cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aaron Bunsen Lerner
Biografio
D-ro Lerner probable estis pli konata pro la teamo de esploristoj kiuj izolis kaj nomis la hormonon melatoninon. Li estis fakulo pri la metabolaj fundamentoj de la heredigitaj malsanoj, aparte la vitiligo, al kiu li, en 1980-aj jaroj, disvolvis terapion pri haŭto-transplantado. Li estis edziĝita al Marguerite Rush Lerner, ankaŭ kuracistino kaj aŭtorino de libro por infanoj kaj alia verko pri engaĝiĝo al la medicina lernejo ("Medical School: The Interview and the Applicant"). Iliaj gefiloj Ethan A. Lerner kaj Michael R. Lerner estas ambaŭ dermatologoj kaj bonsukcesaj entreprenistoj. Ethan Lerner estas asociita profesoro pri dermatologio en la "Harvarda Medicina Lernejo" kaj en la "Masaĉuseca Ĝenerala Hospitalo". Michael Lerner estas praktika kuracisto en San Diego, Kalifornio.
Historio pri la pineala glando kaj la melatonino
Ĉirkaŭ la mezo de la 20-a jarcento, tri gravaj eventoj okazis, igante eblan la imponan progreson de esploroj pri la pineala glando okazinta ekde la 1960-aj jaroj, nome, la publikigadon de verko titolita "The Pineal Gland", en 1954, far Mark D. Altschule kaj Julian Kitay, en la Harvarda Universitato; la izolo de la melatonino, en 1958, de la dermatologo Aaron B. Lerner kaj kunlaborantoj, en la "Universitato de Yale", kaj la malkovro ke tiu endokrina organo estas rekte kontrolata de eksteraj faktoroj. La sekvenco de ĉiuj tiuj gravaj malkovroj en mallonga tempo-periodo (1954-1965) establis la bazojn por la kuranta scienca konado rilate al la pineala glando, ŝanĝante la malaktualiĝintan koncepton de vestiĝa organo sen ajna fiziologia altstareco al la moderna kaj kuranta koncepto pri "neŭroendokrina transduktilo".
En la komenco de la 1950-aj jaroj, Altschule kaj Kitay, kiu estis kunrilatitaj la administradon de pinealaj ekstraktaĵoj kun modifoj en la grando de la rat-ovarioj, reviziis la tutan polemikan literaturon pri la pineala glando publikigitaj ĝis 1953 (totaligante 1762 originalajn dokumentojn) kaj publikigis n 1954 libron titolitan "The Pineal Gland". Ekde ilia kritika revizio pri la tiama stato de la "pinealogio", ĉi-verkistoj konkludis ke la tri ĉefaj funkcioj de la pineala glando estis, nome, kontrolo de la gonada funkcio, partopreno en la kromata respondo de la haŭto al ŝanĝoj sub lummedioj en la malaltnivelaj vertebruloj, kaj potenca ligilo al malordoj je konduto. Per tiu laboro, finfine la pineala glando eniris en la akademian rondon de la sciencoj.
Veliká (Kravaře)
Veliká (ĝis la jaro 1946 ĝi portis nomon Grossendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kravaře. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Kravaře. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/263. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Veliká situas en katastra teritorio Janovice u Kravař kun areo 3,86 km².
Bârna
Bârna [bırna] (hungare: Barnafalva) estas komunumo en Rumanio 10 km nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 439 loĝantojn (rumanoj), en 1992 382 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1514. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Botești, Botinești, Drinova, Jurești, Pogănești, Sărăzani.
Tra Bârna pasas la distrikta vojo DJ681C, kiu ligas ĝin al la nacia vojo DN68A.
Albrechtice (distrikto Karviná)
Albrechtice estas municipo en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Albrechtice situas proksimume 8 km de la urbo Karviná.
Areo de la vilaĝo estas 12,69 km kv. kaj nuntempe vivas ĉi tie. Per arkeologiaj trovitaqĵoj estis pruvita pli frua ŝtonepoko kaj ceramikaj trovitaĵoj atestas pri seninterrompa loĝigo ekde la 9-a jarcento. Sed la plej malnova skribinformo konserviĝis nur ekde la jaro 1447.
La plej malnova konstruaĵo de la vilaĝo estas preĝejeto el la jaro 1766. Al memorindaĵoj de la vilaĝo apartenas rom-katolika preĝejo de Petro kaj Paŭlo el 1938 kaj aliaj konstruaĵoj.
6748 Bratton
6748 Bratton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Arizono, Usono), en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona elektronika inĝeniero Durley H. Bratton, amatora astronomo kaj fabrikanto de teleskopoj de la 1960-aj jaroj. Liaj kreaĵoj implicis notindajn sagacon kaj inĝenion, tiel kiel la uzo de borosilikata vitra plato eltranĉita de la fasado de malnova kolora katodradia ekrano kiel ĉefa spegulo por Schmidt-teleskopo.
7852 Itsukushima
7852 Itsukushima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels estis fotinta la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. La geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis la, senditaj en Leiden, por tie trovi novajn asteroidojn.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana insulo Icukuŝima, proksime de Hiroŝimo. Konata kiel "unu el Trio da japanaj vidindaĵoj", la insulo estas nomita ankaŭ "Mijaĵima", kiu signifas "Sankteja Insulo". La origino de la sanktejo estas nekonata, sed ĝi datiĝas almenaŭ de la 6-a jarcento. Dum la 20-a jarcento ĝia konstruaĵo estis plivastigita. La sanktejo kaj ĝia grandega torijo staras en la maro je alta tajdo. En 1996 la sanktejo estis agnoskita kiel Monda heredaĵo de Unesko.
5741 Akanemaruta
5741 Akanemaruta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Watari Kakei, Minoru Kizawa kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira en Ŝimizu (Gubernio Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Akane Maruta, (1988–1998), juna knabino kiu amis la stelojn. Ŝi mortis pro trafikakcidento kaŭzita de ebria ŝoforo. Estis konstruita en ŝia honoro la Astronomia Observatorio Akane, kie publika koncerto okazas ĉiuj jaroj en ŝia honoro, proksimume je ŝia naskodato.
Bourganeuf
Bourganeuf estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 3 219 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007. La urbo estas trafluata de la rivero Thaurion.
Geografio
Bourganeuf etendiĝas sur 22,54 km², kaj havis 2 948 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 131 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bourganeuf situas je alteco de 602 metroj.
Historio
Bourganeuf kreiĝis dum Mezepoko danke al la ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo, kies membroj daŭre loĝis en la urbo ekde la 12-a jarcento ĝis la franca revolucio. Bourganeuf tiel ĝuis prestiĝan reputacion.
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bourganeuf apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Bourganeuf estis la tria franca urbo, kiu oficiale ricevis elektron (en 1886). Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Pierre Jouhaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La loka preĝejo datiĝas de la 15-a jarcento : ĝi plej notinde entenas la tiel nomitan turon Zizim, kiu fariĝis la ekzilujo de la otomana princo Djem Sultan en la dua duono de la 15-a jarcento. En Bourganeuf ankaŭ estas muzeo pri elektro.
Ekonomio
Bourganeuf estas grava centro rilate al ligno-industrio, kun pluraj regione gravaj firmaoj.
Administrado
Bourganeuf estas la ĉefurbo de la kantono de Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Natria volframato
Natria volframato (VI), volframato (VI) de natrio aŭ Na2WO4 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj volframata acido, blanka solido solvebla en akvo, uzata kiel fonto de volframo en kemia sintezo. Ĝi estas peranto en la konvertado de volframaj ercoj en la metalon.
Uzoj
En organika kemio, natria volframato uzatas en katalizaj reakcioj por epoksigo de alkenoj kaj oksidado de alkoholoj en aldehidojn aŭ ketonojn. En medicino, ĝi konatas pro ĝiaj efektoj kontraŭ-diabetaj. Esploristoj identigis la procezon per kiu natria volframato plibonigas pankreatn funkcion kaj dissemado de beta ĉeloj.
Tamás Roska
Tamás Roska [tamAŝ roŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Roska Tamás estis hungara inĝeniero pri informadiko, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998), membro de Academia Europaea (1993).
Tamás Roska naskiĝis la  1940 en Budapeŝto. Li mortis la 2014.
Cassina de' Pecchi
Cassina de' Pecchi - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Gorgonzola, Bussero, Cernusco sul Naviglio, Melzo kaj Vignate.
Johann Andreas Stein
Johann Andreas Stein (n. 6-an de majo 1728 en Heidelsheim; m. 29-an de februaro 1792 en Augsburg) apartenis al la plej famaj muzikinstrumentaj konstruistoj siatempaj. Liajn pianojn volonte ludis kaj laŭdis Wolfgang Amadeus Mozart. Liajn atingaĵojn je la konstruado de pianoj la piankonstruista familio Streicher en Vieno daŭrigis kaj perfektigis.
Vivo
De la patro Johann Andreas ricevis la unuajn instrukciojn en la tekniko de orgenkonstruo. Ĉi tiujn bazajn konojn Stein plilarĝigis dum lernoservo ĉe Johann Andreas Silbermann kaj Johann Heinrich Silbermann en Strasburgo kaj poste laboris ĉe majstro Franz Jakob Späth en Regensburg. Post pluaj lerno- kaj migrojaroj en Ulm kaj Stutgarto li unuan fojon alvenis en Aŭgsburgo en 1750 kaj sekvajare ekloĝis tie por ĉiam. En 1752 la metiartisto aliĝis al la „Muzikŝatanta kaj –praktikanta Societo“ de la aŭgsburga burĝaro. En 1757 Stein ricevis la urban civitanecon. La novan orgenon en la preĝejo Barfüßerkirche, konsekritan pentekoste samjare, prizorgis ĝia kreinto ankaŭ kiel orgenisto.
Orgenkonstruisto
En Aŭgsburgo ĉ. 1750 ne plu ekzistis orgenkonstruisto, sed kelkaj orgenoj en la preĝejoj de la urboj bezonis riparon aŭ pluraj estis komplete novigendaj, kio havigos al fakulo kiel li sufiĉan porvivon. Tiel en 1756 li ebligis per riparado de la traktilaro kaj en 1767 per nova balgaro denove sonoran eklezian muzikon en la St.-Anna-preĝejo. En 1769 li riparis la muzikinstrumenton de la evangelista Ulrich-preĝejo, kaj en 1780 estis la vico de la orgeno en la preĝejo St. Peter am Perlach.
Piankonstruisto
Krom prilabori ekleziajn mendojn li ankaŭ ion elcerbumis pri aliaj muzikiloj. Je tio li sukcesis en 1773 plibonigon de la „germana pianomekaniko“, kiu decide antaŭenigis la pianon kaj puŝis la vendadon de la muzikinstrumento.
Unu el la plej gravaj klientoj de Stein estis Wolfgang Amadeus Mozart, kun kies familio li estis amike ligita. En la jaro 1763 lia patro akiris dum restado de la mirinfano en la urbo ĉe rivero Lech vojaĝpianon, sur kiu la filo dum longaj jaroj ludis. 14 jarojn poste la jam establiĝinta komponisto prezentis koncerton en Aŭgsburgo en la Fugger-domo, por kiu tri pianoj estis disponigitaj. Katedralorgenisto Johann Michael Demmler ludis sur la unua, Wolfgang Amadeus Mozart sur la dua kaj Johann Andreas Stein sur la tria pianego.
Stein konstruis dum sia vivo en sia aŭgsburga metiejo ĉ. 700 pianojn, kiuj estis demandata en tuta Eŭropo. En la Mozart-domo je Aŭgsburgo staras unu el la pianoj de Stein, produktita en la jaro 1785. Siajn instrumentojn li signis laŭ la tiama modo per la francigita versio de siaj individuaj nomoj „Jean André Stein“.
Piankonstruista dinastio
Ankaŭ la filo de Matthäus Andreas, Carl, ellernis la piankonstruan metion. En 1829 li ricevis sian piankonstruan kompetencilon kaj en 1841 li transprenis la entreprenon de la fama piankonstruisto Conrad Graf en la Mondscheinhaus (lunbrilodomo). En 1844 li ricevis la titolon "i.r. kortego-piano-konstruisto".
Sub la nomo Streicher la entrepreno produktis pianojn dum pluraj generacioj ĝis sia fermado en la jaro 1896.
Fonto
Katalog der Sammlung alter Musikinstrumente, I. Teil: Saitenklaviere, Wien: Kunsthistorisches Museum 1966
Szendrőlád
Szendrőlád [sendrOlAd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Historio
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. En la 16-a jarcento la turkoj detruis la vilaĝon. Tiutempe estis tie ankaŭ fortikaĵo. En 1896 la trajno ekfunkciis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Famuloj
En Szendrőlád naskiĝis aktoro László Borsovai Lengyel.
Erdélyi Magyar Hírvivő
Erdélyi Magyar Hírvivő [erdEji madjar hIrvivOE] (Transilvania Hungara Novaĵportanto) estis la unua hungarlingva gazeto en Transilvanio aperinta de aprilo 1790.
Historio
La gazeto estis fondita de Martin Hochmeis­ter en Nagyszeben, redaktita de Dániel Fábián kaj Elek Cserey. Poste ĝi translokiĝis en Koloĵvaron (16-a de decembro 1790), kie aperis nur kelke da numeroj.
22978 Nyrölä
22978 Nyrölä estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la finna amatora astronomo Arto Oksanen elde la Observatorio de Nyrölä en Finnlando.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la malgranda rura vilaĝo Nyrölä (distrikto Jyväskylä) en centra Finnlando, situejo de la kampara observatorio de la astronomia asocio Jyväskylän Sirius. Tiu-ĉi asteroido estis la unua trovita de finnaj amatoraj astronomoj.
John Wilkes Booth
John Wilkes BOOTH (10-a de majo 1838 – 26-a de aprilo 1865) estis usona aktoro fifama pro la murdo de Abraham Lincoln en 1865. Li estis aktoro kaj havis sukceson en ŝekspiraj dramoj. Dum la Usona Enlanda Milito li batalis partizane por la sudianoj (konfederacio).
Je la 14-a de aprilo 1865 li eniris la teatran loĝion de la prezidento Abraham Lincoln en la Ford-teatro en Vaŝingtono (dum prezentado de la komedio Our American Cousin, "Nia usona kuzo") kaj mortpafis la prezidenton. Poste li sukcesis eskapi, kriante la ŝtatan moton de Virginio "sic semper tyrannis" ("tiel ĉiam al tiranoj"). Li eĉ atingis la teritorion de Marilando kaj poste de Virginio, kie li post dek du tagoj estis trovita kaj mortpafita.
Krásná Hora
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Partoj de municipo
Konsisto de la municipo estas plu domaro Svitálka kaj solejo Křemen en la katastra teritorio de Kojkovice.
Plaisance (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1937.
Ĝia nomo devenas de Kastelo du Maine kiu staris en la 17-a jc. kaj posedis grandegan parkon (plezurĝardenon). La tuto estis aĉetita en 1842 de S-ro Couesnon kies filo, geometro, entreprenis dispecigon. Tiel naskiĝis inter 1858 kaj 1860 Kvartalo Plaisance, kiu fariĝis unu el la plej malsanigaj domblokoj de Parizo. La Kompanio Ĝenerala de omnibusoj (CGO) malkonstruis la kastelon por instali siajn garaĝojn.
34104 Jeremiahpate
34104 Jeremiahpate estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jeremiah Thomas Pate, plej bonan en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri translacia medicino. Li ricevis ankaŭ la Premion Dudley R. Herschbach. Li estis lernanto ĉe la BASIS de Oro Valley (Arizono, Usono).
Santo Antônio do Paraíso
Santo Antônio do Paraíso estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.410 loĝantojn en 2010.
Indonezia falketo
La Indonezia falketo (Microhierax fringillarius) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj genro de Falketoj, kiu komponiĝas el tre malgrandaj falkoj de Azio.
Ĝi estas unu el la plej malgrandaj rabobirdoj, tipe inter 14–16 cm longa. Ĝi estas indiĝena kaj komuna specio de loĝantaj birdoj de Brunejo, Birmo, suda Tajlando, Malajzio, Singapuro kaj ĉefe en Indonezio de kio venas la komuna nomo.
Ili nestumas en arbotruoj. Ili manĝas malgrandajn birdojn kaj insektojn. La tipa habitato estas arbaroj, arbarbordoj, arbarklarejoj, duarangaj arbaroj kaj malfermaj arbaroj.
NGC 2656
NGC 2656 (aliaj indikoj — MCG 9-15-25, ZWG 264.15, VV 703, PGC 24707) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Střeň
Střeň estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Olomouc. En en la municipo vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.
La 8-an de julio 1997 trafis la municipon neniiga inundo.
Bord-Saint-Georges
Bord-Saint-Georges estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 336 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Bord-Saint-Georges etendiĝas sur 32,5 km², kaj havis 336 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bord-Saint-Georges situas je alteco de 475 metroj.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Baptiste Alanore, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Bord-Saint-Georges apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Pál Rosti
Pál Rosti [roŝti], (ankaŭ Pál Rosty), laŭ hungarlingve kutima nomordo Rosti Pál estis hungara geografo, etnografo, fotisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1861). Lia nobela antaŭnomo estis barkóczi. Pál Rosti naskiĝis la  1830 en Pest (urbo). Li mortis la 1874 en iama vilaĝo Dunapentele (nuntempa urbo Dunaújváros).
Biografio
Pál Rosti batalis por la hungara liberecbatalo en 1848, tial post la falo li devis rifuĝi al Munkeno, kie li okupiĝis pri sciencoj, poste li lernis fotadon, geografion kaj etnografion en Parizo. En 1856 li vojaĝis al Usono, poste al Teksaso (tiam sendependa), Meksiko, Kubo, ceteraj insuloj. En 1859 li hejmenvenis kaj li eldonis la vojaĝimpresojn. Ekde 1871 li partoprenis en loka politikado de Dunapentele.
Marata lingvo
La marata lingvo (ankaŭ literumata maratha) estas parolata ĉirkaŭ 70 milionoj da homoj, ĉefe en la ŝtato Maharaŝtro en okcidenta Barato, kie ĝi estas oficiala lingvo. La marata uzas preskaŭ la saman alfabeton kiel la hindia: speco de devanagara skribo. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio por la marata lingvo.
Gornjak
Gornjak (Горняк) estas urbo en Altaja Regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 01225501.
La urbo estis fondita en la 18-a jarcento (kvankam oficiala jaro de fondo estas 1942).
Szin
Szin [sin] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Edelény.
Gornjak
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1969.
Szin
Historio
La unua mencio devenis el la mezepoko. Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo, poŝto, drinkejo.
Gornjak
La interurba telefona kodo estas 38516, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°00' norde, longitudo 81°28' oriente.
La urbo estas en Altaja montaro en 3 km de rivero Zolotuĥa (Золотуха) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Aleja (Алея)) en 4 km de fervoja stacio Neverovskaja (Неверовская).
Les Plantaz (stacidomo)
Les Plantaz estas fervoja stacidomo en Nyon, Svislando.
Gornjak
En jaro 1959 la urbo havis 13.9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 15.8 mil loĝantojn.
Star Wars Episode IV: A New Hope
Star Wars Episode IV: A New Hope (“Stelaj Militoj Epizodo 4-a: Nova Espero”), originale montrita kiel Star Wars, estas sciencfikcia fantazia filmo el 1977 verkita kaj direktita de George Lucas. Ĝi estas la unua el naŭ filmoj faritaj en la Stelaj Militoj film-serie. Tri postaj filmoj antaŭrakontas la internan kronologion de la serio. Inter fervoruloj, la titolo estas ofte mallongigita kiel “ANH”.
Antaŭ longa tempo, en fora galaksio, la filmo rakontas pri grupo da liberecbatalantoj, nomataj Ribela Alianco, kiu strebas detrui la kosmostacion de la prema Galaksia Imperio. La intrigo sekvas la rakonton de la juna farmisto Luke Skywalker, kiu neatendite ekrolas kiel heroo, kiam li neintence ekposedas robotojn, kiuj kunportas la planon de la stelstacio. Li devas akompani emeritan militan generalon, Obi-Wan Kenobi por savi la posedanton de la robotoj, princino Leia Organa, liveri la planon al la sekreta stacio de rebeluloj, kaj helpi detrui la spacostacion, antaŭ ol ĝi atingos kaj detruos la ribelulan bazon.
Intrigo
Super la planedo Tatooine, steldestrojero de la Galaksia Imperio pelas korveton de Corellia, Tantive IV, suspektata pri spionado. La princino Leia, senatano de Alderaan en la Imperia Senato, ja sukcesis ŝteli la planojn de la Morta Stelo (Death Star), potenca spaca stacio estrata de Grand Moff Tarkin, lun-granda, havanta armilon kapablan detrui planedon. La princino decidas kontakti Obi-Wan Kenobi, eksan Ĵedaj-kavaliron, kaj konfidas la planon al siaj robotoj C-3PO kaj R2-D2.
Tiuj forfuĝas la ŝipon per savkapsulo kaj iras al Tatooine. Alveninte sur la planedo, ilin kaptas Jawa-oj. Ili estas venditaj al Owen Lars. Luke Skywalker, ties nevo, riparas la robotojn, kaj eltrovas la mesaĝon de la princino Leia. Tiu mesaĝo estas destinita al Obi-Wan Kenobi, kaj Luke divenas, ke fakte temas pri Ben Kenobi, kiu vivas ermite apud Mos Eisley (spac-haveno de Tatooine). Vespere, RD-D2 fuĝas por renkonti al Ben, kaj Luke ekserĉas ĝin sekvamatene. Trovinte la roboton, la grupon atakas rabistoj Tusken (“sablo-homoj”), kaj Obi-Wan savas ilin ĝustatempe.
Poste, Ben decidas iri al Alderaan, la devenplanedo de la princino, kaj malkaŝi al Luke lia potenco pri la “Forto”. Sed ili ne scias, ke Darth Vader serĉas la robotojn, kaj ke Alderaan, pro ordono de Tarkin, estis polvigita de la Morta Stelo. La soldatoj de Vader, kiuj enketis ĝis Luke, atakas kaj mortigas liajn geonklojn. Tial Skywalker decidas iri kun Ben al Mos Eisley por trovi piloton, kiu alportos ilin ĝis Alderaan. Survoje, Luke ekkonas la Forton, universalan povon, kiun povas uzi la Ĵedajoj.
Luke kaj Obi-Wan trovas piloton Han Solo, kaj kunpiloton Chewbacca. Ili ekscias, ke Alderaan estas detruita, kaj imperia ŝipo vidas ilin. Ilia ŝipo, Millenium Falcon, estas kaptita de altira radio, kaj ili estas insiditaj en la spaca stacio. Ben iras malkonekti la altiran radion dum Luke, Han kaj Chewbacca iras liberigi Leian. Reveninte ĉe la Falcon, la grupo eskapas, kaj Luke vidas la morton de Obi-Wan, mortigita per la lumglavo de sia eks-disĉiplo, Vader.
La grupo sukcesas aliri la kaŝejon de la Rebela Alianco por ataki la Mortan Stelon, helpe de la plano de R2-D2. Han foriras por pagi siajn ŝuldojn, dum Luke iras batali la Imperion en batalŝipo. Han revenas lastatempe por helpi al Luke, kiu sukcesas detrui la stacion. Vader, kies ŝipo estis difektita dum la batalo, foriras en spacon.
Elek Cserey
Elek Cserey
Ĉejena lingvo
La Ĉejena Lingvo (Tsėhesenėstsestotse aŭ, en pli simpla literumado, Tsisinstsistots) estas indiĝena amerika lingvo parolata de la ĉejenoj (angle, france & hispane: cheyenne) en aktuala Montano kaj Oklahomo, Usono. Ĝi estas parto de la Algonkena lingva familio. Simile al la aliaj algonkenaj lingvoj, ĝi havas kompleksan aglutinan morfologion.
Klasifiko
La ĉejena estas unu el la algonkenaj lingvoj, kiu mem estas subfilumo de la algikaj lingvoj. Pli precize, ĝi estas ebenaĵa algonkena lingvo. Tamen, la ebenaĵa algonkena, kiu ankaŭ inkluzivas la arapahan kaj la nigrapiedan (en: "Blackfoot"), estas area anstataŭ genetika subgrupo.
Geografia distribuo
La ĉejena estas parolata de ĉirkaŭ 1 700 homoj, nome Ĉejenoj, plejparte plenkreskulaj sur la Norda Ĉejena Indiana Rezervejo ("Northern Cheyenne Indian Reservation") en Montano kaj en Oklahomo.
Skribsistemo
La ĉejena ortografio de 14 literoj estas nek pure fonema sistemo nek fonetika transkribado; ĝi estas, en la vortoj de lingvisto Wayne Leman, "prononca ortografio." Alivorte, ĝi estas praktika literumanta sistemo dizajnita por faciligi ĝustan prononcon. Iuj alofonaj variantoj, kiaj senvoĉaj vokaloj, estas montrataj. <e> prezentas ne la fonemon /e/, sed estas kutime prononcata kiel fonetika kaj iam varias al. <š> prezentas.
Vokaloj
La ĉejena fonologio estas ne escepte kompleksa. Dum ke estas nur tri bazaj vokaloj, ili povas esti prononcataj laŭ tri manieroj: La alta kaj malalta tonaltoj estas fonemaj, dum ke la vokalan senvoĉigon regas ĉirkaŭaj reguloj, kio faras senvoĉajn vokalojn alofonoj de la voĉaj vokaloj.
Konsonantoj
La digrafo ‘ts’ prezentas sibligitan /t/; fonologia regulo de la ĉejena estas, ke subkuŝa /t/ iĝas afrikata antaŭ /e/. Pro tio, ‘ts’ estas ne aparta fonemo, sed alofono de /t/. La sono estas ne fonemo, sed derivas de aliaj fonemoj, inkluzivanta  (kiam  antaŭas aŭ sekvas ne-antaŭan vokalon, /a/ aŭ /o/), kaj la malproksime-pasinta tensa morfemo /h/ kiu estas prononcita kiel  kiam ĝi antaŭvenas morfemon kiu komenciĝas per /h/.
Pronomaj afiksoj
La ĉejena prezentas la partoprenantojn de parolago ne kiel apartaj pronomaj vortoj sed kiel afiksoj ĉe la verbo. Ĝia pronoma sistemo uzas tipe Algonkinajn distingojn: tri personojn (1-an, 2-an, 3-an) plus flankan 3-an (3'), du nombrojn (singularon, pluralon), animecon (anima kaj neanima) kaj inkluziveco kaj neinkluziveco ĉe la unua persona pluralo. La 3' (flankiva) persono estas ellaboraĵo de la tria; ĝi estas "elfokusa" tria persono. Kiam estas du aŭ pli triaj personoj en esprimo, unu el ili iĝos flankigita. Se la flanka ento estas anima substantivo, ĝi estos markita per flankiva sufikso, tipe -o aŭ -óho. Verboj montras la ekziston de flankaj partoprenantoj, ĉu ili ĉeestas kiel substantivoj, ĉu ne. Estas tri bazaj pronomaj prefiksoj en la ĉejena:
ná- Unua persono né- Dua persono é- Tria persono
Ĉi tiuj tri bazaj prefiksoj povas esti kombinita kun diversaj sufiksoj por esprimi ĉiujn el la pronomaj distingoj de la ĉejena. Ekzemple, la prefikso ná- povas esti kombinita ĉe verbo kun la sufikso -mi por esprimi la unuan personan pluralon malinkluzivan ("ni, ne inkluzivante vin"), kiel kun nátahpetame, "niEkslu estas grandaj."
Historia evoluo
Simile al ĉiuj Algonkinaj lingvoj, la ĉejena evoluis de rekonstruita praulo nomata la Pra-Algonkina (ofte mallongigita "PA"). La sono-ŝanĝoj sur la vojo de PA al la moderna ŝajena estas kompleksaj, kiel montras la evoluo de la PA vorto *erenyiwa "viro" al la ĉejena hetane:
Vortprovizo
Iuj ĉejenaj vortoj (kun la Pra-Algonkinaj rekonstruaĵoj, kie sciataj):
11010 Artemieva
11010 Artemieva estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Natalia A. Artemieva, rusa planeda sciencistino konata pro ŝia teoria laboro pri alfrapoj de interplanedaj korpoj al planedoj kaj planedaj satelitoj
Krásná Hora (apartigilo)
Nomon Krásná Hora portas pluraj setlejoj en Ĉeĥio:
Bogda
Bogda (hungare:Rigósfürdő, germane:Neuhof) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 474 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 90 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1436. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Altringen, Buzad, Charlotenburg, Comeat, Sintar.
Neuhof
Neuhof (germanlingva signifo "nova bieno") havas diversajn signifojn:
Arana
Arana estas eŭska vorto signifanta "la valon" aŭ "la prunon".
Ĝi donis la nomon al
Arana kiel familia nomo povas plu-gvidi al:
Dijon-Porte-d'Ouche-Perrigny (stacidomo)
Dijon-Porte-d'Ouche-Perrigny estas franca ranĝadstacio sur linio Paris-Lyon -, situanta en Dijon, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-Saint-Charles (830000).
Santa Rita de Caldas
Santa Rita de Caldas (prononco: avas santahita dekaŭdas) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1852.
Elek Cserey (ĵurnalisto)
Elek CSEREY [ĉerei] (nagyajtai) estis hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis la 19-an de septembro 1767 en ? kaj mortis la 21-an de februaro 1795 en Koloĵvaro.
Historio
Elek Cserey redaktis en Nagyszeben en 1790 kune kun Dániel Fábián la miksteman semajngazeton Erdélyi Magyar Hírvivő.
Cassinetta di Lugagnano
Cassinetta di Lugagnano - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Corbetta, Robecco sul Naviglio, Albairate kaj Abbiategrasso.
Distrikto Orienta Holstinio
La distrikto ampleksas duoninsulon en la Balta Maro, kiu situas inter la kila golfo (germane Kieler Bucht) nordokcidente kaj la lubeka golfo (germane Lübecker Bucht) sudoriente, kaj fine de la duoninsulo, nordoriente, la insulo Fehmarn, kiu per fervoja digo ligiĝas al la kontinento.
Najbaras la distriktoj Plön kaj Segeberg okcidente, kaj la eksterdistrikta urbo Lubeko plus la distrikto Stomarn sude.
Ekonomie aparte gravas la turismo, precipe en la feriaj lokoj Fehmarn, Heiligenhafen, Grömitz kaj Timmendorfer Strand borde de la lubeka golfo de la Balta Maro.
Administra divido
La distrikto konsistas el 4 komunumaroj, en la germana lingvouzo de Ŝlesvigo-Holstinio Amt, pluralo Ämter, kaj aldone el 18 urboj kaj komunumoj sendependaj de komunumaro. Ĉiuj komunumaroj konsistas el pluraj neurbaj kaj parte ankaŭ urbaj komunumoj, kaj kune ofertas grandan parton de la publikaj servoj. Sume en la distrikto ekzistas 36 unuopaj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de junio 2005.
Sendependaj urboj kaj komunumoj:
Komunumaroj (Ämter) kun unuopaj membraj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj:
Iturama
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Frutal. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝi situas ĉe la bordo de Rio Grande (granda rivero), je 750 km de Belo Horizonte kaj je altitudo de 453 metroj super marnivelo..
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Júlia Szász Bitay
Júlia SZÁSZ BITAY [sAs bitai] rumania hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis en Baia Mare la 3-an de januaro 1961
Kariero
Júlia Szász Bitay akiris diplomon de Arta Altlernejo de Kluĵo. Ŝi havis plurajn individuajn kaj grupajn ekspoziciojn.
Santa Catarina Quiané
Santa Catarina Quiané estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Catarina Quiané. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 369.
Geografio
Santa Catarina Quiané apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1571 loĝantojn. El tiuj estis 717 viroj kaj 854 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1510 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Franciska teritoria registrado
La franciska teritoria registrado (germane: Franziszeische Landesaufnahme) aŭ dua teritoria registrado estis la dua tutlanda projekto pri mapa registrado de la habsburga teritorio. Ĝi montras la staton inter ĉ. 1810 (post la fino de la Sankta Romia Imperio) kaj 1850 kaj estis nomita laŭ la unua aŭstra imperiestro Francisko la 1-a.
La skalo de la mapoj estas la sama kiel tiu de la jozefa teritoria registrado: ĉ. 1:28.800 (1 viena colo al 400 vienaj klaftoj). La maparo de la projekto konsistas el 2628 folioj kaj estas konservata en la milita sekcio de la ŝtata arĥivo de Aŭstrio. Male al la franciska katastro ĝi servis ne al impostaj, sed al armeaj celoj. Male al la jozefaj mapoj la franciskaj ne estis ŝtata sekreto: Ili estis publikigitaj en la reduktitaj skaloj 1:144.000 ("speciala mapo") kaj 1:288.000 ("ĝenerala karto").
La registrado okazis inter la jaroj 1806 kaj 1869; kelkaj detaloj, ekz. fervojoj, estis poste aldonitaj. La projekto estis la unua, kiu uzis trianguladon; ĝi okazis inter 1807 kaj 1829 kaj estis ripetita kun plibonigita tekniko ekde 1848. La diversaj landopartoj uzis proprajn trianguladajn sistemojn; pro tio la limaj mapoj ne tute kongruas inter si.
La mapoj uzas 11 kolorojn kaj ne enhavas nivelliniojn (izohipsojn), sed markas altaĵojn per malhela koloro (densa nigra haĉado). Tio foje ĝenas la legadon de tekstaj informoj sur la mapo.
Kiam la projekto finiĝis en 1869 (post la aŭstra-hungara interkonsento), la registrado de la hungaraj teritorioj kaj de Galicio ankoraŭ ne estis kompleta. Tial ne ekzistas "specialaj mapoj" de tiuj teritorioj, sed ja "ĝeneralaj mapoj".
Wallace Jones
Wallace Jones (naskiĝis la 16-an de novembro 1906 je Baltimore en Marilando; mortis la 23-an de marto 1983) estis usona trumpetisto de ĵazo. Li ludis dumtempe en la Orkestro Duke Ellington
Kariero
Jones muzikis ekde 1930 en bandoj de sia naskiĝurbo, ekzemple en Harmony Birds de Ike Dixon aŭ Kit Kat Orchestra de Percy Glascoe. Meze de la 1930-aj jaroj li transloĝiĝis al Novjorko, kie li komence muzikis en la bando de sia kuzo Chick Webb kaj poste ekde 1936 en tiu de Willie Bryant. Ekde 1938 li estis membro de la Orkestro Duke Ellington, kie li anstataŭis trumpetiston Arthur Whetsol. Ĝis 1944 li restis ĉe Ellington kaj ankaŭ kunmuzikis dum la fama koncerto je Fargo en 1940; sed Jones ekhavis laŭ opinio de Collier „kun Cootie Williams kaj Rex Stewart kiel establiĝintaj stelulaj trumpetistoj (...) malmultan spacon por soladoj“. Soliste li estas aŭdebla ĉe Ellington en „Prelude to a Kiss“ (1938), „Something to Live for“ kaj en „Serenade to Sveden“ (1939). En la dua duono de la 1940-aj jaroj li muzikis ĉe Benny Carter, Snub Mosley kaj en la sesopo de John Kirby (1947), antaŭ ol li retiriĝis el la ĵazmondeto kaj laboris kiel entombigisto.
Cassolnovo
Cassolnovo estas komunumo de Italio.
Oronto la 1-a
Oronto la 1-a Sakavakjac estis la unua orontida reĝo de Armenio, regante en la periodo inter 570 a.K. - 560 a.K.
Oronto estis nomita Sakavakjac aŭ "mallonga vivado" ("mallonga restado"), ne pro mallonga vivo, sed prefere pro la mallonga periodo de lia regado, kaj ĉar li pasigis la tronon al sia filo Tigrano. Oronto la 1-a havis 40,000 homojn en la infanterio kaj 8,000 homojn en la kavalerio, same kiel 3,000 talentojn (40 kg 800g) da arĝento kun la unuiĝinta pezo de 122,400 kg.
Laŭ popularaj legendoj, nur duono de la 3.000 arĝentaj talentoj de Oronto la 1-a estis parto de lia trezorejo; la alia parto estis kaŝita en la fundo de lago Van. Tra lia kastelo li havis tunelon kondukantan tien, sed poste ili blokis la tunelon por konservi la fiskon por estontaj generacioj. Oni ankoraŭ diras, ke ĝi estas kaŝita tie. La patro de Oronto la 1-a estis Artasiro (Ardaŝiro estas la loka armena versio de la reĝa nomo).
Arkham Horror
Arkham Horror estas kunlabora tabulludo desegnita de Richard Launius kaj eldonita en 1987. La ludo estis reviziita, modifitaj kaj re-eldonita en 2005 kaj 2007 fare de Fantasy Flight Games, do estas nuntempe du eldonoj de la ludo profunde malsamaj. La partoprenantoj ludas kiel enketistoj ĉe la urbo Arkham, el kiu la ludonomo, el verkoj de H. P. Lovecraft.
Las Navas del Marqués
Las Navas del Marqués [lasNAbas delmarKES] estas municipo en la plej oriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Las Navas del Marqués estas komprenebla etimologie kiel La Altbienoj de la Markizo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Barrio de la Estación (Kvaratlo de la Trajnstacio), Ciudad Ducal (Dukurbo) kaj Las Navas del Marqués mem; ĝi okupas totalan areon de 97,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 5 231 loĝantojn, pro kio ĝi estas la kvara urbo plej loĝata en la provinco, malantaŭ Avilo mem, Arévalo kaj Arenas de San Pedro. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj kiel ĉe aliaj apudaj lokoj, sed male kiel komarka centro ricevis 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento. Ĝi distas 37 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas norde kun El Espinar, Villacastín, Navas de San Antonio (Segovio) kaj Peguerinos, oriente kun Santa María de la Alameda kaj Valdemaqueda (Madrido), sude kun San Bartolomé de Pinares kaj okcidente kun Navalperal de Pinares. La teritorio kuŝas sur la Montaro Malagón de la Centra Sistemo, inter la Paramera kaj la Gvadarama montaroj.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La markizo kiu nomas la loĝlokon estis markizo Don Pedro de Dávila, kiu konstruigis la kastel-palacon Magalia ĉirkaŭ 1540. Ankaŭ la preĝejo estas de la 16-a jarcento. En 1545 oni fondis la Konventon de Sankta Dominiko kaj Sankta Paŭlo, nun vizitinda, el kiu plej valoraj artaĵoj, nome tomboskulptaĵo de Pompeo Leoni kaj altarkrado, estis translokigitaj al la Nacia Arkeologia Muzeo, fare de la respublikaj trupoj. Fakte dum la Hispana Enlanda Milito la respublikaj trupoj de la kolonelo Julio Mangada (esperantisto) defendis la areon el Julio ĝis Oktobro 1936, kiam la trupoj de Francisco Franco konkeris la zonon.
Estas aliaj preĝejoj kaj ermitejoj. La nomita Atalaya-Mirador de Eiffel estas gvatoturo konstruita en 1873 el fero kaj ligno, erare atribuita al Gustave Eiffel kaj uzita kiel forsta gvatejo ĝis la 1980-aj jaroj.​
Ferenc Hann
Ferenc HANN hungara athistoriisto, muzeologo. Li naskiĝis en Nagybánya la 20-an de septembro 1944 kaj mortis en Szigetmonostor la 8-an de decembro 2010.
Kariero
Ferenc Hann akiris diplomon de instruisto en 1965 en Jászberény, pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato de Segedo (samloke universitata doktoro 1976), en 1971 Eötvös Loránd Tudományegyetem de Budapeŝto pri fako de popolkultivado, inter 1979–1981 pri arthistorio, de 1993 en Künstlergilde (Esslingen, D), de 1995 li estis ano de Magyar Művészeti Akadémia, de 1999 de L'Association Anciens Boursier du Gouvernement Français. En 1977 li loksidiĝis en Szentendre. Li estis muzeologo de la Muzeo Ferenczy. Li organizis plurajn ekspoziciojn kaj enlande kaj eksterlande. En 1992 li estis gastprofesoro en Hago (De Vrije Academie). Li estis redaktoro de 1995 de Revue d’Art 90°, de 1997 instruisto pri arthistorio kaj estetiko de Segedo.
George Canning
George CANNING (11a de Aprilo 1770 – 8a de Aŭgusto 1827) estis brita ŝtatestro kaj politikisto de la Konservisma Partio kiu servis en variaj ministraj postenoj dum regado de nombraj ĉefministroj, antaŭ iĝi li mem ĉefministro dum la finaj kvar monatoj de sia vivo.Li estis la filo de aktorino kaj malsukcesa negocisto kaj advokato, Canning estis subtenata finance de sia onklo Stratford, kio ebligis al li ĉeesti en Eton College kaj en Christ Church (Oksfordo). Canning eniris en politiko en 1793 kaj tuj elstaris. Li estis Pagisto de la Armeo (1800–01) kaj Trezoristo de la Reĝa mararmeo (1804–06) dum regado de William Pitt. Canning estis Foreign Secretary (ministro pri eksterlandaj aferoj, 1807–09) dum regado de la Duko de Portland, kiu estis malsano. Canning estis la dominanta figuro en la kabineto kaj estris la kapton de la Dana ŝiparo en 1807 por sekurigi la Britian ŝiparan hegemonion super Napoleono. En 1809, li estis vundita en duelo kontraŭ sia rivalo Lord Castlereagh kaj tuj li estis nomumita sukcedanto de la Duko de Portland favore al Spencer Perceval. Li restis ekster altaj postenoj ĝis Perceval estis murdita en 1812.
Kiam Lord Liverpool rezignis en Aprilo 1827, Canning estis elektita por sukcedi lin kiel ĉefministro super la Duko de Wellington kaj Sir Robert Peel. Ili ambaŭ malakceptis servi sub Canning kaj la Torioj disiĝis inter la ultra-torioj de Peel kaj Wellington kaj la Canning-anoj. Canning tiam invitis kelkajn Whig-ojn aliĝi al lia kabineto. Tamen, lia sano malboniĝis kaj li mortiĝis enpostene en Aŭgusto 1827, post nur 119 tagoj enpostene, la plej mallonga regotempo de ajna Britia ĉefministro.
Žíšov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1519.
Naturrilatoj
Nordoriente de la vilaĝo troviĝas naturmemorindaĵo Doubí u Žíšova.
Dumetila sukcenato
Dumetila sukcenato aŭ C 6H10O4 estas organika kombinaĵo apartenanta al la familia grupo de la esteroj, rezultanta el traktado de sukcenata acido kaj metanolo, senkolora aŭ flava likvaĵo kun agrabla etera odoro, uzata en kemiaj sintezoj kaj kiel krudmaterialo por fabrikado de farmaciaĵoj, nutroaldonaĵoj kaj aliaj laboratoriaj reakciaĵoj. Dumetila sukcenato estas nature trovata en nuksoj.
Ĝi estas biodegradebla estero kun malalta odoro kaj malalta rapidboleco kaj ordinare uzatas kiel gustigagento kaj en parfumfabrikado inklude de kondiĉigagentoj kaj hidratigaĵoj. Malgraŭ ke ĝi estas apenaŭ solvebla en akvo, ĝi ankaŭ estas uzata kiel surfaktanto en akvobazaj sistemoj.
7853 Konfuceo
7853 Konfuceo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la ( laŭ la "JPL Small-Body Database Browser" ) en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Dumetila sukcenato
Sukcenato de dumetilo estas krudmaterialo en la sintezoj de biodegradeblaj polimeroj pro ĝia biodegradebleco. Ĝi estas solvebla en acetono, etanolo, malmulte solvebla en duetila etero kaj tre solvebla en benzeno, kloroformo kaj karbona kvarklorido.
7853 Konfuceo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la antikva ĉina filozofo Kǒngfūzǐ (ĉine 孔夫子, -551 – -479), konata sub la nomoj de Konfuceo aŭ Confucius. Konfuceo estis kultita kvazaŭ dion, kaj, dum la dinastio Song, liaj reguloj de vivo influis la politikon kaj edukadon.
NGC 2657
NGC 2657 (aliaj indikoj — UGC 4573, MCG 2-23-2, ZWG 61.6, IRAS08425+0949, PGC 24595) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Streženice
Streženice [streĵenice], (hungare Kebeles [kebeleŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408 en formo "Stresnycza". En 1784 loĝis tie 311 vilaĝanoj (60 familioj) en 45 domoj, en 1828 371 vilaĝanoj en 48 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztrezsenic(z), poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kebeles 462 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Streženice 803 homoj, (789 slovakoj).
Gorodiŝĉe
Gorodiŝĉe (Городище) estas urbo en Penza provinco en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Julovka (Юловка) (kiu enfluas en riveron Sura (Сура)).
La urbo estis fondita en jaro 1681. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780. En 1959 la urbo havis 5.3 mil loĝantojn, en 2002 estis 8.3 mil.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°16' norde, longitudo 45°42' oriente.
La interurba telefona kodo estas 84158, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 56218501.
Stacio Byōbugaura
Stacio Byōbugaura (japane: 屏風浦駅 [Bjoobugaura-eki], angle: Byōbugaura Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Isogo, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
Navatalgordo
Navatalgordo [nabatalGORdo] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Navatalgordo estas komprenebla etimologie kiel Altbieno de la Dikulo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 243 loĝantojn. Ĝi perdis 1 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 48 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Navaquesera, Navalacruz, Navarredondilla, San Juan del Molinillo, Navalosa, Burgohondo kaj Villanueva de Ávila. La municipa teritorio estas montara inter la Valo de rivero Alberĉe kaj la Sierra de Gredos.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la 12-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĉirkaŭ 1350 Gil Blázquez reloĝigis la nomitajn Navas de Ávila, tio estas Navamorcuende, Nava la Cruz, "Nava el Talgordo", Nava el Moral, Navalosa kaj aliaj.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj. legomoj, perdikoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado (vinproduktado). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Gorodec
Gorodec (Городец) estas urbo en Niĵnij-Novgoroda provinco en Rusio, kiu lokiĝas sur maldekstra bordo de rivero Volgo.