cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emtricitabino/tenofoviro
Kromefikoj
Emtricitabino/tenofoviro estas pli-malpli bone tolerata. Iuj el ĝiaj kromefikoj inkludas:
Redistribuo kaj akumulo de graso estas observataj en homoj, kiuj faras kontraŭretrovirusan terapion, inkludante reduktojn de graso en la vizaĝo, membroj, kaj pugo, pliiĝojn de abdomena graso, kaj akumulojn en la supra dorso. Kiam oni uzas la kuracilon kiel antaŭelmontra profilakto (do pli malgrandadoze), tiu efiko ŝajne ne okazas.
Listo de kaktoj
Tiu artikolo estas listo de kaktoj kun hortikultura gravo.
Johann Bernhard Fischer von Erlach
Johann Bernhard FISCHER VON ERLACH, naskita kiel Johann Bernhard Fischer la en Graz, mortinta la  en Vieno, estis aŭstra arĥitekto de baroko. En 1696 li estis nobeligita kaj ricevis la nom-aldonon von Erlach.
Fischer lernis la artmetion de sia patro Johann Baptist Fischer, skulptisto. De 1670/71 al 1686 li vivis en Romo, laboris en la metiejo de Philipp Schor kaj konatiĝis kun Gian Lorenzo Bernini. Li studis la antikvan kaj la tiutempan barokan arkitekturojn kaj pli kaj pli foriris de skulptado al arĥitekturo. En 1686 li revenis al Graz, kie li ricevis komision pri stukado de la tombo de Ferdinando la 2-a. En 1688 li iris al Vieno; tie li estis instruisto de Jozefo la 1-a, tiam tronheredonto. Okaze de ties kronado en 1690 li desegnis du triumfajn pordojn.
Inter 1693 kaj 1699 li konstruis kvar preĝejojn en Salzburg. En 1698 li komencis konstrui la urban palacon de Eŭgeno de Savojo en Vieno.
Kapitano Ahab
Kapitano Ahab estas fikcia ŝipestro, ĉefrolulo de la romano Moby-Dick. Li havas lignan kruron, perdinte unu kruron en batalo kontraŭ la baleno nomata Moby Dick, kaj li persekutas tiun balenon en mania venĝemo, kiu finfine neniigas lin mem kun la ŝipanaro.
Lia nomo venas de la biblia reĝo Aĥabo.
Johann Bernhard Fischer von Erlach
En 1705 li estis nomumita supera inspektisto de ĉiuj kortegaj konstruaĵoj, tamen ne ricevis komisiojn por novaj konstruaĵoj. Nur en 1709 li povis komenci la Bohemian Kancelarion en Vieno.
En 1721 li publikigis, post 16-jara laboro, sian teorian arĥitekturan ĉefverkon, kolekton da kuprogravuraĵoj titolitan "Entwurf einer historischen Architektur" (skizo de historia arĥitekturo). Tri sekcioj de la verko enhavis bildojn de gravaj historiaj konstruaĵoj, inkluzive de la sep mondaj mirakloj. Kvara sekcio prezentas proprajn verkojn.
En 1715 li gajnis konkurson pri la konstruado de la Karla Preĝejo en Vieno. Por ties desegno li ligis historiajn ekzemplojn al novaj arkitekturaj rimedoj. Fine li ricevis komisiojn pri la viena Hofburg kaj planis ties stalojn kaj la kortegan bibliotekon.
Ankaŭ sur teritorio de Bohemio kaj Moravio li postlasis plurajn elstarajn konstruaĵojn - menciendas palaco de Clam-Gallas en Prago, ampleksa rekonstruo de la kastelo en Vranov nad Dyjí kaj rajdeja komplekso en la kastelo Lednice. Inter liaj skulptistaj kreaĵoj elstaras monumenta akvofontano Parnas en Brno kaj tombomonumento de Jan Václav z Mitrovic en preĝejo de Sankta Jakobo en Prago.
Post lia morto lia filo Josef Emanuel transprenis liajn nefinitajn projektojn, precipe la Karlan Preĝejon.
Raidió Teilifís Éireann
Radio
La plej longtempe spektata programo de RTÉ estas The Late Late Show (La Malfruegnokta Programo), kiu estis la unua babilprogramo en la mondo, komencante en 1962. Daŭre nun, ĝi estas la plej spektata programo.
4762 Dobrynya
4762 Dobrynya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1982 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo.
Piloro
Piloro (latine: pylorus) estas orifico en la stomako, tra kiu manĝaĵoj pasas al duodeno. Ĝi estas parte de la digesta sistemo. Ĝi regulas la eniron de manĝaĵoj.
4762 Dobrynya
Nomo
Ĝia nomo aludas al la rusa folklora heroo Dobrinja Nikitiĉ (cirile : Добрыня Никитич).
Brovari (stacidomo)
Brovari (Бровари) estas fervoja stacio en Brovari (Kieva provinco), la 2-a plej granda urbo en la aglomeraĵo de Kievo post la ĉefurbo.
Bañuelos
Bañuelos [baNJŬElos] (Banujetoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 16 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,86 loĝ/km².
Situo
Bañuelos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1154 m super marnivelo; je 105 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 18,61 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°17′00″N 2°55′00″Ok.
Historio
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis alta, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 16, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Bañuelos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Bañuelos kie oni falis al la nunaj 16.
Ekonomio kaj servoj
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Rura turismo: estas preĝejo kun sonorilmuro kaj ermitejo kun du belaj ŝtonaj arkoj por pordoj. Estas ankaŭ sportejo.
David E. Beatty
David E. BEATTY estas usona astronomo.
Li kunlaboris al la Infraruĝa Teleskopo de Unuiĝinta Reĝlando (UKIRT) (kie lia nomo estas skribita Beattie).
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de la asteroido 2460 Mitlincoln la kun Laurence G. Taff.
Nagyszékely
Situo
Nagyszékely situas sur malebenaĵo, fine de longa sakovojo. Simontornya troviĝas 14, Tamási 23 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko, antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. Ŝajnas, la unua mencio devenis el 1428 en formo Szekel. Post la turka erao germanoj refondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio, dume alvenis rifuĝintaj hungaroj kaj laboristoj, kiuj ĵus laboris ĉe Sió. Ĉe la deklivoj vinberejoj troviĝas.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, migra poŝto.
NGC 3003
NGC 3003 (aliaj indikoj — UGC 5251, MCG 6-22-13, ZWG 182.21, KUG 0945+336, IRAS09456+3339, PGC 28186) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Televido Belsat
Televido Belsat (Biełsat TV, Белсат) estas televidkanalo de satelita televido en la [belorusa kaj la rusa lingvoj. La kanalo estas financata kiel parto de Telewizja Polska. Inaŭguro de la agado okazis la 10-an de decembro 2007, datrevene de Tago de Homaj Rajtoj. Direktoro iĝis Agnieszka Romaszewska-Guzy. Kreon de la programo helpas registaro de Litovio.
Misio
Belsat certigas al belorusoj aliron al sendependa informo pri situcio en ilia lando kaj en la ŝtatoj de estinta Sovetunio, al vera scio pri la propra historio kune kun kultura kaj distra oferto en ilia gepatra lingvo. Ĝi servas al konstruo de ligiloj inter demokratiaj socioj de Eŭropo kaj Belorusio kun aliaj postsovetaj landoj, kaj apogo de demokratiigaj procesoj en tiuj landoj.
Maniero de dissendo
Satelito kaj kabla televido
Belsat disaŭdigas pere de satelito Astra 4A, kiu atingas eŭropan parton de malnova Sovetunio. En Ukrainio alireblas en kabla televido, sed en Pollando nur ĉ. 20%. En Belorusio ekzistas neoficiala malpermeso de la regopovoj.
La programo estas disaŭdigata en la paĝoj de belsat.eu, YouTube, kaj en retaplikaĵo VOD BelsatSmart por televidiloj kun operaciumoj Android kaj IOS.
Skipo
Junie 2008 la stacio laborigis ĉ. 100 personojn en Pollando kaj Belorusio. Nuntempe la skipo nombras ĉ. 290 laborantojn kaj kunlaborantojn: poloj, belorusoj, ukrainoj, rusoj, kazaĥoj kaj aliaj. La kanalo havas du reprezentejojn - en Minsko kaj Kievo kune kun reto de korespondantoj, i.a. en Berlino, Bruselo, Vilno, Prago kaj Erevano.
George Cayley
Kavaliro George CAYLEY (la 27-an de decembro, 1773 - la 15-an de decembro 1857), angla inventisto kiu esploris stabizitan flugadon.
Li naskiĝis en Scarborough en North Yorkshire. Lia patro estis bienulo kaj baroneto, kaj li mem iĝis la sesa baroneto de sia familio. Li estis fekunda inventanto, kaj inter liaj multaj inventaĵoj estis:
Li ankaŭ fondis la Londonan Politeknikon (nun la Universitato de Westminster), kaj estis parlamentano inter 1832 kaj 1835.
Tamen li plej famas pro siaj esploroj pri stabizita flugado. Li desegnis kaj konstruis flug-maŝinojn, el kiuj almenaŭ du - glisiloj - flugis. Li sciis ke la ŝlosilo al grandskala stabizita flugado estis la evoluigo de malpezaj motoroj, sed, malgraŭ liaj klopodoj, tio ne okazis dum lia vivtempo. Replikoj de glisilo kiu flugis en 1853 ĉe lia hejmo ĉe Brompton (vilaĝo apud Scarborough) flugis tie en 1974, la 1980-a jardeko kaj 2003.
Inter liaj flugmaŝinaj desegnoj estis kelkaj de helikopteroj.
(17392) 1981 EY40
(17392) 1981 EY40 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Elektronika rubo
Elektronika rubo estas termino kiu priskribas forĵetitajn elektrajn aŭ elektronikajn aparatojn. Temas pri jam uzita, plej ofte ne plu funkcianta elektronika ekipaĵaro, kiu estas destinita por remuntado, reuzado, revendado, kaj misorda reciklado pere de rekuperado de materialo. Neformala procezado de elektronika rubo en disvolviĝantaj landoj povas konduki al tre negativaj homsanaj efikoj kaj media poluo.
La komponantoj de la elektronika rubo, kiel procesoroj, enhavas eble tre damaĝajn materialojn kiel plumbo, kadmio, berilio, aŭ bromo. La reciklado kaj dispono de elektronika rubo povas okazigi gravan riskon al la sano de laboristoj kaj de iliaj komunumoj.
Kodinsk
Kodinsk (Кодинск) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04224501.
La urbo estis fondita en jaro 1977.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1989.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Angara (Ангара).
La urbo estis fondita en 1977 dum konstruado de akva elektrocentralo.
En jaro 2002 la urbo havis 14,7 mil loĝantojn.
Gandino
Gandino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Casnigo, Cazzano Sant'Andrea, Cerete, Clusone, Endine Gaiano, Leffe, Peia, Ponte Nossa, Ranzanico, Rovetta kaj Sovere. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Valenteno, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Blua bero
La blua bero (Vaccinium corymbosum), foje ankaŭ nomata grapolmirtelo, estas planto el la familio de la Erikacoj (Ericaceae). Ĝi estas fruktoporta arbusto kun alto de 1,5-2,5 m. Malĝuste la blua bero ofte estas indikata kiel mirtelo. La mirtelo (Vaccinium myrtillus) tamen estas alia specio. La folioj en la aŭtuno alikoloras al fajre ruĝa.
Oni povas manĝi la berojn krudajn, kuiri ilin en tortoj aŭ fari konfitaĵon, sukon, vinon ktp.
La beroj enhavas tre multe da antioksidantoj, vitaminon C kaj iom da fero kaj magnezio. Estas diversaj teorioj ke la beroj helpas la vidkapablon aŭ kuracas vidproblemojn. Ĉu tio science validas, restas neklare.
Nutra valoro
La nutra valoro de 100 gramoj da freŝaj bluaj beroj:
Unu litro da berosuko enhavas 8-11 g (meze 9,5 g) acidon, el kiu citrata acido estas la plej grava.
Piperino
Piperino aŭ C17H19NO3 estas alkaloida kemia substanco, flavecaj kristaloj respondecaj pri la pikeco de la nigraj piproj kaj de la "longaj pimentoj". Ĝi estas nesolvebla en akvo sed solvebla en benzino, kloroformo, etanolo, etero kaj piridino. Ĝi estas nature trovata en la surfaca tavolo de la fruktoj de la nigra pipro. Malgraŭ la malmulta solvebleco de la piperino, ĝi posedas nekredeblajn bonfarajn proprecojn, tiaj kiaj, ĝi estas antioksidiga, anti-inflama, hepatoprotekta, anti-hipertensia, anti-tumora, malpermesas aglutinigon de la trombocitoj, kaj posedas anti-astman aktivecon.
Mainhardt
Mainhardt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwäbisch Hall kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La loĝloko estas la plej orienta punkto de la Federacia vojo 39.
Piperino
Historio
Piperino estis unue malkovrita en 1819 de la dana kemiisto Hans Christian Ørsted (1777-1851), kiu izolis ĝin el la fruktoj de la Piper nigrum. Ĝia kemia strukturo estis esplorita en 1871 de la germana kemiisto Rudolf Fittig kaj de la usona kemiisto Ira Remsen (1846-1927).
Romia ceramiko
Ceramiko estis produktita je enormaj kvantoj en antikva Romo, plejparte por utilismaj celoj. Ĝi troviĝas ĉie en la antaŭa Romia Imperio kaj plie. Monte Testaccio estas grandega holmo en Romo preskaŭ tute formita el rompitaj amforoj uzataj por transporti kaj stoki likvaĵojn kaj aliajn produktojn, en ĉi tiu okazo probable plejparte hispanidevenan olivoleon, kiu estis surterigita proksime, kaj estis la ĉefa brulaĵo por lumigi, krom ĝia ad en la kuirado kaj lavado en la banoj.
Estas kutime dividi romian hejman ceramikon larĝe en maldelikatajn varojn kaj belajn komercajn varojn, la unuaj estas la ĉiutagaj ceramikaj bokaloj, pladoj kaj bovloj uzataj por kuiri aŭ konservi kaj transporti manĝaĵojn kaj aliajn varojn, kaj en iuj okazoj ankaŭ kiel servotablo, kaj kiuj ofte estis faritaj kaj aĉetitaj surloke. La fajnaj varoj estis servujoj aŭ servotable uzitaj por pli formala manĝo, kaj kutime estas pli ornamaj kaj elegantaj. Iuj el la plej gravaj el ili estis faritaj ĉe specialigitaj ceramikaj metiejoj, kaj ofte estis interŝanĝitaj laŭ grandaj distancoj, ne nur ene, sed ankaŭ inter malsamaj provincoj de la Romia Imperio. Ekzemple, dekoj da malsamaj specoj de britaj krudaj kaj fajnaj varoj estis produktitaj surloke, ankoraŭ multaj aliaj specoj de ceramiko ankaŭ estis importitaj el aliaj partoj en la Imperio. La fabrikado de fajnaj varoj kiel ekzemple terra sigillata okazis en grandaj laborejaj kompleksoj organizitaj laŭ industriaj linioj kaj produktis tre normigitajn produktojn, kiuj bone taŭgis je preciza kaj sistema klasado.
Ne ekzistas rekta romia ekvivalento al la artisme ornamitaj vazoj de antikva Grekio, kaj malmultaj objektoj el elstara arta intereso travivis, sed estas multe da bonega servico, kaj tre multaj malgrandaj figuroj, ofte integritaj en oleolampoj aŭ similaj objektoj, kaj ofte kun religiaj aŭ erotikaj temoj. Romiaj funebraj ritoj variis dum tempo kaj spaco, tiel ke ujoj deponitaj kiel tombaj varoj, la kutima fonto de kompletaj malnovaj ceramikaj ŝipoj, ne ĉiam abundas, kvankam ĉiuj romiaj ejoj produktas multajn rompitajn ceramikaĵojn. "Bela" prefere ol luksa ceramiko estas la ĉefa forto de romia ceramiko, male al romia vitro, kiun la elito ofte uzis kune kun ora aŭ arĝenta tabloservo, kaj kiu povus esti ekstreme ekstravaganca kaj multekosta. Pro la kvantoj troveblas, ke bona ceramiko estis vaste uzata en geografiaj kaj sociaj terminoj. La pli multekosta ceramiko kutime uzis reliefan dekoracion, kutime formitan, anstataŭ koloro, kaj ofte kopiis formojn kaj dekoraciojn de la pli prestiĝa metala laboro. Precipe en la Orienta Imperio, lokaj tradicioj daŭris, hibrido el romaj stiloj laŭ diversaj ampleksoj. Ekde la 3-a jarcento la kvalito de bona ceramiko konstante malpliiĝis, parte pro ekonomiaj kaj politikaj tumultoj, kaj ĉar glasoj anstataŭis ceramikon favore al tasoj (la riĉuloj ĉiam preferis arĝenton ĉiukaze).
Ardaĵa argilo aŭ terakoto ankaŭ estis vaste utiligita en la romia periodo por arkitekturaj celoj, kiel strukturaj brikoj kaj kaheloj, kaj foje kiel arkitektura dekoracio, kaj por la fabrikado de malgrandaj statuetoj kaj lampoj. Ĉi tiuj kutime ne estas klasifikitaj sub la titolo "ceramiko" fare de arkeologoj. Ceramiko estas ŝlosila materialo en la datado kaj interpretado de arkeologiaj lokoj de la Neolitika periodo, kaj arkeologoj zorge studis dum generacioj. En la romia epoko, ceramikaĵoj estis produktitaj kaj uzitaj je enormaj kvantoj, kaj la literaturo pri la temo, en multaj lingvoj, estas tre vasta.
Belga Ligo Esperantista
La Belga Ligo Esperantista (BLE) estis belga Esperanto-asocio fondita la 30-an de julio 1905 inter aliaj de Maurice Seynaeve. Inter la unuaj estraranoj estis Amatus van der Biest-Andelhof, prezidanto, Léon Champy, sekretario, Antoon Jozef Witteryck, vic-prezidanto, pastro Austin Richardson, vic-prezidanto kaj Oscar van Schoor, kasisto. En 1914 la ligo havis 1500 membrojn. Per Reĝa Decido de la 7-a de junio 1935 ĝi ricevis la rajton porti la titolon 'Reĝa'. La ligo iĝis asocio sen profita celo en 1936 (Belga Ŝtatgazeto de la 27-a de junio 1936). En 1962 la ligo silente mortis kaj donis vivon al la nove fondita Belga Esperanto-Federacio.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1926 La Panne - XVa Belga Kongreso.jpeg|Kongreso de 1926 Dosiero:1930 Karto de helpmembro.jpeg|Karto de helpmembro Dosiero:1931 Inleiding Esperanto 86.jpg|Dorso de la libro Inleiding tot Esperanto (1931) Dosiero:1935 Belga Esperanto-Kongreso 1.jpeg Dosiero:1935 Belga Esperanto-Kongreso 2.jpeg Dosiero:1935 Invito La Verda Stelo.jpeg Dosiero:1947-05-24-25-26 Belgisch Congres Esperanto 1.jpeg|31-a belga kongreso, Antverpeno
Dosiero:1947-05-24-25-26 Belgisch Congres Esperanto 2.jpeg Dosiero:1952 Nacia Kongreso (Bruĝo).jpg|36-a Nacia Kongreso, Bruĝo 1952 Dosiero:Bruĝo - Belga Kongreso 1 (1952).jpg Dosiero:Bruĝo - Belga Kongreso 2 (1952).jpg </Gallery>
MIMAROPA
La akronimo MIMAROPA titoligas unu el 17 administraj regionoj de la ŝtato Filipinoj. Ĝia teritorio grupigas kvin provincojn (en la apuda mapo apud la regiona nomo ĉiuj kolorigitaj en nuancoj de bruno): Okcidenta Mindoro (Kanlurang Mindoro / Mindoro Occidental) kaj Orienta Mindoro (Silangang Mindoro / Mindoro Oriental), Marinduko (Marinduque), Romblono (Romblon) kaj Palavano (Palawan) - unuopaj literoj el ĉiuj provinconomoj en la hispana respektive filipina kune konsistigas la arkonimon.
Ĉiuj el tiuj provincoj havas propran registaron, estratan de guberniestro (gobernador). Por elektoj la provincoj estas subdividitaj al kongresaj distriktoj (distrito), kiuj elektas po deputiton. Dek kvar el la dek sep regionoj de la Filipinoj estas signitaj per numeroj: MIMAROPA havas la numerigon "4-B".
La regiono geografie ampleksas la insularon inter la insulo Luzono nordoriente kaj Borneo sudokcidente - la plej granda el la regionaj insuloj nomiĝas Mindoro kaj estas la sepa plej granda el ĉiuj filipinaj insuloj. Ene de la regiono, la dua plej granda insulo estas Palavano, la plej granda parto de la samnoma provinco. La teritorio de la insulara regiono MIMAROPA sume kovras areon de 27 456 kvadrataj kilometroj, kaj en 2010 havis 2 744 671 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 100 homoj po kvadrata kilometro.
Urboj
Ĉefurbo de MIMAROPA estas Kalapano. Aliaj urboj:
Interpulso
La kontinuan pulson supertavoligas melodiaj akcentoj sur la interpulsoj (do „antaŭ“ kaj „malantaŭ“ la pulso). La subdividoj de la ritma krado, generitaj de la interpulso rezultigas supertavoligitajn plurritmajn frazojn. En 4/4-takto oni figuras la interpulson per okonaj notoj (1 + 2 + 3 + 4 +). Kutime la fakvorto "interpulso" ne nur signifas momenton inter du pulsoj, sed akcentata tono sur tia interpulsa tempo. Tiaj akcentoj inter la pulsoj ofte efikas kiel antaŭaj tonoj, do kiel anticipado de poste (sur forta taktotempo) atenditaj akcentoj.
Zé Pelintra
Zé Pelintra aŭ Zé Pilintra estas falango de estaĵoj de lumo devenantaj el la sinkreta kredo nomita Catimbó, kiu aperis en la Nordorienta Regiono de Brazilo. Zé Pelintra ankaŭ estas ofte "asimilita" en Umbanda terreiros, kun sia sekto disvastigita ĉie en Brazilo. En tiu religio, ĝi estas konsiderita parto de la linio de laboro de la trompistoj.
Interpulso
Laŭ Joachim-Ernst Berendt interpulsaj akcentoj vekas ĉe aŭskultanto la bezonon de ritma moviĝo, ĉar la subkonscio volas ligi ambaŭ per movo dekde la antaŭita akcento al neakcentata pulso, por tiamaniere "kuraci" la disfaladon de pulso kaj akcento. Tio volas diri, ke la interpulso - kontraŭa al la taktoskemo - staras en tensiorilato al interpulso konfirmanta la taktoskemon. Al ĉi tiu tensiorilato fontas resp. korespondas muzike sentata tensio je la aŭskultanto, sur kiu ĝi efikas animstimule. Devus esti sendispute, ke interpulsoj efikas vigligaj.
Listo de islandaj gazetoj
Ĉi tio estas listo de gazetoj el Islando.
Interpulso
La interpulso devena el afrika muziktradicio origine estis observata en la nigrula muziko de norda Ameriko, do en ĵazo kaj ties antaŭuloj. Jen ĝi ankoraŭ nun estas eco supreniĝinta al ĝenerala stilrimedo.
En popolscienca fakvortaro interpulso signifas ĉiujn frapojn sur la pulso, kiuj ne kunfalas kun la ĉefakcento. Se en peco kum kvarpulso la ĉefakcento venas ĉiun kvaran taktotempon, la aliaj tri taktotempoj estas interpulsoj. En la plua sinsekvo oni uzas la vorton por momentoj, kiuj ne plu staras sur la pulsoj, sed intere.
El la ĵazo la interpulso transiris en aliajn popularajn muzikstilojn. Tipaj estas interpulsoj krome por skao kaj regeo same kiel praa punko, aperas tamen intertempe en ĉiu speco de popularmuziko. En eŭropa artmuziko interpulso fakte estas nekonata. Jen oni nomas similan fenomenon prefere sinkopo aŭ sinkopa ritmo.
Oni ne intermiksu sinkopon kun interpulso: Dum kiam interpulso iel maldensigas la pulson kaj lasas netuŝita la mezuron, sinkopo havas la tendencon de vualigo ĝis dumtempa nuligo de la metrika resp. de la taktoskemo.
Tamen diferencigo foje estas malfacila. Ĉu temas pri interpulso aŭ pri sinkopo estas jene konstatebla: kontraste al sinkopo interpulso ne ŝanĝas sian efikon, se oni ŝanĝas ritmon el „rektaj“ okonaj notoj en lamantan ritmon (aŭ inverse).
Vidu ankaŭ
Beat (music)
Casparus Barlaeus
Caspar van Baerle (1584-1648) estis Nederlanda humanisto, teologo, historiisto kaj poeto. Li estis aŭtoro de pluraj latinaj poetikaj verkoj, panegiroj, kartografio kaj historio. En 1622, li tradukis latinen la verkon Priskribo de la Okcidentaj Hindioj kaj en 1627 li komponis la tekston por la atlaso de Italio, organizita de Jodocus Hondius. Li verkis raporton pri la nederlanda kolonia imperio en Brazilo, instigita de la administrado far Maŭrico de Nasaŭ, en Recife.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Philip Marnix de St Aldegonde.png| Philips van Marnix (1540-1598) AntonioHerreraCuellar.jpg| Antonio de Herrera (1549-1626) Jodocus_Hondius.jpg| Jodocus Hondius (1563-1612) Arnoldus_Buchelius_(1614).jpg| Arnoldus Buchelius (1565-1641) Willem Jansz Blaeu.png| Willem Blaeu (1571-1638) Gerardus_Johannes_Vossius_(1577-1649),_by_Anonymous.jpg| Gerhard Vossius (1577-1649) P_C_Hooft_by_Sandrart_pinxit-Perzijn_sculp-Dankerts_exc.JPG| Pieter Corneliszoon Hooft (1581-1647) J_vondel.jpg| Joost van den Vondel (1587-1679) Franco Petri Burgersdijk.jpg| Franco Petri Burgersdijk (1590-1635) Thomas_de_Keyser_-_Portret_van_Constantijn_Huygens_en_zijn_secretaris.jpg| Constantijn Huygens (1596-1687) Frans_Hals_-_Portret_van_Ren%C3%A9_Descartes.jpg| René Descartes (1596-1650) Encyclopédie méthodique T1 1782.png| Johannes Bodaeus (1602-1636) Portrait_of_Johan_Maurits_(1604-1679),_Count_of_Nassau-Siegen.jpg| Maŭrico de Nassau (1604-1679) Menasseh ben Israel 1642.jpg| Menasse ben Israel (1604-1657) Delft1.jpg| Martin van den Hove (1605-1639) Joachim-Sandrart-1.jpg| Joachim von Sandrart (1606-1688) IJsbrand-van-Diemerbroeck.jpg| I. van Diemerbroeck (1609-1674) Arnoldus Senguerdius.jpg| Arnoldus Senguerdius (1610-1668) Frans_Post_001.jpg| Frans Post (1612-1680) Franciscus Plante (1613-1690).jpg| Franciscus Plante (1613-1690) Zacharias_Wagner_-_Insetos.jpg| Zacharias Wagner (1614-1668) CasparSchmalkalden Ara.jpg| Caspar Schmalkalden (1616-1673) EinzugdesGesandten_AdriaenPauw.jpg| Gerard ter Borch (1617-1681) Philippus van Limborch.jpg| Philippus van Limborck (1633-1712) </Gallery>
Tupanciretã
Tupanciretã estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 22.281 loĝantojn en 2010.
Zé Pelintra
Zé Pelintra estas unu el la plej gravaj estaĵoj de afro-brazilaj sektoj, precipe inter Umbanda-terapiistoj. Ĝi estas konsiderita la patronspirito de drinkejoj, hazardludejoj kaj kanaletoj, kvankam ne akordigite kun unuoj de negativa naturo, ĝi estas speco de arketipa transskribo de la " malandro ". Ĝuste tial ĝi ankaŭ servas kiel arketipo de kulturo de afrika origino kiel celo de antaŭjuĝo, kiel okazis en la komunumaj balotoj en Rio-de-Ĵanejro en 2020
Etilbenzeno
Etilbenzeno aŭ C8H10 estas organika aromata komponaĵo, senkolora, brulema likvaĵo kun benzinosimila odoro, uzata kiel peraĵo en la sintezo de la stireno (pli ol 99%), antaŭaĵo de la polistireno, tre produktata plastaĵo. Etilbenzeno nature okazas en karbogudro kaj petrolo. Etilbenzeno estas ankaŭ uzata kiel benzino-aldonaĵo por reduktado de motoro-frapado.
Zé Pelintra
Laŭ raportoj, li naskiĝis en la ŝtato Pernambuko. Ekzistas ankaŭ raportoj ke li estis naskita proksime de la grandurbo de Exu en Pernambuko.
Caroebe
Caroebe estas municipo de la brazila subŝtato Rorajmo, kiu taksis 8.114 loĝantojn en 2010.
Dolná Súča
Dolná Súča, hungare Alsószúcs [alŝOsUĉ] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Vilaĝo
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1208 en formo "Suchan". En 1784 loĝis tie 1505 vilaĝanoj (260 familioj) en 234 domoj, en 1828 1587 vilaĝanoj en 203 domoj. En 1899 loka etbanko ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsószúcs 1590 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1925 inundo okazis. En 2001 vivis en Dolná Súča 2877 homoj, (2836 slovakoj).
Fortikaĵo
La unua mencio okazis pri la fortikaĵo en 1318, apartenanta al Mateo Csák. En 1550 la Habsburgoj okupis ĝin kaj tuj detruis. Neniam ĝi rekonstruiĝis.
Famuloj
En la iama Alsószúcs naskiĝis hungara (poste usonana) matematikisto Ottó Szász.
NGC 3004
NGC 3004 estas stelo en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nikolaus Geyrhalter
Nikolaus GEYRHALTER (n. 1972) estas aŭstra kinfaristo. Li estis reĝisoro, produktoro, verkisto, kaj kinisto por nombraj dokumentaj filmoj. Li ricevis premiojn pro Das Jahr nach Dayton (1997), Pripyat (1999), Elsewhere (2001), kaj Our Daily Bread (2005).
Geyrhalter naskiĝis en Vieno, Aŭstrio, en 1972. Li formis sian propran produktoran kompanion ankoraŭ 22jaraĝa. Lia unua dokumenta filmo estis la filmo de 1994 nome Washed Ashore (en germana: Angeschwemmt), pri la vivo ĉe Danubo. Li ankaŭ filmis Pripyat (1999), blankanigra rigardo al la loĝantoj kiuj loĝas ĉe la Ekskluda Zono de Ĉernobilo en Ukrainio. Elsewhere (2001) estis vetura diskurso pri dekduo da diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo, kaj Our Daily Bread (2005) esploris la mekanikan nutrindustrion. 7915 Km (2008) rigardas al la Ralio Parizo-Dakaro kaj la vivoj de kuristoj kaj lokanoj.
Plebaj konsilioj
En la Roma respubliko, la plebaj konsilioj (latine: concilia plebis) estis asembleo de la plebo, laŭ kelkaj sama de la tribaj komicoj ekde la Lex Hortensia de 287 a. K., laŭ aliaj ne. Tiu asembleo elektis la plebajn magistratojn kaj pribalotis la plebiscitojn (leĝojn validajn unue nur pri la plebo, ekde la Lex Hortensia pri la ĉioma popolo).
Por la elektoj kaj balotoj, la plebo estis disigita je triboj (komence laŭ loĝloko, poste laŭ la volo de la censoroj): je kvar urbaj kaj je multaj kamparaj; ĉiom verŝajne je dudek fine de la 5-a jarcento a. K. kaj je tridek kvin ekde meze de la 3-a. Ĉiu tribano voĉdonis publike; decidis la plimulto de la triboj.
Jamala naftogasa distrikto
Naftogasa kapacito
La unua minejo en la distrikto estis la Novporta minejo, malkovrita en 1964. Poste estis trovitaj 25 diversgrandaj minejoj de la karbonhidratoj. Ili situas ene de la limoj de la Nurminska megamuro мегавал, Tambeja volbo kaj Maligina megamuro. Sur deklivoj, breĉoj kaj fleksejoj troviĝas ĉefe mezgrandaj minejoj, el kiuj 6 estas gasaj, 12 gasokondensataj kaj 2 naftogasokondensataj. Komence de 2002 la esploritaj kapacitoj konsistigis proksimume 10,5 trilionojn da kubaj metroj.
La distrikto havas aparte altan koncentriĝon de gaso: pli ol 90 % troviĝas en gigantaj kaj unikaj minejoj. La plej grandaj laŭ kapacito estas: la Bovanenkova, Kruzenŝterna, Ĥarasaveja, Sud-Tambeja minejoj kaj la plej granda laŭ geologia kapacito de nafto estas la Novporta minejo. Entute estas trovitaj 320 gaskuŝejoj, el kiuj la plej granda estas trovita en la horizontoj TP1-6 (aptiano de la frua kretaceo) en la Bovanenkova minejo (2,2 trilionoj da kubaj metroj).
Kapoto
Dikeco de la platforma ĵurasio-kenozoika kapoto kreskas de sudo al nordo de 500 ĝis 6000 metroj. Specifa trajto de la distrikto estas grava kresko de la tuta sekco de frua kretaceo kaj ĵurasio, inkluzive de apero de la albiana argila kovrilo покрышка kaj disspeciĝo de la frumezĵurasia sekco en la centra kaj norda partoj per argilaj kovriloj je kelkaj naturaj rezervujoj.
Specifaĵoj de la distriktaj minejoj estas maksimuma en Okcidenta Siberio karbonenhavo de la sekco de malfrua haŭteriviano — aptiano kaj albiano-cenomaniano (pli ol 60 tavoloj de karbono, ĉiu dika 0,5 ĝis 12 metroj kaj sume dikaj 30 ĝis 70 kaj pli metroj).
Stratigrafio
Naftogasaj horizontoj okupas la sekcon de plafono de cenomaniano ĝis naftogasa kontaktozono kaj la «baza» paleozoiko.
Estas jenaj naftogasaj kompleksoj:
La kompleksoj estas disigitaj pere de regionaj kaj zonaj argilo-siliciaj kovriloj.
De nordo al sudo sekvas: la Maligina, Tambeja, Sejaĥa, Nurminsko-Ĥarasaveja, Novporta, Bajdaro-Juribeja naftogasaj sektoroj kaj la Kamenomisa gasohava kaj (supozeble) Sud-Jamala (Ŝĉuĉina) gasonaftohava zonoj.
Laŭ nombro kaj komuna kapacito dominas gasaj kaj gasokondensataj amasiĝoj скопление. La plej grandaj laŭ kapacito plurkuŝejaj minejoj estas ligitaj al la plej grandaj pozitivaj tektonikaj strukturoj. En la strukture mallevitaj zonoj troviĝas unu-, du-, trikuŝejaj mezaj kaj etaj minejoj.
Kaze de ĉeesto de fermitaj antiklinalaj strukturoj kun granda nombro de la volbaj strukturaj, strukturo-litologiaj aŭ alidevenaj kaptujoj, en la sekco formiĝas gasaj kaj gaskondensataj amasiĝejoj. Do en la spaco de grandaj lokaj strukturoj de la tegmento de cenomaniano ĝis la malfrua kaj meza horizontoj de la tjumena tavolaro свита kaj ĝiaj analogoj, la tuta sekco estas gasohava kaj ĉeesto de akvohavaj tavoloj estas klarigata sole per litologia aŭ tektonika nehermetikeco негерметичность ĉefe en lokaj, zonaj kaj distriktaj kovriloj.
Specifa trajto de la distriktaj minejoj estas malalta enhavo de la likvaj karbonhidratoj en gaso. En la aptiano-albiano-cenomanianaj kuŝejoj de la Bovanenkova, Ĥarasaveja kaj aliaj minejoj en gaso estas 0,2-4,5 gramoj/m³ de stabila kondensato.
Drasta altiĝo de la kondensatenhavo (de 2,5 ĝis 60 gramoj/m³) en plejparto de la minejoj de la Nurminska megamuro okazas en la fruaj aptianaj horizontoj (TP8-10) kaj estas ligita al intervalo de la tavolaj temperaturoj 45 ĝis 50 °C. En la Nord-Jamala zono (la Maligina kaj grupo de la Tambejaj minejoj) ĉefaj gasohavaj horizontoj troviĝas pli profunde ol en la Nurminska zono kaj la tavolaj temperaturoj atingas 55-60 50 °C kaj pli, do drasta altiĝo de la kondensatenhavo registriĝas en la fruaj albianaj horizontoj. En la novkomaj kuŝejoj (horizontoj TP11-TP20 kaj BJa1-BJa18) la kondensatenhavo varias de 18 ĝis 212 gramoj/m³. Ĉe tio ĝia enhavo kreskas ĉe transiro de la supraj horizontoj (TP11-TP17) al tiuj malsupraj (BJa5-BJa18). La maksimuma kondensatenhavo (365,6 gramoj/m³) estas registrita en la Nord-Tambeja minejo (kuŝejo de la horizonto TP19-20).
En kuŝejoj de supraj horizontoj de la ĵurasiaj tavoloj enhavo de stabila kondensato varias de 43,4 ĝis 221,0 gramoj/m³. En la ĵurasia komplekso ĝi malkreskas de la supraj horizontoj al la malsupraj. Ekzemple en la Bovanenkova minejo ĝi konsistigas 221 gramoj/m³ en horizonto Ju2, 189 gramoj/m³ en Ju3 kaj 150 gramoj/m³ en Ju7.
En la supraj horizontoj de la sedimenta kapoto ĉe la nunaj temperaturoj ĝis 50-55 °C renkontiĝas kuŝejoj de la seka metana gaso kaj altdensaj naftenaj naftoj kun malalta enhavo de sulfuro, parafino, asfaltenoj, meza enhavo de silikoĝelaj rezinoj. En mezaj kaj malsupraj horizontoj de la sekco estas evoluigitaj metano-nafteno-aromaj naftoj de la meza kaj malalta denseco, preskaŭ tute sensulfuraj kaj senasfaltenaj, malmultrezina, altparafinaj.
Elminigado de gaso el novkomaj kuŝejoj egalas averaĝe al 200-300 mil m³/diurne. La ĵurasiaj gasohavaj horizontoj donas malpli altajn alfluojn de gaso — 50 ĝis 200 mil m³.
En la albiano-cenomaniana komplekso kaj en la aptiana subkomplekso gaskuŝejoj estas masivo-tavolaj; la novkomaj kaj ĵurasiaj estas tavolaj volbaj, ofte litologie ekranitaj laŭ periferio.
Komencaj resursoj de libera gaso en 1993 estis taksitaj je 20,75 trilionoj da kubaj metroj: 6 en la albiano-cenomaniana komplekso, 11 en la novkomo-aptiana komplekso, 0,15 en tiu aĉimova, 3,6 en la ĵurasia. Pro malkresko de la eliminigado en la Nadimo-Puro-Taza naftogasa regiono, tiu ĉi distrikto estas konsiderata la ĉefa strategie grava gasa regiono de Rusio en la 21-a jarcento. Novaj amasiĝoj de libera gaso estas serĉataj ĉefe en kavoj kaj fleksejoj de la malsupraj stratigrafiaj horizontoj de la novkomo kaj ĉie en la malsupre-meza ĵurasiaj kolektotavoloj.
Vestejo
Transvestejo (aŭ vestejo) (latine: vestiarius) estas ĉambro por transvesti sin, t. e. por surmeti al si vestojn konformajn al la farota okupo.
Transvestejoj estas tre kutimaj en la mondo de la sporto, ekzemple en banejoj kaj ĉiaspecaj sportejoj, aŭ en aliaj lokoj, en kiuj oni bezonas porti laŭcelajn vestojn kiel, ekzemple, en fabrikoj.
Plej ofte estas apartaj transvestejoj por viroj kaj por virinoj.
Kastelo Stedten
Kastelo Stedten (Schloß Stedten) estis baroka kastelo en la erfurta urbokvartalo Bischleben-Stedten, kiu ekzistis de 1735-1949.
Historio
Akiris en 1735 Christoph Dietrich von Keller la bienon de Stedten kaj starigis anstataŭ antaŭa akvokastelo barokan kastelo por siaj familianoj. Du jarojn poste li nobeliĝis fare de imperiestro Karolo la 6-a.
Lia filo Christoph von Keller estis amiko de Christoph Martin Wieland kaj Johann Wolfgang Goethe. Goethe laŭtlegis en 1775 en la kastelo de la familio Keller eltiraĵojn el sia Urfaust. En 1789 Christoph von Keller iĝis grafo. Siajn junulajn jarojn pasigis en Stedten ankaŭ Maria Barjatinskaja kiu iĝis grava mecenatino kaj filantropino en Ruslando.
En 1844 ekis la konstruo de la Turingia fervoja linio de Erfurto al Gotha, kiu kondukis tra Stedten. Gustav von Keller iĝis la unua turingia fervojdirektoro. Kvar jarojn poste li estis deputito por Erfurto ĉe la Nacia Asembleo (Germanio 1848).
Barbara forigo en la 20-a jarcento
En 1938 transprenis Franz von Keller la kastelon kaj bienon en Stedten; tiu vilaĝero apartenis ekde 1923 al Bischleben. En al 10.9.1945 la Soveta militadministracio (SMAD) en Germanujo faris terenan reformon. La grafoj von Keller senkompence eksproprietigitis kaj forpelitis. Ili pluse estis - je kelkaj metroj malantaŭ la vilaĝolimo - atakitaj kaj prirabitaj. Poste iliaj bienoj dividitis kaj la bienaj ejoj malkonstruitis.
Lendvajakabfa
Lendvajakabfa estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. En la loknomo troviĝanta "Jakab" signifas: Jakobo.
Kastelo Stedten
Barbara forigo en la 20-a jarcento
Surbaze de la SMAD-ordono nr 209 pri la forigo de posedaĵoj de germanaj nobeloj eksplodigitis en 1948 ankaŭ Kastelo Stedten. Altvaloraj artaĵoj, pentraĵoj, la biblioteko kaj arkivo (kiuj datumis ĝis la 16-a jarcento) aŭ disdonitis al nekonatuloj aŭ barbare detruitis.
Lendvajakabfa
Situo
Lendvajakabfa situas sur ebenaĵo, laŭ la slovena landlimo (kontraŭe Kobilje troviĝas), fine de longa sakovojo. Lenti troviĝas 12, Nova 22, Szentgotthárd 40, Zalaegerszeg 43 km-ojn.
Kastelo Stedten
Barbara forigo en la 20-a jarcento
En 1999 amikara societo "Freundeskreis Schloß Stedten e.V." reunuiĝis la unuan fojon por memorigi la destinon de la kastelo kaj de ĝiaj sinjoroj.
Lendvajakabfa
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1345 en formo "Jacobfia". Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin laŭ la nova limo. Pro la malbonaj kontaktoj kun Jugoslavio la komunumo velkadis. Ekde 2008 ankaŭ Slovenio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trapasebla senkontrole. La municipa administracio en Rédics funkcias, en Lendvajakabfa nur migra poŝto servas.
Iracema (Rorajmo)
Iracema estas municipo de la brazila subŝtato Rorajmo, kiu taksis 8.676 loĝantojn en 2010.
Genciano
Genciano (Gentiana) estas genro de unu- kaj plur-jaraj herboj kun folioj sidaj, kontraŭe duopaj aŭ en elbaza rozeto, kun floroj ĝenerale bluaj, violaj aŭ flavaj, unuopaj aŭ diverse ariĝintaj (inter alie grapole, spike), kun 4-5-petaloj plejofte formantaj larĝan tubo, kaj kun unukameraj, multasemaj kapsuloj. Estas ĉirkaŭ 360 specioj el la mez- kaj mal-varmaj regionoj, precipe el altaj montaroj kaj Arkto.
Specioj
Uzoj:
Majstro de la Memordonaco de Carben
Kiel Majstro de la Memordonaco de Carben estas nomata la malfru-mezepoka skulptisto, kiu verkis la entute sep sabloŝtonajn reliefojn por la katedralo de Kolonjo, kiujn proksimume 1500 donacis Victor von Carben por sia mortmemoro. La laŭnome ne konata artisto verkis en la unua kvarono de la 16-a jarcento kaj havis sian metiejon en la regiono de Kolonjo aŭ en Kolonjo mem.
Giovanni de Sanctis
Giovani DE SANCTIS estas itala astronomo; li laboras en la Observatorio de Torino. Lia nomo estas foje skribita DeSanctis en la leteroj de la Minor Planet Center.
Li malkovris 43 asteroidojn, la asteroido 3268 De Sanctis estis tiel nomita en lia honoro.
Bussière-Dunoise
Bussière-Dunoise estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1098 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Bussière-Dunoise etendiĝas sur 41,13 km², kaj havis 1098 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 26 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bussière-Dunoise situas je alteco de 615 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bussière-Dunoise apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Pierre Grimaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Ekzistas en Bussière-Dunoise steleo omaĝe al la franca aviadisto Jules Védrines pro tio, ke li edziĝis al virino el la vilaĝo.
Lokaj famuloj
Auguste Tourtaud (n. en 1913 en Bussière-Dunoise - m. en 2006) estis franca politikisto kaj komunista deputito de la departemento Creuse inter 1945 kaj 1958.
Administrado
Bussière-Dunoise apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
(17393) 1981 EA41
(17393) 1981 EA41 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
58607 Wenzel
58607 Wenzel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Wolfgang Wenzel de la Observatorio de Sonneberg en Turingio, unu el la unuaj, kiuj aplikis la fotoelektran fotometrion al la observo de. Li kontribuis al la malkovro kaj la tipologio de variantaj steloj kaj faris la unuajn analizojn de la pozicioj de la gamoradiaj ekbrilintoj sur.
Szuha
Szuha [suha], slovake Suchá estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Bátonyterenye.
Situo
Szuha situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Bátonyterenye troviĝas 9, Parád 13, Pétervására 18, Salgótarján 20 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1441 en formo Zoha. La origina loko estis iomete for. Pro la turkoj la vilaĝo translokiĝis al pli defendebla kaj malkovra arbareca loko. Nuntempe ankaŭ feriejaj dometoj troviĝas en Szuha.
30435 Slyusarev
30435 Slyusarev estas granda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la far'de la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nagyszokoly
Nagyszokoly (nadjsokoj) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Tamási. Nagy signifas hungare: granda, sokol slave: falko.
Historio
Post la turka erao en 1720 la vilaĝo refondiĝis. Post la 2-a mondmilito oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, poŝto, kuracejo, bestkuracejo.
Hermann Petermann
Hermann Rudolf PETERMANN (naskiĝinta la en Bleicherode, mortinta la  en Erfurto ) estis germana filologo kaj lernejestro.
Vivo
Estante filo de aktisto kaj frato de la fama geografo kaj kartografo August Petermann li frekventis la gimnazion de Nordhausen; tie li trapasis la abiturientan ekzamenon en la 1846-a jaro. Poste li iris studi filologion ĉe la Universitato de Halle. En 1851 Petermann iĝis helpa instruisto ĉe la ĵus malfermita evangelia gimnazio de Gütersloh. En la festotago de Sankta Miĥaelo 1852 li promociitis je orda instruisteco. Paske de 1864 li nomumitis supera instruisto.
Dum siaj tagoj en Gütersloh li doktoriĝis (1855) danke al sukcesa defendo de la disertaĵo De elocutione Aeschyli. En somero 1864 li iris al Wernigerode kie li nomumitis vicrektoro gimnazia. Nomumiĝo je profesoreco venis en junio 1867. Paske de 1868 Petermann iris al Ratzeburg.
En Ratzeburg li transprenis la estradon de la gimnazio Lauenburgische Gelehrtenschule. Fakte estis li la unua prusia direktoro de lernejo, kiun estis fondinto reĝo Kristiano la 8-a (Danio). Pro sanecaj kialoj li devis rezigni ĉi-funkcie jam en la 1872-a jaro. Sekve troviĝis li instruistece en Erfurto.
Neunkirchen (Siegerland)
Neunkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Siegen-Wittgenstein de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ceramiko de antikva Grekio
Malnova greka ceramiko, pro sia relativa fortikeco, konsistas el granda parto de la arkeologiaj eltrovaĵoj de Antikva Grekio, kaj ĉar ekzistas tiom da ĝi (pli ol 100.000 pentritaj vazoj estas registritaj en la Corpus vasorum antiquorum), ĝi donis misproporcie grandan influon sur la komprenon de la greka socio. La fragmentoj de potoj forĵetitaj aŭ entombigitaj en la unua jarmilo a.K. daŭre estas la plej bona gvidilo havebla por kompreni la kutiman vivon kaj menson de antikvaj grekoj. Ekzistis pluraj ujoj produktitaj loke por ĉiutaga kaj kuireja uzo, tamen pli bona ceramiko de regionoj kiel ekzemple Atiko estis importita fare de aliaj civilizoj ĉie en la Mediteraneo, kiel ekzemple la etruskoj en Italio. Ekzistis diversaj specifaj regionaj variaĵoj, kiel la sud-itala malnov-greka ceramiko.
La kronologio de greka ceramiko estas kutime dividita en periodojn, laŭ la stilo de ceramiko:
La gamo de koloroj uzataj de la antikvaj grekoj limiĝis al teknologio de bakado: nigra, blanka, ruĝa kaj flava estis vaste uzata. En la fruaj tri periodoj, la urnoj estis lasitaj en sia origina hela koloro, kaj ornamitaj per ungvento, kiu nigriĝis en la forno.
Tra ĉi tiuj lokoj oni uzis diversajn tipojn kaj formojn de vazoj. Ne ĉiuj estis pure utilismaj; grandaj geometriecaj amforoj estis uzataj kiel gravaj markiloj, krateroj en Apulio servis kiel tomboferoj kaj Panatenaj amforoj ŝajne estis rigarditaj parte kiel art-objektoj, same kiel pli postaj terakotaj figuroj. Kelkaj estis tre ornamaj kaj celitaj por elitkonsumo kaj hejma beligado same kiel servado al stokado aŭ alia funkcio, kiel ekzemple la krateroj kun sia kutima uzo dum diluado de vino.
Pli fruaj grekaj stiloj de ceramiko, nomataj "Egeo" anstataŭ "Malnova Grekio", inkludas minoan ceramikon, tre rafinita kaj kompleksa laŭ siaj lastaj stadioj, cikladaj ceramikoj, minilaj kaj tiam mikenaj ceramikoj en la bronza epoko, sekvitaj de la kultura interrompo de la greka obskura epoko. Ĉar la kulturo reakirita sub-mikena ceramiko finfine miksiĝis kun la protogeometria stilo, kiu komencas malnovgrekan ceramikon mem.
La kreskado de floraj pentraĵoj pliigis dekoracion. Geometria arto en greka ceramiko estis apud la malfrua obskura epoko kaj frua Arkaika Grekio, kiu vidis la kreskadon de la orientiĝo-periodo. La ceramiko produktita en Arkaika kaj Klasika Grekio komence inkludis nigran figuron, sed aperis aliaj stiloj kiel ruĝecaj ceramikoj kaj la blanka grunda tekniko.
Mikepércs
Mikepércs (mikepErĉ) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Debrecen.
Choisy-le-Roi
Choisy-le-Roi, en esperanto Ĉuazio-la-Reĝo, estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Val-de-Marne kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Choisyens en la franca.
Mikepércs
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Debrecen-Békéscsaba, laŭ fervojo Debrecen-Nagyvárad apud Debrecen.
Choisy-le-Roi
Geografio
Choisy-le-Roi situas 12 kilometrojn sude de Parizo. Krom Parizo propre, Choisy estas la ununura komunumo de Francilio, kies teritorio troviĝas sur la du bordoj de la rivero Sejno.
Evonne Goolagong
Evonne Goolagong Cawley estas aŭstralia tenisistino. Ŝi naskiĝis en Griffith, Novsudkimrio, Aŭstralio, do nun estas -jara. Inter la jaroj 1969 kaj 1983 ŝi estis tenisa profesiulo. En tiu tempo ŝi dum du semajnoj gvidis la mondan rangliston pri teniso de la Virina Tenisa Asocio, do tiutempe estis la tutmonde plej bona tenisistino, kaj dum pluraj jaroj estis inter la kvin plej sukcesaj tenisistinoj. En la tuta ĝisnuna historio de teniso, ŝi laŭ tiu nombro de semajnoj pinte de la monda ranglisto (laŭ la stato de februaro 2010) konsideratas la 19-a plej bona tenisistino.
Choisy-le-Roi
Geografio
Choisy havas landlimojn kun la komunumoj Alfortville nordoriente, Créteil oriente, Valenton kaj Villeneuve-Saint-Georges sudoriente, Orly sudokcidente, Thiais okcidente kaj Vitry-sur-Seine nordokcidente.