademio de artoj en Stutgarto, Germanio. Inter 1996 kaj 2002 li estis membro de la grupo de artistoj Bezhlavý jezdec (eo: Senkapa rajdisto). La verkoj de Bolf creation montras strangajn karakterojn, ofte suferantajn, foje duone bestaj. Liaj pentraĵoj ofte estas juĝitaj kiel depresiaj, tristaj, malfeliĉaj, melankoliaj. Liaj ideoj ofte devenas de lia infaneco kiun li pasis en la suda parto de Prago.
Eksteraj ligiloj
La paĝo de Josef Bolt en la galerio dukan hourdequin
Margit Rolla
ROLLA Margit (rola) estis hungara poetino, ĵurnalistino, literaturhistoriistino naskita en Nagyvárad la 24-an de julio 1908 kaj mortinta en Bp. la 16-an de februaro de 1990.
Biografio
Margit Rolla finis siajn studojn en Koloĵvaro kaj Bp.. Ŝi debutis kiel poetino. De 25-a de aŭgusto 1938 ŝi fariĝis laŭkontrakta kunlaborantino de la gazeto Magyar Nemzet. Ŝi tradukis el finna kaj franca lingvoj.
21660 Velenia
21660 Velenia estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, en Ondřejov ; proksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Miroslav Velen, kiu disvolvis fotometriajn kaj astrometriajn programoj de redukto de la observadoj akiritaj per programo de observado de malgrandaj planedoj ĉe la Observatorio de Ondřejov. Tiu objekto estas nomita okaze de la nupto de Miroslav Velen kaj Jarmila Karásková en aprilo 2001.
Maŭrico de Saksio
Maŭrico de Saksio, aŭ Morico de Saksio, (Hermann Moritz von Sachsen, Maurice de Saxe), nomata la "Marŝalo de Saksio", grafo de la Raute (1696-1710) poste grafo de Saksio (1710-1750), naskiĝinta la 28-an de oktobro 1696 en Goslar, en la duklando Saksujo kaj mortinta la 30-an de novembro 1750 en la Kastelo de Chambord en Francujo, estis saksia militisto, kaj generala marŝalo de Francujo servante la reĝon Ludoviko la 15a.
Adrienne Lecouvreur estis lia amatino.
Li partoprenis en la militoj por la sukcedo en Pollando kaj en Aŭstrio.
Derivaĵo (ekzemploj)
Ekzemplo 1
Estu f(x) = 5:
La derivaĵo de konstanta funkcio estas nulo.
Ekzemplo 2
Konsideru grafikaĵon de f(x)=2x-3. Per algebro kaj la karteziaj koordinatoj, eblas difini ke ĉi tiu linio havas inklinon 2 je ĉiu punkto. Uzante la pli supran rilatumon oni povas difini la inklinon je (4,5):
kaj vere la derivaĵo kaj inklino estas ekvivalento.
Ekzemplo 3
Tra diferencialado, oni povas trovi inklinon de kurbo. Estu f(x)=x^2:
Por ĉiu punkto x, la inklino de la funkcio f(x)=x^2 estas f'(x)=2x.
Ekzemplo 4
Estu f(x) = √x:
Ekzemplo 5
La sama funkcio kiel en la antaŭa ekzemplo, sed nun oni serĉu derivaĵon de la derivaĵo. Estu f(x) = √x:
Ancarano
Ancarano estas komunumo de la regiono Abruco en centrorienta Italio.
Burgo Wernerseck
Burgo Wernerseck, ankaŭ nomata Kelterhausburg, estas malfrumezepoka burgo sur la teritorio de la komunumo Ochtendung en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La nomo venis de ĝia konstruinto, la ĉefepiskopo de Treviro Werner von Falkenstein (1388–1418).
Jastrabá
Jastrabá, hungare Karvaly [karvaj], estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Jasztraba, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Varakļāni
Varakļāni estas urbo en Latvia historia regiono Latgalio, en la oriento de Latvio. Ĝi estas ĉefurbo de distrikto Varakļāni. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 41 km de Rēzekne kaj 198 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Jastrabá
Situo
Jastrabá situas sur malebenaĵo en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Kremnica troviĝas 9 km-ojn.
Varakļāni
Historio
Ĝis la komenco de la 13-a jarcento, la teritorio de Varakļāni estis parto de la Varka kasteldistrikto sub regno de latgala ŝtato Jersika.
Jastrabá
Historio
La loko estis loĝata jam dum la pratempoj. La unua mencio devenis el 1487 en formo "Iztrebe", apartenanta al ĉefepiskopejo de Esztergom. En 1828 vivis tie 427 homoj en 67 domoj. La lernejo ekfunkciis en 1867. En 1910 vivis en Karvaly 605 homoj, (567 slovakoj, 10 hungaroj, 4 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Jastrabá 581 homoj (577 slovakoj, po unu germano, hungaro kaj ĉeĥo).
Béla Ohmann
Béla Ohmann [oman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ohmann Béla estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto.
Varakļāni
Historio
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola rego. Ekde 1583, Varakļāni kaj la areo estis regitaj fare de la Borh-familio de nobeluloj. En 1772, pro diviĝo de Pollando, la regiono venis sub la kontrolon de Rusia Imperio. En 1897, la plimulto de la populacio (75%) en Varakļāni estis judoj. En 1919 la urbo estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Béla Ohmann
Béla Ohmann naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Varakļāni
Historio
La 11-an de februaro 1928, Varakļāni akiris urborajtojn. En 1935, 58% de la populacio de la urbo estis judoj. Baldaŭ post la komenco de la nazia okupado la 4-an de aŭgusto 1941, teamo de germanaj kunlaborantoj (Arāja komanda) kaj ĝiaj asistantoj mortigis preskaŭ ĉiujn la judoj de la urbo (ĉirkaŭ 540 homoj). Juda vivo en la grandurbo estis detruita, kaj en 2016, nur unu judo vivis en la urbo.
De 1949 ĝis 1956 kaj ekde 2009, Varakļāni estas centro de malgranda Varakļāni distrikto.
Béla Ohmann
Biografio
Béla Ohmann studis en Industriarta Lernejo de Buda ekde 1911, sed dum la 1-a mondmilito li estis soldato. Liaj plej gravaj instruistoj estis Imre Simay kaj Lajos Mátrai. En 1921 li ekinstruis en la menciita lernejo, inter 1937-1946 en la Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo, poste en la Teknikuniversitato de Budapeŝto ĝis la emeritiĝo en 1950. En tiu longa periodo li studvojaĝis al Francio, Italio kaj Germanio. Krom la instruadoj li partoprenis en ekspozicioj. Liaj ĉefaj verkoj estas la ornamskulptaĵoj, sed li kreis ankaŭ aliajn skulptaĵojn. Li ricevis premiojn inter 1933-1940.
Varakļāni
Geografio
La urbo situas en Orienta Latva malaltebenaĵo (Austrumlatvijas zemiene). Malgranda rivero Kažova fluas tra la urbo.
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.
Ekliptika latitudo
Ekliptika latitudo estas unu el la koordinatoj kiu povas esti uzata por difini lokon de astro en la ĉiela sfero en ekliptikaj koordinatoj. Laŭ ĉi tiu sistemo, la ĉiela sfero estas dividita je du duongloboj per la ebeno de la ekliptiko, (la ebeno de la tera orbito). De la vidpunkto de la tero, la suno vojaĝas en la ekliptiko kaj ĉiam havas ekliptikan latitudon de 0. La ekliptika latitudo estas la angulo norde aŭ sude de la ekliptiko, analoge kiel surtera latitudo estas la akraflanka pozicio sur la tera nordo aŭ sudo de la ekvatoro. La planedoj flegas havi malaltan ekliptikan latitudon; ili estas ĉiam en kelkaj gradoj de la ekliptiko escepte de Plutono. Plej aliaj objektoj en la sunsistemo - asteroidoj, kometoj, kaj polvo estadas ankaŭ je malaltaj ekliptikaj latitudoj.
Understanding and addressing adult sexual attraction to children
Understanding and addressing adult sexual attraction to children ("Kompreni kaj ektrakti plenkreskan seksaltiron al infanoj") estas libro de la brita reserĉistino Sarah D. Goode pri la pedofilio en la nuntempa okcidenta socio.
La verko esploras la temon de pedofilio, serĉante novan komprenon de ĝi por pli bone preventi la infanan seksan misuzon. Cele al tio, la aŭtoro faras uzon de studoj pri kazoj kaj de datumoj bazitaj sur intervjuoj kun pedofiloj (54 viroj, 2 virinoj) faritaj de ŝi mem dum jaroj. Sarah D. Goode konkludas, ke ne ekzistas klara komuna konsento inter akademiistoj pri la pretendita intrinseka malutileco de la sekskontaktoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj sur ĉi-lastajn kaj provas senmitigi kelkajn el la falsaj kredoj pri la pedofiloj instigataj de la sensaciismo kaj alarmismo aperintaj ĉe la fino de la 1970-aj jaroj en Usono kaj ĉe la komenco de la 1980-aj en Eŭropo rilate al pedofilio.
Peter De Cat
Peter DE CAT estas belga astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris aǔ kunmalkovris 18 asteroidojn inter 2004 kaj 2009 ; iujn kun Eric Walter Elst aǔ Thierry Pauwels.
Listo de verkistinoj laŭ naskiĝjaroj
Jen listo de virinaj verkistoj, ordigita laŭ naskiĝjaroj. (Homoj kiuj naskiĝis en sama jaro estas ordigitaj laŭ mortojaroj, poste alfabete.)
Frank Heller
Frank HELLER estis la pseŭdonimo de la sveda aŭtoro Gunnar Serner (naskiĝis la 20-an de julio 1886; mortis la 14-an de oktobro 1947). Li verkis serion de libroj pri ombraj aferoj en internacia medio. Liaj plej famaj verkoj rilatis al la rolulo Philip Collin, kiu estis samtempe detektivo kaj ŝtelisto.
Clara Immerwahr
'''Clara IMMERWAHR, edz. HABER''' ( en Polkendorf, apud Środa Śląska, proksime al Vroclavo; en Dahlem, Berlino) estis germana kemiisto. Ŝi estis unu el la unuaj germanaj virinoj kiuj  doktoriĝis. Ŝi laboris kiel scienca pioniro en la kampo de la esploro de katalizo kaj engaĝiĝis pri homaj kaj virinaj rajtoj.
Vivo
Clara Immerwahr estis la plej juna filino de la kemiisto Philip Immerwahr, kaj lia edzino, Anna Krohn. Patro kaj patrino venis el la granda juda komunumo de Vroclavo.
Clara estis entuziasma lernantino kun aparta intereso por la natursciencaj fakoj. Ŝi koleris, kiam la instruistoj daŭre rimarkis, ke necesas konsideri la "estontan inan agosferon".
Dum dancleciono ŝi enamiĝis je Fritz Haber, posta nobelpremiito pri kemio. Fritz volas tuj edziĝi sed Clara ne certas, ĉu ŝi taŭgas por geedzeco.
En 1890 mortis la patrino. Clara volas iĝi ekonomie sendependa kaj vizitas seminarion por estontaj instruistinoj. Tie la libro "Unterhaltungen über Chemie" (Babiladoj pri Kemio) vekas ŝian intereson por tiu fako.
En la vintra semestro 1895/96 estis unuafoje permesite al instruistinoj, partopreni kiel gastoj en la lecionoj de la universitato de Vroclavo. Clara tuj profitas la okazon malgraŭ mokoj de studentoj kaj malicaĵoj flanke de profesoroj. La kemio-lecionoj kaj aparte la eksperimentado en laboratorio entuziasmigas ŝin. Kiam la ministerio pri kulturo decidas, ke la gasta vizito de lecionoj estas rekonata kiel studado, ŝi kune kun sia profesoro Richard Abegg serĉas temon por disertaĵo. Ŝi okupiĝas pri la solvebleco de la saloj de pezmetalo j kaj en 1900 ŝi doktoriĝas kiel unua virino en la Universitato de Vroclavo  kun la distingo de magna cum laude. Poste ŝi fariĝis asistanto de profesoro Abegg.
En printempo de la jaro 1901 Fritz Haber, kiu intertempe fariĝis profesoro pri kemio en la Teknika Altlernejo de Karlsruhe, faris denove edziĝproponon al ŝi. Unue ŝi hezitis, sed ĉar ŝi sentas ke ne edziniĝinta virino en la tiama societo estas rigardata kiel marĝenulo, ŝi fine konsentas.
Post la geedziĝo en  1901 Clara devas okupiĝi pri mastrumado kaj restas malmulte da tempo por labori en laboratorio. Post la naskiĝo de la filo Hermann (1902-1946) la tempo tute mankas ĉar la infano estas malforta kaj malsanema. Clara devas okupiĝi tute sole pri la filo kaj la mastrumado kaj trovas apenaŭ la tempon por fari prelegojn por virinoj pri kemio en doma mastrumaĵo. Ŝi interalie tradukis laboraĵojn de Haber en la anglan lingvon.
En 1910 la familio transloĝiĝis de Karlsruhe al Berlin-Dahlem, kie Fritz Haber, kiel nova direktoro de la Kaiser-Wilhelm Instituto pri fizika kemio, rajtas okupi vilaon. La 1-a de aŭgusto 1914 komencis la unua mondmilito. Fritz varbiĝis en la armeo por antaŭenpuŝi armilprojektojn en sia instituto. Sekve, pro la hardiĝo de la frontoj en la milito de pozicioj, la germanaj kemiistoj estis komisiataj pri la produktado de venenaj gasoj. Fritz eltrovis, ke klorgaso taŭgas kiel armilo kaj komencis eksperimentojn sur bestoj. Clara malaprobis tiun agadon  kaj nomis ĝin publike "perversio de la scienco".
La unua granda mortiga utiligo de venena gaso sur la okcidenta fronto okazis la 22-an de aprilo 1915 dum la dua flandra batalo ĉe Ipro kun 150 tunoj da klorgaso, produktitaj laŭ metodo inventita de Fritz Haber. Mortis miloj da soldatoj precipe francaj kaj Fritz estis promociita al kapitano. Li revenis al Berlino kaj la 1-an de majo li festis sian promocion en sia vilao. Multaj de la invititoj komplimentis lin, sed Clara daŭre malaprobis lian agadon kaj li riproĉis ŝin je perfido. Frumatene de la sekvanta tago Clara prenas la militpistolon de sia edzo, iras en la ĝardeno kaj pafis al sia koro. La pafon aŭdis ŝia 13-jara filo Hermann. Post du horoj ŝi mortis. Je la sama tago Fritz veturis al la orienta fronto por prepari tie la utiligon de venena gaso.
La 8-an de majo en la ĵurnalo Grunewald-Zeitung aperis la sekva sciigo: "Per pafmortigo finis sian vivon la edzino de la Sekreta Registarkonsilisto Dr.H. en Dahlem, kiu nuntempe estas en milito. La kialoj de la ago de la malfeliĉa virino estas nekonataj". La milita cenzuro ne permesis informi pri la veraj kaŭzoj de la morto de Clara.
Memorigo
La 19-an de decembro 2011 sur ĉefkonstruaĵo de Vroclava Universitato oni malkovris dediĉitan al ŝi memortabulon.
Morala konscienco
Morala konscienco, indikas, larĝsence, la kapablon de la homa spirito koni la valorojn, la ordonojn kaj la moralajn leĝojn (fakulto nomata sinderezo), mallarĝsence, male, ilian aplikadon al siaj agoj, kiuj estas tuj realiĝantaj. Nome la kapablo distingi la bonon kaj la malbonon kaj montri la ĝustan vojon.
La morala konscienco senrompeble ligiĝas al la kapablo de la subjekto juĝi sin mem kaj direkti siajn sintenojn, kaj sekve al la sinsekva sento de kontentigo aŭ de kulpo.
Samtempe tiu koncepto “morala konscienco” supozas moralan leĝon absolutan, el kiu la konscienco atingu sian juĝon, kaj kiu loĝu funde de la animo de ĉiu libera aganto kiel vero konfidita.
Tiu koncepto de “morala konscienco" estas alte konsiderata, ĝenerale, ĉe la filozofioj spiritualismaj (kiel tiu de Kartezio, ekzemple), sed estas male neglektata de pensfluoj materialismaj, kiuj preferas interpreti la konsciencon kiel fenomenon psikologian aŭ psikofizikan aŭ neŭrofiziologian.
Origino de la morala konscienco
Laŭ spisritualismaj kaj laŭ komuna percepto la morala konscienco, krom senpera konstato, radikiĝas – laŭ filozofioj kreismaj kiel skolastikuloj kaj filozofioj ekzistadismemaj aŭ koranaj – al la natura kreita de la homo kiu ricevas la stampon de la kreinto kaj la konscion "esti ĉion ricevinta", - ĉe raciistoj – en la pura konstato sur kiu fondiĝas la homa civilizo
Laŭlonge de la historio, filozofio konis iujn siajn membrojn kiuj neis la evidenton de la “morala konscienco” aŭ ĝi subtaksis: Nietzsche, ekzemple, ĝin juĝas stratagemo elpensita de la moralo de “febluloj” (nome la formo kiun la moralo ricevas ĉe Sokrato kaj poste, verke de judismo kaj kristanismo, ĉe raciismo etika ĝis Kant kaj Hegelo por kontroli la aktivecojn de fortuloj (liberiĝintaj el la ligoj de la morala konscienco).
Al la dubantoj, aŭ neantoj, pri la alestiĝo en la homa konscienco de tiu “morala” deviga forto, ĝiaj asertantoj demandas: ĉu la sento pri la bono kaj malbono povas esti nur efiko de determinitaj kulturaj tradicioj? Ĉu ĝi povas esti nur efiko de evoluaj premoj, laŭ opinioj de iuj sociobiologoj? Ĉu la altruista impulso naskiĝas el persona avantaĝo, tipe “mi donas ion al vi por ke vi donu al mi”, kaj el nenio alia? Kaj kio pri la konsciencriproĉo kiam konscienco certas pri antaŭa vola rompo de konscienca voĉo?
Hodiaŭ tendencoj relativismaj enkondukas dubi pri la kapablo de la morala konscienco vere kontentige enkonduki la homojn, tiam pensuloj rapidage preferas sin allasi al la malpli oscila momenta opinio aŭ ellaboraĵo laŭ la febla penso, laŭ kiu ne eblas absoluta scio
Morala konscienco ĉe la greka filozofio
Malfacile troviĝas simila esprimo en la grekaj filozofoj, kiuj preferas paroli pri animo aŭ pri kulpo. Eblas vidi parencecon kun morala konscienco en la koncepto de noesis kaj noema, en kiu la “noesis” estas scio-procedo kaj noema estas la scio-dateno akirita. Tamen, estas koncepto ĉiam malantaŭ la vortoj, precipe en diversaj stoikismoj
Morala konscienco ĉe skolastikismo
Ne troviĝas inter la tuteŭropaj aroj da skolastikaj filozofoj de la senombraj mezepokaj universitatoj aŭ studoj ĉe monahejoj kaj katedraloj, voĉo kiu ne akceptus kaj eĉ ne analizus kaj sur ĝi ne fondus la justecon kaj sukceson de la homa civilizo, la moralan konsciencon. Cetere kiel jam ĉe la Patroj de la Eklezio, dialogantaj aŭ interpretantaj la paganajn filozofojn (aparte stoikulojn, kiuj implicite trovis en la homa spirita strukturo la moralan konsciencon. Centoj “sumoj” aŭ similaĵoj tion montras.
Morala konscienco ĉe Kant kaj ideismo
Kant estis filozofia inspiranto de la germana klerismo kaj de ideismaj filozofioj, al kiuj transdonis sian inklinon alte konsideri kaj spekulativi pri la homa morala konscienco.
Laŭ multaj pensohistoriistoj, Kant intencis superi sian samtempajn filozofiojn, de li juĝatajn “metafizikajn”, nome sen antaŭa analizado pri la fontoj kaj kapabloj de la homa scio-fakulto. Kiu ajn estus sia konkludo, Kant trovas kaj esploras kaj ekzaltas la moralan konsciencon: famas lia sentenco: “La ĉelo stelumita super mi, la morala leĝo ene de mi”, kiun li nomas “Kategoria imperativo” pro ĝia nediskutebla altrudiĝo.
Tamen, Kant konstatas la ĉeeston de tiu morala voĉo, sed ne interesiĝas pri ĝia origino kaj racia justiĝo.
Hiroshi Aoyama
Hiroshi AOYAMA (naskiĝis la 25-an de oktobro 1981 en Ĉiba) estas japana motorciklisto, mondĉampiono.
Morala konscienco
Morala konscienco ĉe religioj
Ne estas konata religio kiu, rezonante pri moralo-etiko, ne konsentas pri ĉeesto de tiu voĉo en la homa konscienco.
Hiroshi Aoyama
Ekde 2000 ĝis 2003 kuris kelkajn konkurencojn en Klaso 250 kiel wildcard per Honda. En 2004 kaj 2005 konkurencis per Honda, ekde 2006 ĝis 2008 per KTM, en 2009 per Honda kaj estis mondĉampiono. En 2010 ekkuris en MotoGP, kondukante Honda de la teamo Interwetten. En 2011 kondukis Honda de la teamo Gresini Racing. En 2012 kuris en Superbike kaj kuris unu konkurencon en MotoGP per Avintia Racing kaj per tiu teamo kuris en 2013, kondukante FTR. En 2014 kondukis Honda de Aspar Team. En 2015 kuris kelkajn konkurencojn per Honda de la teamoj kaj oficiala kaj AB Motoracing. Kuris kelkajn konkurencojn per Honda ankaŭ en 2016, en 2017 per Honda de la teamo Marc VDS Racing.
Morala konscienco
Katolika Eklezio
La Dua Vatikana Koncilio pri la morala konscienco tiel parolas:
''En sia animprofundo la homo malkovras leĝon kiun ne mem donis al si, sed al kiu male mem devas obei kaj kies voĉo, kiu lin ĉiam alvokas ami kaj bonagi kaj forfuĝi la malbonon, kiam necesas klare parolas al la oreloj de la koro [...]. La homo havas reale leĝon stampitan de Dio ene de sia koro [...]. La konscienco estas la nukleo plej sekreta kaj la sanktejo de la homo, kie li sin trovas sole kun Dio, kies voĉo resonas en lia intimo”. (Gaudium et Spes  16).
La Katekismo de la Katolika Eklezio pritraktas la temon evoluigante la instruaĵon de la filozofio skolastika laŭ kiu la konscienco estas juĝo de la praktika racio:
"La morala konscienco al ĝi (al la konscienco) ordonas, je la taŭga momento, plenumi la bonon kaj eviti la malbonon. Ĝi juĝas ankaŭ al konkretajn libervolajn elektojn, aprobante tiujn bonajn, denuncante tiujn malbonajn (n. 1777).
"La morala konscienco estas juĝo de la racio pere de kiu la homa persono agnoskas la moralan kvaliton de la konkreta ago kiu mem estas decidanta plenumi, aŭ plenumota aŭ jam plenumita" (n. 1778).
“La konscienco estas fakulto de la homa persono kaj la Katekismo de la Katolika Eklezio aldonas ke "la digno de la homa persono kuntrenas kaj postulas la rektanimecon de la morala konscienco" (n. 1780).
"La konscienco permesas surpreni la respondecon de la agoj plenumitaj" (n. 1781).
Morala konscienco kaj ĝiaj nebuliĝoj
”Tamen, la konscienco povas indiki sintenojn morale nekorektajn, sed por eviti tion jen iuj fundamentaj kriterioj kiuj povas kapabligi distingi la rektan voĉon de la konscienco:
La morala konscienco povas ankaŭ, sed ne komplete, malklariĝi. La origino de tiu situacio foje estas kaŭzata "kiam la homo ne zorgas pri la vero kaj la bono, kaj kiam la konscienco fariĝas preskaŭ blinda pro kutimo al la peko", nome malobeigo al ĝiaj ordonoj) (cit. el Gaudium et Spes 16; n. 1792).
Estas ankaŭ kazoj de “nevenkebla ignoro” ,rilate moralajn enhavojn, en kiu la konscienco senscie juĝe eraras. Tio povas okazi rilate konkludojn deduktajn el la unuaj moralaj principoj, nome el la natura morala leĝo: ĉar deduktaĵoj perdas ion de evidenta ligo kun la unuaj principoj. Ĉi-kaze “pri la malbono plenumita la persono ne povas esti kulpigita. Tamen ĝi restas malbono, manko, misordo. Necesas, do, klopodi por liberigi la moralan konsciencon el ties erarojn.(n. 1793).
Povas okazi ankaŭ konflikto de moralaj konsciencaj. Pri tio okupiĝas scienco nomata “kazistiko”
Generiĝo de la de la morala konscienco
Se por religioj kaj sennombra filozofoj kaj filozofio de ĉiuj epokoj, la morala konscienco estas aŭtonoma voĉo kiu naskiĝas el mem en la eno de la homa menso antaŭ kiu la homo, spite de sia eventuala kontraŭa decido, ne kapablas ĝin forigi, ne mankis kaj ne mankas, precipe en nia epoko, pozicioj kiuj igas la moralan konsciencon pura biologia efiko aŭ ruzo de la evoluo por igi pli facila la evoluon mem.
Niajn tagojn subtenas tiun tezon biologo kaj etologo, krom publikigisto, Richard Dawkins kaj biologo Edorado Boncinelli kaj diversaj sciencistoj, kiel Peter Singer, kiuj emas solvi filozofiajn problemojn per la scienca vojo.
Argumentadoj favoraj al tiu tezo, kaj kontraŭobĵetoj troviĝas ĉe multaj intelektuloj, kaj filozofoj kaj scienculoj: unu por ĉiuj, Francesco Agnoil, Perché non possiamo essere atei, Piemme (Italio), 2009.
Bergdietikon
Pri la komunumo
Bergdietikon estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2266 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo situas sur la orienta deklivo de la montoĉeno Heitersberg kun bela vido al la valo de la rivero Limato sur alteco de 581 m s.m.. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Baltenschwil (450 m s.m.), Bernold (500 m s.m.), Kindhausen (581 m s.m.), Gwinden (530 m s.m.), Herrenberg (618 m s.m.), Oberschönenberg (671 m s.m.) kaj Unterschönenberg (591 m s.m.).
En nordokcidento de la komunumo situas sur alteco de 667 m s.m. la lago Egelsee. En sudoriento la teritorio de la komunumo etendiĝas al la valo de la rivero Reppisch.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bergdietikon limas en nordo al Spreitenbach, en oriento al Dietikon (Kantono Zuriko), en sudoriento al Urdorf (Kantono Zuriko), en sudo al Rudolfstetten-Friedlisberg, en sudkocidento al Widen, kaj en okcidento al Bellikon.
Trafiko
Bergdietikon estas konektita per poŝtaŭtolinio kun la urbo Dietikon. La industria zono Reppischhof disponas krome pri stacidomo ĉe la mallarĝŝpura Wohlen-Bremgarten-Dietikon-Fervojo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 troviĝas en Urdorf en distanco de proksimume 2 kilometroj.
Historio
Habsburga teritorio en mezepoko la regiono de la hodiaŭa komunumo fariĝis kune kun Dietikon per la konkereo fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 part de la Grafejo Baden. Per la mediacia akto de 1803 estis kreita la komunumo Bergdietikon per disiĝo de ĝia teritorio de Dietikon, atribuante ĝin al la nove fondita Kantono Argovio, dum Dietikon fariĝis parto de Kantono Zuriko. La disaj setlejoj fakte nur en la lastaj jaroj kunkreskis al kohera komunumo.
Fibonaĉi-polinomoj
La fibonaĉi-polinomoj estas ĝeneraligo de la fibonaĉi-nombroj. Ĉi tiuj polinomoj estas difinitaj per:
La unuaj el la polinomoj estas:
La fibonaĉi-nombroj estas reakiritaj per anstataŭado de x: x = 1.
Bielsko-Biała
Bielsko-Biała (Bielitz-Biala, Bílsko-Bělá) estas urbo en la nuna Silezia Provinco de Pollando ĉirkaŭ 60 km sude de Katowice ĉe la rivero Biała. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Bielsko-Biała kaj estas la administra centro de distrikto Bielsko (Silezio). La urbo estas tradicia centro de la nindustrio.
Historio
Bielsko fondiĝis en la 13-a jarcento de germanaj almigrintoj. Origine ĝi apartenis al la historia regiono Silezio kaj estis konata sub la germana nomo Bielitz. La rivero Biała funkciis ekde 1457 kiel ŝtatlima rivero de Pollando. La pli nova loĝloko je la alia rivo en 1723 ricevis urbajn rajtojn. En 1772 Biała iĝis parto de la aŭstra Galicio. Pro la forfalo de la landlimo la du partoj unuiĝis ĝis unu urbo. En 1815 Bielitz kaj Biała komune post urbo Opava estis la dua plej granda urbo de Supra Silezio.
En 1918 Bielitz/Bielsko kaj Biała denove ambaŭ apartenis al la nove formita Pollando. Bielsko estis en la tiama Pollando la sola urbo en kiu loĝas majoritato de germanoj. Dum la dua modmilito la 13-an de novembro 1939 Gestapo pafmortigis en la urbo 5 polojn. En 1941 nazioj unuigis ambaŭ urbopartojn unuafoje, kion oni neniigis en 1945. Kiel en aliaj partoj de Silezio, inter la jaroj 1945 kaj 1947 oni forpelis ĉiujn germanajn loĝantojn. En 1951 Bielsko-Biała jam denove kunfandiĝis en unu urbon, kie intertempe nur loĝas poloj.
Esperanto en Bielitz/Bielsko t.e. ĝis la jaro 1918
Esperanto-kurso komenciĝis en 1913 kun ĉirkaŭ 100 lernantoj; instruisto estis d-ro Bock. En la loka germana gazeto aperis, tradukita de d-ino Haas, la artikolo „Surdmutaj blinduloj”, kiun Jean Borel publikigis en Germana Esperantisto.
Bielsko-Biała kaj Esperanto
La kongreso de la Germana Socialdemokratia Partio en Pollando, dum kongreso en Bielsko Pollando en la jaro 1924, akceptis unuanime rezolucion proponitan de s-ro Arthur Pankratz, deputito de la pola parlamento t.e. Sejmo, kiu konsiderante la gravecon de Esperanto rekomendas al la membraro la studadon de Esperanto kaj alvokas eksterlandajn sampartianojn fari la samon. Socialdemokratiaj grupoj en Katowice, Królewska Huta kaj Bielsko tuj petis informojn pro starigo de kursoj. Kurso de 25 partoprenantoj komenciĝis en Bielsko.
En la urbo loĝas i.a. familio Handzlik. Ili tie havas interalie eldonejo de Esperanto-libroj Kleks. En la urbo agadas loka Filio de Pola Esperanto-Asocio. La Esperanto Klubo ĉiujare la lastan dimanĉon de aūgusto aranĝas pilgrimon tra la Beskida Montaro al Szczyrk-Górka. Esperanto-Renkontiĝo sur monto Granda Ĉantorio okazas ĉiun trian dimanĉon de junio.
De la 2011-a jaro tre aktivas en Bielsko-Biała s-anino Elizabeta Harężlak kiu estas anino de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kaj anino de la Revizia Komisiono de EDE-Pollando.
33613 Pendharkar
33613 Pendharkar estas tre malgranda kaj malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Aarushi Iris Pendharkar, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri biomedicino kaj sciencoj de la sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Massachusetts Academy of Math and Science de Worcester (Masaĉuseco).
Lavras
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj kaj estas la administra centro de la samnoma mikroregiono Lavras. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Deûle
La Deûle (france, nederlande Deule) estas rivero en la norda parto de Francio. Ĝi trafluas la regionon Nordo-Kaleza Markolo, do la parton de Francio kiu historie estas parto de Flandrio - tial la lokaj nomoj estas kaj franc- kaj nederlandlingvaj. La rivero longas 73 kilometrojn, ekestas per kunfluo de la rojoj Saint-Nazaire kaj Clarency (ambaŭ rojoj fluas tra samnomaj komunumoj) en la komunumo Souchez, aparte konatas pro sia trafluo de la urbo Lille, kaj fine apud Deûlémont/Deulemonde fluas en la Lison (Lys/Leie), kies akvo plufluas en la Skeldon (Escaut/Schelde). De Lens ĝis Lille la rivero estas kanaligita.
Ferenc Virág
Ferenc VIRÁG, Esperanta nomo Feri FLORO, (naskiĝis en Hungario) estas hungaro vivanta en Germanio. Li konatiĝis en la 1980-aj jaroj kiel esperantlingva kantisto.
Liaj esperantlingvaj kantoj estas plejparte tradukitaj el la hungara aŭ la hispana, sed kelkaj estas ankaŭ originale verkitaj. Kelkaj el ili sonas gaje, dum aliaj estas tre melankoliaj.
En 1981 li translokiĝis al Germanio kaj 1984 edziĝis al Christine Schneider, transprenante ŝian familian nomon. Kun ŝi kaj unu plia germano li fondis en 1984 la muzikan grupon Pentaton, kiu kantas ĉefe en la hispana kaj la hungara - sed foje ankaŭ en Esperanto, kiel montras la fakto, ke en lia retejo elŝuteblas lia kanto "Fluas akvo".
En 2008 li divorcis kaj reprenis sian hungaran nomon Virág.
En 2014 li fondis denove muzikan Grupon Feri y la banda. Ekde 2016 li kantas sole siajn memfaritajn kantojn kaj aranĝas ilin en sia loĝoĉambro-Studio.
Antaŭ esperantista publiko li kantis verŝajne lastfoje je la jarŝanĝo 1986/1987 en la Internacia Seminario en Kolonjo. Tamen lia nomo restas konata inter esperantistoj, ĉar li publikigis du sonkasedojn, sed nelaste ankaŭ pro tio, ke la himno de la Internacia Seminario – la kanto "IS" de Amplifiki – enhavas la verson "Feri Floro ĉiujn distras per kantaĵoj pri la vivo, jes pri la viroj, la virtoj en la IS".
Ekde 2020 li denove kantas en Esperanto. La kantojn li kolektas ĉi tie: https://www.youtube.com/channel/UCHWMpqqWODBT1ODsrKnqfvg
Distrikto Weimarer Land
La distrikto Weimarer Land - "lando de Vajmaro" - situas en la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Apolda. La distrikto kovras areon de 803 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Sömmerda kaj Burgenland norde, Saale-Holzland kaj la eksterdistrikta urbo Jena oriente, la distriktoj Saalfeld-Rudolstadt sude, Ilm sudokcidente kaj la eksterdistrikta urbo Erfurt okcidente. La eksterdistrikta urbo Vajmaro komplete ĉirkaŭiĝas de la distrikto, sed mem ne apartenas al la distrikta teritorio.
La regiono estas karakterizita per laŭdire aparta pejzaĝa beleco, kiun tra la jarcento laŭdis multaj poetoj kaj verkistoj. Ofte oni nomis la montetaran pejzaĝon "Toskano de la Nordo". La rivero Ilm trafluas la distrikton.
Aparte rimarkindaj estas Krome menciindas vasta reto de biciklaj kaj migraj vojoj, kiujn promenante jam frekventis Johann Wolfgang von Goethe.
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Komunumaroj
* administra centro
Gabriel Péri (pariza metrostacio)
Gabriel Péri ​[ɡabʁijɛl peʁi] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 13, inter komunumoj Asnières-sur-Seine kaj Gennevilliers.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1980. Unue nomita Gabriel Péri – Asnières – Gennevilliers, ĝi estis alinomita la, okaze de la plilongigo de la linio ĝis.
Ĝi omaĝas al ĵurnalisto Gabriel Péri (1902-1941), kiu estis membro de la Centra Komitato de la Komunista Partio kaj deputito de Seine-et-Oise. Li estis ekzekutita kiel rezistanto.
Teologio de liberigo
Ĝi estas ĉefe etendita en Latinameriko ekde la 1950-aj jaroj, sed de tiam liberigaj teologioj disvolviĝis en kazoj en Azio, la afro-amerikana loĝantaro kaj ankaŭ en palestino.
Kvankam liberiga teologio kreskis kaj fariĝis internacia kaj ekumena movado, ĝi komenciĝis kiel movado ene de la katolika eklezio en Latin-Ameriko en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. La teologio de liberigo aperis ŝajne kiel morala respondo al malriĉeco kaj zorgantoj pri socia maljusto en la regiono. La esprimo estis kreita en 1971 de perua pastro Gustavo Gutierrez, kiu verkis unu el la difinaj libroj de la movado, "Liberiga Teologio". Ankaŭ brazila teologo Leonardo Buff ŝajne influis la fluon.
La movado oficiale komenciĝis post la Dua Vatikana Koncilio kaj la Episkopa Konferenco en Medellín (Kolombio) en 1968. Teologio de liberigo en Latin-Ameriko renkontis reziston en Usono, kiu estis akuzita pri marksismo, kaj rezulte de tio estis kondamnita kaj malakceptita de Vatikano en la 1980-aj jaroj, kondamnita de la papo Johano Paŭlo la 2-a. Ankaŭ la papo Benedikto la 16-a sin oponis al ĝi, kaj favoras pli konservativan aliron.
Liberiga teologio povas esti priskribita kiel interpreto de la kristana kredo tra la sperto de malriĉeco kaj provo legi la Biblion kaj sekvi la kristanan teologion per la okuloj de la malriĉuloj.
Ion Mihai Pacepa KGB-Agento kiu difektis al la Okcidento asertis, ke la movado naskiĝis kaj formiĝis en la KGB. Li diris, ke ŝi komencis "sekretegan malinforman programon" aprobitan de la ĉefo de KGB Aleksandr Shelfin en 1960. Kune kun politburoano Alexei Kirichenko, kiu respondecis pri kunordigado de la internacia politiko de la komunista partio. La plano postulis "sekretan transprenon de KGB de la Monda Konsilio de Eklezioj" kun sidejo en Ĝenevo, kaj ĝian uzon kiel "kovrilo por igi liberigan teologion revolucia ilo en Sudameriko."
Glienke
Glienke estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2012 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 158 loĝantojn. Ekde la 25-a de majo 2014 la teritorio estas parto de la komunumo Friedland.
LKK
La mallongigo LKK povas signifi:
Gaŭsa lemo
Gaŭsa lemo estas unu el kelkaj lemoj nomitaj je Carl Friedrich Gauss:
161750 Garyladd
Ĝia nomo honoras Gary Ladd, fotiston kaj aŭtoron. Li pasis 40 jarojn, fotinte emblemajn bildojn de en kaj ĉirkaŭ la Kolorado-altebenaĵo. Ladd havas profundan ŝaton por la geologio kaj la naturo, kiujn li kaptis en siaj belegaj fotografaĵoj.
Loučim
Loučim (Lautschim) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.