cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-François Millet
Parizo
La kaptiveco de la judoj en Babilono, nome la plej ambicia verko de Millet en tiu epoko, estis montrita en la Salono de 1848, sed estis malaprezita kaj de artokritikistoj kaj de publiko. La pentraĵo finfine tuj malaperis, kio kondukis historiistojn kredi, ke Millet detruis ĝin. En 1984, sciencistoj de la Bostona Belarta Muzeo ekzamenis per Ikso-radioj la pentraĵon de Millet de 1870 La juna paŝtistino serĉante minorajn ŝanĝojn, kaj malkovris, ke ĝi estis pentrita sur La kaptiveco. Nuntempe oni supozas, ke Millet reuzis la tolon kiam materialoj malabundis dum la Franc-Prusia Milito.
Emese Szász
Emese Szász [emeŝe sAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szász Emese Judit estas hungara skermisto (spadisto), olimpiano, olimpika ĉampiono. Ŝia familia nomvarianto estis Szász-Kovács.
Emese Szász naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Emese Szász aĝis 10, kiam ŝi komencis skermi. Ŝi estis hungara ĉampiono dekfoje individue aŭ teame inter 2000-2013. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 2016 kun ora medalo individue, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la dua dufoje. En 2021 ŝi finis la aktivan sporton. Ŝi studis en Universitato Reĝo Sankta Stefano. Ŝi edziĝniis kaj naskis ĝemelojn. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.
Jean-François Millet
Barbizon
En 1849, Millet pentris Rikoltistoj, komision por la ŝtato. En la Salono de tiu jaro, li ekspoziciis Paŝtistino sidanta arbarrande, tre malgranda olepentraĵo kiu markis turnopunkton el antaŭaj idealigitaj paŝtismaj motivoj, favore al pli realismaj kaj personecaj alproksimiĝoj. Junie tiujare, li setliĝis en Barbizon kun Catherine kaj iliaj filoj.
En 1850 Millet faris aranĝon kun Sensier, kiu havigis al la artisto materialojn kaj monon reage al desegnoj kaj pentraĵoj, dum Millet restis libera plue vendi verkojn ankaŭ al aliaj aĉetantoj. En la Salono de tiu jaro, li ekspoziciis la verkojn Fojnadistoj kaj La semisto, lia unua grava majstroverko kaj la plej frua el la ikona triopo de pentraĵoj en kiu estos ankaŭ Les glaneuses (La spikumistinoj) kaj La Anĝeluso.
El 1850 ĝis 1853, Millet laboris por Ripozantaj rikoltistoj (Ruth kaj Boaz), pentraĵo kiun li konsideros sia plej grava, kaj sur kiu li laboris la plej multe. Pensita kiel rivalo por liaj herooj Michelangelo kaj Poussin, ĝi estis ankaŭ la pentraĵo kiu markis sian transiron el la priskribo de simbola bildaro de kamparana vivo al tiu de siatempaj socikondiĉoj. Ĝi estis ankaŭ la nura pentraĵo kiun li datigis, kaj estis la unua verko kiu havigis al li oficialan rekonon, nome dua-klasa medalo en la salono de 1853.
Les glaneuses
Tiu estas unu el la plej bone konataj el la pentraĵoj de Millet, nome La spikumistinoj (1857). Kian Millet vagadis trakampare ĉe Barbizon, unu temo revenis al sia pentrilo dum sep jaroj — spikumado — nome la jarcenta rajto de malriĉaj virinoj kaj infanoj kolekti tritik-granojn kaj spikojn el la grundo post la rikolto. Li komprenis la temon kiel io jarcenta, ligita al historioj de la Biblio. En 1857, li ekspoziciis la pentraĵon La spikumistinoj al la Salono por neentuziasma, eĉ malamikema, publiko.
Varma orkolora lumo sugestas ion religian kaj eternan en tiu ĉiutaga sceno kie okazas la lukto por survivado. Dum siaj jaroj de preparaj studoj, Millet kontemplis kiel plej bone montri la senton de ripetado kaj laco en la ĉiutaga vivo de la kamparanoj. Linioj markitaj super la dorsoj de la virinoj kondukas grunden kaj poste reen en ripeta movo identa al tiu de senfina, dorsorompiga laboro. Laŭlonge de la horizonto, la sunsubiro konturas la kampon per abundaj cerealamasoj, kontraste al la grandaj ombraj figuroj de la fono. La malhelaj hejmfaritaj vestoj de la spikumistinoj markas fortikajn formojn kontraŭ la orkolora kampo, havigante al ĉiu virino noblan, monumentan forton.
Lastaj jaroj
Spite diversajn reviziojn de pentraĵoj ekspoziciitaj en la Salono, la reputacio kaj sukceso de Millet kreskiĝis tra la 1860-aj jaroj. Komence de la jardeko, li kontraktis la pentradon de 25 verkojn kontraŭ monata stipendio por la vennontaj tri jaroj kaj en 1865, alia patrono, nome Emile Gavet, ekkomisiis paŝtelojn por kolekto kiu finfine inkludis 90 verkojn. En 1867, la Universala Ekspozicio hejmis la ĉefan montron de lia verkaro, kun la Spikumistinoj, la Anĝeluso, kaj la Terpomplantistoj inter la ekspoziciitaj pentraĵoj. La venontan jaron, Frédéric Hartmann komisiis Kvar sezonoj kontraŭ 25 000 frankoj, kaj Millet estis nomumita Kavaliro de la Honora legio.
En 1870, Millet estis elektita por la Salona ĵurio. Poste en tiu jaro, li kaj lia familio fuĝis el la Franc-Prusia Milito, kaj translokiĝis el Ĉerburgo kaj Gréville, kaj ne revenis al Barbizon ĝis la fino de 1871. Liaj lastaj jaroj estis markitaj per financa sukceso kaj pliiĝanta oficiala agnosko, sed li estis malkapabla plenumi la registarajn komisiojn pro malbona sano. La 3an de januaro, 1875, li edziĝis al Catherine en religia ceremonio kaj mortis 17an tagojn poste, nome la 20an de januaro, 1875.
Heredo
Millet estis grava fonto de inspiro por Vincent van Gogh, partikulare dum sia frua epoko. Millet kaj lia verkaro estis menciita multajn fojojn en la leteroj de Vincent al lia frato Theo. La lastaj pejzaĝoj de Millet utilis kiel influaj referencpunktoj por la pentraĵoj de Claude Monet pri la marbordo de Normandio; lia struktura kaj simbola enhavo influis ankaŭ al Georges Seurat.
Millet estas la ĉefa protagonisto de la teatraĵo de Mark Twain nome Is He Dead? (Ĉu li estas morta?, 1898), en kiu li estas priskribita kiel baraktema juna artisto kiu ŝajnigas sian morton por atingi famon kaj riĉon. Plej el la detaloj pri Millet en la teatraĵo estas fikciaj.
La pentraĵo de Millet La ŝpatulo inspiris la faman poemon "The Man With the Hoe" (1898) de Edwin Markham. Liaj poemoj siavice utilis kiel inspiro por la kolekto de la usona poeto David Middleton nome The Habitual Peacefulness of Gruchy: Poems After Pictures by Jean-François Millet (2005).
La Anĝeluso estis reproduktita ofte en la 19a kaj 20a jarcentoj. Salvador Dalí estis fascinita per tiu verko, pentris diversajn versiojn kaj li mem verkis prian analizon, La tragedia mito de la Anĝeluso de Millet. Anstataŭ vidi ĝin kiel verko de spirita paco, Dalí kredis, ke temas pri mesaĝo de subpremita seksa agreso. Dalí havis ankaŭ opinion ke la du figuroj preĝas pro enterigita infano, anstataŭ pro la Anĝeluso. Dalí estis tiom insista prie ke finfine oni faris ekzamenon per Ikso-radioj de la tolaĵo, kiu konfirmis lian supozon: la pentraĵo enhavas surpentritan geometrian formon rimarkinde simila al ĉerko. Tamen, ne klaras ĉu Millet ŝanĝis sian intencon pri la senco de la pentraĵo, aŭ ĉu la formo fakte estas ĉerko.
Bijuesca
Bijuesca [biĤŬESka] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Bijuesca estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Berdejo norde kaj Torrijo de la Cañada sude.
La loĝloko Bijuesca mem estas je 129 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 50 km de Calatayud, je 56 km de Sorio, sur 900 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Numbales, alfluanto de la rivero Jalón.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. De tiu epoko estis kastelo sur defendebla kruta roka monteto.
Ĝi estis konstruita en la 14-a jarcento, strategie antaŭ la limo ĉe la teritorio de Sorio, nome en Kastilio. En 1357 Petro la 4-a de Aragono ordonis senloĝigadon kaj fortikigon de la preĝejo. La venontan jaron la fortikaĵo estis konkerita de Petro la 1-a de Kastilio, kaj zorgis ĝin Gómez Carrillo, kiu poste estis ekzekutita pro suspektoj.
Poste ĝi estis rekonkerita fare de Aragono kaj denove perdita en 1362. Kiam oni rekuperis la fortikaĵon, Petro la 4-a ordonis ĝian detruon, kion oni plenumis nur parte.
En la 17-a jarcento oni konstruis la preĝejon sur antaŭa romanika preĝejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Bijuesca kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 90 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas preĝejo kun romanikaj elementoj, la restaĵoj de la kastelo, kaj apude ermitejo de la Virgulino de la Kastelo, rigardejo, fontano, ponto kaj naturaj lokoj ĉefe Puto Chorros kaj Puto Puntilla.
Berdejo
Berdejo [berDEĥo] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta pinto de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Berdejo mem estas je 125 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 990 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Numbales, alfluanto de la rivero Jalón. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1502.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. Dekomence la loko estis literumita kiel Berdeio aŭ Vergegium, kio rezultis en konfuzo pri la naskoloko de Sankta Emiliano nome kun Berceo. Tie estis pastro Emiliano de la Cogolla ĉirkaŭ la jaro 560, kiam Torrelapaja estis domaro de Berdejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Berdejo kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 40 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo de la 13-a jarcento kun romanika absido, la restaĵoj de la kastelo, ermitejo, rigardejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Soběšovice
Soběšovice (Sobieszowice, Schöbischowitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Soběšovice troviĝas sur dekstra bordo de akva rezervujo Žermanice. Parto de la municipo estis inundigita ĝuste pro la konstruado de tiu ĉi valbaraĵo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1305. El la jaro 1447 devenas la unua skribmencio pri paroĥa preĝejo en Soběšovice; tiu transiris en tempo de reformacio en la manojn de luteranoj. Kiam ĝi estis forprenita al ili en la jaro 1654, ĝi perdis statuson de paroĥa preĝejo. En la 19-a jarcento tenis la vilaĝon en la manoj familio de Primusidoj (Prymusidoj).
Partoj de la municipo
La municipo membriĝas en tri bazajn sidejunuojn, ĉiuj kun propra katastra teritorio:
Kastelbierfarejo je Schwarzbach
Kastelbierfarejo schwarzbach-a (germane: Schloßbrauerei Schwarzbach) estas kompanio kun limigita respondeco en Schwarzbach (Auengrund), Germanujo, kaj laŭ memdifino la plej malnova bierfarejo de la Turingia Arbaro. Estris la entreprenon Christel kaj Oliver Nowak.
Historio kaj produktoj
Pruvile oni kutimas preni por tia aserto dokumenton el la 1400-a jaro pri ĝeneralaj bierfarado kaj -elverŝado en la vilaĝo. Tamen la konstruo de konkreta bierfar-domo atesteblas nur ekde 1720.
Bone konatas kaj konsumatas en Turingio kaj Frankonio ties specoj Raubritter Dunkel (nigra biero) kaj Sonnen-Weiße (tritikmalta - la ununura siaspece el tiu ĉi regiono). Krome enboteligas oni helan bieron (Pilsner, kristnaske kaj paske bokbieroj) kaj diversajn limonadojn.
Paula Modersohn-Becker
Paula Modersohn-Becker (8a de februaro 1876 – 20a de novembro 1907) estis germana pentristo kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de ekspresionismo. Ŝia mallonga kariero finiĝis kiam ŝi mortis pro puerpera embolio estante nur 31-jaraĝa. Ŝi estas agnoskita kiel la unua konata pentristino kiu pentris nudajn memportretojn. Ŝi estis grava membro de la arta movado modernismo komence de la 20a jarcento.
En Bremen en 1895 ŝi estis enkondukita al verkoj de la artistoj de la cirklo de Worpswede; nome Otto Modersohn, Fritz Mackensen, Fritz Overbeck kaj Heinrich Vogeler prezentis siajn pentraĵojn en la Bremena Arta Muzeo, nome "Kunsthalle Bremen". En 1899 kaj 1900 ŝi estis en Parizo. En 1901 Paula edziniĝis al Otto Modersohn kaj tiel iĝis duonpatrino de la du-jaraĝa filino de Otto, nome Elsbeth Modersohn. Post du jaroj la geedzoj separiĝis kaj rekuniĝis kelkajn jarojn poste.
Kariero
En 1898, estante 22-jaraĝa, Becker eniris en la artista komunumo de Worpswede, kie artistoj kiel Fritz Mackensen (1866–1953) kaj Heinrich Vogeler (1872–1942) estis retiriĝintaj por protesti kontraŭ la dominado de artakademiisma stilo kaj de la vivo en grandurbo. Ŝi studis kun Mackensen, pentrante najbarajn kamparanojn, kaj la nordgermanan pejzaĝon. Tiam ŝi ekamikiĝis kun la skulptistino Clara Westhoff (1875–1954) kaj la poeto Rainer Maria Rilke (1875–1926).
Ĝis la jaroj en kiuj Becker ekpraktikis tion, pentristinoj ne amplekse uzis nudajn virinojn kiel subjektoj por sia laboro. La nuraj elstaraj esceptoj al tio estas verkoj de Artemisia Gentileschi, tri jarcentoj antaŭe; por ekzemplo, arthistoriistoj komprenis, ke Gentileschi uzis sian propran korpon kiel la modelo por sia verko "Susana kaj la maljunuloj". La laboro de Becker pri ina nudo estas nekonvencia kaj esprimas ambigvecon kaj pri la subjekto kaj pri la metodo reprezentadi.
Becker estis trejinita en la metodoj de realismo kaj naturalismo, kun rekonebla simpleco de formoj. Ŝi kapablis atingi distingan teksturon por sia laboro pere de skrapado de la ankoraŭ malseka pentromaterialo. Ŝi poste abandonis tiujn teknikojn por translokiĝi en Faŭvismon. Pruvaro sugestas, ke nombraj memportretoj de Paula Modersohn-Becker estis influitaj de la antaŭ-rafaelida pentristo Dante Rossetti, kiel "Memportreto kun bovlo kaj glaso" (ĉirkaŭ 1904; Kolekto Sander), "Memportreto, nuda kun sukcena koliero". (1906; Privata kolekto), kaj "Memportreto en mia sesa Nuptojariĝo" (1906; Museen Böttcherstrasse, Paula Modersohn- Becker Museum, Bremen). Siavice eble ankaŭ ŝi influis unu aŭ pliajn pentraĵojn de Pablo Picasso, kiel Diane Radycki asertas en sia monografio de 2013 pri la artisto.
Malanquilla
Malanquilla [malanKIlja] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Malanquilla estas municipa teritorio en la nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Torrelapaja okcidente, Bijuesca sudokcidente kaj Clarés de Ribota sude.
Historio
Aperis restaĵoj de ibero-romianoj. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Malanquilla kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 95 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo de la 16-a jarcento, neĝujo, novklasika fonto de romia deveno, ermitejo de Sankta Maria kun romanika absido, ermitejo Humilladero, rehabilitita ventomuelejo (kiu aperas en la municipa blazono), ruinoj de la Turo de la Calderuela kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Ĝetavano
Ĝetavano (la arbaro de Ĝeto), estis unu el la plej gravaj bikŝuejoj en Barato, donacita al la budho Gotamo de riĉa sekvanto, la vajŝjo Anatapindado, en arbaro ekster Ŝravastio, la ĉefurbo de Kosalo. Ĝi estis la dua bikŝuejo donacita al la budho Gotamo post Venuvano en Raĝagriho, kaj li pasigis 19 el 45 pluvrifuĝojn tie.
Jukka Rajala
Jukka Rajala (n. la 13-an de aprilo 1982 en Kuusankoski) estas eksa finna alpskiisto. Lia sportklubo estis Kouvolan Hiihtoseura.
Rajala aniĝis al junula nacia teamo en 1998. En 2001 Rajala aniĝis al la plenkreskula mondĉampianada teamo. Li havas pli ol 30 finnĉampianadajn junulajn kaj plenkreskulajn medalojn. Li komencis alpan skiadon jam trijare. 15-jare li movis al Kuusamo, kie li trejnis en lernejo Rukan Alppikoulu.
Jukka Rajala konkursis en la Vintra Olimpiko de Torino en 2006. Li cetere partoprenis al la monda ĉampianado en 2003, 2005 kaj 2007. Rajala partoprenis en mondĉampianado de alpa skiado 39 fojojn. Li haltis sian karieron en 2009 pro genua vundo. Tamen li futbalis malantaŭe. Tiam lia sportklubo estis Valkealan Kajo. Li nun estas trejnisto post formado en Vierumäki en Heinola.
Lingva rekonstruo
Lingva rekonstruo estas la praktiko establi la trajtojn de neatestita praa lingvo pere de unu aŭ pluraj donitaj lingvoj. Estas du specoj de rekonstruo:
Tekstoj diskutantaj lingvan rekonstruon kutime antaŭsignas rekonstruitajn formojn per asterisko (*) por distingi ilin de atestitaj formoj.
Kapelo de sankta Johano Nepomuka (Lutyně)
La kapelo de sankta Johano Nepomuka (Lutyně) situas en moderna parto de urbo Orlová en distrikto Karviná en Ĉeĥio.
Historio
Tiu kapelo estas konstruita en la jaro 1854, kaj ĝi estas unu el la plej malnovaj konstruaĵoj en la urbo. Estas en bona stato, ĉar ĝi estas uzata por diservoj ĝis hodiaŭ. La kapelo apartenas al Orlová paroĥo en Karviná dekanujo en diocezo de Ostrava-Opava.
Sanktaj mesoj estas festataj ĉi tie pole kaj ĉeĥe.
34497 Fionnferreira
34497 Fionnferreira estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Torrelapaja
Geografio
Torrelapaja estas municipa teritorio en la nordokcidenta pinto de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Berdejo okcidente kaj Malanquilla oriente.
La loĝloko Torrelapaja mem estas je 121 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 1 004 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Numbales, alfluanto de la rivero Jalón. Tute apude estas la limo de la provinco Sorio. Transe proksima loĝloko estas Ciria. Torrelapaja estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1502 kun la cetero de la valo de la rivero Manubles kaj kun la nacia ŝoseo N-234 kun Calatayud kaj Sorio.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud.
La municipo havis fervojan stacion de la linio Santander-Mediteraneo, kiu funkciis inter 1929 kaj 1985. En la aktualo la linio estis dismuntita kaj konvertita en verda vojo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Torrelapaja kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 35 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo, domego, rigardejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Erna Bogen
Erna Bogen, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bogen Erna estis hungara skermisto (rapiristo), olimpiano, mondĉampiono. Ŝia familia nomo estis ekde 1938 Bogáthy, samtempe ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Gerevich Aladárné aŭ Gerevichné Bogáti-Bogen Erna. Ŝia edzo estis Aladár Gerevich, ŝia pli konata filo estis Pál Gerevich.
Erna Bogen naskiĝis la en Jarosław (Antaŭkarpatio) (Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Pollando), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Erna Bogen skermis en sportklubo en Budapeŝto ekde 1926, inter 1928-1937 ŝi estis membro de la hungara nacia skerma teamo. Ŝi estis hungara ĉampiono 16-foje inter 1929-1952 plej ofte individue. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1932 kun bronza medalo, krome en mondĉampionumo ŝi estis la unua en 1937. Depost 1952 ŝi forlasis la aktivan sporton. Ŝi edziniĝis en 1938, ŝi naskis filojn en 1946 kaj 1948, ŝi vidviniĝis en 1991. Ŝi ricevis premiojn en 1938 kaj 1997.
Bierfarejo de Apolda
Vereinsbrauerei Apolda estas sendependa mezgranda bierfarejo fondita en la 1887-a jaro en Apolda, Germanujo. En 2018 produktis 50 dungitoj ne tute 94 milojn da hektlitro da biero.
Pandanaloj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Bierfarejo de Apolda
Historio
Tradicio bierfara en Apolda dokumente postflareblas ĝis 1440. Tiam bierkoncernaj rajtoj de la Kastela bieno kaj de la municipo donitis al kelkaj eroj de la burĝaro. En 1710 la urbokernanoj unuiĝis en societo kies ekzemplon sekvis poste la periferianoj. En 1826 la asesoro Börner sukcese ligis ambaŭ komunumojn. Ekde 1830 la ĝenerale ekonomia ekfloro tekstilfara kaj la instalo de fervoja stacidomo bonis ankaŭ por la bierfaristoj. Ekde 1844 per diversaj kontraktoj eblis iĝi memstara bierfarejo kaj en 1872/73 kreis 46 bierfarrajte privilegiitoj la kooperativon Städtische Braugenossenschaft zu Apolda, Karl Kürschner & Co.. Ekfiguro en la komercregistro venis 1884. Ekde 1860 evoluis konkuranta entrepeno de la Fratoj Bohring.
En la 1.10.1887 kunfandiĝis la du firmaoj kaj la akcia kompanio eknomiĝis Vereinsbrauerei Apolda AG. La ĉi-rilata solena ceremonio faritis en la 8.8.1888.
Banalaĵoj
Ekde jardekoj unuigatas du specoj rekte kun la grava sonorilmulda tradicio de la urbo: Apoldaer Glocken-Hell kaj Apoldaer Glocken-Pils konatas bone eĉ ekstere de Apolda. Troviĝas sonoriloj ankaŭ sur multaj malnunaj kaj nunaj bierboteletikdeoj.
Baška (distrikto Frýdek-Místek)
Baška (Baschka) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Baška situas sur ambaŭ flankoj de historia moravia-silezia limo, vivas ĉi tie  kaj ĝi dividiĝas en tri partojn: Kunčičky u Bašky kaj Hodoňovice, kiuj troviĝas en Moravio, kaj Baška, kiu situas en Silezio. La limon inter la moravia kaj la silezia partoj kreas rivero Ostravice. Meze de Baška trafluas kaj ĝis Ostravice enfuas rojo Bystrý potok; apud nordorienta rando situas sur rojo Baštice refreŝige uzata akva rezervujo Baška.
Tra Baška kondukas fervojlinio Ostrava – Valašské Meziříčí, sur kiu estas establita fervoja stacio Baška, kaj ŝoseo I/56.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1402. Deveno de la nomo verŝajne devenas de ia Baška, kiu loĝigis la vilaĝon. Laŭ Bedřich Fišer, la mortinta kronikisto de la municipo, la nomo rememoriĝas de valaĥoj, kiuj ĉi tie bredis ŝafojn. Antaŭe oni nomis en Valaĥio kaj Vizovicio ŝafon "baŝka".
Diplomatia Krizo de Kataro de 2017
La Diplomatia Krizo de Kataro de 2017 rilatas al la rompo, kiu komenciĝis la, inter tiu lando kaj pluraj islamaj nacioj inkluzive de Sauda Arabio, Barejno, Egiptio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Libio, Maldivoj, kaj Jemeno - kiuj anoncis la suspendon de diplomatiaj rilatoj kun Kataro, akuzante la landon je subteno de diversaj terorismaj grupoj en la regiono, inkluzive de Al-Kaida kaj Islama Ŝtato, kaj enmiksiĝo en la internan politikon de iliaj landoj. Laŭ iuj amaskomunikiloj, la origino de la krizo troviĝas en komputila atako, kiu okazis en majo de la sama jaro kontraŭ Qatar News Agency.
Kunlabora Konsilio de la Golfo
Inter la nacioj implikitaj, Sauda Arabio, Barejno kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj formas parton de la Kunlabora Konsilio de la Golfo (GCC), regiona ekonomia kaj politika unio.
En majo 2017, suspektata kiberatako kontraŭ publikaj amaskomunikiloj kaŭzis la publikigon, surbaze de registradoj de la vortoj de la Emiro de Kataro, de supozata provo ekspluati usonan indignon kontraŭ Irano, same kiel eblaj ligiloj kun la palestina grupo Hamas. La registaro de kataro, el Doho, asertis, ke la publikigitaj informoj estas falsaj, sen aldoni pliajn klarigojn. Tamen, novaĵagentejoj en la regiono raportis la komentojn de la emiro kiel fakton. La, la Twitter-konto de la barejna ministro pri eksteraj aferoj Khalid bin Ahmed Al Khalifa estis piratita en kiberatako de Kataro. Iom poste, Sauda Arabio, UAE, Jemeno, Egiptio kaj Barejno sciigis la rompon de diplomatiaj rilatoj kun Kataro, la.
Aranda de Duero
Aranda de Duero [aRANda deDŬEro] estas municipo en la sudo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Ribera del Duero kaj estas la ĉefurbo de la jurisdikcia Partido de Aranda de Duero. Ĝi estas la tria municipo kiu ne estas provinca ĉefurbo kaj estas plej loĝata en la regiono.
La urbo famas pro sia kuirarto, vino, kaj arkitektura heredaĵo en kiu elstaras la preĝejoj de Santa María la Real, kaj de Sankta Johano, nune religiarta muzeo, la Sanktejo de San Pedro Regalado, la preĝejo de Sankta Nikolao de Bari, la 7 km de subteraj vinkeloj konstruitaj inter la 12-a kaj 18-a jarcentoj, sub la subgrundo de la antikva kerno de la urbo kaj la Palaco de Berdugo en kiu gastis Napoleono en 1808.​ Ege interesas ankaŭ la proksimaj romia urbo Clunia Sulpicia kaj la Monaĥejo de Santa María de La Vid.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formita de loĝlokoj Aranda de Duero, La Aguilera, Sinovas, La Calabaza kaj Monte Costaján, okupas totalan areon de 127,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 33 084 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed fakte akiris pli ol 27 000 loĝantojn el la 1900-aj jaroj pro sia kondiĉo de komarka ĉefurbo kaj industria urbo. Ĝi distas 85 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Aranda de Duero estas en la sudo de la provinco Burgoso, je 798 metroj super la marnivelo. Ĝi limas kun la samprovincaj municipoj Gumiel de Izán, Villanueva de Gumiel, Quemada, Zazuar, Vadocondes, Fresnillo de las Dueñas, Fuentespina, Campillo de Aranda, Castrillo de la Vega, Villalba de Duero, Gumiel de Mercado kaj Quintana del Pidio. Trafluas la urbon la rivero Doŭro kaj en la municipa teritorio enfluas ties alfluantoj Arandilla, Bañuelos kaj Arroyo de la Nava.
Historio
Plej verŝajne estis setlejo de keltaj arevakoj, ĉar oni trovis du monerojn kun la surskribo "Aratsa-Cos" kiu sugestas ekzistadon de monerstampejo kaj identigon de Aranda de Duero kun la arevaka urbo Aratza. Eble estis ankaŭ loĝado de vakceoj, ambaŭ popoloj kontraŭis la alvenon de romianoj, ĉefe dum la 1-a jarcento a.K., ĝis tiuj sukcesis okupi Klunia, el kiu oni romiigis la areon.
En la romia vojreto estis setlejo ligita al Klunia, nome Rauda, kiu povus esti Aranda. En la jaro 69 p.K. Galbo insurekciis kontraŭ Nerono kaj proklamiĝas imperiestro inter Klunia kaj Rauda, kiu tial estus de facto la ĉefurbo de la Imperio ĝis la alveno de Galbo al Romo.​ En la jaro 284 p.K. Klunia estis detruita, sed rekuperiĝis ĝis la alveno de la visigotoj, kiu lasis spuron en la areo, sed ne en Aranda. ​ La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado plej verŝajne en la unua duono de la 10-a jarcento, dum ankoraŭ okazis konstantaj konfliktoj kun islamanoj, kaj tiukadre aperas la plej frua klara mencio de Aranda en la jaro 940 aŭ 941. Ankaŭ en 989-990 oni mencias Aranda en la kadro de konfliktoj kontraŭ Almanzor. En la 11-a jarcento la konflikta limo inter kristanoj kaj islamanoj iras al Taĵo pro kio la areo de Doŭro sekuriĝas. Tiuepoke Aranda dependis rekte de la reĝo kaj ne de feŭdaj senjoroj. Tamen la aparteno de la pastraro al Burgoso estas konstraŭstarigita de Osma, kiu eĉ plendas al la papo.
En 1227 lokanoj partoprenas en la konkero de Baeza kaj en 1232 la reĝo Fernando la 3-a donas muelejojn de Aranda al la monaĥejo de Gumiel de Izán. Post konflikta situacio, la reĝo Sanĉo la 4-a konfirmis en 1291 la reĝan kondiĉon de Aranda.
En 1306 okazis en Aranda batalo inter la fortoj de la reĝo Fernando la 4-a kaj tiuj de la partianoj de Juan Núñez de Lara, senjoro de Lerma.
En 1473 okazis la Koncilio de Aranda, kun ĉeesto de la ankoraŭ princino Isabel poste Isabel la 1-a de Kastilio. Famas ankaŭ la mapo de Aranda, realigita en 1503, kaj la urba mapo plej antikva de la lando kaj kartografia dokumento plej antikva de la Ĝenerala Arkivo de Simanko, sur kiu oni bazis por la disvolvigo de la urboj de Hispanameriko fare de la Krono de Kastilio.
Aktualo
Ĝi estas la tria industria centro de la regiono Kastilio kaj Leono, kun 4 872 laboristoj en tiu sektoro, en 136 entreprenoj, kaj la unua urbo laŭ procento de kaborokupado: nome 32,9% de la laboristaro dediĉas sin al industrio (dec. 2007).​ En la urbo estas kelkaj el la plej grandaj kaj gravaj entreprenoj de la regiono, kiel Grupo Leche Pascual (8a), GlaxoSmithKline (15a) kaj Grupo Gerardo de la Calle - Artepref (167a), same kiel estas granda fabriko de la franca entreprenego Michelin.​ La urbo estas sidejo de la turisma Ruta del Vino Ribera del Duero, en kiu oni produktas vinojn de la Protektita Devennomo Ribera del Duero.
Inter vidindaĵoj menciindas la arkitektura heredaĵo en kiu elstaras la preĝejoj de Santa María la Real, kaj de Sankta Johano, nune religiarta muzeo, la Sanktejo de San Pedro Regalado, la preĝejo de Sankta Nikolao de Bari, la 7 km de subteraj vinkeloj konstruitaj inter la 12-a kaj 18-a jarcentoj, sub la subgrundo de la antikva kerno de la urbo kaj la Palaco de Berdugo en kiu gastis Napoleono en 1808.​ Ege interesas ankaŭ la proksimaj romia urbo Clunia Sulpicia kaj la Monaĥejo de Santa María de La Vid. Krome estas mezepokaj pontoj, muzeoj pri fervojoj, pri ceramiko, pri arkitekturo rilata al vinproduktado, pri pentrarto (Museo Casa de las Bolas), kultura aktiveco ktp.
95016 Kimjeongho
95016 Kimjeongho estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la sud-korea astronomo Young-Beom Jeon elde la Observatorio de Bohyunsan proksime de Jeongĉeon (Sud-Koreio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la korea geografo kaj kartografo Kim Jeong-ho (hangule 김정호, 1804–1866) de la malfrua 19-a jarcento, kies laboro reprezentas kulminon en la historio de la la korea kartografio. La publikado de tri mapoj kaj de tri topografioj estas liaj plej grandaj plenumadoj.
Praturka lingvo
La praturka lingvo estas la lingva rekonstruo de la komuna praulo de la tjurkaj lingvoj kiu estis parolita de la praturkoj aŭ pratjurkoj - probable ĉefe en la teritorio de la moderna Mongolio - antaŭ ilia diverĝo en la diversajn tjurkajn popolojn. La praturka disiĝis en ogura (okcidenta) kaj komuna tjurka (orienta) branĉoj. Unu takso postulas, ke la praturka lingvo estis parolita antaŭ 2 500 jaroj en Orienta Azio.
La plej malnovaj notoj pri tjurka lingvo, la Orĥon-surskriboj de la 7-a jarcenta ĥanlando de la gokturkoj, verkitaj en la malnova tjurka lingvaro, jam montras trajtojn de orienta komuna tjurka lingvo kaj rekonstruo de la praturka devas fidi je komparoj de la malnova tjurka lingvo kun fruaj fontoj de la okcidentaj komunaj tjurkaj branĉoj, kiel ekzemple oguza kaj kipĉaka, same kiel la okcidentaj oguraj lingvoj propraj (bulgara, ĉuvaŝa, ĥazara). Ĉar frua atestado de ĉi tiuj ne-orientaj lingvoj estas multe pli malabunda, rekonstruo de la praturka ankoraŭ baziĝas fundamente sur la plej orienta malnova tjurka lingvo de la Gokturkoj.
István Szabó (arkitekto)
István Szabó [iŝtvAn sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó István estis hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, vitralisto.
István Szabó naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Szabó akiris diplomon en Reĝa Industriarta Lernejo en 1935. Liaj plej gravaj instruistoj estis Dénes Györgyi, Ferenc Szablya-Frischauf kaj Gyula Kaesz. Inter 1936 kaj 1948 li projektis precipe ekspoziciajn pavilonojn en propra ateliero. Intertempe en 1942 li edziĝis, lia edzino naskis 3 gefilojn. Dum la socialismo li povis labori nur en ŝtataj entreprenoj. Inter 1949-1952 li instruis en instituto. En 1953 li studvojaĝis kelkajn monatojn al Moskvo kaj Leningrado, post kelkaj jaroj li ofte vojaĝis al eksterlando kiel fakulo pri ekspozicioj. En 1961 tiu statuso estis forprenita, li okupiĝis pri konstraĵaj projektoj. En la 1970-aj jaroj li projektis 2 stadionojn en Alĝerio. Ekde 1968 li estis ĉefarkitekto de ekspozicioj en Budapeŝto. Post la pensiuliĝo li projektis modernajn kirkojn. Li ricevis premiojn inter 1949-1978.
Jean-Perrin premio
La premio Jean Perrin estis kreita far Franca societo pri fiziko la. La celo de tiu premio estas rekompenci sukcesan laboron por scienca popularigo. Ĉiuj komunikaj rimedoj, kiel skribaĵo aŭ aŭdvidaĵo, povas esti uzataj. Tiel la premio ekzemple rekompencas filmon, libron aŭ longdaŭran ĵurnalartikolon. Naŭ homoj, el kiuj kvar ne estas fizikistoj, elektas ĉiujare laŭreaton.
La Jean-Perrin premio estis unue atribuita dum la centjara kongreso de la Franca societo de fiziko, en Vittel je 1973.
Gáspár Téri
Gáspár Téri [gAŝpAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Téri Gáspár Miklós estas hungara artisto (dancisto, stuntisto, cirkisto, altlerneja instruisto). Lia familia nomvarianto estis Téry.
Gáspár Téri naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gáspár Téri maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1995. Li studis en Scienca Universitato de Szeged (1999-2002), Arta Universitato Moholy-Nagy (2002-2008) kaj en:Willem de Kooning Academy (2006-2007). Ekde 2006 li partoprenis en pluraj artistaj teamoj, ekde 2018 li estis ankaŭ trejnisto pri movkulturo, ekde 2019 li instruis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Li faris ankaŭ dramaturgiajn, koreografiajn, kameraistajn laborojn. Li ricevis premiojn inter 2004-2008.
Ciklantacoj
La ciklantacoj (Cyclanthaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo pandanaloj (Pandanales). Ĝi enhavas 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 230 speciojn,. Ĝia tipa genro estas ciklanto.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Jenő Szendrői
Jenő Szendrői [jenO sendrOi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szendrői Jenő estis hungara arkitekto, statikisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Straubert.
Jenő Straubert naskiĝis la en Makó, li mortis la  en Budapeŝto.
Diane Leyre
Diane Leyre, (naskiĝis en 1997 en Neuilly-sur-Seine) estas franca belecreĝino. La, ŝi estis elektita Miss Francio 2022 en spektaklejo Zénith de Caen kaj iĝis la deksesa Miss Francio el Francilio.
Biografio
Naskiĝinta en 1997, ŝi havas pliaĝan fraton, kaj devenas de Kamargo tra sia patro. Diane Leyre estas la kuzino de Ilanna Barry Miss Langvedoko-Rusiljono 2020 kaj kandidatino por Miss Francio 2021.
Ŝi absolvis ekonomian kaj socian bakalaŭron kun honoroj. Ŝi poste studis dum kvar jaroj en IE University de Madrido dank' al meritstipendio kie ŝi akiris Bachelor in business and administration. Ŝi estas trilingva, parolante la hispanan, la anglan kaj la francan. Nuntempe ŝi estas dungito en kompanio de nemoveblaĵa evoluigado.
Miss Francio
La, ŝi estis elektita Miss Parizo 2021. Poste estis elektita en oktobro 2021, Miss Francilio 2021. La, ŝi gajnis la konkurson 25 jarojn post Patricia Spehar, iĝante Miss Francio 2022, antaŭ Floriane Bascou Miss Martiniko. Ŝi sukcedas al Amandine Petit, Miss Francio 2021. Laŭ la detaloj de la voĉdono, ŝi estis 3-a en la voĉdono de la publiko kaj 1-a en tiu de la ĵurio.
Ödön Tersztyánszky
Ödön Tersztyánszky [terstjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tersztyánszky Ödön estis hungara skermisto (sabristo, rapiristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, oficiro (kolonelo). Lia oficiala familia nomo estis Terstyánszky [terŝtjAnski] ĝis 1921, lia nobela antaŭnomo estis nádasi [nAdaŝi].
Ödön Terstyánszky naskiĝis la  (laŭ alia informo la ) en Csákvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Tersztyánszky lernis en armea lernejo de Pécs kaj en 1908 li iĝis suboficiro. Li studis skermadon en Militara Akademio en Wiener Neustadt. En la sekvaj jaroj li estis oficiro, eĉ li batalis dum la 1-a mondmilito. Li vundiĝis kaj estis militkaptito en 1916, sed post 2 jaroj li rifuĝis. Li estis hungara ĉampiono dekfoje teame aŭ individue inter 1925-1928. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1924 kaj Somera Olimpiko 1928 kun 2 oraj, po unu arĝenta kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la dua en 1927. En 1929 li suferis motorciklan akcidenton ĉe Solymár, poste li mortis en hospitalo. Lia edzino naskis filon. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.
Citice
Citice (pli malnova ĉeĥa nomo Cidice, Zieditz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Ĝi situas en Sokolova baseno. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370.
En la tempo de la 30-a de septembro 1938 ĝis majo de 1945 Citice estis konsisto de Germana regno. Preskaŭ ĉiuj ĉeĥaj familioj estis evakuitaj en la enlandon. El la ĉeĥah familioj restis en Citice plu eble 5 familioj, el kiuj sole du familioj restis ĉeĥaj civitanoj. La ceteraj ĉeĥaj logyantoj akceptis la germanan naciecon. Post fino de la dua mondmilito ĉeĥoj revenadis ĝis Citice.
Minado
Apero de brunkarbo en la ĉirkaŭaĵo de Citice estis konata longan tempon. Jam Georgo Agrikola en la 16-a jarcento indikas subterajn fajrojn inter Sokolov kaj Chlum, kiuj okazas sur elirejo de karbaj mineraltavoloj.
Clarés de Ribota
Clarés de Ribota [KlaRES deriBOta] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Clarés de Ribota estas municipa teritorio en la nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Malanquilla norde kaj Villarroya de la Sierra sude. Krome okcidente estas Bijuesca.
La loĝloko Clarés de Ribota mem estas je 120 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 27 km de Ateca, sur 943 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, fakte ĉe ties ekfluejo, apud la montaro Virgen. Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 inter Sorio kaj Calatayud.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud, en la "Sesma del río de la Cañada", kaj ĝi estis kategoriita kiel "aldea" (domaro) ĝis 1711 kaj poste "lugar" (vilaĝo) ekde 1785. Kiel oftis en tiuj limaj lokoj, estis iam kastelo; tial la preĝejo estas dediĉita al la Virgulino de la Kastelo. Tio estas, kiam la mezepekaj kasteloj de tiu areo jam ne plu utilis sen limo inter Kastilio kaj Aragono, tre ofte oni uzis restaĵojn de la kastelo por nova preĝejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Clarés de Ribota kie oni malaltiĝis el 522 en 1910 ĝis nunaj 68 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo kun romanikaj pentraĵoj interne, fonto kun lavujo, ermitejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Zénith de Caen
La Zénith de Caen estas spektaklejo en Caen kiu povas enteni ĝis spektantojn.
Ĝi estis inaŭgurita la, ĝiaj arĥitektoj estas Claude Renouf kaj Jacques Millet. La scenejo mezuras 46 metrojn. Ĝi allogas spektantojn jare.
Fonto
Le Zénith
Hlavno
Hlavno (Kloben) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Citice, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas 2 km sudokcidente de Citice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Chomutov–Cheb. Estas ĉi tie registritaj 50 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hlavno estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,25 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Ateca
Ateca [aTEka] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Ateca estas municipa teritorio en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Moros.
La loĝloko Ateca mem estas je 100 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 647 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jalón (ĉe la enfluejo de la rivero Manubles) apud Castejón de las Armas kaj je la kvaropa komunikakso (aŭtoŝoseo, ŝoseo, rivero kaj fervojo) okcident-oriente en direkto al Calatayud kun Bubierca kaj Alhama de Aragón okcidente kaj Terrer oriente. La plej proksima loĝloko estas Castejón de las Armas. Norde estas Moros.
Historio
Ateca estis urbo de keltiberoj kaj tra tiu areo pasis romia ŝoseo. En la tuta areo oni trovis multajn restaĵojn de tre diversaj kulturoj. Dum la islama invado de Iberio, la konkerintoj renomis ĝin per loknomo devena de la araba عتيقة `Atīqa, kiu signifas "antikva". ​ Tio sugestas, ke jam tiam oni konsideris ĝin grava el antikvo. De 1018 ĝis 1110 ĝi apartenis al la Tajfo de Zaragozo, escepte mallonga tempo kiam la Tajfo de Calatayud estis sendependa disde la Tajfo de Zaragozo. Je la alveno de la almoravidoj en Iberion en 1110 ĝi iĝis parto de ties dominado ĝis 1120. En la dua duono de la 10-a jarcento, Ateca apartenis al la klano Banu Timlat.
Ateca estis okupata de Cido en 1081; laŭ la Cantar de mio Cid, post fortikigi la monteton Salvasoria, la tri plej gravaj kasteloj en tiu zono — nome Peñalcázar, Ateca kaj Terrer— pagis al li impostadon. Tiu rilato kun la kastilia militsenjoro rezultis en la fakto ke nuntempe Ateca formas parton de la nomita Vojo de Cido dum en Cantar de Mio Cid, aperas tiuj mencioj:
E paso a Alfama, la foz ayuso va,
passó a Bovierca e a Teca, que es adelant,
e sobre Alcocer mío Çid iba posar,
açerca corre Salón, agua nol puedent vedar. (vv. 551-555)
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 112o post la batalo de Cutanda. De tiu epoko oni metis en la municipan blazonon kvar fortranĉitajn kapojn de maŭroj; kaj tiukadre la norda loĝloko nomiĝas Moros (Maŭroj). Ateca estus ene de la "Sesma del río Jalón" ene de la nomita Komunumo de Domaroj de Calatayud, kaj neniam apartenis al feŭda senjoro, sed estis regita ĉiam de municipa konsilantaro.
Duum ioma tempo, ĉirkaŭ 1320, la infantino Leonor de Kastilio (1307-1359) loĝis en Ateca ĝis kastilianoj venis repreni ŝin por reveno al Kastilio post la infanto Jakobo de Aragono (1296-1334) mensmalforta, samseksema kaj posta monaĥo abandonis la planon geedziĝi. Meze de la 14-a jarcneto, dum la Milito de la du Petroj (1356-1369) inter Petro la 1-a de Kastilio kaj Petro la 4-a de Aragono, Ateca estis okupaciita de kastiliaj trupoj. ​
Post la Milito de Hispana Sendependigo, en Ateca formiĝis tendenco favore al la absolutismema reĝo Fernando la 7-a. Pro kio, en 1823, pro la murdo de monarkiisto en Madrido, la municipa konsilantaro de Ateca decidis enprizonigi ĉiujn liberalulojn de la loko (ĉirkaŭ dekon). Tuj poste, la 8an de decembro, la lokaj monarkiistoj murdis junan liberalulon, kio povis eĉ akriĝi sen la interveno de la lokaj monaĥoj kapucenoj de Sankta Marteno de Ateca. La Unua Karlisma Milito sentiĝis en la zono per oftaj bataletoj. Ekzemplo estis atako de la 12an de decembro 1835 fare de la generaloj Ramón Cabrera, Quílez kaj Serrador al armeo kiu estis iranta al Calatayud, kiu estis disigita kaj damaĝita. En tiu epoko oni rekonstruis la iaman mezepokan kastelon kiu iĝis la nun nomita Fuorto de Pafilistoj. Estis fervoja stacio ekde la 25an de majo 1863 kiam oni malfermis la sektoron Medinaceli-Zaragoza.
Dum la Hispana Enlanda Milito 21 lokanoj estis mortpafitaj dum la unuaj etapoj de la milito inter aŭgusto kaj decembro 1936. ​ Inter la murditoj estis la sekretario de la municipo kaj la urbestro. Fifama loko de ekzekutoj estis ravino Bartolina, mezvoje inter Terrer kaj Calatayud. Krome, ekde 1937 eksistis kelkaj militprizonoj de respublikanoj en la loko, kaj almenaŭ inter marto kaj junio 1939 (post la militfino) estis frankisma koncentrejo en la ĉirkaŭoj. ​
En 1991 oni malfermis la aŭtovojon kiu iras iomete sude de la loĝloko, el kiu oni eligis la trafikon de la nacia ŝoseo kiu ĝis tiam trairis la urban kernon, rezulte en pli da komforto sed malplia enspezaro. En marto 2003 oni malfermis la linion de grandrapida trajno. La 18an de julio 2022, okazis arbara incendio kiu bruligis preskaŭ la tutan municipan teritorion, etende al la limaj municipoj, kiel Moros; ĝi estis okazigita akcidente de laboroj fare de entreprenoj Land Life Company kiu estis farante rearbarigon de 200 ha, sed kiu rezultis en bruligo de 14 000 ha.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Ateca kie oni malaltiĝis el 3 369 de 1950 ĝis nunaj 1 729 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
La komercaj kaj servaj ebloj de la loko iom malpliiĝas pro la proksimeco de Calatayud, kaj laŭlonge de la tempopaso ĝia influareo perdis gravon. En la 19-a jarcento la loko havis multajn vendejojn kaj en 1842 oni rajtisi ĝian ĉiujaran foiron. Historie Ateca ĉiam estis grava centro de ceramiko. En la aktualo, la ĉefa industria aktiveco estas la fabrikado de ĉokolado. La du ĉefaj entreprenoj nome Valor kaj Hueso estas tre konataj varmarkoj en la tuta lando, el kiuj la unua estis fondita en 1862 kaj distribuas popularajn ĉokoladbastonetojn Huesitos (ostetoj). Krome en la loko estas ankaŭ industria pri ligno, nome fabriko de mebloj.
La agrikulturo plue ludas gravan rolon en Ateca, ĉar la valo de Jalón estas unu de la ĉefaj fruktoproduktaj zonoj de Iberio. Elstaras la produktado de pomoj kaj vinberoj kun protektita devennomo. Krome ege gravas la vinproduktado.
Krom aliaj servoj, lastatempe gravas natura, kultura kaj rura turismo. Inter altiraĵoj menciendas la preĝejo de Sankta Maria kun rimarkinda mudeĥara sonorilturo, kies malsupra parto estas almohada minareto; krome estas gotika Kristo kaj orgeno de la fino de la 18-a jarcento; la preĝejo de Sankta Francisko estis parto de konvento de kapucenoj; estas ses ermitejoj kaj krucmonumentoj; aliaj interesaj monumentoj estas la Horloĝturo, la domego de Cejador kaj la urbodomo de la 17-a jarcento; estas restaĵoj de tri iamaj kasteloj el kiuj nun estas nur arkeologiaj restaĵoj, krom la fuorto; de la urba murego restis la Arko de Sankta Mikaelo; estas restaĵoj de irigacio de araboj kaj neĝujo; estas naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj (Reto Natura 2000.
Cervera de la Cañada
Cervera de la Cañada [zerBEra delakaNJAda] estas municipo de Hispanio, en la nordcentro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Cervera de la Cañada estas etimologie komprenebla kiel Cervejo de la Brutovojo, sed alia hipotezo derivigas Cervera el antaŭromiaj radikoj kun signifo de Rokejo.