cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Władysław Tatarkiewicz
Biografio
Li estis multfaceta sciencisto. En siaj laboraĵoj entreprenis problemojn pri teorio de muziko, poezio kaj plastiko. Ankaŭ okupiĝis pri estetiko kaj historio de arto. Li detale priskribis komencon, evoluon kaj signifon de bazaj nocioj de estetiko: arto, belo, formoj, kreemo, rekreemo kaj estetika travivaĵo.
En la historio de pola scienco ekrolis ĉefe kiel etikisto kaj aksiologo, aŭtoro de valoraj kaj tradukataj plurlingve verkojn, i.a. 3-voluma "Historio de filozofio", monumenta kaj pionira "Historio de estetiko" kaj alirebla filozofio pri moraleco.
Li estis membro de Lvova-Varsovia skolo, kreita de Kazimierz Twardowski, kiu alportis al renaskiĝinta post mallibereco Pollando multe da eminentaj sciencistoj: filozofoj, logikistoj, psikologoj, sociologoj, kaj ankaŭ organizantoj de universitata vivo.
En 1938 estis distingita per Komandora Kruco de la Ordeno de Renaskiĝinta Pollando.
Obersiggenthal
Obersiggenthal estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 8174 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Obersiggenthal situas ĉe la norda bordo de la rivero Limato ĉe la sudorienta deklivo de la montoĉeno Lägern, kiu transiras en la sudo de la komunumo al Siggerberg. Ĝi apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Baden. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj kaj setlejoj Ebnet, Rieden, Hertenstein, Nussbaumen, kiu estas la centro de la komunumo, Kirchdorf, kaj Tromsberg.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Obersiggenthal limas en nordo al Endingen kaj Lengnau, en nordoriento al Freienwil, en oriento al Ennetbaden, en sudo aliflanke de Limato al Baden, en sudokcidento al Turgi, en okcidento al Untersiggenthal, kaj en nordokcidento al Würenlingen.
Trafiko
Obersiggenthal estas per la loka busreto de Baden kaj per poŝtaŭtolinioj konektita al la publika trafikreto
Historio
La unua dokumenta mencio de Siggenthal datiĝas el la jaro 1303 kiel Sikental.
En mezepoko Obersiggenthal estis posedaĵo de la Grafoj de Kiburgo kaj apartenis al la voktejo Baden. Post la formorto de la Kiburgoj en la jaro 1273 ĝi fariĝis posedaĵoj de la Habsburgoj, kiuj atribuis ĝin al nove kreita voktejo Siggenthal, el kiu sub la okupado de la Svisa Ĵurkomunumo de 1415 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis la voktejo Siggamt. Dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 ĝis 1803 la komunumo Siggenthal apartenis al la tiama Kantono Baden. En la jaro 1803 la komunumo Sittenthal estis dividita en la du komunumoj Obersiggenthal kaj Untersiggenthal, kiuj estis atribuitaj al la distrikto Baden de la nove kreita Kantono Argovio.
Monŝanĝisto
Monŝanĝisto estas komerco en valutoj de diversaj ŝtatoj. la transakcio estas moninterŝanĝo. La loko kie oni povas fari la interŝanĝo, vendi kaj aĉeti monon de fremda lando, nomiĝas "interŝanĝejo".
Erwin Sellering
Erwin SELLERING (naskiĝis en Sprockhövel, Nordrejn-Vestfalio, Federacia Respubliko Germanio, do nun -jara) estas germana juristo kaj politikisto.
Lia partio estas la Socialdemokrata Partio de Germanio (SPD). De la ĝis la  li estis ministroprezidanto de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio de Germanio. Antaŭe, li ekde 2006 estis ministro pri socia solidaro kaj de 2000 ĝis 2006 ministro pri justico de la federacia lando. Jam de 1994 li laboris en Meklenburgo-Antaŭpomerio: ekde tiam li estis juĝisto en la administra kortumo de Greifswald. En tiu jaro li ankaŭ membriĝis en la socialdemokrata partio.
Parisi
Parisi estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.032 loĝantojn en 2010.
Monŝanĝisto
Kiam la kurzo, laŭ kiu monŝanĝistoj aĉetas apartan valuton, estas pli malalta ol la kurzo, per kiu ili vendas tiun valuton, la diferenco inter la kurzoj fariĝas la enspezo de la monŝanĝisto el la interŝanĝa transakcio. Krome, la monŝanĝisto ankaŭ profitas de komisiono, kiun li enspezas por la interŝanĝa operacio mem.
Historio
Ekde la invento de mono en la pratempo, komercistoj okupiĝis pri moninterŝanĝo. Ekde la mezepoko, monŝanĝistoj ankaŭ okupiĝis pri bankaj interŝanĝoj, kiel parto de siaj komercaj agadoj, ĉefe pruntedonante monon. Modernaj bankoj ankaŭ inkluzivas la interŝanĝon de valutoj kiel unu el siaj servoj kaj la tuto de siaj financaj agadoj.
Nová Huť
Nomon Nová Huť havas pluraj setlejoj: kaj ankaŭ pereintaj nomoj
Viena malfermo
La Viena malfermo aŭ Viena ludo (ECO C25-C29) aperis en Vieno dum la 19-a jarcento pro la problemoj prezentitaj de la kontraŭgambito Falkbeer, kun 2. Ĉc3 la celo estas eviti 2.... d5. Alie la malfermo provas sekvi la kanalojn de la reĝa gambito, la strategiaj ideoj similas: formi fortan kaj moveblan peonan centron, malplenigi la kolonon f, rapide ataki la nigran reĝon. Tamen prokrasti la movon f4 multobligas la eblajn respondojn de nigro kaj tiel siajn defendajn eblecojn. Aliflanke nigro devas profiti la malfortecojn de la malhelaj ĉeloj, kiuj okazas ĉe la reĝa flanko. La sekureco de la blanka reĝo ankaŭ estas problemo. Ĝi estas malfermokun malmultaj linioj kaj facile lernebla.
La viena malfermo estas tre populara malfermo por romantikaj ŝakludantoj. Wilhelm Steinitz kaj Ludwig Paulsen elstaris pro ĝia uzado. Ĉi tiu malfermo ekigas tre kombinan ludon kun sennombraj gambitoj. Ĉi tiu malfermo baziĝas sur plano simila al tiu de la reĝa gambito sed prokrastas la antaŭenigon de f4 por eviti rektan d5.
Ĉefa linio
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 Defendo Max Lange
Aŭstralia tadorno
La Aŭstralia tadorno, Tadorna tadornoides, estas tadorno, tio estas membro de grupo de grandaj anserecaj birdoj kiuj estas parto de la birda familio de Anasedoj, kiu enhavas ankaŭ la cignojn, la anserojn kaj la anasojn.
Disvastiĝo
Tiu estas birdo kiu reproduktiĝas en suda Aŭstralio (sed ne en la plej arida centro) kaj Tasmanio. Dum la sudhemisfera vintro, multaj birdoj moviĝas norden de la reprodukta teritorio. Kiel ĉe aliaj tadornoj, ankaŭ tiu specio havas preferatajn ejojn por plumoŝanĝado, kiaj la Lago George, Novsudkimrio, kie okazas grandaj koncentroj.
Tiu specio estas ĉefe asocia al lagoj en malferma kamparo, kaj reproduktiĝas en arbotruoj, bordotruoj aŭ simile.
Aspekto
La masklo estas tre nigreca, kun helbruna brusto (oranĝeca kiel ĝenerala koloro de Rusta tadorno), blanka kolumo kaj malhelverda kapo (nigreca de malproksime). Flankoj kaj subaj partoj estas malhelbrunaj. La dorso estas rustecbruna. La ino estas simila, sed havas blankajn ringojn kaj ĉirkaŭokule kaj ĉirkaŭ bekobazo ege kontrastaj kun la malhela kapo kaj kun la nigra beko. Temas pri specio kun malgranda seksa duformismo. Ambaŭ seksoj, kiel plej tadornoj, montras grandajn blankajn flugilmakulojn (flugilkovriloj) ege videblaj dumfluge, sed ankaŭ kiel malgranda marko ripoze. La beko estas nigra. La speguleto estas malhelverda, ankaŭ videbla ripoze aŭ dumnaĝe.
Specio
Tiu specio estas protektita laŭ la National Parks and Wildlife Act, 1974.
La genra nomo Tadorna devenas el keltaj radikoj kaj signifas "makuleca akvobirdo", simile al la angla "shelduck".
Richard Gavin Reid
Richard Gavin REID [RIĉad GEJvin REJD] (naskiĝis la 17-an de januaro 1879, mortis la 17-an de oktobro 1980) estis kanada politikisto, kiu fariĝis la ĉefministro de Alberto ekde 1934 ĝis 1935. Li estis la lasta membro de la partio Unuiĝintaj Farmistoj de Alberto (UFA), kiu ricevis tiun postenon. Pro la sekva venko de la partio de la Sociala Kredito en la ĝenerala baloto de Alberto en 1935, li cetere plenumis la plej mallongan mandaton en la tuta historio de albertaj ĉefministroj.
Reid naskiĝis proksime al Glasgovo en Skotlando, kaj junaĝe provis plurajn profesiojn, inkluzive de vendisto, militkuracisto (dum la dua brita-bura milito), farmisto, arbohakisto kaj dentisto. Li elmigris al Kanado en 1903. La juna viro rapide partoprenis lokan politikon kaj aniĝis al la freŝdate kreita UFA, kiu nomumis lin kiel kandidaton de la balotdistrikto de Vermilion okaze de la ĝenerala baloto de Alberto en 1921. UFA gajnis la baloton, tiel ke Reid akiris plurajn ministrecojn en la kabinetoj de la sinsekvaj ĉefministroj Herbert Greenfield kaj John E. Brownlee, kie li bonfamiĝis pro sia lerteco kaj pro sia imposta konservativismo. Kiam seksa skandalo necesigis la eksiĝon de Brownlee en 1934, Reid estis unuanime elektita de la partia caucus kiel nova ĉefministro.
Gábor Bachman
Gábor Bachman [bahman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bachman Gábor estas hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, avangarda dekoraciisto, reĝisoro.
Gábor Bachman naskiĝis la  1952 en Pécs.
Richard Gavin Reid
Reid enoficiĝis kiel ĉefministro de Alberto meze de la granda ekonomia depresio de la 1930-aj jaroj. Li faris plurajn decidojn por mildigi la suferon de albertanoj, sed li daŭre opiniis, ke lia provinca registaro ne havis sufiĉan potencon kaj influon por instigi plenan ekonomian resaniĝon. Dum tiu malfacila periodo, la civitanoj de Alberto estis sufiĉe allogitaj de la ekonomiaj teorioj de la evangelista pastoro William Aberhart, kiu proponis novan version de sociala kredito. Malgraŭ la protestoj de Reid, laŭ kiu la propono de Aberhart estis ekonomie kaj konstitucie nerealista, la partio de la Sociala Kredito venkegis la UFA en la baloto de 1935 : la partio de Reid ne konservis eĉ unu seĝon.
Gábor Bachman
Biografio
Gábor Bachman frekventis artan gimnazion en sia naskiĝurbo, dum li lernis muzikon. Inter 1971-1972 li lernis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, poste en Industriarta Altlernejo, (li lernis ĉefe de Imre Makovecz kaj Ernő Rubik) li ricevis diplomon en 1977. Post lernado li laboris en produktejo de filmoj ĝis 1991. Lia unua arkitekta laboro estis en drinkejo de Szigetszentmiklós (nun jam malkonstruita) en 1986, en la sama jaro li ankaŭ ekspoziciis en Budapeŝto (en 1988 jam en Venezio). En 1997 li fondis propran oficejon, kie li kreis arkitektajn dizajnojn. En la fruaj 2000-aj jaroj li estis vaste konata jam en eksterlando. Post jaroj ĉefe en Ĉinio li faras planojn pri domoj.
Li edziĝis dufoje. Li ricevis du hungarajn premiojn en 1988, poste 2 ĉinajn premiojn en 2007 kaj 2010, fine premion Kossuth en 2015.
Richard Gavin Reid
Junaĝo
Richard Reid naskiĝis la 17-an de januaro 1879 proksime al Glasgovo (Skotlando), kiel filo de George kaj Margaret Reid (denaske Ogston). La juna knabo vizitadis glasgovan lernejon kaj sekve laboris dum pluraj jaroj kiel pogranda vendisto, antaŭ ol soldatiĝi en la Royal Army Medical Corps. Li servis en Sud-Afriko kiel serĝento ekde 1900 ĝis 1902 dum la dua brita-bura milito, laborante en militista malsanulejo, antaŭ ol reveni al Skotlando. Li tie komencis pripensi sian estontecon. Reid unue konsideris reiri al Sud-Afriko, sed fine decidis elmigri al Kanado.
Li alvenis al Killarney (Manitobo) en 1903, kie li laboris kiel farmulo dum la rikoltsezono. Kiam komenciĝis vintro, Reid trovis alian postenon kiel arbohakisto en Fort William (Ontario). Li sekve vojaĝis okcidenten kaj establis farmobienon en orientcentra Alberto. Li tie ekpraktikis dentmedicinon danke al la sperto, kiun li antaŭe akiris en Sud-Afriko. Reid edziĝis kun S-ino Marion Stuart la 9-an de septembro 1919. Lia edzino naskis tri filojn kaj du filinojn.
Aniĝo al UFA
Reid komencis sian politikan karieron kiel membro de la municipa konsilio de Buffalo Coulee, proksime al hodiaŭa Vermilion, dum kvar-jara mandato. Dum du el tiuj jaroj li servis kiel loka urbestro (Reeve). Li ludis gravan rolon rilate al la fondo de la municipa hospitaldistrikto de Vermilion, kies konsilion li ankaŭ partoprenis dum multaj jaroj. Federacie li estis precipe aktiva en la loka UFA-asocio de la rivero Battle. Reid rapide fariĝis ĝia prezidanto.
Reid estis elektita kiel la oficiala kandidato de Unuiĝintaj Farmistoj de Alberto por la balota distrikto de Vermilion okaze de la ĝenerala baloto de 1921, kiu cetere estis la unua baloto kun UFA-kandidatoj. La asembleo de Alberto estis tiam regita de la Liberala Partio de Alberto, kiu estris tiun kanadan ŝtaton ekde ĝia kreado en 1905. Tute neatendite de Reid, li venkis sian liberalan kontraŭulon kaj do fariĝis membro de la asembleo, kune kun 37 aliaj kandidatoj de UFA, kiuj formis novan parlamentan majoritaton. Richard Gavin Reid prezidis la unuan kunveniĝon de la nova caucus de la partio, okaze de kiu Herbert Greenfield estis elektita kiel la nova ĉefministro de Alberto. Reid estis reelektita post la ĝeneralaj balotoj de 1926 kaj 1930.
Kabineta kariero
Reid obtenis altrangajn postenojn en la registara kabineto de Greenfield, sed ankaŭ en tiu de lia posteulo John Edward Brownlee. Greenfield nomumis lin kiel ministron pri sano kaj ministron pri municipaj aferoj en 1921. En tiu ĉi unua posteno, li profitis el sia antaŭa sperto akirita en Vermilion por establi novajn municipajn sankonsiliojn. Li ankaŭ proponis eŭgenikan programon per la steriligo de mensaj handikapuloj, tiel kontribuante en 1928 al la alberta leĝo Sexual Sterilization Act. Ĉar li subtenis ŝparon de la publika buĝeto, Reid decidis maldungi ĉiujn lernejajn inspektor-flegistinojn, sed ankaŭ multajn aliajn publikajn flegistinojn. Tiu emo al monŝparo ankaŭ evidentiĝis en lia agado kiel ministro pri municipaj aferoj. Li ekzemple rezistis kontraŭ peto de pluraj municipoj, kiuj deziris transigi pli grandan parton de la kosto de la flegado de senhavuloj al la provinco. En 1929, li denove malkonsentis kun la municipoj de Alberto, postulante ke ili pagu 10% de la pensioj de siaj maljunuloj.
En 1923, Greenfield ĉesigis la ministrecojn de Reid kaj anstataŭe elektis lin kiel Provincan Trezoriston, por ke li apliku sian impostan konservativismon al la tuta registaro. Komence de tiu mandato li prezentis leteron al la kabineto, rekomendante malpliigon de la ministraj buĝetoj kaj la kreadon de speciala departemento responsa pri la aĉetaĵoj kaj ekipaĵoj de ĉiuj ministerioj. Tiujn proponojn forte subtenis Brownlee, kiu tiutempe estis la ministro pri justico de la registaro Greenfield. Kiam Brownlee postiris Greenfield kiel ĉefministro en 1925, li konservis Reid en la sama posteno kaj ree nomumis lin ministro pri municipaj aferoj. Brownlee kaj Reid multe kunlaboris ne nur pri impostaj aferoj, sed ankaŭ pri agrokulturo : en julio 1923, ili kune plenumis vojaĝon por konsideri la kreadon de tritika rezervo en Alberto. Tiu vojaĝo inkludis renkonton kun la kooperativa pioniro Aaron Sapiro en San-Francisko kaj viziton de vendejo en Ĉikago. Reid kaj Brownlee ambaŭ konkludis, ke la establon de rezervo oni konsideru tre singardeme. Tiu vidpunkto estis tamen forgesita, kiam posta vizito de Sapiro al Alberto kreis tiel multan publikan entuziasmon, ke la registaro devis rapide krei la Alberta Wheat Pool.
Kun Brownlee kiel ĉefministro kaj Reid kiel Provinca Trezoristo, la registaraj deficitoj finfine ĉesis : la buĝeto entenis financan suplementon ĉiujare ekde 1925 ĝis 1930, escepte de la jaro 1927. En 1929 prognozis Reid, ke Alberto baldaŭ spertus gravan ekonomian prosperiĝon. Anstataŭe kaj rapide atingis Alberton la granda ekonomia depresio. Responde al tiu krizo, Richard Reid draste malpliigis la elspezojn de la provinco kaj li samtempe pliigis la provincajn impostojn, ĉefe per la kreado de nova imposto pri enspezoj. La trezoristo devis tamen malvolonte konsenti, ke malgraŭ tiuj rimedoj li ne kapablis halti la aperon de nova buĝeta deficito. Novan deficiton li akceptis ne por revigligi la ekonomion de Alberto laŭ la teorio de Keynes, sed nur pro tio, ke liaopinie ne plu ekzistis forigeblaj elspezoj aŭ pliigeblaj impostoj. Li same repuŝis la proponojn de la politika opozicio, kiu sugestis impostan malpliigon por ekonomia revigligo.
Kvankam Brownlee malŝatis buĝetajn deficitojn tiel multe kiel Reid, li daŭre montris sian fidon al sia Provinca Trezoristo, eĉ donante al li novan ministerion. En 1930, Brownlee fine obtenis el la federacia registaro, ke Alberto havu kontrolon de siaj naturmaterialoj. Li sekve nomumis Reid kiel la unuan albertan ministron pri landoj kaj minoj la 10-an de oktobro 1930. En tiu ministerio, Reid favoris privatan, ne publikan proprietecon. Li eĉ kontraŭis proponojn de sia propra partio rilate al registare financitaj hidroelektraj projektoj. Li cetere konsideris, ke la lokaj fervojoj, poseditaj de Alberto, estis maljusta financa ŝarĝo normale atribuenda al la federacia registaro (kvankam la albertaj fervojoj iĝis profitdonaj ekde 1927). Li plurfoje proponis vendi ilin al privataj agentoj : tio fine okazis en 1929.
Ĉefministreco
En 1934, John Edward Brownlee kaŭzis seksan skandalon, kiam juna familia amikino kaj ties patro procesis lin pro delogo. Reid, laŭ sia propra raporto, devis "centfoje" konvinki sian ĉefministron ne demisii. Kiam la tribunala ĵurio esprimis sin favore al la plendintino, Brownlee tamen ne plu havis alternativon, kaj lia demisio efektiviĝis la 10-an de julio 1934. Reid estis la plej influa ministro de la kabineto kaj li ankaŭ viciĝis inter la plej popularaj. Li do estis la logika kaj unuanima elekto de UFA kiel nova ĉefministro. Li cetere anstataŭis Brownlee kiel Provinca Sekretario, kaj li fine igis sin prezidanto de la novkreita Trezorkonsilio de Alberto (Treasury Board).
Reid enoficiĝis kiel ĉefministro meze de necerta, malfacila periodo por UFA. Krom la demisio de Brownlee, la delonge oficiinta ministro pri publikaj verkoj Oran McPherson spertis skandalan divorcon kaj devis ankaŭ rezigni sian postenon, dum la UFA-parlamentanoj Peter Miskiw kaj Omer St. Germain preferis forlasi UFA kaj aniĝi al la opozicia Liberala Partio de Alberto. La ekonomia situacio de la provinco krome restis malfirma. La liberala estro William R. Howson provis profiti el tio por kritiki la novan registaron kaj prezenti sin kiel la estonta ĉefministro de la provinco. Li senĉese atakis Reid kaj akuzis lin pri malŝparema administrado. Li ekzemple asertis, ke la altaj provincaj impostoj kaŭzis la konfiskadon de multaj familiaj domoj. Reid respondis, ke la impostoj de Alberto estis fakte malpliiĝintaj ekde 1921. La ĉefministro mallaŭdis la sintenon de Howson, kiu samtempe kritikis la malŝparemon de la registaro kaj postulis novajn projektojn de terinstalaĵoj.
La kabineto de Reid dumtempe prenis sur sin plurajn politikajn iniciatojn. Ĝi publikigis leĝon, kiu ebligis la registaran aĉeton de brutaroj el la farmistoj, kiuj ne plu kapablis nutri siajn bestojn. Reid cetere ellaboris kostdividan interkonsenton kun la federacia registaro kaj la fervojaj firmaoj por transloĝigi la farmistojn, kiuj fuĝis el dezertiĝantaj regionoj de Alberto. Reid ankaŭ subtenis la kreadon de la Canadian Wheat Board kaj proponis leĝon (la Agricultural Industry Stabilisation Act), kiu protektis kontraŭ kreditoroj minimuman parton de la enspezo de farmisto uzita por la funkcikosto de la farmo kaj por la vivtenado lia familio. Malgraŭ tiuj decidoj, Reid perdis la subtenon de parto de siaj kunpartianoj, kiuj pro la granda depresio disvolvis pli kaj pli socialisman ideologion. Li deklaris, ke la prezidanto de UFA Robert Gardiner apartenis al la "ekstremmaldekstro". Li cetere konsideris la Cooperative Commonwealth Federation, kies fondon partoprenis multaj UFA-membroj, kiel "herezan amalgamaĵon". Lia registaro tamen deziris eksperimenti formon de universala malsanokosta asekuro, kune financata de la registaro, de dungistoj kaj de dungitoj por proponi senkostan medicinan, dentistan kaj hospitalan flegadon al ĉiuj albertanoj. Tiu "pilotprojekto" estis inaŭgurota en Camrose sed neniam efektiviĝis pro la malvenko de UFA en la ĝenerala baloto de 1935. Pli polemike, la kabineto de Reid kritikis la prezenton de la divorco de McPherson en la provincaj gazetoj, kaj ĝi proponis malpermesi gazetraportojn pri divorcaj proceduroj. Pro tiu propono, la liberala parlamentano Joseph Miville Dechene komparis Reid al Adolf Hitler, Benito Mussolini kaj Stalino.
Sociala kredito
Kontraŭulo pli danĝera ol Howson estis William Aberhart, kalgaria pastoro, kiu proponis formon de sociala kredito por kuraci la problemojn de la provinco. La teorio de la sociala kredito, ellaborita de la brita inĝeniero C. H. Douglas, celis malgravigi la diferencon inter la produktado de iu socio kaj ties aĉetpovo. Aberhart asertis, ke de tiu diferenco devenis la ekonomiaj problemoj de Alberto. Kvankam Reid deklaris sin favore al la filozofio de Douglas (samkiel plejmultaj politikistoj de tiu epoko), li sufiĉe malfidis la doktrinon de Aberhart. T. C. Byrne eĉ sugestis, ke la oficiala subteno de Reid rilate al la teorioj de Douglas estis malhonesta, kaj ke la ĉefministro fakte konsideris ĉiujn formojn de sociala kredito kiel "sensencaĵojn", subtenante tiun ideon nur por konservi sian popularecon ĉe la albertaj voĉdonantoj.
Kvankam li altiris pli kaj pli multajn subtenantojn, Aberhart daŭre asertis, ke li ne volis partopreni lokan politikon. Li siadire nur deziris, ke la ekzistantaj partioj inkludu socialan krediton en siaj programoj. Li pro tio ĉeestis la UFA-kunveniĝon de la 15-a de januaro 1935. Dum la antaŭa nokto, li organizis apartan kunvenon kun la partiaj delegitoj kaj li eĉ dungis plurajn aktorojn por ludi la rolojn de du simbolaj fikciuloj, kiujn li abunde uzis en siaj paroladoj tra la provinco. La unua estis la "Homo el Marso", kiu miregis pri la ekzisto de malriĉuloj meze de riĉa socio kaj pri la mallaboremo de registaroj rilate al tiu problemo. La dua persono estis Kant B. Dunn, kiu devis prezenti antaŭ la publiko malfortajn argumentojn kontraŭ la sociala kredito, facile eliminitajn de Aberhart. Alia fikciulo kreita de Aberhart, la mallerta socialisto C. C. Heifer, ne aperis en tiu kunveno. Laŭ la biografistoj de Aberhart, David Elliott kaj Iris Miller, tio celis ne ofendi la multajn membrojn de UFA, kiuj subtenis socialismon.
La sekvan tagon, UFA komencis debati pri la jena rezolucio : Decidis ke sistemo de sociala kredito, kiel prezentita de William Aberhart, Kalgario, estu inkludita en la provinca programo de UFA kaj proponita al la voĉdonantaro en la venonta provinca baloto..
La debato vigle disvolviĝis. Unu delegito ekzemple deklaris, ke plejmultaj UFA-membroj volis socialan krediton kaj pretus akiri ĝin per iu ajn rimedo, se la partio repuŝis ĝin. Post tri horoj, la vicprezidanto de UFA Norman Priestly agace rimarkis, ke la delegitoj estis debatantaj la utilon de "sistemo de sociala kredito kiel prezentita de" Aberhart, kvankam ili fakte neniam vidis tian prezenton. Oni rapide interkonsentis inviti Aberhart al la debato. Proponante analogion kun sango fluante tra la homa korpo, Aberhart rimarkis, ke la 4.5 litroj da sango en la korpo sufiĉis, por ke la koro pumpu multe pli ol tiu kvanto ĉiutage. Same funkciis mono, kies cirkulado estis liaopinie plirapidigenda por plibonigi la aĉetpovon de albertanoj. Li tiam konkludis sian paroladon, dubante pri la fina decido de la delegitoj pri la sociala kredito. Lia pesimismo rapide praviĝis, ĉar la rezolucio estis larĝe repuŝita. Ekzistas nur malprecizaj dokumentoj pri la rezulto de la debato : la ekzakta balotrezulto ne estis registrita laŭ la ĵurnalisto John Barr ), dum la historiisto Bradford Rennie asertis, ke estis nur 30 favoraj voĉdonoj inter la 400 delegitoj . Kvankam tiu baloto ja aperis kiel grava venko por Reid kaj la aliaj tradiciaj membroj, laŭ Byrne estas eble, ke multaj membroj fakte detenis.
Ĉar tiu interna minaco estis ŝajne venkita, Reid kaj ties kabineto sekve dediĉis sian atenton al ekstera minaco : la repuŝo de la rezolucio finkonvinkis Aberhart, ke lia Partio de la Sociala Kredito devis proponi siajn proprajn kandidatojn en la venonta baloto. Reid organizis sian politikan defendon laŭ du strategioj. La unua estis grandskala atako de Aberhart kaj ties doktrino. Li insistis, ke la "monata kreditdividendo" de 25 kanadaj dolaroj proponita de Aberhart estis neaplikebla, krom se oni obligus impostojn dekfoje. Li rimarkis, ke la iloj de Aberhart por pliigi enspezojn ("negajnitaj inkrementoj" kaj "produktadleviloj") estis fakte maskitaj impostoj, kiujn pagus ĉefe farmistoj. Laŭ Reid estis cetere absurda la deklaro de Aberhart, laŭ kiu la bezonata kredito estis tutsimple kreebla "per streko de fontoplumo" sur kontregistro. La ĉefministro ankaŭ rimarkis, ke pluraj elementoj de la programo de Aberhart, inkluzive de la financa partopreno de la provinco en bankoj kaj de la kreado de provinca tarifo, estis preter la povoj de la provinco laŭ la kanada konstitucio. La samaj temoj estis ripetitaj de Priestly kaj Brownlee, kiuj ambaŭ entreprenis turneon da paroladoj kaj radioprezentoj tra Alberto, sed ankaŭ de juraj kaj ekonomikaj ekspertoj menditaj de la registaro.
Uzante duan strategion, Reid cetere dubigis, ĉu Aberhart vere bone komprenis la teorion de sociala kredito, eksponante diferencojn inter liaj citaĵoj kaj la tekstoj de Douglas. Douglas kaj Aberhart ne estis amikoj, kaj Douglas opiniis, ke Aberhart ne plene komprenis liajn teoriojn. Unu el la asistantoj de Douglas iam konsideris pamfleton de Aberhart "sensenca de eko ĝis fino". Reid esperis profiti el tiu malharmonio, kaj li do proponis al Douglas vojaĝon al Alberto kiel "konsilanto pri ekonomia rekonstruado", kun jara salajro de 2 500 $ plus monkompenso de 2 000 $ por ĉiu tri-semajna vojaĝo al Alberto, kiun li farus dum tiu jaro. Douglas akceptis la proponon. La konservativa estro David Duggan koleriĝis pro tio, ke la registaro konsentis tian gravan elspezon sen konsulto de la asembleo de Alberto : li enkondukis antaŭ la asembleo rezolucion, por ke Aberhart estu simile komisiita de la registaro. Tio plaĉis al Reid, kiu esperis tiel evidentigi la teoriajn diferencojn inter la du homoj kaj ataki Aberhart pli facile. Aberhart tamen vanigis la planon de Reid, rifuzante la proponon.
Douglas esprimis mildan vidpunkton pri la projekto de Aberhart : laŭvoje al Edmontono, li publike repuŝis la jam kontestitan pamfleton de Aberhart, kaj li cetere esprimis sin malfavore al la kreado de provinca sociala kredito kiel politikilo. Aliflanke, iom post sia alveno al Edmontono li sendis al Aberhart leteron, asertante ke ekzistis neniu konflikto inter la Douglas- kaj Aberhart-versioj de la sociala kredito : tiun leteron gaje publikigis Aberhart. Lia unua raporto al la registaro ĉefe rilatis al politikaj kaj juraj, ne ekonomiaj konsideroj. Li ekzemple rekomendis establi registare kontrolitan amaskomunikilon por malhelpi la kontraŭ-socialkreditan propagandon, kies aperon li antaŭtimis en privataj gazetoj. Li ankaŭ proponis organizi provincan kreditinstitucion kaj amasigi grandan kvanton da mono, valorpaperoj kaj trezorbiletoj. Douglas cetere sugestis, ke UFA eble bezonus koalician registaron por efektivigi socialan krediton. La raporto ne multe utilis al la kabineto de Reid. La ministro pri justico, John Lymburn, devis do peti al la ekonomikisto, ke li kritiku unu el la radio-dissendaĵoj de Aberhart. Douglas malvolonte konsentis, kaj li esprimis nur malprecizajn komentojn pri malgravaj, teknikaj eraroj en la parolado de Aberhart.
Klare malsukcesis la metodo de Reid pour kontraŭi la influon de Aberhart. La unua strategio, koncerne la kritikon de lia doktrino, fiaskis ĉar plejmultaj albertanoj suferis pro mizeraj vivkondiĉoj kaj ne interesis pri ekonomikaj aŭ juraj argumentoj kontraŭ sociala kredito, despli ke UFA ne proponis alternativan planon. Tiu pensmaniero bone aperas en la jena komento de albertano al Brownlee pri la proponoj de Aberhart :
S-ro Brownlee, ni aŭskultis vin precipe atenteme kaj la respondoj, kiujn vi faris, ŝajnas sufiĉe malfacile kompreneblaj. Sed mi havas unu plian demandon (...) mi vendas mian tritikon po 25 cendoj por buŝelo. Se mi morgaŭ provus vendi boveton, mi verŝajne gajnus apenaŭ sufiĉan monon por pagi la transporton. Mi gajnas po 3 cendoj por dekduo da ovoj. Mi estas bonŝanca, se mi gajnas po unu dolaro por unu kremujo. Ĉu vi diros al mi tion, kion mi povas perdi ?"
La dua parto de la strategio, koncerne la kontrastigon de la proponoj de Aberhart kun tiuj de Douglas, malsukcesis ĉefe pro tio, ke ambaŭ homoj faris tro malprecizajn deklarojn por ebligi bonan komparon de la du vidpunktoj. La historiisto Franklin Foster proponis kroman klarigon : kiam oni prezentis al albertanoj la lertan pastoron Aberhart kaj la severan teknokraton Douglas, ili nature preferis la unuan homon, senkonsidere de la kredebleco aŭ ekonomika lerteco de ĉiu homo.
Balota malvenko
Kiam venis la tempo de la sekva baloto en aŭgusto 1935, Aberhart elektis la temon de ekonomia revigliĝo por sia kampanjo, dum Reid klopodis kritiki sian kontraŭulon sen proponi novaĵojn. Emfazante la impostan rigorecon kaj la malkoruptecon de la pasinta registaro, Reid asertis, ke lia registaro donis al albertanoj pli grandan sencon de sekureco. Pli konkrete, li promesis la konstruadon de provinca naftorafinejo, progrozante ke "en la proksima estonteco okazos la plej gravaj petrol-esploradoj de la historio de tiu provinco". La plej granda parto de lia kampanjo koncentriĝis sur la kritikado de la Partio de la Sociala Kredito, kiu promesis ĉesigi la ekonomian depresion en Alberto pere de siaj monteorioj. Reid avertis, ke la proponita politiko de Aberhart certe detruus la krediton de la provinco, tiel ke ĝi ne plu povus prunti plian monon estontece. La voĉdonantoj, eĉ tiuj skeptikaj pri la promesoj de sociala kredito, vidis tamen neniun alternativon proponitan de UFA. Ĉiu antaŭa parlamentano de UFA estis venkita la 11-an de aŭgusto. Reid mem atingis nur la trian rangon, apenaŭ post la komunista kandidato. Lia demisio kiel ĉefministro efektiviĝis la 22-an de aŭgusto.
La sekva mandato de Aberhart iasence pravigis la avertojn de Reid. Al la nova ĉefministro ja mankis klara ekonomia programo. Granda parto de liaj leĝoj estis cetere nuligita de la provincaj tribunaloj, kaj la ekonomia depresio daŭre afliktis la provincon dum pluraj pliaj jaroj. Tio nur malmulte konsolis Reid, kiu spertis absolutan malvenkegon post nur 408 tagoj, tio estas la plej mallonga mandato de ĉefministro en la tuta historio de Alberto.
Post la politika kariero
Post la baloto, Reid organizis tujan transiron inter la du registaroj. La venko de la Partio de la Sociala Kredito kaŭzis bankpanikon, kaj li do volis reestabli ekonomian stabilecon kiel eble plej rapide. La provinco cetere bezonis prunti grandan monsumon por paĝi eĉ siajn plej baldaŭajn elspezojn, kaj la ĵus venkita UFA ne ŝajnis kredebla al eblaj kreditoroj. Kiam li enoficiĝis, William Aberhart konstatis tre malbonstatan buĝeton, tiel ke li akuzis UFA pri misadministrado. Reid respondis en januaro 1936, ke tute ne okazis misadministrado, ke la malfacilaĵoj de la provinco devenis de la principoj de la sociala kredito, aŭ plenumitaj aŭ promesitaj. Se UFA estus gajninta la baloton de 1935, li aldonis, ĝi estus daŭre reganta la provincon sen gravaj problemoj. Reid ankaŭ protestis kontraŭ kelkaj onidiroj, laŭ kiuj lia kabineto agis tro sindeteneme por helpi malriĉigitajn farmistojn : li ankoraŭ en la jaro 1969 deklaris, ke la malpliiĝintaj enspezoj de la provinco tute malebligis plian financan helpon.
Krom tiuj kelkfojaj intervenoj por defendi lian pasintan agadon, Reid tute retiriĝis el politiko. Li fariĝis komisiono-agento kaj sekve bibliotekisto de Canadian Utilities Limited. Pro tiu ĉi lasta posteno li fariĝis honora membro de la Edmonton Library Association. Dum la dua mondmilito, Reid partoprenis la kanadan mobilizadkonsilion (mobilisation board). Li mortis 101-jara en Edmontono la 17-an de oktobro 1980. Li estis kremaciita kaj liaj cindroj estis enterigitaj en Edmontono.
Providenca okulo
La providenca okulo aŭ ĉionvida okulo estas simbolo, kiu figurigas okulon, ĉirkaŭ ĝi sunradioj aŭ glorio kaj ofte ĉirkaŭas ĝin triangulo. Kvankam ĝi aperas kiel simbolo de Dio, kiel ĝi gardas super la homaro.
Religia uzo
La figurigo de la providenca okulo reiras al la praegipta mitologio kaj al okulo de Horus. La simbolo aperas ankaŭ en la budhismo, kie en la budismaj verkoj tio figurigas Budhon kiel Okulon de la mondo (ekz. en Mahaparinibbana Sutta).
En la mezepoka kaj renesanca eŭropa ikonografio, la Okulo (ofte en triangulo) estis ĝenerale akceptita simbolo de la kristana Sankta Triunuo. En la figurigoj el la 17-a jarcento, ĝi ofte aperas en nuboj aŭ kun sunradioj.
Usono
La providenca okulo iĝis en 1782 parto de la Granda Sigelo de Usono, kies uzon unuafoje proponis Pierre Eugene du Simitiere en 1776.
Sur la Sigelo, oni povas legi ĉirkaŭ la okulo Annuit Cœptis ("Rekonis niajn devojn") kaj Novus Ordo Seclorum ("Nova ordo de la epokoj"). La okulo ŝvebas sur nefinita 13-ŝtupa piramido. La numero 13 simbolas tie la originalan dek tri usonajn koloniojn, la nefiniteco la plian membriĝon de la lando. Sur la plej suba ŝtupo, oni povas legi la jarnumeron 1776 en romiaj ciferoj.
La okulo, kiel usona simbolo aperas sur multaj logooj.
Framasonismo
Hodiaŭ multaj interligas la providencan okulon al la framasonismo, fakte la Okulo aperis en la framasonisma ikonografio unuafoje en 1797, en verko de Thomas Smith Webb Framasonisma Observanto. Tie la okulo simbolas, ke ĉiun penson kaj agon de iu ajn framasonisto sekvas Dio (kiel Granda Konstruisto de la Universo). Tipa estas, ke la glorio aperas nur en duonrondo sub la okulo. Malofte eĉ la triangulo aperas sur la framasonismaj bildoj.
Laŭ iu konspira teorio, la nefinita piramido kaj la providenca okulo simbolas rolon de la framasonismo en fondo de la Usono. Tio aperis eĉ en la filmo Oro de la nacio (2004). La unua framasonisma figurigo aperis 14 jarojn post pretigo de la Granda Sigelo kaj nur malofte entenas la piramidsimilan triangulon.
George B. Selden
George Baldwin SELDEN (14a de septembro, 1846 en Clarkson, Nov-Jorkio – 17a de januaro, 1922 en Roĉestro, Nov-Jorkio) estis profesiulo kaj advokato pri patentoj kaj inventisto kiu sukcesis ricevi usonan patenton por aŭtomobilo en 1895.
Li kunlaboris kun George Eastman, kiu poste famiĝos pro la kamerao Kodak. Li multe enspezis pro la negoco de la patentoj kaj inventoj ĉefe ligitaj al la aŭtomobila industrio.
21623 Albertshieh
21623 Albertshieh estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Albert David Shieh, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Chaparral High School de Scottsdale (Arizono, Usono).
C/1966 T1 (Rudnicki)
C/1966 T1 (Rudnicki) estas ne-perioda kometo. Ĝi estis malkovrita la aparte de la pola astronomo Konrad Rudnicki en la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la angla amatoro George Alcock; ĉar ĉi tiu ne povis konfirmi la observon sekvatage, la kometo ricevis la nomon de Rudnicki.
La kometo pasis la Teron je distanco de nur 0,02 AU (astronomiaj unuoj), tio estas ĉ. tri milionoj da kilometroj. Ĝi atingis ŝajnan magnitudon de 8, do ne estis videbla sen instrumentoj. Ĝia perihelio (plej malgranda distanco al la Suno) estis 0,42 AU, do ĝi preskaŭ atingis la orbiton de Merkuro.
Mazi en Gondolando
Mazi en Gondolando (aŭ, en la angla, Muzzy in Gondoland) estas brita animacia televidfilmaro kaj lernokurso, unue kreita en 1986 de BBC, kiel maniero instrui la anglan kiel duan lingvon. Ĝia Esperanta versio por komencantaj infanoj, junuloj kaj plenaĝuloj. Internacia Esperanto-Instituto (IEI) el Hago eldonis ĝin en 1995.
Vorto de la jaro
Vorto de la jaro estas vorto aŭ esprimo, kiu dum la koncerna jaro estis plej grava aŭ karakteriza en la publika diskuto de iu lando.
Mazi en Gondolando
Ĝi estas verkita de Wendy Harris originale, kaj esperantigita de Roman Dobrzyński. La Esperantan lernolibron akompanas vidbendoj kun la animaciaj filmoj "Mazi en Gondolando" kaj "Mazi revenas al Gondolando" (ambaŭ dublitaj en Esperanton) kaj kantokasedo.
Vorto de la jaro
Misvorto de la jaro oni titolas aktualan nocion tre neadekvatan aŭ eĉ ofendan por la homa digno.
Usono
Ekde 1991 la American Dialect Society elektas vorton de la jaro.
Germanio
Ĉiun jaron Gesellschaft für deutsche Sprache elektas vorton de la jaro. Pri la misvorto de la jaro decidas ĵurio de la kampanjo Aktion "Unwort des Jahres".
Mazi en Gondolando
La libro enhavas la tutan tekston de la filmo, metodikajn konsilojn, kelkajn ekzercojn kaj leksikan indekson.
Intrigo
Mazi, granda eksterterulo simila al urso, venas el kosma spaco viziti Gondolandon, kie reĝo kaj reĝino reĝas. Tie li konos ne nur la gereĝojn, sed ankaŭ princinon Silvja, ĝardeniston Karlo kaj frenezan scienciston nomatan Korvaks. La nura homo en la serio estas Petro, kiu faras lingvajn klarigojn.
Vorto de la jaro
Germanio
Germanlingva misvorto de la 20-a jarcento: Menschenmaterial (hom-materialo)
Aŭstrio
Post kiam montriĝis ke ĉe la elekto de la germana misvorto de la jaro, ĉiam pli dominas vortoj uzataj de germanaj politikistoj kaj amasinformiloj sen rilato al Aŭstrio, en 1999 lingvistoj de Karl-Franzens-Universität en Graz komencis elekti kaj vorton kaj misvorton de la jaro:
Komparu kun
Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz
Gyula Nagy (skulptisto)
Gyula Nagy [djula nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Nagy Gyula Zoltán estis hungara skulptisto. Gyula Nagy naskiĝis la en Makó, li mortis en 1983 (?).
Biografio
Gyula Nagy interrompis la gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li laboris en vendejo pri maŝinoj. Li ekstudis en Reĝa Hungara Belarta Altlernejo en 1926 kaj li akiris diplomon en 1931. Lia ĉefinstruisto estis Jenő Bory. Post siaj studoj li hejmenvenis kaj kreis skulptaĵojn, pli malofte pentraĵojn. Iom poste li ofte vivis en Gárdony. En tiu periodo li kreis skulptaĵetojn kaj tombomonumentojn. Post la 2-a mondmilito li revenis al Makó kaj li edziĝis en 1954. Li vivis plu en "ombro" sen sukcesoj.
Usona Sekretario de la Trezorejo
La Usona Sekretario de la Trezorejo ( United States Secretary of the Treasury) estas la estro de la Usona Departmento de la Trezorejo. Tiu ofico estis unu el la originaj sekretarioj de la usona registaro ekde la efektiviĝo de la Konstitucio, ekzistanta ekde la 11-a de septembro, 1789. La unua Sekretario de la Trezorejo estis Alexander Hamilton, nomumita de la unua usona prezidanto, George Washington; Hamilton servis tiel de 1789 ĝis 1795.
Artmuzeo Ahrenshoop
La Artomuzeo Ahrenshoop (Kunstmuseum Ahrenshoop) troviĝas en Ahrenshoop, Germanio. Kiel artista loko ĝi havas jam pli ol 120 jaroj da historio.
Historio
Komenco estis jam en la 19-a jarcento kun ĉiam granda bunteco. Centoj da grandaj geartistoj de ĉiuj skoloj kaj pentradmanieroj en al moderna germana arto venis tien ĉi aŭ en la regionon najbaran. Ili tie inspiritis. La kolektoj de la muzeo donas enrigardojn en la artistan heredaĵon de la pentrista kolonio kaj de la el ili naskiĝintaj evoluoj kun kiuj kontaktis ne nur Ahrenshoop mem sed ankaŭ la regiono marborda malproksima ĝis Hiddensee, Rügen kaj Usedom.
Dum la tempo de la nacisocialisma diktaturo aparis artistoj kiel Werner Gilles kaj Ernst Wilhelm Nay - serĉante ripozumon antaŭ la persekuto - tie ĉi. Novaj gastoj venis post la Dua mondmilito en la lokon kulturan, kiu baldaŭ enkorpigitis en la oficialaj komunismaj kulturpolitiko de GDR. Tamen ankaŭ ekster la ŝtate kontrolita libertemppasigadorganizo artistoj "malfacilaj" kiel ekz. Edmund Kesting (kiu jam dum la Tria Regno fifamigitis) ja sukcesis agadi surloke. Junaj pentristoj el Halle (Saale) venis tien ĉi sed ankaŭ la berlinanoj grupiĝantaj ĉirkaŭ Manfred Böttcher aŭ Harald Metzke. Krome la lepsikanoj ne mankis nek la pli mallaŭtuloj el Dresdeno ("peinture"). Ili ĉiuj la etoson de la loko ĝuis, pliriĉigante ĝin kaj transdonante ĝin al estontaj generacioj.
Koncepto
Inicitativuloj burĝaj de la tuta lando engaĝiĝas en Ahrenshoop. La societo respondeca estas de komuna utileco kaj patronas fondaĵon daŭre kreskantan. Financaj rimedoj venas ankaŭ de Berlino kaj de la ŝtato de Meklenburgo-Antaŭpomerio. Volker Staab kaj lia arkitekta teamo evoluigis konstruaĵon kiu memorigas onin je la vilaĝa strukturo de la artista kolonio transprenante lokajn konstrutradiciojn.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo muzea
Vindornyaszőlős
Vindornyaszőlős [vindornjasOlOŝ] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely. Szőlő kaŝiĝanta en la loknomo signifas: vinbero.
Situo
Vindornyaszőlős situas sur ebenaĵo kun rande deklivoj, laŭ flankovojoj. Zalaszentgrót troviĝas 9, Hévíz 15, Keszthely 19, Tapolca 26, Zalaegerszeg 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1274. Ekde 1564 la turkoj ofte atakis la vilaĝon, fine en 1696 senhomiĝis. Post la 1-a mondmilito oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el bienego de Festetics [feŝtetiĉ]. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Buceredoj
La buceredoj (Bucerotidae) aŭ kornobekuloj estas birda familio, kies specioj vivas en tropika Azio kaj Afriko. Al la familio apartenas ĉirkaŭ 50 specioj. Kvar specioj estas tre endanĝerigitaj pro formorto kaj enlistiĝas laŭ CITES en aldono I, pliaj 24 specioj en aldono II.
La buceredoj apartenas al la ordo de koracioformaj birdoj (Coraciiformes).
Proprecoj
Ili havas grandan, plej ofte kurban bekon, kiu surhavas ĉe la genrospecioj Tokos ŝvelaĵon. Tiu "korno" ne estas kava kaj ne konsistas el osta histo. Sur la kapo kaj kolo troviĝas nudaj, okulfrape kolorigitaj haŭtpartoj. Plua propreco estas la longetenda korpo, longa kolo kaj mallonga kaj larĝa flugilo. La longa vosto portas 10 vostoplumojn.
Ĉiu buceredo nestas en arbokavaĵoj, tra mallarĝa truo, kiu malhelpas la prirabon de la nesto.
Listo de genroj kaj specioj (59)
La, 2 specioj de la genro Bucorvus estas klasifika en aparta familio Bukorvedoj (Bucorvidae)
Arau
Arau (亚娄 estas la reĝa ĉefurbo de Perliso en Malajzio.
Geografio-Loko
Arau situas en Duoninsula Malajzio, 14 kilometrojn sudoriente de la oficiala subŝtata ĉefurbo Kangar.
La ruĝ-superkovrita Istana (Reĝa Palaco) estas miksaĵo de koloniaj kaj pseŭd-maŭraj arkitekturaj stiloj. Proksime de la Istana estas la Reĝa Moskeo, kiu povas teni proksimume 1000 devotulojn.
Tiu urbo estas la elŝipiĝa punkto por vizitantoj vojaĝantaj de Kuala-Lumpuro ĝis Langkawi per trajno.
Provinco Tajvano
Provinco Tajvano (ĉine: 臺灣省 aŭ 台灣省; pinjine: Táiwān Shěng) havas du signifojn sur la insulo Tajvano.
La starpunkto de RĈ
"Provinco Tajvano" estas unu el la du administraj dividoj de la Respubliko Ĉinio, kiuj estas oficiale nomataj kiel "provincoj ". La provinco kovras proksimume 73 percentojn de la teritorio de la Respubliko Ĉinio, kun ĉirkaŭ 40 percentoj de la totala loĝantaro.
La starpunkto de ĈPR
"Provinco Tajvano" estas, laŭ la leĝo de la Ĉina Popola Respubliko, la korekta nomo de la teritorio, kiu estis unue proklamita kiel "Provinco Tajvano" en 1886.
Eksteraj ligiloj
http://esperanto.china.org.cn/2012-11/12/content_27084134.htm 'Estis prezentita la moderna teatraĵo Kvar generacioj sub la sama tegmento en Aomen' Ĉina Interreta Informa Centro
Steam
Steam estas platformo por distribuado kaj kontrolado de ludoj de Valve Corporation. La unua versio estis eldonita la 12-an de septembro 2003. La originaj celoj de la programo estis aŭtomatigi ĝisdatigojn de Counter-Strike kaj aliaj ludoj faritaj de Valve, preventi piratecon kaj trompadon en videoludoj. Poste ĝi ekdistribuis ludojn de aliaj eldonejoj. Ĉe la platformo troviĝas ankaŭ aspektiga programaro, aparataro, muzikaĵoj kaj filmoj. Ekzistas komunuma bazaro, kie ludantoj povas vendi kaj aĉeti aĵojn akiritajn en ludoj.
Je la komenco de 2019, Steam havis pli ol 30 000 da ludoj kaj pli ol 95 milionoj da uzantoj uzis la platformon ĉiumonate.
Häädemeeste
Häädemeeste (Gudmannsbach) estas malgranda urbeto (estone alevik, la adjektivo malgranda gravas ĉar alev jam estas urbeto) en sudokcidenta Estonio, borde de la Balta Maro. Ĝi apartenas al la regiono Pärnumaa kaj estas la centro de samnoma municipo Häädemeeste. En januaro 2010 en la urbeto vivis 790 loĝantoj.
Rilatoj al Esperanto
En Häädemeeste en auĝusto 1972 okazis la 14-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj.
Matsuoka Jhonattan
Matsuoka Jhonattan (n. ) estas paragvaja futbalisto.
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
Panjo Kario
Panjo Kario, en angla Mother Carey, estas supernatura figuro personiganta kruelan kaj minacantan maron en la imago de anglalingvaj maristoj de la 19-a jarcento. Ŝi estis simila rolulo al Davy Jones (kiu povus esti ŝia edzo).La nomo ŝajne derivas el la latina esprimo Mater cara ("aprezata panjo"), kiu povus aludi al la Dipatrino.
Ŝtormopetreloj (laŭ maristoj animoj de mortintaj aŭ dronintaj maristoj) estis nomataj Mother Carey's Chickens (kokidoj de Panjo Kario). La Giganta petrelo estas nomata Ansero de Panjo Kario.
Boeing 767
La Boeing 767 estas pasaĝeraviadilo de Boeing, ellaborita en 1981.
Historio
En 1970, La Boeing 747 komencis servon en Pan Am. La apero de "Jumbo" ebligis prilaboron de larĝkorpa pasaĝeraviadilo. En 1972, Boeing komencis prilaboron de nova modelo, kiu nomita "7X7". Boeing intendis anstataŭi B707 kaj aliaj mallarĝkorpaj pasaĝeraviadiloj kun nova modelo. Boeing kunlaboris kun Aeritalia (itala aviadfabrikanto) kaj CTDC por 7X7 projekto. Tiutempe 7X7 havas T-tail kiel trijetoj Boeing 727 kaj McDonnell Douglas MD-11.
En 1976, Airbus prezentis Airbus A300 en aviadmerkato. A300 grande ŝangis koncepton de la 7X7. Boeing konkludis ke dumotoraj aviadiloj eblas efike labori pli ol trijetoj. Por distingi laŭ celo, Boeing dividis 7X7 en du modeloj: 7X7 kaj 7N7 (N: Narrow-body aircraft, mallarĝkorpa aviadilo). Poste 7N7 iĝis prototipo de Boeing 757.
Inter 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj, Boeing 767 estis populara pasaĝeraviadilo por multaj aerlinioj, kiu ĉefe operaciis mezdistancajn flugojn. Post la apero de Boeing 777 en 1994, Nuntempe plimultaj B767-oj operaciĝas kiel ŝarga aviadilo. Nuntempe Usonaj loĝistikaj kompanioj kiel UPS kaj Fedex operacias B767.
Variantoj
Militaj variantoj :
Vidu ankaŭ
Konkurantaj aviadiloj :
Březová (Březová-Oleško)
Březová estas vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Prago-okcidento kaj troviĝanta proksimume 3 km sude de limoj de Prago kaj parto de municipo Březová-Oleško situanta en ties nordoriento. Estas ĉi tie registritaj 487 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Březová situas en katastra teritorio Březová u Zvole kun areo 3,62 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310.
Hliník nad Hronom
Hliník nad Hronom, hungare Geletnek estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
Situo
Hliník nad Hronom situas laŭ maldekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nová Baňa-Žiar nad Hronom. La lasta urbo troviĝas 8 km-ojn.