cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henriko la 4-a (Anglio)
La antaŭa reĝanto
La unua plej granda problemo de Henriko kiel monarko, estis kion fari kun la detronigita Rikardo. Post fiasko de antaŭtempa murdo-intrigo (konata kiel Leviĝo de Epifanio ) en januaro 1400, Rikardo mortis en la prizono, supozeble pro malsato. Li estis nur 33-jaraĝa. Kvankam Henriko estis suspektata pri la mortigo de sia antaŭulo, ne ekzistas solidaj evidentaĵoj pruvantaj ĉi-aserton. Kelkaj kronikistoj proklamas ke la korpremita Rikardo mem mortis pro malsato, tio kio ne estus maloportuna kaŭze de la konata karaktero de Rikardo. Kvankam registraĵoj de la konsilio indikas ke rimedoj estis prenitaj por la transportado de la korpo de la mortinta reĝo ĉirkaŭ la 17-a de februaro, ne ekzistas kialoj por kredi ke li ne mortis en la 14-a de februaro, tiel kiel deklarita de pluraj kronikistoj. Oni povas pozitive diri ke li ne suferis perfortan morton, ĉar lia skeleto, ĉe ekzameno, montris nenian signon je perforto. Ĉu li mem mortomalsatiĝis, ĉu la malsatigo estis altrudita, estas demandoj por vigla historia spekulacio. Post sia morto, la korpo de Rikardo estis metita sub publika montro en la Malnova Katedralo de Sankta Paŭlo por pruvi al liaj apogantoj ke li vere mortis, kvankam en la postaj jaroj, onidiroj ne ĉesis cirkuli, dirante ke li ankoraŭ vivas kaj atendas repreni sian tronon. Henriko ordonis ke Henriko estu diskrete sepultita en la Dominikana Priorejo, en King's Langley, Hertfordshire, tie kie li restis ĝis kiam Henriko la 5-a venigis lian korpon reen al Londono kaj sepultigis lin en la tombo ke Rikardo estis mendita por si mem en la Abatejo Westminster.
Ribeloj
Henriko pasis plejmulton el sia reĝado defendante sin kontraŭ la intrigoj, ribeloj kaj murdoprovoj. Ribeloj daŭrigis dum la una jardeko en la reĝado de Henriko, inklude de la Ribelo el Owain Glyndŵr, kiu deklaris sin reĝo de Kimrio en 1400, kaj la ribelo de Henry Percy (1341-1408), 1-a Grafo de Northumberland. La sukceso de la reĝo pri disfrakasado je tiuj ribeloj estis parte pro la milita kapablo de lia plej maljuna filo, Henriko de Monmouth, kiu pli malfrue fariĝis reĝo (kvankam la filo sukcesis konkeri multe pli da efektiva povo ol sia patro, en 1410).
En la lasta jaro je reĝado de Henriko la 4-a, la ribeloj fariĝis pli intensaj. Malnova fablo "ke Rikardo estis vivanta", laŭ tiama kroniko, "kaj onidiroj ke senditoj el Skotlando estis trairanta la anglajn vilaĝojn, en la lasta jaro de la reĝado de Henriko, deklaris ke Rikardo rezidas en la Skolta Kortego, kaj atendas nur mansignon el siaj subtenantoj por repreni Londonon kaj restarigi sian tronon".
Iu supozita trompisto estis trovita kaj antikva fianĉino de reĝo Rikardo cirkulis onidiron en la urbo ke ŝia majstro estis vivanta en Skotlando. Southwark estis instigita al ribelo far Siro Elias Lyvet kaj lia partnero Thomas Clark, kiuj promesis helpon al Skotlando por la efektivigo de la puĉo. Finfine, la ribelo estis malsukcesa. La kavaliro Lyvet estis liberigita kaj lia apoganto estis ĵetinta en la Turon.
Malsano kaj morto
La postaj jaroj en la reĝado de Henriko estis markitaj per seriozaj sanproblemoj. Li suferis pri malbeliga haŭtmalsano, kaj eĉ pli serioze, li eksuferis pri iu akuta akra malsano en junio 1405, aprilo 1406, junio 1408, vintre de la jaroj 1408-1409, decembro 1412 kaj finfine iu fatala atako en marto 1413. Primedicinaj historiistoj longe debatis la naturon de ĉi-aflikto aŭ afliktoj. La haŭtmalsano eble estis lepro (kaj nenecese tiu haŭtmalsano ne estis la sama problemo en la 15-a jarcento tiel kiel ĝi estas al la moderna medicino), psoriazo aŭ alia malsano. Al la akutaj atakoj estis kreitaj alta gamo da klarigoj, de epilepsio ĝis kelka formo je koropatia malsano. Kelkaj mezepokaj kronikistoj kredis ke li estas atakita pri lepro kiel puno pro la maniero kiel li traktis Rikardo Le Skropo (1350-1405), Ĉefepiskopo de Jorko, kiu estis ekzekutita en la8-a de junio 1405 laŭ ordonoj de Henriko post fiaskinta puĉo.
Laŭ la angla kronikisto Raphael Holinshed (1529-1580), estis antaŭvidaĵo ke Henriko mortus en Jerusalemo, kaj Ŝekspiro ripetas ĉi-profetaĵon en sia dramo. Kaj Henriko ja kredis ke li verdire mortus dum krucmilito. Efektive, li mortis en la Jerusalema Ĉambro, en la abata domo de la Abatejo Westminster, en la 20-a de marto 1413 dum parlamenta kunveno, apud Thomas Langley (1363-1437), sia persona sekretario kaj taskoplenumanto.
Entombigo
Malgraŭ la kutimo starigita de siaj plej ĵusaj antaŭuloj, Henriko kaj lia dua edzino, Johana de Navaro (1370-1437), reĝino de Anglio, ne estis sepultitaj en la Abatejo Westminster, sed, en la Katedralo de Canterbury, en la norda flanko de la Trinua Kapelo kaj rekte apuda al la Sanktejo al Thomas Becket (1118-1170). La kulto al Thomas Becket alte prosperis, kiel kutima evidentaĵo en la primonaĥaj raportoj kaj en beletraĵoj tiel kiel "Rakontoj de Canterbury" far Geoffrey Chaucer (1343-1400), kaj Henriko aparte iom preferis aŭ iele estis ligita al la sanktejo.
Kialoj por liaj preferoj al Canterbury estas demandeblaj, tamen estas alte probabla ke Henriko intence estis iele asociita al la sankta martiro pro kialoj je politika demando, tio estas, la legitimigo de lia dinastio post la eltronigado de Rikardo la 2-a. Plej signife, dum sia kronado, li estis oleumita kun la sankta oleo, kiu supozeble estis donita al Becket de la Virgulino Maria iom antaŭ la morto de la sanktulo, en 1170. Ĉi-oleo estis metita ene de aparta agloforma ujo farita el oro. Laŭ versio de la rakonto, la oleo estis pasinta al la pripatrina avo de Henriko, kies nomo estis Henriko de Grosmont, 1-a Duko de Lankastro (1310-1361).
Pruvo pri la decida rilato de Henriko al Sankta Tomaso kuŝas parte pro la tombostrukturo mem. La ligna panelo en la okcidenta parto de lia tombo montras pentraĵon pri la martiriĝo de Becket, kaj la baldakeno aŭ ligna tapeto, super lia tombo estas gravurita la persona frapfrazo de Henriko "Soverayne" alternitaj per kronitaj orumitaj agloj. Sammaniere, la tri grandaj ŝildoj regantaj la pentraĵon de la baldakeno estas ĉirkaŭitaj per ringoj je SS kaj unu enmetaĵon kun oraglo. La ĉeesto de aglaj motivoj reliefas la olekronado de Henriko kaj lia ideologia asociiĝo al Sankta Tomaso. Kelkatempe post la morto de la reĝo, impona tombo estis por li konstruita, tre probable mendita de la reĝino Johana mem, kronita kaj vestita per liaj ceremoniaj roboj. La korpo de Henriko evidente estis tre enbalzamigita, ĉar elenterigo okazinta en 1832, permesis al la historiistoj aserti, kun akceptebla certeco, ke la figuroj vere reprezentas precizan portreton.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Thomas_Becket_Murder.JPG| Thomas Becket (1118-1170) Portrait_of_Henry,_Duke_of_Lancaster_-_William_Bruges%27s_Garter_Book_(c.1440-1450),_f.8_-_BL_Stowe_MS_594_ (cropped).jpg| 1-a Duko de Lankastro (1310-1361) Edward_III_of_England_(Order_of_the_Garter).jpg| Eduardo la 3-a (1312-1377) Jean-Froissart.jpg| Jean Froissart (1337-1405) Johnofgaunt.jpg| Johano de Gento (1340-1399) Modern arms of Percy.svg| 1-a Grafo Northumberland (1341-1408) Geoffrey_Chaucer_(17th_century).jpg| Geoffrey Chaucer (1343-1400) Marriage of Blanche of Lancaster and John of Gaunt 1359.jpg| Blanka de Lankastro (1345-1368) KTombDugdale67.jpg| Katherine Swynford (1350-1403) York_Minster_close.jpg| Rikardo Le Skropo (1350-1405) Arundel_Preaching.jpg| Thomas Arundel (1353-1414) Constan%C3%A7a_de_Castela,_Duquesa_de_Lencastre_-_The_Portuguese_Genealogy_(Genealogia_dos_Reis_de_Portugal).png| Konstanca de Kastilio (1354-1394) Casamento_Jo%C3%A3o_I_e_Filipa_Lencastre.JPG| Johano la 1-a (1358-1433) Filipa_lencastre.jpg| Filipa de Lankastro (1360-1415) Arms_of_John_Holland,_1st_Duke_of_Exeter.svg| Elizabeta de Lankastro (1363-1426) Durham_Kathedrale.jpg| Thomas Langley (1363-1437) Ralph_Neville.jpg| Grafo Westmorland (1364-1425) Richard_II_King_of_England.jpg| Rikardo la 2-a (1367-1400) A_Chronicle_of_England_-_Page_328_-_Arundel,_Gloucester,_Nottingham,_Derby,_and_Warwick,_Before_the_King.jpg| Thomas de Mowbray (1367-1399) Flag_of_Lincoln.svg| Thomas Swynford (1367-1432) Joana_Canterbury.jpg| Johana de Navaro (1370-1437) Catalina-de-Lancaster.jpg| Katerina de Lankastro (1373-1418) Arms of the House of Mortimer.svg| Edmundo de Mortimero (1391-1425) King_James_I_of_Scotland.jpg| Jakobo la 1-a (1394-1437) Arms_of_John_Holland,_2nd_Duke_of_Exeter.svg| 2-a Duko de Ekzetero (1395- 1447) Richard_Plantagenet,_3rd_Duke_of_York.jpg| 3-a Duko de Jorko (1411- 1460) Edward4.jpg| Eduardo la 4-a (1442-1483) King_Richard_III.jpg| Rikardo la 3-a (1452-1485) King_Henry_VII.jpg| Henriko la 7-a (1457-1509) Elizabeth_of_York_from_Kings_and_Queens_of_England.jpg| Elizabeta de Jorko (1466-1503) Macbeth_and_Banquo_encountering_the_witches_-_Holinshed_Chronicles.gif| Raphael Holinshed (1529-1580) </Gallery>
Flughaveno Beslano
Flughaveno Beslano en Nord-Osetio estas negranda flughaveno por priservi lokajn flugojn, 5 kilometrojn oriente de Beslano. Situanta 15 kilometrojn for de Vladikavkazo (ĉ. 310 mil loĝantoj), ĝi estas la plej ofta aviada ebleco de ties loĝantaro.
Oportuna publik-trafika ligo de la flughaveno kun Beslan aŭ Vladikavkazo mankas, oni prenas taksion aŭ uzas propran aŭton.
Ĉiutagaj flugoj al Moskvo, malpli oftaj al aliaj direktoj. En septembro 2007 la flughaveno estas fermita por rekonstruo; intertempe la flugoj al Vladikavkaz alteriĝas en la flughaveno de Nalĉiko.
Kavalira libro
La Kavaliraj libroj, en hispana novela de caballerías (kie caballerías estis heroaj agoj de kavaliro) estas literatura ĝenro en prozo, de granda sukceso kaj populareco en Hispanio kaj Portugalio en la 16a jarcento, kies ekzemplo estas la sekva sukceso de Miguel de Cervantes per lia verko Kiĥoto. Oni verkis kavalirajn librojn ekde la fino de la 15a jarcento al 1602 kaj ili ekperdis sian popularecon ĉirkaŭ 1550. La lasta origina libro, Policisne de Boecia, estis publíkigita en 1602, sed multaj el la kavaliraj libroj plue estis reeldonitaj dum la tuta 17a jarcento. Ili estis popularaj ankaŭ en Francio, en diversaj ŝtatoj de Italio kaj aliaj eŭropaj landoj, krom en Iberio.
Karakteroj
Ties ĉefaj karakteroj estas la jenaj:
Serioj aŭ cikloj de kavaliraro
La 63 kavaliraj libroj, de kiuj estis sennombraj eldonoj kaj tradukoj, estas kutime klasitaj en du grupoj, nome tiuj apartenantaj al ciklo aŭ tiuj senseriaj. Inter la unuaj nome la ĉefaj cikloj, kiuj povas enhavi aliajn subciklojn, estas la jenaj:
Inter la senseriaj (senciklaj) estas Arderique (de Juan de Molina), la antikva Libro del caballero Cifar, Cirongilio de Tracia (de Bernardo de Vargas), Claribalte (de Gonzalo Fernández de Oviedo), Cristalián de España (de Beatriz Bernal), Febo el troyano (de Esteban Corbera), Felixmarte de Hircania (de Melchor Ortega), Florindo (de Fernando Basurto), la anonima Guarino Mesquino, Lidamor de Escocia (de Juan de Córdoba), Olivante de Laura (de Antonio de Torquemada), la anonimaj Oliveros de Castilla kaj Philesbián de Candaria, Policisne de Boecia (de Juan de Silva y de Toledo), Polindo, la fama Tirant el Blanc de Joanot Martorell kaj Martí Joan de Galba, kaj Valerián de Hungría (de Dionís Clemente).
Kritikaro
Tiu ĝenro estis dekomence kritikita de kelkaj sektoroj de la katolika eklezio, kiaj teologoj, el kiuj kelkaj eĉ klopodis ŝnaĝi la ĝenron per la verkado de kelkaj kavaliraj libroj kiuj ne respektis la ĝenrajn karakterojn kaj devojiĝis al moralaj rezultoj: tiu tendenco malsukcesis. Fakte la kavaliraj libroj estis siatempe tre aprezataj de la plej diversaj sociaj tavoloj, kaj inter la sekvantoj estis ekzemple la imperiestro Karlo la 5-a, Tereza el Avilo kaj Ignaco Lojola, kaj sendube, la propra Cervantes, al kiu ili estis de eksterordinara familiareco. Fakte post la publikigo de Don Kiĥoto, kiu povas esti konsiderata iel parodio de la kavaliraj libroj, la sikceso de la ĝenro malpliiĝis kaj eĉ la plej fama nome Amadís de Gaula ne estis represita en Hispanio ĝis 1837. Dum la 19a jarcento la ĝenro estis konsiderata absurda kaj nur en la 20a jarcento estis denove aprezataj kiel parto de la siatempa kulturo kaj eĉ konendaj por kompreni la kiĥotan majstroverkon.
Rovné
Rovné povas esti:
(162473) 2000 LA16
(162473) 2000 LA16 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,18823 astronomia unuo (28,159 milionoj da km).
90698 Kościuszko
90698 Kościuszko estas tre malgranda, tre hela, asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la pola armea inĝeniero kaj generalo Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko (1746–1817), kiu helpis en la Usona Revolucio per planado kaj konstruo de militaj fortikaĵoj, inklude en West Point (Nov-Jorkio). Li gvidis en 1794 provon de sendependeco de Pollando disde la Rusia Imperio, konata kiel la insurekcio de Kościuszko.
Fuĵi-Monto
Fuĵi-monto, Monto Fuĵi aŭ Monto Huzi estas vulkano kaj la plej alta monto de Japanio je 3 776 metroj.
Ĝi kuŝas ĉe regionlimo inter la gubernioj Ŝizuoka kaj Jamanaŝi, kaj apartenas al la Japanaj Alpoj.
Geologio
La monto Fuĵi situas en la tuŝzono de la Eŭrazia, la Pacifika kaj la Filipina Plato, kaj apartenas al la stratumaj vulkanoj de la Pacifika ringo de fajro. Ĝi konsideriĝas kiel aktiva, sed ĝiaj erupcioj okazas nur post longaj paŭzoj. La lasta granda erupcio okazis en 1707 dum la Edo-epoko. Geologoj diferencas kvar stratumoj en la monto Fuĵi: la plej ena kaj antikva "Sen-komitake" konsistas el ŝtono de tipo andesito, Antaŭ kelkaj jarcentmiloj ekestis la "Komitake Fuĵi", kiu konsistas el bazalto. Antaŭ ĉirkaŭ 100.000 jaroj ekestis la maljuna monto Fuĵi sur la "Komitake Fuĵi" kaj antaŭ proksimume 10.000 jaroj la moderna monto Fuĵi formiĝis.
Etimologio
La nomo "monto Fuĵi" skribiĝas japane kun la ĉinaj simboloj ([ɸɯ]; "riĉa"), {{rubentipo|士|し|t=shi ([ɕi], /[ʥi]; "samurajo"), kaj 山 (やま/さん, yama/san [jama]/[saɴ]; "monto"). Ĝis la fino de la 19-a jarcento oni legis tion, kiel "Fuji-(no)-yama". Komence de la 20-a jarcento oni eklegis tion "Fuji-san" kun la pli edukita ĉin-japana legmaniero "san" por monto.
La nomo de la monto, "Fuji", estas konsiderata altaĝa kaj verŝajne ekzistis jam antaŭ la alveno de la ĉina skribo kaj la sinojapanaj legmanieroj en Japanio - do la unuaj du simboloj estis elektitaj ne pro ilia signifo, sed pro ilia legmaniero, kiu similas al la nomo de la monto. Se la nomo estas antikva, la en Japanio populara rakonto pri la "senmorteco" (不死, "fushi") kiel origino de la nomo ne eblas vera. Verŝajne la nomo devenas de la nomo de la floro "fuji" (藤 = visterio [wisteria floribunda]), kiu povas kovri bele ŝtonojn. Alia hipotezo estas ke la nomo rilatas al la ĉielarko, japane "niji" (虹; antikve "nuji" plus kelkaj dialektaj formoj). Ambaŭokaze verŝajnas ke la originala nomo rilatas iel al la belproporciitaj kaj simetriaj deklivoj de la monto, kies pinto estas kovrita de eterna glaco.
Edo-epoko
Fuĵi-monto speciale populariĝis en japana kulturo dum la Edo-epoko (17-a ĝis 19-a jarcentoj), kiam Tokio (tiam nomita Edo) estiĝis la ĉefurbo. Unu el la gravaj vojoj el Tokio estis Tōkaidō, kaj Fuĵi-monto estis unu el la plej notindaj vidindaĵoj sur la vojo Tokien. Multaj artistoj faris arton pri Fuĵi-monto; la presaĵoj de Hokusaj estas tre famaj.
Post Mejĝi-reformo
La Mejĝi-reformo rajtigis inojn eniri la monton. La politiko de la apartigo de ŝintoo kaj budhismo, parto de la religia naciismo de tiu epoko, kaŭzis la forigon de statuoj de budhoj kaj renomado de budhismaj nomoj.
La unua nejapano kiu atingis la pinton de Fuĵi-monto estis la anglo Rutherford Alcock, en 1868; en 1869, la anglino Fanny Parkes, la edzino de la Britia ambasadoro Harry Parkes, estiĝis la unua virino kiu surgrimpis la monton.
En la 22-a de junio, 2013, ĝi iĝis unu el Mondaj heredaĵoj de Unesko.
Takuma Aoshima
Takuma Aoshima (青島 拓馬, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Blaublitz Akita.
Zaĥi Havass
Zaĥi Havass (arabe زاهي حواس, angle-internacie Zahi Ḥawass, naskiĝis en Damietta, la 28-an de majo 1947 –) estas egiptia arĥeologo. Li laboris dum lia kariero kiel terena arĥeologo sur multaj gravaj trovejoj de Egiptio, de la Nil-delto tra la okcidentaj dezertoj al Supra Egiptio.
Biografio
Havass originale studis al advokato, poste studis en Aleksandrio grek-romian arkeologion Li diplomitiĝis en 1967 pri arkeologio. Li atingis en 1980 en la Universitato de Kairo pri egiptologio gradon B.Sc., poste studis per stipendio Fulbright en Pensilvanio jal 1987 kaj atingis gradon de Ph.D. en egiptologio kaj siria-palestina arkeologio.
Li instruis egiptan arkeologion kaj kulturhistorion ekde 1988 en la Universitato de Kairo kaj en la Instituto de Los-Anĝeleso de la Kalifornia Universitato. Ekde 1993 li ne plu instruis, iĝis ĉefinspektoro de la giza altebenaĵo, poste ekde 1998 teis direktoro. Ekde 2002, li estis ĉefsekretario de la plej supra konsilio de la egiptaj arkeologiaĵoj, ekde 2009 li agadis kiel kultura vic-minisrto.
Li direktis multajn arkeologiajn projektojn, verkis, redaktis librojn, estis daŭra rolanto en dokumentaj filmoj – kial subparolanto aŭ konsilisto – kaj eĉ verkis tektstojn por tiuj. Pro tiuj, parto de la egiptologoj akuzas lin pri alproprigo de la egiptologio.
Li gvidis la restaŭradon de la Granda Sfinkso, krome ĉiun esploron sur areo de la Memfis-a nekropolo. Li arde interesiĝsio pri mistiko de Tutanĥamono. En 2005, li analizigis ties mumion per komputil-tomografio kaj samjare li publikigis liajn ideojn pri morto de la reginto.
Li rezignis pri sia pozicio en marto de 2011 post trastrukturigo de la registaro. Li bazigis la rezignon per tio, ke post la 2011-a revolucio, la registaro ne povas plu defendi la artaĵojn, oni ne garantias la sekurecon.
Mírov
Mírov (Mürau) estas municipo en Ĉeĥio situanta en suda parto de distrikto Šumperk, proksimume 4 km de Mohelnice. Nuntempe (en ) ĝi havas. Dominaĵo de la vilaĝo estas mezepoka burgo, en kiu estas lokigita malliberejo Mírov kun plialtigita gardado.
Historio
Post tio, kiam olomouca episkopo Bruno el Schauenburg fondis en la jaro 1256 burgon Mírov, la densa ĉirkaŭa loĝiĝo plinombriĝis kaj akiris signifon. En la paso de tempo ĉi tie estiĝis urbeto kaj sidejo de administrado de nordaj teritorioj de la olomouca ĉefdiocezo. Krom aliaj ĉi tie okazis ankaŭ ekleziaj juĝoj kaj ĉe ili establita ankaŭ malgranda arestejo. Iom post iom la soldata signifo de la burgo falis, dum husanaj militoj ĝi ankoraŭ rezistis al provo de husanoj pri konkero, sed dum la tridekjara milito forbruligis ĝin svedoj (necesas aldoni, ke ili ne konkeris la burgon per atakoj, sed pro malsatigo). Samtempe ankaŭ la urbeto estis prirabita kun ĝi, kiu falis en nivelon de mezproksima vilaĝo. Samtempe kun falo de la soldata funkcio de la burgo ĝi estis senĉese pli kaj pli uzata kiel malliberejo, ekde la fino de la tridekjara milito tio estis ties ĉefa funkcio. Nuntempe la arestejo, kie estas malliberigataj la plej danĝeraj arestitoj de Ĉeĥio, estas fonto de plejparta fameco. Dum Protektorato Bohemio kaj Moravio kaj komunisma diktaturo ĉi tie estis malliberigataj politikaj arestitoj, el kiuj vico mortis pro kruela traktado kaj rifuzado de kuracista zorgo. En la jaro 2000 fuĝis el Mírov Jiří Kajínek, nuntempe eble la plej fama arestito en Ĉeĥio.
Stíčany
Stíčany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hrochův Týnec, troviĝanta en distrikto Chrudim. Ĝi troviĝas nordokcidente de Hrochův Týnec. Estas ĉi tie registritaj 97 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie. Apud la vilaĝo fluas rivereto Novohradka.
Stíčany estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,55 km².
NGC 7216
NGC 7216 (aliaj indikoj — ESO 76-3, PGC 68291) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet
Chenac-Saint-Seurin-d’Uzet [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 612 loĝantojn en la jaro 2010.
Ĝi estis kreita la per kuniĝo de du komunumoj: Chenac-sur-Gironde, vilaĝo de terkultivistoj kaj vinkultivistoj, kaj Saint-Seurin-d’Uzet, fiŝkaptista haveno.
Geografio
Chenac-Saint-Seurin-d’Uzet troviĝas en la sudo de la departemento Charente-Maritime, ĉe la estuaro Ĝirondo. Ĝi najbaras la komunumojn Barzan, Épargnes, Virollet kaj Mortagne-sur-Gironde.
Fumiya Oishi
Fumiya Oishi (大石 文弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Blaublitz Akita.
Viola Maderspach
Viola MADERSPACH, Kovács Zoltánné estas rumania hungara arthistoriistino. Ŝi naskiĝis en Iscroni en 1920 kaj mortis en 2004.
Falintaj anĝeloj
Falinta anĝelo estas, en la hebrea kaj kristana tradicioj (kaj iuj aliaj religioj), anĝelo ekzilita aŭ forigita el paradizo pro malobeo aŭ ribeliĝo kontraŭ Dio. La plej fama de tiuj anĝeloj estas Azazelo]], kun la nomo ankaŭ de Satano. La sola biblia referenco en la Malnova Testamento troviĝas en Jesaja (14, 3-20); en la Nova Testamento oni mencias la falintajn anĝelojn precipe en la Apokalipso de Johano.
Viola Maderspach
Kariero
Viola Maderspach diplomitiĝis en la Arta Ĉeflernejo de Budapeŝto. Inter 1951-1961 ŝi estis direktorino de muzeo de Baia Mare, poste tie muzeografino. Ŝi fondis la sekcion pri arto kaj tie ŝi prezentis la popolarton kaj pentraĵojn de pentristoj de Baia Mare (1960-64). Ŝia studaĵo pri Artistkolonio de Baia Mare aperis ankaŭ en Esperanto en Stokholmo.
Falintaj anĝeloj
Genezo
Laŭ la hebrea tardicio oni nomas “Grigori” ĉielaj estuloj descendantaj el la alto por kontroii la homojn, kiuj, tamen, altiriĝis edzinigi homajn virinojn (Gn 6, 1-4: “1 Kaj kiam la homoj komencis multiĝi sur la tero kaj al ili naskiĝis filinoj, 2 tiam la filoj de Dio vidis la filinojn de la homoj, ke ili estas belaj; kaj ili prenis al si edzinojn el ĉiuj, kiujn ili elektis. 3 Kaj la Eternulo diris: Ne regos Mia spirito inter la homoj eterne, pro iliaj pekoj, ĉar ili estas karno; ilia vivo estu cent dudek jaroj. 4 Gigantoj estis sur la tero en tiu tempo, eĉ post kiam la filoj de Dio venis al la filinoj de la homoj kaj ĉi tiuj naskis al ili. Tio estis la fortuloj, tre famaj de plej antikva tempo”.
Se la hebrea tradicio vidas en tiuj anĝeloj “anĝelojn falitajn, tiu kristana interpretas tiun rakonton kiel citaĵon de popolaj legendoj, kaj do ne temus pri la kategorio de anĝeloj falintaj.
Libro de Jesaja
Tiu libro entenas pasaĵojn kiuj povas esti interpretitaj kiel aludoj al falintaj anĝeloj: «12 Kial vi falis de la ĉielo, ho brilo, filo de la matenruĝo! hakita sur la teron vi estas, ho turmentinto de la popoloj. 13 Kaj vi diris en via koro: Mi supreniros en la ĉielon, pli alten ol la steloj de Dio mi levos mian tronon, kaj mi sidos sur la monto de kunveno, ĉe la rando de nordo; 14 mi supreniros sur la altaĵon de la nuboj, mi similiĝos al la Plejaltulo. 15 Sed en Ŝeolon vi estos mallevita, en la profundon de la tombo! (14, 12-15». Judaj kaj kristanaj ekzegezistoj vidas en tiu falo aludon al la punataj orgojlo kaj volo esti egalaj al Dio, kiel konfirmite en 14, 4.
Libro de Ĥanoĥ
La nocio pri falinta anĝelo devenas el la unua sekcio de la apokrifaĵo de la Malnova Testamento, nome libro de Ĥanoĥ, kiu do estas nekanona ĉe la plej granda parto de la kristanaj eklezioj, malgraŭ ĝia grada historia influo. Estas skribite: «''Okazis ke kiam la homaj estuloj multiĝis ili generis freŝajn kaj belajn junulinojn. La anĝeloj, filoj de la ĉielo, ili rigardi ilin sekse dezirante. Ili diradis unu al la alia: Ni iru, generu infanojn. Shemêhaza, kiu estis ilia ĉefo, il ili diris: Mi timas ke temas pri granda peko…”
“Tiuj anĝeloj sekvis siajn projekton kaj la virinoj enorme gravediĝis kaj generis gigantojn ''altajn trimil ulnojn, kiuj formanĝis la tutan fruktaron de la laboro de la popoloj (Ĥanoĥ VII, 3-4)”.
Elisabeth Selbert
Martha Elisabeth SELBERT (fraŭlina nomo: Rhode; naskiĝinta la 22-an de septembro 1896 en Kaselo, mortinta samloke la 9-an de junio 1986) estis germana juristino kaj politikistino.
Falintaj anĝeloj
Karakterizoj de ilia falo
Kaj sur tiu opiniaro marŝis la tuta posta tradicio. Iuj opiniis ke ilia kulpo ne disdegnis graviĝis per seksrilatoj kun la homaj filinoj. Tamen tiu opinio, apogiĝanta sur Ĥanoĥ, iiom post iom estis forgesita ĉar la libro de Ĥanoĥ ne estas kanona, kaj pli intensiĝis tiu de orgojlo kaj envio
Islama tradicio
En Islamo oni parolas pri ĝinoj kiuj estas konceptitaj kiaj spiritoj en flama naturo, pli malaltrangaj ol anĝeloj, kapablaj aperi en homa aŭ besta formo kaj havanta supernaturajn fortojn. <ref<Ortodoksa islamo ne apogas la krederon pri ĝinoj, kvankam ĝi estas populara inter islamanoj. Oni parolas (en la Korano ĉi-foje) pri Ibliso, la diablo kiu ribelis kiam Dio ordonis al siaj anĝeloj: “«Surgenuiĝu antaŭ Adamo». ili surgenuiĝis ĉiuj, escepte de Ibliso (satano) kiu ribeliĝis kontraŭ la ordono de lia Sinjoro” (Korano 18, 50).
Hinduisma tradicio
La nocio pri falinta anĝelo ekzistas ankaŭ en la hinduisma tradicio: «la ĝojo kaj harmonio regnis ĉirkaŭ la Trono de la Eternulo, kiam la envio kaj ĵaluzo ekposedis moŝtulojn kaj aliajn ĉefojn de anĝelaj rotoj. Ili forgesis la devojn altruditajn al si: ili malproksimiĝis el la obeo kiun ili devis al la supera estulo kaj rifuzis sin submeti… Dio, koleriĝinta pro la krimo de tiuj ribeluloj, ordonis al Siebo ilin forigi el la ĉielo, kaj ilin faligi en la densan mallumo npor ke ili suferu la eternan punon».
Simila tradicio viglis ankaŭ en antikva Zaratuŝtrismo ekde 1200 jaroj a.K. Laŭ esploristoj, eblas ke tiu tradicio influis tiun judan kaj, do, tiujn krietanan.
La falo de la Anĝeloj en la artoj
Diversaj pentristoj profitis de tiu temo por pruvi sian artan interpretadon. Oni vidu en Gustave Doré, kaj en renesancaj pentristoj, en la kinarto kaj teatrarto.
Elisabeth Selbert
Vivo
Post la edziniĝo kaj la nasko de du filoj ŝi trapasis la abiturientan ekzamenon ĉe la Luisen-gimnazio en Kaselo (kiel eksterulino). Poste ŝi finstudis en nur 6 semestroj jursciencon ĉe la Universitato de Marburg. Sekvis la 1-an ŝtatan ekzameniĝon en printempo 1930 la doktoriĝo. La disertacia temo estis: "Edzeco malordigita kiel kaŭzo de ekdeziĝo". Cetere, la principo pri kulpo en divorcprocesoj validis ankoraŭ ĝis 1977...
Post la potencakiro de la nazioj ŝia edzo mallibervole demisiis kiel vicurbestrino en Niederzwehren; li arestitis en la koncentrejo de Breitenau. Ŝi sukcesis liberigi lin per jurista argumentado! En 1934 ŝi trapasis la 2-an ŝtatan ekzamenon en Berlino kaj sukcesis esti akceptita kiel advokatino kontraŭ la firma volo de Otto Palandt, prezidanto de la Regna ekzamena komisiono pri justicaĵoj kaj estro de la Nacisocialisma asocio de juristoj. Pro la malgranda pensiono de la edzo ŝi devis kvazaŭ sole zorgi pri la vivteno de la familio ĝis la fino de la milito; ŝi estis krome transpreninta en la 1934-a jaro la kancelariojn de du judaj kolegoj avdokataj.
Politika kariero postmilita
Post la Dua mondmilito la usona milita registaro komisiis ŝin kunlabori en la reinstalo de justico kaj administrado. Pro siaj konoj de la angla lingvo ŝi laboris kiel porparolantino ĉe milittribunaloj kaj helpis reorganizi la socialdemokratian partion. Unue ŝi aktivis en la Superpolitika komitato de la urbo Kaselo, estante ekde 1946 konsilianino kaj membro de la distrikta kaj partia estraranoj de la socialdemokratia partio. Krome ŝi estis anino de la Konstitucie konsilanta landa asembleo de Granda Hesio en Wiesbaden. En 1948/49 ŝi iĝis membro de la Parlamenta konsilio kiu ellaboris Bundesgrundgesetz, la konstitucion de la Federacia Respubliko de Germanio. Ŝi sukcesis fundamente modifigi la el la konstitucio de la Vajmara respubliko originantan frazon: "Viroj kaj virinoj havu la samajn ŝtatanecajn rajtojn kaj devojn." Kontraŭ rezisto akra ŝi sukcesis mobilizi ĉiujn klasojn kaj grupojn sociajn al eksterparlamento protestado. Kun la helpo de sia sampartianino Friederike Nadig ŝi atingis la akcepton de la formulon Viroj kaj virinoj estas egalrajtaj (Artikolo 3, alineo 2, frazo 1) en la konstitucia versio de la 18.1.1948. Per tio ŝi metis la fundamenton por aliaj reguligoj favore al virinoj pli malfruaj (ofte eĉ nur post jardekoj realigitaj) kaj por aliaj sociaj kaj socialaj ŝanĝoj.
Krome ŝi engaĝiĝis (precipe ankaŭ pro personaj spertoj dum la nazia tempo) pri la fondo de Federacia Konstitucia Kortumo de Germanio por protekti demokration kaj la sendependecon de la juĝistoj. Estante membro de la Landa parlamento de Hesio ekde 1946, ŝi masukcesis iĝi deputito de la Federacia Parlamento. Ankaŭ ŝiaj aspiroj pri ofico de juĝistino ĉe la Federacia Konstitucia Kortumo respektive la Federacia Sociala Kortumo fiaskis, ankaŭ pro nesufiĉa subteno fare de la propraj partianoj!
Post la demisio kiel deputitino de la heslanda parlamento en 1958 Selbert denove laboris kiel advokatino (ĝis 1981). Longan tempon oni ne plu memoris ŝin ĝis la remalkovro de ŝiaj agadoj fare de reprezentantinoj de la Nova emancipiĝa ondo en la 1970-aj jaroj. Ŝi tiam ekkonsideritis de ĉiuj kiel "advokatino de egaleco".
János Magyarósy
János MAGYARÓSY [madjaro:ŝi] estas rumania hungara inĝeniero pri makaniko, vortaristo. Li naskiĝis la 15-an de februaro 1933 en Pașcani. Li estas la edzo de Teréz Gyöngyvér Magyarósy.
Kariero
János Magyarósy diplomitiĝis en Kluĵo (1958). Lia unua laborloko estis la Fabriko Tehnofrig de Kluĵo. De 1959 li estis inĝniero pri esplorado en la universitato. Li doktoriĝis en 1985.
Shota Hasunuma
Shota Hasunuma (蓮沼 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fukushima United FC.
Honora Ora Urso
La Honora Ora Urso estas donata por la altkvalita vivoverko de merita artisto, kaj unue disdoniĝis en 1982.
La plejalta premio de la Berlinale estas la Ora Urso, kiu estas disdonata por la plejbona longa kinofilmo de la jaro, kaj ekde 2007 ankaŭ por la plejbona mallonga kinofilmo de la jaro. Alia premio estas la Arĝenta Urso, kiu estas disdonita en ses kategorioj, ekz. por "la plejbona reĝisorado" ktp.
Helena Amiradżibi-Stawińska
Helena Amiradżibi-Stawińska, ankaŭ Helena Amiradżibi (esperante: Helena Amiraĝibi-Stavinska; naskiĝis la 23-an de septembro 1932 en Tbiliso, Sovetunio/Kartvelio kaj mortis la 21-a de marto 2017) – estis soveta, kartvela kaj pola reĝisorino, scenaristino kaj verkistino, vidvino post morto de sia edzo Georgo Stefano Stavinski. Ŝi studis en filmlernejo en Moskvo. Multajn filmojn ŝi reĝisoris kune kun sia edzo. Helena Amiraĝibi devenas de aristokrata familio kartvela, pri kio ŝi mencias en sia aŭtobiografia libro Dolĉa vivo de princino. Post morto de sia edzo la reĝisorino, konata kiel Ĝiba, revenis al sia patrujo Kartvelio.
Saint-André-des-Eaux (Côtes-d'Armor)
Saint-André-des-Eaux estas franca komunumo, en la departemento Côtes-d'Armor en la regiono Bretonio.
Saverdun (stacidomo)
Saverdun estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Saverdun, en departemento Ariège, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Portet-St-Simon - Puigcerda (frontière) (672000).
Yohei Nishimura
Yohei Nishimura (西村 洋平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC kaj Fujieda MYFC.
Ernő Horváth
HORVÁTH Ernő (Budapeŝto, 11-an de novembro 1883 - 3-an de januaro 1943) estis hungara instruisto, pioniro de la hungara aviado.
Li konstruis la unuan dusidejan monoplanon de Hungario (III/A), kiu flugis super Budapeŝto kaj poste traflugis la Quarnero-golfon, dume atinagante 1100 m.
Liaj aviadiloj havis kurbajn flugilojn, kiu donsi al ili bonajn gliskapablojn kaj stabilecon.
Milíčov
Milíčov (Militschau) estas municipo en Ĉeĥio, en Bohemio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1375.
NGC 7217
NGC 7217 (aliaj indikoj — UGC 11914, MCG 5-52-1, ZWG 494.2, KARA 947, IRAS22056+3106, PGC 68096) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ermito
Ermito (el la greka éremos – dezerto) estas monaĥo vivinta sur fora kaj forlasita loko. Kutime ili vivis en grupoj, kie ili komune solenis eŭkaristion kaj preĝis. Ilia celo estis maksimuma unuiĝo kun Dio.
Gussainville
Gussainville (elparolu pli malpli güsaVIL) estas franca komunumo en la departemento Meuse (Mozlando) kaj do en la regiono Lorraine (Loreno).
Konatuloj ligitaj kun la komunumo
Meze de la Unua Mondmilito falis en Gussainville, dum la Verduna Batalo, en la jaro 1916, je la 4-a de marto, la konata pentristo germana Franz MARC, kiu kunfondis kune kun sia amiko Vasilij Kandinskij la mondkonatan artan movadon "Der Blaue Reiter" (La Blua Rajdanto)
Saverdun
Saverdun estas franca situanta en departemento Ariège, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saverdunois.
Gussainville
Eksteraj ligiloj
en la franca lingvo
Zoltán Makfalvi
Zoltán MAKFALVI rumania hungara geologo. Li naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1936 en Kluĵo kaj mortis en Miercurea Ciuc la 12-an de marto 2015.
Kariero
Zoltán Makfalvi diplomitiĝis pri geologio-geografio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1957). Li instruis kaj poste de 1964 li estis meteologo, poste geologo (1965-68). Poste li laboris en Miercurea Ciuc ĉe la Minejentrepreno Harghita, poste kiel hidrologo de la Akvaafera Oficejo (1969-84), fine kiel inspektisto de la Geologia Inspektorejo de Distrikto Harghita.
Endre Makkai
Endre MAKKAIestas rumania hungara etnografo, redaktoro. Li naskiĝis la 31-an de majo 1914 en Vashegy kaj mortis ?. Li estas la pli juna frato de pentristino Piroska Makkai.
Kariero
Endre Makkai finis teologion en Kluĵo (1940). Li estis helppastro en Deĵo (1941-44), respondecredaktoro de semajngazeto Szolnok-Doboka (1944), poste pastro en Miercurea Nirajului (1945-49), Petroșani (1949-79).
Tatsuki Kohatsu
Tatsuki Kohatsu (古波津 辰希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
6089 Izumi
6089 Izumio estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Masahiro Koishikawa, elde la "Stacio Ajaŝi" de la observatorio de Sendai en Japanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kvartalo Izumi-ku (japane 泉区) en nordo de Sendai.
Kazuki Nishiya
Kazuki Nishiya (西谷 和希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
NGC 7218
NGC 7218 (aliaj indikoj — MCG -3-56-8, IRAS22074-1654, PGC 68199) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Erfurter Kreuz
Erfurter Kreuz estas la nomo de sukcesa industriparko inter Erfurto kaj Arnstadt.
Situo
La industriparko Erfurter Kreuz estas 164 hektarojn granda kaj situas ĉe la aŭtoŝosea kruciĝo Kreuz Erfurt (aŭtostratoj A4 kaj A71). Je 80 % ĝi troviĝas en Ichtershausen kaj je 20 % en Arnstadt.
Historio
Fundamenta ŝtono metitis en 2006. Ĝis hodiaŭ la industriparko sukcese pligrandiĝis kaj ampleksiĝis.
Entreprenoj
La entreprenoj setlinta ĉe la Erfurter Kreuz ĉefe estas de la sekvontaj sektoroj:
Bunta bastoneto
Bunta bastoneto estas ĥakasa tabulludo.
Ludloko
Por ludi la buntan bastoneton oni bezonas platan surfacon, ekzemple oni povas ludi sur la tablo aŭ sur la planko.
Priskribo
Por ludi tiun ludon oni bezonas tiel nomatan ĉoĥır ağas, t.e. 12-flankan lignopecon. Sur ĉiu flanko estu skribita la numero (ekde 1 ĝis 12).
La ludon povas partopreni minimume 2, maksimume 12 uloj. Kiam oni konsentiĝis pri la vico, ĉiu ĵetas la lignopecon. Antaŭe la ĵetanta ludanto nomu la numeron, kiu laŭ lia aŭ ŝia opinio aperos supre post la ĵetado. La ludanto sukcesis, se li ĝuste divenis la numeron, se ne, li denove atendu sian vicon. La ludanto venkas se li sukcesis diveni la plejmulton da numeroj post 4 ludrondoj.
Laŭ alia varianto, la numeroj kiuj aperas supre post la ĵetado, signifas nombron de poentoj gajnitaj de la koncerna ludanto. Venkas la ludanto kiu unue gajnis 48 poentojn.
Asimilismo
Asimilismo estas ideomovado kiu celas malaperigi ĉiun kulturan propecon, unikecon por altrudi kulturan asimiladon al malplimultoj en iu lando.
Laŭ Danièle Lochak, franca prezidantino de informgrupo kiu subtenas rifuĝintojn en Francio (GISTI - fr), asimilado supozas ke la fremdulo rezignu je ĉiu elemento de sia origina kulturo kaj ke fremduloj devas kunfandi en la komunumo de adopto, io kio la termino 'integriĝo" ne supozas implici.
Tiu asimilisma tendenco estis konstanta fenomeno en la historio de Francio. Temas pri jakobenismo kiu volas elradikigi ĉiujn kulturajn kaj lingvajn diferencojn aŭ pri politiko gvidita en la francaj kolonioj.
Koncepto
La koncepto de asimilado aperis en la publika debato dum la 19-a jarcento rilate al la demando de la loko de la judoj en la franca socio, ne de la fremduloj, kaj "la asimilado estis prezentita kiel la respondo al "rasa milito" anoncita fare de antisemitaj intelektuloj".
Vidu ankaŭ
Eŭropa migra krizo
Rifuĝinto
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo assimilationnisme en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.
Finnlanda socialdemokratia partio
La socialdemokratia partio de Finnlando (Suomen Sosialidemokraattinen Puolue, Finlands Socialdemokratiska Parti) estas politika partio fondita en la jaro 1899 sub la nomo "Laborista partio de Finnlando". En 1903 ĝi akceptis socialisman programon.
En la parlamentelekto 2023 la partio fariĝis la tria.
Ĉefepiskopa palaco (Veszprém)
Ĉefepiskopa palaco estas impona eklezia konstruaĵo en Veszprém (urbo), en Fortikaĵo de Veszprém.
Historio
La baroka nova palaco estis konstruita inter 1765 kaj 1776 fare de Jakab Fellner. Jam pli frue situis en tiu loko gotika episkopa palaco kaj aliaj domoj, kiuj grandparte bruldetruiĝis en 1704. Post jaroj rekonstruo okazis, tamen la palaco estis nur seminario ĝis konstruo de la nova palaco. Malgrandaj restintaj partoj aliĝis al la nova konstruaĵo.
Finnlanda socialdemokratia partio
La prezidanto de la partio ekde Aŭgusto 2020 estas Sanna Marin.
La finnlanda socialdemokratia partio estas membro de la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj.
Ĉefepiskopa palaco (Veszprém)
La konstruaĵo
La unuetaĝa palaco formas U-formon, antaŭe kolono pri Sankta Triunuo altiĝas. La fasado estas ornamriĉa. Ankaŭ kapelo estas apartenaĵo de la palaco. Interne Johann Cymbal faris multe da freskoj. Estas aparta ĉambrego, kie estas videblaj portretoj de la ĉefepiskopoj de Veszprém. En aliaj ĉambroj estas videblaj valoraj porcelanoj kaj mebloj.
En la palaco trovis lokon ankaŭ biblioteko kun 60 mil volumoj kaj arkivo. La plej frua dokumento venis el 1079. Proksimume 1500 da aliaj dokumentoj venis antaŭ dominado de turkoj. La palaco estas vizitebla somere.
Finnlanda socialdemokratia partio
Ekde la jaro 1982 ĝis 2012 la prezidanto de Finnlando estis reprezentanto de la partio:
Krome la partio ankaŭ tiom sukcesis en parlamentaj balotoj, ke ĝi nomumis la sekvajn ĉefministrojn:
NGC 7219
NGC 7219 (aliaj indikoj — ESO 108-19, FAIR 1002, IRAS22094-6505, PGC 68312) estas galaksio en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mortagne-sur-Gironde
Mortagne-sur-Gironde [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,023 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Mortagne-sur-Gironde troviĝas en la sudo de la departemento Charente-Maritime, ĉe la estuaro Ĝirondo. Ĝi najbaras la komunumojn Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet, Virollet, Brie-sous-Mortagne, Boutenac-Touvent kaj Floirac.
6190 Rennes
6190 Rennes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Masahiro Koishikawa, elde la "Stacio Ajaŝi" de la observatorio de Sendai en Japanio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca urbo Rennes, ĉefa urbo de Bretonio kaj ĝemelurbo de Sendai de 1997.
Aloo vera
Aloo vera (latine: Aloe vera, sinonimoj A. barbadensis Mill., A. vulgaris Lam.) estas specio de Aloo, indiĝena en norda Afriko.
Ĝi estas sentiga aŭ tre mallongtiga sukulenta planto kiu kreskas ĝis 80–100 cm alto, etendiĝante per kompensaj kaj radikaj ŝosoj. La folioj estas lancetformaj, dikaj kaj karnecaj, verdaj ĝis grizverdaj, kun noĉhavaj marĝenoj. La floroj estas produktitaj sur spiko ĝis alto de 90 cm, ĉiu floro libere pendanta, kun flava tubforma korolo 2–3 cm longa.
Medicina uzo
A. vera estas uzata por kuraci variajn haŭtproblemojn kiel tranĉvundoj, brulvundoj kaj ekzemo. Estas supozata ke la suko de Aloo vera mildigas doloron kaj reduktas inflamojn. Kosmetikaj firmaoj aldonas la sukon aŭ alian derivaĵon de A. vera al produktoj kiel ŝminko, humidigiloj, sapoj, sunbrulkremoj, ŝampuoj kaj tualetakvoj, kvankam la efiko de Aloo vera en ĉi tiuj produktoj restas nekonata. A. vera ĝelo ankaŭ supozeble estas utila por sekhaŭtaj problemoj, speciale por ekzemo ĉirkaŭ la okuloj kaj sentiva vizaĝa haŭto.
Konferanseo
Konferanseo aŭ programestro estas persono, kiu gvidas konferencon aŭ amuzan programon, ekzemple kabaredon, konkursojn, festivalojn, dancamuzojn k.s.
La konferanseo devas konferansei sprite kaj amuze, kutime tiun taskon plenumas konataj kaj popularaj aktoroj.
Tamen pli bonaj esperimoj estus konferi, konferanto, konferenciero, prezentisto, programestro.
Rimarko
La esprimo "konferanseo" mankas en PIV, tamen la internacia lernolibro Paŝoj al plena posedo de William Auld en la 21-a ĉapitro (paŝo) prezentas rakonton Konferanseo de Vasil Conev en traduko de Metodi Panĉev. La rakonto unue aperis en aŭtuno 1961 en literatura aldono de la revuo Esperanto.
Železnice
Železnice estas urbo en Ĉeĥio, en regiono Hradec Králové, en distrikto Jičín. Vivas ĉi tie.
14441 Atakanoseki
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kontrolejo Ataka-no-seki (japane 安宅の関) establita en Komacu (gubernio Iŝikaŭa) en 1187. Tie okazis la epizodo rakontita de la 400 jar-malvona kabukaj teatraĵo "Kanĵiĉo" : du historiaj figuroj (Yoshitsune, granda militisto kaj Benkei, brava monaĥo) iris alivestitaj tra Ataka-no-seki al la nordorienta parto de Japanio.
Železnice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318. En la jaro 1599 Železnice fariĝis kampurbo kaj akiris urban blazonon. En la jaro 1903 estis en Železnice malfermitaj marĉaj banlokoj, kiuj estis uzataj precipe por kuraci movorganan sistemon, nome per torfo el proksima trovejo. La saman jaron Železnice akiris fervojon, kiu kondukis el Jičín ĝis Turnov. En la jaro 1911 avancis imperiestro Francisko Jozefo la 1-a Železnice je urbo.
Ekde la 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Loket (burgo)
Loket estas burgo en distrikto Sokolov, konstruita sur strategia meandro de la rivero Ohře, konstruita kiel reĝa burgo kiel administra centro de la regiono.
Neripetebla estas beleco de la pejzaĝo ĉirkaŭ la rivero Ohře. Dum milionoj da jaroj la rivero eroziis sian fluejon... kaj kreis profundajn sulkojn en granitaj masivoj. Sed ie en la direkto staris unuopaj rokaroj, kiujn 1a rivero ne venkis. Same estis en la lokoj, kie nuntempe elstaras la urbo Loket. Malmola granita masivo devigis 1a riveron grave ŝanĝi la fludirekton kaj ĉirkaŭiri rokan konuson - kaj tiel estiĝis karakteriza maŝo - kubuto de la rivero (ĉeĥe: loket, germane: Ellbogen, latine: cubitum) - kaj pli poste estiĝis la urbo, kies nomo devenas de tiu ĉi natura formaĵo.
Sur alta kruta kaj roka terlango - sur strategie avantaĝa loko, natura fortikaĵo longe antaŭ fondiĝo de la ŝtona konstruaĵo, verŝajne jam dum ekloĝado en tiu ĉi regiono, staris slava fortikaĵa vilaĝo. La estiĝon de la ŝtona burgo ankoraŭ antaŭ nelonge la historiistoj metis en la reĝperiodon de reĝo Přemysl Otakar la 1-a (1197 - 1230), aŭ en la periodon de reĝo Venceslao la 1-a (1230 - 1253).
Sed la burgo estas pli malnova. La arkeologia esploro (el la jaro 1966) malkaŝis romanikan rotondon, konstruitan dum la reĝperiodo de Vladislav la 1-a, proksimume en la tria kvarono de la 12-a jarcento (1140 - 1173). La arkeologia esploro daŭras kaj certe plu klarigos la plej malnovan periodon de la burgo Loket.
Origina romanika centro de la burgo estis ekde mezo de la 13-a jarcento ĝis la dudekaj jaroj de la 15-a jarcento laŭvice plilarĝigata je pluraj konstruaĵoj kaj relative simpla konstruaĵo ŝanĝiĝis en firman gotikan fortikaĵon.
La burgo Loket estas unu el la unuaj ŝtonaj burgoj en la ĉeĥa teritorio kaj komence de la 14-a jarcento ĝi estis konsiderata plej firma loko ne nur en Bohemio, sed en la tuta Centra Eŭropo. La burgo estis ne nur apoga punkto por la reĝpotenco de Přemyslidoj, sed samtempe ĝi gardis gravan komercan vojon el Nurenbergo tra Cheb, Kadaň al Prago, Silezio kaj Pollando. La silueton de la burgo meze kronas prismoforma romanika turo kun renesanca kasko. Laŭ arkitekturo la burgo estas bela ekzemplo de la stil-evoluo. Krom puraj romanikaj formoj ni trovas tie la stilojn fru- kaj malfru-gotikan - en Bohemio esceptan gotiko-renesancan, renesancan kaj barokan.
Romanika, prismoforma turo estas ĝia ĉefa dominaĵo. Ĝi estas la plej firma parto de la burgo, 23 m alta (konstruita sur kvadrato kun lateroj 8 m longaj) - laŭlegende ĝi devenas el la jaro ĉirkaŭ 1180. La turo estas masonita el poluritaj granitaj ŝtonblokoj, la muroj estas 3,5 m larĝaj (ie la blokoj estas rustikaj). Plej malsupre iam estis malsatmortigejo - torturejo. Karakteriza kasko kun gabloj estis aldonita nur en la 16-a jarcento.
Interesa estas eksteraĵo de la orienta burgoflanko kun frugotika defendturo el la 13-a jarcento, kie dum la 1-a malfrua mezepoko estiĝis pastrejo de gotika kapelo.
Jam ekde sia fondo la burgo ĝuis favoron de la ĉeĥaj reĝoj kaj de iliaj familioj. Ofte tie restadis Přemyslidoj - Přemysl Otakar la 1-a, Venceslao la 1-a, Johano de Luksemburgio kaj speciale volonte tie restadis Karolo la 4-a kaj Venceslao la 4-a.
Orienta defendturo kun arkbalkono estis parto de fortika sistemo de la burgo - ĝi devenas el periodo de rekonstruo dum reĝado de Přemysl Otakar la 2-a (1253 - 1278).
Komence de la husana revolucio la burgo ĉesis esti reĝposedaĵo. La posedantoj estis kelkaj dum la historio. Post la husanaj militoj (1434) la burgon kaj la tutan feŭdon gajnis Šlik-idoj (Gasparo - burgestro en Cheb) kaj ili posedis ĝin dum pli ol 110 jarojn (ĝis konfisko de la feŭdoj en la jaro 1547). En la jaroj 1528 - 1535 la burgo ŝanĝis sian mezepokan aspekton - sur la orienta defendturo estis establita genta trezorejo kaj arkivo.
Ĉefa pordego de la burgo Loket kun potencaj ogivoj devenas el la dua duono de la 14-a jarcento. La Šlik-idoj intencis en Loket konstrui reprezentan gentan sidejon kaj tial dum ilia posed-periodo la burgo estis signumita per konstantaj disputoj kaj per dekjaraj sangoplenaj bataloj kun Loket-urbanoj. En la jaro 1473 preskaŭ la tuta burgo forbrulis dum la ribeloj kaj denove ĝi estis renovigata.
Ekde la jaro 1561 la burgo fariĝis posedaĵo de Loket-urbanoj kaj estas nur konservata. Dum la tridekjara milito (1618 - 1648) la burgo kun la urbo estis kelkfoje detruita - pliposte ĝi servis nur kiel magazeno aŭ grenejo por la urbo.
Ekde la incendio en la jaro 1725 parto de la burgo (markografa domo) restis ruinigita ĝis la jaro 1906, kiam la burgo estis adaptita por muzeo (ekspozicio de porcelano el loketa kaj karlovara teritorioj).