cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Janusz Kamocki
Vivo
Poste studis etnografion en Jagelona Universitato sub gvido de profesoro Kazimierz Moszyński kaj partoprenis diplomatiajn studojn en Lernejo de Politika Scienco ĉe Jura Fakultato de JU.
En 1953 nuptis Maria el domo Gierowska, kun kiu kune studis, kaj post geedzeco gvidis komunajn etnografiajn esplorojn. Ili anoncis kelke da laboraĵoj, interalie Vesto de Sanktakruca Provinco (1961) kaj multobligitan lecionaron por ĉiĉeronoj de Pola Turisma-Landkoniga Societo (PTTK) El problemoj pri etnografio de Malgrandpollanda Provinco (1972). Ili naskigis filon Andrzej.
Algodonales
Algodonales estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio. La nomo de la urbo signifas en la hispana "kotonkampoj".
Janusz Kamocki
Scienca laboro
De 1952 ĝis emeritiĝo laboris en Etnografia Muzeo en Krakovo, gvidante fakon de ekstereŭropa etnografio. Poste gvidis okupojn pri etnologio en Universitato Maria Skłodowkska Curie en Lublin, en Pola Universitato en Vilno kaj en Humanista-Naturscienca Supera Lernejo Studium Generale Sandomiriense. Aktuale lekcias etnologion de ekstereŭropaj popoloj en Silezia Universitato en Katowice.
Algodonales
La areo de la municipo estas 134 km2 kie loĝas 5726 geloĝantoj.
Algodonales situas je 118 km de la provinca ĉefurbo Cádiz.
Janusz Kamocki
Scienca laboro
En 1964 Janusz Kamocki akiris gradon de doktoro de homa scienco en Universitato Adam Mickiewicz en Poznań surbaze de disertaĵo "Politikaj influoj sur popola vesto de norda Małopolska dum dispartiga epoko (1772-1910)" verkita sub gvido de profesoro Józef Burszta.
P
P estas la 16-a litero de la latina alfabeto kaj la 20-a litero de la esperanta alfabeto. La litero P signifas la jenon:
NGC 4523
NGC 4523 (aliaj indikoj — UGC 7713, IRAS12313+1526, MCG 3-32-68, ZWG 99.89, DDO 135, VCC 1524, PGC 41746) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(60735) 2000 GF82
(60735) 2000 GF82 estas tre malgranda sed tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,427643 AU, tie estas 63,974 milionoj da km.
Salka
Salka, hungare Ipolyszalka estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky. Ĝis apero de poŝto la nomo estis nur Szalka.
Angra Mainju
Angra Mainyu, ankaŭ Ahrimano aŭ Arimano (persa lingvo اهريمن) estas la malbona ekvivalento de Ahura Mazda en la Zoroastrismo.
La nomo ne aperas en la antikvaj manskribaĵoj de la persa lingvo. En la Avesto estas nomata kiel la ĝemela frato de la Sankta Spirito, kaj la malulo de Spenta Mainju. Li estas konsiderata kiel la detruanta Satano, la fonto de ĉiuj malbonoj sur la tero kaj same kiel Ahura Mazda, li ekzistis ekde ĝia kreado. Ahrimano konscie elektis la malbonon, kreis la malsanojn por akceli la alvenon de la morto. Oni konsideras ke lia plej granda malbonaĵo estis la malpurigado de la pura fajro kreata de Ahura Mazda, kiun li kolorigis kaj aldonis fumon, poluigante ĝin. Dum la tago de la Lasta Juĝo, li estos detruata de Spenta Mainju kaj malaperos de la mondo por ĉiame.
Salka
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la pratempoj. La unua mencio pri la loko devenis el 1252 en formo Zalka, kiel apartenaĵo de la reĝo. Ĉefepiskopo de Esztergom ricevis ĝin en 1261. En 1544 la hungara armeo vinkis la turkojn. Maria Teresia nomumis la vilaĝon kampurbo. En 1910 loĝis tie 1590 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al la distrikto de Szob. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 1984 nova lernejo konstruiĝis. Ankaŭ nun loĝas tie precipe hungaroj. Ekde 2008 ĉesis la limo, ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen.
Famuloj
En Szalka naskiĝis hungara verkisto Ferenc Csepreghy.
Rolandas Paksas
Rolandas PAKSAS (* la 10-an de junio 1956 en Telšiai, Litovio) inter la 26-a de februaro 2003 kaj la 6-a de aprilo 2004 estis la prezidanto de Litovio.Li havas diplomojn kiel inĝeniero (1974 ĉe la Universitato Vilno) kaj kiel piloto (1979 en Sankt-Peterburgo, tiam nomita Leningrado). Paksas estis membro en la sovetia kaj litova teamoj en arta aviado kaj gajnis plurajn internaciajn konkursoj.
Pangasinano
situo de la provinco (brune ĉe la okcidenta marbordo)
29204 Ladegast
29204 Ladegast estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Rolandas Paksas
Dufoje por po mallonga tempo Rolandas Paksas estis ĉefministro de Litovio kaj ambaŭfoje antaŭe urbestro de la ĉefurbo Litovio. Inter marto 2002 ĝis lia elektiĝo kiel prezidanto de Litovio dum januaro 2003 kaj denove ekde oktobro 2004 li estas prezidanto de la de li fondita "Liberaldemokrata partio" (LDP, litove Liberalų demokratų partija), kiu dum majo 2006 ŝanĝis sian nomon al Tvarka ir teisingumas (liberalai demokratai) - mallonge TT, en Esperanto: "Ordo kaj justeco (liberaldemokratoj)". La fondo de tiu partio estis reago al lia dufoja demisio de la ofico de ĉefministro kaj la ekmalharmonio kun la Liberala Unio de Litovio ("Lietuvos liberalų sąjunga"), kiu antaŭe subtenis lin.
Dalpe
Dalpe estas komunumo de la Komunumaro Quinto kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 172 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Rolandas Paksas
Dum februaro 2003 li surprize elektiĝis prezidanto de Litovio, kandidatanta kontraŭ la ĝis tiam oficanta 76-jara prezidanto Valdas Adamkus. Paksas sukcese prezentis sin kiel juna, energioplena kandidato de ŝanĝiĝoj kaj novaj ŝancoj, kaj kiel "advokato de la socie malfortaj loĝantoj".
Dalpe
Geografio
Dalpe situas en la Valo Piumongna, flanka valo en sudo de la supra Leventina, proksimume 25 kilometrojn norde de Belinzono sur altebenaĵo ĉe la okcidenta flanko de la Valo Leventina. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Dalpe kaj Cornone, kaj la setlejoj Buzza, Cleuro di Prato kaj Vidresch
Pangasinano
Administra centro de la provinco estas la urbego Lingayen; Dagupan, Urdaneta, Malasiqui kaj San Carlos estas gravaj urboj. Laŭ la censo de la jaro 2015 sur la provinca teritorio vivis homoj. Ĝi kovras areon de kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso do estas po 485 loĝantoj por kvadrata kilometro.
Rolandas Paksas
Korupteco
Jam mallonge post lia ekofico, dum marto 2003 en la nacia gazetaro ekdiskutiĝis eraroj kaj iritigaj agoj de la nova prezidento. Dum la sekvaj monatoj plimultiĝis la indikoj pri rilatoj de Paksas al rusia mafiuloj, kiuj kunfinancis lian balotan kampanjon, kaj pri subaĉeto de Paksas fare de rusiaj komercistoj. Dum marto 2004 post ampleksaj enketoj la nacia parlamento Seimas ekis pledon pri malpostenigo de li. La supera konstitucia kortumo konfirmis la akuzojn, kaj la 6-an de aprilo 2004 la parlamento kun iom pli ol la necesa 60-procenta plimulto en sekreta voĉdono decidis malpostenigi lin. Paksas mem ĉiam nomis la akuzojn "komploto" kaj akuzis siajn kritikantojn pri "organizo de puĉo". Paksas deklari rekandidatiĝi por la posteno de ŝtata prezidanto dum la nun necesaj novaj balotoj, kaj la supera balota komisiono de la ŝtato unue dum aprilo 2004 konsideris la rekandidatiĝon laŭleĝa, sed la konstitucia kortumo la 25-an de majro tamen decidis, ke Paksas estonte ne plu rajtu je altaj publikaj oficoj, kio signifis neon al la rekandidatiĝo.
Dalpe
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,52 km², de kiuj 43,3% estas kovritaj de arbaro, 20,9% servas por agrikulturo kaj 2,1% por setlado. Proksimume triono de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto.
29204 Ladegast
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana orgenkonstruisto Friedrich Ladegast (1818–1905), de eŭropa famo, kiu sekvis la romantikismajn tendencojn kaj laboris en Weißenfels de 1848. Kun kvar klavaroj kaj 81 registroj, lia orgeno de 1855 en la Katedralo de Merseburg estas la plej granda en Germanio, kaj estis uzita de Franz Liszt por komponi sian preludon kaj fugon en B-A-C-H.
Rolandas Paksas
Korupteco
La perturboj ĉirkaŭ la prezidento Paksas, kio interalie antaŭ sia malpostenigo mem provis malpostenigi la parlamentan prezidanton, kvankam tio laŭ la konstitucio neniel eblas, estis la ĝis tiam plej granda politika krizo de Litovio ekde la nacia resendependiĝo dum la jaro 1990.
Dalpe
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dalpe limas en nordo al Prato (Leventina), en oriento kaj sudo al Faido, kaj en okcidento al Lavizarra.
Rolandas Paksas
Juraj konsekvencoj
La 13-an de decembro 2005 la supera kortumo de Litovio juĝis la politikiston senkulpa pri perfido de ŝtataj sekretoj. Li do ne enkarceriĝis, sed la eraroj de Paksas estis juĝitaj limigitaj al la misuzo de la prezidenta potenco respektive la malatento de la postenaj devoj.
Dalpe
Trafiko
Dalpe situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj ja de ĉiuj trafikvojoj entute. Al Dalpe kondukas nur mallarĝa flanka vojo de Ambri tra Prato (Leventina). Pere de poŝtaŭtolinio al Faido respektive al Airolo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Rolandas Paksas
Juraj konsekvencoj
Kontraŭ la decido ne plu rajtu je altaj publikaj oficoj Paksas protestis ĉe la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj en Hago, sed laŭ la stato de printempo 2008 la decido ankoraŭ validis.
"Ordo kaj justeco"
Inter siaj subtenantoj inter la balotantoj Rolandas Paksas unuavice nombras la malgajnintojn de la ekonomiaj ŝanĝoj de la lastaj jaroj, tiel ke en la balota programo ankaŭ sociaj postuloj similaj al tiuj de maldekstraj politikistoj ludas rolon. Ĉefe tamen la partio prezentas sin kiel luktanto kontraŭ la establiĝintaj politikaj funkciuloj de la lando kaj kiel luktanto kontraŭ korupto, tial la ŝanĝo de la partia nomo - la memprezenton ne ĝenas, ke la kialo por la tiom mallonga oficperiodo de Rolandas Paksas kiel prezidento de Litovio estis ĝuste implikiĝoj pri korupto.
Dum la parlamenta baloto en Litovio 2008 la partio de Rolandas Paksas iĝis la tria plej forta grupiĝo kaj atingis preskaŭ 13 procentojn de la voĉoj.
15911 Davidgauthier
15911 Davidgauthier estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada politika filozofo David Gauthier, kiu ricevis sian Ph D. ĉe la Universitato de Oksfordo, poste estis instruisto ĉe la Universitato de Toronto kaj, ekde 1980, ĉe la Universitato de Pitsburgo.
Christian Cannabich
Johann Christian Innocenz Bonaventura CANNABICH (Mannheim, ĉirkaŭ 28-a de Decembro 1731 - Frankfurto ĉe Majno, 20-a de Januaro 1798) ​ estis germana violonisto, komponisto kaj kapelestro de la muziko de la Klasikismo. Li estis fekunda komponisto de ĉirkaŭ 200 verkoj. Li pluigis la heredon de Johann Stamitz kaj kondukis la orkestron de Mannheim al la rango de unu el la plej bonkvalitaj en Eŭropo, ​ atingante gradon de perfektecon ĝis tiam neniam vidita, partikulare en la zorge gradigitaj crescendo-oj kaj diminuendo-oj. ​ Kun Stamitz kaj la aliaj komponistoj de la kortego de Manheim, li estis responsa pri la disvolvigo de la orkestra teksturo kiu preparis la grundon por la traktado de la Klasikuloj de Vieno. Lia traktado de la lignaj blovinstrumentoj, partikulare de la klarnetoj, kaj de ties uzado en la koncertoj estis tre influencita de Mozart.
Pölla
Pölla estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Velociraptor
Velociraptor estas genro de dromeosaŭreda teropoda dinosaŭro kiu vivis proksimume antaŭ 75 ĝis 71 milionoj da jaroj dum la pli malfrua parto de la Kretaceo.
Ĝi estis maldika, malpeza karnomanĝulo. Ĝi longas du metrojn kaj mezuris 62 centimetrojn de la kapo ĝis la kokso, kiu estas pli granda ol meleagro.
Velociraptor havis haktranĉilforman ungegon sur sia piedo kiu longis 6.5 centimetrojn, kaj iu pli granda sur ĉiu mano. Velociraptor havis varman sangon kaj plumojn.
Fosiloj el Ĉinio sugestas ke la tuta kladistiko havis similajn trajtojn.
Fosilioj de Velociraptor estis unue trovitaj en la dezerto de Gobio de Mongolio en 1922. En 1988, sciencistoj en Ĉinio malkrovis skeleton en la nordo de Ĉinio.
Velociraptor estas unu el la plej konataj genroj de dinosaŭro al la ĝenerala publiko pro ĝia apero en la filmo Jurassic Park. Hodiaŭ, Velociraptor estas bone konata de la paleontologistoj, kun pli ol dekduo da priskribitaj fosiliaj skeletoj, la plejparto estanta dromeosaŭredo. Unu precipe fama specimeno konservas Velociraptoron senmovigita en batalo kun Protoceratops.
Specioj
Specimenoj de du specioj estis malkovritaj:
La medio de ambaŭ specioj estis seka, kun dunoj kaj fojaj riveretoj.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
KARANDAŜ (Карандаш, do Krajono) surscena pseŭdonomo de Miĥail Nikolajeviĉ RUMJANCEV (Михаил Николаевич Румянцев) naskiĝinta la 10-an de decembro 1901 en Sankt-Peterburgo, Rusia Imperio mortinta la 31-an de marto 1983 (81j) en Moskvo estas unu el plej famaj klaŭnoj de Rusio.
Valy (distrikto Pardubice)
Municipo Valy situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo ĉe rivero Elbo, 4 km oriente de urbo Přelouč, 12 km okcidente de urbo Pardubice kaj 11 km norde de urbo Heřmanův Městec. Vivas ĉi tie. Ĉiudimanĉe antaŭtagmeze okazas en la vilaĝo regionaj foiroj, en kiuj oni povas malmultekoste aĉeti diversspecajn varojn.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
Biografio
Lia patro estis seruristo en la uzino. Longtempe malsana patrino mortis en 1907, kiam Miŝa (karesa derivaĵo de Miĥail) estis nur sesjaraĝa, lia frato Konstantin aĝis tri jarojn kaj fratino Helena — unu jaron.
Post fino de elementa lernejo, li eniris arto-metian lernejon de Socio por la Instigo de Arto.
Dum la Rusia enlanda milito, kiu daŭris ekde 1917 ĝis 1922 okazis teruraj malsato kaj malsanoj. Serĉante laboron Miĥail vagis de urbo al urbo kaj aŭtune de 1922 ekrezidis en la urbeto Starica, Tverja provinco. Li laboris en la urba teatro kiel desegnisto, kasisto, aranĝisto tri jarojn.
Valy (distrikto Pardubice)
Feŭdismo
La unua raporto pri vilaĝo Valy (Remparoj) estas el la jaroj 1398-1405, kiam posedis ĝin Jošt kaj Tůma el Valy. Fortikaĵeto ĉi tie estas rememorata en la jaro 1491 dum posedo de Jindřich Dubánek el Dubany. Bienego de Valy ampleksis dek vilaĝojn. Familiaro de Dobřenský el Dobřenice posedis Valy de la jaro 1515 ĝis 1694. El la jaro 1695, kiam Valy posedis Ladislav Kapoun el Svojkov estas konata priskribo de fortikaĵeto Valy. Kapoun vendis ĝin en la jaro 1703 al posedanto de senjorejo Choltice Romedio el Thun. En la 18-a jarcento en Valy estis tanejo.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
Biografio
En 1926 li komencis studi klaŭnan arton en la Ŝtata altlernejo de cirkaj kaj varieteaj artoj. Kiel studento — staĝanto li praktikis prezenti siajn atrakciojn aspektinte kiel Charlie Chaplin fama brita artisto. Maje de 1930 Miĥail sukcese diplomiĝis tie kiel akrobato — ekscentriko.
Valy (distrikto Pardubice)
Veselí
Vilaĝoj Klenovka, Odrané Veselí, Štěpánov, Valy nad Labem kaj sola domo Lepějovice (forstistejo) estis en la dua duono de 19-a jarcento unuigitaj en unu komunumo nomata Veselí. Valy memstariĝis nur en la jaro 1902.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
Biografio
En 1932 okazis lia debuto en la nova cirko de Stalingrado, kie lia surscena aspekto de Charlie Chaplin kun bastoneto ne plaĉis al la spektintoj. Poste li ĉesis lin uzi, kvankam konservis aliformajn nigrajn kostumon kaj ĉapelon.
Hazarde lin trafis ruslingva subskribo "КАРАН Д'АШ" el la franca — Caran d'Ache, kiu plaĉis al li, ĉar "Krajono"n tre ŝatas infanaro ofte vizitanta la cirkon. Tial ekde 1935 aperis surscene de la Leningrada cirko la nova klaŭno — "Karandaŝ". Baldaŭ li iĝis favorato de loka publiko.
En 1936 lia kariero daŭris en la Moskva cirko. Li opiniis, ke iuj atrakcioj bezonis partneron, tial li prenis nigroharan terhundidon Niks, kiu ricevis surscenan kromnomon "Kljaksa" (inkmakulo). Ĉiuj ceteraj terhundoj, kun kiuj laboris Karandaŝ, same nomiĝis.
Valy (distrikto Pardubice)
Semajnaj foiroj
Ĉiudimanĉe antaŭtagmeze okazas en Valy grandaj regionaj foiroj. Multaj porokazaj vendistoj alveturigas siajn varojn por relative malmultekosta vendo al centoj, eĉ miloj da aĉetantoj. Kiu ne vidis ne kredus, kiel trankvila vilaĝo ŝanĝas por dimanĉa antaŭtagmezo je granda vivega foirejo. Unuj laŭdas la foirojn kiel la vilaĝo riĉiĝas, aliaj malbenigas ilin pro maltrankvilo ĉe iliaj loĝejoj.
Memorindaĵoj
Proksime de la vilaĝo Valy en arbaro troviĝas restoj de malaperigita vilaĝo Lepějovice. El ĝi konserviĝis malgranda tombejo kun preĝejo de Sankta Miĥaelo Arĥianĝelo, kampanilo, restaĵoj de fortikaĵeto kaj forstistejo. La unua mencio pri vilaĝo Lepějovice estas el la jaro 1167. La vilaĝo estis neniigita dum la tridekjara milito.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
Biografio
En la cirko Karandaŝ ankaŭ instruis novajn klaŭnojn. Plej sukcesaj estis Olego Popov kaj Jurij Nikulin, honore al kiu poste la cirko estis renomita.
Dum sia longtempa cirka kariero (pli ol 55 jaroj) la malalta (nur 142 cm) klaŭno ĉiam estis ŝatata kaj amata, kies senkompareblaj atrakcioj kaj ŝercoj alportis grandan plezuron al publiko. Karandaŝ lastfoje aperis sur la areno du semajnojn antaŭ sia morto okazinta la 31-an de marto 1983. Lin oni sepultis en moskva Kuncevo tombejo
Valy (distrikto Pardubice)
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Miĥaelo Arĥianĝelo, origine gotika, estas rememorata jam en la jaro 1349 kiel paroĥa. Rekonstruita ĝi estis en la jaroj 1819 kaj 1889. Ĝi estas ununava kun poligone fermita presbiterejo, kun sakristio sur norda flanko. Eksteraĵo estas nedispartigita, sur orienta flanko de sakristio kaj en la ĉefa frontalo estas pintarkaj fenestroj. La presbiterejo kaj navo havas platajn plafonojn, sur norda flanko estas ŝtona predikejo, al sakristion kun barela volbo kondukas pintarka portalo.
Karandaŝ (rusa klaŭno)
Familio
Lia edzino nomiĝis Tamara Semjonovna Rumjanceva (01.04.1918-16.11.1994) kaj estis lia asistantino. La geedzoj havis filinon Natalia naskitan la 23-an de februaro 1938.
Valy (distrikto Pardubice)
Preĝejo
La ĉefaltaro estas portala, kolona el la fino de la 17-a jarcento kun samtempa bildo. Sur norda flanko de presbiterejo estas granda valora bildo de Tomaso de Akvino el la unua duono de 18-a jarcento, en sakristio lignoskulptaĵo de Pieto el la 19-a jarcento.
Forstistejo
Baroka forstistejo el la fino de 18-a jarcento estas duetaĝa, kun fasado dividita per pilastroj.
Fervojo
Fervoja ĉeflinio el Prago al Olomouc kaj Vieno, konstruita en la jaro 1848, ege ŝanĝis aspekton de Valy kaj vivon en ĝi. Granda surŝutaĵo baris rigardon al la rivero kaj ĉeelbaj herbejoj kaj pro tio ne videblas, ke Valy situas tuŝe surborde de Elbo. Per la fervoja konstruo neniiĝis ŝafejo, fiŝista dometo kaj ĉiuj domoj sur orienta rando de la vilaĝo.
Flundro
Flundroj estas grupo de fiŝoj el la ordo de Pleŭronektoformaj. Ili estas fundakvaj fiŝoj troviĝantaj ĉe la fondo de marbordaj lagunoj kaj estuaroj de Norda Atlantiko kaj Pacifiko.
Taksonomio
Nombraj geografiaj kaj taksonomiaj specioj estas aluditaj kiel flundroj nome la jenaj ekzmeple.
Ventasso
Ventasso estas komunumo de Italio, kiu ekestis komence de la jaro 2016 per fuzio de la antaŭaj kmomunumoj Busana, Collagna, Ligonchio kaj Ramiseto. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Reggio Emilia. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castelnovo ne' Monti, Comano (MS), Fivizzano (MS), Monchio delle Corti (PR), Palanzano (PR), Sillano Giuncugnano (LU), Vetto kaj Villa Minozzo.
Los olvidados
Los olvidados (La forlasitoj, La forgesitoj) estas meksika filmo filmita el 6a de februaro ĝis la 9a de marto 1950 en l studioj Tepeyac kaj surloke en Meksikurbo, premierita la 9an de novembro samjare en la kinejo México. ​ Verkita kaj reĝisorita de Luis Buñuel, kiu ricevis prie la premion al la plej bonkvalita reĝisoro en la Festivalo de Cannes, kaj kiu estis nomumita Memoro de la Mondo fare de la Unesko. ​ Los olvidados rakontas tragedian kaj realisman historion pri la vivo de malriĉaj infanoj en marĝenita kvartalo de Meksikurbo.
Truinas
- jen france kaj okcitane - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono kantono.
Voce de Interlingua
Voce de Intelingua estas revuo de interlingvaanoj fondita en 1990 eldonita de "Societate Interlingua-Nederland/Vereniging Interlingua-Nederland" (Interlingva-Nederlanda Societo). Ĝi havas 4 eldonojn jare kun 16 paĝoj A5.
Urbanice (distrikto Pardubice)
Municipo Urbanice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, sur norda rando de montareto Železné hory 8 km sude de urbo Přelouč, ĉe ŝoseo inter Přelouč kaj Turkovice. Vivas ĉi tie.
Historio
Nomo de la vilaĝo Urbanice devenas el persona nomo Urban, eble de origina posedanto. Fine de la 14-a jarcento havis la vilaĝo tri bienojn, ĉe kiuj estis pli malfrue konstruita fortikaĵeto sur loko de nuna n-ro 1. Oni kultivis ĉefe papavon, beton, kanabon, legomojn, en pli varmaj regionoj ankaŭ lupolon kaj vinberujon. En fruktoĝardenoj kreskis ĉefe pirujoj kaj pomujoj de multaj specoj, ĉerizujoj, juglandoj kaj prunujoj. Jam tiam estis uzata greftado. El cerealoj oni plej multe kultivis sekalon kaj avenon, tritikon kaj hordeon multe malpli.
Terkulturistoj tiam rikoltis proksimume nur kvaroble pli ol ili prisemadis. Tio signifas, ke minimume kvaronon el la rikolto ili devis konservi por venontjara semado. Trionon de la rikolto terkulturistoj devis doni al sia feŭdulo kiel doton por prunteprenitaj kampoj.
El tio sekvis, ke servutulo povis esti ĉiam ajn el la tero elpelita. Ĝuste en la 14-a jarcento oni komencis praktiki tiel nomatan elaĉetrajton. La servutulo povis pagi ian sumon kaj akiri heredan rajton al pruntado de la kampoj, kompreneble kontraŭ pruntopagoj. La dotoj al superularo estis ankaŭ laboraj. Sed servuta laboro en la 14-a jarcento ne superis 18 tagojn jare.
El komenco de historio de Urbanice estas nur koncizaj notoj. En la jaro 1411 transdonis ĉeĥa reĝo Venceslao la 4-a Urbanice al siaj kuirmajstroj Petr kaj Jesin. Tion kontraŭis Mikuláš el Urbanice.
En la jaro 1467 donis reĝo Georgo el Poděbrady vilaĝon Urbanice al Slavata el Chlum. Sed tio ne estis por Urbanice feliĉa ago, ĉar Slavata en Urbanice ne loĝis kaj de tiam la fortikaĵeto malprosperis.
En la jaro 1541 transiris posedo de Urbanice al Jiří Gerstorf el Gerstorf, en la jaro 1568 al senjorejo Svojšice kaj kun ĝi al senjorejo Choltice.
Pejzaĝo ĉirkaŭ Urbanice ŝanĝiĝis en 1950-aj jaroj. Pro intenzigo kaj kolektivigo de agrikultura produktado estis la grundoj drenitaj, malaperis herbejoj, fruktoĝardenoj, digetoj, akvofontoj, rearanĝitaj estis kampvojoj. En la vilaĝo estis en 1970-aj jaroj konstruita asfaltita strato, kanalizo por pluvakvo, akvokondukilo kaj gasokondukilo.
Tatranská Kotlina
Tatranská Kotlina (hungare Barlangliget) estas feriejo, parto de Vysoké Tatry.
Los olvidados
Tiu filmo estas la plej grava verko de Buñuel post kiam li komencis sian meksikan etapon post sia ekzilo al Meksiko post la Hispana Enlanda Milito. La filmo eniras en la modelo de la itala novrealismo, al kiu Buñuel aldonis surrealisman nuancon kiel observeblas en la sceno de la sonĝo de Pedro, la obsedo pri kokinoj aŭ la ovo ĵetita al la filmilo.
La temo de la filmo enhavas amarajn epizodojn de la vivo de geknaboj en tute malriĉa kvartalaĉo, en kiuj elstaras momentoj de reciproka brutaleco inter ili (batado de unu el kiuj rezultas en mortigo), seksa anksio, krueleco el kaj al blindulo, nerespondecaj patroj, vivo kun animaloj, reciproka ŝtelado ktp. La fino kondukas al tragedio.
Truinas
La teritorio havas komunan limon kun.
Tatranská Kotlina
Situo
Tatranská Kotlina etendiĝas en valo de Altaj Tatroj. La supermara alteco estas 752 m. Tatranská Lomnica troviĝas 9 km.
Rheinbreitbach
Rheinbreitbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tatranská Kotlina
Historio
Tiu loko dum la hungara dominado longe ne estis loĝata. La vilaĝo fondiĝis en 1882 por turistoj, kiuj volis viziti la proksiman kavernon. En la sekva jaro gastejo, en 1900 jam 31 konstruaĵoj funkciis. Ĝis 1947 ĝi apartenis al Spišská Belá, poste al Tatranská Lomnica, fine ekde 1999 al Vysoké Tatry. La loĝantoj okupiĝas pri turismo, kiuj estas 260.
Chasseneuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Barbate
Barbate estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio. En la epoko de la diktatoreco de Francisco Franco la urbo nomiĝis Barbate de Franco.
La areo de la municipo estas 141 km2 kie loĝas 22582 geloĝantoj. Barbate situas je 64 km de la provinca ĉefurbo Cádiz. La ĉefa dediĉo tradicie estas fiŝkaptado, ĉefe de tinuso per tradicia metodo. Nun ankaŭ turismo, sed ankaŭ neleĝa ekonomio.
24711 Chamisso
24711 Chamisso estas asteroido de la cxefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana-franca poeto Adelbert von Chamisso (1781–1838), ano de la Prusa Akademio de Sciencoj, kiu precipe atentis la sociajn kritikajn rilatojn. Li estis ankaŭ natursciencisto, cxirkaùmonda navigisto kaj konata aùtoro de lernolibro pri plantoscienco.
Stebkovrilo
Stebkovrilo (angle quilt, germane: Steppdecke) estas multflanke uzebla kaj dekorita litkovrilo, kiu povas servi kiel litotuko, se kiu ekzemple taŭgas ankaŭ kiel tapiŝo. Stebkovriloj estis origine uzataj kiel alternativoj al dormosakoj en la subĉiela kaj tenduma kampoj, kutime kun aparta sekcio por la piedoj.
La tuko konsistas el almenaŭ du, kutime tri tavoloj. La unua kaj supra tavolo, ankaŭ nomata flikaĵo, estas la videbla flanko, la meza tavolo estas varmiga tavolo el lano, kotono, silko aŭ sintezaj fibroj. La dorso aŭ la malsupra flanko kutime konsistas el strio de ŝtofo. Ĉi tiuj tri tavoloj estas dekoracie dekoracie kunigitaj permane aŭ per kudromaŝino. Ĉi tiu procezo nomiĝas stebado.
Zoltán Magyar
Zoltán Magyar [madjar], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Magyar Zoltán estas hungara gimnastikisto, olimpiano, dufoja olimpika kaj trifoja monda ĉampiono sur boko, bestkuracisto.
Stebkovrilo
Vidu ankaŭ
Flikaĵo
Zoltán Magyar
naskiĝis la en Budapeŝto.
Stebkovrilo
Vidu ankaŭ
Peplomo
Patchwork (flikaĵaro?)
Zoltán Magyar
Biografio
akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1979, bestkuracistan diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1985. Post la dua diplomo li laboris en bestohospitalo, sed en 1992 li malfermis en privatan kuracejon. Li edziĝis en 1988. Li ricevis premiojn inter 1973-2018.
Sporta kariero
inter 1965-1980 estis gimnastikisto en signifa ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono trifoje unuoble en kompleksa branĉo, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1972-1980. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun po unu oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje en 1974, 1978, 1979. Ekde 1986 li havis ankaŭ postenojn en la hungara sporta vivo.
Nacisocialisma Maŝinveturilkondukista Korpuso
Historio kaj strukturo
Ĉefaj taskoj estis la ĝenerala movebligo de la socio laŭ la moto ''Ju pli alta la stato de motorizado de socio, des pli forta la defendoforto de la nacio".
Ankaŭ NSKK estis organizita laŭ la principo de kondukado kaj obeemo: tiel la membroj havis uniformojn kaj estis disdividitaj en la sekvontajn sekciojn:
Antaŭkondiĉoj por membriĝo
Sub la aspekto de milito oni varbis ankaŭ membrojn de aŭto-/motorciklofanatikuloj el la vicoj de la Hitlera junularo kaj ebligis al ili specialan trejnadon ĉe propraj motorsportlernejoj. Por etendi la radiuson de la organizo, eblis aniĝo ankaŭ al neposedantoj de stirlicencoj: nepris ĉiukaze membreco ĉe NSDAP.
Agadoj dummilitaj
Dum la milito la NSKK-anoj kelkfoje ankaŭ estis helpantaj policistoj en la okupitaj landoj de Eosta Eŭropo kaj devis "pacigi" la zonon malantaŭ la pli oriente batalantaj soldatoj. Sekve NSKK-anoj certe ankaŭ aktive partoprenis pafekzekutojn kaj deportaciojn.
Kottes-Purk
Kottes-Purk estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
11364 Karlštejn
11364 Karlštejn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la burgo Karlštejn, konstruita en 1348 de Karolo la 4-a en Reĝlando de Bohemio, je 25 km de la ĉefurbo Prago, por gardi la kronjuvelojn kaj la ŝtatajn ĉartojn. La burgo postrestis bone konservita ĝis hodiaŭ, kaj simbolas la ĉeĥan ŝtatecon en Eŭropo.
Tamás Szentes
Tamás Szentes [tamAŝ senteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentes Tamás estas hungara ekonomikisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1998).
Tamás Szentes naskiĝis la  1933 en Dunakeszi.
Géza Szabó
Géza SZABÓ [sabo:] estis rumania hungara fabelkolektisto, fabelverkisto. Li naskiĝis la 5-an de aprilo 1904 kaj mortis la 11-an de aprilo 1991 en Gherla.
Biografio
Géza Szabó pristudis reformitan teologion en Kluĵo kaj estis pastro en pluraj vilaĝoj.
Gustáv Husák
Gustáv HUSÁK (li naskiĝis la 10-an de januaro 1913 – mortis la 18-an de novembro 1991), ĉeĥoslovaka prezidento en la jaroj 1975 – 1989.
Husák en sia vivo multfoje turniĝis. El modela studento li fariĝis maldesktrana intelektulo, kiu malamis Masarykon kaj Benešon. Post la dua mondmilito li kiel stalinisto likvidis demokratian opozicion kaj li mem finis en malliberejo. Post dura dekjara karcero li kunlaboris en renoviga fluo starante malantaŭ Dubček. Kaj kiam venis aŭgusto de 1968, li turniĝis denove. En servoj de soveta gvidanto Breĵnev li kreis reĝimon plena de mensogoj kaj hipokriteco, kiun oni nomis Silento de Husák.
Infaneco sen patrino
Ankaŭ ĉi tie li apartenis al la plej bonaj studentoj. Liaj brilaj oratoraj kaj stilistaj kapabloj katapultis lin en rolon de ĉefa studenta oratoro dum ĉiuj datrevenoj kaj solenoj. Li ne nur prelegis siajn parolojn, sed li ankaŭ verkis ilin. En unu el ili li eĉ glorigis Masarykon. Sed tio baldaŭ estis ŝanĝonta. Jam kiel la deksesjara li aniĝis en vicon de junaj komunistoj kaj pli malfrue, studante juron, en komunisman partion. Baldaŭ li fariĝis unu el la plej karakterizaj personecoj de maldekstrana inteligentularo en Bratislavo.
Kaj ankaŭ li edziĝis. Lia edzino fariĝis Magda Lokvencová. Ŝi devenis el Bohemio, ŝiaj gepatroj foriris Slovakion pro laboro. Ŝi studis en gimnazio en Banská Bystrica kaj ĝuste ĉi tie ŝi renkontiĝis kun la juna komunisto Husák, kiu alveturis prelegi al studentoj pri socialaj kondiĉoj dum la studado. Kiam ŝi abiturientiĝinte aliĝis por studi juron en Bratislavo, ili komencis regule interrilati. En septembro de 1938 ili geedziĝis.
Magda en multaj rilatoj similis al Husák – ŝi estis tre inteligenta, energia, obstinega. Ŝi nenion toleris rilate al si. Baldaŭ ŝi ankaŭ aniĝis en la komunisman partion. La geedzoj Husákoj ŝatis socion kaj ilia loĝejo rapide famiĝis kiel loko de vesperetoj de la junaj slovakaj inteligentuloj.
Bolŝevistaj brutalaĵoj
Husák fariĝis unu el la plej grandaj kritikistoj de Beneš kaj de la unua respubliko. Admirante li rigardis al Sovetunio sopirante pri regado de komunistoj. Siajn opiniojn li eĉ ne kaŝis dum periodo de Slovaka ŝtato, kiam li vivtenis sin kiel oficisto kaj ĵurnalisto. Reĝimo de Slovaka ŝtato estis al siaj kontraŭuloj preskaŭ eĉ eksterordinare tolerema. Anstataŭ reprezalio ĝi klopodis ilin konvinki, prezenti al ili, kiel tia regado de komunistoj aspektas. Kunlaborante kun germana propagando tial en la jaro 1941 oni organizis por slovakaj ĵurnalistoj ekskurson ĝis Ukrainio, kie ili estis interkonatiĝontaj kun brutalaĵoj de rusaj bolŝevistoj. Celo de la vojaĝo estis vizito ĉe amastomboj ĉe vilaĝo Vinice. Husák obstinege rifuzis la partoprenon, sed oficejoj elpensis artifikon – ili vokis la obstinegan ĵurnaliston por militservi kaj surbaze de ordono li estis ĝis Ukrainio forveturigita. Tiu ĉi travivaĵo ja ne konvinkis Husákon, sed pli malfrue ĝi estis grava por li dum esplorado en la kvindekaj jaroj.
Soveta Slovakio
Kiam en la jaro 1944 ekbrulis Slovaka nacia ribelo, Husák ne povis manki. Sed kiel unu el la plej superaj gvidantoj de ribeluloj li kaŭzis gravan diplomatian „skandalon“. Malgraŭ ke li estis vicprezidanto de la ribeliĝinta Slovaka Nacia Konsilantaro, li sendis sekrete al sovetaj komunistoj proponon por aligo de Slovakio al Sovetunio. En sia mesaĝo li skribis, ke jam estis sufiĉe da malgrandaj ŝtatoj kaj malgrandaj politikistoj – unusola espero en estontecon estas por li la aligo al Sovetunio. „Estas bezone, por ke slovaka homo konsideru kiel sia patrujo la teritorion de Aš ĝis Vladivostoko,“ asertis Husák aldirante, ke por la aligo al la komunisma regno certe voĉdonus 70 % da slovakoj. Sed tiam liaj ideoj ne falis en fekundan grundon kaj Husák devis atendi pluan kvaroncentjaron, antaŭ ol li efektivigis sian planon por kreigo de satelito de la soveta Rusio en normaligaj kondiĉoj.
Komune kun Husák laboris en stabo de Slovaka nacia ribelo en Banská Bystrica ankaŭ lia graveda edzino Magda. Nur kiam ŝi senpere estis naskonta, Husák forsendis ŝin per aviadilo ĝis Moskvo, kie naskiĝis ilia unua filo Vladimír. La dua filo Ján naskiĝis en la jaro 1946.
Post la malvenko de la ribelo ankaŭ Husák forflugis ĝis Moskvo kaj li partoprenis en kreado de registara programo en Košice. Li jam ne volis la aligon al sovetoj, nun en nova registara delegacio li batalis pri vasta aŭtonomio, kiun Slovakio estus akironta enkadre de Ĉeĥoslovakio. Husák en sia politika kariero turniĝis je cent okdek gradoj. Li estis kapabla el tago al tago negacii siajn antaŭajn opiniojn kaj proklami tion, kio ĝuste estis taŭga por li.
Morto al Tiso
Kiam la dua mondmilito finiĝis, Husák fariĝis vicprezidanto de Slovaka Nacia Konsilantaro kaj ataŝeo por la internaj aferoj, do propre ministro de la interno. Tiam jam la familio de la politikisto loĝis en vilao en Bratislavo kaj Magda, kiu plene dediĉis sin al teatro, transdonis zorgon pri la malgrandaj filoj kaj pri la hejmo al sia servistino kaj vartistino. En la jaro 1945 ŝi eĉ forveturis por kelke da monatoj Pragon, kie ŝi akiris praktikajn spertojn en teatro.
Husák dum lernis regi. De komence li ne inkluzivis al tradiciaj komunismaj aparatuloj. Diference de plimulto de kamaradoj li estis supermezure inteligenta kaj altlerneje klera. Kaj tre laborema. Li rezignis pri nenia problemo, ĉiam li klopodis pri ties solvo. Tio ne estis komunisto, kiu kapjesis al ĉio, kion deziris liaj superuloj. Male. Ofte li ne konsentis, publike li anoncis siajn opiniojn pruvante defendi ilin. Kaj jen estos ankaŭ kaŭzo de lia falo. Tro inteligenta, li tro atentigas pri si, li tro elstaras el la vico. Li estas fierema kaj kritikema, kio alportas al li multe da malamikoj.
Baldaŭ li apartenis al la plej fortaj viroj de Slovakio kaj li estis nekompatema. Li zorgis pri polico kaj ankaŭ pri sekreta polico kaj ankoraŭ antaŭ februaro de 1948 li subskribis sin sub vico de stalinistaj disponoj, laŭ kies bazo demokratoj estis forigataj el gravaj politikaj postenoj. Li ekstartis proceson, en kies fino li mem iris en malliberejon.
Unu el urĝegaj problemoj de la slovaka politiko estis la demando de puno por la unua slovaka prezidento Jozef Tiso. Fine la katolika pastro Tiso estis kondamnita al mortpuno, kio ribeligis centmilojn da slovakoj. Ili kredis, ke li fine akiros pardonon kaj li ne estos ekzekutita. Vane. En Slovaka Nacia Konsilantaro ankaŭ Husák voĉdonis por rifuzo de petskribo je pardono. „Ne estas grava tio, kiajn li havis personajn intencojn. Por historia vero estas grava nur tio, kiaj estis objektivaj sekvoj,“ li klarigis siajn instigojn.
Arestigo
Jam longan tempon kunpartianoj malamis lin, ili timis lin dezirante forigi lin. Kiam komencis procesoj interne de la komunisma partio, li estis unu el la unuaj, kiu iris el la registaro malantaŭ kradojn. Husák estis komune kun Vladimír Clementis, Ladislav Novomeský kaj kelkaj pluaj slovakaj komunistoj kulpigita pro la t.n. slovaka burĝa nacionalismo. Printempe de la jaro 1950 li estis revokita el funkcio de prezidanto de Korpuso de ataŝeoj kaj je kelke da monatoj pli malfrue li estis arestita.
Prepariĝis granda proceso, teatraĵo por partianoj kaj por la tuta nacio. Tial estis bezone, por ke ĉiuj arestitoj konfesu kaj ankaŭ humile senkulpigu sin pro siaj krimoj. Husák estis konsiderata kiel la kapo de la konspiro kaj liaj konfeso kaj pentema peto pro pardono estis tre postulataj. Esploristoj klopodis konfesigi Husákon per la plej diversaj manieroj. Sed la eksa pintulo de la slovaka nomenklaturo restis persistema. Senĉese denove li rifuzis akuzon, senĉese li rezistis. Ili devigis konfeson el liaj kolegoj, kiuj konfirmis kulpon de Husák, kaj per tio ili atakis lin. Ili senfine ripetis al li, ke liaj kompaniuloj antaŭ longe atestpruvis lin pro mensogo, ili konfrontis lin kun la konfesintaj komunistoj, sed Husák restis senĉese persistema.
Ili trovis je li ĉion, kio estis trovebla. Aferojn sensencaĵajn kaj eventojn malnovaj dudek jaroj. Ili kritikis lin pro lia antaŭmilita agado, ili atakis lin pro liaj faroj el Slovaka Nacia Ribelo. Kiel unu el gvidintoj li ne sekurigis liberigon de politikaj malliberigitoj el malliberejo en Nitra, kiel estis interkonsentite – tio estis grava kulpo, ĉar en tiama malliberejo sidis ankaŭ Viliam Široký, nuntempa ministro de eksterlando kaj unu el kandidatoj al estonta prezidento.
Amantino estas diranta
Aparta perlo estis, ke ili ne eltiris kontraŭ li nur partiajn kolegojn „perfidulojn“, sed ankaŭ lian onidiran amantinon. Ia sinjorino atestis antaŭ tribunalo, ke Husák en intima momento diris al ŝi, ke li ne respektos en Slovakio konstitucion. Ŝi detale priskribis ilian interrilaton, kiu estis akompanata de malkaŝado de ŝtata sekreto. Por esploristo do klara patrujperfido.
Ásgeir Ásgeirsson
Ásgeir Ásgeirsson (, Esperantigite Aŭsgejr Aŭsgejrson) (naskiĝis la, mortis la ) estis la dua prezidanto de Islando dum la jaroj 1952-1968, kaj la unua prezidanto kiu estis elektigita de la nacio (lia antaŭulo, Sveinn Björnsson, estis elektita de la parlamento).
Gustáv Husák
Amantino estas diranta
Fine ili torturis Husákon. Kaj tiam li ankaŭ konfesis. Li subiĝis al doloro konsentante kun ĉio. Sed nur dumtempe. Kiam li iom rekonsciiĝis, li denove revokis ĉion. Li havis grandegan internan forton. Li estis absoluta escepto, ĉar centoj da komunistoj ne eltenis grandegan premon kaj torturadon. Husák jes. Eble li pensis, ke se li estus konfesinta, li estus en tio ankoraŭ pli malbone – li nome timis, ke ili preparos al li pendigŝnuron. La esplorado kaj la torturado daŭris plenajn tri jarojn. La restado en malliberejo estis por Husák tre dura. Ili ne rompis lin, sed li fizike tre suferis. Li mezuris 175 cm kaj li magriĝis al 55 kg, li suferis pro kronika tuso kaj apenaŭ li pludaŭris stari sur la piedoj. Dum unu kaj duono de jaro li sole unufoje promenis – dek minutojn en mallibereja korto. Alifoje li estis ĉiam en ĉelo.
Ásgeir Ásgeirsson
Post frekvento de la Rejkjavika Gimnazio Ásgeir Ásgeirsson studis teologion ĉe la Universitato de Islando kaj poste en Kopenhago. Li estis parlamentano ekde 1923 ĝis 1952. Li estis ĉefministro de Islando ekde 3-a de junio 1932 ĝis 28-a de julio 1934. Li estis parlamentano por la Progrespartio 1923-1934, en kiu li mallonge estis partiestro, eksterpartie 1934-1937 kaj por la Popolpartio 1937-1952.
La-Unio
situo de la provinco (mezhelbrune ĉe la okcidenta marbordo)
La-Unio - filipine La Union - estas provinco de la Filipinoj. La provinca teritorio situas ĉe la nordokcidenta marbordo de la insulo Luzono, la plej granda insulo de la lando, borde de la Sudĉina Maro. La provinco estas parto de la administra regiono 1 de la Filipinoj - la regiono Iloko, kiu sume kovras la nordokcidenton de la insulo Luzono.
Administra centro de la provinco estas la urbo San Fernando (la hispana vorto estas ofta urbonomo, ekzemple ankaŭ la ĉefurbo de la filipina provinco Pampango sur la sama insulo nomiĝas tiel). Laŭ la censo de la jaro 2007 sur la provinca teritorio vivis 720 972 homoj. Ĝi kovras areon de 1 503 kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso do estas 479 loĝantoj po kvadrata kilometro.
Armena arkitekturo
La Armena arkitekturo enhavas arkitekturajn verkojn kun estetika aŭ historia rilato al la armena popolo. Estas malfacile lokigi ĉi tiun arkitekturan stilon ene de precizaj geografiaj aŭ kronologiaj limoj, sed multaj el ĝiaj monumentoj estis kreitaj en la regionoj de historia Armenio, la Armena Altebenaĵo. La plej granda atingo de armena arkitekturo estas ĝenerale konsentita pri ĝiaj mezepokaj preĝejoj kaj monaĥejoj, kvankam ekzistas malsamaj opinioj ĝuste pri tio.
Ásgeir Ásgeirsson
Ásgeir estis bofrato de ĉefministro Tryggvi Þórhallsson kaj bopatro de ĉefministro Gunnar Thoroddsen.
Armena arkitekturo
Armena arkitekturo estas karakterizita per altnivela evoluo, riĉaj artaj tradicioj, precipe nacia originaleco, kiu, krom naturaj kondiĉoj, vivejoj kaj popolaj originoj, ŝuldiĝas al la vario de lokaj konstrumaterialoj, precipe tofo, kaj art-fizikaj ecoj.
Armena arkitekturo baziĝas sur la riĉaj tradicioj de nacia kulturo. Kulturaj kontaktoj kaj interagoj kun aliaj popoloj de la regiono. Multaj denaskaj kaj eksterlandaj aŭtoroj menciis la influon de mezepoka armena arkitekturo sur la arkitekturo de Okcidenta Eŭropo. La armena, siavice, estis influita de la arkitekturo de aliaj landoj. En la 3-a jarcento, dum la periodo de armena helenismo, de la arkitekturo de Antikva Grekio. La plej bona ekzemplo estas la templo de Garni de la 1-a jarcento.
Monumentoj de armena arkitekturo estas la monaĥejoj haghpat, Sanahin, Noravank, Zvartnoco, inkluditaj en la listo de monda heredaĵo de Unesko.
Konstruo
Armena arkitekturo, ĉar ĝi originas en tertrema regiono, tendencas esti konstruita kun ĉi tiu danĝero en menso. Armenaj konstruaĵoj kutimas esti sufiĉe malaltaj kaj dikaj muroj en dizajno. Armenio havas abundajn ŝtonrimedojn kaj relative malmultajn arbarojn, tial ŝtono preskaŭ ĉiam estis uzata por grandaj konstruaĵoj. Malgrandaj konstruaĵoj kaj plej multaj loĝdomaj konstruaĵoj kutime estis konstruitaj el pli malpezaj materialoj, kaj apenaŭ iuj fruaj ekzemploj pluvivas, kiel ĉe la forlasita mezepoka ĉefurbo Ani. La ŝtono uzita en konstruaĵoj estas kutime kvaronigita tute ĉe la sama loko, por doni al la strukturo unuforman koloron. En kazoj, kie estas uzata malsama kolora ŝtono, ili ofte estas intence kontrastitaj en stria striko aŭ ŝirmilo. Polvo farita el grunda ŝtono de la sama tipo estis ofte aplikata laŭ la artikoj de la tufaj slaboj por doni al konstruaĵoj senĝenan aspekton Male al romianoj aŭ sirianoj, kiuj konstruis samtempe, armenoj neniam uzis lignon aŭ brikon dum konstruado de grandaj strukturoj.
Armena arkitekturo uzas formon de betono por produkti fortikajn konstruaĵojn. Ĝi estas miksaĵo de kalko-mortero, rompita tufo, kaj rokoj ĉirkaŭe kiuj formas kernon kontraŭ kiu oni aranĝas maldikajn slabojn de tufo laŭ briklaboro. Ĉar la malseka miksaĵo sekiĝas, ĝi formas fortan betonan similan mason sigelitan kune kun la tufo ĉirkaŭ ĝi kaj, pro la propraĵoj de tufo, ĝi fariĝas pli malmola kun la tempo. Komence preskaŭ neniu kerno estis uzata en la konstruado de preĝejoj, ŝtonblokoj simple sigeliĝis kune, sed ĉar arkitektoj vidis, kiel tiuj kun mortaj kernoj rezistis tremojn, la grandeco de la kerno vastiĝis. Freskoj el marmoro aŭ alia ŝtono ofte estis alkroĉitaj al la flanko de ĉi tiuj konstruaĵoj, kutime en pli posta dato.
Antaŭkristana Armenio
Dum la 3-a jarmilo antaŭ Kristo, prahistoria armena arkitekturo jam distingiĝis. La plej ofta trajto estis ĝia preparlaboro, kiu asimilis multajn geometriajn formojn, finfine formante ĉelformon. Ekzemplo de tia arkitekturo troveblas en Kültəpə, proksime al Naĥiĉevano. Ĉi tiuj konstruaĵoj larĝis ĉirkaŭ 6–7 metrojn kaj altis ĉirkaŭ 5 metrojn.
Urbaj arkitekturaj tradicioj, kaj aliaj artaj formoj en la jaroj antaŭ Kristo daŭre disvolviĝis kaj poste estis influitaj de grek-romia arto. Urarta arkitekturo estas konata pro sia uzo de komplike tranĉitaj rokoj, uzataj kiel fundamentoj por argilbrikaj konstruaĵoj, kutime konstruitaj en kompakta maniero (kiel en Erebuni).
Urartaj temploj havis masivajn ŝtonajn murojn sur pli malaltaj niveloj kaj relative malgrandan internan spacon, kutime kvadratan, kaj leviĝis alte; ili ĝenerale lokiĝis ĉe la plej alta punkto de setlejo. Pli altaj niveloj estis en argilbriko, kiu ne pluvivis, kaj ne estas tute klare kiel aperis. La restinta Templo de Garni de la 1-a jarcento p.K., el plene helenisma stilo, estas la sola pagana monumento restanta en tuta kompleta ŝtato en Armenio, ĉar multaj aliaj estis detruitaj aŭ transformitaj je kristanaj didomoj sub regado de la reĝo Tiridato la 3-a de Armenio. Garni inkluzivas lokajn elementojn de sankta numerologio kaj geometrio. La templo havas interkolumnan rilaton de 1/3 (1 estas la ĉefa nombro de la universo kaj 3 estas la plej sankta el ĉiuj nombroj, ĉar ĝi reprezentas la grek-romian triadon Jupitero, Junono kaj Minerva). Krom esti estetike bela, la projekto de Garni videblas kiel reaserto de la universalaj leĝoj, kiuj regis la sorton de homoj. La anguloj, nombro da kolonoj kaj dimensioj estis kreitaj per zorgemaj okuloj; Armenaj paganoj volis trankviligi la gediojn kaj protekti la homaron de ilia kolero. Ĉi tiu sankta geometrio estas evidenta en la tuta templo. Por la homoj, kiuj kreis ĝin, ĝi estis la perfekta enkorpiĝo de ilia komuneco kun la universo. Notu, ke kvankam sankta geometrio estis plejparte uzita en religiaj konstruaĵoj, laikaj konstruaĵoj adoptis iujn aspektojn de ĝi.
Kristana Armenio
La institucio de kristanismo kiel oficiala religio de Armenio en 301 permesis novajn evoluojn en armena arkitekturo, kiu tamen konservis pli malnovajn tradiciojn. Fakte estus preskaŭ neeble trovi ian religion tute memstaran sen pruntepreni iujn tradiciojn el la pasinteco. Esplori armenajn preĝejojn estas kritike por nia kompreno pri Mezepoka Armenio. Krom tio, la armenaj kirkoj priskribas al ni la ĝeneralan pejzaĝon de la kristana Oriento en tempo, kiam ĉeestintaj atestoj estis tre maloftaj. En iliaj mesaĝoj de aŭtentikeco kaj legitimeco, la kirkoj formis kaj konservis publikan memoron, intertraktante inter diversaj lingvaj, religiaj, politikaj kaj etnaj grupoj.