cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
André Maurois
Eminentaj estas liaj eseoj (Anglaj studaĵoj, La Konversacio, Aspektoj de la Biografio, De Prous al Camus, La grandaj verkistoj de ĉi tiu duonjarcento) kaj historiaj verkoj (Historio de Francio, Historio de Anglio, Historio de Usono).
Taekjeono
Taekjeono aŭ Taekjeon estas tradicia korea luktarto unuafoje klare registrita en la Joseon-Dinastio. Taekjeono estas karakterizita per fluaj, dinamikaj piedfrapoj kaj uzas ampleksan varion de frapoj per piedoj, pugnoj kaj kubutoj, premo al atakopunktoj, ĵetoj, kaj luktoprenoj. Ĝi estas ankaŭ ofte latinigita neformale kiel Taekgjeon, Taekkjon, aŭ Taekjun.
Boris Markov
Boris MARKOV (plennome Boris Semjonoviĉ Markov (en la ĉuvaŝa Борис Семёнович Марков), naskiĝis la en la vilago Ĥitekuŝkan (: Ĥodjakovo) (nun ĉuvaŝe Тавăт ял тăрăхĕ, Tavăt jal tărăkhĕ, ruse Таутовское се́льское поселе́ние, Tautovskoje selskoje poselenije, "malurba loĝloko Tavat") en la distrito de Alikovskij, Ĉuvaŝio, mortis la  en Moskvo, Rusio), estis Ĉuvaŝia aktoro kaj teatra direktoro, fondinto de la Teatro de Opero kaj Baleto de Ĉuvaŝio en 1960.
Biografio
Naskiĝinta en 1924, Boris Markov ricevis bazlernejan porinstruistan diplomon en Ĉeboksari kaj fariĝis instruisto por infanoj en lernejo de sia vilaĝo.
Dum la dua mondmilito, li faris sian militservon en la artilerio. En 1947, li alvenis en Ĉeboksary, studis ĉe GITIS Instituto, kie li ricevis diplomon en 1959 kiel direktoro de muziko.
En 1960, li fondis la Teatron de Opero kaj Baleto de Ĉuvaŝio kaj estis ĝia unua prezidanto. En 1966, li laboris en la Ministerio de Kulturo de Sovetio kiel estro de la fako de oper-domoj. De 1968 ĝis 1972, li laboris ĉe la Bolŝoj-Teatro kaj estis ankaŭ lekcianto en GITIS.
Boris Markov mortis en Moskvo en 1977.
Kompakteca teoremo
La kompakteca teoremo estas baza fakto en simbola logiko kaj modelteorio kaj asertas, ke aro (eble malfinia) de unua-ordaj propozicioj estas kontentigebla (tio estas, havas modelon), se kaj nur se ĉiu finia subaro de ĝi estas kontentigebla.
La kompakteca teoremo por la propozicia kalkulado estas rezulto de la teoremo de Tychonoff (kiu diras ke la produto de kompaktaj spacoj estas mem kompakta) aplikita al spacoj de Stone; pro tio aperis la nomo "kompakteca" de la teoremo.
Aplikoj
De la teoremo sekvas ekzemple, ke, se iu unua-orda propozicio validas por ĉiu kampo de karakterizo nulo, tiam ekzistas konstanto p tia, ke la propozicio validas por ĉiu kampo de karakterizo pli granda ol p. Tio videblas kiel sekvas: supozu ke S estas la propozicio konsiderata. Tiam ĝia neo ~S, kaj ankaŭ la kampaj aksiomoj kaj la malfinia serio de propozicioj 1+1 ≠ 0, 1+1+1 ≠ 0, ... estas ne kontentigeblaj laŭ premiso. Tial finia subaro de tiuj propozicioj estas ne kontentigebla, kio signifas, ke S validas en tiuj kampoj kiuj havas sufiĉe grandan karakterizaĵon.
Pruvoj
Oni povas pruvi la kompaktecan teoremon uzante kompletecan teoremon de Gödel, kiu certigas, ke aro de propozicioj estas kontentigebla se kaj nur se neniu kontraŭdiro povas esti pruvita de ĝi. Fakte, la kompakteca teoremo ekvivalentas al la kompleteca teoremo, kaj ambaŭ ekvivalentas al la lemo de ultrafiltrilo, malforta formo de la aksiomo pri elekto. Ĉar pruvoj estas ĉiam finiaj kaj pro tio engaĝas nur finian multon el la donitaj propozicioj, la kompakteca teoremo sekvas.
Gödel originale pruvis la kompaktecan teoremon en ĝuste tia maniero, sed poste iuj "pure semantikaj" pruvoj de la kompakteca teoremo malkovriĝis, tio estas, pruvoj, kiuj koncernas veron sed ne pruvabelecon. Unu de tiuj pruvoj sin subtenas sur ultraprodutoj dependantaj de la aksiomo pri elekto kiel sekvas:
Nun por ajna formulo φ en Σ validas ke:
Uzante la teoremon de Łoś ni vidas, ke φ validas en la ultraproduto. Do tiu ultraproduto kontentigas ĉiujn formulojn en Σ.
Zdeněk Polák
Zdeněk POLÁK (naskiĝis la 12-an de septembro 1934 en Žamberk - mortis la 1-an de decembro 2010 en Lanškroun) estis ĉeĥa esperantisto-fervojisto.
Malhela turto
La Malhela turto (Streptopelia lugens) estas eta turto, tio estas membro de la familio de birdoj Kolombedoj, kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Pipraloj
La piperaloj (Piperales) estas planta ordo el angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn kaj ĉirkaŭ 3300 speciojn,. Ĝia tipa genro estas pipero.
Malhela turto
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en orienta kaj sudorienta Afriko kaj nome en Sudano, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Ruando, Burundio, Malavio, Demokrata Respubliko Kongo, Somalio, Tanzanio, Ugando kaj Zambio kaj ankaŭ trans la suda pinto de la Ruĝa Maro nome en Jemeno kaj Saŭdarabio
Zdeněk Polák
Esperanton li komencis instrui jam kiel gimnaziano en 1950 en Lanškroun, plurfoje li instruis dum someraj kursoj en Esperanto-tendaro en SET Lančov. Kiel membro de IFEF li tradukadis artikolojn el Esperanto kaj en Esperanton en fervojistaj gazetoj, gvidis rapidan kurson por fervojistoj kaj aktivis en la terminara komisiono. En nove fondita ĈEA (1969) li laboris kiel vickomitatano.
Saint-Just-en-Chaussée (stacidomo)
Saint-Just-en-Chaussée estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Saint-Just-en-Chaussée, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Pipraloj
Tiuj plantoj estas ĉefe tropikaj. Ili estas moltigaj. Komuna trajto estas, ke la folinervoj iras paralele, la folioj estas glatrandaj, la infloresko estas grapolo, la nombro de stamenoj estas 2-3. La frukto estas unugrajna aŭ nukso.
Saint-Just-en-Chaussée (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Pipraloj
floroformulo: A2-3G3 aŭ A2-3 aŭ G3, ovario supre staranta.
Saint-Just-en-Chaussée (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Malhela turto
Aspekto
Ĝi estas turto multe pli malhela ol aliaj samgenranoj, pli precize tre griza kun nur iom da bruno en subdorso. Subokula vizaĝo kaj gorĝo estas iom pli helgrizaj. La okulringo estas tre ruĝoranĝa.
Doramao
Doramao (japane: テレビドラマ [terebi dorama], de angla "TV drama") estas japana televida serio. Doramo estas unu de la plej popularaj specoj de televidaj elsendoj. Ili estas kreataj en diversaj ĝenroj: romantiko, komedio, detektivo, hororo ktp. Multe de ili estas bazitaj sur animeaj serioj kaj mangaoj.
Aladár Árkay
ÁRKAY Aladár [pr. a:rkai] estis hungara arkitekto, industriartisto, pentristo en Temeŝvaro la 1-an de februaro 1868 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de februaro 1932. Lia filo estis Bertalan Árkay, ŝia bofilino estis Lili Árkayné Sztehló.
Kariero
Árkay komence laboris en eklektika stilo kun Mór Kallina (Budai Vigadó, Szent Gellért-monumento ktp.). Liaj memstaraj laboroj naskiĝis laŭ hungaraj stilklopodoj kaj laŭ modernaj spacformadoj: Baróthy-domo, Rákócziánum, la unua romia katolika preĝejo de Városmajor (Budapeŝto); romia katolika preĝejo en fabrikurbo de Győr ktp.. Liaj lastaj konstruaĵoj (Urbodomo de Mohács, Teatro de Győr, la plano por Kalvinana alea kirko ktp..) pretiĝis laŭ pli modernaj principoj.
ORD
La vorto havas plurajn signifojn:
Johann Scheibe
Johann SCHEIBE (* proksimume 1675; † 3-an de septembro 1748 en Lepsiko) estis germana orgenkonstruisto.
Scheibe laboris ekde 1705 kiel orgen- kaj instrumentkonstruisto en Lepsiko. Komisiite de la Universitato de Lepsiko li laboris kiel „universitata orgenkonstruisto“.
Li estis edzo de Anna Rosine Heß. Lia filo estis barokkomponisto Johann Adolf Scheibe.
Chrysemys picta
Chrysemys picta estas latinnomenklatura nomo de testuda specio, la sola specio en sia genro. Ĝi estas bunta, flakloĝanta besteto.
Ratkovci
Ratkovci, hungare Rátkalak estas tre malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Moravske Toplice.
Situo
Ratkovci situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo.
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Rátkalak 48 domojn kaj 198 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Antisemitismo
Antisemitismo estas konscia aŭ nekonscia ideologio, origine religia kaj poste rasisma, konsistanta en sistemo de antaŭjuĝoj kaj/aŭ diskriminaciado kontraŭ judoj. La vorto Antisemitismus estis kreita en Germanio en la 19-a jarcento, poste aperis ekzemple en la Nurenbergaj leĝoj en la jaro 1935.
La plej terura kontraŭjuda okazaĵo en la historio estis la popolekstermado nomata holokaŭsto, t. e. la mortigado de ses milionoj da judoj en la spaco de kelkaj jaroj fare de la nazia diktatoreco en 1940-aj jaroj. La «fina solvo» de la Nazioj estis mortigi ilin ĉiujn, kaj efektive duono de la judoj de Eŭropo tiam pereis.
Antisemitismo en antikvaj epokoj
Spuroj de antisemitismo troviĝas en la Biblio mem. Oni vidu la epizodon de reĝino Ester kaj reĝo Asuero, kiu eĉ se ne tute konkrete historia certe redonas la etoson vivitan de la judaj komunumoj. Oni vidu ankaŭ la militojn kaj luktojn rakontitajn en la diversaj libroj de la Makabeoj. Historio rememorigas persekutojn kontraŭjudajn en Egiptiaj urboj kiel en Aleksandrio (pri kies antaŭsignoj parolas ankaŭ la juda filozofo Filono, kaj kie en 70 pK eksplodis vera popola ribelo kontraŭ judoj kiu kaŭzis gravajn homajn perdojn en la juda komunumo), en Romo kiel rakontite de historiisto Suetonio kaj en la Agoj de la Apostoloj.
Rilate la konsiston de tiu antisemitismo, la opinioj de historiistoj malsamas. Léon Poliakov, en sia verko De l'antisionisme à l'antisémitisme (De anticionismo al antisemitismo) de 1969, emas minimumigi la vastecon de la fenomeno krom rilate tion kio okazis en Aleksandrio; Peter Schäfer skribas, ke en la antaŭkristana epoko la fenomeno de antisemitismo vigle prosperis antaŭe en la antikva Egiptio kaj poste plifirmiĝis en helenigitaj zonoj; laŭ Jasper Griffin Jasper Griffin ĉio reduktiĝas al sensignifaj epizodoj; Martin Goodman opinias, ke la kontrasto inter Jerusalemo kaj Romo ne povis ne okazi.
Ĉu la antaŭkristana antisemitismo influis la postan kristanan antisemitismon?
En nia epoko, antropologoj, historiistoj, psikologoj kaj sociologoj penas malkovri la kaŭzojn de la konstanta fenomeno de antisemitismo; ankaŭ rilate tion la opinioj diverĝas. Ĉiukaze, en la postkrista antisemitismo oni kalkulas precipe la akuzon pri “Dimortigo” cirkulanta inter kristanaj popoloj post la forigo de la sinagogo de hebreoj kristaniĝintaj. Se tia antaŭjuĝo povis semiĝi nivele de kristanaj popoloj, ĝi, tamen, ne estis bazita sur teologio, ĉar la krucumado de Kristo estis lia decido por obei al sia konscienco ordonanta, ke Dio estas preferenda, eĉ se homoj tion kontraŭas kaj pro tio mortigas.
Moderna antisemitismo
Nuntempe, multaj havas la impreson, ke antisemitismo denove resurfacas en la mondo, kiel rezulto de la araba-israela konflikto aŭ kiel reago al ĝi, kaj pli precize al la israela okupado de palestina teritorio kaj la forpelo de la plejmulto de la indiĝena araba loĝantaro el la tiama brita mandato Palestino. Komencis resurfaci teorioj pri judaj aŭ tiel nomataj cionismaj komplotoj por regi la mondon kaj similaj. Bona ekzemplo estas la vaste kredata mito, laŭ kiu inter la viktimoj de la atenco de la 11-a de septembro 2001 en Nov-Jorko ne estis judoj, ĉar oni anticipe avertis ilin ne iri al la Ĝemelturoj. Fakte ja estis kelk-cento da judoj inter la viktimoj, sed tamen ĉi tiu mito estis vaste ripetita, ĉefe en islamaj landoj.
Eĉ disputoj kontraŭ la israela okupado mem, anstataŭ kontraŭ la juda popolo entuta, rezultigis akuzojn pri antisemitismo, sed iuj judaj komentistoj avertas kontraŭ tio. Ekzemple, Jay Michaelson skribis por The Jewish Daily Forward, ke oni tiel riskas senkreditigi legitimajn akuzojn pri antisemitismo kaj "malmultekostigi la signifon de la termino" (t.e. dilui la sencon de la vorto).
Juda bolŝevikismo aŭ jud-bolŝevikismo estas antisemitisma kaj kontraŭkomunisma kalumnio, kiu pretendas, ke la judoj inĝenieris la rusan revolucion kaj havis la ĉefan potencon inter la bolŝevikoj.
Esperantujo
En la numero de Sennaciulo el julio-aŭgusto 2016, diversaj anoj de la Sennacieca Asocio Tutmonda akuzis artikolon en sia organo fare de Roger Condon, nome "Zamenhof pravis," pri antisemitisma kalumnio. Specife, ili kritikis sekcion, kiu kulpigis la judojn pri la Holokaŭsto:
Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke)
Vivo
Li estis filo de Gilbert FitzRichard (grafo de Clare) kaj Alica (aŭ Adeliza) de Claremont. De siaj onkloj Roĝero kaj Valtero li heredis bienojn en Normandio kaj Kimrio. En 1138 reĝo Stefano (Anglio) donis al li la titolon grafo de Pembroke; li ricevis ankaŭ Kastelon Pevensey, Sussex, kie li kutimis loĝi en ĉambro super la halego de kie eblis trarigardi la tutan ĉirkaŭan regionon.
Antisemitismo
Esperantujo
La membro JSR resumis la supozitan tezon de la kritikata teksto jene: "la agado de UNU judo kaj la mortigo de UNU germano (kaze ke temas pri vero, ĉar tie ne estas nomo nek citaĵo) jam justigas la postan agadon de Hitlero kaj de liaj multnombraj sekvantoj, tio estas, la rektan murdon de centoj da miloj da personoj kaj la sendon al morto de multaj milionoj en la tuta mondo."
Difino
Laŭ la religia antisemitismo, por tiu, kiu naskiĝis judo, eblas maljudiĝi, se li forlasas la judismon kaj akceptas alian religion (tiel, laŭ kelkaj historiistoj, faris ekzemple Tomás de Torquemada, kiu mem iĝis fanatika antisemito kaj estro de la hispana inkvizicio).
Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke)
Vivo
Post Stefano malvenkis ĉe Lincoln en 1141, Gilbert de Clare aliĝis al Matilda kiam tiu regajnis Londonon, sed malfrue de 1141 li ĉeestis la kronadon de Stefano ĉe Canterbury, Kent. Li partoprenis komploton kontraŭ Stefano estrata de Gotfredo la 5-a (Anĵuo) (edzo de Matilda), sed, post kiam tio malsukcesis, li reamikiĝis al la reĝo kaj subtenis lin dum lia 1142-a sieĝo de Oksfordo.
Antisemitismo
Difino
Laŭ la rasisma antisemitismo, eĉ tiu ebleco ne ekzistas. Ekzemple, al la nazioj ne gravis, ĉu homoj praktikas judismon aŭ ne, nek gravis ilia (ne)partopreno en la juda komunumo aŭ propraj opinioj pri la religio. Sufiĉis, ke eĉ unu el la geavoj estu judo.
Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke)
Vivo
En 1147 li ribelis kontraŭ Stefano ĉar tiu rifuzis doni al li kastelojn ceditajn de lia nevo Gilbert (2-a grafo de Hertford). Tuj Stefano marŝis kontraŭ li kaj li nur malfacile eskapis. Ŝajne li reamikiĝis al Stefano antaŭ sia morto la sekvantan jaron.
Antisemitismo
Etimologio
PIV 2005 listas la radikon antisemit/o kiel signifante je "persono malamika al la judoj," kaj "antisemit/ism/o" kiel "pensmaniero k konduto de antisemito." Iuj opinias, ke tiu vorto estas evitinda. La nacilingva germana vorto devenis, etimologie, de la fakto, ke la judoj origine estis ŝemidoj. "Ŝemido" indikas popolojn, kiuj parolas ŝemidajn lingvojn, kiel la araban, la hebrean, la amharan kaj aliajn, do ĝi ne signifas nur judo, kaj "antisemitismo" estis inventita kiel eŭfemisma "kodvorto" por esprimi senbridan malamon al hebreoj sen rekte diri tion, kamuflante tiun ideon per "klera" vorto. Nur poste la vorto ekuziĝis ankaŭ ekster la antisemitismaj rondoj. Sed laŭ Jules Isaac la diferenco inter antisemitismo (kiu en Esperanto teorie povus iĝi antiŝemidismo/kontraŭŝemidismo) kaj kontraŭjudismo estas malklara.
Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke)
Edzino kaj idoj
Ĉirkaŭ 1130 Gilbert edziĝis al Isabel de Beaumont (ĉ. 1002 - ĉirkaŭ 1172), kiu estis filino de Robert de Beaumont (1-a grafo de Leicester) kaj antaŭa amatino de Henriko la 1-a (Anglio). Ili havis kvar idojn:
Antisemitismo
Historio
Amasa forpelo de judoj laŭ reĝa ordono (al tiuj kiuj ne konsentis konvertiĝi al kristanismo):
Fine de la 1800-aj jaroj: pogromoj en Rusio, ĉefe en la setla zono.
Leĝoj pri judoj en Hungario
Sed krom la menciitaj, multaj leĝoj tuŝis malfavore (ekskludis) la judojn (ĉ. 22 inter 1938 kaj 1944), ĝis fino de la milito 280 leĝoj.
Dorobooj
La dorobooj (Ndorobo,Wadorobo, Torobo) estas pejorativa kolektiva nomo por diversaj neparencaj ĉasistaj-kolektistaj etnoj en Kenjo kaj Tanzanio.
En la lastaj 150 jaroj multaj el tiuj popoloj ŝanĝis sian vivmanieron al la paŝtista ekonomio de la najbaraj etnoj (ĉefe masajoj kaj samburuoj) kaj dum tiu evoluo rezignis pri siaj propraj lingvoj.
La nomo signifas: homoj malriĉaj aŭ sen gregaro. Ili estas ĉirkaŭ 25,000.
Kolumpapago
Kolumpapago aŭ kolumpsitako (Psittacula krameri) estas birdo de la Psitakedoj. Ĝi estas la plej divastiĝinta psitako de la mondo, vivanta en Afriko de Senegalo kaj Gvineo ĝis Eritreo, kaj en Azio de Turkio kaj Israelo ĝis Srilanko kaj Nepalo tra la tuta Hinda subkontinento, kie ĝi videblas simile ofte en la urbaj stratoj kiel la kolumboj.
Ekde la 1970-aj jaroj tiu afrotropisa kaj orientalisa specio vivas libere ankaŭ en okcidenta Eŭropo, ekzemple en Belgio ĉirkaŭ 5000, Britio ĉirkaŭ 8000, Francio ĉirkaŭ 1000, Germanio ĉirkaŭ 5000, Nederlando ĉirkaŭ 3000 kaj Hispanio ĉirkaŭ 3000.
Butterworth
Geografio
Butterworth situas en nordokcidenta Malajzio en Malaja duoninsulo laŭ marbordo kaj rivero Perai. Ĝorĝtaŭno (Penango) troviĝas 3 km (tra la markolo), Kuala-Lumpuro 294 km.
La okcidenta marbordo estas sabla, la norda bordo estas kovritaj per mangrovoj.
Historio
Butterworth estis fondita en 19-a jarcento fare de britoj. Ĝi estis dekomence bazo al insulo Penang tra la markolo, tial oni konstruis havenon kaj fervojan linion. Ĝi iĝis ankaŭ centro de kaŭĉukoproduktado. La japanoj havis la urbon inter 1941 kaj 1945. Depost sendependiĝo de Malajzio la industrio estis evoluigita en la havenurbo.
Klimato
Butterworth havas tropikan pluvarbaran klimaton. La jara averaĝa temperaturo estas 27 °C, kiu varias inter 23-31 °C.
NGC 7694
NGC 7694 (aliaj indikoj — MCG -1-60-4, PGC 71728) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
OSF
La vorto havas plurajn signifojn:
Sauro Donati
Sauro DONATI estas itala amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 21 asteroidojn, unu kunmalkovrita kun Matteo Santangelo.
La asteroido 69977 Saurodonati estis nomita en lia honoro.
Saint-Thégonnec (stacidomo)
Saint-Thégonnec (Sant Tegoneg) estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Saint-Thégonnec, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Jutoj
La jutoj estis anoj de antikva popolo kiu verŝajne devenis de Jutlando.
Kune kun la engloj kaj la saksoj la jutoj disrabis Anglion ekde la malfrua 3-a jarcento, kaj poste invadis la landon. La tri popoloj estis konataj kiel la anglosaksoj. La jutoj okupis Kent, Hampshire kaj Isle of Wight. Dum la malfrua 7-a jarcento, laŭ la anglosaksa historiisto Bede, la jutaj nobeloj de Hampshire kaj Isle of Wight estis mortigataj de batalistoj de Wessex: eble la nenobeloj asimiliĝis de la loĝantoj de Wessex.
Litova Ruĝa Kruco
La Litova Ruĝa Kruco - litove Lietuvos raudonasis kryžius - estas societo de humanitara helpo en Litovio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo, kiu fondiĝis en 1919 post starigo de la Litova Respubliko, malfondiĝis post la perforta ankeso de Litovio fare de Sevetunio kaj restariĝis post la Kantanta Revolucio en 1990, membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la nuntempa prezidanto funkcias .
Historio
La societo Litova Ruĝa Kruco estis fondita la 12-an de januaro 1919 fare de d-ro Rokas Šliūpas kaj aliaj. Multaj eminentaj litovaj kuracistoj estis aktivaj en la agadoj. La societo establis hospitalojn en Vilno, Kaŭno, Panevėžys, Klaipėda, sekvis la unua tuberkuloza sanatorio en Litovio borde de la rivero Nemunas, ambulancaj sangotransfuzaj institucioj, flegejoj kaj kursoj, kaj kontribuis al la disvolviĝo de la banloko Birštonas kaj aliaj litovaj feriejoj. Dum la soveta epoko, ĉiuj posedaĵoj de la societo estis naciigitaj kaj ankoraŭ ne estas redonitaj.
Organizado
La supera estraro de la Litova Ruĝa Kruco estas la kongreso. Inter la kongresaj kunvenoj, la societon estras la ĝenerala estraro. Ekde marto 2019 ĝi estas estrata de Gediminas Almantas. Ĉiuj estraranoj, inkluzive de la prezidanto, estas volontuloj kaj laboras nepagitaj. La ĉiutagan agadon aranĝas la Sekretariejo. Ĝia laboro estas direktata de la ĝenerala sekretario. Gintarė Guzevičiūtė nuntempe okupas ĉi tiun pozicion.
La Litova Ruĝa Kruco instruas unuan helpon, prizorgas maljunulojn, kiuj estas sen helpaj familianoj, kaj helpas homojn trafitajn de milito. Centraj integrigaj centroj por rifuĝintoj kaj migrantoj funkcias en Kaŭno kaj Klaipėda.
-372
En la jaro 372 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Cyperus esculentus
La manĝebla cipero (Cyperus esculentus), estas plantspecio de la genro cipero (Cyperus) en la familio de Ciperacoj (Cyperaceae). Ĝi hejmiĝas en la mediteranea regiono. Laŭ NPIV ĝi ankaŭ nomiĝas termigdalo
Habito
La termigdalo estas multjara herba planto, kiu atingas kreskoalton de ĝis 60 cm (malofte ĝis 100 cm). Ĝi formas longajn subgrundajn stolonojn kun tuberformaj dikiĝoj, kiu havas diametron ĝis 15 mm. La vertikalaj tigoj estas trieĝaj kaj havas blankan strion. La helverdaj, V-formaj, paralelnervaturaj folioj estas 5 ĝis 10 mm larĝaj.
La infloresko havas multajn longajn, folisimilajn brakteojn kaj ĝis 10 cm longajn spikojn. Tiuj havas rondigitajn, flavajn-brunajn glumojn je la dorso. La floroj estas blankaj. La planto floras inter julio kaj septembro.
Utiligado
La planto estis enkondukita de la araboj en la 8a jarcento en Hispanujo. En regiono Valencia la termigdalo estas kultivata precipe en Huerta Norte. Tie el la tuberoj estas farataj la trinkaĵo Horchata de Chufa (termigdala lakto).
Echzell
Echzell - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wetterau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Cyperus esculentus
Enhavosubstancoj
Termigdaloj konsistas je pli ol 25 % el graso, je ĉ. 30 % amelo kaj je 7 % el proteino.Ili enhavas multajn nesaturitaj grasaj acidoj kiel linolacido, vitamino H kaj rutino respecktive mineraloj.
La termigdalo kiel neofito
La termigdalo estas en multaj regiononoj agresiva neofito, anstataŭas la indigenaj plantspecioj.
Izotaĥoforezo
Izotaĥoforezo, ITF (aŭ laŭ la angla ITP), estas instrumenta ĥemi-analiza metodo apartenanta al la grupo de t.n. elektromigraj metodoj. La elektromigraj metodoj, pli konataj sub la nomo elektroforezaj metodoj, resp. elektroforezo(j), ĝenerale uzas la fakton, ke la korpuskloj havantaj elektra(j)n ŝargo(j)n moviĝas sub la efiko de la kontinua elektra kampo. Movemo de la korpuskloj kaj la direkto de la movo dependas de la grandeco kaj karaktero de ŝargo(j), grandeco kaj formo de molekuloj (korpuskloj), intenso de la elektra kampo kaj kondiĉoj en la medio. La grandeco kaj karaktero de ŝargo dependas de la grado de joniĝo, de pH kaj la jona forto de la medio. Elektroforeze oni povas apartigi kaj determini la substancojn kun la karaktero de jonoj aŭ amfolitoj (= amfoteraj elektrolitoj), t.e. kaj etmolekulajn kaj grandmolekulajn kombinaĵojn, kaj neorganikajn kaj organikajn substancojn, eĉ ĉelojn. La antaŭkondiĉo por la sukcesa apartigo estas, ke la elektroforezaj ecoj de la apartigotaj substancoj estu diferencaj. La plej allogaj estas elektroforezoj por la apartigado (ĉu analiza, ĉu prepara) de organikaj, resp. bioĥemiaj, substancoj, precipe de proteinoj kaj ties kompleksoj kun saĥaridoj, lipidoj kaj nukleotidoj. La principoj kaj teorio de elektroforezo estis konataj jam fine de la 19-a jarcento, sed la disvolviĝo komenciĝis nur en la duono de la 20-a jarcento kaj estas iom pli vaste studataj kaj uzataj nur ekde la 80-aj jaroj. de la pasinta jarcento.
Our
La vorto havas plurajn signifojn:
Izotaĥoforezo
Principo
La principo de ITF: Dum ITF apartiĝas ŝargohavaj korpuskloj laŭ siaj elektroforezaj movemoj, sub efiko de la kontinua kurento. Oni uzas du elektrolitojn – la gvidan kaj la finan. La gvida elektrolito enhavas nur unu jonon – t.n. gvidan jonon – havantan la ŝargon de la sama signo kiel la jonoj apartigataj. La elektroforeza movemo de la gvida jono devas esti la plej granda el ĉiuj ĉeestantaj jonoj. En la fina elektrolito estas unu – fina – jono, kiu havas la saman ŝargo-signon kiel la ceteraj apartigataj jonoj kaj kies movemo estas la malplej granda. La analizotan specimenon oni aplikas inter ĉi tiujn elektrolitojn. La elektran kampon (polusojn) necesas tiamaniere ŝalti, ke la gvida jono migru al la elektrodo, kiu estas en la sama flanko de la specimeno kiel la gvida elektrolito. Post certa tempo estiĝas la ekvilibro – ĉiuj jonoj (korpuskloj) moviĝas samrapide (tial ankaŭ la nomo de la metodo: „izo-taĥo-(elektro)forezo“, t.e. izotaĥoforezo). Ĉiu jono havas sian akre limigitan zonon, la zonoj estas vicigitaj laŭ la elektroforezaj movemoj de koncernaj jonoj. Se iu korpusklo tro rapidas, la „fremda“ zono ĝin bremsas, la korpusklo devas „atendi“ sian zonon, kaj male – la „fremda“ zono „elĵetas“ la jonon, kiu apartenas al pli movema zono. Pro tio ITF estas memfokusiĝema, memakriĝema metodo. Kiel „antijono“, t.e. jono kun la mala signo de la elektroŝargo ol tiu de la apartigataj jonoj estas elektata tia, kiu havas bufrajn ecojn.
ITF havas unikan econ: ĝia distingokapablo ne malgrandiĝas kun la kreskanta kvanto de specimeno! Laŭ diversaj celoj ekzistas ankaŭ diversaj modifoj de ITF, oni povas ĝin realigi aŭ en kapilaroj (iam nomata zona kapilara elektroforezo) aŭ en maldika ĝela tavolo (por la analiza, resp. diagnoza celo), en kolonoj (por la preparado de puraj substancoj). Por la analiza – diagnoza – laboro sufiĉas specimeno en kvanto de kelke da mm3, t. e. nanogramoj da apartigotaj substancoj. Duaflanke, por produkti preparaĵojn oni facile povas prilabori eĉ gramajn masojn.
Ponto Rio-Niterojo
Ponto Prezidento Costa e Silva (Ponte Presidente Costa e Silva), pli konata kiel Ponto Rio-Niterojo (ponte Rio-Niterói), estas ponto sur la golfeto Gvanabaro, ŝtato Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, kiu ligas la municipo Rio-de-Ĵanejro al la alia municipo Niterojo.
Unuaj paŝoj
La projekto pri ponto sur la golfeto Gvanabaro ekestis en 1875, por ligi la najbarajn urbojn Rio-de-Ĵanejro kaj Niterojo, apartigitaj de la golfeto, alireblaj de unu al la alia ĝis tiam nur pere de barkoj aŭ per tervojo pli ol 100 kilometrojn longa, trapasanta la municipon Maĝeo. En tiu epoko oni pensis pri ponto, sed ankaŭ oni konsideris ebla la konstruon de tunelo.
Tamen nur en la 20-a jarcento, en 1963, oni kreis laborgrupon por studi projekton por la konstruo de ia aŭtovojo. En la 29-a de decembro 1965 komisio estis formita por zorgi pri definitiva projekto pri konstruo de ponto.
La konstruo ekiĝis simbole en la 9-a de novembro 1968, antaŭ la ĉeesto de la Reĝino de Britio, Elizabeto la 2-a, kaj de lia reĝa moŝto, la Princo Filipo, Duko de Edimburgo, kune kun la Ministro Mário Andreazza. La laboroj mem komenciĝis en januaro 1969.
Projekto
La projekto pri la Ponto Rio-Niterojo estis frukto de partnereco inter du entreprenoj, la firmaoj Noronha Engenharia, de Brazilo, kaj Howard, Needles, Tammen and Bergendorf (HNT&B), de Usono. La firmao Noronha Engenharia, kies sidejo troviĝas en Rio, preparis la projektojn pri la enirejoj ĉe Rio kaj ĉe Niterojo kaj ankaŭ pri la surmara parto de la ponto. La usona firmao HNT&B la ŝtalan strukturon, inkluzive la bazon kaj la kolonojn.
La respondecaj inĝenieroj pri la projekto de la betona strukturo estis la brazilanoj Antônio Alves de Noronha Filho kaj Benjamin Ernani Diaz, kaj la respondeca inĝeniero pri la ŝtala strukturo estis la usonano James Graham.
Konkludo
La aŭtovoja ligo estis konkludita en la 4-a de marto 1974, longa 13,29 kilometrojn, el kiuj 8,83 km estas surakva, alta 72 metrojn je ties plej alta punkto. La ponto finiĝis antaŭvidante ĉiutagan trafikon de 4.868 kamionoj, 1.795 busoj kaj 9.202 aŭtoj, entute 15.865 veturiloj. Nuntempe oni konsideras ĝin la plej longa betona ponto en la suda hemisfero kaj la sesa plej longa en la mondo. En la jaro, kiam oni finis la konstruon, ĝi estis la plej longa ponto de la mondo ĝis 1985, kiam oni finkonstruis la ponton Penango, en Malajzio.
Sebeborci
Sebeborci, hungare Szentbibor estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Moravske Toplice.
Situo
Sebeborci situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Hungario-Murska Sobota.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1365 en formo "Zebepurch". Dum la hungara regado oni nombris en Szentbibor 102 domojn kaj 557 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Vilaĝservoj estas futbalejo, restoracio.
Gergely Koltay
Gergely Koltay [gergej koltai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koltay Gergely estas hungara muzikisto, (ĉefe flutisto), komponisto, reĝisoro, instruisto. Lia muzikstilo kuntiras la ŝlagrokuzikon kun la popolmuziko.
Gergely Koltay naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gergely Koltay en 1965 li estis infanaktoro en Gaja Teatro. Li maturiĝis en gimnazio, dum la gimnaziaj jaroj li studis ankaŭ en muziklernejoj. Kelkfoje li havis muzikajn taskojn en Teatro Katona József kaj Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1972-1975 li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt kie li ricevis diplomon pri pedagogio kaj transversa fluto. En 1973 li akiris permeson pri profesia muzikisto. Tiutempe vespere li havis taskojn en pli malgranda teatro, kie li konatiĝis kun 2 muzikistoj, ili fondis triopan orkestron nomata "Sebő". Li estis motoro de tiutempa etendiĝanta movado "dancodomo". En 1976 li fondis novan orkestron Kormorán (=kormorano), ili muzikadis same popolmuzikon kun populara formo. Ili faris koncertojn ankaŭ eksterlande. Koltay ricevis taskojn ankaŭ en radioj kaj televizioj. Ekde 1979 li ankaŭ komponas kaj verkas muziktekstojn. Inter 1982-1984 li instruis en muziklernejo, sed li havis taskojn ankaŭ en diversaj teatroj. Li ricevis premiojn ekde 1973, premion Kossuth en 2019. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn en 1991, 1993 kaj 1996.
Emil Arató
ARATÓ Emil [pr. arato:], Grünberger, estis hungara kuracisto, sportkuracisto naskiĝinta en Lugos la 17-an de novembro 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 30-a de aprilo 1978.
Kariero
Arató havigis diplomon de kuracisto en 1918. Ekde 1902 li estis ano de la socialdemokrata partio. Li estis kuracisto de la Laborista Korptrejniga Acocio (MTE), prezidanto de la naĝa faksekcio, ekde 1924 la fondantprezidanto de Kontraŭalkohola Laborista Ligo. Li estis same unu el kuracistoj de Ruĝa Helpo en Hungarujo. Post 1945 li agadis en la komunista partio, li estis ekde 1947 la direktoro de la Tutlanda Sportkuracista Instituto, poste direktoro-ĉefkuracisto de la Instituto pri Korpkulturo kaj Sportsanafero de Budapeŝto ĝis 1961. Li redaktis la revuojn Munkás Sport- és Egészségügy, poste Munkáskultúra.
-373
En la jaro 373 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Nálepkovo
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Banská Bystrica-Prešov. Spišská Nová Ves troviĝas 19 km.
Historio
Familio Máriássy (mArjAŝi) venigis saksojn en 1290 por minadi. En la hungaraj dokumentoj ĝi aperis unuafoje tiam en formo Vagndruzel. La komunumo urbiĝis en 1358. Ekde la 16-a jarcento la loĝantoj parte estis katolikoj, parte luteranoj. Poste la urbo prosperadis pro la ferogisado. Kelkaj okupiĝis ankaŭ pri forstrumado. En 1910 en la urbo loĝis 2289 da loĝantoj (germanoj en majoritato, slovakoj, hungaroj kaj ciganoj en minoritato). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Nová Ves. Poste la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Post 1945 la germanoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en la vilaĝo 2626 da homoj, (1859 slovakoj, 725 ciganoj).
Alianco
Dum la historio 4 proksimaj minaj komunumoj formis aliancon (hungare, slovake):
Tramvojo
Tramvojo estas transportsistemo, kie la veturiloj (tramoj) moviĝas per radoj sur reloj, kaj ĉe kiu limigita kineta energio ebligas veturadon sen sekuriga sistemo inter pluraj veturoj. La grando de atingebla kineta energio diferencigas inter fervojo kaj tramvojo. Dum por fervojaj trajnoj necesas garantii liberan trakon ĝis sufiĉe frue anoncata haltsignalo, ĉe tramvojo la kondukisto povas haltigi tramon en videblecdistanco al obstaklo (precipe en surŝosea trafiko). Specialaj tramvojoj estas dentotramvojo kaj kablotramvojo.
Soussans
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kalcia hidroksido
Kalcia hidroksido (ankaŭ: Kalcia hidroksido, solvita kalko) estas hidroksido de la kalcio.
Oto la 1-a (Sankta Romia Imperio)
Oto la 1-a, nomata Otto la Granda (naskiĝis la 23-an de novembro 912 en Wallhausen; mortis la 7-an de majo 973 en Memleben) el la liudolfida dinastio estis la filo de Henriko la 1-a kaj de Matilda de Ringelheim, duko de Saksio, reĝo de Germanio kaj Italio. Li estis, laŭ Arnulfo de Milano, "la unua ĝermano nomita imperiestro de Italio", tiel fariĝante la simbola posteulo de Karlo la Granda.
Kalcia hidroksido
Miksaĵo kun pli ol 95 % CaO nomiĝas blanka kalko.
Proprecoj
Kalcia hidroksido Ca(OH)2 estas blanka, kaŭteriza pulvoro, kiu solviĝas malbone en akvo (ĉ. 1,7 g/l).
Oto la 1-a (Sankta Romia Imperio)
Oto fariĝis imperiestro de tio, kio poste fariĝis la Sankta Romia Imperio.
Kalcia hidroksido
Proprecoj
La bruligita (nesolvita) kalko (kalcia oksido, brulkalko) kaj solvita kalko estas forte kaŭterizaj (pH-valoro 12–13), kontakto kun la okuloj povas kaŭzi blindecon.
Werner Wunderlich
Heinz Werner WUNDERLICH (* 15-an de septembro 1926) estas germana ĵazĵurnalisto kaj radiomoderatoro.
Kalcia hidroksido
Produktado
Kalcia hidroksido estiĝas sub forta varmoevoluo (ekzoterma reakcio) ĉe kuniĝo de kalcia oksido kun akvo. Tiun proceson oni nomas ankaŭ kalksolvo. La varmoevoluo estas tiel forta, ke partoj de la akvo vaporiĝas (nomata ofte „fumas“).
Werner Wunderlich
Werner Wunderlich unuafoje renkontiĝis kun ĵazo en 1942 per sondiskoj kaŝe kontrabanditaj en la nazio-regnon. Post militservo kaj militkaptiteco li ekstudis 1949 cele al la profesio de konstruinĝeniero ĉe Teknika Universitato je Darmstadt. Tie li partoprenis en 1950 la fondadon de ĵazklubo (hot-circle-darmstadt), kies prezidanto li estis ekde 1954 ĝis 1957. Unuajn ĵurnalismajn publikaĵojn pri ĵazo Wunderlich elplumigis en 1954. Li estis longjara asocia prezidanto de la Germana Ĵaz-Federacio kaj anas ĝis nuntempe en ties senato.
Kalcia hidroksido
Produktado
Kalcia hidroksido estas ankaŭ interprodukto por produktado de klorkalko.
Apliko
Ties suspensioj en la akvo estas:
Gujano en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1948 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 16 someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis gujanaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte unu medalon: Temis pri arĝenta bronza medalo pri boksado en la Somera Olimpiko 1980.
Teatro San Angelo
La Teatro San Angelo (en venecia dialekto) aŭ Teatro Sant' Angelo (en itala) estis iam teatro en Venecio kiu daŭris el 1677 ĝis 1803.
Ĝi estis la lasta el la ĉefaj veneciaj teatroj kiuj estis konstruitaj en la opero-freneseco de la 1650–aj kaj 1660-aj jaroj post la Teatro Santi Giovanni e Paolo en 1654, la Teatro San Samuele en 1655, la Teatro San Salvatore en 1661, la Teatro San Giovanni Crisostomo en 1667.
La Teatro San Angelo estis en Campo San[t'] Angelo, antaŭ la Granda Kanalo kaj la ponto Rialto, sur la flankoj de du detruitaj palacoj apartenantaj al la familioj Marcello kaj Capello. La projekto estis kompletigita en 1676 fare de Francesco Santorini, kaj malfermiĝis en 1677 kun la familioj de Benedetto Marcello kaj la Capello-j.
La domo estis malfermita per la opero "Helena rapita da Paride" de Domenico Freschi (1677) kaj poste oni prezentis tie operojn de Freschi, Gasparini, Albinoni kaj Bononcini. El ĉirkaŭ 1715 antaŭen la domo estis plej bone konata kiel loko por multaj el la operoj de Antonio Vivaldi. Kun Vivaldi la operejo iĝis pli kaj pli popolisma kaj komercema. Poste la teatro estis hejmo por operoj de Baldassare Galuppi, ("Argenide", 1733), kaj por verkoj de Carlo Goldoni.
En la 1790-aj jaroj la abato Pietro Chiari verkis por la Teatro San Angelo, kaj en 1797 Casanova verkis atakon kontraŭ Chiari kaj tiel li ekhavis malamikecon de Antonio Condulmer, kun-posedanto de la teatro kaj membro de la Dekopa Konsilantaro. Je tiu epoko la teatro estis tute dekadenca.
La teatro fermiĝis en 1803 kaj estis konvertita en stokejo. Ĝi estis poste detruita kaj rekonstruita kiel Barocci Palazzo, nuntempe kvarstela Hotelo NH Collection Palazzo Barocci.
45.4356°N, 12.3303°W
Karl Marquard Sauer
Karl Marquard SAUER (pseŭdonime: M. Alland; naskiĝinta la en Mainz, mortinta la  en Freiberg) estis germana filologo, pedagogo kaj verkisto.
Vivo
Estante filo de ĉarpentisto li studis romanistikon. Li deĵoris kiel verkisto sed ĉefe kiel instruisto de lingvoj.
Liaj ĉefe en gazetoj legeblaj romanoj estis distraĵoj ne malfascinantaj nek tedaj. Eĉ pli gravis liaj studoj pri itala literaturo kaj gramatikoj ekz. por la hispana kaj la itala. Ili ĝuis eldonokvantojn grandajn kaj pritraktiĝojn.
NGC 7695
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4337 Arecibo
4337 Arecibo estas malgranda, malhela duopa asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Ilinci
Ilinci, serbe Илинци estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
4337 Arecibo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la radioteleskopo de Arecibo, en la insulo Porto-Riko.
San Pedro de la Nave-Almendra
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Almendra, El Campillo (La Kampeto) kaj Valdeperdices (Valo de Perdrikoj)​, okupas totalan areon de 22,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 342 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 20 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. La «Senjorlando de San Pedro de la Nave», de la Benediktanoj, estis formita de San Pedro de la Nave, El Campillo, Villanueva, La Puebla, Valdeperdices kaj Villaflor. La benediktaj monaĥoj havis jurisdikcion kun rajto al la enspezoj pro boata trapaso de la rivero kaj fiŝkaptado ĉe la rivero Esla, kaj pro kanejo de la rivero Aliste. Almendra apartenis al la episkopo de Zamora, kiu havigis foruojn (propran leĝaron) en la 13-a jarcento, intence al organizado de reloĝado kaj de la konstruado de muelejoj. Ĉirkaŭ 1933 okazis reorganizado de la najbaraj loĝlokoj el kiuj multaj restis sen komuniko post la konstruado de akvobaraĵo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado). Ĉefa altiro estas la preĝejo visigota de San Pedro de la Nave en El Campillo, nacia monumento ekde la 22a de Aprilo 1912 (publikigita en la oficiala gazeto de 29-04-1912). Ĝi ne estas sur sia iama loko, sed estis translokigita en la 1930-aj jaroj por eviti ties inundon fare de akvorezervejo.
4337 Arecibo
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de la  P. Nosworthy kaj D. Gault per observo de stela kaŝado elde la Observatorio de Hazelbrook en Novsudkimrio, Aŭstralio, anoncita la. Tiu malkovro estis confirmita per pliaj observoj de kaŝadoj elde Kalifornio.
Tiu satelito havas diametron de 13 ± 1.5 km. Ĝi orbitas je distanco taksita al 4 km de la ĉefa korpo. Ĝia orbita kaj rotacia periodoj estas ankoraŭ nekonataj.
Ilinci
Geografio
Ilinci situas laŭ la kroata landlimo, fine de sakovojo el Vaŝica.
Historio
Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Ilinci 796 serboj (96 %), 9 jugoslavianoj, 8 kroatoj, po 3 slovakoj kaj hungaroj kaj aliaj.
Notre-Dame des Anges (Tramtransporto en Parizo)
Notre-Dame des Anges estas haltejo de tramvojo T4 situanta en komunumo Montfermeil, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo
La Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo (Congrès Internationaux d'Architecture Moderne) estis organizo fondita en 1928 kaj malfondita en 1959, respondeca por serio de okazaĵoj kaj kongresoj aranĝitaj en Eŭropo fare de plej elstaraj arkitektoj tiame, kun la celo disvastigi la principojn de la moderna arkitekturo fokuse al ĉiuj fakoj de arkitekturo (kiel pejzaĝo, urboplanado, industria dezajno, kaj multaj aliaj).
La Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo estis fondita en Junio 1928, en la Kastelo Sarraz en Svisio, fare de grupo de 28 eŭropaj arkitektoj organizitaj de Le Corbusier, Hélène de Mandrot (posedantino de la kastelo), kaj Sigfried Giedion (unua ĝenerala sekretario). IKMA estis unu el multaj 20a-jarcentaj manifestoj kiuj antaŭeniris por la "arkitekturo kiel soci(al)a arto".
Aliaj fondomembroj estis Karl Moser (unua prezidanto), Hendrik Berlage, Victor Bourgeois, Pierre Chareau, Sven Markelius, Josef Frank, Gabriel Guevrekian, Max Ernst Haefeli, Hugo Häring, Arnold Höchel, Huib Hoste, Pierre Jeanneret (kuzo de Le Corbusier), André Lurçat, Ernst May, Max Cetto, Fernando García Mercadal, Hannes Meyer, Werner M. Moser, Carlo Enrico Rava, Gerrit Rietveld, Alberto Sartoris, Hans Schmidt, Mart Stam, Rudolf Steiger, Szymon Syrkus, Henri-Robert Von der Mühll, kaj Juan de Zavala. La Sovetaj delegitoj estis estontaj El Lissitzky, Nikolai Kolli kaj Moisei Ginzburg, kvankam por la Sarraz konferenco ili ne kapablis akiri vizojn.
Aliaj postaj membroj estis Minnette de Silva, Walter Gropius, Alvar Aalto, Uno Åhrén, Louis Herman De Koninck (1929) kaj Fred Forbát. En 1941, Harwell Hamilton Harris estis elektita kiel sekretario de la usona branĉo de IKMA, kiu estis Chapter for Relief and Post War Planning, fondita en Novjorko.
-374
En la jaro 374 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Ribelo de Poznań
La Ribelo de Poznań (en junio de 1956) estis protesta ribelo de la polaj industriaj laboristoj, kiu kaŭzis krizon en la gvidantaro de Pola Unuiĝinta Laborista Partio kaj skuis la tutan soveti-konkeritan areon. En Pollando, la stalinista gvidantaro devis transdoni la gvidadon al pli liberala grupo de Władysław Gomułka.
Post la morto de Stalin (en marto 1953) la stalinisma reĝimo mildigis sian politikon kaj dissolvis la subpreman Ŝtatsekuran Ministerion, arestis ties multajn oficistojn kaj deklaris amnestion, liberiĝon por centmil politikaj enprizonigitoj. La komenca impeto baldaŭ malpliiĝis pro la kontraŭagado de la stalinistoj. La laboristoj de Poznań perdis la paciencon kaj deklaris ĝeneralan strikon je la 28-a de junio 1956. En la urbo protestmarŝis 50.000 homoj postulantaj panon kaj liberecon, poste atakis la buroon de la kompartio kaj de la sekretservo kaj eĉ linĉis ŝtatsekurigan oficiron. Sekvatage, la iama patrujdefenda ministro – iama soveta marŝalo – Konstantin Rokosovskij instrukciis la lokan militistan gvidanton por subpremi la ribelon. Oni murdis dum kelkaj tagoj 53 homojn, vundiĝis pli ol 200 protestantoj kaj oni restarigis la komunistan ordon en Poznań.
Kvankam la ribelo estis spontanea kaj izolita, la eventoj konvinkis la gvidantojn de la kompartio, ke ili devas ŝanĝi la politikon de la partio. La diskutoj en la sekvaj monatoj kaj la vizito de Nikita Ĥruŝĉov en Varsovio (19–20-a de oktobro), la Centra Komitato elektis ĉefsekretario Gomułka (21-a de oktobro). Tiuj eventoj kaj la simpatio al Pollando gravis en la antaŭeventoj de la hungara revolucio de 1956.
Muzeo
La 4-an de oktobro 2007 oni malfermis Muzeon de la Ribelo en Poznań - Junio 1956 en la Imperiestra Kastelo de Poznań.
-376
En la jaro 376 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kastelo Pevensey
Kastelo Pevensey estas ruina mezepoka kastelo siutata ĉe Pevensey, Sussex, Anglio. La kastelo viziteblas.
Romia epoko
Ĉirkaŭ 290 konstruiĝis romia fortikaĵo, latine nomita Anderitum, por protekti la marbordon kontraŭ disraboj de saksoj kaj jutoj. La loko tiam estis duoninsulo. Verŝajne estis haveno proksime al Anderitum. En 400 generalo Stiliko riparis la fortikaĵon.
Anglosaksa epoko
En 491 Aelle, la unua anglosaksa reĝo de Sussex, kaptis la kastelon kaj masakris la keltajn defendintojn. La fortikaĵo estis poste neloĝata ĝis 1042, kiam la estonta Harold la 2-a (Anglio) plifortigis ĝin kaj loĝigis tie batalistojn, kiu restis tie ĝis 1066 kiam ili marŝis norden por kontraŭi la invadon de Harald la 3-a (Norvegio).
Normanda kaj malfrua mezepoka epokoj
La saman jaron, tuj post sia alteriĝo, Vilhelmo la konkerinto okupis la fortikaĵon. Vilhelmo donis Pevensey al sia duonfrato Roberto (grafo de Mortain). Post la morto de Vilhelmo, Roberto partoprenis ribelon kontraŭ ties sekvanto, Vilhelmo la 2-a, kiu sukcese sieĝis la kastelon. Ĉirkaŭ 1100 Roberto konstruis pli fortan ŝtonan kastelon.
Pluaj sieĝoj okazis dum la longa enlanda milito de la regado de Stefano, kaj en 1264, kiam subtenantoj de Henriko la 3-a rifuĝis tie post kiam Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester) venkis ilin ĉe Lewes.
Posta historio
Elizabeto la 1-a ordonis la malkonstruon de la kastelo, sed tio ne okazis. Fakte aldoniĝis nestoj por kanonoj. Ankaŭ Oliver Cromwell deziris ĝian malkonstruon sed nur malmultaj ŝtonoj elpreniĝis. Tamen poste la kastelo kadukiĝis.
Dum la dua mondmilito la ruina kastelo iĝis bazo de enlandaj gardistoj kaj de kontraŭaviadilaj batalistoj. En la ruinajn murojn enmetiĝis pafilejoj kiuj estis tre bone kaŝataj: ili ankoraŭ videblas.
Saksio-Pollando
La termino Saksio-Pollando signifas la personan union ekzistantan ekde 1697 ĝis 1706 kaj ekde 1709 ĝis 1763 inter la elektoprinclando Saksio kaj la nobelorespubliko Pollando-Litovio en persono de Frederiko Aŭgusto la 1-a, elektoprinco de Saksio, respektive Aŭgusto la 2-a, reĝo de Pollando kaj lia tronsukcedanto, reĝo Aŭgusto la 3-a de Pollando. La persona unio estingiĝis post la morto de Aŭgusto la 3-a en 1763. Plua Wettin-ida tronsukcedo ne plu realiĝis pro la ŝanĝita interesaro de la rusa regno.