cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emil Frey
Vivo kaj kariero
En la jaro 1865 li revenis kiel militheroo al Svislando kaj komencis sian karieron kiel politikisto. De 1866 ĝis 1872 li estis membro de la registara konsilio de Kantono Bazelo Kampara.
Emil Frey estis de 1872 ĝis 1882 kaj de 1889 ĝis 1890 membro de la Nacia Konsilio. Inter 1882 kaj 1889 li estis svisa ambasadoro en Vaŝingtono. Kiel reprezentanto de la Radikal-Demokrata Partio de Svislando li elektiĝis la 11-an de decembro 1890 kiel membro de la Federacia Konsilio, al kio oficio li 1879 kaj 1881 jam dufoje vane kandidatis. En 1895 li prezidis la konfederacion. Post kiam lia projekto de armereformo en 1896 malsukcesis en publika baloto, li demisiis en marto 1897. Post lia retiriĝio li estis ĝis 1921 direktoro de la Internacia Telekomunika Unio (ITU).
Kolonia Steleo de Touros
La ŝtono, skulptita kiel kolono (1,62 metrojn alta kaj 32,5 cm larĝa), kun la reliefoj de la kruco de Ordeno de Kristo kaj la blazono de la portugala regno, estas la plej antikva kolonia monumento de Brazilo kaj unu el la plej fruaj portugalaj registraĵoj en la lando. Ĝi estas parto de la Nacia Historia Posedaĵo de Brazilo kaj troviĝas en muzeo, instalita en unu el la konstruaĵoj ene de la historia Fortikaĵo de la Tri Reĝoj, en la federaciŝtata ĉefurbo Natalo.
Emil Frey
Esperanto
Emil Frey estis alta protektanto de la 9-a Universsala Kongreso de Esperanto en Berno. En la ĉeesto de Ludoviko Lazaro Zamenhof li salutis la kongreson memorigante pri la meritoj de Ernest Naville pri Esperanto kaj esprimante sian admiron pri Zamenhof.
Distrikto Cigánd
La Distrikto Cigánd (hungare Cigándi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén. Ĝi situas sur ebenaĵo inter riveroj Tiso kaj Bodrog en la sudorienta parto de la departemento (en la nordorienta parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Cigánd, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ grandvilaĝo, la ceteraj 13 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 389,99 km², kie loĝas 15 118 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bredadoj.
Historio
Tiu distrikto estis establita en 1983. Pli frue la komunumoj apartenis al Distrikto Ricse.
Malproksimeco (fotado)
Malproksimeco de fokusado de objektivo estas distanco de ĉefa antaŭa ebeno de objektivo ĝis ebeno kun ideala akreco.
Objektoj, kiuj estas de objektivo en ĉi tiu distanco, estas fotataj sen aldona malakreco. Ĉirkaŭ ebeno kun ideala akreco estas akre bildata spaco, objektoj en ĝi estas fotataj sufiĉe akre (laŭ iu kriterio) sed ne tiel akre kiel eblus.
En objektivo de fotilo plejofte eblas ŝanĝi la malproksimecon de certa minimumo ĝis malfino.
La Teste-de-Buch
La Teste-de-Buch - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone La Tèsta de Buc aŭ de Bug, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Krome ĝi ankaŭ situas en la historia regiono Gaskonjo. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantojn oni en la franca nomigas testerins. La Teste-de-Buch situas tute apud la banloka urbo Arcachon, kiu fakte estis malnovtempe kvartaleto de la urbo. La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. Ĝi kaj limas okcidente al la Atlantiko per vastaj sablaj plaĝoj, kaj norde al la golfo de Arcachon
Ferenc Ajtay
Ferenc AJTAY  [ajtai] rumanai hungara redaktoro, geografia-biologia fakverkisto. Li naskiĝis en Roua la 6-an de marto 1932.
Kariero
Ferenc Ajtay vivas de 1939 en Kluĵo. Li diplomitiĝis pri geologio-geografio en Universitato Bolyai de Kluĵo en 1955. Li instruis ĝis sia pensiuliĝo en 1990. Li ekpublikigis en 1965. Li estis la respondecredaktoro de revuo Erdélyi Gyopár inter 1994 kaj 1999, kunlaboranto de la revuo ĝis 2008.
Arik Brauer
Arik BRAUER, origine Erich Brauer (naskiĝinta la en Vieno, mortinta samloke la  ) estis aŭstra pentristo, grafikisto, scenejfaristo, kantisto kaj poeto. Li rangis inter la pioniroj de la t.n. Viena skolo de fantazia realismo.
Vivo kaj agado kreiva
Brauer naskiĝis kiel filo de el Litovio deveninta ŝufaristo juda. La reĝimo de la nazioj finis lian senzorgan infanecon en Vieno (distrikto Ottakring) de la 1930-aj jaroj. La patro mortis en koncentrejo, Brauer mem postvivis la Duan mondmiliton kaŝite en etĝardeno viena. Poste li unue simpatiis la politikon de la Komunista Partio de Aŭstrio seniluziiĝonte baldaŭ.
Tuj en 1945 li ekstudis (ĝis 1951) ĉe la Akademio de Belartoj de Vieno ĉe Robin Christian Andersen kaj Albert Paris Gütersloh. Tiutempe li fondis kun Ernst Fuchs, Rudolf Hausner, Wolfgang Hutter, Anton Lehmden kaj Helmut Leherb la Vienan skolon de fantazia realismo. Ekde 1947 Brauer krome studis kantadon ĉe konvervatoria privatuniversitato viena. Inter 1951 kaj 1954 li vojaĝis bicikle tra Eŭropo kaj Afriko, kion li poste rakontis kante per Reise nach Afrika. En 1954/55 li vivis kiel kantisto kaj dancisto en Israelo kaj surscenejiĝis en 1956 dancante ĉe la viena Raimund-teatrejo. Unu jaron poste li nuptis la israelan ŝtataninon Naomi Dahabani el Jemeno kaj transloĝiĝis kun ŝi al Parizo; tie la paro furoris kiel israela kantoduo Neomi et Arik Bar-Or. En la franca ĉefurbo li ankaŭ havis sian unuan ekskluzivan ekspozicion.
Kiam li revenis en 1964 Vienon la artistoj de la menciita skolo jam ĝuis grandan renomon. Tial faritis inter 1953 kaj 1965 tutmonda migradekspozicio. Krom en Vieno Brauer ekde tiam loĝas ankaŭ en la artista vilaĝo En Hod en Israelo kie li kreis el ruino belegan domon. La kanto lia Glaub nicht an das Winkelmaß und wohn in einem runden Haus resumas la opiniojn de Friedensreich Hundertwasser pri arkitekturo kiuj samas ĉe Brauer. Tiutempe Brauer komencis fari scenejaranĝojn por la Viena Ŝtata Operejo (Medea de Luigi Cherubini, 1972; reĝisorado de August Everding), por la Operejo de Zuriko, por la Teatro ĉe la Vieno kaj la Nacia Opero de Parizo (Die Zauberflöte de Wolfgang Amadeus Mozart, 1977; reĝisorado de Horst Zankl, dirigentado de Karl Böhm).
En la 1970-aj jaroj la kantista kariero kulminis. Per siaj kantoj en viena dialekto, ekz. Sie hab’n a Haus baut kaj Sein Köpferl im Sand ("Hinter meiner, vorder meiner") sur la mikrokanela disko Arik Brauer, 1971 (dufoje origitis ĝi), aŭ sur la longeluda disko Sieben auf einen Streich 1978 Brauer iĝis kvazaŭ patro de la aŭstra pop-muziko kun politika mesaĝo. Ekde 2000 li ofte prezentis sin kun la filinoj kaj Elias Meiri sub la gruponomo Die Brauers.
Inter 1986 kaj 1997 Arik Brauer estis orda profesoro altlerneja en Vieno. En 1991 li komencis la artistan beligon de la en 1994 finkonstruita Arik-Bauer-domo en la urbodistrikto viena Mariahilf. En 2002 li komisiistis fare de la ambasadejo aŭstria en Berlino krei version de United Buddy Bears.
Tipas por la pentristo Brauers la koloregaj bildoj kun etetaj detaloj kaj la komento de aktuala politiko enbildare per sonĝaj/fabelaj atmosferoj. Influoj de Pieter Bruegel la pliaĝa kaj de orientalaj miniaturistoj ja senteblas.
Arik Brauer estis la patro de la artistinoj Timna Brauer, Ruth Brauer-Kvam kaj de Talja.
6675 Sisley
6675 Sisley estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita impresionisma pentristo Alfred Sisley (1839–1899), kiu naskiĝis kaj karieris en Francio.
Mirueña de los Infanzones
Mirueña de los Infanzones [miRŬEnja delosinfanZOnes] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,21 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 84 loĝantojn. Ĝi perdis 750 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 42 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San García de Ingelmos, Gallegos de Sobrinos, Solana de Rioalmar kaj Muñico. Tra la teritorio fluas la riveroj Navazamplón kaj Almar.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia loĝado ("verracos", porkoskulptaĵoj de Vetonoj).
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Pirazolino
Pirazolino estas heterocikla organika kombinaĵo konsistanta je tri karbonatomoj, du nitrogenatomoj kaj ses hidrogenatomoj. Ĝi raportiĝas kiel substanco kun granda spektro da biologiaj aktivecoj inklude de antibakteriaj, antifungaj, anti-inflamaj, kaj anti-deprimaj aktivecoj kaj ĝiaj derivaĵoj posedas vastan gamon da biologiaj kaj fiziologiaj ativecoj tiaj kiaj anti-tumoraj, anti-artritaj, analgeziaj, imunosubpremaj aktivecoj. Antaŭ tio, pluraj pirazolinaj derivaĵoj estas sintezataj kaj preparataj pro ilia anti-inflama aktiveco.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> 1,5-dimethyl-2-phenyl-1H-pyrazol-3(2H)-one_200.svg| Fenazono Ibipinabant.svg| Ibipinabanto 4-methyl-pyrazolidine.png| Metil-pirazolidino 3-Methyl-5-pyrazolone.png| 3-Metil- 5-pirazolono </Gallery>
Sistano
Sistano aŭ Sistanujo (Perse: سیستان, Sistane: Sisto) estas antikva regiono, ne precize difinebla teritorio en hodiaŭa orienta Irano (Provinco Sistano kaj Baluĉistano), suda Afganio kaj norda Pakistano.
Historio
Sistano iam estis la hejmlando de Sakaj, Skita tribo de Irana deveno. Safaridoj, unu el la fruaj Iranaj dinastioj en la Islama erao, estis origine de Sistano.
Lingvo
Sistananoj parolas Sistane (ankaŭ nomata Sistonia kaj Zabolia, unu el ĉefaj dialektoj de la persa lingvo), plejparte en sudorienta, norda kaj nordorienta Irano, nordokcidenta Pakistano, sudokcidenta Afganio kaj suda Turkmenio.
Michel Dechy
Michel DECHY (prononco laŭ sistemo IFA [], naskiĝis en 1947) estas franca esperantisto kaj instruisto. Ekde 1970 ĝis la emeritiĝo en septembro 2005 li instruis matematikon en mezgradaj lernejoj (en Francio: liceoj kaj kolegioj), kaj krome en la studentaj jaroj en Lille malkovris tenison kaj plibonigis siajn konojn ĝis profesia trejnisto. Li tre fervoras por Esperanto ekde kvaronjarcento, post kiam li lernis ĝin en novembro 1998, aktivas en la loka Esperanto-movado en la komunumaro Eŭropa Metropolo Lille, aparte en sia hejmurbo Villeneuve-d'Ascq, tiukadre ankaŭ estis akiva LKK-ano de la UK 2015, kaj regule ekde la 2000-aj jaroj prezentas Esperanton en kursoj de regulaj lernejoj de sia urbo - pri tio donas bonan impreson la televida raporto pri li, videbla en la eksteraj ligiloj. Krome li prezidis la Nordfrancian Esperanto-Federacion de decembro 2015 ĝis decembro 2022, kaj tiam elektiĝis ĝia honora prezidanto.
Tenisa instruado
Kiel tenisa trejnisto li ne nur aktivis en Eŭropo, sed en 6 sinsekvaj someroj ankaŭ profesie instruis tenison en Usono - tiom longe kiom la francaj lernejaj ferioj permesis al li kaj al sia familio. Li mem menciis en intervjuo de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, ke pluraj el liaj tenisaj lernantoj tre bone sukcesis je regiona kaj nacia nivelo, sed lia filino Nathalie Dechy atingis internacian nivelon: dum ŝia longa profesia tenisa kariero inter 1994 kaj 2009, ŝi partoprenis 54 sinsekvajn grandŝlemajn turnirojn, la renomaj turniroj Wimbledon en Londono, Roland Garros en Francio, US Open kaj Australian Open.
Esperanta instruado kaj eldonado
En informstandoj pri Esperanto li rimarkis, ke la interesitojn speciale allogas bildstriaj albumoj en Esperanto, aparte la albumoj «La Nigra Insulo» kaj «La Krabo kun oraj pinĉiloj» de la fama serio de bildrakontoj, «la Aventuroj de Tinĉjo» fare de Hergé. Pro tio, en 2005 li engaĝĝis pri la eldono de «Tinĉjo en Tibeto», kaj rapide uzas ĝin kiel informilo kaj pedagogilo. La lernantoj legas, rolludas, parolas, ridas, plezure demandas kaj respondas. La instruajn spertojn li fine eldonis en 2010, en libreto «la bildstrioj kiel lernolibroj». Nome de Espéranto France, fine de 2012, li respondecis pri la eldono de «La Templo de l'Suno», kvara esperantlingva albumo de la fama serio. Regule li prelegas france en diversaj kluboj kiel Rotario, Lions, Soroptimist Internacia - foje por prezenti Esperanton pere de Tinĉjo, sed ankaŭ esperante por prezenti la verkaron de Hergé. Tiel li invitiĝis prelegi en Portugalio, Hispanio, Italio, Belgio - kaj en francaj urboj kompreneble.
Anso
Anso estas kurba elstara kaj nemovebla tenilo de objekto. Ĝi estas ilo por preni, porti, tiri, levi aŭ malfermi la objekton permane.
La koncepto de anso estas fako de la scienco pri ergonomio, sed plej ofte ĝi estas farita laŭ intuicio aŭ tradicio.
Laŭ Francisko Azorín anso estas Tenilo por preni, porti, tiri, levi, malfermi...
Carlo Dati
Karlo Roberto Dato (1619-1676) estis itala filologo, antikvaĵisto, bibliotekisto, profesoro, sciencisto, akademiulo, disĉiplo de Galileo Galilei (1564-1642) kaj Evangelista Torricelli (1608-1647), sekretario de la Accademia della Crusca, kaj kompilinto de etimologia vortaro en la toskana lingvo.
Li apartenis al fama florenca familio kaj inter ili troviĝis Leonardo Dati (1360-1425) kaj Gregorio Dati (1362-1435). Li estis amiko de Lorenzo Magalotti (1637-1712) kaj Francesco Redi (1626-1697), kiu al li dediĉis la verkon "Eksperimentoj rilate al la insektogenerado", en 1668. Li ankaŭ estis antikvaĵisto, oraĵisto, kolektanto da artaĵoj kaj bibliotekisto de la kardinalo Johano Karlo de Mediĉo (1611-1663).
Biografio
Li estis filo de Cammillo di Iakopo Dati kaj Fiammeta di Francesco Arrighetti, kaj li faris siajn sciencajn studojn sub la gvidado de Romolo Bertini, Piero Vettori la juna, kaj Giovanni Battista Doni (1595-1647). En la 29-a de novembro 1640 li eniris en la Accademia della Crusca sub la pseŭdonimo "Smarrito" (La perdiĝinto), kaj tie li laŭgrade plenigis ĉiujn postenojn ĝis kiam li fariĝis sekretario, en 1663. Lia aktiveco estis grava por lia decido pri publikigo de nova eldono de lia Vortareto de la Akademio, publikigita en 1691.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Houghton_MS_Typ_155_-_Gregorio_Dati,_La_Sfera.jpg| Leonardo Dati (1360-1425) Auli_Gellii_Noctium_Atticarum_1706.jpg| Aullus Gellius (125-180) Houghton_MS_Typ_155_-_Gregorio_Dati,_La_Sfera.jpg| Gregorio Dati (1362-1435) Giovan_Carlo_de%27_Medici,_il_volterrano_(palatine_gallery).jpg| Giovan Carlo de' Medici (1611-1663) GClef.svg| Giovan Battista Strozzi (1504-1571) Justus_Sustermans_-_Portrait_of_Galileo_Galilei,_1636.jpg| Galileo Galilei (1564-1642) Georg_Pachmann_001.jpg| Ferdinando la 2-a (1578-1637) Nuvola apps bookcase.svg| Benedetto Buommattei (1581-1648) GClef.svg| Giovanni Battista Doni (1595-1647) CardinalPallavicini.jpg| Pietro Sforza Pallavicino (1607-1667) Libr0367.jpg| Evangelista Torricelli (1608-1647) John_Milton_-_Project_Gutenberg_eText_13619.jpg| John Milton (1608-1674) Johannes_Hevelius.PNG| Jan Hevel (1611-1687) Gilles_M%C3%A9nage_1666.jpg| Egidio Menaĵo (1613-1692) Archduke_Leopold_Wilhelm_of_Austria_by_David_Teniers_d._J._-_1650s.jpg| Leopoldo Vilhelmo (1614-1662) Vincenzo_Viviani.jpeg| Vincenzo Viviani (1622-1703) Francesco_Redi.jpg| Francesco Redi (1626-1697) Drottning_Kristina_av_Sverige.jpg| Kristina de Svedio (1626-1689) Specola,_medaglione_di_lorenzo_magalotti.JPG| Lorenzo Magalotti (1637-1712) Louis1667.jpg| Ludoviko la 14-a (1638-1715) </Gallery> </Center>
1717
1717 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1717 post Kristo okazis, interalie:
Phil Morris
Phillip MORRIS, konata per anglalingva karesnomo Phil, (naskita 1959) estas usona aktoro. Li estas filo de aktoro Greg Morris kaj frato de aktorino Iona Morris.
Li komencis sian karieron kiel aktoro per Star Trek en 1966 kaj kiel voĉaktoro per The City That Forgot About Christmas en 1974, sed en 1960-aj kaj 1970-aj jaroj li aktoris malofte.
Morris dum 1980-aj kaj 1990-aj jaroj laboris en televidaĵoj Mr. Merlin, Knight Rider, The Young and the Restless, Mission: Impossible, Lucky Chances, WIOU, Lady Boss, Murder, She Wrote, The Fresh Prince of Bel-Air, The Wayans Bros., The Twisted Tales of Felix the Cat (voĉe), Melrose, Star Trek: Deep Space Nine, Seinfeld, Beverly Hills, 90210, Star Trek: Voyager, ktp. krom en kinfilmoj kiel ekzemple Star Trek III: The Search for Spock, P.I. Private Investigations, Jingle All the Way kaj Wag the Dog.
En 21-a jarcento, li voĉeaktoris en animaciaĵoj Atlantis: The Lost Empire, Men in Black: The Series, Atlantis: Milo's Return, Static Shock, Justice League, Loonatics Unleashed, American Dragon: Jake Long, Kim Possible, Justice League: The New Frontier, Legion of Super Heroes, Wolverine and the X-Men, Batman: The Brave and the Bold, Black Panther, The Secret Saturdays, Justice League: Doom, Green Lantern: The Animated Series, Sofia the First, Lego DC Comics Super Heroes: Justice League vs. Bizarro League, Lego DC Comics Super Heroes: Justice League - Cosmic Clash, Scooby-Doo! and WWE: Curse of the Speed Demon, Be Cool, Scooby-Doo!, All I Want for Christmas Is You, Craig of the Creek, Teen Titans Go! To the Movies, ktp. Li aperis en televidsaĵoj kiel ekzemple Still Standing, Frostbite, All of Us, JAG, NCIS: Naval Criminal Investigative Service, Bottoms Up, CSI: Miami, Terminator: The Sarah Connor Chronicles, Smallville, Hot in Cleveland, Shake It Up, Girl Meets World, Fuller House kaj Young Sheldon. Krome li aktoris en filmoj kiel Abominable, Underdog, Meet the Spartans, inter aliaj.
Ruergo
Ruergo (Rouergue franclingve, Roergue en la okcitana) estas antikva provinco de la sudo de Francio, respondanta proksimume al la nuna departemento Aveyron.
La nomo de la ruerganoj en la franca lingvo estas Rouergat.
Geografio
Tiu malnova franca provinco etendiĝis sur la nuna departemento Aveyron kaj iomete sur la nunaj departementoj Lot kaj Tarn-et-Garonne.
En la sudo de la Centra Masivo, la antikva provinco Ruergo konsistas el sinsekvo de rokaj altebenaĵoj kaj montoj limigitaj per profundaj valoj : Truyère, Lot, Aveyron kaj Tarn.
Administra organizado
Ruergo konsistis el la graflando Rodez, kaj el Supra-Marĉo (Millau) kaj Malsupra-Marĉo (Villefranche-de-Rouergue).
Ruergo (kun Agenio, Quercy kaj Perigordo) estis alligita al la generalitato Gujeno ekde 1579, kies sidejo estis unue en Bordeaux antaŭ ol transmovo al Montauban, kun funkcio limigita en 1716 al elektoj de Ruergo kaj de Quercy (generalitato Montauban).
Kunigita al Quercy en 1779, ĝi konsistigis la provincon Supra-Gujeno, kie estis kreita provinca Asembleo konsistanta el kvindek du membroj, kiuj estis : Tiu asembleo kunsidis ĉiun duan jaron en Villefranche-de-Rouergue.
En la Revolucio, la provinco estis transformita al departemento, escepte de la kantono Saint-Antonin-Noble-Val, kiu estis malligita okaze de la kreo de la departemento Tarn-et-Garonne en 1808.
La civito de rutenoj
Antaŭ la romia konkero, Ruergo estis loĝata de rutenoj, Ruteni, kelta popolo el centra Eŭropo alveninta en ĉirkaŭ la 4-a jarcento. Potenca popolo, la rutenoj havis tri ĉefajn urbojn : Albi, 1-a urbo kreita de rutenoj, kie koncentriĝis la povoj, poste Segodunum (Rodez), monto el sekalo en kelta lingvo, superis Albi-n ; Condatemagus, urbo de la kunfluejo (en la kvartalo Embarri, apud Millau), kaj Carentomagus, urbo de gepatroj (Caranton). Sur ĉiuj tiuj lokoj, oni trovis artajn kaj industriajn ostojn, monerojn, medalojn, potaĵojn kaj aliajn objektojn kiuj ŝajnas konfirmi la situon de tiuj tri gaŭlaj civitoj.
Post partopreno en la malsukcesa ribelo kondukata de Vercingetoriks kontraux Julio Cezaro, ili estis venkitaj kaj submetitaj. De tiam, kiel la resto de Gaŭlio, la tuta lando de la ritenoj ekvivis sub romia supereco. Per la divido de Gaŭlioj fare de Aŭgusto Cezaro, ĝi estis en Akvitanio, kaj en 1-a Akvitanio sub Valentiniano la 1-a. Romio tie kreis koloniojn, konstruis templojn, cirkojn, akveduktojn ; publikaj vojoj trairis la landon laŭ ĉiuj direktoj. En la 5-a jarcento, la latina lingvo estis parolata.
Graflando Ruergo kaj graflando de Rodez
Estinta parto de la romia provinco 1-a Akvitanio, Ruergo estis malligita de Karlo la Kalva de la duklando Akvitanio kaj starigita kiel graflando. La grafoj de Ruergo konkeris Tuluzon en 852 kaj fondis la domon Tuluzo. Kiam la plejaĝuloj fariĝis grafoj de Tuluzo, la malplejaĝula branĉo de Ruergo konservis la duklandon Ruergo. Je la morto de la grafino Johana de Tuluzo, filino de la lasta grafo de Tuluzo Rajmondo la 7-a kaj edzino de Alfonso de Potevo, frato de la reĝo de Francio Sankta Ludoviko, Ruergo estis enigita al la reĝlando de Francio.
La alveno de la kapetidoj estigis la forlason de la malnova seneskallando Najac, fidela al la rajmonda dinastio, profite al nova urbo : Villefranche-de-Rouergue. La ĉefurbo de la provinco estis movita al Rodez, pli centra, nur je la revolucio.
Rio Bec
Rio Bec estas antaŭkolumba majaa ruinaro en Campeche, Meksiko, Mezameriko. Ĝi iĝis nomo por loka konstrustilo, la Rio-Bec-stilo, tipa en la ĉirkaŭo.
Dondurma
Dondurma (en turka: "Maraş dondurması" signifas "la glaciaĵon de la urbo "Maraş", ankaŭ nomata Dövme dondurma, signifanta "batita glaciaĵo") estas turka elmastika glaciaĵo. Ĝi estas simila al la Siria recepto booza.
Ruergo
Graflando Ruergo kaj graflando de Rodez
La grafoj de Rodez havis reĝajn rajtojn, kiaj fabriki monon, decidi pri impostoj, krei serĝentojn, ktp. Je surtroniĝo, ili estis kronitaj de la episkopo de Rodez, asistata de la "dom" de Aubrac kaj de la abatoj de Bonneval, de Bonnecombe, de Loc-Dieu kaj de Beaulieu. Krom la kvar kastellandoj, kiujn ili konsideris kiel la ŝlosilojn de la provinco, ili posedis en Ruergo proksimume 24 kastelojn kaj grandan nombron da feŭdoj, inter ili du vicgraflandoj, Peyrebrune kaj Cadars, kaj dek du baronlandoj : Landorre, Castelpers, Panat, Verdun-sur-Garonne, Aliramont, Aurelle, Calmont-de-Plancatge, Calmont de Olt kaj Brusque. Unu seneskalo, unu juĝisto de la graflando, unu juĝisto de la montaro, kvar kastelestroj kaj unu apelacia juĝisto juĝadis nome de la grafo.
Rio Bec
La ruinaro estis retrovita fine de la 19-a jarcento, sed arkeologiaj esploroj ekis nur dum la 1930-aj jaroj kaj daŭre estas farataj nun.
Dondurma
Historio
Origine, ekzistis mastika glaciaĵo nur en Turkio kaj ĝia recepto estis sekreta dum 300 jaroj de la Otomana Imperio, sed meze de la 19-a jarcento komercisto de Sirio venis al Istanbulo kaj alportis la sekretan recepton al Damasko, kie li disvolvis lokan version de la turka glaciaĵo nomata booza. La siria versio estis pli malpeza kaj pli manĝebla ol la turka versio de la glaciaĵo. Poste la glacia kremo, kiu estis nomita "Bastani Sonnati", estis farita fine de la 19-a jarcento por la persa reĝo kaj ĝi okazigis persan deserton.
Ruergo
Religimilitoj
Jam en la krucmilito kontraŭ albigensismo, plej multaj urboj en Ruergo, inter ili Millau, Saint-Antonin, estis ruinigitaj de Simono la 4-a de Montfort (1208-1214). Tiuj urboj estis la unuaj, kiuj sin deklaris favoraj al la reformacio en Ruergo. Rapide estis reformaciaj preĝejoj en Espalion, en Villefranche, en Saint-Affrique, en Villeneuve, en Peyrusse, en Compeyre, en Saint-Léons, ktp. Sed, pro la persekutoj, la protestantoj ekprenis la armilojn. De tiam longa kaj sanga milito en kiu pereis pli ol 18000 prostestantoj aŭ katolikoj, sen kalkuli la prirabitajn kaj ruinigitajn preĝejojn, la difektegitajn aŭ detruitajn urbojn kaj vilaĝojn.
Rio Bec
Ĝis nun oni malkovris plurajn ĉefajn konstruaĵojn, inter ili konstruaĵo kun tri turoj. Temas fakte pri ŝajnturoj, kiuj estas tipaj por la Rio-Bec-stilo.
Ruergo
Religimilitoj
Je la ekreĝado de Henriko la 4-a, Ruergo fine rehavis pacon. Ruergo estis alligita al reĝa bienaro de Francio en 1607.
La Supra Asembleo de Ruergo
La Supra Asembleo de Ruergo kunvenis regule ĉiujare. Nur la grafoj de Ruergo rajtis kunvenigi ilin. Post ili, la grafoj de Rodez kaj la reĝoj, kiuj postis ilin havis tiun privilegion. Origine, la Supra Asembleo kunvenis en Rodez. Poste, ĝi kunvenis sinsekve en Millau, en Sauveterre, en Salles-Comtaux kaj en Villefranche. Krom la nobelaro kaj la klerikaro, la konsuloj de la urboj kaj tiuj de urbetoj kaj vilaĝegoj rajtis kunsidi. La episkopo de Rodez prezidis. Forigita en 1606, poste restarigita en 1611, forigita por la dua fojo en 1651, ĝi ne plu estis restarigita. Poste elektoj anstataŭis ĝin.
(68063) 2000 YJ66
(68063) 2000 YJ66 estas malgranda kaj hela, duopa amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Proksimaj pasoj
Ĝi pasas iom pli proksime de Marso:
Domanín (distrikto Hodonín)
Domanín (Domaning) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 11 km nordokcidente de Veselí nad Moravou. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1228.
Partido Federal (Argentino)
En Argentino la origina Partido Federal (Federa Partio) estis grupo kiu luktis por starigi federan sistemon en la Respublikon. La federismo devenas el tempo de la Maja Revolucio, kaj havis sian ĉefan estron en la figuro de José Gervasio Artigas, fondinto de la Unión de los Pueblos Libres plej konata kiel Liga Federal. Ĝis la dua duono de la 19a jarcento ĝi pluis lukte kontraŭ la Partido Unitario por decidi pri la politika organizado de la lando.
Nepre ne konfuzuĝu inter la Federa Partio de la 19a jarcento (pri kiu temas tiu ĉi artikolo) kaj la politika minoritata organizaĵo de konservativa tendenco fondita en la dua duono de la 20a jarcento laŭ la nomo de "Partido Federal".
Ideologio
La dupolusa kontraŭstaro federismo kontraŭ unecigismo estas konfuza kaj falsa pro simplismo. Tia skematismo malaperas se oni studas la devenojn de ambaŭ tendencoj: dekomence la unecigismo (laŭ la modelo de la Unua Franca Respubliko) estis defendita de la intelektuloj kiuj serĉis - kiel indikas la nomo de la partio - la unuigon de la etenda teritorio kiu en la Suda Konuso estis sendependigita disde Hispanio; tia unueco nepris por pluteni sinergie la lukton kontraŭ la reĝista armeo ĝis proksimume 1825; tiu unua unitarismo estis inspirita de gravuloj kiaj Mariano Moreno; tamen tiu dekomenca epoko de la unecigismo estis profitita de la elitoj por klopodi trudi centristan registaron kiu pluhavu submetitaj la provincojn (tiu dua unecigismo estas la plej konata: la unecigismo, jam degenerita en centralizismo, de Carlos de Alvear, Bernardino Rivadavia, Obes kaj Bartolomé Mitre).
NGC 2187A
NGC 2187A (aliaj indikoj — ESO 57-68A, PGC 18355) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Dhe (cirila alfabeto)
Dhe (Ҙ ҙ, kursive <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ҙ ҙ ) estas litero de la cirila baŝkira alfabeto. Dhe havas prononcon []. Bazo por ĉi tiu litero estis cirila litero З kaj diakrita signo pendaĵo.
Ĝi ekzistas en Unikodo kun kodoj U+0498 Ҙ majuskla, U+0499 ҙ minuskla (la nombroj estas deksesumaj). En Unikodo ĉi tiu litero nomiĝas Ze with descender.
Herbert Gruhl
Herbert GRUHL (naskiĝis la 22-an de oktobro 1921 en Doberschau-Gaußig; mortis la 26-an de junio 1993 en Regensburg) estis germana ekologiisto, verkisto kaj politikisto, kiu unue membris en la kristandemokratia partio CDU, poste en la partioj Verda Agado Estonto (Grüne Aktion Zukunft, GAZ), Alianco 90/La Verduloj kaj Ekologie Demokratia Partio (Ökologisch-Demokratische Partei, ödp, kies unua prezidanto li iĝis). Kiel verkisto li konatiĝis aparte pro sia en 1975 publikigita germanlingva libro Ein Planet wird geplündert – Die Schreckensbilanz unserer Politik ("planedo estas elrabata – la timiga bilanco de nia politiko").
Ekde 1954 membro de la kristandemokratia partio CDU, li inter la jaroj 1969 kaj 1980 estis membro de la nacia parlamento Bundestag nome de tiu partio. Inter la jaroj 1975 kaj 1977 li estis prezidanto de la (tiutempe ne de longe fondita) ekologia organizo Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland ("Ligo por medio kaj naturprotekto Germanio", BUND). Post trograndiĝintaj diferencoj pri la mediprotekta politiko de la partio CDU li en julio 1978 malmembriĝis el tiu partio, por tagon poste fondi la partion Verda Agado Estonto (Grüne Aktion Zukunft, GAZ), kiu komence de la jaro 1980 partoprenis en la fondo de nacia ekologia partio La Verduloj, ekde 1990 nomata Alianco 90/La Verduloj. Jaron poste tamen la partio Verda Agado Estonto kaj ankaŭ Herbert Gruhl persone malmembriĝis el la nacia verda partio, kaj komence de la jaro 1982 li estis inter la ĉefaj motoroj, kiuj transformigis la iniciativon "Verda Agado Estonto" al nova politika partio de la nomo Ekologie Demokratia Partio (Ökologisch-Demokratische Partei, ödp). Inter la jaroj 1982 kaj 1989 li estis ties unua prezidanto. Fine de la jaro 1990 li forlasis la partion ödp, iĝis membro de konservativisma ekologia organizaĵo kaj de tiam nur laboras kiel verkisto.
Kantono Courson-les-Carrières
La kantono de Courson-les-Carrières (france canton de Courson-les-Carrières) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 22 kantonoj de la arondismento de Auxerre. Ĝia ĉefurbo estas Courson-les-Carrières.
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Felsőmarác)
La preĝejo Elizabeto de Hungario estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Felsőmarác.
Historio
En tiam nomata vilaĝo Marác la kirko estis menciita unuafoje en 1274. Ĝi estis pligrandigita en 1436. Tiutempe ĝi estis paroĥa loko, sed dum la kontraŭturkaj bataladoj ĝi ruiniĝis kaj la jam kalvinana loĝantaro akiris ĝin kaj uzis ĝis 1674. Laŭ priskribo en 1698 la konstruaĵo havis nur murojn, krome nenion. Nur en 1733 ĝi estis renovigita. En 1870 turo estis alkonstruita, samtempe la navo pligrandigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en mezo de la vilaĝo en korto. Iam ĉirkaŭ la preĝejo tombejo funkciis. Antaŭ la kirko estas kruco malantaŭ krucifikso. La fasado estas simetria, antaŭe vestiblo el ligno plene reliefas. La absido estas plurlatera, idente alta kaj larĝa kun la navo. Ĉe la absido sakristio etendiĝas, sed pli malalta, ol la navo. Interne la altaro estas dediĉita al Sankta Elizabeto de Hungario.
Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Dvorce
Dvorce estas nomo por pluraj vilaĝoj de Ĉeĥio.
Henri Betti
Henri BETTI, denaske Ange BETTI (24a de julio 1917 – 7a de julio 2005), estis franca komponisto kaj pianisto.
Pianisto kaj komponisto de Maurice Chevalier el 1940 al 1945, Henri Betti estas plej bone konata ĉar komponis la muzikon de la kantoj C'est si bon en 1947 kaj Maître Pierre en 1949.
Unu el ĉefaj epokoj de lia kariero okazis post la Dua Mondmilito, li konis grandan sukceson per Le Régiment des mandolines en 1946 por Lily Fayol, Mais qu'est-ce que j'ai? en 1947 kaj Rien dans les mains, rien dans les poches en 1948 por Yves Montand, Maître Pierre en 1949 por Georges Guétary kaj ĉefe pro la kanto C'est si bon en 1947 por Jean Marco kun Jacques Hélian kaj lia orkestro. Publikigita de Paul Beuscher, ĝi estis kantita por la unua fojo antaŭ publiko fare de Suzy Delair ĉe la Nica Ĵazo Festivalo la 25an de februaro 1948 kaj registrita de antaŭ iĝi normiga internacia ĵazaĵo ĉe Louis Armstrong, kiu registris ĝin por la unua fojo en Novjorko en 1950 en anglalingva versio de Jerry Seelen.
Kenneth Kaunda
Kenneth KAUNDA (28-a de aprilo 1924 - 17-a de junio 2021) estis prezidento de Zambio de 1964 ĝis 1991.
Tinzaouaten
Tinzaouaten (var. Tin-Zaouatene) estas Sahara oaza urbeto en la fora nordoriento de Malio, en regiono Kidal, ĉ. 4.5 km de la alĝeria limo. Ĝi estas haltejo dum la Tra-sahara komerco dum pli ol mil jaroj, militista gardejo sub la franca kolonia epoko. Ĝi havis en 1999 ĉ. 4000 loĝantojn, el kiuj 1600 estis nomadoj, kiuj nur parte loĝas tie dum la jaro. LA urbeto estas dividata al tuarega aŭ berbera kvaratlo kaj al kvartalo de malianoj, posteuloj de la Imperio de Songhai, kiu kontrolis la urbon en la 16-a jarcento.
La urbo estas hejmo por la tuarega rebela gvidanto Ibrahim Ag Bahanga, kaj estis centra loko por la malia ribelo en la tuarega ribelo (2007–2009).
Germana Tenisa Ligo
La Germana Tenisa Ligo - germane Deutscher Tennis-Bund (DTB) - estas la tegmenta organizaĵo por ĉiuj germanaj kluboj kaj regionaj asocioj de teniso. Ĝi havas 1,6 milionojn da membroj kaj sekve estas la monde plej granda tenisa organizaĵo, kaj krome la tria plej granda sporta organizaĵo de Germanio. La organizajo ĉiujare organizas Internaciajn Germaniajn Malfermajn Turnirojn ("German Open"), por viroj en Hamburgo, kaj por virinoj en Hamburgo kaj Berlino. Krome ĝi okazigas la enlandajn matĉojn de la internaciaj teamaj konkursoj Davisa Pokalo por viroj kaj Federacia Pokalo por virinoj).
La organizaĵo nun havas 18 regionajn suborganizaĵojn. Pli ol 1,6 milionoj da membroj aktivas en 9876 lokaj tenisaj kluboj en ĉiuj partoj de Germanio; la kluboj entute disponas pri 49 113 tenisejoj.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
La Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado en Antverpeno malfermiĝis en la jaro 1952 en la kastelo Het Steen (la burgo, la fortikaĵo). Ses jarojn poste ĝi estis solene inaŭgurita post granda rekonstruo. Jam de 1862 la konstruaĵo estis la hejmo de muzeo, nome pri tiu de antikvaĵoj. Nur unu salono en ĝi estis uzata por la ŝipa navigado. La malgranda sed tre valora kolekto de tiu salono estis la ĝermo de la nuna muzeo. Ĉi-momente la kolekto enhavas pli malpli 100 000 objektojn.
Reĝo Rother
Reĝo Rother (König Rother) estas la plej frua menestrela poeziaĵo - en mezaltgermana lingvo - konata al historiistoj. Ĝi havas multajn el la kvalitoj de fabelo. Nur unu kompleta manuskripto ekzistas de la dekdua jarcento (Heidelberg Cpg 390). La rakonto estis populara en la 14-a jarcento. La nomo Rother povas havi ligon al reĝo de la Lombardoj, Rotario. Ekzistas la ebleco, aliflanke, ke la nomo Rother eble venis de la normanda reĝo, Rogerius la 2-a de Sicilio.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Ekstere de la kastelo Steen troviĝas alia parto de la muzeo, nome la ŝipmuzeo mem. En ĝi estas videbla trideko da riverŝipoj el diversaj epokoj.
Salono 1 (I)
La titolo de la unua salono estas "inspirita de la maro". Ĝi enhavas kolekton de objektoj por kiuj la maro estis la inspiranto. Ni ekzemple tie trovas festan glason kun la teksto Wunder über Wunder, das Schiff ist voller Locker und geht doch nicht under (Miraklo, miraklo, la ŝipo estas tute plena kaj tamen ĝi ne subakviĝas), objekto kiu sendube memorigas pri festo pro iu unua sukcesinta vojaĝo.
Reĝo Rother
Priskribo
La epopea rakonto estas rimarkinda pro sia kombinaĵo de bizancaj kaj ĝermanaj rakontelementoj. La poemo havas inter 5200 kaj 5300 versoj kaj estas de la periodo de Mezaltgermana literaturo de aventurromanoj. Ĝi estas skribita en miksaĵo de malaltgermana lingvo kaj altgermana. Ĝi ŝajnas esti por sudgermana aŭskultantaro/legantaro kaj eble estis skribita fare de bavara pastro. La kialo de tio estas ĉar la verkisto mencias du noblajn bavarajn familiojn, la Tengelingenoj kaj la Diessenoj.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 1 (I)
Vidinda estas ankaŭ bildo de la ŝipo Frislando komplete farita el poŝtmarkoj.
Reĝo Rother
Priskribo
La mezepoka germana latinida rakonto estis populara inter vagantaj amkantistoj de centra Eŭropo kaj estis skribita en populara versstilo. Kelkaj historiistoj kredas ke Reĝo Rother estis verkita inter 1140 kaj 1170. La verkinto rilatas al "libroj" kvazaŭ skriba fonto ekzistus jam; aliflanke li povus esti uzinta tion por aŭtentikigi siajn skribaĵojn.
Enhavo
La epopeo rakontas la aventuran serĉon de reĝo Rother en la Mezoriento pri edzino. La reĝo post la konsilo de siaj nobeluloj estas maltrankvila koncerne la reĝan sinsekvon. Li reagas al iliaj konsiloj serĉi la manon de la bela filino de reĝo Konstantino de Konstantinopolo. La problemo: ĉiuj antaŭaj svatantoj perdis la vivon dume.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 2 (II)
En salono 2 oni ekspozicias ĉiam la plej lastajn akiraĵojn. La enhavo de la salono do ade ŝanĝiĝas.
Salono 3 (III)
La tria salono estas la iama kapelo de la burgo. Tiu ĉi parto estis alkonstruita en 1520. Ĝi troviĝas super la enirejo de la kastelo. La plimulto de la ŝipistoj estis tre kredantaj. Ili fidis je la superaj fortoj por venki kaj eviti gravajn problemojn kiel ŝtormo, ŝippereo, venenado kaj skorbuto. Ofte okazis, ke okaze de danĝero, ili preĝis, ke ili oferos ion, se ili bone travivos la nunaj malfacilaĵoj. Post sukcesa vojaĝado tiam estis oferita malgranda ŝipmodelo, kiu restis en kapelo aŭ preĝejo.
Salono 4 (IV)
La nomo de la kvara salono estas "Vivi apud la riverbordo". En ŝranko dekstre de la pordo kuŝas litorafiaj portretoj de kapitanoj kaj de ilia familio, ĉeno de ŝipisto Jan Mertens, kaj, atestilo de iu ŝippereo, horloĝo de ano de la ŝipo Comte De Smet de Naeyer. Tiu ĉi lerneja ŝipo ekiris de Antverpeno cele al Sud-Afriko la 11an de aprilo 1906. Ĝi estis la dua vojaĝo de tiu ĉi majesta trimasta ŝipo, konstruita en Skotlando. Sed la dua vojaĝo ankaŭ estis ĝia lasta. La 19an de aprilo je la 4a horo la ŝipo pereis en la danĝera Biskaja Golfo. 33 personoj, inter kiuj 18 lernantoj, mortis. Unu inter ili sukcesis ankoraŭ kunporti sian horloĝon antaŭ ol salti en la maron. La horloĝo haltis, dek minutojn post la sepa, kvazaŭ momenta foto de katastrofo.
Reĝo Rother
Enhavo
Rother singardeme sendas 12 legatojn mezorienten al la bizanca kortego. Li sendis 12 grafojn eskortitajn de 12 kavaliroj en brila kiraso kun multe da trezoreroj. Ili faris elstaran impreson, precipe sur la reĝino. Tamen kiam la ĉefa grafo sciigas la celon edzinigi imperiestran filinon, Konstantino rifuzas. Ne nur ke li kaptas ĉiujn virojn de reĝo Rother kaj ĵetas ilin en malliberejo: li ankaŭ prenas la tutan trezoron.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 4 (IV)
Ŝipistoj estis for de la familio dum pluraj monatoj. Ili ankaŭ estis for de la virinoj dum longa tempo. Por tamen havi virinon ĉe si, estis la kutimo tatui virinan bildon sur la brusto aŭ brako. En tiu ĉi salono oni vidas multajn modelojn de tiam uzataj tatuaĵoj.
Salono 5 (V)
La salono de la belga mararmeo. Kvankam Belgio havas nur kelkdekon da kilometroj da mara limo, ĝi ĉiam revis havi mararmeon. Ĝi estis fondita la 15an de januaro de 1831 kaj komence havis nur 2 ŝipojn. Poste kelkaj kanonŝipoj estis kaperitaj de Nederlando kaj 5 aliaj estis levitaj el la rivero Skeldo. Sed longe tiu armeo ne ekzistis. En la jaro 1862 la belga registaro nuligis ĝin.
Dum la unua mondmilito rapide kelkaj komercaj ŝipoj estis transformitaj al armea ŝipo, sed post du jaroj oni denove malfondis la mararmeon.
Iom antaŭ la dua mondmilito la registaro decidis denove instali mararmeon, sed komence de la milito parto de la militistoj fuĝis al Anglio kaj tie eniris la Royal Navy kie ili kreis "belgan sekcion". La belga sekcio estis uzata por protekti konvojojn kaj ĝi partoprenis ankaŭ en la invado de Normandio.
Post la milito, en 1946, denove estis estigita mararmeo. Ĝi ekde tiam ĝis ankoraŭ nun specialistiĝas pri trovado kaj sendanĝerigo de minoj. Ĝi ankaŭ helpas en la forigo de oleo okaze de ŝipkatastrofoj.
Interesa en tiu ĉi salono estas la transportŝipo Kamina kiu antaŭ la dua mondmilito estis konstruita en Antverpeno, en la tiam famaj Cockerill Yards. La germanoj tuj komence de la milito konfiskis la ŝipon kaj alikonstruis ĝin al militŝipo. Post la milito la angloj konfiskis ĝin, kaj denove la ŝipo estis rekonstruita. La nuna celo estis hotelo por soldatoj. En la jaro 1950 Kamina estis donacita al Belgio kaj trian fojon rekonstruita, nun al transportŝipo por soldatoj. Ĝi estis uzata dum la Korea Milito kaj dum la sendependiĝo de la tiama Belga Kongo. En 1967 la ŝipo faris sian lastan vojaĝon.
Salono 6 (VI)
La sesa salono de la mezeo estas dediĉita al la fiŝkaptado. Mara kaj marborda fiŝkaptado ĉiam estis grava industrio en Flandrio. La ĉefaj centroj estis Ostendo kaj Nieuwpoort kaj en la 19a jarcento ankaŭ Antverpeno. Nun tamen Zeebrugge iĝis la plej granda kaj grava fiŝkaptista haveno de Flandrio. La plej malnova bildo pri la fiŝkaptado estas tiu de Antoon van den Wijngaerde [vejngarde] el 1550. Ĝi montras panoramon de la insulo Walcheren en la skelda delto.
Reĝo Rother
Enhavo
Reĝo Rother revenas al sia lando de Bari kaj trovas la bezonon preni registron de siaj teroj. Li vojaĝas al la norda parto de la lando por komenci la registradon. Dum lia foresto senskrupula amkantisto sendita fare de reĝo Konstantino alvenas en Bari. Li utiligas ruzaĵon kaj trukojn por logi la reĝan princinon sur la ŝipon kaj prenas ŝin reen al Konstantinopolo. Kiam King Rother revenas de sia registro li estas iritita. Li kolektas 30000 virojn kaj velas for al Konstantinopolo.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 7 (VII)
Ŝipoj, barkoj, boatoj, gigoj, galeroj, galiotoj, jaĥtoj, ŝalupoj kaj ĉiuj tiuj aliaj mar- kaj river-transportiloj ne nur servis por komerco aŭ por militado, sed ankaŭ por plezuro aŭ sporto.
Reĝo Rother
Enhavo
Post kiam reĝo Rother alvenas proksime de la grandurbo li kaŝas en la arbaro kun siaj viroj. La reĝo kaj kelkaj el liaj viroj sekrete envojaĝas la grandurbon alivestite kiel pilgrimoj. Tie ili lernas ke la malico de reĝo Ymelot ne nur kaptitigis la reĝon Konstantino, sed lian filinon ankaŭ. La princino devos iĝi edzino de la filo de Ymelot ankoraŭ la venantan vesperon. Reĝo Rother kaj siaj kunpilgrimoj ŝteliras en la bankedohalon kaj kaŝas sub la tablo kie la princino estas. Reĝo Rother sekrete ellasas al ŝi arĝentan ringon. Ŝi estas tiel ekscitita pri tio ke ŝi diras publike ke reĝo Rother devas esti proksima. Rother riveliĝas metinte sin sub la volo de Dio. Li rajtas havi elekton pri la maniero de la ekzekuto. kaj persvadas King Ymelot ke li deziras morti en la arbaro (kie lia armeo estas).
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 7 (VII)
Vidinda en tiu ĉi salono estas la modelo de gigo (nederlande giek, angle wherry) el la 17a jarcento. Ĝi estas remboato, plej ofte por unu aŭ du remistoj kaj por unu pasaĝero.
Reĝo Rother
Enhavo
King Rother insistas ke ĉiuj 30 malbonaj reĝoj ĉeestu ĉe lia ekzekuto. Ili konsentas pri tiu granda ŝanco vidi lin murdita. Dume reen ĉe la grandurbo la 5000 viroj, kiujn Dietrich ("reĝo Rother") antaŭe helpis, estas pretaj liberigi la amikojn. Dum la pendumiloj estis konstruitaj tiuj viroj atakis kaj liberigis reĝon Rother kaj liajn du kunulojn. La kunuloj estis du gigantoj, Asprian kaj Witold, kiujn reĝo Rother kunportis. Reĝo Rother blovas per korno kiu estas signalo. Tiam lia tuta armeo kaŝite en la arbaro venis kaj ili, kune kun la specialaj gigantoj de reĝo Rother, buĉis la malbonajn reĝojn.
Reĝa tero (Transilvanio)
La reĝa tero ( fundus regius, Königsboden,  Királyföld,  pământul crăiesc aŭ pământul sașilor) historie estis unu el tri jurisdikciaj partoj de Transilvanio. Ĝi estis kreita per la Andrea Privilegio, dekretita en 1224 de Andreo la 2-a, laŭ kiu la transilvaniaj saksoj estis rektaj subuloj de la hungara reĝo kaj liberaj de servuteco.
En 1224 la privilegio validis nur por la "sep seĝoj" ĉirkaŭ Hermannstadt, inter Broos kaj Draas. Poste aldoniĝis pliaj teritorioj: en 1315 la "du seĝoj" de Mediaș kaj Schelk, en 1366 Bistrița kaj en 1422 la barca lando.
Per la aŭstra-hungara interkonsento de 1867 la Rreĝa tero perdis sian specialan statuson.
Filmkomikso
Por filmo kun granda publika intereso kelkfoje libra eldono nomita filmkomikso estas produktata. En filmkomikso originalaj plenkoloraj bildoj el la filmo estas uzataj por produkti libron similantan al animeo. Por la teksto bobeloj kiel en animeoj estas aldonitaj. Pro tio legi filmkomison similas al vidi la originalan filmon, sed la muziko mankas.
Kutime filmkomiksoj estas eldonitaj kiel plurvolumaj poŝlibraj eldonoj. En Japanio kaj en aliaj orient-aziaj landoj filmkomiksoj estas ege pli popularaj ol en Eŭropo.
Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado (Antverpeno)
Salono 7 (VII)
En 1948 la antverpena registaro, sub instigo de urbesto Lode Craeybeckx, decidis aĉeti du frisajn galiotojn (frise kaj nederlande tjalk). La ŝipoj esis transformitaj en 1952 al lernejoboatoj kun loko por unu lerneja klaso, do 24 lernejanoj. Multaj antverpenanoj, kiuj estis infanoj en la kvindekaj kaj sesdekaj jaroj surborde de tia galiotoj ekkonis la riveron Skeldo kaj la antverpenan havenon.
Salono 8 (VIII)
La 8a salono (ni nun estas en la dua etaĝo de la fortikaĵo) estas dedicixta al la ŝipkonstruado. Tre interesa estas la modelo de antverpena ŝipkonstruejo el 1850. Maldekstre oni vidas, ke laŭ la rivero oni alportas lignotrunkojn. Iom for de tie oni segas la lignon. Tute dekstre oni vidas la diversajn stadiojn de la konstruado. Tute antaŭe vi vidas, ke oni kuŝigis ŝipon por povi prilabori ĝin. Sekaj dokoj en tiu tempo ankoraŭ ne estis uzataj.
Tre gravaj por la ŝipoj estis la ŝnuregoj. De ilia kvalito dependis vivo kaj morto. En tiu ĉi salono oni vidas, kiel oni faris ilin. Sed la ŝnurfaristoj ne ĉiam havis laboron. Por amuzi sin ili faris ornamŝnurojn kaj ornamnodojn.
Salono 9 (IX)
La granda salono 9 rakontas pri la ŝipado ĝis la fino de la 18a jarcento.
La romianoj estis la unuaj ŝipkonstruantoj de Eŭropo. Tre konataj estis iliaj galeroj, kiuj estis remitaj de prizonuloj, sed en la dua jarcento ekzistis ankaŭ velgaleroj kun longo de 54 metroj kaj larĝo de 13 metroj. La galeroj povis veturi longajn distancojn. En la jaro 226 iu galero atingis sudan Vjetnamion. La fino de la romia imperio tamen signifis ankaŭ la finon de la eŭropa ŝipado.
Ekde la jaro 1200 komencis la granda komerca ŝipveturado. Post la malkovro de Ameriko fare de Kolumbo oni malfermis novajn komercajn vojojn. Oro, kakao kaj sklavoj transformis Hispanion al unu el la plej potencaj landoj de la mondo.
Scii, kie oni precize troviĝas sin sur la maro ĉiam estis tre malfacile. Maljunaj kapitanoj "sentis" tion surbaze de la koloro de la akvo, la steloj, sed plej ofte oni restis tamen apud la marbordoj kiel eble plej longe, por povi bone orienti sin. Alia metodo estis preni el la fundo iom da sablo. La koloro kaj formo de la sablo ankaŭ povis helpi al la kapitano. La unuaj, kiuj uzis iun primitivan kompason en Eŭropo estis la vikingoj, kiuj siavice vidis tion ĉe la ĉinoj.
Salono 10 (X)
La deka salono montras al ni la ŝipojn el la 19a kaj 20a jarcentoj. La industria revolucio ankaŭ influas la ŝipindustrion. De velŝipoj oni transiris al vaporŝipoj, de vaporŝipoj al dizelaj ŝipoj.