cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
François Genoud
Amasmurda kontestisto kaj rajtopropraĵisto de Goebbels-taglibroj
Laŭ Genoud Adolf Hitler ne estis homa krimulo sed idealisto, Hitler iom troigis pri la judoj. Hitler ne agis pri Auschwitz, Genoud asertis: Ĉiuj estas falsaj [...] oni havas ankaŭ dokumentojn pro tio. Genoud diris al la brita ĵurnalstino Gitta Sereny: „The truth is, I loved Hitler.“ (Vero estas ke mi amis Hitleron)
Kun la rajta konsulistino Cordula Schacht, la filino de nacisociala ministro, laŭ la historiisto Bernd Sösemann, Genoud financis la defendon de nacisocialaj politikistoj […]. Genoud falsis dokumentojn kaj skribis tre kontraŭsemidajn publikaĵojn.
Per la eldonado de tekstoj de Goebbels kaj de helpistoj de Goebbels Genoud persekutis sian plure publike proklamitan ĉefan celon: Li volis lasi abunde vortigite la nacisocialan kondukon ĉie. Goebbels ‚"estas" granda homo […], li defendis bone, kiam li havas la okazon, sin elparoli.
Ĝis hodiaŭ tantiemoj estas pagendaj al heredistoj: ĉiufoje, oni eldonis aŭtorajn rajtojn de protektitaj verkoj de Joseph Goebbels;[…] Laŭ la libro de Longerich Goebbels-Biographie (Munkeno 2010) la heredintoj havas partan spezon. Ekde la morto de Genoud, la rajta konsulistino Cordula Schacht de Genoud havas la solan disponon pri la aŭtoraj rajtoj de verkoj de Joseph Goebbels.
Monohavigo por la PFLP
En novembro de 1969 Genoud estis konsultisto de Jacques Vergès. Jacques Vergès defendis 3 membrojn de PFLP, Volksfront zur Befreiung Palästinas (PFLP). Unua banko de Genoud financis la defendon. La 3 membroj atakis en februaro 1969 aviadilon de societo El Al en flughaveno Zuriĥo, en Svisujo. (Oni parolis pri atenco en Kloten, en granda flughaveno kun nomo "Kloten" apud Zuriĥo, en Svisujo.)
En 1972 Genoud "helpis" pri la kidnapo de germana Lufthansa Boeing 747 fare de palestino Wadi Haddad. La planflugo estis de Bombay al Frankfurto ĉe Majno. Genoud alportis la solvan monon de 5 milionoj de usonaj dolaroj. Post la pago de 5 milionoj de usonaj dolaroj kiel solva mono al PFLP, la aviadilo flugis al Jemeno. Oni liberigis la pasaĝeraron kaj la pilotojn kaj personaron.
Malmultaj semajnoj antaŭ la morto de Genoud la usona senatoro Al D’Amato, la prezidanto de "United States Senate Committee on Banking" demandis de la svisa registaro la klarigon de la rolo de Genoud pri la svisa agado kun la nazia oro. Nur malmultajn tagojn antaŭ la morto de Genoud oni faris svisan arestan ordonon por Genoud pri rasa diskriminacio. Genoud estis plurfoje publika holokaŭsta kontestisto.
Genoud estis ekde 1995 membro de svisa mortohelpo asocio Eksit (Svisujo) (Exit). Li suicidis en 30-a majo 1996 per speciala medikamento.
Libroj
(La paĝo estas traduko de germana vikipedio.)
Ventas de Huelma
Ventas de Huelma (Gastejoj de H.) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas en la nordcentra parto de la komarko de Alhama, lime kun la municipoj Chimeneas, La Malahá, Escúzar, Agrón kaj Cacín.
En 2016 estis 640 loĝantoj.
La municipo huelma enhavas la domarkernojn Ventas de Huelma kaj Ácula. Menciindas ankaŭ la domaroj Ochíchar kaj Oasis.
Historio
En la 14a jarcento la granada historiisto Ibn al-Jatib menciis en siaj kronikoj dekunu domarojn de la zono, inter kiuj estis "al-Ŭalima" («la gastejestrino»); nomo kiu sugestas, ke en la zono estis gastejo aŭ ripozejo dum la epoko de Al Andalus, ĉirkaŭ kiu oni konstruis pli ampleksan kernon.
Kelkaj fakuloj asertas, ke ĝi iĝis centro de la distrikto El Temple survoje de la grndaj domaroj inter Granado kaj Alhamo. En la 17a jarcento Henríquez de Jorquera verkis pri la zono kaj menciis grandajn kampardomojn kiel "Güemal" [GŬEmal], apud la vilaĝo kiu nun estas Ventas de Huelma. Samjarcente Francisco de Velasco, pastro de San Matías de Granada, venis al teroj de Huelma kaj pasigis tie tempon ĝis sia morto; oni atribuas al li la rehabilitigon de kavo kiu estis loĝejo kaj ĉirkaŭ kiu poste oni konstruos la ermitejon de Ventas. En la 18a jarcento la teroj estis posedoj de la Jezuitoj, laŭ la informo de la Katastro de la Markizo de la Ensenada. Estis loĝantoj en kavoj, kio pluis ĝis la 1960-aj jaroj.
Jokohamo
Jokohamo estas Granda Urbo kun Esceptoj de Japanio, kiu situas en orienta parto de Gubernio Kanagaŭa kaj estas ĝia prefekteja urbo. Nuntempe Jokohamo havas plej multajn loĝantojn en Japanujo escepte de Tokiaj specialaj kvartaloj. La urbo estas parto de Pacifika Megalopolo.
Historio
En epoko de Edo, tranoktejoj de Tokaido: Kannagaŭa, Hodogaja, Tocuka ktp troviĝis tie. "Vilaĝo Jokohama" (ĉirkaŭ nuna Naka-kvartalo) estis malgranda fiŝada vilaĝo en epoko de Edo kiam Japanio fermis sin.
La 10-an de februaro 1854 (laŭ gregoria kalendaro la 8-an de marto) Usona komandanto Matthew Perry alvenis sude de Jokohamo kun 11 batalŝipoj, kaj postulis al Japanujo malfermi kelkajn havenojn por komercado.
Je 19-a de junio 5-a jaro de Ansei, t.e. 29-a de julio 1858, ekvalidis Traktato pri Amikeco kaj Komerco inter Japanujo kaj Usono. Ĝi aldifinis Kanagaŭa malfermhaveno, sed reĝimo de Edo malfermis Jokohama-vilaĝon kiel "Kanagaŭa situanta en Jokohamo" anstataŭ Kanagaŭa por malproksimigi fremdulojn al ĉefvojo Tokajdo. Jokohama Haveno prosperis kaj oni nomis ĝin "横浜" [Jokohama]. En 1889, "Urbo Jokohama" (横浜市) fondiĝis.
Kvartaloj (ku)
Jokohamo konsistas el 18 kvartaloj ( [ku]).
Gravaj Ejoj:
Esperanto-movado
Okazis la 92a Universala Kongreso de Esperanto en Jokohamo en 2007. Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Esperanto-muzeo
En 2021 estis fondita Esperanto-muzeo en antaŭurbo de Jokohamo kiu troviĝas malpli ol unu horon trajne de la urbocentro de Tokio. La plej proksima stacidomo estas Idogaya, kaj la muzeo estas 7-8 minutojn piede de tie.
Eksteraj ligiloj
Esperanto Jokohama (Hama-Rondo)
Retejo de la Esperanto-muzeo
Arestordono
Arestordono estas skriba ordono subskribita fare de juĝisto, instrukciante la policon aresti personon kiu, laŭ la opinio de la mandata petanto, havas akcepteblan suspekton aŭ prima facie indicon ke li faris kriman delikton.
Jura reciproka rekono en Eŭropo
En 2002, la principo estis aplikita por la unua fojo al eŭropaj arestordonoj (EAW) kaj ekstradiciaj proceduroj. Laŭ ĉi tiu principo, la rekomendo estas, ke la formalaj ekstradiciaj proceduroj aplikeblaj en la membroŝtatoj estu aboliciitaj kaj anstataŭigitaj per simpla mekanismo por translokigo de krimuloj inter landoj. Ĉar tiuj mekanismoj povas havi vastajn sekvojn koncerne homajn rajtojn, ili estas bazŝtono de la tuta principo de jura reciproka rekono en krimaj aferoj. Unu el la problemoj estas ke ne ekzistas eŭropa mekanismo por kontrolado ĉar ja la membroŝtatoj subtenas la principojn de libereco, demokratio, protekto de homaj rajtoj kaj la principo de laŭleĝeco. Krome, raporto de 2002 elstarigis fiaskojn de membroŝtatoj en la kampo de protektado de fundamentaj rajtoj, tamen la principo de reciproka rekono ne estis subfosita.
La principo akiris impeton post la okazaĵoj de la 11-a de septembro 2001 kaj la bezono de la Unio pruvi sian kapablon batali internaciajn krimojn. Samtempe, la Eŭropa Parlamento rimarkis, ke ĉi tiuj eventoj ne konsistigis bazon por peti urĝajn procedurojn, ĉar la propono inkluzivas plurajn krimojn kaj ne nur tiujn rilatajn al preventado de terorismo.
La propono de la Komisiono por eŭropa arestordono estis akceptita en malpli ol tri monatoj kaj adoptita fare de la Konsilio en junio 2002. La decido estas deviga rilate al la rezulto, sed la maniero kiel la rezulto estos atingita estas ĉe la bontrovo de la aŭtoritatoj de ĉiu lando mem. La decido ne postulas realan ratifikon kaj post kiam aprobite de la Konsilio, naciaj parlamentoj devas aprobi necesajn ŝanĝojn en naciaj leĝoj por la celo de efektivigo de la decido.
Robert Cecil
''Por la politikisto de la 16-a kaj 17-a jarcentoj, bv. klaki Robert Cecil, 1-a Grafo de Salisbury''
Oni ne konfuzu lin kun lia patro Robert Gascoyne-Cecil, 3rd Marquess of Salisbury, kiu estis trifoje ĉefministro de Britio (1885, 1886–1892, kaj 1895–1902).
Robert CECIL [sesil], plennome Edgar Algernon Robert Gascoyne-Cecil, 1st Viscount Cecil of Chelwood, ( – ) estis angla esperantisto, brita juristo, politikisto kaj diplomato, Lordo kaj eksministro de Britio.
Unu el la arkitektoj de la Ligo de Nacioj, en 1937 li ricevis la Nobel-premion pri paco (vidu la apudan Nobel-medalon).
Agado
Li estis ano de Konservativa Partio de Britio kaj ministro en la registaro de David Lloyd George kaj Stanley Baldwin.
En 1916 li publikigis la memorandon kiu li montris sian proponon evitadi militojn, kaj la memorando estas agnoskata kiel la unua oficiala dokumento, montranta apogon de Britio por la fondo de Ligo de Nacioj. Dum la paca konferenco en Parizo, en kiu oni subskribis la Traktaton de Versajlo li estis ano de la brita delegacio.
Esperanto
Kiel delegito de Sud-Afriko ĉe la Ligo de Nacioj, estis en 1920-21 fervora subtenanto de Esperanto. Laŭ lia eldiro "helpa mondlingvo ne estas bezonata nur de la intelektuloj, sed antaŭ ĉio de la popoloj mem." En 1921 li proponis, ke la Ligo de Nacioj adoptu Esperanton kiel solvon por la lingva problemo en la mondo.
Maria Cristina (Metroo de Barcelono)
Maria Cristina estas stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Trentinara
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la martirino sankta Irena de Tesaloniko, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Capaccio, Cicerale, Giungano, Monteforte Cilento, Roccadaspide.
Centrale Esperanto-Boekhandel
Centrale Esperanto-Boekhandel estis societo en Hago, kiu ekzistis antaŭ la dua mondmilito. Ĝia ĉefa agado estis disvendo de Esperanto-libroj. Post la disdono de dividendo (5-7%) la firmao ĉiujare donacis konsiderindan sumon al diversaj Esperanto-celoj.
Kota Ohashi
Kota Ohashi (大橋 滉太, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.
Propila adipato
Propila adipato aŭ C12H22O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la adipata acido kaj propanolo. Propila adipato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila adipato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila adipato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Balo
Balo (de ballare = danci) estas plezurkunveno, en kiu viroj kaj virinoj dancas kune (PIV).
Ĝi estas konsiderata kiel solena societa okazaĵo, al kiu estas dissendataj specialaj invitiloj kaj presataj afiŝoj, gluataj sur afiŝtabuloj tra la urbo, kie la balo estas okazonta. Multaj societoj, asocioj, organizoj kaj kluboj donas balojn por reprezenti sin antaŭ la publiko (ankaŭ esperantistaj baloj). Por virinoj ĝi estas ŝanco prezenti sian plej belan balrobon kun balŝuoj kaj balmantelo kaj fariĝi balreĝino. La plej luksaj baloj estas alireblaj nur por invititoj, sekve ricevi la invitilon estas afero de prestiĝo.
Tre ŝatataj estas kostumbaloj aŭ maskobaloj, en kiuj la invititoj devas porti travestion (roli kiel Napoleono, diablo, katino k.s.) aŭ simple maskon, kiu kaŝas la vizaĝon kaj preparas por gedancantoj ofte grandan surprizon, kiam oni demetas la maskon. Specialaj maskobaloj estas organizataj por infanoj, kiuj kutime alivestiĝas kiel bestetoj aŭ herooj el diversaj fabeloj. Inter la plenkreskuloj estas ŝatataj ankaŭ piĵamobaloj, kiam oni dancas en piĵamoj kaj noktoĉemizoj, el kio fontas granda gajeco.
En la 15-a jarcento oni donis balojn ĉe kortegoj de suverenoj kaj grandnobeloj en Francio, de kie ili disvastiĝis tra la tuta Eŭropo. Ili estis nur por invititoj (ekz. Romeo sub masko enŝteliĝis en la balon de Kapuletoj kaj renkontis tie Julietan), laŭ severa ceremonio kaj inaŭguris ilin elektitaj gereĝoj de la balo.
En 1715 en Parizo estis aranĝita publika balejo, kien povis veni ĉiu ajn persono de ĉiu ajn socia klaso, se li aŭ ŝi aĉetis enirbileton. La baloj de tiam fariĝis ĝeneralaj por la tuta publiko en ĉiuj landoj, kien tiu kutimo penetris.
De simplaj dancamuzoj, kiuj okazas en vinejoj kaj gastejoj aŭ dum kermesoj, baloj diferencas per pompeco en granda solonego kun ampleksa orkestro, luksaj vestoj kaj speciala programo.
Langerringen
Langerringen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Augsburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas ankaŭ la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Langerringen.
Trentola-Ducenta
Trentola-Ducenta estas komunumo de Italio.
Výprachtice
Vilaĝo Výprachtice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Orlické hory, 8 km sudoriente de la urbo Jablonné nad Orlicí kaj 11 km norde de la urbo Lanškroun. Vivas ĉi tie.
Partoj de la komunumo Výprachtice estas: Valteřice fariĝis parto de la komunumo en la jaro 1951 kaj Koburk en 1975.
Historio
Výprachtice, germane Weipersdorf, estas unue menciita en donaca akto de la reĝo Venceslao la 2-a, per kiu posedanto de tuta regiono Lanškroun fariĝis la monaĥejo Zbraslav. En tiu dokumento la vilaĝo estas nomata Wiprechtsdorf, kiu estas verŝajne derivita de nomo de la lokigisto. Pli malfrue la regiono Lanškroun kun Výprachtice fariĝis havaĵo de la episkopejo Litomyšl kaj post husanaj militoj la regionon posedis Zbyněk Kostka el Postupice, poste familiaro Pernštejn, familiaro el Hodkov kaj familiaro el Harasov. Post batalo sur Blanka monto la regionon Lanškroun aĉetis regento Karel la 1-a el Lichtenštejn por 9.500 sesdekoj da ĉeĥaj groŝoj.
Dum la Tridekjara milito trans la vilaĝo kelkfoje iris sveda militistaro. En la jaro 1648 ĝi forbruligis kelkajn konstruaĵojn.
Familiaro Lichtenštejn praktikis en siaj sinjorejoj senkompromisan rekatoligon. En Výprachtice estis nuligita de la 16-a jarcento ekzistanta evangeliana paroĥestrejo. Pastro Jan Buffler estis de imperiestraj soldatoj murdita ĉe ĝis nun en la vilaĝo staranta memora tilio.
Triviala lernejo estis en Výprachtice fondita en la jaro 1774 kaj nova lerneja domo estis konstruita en 1789. Pliaj lernejdomoj estis konstruitaj en la jaroj 1860 kaj en 1906. Ekestis sinsekve kvinjara kaj burĝara lernejoj.
Post la Munkena interkonsento malgraŭ fakto, ke en Výprachtice vivis plejparte ĉeĥoj, estis la vilaĝo alligita al t.n. Sudeta ĵupo kaj al la nazia Germanio. Post ellandigo de germanoj parto de loĝantoj de Výprachtice forloĝigis sin en liberajn domojn en Lanškroun kaj ĝia ĉirkaŭaĵo.
Preĝejo
Empira preĝejo de Ŝanĝo de la Sinjoro el la jaro 1817 estis konstruita sur loko de estinta gotika kirko. Ĝi estas ununava kun duoncirkle fermita presbiterejo kaj kun turo en la fronto. La presbiterejo estas volbita per konĥo kaj barela volbo kun segmentoj. En la navo estas plata plafono.
La ekipaĵo estas novrenesanca kaj novbaroka el la dua duono de 19-a jarcento.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo devenas el la unua duono de 19-a jarcento. Ĝi estas duetaĝa kun stuka rustika membrigo en teretaĝo kaj kun sunhorloĝo.
Valteřice
Kiu estas la unua historia mencio pri vilaĝo Valteřice ne estas bone klara. En dokumentoj aperas nomoj Walthersdorf kaj villa Valcheri, en aliaj dokumentoj, en listo de vilaĝoj en ĉirkaŭaĵo Valteřice tute ne aperas. La unua tute certa atesto pri ekzisto de Valteřice estas nur notoj en grundregistro de Valteřice el la jaro 1691, kie la vilaĝo estas nomata Schödorf kaj Neudorf. Loĝantoj en Valteřice estis preskaŭ ĉiuj germanoj kaj post ilia ellandigo en la jaroj 1945-1946 la vilaĝo estis nove koloniigita.
Koburk
Ekesto de la vilaĝo Koburk ligiĝas al nuligo de sinjora kortego en Výprachtice kaj de ŝafejo en Plaňany en la jaro 1789. La grundoj estis parceligitaj, dekretitaj al subuloj kaj tiel nove ekestinta domaro estis nomata laŭ militestro en imperiestraj servoj Josias Friedrich princo el Koburk, kiu en tiu jaro famiĝis per venko super Turkoj ĉe Fokŝano.
10865 Thelmaruby
10865Thelmaruby estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Distrikto Lębork
La Lenborka distrikto - pole powiat lęborski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Pomerio (provinco de Pollando) dn Pollando ĉe la Balta Maro. La ĉefurbo de ĝi estas Lenborko / Lębork. Nord-okcidente de la Lenborka Distrikto ĉe la Balta Maro etendiĝas pitoreska pejzaĝo de dunoj en la Słowiński Nacia Naturparko (prononcu: sŭovinjski) enskribita sur la prestiĝa listo de Unesko de Monda Natur-heredaĵo.
10865 Thelmaruby
Nomo
Ĝia nomo honoras la mondfaman britan aktorinon Thelma Ruby. Unu el ŝiaj pli freŝdata realigo estis ludi la rolon de Golda en la teatra origina versio de "Violonisto sur la tegmento".
Distrikto Lębork
Prahistorio
La unuaj spuroj de homaj setlejoj en la ĉirkaŭaĵo de Lenborko devenas de la naŭ miloj da jaroj a.K.. La Okcidenta parto de Gdanska Pomerio estis setligita malfrue pro la tiama glaciiĝo (en plejstoceno dum la glacia epoko) kaj malfekundaj grundoj. Komence la homaro okupiĝis pri ĉasado de rangiferoj tial ili migris post ilia gregoj. La plej malnovaj arkeologiaj trovaĵoj en la Lenborka Tero devenas el mezolitiko. De tiu periodo oni trovis sagpintojn en nuna vilaĝo Lubowidz (prononcu: lubovidz). Tiamatempe la loka homaro krom la ĉasado kaj kolektado okupiĝis ankaŭ pri fiŝkaptado. La homoj komencis produkti ilojn kaj sukcenfaritaĵojn. Supozeble tiamaj homoj loĝis en la provizoraj tendaroj. La neolitiko (nova ŝtonepoko) en la Meza Pomerio komencis iom malfrue kompare kun la sudaj terenoj. Tiamatempe la homoj komencis vivi pli malnomade. Disvolviĝis tiam primitiva agikulturo. De tia periodo devenas la trovitaj apud Lenborko hakiletoj, pecetoj de argilaj ujoj, kaj ankaŭ la ŝtona ponardo. La trovaĵoj el la frua bronza epoko estas tre raraj. Oni trovis nur sceptron kaj hakileton. Dum meza kaj malfrua bronza epoko okazis veno de praslavoj al tiuj terenoj. Oni establigis la defend-burgojn en la meza Pomerio. De tiuj terenoj oni komencis eksporti sukcenon. Komencadis la entombigoj de la cindroj de mortintoj en urnoj. La historiaj monumentoj de la Luzacia Kulturo kaj Pomeria Kulturo estas tre oftaj. Ĉefe tio estas tumuloj (kurganoj) aŭ aliaj tombejoj kaj la ornamaĵoj trovata en ili, krome estas tie trovataj diversaj iloj kaj trezoroj kaŝitaj de la iamaj riĉaj posedantoj.
Antikva epoko
Ĉe la fino de antikva epoko la terenojn de la Lenborka Tero setligadis la slavoj, kiuj grave estis sub la influo de keltoj kaj romianoj. La tiama loka loĝantaro komercadis kun romianoj vendante la sukcenon kontraŭ la romiaj moneroj kiuj fariĝis la interna mono inter de slava kulturo. La slavaj triboj danke al la komerckontaktoj bone disvolviĝis. Tiam komenciĝis la feŭdismo, plena disvolviĝo de ĝi okazis en la komenco de Mezepoko.
Mezepoko
La plej malnova regiona centro de la Lenborka Tero estis setlejo Białogarda (prononcu: bjaŭogarda). Lenborko tiamatempe estis nur simpla vilaĝo ĉe la Rivero Lebo (Łeba) nomata Lewino (prononcu: levino). Tiu setlejo troviĝis probable aŭ en suda parto de la hodiaŭa urbo au sur la tereno de la Nowa Wieś Lęborska (prononcu: nova vjeŝ lenborska), do estas du malsamaj hipotezoj de la kreo de la urbo.
Urboj kaj komunumoj en la distrikto
La distrikto konsistas el::
Esperanto
Edward Sapir naskiĝis en la jaro 1884 en Lenborko, en juda familio, kaj kiel infano kun la gepatroj elmigris al Usono. Dum sia laboro kiel jud-usona antropologo kaj mondfama lingvisto science defendis Esperanton, ke ĝi ne estas artefarita: "La logika neceso de internacia lingvo en modernaj tempoj estas en stranga kontrasto al la indiferenteco kaj eĉ kontraŭemo, kun kiu la plimulto da homoj rigardas ĝian eblon. La provoj ĝis nun faritaj por solvi la problemon inter kiuj Esperanto verŝajne atingis la plej altan gradon de praktika sukceso, tuŝis nur tre malgrandan parton de la popoloj. La rezisto kontraŭ internacia lingvo havas malmulte da logiko aŭ psikologio por si. La supozita artefariteco de lingvo kiel Esperanto aŭ iu el la similaj lingvoj, kiuj estis prezentitaj, estis absurde troigita, ĉar estas sobra vero, ke estas praktike nenio en tiuj lingvoj kio ne estas prenita el la komuna stoko da vortoj kaj formoj, kiuj grade evoluis en Eŭropo.''" ("Encyclopaedia of Social Sciences" / Enciklopedio de Sociaj Sciencoj, 1950, vol. 9, p. 168.)
La liceon de Stefan Żeromski en Lenborko / Lębork finis kaj loĝas en la apuda urbeto Lebo / Łeba la granda amiko de Esperanto Kazimierz Kleina, pola-kaŝuba entreprenisto kaj politikisto, municipano, parlamentano de Pola Sejmo de la 5-a oficperiodo 2005 - 2007, senatano de la 4-a, 7-a kaj 8-a oficperiodoj (de la unumandata balotregiono ĉirkaŭ Lenborko / Lębork kaj Lebo / Łeba). Li estas ano de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE).
Starosto de distrikto Lęborski Ryszard Wenta (legu: Rikardo Venta) finance helpis la Esperanto-aranĝon en Malbork, t.e. la junularan internacian E-renkontiĝon t.n. Ago-Semajno (la 27an de decembro 2007 ĝis 2a januaro 2008) financante la transport-kostojn de la aŭtobuso por la loka kaŝuba folklor-ensemblo "Ziemia Lęborska" (Lenborka Tero) sub la gvido de sinjorino Regina Szczupaczyńska (legu: Ŝĉupaĉinjska), la manaĝerino de la ensemblo. Tiu ensemblo furoris dum Ago-Semajno en Malborko kun siaj ĉarmaj folklor-dancoj, kantado en la lingvoj kaŝuba, pola kaj Esperanto kaj kun la belega kristnasktema spektaklo (pastoralo) por la E-junularo el 48 landoj de kvar kontinentoj.
Fine de februaro 2014 venos de Będzin dum sia turneo tra Pollando la Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL), polaj parlamentanoj: senatanoj Edmund Wittbrodt, Kazimierz Kleina, Andrzej Grzyb kaj sejmanino Teresa Hoppe kun financa helpo de Mecenato de Esperanto el Japanio Etsuo Miyoshi. Post la Senato la E-ekspozicio estis en Malbork, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź kaj Będzin. Al Lenborko la ekspozicion invitis la loka esperantistino de EDE-PL Agnesa Jozefa Hagedorn kaj sinjorino Regina Szczupaczyńska (legu: Ŝĉupaĉinjska), la manaĝerino de la loka kaŝuba folklor-ensemblo "Ziemia Lęborska" (Tero de Lenborko) kun la vic-prezidanto de EDE-PL Eduardo Kozyra (legu: Kozira), ĉio kunlabore kun Distriktestro / Starosto de distrikto Lęborski sinjoro Wiktor Tyburski (legu: Viktor Tiburski) kaj Vicstarosto Ryszard Wenta (legu: Rikardo Venta).
Sanktaj Montoj
Sanktaj Montoj estas tiuj montoj opiniataj veraj aŭ simbolaj sidejoj de dioj kaj supernaturaj ulaĵoj kaj pro tio altirantaj respekton kaj diadoron, kaj lokoj kien religie pilgrimi.
La temo de la monto konsiderita rezidejo de la diaĵo estis multe disvastigita en antikvaj tempoj. En Hindio la monto Neru – mita altaĵo – estas la loĝejo de Indra. la diaĵo de milito. Kailasa estas la monto sur kiu loĝas la dio Viva. La greka Olimpo estas la restadejo de dioj kaj diinoj de la klasika Grekio. En Japanio la vulkanoj estis konsideritaj la hejmoj de la dioj. En Ĉinio, ĉe la taoistaj majstroj, la monto Kuan-Luan estas simbolo de la stariĝo-principo de senmorteco. El la monto la diaĵo aŭskultigis sian voĉon: estas la kazo de la hitita dio de ŝtormoj. En Afriko kaj Ameriko la mitoj atestas pri brumoj, nuboj, fulmoj kiuj rande de la montoj signalas la sentoŝanĝadon de la dioj rilate la konduton de la homoj. En la Biblio la simbolismo de la monto kiel aŭdejo de vorto de Dio okupas grandan spacon. La historia sperto de la izraela popolo radikiĝas en la teofanio de monto Sinajo. Dio sin rivelis al Moseo kaj pere de li Izraelo kontraktis kun Dio interligon. En la Biblio la monto Sinaja fariĝas la prototipo, nome ĉiutempa simbolo de la renkonto de Dio kun sia popolo: Sion, Tabor, Garizim, Karmelo. Sur tiu lasta, profeto Elija konfuzigas la pastraron de Baalo malsuprigante el la ĉielo la fajron sur la holokaŭsto de li pretigita.
Sanktaj montoj lokoj de sanktaj pilgrimoj
Multaj pilgrimoj havas kiel celon la pinton de la sanktaj montoj: homo renkontiĝas kun la dieco: en Grekio la plej famaj estis, ankaŭ se oni honoras la diaĵon demalsupre, la grandiozaj panatenaj festoj kiuj la urbo Ateno celebradis honore de sia diino Atena: la festo finiĝis sur monteto Partenono. En Tibeto la monto Kailasa najbare de Ladaĥo estas kultata kaj de budhistoj kaj hinduistoj. Laŭ tiuj lastaj ĝi estas la lokhejmo de la dio Viva. Budhistoj kaj hinduistoj samtaksas Kailasan kaj monton Neru, la akso de la mondo. En la ĉina lingvo “ĉaoŝan” (“iri pilgrime”) signifas havi aŭdiencon sur monto. Pilgrimuloj iras celebri kulton al dio tronanta surmonte. Ĉiu sanktejo estas similigita al monto. La plej antikvaj ĉinaj pilgrimoj estis taoistaj pilgrimoj kaj ĉiuj havis kiel celon la sanktajn montojn. Kiam budhistoj eniris en Ĉinion kaj fariĝis necesa elemento de ilia identiĝo, kvar montoj, la plej famaj, estis dediĉitaj al pilgrimoj de budhistoj.
Simbolismo de la monto
La simbolismo de la monto estas signita per du elementoj, la alto kaj la centro de du dimensioj kiuj efike substrekas pri la serĉo pri la sankto fare de la “homo religiosus” (religia homo). La monto estas vojo por la homo serĉanta la transcendon. La supreniro estas signo de la spirita vokiteco de la homo. Sur la monto la homo povas plibone aŭskulti la voĉon de Dio ĉar tie lia eno povas liberiĝi el falsaj allogoj, kaj en tiaj animaj dispozicioj oni povas resurfacigi mesaĝon antaŭe neglektitan. En la tuta mondo, miloj da porkultaj lokoj sur la montaj kulminoj helpas la religian homon vivi plej intiman sperton de la sankto.
Montaj sanktejoj foje brilas per arto kaj historio aŭ pejzago kaj, pro tio, foje ili estas proklamitaj “Heredaĵo de la homaro” kiel estis decidite por naŭ alpaj sanktejoj de Norda Italio.
Václavice (apartigilo)
Nomon Václavice havas pluraj setlejoj:
Sigismund Rainisius
Sigismund RAINISIUS (iam: Sigismund Ranisch; mortinta antaŭ 1674), estis germana komponisto, politikisto kaj poeto.
Fonto
Artikolo "Ranisius, Sigismund" fare de Hugo Jentsch, en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, vol 27 (1888), p. 233, kio legeblas tie ĉi interrete
Moskva (apartigilo)
Moskva (aŭ Moskvo) havas diversajn signifojn:
Eugénie Ferter-Cense
Eugénie Françoise Ferter-Cense (ferter-sans), francino, multjara administrantino de la Esperantista Centra Oficejo. Ŝi naskiĝis la 9an de aprilo 1879 en Saint-Judoce, vilaĝo apud Dinano. Ŝia patro estis terkulturisto, kaj ŝia patrino estis dommastrino. Ŝi vizitis la universitaton en Parizo. Dum 1901-08 kaj ankaŭ post la unua mondmilito, ŝi loĝis en Pollando. En 1901, ŝi konatiĝis kun Volapuko, sed baldaŭ fariĝis Esperantistino. Gvidis multajn kursojn en Lódz, Pollando. De 1908 post reveno al Parizo estis oficistino de la C. O. dum 15 jaroj. La 29an de januaro 1910, ŝi edziĝis al René Ferter, kiu tiam ankaŭ estis esperantisto. En 1910 la C. O. delegis ŝin por helpi al la organizo de la Kongreso de Internaciaj Asocioj en Bruxelles, en 1913 partoprenis en la nomo de la C. O. la duan Kongreson de Internaciaj Asocioj en Bruxelles-Gand kaj la Kongreson de Bibliografio. Dum la milito ŝi dediĉis sin plene al la laboroj por Ruĝa Kruco, en la kunago de la germanaj Esperantistoj pere de Holando, Skandinavaj landoj kaj Svisujo. Tio faris ŝin suspekta, ĉiu korespondaĵo al ŝi estis kontrolata. Sekretario de la UK-oj en Barcelono, Berno, Prago, redaktisto de "Bulteno por informi" eldonita de la C. O., 1915-18. Post la unua mondmilito, ŝi denove migris al Pollando kaj estis aktiva en la varsovia Esperanto-vivo almenaŭ ĝis 1937. Ŝi mortis en San Briego la 14an de marto 1955.
IrDA
IrDA (mallongigo de Infrared Data Association) estas
Teknika priskribo
La interfaco uzas por la transdono elektromagnetajn ondojn de infraruĝa parto de lumo. Radiilo por Ir-konekto estas lumdiodo, havanta pinton de povumo ĉe 880 nm. La lumdiodo produktas konusforman radiadon kun angulo ĉirkaŭ 30°. Por ricevilo estas uzatata PIN-diodo, efike akceptanta Ir-radiojn en konuso de 15°. Bona kunligo estas inter du aparatoj, kies distanco ne estas pli ol kelkaj metroj. Ir-interfacon uzas multaj aparatoj: printiloj, poŝtelefonoj, poŝkomputiloj, tekokomputiloj ka.
Villanueva Mesía
Villanueva Mesía estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. En 2018 estis 2024 loĝantoj el kiuj 997 estis viroj kaj 1027 virinoj. Estas sur la orienta parto de la komarko de Loja inkludita ene de la municiparo Mancomunidad de la Ribera Baja del Genil. Limas norde kun la municipo Montefrío, oriente kun Íllora, sude kun Moraleda de Zafayona, sudoriente kun Huétor Tájar, kaj okcidente kun Loja.
La urbestro estas socialisto.
Lastatempe progresis la rura turismo kaj tranatura marŝado kaj biciklado. La rivero Genil trafluas la lokon. Tiel en la blazono oni montras kaj la riveron kaj ponton.
6645 Arcetri
6645 Arcetri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio de Arcetri, instalita de 1872 en la kvartalo Arcetri de Florenco, proksime de la domo, kie Galilejo mortis.
Les Corts (Metroo de Barcelono)
Les Corts estas stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
ASK IR
ASK IR - (mallongigo de Amplitude Shifted Keyer IR) varianto de normo IrDA 1.1 proektita far Sharp. La interfaco uzas por la transdono elektromagnetajn ondojn de infraruĝa parto de lumo. Radiilo por Ir-konekto estas lumdiodo, havanta pinton de povumo ĉe 880 nm. La lumdiodo produktas konusforman radiadon kun angulo ĉirkaŭ 30°. Por ricevilo estas uzatata PIN-diodo, efektive akceptata Ir-radiojn en konuso 15°. Bona kunligo estas inter du aparatoj distanco inter kiuj ne estas pli ol kelkaj metroj.
Péter Kelemen
Péter Kelemen, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kelemen Péter estas hungara moderna pentatlonisto, olimpiano, ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Rákoscsaba (nun urboparto de Budapeŝto).
Biografio
ekde 1958 estis naĝisto, ekde 1963 jam moderna pentatlonisto en sia naskiĝurbo. Post 3 jaroj li jam venkis en junulara konkurso eksterlande. Ekde 1968 jam li konkursis inter plenkreskuloj. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje inter 1968-1975 ĉiam teame. Li estis la unua en mondĉampionumo en 1970 teame, ankaŭ individue. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1977, poste li estis trejnisto ankaŭ trejnisto. Lia plej konata disĉiplo estis Csilla Füri.
Templo Brihadisvara
La templo Brihadisvara, ankaŭ konata kiel templo RajaRajeswara kaj Rajarajeswaram, estas hinduisma templo didiĉita al Ŝivao kaj estas artaĵo realigata de la ĉoloj el la dravida arkitekturo. Ĝi situas en Tanĝavur, en la subŝtato Tamilnado en Barato. La templo estas en la listo de la Monda heredaĵo de Unesko kune al la temploj Gangaikondaĉolisvaramo kaj Airavatesvara, sub la nomo La grandaj temploj viviantaj de Ĉolo. Ĝi estas populare konata kiel "granda templo".
La templo estas unu el la arkitekturaĵoj plej aprezataj en Barato. Ĝi troviĝas inter muregoj kiuj plej probable estis konstruita en la 16-a jarcento. Ĝi havas grandan statuon de Nandi, la sankta bovo, tajlita sur unika ŝtono. Ĝi troviĝas en la enirejo de la templo kaj mezuras 5 metrojn larĝe kaj 4 longe.
La tuta strukturo de la templo estis farita el granito.
Víznar
Víznar estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas sur la deklivaro de la Sierra de la Alfaguara, en la centra parto de la komarko Vega de Granada je naŭ kilometroj de la provinca ĉefurbo Granado. La areo estas de 13 km². Ĝi estas sur altitudo de 1050 metroj kaj havas 978 loĝantojn (INE, 2017).
Estis inter tiu loko kaj Alfacar kie estis murdita la fama hispana poeto Federico García Lorca en julio 1936.
110743 Hirobumi
110743 Hirobumi estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma, Japanio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana politikisto Ito Hirobumi (1841–1909), naskiĝinta en gubernio Jamaguĉi. Li grande kontribuis al la modenigo de la japana politika sistemo. Li studis pri politiko en Eŭropo kaj Usono kaj establis kabinetan sistemon de registaro. Li fariĝis la unua Ĉefministro de Japanio.
Kovrofesta preĝejo (Tjumeno)
La Kovrofesta preĝejo (храм Покрова Пресвятой Богородицы) estas la preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio konstruata en suda urboparto ĉe strato Gastello en Tjumeno (Rusio). Ĝi estas konstruata ekde 2016, kiam surloke aperis provizora kapelo.
Situo
La preĝejo situas en suda parto de Tjumeno, malantaŭ la Transsiberia fervojo, ĉe kruciĝo de stratoj Gastello kaj Bauman.
Historio
Konstrui la preĝejon oni decidis en 2009. En tiu ĉi urboparto mankas preĝejoj kaj en la tuta urbo mankas Kovrofesta preĝejo.
Origine oni planis konstrui la preĝejon en la Komsomola skvaro. En novembro 2013 oni sciigis publike ke la tereno en la okcidenta parto de la skvaro jam estas oficiale aprobita tiucele, dezajno estas preta kaj en 2015 la preĝejo estos finkonstruita. Sed urbanoj protestis kontraŭ la redukto de la skvaro por religia konstruaĵo, argumentante ankaŭ ke preĝejo en la Komsomola skvaro estus stranga afero. Lokaj komunistoj subtenis la protestojn. La tereno jam estis ĉirkaŭbarita, 41 arboj hakitaj. La en la skvaro okazis kunveno de malkontentaj lokanoj, kiuj diris ke neniu informis ilin pri la planata konstruado. Ili diris ke kontraŭas ne la preĝejon mem, sed lokon elektitan tiucele kaj proponas konstrui ĝin aliloke. La samloke okazis diservo subtene la la konstruado.
Do la aŭtoritatoj ŝanĝis la lokon kaj en julio 2016 por la preĝejo estis destinita alia tereno, iom pli sude.
Anstataŭ eta preĝejo en novgortoda stilo oni decidis konstrui pli grandan preĝejon en bizanca stilo. Ĝi devos esti 36 metrojn alta (laŭ aliaj informoj — 26 m), konsisti el tri partoj kaj sonorilturo. Ĝi enhavos ankaŭ baptejon, refektorion kaj administrejon kaj ensapcigos ĝis 800 homojn. Oni pripensis diversajn formojn inkluzive de kruco kaj arkeo de Noa, sed la tereno estas malgranda, do oni decidis konstrui klasikan kvadratan preĝejon kiel la plej enspacigeblan. La ĉefa alkonstruaĵo havos altaron de Kovrofesto, la alia — de Sankta Spiridono de Tremetusioen.
En 2016 sur nova tereno oni starigis lignan kapelon, financitan de kompanio Avtograd. En 2019 oni faris la fundamenton. En junio 2021 metropolito de Tobolsko kaj Tjumeno Dimitrij metis fondoŝtonon kaj faris diservon. En 2022 komenciĝis konstruado de sonorilturo. La en la memortago de Sankta Spiridono metropolito Dimitrij faris la unuan liturgion. En la alkonstruaĵo troviĝas granda ikono de Sankta Spiridono, donacita de bonfaranto kiu alportis ĝin de la insulo Korfuo (Grekio), kie troviĝas la restaĵoj de la sanktulo. Kelkaj brikoj estis alportitaj de la Ĉimejeva vira monaĥejo de la ikono de Dipatrino de Kazano (Kurgana provinco), alte estimata en Okcidenta Siberio kaj Uralo. Multaj brikoj enhavas surskribojn kun nomoj de oferintoj, kiuj kvazaŭ aĉetis ilin per siaj donacoj.
Ĉefpastro de la preĝejo estas Aleksandr Verejkin.
Montréal
Montréal, aŭ Montreal, havas diversajn signifojn, inter aliaj:
Utilplanto
Cerealoj
hordeo, tritiko, sorgo, fagopiro, milio, maizo, rizo, sekalo, aveno
Guŝuloj
fazeolo, lento, flava pizo, sojfabo, ĝardena pizo
Pliaj legomoj
Ofte, oni aldonas al la legomoj la manĝeblajn fungojn, kvankam ili ne apartenas el scienca vidpunkto al plantoj.
Industriaj plantoj
kano, sukerbeto, tabako, junko, kotono, juto, kanabo, lino,
Distrikto Mielec
La distrikto Mielec - pole powiat mielecki - estas administra distrikto de Pollando. Ĝi apartenas al la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio. Administra centro estas la samnoma urbo Mielec.
Fine de en la distrikto vivis.
Lignera plato
Lignera plato, lignera tabulo estas la plej granda kaj konata subgrupo de la lignera materialo. Ili konsistas el malsimile grandaj ligneroj, kiuj estas kunpresitaj en tri ĝis kvin tavoloj al plurtavolaj platoj. La plej eksteraj tavoloj konsistas el fajnaj ligneroj, precipe kiam ili estas uzataj por dekoraj celoj (ekzemple por konstruo de mebloj). La platoj havas preskaŭ similajn ecojn kiel lignaj tabuloj, nur la firmeco estas multe malpli grandaj ol tio de natura ligno.
Historio
La lignerplatoj estis inventita en la 1930aj jaroj de la germano Max Himmelheber, por plialtigi la uzogradon de arboj, kiu tiam nur estas je ĉ. 40 procentoj. Ĉar por fari lignerajn platojn estas uzataj krom gluaĵo lignan rubon kiel ligneroj, lignopolvo kaj branĉoj, la uzogrado altiĝis ĝis ĉ. 80 procentoj.
Teknikaj datoj
La sekvantaj datoj valoras por platoj de normtipoj V20 kajV100:
! rowspan="2" | ecoj ! colspan="5" | dikeco de la plato en in mm |- class="hintergrundfarbe6" | bis 13 | >13–20 | >20–25 | >25–32 | >32–40 |- | kruda denceco (kg/m³) | 750–680 | 720–620 | 700–600 | 680–580 | 650–550 |- | fleksigebleco horizantala (N/mm²) | 25–18 | 22–16 | 20–15 | 18–13 | 15–12 |- | fleksada E-modulo horizontala (N/mm²) | 4500–3200 | 4000–2800 | 3500–2500 | 3000–2000 | 2500–1600 |- | fleksada E-Modulo vertikala (N/mm²) | 2200 | 1900 | 1600 | 1300 | 1000 |- | fleksebla dureco vertikala (N/mm²) | 18–13 | 15–12 | 13–11 | 12–10 | 11–9 |- | tirfirmeco en plata ebenaĵo (N/mm²) | 10–8 | 10–8 | 9–7 | 9–7 | 8–6 |- | tir-E-modulo en plata ebeno (N/mm²) | 3000–2500 | 2800–2300 | 2700–2200 | 2600–2100 | 2500–1900 |- | premfirmeco en plata ebeno (N/mm²) | 15–13 | 15–13 | 14–12 | 14–12 | 13–11 |- | prem-E-modulo en plata ebeno (N/mm²) | 3000–2500 | 2800–2300 | 2700–2200 | 2600–2100 | 2500–1900 |- | kvertirfirmeco seka (N/mm²) | 1,0–0,5 | 0,8–0,4 | 0,7–0,35 | 0,6–0,3 | 0,5–0,25 |- | firmeco kontraŭ ŝera ŝarĝado de la bloko (N/mm²) | 2,8–1,4 | 2,2–1,1 | 2,0–1,0 | 1,0–0,9 | 1,4–0,7 |- | firmeco kontraŭ ŝera ŝarĝado vertikale al al plata ebeno (N/mm²) | 10–7 | 9–6 | 9–6 | 8–5 | 8–5 |- | firmeco kontraŭ levado (N/mm²) | 1,6–0,8 | 1,6–0,8 | 1,6–0,8 | 1,6–0,8 | 1,6–0,8 |- | Brinell-hardeco | 50–40 | 45–35 | 45–35 | 40–30 | 40–30 |}
Farado
Ligneraj platoj estas farataj pro kostaj kialoj ĉefe el lignaj restaĵoj, malvalora ligno de maldikaj branĉoj kaj uzita ligno. Aldoniĝas gluaĵoj (lignogluaĵo kaj cementlakto) por ligi la lignerojn. Krome por specialaj platoj aldoniĝas fungicidon aŭ/kaj fajroprotektan kemiaĵon.
Montbovon (stacidomo)
Montbovon estas fervoja stacidomo en Haut-Intyamon, Svislando.
Langerwehe
Langerwehe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Düren de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Centra Presejo Esperantista
Centra Presejo Esperantista. Tiun presejon fondis en Parizo en 1904 la Presa Societo Esperantista. En 1908 ĝin akiris Viktoro Polgár kaj ĝin daŭrigis sub la sama titolo kaj presis multnombrajn Esperantajn gazetojn kaj librojn. Oni presis tie gramatikojn kaj vortarojn Esperantajn por diversaj lingvoj. La laboristaro parolas Esperante, kio plifaciligas la laboron. Post la morto de V. Polgar (en la 9-a de julio 1933) la presejon daŭrigas lia frato I. J. Polgar. Ejo ekde komenco: 33, rue Lacepede, Paris, 5. Laŭ I. POLGAR.
Bazita sur EdE-C
Franca lingvo
La franca lingvo (langue française /lɑ̃g fʁɑ̃sɛz/ [lang fran-sez] français /fʁɑ̃sɛ/ [fran-se]) estas latinida lingvo parolata de 274 milionoj ( kiel dua lingvo), precipe en Francio, Kanado, Alĝerio, Haitio, Belgio, Svislando, multaj landoj de Nord- kaj Okcident-Afriko kaj ankaŭ en Usono. Ĝi estas unu el la oficialaj lingvoj de UN, de Eŭropa Unio kaj unu el la ĉefaj internaciaj lingvoj en Afriko. Ĝi estas ankaŭ la oficiala lingvo de Universala Poŝta Unio, kreita en 1874.
La franca lingvo estas latinida lingvo precipe elvenante el la vulgara latino parolata en Gaŭlio. Oni konsideras ke la malnovfranca lingvo ekzistis de la 842 ĝis (la kodo de tiu lingvo laŭ ISO 639 estas fro). De ĝis 1600, la lingvo estas nomata meza franca (ISO 639: frm).
Franclingvio
Franclingvio estas la nomo de la aro da landoj kaj regionoj de la mondo, kie la franca lingvo estas parolata (oficiale, denaske, aŭ kiel dua lingvo). Laŭ Internacia Organizaĵo de la Franclingvio (IOF), almenaŭ ĉi tiuj landoj havis pli ol 4 milionojn da franclingvanoj en 2014 :
Eŭropo
Parolata de 19.71% de la loĝantaro de la Eŭropa Unio, la franca estas la tria plej amplekse parolata gepatra lingvo aŭ eksterlanda (dua) lingvo en EU post la angla kaj la germana.
Laŭ la Konstitucio de Francio, la franca estis la oficiala lingvo de la Respubliko ekde 1992 (kvankam la Regularo de Villers-Cotterêts faris ĝin deviga por juraj dokumentoj en 1539). Francio devigas la uzadon de la franca en oficialaj registaraj publikaĵoj, publika edukado escepte en specifaj okazoj (kvankam tiuj disponoj estas foje ignoritaj) kaj laŭjuraj kontraktoj; teorie, reklamado devas porti tradukon de alilingvaj vortoj.
En Belgio, la franca estas la oficiala lingvo de Valonio (eksklude parton de la Orientaj Kantonoj (Eupen-Malmedy), kiuj estas german-parolantaj) kaj unu el la du oficialaj lingvoj — kun la nederlanda — el la Brusela Ĉefurba Regiono, kie ĝi estas parolata de la majoritato de la loĝantaro ofte kiel unuaranga lingvo.
La franca estas unu el la kvar oficialaj lingvoj de Svisio (kun la germana, la itala kaj la romanĉa) kaj estas parolata en la okcidenta parto de Svisio, nome Romandio, el kio Ĝenevo estas la plej granda urbo. La lingvaj dividoj en Svisio ne nepre koincidas kun la politikaj administraciaj subdividoj, kaj kelkaj kantonoj havas dulingvan statuson: por ekzemplo, urboj kiel Bielo kaj kantonoj kiel Valezo, Friburgo kaj Berno. La franca estas la gepatra lingvo de ĉirkaŭ 23% de la svisa loĝantaro, kaj estas parolata de ĉirkaŭ 50% de la loĝantaro.
La franca estas ankaŭ oficiala lingvo de Monako kaj Luksemburgio, same kiel en la Aostvala regiono de Italio, dum la franclingvaj dialektoj restas parolataj de minoritatoj en la Manikinsuloj. Ĝi estas parolata ankaŭ en Andoro kaj estas la ĉefa lingvo post la kataluna en El Pas de la Casa. La lingvo estas instruata kiel unuaranga dua lingvo en la germana land de Sarlando, kie la franca estas instruata el antaŭ-lernejo kaj ĉirkaŭ 43% de civitanoj povas paroli la francan.
Afriko
La majoritato de la tutmonda franc-parolanta loĝantaro vivas en Afriko. Laŭ informo de 2007 fare de la "Organisation Internationale de la Francophonie", ĉirkaŭkalkulitaj 115 milionoj da afrikanoj en 31 francparolantaj landoj povas paroli la francan ĉu kiel unua aŭ kiel dua lingvo. Tiu cifero ne inkludas la parolantojn de ne-francparolantaj afrikaj landoj kiuj lernis la francan kiel fremda lingvo. Pro la starigo de Francio en Afriko, oni esperas, ke la totala franc-parolanta loĝantaro tutmonde atingos 700 milionojn da personoj en 2050. La franca estas la plej rapide kreskanta lingvo en la kontinento (laŭ terminoj de oficiala aŭ fremda lingvo). La franca estas ĉefa dua lingvo en Afriko, sed ĝi iĝis unua lingvo en kelkaj urbaj areoj, kiel en la regiono de Abiĝano, Ebur-Bordo kaj en Libreville, Gabono. Ne estas unusola afrika franca lingvo, sed multaj formoj kiuj diverĝis tra kontakto kun variaj indiĝenaj Lingvoj de Afriko.
Kosei Okazawa
Kosei Okazawa (岡澤 昂星, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.
Franca lingvo
Ameriko
La franca estas la dua plej ofta lingvo en Kanado, post la angla, kaj ambaŭ estas oficialaj lingvoj je federacia nivelo. Ĝi estas la unua lingvo de 9.5 milionoj da personoj aŭ 29% kaj la dua lingvo por 2.07 milionoj aŭ 6% de la tuta loĝantaro de Kanado. La franca estas la nura oficiala lingvo en la provinco Kebekio, estante gepatra lingvo de ĉirkaŭ 7 milionoj da personoj, aŭ preskaŭ 80% (Popolnombrado de 2006) de la provinco. Ĉirkaŭ 95% de la parolantaro de Kebekio parolas la francan ĉu kiel unua ĉu kiel dua lingvo, kaj por kelkaj kiel tria lingvo. Kebekio estas ankaŭ hejmo de la urbo Montrealo, kiu estas la 4a plej granda franc-parolanta urbo en la mondo, laŭ nombro de parolantoj de unua lingvo. Nov-Brunsviko kaj Manitobo estas la nuraj du oficiale dulingvaj provincoj, kvankam la plena dulingvismo estas aprobita nur en Nov-Brunsviko, kie ĉirkaŭ unu triono de la loĝantaro estas francparolanta. La franca estas ankaŭ oficiala lingvo de ĉiuj el la teritorioj (Nordokcidentaj Teritorioj, Nunavuto, kaj Jukonio). El tiuj tri, Jukonio havas plej francparolantoj, kio enhavas ĝuste sub 4% el la loĝantaro. Krome, kvankam la franca ne estas oficiala lingvo en Ontario, nome la leĝo Loi sur les services en français aŭ French Language Services Act sekurigas, ke la provincaj servoj estas disponeblaj en la franca lingvo. Tiu "Act" aplikiĝas al areoj de la provinco kie estas gravaj francparolantaj komunumoj, nome en Orienta kaj Norda Ontario. Aliloke, konsiderindaj franc-parolantaj minoritatoj troviĝas en suda Manitobo, Nov-Skotio, Princo Eduardo kaj la Duoninsulo Port-au-Port en Novlando kaj Labradoro, kie la unika Novlanda Franca dialekto estis historie parolata. Pli malgrandaj aroj da francparolantoj ekzistas en ĉiuj aliaj kanadaj provincoj. La urbo Otavo, nome kanada ĉefurbo, estas fakte dulingva, kiel aliflanke de rivero el Kebekio, antaŭ grandurbo Gatineau, kaj oni proponas registarajn servojn en franca same kiel en angla.
Laŭ la Usona Popolnombra Servo (2011), la franca estas la kvara plej parolata lingvo en Usono post la angla, la hispana, kaj la ĉina, kiam ĉiuj formoj de franca estas konsiderataj kune kaj ankaŭ ĉiuj dialektoj de ĉina estas simile kombine komprenataj. La franca restas la dua plej parolata lingvo en la ŝtatoj Luiziano, Majno, Vermonto kaj Nov-Hampŝiro. Luiziano estas hejmo de multaj diferencaj francaj dialektoj, kolektive konataj kiel Luiziana franca. Laŭ la Usona Popolnombrado de 2000, estas ĉirkaŭ 194,000 personoj en Luiziano kiuj parolas la francan hejme, el kiuj plej el ajna stato se la kreola franca estas ekskludita. Nov-Anglia franca, esence varianto de Kanada franca, estas parolata en partoj de Nov-Anglio. Misuria franca estis historie parolata en Misurio kaj Ilinojso (iam konata kiel Supra Luiziano), sed ĝi estas preskaŭ formortinta nuntempe. La franca survivis ankaŭ en disaj areoj laŭlonge de la Golfa Marbordo de tio kio estis iam Franca Luiziano, tiel kiel la insulo Mon Louis, Alabamo, kaj DeLisle, Misisipio (el kiuj tiu lasta estis malkovrita de lingvistoj nur en la 1990-aj jaroj) sed tiuj variantioj estis akre endanĝeritaj aŭ supozeble formortintaj.