cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adana masakro
Sekvo
Otomanaj aŭtoritatoj neis respondecon pri la mortpafado de du usonaj misiistoj en la urbo Adana, indikante anstataŭe, ke "la armenoj" mortigis protestantajn misiistojn DM Rogers kaj Henry Maurer dum ili "helpis estingi fajron en la domo de turka vidvino." La otomana raporto pri la mortigoj poste estis kontraŭdirita fare de ĉeestinto, usona pastro Stephen Trowbridge de Broklino. Trowbridge indikis ke la viroj estis mortigitaj fare de "islamanoj" ĉar ili provis estingi fajron kiu minacis konsumi ilian mision. Pafado kaj batalado komenciĝis la 14-an de aprilo inter islamanoj kaj armenoj, kio rezultigis kelkajn viktimojn ambaŭflanke ... la sekvan matenon la 15-an de aprilo, freŝa fumo proksime al la porknabina lernejo montris, ke nin minacas fajro ... Sinjoro Maurer kaj mi prenis levilon kaj hakilon por detrui la lignajn verandojn, ŝutrojn kaj ŝtuparojn de la domoj inter la fajroj kaj la porknabina lernejo ... Kiam mi unue grimpis al la tegmentoj proksime al la flamoj, aperis armitaj islamanoj ... Kiam ili komprenis, ke mi ne pafas sur ilin, sed venis labori kontraŭ la flamoj, ili mallevis siajn fusilojn kaj certigis min per multaj promesoj, ke mi povus esti neinfluita ... ni plurfoje petegis kelkajn armenajn junulojn, kiuj kaŝe atendis ĉirkaŭ la strato. anguloj ŝirmitaj kontraŭ la islama fajro por formeti siajn brakojn kaj veni kaj savi la lernejan konstruaĵon ... ni revenis al la lernejo kaj petis volontulojn, sinjoro Rogers tuj venis ... Ni tiel laboris sufiĉe da tempo sen esti vunditaj de la islamanoj kiam la armenoj ĉe la alia anglulo de la strato komencis pafi sur la domoj kie la tumulaj trabistoj laboris. Subite du pafoj sonoris ne pli ol ok jardojn de kie ni laboris. Sinjoro Rogers ... estis mortige vundita ... La alia kuglo trafis sinjoron Maurer. La misiistoj trovis sin fiksitaj en sia lernejo inter la pogromo. Laŭ Elizabeth S. Webb, misiisto ligita al la lernejo, "Estis terura situacio, virinoj kaj knabinoj praktike solaj en la konstruaĵo, murdema sangavida homamaso ekstere, kun tranĉilo kaj kuglo por la armenoj kaj la torĉo por siaj hejmoj". "Sinjoro Trowbridge revenis de la lernejo por diri, ke la sola espero pri sekureco al iuj usonanoj ŝajne estis reveni al la lernejo, restante tie sola, apartigita de la armenoj. Li deklaris, ke ni estas senpovaj savi la armenojn. Ŝajnas, ke post kiam ni forlasis la lernejon, fraŭlino Wallace, s-ro Chambers kaj juna armena predikisto provis transiri la straton de fraŭlino Wallace al la lernejo. Ĝuste en ĉi tiu tempo plebo rapidis post la angulo. La furiozaj turkoj rekonis la predikiston kiel armenon, kaj kvankam s-ro Chambers ĵetis siajn brakojn ĉirkaŭ lin kaj faris ĉion eblan por savi la vivon de la viro, ili mortpafis lin. Eĉ ne unu armenon ili lasus vivaj, kriis la murdistoj, kiam s-ro Chambers trenis la murditan predikiston en la konstruaĵon."
Brita milita korespondanto Francis McCullagh jaron poste skribis en sia libro pri Abdul Hamid la 2-a, ke 20.000 armenoj en Adana estis "masakritaj meze de cirkonstancoj de tiel nedirebla brutaleco, ke la tuta mondo estis ŝokita." La brita konsulo, Charles Hotham Montagu Doughty-Wylie, estas registrita en multaj fontoj kiel laborinta streĉe por ĉesigi la masakrojn, kun granda persona risko. Li estis pafita en la brako dum la incendio.
Tri orfejoj estis konstruitaj post la masakroj; en Adana, Haĝin kaj Dörtyol. Adana Dârüleytâm gastigis ĉirkaŭ 500 orfojn.
(10905) 1997 WB38
(10905) 1997 WB38 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(15229) 1987 QZ6
(15229) 1987 QZ6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Fuelpilo
Fuelpilo, fuela pilo, brulpilo, malprecize ankaŭ fuelĉelo aŭ fuela ĉelo, estas elektrokemia pilo (galvana pilo), kiu transformas la reakcian energion de la daŭre alkondukataj fueloj kaj oksidenzoj (oksidigantoj) al uzebla elektra energio. La plej ofta fuelpilo estas la hidrogen-oksigen-fuelpilo, kiu estas tre diskutata kiel alternativa energiofonto.
La produkto de elektra energio per kemiaj fueloj, okazas hodiaŭ plej ofte per generatoroj tra movenergio, kiu estiĝas per forbruligo de kemiaj materialoj. La fuelpilo konvenas por produkti sen plua paŝo rekte el la kemia energio la elektran energion, kio estas tiel pli efektiva. Krom tio, la fuelpiloj havas – kompare al generatoroj – pli simplan konstruon kaj povas esti potenciale pli fidindaj.
Ekologie, la H-O-fuelpilo havas specifan signifon, ĉar hidrogeno estas produktebla per renoviĝanta energio, dum oksigeno estas alkondukebla el la teratmosfero. Tiel oni povas uzi ekzemple sunteknikon, por produkti hidrogenon helpe de elektrolizo de akvo. Tiel ĝi estas esperdona por la estonto, ĉar hodiaŭ ĝi kostas ankoraŭ multe.
La fuelpila teknologio estis jam uzata por energiproduktado ĉe la kosmovojaĝo de (Apollo, Space Shuttle) kaj por la submarŝipa propulsio. Ĉar la funkciigo per fuelpilo kostas multe kaj la sekura rezervigo de hidrogeno ne estas ĝis nun konvene solvita, ĝi ne disvastiĝis en normala aŭtomobiloj, sed la registaroj (Usono, EU) apogas la esplorojn per ŝtata mono.
Historio
La principon de la fuelpilo malkovris en 1838 la germano Christian Friedrich Schönbein, kiam li du platindratojn en elektrolita solvaĵo lavis (verŝajne sulfura acido) kun hidrogeno kaj oksigeno kaj inter la dratoj estis konstatebla tensio. Li publikigis siajn rezultojn en 1839.
Post malkovro de dinamomaŝino fare de Werner von Siemens, la "galvana gasbaterio" – kiel Schönberg estis nominta sian trovon - forgesiĝis. La renesanco de la fuelpilo alvenis en la 1950-aj jaroj kun la kosmoesploro.
Konstruo
Fuelpilo konsistas el du elektrodoj, kiuj estas apartigitaj per membrano aŭ elektrolito unu de la alia. La anodo (pluspoluso) estas per fuelo lavita (ekz. hidrogeno, metano, metanolo), kiuj tie oksidiĝas. La katodo (minuspoluso) estas tralavita per oksidenzo (ekz. oksigeno, hidrogenperoksido, kaliumtiocianato), kiuj tie reduktiĝas.
La elektrodaj platoj / dupolusaj platoj konsistas el metalo, nikelo, aŭ karbona nanotubo. Por la pli bona katalizado, la katalizilo (ekz. plateno aŭ paladio) estas kovrata kaj tiel ĝi havas pli bonan efikon.
Kiel eletrolitoj, uzeblas ekz. solvitaj lesivoj aŭ acidoj, alkalikarbonataj degelaĵoj, keramikoj aŭ membranoj.
La donita tensio estas teorie ĉ. 1,23 voltoj. Tio dependas de la fuelo kaj kvalito de la pilo. Por pli granda efiko, oni estigas serian konekton inter la piloj.
Ĉe la polimerelektrolita membrana fuelpilo (PEMFC) havas la konstruon:
Funkciado
La fuelo – ekz. hidrogeno – estas transformita ĉe la anodo katalite al katjonoj, kiel ekz al H+-jonoj. Tio okazas kun fordono de elektronoj al la anodo. Tiuj elektronoj fluas tra elektra konsumanto – ekz kiel lampo – al katodo. Sur la katodo transformiĝas oksidenzo – ĝenerale oksigeno – per akcepto de elektronoj al anjonoj. La negative ŝargitaj oksigen-jonoj reagas kun la elektrolito fluanta al katodo en formo de H+-jonoj al akvo.
reakcia ekvacio:
oksidiĝo / elektron-fordono
reduktiĝo / elektron-akcepto
redoksa reakcio
Uzebloj
La unua uzo de la fuelpiloj okazis en e-trenoj, kie la kostoj ne havas rolon tiel ĉe armeo aŭ kosmoesploro. La fuelpiloj estas malpezaj kaj pli efikaj ol akumulatoroj, pli fidindaj kaj malbruaj ol generatoroj. Tiuj avantaĝoj estis komence tre gravaj en la spacoesploro.
Kvankam en Kalifornio oni akceptis leĝon, ke ĝis la jaro 2003 10 % de la aŭtomobiloj estu sen rubgaso (do elektraj) en al gubernio, tio ne sukcesis pro la nematura, multekosta tekniko. En 2005 la usona prezidento George W. Bush anoncis la ŝtatan apogon al la hidrogenpilaj esploroj.
Kun malpliiĝo de la naftorezervoj, la fuelpiloj akiras pli kaj pli da graveco, ĉar la hidrogena fuelo estas produktebla el akvo per sun-, vent- , aŭ atomenergio.
Portebla
Oni evoluigis tri alternativojn de hidrogenrezervujoj (prembotelo, likva hidrogeno, metalhidrido) al seriomatura. Kelkaj aŭtomobilfirmaoj (inter aliaj Daimler AG, Ford, Honda, Opel) esploras jam de ĉ. 1985 aŭtomobilojn, kies fuelo estas hidrogeno, kaj fuelpilojn por energitransformiĝo per elektromotoro al propulsio. Ekzemplo por tiaj veturiloj estas NECAR 1 ĝis NECAR 5 de Daimler AG. La svislanda Hy-Light-veturilo aperis publike en 2004.
Oni atendas per amasa enmeto de senemisiaj veturiloj en aglomeraj centroj kaj grandurboj, pliboniĝon de la tiea aera kvalito. Kromefiko estas, ke la poluado estiĝas en la loko de la hidrogen-produktado, se tiu okazas el fosilaĵoj.
La firmao Daimler AG havas kun sia hibrida veturilo de Mercedes-Benz A-klaso solvon eĉ por la malgrandaj aŭtoj.
La tekniko jam estas konvene evoluigita por aŭtobusoj (ekz en Hamburg kaj Stuttgart oni testas la hidrogenbusojn en normala linia trafiko) kaj submarŝipoj.
Oni planas teknologion por poŝtelefonoj, sed la pilo hodiaŭ ne estas sufiĉe malmultekosta kaj eta por tio.
Fiks-loka
Dum la hidrogen-fuelpiloj montras teknikajn problemojn, la tergasaj fuelpiloj konvenas por anstataŭigi la generatorojn en la varmo-kuplado. Ĉikaze temas pri fiks-loka uzo de kiel blokjeta centralo por pli granda loĝareo aŭ en malgranda formo por loka servo de konstruaĵoj.
Ĉe tiuj aparatoj, oni uzas tergason, kiun oni transformas hidrogeno kaj kondukas al la fuelpilo. La loka elektroprodukto helpas eviti la ĝis ĉ. 40 %-energioperdon dum livero en alt-tensia reto.
Mikrobaj fuelpiloj
Teorie eblas, ke la fuelpilo uzas la mikrobajn organikajn produktaĵojn kiel fuelojn por produkti energion, sed la efikeco estas tro malalta.
16706 Svojsík
16706 Svojsík estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, en distrikto Prago-oriento, nemalproksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa instruisto Antonín Benjamin Svojsík (1876–1938), fondinto de la ĉeĥa skolta organizo Junák en 1912, kiun li gvidis de 1914 ĝis sia morto. Li estis ano de la ekzekucianta komitato de la Monda Organizo de la Skolta Movado. Post ripetitaj malpermesoj inter 1939 kaj 1989, Junák estas nun la plej populara ĉeĥa infana organizo.
Kastelo de Nesvizh
Kastelo de Nesvizh aŭ Kastelo Niasvizh (Нясвіжскі замак) estas privata loĝejo de la Familio Radziwiłł, lokita en la urbo Nesvizh, en Belorusio.
De 1921 ĝis 1939 la komplekso estis en Pollando kaj estis konsiderita unu el la plej belaj polaj kasteloj en la Kresy regiono.
Monda heredaĵo de UNESKO
La kastelo estis klasifikita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 2005. La komentoj de UNESKO estis:
Félix Grande
Félix GRANDE Lara (Mérida, Provinco Badajoz, 4a de februaro 1937-Madrido, 30a de januaro 2014) estis hispana poeto, flamenkologo kaj kritikisto kadre de la nomita Generacio del 50.
Li estis gitaristo de flamenko, sed li decidis ŝanĝi al la literaturo, kvankam en lia verkaro estas forta rilato al la muziko.
En 1961 li eklaboris kiel redaktoro en la literatura gazeto "Cuadernos Hispanoamericanos", kaj poste li estos direktoro (1983-1996). Li direktoris ankaŭ la priartan revuon "Galería" (1989) kaj la kolekton El Puente Literario de la eldonejo Edhasa (1969-1971).
Li ekiris al la literatura kariero per poezio kaj atingis sian unuan gravan premion en 1963, nome la Premio Adonais, pro Las piedras, nome libro eksiztadisma pri la temo de la soleco. Du jarojn poste, en 1965, li ricevis sian unuan premion de rakontado, nome la Premio Eugenio d'Ors pro sia novelo Las calles.
Li ricevis la Nacian Premion de Poezio en 1978 pro Las rubáiyatas de Horacio Martín, en kiu li sekvas la tradicion de la "heteronimoj", el Abel Martín de Antonio Machado kaj el Ricardo Reis horaciema de Fernando Pessoa.
Kiel rakontisto, menciindas liaj verkoj Por ejemplo, doscientos (1968), Parábolas (1975), Lugar siniestro este mundo, caballeros (1980), Fábula (1991), Decepción (1994), El marido de Alicia (1995), Sobre el amor y la separación (1996) kaj La balada del abuelo palancas (2003).
Vatikanaj muzeoj
La Vatikanaj Muzeoj (Musei Vaticani) enhavas la papajn artkolektojn kaj troviĝas sur la teritorio de Vatikanurbo. La kolekto estas unu el la plej gravaj kaj grandaj de la mondo kaj enhavas orientajn antikvaĵojn (el Egiptio kaj Asirio), klasikajn antikvaĵojn (el Grekio kaj Romio), etruskajn, frukristanajn, mezepokajn, renesancajn, nuntempajn kaj popoltradiciajn artaĵojn. La eble plej fama parto, vizitebla en la muzeoj estas la Siksta Kapelo. Dum la lasta dimanĉo de ĉiu monato la eniro en la vatikanaj muzeoj estas senpaga. Trairo de la diversaj muzeoj estas ĉirkaŭ 7 kilometrojn longa. Atendvicoj daŭras iam pli ol horo.
Papa Palaco
La papa palaco ne vere estas vatikana muzeo, sed jenaj ĉambroj estas videblaj dum la vizito de la muzeoj:
Vizitantoj
Kutime ĉiujare la vizitantoj superas kvar milionojn. En 2011 ili atingis kvin milionojn. (El raporto de la direktoro Antonio Paolucci en "L'Osservatore Romano" de 10/1/2012)
Lahiguera
Lahiguera [laiGEra] (Lafigarbo (tiel), kaj ja figarbo aperas en la supra duono de la blazono) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 44,75 km2 kie loĝas 1710 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 39,31 loĝ./km2.
Estas variaj industrioj, ĉefe olivmuelejoj por produktado de olivoleo kaj entreprenoj de la sektoro de la konstruado.
La urba kerno estas sur la pinto de monteto el kiu oni videblas la riveron Gvadalkiviro norde, kaj la montarojn de Ĥaeno sude. Ĝis 1995 tiu ento estis nomita Higuera de Arjona. La plej alta punkto de la urbo estas Atalaya (Gvatejo), en kiu estas la akvostokejoj kiuj liveras trinkakvon al la municipo.
En 1940 oni atingis pinton de pli ol 3600 lokanoj kaj poste oni malpliiĝis.
Ekonomio
Estas municipio partikulare agrikultura kun 100% de sia teritorio kultivita, okupante olivarbaron 80% kaj la cerealoj la ceteran 20%, ĉefe borde de la rivero Salado de Arjona. La ekonomio de Lahiguera dependas de la olivokulturo, la industrio de produktado de olivoleo kaj de mebloj por kuirejoj. En la municipo estas biblioteko, municipa sportejo, ĉefa placo, parko de Sankta Johano Evangeliisto kaj aliaj vizitindaĵoj, kiel la preĝejoj Nuestro Señor de La Capilla kaj Nuestra Señora María de la Consolación, la romia ponto de La Bobadilla, super la rojo Salado, je 3 km de la urba kerno.
Pejzaĝismo
Pejzaĝismo estas pentradĝenro, kiu bildigas variajn pejzaĝojn kiel montoj, arboj, riveroj, valoj kaj forstoj. Artaj pejzaĝoj preskaŭ ĉiam inkludas parton de ĉielo, kaj la bildigita vetero ofte estas alia kerna elemento de la verko. Jam en la 1-a jarcento ekzistis romiaj freskoj de pejzaĝoj, inkluzive de tiuj malkovritaj en Pompejo kaj Herkulano.
Frue en la 15-a jarcento, pejzaĝismo asertis sin kiel plena arta ĝenro en Eŭropo, kaj ofte rilatis al religiaj temoj.
22594 Stoops
22594 Stoops estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tracy Stoops, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Shorewood High School de Seatlo (Vaŝingtonio).
Distrikto Łapy
Distrikto Łapy - pole powiat łapski, litove Lapių apskritis - ekde la jaro 1954 ĝis malfondo en 1975 estis distrikto en la provinco (historie vojevodio) Podlaĥio de Pollando. Distrikta centro estis la urbo Łapy. Fine de 1973 en la distrikto vivis 36 600 loĝantoj.
1548 Palomaa
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan kemiiston Matti Herman Palomaa, amiko de la malkovrinto.
Ĉerevicj
Ĉerevicj, serbe Черевић, slave Čerević, hungare Cserög aŭ Cserőg [ĉerog], germane Scherewitz [ŝerevic] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Beoĉin.
Situo
Ĉerevicj situas laŭ dekstra bordo de Danubo. Novi Sad troviĝas 24 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la fortikaĵo devenis el 1333, kiun la turkoj detruis en 1526. Dum la turkoj la loko estis urbo. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis, kie tie okupiĝis pri vinkulturo. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, al distrikto de Újlak. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Ĉerevicj 2826 homoj, (serboj 2288 (81 %), kroatoj 169, jugoslavianoj 88, slovakoj 66, hungaroj 52, germanoj 11, rusoj kaj ukrainoj po 6 kaj aliaj).
Louis Camille Maillard
Louis-Camille MAILLARD (Pont-à-Mousson, 1878 - Parizo, 1936) estis franca kemiisto. Lia nomo estis atribuita al la "Reago Maillard".
Li studis en la Universitato de Nancy. Lia instruanto estis profesoro Albin Haller.
Li estis sekretario de la esperantistaj prelegoj.
Włodzimierz Opoka
Biografio
Prof. d-ro hab. Włodzimierz Opoka estas estro de la Akademia Fako pri Neorganika kaj Analitika Kemio en la Fakultato de Farmacio ĉe la Collegium Medicum de la Jagelona Universitato, gvidanto de pola sekcio de Universala Medicina Esperanto-Asocio (UMEA).
Li estas populariganto de la tradicia metodo de Yumeiho-terapio, kiu utilas ekz. en kuracado de malsanoj de la osteoartikularo kaj muskolaj sistemoj. Gajninto de la Shinoda-Premio. Kunorganizanto de la 16-a "Internacia Medicina Esperanto-Kongreso" (IMEK) je la temo "La plej novaj atingoj de medicinaj kaj farmaciaj sciencoj" okazinta en Krakovo en 2008j, dum la 100-jara jubileo de UMEA. Li estis eldonanto de "Medicina Internacia Revuo".
Instruisto de Esperanto-lingvo ĉe Collegium Medicum, kontribuanto al "Esperantaj Tagoj de Krakovo", la evento de Krakova Societo ESPERANTO, dum kiu li prezentis i.a. masaĝajn teknikojn, historion de la Shinoda-kuracejo kaj prelegon pri Esperanto kaj elstaraj medicinistoj.
Alexandra Daddario
Alexandra Anna DADDARIO naskiĝis estas usona aktorino kaj fotomodelo. Ŝi estas konata pro siaj roloj de Annabeth Chase en la filmaj serioj Percy Jackson kaj la Olimpanoj, Blake Gaines en San Andreas kaj Summer Quinn en Baywatch.
Ŝi ankaŭ rolis en televidaj serioj kiel White Collar, It's Always Sunny in Philadelphia, True Detective kaj American Horror Story.
La Matanza
La Matanza estas antaŭurbo de Bonaero (nome Granda Bonaero) en Bonaera Provinco en Argentino.
Libbesdorf
Libbesdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Köthen de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 414 loĝantojn.
Berjozovaja Roŝĉa (stacio en Novosibirsko)
Berjozovaja Roŝĉa (Берёзовая роща) estas stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 2-a linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la.
La Matanza
Historio
La unua mencio pri la loko okazis en 1536. La komunumo fondiĝis en 1784.
Klimato
La Matanza havas malsekan subtropikan klimaton havanta 4 sezonojn. La averaĝa temperaturo estas 17 ° C. La plej varma monato estas januaro kun 24 ° C. La plej malvarma monato estas julio kun 9 ° C, tiam malofte frostas kaj neĝas. Jare pluvas po 1200 mm.
Georgo Tatrosy
TATROSY György (tatroŝi) estis hungara kronikisto naskita en Gyulafehérvár la 26-an de aprilo 1599 kaj mortinta en ? inter 1645 kaj 1653.
Kariero
Tatrosy paŝis la servon de Stefano Kassay en Koloĵvaro dum la regado de Gabrielo Báthori. Oni sendis lin de Vieno ĝis la turkan kortegon, eĉ Azion. Li priskribas en sia aŭtobiografio kaj historiaj notoj la eventojn de Transilvanujo inter 1560 ĝis 1564. La tri epikaj poemoj en Kodekso Tatrosy (Báthory Gábor, Apolloniusz és Argirus királyfi) postrestis en sia manuskripto.
Saipano
Saipano estas insulo kaj la ĉefurbo, la plej granda urbo kaj havenurbo, de la pacifika ŝtato Nord-Marianoj. La tuta insulo apartenas al la ĉefurbo, kiu inkluzivas ankaŭ 31 vilaĝojn.
Situo
Tiu insulo estas 19 km-ojn longa kaj 9 km-ojn larĝa. Gvamo situas je 190 km-oj.
Historio
La batalo de Saipano estis batalo ene de la kadro de la Pacifika Milito, ene de la Dua Mondmilito, okazinta inter la 15a de junio kaj la 9a de julio 1944. La usonanoj suferis 3426 mortojn, dum la japanoj 29 000 mortojn (9000 el kiuj pro memmortigo, inter kiuj multaj civiluloj konvinkitaj de la japana propagando, ke usonanoj masakraĉos ilin).
Pri la batalo baldaŭe filmo pretiĝis.
Schwadorf
Schwadorf estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Novo Dicionário da Língua Portuguesa
Dicionário Aurélio estas unu el la ĉefaj vortaroj de la portugala lingvo en Brazilo.
Post morto de la precipa autoro kaj kunordiganto, Aurélio Buarque de Holanda Ferreira, en 1989, la vortaro estas orientita kaj ĝisdatigita de Margarida dos Anjos Ferreira kaj Marina Baird Ferreira.
En 2004, la brazila eldonejo Editora Positivo aĉetis publikigajn rajtojn kaj lanĉis novan version de la vortaro en papero kaj en CD-ROM (versio 5.0).
Dovĵansk
Dovĵansk (Довжанськ) ekde majo 2016, reale ankoraŭ nomata Sverdlovsk (Свердловськ, vidu sube), estas urbo de Ukrainio. Ĝi situas en la Luganska provinco, la plej orienta parto de la ŝtato, kaj ekde 2014 troviĝas en la internacie neagnoskata separatisma teritorio memnomata Luganska Popola Respubliko. Fine de en la urba komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La 28-an de majo 2009, en la nacia parlamento Verĥovna Rada de Ukrainio estis prezentita leĝprojekto, en kiu estis planite renomi la grandurbon de Sverdlovsk al Dolĵansk (Должанск). La 12-an de majo 2016 okazis la oficiala renomado al Dovĵansk (Довжанськ), sed ĉar la loko nuntempe ne estas sub la regado de la ukraina registaro, la renomado ne povus esti farita reale.
13553 Masaakikoyama
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan basbaliston Masaaki Koyama, konata pro lia superba rego de la pilko kaj estis nomita "preciza ĵet-maŝino". De lia emeritiĝo, li estis aktiva kiel trejnisto, basbala komentisto kaj kritikisto. Li estis enskribita en Japanan Basbalan Templon de Famo en 2001.
Orbito
Ĝia orbito krucas tiun de Marso kaj proksimiĝas je 0,189657 astronomia unuo de tiu de Tero (MOID por la epoko de la ) : ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Ĝi pasas multe pli proksime de Marso : La, ĝi pasis al 0,0643133 AU (9,621 milionoj da km) de tiu planedo.
Sep jaroj en Tibeto
Sep jaroj en Tibeto – angle "Seven years in Tibet" – estas kineja filmo de la reĝisoro Jean-Jacques Annaud, kiu baziĝas sur la origine germanlingva aŭtobiografia romano "Sieben Jahre in Tibet" de Heinrich Harrer.
La romano ĉefe fokusigas la vivstilon de la izolite vivantaj tibetanoj kaj la politikaj tensioj dum la Dua Mondmilito kaj la sekva minaco kaj realigo pri la ĉina armea invado de Tibeto, la filmo nur iom kaj pli ĝenerale traktas tion. Anstataŭe multe da tempo uzatas por scenoj, kiuj ne estas troveblaj en la libro, interalie scenoj de Heinrich Harrer kun sia filo, kiu naskiĝas dum la sepjara forestado de la patro kaj kiu do nur malfrue kaj hezite alproksimiĝas al li. Tamen ĝenerale la filmo bone kaptas la etosojn de nazia Aŭstrio de la jarto 1938, de Barato regata de la brita armeo, de Tibeto tradicieme budhisma kaj izolita de la cetera mondo kaj de la armeo de la komunisma Popola Respubliko Ĉinio ekspansianta senskrupule.
Enhavo de la filmo
Heinrich Harrer, tre egocentra aŭstra montogrimpisto veturas al ekspedicio en la montaro Himalajo, por grimpe konkeri la monton Nanga Parbat, kvankam lia juna edzino estas graveda de li, maltrankviliĝas pri la politika situacio kaj tre kontraŭas lian forveturon – Aŭstrio ĵus "aliĝis" al Nazia Germanio kaj senteblas la agresema etoso de proksimiĝanta granda milito. Alveninte en Barato kaj komencinte la ekspedicion, la Dua Mondmilito komenciĝas kaj la teamo de montogrimpistoj iĝas militkaptitoj de la brita armeo kontrolanta Baraton. En la militkaptitejo li ricevas leteron de la edzino, kiu petas lian konsenton pri divorco, ĉar ŝi ne eltenas havi edzon neĉeestantan, por kiu la familio evidente ne ŝajnas la plej grava vivocelo.
Heinrich Harrer sukcesas fuĝi el la militkaptitejo kune kun iuj kunteamanoj, tuj disiĝas kaj sole ekvojas, sed fine tamen grumblante rekuniĝas kun sia kolego Peter Aufschnaiter kaj kun li atingas Tibeton, landon tute izolitan de la cetera mondo, mediteman kaj tradicieme budhisman. Tie li verkas pri mapo de la ĉefurbo Lasao kaj ekverkas leterojn al sia al li tute nekonata filo Rolf, kiu kreskas en familio de la patrino kaj ties nova edzo, kiu plenumas la patran rolon. La kolega montogrimpisto dume edziĝas al tibeta virino.
Heinrich Harrer invitiĝas de la 14-a Dalai-Lamao al aŭdienco kaj amikiĝas kun la infana reganto de Tibeto. Laŭ la deziro de la juna Dalai-Lamao li instruas al li ĉion, kion li scias pri la mondo ekster Tibeto.
Dum la jaro 1950 Tibeto konkeriĝas fare de la komunisma ĉina armeo. Heinrich Harrer plu restas, ĝis la Dalai-Lamao definitive estas proklamita la religia kaj politika gvidanto de la – laŭ Popola Respubliko Ĉinio ne plu ekzistanta – ŝtato Tibeto, kaj nur tiam forlasas Tibeton rezulte al la premoj de la Dalai-Lamao, kiu kuraĝigas lin tamen reserĉi la kontakton al la filo.
Filmado
Dua filma teamo estis en Tibeto, por laŭaserte fari dokumentan filmon. La scenoj filmitaj de tiu teamo estis diversloke enplektitaj en la filmon.
37592 Pauljackson
37592 Pauljackson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul Jackson, emerita profesoro ĉe la universitata observatorio de Vieno konata pro lia zorga mezuro de malnovaj pozicioj de asteroidoj kaj la plibonigo de la FK3 kaj FK4 de stelaj pozicioj. La nomo estis elektita de Lutz D. Schmadel okaze de la okdeka naskodato de Paul Jackson.
Pakistan International Airlines
Pakistan International Airlines (پاکِستان اِنٹَرنیشَنَل ایئر لائنز) ofte referencata per PIA (پی‌ آئی‌ اے‎) estas nacia flugkompanio de Pakistano. Ties ĉefa sidejo estas la Internacia Flughaveno Ĝinnah de Karaĉi dum ankaŭ la Internacia Flughaveno Allama Ikbal de Lahore kaj la Internacia Flughaveno Nova Islamabado de Islamabado servas kiel duarangaj kernoj.
Historio
La flugkompanio estis fondita la 29an de oktobro 1946 kiel Orient Airways, dekomence kun sidejo en Kolkato en Hindio, antaŭ ŝanĝi sian administradon al la ĵus sendependiĝinta ŝtato Pakistano en 1947. Ĝi estis ŝtatigita kaj kunigita kun alia flugkompanio en 1955, kaj tiel naskiĝis Pakistan International Airlines Corporation. La flugkompanio komencis internaciajn servojn en 1955 per flugoj al Londono, tra Kairo kaj Romo. PIA estis la unua flugkompanio de nekomunista lando kiu flugis al Ĉinio kaj estis la dua flugkompanio el Azio (post Air India) kiu akiris aviadilon Boeing 707. En 2004, PIA iĝis lanĉilo de Boeing 777-200LR.
La 22-an de majo 2020 dum la flugo 8303 en Karaĉio kraŝis aviadilo Airbus A320 de la kompanio.Pereis 99 el 97 homoj. La enketado jam trovis ke al la katastrofo grave kontribuis neprofesia konduto de la pilotoj, kiuj dum unu el plej komplikaj partoj de la flugo babilis pri la kronvirusa pandemio kaj plurfoje ignoris alarmajn avertojn de aviadotrafikaj kontrolistoj. Oni ne raportis, ĉu tiuj pilotoj havis verajn licencojn aŭ falsajn. La 24-an de junio pakistana ministro pri aviado Ghulam Sarwar Khan diris, ke pli ol 30% de la pilotoj en Pakistano havas falsajn licencojn. Li aldonis ke 262 el 860 aktivaj pilotoj de komercaj flugoj "fakte ne ekzameniĝis" kaj "ne havas flusperton", kion montras datumoj de testejoj. Ili simple pagis al aliuloj, kiuj trapasis la ekzamenojn anstataŭ ili. Ĉiuj ĉi pilotoj estis forigitaj de laboro. Reprezentanto de la kompanio agnoskis ekziston de la problemo, sed atentigis ke ĝi koncernas ne nur IPA, sed la tutan aviadon de Pakistano.
Komerca operacio
PIA estas la plej granda flugkompanio de Pakistano, kaj funkciigas aviadilaron de pli ol 30 aviadiloj. La flugkompanio funkciigas programitajn servojn por 18 enlandajn celojn kaj 25 internaciajn celojn tra Azio, Eŭropo, Mezoriento kaj Nordameriko. Ĝi funkciigas preskaŭ 100 flugojn ĉiutage. Aldone al komercaj flugoperacioj, PIA ankaŭ posedas la hotelojn Roosevelt en Novjorko, kaj Sofitel Paris Scribe en Parizo.
La flugkompanio dungis preskaŭ 13 000 personojn en 2018.
Penn Yan
Penn Yan estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Yates. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Akvorezervejo de Entrepeñas
Krom la rivero Taĵo, ĝi ricevas akvon devenantan el la riveroj Valdetrigo, Barranco Grande, La Solana kaj Ompolveda, inter aliaj. Ties akvobaraĵo situas inter la municipaj teritorioj de Sacedón kaj Auñón ĉe la samnoma setlejo Entrepeñas.
Sur ties bordoj situas la vilaĝoj Alocén, Auñón, Durón, Mantiel, Pareja kaj Sacedón kaj la urbanizaĵoj Las Anclas, Las Brisas, Peñalagos kaj El Paraíso. Kun la akvorezervejoj de Buendía, Bolarque, Zorita, Almoguera kaj Estremera formas la nomitan Mar de Castilla (Maro de Kastilio).
Ĝi okupas areon de kaj ties totala enhavkapablo estas de 835 hm³.
Kun la Akvorezervejo de Buendía, ĝi havigas akvon al la kanalo Taĵo-Segura.
Reginald Joseph Yarworth
Reginald Joseph YARWORTH (jarŭoth), anglo, sekr. de akcia kompanio. Nask 4 jul. 1893 en Grimsby. Verkisto de bonhumoraj noveloj, artikoloj kaj poemoj por diversaj E-revuoj.
Jan Shutan
Jan SHUTAN (naskiĝinta la 5-an de novembro 1932, mortis la 7-an de oktobro 2021) estis usona aktorino.
Ŝi komencis sian karieron en televido per Arrest and Trial en 1963 kaj daŭrigis ĝin per My Three Sons, The Outer Limits, The Fugitive, Ben Casey kaj Star Trek ktp.
Shutan debutis en kino per The Seven Minutes en 1970 kaj ŝi aktoris dum 1970-aj jaroj en televidaĵoj kiel Night Gallery, Love, American Style, Message to My Daughter, Sons and Daughters, Charlie's Angels, Quincy M.E., inter aliaj kaj en kinfilmo Dracula's Dog.
Ŝia lasta laboro estis en televidfilmo This House Possessed en 1981.
Reĝa Dana Akademio de Arto
La Reĝa Dana Akademio de Arto (Det Kongelige Danske Kunstakademi) estas en Danio la oficiala akademio pri arto. Ĝi jam de 250 jaroj aktive kunlaboras kun la artstudentoj de la danaj universitatoj. Ĝi dependas de la dana ministro pri kulturo.
Historio
La Reĝa Dana Akademio de Arto estis inaŭgurita la 31-an de marto 1754, kaj simbole donacita al la reĝo Frederiko la 5-a por lia 31-a datreveno. Ĝi restis ĝis hodiaŭ en la sama konstruaĵo, nome la palaco Charlottenburg, ĉe la Kongens Nytorv en Kopenhago.
La akademio estas la plej malnova kaj plej konata altlernejo en Danio. Ĝi estas signife pli granda kaj pli finance subtenita ol la artakademio Jutland kaj la artakademio Funen, kiuj proponas similajn formadojn.
Fortem
Fortem estas vilaĝeto en Belgio kiu situas ĉe la Lovaart, apud la centro de Alveringem. La vilaĝeto situas preskaŭ unu kilometro oriente de la nukleo de la centro, laŭlonge la vojo al Lampernisse kaj Oudekapelle.
Wynton Rufer
Wynton Rufer (n. ) estas novzelanda futbalisto. Li de 1980 ĝis 1997 membris en la novzelanda nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 22 matĉoj kaj atingis 10 golojn.
Libehna
Libehna ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Südliches Anhalt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 285 loĝantojn.
Distrikto Łask
La distrikto Łask - pole powiat łaski - estas distrikto en la provinco Lodzio de Pollando. Ĉefurbo estas la samnoma urbo Łask.
Vacenovice
Vacenovice (Watenowitz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 8 km sudoriente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Christian Tramitz
Christian Tramitz (prononco, naskiĝis , do nun -jara) estas germana aktoro, komikisto, dublisto kaj verkisto.
Vivo
Christian Tramitz estas la filo de la filmproduktisto  Rudolf Tramitz  kaj de ties edzino Monica, kies patro Paul Hörbiger, estis tre renoma aktoro, kaj en kies familio kreskis pluraj pliaj talentaj aktoroj. Tamen Christian Tramitz malgraŭ tiu arteca familio ne rektvoje iĝis aktoro, sed unue studis artan historion, filozofion kaj teatrosciencon. Tamen paralele li ankaŭ prenis lecionojn de aktorado, ĉe la instruistino Ruth von Zerboni, kaj de ludado je violino, en la muzika konservatorio de Munkeno.
Ekde la 1980-aj jaroj li amplekse profesie aktivas pri la aktoreca germanlingva dublado de alilingvaj kinejaj filmoj, kaj realaktoraj kaj animaciaj. Ekde decembro 1996 li unuafoje aktore videblis en televida serio. Publike li tamen aparte konatiĝis en komikista triopo kun la kolegoj Michael („Bully“) Herbig kaj Rick Kavanian - kiel aktoro kaj skeĉisto en la televida programo Bullyparade, kaj en pluraj sukcesaj kinejaj filmoj de la triopo, ekzemple Der Schuh des Manitu, kiu senrespekte parodiis la filmojn de Winnetou el la 1960-aj jaroj, kaj (T)raumschiff Surprise Periode 1, kiu same senrespekte primokis la unuan sezonon de la usona scienc-fikcia serio Star Trek. Sed ankaŭ en pluraj aliaj kinejaj filmoj li estas gasto, en kompare iom pli seriozaj roloj, ekzemple en la produktaĵo Keinohrhasen.
22596 Kathwallace
22596 Kathwallace estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kathleen Wallace, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Choate Rosemary Hall de Wallingford (Konektikuto).
Dezső Ránki
Dezső RÁNKI [deĵO], hungare Ránki Dezső estas hungara pianisto.
Dezső Ránki naskiĝis en Budapeŝto en la 8-an de septembro 1951.
Kariero
Dezső Ránki frekventis muzikakademion, kie li lernis de Pál Kadosa. En 1969 en konkurso de Zwickau li atingis la unuan lokon. Lia kariero similas al Zoltán Kocsis, kun kiu li ofte koncertadis kune. Baldaŭe li ofte faris koncertojn, ekzemple en Japanio, Ameriko, Eŭropo. Li pianludis kun orkestroj de Berlino, Londono, Amsterdamo, Parizo, Tokio. Krom la koncertoj li instruas en la muzikakademio. Lia dirigento estis ankaŭ Georg Solti. Foje kun lia edzino ili pianludas kune. Li ricevis premiojn Kossuth en 1978 kaj 2008, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
East End de Londono
La Orienta Fino de Londono aŭ en angla East End of London, konata simple ankaŭ kiel East End (Orienta Fino), estas la areo de Londono, Anglio, oriente de la romia kaj mezepoka enmurigita Londona urbo kaj norde de la Rivero Tamizo. Kvankam ne difinita de universale akceptitaj formalaj limoj, la Rivero Lea povas esti konsiderata alia limo. Por la celoj de sia libro, East End Past, Richard Tames vidas la areon kiel samtermina kun la London Borough of Tower Hamlets: tamen, li konsentas, ke tiu mallarĝa difino ekskludas partojn de suda Hackney, kiaj Shoreditch kaj Hoxton, kiuj povas aparteni al East End. Aliaj, kiaj Alan Palmer, etendus la areon trans la rivero Lea por inkludi partojn de Newham; dum partoj de Waltham Forest estas ankaŭ foje inkluditaj. Oni interkonsentas tamen ke East End distingiĝu el Orienta Londono, kiu kovras multe pli ampleksan areon.
26744 Marthahaynes
26744 Marthahaynes estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomino Martha P. Haynes de la Universitato Cornell, kiu uzis radiajn, infraruĝajn, optikajn, kaj ultraviolajn observojn por sondi la formiĝon, la evoluon kaj la enhavon de galaksioj kaj stelamasoj. Ŝi estis gvidantino en la enketo ALFALFA kaj en la estonta submilimetra larĝakampa teleskopo CCAT-unua.
Ornitologia muzeo (Mazara del Vallo)
La ornitologia muzeo de Mazara del Vallo estas muzeo pri birdaj mumioj (remburitaj haŭtaĵoj), kiu enhavas 366 birdojn kaj kelkajn mamulojn.
Historio
La muzeo formale fondiĝis per Decido de la Komunumo de Mazara del Vallo, pli precize la 2168 de la 15-a de novembro 1984, kaj per posta konvencio subskribita kun la Unio de Ĉasistoj de Mazara, aprobita la 17-a de decembro 1985. Laŭ tiu konvencio, la birdo-mumia kolekto de la ĉasistunio iĝis publika.
Montelibretti
Montelibretti estas komunumo de Italio.
16707 Norman
16707 Norman estas malganda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nordanatolia Fendego
Nordanatolia Fendego aŭ Nordanatolia Faŭlto (NAF) (en turka: Kuzey Anadolu Fay Hattı) estas aktiva dekstra-flanka frapo-glita faŭlto en norda Anatolio kiu etendiĝas laŭlonge de la transforma faŭlto inter la Eŭrazia plato kaj la Anatolia plato. La faŭlto etendiĝas okcidente el kunejo kun la Orientanatolia plato en la Karliova Trikunejo en orienta Turkio, tra norda Turkio kaj al la Egea Maro dum longo de 1500 kilometroj. Ĝi estas ĉirkaŭ 20 km sude de Istanbulo. La Nordanatolia Faŭlto estas tre simila al la Sanandrea Faŭlto en Kalifornio. Ambaŭ estas kontinentaj transformofaŭltoj kun similaj longoj kaj glitotaksoj. La Marmora Maro je Istanbulo estas etenda baseno simila al tiu de Salton Trough en Kalifornio, kie liberiga bendo en la frapo-glita sistemo kreas apartan basenon.
Líska (Česká Kamenice)
Líska (devena nomo Hasel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Česká Kamenice. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordoriente de Česká Kamenice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/263. Estas ĉi tie registritaj 120 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Líska estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 13,4 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1398.
Momodu Mutairu
Momodu Mutairu (n. ) estas niĝeria futbalisto. Li en 1995 membris en la niĝeria nacia teamo de futbalo.
Verda planto
Ĉi tiu grupo inkluzivas verdajn algojn kaj ter-plantojn.
Sistematiko
La nuna sistematiko similas al:
Yanagita Kunio
YANAGITA Kunio (柳田 國男) estis japana akademiulo, verkisto, kiu ofte estas konata kiel la patro de japanaj indiĝenaj folkloristoj aŭ minzokugaku.
Li estis naskita en Fukusaki, en Hjogo-prefektujo. Li transloĝiĝis en urbeton Tone, Ibaraki-prefektujo. Unue li studis agro-politokologion, kaj poste folkloron. Post diplomiĝado kun grado populara juro de Tokia Imperia Universitato, li iĝis dungitaj kiel burokrato en la Agroministerio kaj Komerco. En la kuro de liaj burokratiaj devontigoj, Yanagita havis la eblecon vojaĝi ĝenerale en Japanio. Dum tiuj afervojaĝoj, Yanagita iĝis ĉiufoje pli interesita pri observado kaj registraj detaloj apartenantaj al lokaj vilaĝokutimoj. Sub la influo de literaturaj amikoj kiel ekzemple la verkisto Shimazaki Toson, Yanagita publikigis verkojn supozeble bazita sur lokaj buŝaj tradicioj kiel ekzemple Fabeloj de Tono (1912). Li kunlaboris amplekse kun folklora Kizen Sasaki kaj ili publikigis plurajn librojn kune. La fokuso de Yanagita sur lokaj tradicioj estis parto de pli granda peno enigi la vivojn de komunaj homoj en rakontoj de japana historio. Li argumentis ke historiaj rakontoj estis tipe dominitaj per okazaĵoj apartenantaj al regantoj kaj unuarangaj oficialuloj. Yanagita asertis ke tiuj rakontoj temigis elit-centritajn historiajn okazaĵojn kaj ignoris la relativan senokazecon kaj ripeton kiuj karakterizis la vivojn de ordinaraj japanoj trans historio. Kritikistoj de la laboro de Yanagita asertas ke lia koncepto de "la pleboj" estas tro homogena, eliziante plej lokan diferencon kaj konflikton en favoro de organika koncepto de la japana nacio-ŝtato.
Li ankaŭ estis interesita pri Esperanto.
Eksteraj ligiloj
(komento: la familiara nomo estas Yanagita kaj ne Yanagida, kvankam tia eraro ofte troviĝas eĉ inter japanoj)
Budia
Budia [BUdja] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas budiero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 223 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,37 loĝ/km².
Geografio
La vilaĝo estas sur deklivo ĉe diversaj ravinoj kie estis fontoj, inter la altebenaĵo de la Alkario kaj la valo de la rivero Taĵo, baraĵita de la akvorezervejoj de Entrepeñas kaj Buendía. Tie estas belaj pejzaĝoj en medio de kalkoŝtono kaj kontinenta-mediteranea klimato. Estas hegemoniaj galeriaj arbaroj en la fundo de ravinoj, kie estas malgrandaj fruktoĝardenoj; kaj restoj de mediteraneaj arbaroj kaj kultivoj de neirigacia agrikulturo de malferma kamparo en la cetero, kiu estas la plej parto de la municipa teritorio.
Historio
La areo estis jam okupita ekde antaŭromiaj tempoj. La unuaj certecoj venas el ties konkero fare de la Regno Kastilio de la teritorioj ĉe la rivero Taĵo fine de la 11-a jarcento. La setlejo estis parto de la Komunumo de Villa y Tierra de Atienza, kaj kiam tiu subdividiĝis Budia korespondis al Komunumo de Villa y Tierra de Jadraque, ene de la teritorio sexmo de Durón, setlejo lima kun Budia.
Antracit
Antracit estas mineja urbo de Ukrainio. Ĝi situas en la Luganska provinco, la plej orienta parto de la ŝtato, kaj ekde 2014 troviĝas en la internacie neagnoskata separatisma teritorio memnomata Luganska Popola Respubliko. Fine de en la urba komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Budia
Historio
Dum la pesto de la 14-a jarcento la senloĝigo de ĝis kvar proksimaj domaroj, kiel El Peral (la pirarbo), kie restis nur la ermitejo, estis profito por la kontinueco de Budia, kiu rezistis kaj alprenis la supervivintojn de la aliaj.
Kun Jadraque, ĝi estis donita en senjorlando al la familio Carrillo [kaRIĝo] en tempo de Johano la 2-a, kaj same estis en 1478, en la Graflando de la Cido kiel unu de la titoloj de la familio Mendoza, poste inkludita en la Duklando de la Infantado kies blazonhava domego estis la fama Palaco de la Infantado, de stilo plateresko kiu ankoraŭ konserviĝas en Guadalajara.
La senjora reĝimo ne tuŝis la ĉiutagajn aferojn de Budia, kiuj estis solvitaj de konsilantaro kiu en 1434 atingis reĝan privilegion per kiu oni ekhavis titolon de villa. La rilatoj kun la Dukoj limigis al pago de vasalo Kristnaske (sep aroboj kaj duono da mielo kaj dudek dikaj porkoj).
Dum la jarcentoj de la Moderna Epoko prosperis ties agrikulturaj kaj industriaj aktivaĵoj, inter kiuj fama ledejoj laŭ tradicio fonditaj de judo Don Adán. Krom kvar ermitejoj situaj en diversaj lokoj de la teritorio, la ĉefa kultejo estis la paroĥa preĝejo (Sankta Petro Apostolo), rekonstruita en la 16-a jarcento sur la originalo de la epoko de la reloĝigo post la reconquista; post la detruo de ĝis retablo en la Enlanda Milito elstaras inter ties allogaĵoj la du skulptaĵoj de Pedro de Mena.
Laŭ la jarcentoj oni fiksis la urban modelon, kun pekuliara triangula areo por la Placo kiu iĝos centro de la loka agado. La loĝantaro kaj ties riĉo estis sufiĉaj por elteni hospitalon kaj konventon de karmelaninoj (nome Nia Sinjorino de la Koncipiĝo), nun en ruinoj, kvankam oni konservas kuriozan neĝoĉambron. Dum la konvento estis aktiva, inter 1732 kaj 1835 (ĝis la desamortización), ĝi organizis la fabrikadon de tolaĵoj por la fabrikado de religiaj vestoj, kiuj estis distribuataj tra la ceteraj konventoj de la Ordeno.
La situo en la duoninsula centro ne estis sufiĉa por liberigi Budia de la militaj danĝeroj: en 1710, en la fono de la Batalo de Brihuega (Milito de hispana sukcedo), la armeo de la Arkiduko Karolo de Habsburgo, kiu retiriĝis al Aragono, kantonmentis kvar tagojn en la loko, kiun ili rabadis, per valoro de 44.000 dukatoj (plus 14.000 panbuloj, la trezoro kaj ornamaĵoj de la preĝejo, kaj la bruligo de pli ol 6 000 abelujoj). Tamen, la vilaĝo rekuperiĝis kaj el la 18-a jarcento datas la plej parto de la blazonaj pordegoj nobelaj kun ŝtonaj linteloj kaj diversaj surskribaĵoj.
La Milito de Sendependiĝo (1808-1814), unuflanke nuligis la senjoran reĝimoj, dum aliflanke markis la komencon de la dekadenco de la loĝantaro, kiu post atingi 1 600 loĝantojn poste apenaaŭ alvenis al milo post la Enlanda Milito de 1936-1939, periodo kiam Budia restis en la zono de la Respubliko, relative proksime al la milita fronto kaj suferinta la agadon de la frankismaj aviadiloj. La Frankismo vidis la ĉefan senloĝigon, kun amasa elmigrado kiu trionigis la loĝantaron, same kiel la ekonomia agado, malpliigta al agrikulturo kiu je la fino de la periodo mekanikiĝis tiel ke restis nur la nivelo de vivtena ekonomio por tiuj kiuj restis je la kosto de la elmigrado de la majoritato. Influis ankaŭ la terpeckunigo. La antikvaj ledejoj daŭre funkciis sed nur je neindustria skalo, kaj ekzemple liverigis ledon por la bindistoj de la fama pritaŭrluda enciklopedio "Los Toros" de José María de Cossío. En la aktualo, la demografia malpliiĝo pluas, kvankam la pliaĝiĝo de la loĝantaro kontrastas kun la vivigo de triarangaj, turismaj kaj konstruaj aktivaĵoj.
Resume post la Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 223, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Budia, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Budia kie oni falis al la nunaj 223.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Talo (Hoessrich)
Talo (Tal) estas planlingvo proponita de Albert Hoessrich en 1903.
Ĝi estas sistemo kun universalaj radikoj deformitaj kaj tre mallongigitaj. Ĝia gramatiko kaj derivsistemo estas tre skemaj, la substantivoj havas du deklinaciojn: determina kaj nedetermina; la verboj havas du konjugaciojn: sinteza kaj analiza. La Talo havu tri stilojn, sed la projekto restis nefinita.
Bibliografio
Albert Hoessrich Talnovos, Monatsschrift für die Einführung und Verbreitung der allgemeinen Verkehrssprache "Tal" (Sonneberg, Thuringen).
Círculo de Lectores
Círculo de Lectores (Cirklo de legantoj) estis eldonejo kaj legoklubo en Hispanio kreita en 1962, apartenanta al Grupo Planeta ekde 2014. Fine de la 1990-aj jaroj la kompanio havis pli ol unu miliono kaj duono da abonantoj kiuj ricevis monate katalogon kaj aĉetis librojn; en 2010 estis reto de pli ol 5000 agentoj dise tra tuta Hispanio.