cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golada lingvo
Historio
Goladoj venis tien de okcidento (proksimume laŭ rivero Pripjato) okupinte parton de tiama teritorio de finn-ugroj: baltoj loĝis okcidente de nuntempa Moskvo, finn-ugroj loĝis oriente. Dum slava transloĝiĝado dum ĉirkaŭ 2 jarcentoj (fino de 1-a — eko de 2-a jarmilo) baltpopolaj loĝlokoj pace situis tie kune kun slavaj loĝlokoj; tial en nuna slava rusa lingvo estas multegaj baltdevenaj nomoj de akvujoj (riveroj) de ĉirkaŭaĵoj de Moskvo. Verŝajne dum nelonga tempo post ekesto de slavoj baltaj popoloj akceptis baltan-slavan dulingvecon.
Ekde 11-a jarcento dum 200 jaroj loĝantaro de la regiono plikreskis 4-5-oble (je slavoj); tie estis fonditaj slavaj urboj (inter ili Moskvo). Baseno de Protva estis limo de malnovaj princlandoj: princlando de Vladimir poste (Moskva princlando) kaj princlando de Ĉernihivo. Goladoj kiel aparta popolo estis menciitaj en rusaj kronikoj en 1147 (samjare kun unua skriba mencio pri Moskvo); kelkaj mencioj rilataj al militiroj de malnovrusaj princoj kontraŭ goladoj; de tie videblas ega signifo de la popolo por malnova historio de Moskva Rusio.
Golada lingvo formortis ĉirkaŭ 12-a jarcento anstataŭigita per nord-orienta dialekto de malnovrusa lingvo.
Lingvoscienca priskribo
Pri la lingvo oni povas ion scii laŭ esploro de loknomoscienco.
Uzado de etnonomo
En rusaj loknomoj de Apudmoskvo estas multaj nomoj historie samradikaj kun etnonomo. Ekzemplo estas rivero Goladanka (Голедянка, Голяданка) en orienta parto de Moskvo. De tie videblas ke la slava lingvo akceptis ankaŭ nomojn de etaj riveroj sur teritorio de Moskvo.
Ekzistis kelkaj rusaj familinomoj kun (eble) deveno de etnomomo: Голядов (Goladov), Голядко (Goladko), Голядкин (Goladkin).
Syväri
Syväri estas lago en Finnlando en provinco Norda Savonio en komunumoj Kuopio kaj Lapinlahti. Ĝia areo estas, longo de bordo , la plej granda profundo kaj la meza profundo. Syväri havas multajn insulojn, el kio estas plej grandaj Keinolansaari (151 ha), Aholansaari (147 ha), Horsma (97 ha) kaj Autio (91 ha). Syväri havas kanalkontakton al Vuotjärvi.
Distrikto Mezőkovácsháza
La Distrikto Mezőkovácsháza [mezOkovAĉhAza] (hungare Mezőkovácsházai járás) estas distrikto en Hungario en departemento Békés. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ landlimo de Rumanio en la suda parto de la departemento (en la sudorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Mezőkovácsháza, kiu estas urbo, krome estas 3 aliaj urboj kaj 2 grandvilaĝoj, la ceteraj 12 estas vilaĝoj. La areo estas 881,49 km², kie loĝas 38 276 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (tritikoj maizoj). La ĉevalobredejo en Mezőhegyes estas tutlande fama dum jarcentoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la historio, sed ĝis Traktato de Trianon en departemento Csanád. Inter 1983-2013 la distrikta sistemo ne funkciis en Hungario.
Saltikovskaja (stacio)
Saltikovskaja (Салтыковская) estos haltejo sur la Linio MCD-4 Kijevsko-Gorkovskij de la Moskvaj centraj diametroj en la mikrodistrikto Saltikovka, kiu estas parto de la urba distrikto Balaŝiĥa.
Julio Ruiz de Alda
Julio RUIZ DE ALDA Miqueleiz (Estella, Navaro, 7-a de oktobro de 1897 – Madrido, 22-a de aŭgusto de 1936) estis militisto, piloto kaj politikisto hispana.
Li partoprenis en la milito de Hispana Maroko. Poste en fama flugo de aviadilo Plus Ultra el Hispanio al Argentino en 1926.
Li estis unu el la fondantoj de Falange kun José Antonio Primo de Rivera. La 18an de julio de 1936 li estis enprizone en Madrido, kaj estis mortpafita tie dum la unuaj semajnoj de la Hispana Enlanda Milito.
Sinagogo de Vác
Historio
La judoj konstruis sinagogon en 1864 laŭ planoj de itala konstruisto Alois Cacciari. Dum la 2-a mondmilito la judeco grandparte pereis, sed la sinagogo restis netuŝita. La konstruaĵo iĝis urba posedaĵo, ne plu estis uzata, tial ĝi paŝo post paŝo kadukiĝis. Estis tempo, kiam senhejmuloj loĝadis tie. En la 1990-aj jaroj la judeco reaĉetis la konstruaĵon kaj ili komencis renovigi ĝin en 2003. La sinagogo denove ekfunkciis en 2008.
Oni aranĝas en la sinagogo kaj porokazajn mesojn kaj ekspoziciojn, prelegojn.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. La renovigo gardis la originan romantikismon. La freskoj nur en la futuro renoviĝos. En la ĉambrego 16 lustroj donas la lumojn, ili estas kopiaĵoj laŭ fotoj.
Aladár Beznák
BEZNÁK Aladár estis hungara kuracisto, universitata profesoro, ano de MTA naskiĝinta en Satmaro en 1901 kaj mortinta Montrealo la 17-an de julio 1959.
Kariero
Beznák diplomiĝis en 1925 en Universitato Tisza István en Debrecen. Li faris sudvojaĝon en Londono per stipendio Rockefeller, en Cambridge li laboris ĉe Hopkins. Ekde 1932 li instruis en la universitato. Ekde 1946 li estis direktoro de la Esplorinstituto Biologia en Tihany. En 1948 li loksidiĝis en Stokholmo, poste en Anglujo. Ekde 1954 li estis direktoro en fiziologia instituto de Ottawa (Kanado).
Sonora (apartigilo)
Sonora povas rilati al:
ankaŭ:
Superheroo
Superheroo estas fikcia rolulo (de filmo, de animacio, aŭ de bildliteraturo) dotita de superhomaj eblecoj, kies ĉefa okupo estas batali profite al la socio kaj al la simplaj homoj, kontraŭ potencegaj malamikoj, eksterordinaraj minacoj, aŭ teruraj estaĵoj.
Karakteriziloj
Superheroo havas almenaŭ du el la tri jenaj ĉefaj ecoj.
Oni povas aldoni la kromajn karakterizilojn:
En ĉiuj reguloj estas esceptoj: Vespertviro ne havas superhomajn povojn, la identecoj de la Mirinda Kvaropo estas publike konataj, Benoît Brisefer gardas siajn ordinarajn vestojn.
Historio
La superheroo estas literatura sub-ĝenro de la maskataj venĝantoj kiel:
Superman (1938) estas komune rigardita kiel la unua (kaj arketipa) superheroo. Doc Savage, The Shadow, La Fantomo kaj Mandrake la Magiisto aperas en la sama jardeko.
La usona, bildlitraturaj eldonejoj Marvel Comics kaj DC Comics estas la oficialaj posedantoj de la angla termino « Superheroo », kaj ili eldonigis la aventurojn de amason da novaj superherooj en tiom da « komiksoj » kiel Spider-Man, Kapitano Ameriko, Namor la Submarulo, Iron Man, X-Men...
Superherooj ekster de Usono:
Fellbach
Fellbach - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La landa ĉefurbo Stutgarto limas senpere, Fellbach konsideratas antaŭurbo de ĝi - la urbocentro de Stutgarto situas proksimume 9 kilometrojn sudokcidente.
Lendongo
Lendongo (lên đồng, Chữ Nôm: 蓮僮, laŭvorte. surgrimpi la komunikilon, aŭ irante en trancon; anstataŭ hầu bóng (ricevi enkarniĝojn de la diaĵoj aŭ hầu đồng) estas ceremoniaro de spirita mediumeco en ligo kun vjetnama religio de patrino-diino, aŭ Đạo Mẫu en kiu la praktikantoj fariĝas mediumoj por diversaj diaĵoj. Tiu religia rito estis rekonita de la vjetnama Ministerio de Kulturo, Sportoj kaj Turismo kiel Nacia Nemateria Kultura Heredaĵo.
La kulto de la Sankta Patrino estas politeisma kredo. Por la antikvaj Vjet-homoj, la patrino- universo enkorpigas ĉirkaŭ kvindek bone hierarkiajn geniojn, kiuj administras malsamajn partojn de la universo. Ili protektas kaj favordonas al homaro sanon, feliĉon, kaj prosperon. Kontraste al aliaj religioj, la kulto de la patrino ne promesas al homoj nirvanon aŭ post-mortan paradizon. Anstataŭe, ĝi celas fari la vivon sur la Tero pli agrabla, tuj, ĉi tie kaj nun.
La seancoj inkluzivas kelkajn artajn elementojn, kiaj ekzemple muziko, kantado, dancado kaj la uzo de kostumoj. La alvoko-kantoj (vjetname: hát văn) uzitaj por indukti ekstazojn en mediumoj- estis priskribitaj kiel "precipe rimarkinda esprimo de la prezentanta arto de la Kinh-popolo"; la lendongo- rito mem estas konsiderita kiel elemento de la netuŝebla kultura heredaĵo de Vjetnamio.
La dato de lendonga ritaro estas tipe planita anticipe por koincidi kun festivalo, datreveno, aŭ la inaŭguro de iu templo de patrina religio, kvankam ritaro ankaŭ povas esti prezentita ĉe pli neformalaj okazoj. Ritaro estas ĝenerale okazigita en temploj, pagodoj aŭ simile sanktaj lokoj. Kultoferaĵoj - kiuj povas varii de floroj, kukoj kaj dolĉaĵoj, ĝis alkoholo, cigaredoj kaj juvelaĵoj. Mediumoj ĝenerale ankaŭ preparas malsamajn kostumojn por esti vestitaj dum la rito. Antaŭ ol la ĉefrito okazas, ili rezervas plurajn tagojn por mense kaj korpe sinpurigi, sindetenante de seksumado kaj viandmanĝado.
La ĉefrito, kiu povas daŭri de du ĝis sep horoj, komenciĝas per petoj al Budho kaj al dioj por permeso aranĝi la riton, poste li aŭ ŝi (viro aŭ virino rajtaj roli kiel mediumoj) sidiĝas en la mezo de kvar helpantoj, kies tasko estas helpi la mediumon enkarniĝi en malsamaj diaĵoj kaj spiritoj.
Dum unu ceremonio, mediumo povas roli diversajn diojn, ŝanĝante siajn kostumojn kaj adaptante siajn movadojn por ĉiu rolo. Speciale trejnitaj aparte edukitaj muzikistoj kaj kantistoj prezentos alvokajn kantojn por indukti la mediumon en trancon, ĉe kiu punkto li aŭ ŝi estos preta enkarnigi malsamajn spiritojn. Helpantoj helpos la mediumon alivestiĝi por taŭgi kun la enkarniĝonta dio.
Ekzemple, se la mediumo rolas kiel generalo, li aŭ ŝi devas porti generalan uniformon, kaj elfari dancon kun uzo de glavoj au aliaj armiloj. Mediumo kapablas enkarnigi plurajn diojn dum unu sesio, ŝanĝante sian kostumon kaj adaptante siajn movadojn al ĉiu. Muzikistoj, kantistoj kaj instrumentistoj kiuj akompanas la mediumon laŭe ŝanĝas la muzikan stilon. Kiam la danco estas finita, la spektantaro estas permesita alproksimiĝi al la ankoraŭ-posedita mediumo por peti oferdoni kontraŭ favoroj aŭ por sortoantaŭdiro... La mediumo kompense redonas sanktajn donacojn, kiel incensvergojn.
Lendongo estas praktikita ĉie en Vjetnamio kaj ankaŭ eksterlande, en lokoj kie loĝas vjetnama komunumo, ekzemple Usono (precipe en Silicon Valley, sude de San Francisco, Kalifornio), Italio, Francio kaj Aŭstralio. Lendongo ankaŭ povas esti vidita kiel la vjetnama versio de orientazia spirita mediumeco praktikita en alia lokoj kiaj ekzemple Tajvano, Singapuro kaj Honkongo.
Castiglione a Casauria
Castiglione a Casauria estas komunumo de Italio.
Anthony Joshua
Anthony Oluwafemi Olaseni Joshua, MBE (n. la ) estas brita boksisto. Li estas boksa mondmajstro kaj ankaŭ en Olimpikoj konkurencanto en pezaj kategorioj. Li gajnis ormedalon en la Somera Olimpiko 2012.
May-sur-Orne
May-sur-Orne estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mayens.
Drăușeni
Drăușeni [drəuŝenj] (Homoróddaróc [homoroddaroc], germane: Draas) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Rupea. Administre ĝi apartenas al Caţa.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1058 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 509 (80 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1468. Ĝi estis libera saksa vilaĝo. En 1944 la germanaj aŭtoritatoj transloĝigis la saksan loĝantaron en Germanion. Ĝis 1919 Drăușeni apartenis al Hungario, al departemento Udvarhely.
Passion Fruit
Passion Fruit estis eŭrodanca/bubleguma danca grupo konsistanta el tri knabinoj el Nederlando, Hispanio kaj Germanio. Nomiĝinte laŭ tropika "pasifrukto", Passion Fruit lokiĝis en la jaro 1999 inter dek plej bonaj de dancmuzika stilo kun kanto “The Rigga-Ding-Dong-Song”.
Membrinoj:
Kraŝo
La 24-an de novembro 2001 Maria Serrano Serrano kaj Nathaly(ie) van het Ende mortis dum aviadila kraŝo proksime de urbo Bassersdorf.
(14711) 2000 CG36
(14711) 2000 CG36 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Koniferino
Koniferino aŭ  C16H22O8, ankaŭ konata kiel "abietino", estas glukozido de la koniferila alkoholo, kristalblanka solidaĵo kun amara gusto, malmulte solvebla en akvo kaj duetila etero, sed pli solvebla en etanolo, agante kiel peraĵo por lignigigo de la ĉelmuroj, kun sennombraj biologiaj roloj.
Asunción Cacalotepec
Asunción Cacalotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Asunción Cacalotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 003.
Koniferino
Ĝi ĉeestas en la radikoj de la Angelica archangelica, Larix decidua kaj aliaj plantoj. Ĝi ankaŭ okazas en la asparago, Scorzonera hispanica, sukerbeto, ktp. Miksita kun karbolata acido aŭ koncentrita klorida acido, post iom da tempo, koniferino akiras intensan bluan koloron. Ĉe la sunbrilo ĉi kolorado estas preskaŭ samtempa. Do la testo por karbolata acido baziĝas sur ĉi-eksperimento.
Asunción Cacalotepec
Geografio
Asunción Cacalotepec apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2095 loĝantojn. El tiuj estis 1008 viroj kaj 1087 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108.45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Koniferino
Historio
Abietino estis unue priskribita en 1861 de la germana kemiisto Theodor Hartig (1805-1880). En 1866, la apotekisto Wilhelm Kubel (1832-1903), el Holzminden, unue identigis la glikozidon de la koniferila alkoholo, kiu ĝis hodiaŭ estas konata, el kelkaj pinarboj. La koniferino akiriĝas senŝeligante ĵus-tranĉitajn lignojn (en printempo aŭ komenciĝo de somero). La materialo estas kolektita per bolado, filtrado kaj vaporigado, finfine purigante la kristalojn kiuj estas apartigitaj per rekristaliĝo. La koniferino povas oksidiĝi al vanilino en ĉeesto de kalia dukromiato kaj sulfata acido. Komence, koniferino estis uzata por la produktado de vanilino, sed baldaŭ oni konstatis ke vanilino estis pli bone akirita ekde la eŭgenolo.
Asunción Cacalotepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2248 indiĝenoj. El tiuj 1959 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1959 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). Entute 87.57 % de la loĝantoj estis indiĝenoj.
Koniferino
Historio
En 1876, vanilino estis unue produktita ekde la koniferino far la germanaj kemiistoj Wilhelm Haarmann kaj Ferdinand Tiemann. La du partneroj, kun kun Karl Ludwig Reimer fondis la entreprenon "Haarman & Reimer" kaj industriskale unue produktis vanilinon.
Asunción Cacalotepec
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(16339) 2053 T-3
(16339) 2053 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Teofano (Essen)
Teofano (naskiĝis proksimume 997; mortis la 5-an de marto 1058 en Essen) estis ekde 1039 ĝis sia morto abatino de la abatinujo Essen kaj ankaŭ abatino de Abatinejo Gerresheim. Ŝi validas post Matilda la 2-a kiel plej grava abatino de la historio de Essen. Teofano aldonis al la trezoro de la abatinujo Essen plurajn gravajn artverkojn, igis pligrandigi la abatopreĝejon de Essen favorigis la evoluon de la monaĥeja kolonio al la urbo Essen per la foirprivilegio, kiun ŝi ricevis de imperiestro Henriko la 3-a.
Stelo
Stelo estas astro lumanta per propra lumo.
Steloj ne estas punktoj, kiel ili aspektas, sed globoj da varmega gaso, kiel nia Suno. Steloj elradias multegan energion en formo de lumo. Kiel oni povas facile konstati per vitra prismo, en la blanka lumo ĉeestas ĉiuj koloroj, sed la plej forta emisio okazas en la ondolongo (aŭ koloro), kiu dependas de la temperaturo de la stela surfaco: relative malvarmaj steloj, kies surfaco havas ĉirkaŭ 3000 gradojn, aspektas ruĝetaj, dum varmegaj steloj, kies surfaco estas pli varma ol 10 mil gradojn, estas blankaj kaj bluetaj. Nia Suno aspektas flava, ĉar ĝia surfaca varmo estas 6000 gradoj. Astronomoj klasifikas stelojn laŭ iliaj koloroj (pli precize, spektra tipo), en sep grupoj nomataj per literoj, de plej varmaj bluaj steloj, ĝis ruĝaj malpli varmaj: O, B, A, F, G, K, M. Astronomoj inventis memorigan frazon por tiu sekvo, kiu povas esti tradukata en Esperanton per la frazo "Or-hara Bela Amata Fraŭl(in)o - Gaje Kisu Min!"
La energifonto de steloj estas fuzio de atomaj kernoj: la protonoj kaj neŭtronoj de du atomoj kuniĝas por formi unu atomon el alia elemento. Troa maso iĝas energio laŭ la formulo de Albert Einstein: E=mc2.
Internacia ekspozicio (1970)
Expo '70 estis la nomo de la Universala Ekspozicio, kiu okazis en Sujta (ĉirkaŭurbo de Osako) en Japanio de 14-a de marto ĝis 13-a de septembro 1970.
Castilenti
Castilenti estas komunumo de Italio.
Stelo
La interna strukturo
La kondiĉoj en la interno de steloj estas tre diferencaj ol ĉe ilia surfaco. La temperaturo bezonata por la nuklea fuzio estas multe da milionoj da gradoj. La denseco kaj premo en la enterno estas ankaŭ enormaj. Ekzemple, gaso en la centro de nia Suno estas 150-oble pli densa ol akvo, kaj ĝia temperaturo estas 15 milionoj da gradoj. Kial do la ekstera temperaturo de steloj estas nur kelkmiloj da gradoj? La nuklea fuzio okazas nur en la centra parto de stelo. En aliaj partoj de stelo troviĝas malpli varma gaso, tra kiu la varmego el la centra parto disvastiĝas kaj samtempe malvarmiĝas. Nuklea energio, kiu estas produktata en la centro de stelo, malrapide fluas eksteren tra dikaj tavoloj de la stela materio kaj, alvenante ĝis la stela surfaco, estas disradiata kiel lumo.
Internacia ekspozicio (1970)
Ĝi nomiĝis japane, Nihon bankoku hakuran-kai (日本万国博覧会, kio signifas "Monda Ekspozicio de Japanio") kaj mallongiĝinte kiel Ōsaka banpaku (大阪万博, "Ekspo Osako").
Stelo
La vivo de steloj
Steloj havas diversajn fazojn dum ilia ekzisto: ili naskiĝas, evoluas, kaj mortas. Ĉar dum ilia evoluo ŝanĝiĝas kaj la surfaca temperaturo, kaj la lumeco de stelo, oni povas reprezenti la evoluon per trako, kiun la stelo pasas en la H-R diagramo.
Steloj estas kreataj el la interstela gaso. Gasa nubo ŝrumpas kaj varmiĝas, ŝanĝiĝanta de tre luma, sed malvarma, nubo al malpli luma, sed pli varma, objekto, kiun oni nomas proto-stelo. Tiu fazo daŭras kelkajn milionojn da jaroj, ĝis kiam la centro de la proto-stelo varmiĝas sufiĉe por starti nuklean fuzion de hidrogeno. Tiu varmo produktas premon, kiu haltigas la ŝrumpadon, kaj la stelo stabiliĝas sur la ĉefa sekvenco.
Internacia ekspozicio (1970)
La temo de la Ekspozicio estis "Progreso kaj Harmonio por Homaro" (人類の進歩と調和, Jinrui no ŝinpo to ĉhōŭa). Ĉi tio estis unua okazinta Ekspozicio en Japanio.
Stelo
La vivo de steloj
En tiu ĉi fazo la stelo foruzas hidrogenon en sia centro kaj la premo subtenas la stelon kontraŭ la propra gravito. Tiu fazo daŭras tre longe: por la Suno ĝi daŭros dek miliardoj da jaroj, el kiuj jam pasis proksimume la duono. Por diferencaj steloj la vivodaŭro sur la ĉefa sekvenco varias - depende de la stela maso. Paradokse, ju pli grandas la stela maso, des pli mallongas ĝia vivo, ĉar la brulado de steloj kun granda maso estas multe pli rapida ol ĉe steloj malpli pezaj, pro la pli grandaj premo kaj varmo en centroj de pli pezaj steloj. Ekzemple, la vivodaŭro de stelo kun maso kvaroble pli granda ol tiu de la Suno daŭras nur 3% de la tempo de la vivo de la Suno, nome 300 milionoj da jaroj, anstataŭ 10 miliardoj.
Internacia ekspozicio (1970)
77 landoj partoprenis, kaj 64 210 000 homoj vizitis ĝin.
Stelo
La vivo de steloj
Dum tiuj lastaj fazoj de la interna "brulado", kiu fariĝas pli kaj pli rapida, la premo sufiĉas por forĵeti la eksterajn tavolojn de la stelo, kiu fariĝas ekspansianta nebulaĵo ĉirkaŭ arda steleca nukleo. Tiu fazo nomiĝas planeduma nebulozo. La postrestanta nukleo estas tre varma, blanke arda sed ne tre luma, kaj iom post iom ĝi malvarmiĝas kaj ŝrumpas pli, ĝis nova speco de premo, de la elektronoj, haltigas la ŝrumpadon. Tio estas la lasta fazo de la stela vivo - ĝi nun estas blanka nano. Ĝia grandeco estas simila al tiu de la Tero, sed ĝi estas treege densa - unu kuba centimetro de la materio de blanka nano povas pezi pli ol tuno.
Internacia ekspozicio (1970)
La plano por la Ekspozicio estis desegnita de Tange Kenzō, kaj la plej bonkonata monumento en la Ekspozicio estis la Turo de la Suno (太陽の塔, Taiyō no tō ) kreita de Okamoto Tarō.
Stelo
La vivo de steloj
Steloj kun granda maso - pli ol naŭble tiu de la Suno - evoluas en alia maniero. Ilia vivo estas multe pli mallonga, sed pli elstara diferenco estas je la fina etapo de vivo de tia stelo. Post la elĉerpiĝo de la nuklea brulaĵo en la centro, la stela kerno kolapsas pro sia propra gravito, kaj pro la granda maso eĉ degenera elektrona premo ne povas haltigi la kolapson. En daŭro de sekundoj la tuta kerno de la stelo, kiu konsistas en tiu fazo ĉefe el fero, kolapsas kaj atingas la enorman densecon de la materio en la atomaj nukleoj. Je tiu denseco la internuklea forto haltigas la kolapson kaj renversigas ĝin, kiel giganta risorto. La rezulto estas katastrofa eksplodo, kiu liberigas en malmultaj sekundoj energion pli grandan ol produktos la Suno dum ĝia tuta vivdaŭro. Tiu energio disrompas la stelon kaj disĵetas ĝian plimulton en la kosmon je rapideco de 10,000 km/sek. Ĝi ankaŭ produktas fortegan radiadon, kiu lumas dum monatoj je lumeco miliardoble pli granda ol la lumeco de la Suno. Trans la grandegaj interstelaj distancoj, tiu eklumiĝo aspektas kvazaŭ subite naskiĝis nova stelo, kaj tial oni nomis tiun fenomenon supernovao (por distingi ĝin de novao - alia fenomeno, kiu iom simile kaŭzas ekbrilon de la stelo, sed multe malpli grandan). Supenovao estas tre malofta fenomeno, kaj en nia Galaksio oni vidas ĝin nur unufoje en kelkcentoj da jaroj. En la jaro 1987 okazis supernovao-eksplodo en la Magelanaj Nuboj (satelita galaksio de la Lakta Vojo); ĉi tiu evento provizis gravajn sciaĵojn kaj konfirmis la teoriajn modelojn.
Nebulozoj kaj pulsaroj
La stela materialo disĵetita en la interstelan spacon per supernovao-eksplodo kreas grandan brilan nebulozon. Ekzemple la fama Kraba Nebulozo en la konstelacio Taŭro estis kreita el la supernovao spektita de ĉinaj astrologoj en la jaro 1054. Tamen, ne la tuta stelo disrompiĝas en la eksplodo: restas ĝia densega nukleo, kiu konsistas plejparte el neŭtronoj. Ĝia grandeco estas proksimume 10 km, sed ĝia maso similas al la maso de nia Suno, sekve ĝi estas treege densa: unu kuba centimetro de tiu materialo pezas miliardon da tunoj.
En la jaro 1967 oni malkovris tre rapidajn kaj tre regulajn radio-pulsojn venantajn el la kosmo. Unue iuj kredis, ke ili alvenis de ekster-teraj estuloj (kaj tial nomis tiun objekton kaj similajn poste trovitajn per la literoj LGM, angle mallongigo por Little Green Men ("malgrandaj verdaj homoj"), sed poste evidentiĝis, ke temas pri natura fenomeno. La regula signalo venadis de objekto kiu ricevis nomon pulsaro. Pulsaro estas stelo tre rapide turniĝanta kaj elsendante fokusitan ŝprucon de radio-ondoj. Ni vidas la pulson, kiam la ŝpruco estas direktita al ni. Nuntempe oni konas kelkcentojn pulsarojn en nia Galaksio, multaj el ili troviĝas en la centro de supernovaa nebulozo. Oni konstatis, ke la pulsaroj estas ĝuste neŭtronaj steloj postlasitaj de eksplodoj de supernovaoj.
Stela mapo
Stela mapo aŭ ĉiela mapo estas mapo, kiu priskribas la aspekton de la ĉielo dum la nokto, indikante la lokon de steloj, zodiakaj signoj kaj galaksioj, kiel ili aperas sur la nokta ĉielo. Simile al mapoj de la Tero, ĉi tiuj mapoj ankaŭ dividiĝas per reto de koordinatoj por pli facile trovi la diversajn ĉielajn korpojn, kiuj aperas sur la mapoj.
29620 Gurbanikaur
29620 Gurbanikaur estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gurbani Kaur, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Hathaway Brown School de Shaker Heights (Ohio, Usono).
Amenhotep
Amenhotep (konata laŭ la greka etimologio ankaŭ kiel Amenophe, Amenemophe, Amenemophis, Amenophis), estas la nomo de kelkaj egiptaj faraonoj de la 18-a dinastio.
Laŭ etimologio, la nomo Amenhotep estas tradukebla kiel "Amono estas petata".
1304 Arosa
1304 Arosa estas mezgranda, tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Svisa komunumo Arosa, en la Kantono Grizono.
Bratříkov
Bratříkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pěnčín en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi situas proksimume 2 km sudoriente de Pěnčín. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 107 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bratříkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,66 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1624.
Listo de monarkoj de Brazilo
De 1500 ĝis 1808 regis Brazilon la reĝoj de Portugalio. En 1808, Portugalio estis okupita de Francio, pro tio, Brazilo iĝis fakte sendependa. La portugala registaro venis al Brazilo kaj Rio-de-Ĵanejro iĝis laŭleĝa ĉefurbo de Portugalio, depost 1815 Brazilo iĝis laŭleĝe reĝlando. Do, Brazilo havis fakte kvar monarkojn, kaj laŭleĝe tri.
Reĝoj de Brazilo
Antaŭ laŭleĝa sendependiĝo – de 1808 ĝis 1822 Brazilo estis reĝlando kune kun Portugalio.
Imperiestroj de Brazilo
En 1822 Brazilo laŭleĝe sendependiĝis kaj fariĝis Brazila imperio. La imperio daŭris ĝis 1889, kiam armea puĉo faris Brazilon respubliko. La listo entenas nur du imperiestrojn:
La intervalon inter la regado-tempoj de la du Petroj kaŭzis la abdiko de Petro la 1-a, sub la premo de la parlamento. Je tiu tempo lia filo, Petro la 2-a, aĝis nur kvin jarojn; regenta konsilio regis anstataŭ li ĝis 1840, kiam oni antaŭtempe deklaris lin plenaĝa.
Purpurkapa eŭfago
La Purpurkapa eŭfago (Euphagus cyanocephalus) estas mezgranda birdospecio de la familio de Ikteredoj kaj genro de Eŭfagoj, kiuj enhavas nur du speciojn.
Aspekto
Plenkreskulo havas pintakran bekon. Maskla plenkreskulo havas tre brilnigran plumaron; la ino estas malhelgriza. La masklo havas brilflavan okulon; tiu de la ino estas malhela. Ili similas al la orienta membro de la sama genro, nome Rusta eŭfago; tamen tiu ĉi birdo havas pli mallongan bekon kaj la kapo de la masklo estas irize purpura, kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie cyanocephalus estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “violblua, purpura” kaj “kapo”. Tiu ĉi birdo estas ofte misprenita por la Komuna kviskalo sed ĝi havas pli mallongan voston. La alvoko estas akra “ĉek” kiu estas ankaŭ distingebla. Tiu ĉi birdo estas de tute diferenca familio el la ankaŭ tutnigra Merlo.
Kutimaro
Ties reprodukta habitato estas malfermaj kaj duonmalfermaj areoj, ofte ĉe akvo, tra centra kaj okcidenta Nordameriko. La tasforma nesto povas situi en diversaj lokotipoj: en arbo, en alta herbo aŭ en klifo. Ili ofte nestumas en kolonioj.
Tiuj birdoj estas ofte konstantaj loĝantaj birdoj en okcidento. Aliaj birdoj migras al sudorienta Usono kaj Meksiko.
Ili manĝas ĉe neprofunda akvo aŭ en kamparo, ĉefe nutrante sin el semoj kaj insektoj, krom beroj. Ili foje kaptas insektojn dumfluge. Ili manĝas en aroj for de la reprodukta sezono, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj ikteredoj.
La teritorio de tiu birdo etendiĝis orienten al la regiono de la Grandaj Lagoj.
Protektostatuso
Tiu birdo en Usono ricevis la nomon Brewer's Blackbird laŭ la ornitologo Thomas Mayo Brewer.
La Purpurkapa eŭfago (Euphagus cyanocephalus) estas protektita laŭ la Traktato de Migrantaj Birdoj de 1918.
Marcelcave
Marcelcave estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marcelcavois.
Ferdinánd Barna
BARNA Ferdinánd estis hungara lingvisto, tradukisto, bibliotekisto, ano de la MTA naskita en Nagykároly la 23-an de majo 1825 kaj mortinta en Budapeŝto la 31-an de julio 1895.
Biografio
Ferdinánd Barna pristudis en Nagyvárad filozofion, juron en Szatmárnémeti, Pest (urbo) kaj Pécs. Li pasigis unu jaron en Keszthely en Georgikon. En 1846 li faris advokatan ekzamenon. En 1848 li estis memvola soldato, pli poste advokato en Szatmár kaj Nagykároly. Ekde 1860 li estis helpkonservisto en nacia bilioteko OSZK, ekde 1870 titolita konservisto. Oni pensiggis lin en 1889. En 1868 oni komisiis lin por aranĝi la bibliotekon. Li faris tion laŭ la modelo de Hof- und Staatsbibliothek en Munkeno inter 1869–75. Li priokupiĝis la prahistoriojn, religiojn, lingvojn kaj literaturojn de la hungaroj kaj de la finnaj-ugraj popoloj. Li estis la unua tradukisto hungaren de la Kalevala (Pest, 1871). Li tradukis ankaŭ la verkon de Marzio Galeotto pri la hungara reĝo Matiaso la 1-a.
Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando
La Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando estis la brita nacio inter la jaroj 1801 kaj 1927, kiu kreiĝis post la efektiviĝo de la Act of Union 1800, per kiu la Reĝlando Irlando kaj la Reĝlando de Granda Britio iĝis unu ŝtato.
Estiĝo
En la jaro 1801 okazis la kuniĝo de la Reĝlando Irlando kaj la Reĝlando de Granda Britio, kiu konsistis el Anglujo kaj Skotlando ekde la efektiviĝo de la Act of Union 1707. La kuniĝo eblis, post kiam la irlanda parlamento decidis unu jaron antaŭe akcepti la Act of Union 1800 kaj dissolviĝi favore al parlamento de unuiĝinta reĝlando. En la unuiĝa kontrakto oni decidis, ke Irlando povus sendi pli ol 100 politikistojn al la brita parlamento en la Palace of Westminster.
Brita imperio
Dum la ekzisto de la Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando okazis la plej brila jarcento de la brita historio, en kiu la britoj multe disvastigis sian novan mondvastan imperion, kvankam ili estis malfortigitaj post la perdo de la amerikaj kolonioj. La reĝino Viktoria estas bone konata por sia volo pligrandigi la imperion – si ricevis la titolon “imperiestrino de Barato” kiel unua kaj lasta persono en la historio.
Sendependiĝo de Sud-Irlando
En 1919 la irlandaj parlamentanoj deklaris sendependan parlamenton por Irlando nomatan Dáil Éireann, kiu havis la prezidanton Éamon de Valera kiel ŝtatestron por nova sendependa Irlanda Respubliko. La sekva Irlanda-Angla milito daŭris ĝis 1921. Decembre de 1922 kreiĝis fine la Irlanda Libera Ŝtato, kiu en 1937 transformiĝis al la hodiaŭa Irlanda Respubliko. La nordo de Irlando restis parto de la brita teritorio, kaj en 1927 la brita nacio alinomiĝis finfine al Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando, kiu estas la ĝis-hodiaŭa nomo de la brita ŝtato.
Stacio Sujdobaŝi
Stacio Sujdobaŝi (水道橋駅 [Suidōbaŝi-eki], Suidobashi) estas fervoja stacio en centro de Tokio en Japanio. Ĝi havas du partojn. La stacio de la fervoja reto Japana Fervojo (JR) situas en Kvartalo Ĉijoda, sur la suda (dekstra) bordo de la rivero Kanda. Ĝi servas Linion Ĉuo-Sobu de Orient-Japania Fervoja Kompanio. La subtera parto de la stacio situas norde de la rivero Kanda, en kvartalo Bunkjo, ĝi servas Linion Mita de la metroa reto Toej.
Kajoj
(Du partoj de la stacio situas trans la rivero Kanda, inter ili estas ĉirkaŭ 100 metroj).
Prestipo
Prestipoj (aŭ simple tipoj, se klaras ke temas pri presarto) estas foje lignaj, sed plej ofte metalaj formoj, kiuj havas spegulbildan gravuraĵon de litero ĉe unu flanko kaj tradicie uziĝas por presado de literoj sur paperon, do por kreado de reproduktebla teksto: el tiaj paperoj eblas fari ekzemple afiŝojn aŭ informilojn, sed ankaŭ eblas kombini plurajn por gazeto aŭ libro. Nuntempe la prestipoj (kaj ĝenerale la konveksa presado) nur malofte kaj nostalgie uziĝas; tamen multaj terminoj tipografiaj estas bazitaj sur la trajtoj de la tradicia tipografio prestipa.
Sortimento da prestipoj estas tiparo.
Stiloj de tipoj estas klasika kursivaj, serifa, senserifaj, gotikaj.
Ekzemplo de presitaj tipoj de la gota alfabeto:
Financa jaro
Financa jaro estas 12-monata (esceptokaze ankaŭ malpli longa) periodo, pri kiu (ekz. laŭ leĝoj pri komerco aŭ imposto), ekonomiaj unuoj (ekz. entreprenoj, asocioj aŭ fondusoj) devas fari la jaran raporton.
La financa jaro povas finiĝi en la lasta tago de iu kalendara monato. Se entrepreno ŝanĝas tiun ĉi monaton, ĝi devas unufoje fari raporton pri periodo, kiu daŭras malpli ol 12 monatojn. Tiun ĉi mallongigitan periodon oni nomas mallonga financa jaro. Ankaŭ la unua financa jaro post la fondiĝo de entrepreno estas ofte mallonga financa jaro.
Internaciaj firmaoj, kiuj apartenas al la sama grupo (patrina firmao), plej ofte uzas la saman financan jaron por eviti kalkulajn perturbojn.
10505 Johnnycash
10505 Johnnycash estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Dridif
Dridif (Dridif, germane:Dreydrif) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Făgăraş. Administre ĝi apartenas al Voila.
10505 Johnnycash
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la emblema usona kontrea muzikisto J. R. “Johnny” Cash (1932–2003), « La Viro en Nigro ». Multenombraj el liaj plej famaj verkoj emfazis la luktojn en la ĉiutaga vivo kaj la temojn de la socia justeco : per sia muziko, li fariĝis la voĉo de la subprematoj kaj malriĉuloj en la moderna socio.
Dridif
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 730 loĝantojn (rumanoj), en 1992 442.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1509. Ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Fogaras).
György Rákóczi la 2-a
Georgo Rákóczi la 2-a, 'II. RÁKÓCZI György' (naskiĝis la 30-an de januaro 1621 en Sárospatak, mortis la 7-an de junio 1660 en Nagyvárad) estis reganto de Transsilvanio (1648-1660). Li estis la edzo de Sofia Báthori.
Biografio
Georgo Rákóczi la 2-a estis la filo de Georgo Rákóczi la 1-a kaj Zsuzsanna Lorántffy. En 1640 li estis ĉefkapitano de fortikaĵo Várad kaj ĉefprefekto de Departemento Bihar. La landkunveno jam en vivo de lia patro la 3-an de februaro 1642 elektis lin reganto. En 1644 dum la milito kontraŭ Rodolfo la 3-a li estis gubernatoro de Transilvanio. La 11-a de oktobro 1648 alpaŝis la tronon. Ekde komenco li klopodis akiri la kronon de Pollando. En januaro 1657 lige kun svedoj okupis Varsovion, sed la svedoj forlasis lin kaj li suferis malvenkon fare de poloj. Li devis fari mallaŭdindan kontrakton kun ili kaj komencis retiriĝi. En fino de julio la transilvania armeo falis en kaptitecon de tataroj kaj li atingis Transilvanion kun malmultaj akompanantoj. La 3-an de novembro oni elektis reganto Francisko Rhédey, kiu okupis la tronon en januaro 1658. La turkoj ne akceptis lin kaj je la ordono de la grandveziro oni elektis en oktobro 1658 reganto Akoŝo Barcsai, sed Rákóczi ekiris kun sia armeo por reokupi sian tronon. En batalo ĉe Szászfenes la 22-an de majo la paŝao de Buda disbatis lian militistaron kaj pro kapvundo li poste mortis.
Pendventra porko
Vjetnama pend-ventra porko apartenas al domporka raso, kiu estis elbredita en Sud-Orienta Azio el eŭrazia apro.
Ĝi estas plej ofte griznigra besto kun dika kaj falteta haŭto. La kapo estas relative mallonga kaj portas malgrandajn starantajn orelojn. Kompare al korpoalto, (ŝultroalto virporko: 50 cm; porkino: 40 cm, pezo virporko: 60-70 kg, porkino: 50-60 kg) la bestoj estas relative longaj. La nomo de la porko venas el la fakto, ke la ventro de la besto preskaŭ frotas la grundon.
En Eŭropo, la raso aperis kun la malfermo de la bestoĝardeno de Budapeŝto en 1866.
Pro la sociala emo de la besto kaj ties relative malgranda korpomaso, la besto iĝis en la 2000-aj jaroj ŝatata dorlotbesto (ekz. ĉe George Clooney, kies porko mortis en 2006).
Pako
Laŭ PIV pako estas Aro da objektoj, kunligitaj aŭ kunaranĝitaj por esti protektataj aŭ pli facile transporteblaj. Paki estas Kunaranĝi plej malvaste iajn objektojn, aŭ ilin ligante per ŝnuro, aŭ envolvante en paperon aŭ ŝtofon, aŭ enŝovante en sakon, aŭ enpremante en kofron aŭ valizon, aŭ ordigante en keston. Pakado estas la ago de tiu, kiu pakas. Kaj pakaĵo estas la tuto de la pakoj, kiujn oni portas kun si ĉe vojaĝo aŭ kiujn oni ekspedas per publika transportilo. Skatoloj estas utilaj por pakaĵoj.
La pakaĵo estas ujo aŭ volvaĵo kiu enhavas produktojn portempe aŭ provizore ĉefe por grupigi unuaĵojn de objekto aŭ produkto pensita por ties manipulado, sendado, transporto kaj stokado. Aliaj utiloj kaj funkcioj de la stokado estas la jenaj: protekto de la enhavo, faciligo de la manipulado, informado pri ties kondiĉoj por manipulado, juraj postuloj, kompono, ingrediencoj, ricevonto, sendinto ktp. Ene de la komerca instalaĵo (vendejo), la pakaĵo povas helpi vendi la varon pere de la grafikaj kaj struktura desegno kaj montro.
Asurbanipal
Asurbanipal aŭ Aŝurbanipal regis en Asirio de jaro 669 ĝis 631 a.K. Li estis la lasta granda reĝo de antikva Asirio, nome la Nov-Asiria Imperio. Li konstruigis grandiozan reĝejon kaj la bibliotekon en Ninevo.
Li estis la filo de Esarhaddono kaj Nakia-Zakutu, kaj estas fama pro esti estinta unu el la malmultaj reĝoj de la antikveco kiu scipovis legi kaj skribi. Dum ties reĝado, la asiria skulptarto atingis sian hegemonion, kio videblas en la palacoj de Ninevo. Li estis konata laŭ diversaj nomoj, en kelkaj latinaj kaj mezepokaj tekstoj oni nomas lin Sardanapalus, la grekoj konis lin kiel Sardanapal, kaj en la Malnova Testamento, li estas menciita kiel Osnaper (libro de Ezra, 4:10).
Dum la reĝado de Asurbanipal, la asiria hegemonio estis evidenta ne nur pro la milita povo, sed ankaŭ pro siaj kulturo kaj artoj. Asurbanipal kreis la bibliotekon de Ninevo, kiu estis la unua biblioteko kiu kolektis kaj ordigis la materialon laŭ sistema formo. En Ninevo oni kolektis la tutan literaturon disponeblan en kojnforma skribaĵo tiama.
Kelkaj tabuletoj de la biblioteko de Ninevo konservas la versiojn pli kompletajn de la Eposo pri Gilgameŝ, en la lingvoj sumera kaj akada. Aliaj estis uzataj kiel vortaroj sumer-akada, dum kelkaj enhavis tekstojn pri astronomio kaj astrologio.
Germana aŭtovojo A61
La germana aŭtovojo A61 (germane Autobahn 61, mallonge A61, aŭ formale Bundesautobahn 61, mallonge BAB 61) estas aŭtovojo inter la limo de Germanio kaj Nederlando proksime de la urbo Venlo ĝis la urbo Hockenheim en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio.. La aŭtovojo longas 331 kilometrojn. Partoj de ĝi apartenas al la eŭropaj ŝoseoj kaj. Gravaj urboj laŭlonge de la vojo estas interalie Mönchengladbach, Bergheim, Meckenheim, Bad Neuenahr-Ahrweiler, Sinzig, Koblenz, Bingen, Alzey kaj Speyer.
Fântâna
Fântâna estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Asurbanipal
La pli granda aro de tabuletoj troviĝas en la Brita Muzeo, en Londono. Temas pri tekstoj "profetaj", kiu instruis la skribistojn interpreti la signifon de tio kion ili observis.
5357 Sekiguchi
5357 Sekiguchi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Asurbanipal
Kiam mortis Sin-iddina-apla, la plej aĝa frato de Asurbanipal, tiu ĉi lasta estis kronita kiel princo en 672 a.K. Asurbanipal estis tiam malpopulara en la kortego kaj inter la pastroj, kaj pro tio oni faris kontraktojn kun la asiriaj gravuloj, membroj de la reĝa familio kaj eĉ fremdaj reĝoj por certigi la lojalecon al la princo. La reĝo Esarhaddon mortiĝis dum milita kampanjo en Egipto en 669 a.K., kaj pro tio Asurbanipal ricevis la povon, parte danke al barakto de sia patrino Nakia-Zakutu.
5357 Sekiguchi
Nomo
Ĝia nomo honoras Tomohiko Sekiguchi, iaman asociatan profesoron en la Universitato pri eduko de Hokajdo kaj observanton en la Eŭropa suda observatorio inter 1998 kaj 2001.
Asurbanipal
Same kiel ĉe multaj asiriaj reĝoj, la komencoj de la reĝado de Asurbanipal estis markitaj de senĉesaj militoj. Li luktis kontraŭ sia frato Ŝamaŝ-ŝum-ukin, kiu estis kronita reĝo de Babilonio kaj kiu ribelis sin kontraŭ Asirio. Babilonio estis apogita de koalicio de popoloj de la sudo de Mezopotamio kaj Egipto. Finfine, Asurbanipal rekonkeris Babilonion, kaj dismembrigis la aliancon en la 22a jaro de sia reĝado. Li instalis en Babilonio pulĉinelan registaron sub la reĝo Kandalanu. Kelkaj antropologoj asertas, ke Asurbanipal kaj Kandalanu estis la sama persono. La asiria reĝo konkeris ankaŭ Elamon, detruante la urbon Susa, la ĉefurbon, kaj konkeris grandan parton de la teritorioj kiuj aktuale estas araboj.
En la lasta jardeko de ties reĝado, Asirio estispace, sed suferis gravan malaltiĝon. La dokumentoj pri tiuj jaroj estas malabunda; eĉ oni ne scias certe pri la preciza dato de la morto de Asurbanipal. Kelkaj versioj diras, ke li reĝis dum 38 jaroj, dum aliaj mencias 42.
Ĉiukaze, la morto de Asurbanipal malfermis la pordon al katastrofaj militoj interfrataj inter liaj filoj Aŝur-etil-ilani, Sinŝariŝkun kaj Sin-ŝumu-liŝir; kaj inter ili kaj la nova reĝo de Babilonio, Nabopolasar.
La datoj menciitaj en tiu ĉi artikolo estis elprenitaj de referencoj en la gravuraĵoj de Harran de la patrino de Nabonido.
Voluntario
Voluntario (vd. angl. voluntary, „spontana“) nomiĝas muzikaĵo (plejofte por la orgeno), kiu estis improvizata aŭ komponaĵo de improva karaktero. La voluntario ekestas el la angla baroko kaj laŭ sia origina funkcio ĝi estas komparebla kun la preludo. Pro tio la voluntario ne estas ligita an aparta kompona formskemo.
La nomo Trumpet voluntary (trumpeta voluntario) devenas de la samnoma orgenregistro. Kvankam ĝi unue celis la soloregistron de orgeno, nuntempe ekzistas ankaŭ aranĝaĵoj kun verajtrumpetoj.
Komponistoj de orgenvoluntarioj:
Leteroj de Kristoforo Kolumbo informantaj pri malkovro de Ameriko
La malkovroj faritaj dum la unua ekspedicio estrita de Kristoforo Kolumbo al tio kio aktuale estas konata kiel Ameriko estis publikigitaj en 1493 pere de serio de leteroj kies aŭtoreco estis atribuita tradicie al la propra Kolumbo. Ĉirkaŭ komenco de aprilo oni presis en Barcelono leteron en kastilia lingvo direktita al alta funckiulo de la Reĝlando Aragono, Luis de Santángel; kelkajn semajnojn poste oni publikigis en Romo tradukon al latina ĉu de tiu sama dokumento ĉu de alia letero tre simila direktita al la reĝa trezoristo Gabriel Sánchez. La versio en latino disvastiĝis rapide tra tuta Eŭropo, kaj estis reeldonita kelkajn fojojn kaj tradukita al aliaj lingvoj. Poste aperis manuskriptoj de enhavo simila al la letero presita en Barcelono kaj, en 1985, kopio eble jam de la 16a jarcento de letero de Kolumbo al la Katolikaj Gereĝoj datita en marto de 1493 kaj kiu temas pri la sama afero.
Tiuj leteroj priskribas la malkovritajn insulojn, partikulare Kubo kaj Hispaniolo, kaj la kutimaron de ties loĝantoj, kun ampleksa etendo pri troigoj pri la grando de la insuloj, ties riĉoj kaj afableco de la indiĝenoj. Tamen, ili havigas malmultan precizan informon pri la vojaĝo (oni ne referencas ekzemple la perdon de la kapitana karavelo) kaj, eĉ, kelkaj el ili kontraŭdiras aliajn fontojn, partikulare la Surŝipa taglibro.
Alicún
Alicún [aliKUN] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria. La areo de la municipo estas 5 km2 kie loĝas 272 geloĝantoj, do loĝdenso estas 54.4 loĝ./km2. Alicún situas je 31 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 272 geloĝantoj de la municipo Alicún estas 131 inoj kaj 141 viroj. En la vilaĝo loĝas 269 geloĝantoj, kaj aliaj 3 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1, 1 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 4, 2 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis -3 (-1.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 80 homoj (29.4%).
Historio
Estis dokumenta referenco al terma fonto el Al Idrisi (islama geografo kaj kronikisto de la 12a jarcento).
En la 16a jarcento okazis la ribelo de la moriskoj kaj ilia definitiva forpelo en 1570, kio suferigos Alicún, kiu restis senhoma ĝis reloĝigo en 1574.
José Gálvez
José GÁLVEZ (n. 1720. Macharaviaya, Hispanio – m. 1787. Aranjuez), estis hispana kolonia ĉefoficisto kaj konatas precipe pro sia agado en Nov-Hispanio (Meksiko) kiel ĉefinspektoro (visitador general) inter 1765–71.
Oni ligas al lia nomo la traorganizon de la imposta sistemo, enkonduko de la ŝtata tabakmonopolo, reorganizado de la defenda sistemo de la subreĝlando ĉe la norda limo, konkero de Supra-Kalifornio.
Post finiĝo de sia komisio, li proponis pluajn administrajn kaj trezorejajn reformojn, el kiuj oni realigis la plej gravan proponon en 1786 pri la intendaturo.
Oni nomumis lin en 1775 ministero erspondeca pri la indianaj aferoj kaj li ricevsi la titolon markizo De la Sonora en 1785.
Metamorfozo (biologio)
Scienca uzado de la termino estas teknike preciza, kaj ĝi ne aplikiĝas al ĝeneralaj aspektoj de ĉelkresko, inklude rapidan kreskakcelon. Referencoj al "metamorfozo" ĉe mamuloj estas neprecizaj kaj nur kolokvaj, sed historie idealismaj ideoj de transformado kaj monadologio, kiel en la verko de Goethe nome Versuch die Metamorphose der Pflanzen zu erklären (Plantometamorfozo), influis sur la disvolvigo de ideoj de evolucio.
Nicola Pisano
Nicola Pisano (nomita ankaŭ Niccolò Pisano, Nicola de Apulia aŭ Nicola Pisanus; ĉirkaŭ 1220/1225 – ĉirkaŭ 1284 ) estis itala skulptisto kies verkaro rimarkindas pro sia klasika romia skulptarta stilo. Pisano estis foje konsiderita la fondinto de moderna skulptarto.
Praia Grande (San-Paŭlio)
(oficiale Município de) estas municipo kaj urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo, apartenanta al la urbaro de Baixada Santista. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Santos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Situo
Praia Grande situas laŭ Atlantiko en sudorienta parto de la lando. La urbego estas dividita en tri distriktojn. San-Paŭlo (urbo) troviĝas en distanco de 56, Guarulhos 31, Carapicuíba 61, Campinas 141, Curitiba 328, Nova Iguaçu 331, Rio-de-Ĵanejro 346, Belo Horizonte 521, Porto Alegre 822, Goiânia 869, Braziljo 928, Campo Grande 933, Salvador de Bahio 1480, Maceió 1956, Teresina 2139, Recife 2155, Natalo (Brazilo) 2353, São Luís 2400, Belém 2518, Manaus 2746 kilometroj.
Historio
Praia Grande estis unu el la unuaj areoj koloniigitaj fare de la portugaloj. La vilaĝo sub nomo St. Vincent estis fondita en 1532. La loknomo Praia Grande oficialiĝis en 1967. En la 1950-aj jaroj la komunumo akiris pli altan kvaliton pri la publikaj servoj. En la 1980-aj jaroj estis konstruita ponto al la insulo Sao Vicente, Tial novaj strandoj formiĝis.
Klimato
Praia Grande havas subtropikan klimaton. La tutjara averaĝa temperaturo varias inter 18-25 °C. Jare pluvas po 2591 mm.