cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvenko (Hispanio)
Politiko
Kvenko estas regata de loka korporacio de magistratanoj elektitaj ĉiun kvaran jaron per universala voĉdonrajto kiu siavice elektas urbestron. La balot-censo konsistas el ĉiuj registritaj loĝantoj pli ol 18jaraĝaj kaj hispaniaj civitanoj kaj aliaj el Eŭropa Unio. Laŭ la leĝo pri la nombro de magistratanoj laŭ kvanto de loĝantoj, la Municipa Korporacio de Kvenko havas 25 magistratanojn. La nuna sidejo de la urbodomo situas ĉe la Ĉefa Placo. La municipo estas regata de la partio PSOE kiu havas 13 magistratanojn kaj 12 de PP.
Municipaj balotoj
La sekvaj tabeloj montras la rezultojn de la municipaj balotoj okazintaj en 2003, 2007 kaj 2011.
Vojoj
La urbo Kvenko, situanta ĉe la bordo de la Kvenka Montaro, ekde la antikvo estis strategia preterpasejo kaj ankoraŭ ĝi estas nodo de la transportiloj de la provinco.
Fervojo
La Stacidomo de Kvenko inaŭguriĝis en 1883, kiam kompletiĝis la sekcio kiu ligis ĝin al Aranjuez kaj de tie, kun Madrido. En 1947 kompletiĝis la sekcio kiu ligis ĝin kun Requena kaj Valencio. Pro la alveno de altrapidaj trajnoj tiu linio estos verŝajne forigata laŭ la koncerna ministerio.
La nova stacidomo Cuenca-Fernando Zóbel estas parto de la linio de altrapidaj trajnoj Madrido-Levanto kaj ekfunkciis la 18-an de decembro 2010. Estinte la unua urbo de la linio ekde Madrido, ĝi estas ŝlosila enklavo kiu ligas la okcidenton kaj orienton de Hispanio.
Allende
Allende povas rilati al:
(16738) 1996 KQ1
(16738) 1996 KQ1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Funchal
Funchal [FUnĉal], aŭ Funĉalo en Esperanto, estas urbo kaj komunumo en la portugala aŭtonoma regiono Madejro. La komunumo havas areon de 76 km2 kaj 103 961 loĝantojn en 2001. En la portugala lingvo funchal signifas multe da fenkolo.
Earl Scruggs
Earl Eugene SCRUGGS (n. la 6-an de januaro, 1924 – m. la 28-an de marto, 2012) (prononcu, tre proksimetume, Arl Skragz) estis usona muzikisto konata pro la perfektigo kaj popularigo de tri-fingra banĝoluda stilo (nomata la stilo de Scruggs), kiu nun estas unu el la difinaj trajto de blugresa muziko. Li ne kreis la stilon, sed ĝi famkonatiĝis pro lia prezentado.
Frua vivo
Scruggs naskiĝis en Shelby, Norda Karolino, Usono. La gepatroj nomiĝis Georgia Lula Ruppe kaj George Elam Scruggs. Li pasigis la junaĝon en Kantono Cleveland (Norda Karolino).
Kariero
Scruggs membriĝis en la grupo Blue Grass Boys de Bill Monroe malfrue en 1945, kaj rapide popularigis sian sinkopan tri-fingran stilon de fingrumado. En 1948 Scruggs kaj gitaristo Lester Flatt forlasis la grupon de Monroe kaj formis la duopon Foggy Mountain Boys, ankaŭ konatan simple kiel Flatt kaj Scruggs. En 1969, ili disiĝis, kaj li fondis novan grupon, la "Earl Scruggs Revue", en kiu ludis pluraj el liaj filoj.
En 1962 Flatt kaj Scruggs, kun kantisto Jerry Scoggins, registris la kanton The Ballad of Jed Clampett por la televida komedio The Beverly Hillbillies; kaj la kanto kaj la programo furoriĝis. En 1969, Scruggs konatiĝis kiel unu el la malmultaj blugresaj aŭ kontreaj muzikistoj, kiuj aktive oponis la usonan militadon en Vjetnamio.
Premioj kaj honoroj
Flatt kaj Scruggs gajnis la premion Grammy en 1969 pro la instrumentaĵo Foggy Mountain Breakdown de Scruggs. Ili kune enkondukiĝis en la Halon de Kontrea Famo en 1985. En 1989, Scruggs ricevis la stipendion National Heritage Fellowship. Li estis inaŭgura honorito en la Internacia Blugresa Halo de Honoro en 1991. En 1992, oni aljuĝis al li la Nacian Medalon de Artoj. En 1994, kune kun Randy Scruggs kaj Doc Watson li kontribuis la kanton "Keep on the Sunny Side" al la albumo Red Hot + Country produktita de la Red Hot Organization kontraŭ aidoso.
En 2002 Scruggs gajnis duan premion Grammy pro reregistro en 2001 "Foggy Mountain Breakdown", kun artistoj kiel Steve Martin (2-a banĝo; Martin banĝoludis la melodion en siaj komediaj aktoj en la 1970-aj jaroj), Vince Gill kaj Albert Lee solludante elektrajn gitarojn, Paul Shaffer piane, Leon Russell orgene, kaj Marty Stuart mandoline. La albumo, Earl Scruggs and Friends, prezentis ankaŭ inter aliaj John Fogerty, Elton John, Sting, Johnny Cash, Don Henley, Travis Tritt, kaj Billy Bob Thornton.
La 13-an de februaro, 2003, Scruggs ricevis stelon ĉe la Trotuaro de Famo en Holivudo. Ankaŭ en 2003, li kaj Flatt rangis N-ro 24 inter la "40 Plej Grandaj Viroj de Kontreo" de CMT.
La 13-an de septembro, 2006, oni honoris al Scruggs ĉe la basbalejo Turner Field en Atlanta kiam antaŭ maĉo de la teamo Atlanta Braves oni kreis mondan rekordon pri la plej granda nombro (239) da banĝistoj samtempe ludantaj la saman muzikaĵon, nome "Foggy Mountain Breakdown" de Scruggs. La 10-an de februaro, 2008, Scruggs ricevis la Premion pri Vivodaŭra Atingado ĉe la 50-a aljuĝado de la premioj Grammy.
Persona vivo
Pluraj el la filoj de Scruggs fariĝis muzikistoj kaj ludis kun li. Lia edzino, Louise, mastrumis lian karieron. Ŝi mortis la 2-an de februaro, 2006, en Nashville.
Morto
Scruggs mortis la 28-an de marto, 2012 pro naturaj kaŭzoj en hospitalo Nashville. Li estis 88-jara.
Legacy
Bela Fleck nomis Earl Scruggs inter siaj influintoj kaj asertis, ke Scruggs estas "certe la plej bona" trifingra banĝisto.
DVD-oj
Earl Scruggs, Doc Watson and Ricky Skaggs
Flatt and Scruggs
Saint-Hervé
Saint-Hervé estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Ankaŭ kvartaloj en aliaj komunumoj havas la saman nomon, kiel Ploufragan apud Saint-Brieuc.
Historio
En la franca revolucio de 1789, la nomo de la komunumo provizore estis Hervé-le-Loup.
Irlanda lingvo
Ekde la 13-a de junio 2005 la irlanda lingvo estas 21-a oficiala laborlingvo de la Eŭropa Unio. Tiu decido efektiviĝis la 1-an de januaro 2007, kaj la irlanda ministro Nollaig Ó Treasaigh, T.D. estis la unua ministro kiu parolis irlande dum kunveno de la Konsilio de Ministroj de EU, la 22-an de januaro 2007. Ekde la 1a de januaro 2022, la irlanda lingvo plene funkcias kiel unu el la oficialaj lingvoj de Eŭropa Unio, tiel gajnante plenan agnoskon ene de la internacia organizaĵo. Tio signifas, ke ĉiuj dokumentoj eldonataj de la Unio estos ekde nun tradukataj ankaŭ en la irlandan. .
La irlanda estas parolata tra la insulo, kaj en Respubliko de Irlando (Éire/Poblacht na hÉireann), kaj en Nord-Irlando (Tuaisceart na hÉireann). Ĝi estas la nacia kaj unua oficiala lingvo de Irlando.
Post la helena kaj latina lingvoj, la malnovirlanda estas eble la plej malnova literatura lingvo en Eŭropo, kiu daŭre skribatas ekde la sesa jarcento. La unua teksto kiun ni ankoraŭ posedas estas "Amra Choluim Cille", pri la vivo de la sanktulo Colm Cille, el la jaro 597.
Ernst Krenkel
Ernst Teodoroviĉ Krenkel (en rusa Эрнст Теодо́рович Кре́нкель) (24a de Decembro (laŭ malnova stilo 11a de Decembro 1903, Bialistoko (tiam Rusio, nune Pollando) – 8a de Decembro 1971, Moskvo) estis sovetunia en Arkto esploristo, radiofoniisto, doktoro de geografiaj sciencoj (1938), kaj Heroo de Sovetunio (1938). amatorradiaj voksignoj: U3AA, UA3AA, RAEM.
Irlanda lingvo
En 1366 la anglaj okupantoj de Irlando faris la unuajn leĝojn kontraŭ la uzo de la irlanda lingvo fare de la anglaj koloniistoj, kiuj siatempe pli kaj pli asimiliĝadis kun la irlandanoj, la "Statutoj de Cill Chainnigh" (angle 'Kilkenny'). Sed kiam en 1541 la angla reĝo Henriko la 8-a volis proklami sin "reĝo de Irlando", oni devis laŭtlegi la proklamon irlande en la parlamento de la koloniistoj en Dublino, ĉar plejmulto el ili ne plu komprenis la anglan.
Fine de la 19-a jarcento la irlanda preskaŭ malaperis: pro la malsatego de 1845-1849, en kiu unu ĝis du milionoj mortis pro malsato; pro la naciaj bazlernejoj ekde 1831 kiuj malpermesis la irlandan kaj trudadis la anglan; kaj pro la kreskanta uzado de la angla fare de irlandaj naciaj politikistoj; nur 3% da la loĝantaro 3 aŭ 4 jaraĝa parolis irlandlingve ĉiutage en 1891. La lingvo oficialiĝis en 1922 kiam Irlando sendependiĝis, kaj ĝi fariĝis deviga lingvo por ĉiuj lernantoj en la bazaj kaj mezaj lernejoj. Dum la lasta jardeko ĝia uzado plipopulariĝis kaj la lingvo pli kaj pli fariĝas laŭmoda. Ekde 1996 ekzistas televidstacio irlandlingva, "TG4", kaj ekde aprilo 2003 ĉiutaga ĵurnalo eldoniĝas en Nord-Irlando por la tuta insulo, "Lá" (Tago). Estas ankaŭ radio-stacioj: Raidió na Gaeltachta, kiu estas nacie dissendata tra la tuta Irlando, Raidió na Life por la irlandparolantoj de la ĉefurbo, Dublino (Baile Átha Cliath), Raidió Fáilte por Nordirlando, kaj oni povas aĉeti ĉiudimanĉan gazeton nomatan "Foinse" (Fonto).
Ernst Krenkel
Ernst Krenkel estis radiofoniisto en polusaj stacioj:
Irlanda lingvo
En julio 2003 la irlanda parlamento akceptis novan leĝon por antaŭenigi la irlandan lingvon, la "Leĝon pri Oficialaj Lingvoj 2003". Por detaloj en la irlanda kaj angla lingvoj, rigardu.
Antaŭnelonge, la irlanda lingvo formale rekoniĝis en Nord-Irlando, sub la Interkonsento de Sankta Vendredo de 1998 kune kun malgranda minoritat-lingvo nomata la ulster-skota. (Malgraŭ tio, estas malkonsentoj, ĉu la ulster-skota estas aparta lingvo aŭ nura dialekto de la skota 'malalteja'.)
Landa ŝtato
Landa ŝtato (Freie Standesherrschaft, Państwo stanowe) estis administra unuo en Silezio ekde la 15-a jarcento.
Irlanda lingvo
Gaeltacht
Estas lokoj en Irlando, kie la irlanda estas la ĉefa lingvo. Oni kune nomas ĉi tiujn irlandlingvejojn la Gaeltacht. La plej famaj irlandlingvejoj estas en Conamara (en la graflando de Galivo/Galway/Gaillimh, en Donegal/Dún na nGall kaj en la duoninsulo de An Daingean/en la graflando de Kerry/Ciarraí. Aliaj estas en "Waterford"/Port Láirge ("An Rinn") kaj Meath/Mí.
Landa ŝtato
La landaj ŝtatoj estiĝadis el Sileziaj princlandoj, en kiuj formortis princa familio kaj ili falis al senjora familio, eventuale okazis al avanco de simpla senjorujo al landa. La landaj ŝtatoj dvidiĝis al status minor kaj liberaj landaj ŝtatoj status maior, kiuj disponis per pli granda mezuro de aŭtonomio.
Irlanda lingvo
Lingvistika strukturo
Al kelkaj nekonantoj, la skribaĵo ŝajnas esti sensensa mikso de vokaloj kaj konsonantoj! Kiam oni komprenas ĝin, tamen, la ortografio ŝajnas esti logika kaj facila. La dekstrakorna supersigno, nomata la fada (´), plilongigas la sonojn de la vokaloj kaj kelkfoje ŝanĝas iliajn elparol-manierojn. La ŝanĝoj varias inter dialektoj - ne estas universala, parola formo de la lingvo (kvankam ekzistas unu ĉie-akceptata skriba formo), sed ekzistas nune tri apartaj dialektoj de la irlanda, kiuj estas la munstera, la konoĥta kaj la ulstera.
En la 1940-aj jaroj, la Registaro de Irlando eldonis la "Caighdeán Oifigiúil" ([KAJ-djan I-fi-gjujl], normigon oficialan), kiu plifaciligis kaj normigis la ortografion. Multaj vortoj perdis literojn silentajn, kaj la vokalkombinoj plisimiliĝis al la parolata lingvaĵo. Ekzemple:
Instituto
La oficiala instituto pri la irlanda lingvo, kiu aktiviĝas en la tuta insulo de Irlando, nomiĝas Foras na Gaeilge. Ĝia estro estas Seosamh Mac Donncha.
Lingvadefenda Organizaĵo
La plej malnova kaj granda lingvadefendorganizaĵo nomiĝas Conradh na Gaeilge. Ĝia estro en januaro 2007 estas Dáithi Mac Cárthaigh. Krome subtenaj al la lingvo iuj verkistoj irlandlingvaj, ekzemple Biddy Jenkinson, ne permesas la publikigon de anglalingvaj tradukoj de sia poezio en Irlando, sed nur eksterlande.
Skribmaniero
La presita formo de la lingvo sekvis la modelon de unciala alfabeto, kreitaj de frumezepokaj irlandaj monaĥoj, kiuj konservis la kristanan kulturon post la falo de Okcidenta Romia Imperio.
En la 20-a jarcento, tamen, la uzado de tiu ĉi tradicia alfabeto malpliiĝis ĝenerale, kaj oni ŝanĝis al la ordinara latina alfabeto.
Irlandlingvaj vortoj internacie uzataj
Kelkaj irlandlingvaj vortoj kaj frazoj, multuzataj en moderna Irlando inter angleparolantoj, estas:
La irlanda kaj Esperanto
Seán Ó Riain, en sia artikolo La lernado de la irlanda lingvo: ĉu helpe de Esperanto? post mallonga priskribo de la irlanda lingvo kaj ties historio, skizas kelkajn similaĵojn de tiu kun Esperanto. Konstatinte la malsukceson de lernado de lingvoj en la eduksistemo de Irlando kaj de la irlanda kaj de aliaj lingvoj kiel la franca tradicie aŭ la germana pli ĵuse, la teksto proponas la uzadon de Esperanto kiel propedeŭtika aŭ lernfaciliga studobjekto. Fine de la artikolo montreblas listo de koincido de vortoj aŭ radikoj en Esperanto kaj la irlanda.
Vidu ankaŭ
Lingvistiko
Listo de lingvoj
Urbodomo de Szentes
La Urbodomo de Szentes estas impona historia monumento en Szentes, laŭ ĉefplaco. Ĝi estas ankaŭ administra domo de Distrikto Szentes.
Konstruaĵo
La unuetaĝa urbodomo (kun mansardo) estas 135 metrojn longa, ĉe la angulo estas turo 37 metrojn alta. En la domego troviĝas 92 ĉambroj. La ĉefĉambro havas 250-300 sidlokojn, krome en la galerio 70-80 sidlokoj. Sur la koridoro estas videbla bronza busto pri Lajos Kossuth (1898), apude gipsa busto pri Sándor Petőfi (1923). En la kunsida ĉambro estas pentraĵoj pri Lajos Kossuth kaj pri la signifaj urbestroj.
Moacir Rodrigues Santos
Moacir Rodrigues Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1990 ĝis 1991 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Voĉismo
Voĉismo estas stereotipado aŭ diskriminacio kontraŭ persono pro la sono de ties voĉo.
Svatobořice
Svatobořice (Swatoborschitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Svatobořice-Mistřín en distrikto Hodonín. Ĝi troviĝas nordoriente de Svatobořice-Mistřín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/422. Estas ĉi tie registritaj 591 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Svatobořice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 12,5 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Dum la unua mondmilito ĉi tie estis establita internejo por fuĝintoj antaŭ rusa batalfronto. Dum la dua mondmilito ĉi tie estis ekzemple malliberigataj parencoj de tiuj, kiuj foriris batali kontraŭ germanoj aŭ infanoj de gepatroj ekzekutitaj dum heydrichiado.
László Gazda (eseisto, redaktoro)
Kariero
László Gazda akiris diplomon de instruisto en Debreceno kaj Eger. De 1954 li estis pedagogo, kultura sekciestro de Hajdú-Bihar, inter 1974-1978 rubrikestro de revuo Alföld. De 1985 ĝis 1995 li estis direktoro de Muzeo Déri kaj de la departementa muzeo. Li doktoriĝis en 1984. Li publikigis plure da eseoj, lokhistoriaj verkoj.
Alila glutarato
Alila glutarato aŭ  C11H16O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutarata acido kaj alila alkoholo. Alila glutarato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila glutarato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Alila glutarato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
NGC 1965
NGC 1965 (alia indiko — ESO 56-SC123) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Holly Valance
Ŝia plej konata kanto aperis en 2002 nome, Kiss Kiss, kiu estis prilaboro de kanto Şımarık de Tarkan.
Zsuzsanna Mara
Zsuzsanna MARA rumania hungara pentraĵrestaŭrigistino, muzeologino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 30-an de julio 1978. Ŝi estas la pli juna fratino de biologino Gyögyvér Mara.
Selommes (stacidomo)
Selommes estas franca varstacidomo sur linio Pont-de-Braye - Blois, situanta en Selommes, en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Pont-de-Braye - Blois (559000).
Pedroso
Pedroso [peDROso] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj precize en ties norda subkomarko, nome la Cogolla kaj en la centro de la regiono. La loknomo Pedroso estas etimologie komprenebla kiel Ŝtonejo, pli evidente en iama literumado kiel Petroso aŭ Petrosa.
Geografio
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo al la cetero de la komarko kaj de la regiono nur laŭ la regiona ŝoseo LR-434 kiu kondukas orienten al la LR-113 inter Bobadilla norde kaj Anguiano sude. Ĝi estas ĉe la meza fluejo de la Valo de la rivero Najerilla, je 773 metroj super marnivelo.
Historio
La plej fruaj dokumentaj mencioj datas de mezo de la 11-a jarcento. Tiuj dokumentoj de la historio de Pedroso referencas al la fondo de la Monaĥejo de Santa María la Real de Nájera. En ili, la reĝino Estefanía, edzino de la reĝo D. García, de Nájera, donas al tiu monaĥejon kelkajn vitejojn kaj kampojn, inter kiuj kelkajn "en castiello de Petroso" kaj aliajn "in campo de Petrosa". El la 13-a jarcento la loko jam estas literumita Pedroso. Ĝi estis dekomence reĝposeda loko, kiu apartenis al la reĝoj de Navaro en Nájera kaj nur poste al Kastilio. La reganto loĝis en la kastelo de Tobía. Pedroso ekdependis de la Monaĥejo de San María la Real de Nájera pere de donaco fare de la reĝo Alfonso la 8-a de Kastilio per dokumento datita en Cubillas en Januaro 1169. La unua dokumento en kiu oni priskribas klare la teritorion de Pedroso estas datita en Nájera fare de la reĝo Alfonso la 8-a en 1170. Tiukadre estis konflikto kun Anguiano, kun la Monaĥejo de Santa María la Real de Nájera, kaj kun la Monaĥejo de Valvanera.
Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. En Pedroso oni faris la unuajn taskojn por preparado de la lano, kun florado en la 18-a jarcento.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ĝis la nunaj 83.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la du preĝejoj, la du ermitejoj, blazondomoj, la montara pejzaĝo, ktp.
Odontodactylus
Odontodactylus estas genro de manta salikoketo (stomatopodo), la sola genro de la familio Odontodactylidae.
Salikoketoj de la genro Odontodactylus povas eligi cirkule polarizitan ruĝan lumon per ĉeloj en sia vosto.
(15292) 1991 VD2
(15292) 1991 VD2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Socia agado
En sociologio, socia agado, konata ankaŭ kiel "vebera socia agado" referencas al ago kiu rilatas al agoj kaj reagoj de individuoj (aŭ 'agentoj'). Laŭ Max Weber, "ago estas 'socia' se la individua ago rilatas al la konduto de aliuloj kaj estas tiele orientita en ties fluon".
AkelPad
AkelPad estas libera teksto-redaktilo kun malferma fonta kodo por mastrumaj sistemoj Microsoft Windows, sed estas libera por esti prizorgita sub Wine kaj funkciigi Unikso-similajn operaciumojn kiel Linukso. Ĝi estis publikigita sub BSD.
Horst Kasner
Horst KASNER (ĉenaskiĝa familia nomo: Kazmierczak ; naskiĝinta la en Berlino, mortinta samloke la ) estis germana teologo kaj patro de la germana kancelierino Angela Merkel.
AkelPad
La projekto estas en la retejo SourceForge.net kie estis elŝutita ĉirkaŭ 3 milionojn da fojoj.
Priskribo
La programo estis skribita kaj evoluigita fare de Aleksej Kuznecov de 2003 al 2006, kaj poste la projekto ricevis novan ellaboranton, nome Ŝengalc Aleksandr.
Horst Kasner
Vivo
Post la polujigo de Poznano en 1920 la familio transloĝiĝis al Berlino. La patro estis policisto. Kasner ekstudis en 1948 teologion evangelian, unue ĉe a Universitato de Heidelberg, poste ĉe la eklezia altlernejo en Bethel kaj en Hamburgo. Poste li nuptis la instruistinon Herlind Jentzsch.
AkelPad
Priskribo
La funkcioj de la redaktoro povas esti etendita per konektiloj.
Horst Kasner
Vivo
Kelkajn semajnojn post la naskiĝo de la filino Angela, la familio transloĝiĝis en Germanan Demokratian Respublikon. Kaŭzo estis la volo de la hamburga episkopo Hans-Otto Wölber antaŭ la fono de malabundo da pastoroj en la komunisma parto de Germanlando. Kasner iĝis paroĥestro en la vilaĝo Quitzow apud Perleberg. La situacio de la kristanoj en GDR estis tre malfacila.
AkelPad
Priskribo
Komencante per versio 4.0.0 alfa 1 AkelPad uzas sian propran kontrolon "AkelEdit", anstataŭe de Riĉa Redakto de MS Windows, tio donas al ĝi pliajn ŝancojn por la administrado kaj konduto de la teksto en la fenestro.
Horst Kasner
Pastorala kolegio en Templin
En 1957 Kasner iris en la etan urbon Templin kie li komisiitis fare de generalsuperintendanto Albrecht Schönherr organizi la konstruon de seminario pri ekleziaj servoj, poste ĝi iĝis pastorala kolegio, do eneklezia plukerigejo. Loko de tiu ĉi nova instituto estis Waldhof, komplekso eja ekster la urbocentro de Templin. Ekde 1958 loĝis surloke ankaŭ mense handikapitaj infanoj. En 1957 naskiĝis la filo Marcus, en 1964 la dua filino Irene.
Kasner ne estis tute opozicia al la komunisma registaro. Li estis, kiel ankaŭ Albrecht Schönherr kaj Hanfried Müller – kunlaboranto en la t.n. Weißensee-laborrondo kiuj malis al la sinteno ekz. de la episkopo de Berlin-Brandenburg Otto Dibelius. Laŭ la politikisto Rainer Eppelmann Kasner taksis sin inventinto de la termino Eklezio en socialismo (Kirche im Sozialismus). Tamen li ne postulis opiniŝanĝon ĉe opoziciemaj pastoroj. La ordon socian de la Okcidenta Germanio Kasner kritikis ekde al 1960 jaroj. Ankaŭ la Germania reunuiĝo ne aplaŭditis de li.
AkelPad
Kromaĵoj
La arkitektura programado estas strukturita por permesi konekti eksterajn kromaĵojn en la formo de dinamikaj bibliotekoj por etendi la kapablojn. Ĉiuj kromaĵoj estas libere haveblaj en la oficiala retejo por elŝutado. Kelkaj de ili:
Horst Kasner
Pastorala kolegio en Templin
Daŭraj interparolantoj kun Kasner koncerne la eklezipolitikon de la partio Sozialistische Einheitspartei Deutschlands estis Wolfgang Schnur kaj Clemens de Maizière, patro de la posta GDR-ŝtatestro Lothar de Maizière. Schnur, posta estro de la partio Demokratischer Aufbruch, estis sinodano de la Evangelia eklezio de Meklenburgo, vicprezidanto de la sinodo de Evangelischen Kirche der Union (EKU) kaj membro gvidanta de la ligo Bundes der Evangelischen Kirchen in der DDR. Clemens de Maizière estis ankaŭ advokato en GDR kaj grava ano de la orientgermana CDU-partio. Intertraktanto fare de la komunistoj estis inter 1979 kaj 1988 la ŝtata sekretario pri ekleziaĵoj Klaus Gysi.
AkelPad
Premioj
Ĝi estas la gajninto de la premio de PC magazine/RE por la jaro 2008.
Horst Kasner
Germana reunuiĝo
Post la reunuiĝo Kasner engaĝiĝis kontraŭ la soldatara utiligo de la armetrejna areo Wittstock ("Bombodrom"). Krome li estris amikaran societon por la konservo de la preĝejeto Kirchlein im Grünen (Fördervereins Kirche Alt Placht e.V.)
Einar Benediktsson
Einar Benediktsson (31-a de oktobro 1864 en Elliðavatn – 21-a de januaro 1940 en Herdísarvík) estis islanda poeto kaj tradukisto.
Li kombinis en sia karaktero du elstarajn kvalitojn: tiun de profunda poeto kaj tiun de vizia aferisto. Li estis juristo laŭ eduko kaj servis frue en sia kariero kiel distriktestro en Norda Islando, poste ankaŭ en Suda Islando. Li ankaŭ estis advokato en Rejkaviko kaj redaktoro de la unua tagĵurnalo en Islando 1896-1898. Dum kelka periodo li sin multe okupis pri politiko. Post 1907 li loĝis eksterlande ĝis 1921 (en Britujo kaj Danlando) kiel aferisto. En tiuj jaroj kaj poste li multe vojaĝis ĝis li revenis al Islando kaj loĝis ĝis sia morto en izoleco sur sia bieno, Herdísarvík, okcidente sur la suda bordo de Islando. Einar Benediktsson estas inter la plej rimarkindaj islandaj poetoj en la moderna tempo, liaj poemoj elstaras pro pensa profundo kaj forma virtuozo. Lia verkaro respegulas liajn multnombrajn vojaĝojn eksterlanden kaj la travivon de fremdaj kulturoj, same kiel lian profundan amon al sia islanda patrujo.
La Ludo (mensa viruso)
La Ludo estas ada ludo. La celo estas eviti pensojn pri La Ludo mem. Se oni pensas pri La Ludo, oni malvenkas. La reguloj postulas ke malvenkintoj anoncu ke ili malvenkis, kaj reekludu. Ne estas eble 'venki' la ludon; oni nur povas eviti malvenkon dum tiom kiom eblas. Pri La Ludo homoj ofte esprimas ĉagrenon, sencelecon, aŭ amuzon.
Reguloj
La nuraj reguloj de La Ludo estas:
Strategioj
Iom da ludantoj elpensis strategiojn por igi aliajn ludantojn malvenki. Ekzemploj jen: Skribi ĝin kiel grafitio ĉe publikaj lokoj aŭ sur monbiletoj.
Origino
Neniu scias el kie venas La Ludo. Unu teorio estas ke du viroj maltrafis sian lastan trajnon hejmen kaj restis ĉe la stacidomo dum la tuta nokto. Ili penis ne pensi pri la situacio kaj kiu ajn unue pensis, malvenkis. Alia teorio estas ke ĝi estis inventita en Londono dum 1996 "ĉagreni homojn", sed probable tio ne estas la vero ĉar anekdotoj sciigas ke la ludo ekzistis antaŭ tiam.
La Interreto
La ludo ekestis Interreta fenomeno ekde 2002, kiam la retpaĝaro losethegame.net (malvenki la ludon, esperante) naskiĝis. Ĝi estas populara specife ĉe bildafiŝejoj.
La Ludo ankaŭ estas menciita en Xkcd, la fama angla retkomikso. . Traduko jen:
Kontraŭ-Mensa Viruso
Vi ĵus _venkis_ la ludon!
''Bone. Vi liberas.''
(Mi surpriziĝas tiom kiom vi! Mi ne kredis ke estas ebla.)
Gyöngyvér Mara
Gyöngyvér MARA rumania hungara biologino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 19-a de decembro 1975. Ŝi estas la pli aĝa fratino de restarigistino Zsuzsanna Mara.
Kariero
Gyöngyvér Mara diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri ekologio en 1998 kaj ŝi doktoriĝis en la sama universitato en 2006. Ŝi estas universitata instruistino de la Universitato Sapientia de Miercurea Ciuc.
Baro (akordo)
Baro en muziko estas speco de gitara akordo dum kiu unu aŭ pliaj fingroj premas pliajn kordojn trans tuta larĝeco de prentabulo. Tia ludado ebligas al ludanto ludi akordoj ne restriktitajn al baza tono de malplena kordo. Baroj estas konataj ankaŭ kiel "moveblaj" akordoj ĉar tuta mano povas facile moviĝi supren kaj malsupren laŭ la kolo "tiel, kiel ĝi estas". Baroj estas kutime uzatas en plejmulto de populara kaj klasika muzikoj, ofte ili estas uzataj en kombinoj kun "malfermitajL aŭ kutimaj gitaraj akordoj.
Ekzistas ankaŭ bareto, dum kiu ludanto premas ne ĉiujn kordojn. Eblas uzi kapotaston por portempe seligi deziratan freton.
Templo de Sallaga Urbo
La Templo de Sallaga Urbo estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la kvina konstruita de la mormona eklezio, la tria en Utaho kaj unu el la plej rekonataj de la movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, lokita en la centro de Sallaga Urbo, ĉefurbo de la ŝtato Utaho en Usono. La templo de Sallagurbo estas la kvara templo kiu estis en operacioj de la amas-elmigrado de la mormonaj pioniroj de Nauvoo.
NGC 1966
NGC 1966 (alia indiko — ESO 56-SC125) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝtuparo
Manrelo estas relo, kiu estas dezajnita por esti ekprenita de la mano por doni stabilecon aŭ subtenon kaj estas ofte uzata dum suprenirado aŭ malsupreniro de ŝtuparoj.
Laŭ Francisko Azorín ŝtupo estas Horizontala prismo, kiu ordigita kun aliaj faciligas la iradon inter malsamnivelaj lokoj. Li indikas etimologion el la antikva germana stuofa. Kaj li aldonas la terminojn ŝtuparo, por Aro da sinsekve ordigitaj ŝtupoj; ŝtuparejo, por Loko, kie estas konstruita ŝtuparo. Kaj li listigas multajn teknikajn terminojn: ŝtupolarĝo, ŝtupolongo, ŝtupoalto, ŝtupofaco, ŝtuporando, ŝtupoplato, ŝtupara branĉo, ŝtupara akso, ŝtupara kavo, ŝtupara paŝlinio, ŝtupara rando, ŝtupara plato, ŝtupara haltejo, ŝtupara muro, ŝtupara volbo, interna ŝtuparo, ekstera ŝtuparo, helica ŝtuparo, dubranĉa ŝtuparo, armitbetona ŝtuparo.
Duobla ŝtuparo
La ŝtuparo de la kastelo de Chambord estis konstruita laŭ planoj de Leonardo da Vinci. Ĝi enhavas du ŝtuparojn en unu, la du helicoj estas tute sendependaj kaj neniel komunikas, eĉ ne vide. Eblas do, ke iu malsupreniras dum alia supreniras, sen vidi unu la alian.
Ŝtuparo de la palaco de festivaloj en Cannes
La ŝtuparo de la palaco de festivaloj en Cannes famiĝis ĉefe pro la famuloj, kiuj supreniras ĝin fine de printempo dum la malfermo de la internacia filmfestivalo.
6657 Otukyo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la tiama urbo Otukyo (nun : Ōcu en gubernio Ŝiga), kien la Imperiestro Tenji movigis sian palacon en la 7-a jarcento.
Seniluziigo
En socia scienco, seniluziigo aiŭ malsorĉigo (en germana Entzauberung) estas la kultura raciigo kaj senvalorigo de mistikismo videblaj en moderna socio. La koncepto estis prenita el Friedrich Schiller de Max Weber por priskribi la karakteron de modernigita, burokratigita, sekularigita okcidenta socio, kie scienca kompreno estas pli alte valorigita ol kredo, kaj kie procezoj estas orientitaj al raciaj celoj, oponite al tradicia socio kie por Weber "la mondo restas granda sorĉita ĝardeno".
Cogorno
Cogorno (ligure:Cogörno) estas urbo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Carasco, Chiavari, Lavagna kaj Ne (Italio).
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 10-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Laŭ la itala klasifiko por sisma agado, Cogorno estis atribuita al zono 3 kiu signifas, ke la urbo situas en sisme malpli aktiva zono.
Historio
La originoj de la urba areo datas de la antaŭromia epoko. Ĝi estis posedata de la sinjoroj de Cogorno, posteuloj de la familio Fieschi, sinjoroj de la proksima komunumo Lavagna. En 1203 la familio Fieschis mem cedis la feŭdon al la Ĝenova Respubliko.
Tre gravis la alianco kun la papoj Inocento la 4-a kaj Hadriano la 5-a, ambaŭ el la Fieska familia branĉo, kio permesis la konstruadon de la samnoma baziliko en la vilaĝo San Salvatore.
Enmigrado
Laŭ la datumoj de la itala statsitka agentejo ISTAT (ĝis la 31-a de decembro 2017), loĝas 264 eksterlandaj civitanoj en Cogorno, dividitaj jene laŭ devenlandoj, listigante la plej signifajn ĉeestojn:
Edukado
En San Salvatore troviĝas unu el la plej gravaj lernejoj en la regiono Tigulio kaj Val Fontanabuona: il Villaggio del Ragazzo (la knaba vilaĝo), fondita en 1960 de la sacerdoto Don Nando Negri, estas la plej granda lerneja centro en la valo (infanĝardeno, elementa lernejo, mezlernejo kaj profesia instituto).
Esperanto
En San Salvatore okazis plurjara eksperimento (1983–1988) dum kiu oni instruis Esperanton.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtitola artikolo Cogorno en la itala vikipedio, listo de aŭtoroj.
Homrogd
Homrogd estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Szikszó.
Situo
Homrogd situas sur tre mildaj deklivoj en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 11, Miskolc 25 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio devenis el 1256 laŭ tiama ortografio "Humurugd". Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En la 18-a jarcento refondiĝo okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Burger's Daughter
Burger's Daughter (La filino de Burger) estas politika-historia romano de la sudafrika nobelpremiita verkistino Nadine Gordimer. Ĝi eldoniĝis en Britio en 1979 ĉe la eldonejo Jonathan Cape. La sudafrika (apartisma) registaro malpermesis ĝin en Sud-Afriko dum tri monatoj. La libro sekvas grupon de blankuloj-aktivuloj kontraŭ-apartismaj, kiuj celas faligi la registaron de Sud-Afriko. Rosa, la titola karaktero, devas alpaciĝi kun la postlasaĵo de sia patro kiel aktivulo en la Komunisma Partio de Sud-Afriko. Gordimer partoprenis la movadon kontraŭ apartismo, kaj konis multajn aktivulojn, inkluzive de Bram Fischer, la advokato kiu defendis pri Nelson Mandela kontraŭ la akuzo pri ŝtatperfido; ŝi priskribis la romanon kiel "omaĝon en kodo" al li. La verkon ĝenerale laŭdis la kritikistoj; recenzanto en The New York Times priskribis ĝin kiel stile "eleganta" kaj "elektema", apartenanta al "kulturita supera klaso". En 1980 ĝi gajnis la Literaturan Premion de la Centra Novaĵagentejo, kaj en 1991 kiam Gordimer ricevis la Nobelpremion, oni menciis tiun ĉi libron (inter aliaj) en la solenaĵo.
142755 Castander
Nomo
Ĝia nomo honoras la hispanan astronomon Francisco J. Castander, unu konstruinton de Sloan Digital Sky Survey.
Coreglia Ligure
Coreglia Ligure estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cicagna, Orero, Rapallo, San Colombano Certénoli kaj Zoagli.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Gare de Noisy-le-Sec (Tramtransporto en Parizo)
Gare de Noisy-le-Sec estas haltejo de Tramvojo T1, situanta en komunumo Noisy-le-Sec, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
György Bácski
BÁCSKI György (ba:ĉki) estis rumanuja hungara tradukisto, ĵurnalisto, verkisto naskita en Zagrebo la 20-an de septembro 1901 kaj mortinta en Bukareŝto la 10-an de februaro 1978.
Biografio
La gimnazion György Bácski finis en Vieno en 1921. En 1924 sub pseŭdnimo Georgij Silew oni eldonis lian poem- kaj rakontvolumon en Temeŝvaro titolite A kör (La cirklo). Li estis fervojisto, magazenisto, baletdancisto, presisto, bankoficisto. En 1940 li redaktis la gazeton Kulisa en Zagrebo, dum la dua mondmilito li estis partizano. Ekde 1946 li translokiĝis Rumanujon kaj laboris en Temeŝvaro en presejo, en 1949 li estis redaktoro de Temeswarer Zeitung kaj Temesvár, poste ĝis 1952 li estis ĉefredaktoro de Kulturni Uputnik. Li estis kunlaboranto de pluraj enlandaj kaj eksterlandaj gazetoj.
22723 Edlopez
22723 Edlopez estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Edward ("Ed") B. Lopez, III (1939–2010), kreinto de unua industria roboto por aŭtomate klasi pakojn. Lia teamo desegnis la DIAD (Delivery Information Acquisition Device aŭ Sistemo de Akiro de Informoj por Livero) : mana kolektilo de datumoj por registri kaj transdoni informojn por livero.
Ĝendarmo kaj ĝendarminoj
Ĝendarmo kaj ĝendarminoj (france Le Gendarme et les Gendarmettes‎) estas franca filmo aperinta en 1982 kaj originale filmita en la franca lingvo. Temis pri la lastaa el ses konataj filmoj, post Ĝendarmo el Saint-Tropez, Ĝendarmo en Novjorko, Ĝendarmo geedziĝas, Ĝendarmo en emeriteco kaj Ĝendarmo kaj eksterteranoj. En tiuj ĉi filmoj rolis Louis de Funes, Michel Galabru kaj multaj aliaj konataj francaj aktoroj.
Rilate sian ĝenron, ĉiuj ses filomj rigardeblas kiel komedia filmo kaj ĉiuj lokiĝas en Saint-Tropez, fama somerrestadeja havenurbo borde de la Mediteranea Maro en la regiono Bordo Lazura aŭ Franca Riviero, tiu ĉi filmo ankaŭ en la apuda urbo Hyères.
La filmo havas entutan daŭron de 99 minutoj.
Blaĥerna palaco
La Blaĥerna palaco (Βλαχερναί; Blaherna Sarayı) estis palaca kvartalo en la nordo de Konstantinopolo inter la Ĥora-kirko, la Adrianopola pordego kaj la Ora Korno.
Rezidejo imperiestra
Fondite dum mezbisanca tempo far imperiestro Manuelo la 1-a Komneno en la 14-a urboparto, la palaco en la kuro de la tempo pli kaj pli grandiĝis. Ĝi uzitis jam antaŭ 1204 palace. Post la elrabado de la urbo en 1204 okaze de la 4-a Krucmilito ĝi iĝis la oficiala sidejo de la Latinaj imperiestroj. Kiam Mikaelo la 8-a renovigis en la 1261-a jaro la Bizancan imperion, la kortego translokiĝis en la Granda palaco proksime de la hipodromo kaj de Hagia Sofia. Sub la regado de lia posteulo Androniko la 2-a la Blaĥerna palaco iĝis oficiala rezidejo ĉar la Granda palaco intertempe tro multe kadukiĝis kaj malpermesis dignan enloĝadon. La lasta imperiestro Konstantino la 11-a mortis batalante kun la glavo enmane kiam la trupoj de Mehmedo la 2-a atakis la urbon ĝuste tie, kio faciligitis pro la neintencite malfermita pordeto Kerkoporta.
Priskribo
Sur surfaco de 2 km² la palaca kvartalo kovris teritorion de la Teodosiaj muregoj ĝis la muroj de Heraklio. De la tuto impona konserviĝis nur kelkaj eroj. Post la konkero de la urbo fare de la osmanidoj la palaco estis forlasita kaj kadukiĝis plene. Ĉiu imperiestro aldonis al tiu ĉi palaco laŭbezone novajn konstruaĵojn kaj kompleksojn, kiuj ricevis la nomon de la mendinto. Dum la fina venko de la osmanida armeo la areo konsistis ĉefe el la sekvontaj konstruaĵoj:
Retino
La retino estas maldika tavolo de ĉeloj ĉe malantaŭo de la okulo de vertebruloj kaj iuj kapopieduloj. La retino estas la plej interna el la tri okulaj membranoj, sur kiu formiĝas la bildoj. Ĝi estas la parto de la okulo, kiu formas neŭrajn signojn el videbla lumo.
La retino enhavas lum-sensajn ĉelojn, ĉefe bastonetoj por nigra-blanka vido, kaj konusetoj por kolora vido.
Blaĥerna palaco
Anastasia palaco
Bedaŭrinde la akurata situo de tiu ĉi palaco jam ne povas esti eltrovita.
Porfirogenita palaco
Tiu ĉi palaco de inter la pordegoj Edirnekapı kaj Eğrikapı konstruitis dum 1261-91 sur fundamentoj el la 10-a jc. Tiu palaco estas la ununura sekulara atesto de bizanca arkitekturo kiu konservitis ĝis hodiaŭ en Istanbulo.
Blaĥerna kirko
La Blaĥerna-kirko sub la patroneco de la Dipatrino (greke: Θεοτόκος των Βλαχερνών estis pro la proksimeco al la imperiestra palaco la du plej grava preĝejo en Konstantinopolo. Unua kirka konstruaĵo konstruitis en 452 fare de la imperiestrino Aelia Pulcheria por konservi la tombejtukojn de la Virgulino (ortodoksa festo de la depono de la tolaĵon de Mario antaŭ ŝia ĉieliro; memortago la 2-a de julio). En 473 Leono la 1-a la Traco komisiis la arkitektojn konstrui novan kirkon proksime de la Pulcheria-kapelo, kiu nomitis de Sankta Mario blaĥerna. Ekde la 5-a jc konservitis tie ĉi la maforion, longa blua vualigo de siriaj virinoj kiun laŭleĝende portis la Virgulino.
Turo de Anemas
Ĝi nomiĝis laŭ Mikaelo Anemas, membro de la imperiestra dinastio, kiu arestitis tie ĉi. La prizono poste plibeliĝis per arboj. Restojn de tiuj ĝardenoj videblas ĝis hodiaŭ. De aŭgusto 1376 ĝis junio 1397 vivis malliberigite tie ĉi imperiestro Johano la 5-a kaj lia filo Manuel la 2-a.
Turo de Isaak Angelos
La nomo donita post 1204 estas memore de imperiestro Isaak la 2-a, kiun oni malliberigis tie ĉi. La ruinoj ja visiteblas.
Kastellion
De tiu malgranda gvatfortreseto oni povis gvardi la blaĥernan pordegon. La remparoj havis kvar grandajn kaj tri pli malgrandajn turojn.
Blaĥerna pordego
Unue ĝi estis simpla urbopordego. Pli malfrue rajtis uzi ĝin lia imperiestra moŝto ekskluzive, kiam la blaĥerna palaco iĝis loĝejo de la reganto.
Johann Valentin Blaufuß
Johann Valentin BLAUFUSS (naskiĝinta la en Wasungen, mortinta la  en Vajmaro) estis germana geodeziisto kaj kartografo, plue inspektisto kontruada kaj stratara. . Li estis (unuageedzece) la bofilo de la kartografo Franz Ludwig Güssefeld.
Crocq
Crocq estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 506 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Johann Valentin Blaufuß
Vivo
Blaufuß estis kunlaboranto ĉe la Geografia instituto de Vajmaro kiu estiĝis en 1791 kiel sekcio topografia-kartografia ene de Landes-Industrie-Comptoir de Friedrich Justin Bertuch kaj ekmemstaris en 1804. Tiutempe temis pri la plej moderna eldonejo kartografia en tuta Germanujo.
Antaŭgeedziĝa seksrilato
La antaŭgeedziĝa seksrilato estas seksumado praktikita de homoj antaŭ geedziĝo. Historie, la antaŭgeedziĝaj seksrilatoj estis konsiderataj kiel morala tabuo en multaj kulturoj, kaj konsiderata peko ĉe plej multaj religioj, sed ekde la 1960-aj jaroj ĝi fariĝis pli vaste akceptita, precipe en okcidentaj landoj. Studo de 2014 de Pew pri tutmonda moraleco trovis, ke antaŭgeedziĝa seksrilato estis konsiderata aparte neakceptebla en "ĉefe islamaj nacioj", kiel Malajzio, Jordanio, Pakistano kaj Egiptio, ĉiu havante pli ol 90% malaprobon, dum homoj en okcidenteŭropaj landoj estis kiuj plej akceptas, kun Hispanio, Germanio kaj Francio esprimante malpli ol 10% malaprobon.
Johann Valentin Blaufuß
Vivo
Blaufuß tre famiĝis danke al siaj urboplanoj pri Vajmaro respektive pri kvartaloj kelkaj vajmaraj (ekz. de Ilm-parko de 1799) La celo de liaj planoj estis ne pure kartografiaj sed ankaŭ katastraj. Inter 1818 kaj 1822 li kreis Weimarer Urkataster. Lia kreado koncernas ankaŭ kartojn priforstumajn.
Crocq
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Crocq situas je alteco de 829 metroj.
Antaŭgeedziĝa seksrilato
Ĝis la 1950-aj jaroj, estis la normo en okcidentaj socioj, ke viroj kaj virinoj geedziĝas antaŭ 21 aŭ 22 jaroj, kaj estis neniuj konsideroj, ke iu, kiu havis sekson, ne geedziĝos.
Johann Valentin Blaufuß
Vivo
Oni aljuĝis al li la saksian-vajmaran Falko-ordenon.
Crocq
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacques Longchambon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Crocq estas la ĉefurbo de la kantono de Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Jenő Gyulai
Jenő GYULAI [djulai] estis hungara scenaristo kaj reĝisoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 24-an de aŭgusto 1897 kaj mortis en Kluĵo la 9-an de majo 1921. Li estis la filo de Farkas Gyulai.
Biografio
Jenő Gyalui estis estro de filmfabriko Transsylvania Filmgyár Rt fondita de Jenő Janovics. Li memmortigis.
Ledesma de la Cogolla
Ledesma de la Cogolla [leDESma delakoGOlja] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj precize en ties norda subkomarko, nome la Cogolla kaj en la centro de la regiono.
Geografio
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo al la cetero de la komarko kaj de la regiono nur laŭ la regiona ŝoseo LR-433 kiu kondukas orienten al la LR-113 inter Bobadilla norde kaj Anguiano sude. Ĝi estas ĉe la meza fluejo de la Valo de la rivero Najerilla, je 773 metroj super marnivelo.
Historio
Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj. ​
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 177 loĝantoj ĝis la nunaj 18, do oni preskaŭ perdis la tutan loĝantaron.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵo estas la preĝejo, la montara pejzaĝo, ktp.
Kazimierz Bein
D-ro Kazimierz BEIN, pseŭdonime Kabe (naskiĝis la en Sierżnia, en la komunuma distrikto de Stryków, kaj mortis la  en Lodzo) estis pola okulkuracisto, krome leksikografo, tradukisto kaj dumtempe tre aktiva esperantisto kaj vicprezidanto de la Akademio de Esperanto. Li estis unu el la plej grandaj stilistoj dum la frua periodo de la Esperanto-literaturo.
Biografio
En siaj junaj jaroj li partoprenis en kontraŭrusia movado, pro kio li estis ekzilita dum pluraj jaroj. Tial nur en 1899 li finis la medicinan fakultaton en Kazan. Li verkis multajn prifakajn librojn kaj artikolojn kaj fondis la Polan Oftalmologian Societon kune kun du kolegoj. Li estis konata ankaŭ kiel amatora foto-artisto.
Tradukado
Li baldaŭ famiĝis (uzante la plumnomon Kabe) pro la traduko de la Fundo de l' Mizero de Wacław Sieroszewski, kiu aperis en Lingvo Internacia en 1904. Ekde 1906 li estis vicprezidanto de la Akademio. Kabe estis dum kelkaj jaroj la plej elstara Esperanto-tradukisto.
La du ĉefverkoj de Kabe estas: Vortaro de Esperanto (vortaro esperanta, en kiu la esperantajn vortojn li difinas en eleganta maniero) kaj la traduko de La Faraono, romano de Bolesław Prus. La granda merito de Kabe estas lia influo rilate al la evoluo de la esperanta prozo-stilo. Lia lingvaĵo estas klara, simpla kaj libera de ĉiu naciismo: la spirito de la lingvo vivas en lia stilo plenspire kaj sendifekte. Liaj frazoj estas perfekte ekvilibraj, ĉiu vorto en sia ĝusta loko. Forestas ĉiu nenecesa komplikaĵo aŭ trologikaĵo; ekz. li preskaŭ ĉiam evitas la kompleksajn verboformojn (estas -inta, estis -anta). Li verkis per vere internacia Esperanto, lingvo agrable glata, lude legebla. Li mem klarigas tion, en la supre nomita intervjuo, per sia plurlingveco, laŭ li: "por havi bonan stilon nepre estas necese koni minimume tri diversajn lingvojn". Ĉi tio nepre estis vera por la unua periodo de la lingvo, kiam Esperanto ne havis ankoraŭ propran spiriton kaj oni ĝin devis krei, sed ĝi pli kaj pli perdas sian signifon per la iom-post-ioma kompletiĝo kaj memstariĝo de la lingvo.
Originale li ne verkis. Laŭ lia opinio, "la lingvo profitas pli multe per la tradukado, ol per libera originala verkado. La originala verkisto ĉiam iel povos eltiri sin, li simple ne uzos malfacilajn esprimojn aŭ simple donos aliajn anstataŭ ili."
Kabe kabeis
En 1911 Kabe subite malaperis el la movado, sen komento pri la kialoj. Li rezignis pri Esperanto-kariero kaj anstataŭe fariĝis direktoro de la Varsovia Oftalmologia Instituto. De tiam li tute ne okupiĝis plu pri Esperanto. La motivoj de ĉi tiu decido estas neklaraj, verŝajne kontribuis en tio ankaŭ personaj kaŭzoj (malpaciĝo kun Antoni Grabowski, Adam Zakrzewski kaj aliaj). Post dudek jaroj, intervjuate en 1931 (Literatura Mondo, paĝo 144), li parolis pri neprogreso de Esperanto kaj asertis sin ne konsideri tian neprogresantan lingvon solvo por la internacia lingvo.
Laŭ tio ĉi, lian "Grandan Rezignon" motivus principaj konsideroj. Kia ajn estis la kaŭzo de lia retiriĝo, la esperantistaron vigle okupis ĉi tiu neordinara sinteno, ke iu, ĉe la kulmino de sia esperantista gloro, riĉiginte la lingvon per gravaj laboroj kaj eksterordinara influo, subite, en siaj junaj jaroj, turnas por ĉiam la dorson al la kampoj de siaj riĉaj rikoltoj.
El lia plumnomo estiĝis Esperanta verbo kabei, kio signifas estinte aktivulo forlasi la Esperanto-movadon. Ankaŭ kabeiĝi estas ofte aŭdata varianto. Jam en la Enciklopedio de Esperanto el 1935, Kalocsay skribas pri tio, ke [l]ia nomo fariĝis kvazaŭ la sim­bolo de apostateco, aŭdante pri "kabeoj", la e-istoj scias, pri kiuj temas.
Laŭ atestoj de esperantistino loĝinta en Lodzo kaj rusa gazetartikolo, Kabe denove interesiĝis pri Esperanto ekde la aĝo de 84 jaroj, t.e. dum la lastaj 3 jaroj de sia vivo.