cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝermolisto de rumanaj esperantistoj
Speranța-Eugenia Corâciu
Speranța-Eugenia CORÂCIU (1937–2002) estis delegito kaj fakdelegito en Turda, Rumanio; mortis komence de 2002.
Petro Firu
Petro FIRU, pseŭdonimo de Henriko RABINOVICI, rumano, arkitekto. Naskita je la 10-a de julio 1907 en București. Esperantisto de 1924. Liaj tradukoj el la rumana literaturo aperis en diversaj Esperanto-gazetoj (1928–1932); en kunlaboro kun Pragano aperis de li en libroformo: Rumana Bonhumoro, 1932. Verkis la unuan rumanan-Esperantan vortaron, 1932. EdE-F
Saul Kimel
Saul KIMEL (1875-1930) estis rumana esperantisto kaj kuracisto. Esperantistiĝis en 1907. Kunfondinto de RES, gvidis la unuan publikan kurson en București, 1907, verkis la unuan rumanan lernolibron, 1908.
George Mahalu
George MAHALU esperantistiĝis en 1971. Fondinto de A.S.T.R.O.(asocio de sindikataj tutmondaj rondoj kaj organizoj) en Kineskopa Entrepreno București kaj la unua prezidanto de ESPEMONT (esperanto-turismo rondo) en 1985 București kaj Ploiești. Militanto por esperantistaj rajtoj antaŭ 1989.
George Savopol
George SAVOPOL estis rumana armea kapitano kaj esperantisto. Li mortis en 1916 kadre de la Unua Mondmilito, okaze de pulveja eksplodo en Bukareŝto. Esperantisto ekde 1906, li laboris multe por Esperanto kaj interalie estis vicprezidanto de Rumana Esperanto-Societo.
Miĥaelo Timuș
Miĥaelo TIMUȘ, rumano, instr. Esperantistiĝis en 1907. Kunlaboris je la organizo de l' unua E-kongreso en R. Fond. de la Societo de la R. Instruistoj E-istaj „Homaro“. Kunlaboris ĉe multaj E-gazetoj.
Mihai Trifoi
Mihai TRIFOI (naskiĝis la ) estas rumana esperantisto. Membro de SAT, li interalie kontribuis en la tema programo de la 83-a SAT-Kongreso 2010.
Alexandre Teodorescu
'''Alexandre Pr. TEODORESCU''' (teodoresku) estis rumana advokato kaj esperantisto, kiu mortis kiel soldato en 1916 kadre de la Unua Mondmilito. Esperantisto ekde 1907, estis daŭriginto de la laboro de Gabrielo Robin ĝis la komenciĝo de la mondmilito.
Marian Vochin
Marian VOCHIN (naskiĝis la ) estas rumana esperantisto. Li lernis Esperanton en 1967, loĝas en Bukareŝto kaj tie funkcias kiel vicdelegito de UEA.
Anjono
Anjono estas negative ŝargita jono. Ĉar la negative ŝargitaj jonoj dum la elektrolizo migras al la anodo (al pluspoluso), oni elektis por ili la nomon anjono. La anjonoj estiĝas el atomoj, molekuloj per akcepto de elektrono.
Eksteraj ligiloj
Ion イオン Jon
Alexander Lernet-Holenia
Unua Mondmilito
Li aliĝis al la denaska nomo de sia patrino kiam li estis formale adoptita de la karintiaj parencoj de lia patrino (kies aristokrata familio estis perdinta plej el sia riĉo post la milito) en 1920. En Julio 1915 Alexander finis altlernejon en Waidhofen an der Ybbs kaj faris studoj de juro en la Universitato de Vieno, sed volontulis por la Aŭstria-hungara armeo en Septembro 1915 kaj luktis en la Unua Mondmilito el 1916 antaŭen, servante en la orienta batalkamparo kaj finis la militon kiel leŭtenanto. Dum sia temposervo li jam ekdediĉis sin al poezio, kaj iĝis mentorita de Rainer Maria Rilke en 1917.
Dua Mondmilito
Lernet-Holenia partoprenis en la Invado de Pollando kiel rezerva leŭtenanto, sperto sur kiu li bazis sian romanon de 1941 nome Die Blaue Stunde (la blua horo) kiu post la milito iĝis konata sub la titolo Mars im Widder. Ĝi estis nomita "la nura Aŭstria rezistada romano" ĉar la intrigo montras ideologian maltrankvilan ĉefrolulon, kiel signo al la ekzisto de aktiva politika opozicio, kaj ĉar la Nazia registaro malpermesis la unuan eldonon de la libro.
Kvankam Lernet-Holenia riĉiĝis kiel populara scenaristo dum la Tria Regno, li estis unu el la malmultaj konataj aŭstriaj aŭtoroj kiuj tenis distancon el Nacia Socialismo, kaj malakceptis la Nazian politikan sistemon aŭ partopreni en sia notindaj klopodoj por enmeti en arton ties ideologion Sango kaj Grundo. Tamen, por resti en negocoj li devis fari aranĝojn kun la reĝimo, kiu inkludis iĝi ĉefa dramaturgo ĉe la "Heers-Filmstelle" (nome propaganda centro de Wehrmacht en Berlino, por produkti propagandajn filmojn por militaj kinejoj) post la Pola kampanjo. Lernet-Holenia pli famiĝis dum la milito progresis. Post sia forigo el publika posteno en 1944 li evitis servon en la orienta batalkamparo ĉar malsaniĝis kaj ricevis helpon de la rezistada reto.
Postmilita periodo
La publika agnosko de Lernet-Holenia kreskiĝis post la Dua Mondmilito, kaj iĝis konata ikono de la Aŭstria kultura etoso. Nur dum la jaro 1948 oni faris tri filmojn bazite sur siaj romanoj, kun elstaraj aktoroj kiaj Maria Schell kaj Attila Hörbiger. Kun Friedrich Torberg (kaj poste kun Günther Nenning) li kun-redaktoris la intelektulan kulturan gazeton Forum eke en 1957. En 1969 li estis elektita prezidento de la Aŭstria sekcio de la PEN-klubo internacia sed rezignis en 1972 proteste kiam la Nobelpremio estis atribuita al Heinrich Böll, kiu laŭ Lernet-Holenia estis subtenanto de la Frakcio de la Ruĝa Armeo.
Oktobro de 2009
Jen listo de okazaĵoj en oktobro de 2009.
Edvard Beneš
Edvard BENEŠ [beneŝ] (naskiĝis la 28-an de majo 1884, mortis la 3-an de septembro 1948) estis ĉeĥoslovaka prezidento en la jaroj 1935 – 1938 kaj 1945 – 1948.
Unu el la plej tragikaj kaj samtempe la plej rimarkindaj personecoj de la ĉeĥoslovaka historio. Dufoje li troviĝis en krizaj momentoj, kiuj signifis sortan rompon por la ĉeĥoslovaka nacio. Dufoje li rolis kiel ludanto kun granda potenco, sed en ambaŭ kazoj li malvenkis. Eble perfidis lin la propra fiero, eble tro granda emfazo por malvarma prudento, eble malbona veto je amikoj. Certe estas, ke neniu alia el la ĉeĥaj regintoj troviĝis en tiel gravaj situacioj kiel la sekvanto de Masaryk. Tial historiistoj ĝis hodiaŭ ne ĉesis disputi, ĉu temis pri grave ekzamenata politikisto de supermezaj kapabloj aŭ prefere pri la politikisto ambicia kaj potencavida, kiu ne sukcesis.
Ĉu pastro aŭ ŝuisto?
Li naskiĝis kiel la deka infano en dometula familio en Kožlany. Lia patro Matěj Beneš, laborema kamparano, vendisto, pli malfrue proprumanto de brikfabriko, ne havis tempon por la infanoj pro la laboro, kaj pri la malgranda Edvard zorgis liaj gefratoj.
Ambaŭ liaj gepatroj estis kredantoj, katolikoj. Ankaŭ Eduard (kiel Edvard li komencos skribi sin nur pli malfrue) iradis kiel malgrandulo en preĝejon kaj ambaŭ liaj gepatroj deziris, ke ilia plej juna filo fariĝu pastro. La preĝejo estis en komencoj de kariero de Beneš, same kiel ĉe Masaryk. Li ministradis, li trairis tra unua komunio, sed poste io ŝanĝiĝis. La gepatroj do elektis por li alian profesion. Li estis finlernonta ŝuistan metion. Sed Beneš ŝatas librojn kaj allogas lin klereco. Tial li fine estas celanta por studi Pragon. Somere de 1904, malongtempe post festo de sia 20-a naskiĝotago, li abiturientiĝis. Sed en severaj rilatoj de aŭstriaj gimnazioj li estis neniel sukcesa, tamen vojo al universitato estis malfermita.
Fuĝo al Parizo
La mondo de enuigaj prelegoj tro ne ravis lin. Ĉar kvar jaroj da studado ŝajnis al li tro longaj, li decidiĝis alie. Aranĝinte prokraston de sia militservo li foriris studi en Parizon en fama Sorbono. Lingva ekipo ne mankis al li – li sciis germane, france kaj angle, pli malfrue li eklernis itale kaj ruse.
Ĉar li havis nenian monon, forveturonte li interkonsentis kun redakcio de ĵurnalo pri sendado de kontribuaĵoj, kiuj poste certigis lian vivtenadon. En Parizo li renkontiĝis kun Anna Vlčková. La junulino devenis el germana vilaĝo Deutzendorf, situanta en Sudetoj proksime de Osek u Teplic. La unuaj kontaktoj estis fridaj. Beneš havis por junulinoj nek tempon nek humoron. Ili propre pli rompis lian programon forkondukante lin de liaj celoj. Kiam li eksciis, ke Anno estas enamiĝinta lin, li volis tuj ĉiujn interrilatojn ĉesigi. Sed li ne faris tion.
Sed tuj de komence ili devis klarigi al si la sent-rilaton. Beneš postulis ekzamenon, li volis komenci nenian am-aventuron. Se li estis havonta edzinon, poste tio devis esti ĝusta, por la tuta vivo. Nenia flirto, nenia am-ŝercado. De sia edzino li postulis ne nur zorgon pri la familio, sed ankaŭ spiritan dimension, komprenon por lia laboro, viv-apogon. Ĉar li antaŭe estis trompita de junulino, kies nomo estis ankaŭ Anno, Beneš petis Annon Vlčková, ĉu ŝi povus alinomiĝi – ŝi ne estis kontraŭ kaj la ĉeĥa historio konas ŝin sub nomo Hana Benešová.
Isto Hiltunen
Isto HILTUNEN estas finna kantisto (17-an de aŭgusto 1967) kaj muzikisto. Li ludas multajn instrumentojn. Li estis populara speciale en la 1990-aj jaroj.
Edvard Beneš
Sekulo sen humoro
Aŭtune de 1908 li revenis Pragon kaj tuj li ricevis baton sub zonon. Praga Universitato rifuzis agnoski lian francan doktorecon kaj Beneš devis iri denove antaŭ komisiono. Kiam li estis 25-jara, li petis pri la mano de Hana kaj en novembro de 1909 ili geedziĝis. Beneš laboras plenajn tagojn: li prelegas, verkas artikolojn, tradukas filozofiajn tekstojn. La unuan libron li tradukis jam en sia 20-a jaraĝo – tio estis Mortigisto, fama romano de Émile Zola. Sed Beneš diferencis de Masaryk. Masaryk havis ĉarmon, Beneš estis sekulo. Mankis al li fajrero, li ne sciis ridi. Li ne havis sencon por humoro, lia mondo estis serioza. Pli malfrue li diris: „Oni ne estas havonta pli ol unu pasion. Iu drinkas, la alia flugas post virinoj, la tria kartludas. Mia pasio estas politiko.“
Falsa pasporto
En la jaro 1913 li fariĝis privata docento kaj en filozofia fakultato li publikigis prelegojn el fako de filozofio de historio. Kaj vera milito komenciĝis – la unua mondmilito. En marto de 1915 li vojaĝis al Masaryk malantaŭ fronto – tien kaj reen li kunveturis sekretajn materialojn. Post kelke da monatoj li decidiĝis por daŭra foriro eksterlanden. Lia transiro estis sufiĉe kuraĝa. Li havis falsan pasporton, kiun li mem faris. Li vojaĝis ĝis Cheb kaj plu ĝis Munkeno, de kie li transiris ĝis Svislando.
Aŭstria spiono
Beneš estis kelkfoje arestita. Kiam li alteriĝis en Anglio, ili konsideris lin aŭstria spiono kaj tuj li estis arestita. Nur pro interveno de Masaryk ĉio klariĝis kaj Beneš revenis Parizon. Angloj arestis lin sume trifoje kaj en franca malliberejo li estis dufoje. Per tio li komencis unikan ĉeĥan tradicion: escepte de Masaryk (tiu estis kondamnita pro patrujperfido al mortpuno) ĉiuj ĉeĥaj prezidentoj pasigis monatojn kaj jarojn en malliberejo.
Reveno de venkintoj
La reveno de Beneš estas same fama kiel de Masaryk. Ja estas revenanta la ministro de la aferoj eksterlandaj kaj la plej proksima aliancano de Masaryk.
Politika ludanto
En ĉeĥan politikon Beneš eniris kiel agnoskata diplomato. En la jaro 1920 prezidento de naciaj socialistoj prezentis lin per vortoj: „Li ne drinkas, ne fumas, ne dancas, li ne havas amantinojn, li ne elserĉadas komunumon, li ne kartludas. Dio mia, kion li do faras?“ Li faris politikon. Li estis seninterrompe 17 jarojn ministro de la aferoj eksterlandaj. Tio estas unikaĵo – ne nur en Ĉeĥio, sed ankaŭ en la mondo. Laŭ brita Encyclopaedia Britannica li akiris baldaŭ markon de unu el la plej influaj eŭropaj ŝtatistoj.
Ascendo kaj falo
Post 18 jaroj, kiam Praga burgo estis rezervita por Masaryk, estis okazonta la unua elekto de prezidento, sed fine tiel ne okazis. Denove estis preparita politika komerco. Eĉ Vatikano helpis, kiu konvinkigis popoldemokratojn, ke ili voĉdonu por Beneš. Beneš estis elektita kiel ĉeĥoslovakia prezidento.
La longjara kronprinco ĝisatendis, sed longe li ne ĝojis. Jam antaŭe lia ĉefa malamiko estis Adolf Hitler. Ne tutaj tri jaroj pasis tre rapide kaj venis tragika vojkruciĝo de ĉeĥa historio, la Munkeno 1938. Beneš eksciis pri perfido de la aliancanoj matene. Li venis en laborejon el banĉambro, ankoraŭ en piĵamo. Plej multe vundis lin konduto de la lando, kiun li tiel konfidis. Li taksis ties konduton per la akraj vortoj: „Tio estas neaŭdata, terura. Tia perfido! Perfida Francio!“
Ni ne selos
Neniu alia prezidento troviĝis en simila situacio. Munkeno eĉ ne toleros komparon kun Praga printempo 1968. Sed Beneš sciis, je kiom oni ludas. Minacis pereigo de la ĉeĥa kaj la slovaka nacioj, bruta soldata interveno. Neniam antaŭe io simila okazis, kaj kiam Ĉeĥoslovakio troviĝis vid-al-vide al katastrofo, Beneš ne havis forton por alfronti ĝin. „Generaloj foriradis de mi malkontentaj, amarhumoriĝintaj kaj en despera humoro. Kaj mi denove metis por mi la demandon: Ĉu mi decidiĝis en tiu ĉi terura afero ĝuste?“ li skribis pli malfrue.
Ĉiuj ĉirkaŭ li preferis batalon al kapitulaco. En tio estis lia decido ankoraŭ pli dolora. Beneš estis decidiĝanta kun konscio de gravaj perdoj – homaj kaj materialaj. Tial li fine retiriĝis. Li elektis savon je konto de fiereco kaj por prezo de persona honto. Pli malfrue ili demandis Janon Masarykon, kiel ekkondutus lia patro en simila situacio. Li enpensiĝis por momento kaj poste li respondis: „Patro dirus, do ni selos.“
Fuĝo
La nacio volis batali. La homamasoj de indignitaj civitanoj venis eĉ en Pragan burgon. Miloj da manifestaciantoj postulis demision de la registaro. La burga gardistaro devis barikadi enirejon en la burgan palacon. Beneš travivis personan tragedion. Li konstruis la postmilitan Eŭropon, li partoprenis en kunskribo de ĉiuj kontraktoj kaj kreiĝo de Unuiĝintaj nacioj. La perfido de grandpotencoj tre vundis lin. Laŭ atestantoj li tiam ĉesis regi sin. Ĉio finiĝis je lia kolapso.
Li laboris preskaŭ 20 horojn tage kaj liaj nervoj liberiĝis. Li magriĝis je kelke da kilogramoj, li estis fizike elĉerpita kaj psike ĉe rando de senkonsciiĝo. Post munkenaj eventoj li abdikis. Lian parolon transprenis radiodisaŭdigo: „La arbokrono de nia patrujo estas hakita, sed la radikoj de la nacio sidas firme en la tero. Ni malsupreniru al la radikoj, ni koncentru la forton en ilin kaj la krono post tempo ekkreskos de novaj branĉoj,“ li diris en ĝi aldirante, ke li ne forlasas la ŝipon en la ŝtormo. Li forveturis ĝis Sezimovo Ústí, kie li senkonsciiĝis. La elĉerpiĝo alportis akutan atakon de lia kronika malsano de Ménier. Post 14 tagoj, senĉese malsana, li estas forfluganta kun sia edzino Anglion.
Frunte de rezistmovado
El Anglio Beneš forveturis en februaro de 1939 ĝis Usono, kie li akceptis postenon de profesoro de sociologio kaj politologio en universitato en Ĉikago. Venis la 15-an de marto de 1939 kaj estiĝo de Protektorato Bohemio kaj Moravio. Beneš denove eksentis okazon. La okupacio senigis lin de la devligo kaj li povis do eniri en aktivan rezistmovadon por redono de la memstareco. Turniĝinte al grandpotencoj li ekprotestis: La okupacio devas esti solvata en Komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj. Vane. Li revenis Anglion kaj eklaboris. Precize post unu jaro, en julio de 1940, la brita registaro fine agnoskis la ĉeĥoslovakan ekzilan registaron kun prezidento Beneš frunte.
Post spertoj kun la perfido de okcidentaj aliancanoj li ĉifoje politike turniĝis al oriento. Sed li postulis de Moskvo unusignifan devligon, ke ĝi ne intervenu en la politikon de Ĉeĥoslovakio. Stalin konsentis kaj certigis lin, ke li ne intervenos en la ĉeĥoslovakajn aferojn. Sed Beneš senkompate kredtrompiĝis. Nur mallonge antaŭ sia morto li ekkonis tragikan profundaĵon de sia eraro.
Li kontraktis kun Stalin la 12-an de decembro en Moskvo. Tiam la Sovetunio donis gatnation pri la estonta ĉeĥoslovaka ŝtato. Dum tiu vizito, ankaŭ Stalin aprobis forpelojn kaj malposedigojn de la germanoj el Ĉeĥoslovakio. De 1940 li intencis forpreni de ĉiuj ĉehoslovakiaj ŝtatanoj de germana aŭ hungara gepatra lingvoj kaj la patrujon kaj la posedaĵojn. Tiaj krimoj realigite en la 1945-a jaro nuntempe de la plejmulto kritikatas. La ĉi-koncernaj dekretoj portas lian nomon.
La malsana venkinto
Li estis mania pro sopiro reveni al zenito de la potenco, li estis mania pro vidaĵo de repago kaj venĝo. Li estis revenonta kiel venkinto. Kiel triumfanto. Sed ne multaj antaŭsentis, ke li estas revenanta ankaŭ kiel grave malsana viro. Fine de la dua mondmilito li suferis ripetantan atakon de apopleksio. Hejme bonvenigis lin centmiloj. Sed ĉifoje tio ne estis triumfa reveno de Masaryk, sed alveturo de la laca maljunulo.
La dua Munkeno
Tiam Beneš komencis ludi kun ideo, ke li forirus el la politiko. Li povus reveni en universitaton kaj prelegi, li volis skribi memoraĵojn. Beneš fine decidiĝis resti en la politiko. Ĝis la amara fino.
Venis eventoj en februaro de 1948. Post fronta atako de komunistoj venis demisioj de ministroj de demokratiaj partioj. Restis nur la malforta, la malsana prezidento, kiu estis tenonta la demokration. La duanfojon li troviĝis en la sorta vojkruciĝo, la duanfojon sen triumfoj en la manoj. Beneš timis pro intercivitana milito. Gottwald minacis kaj insistis per intercivitana milito. Fine li eltiris liston de homoj, por kiuj estas preparita arestigordono. Estis en ĝi multe da amikoj de Beneš. Beneš fine subiĝis – kiel li mem diris – al premo de strato. En oficiala informo eksonis malbonsigna formulo: „La prezidento forlasis Pragan burgon.“ La prezidenta standardo de Masaryk kun skribaĵo La vero venkas estis malhisita.
Furiozanta maljunulo
Ateston pri la stato de la prezidento donis Václav Černý, kiu vizitis lin printempe en Sezimovo Ústí. Beneš onidire maljuniĝis je dudek jaroj. Ĉiam malgranda kaj eta politikisto, li ankoraŭ multe pli malgrandiĝis, vestoj pendis sur li, li aspektis kiel marioneto, lia vizaĝo estis kurbiĝinta kaj la movoj baraktemaj. Li ne povis paroli, ofte li devis forkraĉi salivojn, li estis despera kaj senpova. Jam tio ne estis la malvarma politikisto, sed pro kolero kaj pro morto mania homo, kiu ne evitis sen insultoj kaj ploro.
NGC 3190
NGC 3190 (aliaj indikoj — UGC 5559, IRAS10153+2204, MCG 4-24-26, ZWG 123.37, ARP 316, VV 307, HCG 44A, PGC 30083) estas galaksio en konstelacio Leono. Distanco estas 70 milionoj Lj.
Edvard Beneš
Kun mitraloj malantaŭ la dorso
Multe da homoj al Beneš jam ne plu povis veni. Privatan vilaon en Sezimovo Ústí gardis ŝtata sekreta polico kaj ĉiuj vizitantoj estis kontrolataj. Sed tio ne rilatis al premiero Gottwald, kiu vizitadis Benešon kun novaj leĝoj. Nur en unu kazo Beneš rifuzis postulon de Gottwald. Li ne subskribis novan, komunisman konstitucion.
NGC 3190
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Edvard Beneš
Kun mitraloj malantaŭ la dorso
Baldaŭ post lia abdiko aperis konsideroj, ke li povus foriri eksterlanden kaj fariĝi ĉifoje kapo de la jam tria rezistmovado. Sed Beneš jam ne plu havis forton. Li atendis sian morton.
Pleje li estis bone gardata. Proksima futballudejo, kie oni povus alteriĝi kun aviadilo, estis senĉese gardata de komunisma sekreta polico kaj ĉirkaŭ la sidejo de Beneš estis dislokigitaj eĉ mitralnestoj, preparitaj por forpafi malamikan aviadilon.
Konstruu al mi kripton
Vico da civitanoj perceptis Benešon kiel simbolon de demokratio kaj libereco. Malgraŭ tio ke prezidento jam estis Klement Gottwald, en pragaj stratoj aŭdiĝis skanditaj ekkrioj: „Vivu prezidento Beneš! Beneš devas iri Pragon!“
Sed Beneš staris jam ĉe sojlo de morto. Jam en majo li invitis ĝis Sezimovo Ústí arkitekton postulinte lin, ke li proksime de la vilao konstruu por li kripton. Ĝi estis staronta ĉe montetpiedo, kie laŭ mitoj predikis Jan Hus.
El lasta monato de la vivo de Beneš ni havas unusolan ateston, kiun alportis sveda verkistino Amelie Posse Brázdová, kiu apartenis al rondo de la plej proksimaj amikoj de Beneš. Ŝi enpenetris sekrete en la gardatan vilaon la 19-an de aŭgusto. Beneš konfidis al ŝi, per kio Gottwald minacis al li. Li volis inviti sovetajn soldatojn, kiuj estis preparitaj ĉe la limoj. Sur morta lito li denove insultis komunistojn. Mallonge post tio venis plua atako de apopleksio kaj la elĉerpita viro denove paraliziĝis. La antaŭlastan aŭgustan tagon li senkonsciiĝis kaj li plu ne rekonsciiĝis. La 3-an de septembro, post kelke da tagoj de vana lukto, la prezidento mortis en brakumo de la fidela kaj amata edzino.
Sepultaj demonstracioj
Funebra soleno havis karakteron de politika protesto, vico da homoj atendantaj por lastfoje adiaŭi la prezidenton La atendovico tiriĝis multe da kilometroj. Poste la korpo de Beneš estis transveturigita en antaŭ nelonge konstruitan kripton en Sezimovo Ústí. La sepulto mem okazis kontrolata de la sekreta polico.
La prezidenta sekvanto Gottwald, por kiu Beneš estis savperinto survoje al potenco, ankoraŭ post la morto omaĝis lin. Li sendis al Hana Benešová kondolencan telegramon, en kiu li hipokrite levis, ke en la persono de Edvard Beneš estas foriranta eksterordinara personeco. „Nia popolo alte aprezas liajn meritojn en liberiglukto kaj en konstruado de la ĉeĥoslovaka ŝtato kaj ni neniam forgesos ilin,“ skribis la komunisma gvidanto.
Tio estis kompreneble nur formala montro de estimo de la nova prezidento al sia antaŭulo. Gottwald pleje timis, por ke Beneš ne fariĝu simbolo de kontraŭkomunisma rezisto. Por certeco li zorgis pri lia forviŝo el la historio. La libroj de Beneš malaperis el bibliotekoj, lia nomo devis esti forgesita. Kaj dum Masaryk ĝistendis vicon da monumentoj, al Beneš neniu konstruis monumentojn.
Neplenumita testamento
La reganta reĝimo devis ankoraŭ solvi, kion ĝi faros kun Hana Benešová, edzino de Beneš. Ĉifoje Gottwald kondutis grandanime kaj li lasis Hanon vivi trankvile. Ŝi ricevis emeriton kaj pleje la ŝtato pagis ŝian loĝejon en Hradčany.
Hana Benešová supervivis sian edzon je plena kvaronjarcento. Ŝi mortis antaŭ Kristnasko en la jaro 1974 en aĝo de 89 jaroj. En sia testamento ŝi testamentis la vilaon kaj ties ekipon al tabora muzeo, sed kun peto, ke estu en ĝi establita muzeo de Edvard Beneš. Tiel ne okazis. La vilaon akiris ŝtato kaj ĝi donis ĝin en uzadon al oficejo de registaro, kiu establis en ĝi post multekosta rekonstruo luksan refreŝigejon por siaj laboruloj. La situacio eĉ ne ŝanĝiĝis post falo de komunismo en la jaro 1989. La testamento de Hana Benešová tiel ĝis hodiaŭ ne estas plenumita.
Muntingia calabura
Muntingia calabura aŭ esperante Kalaburo estas arba specio de la familio Muntingiaceae kiu kreskas sovaĝe en Centra kaj Sudameriko ĝis Kolombio. Iliaj fruktoj estas etaj globetoj ruĝkoloraj tre dolĉaj kaj pro tio serĉataj de birdoj kaj vespertoj. La kalaburujo estas malgranda arbo kiu atingas maksimume 12 m.
Iĉono
Iĉono (이천시, laŭ ĉinaj literoj 利川市) estas urbego en Sud-Koreio.
Geografio
Iĉono situas en la nordokcidenta parto de la lando sur montetaro. Seulo troviĝas 33 km. Aliaj proksimaj urbegoj estas Joĝu, Jongin, Kvanĝu kaj Anson.
Historio
La unua mencio pri la teritorio okazis en la jaro 475. Dum la historiaj tempoj tiu loko apartenis al diversaj regnoj. La distrikto Iĉono aperis jam en 936. La urbo estis tranomita al Namĉon en 1390, nur en 1896 ĝi rericevis la hodiaŭan nomon. administraj ŝanĝoj en 1986. La statuso de la urbo estis akirita en 1996.
Ekonomio
Iĉono estas centro de la sudkorea ceramika produktado. En la apudaĵo oni kultivas persikojn kaj rizojn.
Trafiko
En Iĉono trafikas metroo el Seulo. 2 aŭtovojoj preteriras la urbegon.
Klimato
En Iĉono pluvas aŭ neĝas jare po 1371 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter majo-septembro. La averaĝa jara temperaturo estas 11,6 °C. Inter decembro-februaro ofte frostas, en julio kaj aŭgusto la averaĝa temperaturo atingas la 30 °C.
Nickenich
Nickenich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Pjongsong
Pjongsong (평성시, 平城市) estas la ĉefurbo de provinco Sud-Pjongan, signifa universitata urbego en Nord-Koreio. La loknomo konsistas el la komencaj silaboj de Pjongjango kaj "fortikaĵo" eltrovita de Kim Il.
Geografio
Pjongsong situas en okcidenta parto de la lando en rivera baseno. Pjongjango troviĝas 32 km. 53% de la areo estas kovrita kun montoj kaj arbaroj.
Ekonomio
En Pjongsong la plej granda kompanio estas aŭtofabriko, kie laboras 7,000 - 8,000 homoj. Aliaj fabrikoj produktas diversajn varojn, aparte menciindas produktado de manĝaĵoj. Ekde 2013 svisa-norda korea uzino produktas kuracilojn. Plua graveco estas ligita al la agrikulturo (rizoj, sojfaboj). La turismo ankoraŭ estas subevoluinta, nur ekde 2011 estas permeso de vizitado al eksterlandanoj.
Nuntempe estas videblaj pliaj konstruaj aktivecoj, tial la urbego ankaŭ estas nomata kiel Silicia Valo de Nord-Koreio. Silicon Valley
Trafiko
Pjongsong havas fervojan kontakton kaj internacian flughavenon. En la urbego troleoj liveras la pasaĝerojn, krome estas taksioj.
Klimato
La averaĝa jara temperaturo estas 9,7 °C, la jara averaĝa precipitaĵo estas 1091 mm.
Hrubý Šúr
Hrubý Šúr, hungare Hegysúr [hedjŝUr] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec.
Situo
Hrubý Šúr situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Danubo-branĉo. Senec troviĝas 5 km-ojn.
Esperantologio
Esperantologio aŭ Esperantistiko estas la speciala esperanta lingvoscienco, okupiĝanta pri vortkonstruo, vortkunmeto, vortenkonduko kaj transskribo de internaciaj fakvortoj kaj de propraj nomoj. Esperantologiaj principoj de vortkonstruo estas ekzemple la principoj de neceso kaj sufiĉo kiuj postulas ekvilibradon inter koncizeco kaj klareco de la vorto. Esperantologio estas la plej grava branĉo de interlingvistiko: ĝi celas elkompreni la lingvon Esperanto el lingvoscienca vidpunkto.
Elektitaj principoj
Esperantologio starigas la jenajn principojn rilate al vortradikoj:
Kiel oni vidas, ĉi tiuj principoj ne ĉiam estas akordigeblaj inter si; ekzemple la internacieco postulas la vorton "internacionala" dum la analogeco kaj vortara ekonomio postulas la vorton "internacia". En la lingvo ŝajnas pli grava la 2-a kaj 3-a principoj ol la 1-a.
Kaj precipe oni devas akcenti, ke laŭ la supraj principoj oni povas kritiki nur la vortojn novajn, sed ne la praajn aŭ enradikiĝintajn vortojn de la lingvo. Estas evidente, ke tiaj klopodoj kunportus nur skismojn, ĉar ĝenerala konsento neniam estus ebla pro la manko de la absoluta akordigebleco de la principoj. Do tiaj klopodoj, kiajn faris ekzemple Sentis por fari analogecon inter la vortoj naskitaj de sama latina radiko (supozi, propozi, ripozi, kompozi, opozi; produkti tradukti, kondukti, ktp) estas funde eraraj, ĉar ili ne konsideras la tradicion kaj la postulon de la lingva unueco, kiu estas pli grava ol ĉiuj aliaj principoj.
Granado
Granado, hispanlingve Granada, estas urbo en la aŭtonoma regiono de Andaluzio, Hispanio. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma provinco. Estas situa en la centro de la komarko Vega de Granada, je altitudo de 680 m s. m., en ampleksa depresio formita de la rivero Genil kaj de la deklivaro de la montomasivo plej alta de la Iberia Duoninsulo, nome Sierra Nevada, kio markas ties klimaton.
Granado situas ĉe la piedo de la montaro Sierra Nevada, en la renkontiĝo de la rivero Darro kun Genil. Ties loĝantaro estas de 243.341 homoj, el kiuj oni kalkulas ke ĉirkaŭ 70.000 estas studentoj. En 2017 estis 232 770 loĝantoj (108 889 viroj kaj 125 869 virinoj), en metropola areo de 498 365 loĝantoj. La kvartaloj estas tre diferencaj inter si, parte pro la konstanta enmigrado ĝis la 1990-aj jaroj; la plej gravaj estas Albaicín, Sacromonte, Realejo, Centro-Sagrario, Zaidín, La Chana kaj La Cartuja.
Ties surfaco estas de 12.500 km².
La urbo estas sidejo de la Supera Tribunalo de Justico de Andaluzio, Sebto kaj Melilo, plej super organo de la jura povo en la regiono, same kiel de la Akuzistejo de Andaluzio, de la Konsulta Konsilio de Andaluzio, de la Notaria Kolegio de Andaluzio kaj de la Arkidioĉezo de Granado. Ĝi estas hejmo ankaŭ de aliaj regionaj institucioj kaj kulturaj kaj sciencaj kiel la Centro de Muzika Dokumentado de Andaluzio, la Biblioteko de Andaluzio, la Instituto de Astrofiziko de Andaluzio, la Andaluza Instituto de Geofiziko kaj Prevento de Tertremoj, la Instituto de Akademioj de Andaluzio, la Centro de Teatraj Studoj de Andaluzio kaj la Lerneja Konsilantaro de Andaluzio.
Granado konstituas kernon ricevanto de turismo, pro ĝiaj monumentoj kaj la proksimeco de la skiejo de Sierra Nevada, same kiel al la historia zono konata kiel La Alpujarra kaj al la parto de la granada marbordo konata kiel Costa Tropical. Inter ĝiaj historiaj konstruaĵoj, la Alhambra estas unu de la plej gravaj monumentoj de la lando, deklarata Monda heredaĵo de Unesko en 1994, kun ĝardeno de Ĝeneralifo kaj la Albayzín. Ĝia katedralo estas konsiderata kiel la unua renesanca preĝejo de Hispanio; apude al la katedralo estas la Reĝa Kapelo, kiu estas hejmo de la tomboj de la Katolikaj Gereĝoj, nome Izabela kaj Fernando, same kiel de la reĝino Johana de Kastilio «la Frenezulino» kaj de la reĝo Filipo la 1-a, «la Belulo».
La kultura propono de Granado inkludas dudekon da muzeoj, inter kiuj elstaras la Parko de la Sciencoj de Granado kaj la Muzeo de Belartoj de Granado, konsiderata la provinca pinakoteko plej antikva de la lando. Krome, la urbo estas hejmo de la sidejo de la Arkivo Manuel de Falla kaj de la Centro Federico García Lorca. Aliflanke, la urbo apartenas ekde 2014 al la Reto de Kreivaj Urboj de la UNESCO kiel Urbo de Literaturo, estante la unua hispanparolanta urbo kiu obtenis tiun deklaron.
La Universitato de Granado, laŭ informo pri studentoj de 2007-2008, estas la kvara je nacia nivelo laŭ nombro de lernantoj kaj esta unu de la destinoj plej popularaj por la universitatanoj eŭropaj de la programo Erasmus. En tiu medio, la Universitato de Granado estas kunordiganto de la projekto ARQUS European University Alliance, kaj ekde 2019 estas uno de la dekunu hispanaj universitatoj elektitaj por formi parton de la superkampusoj eŭropaj enkadritaj en tiu programo.
Historio
La Tajfo Granado estis sendependa islama reĝlando kiu ekestis en al-Andalus en 1013, kiel rezulto de la malintegriĝo kiun la kaliflando de Kordovo suferis ekde 1009, kaj tio malaperis kiam ĝi estis konkerita de la Almoravidoj en 1090, apartenantaj kronologie al la unuaj taifaj regnoj. Granado estis la ĉefurbo de la lasta regno islama en Hispanio, nome ĝis 1492, kiam ĝi estis konkerita de la Regno Kastilio dum regado de Isabel la 1-a.
Turismo kaj kulturo
Granado estas tre grava loko kultura kaj turisma, unue pro sia situo, sed ankaŭ pro sia situo kaj sia monumentaro.
La situo estas superba: ĝi troviĝas ĉe la piedo de la plej altaj montaroj de la iberia duoninsulo, kun tre fama skiejo, kaj samtempe la mediteraneaj plaĝoj troviĝas je kelkaj dekoj da kilometroj de distanco.
La historio gravas ĉar Granado estas la mikso de du civilizacioj: Ĝi posedas gravajn spurojn de la islama civilizacio, derivitajn de la fakto ke la Reĝlando de Granado estis la lasta posedaĵo de la araboj en Hispanio, antau ilia forpelo en 1492. Poste, la Katolikaj Gereĝoj adaptis aŭ anstataŭis parton per kristanaj konstruaĵoj.
Inter la plej vidindaj lokoj de la urbo troviĝas precipe la palaco de Alhambra, loĝejo de la lastaj reĝoj de la araba monarĥio en Hispanio. Vidalvide de ĝi estas la tipa kvartalo de Albayzín, ankoraŭ kun malnovaj konstruaĵoj. La urbo posedas kategorion de Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Granado estas nun universitata urbo, kun tre vigla nokta vivo.
Transportoj
La Metroo de Granado (hispane Metro de Granada - oficiale Metropolitano de Granada) estas metrosistemo kiu servas al la urbo Granado kaj ties Metropola Areo.
Provinco
Granado estas ĉefurbo de samnoma provinco. La plej grandaj pliaj urboj estas Baza, Guadix, Motril kaj Salobreña. Tiu provinco partikularas pro enhavo de plej altaj pintoj en la Iberia Duoninsulo ĝis tropika marbordo en la Mediteraneo je la marnivelo.
Carl Funke
Carl Funke (naskiĝinta la en Essen; mortinta la  en Ems) estis germana entreprenisto.
Vivo
Carl Funke vizitis en Essen la Humboldt-Lernejon. Poste li studis linvosciencojn ĉe la Universitato de Ĝenevo. Sekvis komercista edukado en Kolonjo kaj Gelsenkirchen. En la aĝo de 22 jaroj li transprenis la estradon de Minejo Pörtingsiepen en Essen-Fischlaken sude de la nuna Lago Baldeney. En la aĝo de 29 Jahren li transprenis la kompaniecojn de sia patro kaj prligrandigis sian posedaĵon dum la sekvaj jaroj kontinue. En 1906 li kunigis siajn karbominejojnal Essener Steinkohlenbergwerke AG. En 1910 li estis elektia en la provinclandan parlamento de la Reĝlando Prusujo.
Funke estis unue entombigata sur la Tombejo ĉe Kettwiger Tor. Post ties fermo en 1955 la komuna tombo de la familioj Funke kaj Schürenberg estis translokata sur la Orientan Tombejon de Essen.
Honorado
En Essen ekzistas Carl-Funke-Strato kun Kolonio Carl Funke kaj la iama Karbominejo Carl Funke en la urboparto Heisingen. Krom tio en Heisingen staras honore al li Carl-Funke-Monumento.
Tamás Szekeres
Tamás Szekeres [tamAŝ sekereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szekeres Tamás estas hungara ŝlagrokomponisto, gitaristo (klasika kaj ŝlagra), tekstopoeto, orkestrestro, muzikinstruisto.
Tamás Szekeres naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Szekeres ekde la aĝo 5 studis muzikon, ekde la aĝo 14 gitarludon. Komence li gitaradis en amatoraj ŝlagrorkestroj, ekde 1982 en profesiaj ŝlagrorkestroj. Li komponadis ekde 1982, li verkis muzikkririkojn ekde 1989. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1990. Lia ĉefinstruisto estis László Szendrey-Karper. Post la diplomo li koncertis jam kun propra orkestro. En la sekvaj jaroj li estis gitaristo en propraj aŭ aliaj ŝlagrorkestroj. La plej menciinda membreco estis Omega (rokgrupo) inter 1994 kaj 2001. Ekde 1993 li koncertis ankaŭ kiel klasika gitaristo, ekde 1998 li instruis gitarteknikon en propra lernejeto. Li havas filon.
Mercer (Viskonsino)
Mercer estas urbo en sudo de Kantono Iron, Viskonsino, Usono. La populacio estis 1,732 ĉe la censo de 2000. Ĝi enhavas la domarkernon Mercer kaj la aligitajn komunumojn Carter kaj Manitowish.
Kiki Bertens
Kiki Bertens (naskiĝis en Wateringen, Nederlando) estas profesia tenisistino el Nederlando.
Ŝi estis la unua nederlandanino kiu ludis en la duonfinalo de Roland Garros post Marijke Jansen en 1971. Ankaŭ ŝi estis la unua nederlandanino en la duonfinalo de Granda Ŝlemo-turniro post Betty Stöve je la US Open en 1977.
Kiki Bertens malgajnis en 2016 la duonfinalon en Roland Garros de Serena Williams, per 6-7 kaj 4-6.
En majo 2019 Bertens gajnis la Premier Mandatory-turniron de Madrido per dum la finalo venki de la rumana Simona Halep. Per tio Bertens atingis la kvaran lokon sur la monda rangolisto, la plej alta pozicio iam de nederlanda tenisisto.
4721 Atahualpa
4721 Atahualpa (aŭ 4721 Ataŭalpo‎) estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Second Trojan Survey" ("Dua Enketo pri Trojanoj").
Tom Gehrels fotis la ĉielon elde la Observatorio de la Monto Palomar, (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono). La, senditaj en Leiden (Nederlandon), estis poste ekzamenitaj per lumpulsa komparilo de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Okaze de la 500-jara jubileo de la malkovro de Ameriko, ĝi estis nomita en memoro de la lasta inkaa imperiestro Ataŭalpo (~1502–1533). Kvankam li elaĉetiĝis per plena ĉambro da oro kaj juveloj, li estis mortigita de la konkistadoro Pizarro.
Marioneto
Marioneto estas malgranda homfigura pupo kun moveblaj membroj movataj per fadenoj aŭ risortoj. Metafore homo sen propra karaktero kaj propra volo. Analoge oni nomas registaron, kiu plene dependas de alia regno, marioneta registaro.
Vlky
Vlky, hungare Vők germane Nickelsdorf estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec.
Marioneto
Marioneto fariĝis eĉ heroo de unu el la plej famaj porinfanaj libroj, nome Pinokjo de Carlo Collodi (kaj lia rusa kuzo Buratino de Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj).
Vlky
Historio
La vilaĝo apartenis al la eklezio de Pozsony dum regado de Béla la 4-a en 1260. Ofte okazis inundoj, ekzemple en 1845, tiam la vilaĝo elektis alian lokon por la rekonstruo. En 1910 loĝis en Vők 218 homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Somorja, poste al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. En 1920 incendio okazis. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1951 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Vlky 399 homoj, (309 hungaroj, 84 slovakoj, 6 ĉeĥoj).
Carl Wilhelm Holdermann
Carl Wilhelm HOLDERMANN (naskiĝinta en 1783 en la proksimeco de Kassel, mortinta en 1852 eble en Vajmaro) estis germana dekoraciisto kaj aktoro en Bamberg kaj Vajmaro.
Kariero
Estante filo de heslanda oficiro li ankaŭ unue soldatis. Lia inkliniĝo je desegnado kaj teatro tame venkis tiel ke li trejniĝis en 1808 ĉe la hesia kortega aktoro offenbach-a (kaj posta kortega pentristo brunsvika) Friedrich Christian Beuther. En 1810 Holdermann unue prezentis sian arton teatropentristan en Bamberg. Li kreis por la scenejo la bildon de lupo-kanjono por la weber-a opero Der Freischütz, kies premiero estis en 1821 en Berlino. La holdermannaĵo uzitis en 1822 en Vajmaro laŭ ideoj de Carl Wihelm Lieber kun kelkaj plusaj kontribuoj de Carl August Schwerdgeburth. Holdermann ekde 1824 agadis en Vajmaro kie lin helpis asitante Alfred Heideloff. Ankaŭ tie ĉi li faris ĉefe aĵojn porteatrajn kaj estis paralele reĝisoro. Inter liaj verkoj menciindas kontribuado je Die Braut von Messina de Friedrich Schiller. Por Johann Wolfgang von Goethe li produktis akvafortojn laŭ ties skizoj kaj desegnoj, kiujn prilaboris poste i.a. Johann Heinrich Meyer: ilia origina tasko estintus ilustri poeman antologion. Ĝian faron partoprenis krome Carl Wilhelm Lieber. La kolekto kun klarigaj versaĵoj goetaj eldonitis fare de la kortega pentristo Carl August Schwerdgeburth kaj ĝuste en ĝi enhavatas ankaŭ litografio de la fama lupokanjona verko de Schwerdtgeburth/Lieber laŭ la versio holdermanna.
Por vajmara klasikismo li krome gravis per siaj desegnajoj kaj artistaj razaĵoj, i.e. de Kastelo Tiefurt aŭ de Kastelo Ettersburg
Fervoja linio Karso-Tbiliso-Bakuo
La Fervoja linio Karso-Tbiliso-Bakuo estas konstruata fervoja linio inter Turkio kaj Azerbajĝano, tra Kartvelio.
La prezidentoj de la tri landoj interkonsentis en 2007 pri la projekto, kiu entenas 68 km novan linion en Turkio, 30 km en Kartvelio kaj renovigadon de malnovaj linioj en Kartvelio kaj Azerbajĝano. La azerbajĝana registaro donis krediton de 220 milionoj da USD, kun 25-jara repaga tempolimo, kun 1 % de jara interezo, por rapidigi la konstruadon de la kartvela parto. Poste la azerbajĝana registaro denove donis krediton de 575 milionoj da USD al la kartvelia registaro, kun 5 % de jara interezo.
La solena malfermo, inaŭguro okazis la 30-an de oktobro 2017, je datreveno de okupo de iam armenia Kars fare de Turkio (1920).
Ĉar la fervojo en Turkio uzas norman spuron (trakan larĝon), dum en la iamaj sovetaj landoj larĝan spuron, oni devas tramunti la vagonaron ĉe la turka-kartvela limo.
Sándor Nagy (kemiisto)
Sándor Nagy [ŝAndor nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Sándor estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto, tradukisto.
Sándor Nagy naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Nagy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1967, poste li akiris kemiistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1972. Post la diplomo li instruis jardekojn en la universitato (inter 1972-1974 kun stipendio, inter 1974–1979 kiel asistanto, inter 1979–1996 kiel lektoro, poste kiel docento). Tamen okazis kelkaj esceptoj: en la studjaro 1979 li estis en laboratorio de en:Lehigh University, inter 1987-1989 en en:Drexel University, en la studjaro 1990 en Medicina Universitato Semmelweis. Li doktoriĝis en la universitato en 1975 kaj kandidatiĝis en 1996. Krom kemio li ofte tradukas kaj verkas pri la biciklado. Li ricevis premiojn inter 1986-2011. Lia edzino naskis 5 filinojn inter 1978-1994.
Apartamento
Apartamento estas spaco, kutime entenanta plurajn ĉambrojn, ene de konstruaĵo, plej ofte de kolektiva loĝejaro. Ĝi estas loĝloko por unu aŭ pluraj personoj.
La grandecon de apartamento, en Eŭropo, oni mezuras aŭ per la surfaco aŭ per la nombro de ĉambroj. La areo estas indikata per kvadrataj metroj. La nombro de ĉambroj dependas de lokaj kutimoj:
Difinoj
En Germanio:
En Francio:
Laŭ Francisko Azorín Apartamento estas ''Parto de domo uzebla kiel loĝejo por unu familio. Apartaĵo.''
Friedrich Bessel
Friedrich Wilhelm BESSEL (naskiĝis en Minden je 22-a de julio, 1784, mortis en Königsberg je 17-a de marto, 1846) estis germana matematikisto kaj astronomo.
Olbers rimarkis lin post la eldono de kalkulo de kometa orbito kiam li aĝis nur 19 jara; tiu rimarkinto kontaktigis lin kun Gauss, kiu petis lin helpi pri kalkulado de orbitoj de pluraj asteroidoj, kiuj estis ĵus malkovritaj.
Dum la jaro 1806, li iĝis subkunlaboranto de J.H. Schröter, en lia Lilienthal-a observatorio tute apud Bremen, kaj tie ekkonstruis stelan katalogon.
Poste, dum la jaro 1809, li nomitis kiel astronomĉefinstruisto en la universitato de Königsberg kaj li tie direktis la konstruadon de nova observatorio. Tie disvolviĝis lia tuta profesia vivo dediĉita al astrometrio. De 1821 ĝis 1833, li mezuris la poziciojn de pli ol 75 000 steloj pli brilaj ol 9a videbla magnitudo, interne de ĉiela regiono kun deklinacio de - 15° ĝis + 45°.
Dum la jaro 1838, li publikigis la unuan mezuron de stela paralakso (61 Cygni (la 61a stelo de la konstelacio Cigno laŭ la internacia skribado)) kaj tiel indikis por la unua fojo la distancon de stelo. Studante la proprajn movojn de Siriuso kaj de Prociono, li antaŭvidis la ekziston de malbrilaj kunsteloj, kiuj formis kun la brilega kunulo duopajn stelojn. Tiuj kunsteloj efektive vidiĝis ekde 1862. Fine, dum la jaro 1835, kiam la kometo Halley reiris preter la Suno, li observadis treege detale la kometon kaj ekteoriis pri la strukturo de la kometa vosto.
La asteroido 1552 Bessel estis tiel nomata en lia honoro.
Isorella
Kristana patrono estas la sankta Roĥo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Handelshof (Gera)
Handelshof (laŭvorte: Komerca korto) estis la unua turdomego en Gera, Germanio, Schloßstraße nr 11. Hodiaŭ ĝi gastigas filion de la banko Sparkasse.
Historio
Ĝi konstruitis en 1928/29 laŭ la plano de la berlina arkitekto Hans Brandt. La duala komplekso kun domina deketaĝa turo (kun alteco de 34 metroj) en angulo kaj ilumineblaj modernaj turhorloĝoj estis mejloŝtono en la pli proksima arkitekturhistorio de la urbo Gera. La unuforma, relative modesta fasado kaj la vitra solvo por la du unuaj teretaĝoj atestas novan guston, kiun influis la movado de Socia realismo.
Oni konstruis la Komercan korton ne nur per modernaj konstrumaterialoj sed ekipigis ĝin ankaŭ per modernaj teknikaĵoj, ekz. la unua paternosterlifto en la urbo.
Iam la konstruaĵo estis la sidejo de la Urba spxarkaso kaj de la komerca administracio de la urbaj entreprenoj. Inter 1952 kaj 1990 estis surloke kelkaj burooj de la Konsilantaro de la GDR-Distrikto Gera. Ekde 1992 la banko Sparkasse Gera-Greiz ĉefuzanto estas. La lastpasinta restaŭrado de la monumentprotektita ejo okazis en 2010.
Fonto
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 92-93
NGC 3191
NGC 3191 (aliaj indikoj — NGC 3192, IRAS10160+4642, UGC 5565, KUG 1016+467, MCG 8-19-18, ZWG 240.26, PGC 30136) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3191, NGC 3192.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Busov
Busov povas esti en Slovakio:
Franken
Franken (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Chenevières (stacidomo)
Chenevières estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Chenevières, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lunéville - St-Dié (067000).
Le Châtelet-sur-Sormonne
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Kazimierz Łyszczyński
Kazimierz Łyszczyński (naskiĝis la 4-an de marto 1634, mortis la 30-an de marto 1689) estis pola aristokrato kaj filozofo.Dum kvar jaroj li estis jezuito. Li studis filozofion kaj li estis soldato sub la flago de Sapiecha. Poste li kverelis kun jezuitoj pro iliaj financaj agoj. Li kaŝis longe siajn herezajn opiniojn. Fine li estis montrita kiel ateisto de Jan Kazimierz Brzoska en 1689. La kaŭzo estis verŝajne la pruntita mono kiun Brzoska ne povis redoni. Por la pruvo Brzoska montris la manuskripton de Łyszczyński nomitan "De non existentia Dei" (Pri neekzisteco de Dio) kiun li komencis verki en 1674. La proceso estis mallonga kaj ĝi finiĝis per la kondamno je senkapigo kaj brulmorto. Kazimierz Łyszczyński estis ekzekutita en Varsovio. Lia korpo estis bruligita ekster la urbo.
Klejto la Nigra
Klejto la Nigra aŭ ankaŭ Kleito la Nigra (en greka Κλεῖτος ὁ μέλας; ĉ. 375 a.K. – 328 a.K.) estis oficiro de Macedonia armeo estrita de Aleksandro la Granda. Li savis la vivon de Aleksandro ĉe la Batalo de Graniko kaj estis murdita de li mem en kverelo de ebriuloj kelkajn jarojn poste. Klejto estis filo de Dropides kaj frato de la zorgantino de Aleksandro infanaĝe nome Lanike.
Sándor Simó
Sándor Simó [ŝAndor ŝimO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simó Sándor estis hungara reĝisoro, scenaristo, produktoro, aktoro, altlerneja instruisto.
Sándor Simó naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Simó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1957, poste reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964. Lia ĉefinstruisto estis János Herskó. Li laboris en la filma produktejo (1964–1970), jam kiel reĝisoro (1970–1977), poste vicproduktejestro (1977–1988), poste ĝismorte produktejestro. Li ankaŭ instruis en la teatra altlernejo inter 1964–1974 kaj 1994–2001. Li ricevis premiojn ekde 1973, la lastan jam postmorte en 2002. Li edziĝis en 1957, 2 gefiloj naskiĝis en 1959 kaj 1967.
Listo de prefektoj de Ille-et-Vilaine
Listo de prefektoj de la departemento Ille-et-Vilaine. La sidejo de la prefektolando estas en Rennes.