cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bribria lingvo
La bribria estas makro-ĉibĉa lingvo parolata de ĉirkaŭ 6 000 bribrioj en tri malsamaj areoj en suda Kostariko. Ĝi estas unu el la du plej grandaj indiĝenaj lingvoj en la lando, kune kun la kabekara lingvo. La nombro de bribriparolantoj estas malkreskanta.
La bribria estas tonlingvo kaj ĝi havas ĝis kvar tonojn: alta, malalta, leviĝanta kaj falanta. Ĝi havas 14 konsonantojn kaj 12 vokalojn kun diferenco inter parolaj kaj nazaj vokaloj.
Ekzistas tri ĉefaj dialekoj : koroma (orienta), amubre (okcidenta) kaj salitre (Pacifika oceano).
Etimologio
"Bribri" estas la nomo de ambaŭ popoplgrupoj kiuj parolas la lingvon. Ĝi origine devenas de la vorto balíbali, kiu signifas "neegala tereno" kaj rilatas al la areo kiel bribriene. Persono de bribrie etna deveno nomiĝas bríbriwak. La lingvo ankaŭ estas nomata se' ie, kiu signifas "nia lingvo", en kontrasto al síkua ie, kiu signifas "fremda lingvo" kaj rilatas al ĉiuj aliaj lingvoj. Ĉirkaŭ 6 000 de la proksimume 10 000 bribrioj parolas la bribrian. Ili loĝas en la sudo en Kostariko, sur ambaŭ flankoj de la montaro Cordillera de Talamanca. Ĉikaŭ la Kariba Maro, vivas ĉirkaŭ 7000 bribrioj en rezervejo de la kantono de Talamanca en la provinco de Limón, en la vilaĝoj de Coroma, Coén, Sepecue, Shiroles, Amubre, Katsi, Lari, Urén kaj Yorkín. Sur la alia flanko de la montaro, ĉirkaŭ la Pacifiko, ili loĝas en la kantono de Buenos Aires en la provinco de Puntarenas, plejparte en la rezervejoj Salitre kaj Cabagra. Proksimume 3000 bribrioj loĝas en tiu ĉi regiono.
La nombro de bribri-parolantoj estas iomete malkreskanta. La lingvo hodiaŭ estas preskaŭ ekskluzive uzata en familia kunteksto kaj dum tradiciaj ceremonioj. La kialo por la pli kaj pli limigita uzo de la bribira lingvo estas la malkresko de la nombro de denaskuloj, kiuj nun inkludas nur kelkcent homojn, ĉar multaj hispan-parolantaj ekloĝas en bribriaj areoj.
Kiel kun la aliaj indiĝenaj lingvoj de Kosatariko la bribria ne havas statuson de oficiala lingvo, sed la ministerio de edukado ekagis por la instruado kaj konservado de lingvoj, kaj ekde 1989 la bribria estas konsiderata kiel "loka lingvo". En 1985, oni decidis enkonduki dulingvan kaj dukulturan instruadon en la rezervejoj kie ĝi estas instruata. Ekzistas ankaŭ kursoj en la bribria ĉe la Universitato de Kostariko en la ĉefurbo San-Joseo.
Literaturo
Quesada Pacheco, Miguel Ángel (2000). «Situación actual y futuro de las lenguas indígenas de Costa Rica». Estudios de Lingüística Chibcha. San José, Costa Rica (28–29): 7–34.
Notoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtema artikolo en la norvega vikipedio je la 27-a de nov 2018, vidu liston de kontribuintoj.
(15694) 1985 RR3
(15694) 1985 RR3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
787
En la jaro 787 post Kristo okazis, interalie:
Humlikon
Humlikon estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 437 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La komunumo Humlikon situas en la Zurika Vinlando inter Ŝafhaŭzo kaj Zuriko. De la areo de la komunumo 63.5% estas utiligataj por la agrikulturo, 28.4% kovritaj per arbaro, 2.7% utiligitaj por trafiko kaj 5.4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Humlikon limas en nordo al la distriktĉefloko Andelfingen, en nordoriento al Adlikon, en oriento al Dägerlen, en sudoriento al Henggart, en sudo al Neftenbach kaj en okcidento al Dorf.
Trafiko
Humlikon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas per poŝtaŭtobuslinio konektita al la Zurika Trafik-Unio. La plej proksima alveturejo al la nacia svisa aŭtovojo A4 troviĝas en distanco de proksimume 2 kilometroj en Henggart.
Historio
La unua dokumenta mencio de Humlikon datas la 12-an de julio 1228 kiam la monaĥo Konrado de Humlicon autentikigis vendon. Ĝis la 6-an de majo 1872, kiam Humlikon post 20-jara strebado sendependiĝis, ĝi estis municipo de la komunumo Andelfingen.
Nailly
Nailly estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1201 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Geografio
Nailly etendiĝas sur 21.61 km², kaj havis 1201 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 51 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Compin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Sergej Stolarov
Sergej Dmitrijeviĉ Stolarov (ruse Сергей Дмитриевич Столяров) estas fama rusa aktoro kaj reĝisoro.
Nailly
Administrado
Nailly apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Sergej Stolarov
Li naskiĝis la 1-an de novembro 1911 en vilaĝo Bezzubovo, Tula provinco, Rusio, kvankam la ekzakta dato ne estas konata, pro foresto de la perdita akto pri naskiĝo.
Lia patro estis forstisto kaj la familion konsistigis kvin infanoj. Li pereis komence de la Unua mondmilito.
Dum malfacilaj jaroj de la Civila milito en Rusio Sergio malsaniĝis je tifo kaj post resaniĝo li trafis la infanan hospicon. En ĝi edukatoj organizis la draman rondeton, kiun kun plezuro partoprenis Sergio. Tiam aperis lia dumviva amo al teatro.
Poste li translokiĝis al Moskvo, kie li lernis en la Unua Metia lernejo. En ĝi li akiris du profesiojn: seruristo kaj maŝinisto. Li komensis labori en moskva fervoja depoto kaj samtempe lerni en la teatra studio, kiun gvidis profesoro Aleksio Dikij.
En 1931 li diplomiĝis en "Proletkult"a universitato kiel aktoro kaj ekde 1932 li laboris en fama Moskva Arta Akademia Teatro (ruse Московский Художественный Академический Театр aŭ МХАТ).
En 1935 komenciĝis kinokariero de Stolarov, kiam li ludis rolon de aviadisto Vladimiro en la filmo "Aerograd". Ĝin spektis la fama reĝisoro Aleksandrov, kiu invitis la aktoron por rolo de Ivano Martinov en la filmo "Cirko" (Цирк). Post apero de "Cirko" la protagonisto iĝis reala favorato de tiama junularo kaj la tuta sovetia popolo. Krome la eksteran aspekton de Sergio Stolarov prenis kiel modelo la fama skulptistino Vera Muĥina por sia komponaĵo "Laboristo kaj Kolĥozanino". Ĝi gajnis la ĉefan premion en Pariza Tutmonda Ekspozicio en 1937.
MCD
La vorto havas plurajn signifojn:
Sergej Stolarov
Kanto "Mia Patrujo estas larĝa" (ruse Широка страна моя родная), kiun kantis en la filmo "Cirko" Sergio Stolarov, iĝis la dua himno de Sovetunio.
En 1934 li edziĝis al Olga Konstantinova, kiu ankaŭ ŝatis teatron. En 1937 naskiĝis ilia filo Kirilo.
Dum la malfacilaj jaroj de la Dua mondmilito la familio translokiĝis al urbo Alma-Atao Kazaĥio, kie laboris multaj teatraj trupoj evakuitaj el Moskvo.
Tie li aperigis sian unuan teatraĵon "Atendu min" (ruse Жди меня), laŭ scenaro de Konstantino Simonov, kiu multe sukcesis.
Filmo de Ptuŝko "Sadko" (ruse Садко), en kiu ĉefrolis Sergio Stolarov, faris realan invadon en la mondan kinomatografon kaj akiris multajn premiojn, inkluzive premion de Venecia (Italio) festivalo "La arĝenta leono".
Samtempe Sergio Stolarov rolis en la filmo "Ilja Muromec" (ruse Илья Муромец) kiel Aloŝa Popoviĉ. La ĉefan rolon de la granda rusa prodo — Ilja Muromec ludis favorato de publiko — Boris Andrejev.
Fine de 1960-jaroj Sergej Stolarov konsentigis sian teatraĵon "Kiam disiĝas nebulo" (ruse Когда расходится туман) kaj preparis ĝian enscenigon. Tamen pro netolerebla doloro, kiun rezultigis limfosarkomo, li trafis en malsanulejon.
La 9-an de decembro 1969 Sergej Dmitrijeviĉ Stolarov forpasis. Lian korpon oni entombigis en moskva Vaganjkovo tombejo.
(125130) 2001 UO56
(125130) 2001 UO56 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Juci Lábass
LÁBASS Juci [pr. la:baŝ] estis hungara aktorino naskiĝinta en Zilah la 22-an de julio 1894 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de aŭgusto 1932. Ŝia edzo estis Miklós Szedő.
Michel Vorm
Michel VORM (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto en la pozicio de golisto. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "16". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "3), en kiu la nederlanda teamo estis tute nesukcesa, kaj en la Futbala Mondpokalo 2014 (ĉemiza numero denove "22"), en kiu la teamo sukcesis atingi la trian pozicion, li partoprenis.
Juci Lábass
Kariero
En 1912 ŝi elpaŝis en la Teatro Király (denove en 1914, en jaroj 1917–1920, 1924–25, 1926–1930) kaj en la Városligeti Színkör. Ŝi aperis ankoraŭ en la Teatro Magyar, Teatro Apolló, en la Népopera, Scala, Teatro Városi, Teatro Renaissance, Budai Színkör, Operetoteatro (Budapeŝto). Sian lastan rolon ŝi ludis en 1932 en la Nyári Operettszínház (Somera Operetteatro).
Sidney Dillon Ripley
Sidney Dillon Ripley (20an de septembro 1913 – 12an de marto 2001) estis usona ornitologo kaj naturkonservisto. Li estis Sekretario de la Smithsonian Institution el 1964-1984.
Saint-Martin-de-Juillers
Saint-Martin-de-Juillers [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 173 loĝantojn en la jaro 2012.
Sidney Dillon Ripley
Biografio
Vizito en Baraton 13jaraĝa, kun sia fratino, inkludis veturon al Ladako kaj okcidenta Tibeto. Tio malfermis sian vivlongan intereson en ornitologio de Barato. Li decidis, ke birdoj estis pli interesaj ol juro, kaj ekstudis zoologion ĉe Universitato Kolumbio. Li poste doktoriĝis en zoologio en Harvard en 1943.
Dum la Dua Mondmilito li servis en la usona Inteligenteco (spionservo) por Sudorienta Azio. Li trejnis multajn indoneziajn spionojn, ĉiuj el kiuj estis mortigataj dum la milito. Artikolo de la 26a de aŭgusto, 1950 de New Yorker asertis, ke Ripley invertis la kutiman spionan modelon, kie spionoj pozis kiel ornitologoj por aliri al kaŝitaj areoj, kaj anstataŭe li uzis sian postenon kiel spiona oficiro por iri birdumi en malpermesitajn areojn.
Ripley eniris en Nepalo en 1947. Li ŝajniĝis fidinda konatulo de Jawaharlal Nehru kaj la nepala registaro ema havi bonajn rilatojn kun la nova sendependa najbaro permesis lin kolekti birdospecimenojn. Nehru sciis pri la artikolo de New Yorker kaj la verko de Salim Ali estis malhelpata dum Ripley, kunaŭtoro de la planita libro, iĝis "publika malmaiko numero unu" de Barato. Poste la afero forgesiĝis.
Li ricevis multajn honorojn en Usono.
Botar
Botar (Ботар, Batár) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Nevetlenfolu. La pli malnova ukraina nomo estis Братово (bratovo).
Situo
Botar situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Ĉop-Satu Mare, ĉe la rumana landolimo. Vinohradiv troviĝas 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1216 en formo Batar. En 1717 la tataroj detruis la vilaĝon, oste rutenoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Batár 540 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Batár apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio, dume la rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Batár rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Bratovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Botar 924 da homoj, (882 hungaroj). Vilaĝservo estas bazlernejo.
Famuloj
En la iama Batár naskiĝis rutena-hungara komisaro Ágoston Stefán.
Tavullia
Tavullia estas komunumo de Italio. Ĝi estas komunumo de Provinco Pesaro e Urbino en la regiono Markio. Tavullia enhavas 7.480 loĝantojn (ĝisdata al 30/09/2008)
Urba Administrado
Urbestro: Bruno Del Moro
Elektada Dato: 13/06/2004
Partio: maldekstre
Urbestra Retpoŝtadreso: sindaco@comuneditavullia.it
Gustav Hartlaub
Karel Johan Gustav HARTLAUB (8-an de novembro 1814 - 29-an de novembro 1900) estis germana fizikisto kaj ornitologo.
Hartlaub naskiĝis en Bremeno, kaj studis ĉe Bonn kaj Berlino antaŭ gradiĝi en medicino ĉe Göttingen. En 1840, li ekis studi kaj kolekti ekzotajn birdojn, kiujn li donacis al la Bremena Muzeo de Natura Historio. Li priskribis kelkajn el tiuj specioj la unuan fojon. En 1852 li fondis gazeton kun Jean Cabanis, nome Journal für Ornithologie. Li verkis kun Otto Finsch, Beitrag zur Fauna Centralpolynesiens: Ornithologie der Viti-, Samoa und Tonga- Inseln. Halle, H. Schmidt.
Fenila benzila ketono
Fenila benzila ketono aŭ C14H12O estas organika kemia komponaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la ketonoj, kristalblanka brulema pulvoro prezentanta fenilan ringon kaj benzilan radikalon inter unu oksigenatomo. Ĝi estas malmulte solvebla en akvo kaj iom pli solvebla en metanolo, alkoholoj, duetila etero kaj ketonoj. Kiel ĉiuj ketonoj, ĝi estas preskaŭ nereakciema kaj pro tio ĝi uzatas en fabrikado de farboj kaj parfumoj.
Gustav Hartlaub
Multaj birdoj ricevis nomon laŭ li, ekzemple la Hartlaŭba otido, Hartlaŭba anaso, kaj la Hartlaŭba mevo.
Fenila benzila ketono
Reakcio 5
Kun kloramino ĝi formas klorobenzenon kaj fenil-acetamido (ChemSpider kodo 7397):
786
En la jaro 786 post Kristo okazis, interalie:
La Barre - Ormesson (stacidomo)
La Barre - Ormesson estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Deuil-la-Barre, apud Enghien-les-Bains, departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Denis - Dieppe (330000).
Aythya
Aythya estas genro de merganasoj. Ĝi havas 12 priskribatajn speciojn. Multaj havas helajn flankojn kontraste kun malhelaj brustoj kaj ruĝecaj aŭ bruneca kapoj; multaj havas bluecgrizajn bekojn kun nigraj makulpintoj (vidu bildojn sube).
Praspecioj
Aythya shihuibas estis priskribata el fina Mioceno de Ĉinio. Nepriskribata prahistoria specio estas konata nur el restaĵoj de fosilioij de frua Pleistoceno troviĝantaj ĉe Dursunlu, Turkio; kaj povus esti tamen menciata kiel paleosubspecio de nuna specio konsiderinte ties aĝon (vidu ankaŭ artikolon de Rokanaso).
La specio "Aythya" arvernensis el Mioceno estas nune lokigita en Mionetta, dum "Aythya" chauvirae ŝajne enhavas la restaĵojn de 2 specioj, almenaŭ unu el kiuj ne ŝajnas esti merganaso.
Tombejo de Taesong
Tombejo de Taesong (대성산혁명렬사릉) situas en Monto Taesong, Pjongjango. Ĝi estas nacia memor-tombejo por Revolucio-martiroj de Nord-Koreio. Tie kuŝas ĉirkaŭ 200 homoj inkluzive Kim Jong Suk (patrino de Kim Jong-il kaj aliaj Kim Il-sungaj familianoj kaj ĉefaj membroj de Kontraŭ japana milita Partizano (Kim Chaek, Kim Il kaj aliaj).
Eljero Elia
Eljero ELIA (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto de surinama deveno. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "17".
MCI
MCI povas rilati al:
Pădurenii (Tritenii de Jos)
Pădurenii (Tritenii de Jos) [pǝdurenij] (hungare: Mezőkók) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Turda. En 1910 ĝi nombris 953 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1428 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1406. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Tritenii de Jos.
Listo de aŭtoroj malpermesataj en Nazia Germanio
Jen la listo de aŭtoroj malpermesataj en Nazia Germanio (1933 -1945). La listo - ne kompleta - sekvas la malpermesan edikton, ("Listo de damaĝa kaj maldezirenda verkaro") laŭ la eldono de 31-a de decembro 1938 publikigita de Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda.
La librobruligado 1933 en Germanio
En majo kaj junio 1933, tuj post la ekrego de naziismo en Germanio, en multaj germanaj urboj okazis publikaj librobruligadoj organizitaj de studentoj. Kulmino de tiu "Agado kontraŭ la malgermana spirito" estis la librobruligadoj en multaj germanaj universitataj urboj, plej spektakle en Berlino kun ĉeesto de la Imperia Ministro pri propagando Joseph Goebbels.
Jam dum la tago la ŝtiparo estis starigita, post manifestacio en la plej granda salono de la universitato okazis torĉomarŝo al la ŝtiparejo, la bruligado okazis nokte inter la 23-a kaj 24-a horo kaj estis raportita en radio.
La bruligado estis enscenigita kvazaŭ popola tribunalo kun publika ekzekutado de la kondamnindaj verkoj, tiel ankaŭ la deklamataj paroloj ("verdiktoj") en ĉiuj urboj estis identaj.
Listo de damaĝa kaj maldezirenda verkaro
Amasa konfiskado de proskribitaj libroj okazis kaj trafis publikajn bibliotekojn same kiel bibliotekojn de persekutataj organizaĵoj (sindikatoj, partioj, …), librovendejoj kaj privataj bibliotekoj.
La nazia publikaĵo "La biblioteko" („Die Bücherei 2:6“) listigis la eligendajn verkojn:
Libromalpermeso de SS
Plia severiĝo okazis en 1941: la Reichssicherheitshauptamt (la ideologia sekcio de SS), sub gvido de Heinrich Himmler) eldonis ordonon, kiu malpermesis pliajn "verkojn, kiuj ne jam aperis en la listo de damaĝa kaj maldezirenda verkaro". La antaŭparolo montras, ke ne nur Joseph Goebbels kiel prezidanto de la "regna kulturĉambro" malpermesis librojn, sed ankaŭ Heinrich Himmler, la estro de SS, havis kaj aktive uzis sian rajton malpermesi pliajn librojn.
La listo de 1941 enhavis pli ol 300 titolojn, ĉefe religiajn aŭ filozofajn verkojn, sed ankaŭ metafizikajn kaj unuavide banale aperantajn (ekzemple: Kuracplantoj servantaj al beleco). La aŭtoroj sur tiu listo preskaŭ ĉiuj estas forgesitaj.
Malpermesitaj verkistoj
La listo baziĝas sur
Aŭtoroj estis registritaj en la listo, ĉar ili aŭ iliaj antaŭuloj estis judoj; ĉar ili politike kontraŭis la sistemon; ĉar ili publikigis pacifismajn aŭ komunismajn ideojn aŭ estis suspektitaj pro tio. Kelkaj el la aŭtoroj estis jam forpasintaj.
{| width="830px"
Tolentino
Tolentino estas komunumo de Italio de la regiono Markio.
Aufbau
Eldonejo Aufbau - germane Aufbau-Verlag - estas germanlingva libroeldonejo kun centra oficejo en Berlino. La eldonejo fondiĝis en 1945 en Orienta Berlino, pli posta ĉefurbo de GDR. Komence ĝi specialiĝis je komunisma kaj kontraŭfaŝisma germanlingva literaturo plus germanlingvaj tradukaĵoj de sovetuniaj verkistoj. Baldaŭ ĝi estis la plej granda beletrisma eldonejo de la komunisma ŝtato GDR. En la sekvaj jardekoj aldoniĝis tradukaĵoj de literaturo el aliaj orienteŭropaj ŝtatoj krom Sovetunio, literaturo el Latinameriko kaj el aliaj mondpartoj.
Post la reunuiĝo de Germanio la eldonejo iĝis konzerno, al kiu apartenas la branĉoj Aufbau-Verlag, Aufbau Taschenbuch Verlag (atb) pri poŝlibroj, Rütten & Loening kaj kinder & Co pri infanlibroj. Laŭ la stato fine de la jaro 2012, la gvidaj eldonistoj estas Matthias Koch, René Strien kaj Tom Erben. Matthias Koch en oktobro 2008 aĉetis la eldonejon per persona kapitalo, post kiam kvin monatojn antaŭe la firmao anonciĝis bankrotiĝon.
Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la firmao kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.
Henri Alleg
Harry Salem dirata Henri Alleg (naskiĝis la en Londono, mortis la  en Parizo) estis franca-alĝeria ĵurnalisto, ano de la franca komunista partio (PCF) kaj malnova estro de la gazeto "Alger républicain". Li estas notinde aŭtoro de La Question, libro denuncanta la torturon dum la milito de Alĝerio.
Biografio
Naskiĝinta en Londono de rusaj-polaj judaj gepatroj, , Henri Alleg ekloĝis en Alĝerio venante de Parizo en 1939, kaj batalis sine de la Alĝeria Komunista Partio. En 1946, li edziĝis al Gilberte Serfaty, kiu same kiel li fariĝos arda komunista batalanto. En 1951, li fariĝis estro de la taggazeto Alger républicain. Li eniris kaŝecon en 1955, dato de malpermeso de la gazeto en Alĝerio. Tamen, li daŭrigis sendi artikolojn al Francio, iuj el ili estis publikigitaj en la gazeto L'Humanité.
Arestita en la 12-an de junio 1957 de la paraŝutistoj de la 10-a paraŝutista divizio, en la hejmo de Maurice Audin, sia amiko, arestita la antaŭan tagon kaj kiu estos torturita ĝismorte.
Li estis enŝlosita dum unu monato en El-Biar, kie li estis torturita dum pluraj sesioj, poste submetita al pridemandado farita post injekto de pentotalo, uzata kiel « verserumo ». Li fiere kontraŭstaris siajn torturistojn deklarante « Mi atendas vin: mi ne timas vin ». Generalo Massu, kiu agnoskis poste la uzon de torturo en iuj apartaj kazoj dum la milito de Alĝerio, asertis en 1971, « fakte pri torturo, Alleg ricevis nur paron da vangofrapoj ». Roger Faulques, oficiro de la 1-a REP, akuzita pri torturoj, deklaris okaze de proceso pri misfamigo kontraŭ Jean-Jacques Servan-Schreiber kaj Jean François Kahn en 1970 « Je ne l'ai vu qu'une seule fois, mais il m'a fourni à cette occasion des indications qui m'ont permis d'arrêter les membres du parti communiste algérien ».
Poste li estis movita al la kampo de Lodi (Draa Essamar Wilaya de Médéa) kie li restis dum unu monato, poste al Barberousse, la civila malliberejo de Alĝero. En malliberejo, li verkis La Question (esperantlingve "la demando"), kaŝante la skribitajn paĝojn kaj sendante ilin al siaj advokatoj.
En La Question, li rakontis sian malliberecan periodon kaj la perfortaĵojn, kiujn li suferis meze de la milito de Alĝerio. Unue publikigita en Francio de "Éditions de Minuit", la verko estis tuj malpermesita. Nils Andersson reeldonis ĝin en Svislando, dek kvar tagojn post la malpermeso en Francio en marto 1958. Malgraŭ sia malpermeso en Francio, tiu libro forte kontribuis al la malkaŝo de la fenomeno de torturo en Alĝerio. Ĝia kaŝa disvendo atingis ekzemplerojn.
Tri jarojn post lia aresto, li estis kulpigita pri "atenco al la ekstera sekureco de la ŝtato" kaj pri "rekonsistigo de malfondigita ligo" kaj kondamnita je 10-jara enkarcerigo. Movita al Francio, li estis enŝlosita en la malliberejo de Rennes. Profitante restadon en malsanulejo, li eskapis. Helpata de komunistaj batalantoj, li fuĝis al Ĉeĥoslovakio aparte dank'al Alfred Locussol.
Nyíregyháza
Nyíregyháza [njiredjhAza] estas urbego en Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, kies departementejo estas; en Distrikto Nyíregyháza, kies centro estas; fine la urbo havas memstaran departementan rajton ekde 1990. Nyíregyháza estas ankaŭ grek-katolika eparĥio. La loknomo signifas: betulo-eklezio.
Henri Alleg
Biografio
Li revenis en Francio post la interkonsentoj de Évian, poste en Alĝerio, kie li partoprenis en la renasko de la gazeto Alger Républicain. « Persona non grata » en Alĝerio sekve de la puĉo de Houari Boumédiène, li reekloĝis en Francio en 1965. La dokumenta filmo de Jean-Pierre Lledo Un rêve algérien (esperantlingve "aĝeria revo") montras lian revenon, kvardek jarojn poste en Alĝerion, kiu akceptis lin kun etenditaj brakoj kaj kie li retrovis kun feliĉo siajn malnovajn kompanojn.
Nyíregyháza
Historio
La unua skriba mencio pri Nyíregyháza devenis el 1209, kie en la jaro 1236 jam estis ankaŭ preĝejo. La tatara invado detruis la vilaĝon, poste la tutan regionon posedis la familio Báthory. Ankaŭ la turkoj okupis la vilaĝon, sed István Bocskai en 1605 reokupis ĝin. En 1620 la regiono apartenis al Transilvanio kaj Nyíregyháza iĝis hajduka urbo. En 1753 la loka bienulo Ferenc Károlyi allogis servutulojn, precipe slovakoj alvenis. En 1786 la vilaĝo ricevas la rangon kamparurbeto, krome la urbeto rajtis aranĝi foirojn jare po 4. En 1837 la urbo ricevis reĝajn monopoliojn. En 1824 jam ĉiuj servutuloj aĉetis la sendependecon, la plena urbo iĝis sendependa. En 1858 la tiel nomata Ebenaĵo-fervojo atingis Nyíregyháza el Pest (urbo) tra Szolnok kaj Debrecen. La urbo prosperis havanta teatron kaj tramon. En 1876 ĝi iĝis centro de la departemento Szabolcs. En 1919 la rumanoj okupis la urbon por 10 monatoj. En 1944 oni forpelis la judojn, en 1945 multaj iris al trudlaboro al Sovetio kiel ero de la postmilita damaĝrekompenco. La urbo havas altlernejojn, el tio jam estas universitato.
Apud la urbo troviĝas la lago Sóstó (=sala lago), apud kiu troviĝas feriada centro. Temperaturo de la laga akvo estas 26 °C. Apud la lago troveblas bestĝardeno kaj etfervojo.
Henri Alleg
Biografio
En 2005, li subskribis kun aliaj leteron al la prezidanto de la Respubliko, petantan la franca ŝtaton agnoski la forlason de la harkioj en 1962.
Nyíregyháza
Esperanto en Nyíregyháza
Estas delegito de UEA kaj gastiganto de Pasporta Servo tie.
La 49-a ILEI-Konferenco 2016 okazis en la altlernejo de tiu urbo. De la 30-a de julio ĝis la 6-a de augusto partoprenis 120 personoj el 28 landoj. Okazis instruista trejnado, kursoj por komencantoj, paroligaj rondoj, lingva festivalo, ekskursoj, bankedo kaj koncertoj.
Henri Alleg
Biografio
Cetere li estis ano de la "poluso por komunisma renasko en Francio" kaj deklaris bedaŭri en 1998 « la social-demokratan drivon de la franca komunista partio (PCF), kiu forlasas sian komunisman aŭtentecon ». Li estis ano de la asocio « Comité internationaliste pour la solidarité de classe » (CISC), fondita en la 10-a de oktobro 1992 sub la nomo « Comité Honecker de solidarité internationaliste », kiu subtenis la malnovan estron de la Germana Demokratia Respubliko (GDR), Honecker, persekutata de la germana justico.
Nyíregyháza
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas
Vidu ankaŭ
Lago Szelkó
Henri Alleg
Biografio
Li estis ankaŭ ano de la patroneca komitato de la Tribunalo Russell pri Palestino.
Henri Alleg estas la patro de Jean Salem.
Li mortis la 17-an de julio 2013.
785
En la jaro 785 post Kristo okazis, interalie:
Cenlatorre
Cenlatorre estas arta lingvo kreita de anonimulo kun ludaj celoj, kun influo de la franca, itala kaj japana lingvo. La skripto estas de nagario. Influo de la angla en fonologio kaj morfologio estas okulfrapaj, la projekto similas karikaturo de latinida lingvo farita de angloparolanto kiu malmute konas fremdaj lingvoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.geocities.com/sinsolent/cenlatorre/
MCL
MCL povas rilati al:
Telemerkatado
Telemerkatado aŭ telemerkatigo estas metodo de rekta merkatado, en kiu vendisto petas eventualajn klientojn aĉeti produktojn aŭ servojn, ĉu telefone, ĉu per poŝte, vizaĝalvizaĝe aŭ per rendevua konferenca, nome rendevuo planita dum la alvoko. Telemerkatigo ankaŭ povas inkluzivi registritajn vendoprezentojn programitajn por esti ludataj telefone per aŭtomata markado.
Priskribo
Telemerkatigo estas difinita kiel kontaktado, kvalifikado kaj esplorado de eventualaj klientoj uzantaj telekomunikadajn aparatojn kiel telefonon, fakson kaj interreton. Ĝi ne inkluzivas rektpoŝtan merkatadon.
La termino "telemerkatigo" (telemarketing) unue estis vaste uzata fine de la 1970-aj jaroj por priskribi komunikadojn de Bell System, kiuj rilatis al novaj uzoj por la foriraj WATS kaj envenantaj senpagaj servoj.
La pliiĝo de telereklamado povas esti spurita reen al la telefonistoj de la 19-a jarcento. Transkultura dungado de ŝaltpanelaj funkciigistoj (plejparte virinoj) fariĝis precipe populara en Nordameriko tra la 20a jarcento, parte pro populareco akirita per reklamado.
Telemerkatigo, kiel okazis ĉe iamaj telefonistoj, estas unu el la kampoj konataj kiel okupataj plejparte de virinoj. La centra kialo por dungi virinajn funkciigistojn kuŝis en tio, ke virina laboro estis konsiderata formo de malmultekosta laboro: inaj telereklamistoj gajnis proksimume duonon el kvarono de la salajroj de viroj. Virinoj estis krome konsiderataj kiel pli ĝentilaj kaj bonkondutaj ol viraj funkciigistoj. Cetere, la trankviliga, pli delikata naturo de virina voĉo estis konsiderata kiel la natura kvalito de virinoj, kvankam neniu scienca evidenteco subtenas ĉi tiun aserton. Ĉi tiu naturigo kondukis al normaligo de la percepto de virinoj kiel telefonistoj kaj konsultistoj, kio nuntempe speguliĝas en la telekomerca merkato.
Proceduro
Telemerkatigo povas esti farita de kompania oficejo, de alvokcentro aŭ de hejmo. Ĝi povas impliki rektan telefonistan voĉdissendadon plej ofte asociitan kun politikaj mesaĝoj. Efika telekomerca kampanjo ofte implikas du aŭ pli da alvokoj. La unua voko (aŭ serio de vokoj) determinas la bezonojn de la kliento. La fina alvoko (aŭ serio de alvokoj) instigas la klienton aĉeti. Eventualaj klientoj estas identigitaj per diversaj rimedoj, inkluzive de pasinta aĉeta historio, antaŭaj informaj petoj, kredit-limo, konkursaj aliĝiloj kaj aliĝiloj. Nomoj ankaŭ aĉeteblas de konsumanta datumbazo de alia kompanio aŭ akiritaj de telefona adresaro aŭ alia publika listo. La taŭga procezo celas determini, kiuj klientoj plej aĉetas la produkton aŭ servon.
Bonfaraj organizaĵoj, eks-studentaj asocioj kaj politikaj partioj ofte uzas telekomercadon por peti mondonacojn. Merkat-esploraj kompanioj uzas telemerkatajn teknikojn por enketi la eblajn aŭ pasintajn klientojn de klienta komerco por taksi merkatan akcepton aŭ kontenton pri aparta produkto, servo, marko aŭ kompanio. Publikaj opinisondoj estas farataj simile. Telemerkatigaj teknikoj ankaŭ aplikiĝas al aliaj formoj de elektronika merkatado per retpoŝtaj aŭ faksaj mesaĝoj, tiaokaze ili estas ofte konsiderataj kiel spamo de riceviloj.
Negativaj perceptoj kaj kritikoj
Telemerkataj vokoj ofte estas konsiderataj ĝenaj, precipe kiam ili okazas dum la vespermanĝa horo, frumatene aŭ malfrue vespere. Iuj kompanioj kapitaligis ĉi tiujn negativajn emociojn. Ekde 2007 pluraj forumoj ekestis kaj funkcias kiel plendotabuloj, kie konsumantoj povas esprimi siajn zorgojn kaj kritikojn. Responde iuj telemerkataj kompanioj pledis procesojn kontraŭ ĉi tiuj portaloj.
Pont-d'Ouilly
Pont-d'Ouilly estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ouillypontains.
Farkas Gyalui
GYALUI Farkas (djalui) ĝis 1891 Mendel estis rumanuja hungara literaturhistoriisto, verkisto, tradukisto naskita en Gyalu la 24-an de novembro 1866 kaj mortinta en Koloĵvaro la 17-an de aprilo 1952.
Biografio
Unu jaron Farkas Gyalui pristudis medicinon en Budapeŝto, ekde 1885 li estis interna kunlaboranto de gazetoj en Koloĵvaro (Kolozsvári Közlöny, Magyarság, Erdélyi Híradó, Kolozsvár) kaj li studis literaturhistorion en universitato. En 1892 li doktoriĝis. Ekde 1891 li estis oficisto de la Universitata Biblioteko de Kluĵo kaj en la fino de la 90-aj jaroj li studvojaĝis okcident Eŭropo por ekkoni la organizon de bibliotekoj. En 1901 oni komisiis lin por organizi en la universitato la katedron pri biliotekscienco. Ekde 1911 ĝis 1926 li estis direktoro de la biblioteko. Ekde 1934 li estis memmbro de Societo Petőfi, ekde 1937 honora prezidanto de la Erdélyi Irodalmi Társaság. Li verkis ankaŭ novelojn, teatraĵojn, li tradukis el franca, angla kaj germana lingvoj.
Wignicourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
György Filip
György Filip naskiĝis la en Dorog.
Biografio
György Filip inter 1977-1985 estis futbalisto en la loka taĉmento, krome li iĝis aŭtomuntisto. Li estis soldato inter 1985-1987, poste li denove estis sportisto (ankaŭ longdistanca kuristo). En 1997 en Francio li ricevis traŭmaton, tial li forlasis la futbalon. Krom la sportoj li ŝatis la ŝlagromuzikon, jam en la 1980-aj jaroj li aliĝis al ŝlagrorkestro, kie li kantadis kaj buŝharmnonikadis. En 1991 li fondis propran orkestron, kie li ankaŭ gitarludis. En 2001 kaj 2008 li rearanĝis la orkestron. Li aranĝas ankaŭ renkontiĝojn por motorciklistoj.
Friedrich Fehr
Friedrich Fehr (naskiĝis la 24-an de majo 1862 en Werneck; mortis la 29-an de septembro 1927 en Polling) estis germana pentristo. Li estas konsiderata reprezentanto de historiismo.
Vivo
Friedrich Fehr naskiĝis en 1862 kiel filo de Kaspar Fehr kaj lia edzino Anna en Malsupra Frankonio. En Würzburg li frekventis la realgimnazio kaj de 1878 ĝis 1884 li studis ĉe la Akademio de Belartoj en Munkeno. Stipendio de la fondaĵo Martin von Wagner rajtigis lin studi en Italio inter 1885 kaj 1890.
783
En la jaro 783 post Kristo okazis, interalie:
MCM
MCM povas rilati al:
Ogasavaroj
La Boninoj, konataj en Japanio kiel Ogasavaroj 小笠原群島 Ogasawara Guntō, estas arkipelago de ĉirkaŭ 30 subtropikaj kaj tropikaj insuloj, ĉirkaŭ 1000 km rekte sude de Tokio, Japanio. Administre ili estas parto de Ogasavaro, (mura) de Ogasavara Subprefekturo, Tokio. La totala areo de la insuloj estas 73 km², kun populacio de 2440 (2000 en Ĉiĉiĵima, kaj 440 en Hahaĵima).
La nuraj loĝataj insuloj de la grupo estas Ĉiĉi-ĵima (父島), sidejo de la municipa registaro, kaj Haha-ĵima (母島) kiu inkludas vilaĝon Ogasavaro.
Pro sia insuleco la naturo suferis gravajn damaĝojn, ekzemple formortis endemio Bonina palumbo.
Zoltán Füredi
Zoltán Füredi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Füredi Zoltán estis hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
Zoltán Füredi naskiĝis la  1954 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Füredi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1973-1978, poste li eklaboris en matematika filio de MTA. Ekde 1985 li ankaŭ instruas en diversaj universitatoj de Usono. En 1989 li doktoriĝis. Li okupiĝas precipe pri kombinatoriko kaj grafeteorio. En tiuj temoj li ofte laboras kune kun Péter Frankl (matematikisto) kaj Imre Bárány. Li ricevis ĝis tiam 3 premiojn.
Le Juif polonais
Le Juif polonais ( La pola judo) estas opero de Camille Erlanger, laŭ libreto de Henri Cain. La libreto estis adaptita de la samnoma teatraĵo de Erckmann-Chatrian de 1867.La opero estis unue ludata en Opéra-Comique en Parizo en 1900.
Intrigo
La melodrama kulmino okazas en akto 2 kiam la sono de sledaj sonoriletoj ĉe la geedziĝo de sia filino memorigas la gastejestron Mathias pri la judo, kiun li murdis 15 jarojn antaŭe. Sonĝante, en akto 3, ke li estas juĝita pro la murdo, li konfesas la detalojn de la atako kaj sian forigon de la korpo, kaj mortas pro koratako.
Torre San Patrizio
Torre San Patrizio estas komunumo de Italio.
Labdako
Labdako (helene Λάβδακος, latine Labdacus) estas en la helena mitologio filo de la Teba reĝo Polidoro kaj de lia edzino Nikteido. Li estis nepo de fondinto de Tebo Kadmo.
Lia filo estis posta reĝo de Tebo Laio kaj lia nepo estis Edipo, granda tragika persono de la helena mitologio. Laŭ Labdako estas la familiaro nomata Labdakidoj, signifoplena en Tebo.
Dežerice
Dežerice [deĵerice], hungare Dezsér [deĵEr], germane Descher [deŝer] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ vilaĝeto apartenas al la municipo.
Labdako
Labdaka patro Polidoro trofrue mortis kaj la filon komisiis en zorgadon al sia bopatro Nikteo. Sed kiam Labdakos ankaŭ frue mortis, restis post li tro juna filo Laio, infaneca por transpreno de la reĝa potenco. Pro tio la regadon transprenis Nikteo. Ankaŭ li regis nelonge, post lia morto fariĝis teba reĝo lia frato Liko.
Labdako okazigis kontraŭ si koleron de Hera, kiam li mortigis unu el ŝiaj drakoj. Pro tio li ankaŭ okazigis malbenon kontraŭ sia familiaro.
Dežerice
Situo
Dežerice situas laŭ flankovojoj, ĉefvojo kaj fervojo preteriras. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1208 en formo "Desir". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Dezsér 645 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dežerice 584 homoj, (575 slovakoj).
Kleinandelfingen
Kleinandelfingen estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2035 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo konsistas el la tri municipoj Kleinandelfingen, Alten kaj Oerlingen.
Trafiko
Kvankam Kleinandelfingen situas ĉe la trajnlinio de Vinterturo al Ŝafhaŭzo la komunumo ne posedas propran stacidomon. Ĝi tamen estas ligita al la reto de la Zurika Trafik-Unio per postaustobuslinioj al Vinterturo kaj Andelfingen. La komunumo havas propran aliron al la nacia aŭtoŝoseo A4.
Arçonnay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Mamers, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas arçonnéens.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kleinandelfingen
Historio
Unua dokumenta mencio de Kleinandelfingen datiĝas de la 14-a jarcento. Ĝis la epoko de la Helveta Respubliko Kleinandelfingen estis parto de Andelfingen. Sendependa komunumo fariĝis Kleinandelfingen nur en la jaro 1804 kaj estis aligita al ĝi tiam ankaŭ la municipoj Alten kaj Oerlingen.
Tritenii de Sus
Tritenii de Sus [tritenij de sus] (hungare Felsődetrehem) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Turda.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 051 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 791 (rumanoj, 25% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1406. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Ĝi kuniĝis kun Tritenii de Jos.
782
En la jaro 782 post Kristo okazis, interalie:
Kumina
Kumina estas insulo de Päijänne en Jyväskylä en Korpilahti. Ĝi estas la plej granda insulo en eksa komunumo Korpilahti. Tie estas libertempaj loĝejoj. Kumina estas proksimume 1,9 km longa larĝeta insulo. La insulo estas arbara. Okcidenta parto de Kumina estas malkrutdekliva. La orienta parto estas krutdekliva. En Kumina estas ankaŭ loĝejoj de Boatkunigo de Jyväskylä.
Oppenweiler
Oppenweiler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo, kaj estas trafluata per la rivereto Murr kiu konsistigas parton de la distrikta nomo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 35 kilometrojn sudokcidente.
Camille Erlanger
Camille ERLANGER ( – ) estis franca komponisto. Li studis en la Konservatorio de Parizo kaj en 1888 gajnis Prix de Rome pro sia opero Velléda. Lia plej fama opero, Le Juif polonais, estis ludata en la Opéra-comique en 1900. Li mortis en Parizo kaj estis enterigita en tombejo Père Lachaise.
Indiana Jones kaj la Lasta Krucmilito
Indiana Jones kaj la Lasta Krucmilito (originala angla titolo : Indiana Jones and the Last Crusade) estas usona filmo farita en 1989 reĝisorita de Steven Spielberg metanta ĉe la ekrano kiel heroon la aktoron Harrison Ford. Ĝi estas la tria parto de serio de filmoj centritaj sur la fikcia persono Indiana Jones.
Historio
En mondo ĵus antaŭ la Dua Mondmilito, la Nazioj serĉas la Sanktan Gralon. Kontraŭ ili agas la doktoro Henry Jones (Sean Connery), kiu dum sia tuta vivo ankaŭ serĉis ĝin. Kiam lia patro malaperas, "Indiana" Jones (Harrison Ford) ekiras sur liaj paŝoj por retrovi lin.
Komento
Post la malhela historio de Indiana Jones kaj la Templo de Pereo, tiu filmo estas pli bazita sur humuro, ĉefe pri la rilato aŭ la konstrasto inter la patro kaj la filo Jones.
Aktoroj
VF = Franca voĉo
Estiel
Estiel estas neologisma vorto kreita per kombino de esti kaj kiel. En oficiala Esperanto oni anstataŭe diras kiel. Ĉi tiu vorto pro sia diverssignifeco povas estigi dusencecon, ekz-e:
"Mi kiel judo ne manĝas porkan viandon."
La konstruaĵo "mi kiel judo" povas signifi:
2e: "mi, estante judo" - mi estas judo kaj agas laŭ juda regularo.
En la dua kazo oni povas ankaŭ diri: "mi estiel judo".
Tiu vorto tamen ne estas vaste uzata, kaj tial ankaŭ ne vaste. Tial por esti komprenata, pli taŭgas simple uzi "kiel", aŭ en kazoj de vera miskombrenebleco uzi "estante".
Géza Laczkó
LACZKÓ Géza d-ro [pr. lacko:] estis hungara verkisto, teatrokritikisto naskiĝinta en Budapeŝto la 3-an de decembro 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de decembro 1953. Li estis filo de aktorino Aranka Laczkó.
Kariero
Inter 1904 kaj 1908 li estis ano de la Thália Társaság, en jaroj 1916-1919 li instruis francan lingvon en la aktorakademio. En 1918 kune kun 30 verkistoj li fondis la Vörösmarty Akadémia. En la 1920-aj jaroj li estis unu el redaktoroj kaj teatrokritikisto de la Pesti Napló kaj Az Est, en 1940 gvidanto de la Eldonejo Dante, en 1945 teatra rubrikgvidanto de la semajngazeto Szivárvány.
Béla Weress
Béla WERESS [vereŝ] estis rumania hungara unitarisma eklezia verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Felvinc la 22-an de februaro 1894 kaj mortis ?.
Kariero
Béla Weress akiris diplomon de pastro en Unitariisma Teologio de Koloĵvaro en 1918. De 1920 li estis pastro en Petroșani. Li estis redaktoro de gazeto Zsilvölgyi Magyarság. Inter 1940–43 la rumanaj aŭtoritatoj 28 foje starigis lin antaŭ militribunalon. En 1943 li fugis trans la limon kaj loksidiĝis en Koloĵvaro. Tie li paŝis laikan karieron.
Araraquara (mezoregiono)
La mezoregiono de Araraquara estas unu de la 15 mezoregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 21 municipojn kuniĝantas en 2 mikroregionoj.
Erdély (landkonatiga revuo)
Erdély erdej (Transilvanio) estis hungarlingva landkonatiga revuo inter 1892-1917, poste 1930-1048 en Kluĵo, Hungario, sekve Rumanio eldonita de Erdélyi Kárpát-Egyesület. En jaroj 1936-37 ĝi estis titolita Transzilvánia. Redaktoroj: Endre Orosz (1930-33), Sándor Ferenczi (1933-35), János Tulogdi (1936-37), Attila Szabó T. (1937-38), István Bogdán (1939-40), Ernő Balogh (1941), pli juna János Xántus (1942-45), Géza Vámszer kaj Sándor Erdélyi (1946-48). Inter ĝiaj kunlaborantoj troviĝis: János Bányai, Emánuel Brüll, Sándor Tavaszy. Ĝi publikis la leterojn de László Sáska el Afriko, notaĵojn etnografiajn de Pál Péter Domokos, raportaĵojn pri popolkutimoj. Ĝi aperigis ankaŭ belestristikaĵojn de Ady, Sándor Reményik, Lajos Áprily, Zoltán Finta, József Nyírő kaj la vojaĝnotaĵojn de Elemér Jancsó el Okcident-Eŭropo.
Szepes
Szepes (Spiš, Scepusium Spisz, Zips estis nomo de historia departemento en Hungara reĝlando.
Szepes reĝa departemento etendiĝis plejparte en nordorienta parto de hodiaŭa Slovakio.
Ties malgranda parto situas en hodiaŭa suda Pollando, inter riveroj Dunajec kaj Biela voda kaj ŝtatlimo kun Slovakio.
Historio
Tiu regiono ne menciiĝas en dokumentoj en la 11-a jarcento, tial oni supozas, ke ĝi estis neloĝata aŭ apenaŭ loĝata. Post jarcento limgardistoj alvenis por defendi limojn de Hungara reĝlando, poste alvenis saksoj kaj aliaj popoloj. Baldaŭe nova reĝa departemento formiĝis. Dum la historio estis grava la komercado. En 1412 reĝo Sigismundo hipotekis 16 urbojn el Szepes al Pollando. En 1848-1849 la hungara armeo en Branyiszkó faris grandan venkon kontraŭ la Habsburgoj. En 1918 granda parto iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, pli malgranda parto aldoniĝis al Pollando kaj finiĝis la hungara dominado.
21.11.1939: Tria Regno, interkonsente kun Slovakio, cedis al ĝi 586 km² (en Spiŝo kaj Oravio) de okupata pola teritorio - la aneksitaj komunumoj revenis post subskribo de la pola-ĉeĥoslovaka protokolo el la 20-a de majo 1945.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Administracio
Estis 8 distriktoj, la nomoj estas la samaj de distriktejo: Leibic, Poprád, Szepesbéla kaj Szepesolaszi estis konsilantrajtaj urboj. La departemento troviĝas en Karpatoj, centre ĉe Altaj Tatroj. La plej granda rivero estas Hornád.
La hipotekitaj urboj
Ne plu ĉiuj estas urboj.
En 1772 la urboj denove apartenis al Szepes, ĝis 1870 en formo de aŭtonomio.
Montrofenestra pupo
Montrofenestra pupo aŭ manekeno estas kutime homgranda figuro el plasto, ligno aŭ (parte) porcelano, kiu estas starigita reklamcele en montrofenestro por allogi la klientaron.
Ĝi havas gravan rolon en modo, ĉar oni uzas ĝin ofte kiel reklamilo por vestaĵoj, ŝuoj kaj akcesoraĵoj.
Montrofenestraj pupoj estas kutime pupoj, kies brakojn kaj armojn oni povas movi, kaj kies kapo estas forprenebla.
La montrofenestra pupo en ĉiutaga kulturo
En amaskomunikiloj kaj ĉiutaga kulturo tiaj pupoj estas pro siaj simileco al homoj kaj siaj disiĝebloj ofte temoj de komedioj, kiel ekzemple la komparo montrofenestra pupo kiel kadavro aŭ inverse estas ŝatata temo en filmoj kaj amaskomunikiloj.
John Burroughs
John BURROUGHS (3a de aprilo, 1837 – 29a de marto, 1921) estis usona naturalisto kaj prinatura eseisto, aktiva en la konservisma movado de Usono. La unua el lia esearo estas Wake-Robin en 1871.
Laŭ vortoj de lia biografo Edward Renehan, la speciala identeco de Burroughs estis malpli tiu de scienca naturalisto ol tiu de "literatura naturalisto kun kapablo por registri siajn proprajn unikajn perceptojn de la natura mondo." La rezulto estis verkaro kies resonado kun la tono de lia kultura momento klarigas kaj ĝian popularecon tiame, kaj ĝian relativan malhelon ekde tiam.
Kafkruĉo
Kafkruĉo estas hejma kuirilo, kruĉo por prepari, konservi varma aŭ verŝi kafon.
La kafkruĉo povas esti metala, vitra, plasta, ceramika aŭ varmbotela.
Por kuiri kaftrinkaĵon oni metas muelitajn prirostitajn kafgrajnojn en la filtroskatolon de la kafkruĉo kaj varmigas la akvon. La varmega akvo pasas tra la filtroskatolo kaj iĝas kafaroma kaj kafgusta.
La kafkruĉo povas esti simpla kaj elektra.
Taschen
Eldonejo Taschen - germane Taschen Verlag - estas germanlingva eldonejo de grandformataj artaj libroj kun centra oficejo en Kolonjo. La firmaon en 1980 fondis Benedikt Taschen, kies familia nomo sekve konsistigas la eldonejan titolon. La firmao do neniel produktas malgrandajn kaj malmultekostajn poŝlibrojn, germane nomataj Taschenbuch, sed tute male aparte grandformatajn kaj presteknike altkvalitajn librojn kun multaj reproduktaĵoj de artaj fotoj aŭ pentraĵoj, kaj kompare malmulta teksto.
Benedikt Taschen origine fondis la firmaon por vendi sian ampleksan privatan kolekton de bildstrioj. Sed baldaŭ la eldonejo ricevis renomon de specialisto pri artaj libroj. En 1984 ĝi aĉetis 40 000 restajn ekzemplerojn de grandformata libro pri verkaĵoj de la belga pentristo René Magritte, kiuj en Germanio tre sukcese vendiĝis. En 1986 Angelika Herbert iĝis kuneldonistino. En 1990 ŝi edziniĝis je Benedikt Taschen, kaj per la nomo Angelika Taschen per publikigo de 150 libroj signife kontribuis al la firmaa sukceso. En 2004 la paro divorciĝis.