cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andromaĥo
Edzino de Hektoro
En Iliado 22, Andromaĥo aperas kiel ideala edzino, teksante mantelon por la edzo en la plej enaj ĉambroj de la domo kaj preparante banon anticipe al lia reveno el la batalo (22.440–6). Tio estas ago, kiun Hektoro ordonis al ŝi dum ilia interparolo en kanto 6 (490–92), laŭ la moroj pri obea ina virto en Homero. Tamen Andromaĥo aperas en kanto 6 en netradicia loko por edzino, starante antaŭ la muregoj de Trojo (6.370–373). Ŝi paŝas pli foren el tradiciaj genraj roloj kiam ŝi donas al Hektoro militajn konsilojn (6.433–439). Ŝia ekstermora konduto estas klarigebla kiel signo de malfacila tempo, kiu perturbas la disecon de viraj kaj inaj vivkampoj, devigante komunan civitanan respondon por defendi la urbon.
Post la falo de Trojo
Andromaĥo restas sola post kiam Trojo falis kaj ŝia filo estas mortigita. Andromaĥo iĝas kaptitino, realigante la antaŭtimojn de Hektoro (6.450–465). Senigite de milito je sia familio kaj sia hejmo, Andromaĥo devas vivi sen la helpo de konata aŭ sekura socia strukturo. En la Trojaninoj de Eŭripido, Andromaĥo senesperiĝas pro la murdo de sia filo Astianakso kaj estas donita al Neoptolemo, filo de Aĥilo kaj reĝo de Epiro, kiel sklavkonkubino. Ŝi estas surscenigita kiel modela edzino kaj patrino (654-660): En alia Eŭripida dramo, Andromaĥo, Andromaĥo kaj ŝia filo kun Neoptolemo preskaŭ estas murditaj de la edzino de Neoptolemo, Hermiono.
Dum ŝi loĝas en Epiro, Andromaĥo restas plena je malĝojo, konstruigas por Hektoro grandiozan cenotafon, kaj tie faradas oferojn. Tial ŝi estis konata kiel ekzemplo de fidelo al edzo. Ŝi aperas en kanto 3 de la Eneido de Vergilio: Eneo surteriĝis en Epiro ĉe Butroto (nun en Albanujo) kaj renkontas tie Andromaĥon edziniĝintan al Heleno, frato de Hektoro. Pirro (alia nomo de Neoptolemo, reĝo de Epiro) estas edziniginta ŝin kontraŭvole al Heleno dum ili estis liaj sklavoj. Post la murdo de Pirro fare de Oresto, Andromaĥo, kiel patrino de la filo de Pirro, sekvis lin sur la trono. Kiel estroj de komunumo de trojanoj, Andromaĥo kaj Heleno restarigis en Butroto etan Trojon, tiel pluvivigante la memoron de sia forperdita patrujo.
Eneo trovas Andromaĥon farante oferon al la cindro de Hektoro. Vidante lin, ŝi ektimas, kredante, ke li estas fantomo (310-312): "Ĉu al mi vera vidaĵo, ĉu vera mesaĝo portas vin, ho filo de diino? Ĉu vi vivas? Aŭ se la spirita lumo foriĝis, kie estas Hektoro?" Ŝi donacas vestaĵojn al la filo de Eneo, Askanio, kiu memorigas ŝin pri ŝia murdita filo Astianakso.
Poemaro
Charles Baudelaire, "La Cigno" (La Floroj de l' Malbono)
Donato Oliverio
Donato OLIVERIO (naskiĝis la 5-an de marto 1956 en Kosenco) estas itala pastro de la itala-albana grek-katolika eklezio, kaj episkopo de Eparĥio de Lungro degli Italo-Albanesi (Kalabrio) ekde la.
Berlaimont
Berlaimont estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 3 228 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ĝi estas trafluata de la rivero Sambre.
Geografio
Berlaimont estas unu el la komunumoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Berlaimont troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Berlaimont etendiĝas sur 13,10 km².
Administrado
Berlaimont estas la ĉefurbo de la kantono de Berlaimont, kiu entenas 12 komunumojn. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Vilmos Grünfeld
Vilmos Grünfeld [vilmoŝ grunfeld], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grünfeld Vilmos estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.
Vilmos Grünfeld naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Grünfeld devenis el juda familio. Li lernis violonadon komence en sia naskiĝurbo de Károly Huber kaj Dávid Ridley-Kohne, poste en Vieno de en:Jakob Dont. Li debutis en koncerto en aĝo 14. Ekde 1869 li estis violonisto de Nacia Teatro (Budapeŝto), tuj post fondo de Reĝa Operejo de Budapeŝto tie. En 1902 li estis nomumita koncertmajstro. Krom tio li violonadis en kvaropo, ekde 1894 li fondis propran violonkvaropon. Inter 1898 kaj 1918 li instruis en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, poste li pensiuliĝis. Li estis aktiva en koncertoj ĝis 1915. Li ricevis reĝan premion en 1915, li estis "eterna membro de la Operejo" en 1917.
Serradifalco
Serradifalco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Kaltaniseto, (itale provincia di Caltanissetta, sicililingve pruvincia di Caltanissetta, ekde 2015 formale itale Libero consorzio comunale di Caltanissetta. Fine de en la komunumo vivis . Najbaraj komunumoj estas Caltanissetta, Canicattì (AG), Montedoro, Mussomeli kaj San Cataldo.
Nigrapieda albatroso
La Nigrapieda albatroso (Phoebastria nigripes) estas granda marbirdo el Norda Pacifiko de la albatrosa familio de Diomedeedoj. Ĉirkaŭ 97.5% de la populacio troviĝas ĉe la Nordokcidentaj Havajaj Insuloj. Ĝi estas unu el tri specioj de albatrosoj kiuj teritorias en la norda hemisfero, nestumantaj en izolaj tropikaj insuloj. Malkiel multaj albatrosoj, ĝi havas malhelan plumaron.
Taksonomio
Nigrapiedaj albatrosoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
La specia epiteto de nigripes derivas el du latinaj vortoj, nome niger signifas nigra, kaj pes signifas piedo, tiele ĉio kongruas kun la komuna nomo.
Aspekto
La Nigrapieda albatroso estas malgranda membro de la familio (ĉar ili estas grandaj kompare kun plej aliaj marbirdoj) kiu havas preskaŭ tute nigran plumaron. Kelkaj plenkreskuloj montras blankajn subvostajn kovrilojn, kaj ĉiuj plenkreskuloj havas blankajn markojn ĉirkaŭ la bazo de la beko kaj antaŭ la okulo. Dum la birdoj pliaĝas ili akiras pli da blanko ĉe la bekobazo. Ties beko kaj piedoj estas ankaŭ tute malhelaj. Ili havas nur ununuran plumaron, tio estas ili ne havas reproduktan plumaron diferencan. Ili estas 68 al 74 cm longaj, havas enverguron de 190 al 220 cm, kaj pezas 2.6 al 4.3 kg. Maskloj, averaĝe 3.4 kg, estas pli grandaj ol inoj, averaĝe 3 kg.
Distribuado kaj habitato
La Nigrapieda albatroso, kun la Lajsana albatroso kaj la rara Mallongvosta albatroso, estas la tri specioj de albatrosoj kiuj havas teritoriojn en la norda hemisfero, male al la resto de la familio kiu havas teritoriojn el Ekvatoro sude. Estas almenaŭ 12 konataj reproduktaj lokoj, sed 97.5% el la totala populacio troviĝas kolonie sur izolaj insuloj de Nordokcidentaj Havajaj Insuloj, el Kure-atolo al insulo Kaula, (kiaj Lajsano, Midvejo, kaj la Francfregataj Sablejoj). Oni povas trovi ankaŭ malgrandajn populaciojn en insuloj de Japanio nome Insulo Toriŝima, Boninoj, kaj Senkaku-insuloj, kaj en insulo ĉe la marbordo de Meksiko, ĉefe en Insulo Guadalupe. Ili estis formortigitaj el Iwo Jima, Agrihan, Bokak-atolo, Minami-Tori-ŝima, Vejkinsulo, kaj Jonstonatolo. Ties teritorio varias ĉe maro dum la diversaj sezonoj (disige ege for el la reproduktejaj insulo kiam la idoj estas pli aĝaj aŭ ili ne havas idojn) sed ili uzas grandajn areojn de Norda Pacifiko, kaj manĝas el Alasko al Kalifornio kaj Japanio; tamen ili preferas la nordorientan Pacifikan Oceanon. Ili multe koincidas en reprodukta kaj manĝa teritorioj kun la aliaj du specioj de nordaj albatrosoj, kvankam la aliaj du havas teritoriojn pli norde en la Beringa Maro ol la Nigrapieda albatroso. Ili estis foje vidataj en la suda hemisfero.
Kutimaro
Ties voĉo gamas el ŝrikoj kaj kriĉoj dum lukto pro manĝo al beko-klapado, fajfoj, gruntoj, kaj kvakoj dum pariĝado.
Reproduktado
La Nigrapieda albatroso, kiel la resto de ties familio, formas longdaŭrajn parligojn kiuj daŭras porvive. Post elnestiĝo la birdoj revenas al la kolonio post tri jaroj, kaj pasas du jarojn por konstruo de la nesto, dancad kaj kunvivado kun eblaj partneroj, kutimaro kiu plej verŝajne evoluis al certigo pri maksimuma fido inter la partneraj birdoj (idozorgado de albatrosido estas granda energia investo, kaj longa pariĝada periodo certigas al ambaŭ birdoj ke la partnero estas fidinda). Ili ekreproduktiĝas post ĉirkaŭ sep jaroj.
Nestoj estas simplaj depresioj elfositaj en la sablo, sur kiu la ino demetas ununuran ovon blankecan kun ruĝecbrunaj punktetoj. Tiu ovo estos kovata dum pli ol du monatoj (65 tagoj). Ambaŭ gepatroj kovas la ovon, kaj la masklo kovas pli ol la ino kiu foriras el la nesto tuj post eloviĝo por rekuperi rezervojn uzitajn por la ovodemetado. La averaĝa tempo pasata en kovadaj vicoj estas 18 tagoj. Tamen la partneroj povas atendi ĝis 38 tagoj ĝis esti liberigitaj, kaj se io okazas al la partnero, la alia estis foje registrita kovanta dum 49 tagoj sen manĝo aŭ akvo.
La ido estas kovata dum 20 tagoj fare de siaj gepatroj, post kio ambaŭ gepatroj lasas la neston kaj revenas nur por nutri la idon. La ido estas manĝigata per regurgitado de manĝo kiam tiu frapas per sia beko ene de tiu de la patro. Elnestiĝo okazas post 140 tagoj.
Manĝo
La Nigrapieda albatroso manĝas en pelagaj akvoj, kie prenas fiŝojn, ĉefe ovojn de flugofiŝoj, kalmaroj kaj je malpli etendo krustuloj. Ili konsumas ankaŭ flosantajn rubojn, inklude plaston, kio kompreneble ne multan profiton havigas.
Konservado
La Nigrapieda albatroso estas konsiderata vundebla fare de la IUCN, ĉar ĝi estas kaptata akcidente fare de multhokadaj fiŝkaptejoj. Ĉirkaŭkalkule 4,000 estas kaptitaj ĉiujare, baze sur nombroj de 1990; aliaj ĉirkaŭkalkuloj metas la nombron ĉe 8,000, kvankam pli ĵusaj nombroj estas ĉe ĉirkaŭ 6,150 jare kun majoritato de mortoj fare de fiŝkaptadaj ŝiparoj de Tajvano kaj Japanio. Ĝi estas vundebla ankaŭ al naftoverŝado kaj al ingestado de flosantaj plastoj, kio malpliigas la spacon en la stomako disponebla por manĝo alportota al la ido. Fine ankaŭ vulkanaj eruptoj en Toriŝima estas minaco.
Ĉiuj ties nestolokoj en Usono estas protektitaj, kun ĉirkaŭ areo de 93 km. Ene de tiu protektita zono estas malpermesita la multhokada fiŝkaptado. Preskaŭ 80% el la reprodukta populacio estas kalkulita aŭ ekzemplerita ĉiujare kaj plej fiŝkaptejoj uzas marbirdan evitopraktikon.
Sezamoido
Sezamoido estas eta osto de la skeleta sistemo, simila al la sezama semo, troviĝanta en artikoj aŭ tendenoj.
Justino la 1-a
Justino la 1-a aŭ Justino la granda (Flavius Iustinus Augustus) (ĉ. 453 – ĉirkaŭ ) estis imperiestro de la Orient-Romia Imperio ekde 518 ĝis sia morto. Li estis la unua membro de la Justinida Dinastio. Li leviĝis tra la rangoj de la armeo kaj fine iĝis ĝia imperiestro, malgraŭ la fakto ke li estis analfabeta kaj preskaŭ 70jaraĝa en la momento de aliĝo. Lia regado estas signifa por la fondo de la Justiniana dinastio kiu inkludis sian eminentan nevon Justinianon kaj por la aprobo de leĝoj kiuj de-emfazis la influon de la malnova roma nobelaro. Lia kunulino estis imperiestrino Eŭfemia.
Sezamoido
Oni ne rigardas sezamoidojn kiel veraj parto de la skeleto, sed prefere kiel vestiĝoj de kalkigita tendeno.
La Patelo estas teknike sezamoida osto, sed pro ĝia grandeco kaj konstanteco, ĝi indas je la titolo de vera osto.
Ĉe la Granda pando, la sezamoido de la unua fingro de la antaŭa piedo malvoviĝis por iĝi kvazaŭ sesa fingro, kiu utilas kiel la homa dikfingro.
Nigrabrova albatroso
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
La Nigrabrova albatroso estis unuafoje priskribita kiel Diomedea melanophris de Coenraad Jacob Temminck, en 1828, baze sur specimeno el Kabo Bona Espero.
Tiele oni studas du subspeciojn (aŭ ununuran depende de la fakulo), kiuj estus la jenaj:
Etimologio
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro. La origino de la porspecia nomo melanophrys estas komponaĵo de du radikoj el la Antikva greka nome melas aŭ melanos, signife "nigra", kaj ofris, signife "brovo", alude al la malhela plumareo ĉirkaŭ la okuloj.
Aspekto
La Nigrabrova albatroso estas mezgranda albatroso kiu longas 80-95 cm, la flugila enverguro estas 2-2,4 metroj kaj pezas averaĝe 2.9 al 4.7 kilogramojn. Ambaŭ seksoj havas same malhelgrizan dorson kaj grizan voston; la supra parto de la flugilo estas grizbruna kontraste kun la blankaj pugo kaj subaj partoj; la subflugiloj havas malhelan al nigrecan larĝan, neregulan randon. Pliaj partoj de la korpo estas blankaj. Super okulo de la plenkreska birdo troviĝas malhela plumostrio, nome brovo kiu nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. Ĝia beko estas longa, flavoranĝeca kun hoka, rozkolora al ruĝecoranĝa kaj pli malhela fino. Sur ĝi estas etaj naztruoj, kiujn ĝi uzas por sekreciado de la stomaka oleo kaj la troa salo.
Junuloj havas malhelajn kornokolorajn bekojn kun malhelaj pintoj, kaj grizajn kapojn kaj kolojn. Ili havas ankaŭ malhelajn subflugilojn. La karakteroj kiuj distingas ĝin el aliaj talasarkoj (escepte pro la proksime rilata Kampbela albatroso) estas la malhela okulstrio kiu havigas ties nomojn, larĝa nigra bordo de blankaj subflugiloj, blanka kapo kaj oranĝeca beko, pinte pli malheloranĝeca. La Kampbela albatroso estas tre simila sed kun pala okulo. Nematuruloj estas similaj al la Grizkapa albatroso sed tiu lasta havas tute malhelan bekon kaj pli komplete malhelajn kapomarkojn.
Vivejo
For de la reprodukta sezono, la albatrosoj plenumas sian tempon sur la sudaj maroj. Ili nestas sur insuloj, kie ili ne havas naturajn malamikojn tiel sur Falklandoj, Kergelenoj kaj Suda Georgio. Ĝi vivas ĝenerale sola, sed kovas en kolonioj.
La Nigrabrova albatroso estas ĉirkaŭpolusa en sudaj oceanoj, kaj ĝi reproduktiĝas sur 12 insuloj tra la sudaj oceanoj. En Atlantika Oceano, ili reproduktiĝas en Malvinoj, Insuloj Diego Ramírez, kaj Suda Georgio. En Pacifika Oceano ili reproduktiĝas en Insuloj Ildefonso, Diego de Almagro, Insuloj Evangelistas, Kampbelinsuloj, Antipodaj Insuloj, Snares, kaj la Makvora Insulo. Fine en Hinda Oceano ili reproduktiĝas en Krozetoj, Kergelenoj, Herdinsulo, kaj Makdonaldaj Insuloj. Estas ĉirkaŭkalkulitaj 1,220,000 birdoj vivantaj el kiuj 600,853 reproduktaj paroj, laŭ kalkulo de 2005. El tiuj birdoj, 402,571 reproduktiĝas en Malvinoj, 72,102 reproduktiĝas en Suda Georgio, 120,171 reproduktiĝas en insuloj de Ĉilio nome Insuloj Ildefonso, Diego de Almagro, Insuloj Evangelistas, kaj Insuloj Diego Ramírez. 600 paroj reproduktiĝas en Herdinsulo, Fine la restantaj 5,409 paroj reproduktiĝas en la restantaj insuloj. Tiu partikulara specio de albatroso preferas maĝi ĉe kontinentbreto kaj najbaraj areoj. La birdoj de Malvinoj vintrumas ĉe la Patagonia kontinentbreto, kaj la birdoj el Suda Georgio manĝas en akvoj de Sudafriko, uzinte la helpon de la Bengela Marfluo, kaj la birdoj el Ĉilio manĝas ĉe la Patagonia kontinentbreto, la Ĉilia kontinentbreto, kaj eĉ tiom for kiom ĝis Novzelando. Ĝi estas la plej facile trovebla albatroso en la Norda Atlantiko pro tendenco al nordena migrado. Estas 20 eblaj vidaĵoj en Usonaj Ŝtatoj.
Nutrado
La Nigrabrova albatroso nutras sin per sepioj kaj fiŝoj.
Reproduktado
Ĝi atingas la seksan maturecon en aĝo de 4-7 jaroj, poste ili reproduktiĝas ĉiun duan jaron. La albatrosa paro pretigas neston el sabla kaj ŝlima grundo sur altaĵon, de kie ĝi povas bone rigardi je la maro. La inbirdo demetas nur unu ovon, kiu estas blanka kun ruĝbrunaj makuloj. La kovado daŭras ĉ. 2 monatojn, post kiam la ido restas en la nesto ankoraŭ 9 monatojn.
La Nigrabrova albatroso povas vivi ĝis 70 jarojn.
Pentti Siimes
Pentti SIIMES (10-a de septembro 1929, Helsinko – 27-a de oktobro 2016, Helsinko) estis finna aktoro.
Li aktoris kiel aktoro de Nacia Teatro de Finnlando en 1953–1994. En 1950-aj jaroj li estis unu de plej oftaj aktoroj en finnaj filmoj. Unu lia konata rolo estas rolo de Määttä en filmo Nekonata soldato. Multaj liaj roloj estis humuraj. En 2002–2007 li aktoris en Urbteatro de Helsinko en vere populara teatraĵo Kvartetti. Siimes ludis ankaŭ en radiodramoj. Lia edzino estis aktoro Elina Pohjanpää. Ili havas tri filinojn, el kiuj ankaŭ Tarja kaj Paula estas aktoroj.
Elina Pohjanpää
Armi Elina Annikki POHJANPÄÄ (8-a de aprilo 1933 en Helsinko – 13-a de januaro 1996 en Helsinko) estis finna aktoro. Ŝi estis en 1950-aj kaj 1960-aj jaroj unu de la plej popularaj filmaktoroj en sia lando. Ŝi aktoris ekzemple en filmoj de entreprenoj Fennada-filmi kaj Suomen filmiteollisuus. Unuan fojon en filmo Pohjanpää aktoris en 1950 en filmo Amor hoi!. Ŝi aktoris ankaŭ proksimume kvardek jarojN en urboteatro de Helsinko. Pohjanpää laboris ankaŭ eN muzika teatro. Filmoj, kie ŝi aktoras, estas ekzemple komedio Rakas varkaani, dramo Juha, soldata farso Tyttö lähtee kasarmiin kaj krima filmo Komisario Palmun erehdys. En 1952 ŝi komencis aktori en urbteatrejo de Kotka. Ŝia edzo estis Pentti Siimes ekde 1956. Ili havas tri filinojn, el kiuj Tarja kaj Paula estas aktoroj Ŝi estis multflanka aktoro, kaj feminECa, sprita komikisto kaj bona dramaktoro.
NGC 5816
NGC 5816 (alia indiko — PGC 902544) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aldea Real
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 281 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ekzemple 150 nur el l991.
Ĝi distas 34 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuentepelayo, Aguilafuente, Pinarnegrillo, Escalona del Prado, Mozoncillo kaj Escalona del Prado.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1247. En la 13-a oni konstruis unuan preĝejon el kiu restis la turo. Aliaj mencioj estis de 1335, 1399, 1456 ktp. En la 16-a jarcento la loko prosperis parte pro lankomercado kaj oni konstruis la nunan preĝejon. Fine de la jarcento la pesto ege malpliigis la loĝantaron. En la 18-a jarcento la loko rekuperiĝis kaj en 1716 oni konstruis la barokan retablon de la preĝejo kaj en 1787 estis 678 loĝantoj. Komence de la 20-a jarcento estis 915 loĝantoj.
Dum la periodo 1910-1916​ (02/07/1916) okazis la alinomo al Aldea Real, abandonante definitive la nomon de Aldea del Rey kiu estis uzata dum jarcentoj, kaj evitante konfuzojn kun Aldea del Rey (provinco Ciudad Real) kaj Aldea del Rey (submunicipo de provinco Avilo).
João Paulo (1985)
João Paulo (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Listo de monumentoj rilate al libereco
Ekzistas en la mondo multaj monumentoj rilate al libereco. Interalie menciindas :
Stempeda
Stempeda estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2004 la komunumo havis 290 loĝantojn.
Altlernejo Sándor Wekerle
Altlernejo Sándor Wekerle, (origine hungare Wekerle Sándor Üzleti Főiskola; mallonge WSUF) estas privata altlernejo en Budapeŝto, sed la diplomo estas oficiale akceptata. La altlernejo korespondas al Eŭropa Unio al ties sistemo Bologna.
Historio
La altlernejo estis fondita en 2006 kaj ĝi havas kontaktojn kun Sorbono. Dum jardeko mil studentoj (ankaŭ afrikaj kaj aziaj studentoj) akiris diplomojn en grado BA. La instruado okazas aŭ ordinara, aŭ vespera, aŭ koresponda sistemoj. La altlernejo strebas ankaŭ pri la fremdlingvaj scioj. Ekde 2015 la lernado pri ekonomio okazis ankaŭ en kampuso de Sümeg, ekde la sekva jaro ankaŭ pri komerco kaj turismo.
La edukadoj BA estas la jenaj:
Molkarapacaj testudoj
La molkarapacaj testudoj (aŭ testudedoj) (Trionychidae aŭ Trioniĥedoj) estas familio el klaso reptilioj (Reptilia), ordo testuduloj (Testudines). Ili mezgrandas (23 cm), ne havas malmolan kornan karapacon, ilian korpon kovras mola dikiĝinta haŭto (mankas la beta-keratino el la epidermo). La dorsa kaj la brusta karapacoj estas interligataj nur per elastaj ligamentoj. Ilia kapo estas longeca, etendiĝinta, rostrosimila, sur ilia makzelo troviĝas lipsimilaj apendicoj, sur la naĝmembranaj kruroj 3 ungoj. En ilia gorĝo, la faltoj de la mukomembrano formas brankiosimilan spirhelpan surfacon, tiel ili povas longtempe restis subakve. Ili predas bestojn, vivas en norda Ameriko, Azio kaj Afriko.
Klasifiko
La familio estas dividebla je 2 subfamilioj, 13 genroj kaj 26 specioj
Ciklanorbenoj aŭ Cyclanorbinae
La subfamilio Ciklanorbenoj havas 3 genrojn kaj 6 speciojn
Trioniĥenoj aŭ Trionychinae
La subfamilio Trioniĥenoj havas 10 genrojn kaj 20 speciojn
Eginhardo
Eginhardo (naskiĝis 770 en Maingau, Frankonio, mortis la en Seligenstadt) estis franka nobelo, kronikisto, fondinto de la abatejo de Seligenstadt, privata sekretario kaj biografiisto de Karolo la Granda. Lia plej grava verko Vita Karoli Magni estas la plej bona biografio de imperiestro de la mezepoko, perfekte imitante la stilon de Suetonio (70-140), precipe lian "Vita Aŭgusti", montrante la imperiestron el pli intima kaj persona vidpunkto, kaj rivelante ĉiujn flankojn de lia karaktero, kun ĉiuj pruvoj de vera portreto.
Biografio
Naskiĝinto el bona familio en la valo de la Majno, liaj studoj en la monaĥejo de Fulda kaj lia aplikado konvinkis la abaton Baugulf von Fulda lin sendi al la kortego de Karolo la Granda, kie lia eduko kompletiĝis en la lernejo de la palaco. Li havis kiel unu el siaj majstroj Alkvino el Jorko kiu atestis lian notindan talenton rilate al matematiko kaj arkitekturo. Baldaŭ li distingiĝis kiel konsilisto de la imperiestro. Karolo la Granda lin komisiis pri la konstruado de la katedralo de Aĥeno, krom la palacoj de Aĥeno kaj Ingelheim, tiam li konatiĝis en la reĝaj cirkloj kiel Beseleel. La imperiestro ankaŭ faris uzon el lia prudenteco kaj el lia lerteco por sendi lin al pluraj diplomatiaj misioj. Tiele, en 802, la imperiestro lasis en liajn manojn la negocadojn pri la interŝanĝo de saksaj ostaĝoj, kaj, en 806, li estis sendita al Romo por ricevi la papan aprobon por la imperidividado decidita de la imperiestro.
Dum la regado de Ludoviko la Pia (770-840), Eginhardo konservis sian konfidopostenon kaj pruvis ke li estas fidela konsilisto al la filo de Ludoviko, Lotaro (795-855). Tamen, li malsukcesis kiam li provis starigi la reĝan sukcedon dank'al la imperiestrino Judit de Bavario (797-843). Nekapablante repacigi Ludovikon kun liaj filoj, Eginhardo ekziliĝis en 830 al Mülheim, kies propraĵo estis donita al li en 815 (krom aliaj kiel tiu en Michelstadt kaj diversaj abatejoj, inter ili tiu de Saint-Wandrille ) kiel signo de la reĝa favoro.
Li translokiĝis la relikvaron de Sankta Marĉelino kaj Sankta Petro, kaj nomis la lokon Seligenstadt. Krom tio, inter 831 kaj 834, li tie starigis benediktanan abatejon, kie, post la morto de lia edzino Emma, fratino de la episkopo Bernhard von Worms, li eniris en la monaĥejon, aŭ kiel sacerdoto aŭ kiel monaĥo. Lia epitafo estis skribita de Hrabano Maŭro (780-856).
István Hildebrand
István Hildebrand [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hildebrand István estis hungara kameraisto, altlerneja instruisto.
István Hildebrand naskiĝis la en Budapeŝto kaj mortis la.
Biografio
István Hildebrand akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1950. Post siaj studoj li laboris en diversaj filmaj produktejoj. Komence li faris plej ofte dokumentajn filmojn. Inter 1952 kaj 1954 li instruis en la menciita altlernejo. Inter 1952-1957 li faris mallongajn, poste longajn filmojn. En 1970 li atingis la rangon ĉefkameraisto. Li ricevis premiojn ekde 1960, fine premion Kossuth en 2019.
John Fletcher (dramisto)
John FLETCHER (n. 1579, m. 1625) estis angla dramisto.
Vivo
John Fletcher naskiĝis en Rye (Sussex) kaj estis filo de Richard Fletcher, kiu estis episkopo de Worcester 1593-1594 kaj de Londono 1595-1596, kaj kapelano de Elizabeto la 1-a (Anglio).
En 1591 li eniris Corpus Christi College, Universitato de Kembriĝo. Ne certas ĉu li diplomiĝis. Ŝajne oni atendis ke li havus eklezian karieron, sed li iris al Londono kaj komencis verki teatraĵojn. Lia unua verko ensceniĝis en 1606. Ofte, kiel tiuepoke kutimis, li kunlaboris kun aliaj dramistoj. Ĝis 1613 lia ĉefa kunverkisto estis Francis Beaumont, kun kiu, laŭ John Aubrey, li loĝis ĝis ties edziĝo tiun jaron. Inter aliaj kunverkistoj estis Philip Massinger, William Rowley, Ben Jonson, James Shirley kaj Thomas Middleton. Dum la 1610-a jardeko liaj teatraĵoj tiom popularis kiom tiuj de William Shakespeare.
Li mortis pro pesto.
Verkoj
John Fletcher plej sukcesis kiel aŭtoro de komedioj kaj tragikomedioj. Inter la eble kvindek teatraĵoj kiujn li verkis kaj al kiuj li kontribuis estis:
Listo de studentoj en la Universitato Reĝo Sankta Stefano
Jen listo de elektitaj studentoj en Universitato Reĝo Sankta Stefano (nature la listo etendiĝas al pli fruaj nomoj de la universitato ekde la fondo):
Rivero Liao
Rivero Liao, Liao-Rivero, aŭ Liao He, Liauho ktp. (ĉine 辽河|t=遼河) estas kun longo de 1390 km la plej longa rivero en suda Nord-Orienta Ĉinio (Manĝurio).
La nomo de la provinco Liaoning kaj tiu de la Liaodong-duoninsulo venas de ĝi. Liao estiĝas per kunfluo de riveroj Xiliao kaj Dongliao (okcidenta kaj orienta Liao-Riveroj).
La orienta Dongliao fontas en la montara Jilin Hada Ling en distrikto Dongliao de provinco Jilin. La okcidenta Xiliao estiĝas per kunfluo de la norde fluanta Xar Moron kaj Laoha el suda direkto. Pli posta alfluanto de Xiliao estas Xinkai He.
La Xar Moron fontas en la montaro Baicha en sudokcidento de Heshigten-departemento en la sudorient Interna Mongolio. Laoha fontas en montaro Guangtou de distrikto Pingquan en la provinco Hebei.
Ambaŭ riveroj kunfluas proksime al la areo grand-distrikto Guyushu de distrikto Changtu en Liaoning kaj ekde tie la rivero fluas sub la nomo Liao tra la granda Liaohe-ebenaĵo en la Liaodong-golfon de Bohaj-maro.
La rivero ŝanĝis sian fludirekton en 1958.
Edward Norton
Edward Harrison NORTON (18a de Aŭgusto, 1969) estas usona aktoro kaj filmisto. Li ricevis nombrajn premiojn kaj nomumojn, inklude de Premio Ora Globo kaj de tri nomumoj por Oskar-premioj.
Naskiĝinta en Bostono, Masaĉuseco, kaj edukita en Kolumbio, Marilando, Norton enkondukiĝis al teatraj produktadoj je lokaj oportunoj estante infano. Post gradiĝi el Yale College en 1991, li laborkos por kelkaj monatoj en Japanio antaŭ translokiĝi al Novjorko por sekvi aktorkarieron. Li akris tujan rekonon kaj kritikan laŭdon pro sia debuto en Primal Fear (1996), kiu havigis al li Premion Ora Globo por la Plej Bonkvalita Helpaktoro kaj nomumon al Oskar-premio en sama kategorio por la Plej Bonkvalita Helpaktoro. Lia rolo kiel reformita novnaziisto en American History X (1998) havigis al li nomumon al Oskar-premio por la Plej Bonkvalita Aktoro. Li stelulis ankaŭ en la filmo Fight Club (1999), kiu havigis al li kultan sekvantaron.
Norton ekfilmistis en la 2000-aj jaroj. Li establis la produktoran kompanion Class 5 Films en 2003, kaj estis reĝisoro aŭ produktoro de la filmoj Keeping the Faith (2000), Down in the Valley (2005), kaj The Painted Veil (2006). Li plue ricevis kritikajn laŭdojn pro sia aktorado en filmoj kiel The Score (2001), 25th Hour (2002), The Illusionist (2006), Moonrise Kingdom (2012), kaj The Grand Budapest Hotel (2014). Liaj plej grandaj komercaj sukcesoj estis Red Dragon (2002), Kingdom of Heaven (2005), The Incredible Hulk (2008), kaj The Bourne Legacy (2012). Pro sia rolo en la nigra komedio Birdman (2014), Norton ekhavis alian nomumon al Oskar-premio por la Plej Bonkvalita Helpaktoro.
Spite kritikajn laŭdojn, Norton akiris notindecon pro sia malfacila kunlaboreblo, kiel incidentoj kiaj la refarado de finaj scenoj kaj reverkado de scenaroj kontraŭ la volo de aliaj produktoroj. Li estas malparolema pri sia privata vivo kaj ne montris deziron esti konsiderata famulo. Krom aktorado kaj filmofarado, li estas primedia aktivulo kaj socia entreprenisto. Li partoprenas en Enterprise Community Partners, neprofitcela organizo kiu defendas atingeblan loĝkapablon, kaj servas kiel prezidanto de usona branĉo de la Maasai Wilderness Conservation Trust. Li estas ankaŭ Ambasadoro de bonvolo de Unuiĝintaj Nacioj por Biodiverseco.
NGC 5817
NGC 5817 (aliaj indikoj — MCG -3-38-41, NPM1G -15.0520, PGC 53567) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Musashi Okuyama
Musashi Okuyama (奥山 武宰士, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, Albirex Niigata Singapore kaj Southern Myanmar United.
ChemSpider
ChemSpider estas datumbanko de kemiaĵoj, kies proprietaĵo apartenas ekde majo 2009 al la Reĝa Societo pri Kemio de Londono. Antaŭe al tiu akirado, ChemSpider estis kontrolita pere de privata societo, la ChemZoo Inc. La datumbanko de ChemSpider enhavas informojn pri pli ol 30 milionoj da unikaj molekuloj el proksimume 450 datumaj fontoj inkluzive de:
Ĉiu kemiaĵo posedas unikan identigilon, formanta parton je koresponda URL. Ekzemple: acetono estas 175, tiamaniere ke ties URL estas http://www.chemspider.com/Chemical-Structure.175.html
Enhavaĵoj kaj kontribuaĵoj
La datumbazo de ChemSpider estas ĝisdatigebla de uzantaj kunlaboraĵoj per prezentado de kemia strukturo, spektraj datumoj kaj kuratoreco de la enhavaĵo.
Islamo en Barato
Islamo estas la dua plej granda religio en Barato, kun 14.2% el la landa loĝantaro tio estas ĉirkaŭ 172 milionoj da personoj kiuj identigas sin kiel aliĝintoj de Islamo (censo de 2011). Islamo alvenis al la okcidenta marbordo de Barato kiam arabaj komercistoj jam en la 7a jarcento venis al la Malabara Marbordo kaj al Konkan-Guĝarato. Oni supozas, ke la Ĉeraman Ĝuma Moskeo en Kerala estis la unua moskeo en Hindio, konstruigita en 629 fare de Malik Deenar. Post ekspedicio de la guberniestro de Bahrein al Bharuch en la 7a jarcento, enmigrantaj arabaj kaj persaj komerckomunumoj el Suda Arabio kaj el la Persa Golfo eksetliĝis en marborda Guĝarato. Ismailia Ŝijaisma Islamo estis enkondukita en Guĝarato en la dua duono de la 11a jarcento, kiam la Fatimida Imamo Al-Mustansir Billah sendis misiistojn al Guĝarato en la jaro 1073 K.E. Islamo alvenis en Nordan Baraton en la 12a jarcento pere de Tjurkaj invadoj kaj ekde tiam estis parto de la religia kaj kultura heredo de Barato. Laŭlonge de la jarcentoj, estis grava integrado de Hinduaj kaj Islamaj kulturoj tra Barato kaj islamanoj ludis gravan rolon en ekonomio, politiko kaj kulturo de Barato. Tamen en precizaj epokoj eksplodis terurajn konfliktojn inter hinduismaj kaj islamaj komumunoj, kiel ekzemple en la epoko de la Sendependiĝo kaj Dispartigo de Hindio.
ChemSpider
Uzado
Eblas plenumi esplorojn en la datumbazo de ChemSpider per diversaj manieroj:
AntiX
antiX estas linuksa distrubuaĵo taŭgita por malpotencaj x86 komputiloj. Ĝi baziĝas sur Debiano, sed anstataŭigas la systemd init sistemon per SysVinit kaj uzas la IceWM kaj Fluxbox fenestormanaĝilojn.
Kora malsufiĉo
Kora malsufiĉo (KM), ofte referencata kiel kronika kora malsufiĉo (KKM), okazas kiam la koro estas malkapabla pumpi sufiĉe por teni la sango-fluon por la korpaj necesoj. La termino kongesta kora malsufiĉo estas ofte uzataj interŝanĝe kun kronika kora malsufiĉo. Signoj kaj simptomoj ofte estas dispneo, troa laceco, kaj krura ŝvelado. La dispneo aŭ malsufiĉo por spirado estas kutime pli malbona dum korpekzercado, aŭ kuŝado, kaj tiele ĝi povas veki la personon nokte. Ankaŭ limigita kapablo por ekzercado estas komuna trajto.
AntiX
antiX difinas sin "fiere kontraŭfaŝista" kaj enmetas kontraŭkapitalistajn rimedojn en la apriora retumilo.
Vero
Vero estas konformeco de informo kun fakto aŭ realo aŭ fideleco al originalo aŭ al normo aŭ idealo. Vera informo liveras fakto(j)n.
AntiX
Eldonoj
La eldonoj de antiX nomiĝas laŭ famaj maldekstruloj kaj revoluciuloj.
Vero
Problemon difini ĉi tiun nocion pritraktis filozofoj de antikva epoko. Klasika difino de la vero devenas de Aristotelo kaj estas adekvateco de opinioj kun realo, kiun la opinio koncernas. Pri la klasika difino okupiĝis antaŭ ĉio Sankta Tomaso de Akvino kaj pola logikisto Alfred Tarski. Malo de vero estas falso.
La ofte komprenita kontraŭo de vero estas malvero aŭ falso, kiu, ekvivalente, povas ankaŭ preni logikan, faktan, aŭ etikan signifon. La koncepto de vero estas diskutita kaj disputita en pluraj kuntekstoj, inkluzive de filozofio kaj religio. Multaj homaj aktivecoj dependas el la koncepto, kie ĝia naturo kiel koncepto estas supozita prefere ol esti temo de diskuto; tiuj inkludas la plej multajn (sed ne ĉiujn) el la sciencoj, juro, kaj ĉiutagecon.
Diversaj teorioj kaj vidoj pri vero daŭre estas diskutitaj inter akademiuloj, filozofoj, kaj teologoj. Lingvo kaj vortoj estas rimedoj per kiuj homoj peras informojn unu al la alia kaj la metodo uzita por determini kio estas "vero" estas nomita kriterio de vero. Ekzistas malsamaj asertoj en tiaj demandoj pri kio konsistigas veron: kiuj aĵoj estas verportantoj kapablaj je esti veraj aŭ falsaj; kiel difini kaj identigi veron; la roloj kiujn kred-bazita kaj empirie bazigita scio ludas; kaj ĉu vero estas subjektiva aŭ objektiva, relativa aŭ absoluta valoro.
"Matematiko", kiu venas de la greka μάθημα (máthēma, tio kiu estas lernita), temas esence pri kiel oni povas fari verajn deklarojn en abstraktaj sistemoj, konstrui korpojn de scio (vera kredo) en ili kaj tiel vero estas centra konzerno, ekzamenas koncepton, en ĝi.
Ĉefaj teorioj
La demando de kio estas bonorda bazo por decidado pri kiel vortoj, simboloj, ideoj kaj kredoj povas konvene esti konsideritaj veraj, ĉu de ununura persono aŭ de tuta socio, estas traktita per la kvin la plej multe ĝeneralaj substantivaj teorioj listigitaj malsupre. Ĉiu teorio prezentas perspektivojn kiuj estas vaste kunhavitaj fare de publikigintaj akademiuloj.
Tamen, la substantivaj teorioj ne estas universale akceptitaj. Pli multaj ĵus evoluigis "deflaciajn" aŭ "minimumismajn" teoriojn de vero aperintaj kiel konkurantoj al la pli malnovaj substantivaj teorioj. Minimumisma rezonado centras ĉirkaŭ la nocio ke la apliko de esprimo kiel fidela al deklaro ne asertas ion ajn signifan koncerne ĝin, ekzemple, io ajn koncerne sian naturon. Minimumisma rezonado realigas veron kiel etikedo uzita en ĝenerala diskurso por esprimi interkonsenton, por stres-kompensajn postulojn, aŭ por formi ĝeneralajn supozojn.
Koresponda teorio
Korespondadaj teorioj substrekas ke veraj kredoj kaj veraj deklaroj egalrilatas al la fakta stato de aferoj. Tiu speco de teorio substrekas rilaton inter pensoj aŭ deklaroj je unu flanko, kaj aĵoj aŭ objektoj sur la alia. Ĝi estas tradicia modelo spuranta siajn originojn al malnovgrekaj filozofoj kiel ekzemple Sokrato, Platono, kaj Aristotelo. Tiu klaso de teorioj diras ke la vero, aŭ la malvero, de reprezentantaro estas determinitaj en principo tute per kiel ĝi rilatigas al "aĵoj", ĉu ĝi precize priskribas tiujn "aĵojn." Ekzemplo de korespondada teorio estas la deklaro de la 13a-jarcenta filozofo/teologo Tomaso de Akvino: Veritas est adaequatio rei et intellectus ("Vero estas la ekvacio [aŭ adekvacio] de aĵoj kaj intelekto"), deklaro kiun Akvino atribuis al la 9a-jarcenta novplatonisto Isaac Israeli. Akvino ankaŭ reproponis la teorion tiel: "juĝo laŭdire estas vera kiam ĝi harmonias kun la ekstera realeco".
Korespondada teorio centras peze ĉirkaŭ la supozo ke vero estas demando pri preciza kopiado de kio estas konata kiel "objektiva realeco" kaj tiam reprezentado de ĝi en pensoj, vortoj kaj aliaj simboloj.. Multaj modernaj teoriuloj deklaris ke tiu idealo ne povas esti realigita sen analizado de kromaj faktoroj. Ekzemple, lingvo ludas rolon en tio ke ĉiuj lingvoj havas vortojn por reprezenti konceptojn kiuj estas praktike nedifinitaj en aliaj lingvoj. La germana vorto Zeitgeist estas unu tia ekzemplo: unu kiu parolas aŭ komprenas la lingvon povas "scii" kion ĝi signifas, sed ĉiu traduko de la vorto ŝajne ne precize kaptas ĝian plenan signifon (tio estas problemo kun multaj abstraktaj vortoj, aparte tiuj derivitaj en aglutinaj lingvoj). Tiel, kelkaj vortoj aldonas kroman parametron al la konstruado de preciza verpredikato. Inter la filozofoj kiuj baraktis kun tiu problemo estas Alfred Tarski, kies semantika teorio estas resumita plu malsupre en tiu artikolo.
Proponantoj de pluraj da la teorioj malsupre iris plu por aserti ke ekzistas ankoraŭ aliaj temoj necesaj por la analizo, kiel ekzemple interhomaj potencrivalecoj, komunumaj interagoj, personaj biasoj kaj aliaj faktoroj implikitaj en decidado pri kio estas vidita kiel vero.
Koher-teorio
Por koherec-teorioj ĝenerale, vero postulas bonordan konvulsion de elementoj ene de tuta sistemo. Tre ofte, tamen, kohereco estas prenita por implici ion pli ol simpla logika konsistenco; ofte ekzistas postulo ke la proponoj en kohera sistemo pruntedonas reciprokan inferencan subtenon al unu la alian. Tiel, ekzemple, la tuteco kaj larĝo de la subesta aro de konceptoj estas kritika faktoro en juĝado de la valideco kaj utileco de kohera sistemo. [21] Penetra dogmo de koherecteorioj estas la ideo ke vero estas ĉefe posedaĵo de tutaj sistemoj de proponoj, kaj povas esti atributita al individuaj proponoj nur laŭ ilia kohereco kun la tutaĵo. Inter la sortimento de perspektivoj ofte rigarditaj kiel koherecteorio, teoriuloj malsamas en la demando de ĉu kohereco implicas multajn eblajn verajn sistemojn de penso aŭ nur ununuran absolutan sistemon.
Kelkaj variaĵoj de koherecteorio estas postulitaj priskribi la esencajn kaj internajn trajtojn de formalaj sistemoj en logiko kaj matematiko. [22] Tamen, formalaj raciistoj estas kontentaj pripensi aksiome sendependaj kaj foje reciproke malkongruaj sistemoj flank-al-flanke, ekzemple, la diversajn alternativajn (t.e. ne-eŭklidajn) geometriojn. Sur la tutaĵo, koherecteorioj estis malaprobitaj por malhavado de pravigo en sia petskribo al aliaj areoj de vero, precipe kun respekto al asertoj pri la natura mondo, empiriaj datenoj ĝenerale, asertoj pri praktikaj demandoj pri psikologio kaj socio, aparte kiam uzite sen subteno de la aliaj gravaj teorioj de vero.
Koherecteorioj karakterizas la penson de raciismaj filozofoj, precipe de Spinoza, Leibniz, kaj G.W.F. Hegel, kune kun la brita filozofo F.H. Bradley. [24] Ili trovis revigliĝon ankaŭ inter pluraj propagandantoj de logiko-pozitivismo, precipe Otto Neurath kaj Carl Hempel.
Pragmata teorio
Pragmatismo (el la greka: pragma, ago) estas doktrino, kiu akceptas kiel kriterion de vereco nur la praktikan valoron. La termino estis kreita en la jaro 1898, kiam uzis ĝin William James dum prelego, tamen indikante ke la fondinto de la filozofio estis Charles Sanders Peirce (1839–1914) per siaj publikaĵoj el la jaro 1878.
La pragmatismo de Peirce, kiu poste distingis ĝin kiel "pragmaticism" (pragmatikismon), ne egaligas verecon al praktika valoro. Anstataŭe, ĝi estas metodo solvi konceptajn konfuzojn per egaligi la signifon de iu ajn koncepto al la plua koncepto de la sekvoj, kiuj sekvus, praktikaj de la realeco de tion, kion ajn la (unua) koncepto reprezentas pri la objekto. La Pragmatika Sentenco ("Pragmatic Maxim") de Peirce estas la koro de lia pragmatismo kiel metodo de eksperimentada spirita pripensado alvenanta je konceptojn en terminoj de koncepteblaj konfirmemaj kaj malkonfirmemaj cirkonstancoj—metodo gastama al la produktado de eksplikemaj hipotezoj, kaj kondukema al la uzo kaj la plibonigo de verigado por provi la verecon de eblaj scioj.
Duvereco
La Budhisma doktrino de la duvereco aŭ de la du veroj (em Transliterumado Wylie bden pa gnyis) diferencigas inter du niveloj de satya (en Sanskrito; en Palia: sacca; vorto kun signifo de vero aŭ realo) en la instruoj de la Budho: nome la "konvencia" aŭ "provizora" (saṁvṛti) vero, kaj la "lasta" (paramārtha) vero.
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri vero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
(18252) 3282 T-2
(18252) 3282 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
1160 Ilirio
1160 Ilirio estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano, laŭ ĝia orbito, de la Maria familio.
Aulnoye-Aymeries
Aulnoye-Aymeries estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 9 203 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Budakalász
Budakalász [budakalAs] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en Pest (departemento), en Distrikto Szentendre. La loknomo signifas: Buda-spiko.
1160 Ilirio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Budakalász
Situo
Budakalász situas inter montaro Pilis kaj dekstra bordo de Danubo kontaktiĝanta kun Budapeŝto, havanta interurban tramon kaj ĉefvojon al Szentendre.
Aulnoye-Aymeries
Geografio
Ĝi troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Aulnoye-Aymeries etendiĝas sur 8,66 km².
1160 Ilirio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la antikva regiono Ilirio, ĉe la orienta bordo de la Adriatiko. (nun, Kroatio, Slovenio kaj Albanio).
Aulnoye-Aymeries
Historio
Mezepoke, Aulnoye kaj Aymeries fakte estis du apartaj, najbaraj vilaĝoj. Ili progrese kuniĝis por fariĝis Aulnoye-Aymeries. La nomo de la urbo devenas de la arbo alno (france aulne).
Administrado
Aulnoye-Aymeries apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Stacio Yodoyabashi
Stacio Yodoyabashi (japane: 淀屋橋駅 [Jodojabaŝi-eki], angle: Yodoyabashi Station) estas fervoja stacio en Kvartaro Chūō, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa) kaj 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Midōsuji.
Siculiana
Siculiana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agriĝento, Montallegro kaj Realmonte.
Federacia Aviada Administracio
La Federacia Aviada Administracio (Federal Aviation Administration) estas funkciado de Usona registaro, kiu regulas aviadajn politikojn de Usono.
Historio
La 20-an de majo 1926, Unua usona aviadregulo, Aerokomerca Ago ( Air Commerce Act) estis kreita por civila aviado.
Masaru Kato
Masaru Kato (加藤 大, n. ) estas japana futbalisto.
Historio de Centra Azio
La historio de Centra Azio estis determinita unuavice de la areaj klimato kaj geografio. La sekeco de la regiono igis agrikulturon malfacila kaj la distanco de la maro eksterigis ĝin el multe da komerco. Tiel, malmultaj gravaj urboj evoluis en la regiono. Nomadaj ĉevalaj loĝantaroj de la stepo superregis la areon dum jarmiloj.
Federacia Aviada Administracio
Historio
Post la dua mondmilito, la industrio de civila aviado estis disvolviĝita, danke al disvolviĝo de aviadiloj. Sed sistemo kiel aviadtrafika kontrolo ( Air Traffic Control, ATC) ne ekzistis, tial ĝi rezultis aviadilajn katastrofojn. En 1956, aviada katastrofo okazis sur Granda Kanjono, 128 pasaĝeroj mortis. Post la katastrofo, usona registaro kreis Federacian Aviadan Administracion, en bazo de Civila Aeronaŭtika Administrado (CAA). Nun FAA regulas politikojn pri aviada sekureco kaj regularo de aviadiloj, supervido de aviadaj industrioj, ktp.
Masaru Kato
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Ehime FC.
Federacia Aviada Administracio
Organizaĵo
FAA havas kvar organizaĵojn de "Linioj de negoco" ( Lines of Business, LOB). Tiuj LOB-oj havas specifikajn rolojn en FAA.
Historio de Centra Azio
Rilatoj inter la stepaj nomadoj kaj la nenomadaj homoj en kaj ĉirkaŭ Centra Azio estis markitaj de konfliktoj. La nomada vivmaniero estis bona por militfarado, kaj la stepaj ĉeval-rajdantoj fariĝis kelkaj de la milite plej potencaj homoj en la mondo, pro la ruinigantaj teknikoj kaj pro la talento de iliaj surĉevalaj arkistoj. De temp' al tempo, tribaj gvidantoj aŭ ŝanĝantaj kondiĉoj organizigis plurajn tribojn je po unu militistaro, kiu tiam ofte lanĉis kampanjojn de konkero, precipe en pli 'civilizajn' areojn. Kelkaj de tiaj tribaj koalicioj inkluzivis la Hunan invadon de Eŭropo, diversajn Tjurkajn migradojn en Transoksianon, la Wu Hu-ajn atakojn al Ĉinujo kaj plej konate la Mongolan konkeron de multe da Eŭrazio.
La superregado de la nomadoj finis en la 16-a jarcento kiam pafiloj permesis al malnomadaj homoj akiri kontrolon de la regiono. La Rusa Imperio, la Qing-Dinastio de Ĉinujo kaj aliaj potencoj vastiĝis en la areon kaj kaptis la ĉiomon da Centra Azio je la fino de la 19-a jarcento. Post la Rusa Revolucio de 1917, Sovetunio inkluzivis plejparton de Centra Azio; nur Mongolujo kaj Afganujo restis oficiale sendependaj, kvankam Mongolujo ekzistis kiel sovetunia satelita ŝtato kaj sovetuniaj trupoj invadis Afganujon en la fino de la 20-a jarcento. La sovetuniaj areoj de Centra Azio vidis multe da industriiĝo kaj konstruon de infrastrukturo, sed ankaŭ la malestigon de lokaj kulturoj kaj daŭranta heredaĵo de etnaj konfliktoj kaj ekologiaj problemoj.