cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
István Békássy
István Békássy [iŝtvAn bEkAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Békássy István, en Usono Stephen Bekassy estis hungara-usona filmaktoro, operetkantisto. Lia origina plena nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Békási István Márton.
Slatina (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1327.
István Békássy
István Békási naskiĝis la  en Nyíregyháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Slatina (distrikto Plzeň-nordo)
Ĉirkaŭaĵo
Slatina najbaras kun vilaĝo Milíčov nordokcidente, Lhotou oriente, Chříč sude, Holovousy sudokcidente kaj Hedčany okcidente, tiudirekte ankaŭ situas pereanta mastruma korto Březsko. La vilaĝo situas surrande de PPR Křivoklátsko super valo de rivero Javornice.
István Békássy
Biografio
István Békássy lernis baleton de Anna Pallay, poste aktorteknikon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Li debutis en 1925 en Újpest. Liaj sekvaj, pli gravaj teatraj stacioj estis: Ekde 1931 li plurfoje edziĝis/eksedziĝis. En 1937 li translokiĝis al Usono, kie li havis rolojn de Metro-Goldwyn-Mayer, sed li havis ankaŭ teatrajn rolojn en hungarlingvaj teatroj en Usono, eĉ li estis ankaŭ reĝisoro kaj teatrestro. En 1982 li hejmenvenis kaj vivis en Leányfalu.
Hazarda promenado
Hazarda promenado estas matematika formaligo de trajektorio, kiu konsistas el preni sinsekvajn hazardajn paŝojn. La rezultoj de hazard-promenada analizo estas aplikataj en komputscienco, fiziko, ekologio, ekonomiko kaj kelkaj aliaj kampoj kiel fundamenta modelo por hazardaj procezoj en la tempo. Ekzemple, la vojo sekvata de molekulo, kiam ĝi veturas en likvaĵo aŭ gaso, la serĉa vojo de furaĝbesto, la prezo de variadantaj akcioj kaj la financa statuso de vetludanto povas tute esti modeligataj kiel hazardaj promenadoj. Specifaj kazoj aŭ limoj de hazarda promenado inkluzivas la drinkulan promenadon kaj Lévy-flugon. Hazardaj promenadoj estas rilataj al la modeloj de disvastigo kaj estas fundamenta temo en diskutoj de Markov-procezoj. Kelkaj proprecoj de hazardaj promenadoj, inter kiuj disvastigo-distribuoj, unuatrairejaj tempoj kaj renkontaj indicoj, estas amplekse studitaj. Diversaj diversspecaj hazardaj promenadoj estas de intereso. Ofte, hazardaj promenadoj estas supozataj esti markovaj, sed aliaj, pli komplikaj promenadoj ankaŭ estas de intereso. Iuj hazardaj promenadoj estas sur grafeoj, aliaj sur la rekto, en la ebeno, aŭ en pli altaj dimensioj, dum iuj hazardaj promenadoj estas sur grupoj. Hazardaj promenadoj ankaŭ varias koncerne la tempan parametron. Ofte, la paŝo estas indicita per la naturaj nombroj, kiel en. Tamen, iuj promenadoj okupas paŝojn hazard-tempajn, kaj tiuokaze la pozicio X_t estas difinita por t\ge 0.
Unudimensia hazarda promenado
Speciale elementa kaj konkreta hazarda-promenado estas tiu sur entjeroj \mathbb Z, kiu komenciĝas ĉe S_0=0 kaj ĉe ĉiu paŝo moviĝas de \pm1 kun egala probableco. Por difini ĉi tiun promenadon formale, oni prenas sendependajn hazardajn variablojn, ĉiu el kiuj estas 1 kun probableco 1/2 kaj −1 kun probableco 1/2, kaj oni difinas Ĉi-tiu sinsekvo \{S_n\} estas nomata la simpla hazarda promenado sur \mathbb Z.
Ĉi tiu promenado povas esti ilustrita jene. Oni supozas, ke oni ĵetas justan moneron. Se ĝi montras kapon, oni moviĝas unu paŝon dekstren sur la nombro-linio. Se ĝi montras la alian flankon, oni moviĝas unu paŝon maldekstren. Do post kvin ĵetoj, oni havas la eblojn esti sur 1, −1, 3, −3, 5, aŭ −5. Oni povas alteriĝi sur 1 ĵetante tri kapojn kaj du vostojn en iu ajn ordo (Notu: "vosto" estu la mala flanko de monerkapo). Estas 10 eblaj vojoj por alteriĝo sur 1. Simile, estas 10 vojoj por alteriĝo sur −1 (ĵetante tri vostojn kaj kaj du kapojn), 5 vojoj por alteriĝo sur 3 (ĵetante kvar kapojn kaj unu voston), 5 vojoj por alteriĝo sur −3 (ĵetante kvar vostojn kaj unu kapon), 1 vojo por alteriĝo sur 5 (ĵetante kvin kapojn), kaj 1 vojo por alteriĝo sur −5 (ĵetante kvin vostojn). Rigardu la suban bildon por ilustraĵo de ĉi-tiu ekzemplo.
Oni supozas tiri linion malproksime de la origino de la promeno. Kiomfoje la hazarda promenado transiros la linion, se rajtigita daŭri promenante por ĉiam? La sekvonta, eble supriza, teoremo estas la solvo: simpla hazarda promenado \mathbb Z transiros ĉiun punkton senliman nombron da fojoj. Ĉi tiu rezulto havas multajn nomojn: la nivelo-transira fenomeno, ripetiĝo aŭ la ruiniĝo de la vetludanto. La kialo por la lasta nomo estas tiel ĉi: se vi estas vetludanto kun limigita monsumo ludanta justan ludon kontraŭ banko kun senlima monsumo, vi sendube malvenkos. La monsumo, kiun vi havas, iniciatos hazardan promenadon kaj ĝi, ĉe iu tempo, atingos 0 kaj la ludo finiĝos. Se a kaj b estas pozitivaj entjeroj, tiam la atendata nombro de paŝoj, ĝis unu-dimensia simpla hazarda promenado startanta el 0 frapas antaŭe b aŭ −a, estas a\,b. La probableco, ke ĉi tiu promenado frapas b antaŭ −a estas a \over a+b, kio povas esti derivita de la fakto, ke tiu simpla hazarda promenado estas martingalo.
Iom de la rezultoj supre menciitaj povas esti derivita de proprecoj de Pascal-a triangulo. La nombro de malsamaj promenadoj de n paŝoj, kie ĉiu paŝo estas +1 aŭ −1 estas klare 2^n. Por la simpla hazarda-promenado, ĉiu promenado estas egale probabla. Por ke S_n egalu nombron k, estas necese kaj sufiĉe, ke la nombro de +1 en la promenado superu tiun de −1 je k. Tiele, la nombro de promenadoj, kiuj kontentigas S_n=k, estas ĝuste la nombro de vojoj por elekti (n+k)/2 elementojn el n-elementa aro (por igi ĉi tiun nenula, necesas ke n+k estu para numero), kiu estas ero en Pascal-a triangulo indikita per. Sekve, la probableco ke S_n=k egalas. Reprezentante erojn de Robert-a triangulo per faktorialoj kaj Stirling-a formulo, oni povas akiri bonajn taksojn por ĉi tiuj probabloj por grandaj valoroj de n.
Ĉi tiu rilato kun Pascal-a triangulo estas facile montrebla por malgrandaj valoroj de n. Ĉe nul ĵetoj oni eltrovas, ke la sola eblo estas resti ĉe nulo. Tamen, ĉe unua ĵeto, oni povas moviĝi al maldekstro aŭ dekstro de nulo, kio signifas, ke estas unu ŝanco de alteriĝo sur −1 kaj unu ŝanco de alteriĝo sur 1. Ĉe dua ĵeto, oni ekzamenas la antaŭan ĵeton. Se oni estis sur 1, oni povas moviĝi sur 2 aŭ poste sur 0. Se oni estis sur −1, oni povas moviĝi sur −2 aŭ poste sur 0. Do ekzistas unu ŝanco de alteriĝo sur −2, du ŝanco de alteriĝo sur 0, kaj unu ŝanco de alteriĝo sur 2.
La centra limesa teoremo kaj la leĝo de la ripetata logaritmo priskibas gravajn detalojn pri la simpla hazarda promenado sur \mathbb Z.
Pli altaj dimensioj
Imagu drinkulon hazarde piedirantan en urbo. La urbo estas senlima kaj aranĝita en kvadrata krado, kaj ĉe ĉiu interkruciĝo, la drinkulo elektas unu el kvar eblaj vojoj (inkluzive de tiu, laŭ kiu li venis) kun egala probableco. Formale, tio ĉi estas hazarda promenado sur la aro de ĉiuj punktoj en la ebeno kun entjero-koordinatoj. Ĉu la drinkulo revenos de la baro al sia hejmo? Oni montris, ke li sukcesos. Ĉi tio estas la plurdimensia ekvivalento de la nivelo-transira problemo diskutita supre. La probableco de reveno al la origino malpliiĝas, se la nombro de dimensioj pliiĝas. En tri dimensioj la probableco malpliiĝis al proksimume 34 %. Derivado, kune kun valoroj de p(d) estas diskutata tie: http://mathworld.wolfram.com/PolyasRandomWalkConstants.html.
La trajektorio de hazarda promenado estas la kolekto de ejoj, kiun ĝi vizitis, konsiderita kiel aro ignorante kiam la promenado atingis tiujn punktojn. En unu dimensio, la trajektorio estas simple la tuto de la punktoj inter la minimuma alto, kiun la promenado atingis, kaj la maksimuma (ambaŭ estas, averanĝe, de la ordo de √n). En pli altaj dimensioj la aro havas interesajn geometriajn proprecojn. Fakte, oni akiras diskretan fraktalon, tio estas aro prezentante ŝajne mem-similecon sur grandaj skaloj, sed sur malgrandaj skaloj oni povas observi "dentemaĵojn", kiuj rezultas el la krado sur kiu la promenado estas elfarata. La du libroj de Lawler, referencitaj sube, estas bona fonto pri ĉi-tiu temo.
Hazarda promeno sur grafoj
Ni supozu, ke nun nia urbo jam ne estas perfekta kvadrata krado. Kiam nia drinkulo atingas ia diskruciĝejon, li elektas inter la diversaj haveblaj vojoj kun egala probableco. Tiele, se la diskruciĝejo havas sep elirojn, la alkoholulo iros al ĉiu kun probableco de sepono. Ĉi tio estas hazarda promenado sur grafeo. Ĉu nia alkoholulo atingos sian hejmon? Oni montras, ke je iom mildaj kondiĉoj la respondo ankoraŭ estas jesa. Ekzemple, se la longecoj de ĉiuj bloko estas inter a kaj b (kie a kaj b estas iuj ajn du limigitaj pozitivaj nombroj), tiam la drinkulo, preskaŭ certe, atingos sian hejmon. Rimarku, ke ni ne supozis, ke la grafeo estas ebena, tio estas la urbo povus enhavi tunelojn kaj pontojn. Unu maniero por pruvi ĉi tiun rezulton estas uzado de la konekto al elektraj retoj. Prenu mapon de la urbo kaj loku iun elektran rezistilon sur ĉiu bloko. Nun mezuru la "reziston inter iu punkto kaj senfineco". Alivorte, elektu iujn nombron R kaj prenu ĉiujn punktojn en la elektra reto kun distanco pli granda ol R de nia punkto and kunigu ilin per drato. Ĉi tio nun estas limigita elektra reto kaj ni povus mezuri la reziston de nia punkto al la dratigitaj punktoj. Portu R senfinecen. La limo estas nomata la rezisto inter punkto kaj senfineco. Oni montras, ke la sekvonta estas vera (elementa pruvo troveblas en la libro de Doyle kaj Snell):
Teoremo: ''grafeo estas transira, se kaj nur se la rezisto inter punkto kaj senfineco estas finia. Ne estas grave, kiu punkto estas elektita, se la grafeo estas konektita.''
János Kmetty
János KMETTY [jAnoŝ kmeti], hungare Kmetty János estis hungara pentristo, grafikisto kaj profesoro. János Kmetty naskiĝis la 1889 en Miskolc. Li mortis la 1975 en Budapeŝto.
Biografio
János Kmetty lernis pentradon en privata lernejo en Budapeŝto, poste li lernis de Károly Ferenczy. En 1911 li vizitis Parizon, kie li studis renesancon, Paul Cézanne-n kaj Picasson. Hejmenveninta li pentris parte kubistajn pentraĵojn, parte similajn, kiel Paul Cézanne. Foje li vizitis pentristojn en Kecskemét, sed li tre ŝatis - kiel temon - urbeton Szentendre. Ekde 1946 li instruis en Budapeŝto, en la ĉeflernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1949, inter 1943-1965 ankaŭ aliajn premiojn.
Fenila fenilacetato
Fenila fenilacetato aŭ C14H12O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj fenolo, senkolora, brulema likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel odorigagento kaj gustigagento en la fabrikado de parfumoj, nutraĵoj kaj kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer en ĉeesto de ftalata acido kiel katalizilo. Fenila fenilacetato estas nesolvebla en akvo, sed solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj en la plejmulto el la organikaj solvantoj.
Fenila fenilacetato reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe altan por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Fenila fenilacetato estas modere toksa per ingestado kaj irita per haŭtokontakto. Kiam varmigita ĝi malkomponiĝas eligante akrajn kaj iritigajn fumojn.
Charles de Broqueville
La germana invado de 1914 devigis la registaron de De Broqueville iri al ekzilo al Le Havre. De Broqueville malsamopiniis kun la reĝo defendante neŭtralecon kaj tiele malhelpante plenan aliancon kun la Aliancanoj.
Tiu opozicio kontraŭ la reĝo draste malfortigis la povon de De Broqueville inter la kabinetanoj. Tiele, li rezignis kiel Ministro pri Eksterlandaj Aferoj en Januaro 1918 kaj kiel Ĉefministro en Majo kiam li perdis la subtenon de sia propra partio.
Fiorenzo Facchini
Biografiaj skizoj
Fiorenzo (Florenco) Facchini naskiĝis en Porretta Terme (Bolonjo) kaj vivas en Bolonjo, ĉe kies universitato dokstoriĝis pri Naturaj ciencoj. Post la doktoriĝo li plurestis ĉe la universitato plenumante sinsekve diversajn ŝaĝojn kaj gajnante la docenteco-rajton pri Antropologio en 1968. Li fariĝis ordinara profesoro pri Antropologio ĉe la sama universitato ekde 1976 ĝis 2005, jaro en kiu li emeritiĝis. Ekde 1985 ĝis 2006 li estis ankaŭ docento pri Paleoantropologio ĉe la Skolo Porspecialiga pri Arkeologio ĉe la ssma universitato; kaj ekde 2003 ĝis 2006 li lekciis pri Sociantropologio en la Fakultato de “Porformigaj Sciencoj]] ĉe la Bolzano-Brixen. Ekde 1971 ĝis 2003 li estis Responsulo de la Muzeo de Antropolio de Bilonjo.
Charles de Broqueville
De Broqueville estis ankaŭ ministro en variaj departementoj:
Poste, Charles de Broqueville iĝis Ĉefministro por la dua fojo, kaj servis de la 22a de Oktobro 1932 ĝis la 20a de Novembro 1934.
Fiorenzo Facchini
Biografiaj skizoj
Li membras en duversaj Sciencaj Societoj, naciaj kaj internaciaj, inter kiuj la Papa Akademio de la Sciencoj, Nacia Akademio de la Linkoj, Papa Akademio por la Vivo. En 2002 li ricevis la premion "Fabio Frassetto" por fizika Antropologio, asignita de la Akademio de la Linkoj.
Akademia aktiveco
En siaj sciencaj esploroj, Fiorenzo Facchini okupiĝis pri Antropologio de la vivato, pri Paleoantropologio kaj Paleobiologio.
Li organizis kaj konduktis al plenumiĝo esploron pri la homa adaptiĝo en altaj kvotoj, en Kazaĥio (1993) kaj Kirgizio (1994), kaj esploron pri la moderniĝo en Kazaĥio (2003). Li estis koordinanto de esploro de “MIUR”, none de la Ministero de la Universitato kaj Esploro pri la homaj loĝadoj en Italio, en la jaroj 1998, 2000 kaj 2002. Li studis nombrajn fosiliajn trovaĵojn de antikvaj popoladoj en Italio kaj alilandoj. Li okupiĝis pri kutimoj de la prahistoria homo, haltante sur la simbola aktiveco ligita al ĉiutaga vivo kaj al la sociiĝo, kiu antaŭas tiun ligitana al artemo kaj al la religieco, kaj konstateblas ekde la unuaj fazoj de la homa kulturo. Li enprofundiĝis en la temon de la religieco en la prahistorio. Li sugestis difini la kulturon ekologia niĉo de homo.
F. Facchini interesiĝis ankaŭ pri problemoj pli ĝeneralaj kiel pri la rilato inter evoluismo kaj kreismo.
Verkoj de Fiorenzo Facchini
Fiorenzo Facchini entenas en sia korbo, plibone el la korbo de la legantaro, ĉirkaŭ 400 publikigaĵojn sur naciaj kaj internaciaj revuoj. Iuj liaj verkoj legiĝas en la franca, angla, germana, japana, hispana kaj kroata lingvoj. La precipaj libroj aperintaj jenas:
Por la scienca vulgarigo:
Aliaj projektoj
Wikiquote itallingve
Socia movado
En historio oni nomas socia movado la eventojn dum kiuj iuj sociaj klasoj penas modifi la organizadon de la socio, por pli bona disdivido de la riĉaĵoj kaj de la politika potenco.
Listo de urboj de la Filipinoj
Laŭ filipina klasifikado la malpli grandaj urboj estas (en loĝantoj):
Socia movado
La socia movado konsideras la servutajn ribelojn kiel siaj plej fruaj elmontriĝoj kaj agnoskas la diversajn revoluciojn, ribelojn kaj luktojn kiel siaj precipe de post la Franca Revolucio. La socia movado havas siajn teoristojn kiuj gvidas kaj inspiras ĝin.
Teorioj
Anarkiismo, Demokratio, Klasbatalo, Komunismo, Marksismo, Respublikismo, Socialismo, Spartakismo, Babuvismo, Blankiismo, Leninismo, Trockiismo, Maŭismo, Faŝismo, Virinismo, Ekologiismo, Teologio pri Liberigo, Movado kontraŭ kopirajto
Teoriistoj
Grakĥoj, Babeuf, Proudhon, Auguste Blanqui, Karl Marx, Friedrich Engels, Paul Lafargue, Miĥail Bakunin, Petro Kropotkin, Lenino, Lev Trockij, Karl Liebknecht, Roza Luksemburg, Mao Zedong, Mohandas Karamchand Gandhi, Richard Stallman
Agantoj
Spartako, Adam Smith, Johano la 1-a de Anglio, Robespiero, Danton, SAINT-JUST, Hébert, Marat, Toussaint Louverture, Charles Delescluzes, Jules Vallès, Louise Michel, Jean Jaurès, Nestor Maĥno, Evo Morales, Hugo Chávez, Emiliano Zapata, Buenaventura Durruti, Bela Kun, Juan Domingo Perón, Che Guevara, Fidel Castro, Salvador Allende, Karl Popper, Nelson Mandela, Robert Mugabe, Ho Chi Minh, Naomi Klein, Arlette Laguiller, Arundhati Roy, José Bové, Francisco Villa
17976 Schulman
17976 Schulman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aaron David Schulman, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Li estis lernanto ĉe la Broadneck Senior High School de Annapolis (Marilando, Usono).
5777 Hanaki
5777 Hanaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Yoichi Hanaki, kiu faris observojn de Jupitero kun Toshimasa Furuta. Pli malfrue, li kreis la instituton "Hoshi-no-mura", por helpo al mensaj malkapabluloj. (Vidu 3814 Hoshi-no-mura.)
Anna Politkovskaja
Anna Stepanovna Politkovskaja (Анна Степановна Политковская), naskiĝnome Mazepa (ukraine kaj ruse: Мазепа), naskiĝis la en Novjorko, murdita la  en Moskvo, estis rusia ĵurnalisto konata pro sia opono al la politiko kaj administracio de la rusia prezidento Vladimir Putin, ŝia trarigardo de la milito en Ĉeĉenio kaj siaj akraj kritikoj kontraŭ la nunaj aŭtoritatoj de la kaŭkazia respubliko.
Vivo
Politkovskaya naskiĝis en Novjorko en 1958, kie ŝiaj ukrainaj gepatroj estis diplomatoj ĉe la UN. Ŝi studis ĵurnalismon ĉe la Moskva Ŝtata Universitato, diplomiĝis en 1980, kaj komencis sian karieron en la ĵurnalo Izvestija. Ekde junio de 1999 ŝi verkis artikolojn por ĵurnalo Novaja Gazeta. Ŝi publikigis kelkajn premiitajn librojn pri Ĉeĉenio kaj la regado de prezidento Putin, plej lastatempe la libron Rusio de Putin.
Kelkfoje ŝi helpis intertrakti kun kaptantoj de ostaĝoj, inkluzive de krizo en oktobro de 2002 kiam ĉeĉenaj ribeluloj atakis teatron en Moskvo. Ŝi ankaŭ aktivis pri la rajtoj al familioj de viktimoj.
Ŝi ricevis multajn murdminacojn dum sia vivo. En 2003 rusa armea oficiro aperis en juĝejo pro minaco kontraŭ la vivo de Politkovskaja, sed li estis juĝita nekulpa.
Dum la ostaĝa krizo en lernejo en Beslano en 2004, Politkovskaja suferis misteran venenadon per teo en aviadilo. La kazo restas nesolvita kaj ekzistas suspektoj, ke temas pri provo murdi ŝin pro politikaj kialoj (estis ankaŭ aliaj supozoj).
Sia lasta verko "Dolora Rusio", aperis septembre de 2006 (Douloureuse Russie ĉe eldonejo Buchet-Chastel en Francio). En tiu libro, vera listo de riproĉoj kontraŭ la politiko de Putin en Rusio hodiaŭ, la ĵurnalistino aŭguras, ke se revolucio okazos en Rusio, ĝi estos nek oranĝkolora, nek milda — sed ruĝa kiel la sango.
Ŝi ricevis plurfoje premiojn pro ŝiaj referoj, interalie en 2002 de la PEN-klubo, kaj en 2003 en Danio, kie ŝi ricevis la premion de ĵurnalismo kaj demokratio, atribuitan de la Organizo por la Sekureco kaj la Kunlaboro en Eŭropo (OSKE). En 2004, Anna Politkovskaja ricevis la Premion Olof Palme por la Rajto de Homoj. Ŝi kunhavigis tiun premion kun siaj samnaciuloj Ludmila Aleksejeva kaj Sergej Kovalov. La premio Olof Palme, kun 50 000 dolaroj, rekompencis antaŭe la organizon Amnestio Internacia.
Morto
Oni trovis ŝin mortpafita en lifto de ŝia apartamentaro en centra Moskvo sabate la 7-an de oktobro (kiu hazarde estas la naskiĝtago de Putin), la korpo estis trovita ĉ. la 17-a horo. Polico raportas ke pafilo kaj 4 kugloj kuŝis apud ŝi.
Anna Politkovskaja rolas en la lasta filmo de Andrej Nekrasov sub la titolo ''Ribelo. Afero de Litvinenko'' (2007). La filmo celas montri la veran vizaĝon de la hodiaŭa Rusio, en kiu homoj neoportunaj por la regopovoj estas iom post iom likvidataj. En ĝi oni montris i.a. la plej freŝdatajn opiniojn de la kontraŭkremla opozicio pri la morto de Politkovskaja.
En la unua jardatreveno de la morto de Anna Politkovskaja organizo "Raportistoj se Limoj" aranĝis protestan marŝon en Parizo kontraŭ manko de progreso en la juĝa enketado pri ŝia murdigo kaj murdigo de aliaj 17 rusaj ĵurnalistoj. Eŭrodeputitoj polo Konrad Szymański kaj litovo Vytautas Landsbergis la aranĝis en Eŭropa Parlamento ekspozicion prezentantan rusajn krimojn dum la militoj en Ĉeĉenio, kun la komentarioj de i.a. Anna Politkovskaja. La ekspozicio, malgraŭ oficiala pretigado, en neklaraj cirkonstancoj venontan nokton estis forigita de ordigaj servoj.
Bibliografio
Libroj eldonitaj ruslingve
Pollingvaj libroj
Alilingvaj libroj
Srpski Itebej
Srpski Itebej, serbe Српски Итебеј, hungare Szerbittabé [serbitabE] aŭ Felsőittabé (=Supra-Ittabé) estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Ĵitiŝte.
Situo
Srpski Itebej situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, inter Bega kaj Kanalo Bega laŭ la rumana landlimo. Novi Itebej troviĝas nur 100 metrojn, Zrenjanin 37 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1219 laŭ tiama hungara ortografio "Withubu". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Serboj rehomigis ĝin ekde 1780. La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Párdány, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Srpski Itebej 2405 homoj, (1881 serboj (78 %), 255 hungaroj, 119 ciganoj, 26 jugoslavianoj, 10 kroatoj, 6 rumanoj kaj aliaj).
Listo de elektitoj de la Pariza Komunumo
La Pariza Komunumo de 1871 instaliĝis la 26-an de marto 1871 post baloto organizita en la urbo.
Priocca
Priocca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Canale, Castellinaldo, Govone, Magliano Alfieri kaj San Damiano d'Asti (AT). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kingstaŭno
Ne miskomprenu kun Kingstono!
Kingstaŭno (Kingstown) estas ĉefurbo kaj havenurbo de Sankta Vincento kaj Grenadinoj. La loknomo signifas: reĝo-urbo.
Situo kaj klimato
La ĉefurbo situas inter maro kaj vulkanaj montetoj 182 m-ojn altaj. Kingstaŭno apartenas al la tropika zono, la averaĝa temperaturo estas 24.5 Celsiusa, la pluvo estas jare po 1100 mm (precipe inter majo kaj novembro.
Historio
Kolombo malkovris la insulon en 1493. La urbo fondiĝis en la 18-a jarcento. La insulo apartenis al la britoj inter 1783-1979. Nuntempe loĝas en Kingstaŭno 24500 homoj.
Japana Meteologia Agentejo
La Japana Meteologia Agentejo aŭ JMA (angle: Japan Meteorological Agency, japane: 気象庁, Kishōcho) estas centra japana registara agentejo kiu respondecas pri la kolekto de meteologiaj datumoj kaj veterprognozoj (laŭ la juro pri meteologiaj laboroj). Ĝi eldonas veterprognozojn kaj raportojn. Ankaŭ la anonco de tertremoj, vulkanaj erupcioj, tajfunoj kaj cunamoj estas tasko de la meteologia agentejo.
La agentejo laboras duonlibere sub la japana Ministerio pri Lando, Substrukturo, Transporto kaj Turismo (国土交通省, Hepburn-Transskribo: Kokudo Kōtsūshō). Ĝia ĉefa sidejo troviĝas en Ōtemaĉi, Ĉijoda-kvartalo, Tokia Metropolo kaj kvin aliaj veterstacioj troviĝas en ĉiuj 5 dividitaj areoj de Japanio, kvar aliaj estas marveterstacioj, Okinavo-veterstacio, veterstacioj en ĉiuj gubernioj, flugveterstacioj ĉe internaciaj flughavenoj. Reto de pli malgrandaj meteologiaj observejoj estas la bazo por la kolekto de datumoj.
Nová Hradečná
Nová Hradečná (Markersdorf) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1344.
Náčkovice
Náčkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lovečkovice en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Lovečkovice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Náčkovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,08 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.
Barwinski
Barwinski estas familia nomo de jenaj personoj:
Seurat
Seurat estas familia nomo de jenaj personoj:
Seurat estas nomo de jena objekto:
4-Etilbenzoata anhidrido
4-Etilbenzoata anhidrido aŭ 4-etilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el hidrolizo de la 4-Etilbenzoila klorido aŭ oksidado de la 4-etilbenzila alkoholo. 4-Etilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Etilbenzoata anhidrido prezentas karboksilatan grupon kaj etilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 4-a karbonatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Ain't I a Woman?
"Ain't I A Woman?" (Esperante "Ĉu mi ne estas virino?") estas la nomo laŭ kiu koniĝis senprepara parolado, kiun faris Sojourner Truth, usona eks-sklavo el Novjorkio. Ŝi faris la paroladon ĉe la Virina Kongreso (angle Women's Convention) en Akron, Ohio la 29-an de majo, 1851. Ne nur rimarkindas, ke Truth estis virino parolanta antaŭ homamaso, sed ankaŭ, ke ŝi estis nigrahaŭta dum tempo, kiam sklaveco ankoraŭ estis leĝa en Usono.
Truth diskutis, ke kvankam usona kulturo ofte donis al blankhaŭtaj virinoj iajn privilegiojn (plej rimarkinde ties nedevigon labori ekster la domo), tiun ĉi opcion oni ne oferis al nigrahaŭtaj virinoj.
Unua registrita versio
Marius Robinson, kiu ĉeestis la kongreson kaj laboris kun Truth, registris sian version de la parolado la 21-an de junio, 1851 en la tiutaga eldono de la Kontraŭsklaveca Bukulo (angle Anti-Slavery Bugle).
Rozdrojovice
Rozdrojovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas 10 km nordokcidente de la centro de urbo Brno. Ĝi etendiĝas en valkaldrono inter du montodorsoj en Bobrava montetaro, surrande de naturparko Subkomoraj arbaroj. La municipo estas sur la flanko nordokcidenta, okcidenta kaj sudokcidenta ĉirkaŭita de arbaroj. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1402.
Cocke
Cocke estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Fervoja akcidento en Barcelono (2017-07-28)
La, pasaĝera trajno trafis en haltigan bufron kaj elreliĝis ĉe stacio  en Barcelono, Hispanio. Kvindek kvar homoj estis vunditaj, el kiuj kvin serioze.
Akcidento
La akcidento okazis ĉirkaŭ la 07:15 CEST (05:15 UTC). Antaŭurba trajno koliziis kun la bufroj ĉe stacio  kaj estis elreligita. La trajno plenumis servon San Vicenç de Calders - sur la linio R2.
La implikita trajno estis elektra motortrajno de RENFE Klaso 451, numero 210M. Atestantoj diris, ke la trajno ne bremsis enirante la stacion. Almenaŭ 54 homoj estis vunditaj, el kiuj kvin serioze. Dek ok homoj estis hospitaligitaj. Viktimoj estis transportitaj al kvar diversaj hospitaloj en Barcelono.
Enketo
La "Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios" (CIAF) (Komisiono de Enketo pri Fervojaj Akcidentoj) estas respondeca pri enketado de fervojaj akcidentoj en Hispanio.
Ploske
Ploske, ukraine Плоске, hungare Dombostelek [domboŝtelek] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava.
Situo
Ploske situas laŭ rojo. Svaljava troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1597. Ĝis Traktato de Trianon Dombostelek apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ploske/Dombostelek. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Deštné
Deštné (Dorfteschen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jakartovice en distrikto Opava. Vivas ĉi tie. Konsisto de Deštné estas ankaŭ solejo Kukačka, situanta ĉe katastra teritorio kun Jakartovice.
Halsou
Halsou (Haltsu) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Haltsuar.
Kristoforo
Kristoforo estas persona nomo el greka, kiu signifas "Kristo-portanto". Ĝi estis populara nomo por fruaj kristanoj kiuj "portis Kriston en siaj koroj."
Tiun nomon havis Sankta Kristoforo, historia martiro kiu estas ligata al apokrifa rakonto pri homo kiu fizike portis la infanon Jesuon trans rivero, kaj la infano estis eksterordinare peza, pro fakto ke la infano mem portis ĉiujn problemojn en la mondo.
Guido Cavalcanti
Guido CAVALCANTI ([GIdo kavalKANti] inter 1250 kaj 1259 – Aŭgusto 1300 ) estis itala poeto kaj trobadoro, same kiel intelekta influo sur sia amiko, Dante Alighieri.
24609 Evgenij
24609 Evgenij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Guido Cavalcanti
Cavalcanti estas plej bone memorata ĉar apartenas al la malgranda sed influa grupo de Toskanaj poetoj kiuj startis tion kio estas nune konata kiel Dolce Stil Novo, al kio li kontribuis per jeno : "Rosa fresca novella" (Nova, freŝa rozo), "Avete in vo' li fior e la verdura" (Vi estas floroj de la herbejo), "Biltà di donna" (Beleco de virino), Chi è questa che vèn (Kiu estas kiu venas), "Li mie' foll'occhi" (Miaj frenezaj okuloj), "L'anima Mia" (Mia animo), "Guido Orlandi", "Da più a uno" (El multaj al unu), "In un boschetto" (En arbareto), "Per ch'io no spero" (Ĉar mi ne esperas), "Voi che per gli occhi mi passaste il core" (Vi ke per okuloj traboras mian koron), kaj "Donna me prega" (Virino petas min), nome majstroverko de lirika verso kaj malgranda traktaĵo pri sia filozofio de amo. Starte el la modelo havigita de la francaj trobadoroj, ili portas la vojon de la Itala poezio plian paŝon kaj inaŭguris la volgare illustre, kun pli alta normigo de la Itala lingvo kiu survivas preskaŭ senŝanĝe ĝisnune. La fondinto de tiu skolo, nome Guido Guinizzelli, profesoro pri juro ĉe la Universitato de Bolonjo verkis sian unuan poemon tiaspece, nome poemo kies gravo ne rilatas multe al ties literaturaj meritoj sed al la fakto ke skizas tion kio estis la fundamento de la programo de la Stil Novo, kio estos poste perfektigita de dua generacio de poetoj, kiaj Dante, Cino da Pistoia, Lapo Gianni, kaj Guido mem. Kiel Dante verkis en sia De Vulgari Eloquentia, I, XIII, 4:
24609 Evgenij
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sovetunia altranga sciencisto Evgenij Borisoviĉ Aleksandrov (cirile : Евгений Борисович Александров) de la Ioffe Fizika-Teknika Instituto kaj de la Ŝtata Instituto de Optiko, elstara spertulo en la kampo de la eksperimenta fiziko. Li malfermis novan sciencan fakon : la radio-optika spektroskopio de la atomoj
NGC 4377-2
NGC 4377-2 (aliaj indikoj — UGC 7501, MCG 3-32-25, ZWG 99.41, 3ZW 65, VCC 778, PGC 169245) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Liturgio
Liturgio (Greke: λειτουργία) origine signifis "servo al la popolo". Per ĝi en klasika Ateno oni indikis la servon de riĉa civitano al la komunumo: li ekzemple pagis la kostojn de surscenigo de tragedio, pagis la kantistojn, aŭ en kazo de minacanta milito, li pagis ekipadon de militŝipo.
Pli poste kristanismo transprenis la terminon, same kiel multajn Grekajn terminojn ĝi transprenis en nova senco: apostolo, diakono, eklezio, episkopo, evangelio, profeto, presbitero k.a.
Liturgio en la kristana medio baldaŭ ricevis la signifon de l' kompleta diservo, en kiu oni festis la sakramentojn, ekzemple: la Sankta Liturgio de Johano Ĥrizostomo. Tiu uzado de la vorto kutime samtempe implicas la ekziston de Liturgia Jaro, kune kun fiksitaj legaĵoj el la biblio kaj fiksitaj preĝoj.
En Protestantismo, male, la terminon "liturgio" oni ofte uzas por la nura paperfolio, disdonata por la diservo, sur kiu estas indikite, kiujn psalmojn aŭ kantojn oni kantu en kiu sinsekvo.
En kelkaj konfesioj, la liturgio estas tre grava, sed ne en aliaj.
Kelkfoje la vorton oni ankaŭ uzas metafore: ekzemple Jorge Camacho en sia La liturgio de l' foiro.
Kurejo de Clermont-Ferrand
La cirkvito de Clermont-Ferrand estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Francio.
Longeco: 8,055 km
Kurbiĝoj: 48
Pezuela de las Torres
Pezuela de las Torres estas hispana municipo situanta en la Madrida Regiono. Ĝi havas gravan vidindaĵon, temas pri Teatro Naskiĝo de Jesuo. Ĝi realiĝas sur la stratoj de la urbo, ĉi tiu altiro estas tre grava por la urbokerna ekonomio. Ankaŭ Pezuela de las Torres havas aliajn gravajn allogojn rilate al kamparana turismo.
Reitwein
Reitwein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Capelinha (mikroregiono)
La mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 14 municipojn.
Hrádek nad Nisou
Hrádek nad Nisou estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda parto de Bohemio, en regiono Liberec, distrikto Liberec, en triangulo inter Ĉeĥio, Germanio kaj Pollando. Ĝi tenas proksimajn kulturajn kontaktojn kun germana urbo Zittau kaj pola urbo Bogatynia. En ĝi havis.
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1288. La historia urbokerno estas ekde 2003 proklamita kiel urba monumentzono.
Hajgao
Hajgao (japana 俳画 haiga) estas japandevena formo de la poeziĝenro hajkajo, kiu kombinas pentraĵon kun hajko aŭ hajkaja prozo. Tiu praktiko herediĝis de mezepoka inkpentrado (水墨畫, suibokuga). En hajgao, la pentraĵo povas foje ilustri la poemon, aŭ prezenti ĝian scenan aŭ rakontan etendaĵon. Alifoje, la rilato inter poemo kaj pentraĵo estas pli fora, kaj la du partoj ligiĝas nur per partoprenita atmosfero. Yosa Buson (1716 - 1784), unu el la plej grandaj majstroj de hajgao, kredis ke tiu pli fora ligo inter pentraĵo kaj poemo estis la idealo de hajgao.
Nuntempe, kvankam tradicia hajgao daŭradas fariĝi, pluraj modernaj artistoj faras hajgaojn per kombinaĵo de hajko kun fotografaĵo aŭ komputila bildo.
Muzeo Guggenheim Bilbao
La Muzeo Guggenheim Bilbao estas muzeo de moderna kaj nuntempa artoj, desegnita de kanada-usona arkitekto Frank Gehry, konstruita de Ferrovial, kaj lokita en Bilbao, Eŭskio, Hispanio. Ĝi estas konstruita apud la rivero Nervión, kiu fluas tra Bilbao al Atlantika marbordo. La Guggenheim estas unu el pluraj muzeoj apartenantaj al la fondaĵo Solomon R. Guggenheim. La muzeo prezentas konstantajn ekspoziciojn de verkoj de hispanaj kaj internaciaj artistoj.
Unu el la plej admirataj verkoj de nuntempa arkitekturo, la konstruaĵo estis aklamita kiel "grava momento en la arkitektura kulturo", ĉar ĝi reprezentas "unu el tiuj maloftaj momentoj kiam kritikistoj, akademianoj, kaj la ĝenerala publiko estis ĉiuj tute kunigitaj pri io". La muzeo estis la konstruaĵo plej ofte nomata kiel unu el la plej gravaj verkoj kompletigitaj ekde 1980 en la 2010 Monda Arkitektura Enketo inter fakuloj pri arkitekturo.
Historio
La ideo krei muzeon aperis en februaro 1991, kiam la registaro de Eŭskio kontaktis la Solomon R. Guggenheim Fondaĵon, proponante kunlaboron en la kreo de muzeo kiu estus parto de reto de la fondaĵo. La interkonsento estis atingita en decembro, kaj la laboro pri konstruaĵo, komencita en 1994.
Arkitekturo
La konstruaĵo havas areon de 24 000 m². Ĝi estas konstruita de titaniaj platoj kaj vitro. Ĝi havas dinamikecan formon, kiu konsistas el fleksecaj elementoj, ondecaj linioj kaj likvecaj formoj. Por desegni ĝin, oni uzis komputilan programon CATIA, uzita en la aeronaŭtika industrio. La konstruaĵo konsistas de tri etaĝoj de ekspozicioj.
Marc Quinn
Marc QUINN (naskita la 8an de Januaro 1964 en Londono) estas brita nuntempa bildartisto kies laboro inkludas skulptaĵojn, instalaĵokn kaj pentraĵokn. Quinn esploras "kio estas esti homa en la hodiaŭa mondo" tra subjektoj kiel ekzemple la korpo, genetiko, identeco, la medio kaj la amaskomunikilaro. Lia laboro uzas materialojn kiuj varias vaste, de sango, pano kaj floroj ĝis marmoro kaj rustorezista ŝtalo. Quinn estis la temo de solludaj ekspozicioj ĉe la Sir John Soane Museum, la Tate Modern, la Nacia Portretgalerio, Londono, la Beyeler Foundation, Bazelo, la Fondazione Prada, Milano, kaj la Sudlondona Galerio. La artisto estis fama membro de la movado konata kiel Young British Artists, rivelita en la 1990-aj jaroj.
Quinn estas internacie famkonata kaj ricevis la komisionon por la unua eldono de la Kvara Plinto ĉe Trafalgar Square en 2004, por kiu li ekspoziciis la skulptaĵon Alison Lapper Pregnant. La famkonata serio de Quinn de frostaj memportretoj, faritaj el sia propra sango, Self (1991-nune) estis submetita retrospektivo ĉe la Beyeler Fundamento en 2009.
Quinn vivas kaj laboras en Londono.
Simon Ockley
Simon OCKLEY (1678 - 9-an de aŭgusto 1720) estis brita orientalisto kiu multe esploris pri la araba kaj islama kulturoj. Li verkis plurajn verkojn rilate al la studoj kiujn li faris dum jardekoj aŭ faris tradukojn el la originalaj lingvoj al la angla. La Historio de la saracenoj, estas lia ĉefa laboro. Ĝi estis publikigita en du volumoj, 1708-1718, kaj longe ĝuis grandan reputacion.
Campo Real
Campo Real (Reĝa Kampo) estas hispana municipo de la Madrida Regiono. Ĝi havas 5995 loĝantojn. Campo Real havas areon de 61,8 km² kaj loĝantaron de 78,72 loĝantoj / km². Ĝi situas ĉirkaŭ 35 km de la ĉefurbo, Madrido. La komunumo estas fama pro sia ŝafa fromaĝo, ĝia olivoleo kaj olivoj. Oni ankaŭ povas viziti la ceramikan muzeon, kie oni montras antikvaĵon. La urbo ĉirkaŭas malgrandan monteton, sur kies pinto estas la preĝejo Sankta Maria de la Kastelo, renesanca-herera stilo, kun gotika parto pro incendio en la 15-a jarcento. Ĝi ankaŭ havas tri malgrandajn kapelojn, inter kiuj elstaras la Sankta Kristo de la Roko, kiu estas la patrono de la urbo.
Vidu ankaŭ
Estas samnoma Campo Real (aragone Campo Reyal) kiel koloniiga urbeto en la komarko Cinco Villas, en la provinco Zaragozo.
Raedersheim
(jen francigite, origine germane kaj alemane Rädersheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Beverly Matherne
Naskita al bordoj de la Misisipo, proksime de Nov-Orleano, ŝi studis francan literaturon en Berkeley. Defendantino de la Franca lingvo en Luiziano, ŝi estas membro de la CIEF (Conseil International d'Études Francophones)
Ŝi estas instruistino en la Norda Miĉigana Universitato kaj loĝas nuntempe en Marquette.
5908 Aichi
5908 Aichi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gubernio Aiĉi, la kvara plej granda en loĝantaro el Japanio. Ambaŭ malkovrintoj naskiĝis en tiu gubernio.
Fiume Veneto
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Beckov
Beckov (hungare Beckó germane Beckow) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Grächen
Grächen estas komunumo en la distrikto Vispo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1386 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Beckov
Burgo
La burgo jam ekzistis en la 12-a jarcento, kiel administra centro. La unua mencio okazis en 1208 en latina formo "Blundix", en 1229 laŭ hungara nomo "Bolondus". Laŭ la onidiro la posedanto estis kortega figuro Beckó. Baldaŭe Mateo Csák akiris la gravan fortikaĵon. En 1599 la turkoj ne povis okupi ĝin. Ankaŭ Francisko Rákóczi la 2-a vane sieĝis ĝin, nur la komunumon okupis. La fortikaĵo neniiĝis pro incendio en 1729.
Grächen
Geografio
La komunumo Grächen situas sur montara teraso kiu situas inter la valoj de Matervispa kaj de Saaservispa alte super la valoj. La loko estas konsiderata la plej suna loko de Svislando. Pro ĝia sekeco la teritorio de la komunumo jam dum multaj jarcentoj estas akvigataj far akvokondukiloj, kiuj alkondukas la degelakvon de Ried-Glaĉero, kiu situas sude de la komunumo en la najbara komunumo Sankt Niklaus. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Grächen kaj Niedergrächen, kaj la setlejoj Bärgji, Bina, Egga kaj Hannigalp,
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,32 km², de kiuj 48,3% estas kovritaj de arbaro, 16,0% servas por agrikulturo kaj 6,7% por setlado.
Beckov
Vilaĝo
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332. Precipe germanoj estis la unuaj loĝantoj. En 1520 ĝi ricevis rajton pri bazarado. En 1689 abatejo fondiĝis. En 1598 oni komputis tie 218 domojn. 1784 loĝis tie 1841 loĝantoj en 247 domoj, en 1828 1670 loĝantoj en 215 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Beckó 1425 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj kaj hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Beckov 1367 homoj, (1352 slovakoj).
Grächen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grächen limas en nordo al Törbel, en nordoriento al Staldenried, en oriento al Eisten, en sudo kaj okcidento al Sankt Niklaus, kaj en nordokcidento al Embd.
Trafiko
La kantona ĉefvojo 213 en la Matervalo parto kondukas tra la komunuma teritorio laŭlonge de la sudokcidenta komunumlimo. Al la vilaĝo Grächen kondukas tamen kurboriĉa montarvojo, kiu komenciĝas ĉe la stacidomo de Sankt Niklaus. Pere de poŝtaŭtolinio al Sankt Niklaus la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De la vilaĝo Grächen aertelfero kondukas al la alpopaŝtejo Hannigalp. Dum vintro en Grächen funkcias diversaj skiliftoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grächen datiĝas el la jaro 1210 kiel Grachan. En Grächen estis trovitaj diversaj objektoj el la bronzepoko kaj romia tombo. En la jaro 1433 estis en Grächen konstruita kapelo konsekrita al Sankta Jakobo, kiu estis abandonita post la konstruo de la preĝejo en la 17-a jarcento. En la jaro 1750 la paroĥo Grächen disiĝis de la paroĥo Stalden.
Bulonjo 2005
Bulonjo 2005, franclingve Boulogne2005 espéranto estas la nomo de renkontiĝo okazinta en Bulonjo ĉe Maro de la 25a ĝis la 30a de marto 2005, kiel komuna kongreso de Espéranto-France, JEFO, SAT-Amikaro kun partopreno de francaj esperantistaj Fervojistoj, Laboristoj, Katolikoj, Esperanto-Asocio de Britio, Belga Esperanto-Federacio kunordigita de Nordfrancia Esperanto-Federacio.
La aranĝo jubileis la Unuan Kongreson okazintan samurbe 100 jarojn antaŭe kaj disvolviĝis en la sama ejo kiel tiu, nome en la urba teatrejo. Kongrestemo estis: 1905-2005 Esperanto: perspektivoj post 100 jaroj da renkontiĝoj Oficiale partoprenis 550 aliĝintoj el 23 landoj. Krome ĉeestis ne registritaj partoprenantoj kiuj ne povis aliĝi ĉar la aliĝantnombro estis limigita je 550 pro la akcepteblecoj de la salonoj.
Solenaĵoj
La solena inaŭguro okazis la 26an de marto en la mateno kun paroladoj de Richard Valet, prezidanto de la Organiza Komitato, Frédéric Cuvillier (la urbestro de Bulonjo), de Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof (nepo de la iniciatinto de Esperanto), reprezentantoj ŝtataj, regionaj konsulaj kaj universitataj. La inaŭgura parolado kiun L.L. Zamenhof faris en la sama loko unu jarcenton antaŭe estis redirita de A. Lagrange kaj komentita de L-C Zaleski. Sekvis ĝin defilado tra la urbo kaj ceremonia dismeto de floroj al la busto de Zamenhof staranta sur la placo Zamenhof.
Spektakloj
Inter la prezentitaj spektakloj notindaj estis:
Simpozio
Enkadre de la kongreso okazis simpozio organizita de UEA kies temo estis « Lingvoj kaj la strebo al justa tutmondiĝo: la centjara sperto de la Esperanto-renkontiĝoj », kun kontribuoj de Humphrey Tonkin, Roland Breton, Ulrich Lins, Jean-Claude Lescure , Ziko Sikosek.
Prelegoj
La programo entenis jenajn prelegojn :
Ekskursoj
Estis proponitaj kvar ekskursoj :
Hasparren
Hasparren (Hazparne) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Johano de Aŭstrio
Johano estis filo de Leopoldo la 2-a kaj frato al Francisko la 1-a, ambaŭ german-romiaj imperiestroj. Johano estis naskita en Florenco, kie la patro estis arkiduko. Kiam Leopoldo fariĝis german-romia imperiestro en 1790, Johano sekvis lin al Vieno. Post sia armea kariero kiu finiĝis kun malvenkoj kontraŭ Napoleono Johano koncentriĝis pri la regado de la duklando Stirio. Tie li prezentiĝis kiel reformema reganto, kaj okupiĝis pri naturo, teknologio kaj agrikulturo. Interalie li fondis la antaŭulon de la teknika Universitato de Graz.
En 1848 ĉe la germana nacia asembleo de Frankfurt li estis elektita kiel reganto. Post la fiasko de la germana revolucio de 1848 li demisiis de tiu tasko.
Johano mortis en 1859 en Graz. Por memorigi lin estis konstruita fontano en la centra placo de la urbo. En la jaro 1869 la kadavro estis transportita al Schenna proksime Merano, kie ĝi kuŝas en propra maŭzoleo.
(17977) 1999 JR54
(17977) 1999 JR54 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Limonito
Limonito estans fererco konsistanta el mikso de hidratitaj oksid-hidroksidoj el fero (III) en varia kompono. La ĝenerala formulo estas ofte moontrita kiel FeO(OH)·nH2O, kvankam tio ne estas tute akurata ĉar la proporcio de oksido al hidroksido povas amplekse varii. Limonito estas unu el la tri ĉefaj ferercoj, el kiuj la aliaj estas hematito kaj magnetito, kaj estis minita por la produktado de fero ekde almenaŭ la jaro 2500 a.K.
Limonito ricevas sian nomon el la greka vorto λειμών (/leː.mɔ̌ːn/), kun la signifo "malseka herbejo", aŭ λίμνη (/lím.nɛː/), kun la signifo “marĉa lago” kiel aludo al ties ekzisto kiel marĉa fererco en herbejoj kaj marĉoj. En sia bruna formo ĝi estas foje nomita bruna hematito aŭ bruna fererco. En sia brilflava formo, ĝi estas foje nomita citronroko aŭ flava fererco.
Limonito estas relative densa kun specifa gravito varia el 2.7 ĝis 4.3. Ĝi varias kolore el brile citronflava ĝis verdeca grizbruna. La frotkoloro de limonito sur nebrila porcelanplato estas ĉiam bruneca, karaktero kiu distingas ĝin el hematito de ruĝa frotkoloro, aŭ el magnetito kun nigra strikoloro. The dureco estas varia, sed ĝenerale en la gamo 4 - 5.5.
Juliaca
Juliaca, loke konata ankaŭ ’’’Hullaqa’’’ estas urbego en sudorienta Peruo. Ĝi estas ankaŭ departementa, provinca kaj distrikta ĉefurbo.
Geografio
Juliaca situas en altebenaĵo en Andoj. Arequipa troviĝas 180, Tacna 279, Cusco 297, Ica (urbo) 622, Huancayo (urbo) 670, ’’’Limo’’’ 840, Callao 849, Pucallpa 925,  Chimbote 1164, Trujillo (Peruo) 1270, Iquitos 1351, Chiclayo 1436 km.
Historio
En tiu loko oni jam vivis homoj 4000 antaŭ Kristo. Fidela dokumento mankas pri hispana fondo de Juliaca. Tamen la hispanoj havis tie nur vilaĝon. En 1873 la trajno atingis la vilaĝon, kiu portis evoluon.
Ekonomio
Juliaca estas signifa komerca, financa kaj serva centroj en la regiono. En la industria branĉo oni produktas vestaĵojn.