cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Růžďka
Pri Růžďka, kiu apartenas al la plej malnovaj municipoj de la vsetína senjorujo, ni estas eksciantaj unuafoje al la 24-a de junio 1505 (Ruozdczka). Tiam ĝi estis en landajn tabulojn en Olomouc enskribita kontrakto, kiu estas unua atestanto pri aparteneco de la municipo al la vsetína senjorujo. Al ĝi apartenis ĝis la jaro 1848. En duono de la 17-a jarcento de Růžďka apartiĝis municipo Bystřička. Tra la vilaĝo trafluas rojo Růžďka.
Ruĝkapa najtingalo
La Ruĝkapa najtingalo (Luscinia ruficeps) estas birdo el muŝkaptuledoj kiu apartenas al la genro Luscinia kune kun la Blugorĝulo kaj la aliaj najtingaloj. Ĝi estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed ĝi estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata muŝkaptuledo (Muscicapidae). Ili, kaj similaj malgrandaj specioj, formas la grupon de la Saksikolenoj.
Temas pri malgranda najtingalo 15 cm longa kun tre oranĝaruĝa kapo (kio estas ĉefa karaktero de la specio kaj nomigas ĝin en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie ruficeps signifas precize “kun ruĝa kapo”), nigra vizaĝo kaj nigrebordata blanka gorĝo. Estas grizaj supraj partoj, supra brusto kaj flankoj, blanka resto de subaj partoj, nigreca vosto kun ruĝecaj bazoflankoj (kiel ĉe aliaj najtingaloj) kaj nigrecaj pintoj en vostobordo.
La kanto estas laŭta kaj melodia kun frazoj kiel ĉo ĉak'ak'ak ti cc-vr'rr'rr ti ĉi-vra-v'r'r'r'r ti ĉr'r'r'r ti ĉr'riu'iu'iu. La alvoko estas profunda tak aŭ tok kaj milda zin si.
Ĝi troviĝas en Ĉinio en la regiono de Siĉuano kaj en Malajzio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj kaj arbustejoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Laŭ BirdLife International la populacio estas kalkulata inter 2,500 kaj 10,000, sed malpliiĝanta pro malpliiĝo de habitato ĉirkaŭkalkulata je 46,600 km2. Oni scias, ke la specio reproduktiĝas nur en kvar lokoj en nordo kaj centro de Siĉuano kaj suda Ŝaanksi, en sudokcidenta Ĉinio. En la Nacia Parko Jiuzhaigu oni aŭskultis 6 kantantajn masklojn laŭlonge de 3-4 km de la valo ĉe Nuorilong en 1991, kaj 4 kantantaj maskloj kaj 2 inoj estis vidataj laŭlonge de ĉ. 400 m de pado en la valo ĉe "akvofalo Perlejo" en junio de 1995. Oni vidis ilin vintre en duoninsula Malajzio. La malmultaj vidaĵoj sugestas, ke probable havas lokigitan distribuadon kaj malgrandan populacion.
Germana Ŝtata Teatrejo kaj Ŝtata Orkestro en Vajmaro
Germana Ŝtata Teatro kaj Ŝtata Orkestro en Vajmaro (germane: Deutsches Nationaltheater und die Staatskapelle Weimar) estas la plej grava teatro en Vajmaro. La institucio unuigas la dramoteatron Deutsches Nationaltheater (Germana Nacia Teatro) kaj la orkestron Ŝtata Kapelo je Vajmaro. Tiuj prezentas sur entute ses scenejoj en la tuta urbo. Ĉiuj fakoj de la teatro kaj de la orkestro gastprezentas krome en kaj ekster la germanlingvaj landoj kaj prezentas krom tio en radio kaj televido. Societanoj de la Germana Ŝtata Teatrejo kaj Ŝtata Orkestro je Vajmaro SKLR estas la federaciero Turingujo kaj la urbo Vajmaro. La konstruon de 1779 planis Rudolf Steiner.
Ĉi tie aktivis inter 1942 kaj 1945 la operkantisto Anton Orel.
Germana Nacia Teatrejo
La domo prezentas ĉiujn fakojn de teatro: dramojn, operojn, dancteatraĵojn (nure gastprezentadojn; kiel postsekva fako de la klasika baletoj) same kiel koncertojn. Temas do pri unu el la lastaj teatrejoj de Turingujo, kiu povas priservi ĉiujn fakojn de teatro. Tuj kontraŭe troviĝas nun Haus der Weimarer Republik, muzeo ĝuste tie kie akceptitis la leĝo pri la konstitucio de la unua respubliko en Germanlando.
Michael Flatley
Michael Ryan FLATLEY (n. la 16-an de julio 1958 en Miĉigano, Ilinojso, Usono) estas usona dancisto kun irlandaj radikoj. Li do nomas sia patrujo Ĉikagon, ĉar li tie plenkreskis.
Vivo
Flatley [fletli] plenkreskis en multikultura medio. Post kiam li hejmenvenis kun sanga nazo, lia patro instigis lin trejniĝi, lerni la boksadon. Li faris tion kun tiom da entuziasmo, ke li gajnis kiel 17-jara la ĉampionecon Golden Glove Championship.
Li komencis lerni la dancadon en la aĝo de 4 de la avino Hannah RYAN, kiu estis elstara dancistino en la irlanda danco. Iun tagon – Flatley aĝis tiam 11 – vizitis li la lernejon "Dennehy School of Irish Dance", por akiri famnomon. Oni rifuzis lin kun la argumento, ke li estus tro aĝa. Sed li ne akceptis tion kaj finfine oni akceptis lin. Post intensa trejnado tie, li venkis en ĉiu konkurso en Usono. Li gajnis en 1975 la konkurson "All-World Irish Dance Championship", la mondĉampionecon en Irlando, kiel la unua usonano, en aĝo de 17. Li akiris eĉ la titolon de "All-Ireland Flute Champion".
Lia trarompo okazis en 1983 dum la turneo kun la "Chieftains", fama kaj sukcesa irlanda muzikgrupo.
Post tiuj sukcesoj, li estis invitita en 1993 al "Spirit of Mayo" en Dublin, por danci tie. Post lia sursceniĝo komisiis lin spektakloproduktistoj krei dancprogramon, por plenigi la paŭzon ĉe "Eurovison Song Contest 1994". Tiel estiĝis Riverdance – kvinminuta dancprogramero. Tiu sursceniĝo estis la komenco de la tramondaj sukcesoj.
Hodiaŭ laboras Michael Flatley kiel reĝisoro, produktisto kaj koreografo. Ĉe siaj "propraj" spektakloj, li ĉiam laboras kun Ronan Hardiman.
Ekde la 9-a de julio 2005, Flatley estas en turneo kun la spektakla programo „Celtic Tiger” (Kelta Tigro).
László Barabás
László BARABÁS [lukaĉ] rumania hungara etnografo naskita 13-an de novembro 1947 en Praid.
Kariero
László Barabás diplomitiĝis en UBB de Kluĵo en 1970. Ĝis 1976 li instruis, poste ĝis 1988 li estis ĵurnalisto, redaktoro Munkásélet, poste de kunlaboranto de Új Élet, Erdélyi Figyelő, de 1992 instruisto de Reformita Altlernejo Porkantora kaj Instruista de Târgu Mureș. Li doktoriĝis en 2008.
Menuo
Menuo havas plurajn signifojn, inter ili:
Katedralo de Valencio
La Katedralo Sankta Maria de Valencio, populare konata kiel “Seu” en la kataluna. Ĝi estas la sidejo de la Ĉefdiocezo de Valencio kaj ĝi estas dediĉata laŭ deziro de Jakobo la 1-a —laŭ la tradicio de la 13-a jarcento—- al Sankta Maria. Ĝi estis konsakrita en 1238 de la unua episkopo de Valencio post la Rekonkero, Frato Andreo de Albalat. Ĝi troviĝas sur la antikva moskeo de Balansijo, kiu estis konstruita sur antaŭa visigota katedralo.
Georges Sioui
Georges E. Sioui (n. en1948 al Wendake en Kebekio - ) estas indiĝena historiisto, filozofo, aktivisto, poeto, eseisto kaj kantverkisto de la hurona-ŭendata nacio. Li estas internacie agnoskata prelegisto pri indiĝenaj historio, filozofio, spiriteco kaj edukado.
Katedralo de Valencio
La kataluna aŭ mediteranea gotiko estas la reganta stilo de la katedralo, kvankam ĝi havas elementojn de romaniko, franca gotiko, renesanco, baroko kaj novklasikismo.
Georges Sioui
Biografio
Post klasikaj studoj en Kebekio kaj Nov-Skotio, li doktoriĝis ĉe la Universitato de Laval (urbo Kebeko) en 1991. Li estis profesoro pri indiĝenaj studoj ĉe universitatoj en Kanado kaj Usono.
Li estis ĉefredaktisto de la magazinoj Kanatha kaj Tawow, kaj verkis plurajn gravajn librojn pri la indiĝena historio kaj la indiĝena filozofio. Li estas emerita profesoro de la Fakultato pri artoj de la Universitato de Otavo.
(16891) 1998 BQ45
(16891) 1998 BQ45 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui (Usono).
Georges Sioui
Biografio
Inter 1999 kaj 2000 li estis prezidanto de la Instituto de Indiĝena Registaro en Vankuvero. Li respondecis pri la kreado kaj efektivigo de registaraj politikoj por la konservado kaj disvolviĝo de indiĝenaj kulturoj en Kanado.
Katedralo de Valencio
En ĝia interno oni kultas la Gralon, el la 1-a jarcento, donacata al la katedralo de la reĝo Alfonso la 5-a en 1436.
Georges Sioui
Indiĝena spirito
Li estas ankaŭ internacia preleganto pri la hodiaŭaj indiĝenaj filozofio, historio kaj spiriteco, tio estas honori, en sia koro kaj animo, la senfinan reton de sanktaj rilatoj unuigantaj ĉiujn estaĵojn ĉirkaŭ la Granda Vivciklo.
Katedralo de Valencio
Ĝi enhavas kelkajn el la unuaj kaj plej bonaj pentraĵoj de la periodo Quattrocento de Iberio, kiuj alvenis el Romo tra la artistoj dungataj de Aleksandro la 6-a. Ĉi tiu lasta valencia papo, kiam ankoraŭ estis la kardinalo Rodrigo de Borja, petis la plirangigon de la valencia sidejo al Metropolita Katedralo, kategorio donata de la papo Inocencio la 8-a en 1492.
Georges Sioui
Persone
Georges Sioui kaj liaj kvar fratoj akiris gravan venkon en la Supera Kortumo de Kanado (la "Afero Sioui") pri teritoriaj kaj tradiciaj teruzaj rajtoj.
Esperanto
George Sioui akceptis en 2020 esti honora membro de la Honora Komitato de la Universala Kongreso de Esperanto en Montrealo (2022) kaj ĝia Alta Protektanto (PDF). Poemo de Georges Sioui ('Ridetĉasistoj ') aperis en la Kongresa libro. Georges Sioui ankaŭ estas plurlingvulo.
Vidu ankaŭ
Indiĝenaj popoloj
Unuaj nacioj
Paĉamama
Eksteraj ligiloj
(eo, fr) Intervjuo kun Georges Sioui dum MondaFest 2020 (filmeto)
(fr) Georges Sioui pri la historio de la indiĝenoj en Kanado (filmetoj)
3-Heksenila salikato
3-Heksenila salikato aŭ 3-heksenila salikato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj 3-heksenolo. 3-Heksenila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Heksenila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al 3-heksenila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Hencida
Hencida estas vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Berettyóújfalu. La nomo ne havas sencon en la hungara, sed estas konata hungara esprimo "de Hencida ĝis Boncida". Malmulte scias, ke ambaŭ estas vilaĝoj, la alia troviĝas en Transilvanio.
Geografio
Hencida situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ dekstra bordo de Berettyó kun ponto, Berettyóújfalu estas proksime.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la kuprepoko, bronzepoko, ferepoko kaj de sarmatoj. La unua mencio devenis el 1342 pri la setlejo Sárhida (ŝArhida), kiu baldaŭ fandiĝis kun Bencida. Dum la mezepoko la vilaĝo estis eklezia loko kaj doganejo. Post la turkoj Hencida en 1659 refondiĝis en la alia bordo de la rivero por ne memori la turkajn detruojn. En la 19-a jarcento kelkfoje inundoj okazis kaj en 1874 incendio. En 1919 la rumanoj okupis la regionon. Dum la socialismo kolĥozo pri Nova Vivo funkciis.
Vidindaĵoj
La kalvinana preĝejo en 1804 konstruiĝis, la turo estas 38 m-ojn alta. Apud la vilaĝo arbaro kun kverkoj, robinioj, aceroj, frakcenoj troviĝas.
Ĝemelkomunumo
Vilaĝservoj estas aŭtonomio por ciganoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, interretejo, poŝto, policana ĉambro.
Henry Morgan
Sir Henry MORGAN (kimre: Harri Morgan, ĉ. 1635 - 25-an de aŭgusto 1688) estis kimra korsaro, terposedanto, sklavposedanto kaj, poste, vicreganto de Jamajko. Ekde sia bazo en Port Royal, Jamajko, li trudeniris koloniojn kaj ekspediciojn al la hispanaj teritorioj de Ameriko, riĉiĝante kiam li faris tion. Per la rabo-mono de la atakoj li aĉetis tri grandajn sukerkan-plantejojn sur la insulo.
Multe de la frua vivo de Morgan estas nekonata. Li naskiĝis en suda Kimrio, sed oni ne scias, kiel li iris al Karibio, aŭ kiel li komencis sian karieron kiel korsaro. Li verŝajne estis membro de grupo de rabistoj gvidita de Sir Christopher Myngs en la komencaj 1660-aj jaroj. Morgan iĝis proksima amiko de Sir Thomas Modyford, la Guberniestro de Jamajko. Kiam diplomatiaj rilatoj inter la la reĝlandoj Anglio kaj Hispanio plimalboniĝis en 1667, Modyford donis al Morgan letereton, permesilon por ataki kaj kapti hispanajn ŝipojn. Morgan poste faris sukcesajn kaj tre profitajn atakojn kontraŭ Princa Haveno (nun Camagüey en moderna Kubo) kaj Porto Bello (en nuna Panamo). En 1668 li ŝipis al Marakajbo kaj Ĝibraltaro, ambaŭ ĉe la lago Marakajbo en nuntempa Venezuelo. Li trudeniris ambaŭ grandurbojn kaj forrabis la riĉaĵojn antaŭ detruado de granda hispana eskadrono kiam li eskapis.
En 1671 Morgan atakis Panamurbon, alteriĝante sur la kariban marbordon kaj trairante la istmon antaŭ ol li atakis la urbon, kiu estis sur la Pacifika marbordo. La batalo estis malvenko por la hispanoj, kvankam la korsaroj profitis malpli ol en aliaj atakoj. Por pacigi la hispanojn, kun kiuj la angloj subskribis pacan traktaton, Morgan estis arestita kaj sendita al Londono en 1672, sed estis traktita kiel heroo fare de la ĝenerala popolo kaj de la ĉefaj reprezentantoj de la registaro kaj reĝo, inkluzive de Karlo la 2-a.
28599 Terenzoni
28599 Terenzoni estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Terenzoni, kiu servis kiel Astronomia Kunordonisto ĉe la Scienca Centro Flandreau. Li plu malfrŭe laboris kiel observatoria fakulo ĉe la Observatorio Steward de la Universitato de Arizono. Tio faris lin bone konata kaj amata en la komunumo ambaŭ de la profesia kaj de la amatoraj astronomoj en suda Arizono.
Iecea Mare
Iecea Mare (hungare Nagyjécsa, germane Großjetscha) estas vilaĝo en Rumanio okcident-nordokcidente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al Cărpiniş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 535 loĝantojn (germanoj), en 1992 2 297.
Historio
Ĝia unua mencio estis en 1467. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál).
Tramtransporto en Liono T5
Tramtransporto en Liono T5 estas tramvojo de Metropolo Liono inaŭgurita la.
Linio T5 estas expluatata sub formo de servo liganta al Eurexpo partigante la vojojn de linio T2 inter Grange Blanche kaj Les Alizés, poste estas  longa nova vojo inter Alizés kaj Eurexpo.
Nacia Banko de Danio
La Nacia Banko de Danio (dane: Danmarks Nationalbank) estas la centra banko de Danio. Ĝi estas sendependa de registaro kaj parlamento kaj havas la taskon "teni funkcianta kaj certigi la monajn aferojn kaj helpi kaj reguligi la montrafikon kaj la kreditdonadon". Ĝi estis fondita la. Ĝia sidejo estas en Kopenhago.
Ĉar Danio ankoraŭ ne enkondukis la eŭron kiel valuton, la Nacia Banko memstare zorgas pri la dana krono, sed devas teni ties kurzon en intervalo de ±2,25% ĉirkaŭ fiksita eŭro-valoro (1 eŭro = 7,46038 kronoj).
Hugier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(6850) 1981 QT3
(6850) 1981 QT3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Fatalismo
Fatalismo en filozofio estas koncepto kiu taksas la eventojn de la mondo regataj de antaŭestablita destino, kontraŭ kiu nenion povas libera volo. Foje fatalismo estas identigata kun determinismo. Tiu destino, antikvepoke dirita ankaŭ fato, povas esti vivita kiel providenca per kredo je supera ordo antikve esprimita per Logoso kiu dispozicias laŭ ĉiuj vivtagoj. Tiakaze oni pretas pasive akcepti la la eventfluon sen provi modifi la status quo (latina lokucio, nunan situacion). Tamen, la aktiveco de la Logoso, laŭ aliaj interpretoj preferitaj de kristanoj, ne kontraŭus la liberan volon de la homo, pro tio fatalismo estus malpli fatala. Kutime fatalismo estas juĝata pereiga, ruiniga, nelogika kaj kontraŭsperta, kaj precipe kontraŭespera. Eĉ: fato naskiĝis kun negativa valoro en la grekaj epopeoj kaj tragedioj, ekde Homero ĝis Sofoklo, kaj ankaŭ en la pra filozofio, ekde la fragmento de Anaksimandro ĝis Heraklio, ekde Empedoklo ĝis al la teodikeo de Epikuro.
Saint-Julien (Côte-d'Or)
Saint-Julien estas franca situanta en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Fatalismo
Fatalismo kaj religio
Mitoj kiel tiu de la mitologiaj Parcoj komprenigas ke eĉ la dioj staras sub ekstera determinismo koncernante la disvolvon de la historio. Pozitiva fatalismo de la providenca «Logoso» estas enkampigita de la greka kaj romana stoikismoj. Sed la latina kulturo prezentas ankaŭ Logoson kiel Demiurgon ĉion determinanatan (vidu en Astronomica de Marko Manilio de la 1-a jarcento a.K.
Zakarida Armenio
La Zakarida Armenio ( armene Զաքարյան Հայաստան Zakarjan Hajastan) estas la nomo uzata por nomumi teritoriojn armenajn donitajn en feŭdo de la reĝino Tamara de Kartvelio al membroj de la familio Zakarjan en 1201. Post la kapto de Anio fare de la mongoloj en 1236, la superregado de ĉi-lastaj anstataŭas la kartvelan superregadon. La Zakaridoj tiam konservis sin kiel eble plej bone ĝis la 1330-aj jaroj, kiam Armenio falis en la manojn de turkmenaj triboj, kaj malaperas de historiaj fontoj ĉirkaŭ 1360. Strikte parolante, la periodo zakarida tamen kovras la unuan duonon de la 13a jarcento kaj finiĝis ĉirkaŭ 1260 .Sub la regado de la zakaridaj princoj, ĉi tiuj teritorioj spertis relativan stabilecon, danke al tio la armenaj urboj pliriĉiĝis. Pluraj monaĥejoj ankaŭ estas fonditaj, kaj oni atestas veran renesancon. Kiam ili falis, Granda Armenio travivis novan malhelan periodon en sia historio.
Saint-Julien (Côte-d'Or)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Julianois.
Fatalismo
Fatalismo kaj Biblio kaj kristanismo
La Biblio forte substrekas la respondon de homo aktivanta en la bono kaj malbono. Eĉ la fina savo (en kristanismo) estas kondiĉita de la libera agado de la libera volo. Foje la sanktaj tekstoj substrekas ke estas ĉiam Dio kiu igas la homon faranta la bonon (kaj foje ankaŭ la malbonon, en la Malnova Testamento) kaj asertas ke Dio senhalte realigas siajn celojn malgraŭ la opono de la libera volo de la homo; sed tio indikas nur neeblecon pliscii pri la ĉioscio-saĝo-ĉiopotenco de Dio. La racie neebleco akordigi la Dian Providencon kaj la homan liberan volon estas nekapablo de la homa menso, ne ebleco en Dio.
Zakarida Armenio
Originoj
La unua trudeniro okazis en 1045 - 1046, sekvita de multaj aliaj, kaj, la 16an de aŭgusto 1064, sultano Alp Arslan forkaptis Anion. La plej granda parto de Armenio tiam cedis antaŭ la atakoj de la selĝukoj, escepte de Loria kaj Sjunika reĝlandoj ; la batalo de Manzikerto, en 1071, konsekris la konkeron de Armenio, same kiel la geografia rompo de Bizanco kun ĉi tiu teritorio. La lando tiam estas integrita en la selĝuka Persio kaj konfidis al diversaj emiroj precipe loĝantaj en Dvin kaj Ganzak, la lasta insuloj (Lori kaj Sjuniko) perei ĉirkaŭ la 12a jarcento. Signifa parto de la loĝantaro postvivis tiujn invadojn formigrande unue al Kapadokio kaj eĉ pli, ĝis Pollando kaj Galicio, dum la Kaŭkazo spertis (ĝis la 15-a jarcento) ondojn de migrado de la tjurkaj popoloj.
Fatalismo
Fatalismo kaj Biblio kaj kristanismo
Ankaŭ jarmilismo kaj kosma semajno (sepjarmilismo), enhavantaj, almenaŭ ŝajne, fatalismajn spurojn, ne obtenas konsenton ĉe kristanaj pensuloj.
Fatalismo kaj islamismo
Oni opinias videbla –kaj en la pasinto tio estis temo de disputo kaj kroma distanciĝo inter kristanismo kaj islamismo– en islamismo kaj Korano elementojn de fatalismo. Oni citas ĉiukaze la epizodon rakontitan en la surao tria de Korano: Mahomedo instigas al la sankta milito, kontraŭ malkuraĝigitaj siaj fideluloj kiuj bedaŭris pro kunmilitantaj falintoj en perdita batalo, dirante ke la horo de onia morto estas neeviteble jam establita de Dio sendepende ĉu ni restu ĉehejme ĉu ĉebatale: el tio devenas ke oni arde batalu ĉar ĉiukaze la morto okazu laŭ la dia dekreto. Plej taŭgas por scii pri islama fatalismo la islama doktrino Qadar. Ankaŭ en la doktrino de Allah akbar (Dio estas granda) oni travidas ion fatalisman dum por kristanoj Dio riveliĝas en humileco kiel aperas en Jesuo krucumita, kies amo al homoj humile sugestas konvertiĝon.
Zakarida Armenio
Originoj
Samtempe, ekspluatante la distranĉon de la Selĝuka Imperio, la bagratida dinastio de Kartvelio, kun David la 4-a la Rekonstruanto kaj Georgo la 3-a, helpataj precipe de naĥararoj rifuĝintoj en Kartvelio, komencis liberigi nordan Armenion. En 1118, Lori kaj Aĥtala estis prenitaj; Anio provizore estis rekonkerita en 1123.
Fatalismo
Kritikoj de kristanaj teologoj
Sendepende de ĉiu alia flanko de tiu religio, kristanoj trovis ke la dogmo de tiu fatalismo grincas kontraŭ la libera volo de homo –doktrino eksplicigita de sennombraj kristanaj majstroj kiel, ekzemple, Tomaso de Akvino en Sumo de teologio kaj en De malo (pri la malbono). Krome en tiu fatalismo, kristanoj vidas emon al pasivismo kaj rezignon de persona iniciato kiuj kontraŭdiras precipe kun la kristana filozofia fluo de volismo.
Zakarida Armenio
Kartvela suvereneco
Ene de la kartvela kortego, armena familio, la zakaridoj, iamaj vasaloj de la reĝoj de Loria reĝlando kiuj transdonis sian lojalecon al la kartvelaj Bagratidoj, tiel ekstaris en la avangardo de la nobelaro de la reĝlando kaj akiris decidan influon en la kortego sub la regado de reĝino Tamara. La fratoj Zakare kaj Ivane Zakarjan fariĝis respektive amirspadalar ("estro de la kavalerio") kaj atabego ("patro de la reĝo"). Kompletigante la liberigon de signifa parto de Granda Armenio, ili prenis Amberdon en 1196, la ebenaĵon Ajrarato kaj Anion en 1199, Dvin en 1203, venkis la sultanon Sulejman Ŝaho la 2-a Sultano de Rumo en 1204 kaj atingis la nordan bordon de lago Van en 1208/1209. Ili ankaŭ submetis tributon al emiroj de Karin (Erzurum) kaj Jerzenka (Erzincan).
Fatalismo
Kritikoj de kristanaj teologoj
Ŝajnas al kristanoj ke fatalismo damaĝus precipe la moralan senton de respondeco. Sed estas ankaŭ kutime rimarkigite ke la doktrinoj fakte kombiniĝas kun personaj kaj kulturaj elementoj kiuj malakrigas la pintojn kaj fontas, fine, de fatalismo kiu kombiniĝas kun la libera volo ĉar ankaŭ la dogmoj estas nur parto de la vero kredata.
Fatalismo en la filozofio de la religio
Pretelasante la antikvan tempojn de antaŭ la kristana ensceniĝo, oni tiel trovas fatalismon en modernaj epokoj: en Nietzsche fatalismo kaj konfido estas karakterizoj de «kuraĝa pesimismo», heroe titana de la 19-a jarcento (Übermensch), kiu siavice reirigas al «kosma pesismismo» de, ekzemple, Schopenhauer, de Budhismo kaj de Giacomo Leopardi.
Zakarida Armenio
Kartvela suvereneco
La reĝino tiam donis al ili en feŭdo ĉi tiujn armenajn teritoriojn, Zakare reganta en Anio kaj Ivane en Dvin, ambaŭ sub la titolo de reĝo. Teorie sub kartvela superregado, ĉi tiu "Zakarida Armenio", kiu etendiĝis de Arcaĥo ĝis Kars, tamen ĝuis larĝan memregadon. Ĉi tiu relative paca periodo, kiu vidis Armenion resaniĝi, tamen ne ĉesigis la opoziciojn inter nobeluloj, precipe kun la kolizioj inter la familioj Zakarjan kaj Orbeljan de Sjuniko. La zakaridoj tamen ne rekte regis ĉiujn siajn teritoriojn: kune kun iamaj familioj de naĥararoj, al kiuj ili ofte estas ligitaj per geedzeco (precipe la Arcrunidoj, de kiu devenas la patrino de Zakare kaj Ivane), ili metis plurajn el siaj militistoj ĉe kapo de kelkaj regaĵoj, tiel kreante novan nobelaron.
Tamen, en 1220, la mongoloj, kun trupo de 20 000 soldatoj lanĉitaj por serĉi ĥorezmidan reĝon (Ala ad-Din Muhammad), renkontis kaj venkis la armeon de reĝo Georgo la 4-a de Kartvelio komandita de Ivane; en januaro 1221, ili daŭrigis sian impeton kaj detruis nordan Armenion kaj sudorientan Kartvelion. En 1222 ilin sekvis Kipĉakoj, kiu forbatis la trupojn de Ivane Zakarjan ; ĉi-lasta tamen fine venkis ilin en 1223. De 1225 ĝis 1230, la ĥorezmanoj de Ĝalal-ad-Din sukcedis ilin kaj detruis aparte Dvinon, Lorion kaj Tbilison  antaŭ esti venkitaj fare de koalicio precipe kunmetita de soldatoj de la Sultanlando de Rumo kaj Kilikio.
Fatalismo
Fatalismo en la filozofio de la religio
La «Fato», laŭ Nietzsche, cikle reprezentas la samajn situaciojn, obee al la zaratuŝtra modelo de la eterna reveno; ne eblas, do, alfronti la vivon per la iluzio ke oni povas influi sur ĝin, sed necesas ĝin akcepti kun la simpleco de infano. Al la supera homo Nietzsche atribuas la senkondiĉan adheron al la fiksita destino lumigita en la koncepto amor fati. En tio troviĝas io Baruĥ Spinozo.
Nuntempe en Martin Heidegger ofte fontas ideo de forlasiĝo kvazaŭ mistika cedemo. En la lasta Hegelo oni vidas ion reagan kontraŭ fatalismo de liaj antaŭaj pensadoj. .
Zakarida Armenio
Mongola suvereneco
La jaro 1236 markis la revenon de la mongoloj. Kartvela reĝino Ruzudan la 1-a fuĝis al okcidenta Kartvelio kun sia kortego kaj la plej granda parto de la Zakarida Armenio (inkluzive de Anio kaj Kars en 1239 ) falis sub la invadantoj, la resto de la lando, sude kaj okcidente, sekve de 1242 ĝis 1245. Avag Zakarjan, generalo post Ivane (kiu mortis en 1227/1228 ), agnoskis mongolan superregadon, same kiel la feŭda senjoro de Anio (male al la loĝantaro de ĉi tiu urbo, amase buĉita) kaj filo de Zakare (kiu mortis en 1213 ), Ŝahanŝaho Zakarjan. La unua iris al Karakorumo, kie li restis almenaŭ kvin jarojn, kaj aliĝis al li la filoj de Ŝahenŝaho. La mongoloj establis politikan reĝimon integrantan la antaŭekzistajn strukturojn kaj dividis Armenion en du zonojn, tiun de Granda Armenio kaj tiun de Kartvelio, precipe reprenante la landojn de la zakaridoj, pri kiuj ĉi-lastaj konservis la regadon. Ĉi tiuj landoj estas dividitaj en tri militajn distriktojn ordonitajn de Avag, Ŝahenŝaho kaj ilia parenco Vahram de Gag. En 1243, la Ĥano Gujuk altrudis pezan impostadon al teritorioj konkeritaj, kaŭzante ribelon de la nobelaro en 1248/1249, brutale dispremitaj ..
La jaro 1256 vidis la institucion de la Ilĥanlando en Irano, en kiu Armenio estas inkluzivita. La sekva rekrutado en la mongolaj armeoj (Zakare, filo de Ŝahenŝaho, tiel distingiĝis dum la kapto de Bagdado en 1258 ), kaj kiu lasis la landon sendefenda kontraŭ nomadaj bandoj, plifortigis malkontenton kaj kaŭzis duan ribelon inter 1259 kaj 1261, kiu estas traktata same kiel la unuaj. Ŝahenŝaho estis arestita kaj malfacile savis sian vivon, kaj lia filo Zakare estis mortigita. De 1261, la kaŭkazaj regionoj ankaŭ suferis la intermongolajn koliziojn inter la Ilĥanlando kaj Ora Hordo. La supreniro al la trono, fare de Ghazan, en 1295 markis turnopunkton en la okupado: ĉi tiu suverenulo efektive konvertiĝis al islamo kaj kontraŭkristanaj persekutoj komenciĝis, kaŭzante trian tre subpremitan ribelon.
Fatalismo
Fatalismo materialista-imanenta
Krom fatalismo ĉe la filozofoj de la religio, ekzistas ankaŭ fatalismo materialista, imanenta ĉar rezultanta el neantaŭvidebla evolviĝo de la ligoj kaj ebloj en la sinsekvo de la kosmaj eventoj. Precipe laŭ historia materiismo, la historio marŝas fatale al siaj celoj, de ĝi tamen foje travidigitaj kiel en la venko de la proletaroj
Zakarida Armenio
Mongola suvereneco
Post la morto en 1335 de Abu Sa'id Bahadur Ĥano, la ilĥanlando disŝiriĝis kaj Armenio estis celo de luktoj inter du klanoj, ĉupanidoj kaj ĝalajirida sultanlando; Anio estis tiel detruita en la 1350-aj jaroj de la ĉupanidoj. Ĉi tiuj estis anstataŭigitaj en 1357 per la Ora Hordo, kiun la ĝalajiridoj venkis en 1358. Sed en 1374, iliaj regaĵoj dividiĝis inter mongoloj, turkmenoj kaj kurdoj. Reduktita al nure loka rolo post 1350, la armenaj nobeluloj malaperis de historiaj fontoj dum ĉi tiu periodo, inkluzive de la zakaridoj, kiuj malaperis post 1360.
Ekonomio kaj Socio
Post la subita halto portita per la alveno de la turkaj selĝukoj, armenaj urboj denove spertis kreskon kaj prosperon malfrue de la 12-a kaj komenco de la 13-a jarcento, gvidata de prosperaj kaj potencaj urboj kiaj Anio kaj Dvin. La mecatun, la emerĝanta urba klaso de riĉaj komercistoj, vidis ilian influon kaj ilian riĉaĵon pliiĝi, paralele kun la restarigo de internacia komerco; ĉi-lasta estas atestita per la kresko en la monfarado de oraj moneroj (kupraj moneroj estas rezervitaj por interna komerco ). Ĉi tiuj mecatunoj ankaŭ komencis anstataŭigi la naĥararojn kiel bienuloj.
Fatalismo
Eksteraj ligiloj
• Voce in Sapere.it • •
Zakarida Armenio
Artoj kaj kulturo
Samtempe, artoj kaj kulturo prosperis en Granda Armenio. La armena arkitekturo, influita de kartvelaj liberigantoj, estis tiam karakterizita per preĝejoj pli altaj; la monaĥejoj, ĝuante interalie la heredaĵojn de la bonhavaj klasoj, estis en plena ekspansio kaj estis ekipitaj per gavito, ĵamatun, karakterizaj belfridoj kaj aliaj konstruaĵoj. La skulptaĵo distingiĝas per sia kompleksa kaj abunda ornamado multobligante la figurajn komponaĵojn, kaj fariĝis ĉefa arto, kun Momik ekzemple; la ĥaĉkaroj tiel montras grandan virton. Koncerne la pentraĵon, ĉefe ilustritaj per religiaj ornamadoj, ili ankaŭ estas influitaj de Kartvelio, kiel en la preĝejo Sankta Gregorio de Tigran Honenc en Anio aŭ en Kobajr. Fine, la arto de libroj daŭre disvolviĝis, precipe en Haghpat. La miniaturoj pentritaj en ĉi tiuj regionoj distingiĝas tiel per sia monumenta karaktero kaj la intenseco de iliaj koloroj.
Intelekta vivo renaskiĝis ĉe la komenco de la monaĥejoj, foje nomataj hamalsaran ("universitatoj"); tiel, apud la malnovaj centroj de Haghpat kaj Sanahin, novaj lernejoj aperis, kiel Goŝavank, Gladzor kaj Tatev (precipe sub la gvidado de Gregorio de Tatev), aŭ eĉ Ĥoranaŝat. Historio restas armena specialaĵo, precipe kun Kirakos de Gandzak kaj lia Historio de la armenoj kaj Vardan Arevelci kaj lia Universala Historio, du disĉiploj de Hovhannes Vanakan, aŭ Stepanos Orbeljan kaj lia Historio de Sjuniko. La leĝoj, ĝis tiam malriĉa rilato de armenaj sciencoj, spertis gravan evoluon en 1184, kun la Libro de Leĝoj de Mĥitar Goŝ, parta kodigo, kiu rapide fariĝis la bazo de armena civila kaj religia juro tiutempe. La zakaridoj ankaŭ revivigis la leĝojn de la bagratidaj reĝoj. Literaturo en la popola lingvo dume plejparte en la formo de fabeloj, ofte fido-bazitaj, kun aŭtoroj kiel Mĥitar Goŝ, pavimante laŭ la maniero por ĝia progresema sekularigo, kiel en Ĥaĉatur Keĉareci aŭ Frik fine de la 13-a jarcento.
Konsekvencoj de la mongola konkero
Ĉi tiu "Zakarida renesanco" suferis la negativajn efikojn de la mongola konkero : la ekonomio estis ruinigita de la peza impostado trudita ekde 1243, kiu naskis novan ondon de diasporo, precipe al Krimeo. La Eklezio, dum kelka tempo sendevigita, suferis persekuton fine de la sama jarcento, eĉ se la vivo kaj la intelekta fermento de la monaĥejoj restis relative konservitaj. Multaj urboj estas detruitaj, kiel Anio en 1236; koncerne la ŝparitajn urbojn, kiel Dvin, ili suferis malkreskan periodon. Paradokse, internacia komerco (male al interna komerco, kiu estis haltigita) estas relative konservita: kontraŭ parto de iliaj profitoj, la mecatun-oj vidis siajn karavanojn protektitaj de la mongoloj, kiuj, kune kun la vasta etendo de la Imperio , malfermis al ili novajn merkatojn, kontribuis al pliigo de ilia riĉeco. La politikaj kondiĉoj de la fino de la 14-a jarcento tamen ĉesigis ĉi tiun situacion: Granda Armenio fariĝis preskaŭ senhoma.
Turkmena regado kaj timuridaj invadoj
Inter la turkmenoj, grupo establita en centra kaj suda Armenio elstaris en la 1380-aj jaroj, la kara-kojunloj. La lando tamen estas fragmenta kaj Armenio tiam tre malriĉa, ne sukcesis bremsi la invadojn de Timur, en 1386 - 1387, 1394 - 1396 kaj 1399 - 1403. La lasta tute senhomigis kelkajn armenajn distriktojn. Fine de ĉi tiu periodo, kiu vidis la revenon de la kara-kojunloj, la socia strukturo de la lando estis detruita, la princaj familioj ekstermitaj. Armenio eniris en la "malhelan epokon" de sia historio, kun tre maloftaj atestoj, kiel tiu de Tomaso de Mecop.
Luterana preĝejo (Nemeskér)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Nemeskér.
Historio
Kun permeso de Jozefo la 2-a Nemeskér havis la rajton por funkciado de luterana preĝejo en 1681 (artikola preĝejo), tamen baldaŭe la katolikanoj forprenis la luteranan preĝejon (same la paroĥon kaj la lernejon). En 1732 nova permeso alvenis por propra preĝejo kaj la luteranoj konstruis la nun videblan preĝejon. En 1848 la kroatoj prirabis la preĝejon. En 1862 turo konstruiĝis al la preĝejo, pli frue sonorilostablo funkciis. Inter 1958-1862, en 1922 kaj en 1977 la preĝejo estis rekonstruita. La nova orgeno funkcias ekde 1931.
Konstruaĵo
La konstruaĵo havas super la enirejo malaltan turon kaj unu navon. Aparte menciita estas interne la imponaj altaro, predikejo kaj la mebloj.
Trélon
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj al la kantono .
Pržno (distrikto Vsetín)
Pržno estas vilaĝo situanta en distrikto Vsetín en Ĉeĥio kaj vivas ĉi tie. La vilaĝo situas sur la maldekstra bordo de rivero Vsetínská Bečva.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1372 (Tyesold de Przna). La nomo estas derivita de la malnovslava vorto markanta sekiĝintan lokon.
Chicoasén
Chicoasén estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas Chicoasén. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07029.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5112 loĝantojn. El tiuj estis 2590 viroj kaj 2522 virinoj. La komunumo havas surfacon de 82 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 260 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2714 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2233 scipovis legi kaj skribi kaj 477 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 18% estis analfabetoj.
4345 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 416 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 9.57% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bulea domajno
En matematiko kaj abstrakta algebro, bulea domajno estas aro konsistanta el akurate du eroj (duera aro) kun interpretadoj de la eroj malvero kaj vero. En matematiko kaj teoria komputiko, bulea domajno estas kutime skribata kiel {0, 1} aŭ.
La algebra strukturo kiu nature konstruiĝas sur bulea domajno estas la bulea algebro kun du eroj. La komenca objekto en la kategorio de baritaj kradoj estas bulea domajno. La spaco de Sierpiński, kiu estas certa topologia spaco kun du eroj, similas al bulea domajno.
En komputiko, bulea variablo estas variablo kiu prenas valorojn de iu bulea domajno. Iuj programlingvaj enhavas rezervitajn vortojn aŭ simbolojn por la eroj de la bulea domajno, ekzemple en Paskalo false por malvero kaj true por vero. Tamen, multaj programlingvoj ne havas la bulean datumspecon en la severa senco. En C aŭ BASIC, ekzemple, "malvero" estas prezentita per la nombro 0 kaj vero estas prezentita per la nombro 1 (en C) kaj -1 (en BASIC), kaj ĉiuj variabloj kiuj povas preni ĉi tiuj valorojn povas ankaŭ preni la aliaj nombrajn valorojn.
Bulea esprimo estas esprimo kies rezulto estas bulea valoro, kio estas, "vero" aŭ "malvero". Ekzemple, la valoro por 5 > 3 estas vero, la valoro de "kate estas birdo" estas malvero.
Borela lemo
En matematiko, borela lemo estas grava rezulto pri diferencialaj ekvacioj en partaj derivaĵoj nomita pro Émile Borel.
Estu U malfermita aro en la eŭklida spaco Rn, kaj f0, f1, ... estu vico de glataj, komplekso-valoraj funkcioj sur U. Tiam ekzistas glata funkcio F(t, x) difinita sur R×U kun kompleksaj valoroj, tia ke
por ĉiu k=0, 1, 2, ..., kaj x en U.
Konstrua pruvo de ĉi tiu rezulto estas donita de Golubitsky en 1974.
Presidente Figueiredo
Presidente Figueiredo estas municipo kaj urbo de subŝtato Amazonas, Brazilo, kiu havas ĉirkaŭ 22 mil loĝantojn.
Esperanto en Presidente Figueiredo
Laŭ determino de la Municipa Sekretario pri Edukado kaj Kulturo de la urbo Presidente Figueiredo, de la 5-a ĝis la 8-a lerneja grado estas adoptita la lernado de la lingvo Esperanto. Krom tio, Paulo Loubet, supre menciita sekretario, sukcesis la aprobon de la Municipa Leĝa Domo nomi Esperanto la unuan placon konstruotan en la urbo.
Kun la apogo de la urbestro, Mario Gomes da Costa, kiu akceptis sugeston de Paulo Loubet, estis fondita la 18-an de Decembro 1987 “Nova Esperanto-Asocio”, sub la prezido de Severino Felisberto de Santana.
Omaĝe al Esperanto-Tago estis realigita la disdono de atestoj al la kursfinintoj de la unua Esperanto-kurso en la urbo; inter la lernantoj estis kuracistoj, instruistoj, studentoj, komercistoj, protestanta pastro, dommastrino kaj la sekretario pri edukado.
Leme do Prado
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Fragmacio
La Fragmacio aŭ Blankabrusta fragmacio estas malgranda paserina birdo de la familio de Cistikoledoj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Phragmacia kaj estis iam lokita en la genro Prinia, sed oni trovis ĝin sufiĉe distinga por meriti propran genron. Tiu cistikoledo estas loĝanta reproduktulo en okcidenta Sudafriko kaj plej suda Namibio.
Ĝi estas specio endemia de la regiono de karuo de akacioj, en densa arbustaro aŭ dornarbustaro en sekaj riverujoj kaj kareksejoj ĉe riveroj kaj akvorezervujoj. Ankaŭ ĉe fruktoĝardenoj kaj ĉe irigaciaj kanaloj aŭ ĝardenoj.
Aspekto
La Fragmacio estas 12-13 cm longa, kun mallongaj rondoformaj flugiloj, longa vosto, fortaj kruroj kaj mallonga rekta nigra beko. La kapo havas blankecan superokulan strizonon kaj supraj partoj estas tre brunaj kun ruĝecbrunaj flugiloj. Gorĝo, subvizaĝo kaj ventro estas blankecaj sen strieco kaj la brusto estas blanka kun fajna vertikala strieco. La subaj flankoj estas sablokoloraj. La longa bruna vosto estas tipe levata. La piedoj kaj kruroj estas rozbrunecaj, kaj la iriso estas tre bruna. Ambaŭ seksoj estas identaj, sed junuloj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj.
La alvoko de tiu specio estas altatona triiip-triip-trrrrrr.
La Fragmacio povas esti konfuzata nur kun la Karua prinio, sed tiu specio havas pli mallongan voston, pli senkoloran brunan dorson kaj sablokolorajn pintojn en subvosto.
Kutimaro
La Fragmacio estas kutime vidata en paroj aŭ malgrandaj grupoj, tipe malalte en arbusto, manĝanta malgrandajn insektojn, havante la voston levata.
Tanus (stacidomo)
Tanus estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Tanus, en departemento Tarn, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castelnaudary - Rodez (736000).
Johannes Murmellius
Johannes Murmellius (naskiĝis en 1480 en Roermond, mortis la 2-an de oktobro 1517 en Deventer) estis nederlanda klerulo, filologo, poeto kaj humanisto.
Murmellius estis lernanto de Alexander Hegius en la gimnazia akademio en Deventer. El 1496 ĝis 1500 li estis en la Universitato de Kolonjo. Tie, apogita de Rudolph von Langen, li estis nomumita kiel asista direktoro de la katedrala lernejo en Münster. Post kverelo kun la direktoro, li translokiĝis al alia lernejo de la sama urbo.
Tie, Murmellius aktivis kiel tekstopliboniganto kaj instruante la grekan. Lernantoj venadis el distaj partoj de Eŭropo por studi kun li. En 1513, li fariĝis rektoro en Alkmaar, kaj tie li insistis por ke lia lernantaro havu bonan konon kaj studu partojn de la biblio. En junio 1517, la ribela nigra grupo de Arum disrabis la urbon, lasante Murmellius-on ruinigita.
Sekve, Murmellius translokiĝis al Zwolle, kie li mallonge laboris kun Gerardus Listrius (1498-1546), kaj poste li trovis laboron en Deventer. Li mortis subite kaj tio okazigis onidiron ke Listrius lin estis veneninta.
Kaftano
Kaftano estas longa tradicia porvira vesto kiu origine devenas el la Mezoriento. La kaftano estas multportata en landoj kiel Palestino, Sirio, Emirlandoj kaj Turkio.
La kaftanoj kiuj estis portataj de la Otomanaj sultanoj apartenas al la plej valoraj kolektoj de la Topkapi-palaco en Istanbulo.
En la 6-a jarcento pro elmigrado de araboj al Nord-Afriko la kaftano ankaŭ disvastiĝis en landoj kiel Alĝerio, Maroko kaj Tunizio. Aliaj Nord-Afrikaj triboj transprenis la kaftanon kaj ĝi nun estas parto de la Nord-Afrika tradicia vestaro.
Nuntempe la kaftano ankaŭ estas portata de virinoj, en gajaj koloroj kun bidoj kaj brodaĵoj. Ĉiujare en diversaj arabaj landoj estas kaftanmodparadoj en kiuj konataj modistoj montras siajn kaftanojn.
Loipersbach
Loipersbach povas rilati al
Muralto
Muralto estas komunumo de la Komunumaro Locarno kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 2797 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Muralto situas oriente de la urbo Locarno, kun kiu ĝi komplete kunkreskis, kaj fremduloj perceptas Muralton kiel kvartalo de la urbo Locarno. La sudan limon de la komunumo formas la Majora Lago.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,60 km², de kiuj 1,6% estas kovritaj de arbaro, 3,2% servas por agrikulturo kaj 93,5% por setlado.
Masakro de Koniuchy
Masakro de Koniuchy okazis la 29-an de januaro 1944, kiam sovetaj kaj judaj partizanoj atakis la vilaĝon Koniuchy (hodiaŭ en Litovio, antaŭe en la Dua Pola Respubliko) bruligante plimulton da domoj kun ties loĝantoj kaj murdante ne malpli ol 38 ties polajn virojn, virinojn kaj infanojn (la plej juna aĝis 2 jarojn). Almenaŭ dekkelkaj estis grave vunditaj, de kiuj unu poste mortis. Antaŭ la atako loĝis en ĝi ĉirkaŭ 300 poloj en ĉ. 60 domoj. Sovetaj partizanoj pli frue jam ofte rabis manĝojn, vestaĵojn kaj brutaron, tial la loĝantoj organizis malgrandan volontulan memdefendan taĉmenton.
Muralto
Najbaraj komunumoj
La komunumo Muralto limas en nordo al Orselina, en oriento al Minusio, en sudo al la Majora Lago, kaj en okcidento al Lugano.
Dekliveco
Dekliveco nomiĝas la kliniĝangulo inter deklivofaco kaj la geoido. La deklivecon oni ordinare indikas per grado (°). Ĝi estas la plej grava kodgrando
Muralto
Trafiko
Tra Muralto pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13. Sur la teritorio de la komunumo situas la stacidomo de la urbo Lugano, kiu estas finhaltejo de la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Belinzono al Locarno kaj de la etspura trama fervojo de Domodossola tra la valo de Centovalli al Lugano. Krome Muralto estas ankaŭ konektita al la loka busreto te Locarno.
Jenő Kovács (kemiisto)
Jenő Kovács [jenO kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Jenő estis hungara kemiisto, bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Masakro de Koniuchy
La masakron en Koniuchy esploras Instituto pri Nacia Memoro laŭ peto de Kongreso de Kanada Pola Diasporo el februaro 2001. Oni jam fiksis ke la atakon de kvar mondopartoj faris samtempe sovetiaj diversnaciecaj partizanaj taĉmentoj, kiuj kvartiris en Rudnicka Praarbaro: "Morto al faŝistoj" kaj "Margirio", enirantajn en Vilna Brigado de Litova Stabo de Partizana Movado, kaj "Morto al okupanto", eniranta en Kovna Brigado. Al la taĉmentoj apartenis rusoj kaj litovoj, plimulton de la taĉmento "Morto al okupanto" konsistis judoj kaj soldatoj de la Ruĝa Armeo, kiuj fuĝis de internigejoj. Juda taĉmento nombris 50, kaj rusaj-litovaj taĉmentoj ĉ. 70 personojn. Komandantoj estis Jakub Penner kaj Samuel Kaplinsky. Laŭ unu el atakintoj, Chaim Lazar, celo de la operaco estis ekstermo de la tuta loĝantaro kune kun infanoj kiel ekzemplo por timigi ceterajn vilaĝojn. Laŭ priesploro de Kanada Pola Kongreso, kiu estis bazo por plua enketado, la nombro de mortigitoj estis pli granda (ĉ. 130).
La atako al Koniuchy kaj murdo de tiea civila loĝantaro estis la plej granda el vico da similaj kampanjoj en 1943 kaj 1944 farataj de sovetiaj partizanaj taĉmentoj en Praarbaroj Rudnicka kaj Nalibocka (ekz. masakro de Naliboki).
Muralto
Historio
La unua dokumenta mencio de Muralto datiĝas el la jaro 1235 jam kiel Muralto. En la 19-a jarcento estis malkovritaj restaĵoj de romia setlejo en Muralto. Dum mezepoko Muralto formis kune kun Orselina najbararon, kiu apartenis al la Paroĥaro kaj poste al la Voktejo Locarno. En la jaro 1881 Murlato disiĝis de Orselina kaj fariĝis memstara komunumo.
Dekliveco
Same grava - precipe por la geomorfologio, la botaniko kaj por la kultivado - estas la tielnomata alpozicio, kio estas la direkto de la deklivo. Suden direktita alpozicio de kruta deklivo ekzemple kaŭzas longdaŭran, intensan sunalradiadon en la supera deklivoparto, ligite kun alte situanta klimata neĝolinio, sed ofte ankaŭ kun ŝanĝiĝanta grundhumideco.
La du grandoj: dekliveco kaj alpozicio, en la landformo (pejzaĝo) estas percepteblaj ankaŭ sen fajnaj mezurinstumentoj. Ili, kune kun aliaj parametroj kiel vegetaĵaro, tipo kaj profundeco de la grundo, la petrospecoj, la poreco aŭ la akvobilanco, estas la laborbazo por orografiaj analizoj kaj por laboroj de hidrologio kaj geologio, de pedologio kaj naturprotektado.
Jenő Kovács (kemiisto)
Jenő Kovács naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 7-a) en Lepsény, li mortis la  en Budapeŝto.
Masakro de Koniuchy
Maje 2004 en Koniuchy oni malkovris monumenton al la memoro de la viktimoj, enhavanta 34 fiksitajn nomojn.
En postmilitaj prilaboraĵoj, surbaze de priskriboj de judaj partoprenantoj de la atako (ekz. de Izaak Chaim kaj Chaim Lazar), oni ofte informis pri murdo de ĉiuj 300 loĝantoj, kaj ankaŭ pri bataloj kun germana taĉmento (en aliaj fontoj kun litova polico). Tamen postaj esploroj ne konfirmis ĉeeston de germanoj aŭ policanoj en la vilaĝo, kaj ankaŭ kontraustaris tezon, ke ĉiuj pereis (parto de la loĝantaro fuĝis de la masakro kaj transvivis la militon).
Senrespondeco pri la masakro
Genrikas Zimanas vel Gienrich (Henoch) Ziman, pseudonomo "Jurgis", kiu komandis la tutan atakon, postmilite en Pola Popola Respubliko estis distingita per Virtuti Militari. "Partizanoj", kiu faris la muron, plejparte fuĝintoj de Vilna geto post la milito translokiĝis al Pollando, kie estis senpuneblaj. Komandanto de judaj taĉmentoj en Praarbaro Rudnicka estis Abba Kovner, konsiderata unu el la plej grandaj herooj de la juda rezista movado en Eŭropo. Oni jam enketis 63 atestantojn loĝantaj en Pollando, Litovio, Belorusio kaj Israelo kaj ricevis multe da arkivaj dokumentoj. Neniu tamen publikaĵo de Instituto pri Nacia Memoro aperis.
Tanus
Tanus estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tanusiens.
(85394) 1996 RT32
(85394) 1996 RT32 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).