cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Courtelary (distrikto)
La distrikto Courtelary estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 22339 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estis la samnoma urbo Courtelary. Ek de la 1-a de januaro 2010 la iama distrikto Courtelary estas komplete integrita al la nova administra distrikto Berna Ĵuraso.
Geografio
La franclingva distrikto Courtelary situas en la Ĵurasa montaro, inter Bielo kaj La Chaux-de-Fonds. Ĝi etendiĝas sur areo de 266 km² kaj estas kun 84 loĝantoj po km² relative maldense loĝata.
Najbaraj distriktoj
La distrikto Courtelary limas en nordoriento al la distrikto Moutier, en oriento al la distrikto Lebern (Kantono Soloturno), en sudoriento al la distrikto Büren en sudo al la distrikto Bielo kaj al la distrikto La Neuveville, en sudokcidento al la distrikto Val-de-Ruz (Kantono Neŭŝatelo), en oriento al la distrikto La Chaux-de-Fonds (Kantono Neŭŝatelo), kaj en nordokcidento al la distrikto Franches-Montagnes (Kantono Ĵuraso).
Trafiko
Tra la distrikto Courtelary pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bielo al La Chaux-de-Fonds kaj paralele al ĝi kantonas ĉefvojo. Alia fervojlinio kondukas de Sonceboz-Sombeval al Tavannes kaj Moutier. En oriento tra la distrikto pasas ankaŭ la transĵurasa aŭtovojo, nome la svisa aŭtovojo A16 de Bielo al Delemonto.
Historio
La ĉefdistrikto Courtelary estis fondita el la malnova vokto Erguel post la atribuo de la teritorio de la iama Princepiskopejo Bazelo al Kantono Berno en la jaro 1815. En 1831 la ĉefdistrikto estis transformita al la distrikto Courtelary. Dufoje la limoj de la distrikto estis adaptitaj. En la jaro 1841 la komunumo Romont estis atribuita al la distrikto kaj en la jaro 1890 la vilaĝo Pré de Macolin estis atribuita al la komunumo Evilardo en la distrikto Bielo.
Ĝardenado
Ĝardenado estas aktiveco kreskigi plantojn en ĝardeno, ofte ĉe la loĝdomo, plejofte por ornamaj celoj sed foje ankaŭ por manĝado. Ĝardenado estas farata pro ekonomia, hobia aŭ estetika motivoj.
La termino povas rilati al konservado de ĝardeno sur malgranda skalo kiel ekzemple privata ĝardeno en la korto de domo al publikaj ĝardenoj kiuj disvastiĝas sur granda areo.
La grado de implikiĝo de la homoj kiuj konservas la plantojn en sia ĝardeno kaj la uzado de la ĝardeno en la urbaj kaj kamparaj lokoj diferencas ĝardenlaboron de agrikulturo kaj forstado. Ĝardenado pro ekonomia motivo diferencas de agrikulturo je intenseco kaj grandeco de areo. Specoj de ĝardenado: Plani kaj desegni ĝardenojn estis populara arto ĉefe en Japanio, Francio kaj Anglio, kie aliroj kaj stiloj de pejzaĝa arkitekturo nomitaj " japana ĝardeno ", " franca ĝardeno " kaj " angla ĝardeno " ankaŭ estis evoluigitaj.
La ĝardenisto devas prizorgi kaj purigi la ĝardenon. Pritondado de folioj kaj branĉoj, purigado de la ĝardeno (per balailo aŭ folioblovilo), traktado de fiherboj kaj plantado de novaj plantoj estas parto de la ĉiutaga prizorgado de la ĝardeno.
La ĝardenindustrio inkluzivas profesiulojn kaj servojn kiel ekzemple ĝardenistoj, produktante plantvartejojn, vendante ĉe plantvartejojn, ĝardenlaboristajn entreprenistojn, pejzaĝajn arkitektojn, kaj manaĝerojn de ĝardenlaborejoj en aŭtoritatoj kaj publikaj institucioj.
Sabloŝtormo
En Aŭstralio
Polvoŝtormoj oftas en la senpluva "ruĝa centro" de Aŭstralio, sed ili malofte atingas la loĝatajn marbordajn regionojn. Tamen en septembro 2009 nuboj de ruĝa polvo, alblovintaj de la dezerto fora, vualis grandegan parton de la aŭstralia orienta marbordo, interalie la plej grandan urbon Sidnejo. Aeropoluaj niveloj de la polvo, kiuj kutime ne superas ĉirkaŭ 10-20 mikrogramojn de partikloj / kvadrata metro, tiutempe atingis 15 500 mikrogramojn / kvadrata metro, kio iĝis la plej altaj iam registritaj niveloj. Ekblovoj mezuriĝis ĝis 65 km/h. Rezulte de tio flugoj estis deturnitaj, la trafiko de pramŝipoj en la haveno interrompita kaj multaj loĝantoj estis devigitaj surhavi maskojn.
Ekster la Tero je aliaj planedoj
Sabloŝtormoj ankaŭ okazas ekster la Tero, sur Marso, tia tutplaneda ŝtormo okazinta en la fruaj 1980-aj jaroj kaŭzis progreson en kompreno de la procezo de nuklea vintro. En 2018 oni trovis, ke ĉi tiuj figuraj ŝtormoj ankaŭ okazas en Titano, la luno de Saturno.
Margecany
Situo
Margecany situas laŭ maldekstra bordo de Hornád, laŭ flankovojoj. Trajnoj trafikas al Košice, Krompachy kaj Gelnica. La lasta urbo troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1235, poste en 1300 laŭ tiama hungara ortografio "Szent Margitha". La slovaka loknomo Margycziany aperis en 1588. En 1787 loĝis tie 408 vilaĝanoj en 65 domoj, en 1828 517 vilaĝanoj en 71 domoj. Ekde 1871 fervojo trafikas tie. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Margitfalva 798 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la najbara vilaĝeto aliĝis al la municipo. Post 3 jaroj akvorezervujo konstruiĝis, sekve Margecany translokiĝis en pli altan lokon. En 2001 vivis tie 2035 homoj, (2006 slovakoj).
Cărbunari (Caraș-Severin)
Cărbunari [kərbunarj] (hungare: Szenesfalu, germane: Kohldorf, "brasika vilaĝo") estas komunumo en Rumanio 25 km sude de Oravița. En 1910 ĝi havis 1 473 loĝantojn [rumanoj), en 1992 915 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skriba estas el 1785. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye).
Administre apartenas al ĝi Știnăpari. La du vilaĝoj situas je distanco de 1 km en senarbejo ĉirkaŭ 4 km longa.
Andrea Dworkin
Andrea Rita DWORKIN (26a de Septembro, 1946 – 9a de Aprilo, 2005) estis usona radikala feminisma verkistino kaj aktivulo plej bone konata pro sia analizo de pornografio. Ŝiaj feminismaj verkoj, ekde 1974, etendiĝis dum 30 jaroj. Ili troviĝas en dekduo da verkoj: naŭ libroj de nefikcio, du romanoj, kaj kolekto de noveloj. Alia tri volumoj estis kunverkitaj aŭ kuneldonitaj kun profesoro de usona konstitucia juro kaj feminisma aktivulino, Catharine A. MacKinnon.
La centra celo de la verkaro de Dworkin estas analizo de la okcidentaj socio, kulturo kaj politiko tra la prismo de la seksa perforto fare de viroj kontraŭ virinoj en patriarkeca kunteksto. Ŝi verkis pri ampleksa gamo de temoj kiel pri la vivoj de Johanino de Arko, Margaret Papandreou, kaj Nicole Brown Simpson; ŝi analizia la literaturon de Charlotte Brontë, Jean Rhys, Lev Tolstoj, Kōbō Abe, Tennessee Williams, James Baldwin, kaj Isaac Bashevis Singer; ŝi uzis sian propran radikalan feminisman vidpunkton al sia ekzamenado de temoj historie verkitaj aŭ priskribitaj el vira vidpunkto, kiel ferakontoj, samseksemo, lesbismo, virgeco, antisemitismo kaj la ŝtato Israelo, Holokaŭsto, biologia supereco, kaj rasismo. Ŝi esploris premisojn sub konceptoj kiel gazetlibereco kaj civilaj liberecoj. Ŝi teoriigis pri la seksa politiko de spionado, fear, courage, kaj integreco. Ŝi priskribis la politikan ideologion de maskla supremaciismo montrata en kaj konstituita per perforto, frapado, prostituo, kaj pornografio.
Disfendo inter Tito kaj Stalin
Kunteksto
Dum la dua mondmilito, Jugoslavio estis okupita de la Akso. La okupantaj potencoj kontraŭstaris plurajn rezistajn grupojn; la komunisma rezisto, gvidata de marŝalo Josip Broz Tito, estis la plej granda kaj ekkontrolis la landon antaŭ 1945, kun minimuma sovetia interveno. Tiutempe Tito estis lojala al Moskvo.
La gvida rolo de Tito en liberigado de Jugoslavio ne nur multe plifortigis sian pozicion en sia partio kaj inter la jugoslavaj homoj, sed ankaŭ igis lin pli insista, ke Jugoslavio akiros pli da loko por sekvi siajn proprajn interesojn ol aliaj estroj de la Orienta Bloko, kiuj havis pli da kialo ( kaj venis sub pli da premo) rekoni sovetiajn klopodojn por helpi ilin liberigi siajn proprajn landojn de Aksa kontrolo. Ĉi tio jam kaŭzis iom da frotado inter la du landoj antaŭ ol la Dua Mondmilito eĉ finiĝis. Kvankam Tito estis formale aliancano de Stalin post la Dua Mondmilito, la sovetianoj starigis spionan ringon en la jugoslava partio jam en 1945, rezultigante malkomfortan aliancon.
En la tuja sekvo de la dua mondmilito okazis pluraj armitaj incidentoj inter Jugoslavio kaj la Okcidenta Bloko. Post la milito, Jugoslavio sukcese kaptis la teritorion de Istrio, same kiel la urbojn Zadar kaj Rijeko, kiuj formis parton de Italio de la 1920-aj jaroj. Ĉi tiu movo profitis rekte al la slavaj loĝantaroj de la regionoj (tĉefe kroatoj kaj slovenoj). Jugoslava gvidado celis ankaŭ enmeti Trieste en la landon, kiu kontraŭstaris la okcidentajn aliancanojn kaj de Stalin. Ĉi tio kaŭzis plurajn armitajn incidentojn, precipe batalantojn de jugoslavaj aviadiloj mortpafantaj usonajn transportajn aviadilojn, kaŭzante kolerajn kritikojn de Okcidento kaj de Stalin. De 1945 ĝis 1948, almenaŭ kvar usonaj aviadiloj estis buĉita. Stalin kontraŭstaris ĉi tiujn provokojn, ĉar li sentis, ke Sovetunio ne estis preta al Okcidento en malferma milito tiel baldaŭ post la perdoj de la dua mondmilito.
Krome Tito malkaŝe subtenis la komunisman flankon en la Greka Enlanda Milito, dum Stalino konservis sian distancon, konsentinte kun Winston Churchill ne subteni la komunismon tie kun laInterkonsento pri Churchill-Stalin pri Balkano. Tito planis sorbi Albanion kaj Grekion kunlabore kun Bulgario, tiel starigante potencan Orient-Eŭropan blokon ekster la kontrolo de Moskvo. Stalin ne povis toleri tiun minacon.
Unua Kominformo
Tamen la mondo ankoraŭ vidis la du landojn kiel la plej proksimaj de aliancanoj. Tio evidentiĝis ĉe la unua kunveno de la Kominformo en 1947, kie la jugoslavaj reprezentantoj estis la plej striktaj kritikoj de la naciaj komunistaj partioj rigarditaj kiel nesufiĉe dediĉitaj al la kaŭzo, specife la italaj kaj francaj partioj por okupiĝi pri koalicia politiko. Ili tiel esence argumentis sovetiajn poziciojn. La ĉefsidejo por Cominform eĉ estis starigita en Beogrado. Tamen ĉio ne rezultis bone inter la du landoj, pro kelkaj disputoj.
Ekskurso al Moskvo
La frotado, kiu kondukis al la finfina disigo, havis multajn kaŭzojn, multaj el kiuj povas esti finfine ligitaj al la regiona fokuso de Tito kaj lia rifuzo akcepti Moskvon kiel la supera komunisma aŭtoritato. La jugoslavoj opiniis, ke la akciaj kompanioj favoritaj en Sovetunio ne estis efikaj en Jugoslavio. Krome, la deplojo de Tito en Albanio por eviti ke la civila konflikto en Grekio disvastiĝu en najbarajn landojn (inkluzive de Jugoslavio), efektivigita sen konsultado de la sovetianoj, forte kolerigis Stalin.
Stalin ankaŭ estis ĉagrenita de la aspiroj de Tito kunfandi Jugoslavion kun Bulgario (kaj tial krei veran Landon de la Sudslavoj, aŭ Granda Jugoslavio), ideo kun kiu li konsentis teorie, sed kiu ankaŭ okazis sen antaŭa sovetia konsultado. Li alvokis du el la oficialuloj de Tito, Milovan Đilas kaj Edvard Kardelj, al Moskvo por diskuti ĉi tiujn aferojn. Rezulte de ĉi tiuj interparoloj, Đilas kaj Kardelj konvinkiĝis, ke jugoslaviaj-sovetaj rilatoj jam atingis malfeliĉon.
Interŝanĝo de leteroj
Inter la vojaĝo al Moskvo kaj la dua kunveno de la Kominformo, la Komunista Partio de Sovetunio kaj la Ligo de Komunistoj de Jugoslavio (LKJ) interŝanĝis serion da leteroj detaligantaj siajn plendojn. La unua letero de la KPdS, la 27an de marto 1948, akuzis la jugoslavojn de denigrado de sovetia socialismo per deklaroj kiel "socialismo en Sovetunio ĉesis esti revolucia". Ĝi ankaŭ asertis, ke LKJ ne estas sufiĉe demokratia, kaj ke ĝi ne agas kiel avangardo, kiu kondukos la landon al socialismo. Stalin replikis, "ni ne povas konsideri ĉi tiun specon de organizo de la Komunista Partio kiel vere marksisma-leninisma aŭ bolŝeviko. Oni ne sentas politikon pri klasbatalo en la jugoslava partio."
La respondo de LKJ la 13an de aprilo estis forta neado de la sovetiaj akuzoj, ambaŭ defendante la revolucian naturon de la partio, kaj reasertante ĝian altan opinion pri Sovetunio. Tamen, la LKJ rimarkis ankaŭ, ke "kiom ajn ĉiu el ni amas la landon de socialismo, Sovetunio, li povas en neniu kazo malpli ami sian propran landon malpli." La sovetia respondo la 4an de majo admonis la LKJ pro ne povi agnoski kaj korekti siajn erarojn, kaj daŭre akuzis la LKJ pri esti tro fiera pri iliaj sukcesoj kontraŭ la germanoj, subtenante ke la Ruĝa Armeo "savis ilin de detruo". La respondo de la LKJ la 17an de majo reagis akre al sovetiaj provoj devalori la sukceson de la jugoslava rezista movado, kaj sugestis, ke la afero estu solvita en la kunveno de la Kominformo okazonta en junio.
Dua Kominformo
Tito eĉ ne ĉeestis la duan kunvenon de la Kominformo, timante, ke Jugoslavio estos malkaŝe atakita. La 28an de junio, la aliaj membro-landoj forpelis Jugoslavion, citante "naciismajn elementojn", kiuj "sukcesis dum la pasintaj kvin aŭ ses monatoj atingi regantan pozicion en la gvidado" de LKJ. La rezolucio avertis Jugoslavion, ke ĝi estis survoje al burĝa kapitalismo pro siaj naciismaj, sendependecaj pozicioj.
Rezulto
La elpelo efikis Iugoslavion el la internacia asocio de socialismaj ŝtatoj. Post la elpelo, Tito subpremis tiujn, kiuj subtenis la rezolucion, nomante ilin "Kominformistoj". Multaj estis senditaj al gulago-simila malliberejo ĉe Goli otok ("Arida Insulo"). Inter 1948 kaj 1952, Sovetunio instigis siajn aliancanojn rekonstrui siajn militajn fortojn - precipe Hungara Popola Respubliko, kiu estis la ĉefa forto en ebla milito kontraŭ Jugoslavio.
Moskvo denuncis titoismon kiel herezon, kiu diris, ke komunistaj landoj devas fari nacian vojon al socialismo malsama al tiu de Sovetunio. Trans Orienta Eŭropo, komunistaj gvidantoj suspektitaj pri Tito-similaj tendencoj estis purigitaj per por-Moskvaj elementoj.
Post la morto de Stalin kaj la repudiado de siaj politikoj fare de Nikita Ĥruŝĉov, paco fariĝis kun Tito kaj Jugoslavio reakirita en la internacian fratecon de socialismaj ŝtatoj. Tamen la rilatoj inter la du landoj neniam estis komplete rekonstruitaj; Jugoslavio daŭre farus sendependan kurson en monda politiko, malhelpante la influon de kaj okcidento kaj oriento. La Jugoslava Popola Armeo subtenis du oficialajn defendajn planojn, unu kontraŭ NATO-invado kaj alia kontraŭ Varsovia Traktato
Tito uzis la eksterlandon de Sovetunio por akiri usonan helpon, kaj ankaŭ por krei la Movado de Nealiancitaj Landoj, en kiu Jugoslavio estis ĉefa forto.
Rostokino (distrikto de Moskvo)
Rostokino (Ростокино) estas distrikto de la Nord-Orienta administra arondismento de Moskvo, Rusio. Ĝia areo okupas ĉ.354.0 hektarojn, sur kiu loĝas proksimume 35000 rezidantoj (2017j).
Historio
Nomo de ĉi-loko estas menciata en analoj de la 15-a jarcento, kiam ĝin posedis bojaro Miĥail Pleŝĉeev. Etimologio de la malnova vorto Rostokino en la slava lingvaro signifas akselo, ĉar tie la riveron Jaŭza enfluis la rivereto Gorjainka.
Ekde 1477 la areo apartenis al la Troice-Sergieva monaĥejo, kiu havis preferojn pri ĝia ekspluatado kaj pagis neniujn impostojn. Por tio grave kontribuis Troickoe ŝoseo, kiu kunligis Moskvon kaj urbon Sergijev Posad. Nun ĝi estas parto de Prospekt Mira.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento Rostokino iom post iom transformiĝis en industria antaŭurbo. Aperis malgrandaj entreprenoj por produktado de kotonaĵoj kaj paperaĵoj, fabrikoj produktintaj revolverajn kartoĉojn. Tamen, Rostokino restis ankoraŭ longtempe por moskovanoj kampara zono.
Transporto
Sur la teritorio de la distrikto funkcias la platformo "Jauza" de la Jaroslavla branĉo de la Moskva Fervojo, la platformoj de la Centra ringo de Moskvo "" kaj "" kaj la metro-stacidomo "" de la Metrolinio Kaluĵsko-Riĵskaja (Moskvo). Sur la teritorio de la distrikto estas ankaŭ deponejo de la Monorelo de Moskvo.
Akvedukto en Rostokino
Ĝis la 18-a jarcento loĝantoj de Moskvo uzis trinkeblan akvon plejparte el putoj kaj malgrandaj lagetoj. En 1778 la moskvaj scientistoj esploris la fontojn de akvo ekster Moskvo kaj kiel la plej potenca elektis Mitiŝĉi fontoj. Tie oni konstruis 28 brikajn basenojn.
Por liveri akvon al Moskvo oni aperigis 5 akvedukojn, inter kiuj plej granda estis en Rostokino super la rivero Jaŭza. Ĝi komencis funkcii en 1804.
Konstruktive ĝi estis ponto kun 21 arkoj simila al romaj akveduktoj. Blanka kalkŝtono estis uzita kiel la ĉefa materialo. La longeco de la ponto estas 356 m, la alteco atingas 15 metrojn. Fine de la 18-a jarcento la akvedukto en Rostokino estis la plej granda ŝtona ponto en Rusio.
Elchweiler
Elchweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Neptuno-festo (filmo)
Neptuno-festo (Праздник Нептуна, prononciĝas [PrAznik NeptunA]) estas ruslingva sovetia komedia filmo, verkita de leningrada filmstudio Lenfilm en 1986. Ĝi temas pri malproksima rusia loĝloko, kiun neatendite ekvolis viziti gastoj el Svedio.
La filmo fariĝis la unua por ĝia reĝisoro Jurij Mamin kaj scenaristo Vladimir Vardunas, de kiu komenciĝis ilia kunlaborado. Ĝi daŭras nelonge — nur dum 57 minutoj, ĉar la filmad-vojaĝo estis finita malfrue pro manko de benzino por transporto. Ekzistas ankaŭ 44-minuta versio de la filmo.
Enhavo
En 1980-aj jaroj en Pskova provinco en malgranda kaj malproksima loĝloko Malije Pjatki ĉiujare la 1-an de januaro estas organizata vintra Neptuno-festo kun ege multaj partoprenantoj. Tiel oni raportas al la estroj, adnonante "bonan" statistikon. Reale neniu festado ekzistas: oni sciis, ke neniu venos tien por kontroli la situacion. Tamen unufoje el la centro venis telegramo pri tio, ke la 1-an de januaro venos grupo da vintronaĝantoj el Svedio por partopreni tiom amasan aranĝon. Reale en la loĝloko vivis neniu vintronaĝanto.
La gvidantaro strebas fari ĉion eblan kaj neeblan por pasigi la aranĝon je plej bonkvalita nivelo. Ĝustatempe en la forta frosto ĉiuj renkontas la gastojn. Dum la svedoj observas de sur lagobordo, la loĝantoj ĵetas sin en malvarmega akvo. La festado daŭras ankaŭ post forveturo de la eksterlandaj gastoj.
Historio
La scenaro estis dekomence malaprobita kiel ne interesa. Nur helpo de fama reĝisoro Eldar Rjazanov ebligis lanĉi la filmon. Estis tamen problemoj pri financado de la projekto, pro tio oni malfrue devis fini la filmadon. Malgraŭ tio, la filmo tre sukcesis; en novjara nokto de 1987 ĝi eĉ estis senpage montrata en ĉiuj leningradaj kinejoj.
Lokoj de filmado
Lokoj de filmado estis Pskovo kaj Izborsk (Pskova provinco).
László Németh (verkisto)
NÉMETH László estis hungara eseisto, romanverkisto, dramverkisto, tradukisto naskita en Nagybánya la 18-an de aprilo 1901 kaj mortinta en Budapest la 3-an de marto 1975. Unu el liaj filinoj estas fizikisto Judit Németh.
Biografio
La patro de László Németh estis mezlerneja istruisto pri historio. Ekde 1905 ili loĝis en Budapeŝto. Li komencis lerni en universitato hungaran kaj francan lingvojn, sed ne finis ilin, sed pristudis medicinon. En decembro 1925 li gajnis la novelkonkurson de revuo Nyugat. Li laboris kiel dentisto, poste lernejkuracisto. Ekde 1926 li kunlaboris kun revuoj Protestáns Szemle (ankaŭ en pseŭdonimo Lelkes László), Nyugat, Társadalomtudomány kaj Erdélyi Helikon. Inter aŭtuno de 1932 kaj komenco de 1937 en 17 kajeroj li aperigis sian revuon verkita de li mem, Tanu. En 1934 li partoprenis en fondo kaj redaktado de revuo Válasz. En printempo 1939 li elvokis grandan tempeston per pamfleto Kisebbségben. Elde 1940 li fariĝis kunlaboranto de Zsigmond Móricz redaktita Kelet Népe kaj 1941 de Gyula Illyés redaktita Magyar Csillag. Post 1945 instruis en gimnazio de Hódmezővásárhely. Por jaroj sinsubtenis el tradukaĵoj pro maldekstraj atakoj. En 1957 li ricevis Kossuth-premion, en 1965 Premion Herder.
Malinová (distrikto Rakovník)
Malinová estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 8 km sudokcidente de urbo Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1585.
Copșa Mică
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 956 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 5 332 (rumanoj, 15 % hungaroj, 1,5% germanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1283. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő vármegye). En 1964 oni aligis al ĝi Târnăvioara. Oni konsideras la urbon kiel unu el la plej poluitaj lokoj de Eŭropo pro metalurgio kolormetala.
(18619) 1998 DG10
(18619) 1998 DG10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
10403 Marcelgrün
10403 Marcelgrün estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan astronomon Marcel Grün, direktoron de la planetario de Prago. Lia ĉefa intereso estas la eduko kaj la popularigo de la kosmonaŭtiko kaj la kosma esploro
Prezidanto de Urugvajo
Jen listo de prezidantoj de Urugvajo. Laŭ la konstitucio de Urugvajo, la lando estas demokratia, jurŝtata prezidenta respubliko. La prezidento – kiu samtempe estas la ĉefministro – havas fortan pozicion, lian veton povas la parlamento superi per 3/5-plimulto. Li nomumas membrojn de la registaro, kaj li kaj la vicprezidento estas elektita rekte de la popolo. La oficperiodo estas 5 jaroj kaj oni ne povas dufoje kandidati rekte post sia oficperiodo.
Inter la 25-a de aŭgusto 1825 ĝis 24-a de oktobro 1830, la hodiaŭa Urugvajo estis Provincia Oriental del Río de la Plata (Provincia de Montevideo) parto de Provincias Unidas del Río de la Plata kaj estis regita de guberniestro.
Manuel Oribe (1843-1851) kaj Luis Lamas (1855) estis kontraŭprezidentoj.
Ĝis nun mortis dum la ofica periodo kvar prezidantoj (Venancio Flores, Juan Lindolfo Cuestas, Tomás Berreta, Óscar Diego Gestido), la unua du estis murdita. La vicprezidanta ofico estis enkondukita en 1934.
1876 - 1890: Epoko de la militista diktaturo
Dum tio epoko, la registaro apogis la ekonomion, elkonstuon de la infastrukturo, edukadon kaj dividon de la ŝtato kaj religio.
1890 - 1931: transiro al nova epoko
Tiun epokon karakterizis internacia, nacia ekonomia kresko, elkonstruo de sociala ŝtato fare de José Batlle y Ordóñez, fondinto de t.n. Batllismo.
1931 - 1943: epoko de la diktatorecaj registaroj
Post morto de Batlle kaj la ekonomia krizo de 1929, prezidento Gabriel Terra deklaris sin al diktatoro. Ĝeneralaj elektoj okazis nur en 1938 – unuafoje ankaŭ kun partopreno kun virinoj. Dum la dua mondmilito, Urugvajo apogis la aliancanojn.
1943 - 1959: postmilita periodo
Reveno al sociala ŝtato, floro de la ekonomio.
1959 - 1973: Subenfalo de la demokratio
Ekde 1959 okazis ekonomia krizo pro malmendo de la agrikulturaj produktoj (amasa senlaboreco, inflacio, sinko de la vivnivelo). Pro la internaj problemoj, oni restarigis la prezidentan sistemon kaj ekde 1968 okazis forprenio de la civilaj rajtoj.
Negreni
Negreni estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Hendrik Hamel
En Nederlando li estas preskaŭ forgesinta, sed la (sud-)koreoj vidas lin kiel nacia heroo ĉar li konatigis ilian landon en la Okcidento. Li estas, ĝis la alveno de la antaŭa kuntrejnisto de la korea futbalteamo Guus Hiddink, la plej fama Nederlandano en Sud-Koreio.
Ŝiprompiĝo
Unue la ŝipanaro opiniis ke ili estis sur neloĝata insulo, sed jam baldaŭ ili estis ĉirkaŭitaj de soldatoj de la loka guberniestro. Ili malliberigis la nederlandanojn, kiuj per gestoj klopodis klarigi ke ili volas daŭrigi la vojaĝon al Japanio. Ili restadis en kaptiteco en la domo kie antaŭ jaroj pli frue la ekzilita reĝo Gwanghaegun de Joseon trapasis siajn lastajn jarojn. Finfine la guberniesteo, je ilia miro, venigis interpretiston: la nederlandano Jan Jansz. Weltevree. Tiu rakontis ke la koreoj jam tenis lin dum 26 jaroj en kaptiteco. La ŝiprompiĝuloj, laŭ li, devis kalkuli je la sama sorto.
Jan Jansz. Weltevree pravis. La Korea reĝo, Hyojong de Joseon, ne volis liberigi la fremdulojn. Li dungis ilin kaj prizorgis ilin. Kvankam la nederlandanoj daŭre planis eskapojn, ili dum la jaroj pli kaj pli adaptiĝis. Ili lernis la lingvon, aĉetis dometojn kaj perlaboris iom da mono per almozpeti kaj rakonti. Post 13 jarojn Hendrik Hamel kun sep kunuloj tamen sukcesis eskapi. Per ŝipeto ili veturis al Japanio, kie ili anoncis sin ĉe la komerca stacio. Laŭ ordono de la VOC Hamel priskribis la okazintaĵojn en la lando. Pro lia rakontog Koreio ekvivis en Eŭropo kaj pro tio la koreoj ankoraŭ fieras.
Yeosu
En Sud-Koreio en 2012 malfermiĝis Hamelmuzeo. En tiu muzeo danke al donaco de la nederlanda registaro post la Mondekspozicio 2012, kiu okazis en Yeosu, troviĝas la originala loglibro (ŝiptaglibro) de Hamel. Plue la muzeo posedas diversajn historiajn VOC-restaĵojn kaj en bildoj kaj teksto la historio de Hendrik Hamel reproduktiĝas. Statuo de Hendrik Hamel situas antaŭ la muzeo. La lumturo sur la kajo antaŭ la muzeo ankaŭ nomiĝis laŭ Hendrik Hamel.
Gorinchem
Pro la fakto ke Hamel estis loĝanto de Gorinchem tiu komunumo en 1998 fariĝis partnero de la Sud-Korea komunumo Gangjin. En Gorinchem krom tio en 2015 malfermiĝis muzeo pri Hamel kaj ties vojaĝo, la Hamelhuis (Hameldomo). Honore al tio la flugkompanio KLM en 2015 elektis la Hameldomon kiel 96-a Delftblua dometo.
Tumilenia lingvo
Tumilenia lingvo (Bahasa Tumilenia, t. e., lingvo de dua milenio) estas planlingvo kreita de ulo kiu nomiĝis "Tha Original Penrithian Bandanna Kid" el Aŭstralio en 2001. La aŭtoro deklaras ke la lingvo estu ĉefe uzata en Japanio, Aŭstralio kaj Italio. La vorto "Bahasa" devenas de Indonezia lingvo.
Louise Weiss
Biografio
Ŝia familio devenas de Alzaco. Ŝia patro, Paul Louis Weiss (1867-1945), inĝeniero pri minejoj estis alzaca protestanto, kies gepatroj instaliĝis en Phalsbourg. Lia avo, Georges Emile Weiss notario, eksiĝis post la aneksado de Alzaco-Loreno al Germanio en 1871. Paul Louis Weiss karieradis en la mineja industrio, sinsekve estrante plurajn societojn, fine li iĝis prezidanto de la Unio de minejoj. La patrino de Louise Weiss, Jeanne Félicie Javal estis la filino de la inĝeniero kaj kuracisto Emile Javal, unu el la inventistoj de la opta readaptado. La familio Javal estis riĉa alzaca familio origine juda, tre engaĝiĝinta en la publika vivo. Louise Weiss estis la plej aĝa de kvin infanoj. Ŝia plej juna fratino Marie Jenny Emilie estis konata kiel psikanalizisto kaj pediatro. Louise travivis sian junaĝon en Parizo. Kontraŭ la opinio de sia patro, ne tro favora al la edukado de junulinoj, 21-jaraĝa ŝi iĝis agregaciulino pri beletro kaj diplomita de Universitato de Oksfordo. Ŝi rifuzis la proponitan instruistan postenon kaj sin turnis al la ĵurnalismo. Ŝi interrilatiĝis kun la ĉeĥaj kaj slovakaj ekzilitoj en Parizo Tomáš Masaryk, Edvard Beneš kaj Milan Stefanik kaj tiam interesiĝis pri internaciaj rilatoj. Ŝi varbiĝis kiel flegistino dum la Unua Mondmilito en Saint-Quay-Portrieux (Côtes-d'Armor), kie ŝia familio estis rifuĝinta.
Virino kun fortaj konvinkoj kaj trafita de la hororo de la Unua Mondmilito, ŝi strebis malfremdigi Francion kaj Germanion. Ŝi fondis la revuon « l’Europe Nouvelle » (la nova Eŭropo) inter 1920 kaj 1934. Ŝi partoprenis en la kunvivantaro de Aristide Briand, kiun ŝi renkontis en Ĝenevo kiam li sukcesis alligi Germanion al Ligo de Nacioj. Ŝi forlasis « l’Europe Nouvelle » sekve de la potenco-kapto fare de Hitler en Germanio. Ĉi tio signis la malsukceson de ŝia eŭropa projekto. Meze de la teamo de la revuo okazis malkonsentoj, iuj deziris plu kunlabori kun Germanio.
Tiam ŝi engaĝiĝis en la feminisman batalon kaj batalis por la voĉdonrajto de la francaj virinoj, ŝi kanditatis al la deputitaj balotoj en 1936 en la 5-a arondismento en Parizo kaj kondukis rimarkindajn agadojn celantajn allogi la atenton de la gazetaro. Ŝi fondis la asocion « la Femme nouvelle » (la nova Virino) al kiu aniĝis pluraj dekmiloj da virinoj inter kiuj tri famaj aviadistinoj, Maryse Bastié,Adrienne Bolland, Hélène Boucher. En 1936 ŝi rifuzis postenon de ministro proponitan de Léon Blum, respondante : « Mi batalis por esti elektita, ne por esti nomumita. » Sed precipe Léon Blum ne estis favora al la virina voĉdono, timante ilian klerikan voĉdonon. La francaj virinoj akiris la Virinan balotrajton je la 21-a de aprilo 1944, sed voĉdonis unuafoje je la 24-a aprilo de 1945. En 1939, ŝi estis nomumita ĝenerala sekretario de la akcepto-komitato por la rifuĝintoj el Germanio kaj centra Eŭropo. Dum la germana invado, ŝi fuĝis al Usono revenante en 1941. Post mallonga subteno al Philippe Pétain, ŝi eniris en la kaŝreton de la rezistado « Patriam Recuperare ». Kiel ĵurnalisto, ŝi ĉeestis la Nurenbergan proceson. Tiam ŝi vojaĝis tra la mondo reĝisorante multajn dokumentajn filmojn. En 1971 ŝi fondis en Strasburgo la Instituton de la Sciencoj de Paco.
La fondaĵo
En 1971, ŝi kreis fondaĵon je sia nomo, kiu ĉiujare premias la aŭtorojn aŭ la institutojn plej kunhelpantajn la progreson de pacosciencoj, la plibonigon de homaj rilatoj kaj la strebojn favore al Eŭropo. Inter la premiitoj estas Helmut Schmidt, Bernard Kouchner, Anŭar as-Sadat.
Honoraĵo
Louise Weiss estis la tria virino ricevinta la ordenon de Granda Oficisto de Honora Legio en 1976. En 1999 la nova konstruaĵo de Eŭropa Parlamento ricevis la nomon konstruaĵo Louise Weiss.
La precipa fonto de tiu traduko devenas de : http://fr.wikipedia.org/wiki/Louise_Weiss
Monaĥejo Amaras
Amaras (armene Ամարաս) estas armena monaĥejo en la memproklamita respubliko Montara Karabaĥo, en la provinco Martuni. Ĝi estis fondita en la 4-a jarcento de Mesrop Maŝtoc, inventinto de la armena alfabeto (405) kaj fondinto de la unua lernejo. La monaĥejo estis detruita kaj rekonstruita multfoje; la nunaj konstruaĵoj venas de la 17-a - 19-a jarcentoj, Ĝi ankaŭ estis kulture plifortigita kun la paso de la tempo.
Občina Pivka
Občina Pivka (Slovenian Občina Pivka, germana Gemeinde Sankt Peter in der Krain) estas unu el 212 komunumoj en Slovenujo. Ĝi situas en regiono Primorsko-Notranjska. La municipo konsistas el 29 komunumoj kovrante areon de 223,3 km². Komence de 2017 tie loĝis 6 073 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Pivka.
Komunumoj
Buje, Dolnja Košana, Drskovče, Čepno, Gornja Košana, Gradec, Juršče, Kal, Klenik, Mala Pristava, Nadanje selo, Narin, Neverke, Nova Sušica, Palčje, Parje, Petelinje, Pivka, Ribnica, Selce, Slovenska vas, Stara Sušica, Suhorje, Šilentabor, Šmihel, Trnje, Velika Pristava, Volče, Zagorje.
Loko, priskribo
La teritorio de la komunumo longiĝas de okcidento al oriento, kun alteco de ĉirkaŭ 350 m en la okcidento ĝis preskaŭ 1250 m en la oriento. Ĉirkaŭ la mezo de la komunumo etendiĝas Pivška valo, kiu de sudo al nordo fluas rivero Pivka karsto mergo.
Apudaj municipoj estas: en la norda Občina Postojna, en la nordorienta Občina Cerknica, en la oriento Občina Loška dolina, en la suda Občina Ilirska Bistrica kaj en la okcidenta Občina Divača.
Transporto
Pivšskou valo etendiĝas de nordo al sudo Highway No.6, indikante Illirské Bystrica kaj poste al Kroatio. En la sama direkto, la fervojo kondukas. En la vilaĝo de Pivka estas turnpunkto okcidente, al la urbo Sežana.
Samuel Scheidt
Samuel SCHEIDT [zamuel' ŝajt] (baptita la 4-an de novembro 1587 en Halle (Saale); mortinta la 24-an de marto 1654 en Halle) estis germana orgenisto, komponisto kaj instruisto de la frua baroko.
Vivo
Liaj scioj kaj spertoj pri orgenkonstruo, kiuj lin tre frue famigus, kondukis lin en 1618 al Eisleben samkiel en 1619 kune kun Michael Praetorius, Heinrich Schütz kaj Staden al orgenekspertizo al Bayreuth. La ĝis nun ofte menciita onidira kunlaboro kun Schütz kaj Praetorius en Magdeburgo ("aranĝado de koncertmuziko" k. s.) baziĝas sur esplora eraro.
En 1624 Scheidt verkis Tabulatura nova. Tiu ĉi kolekto de verkoj por klavarinstrumentoj (orgeno, klavikordo) prezentas la unuan presaĵon de klavarmuziko en Germanujo laŭ la partitura notacio, do kiel kombinaĵo el kvinliniaj sistemoj. Jam en 1620 li estis publikiginta la granda kantverkan kolekton Cantiones sacrae (religiaj kantoj), al kiuj sekvis jam en 1621 la Concertus sacri (religiaj konĉertoj). Sekvis en 1621, 1622, 1625 kaj 1627 la kolektoj de instrumenta muziko, la tiel nomataj Ludi musici.
En la aĝo de 40 jaroj geedziĝis en 1627 kun Helena Magdalena Keller. La du havis sep gefilojn, el kiuj post pestepidemio en la jaro 1636 nur du supervivis. Pro la fuĝo de sia dunginto antaŭ la trupoj de Wallenstein en 1628 Scheidt perdis sian vivtenan postenon. Tial oni kreis jam samjare aparte por li la postenon de muzikdirektisto (director musices) por la tri grandaj preĝejoj de la urbo Halle (Marktkirche Unser Lieben Frauen, Sankta Maŭrico kaj Sankta Ulriĥo).
Scheidt perdis sian posteno kiel urba muzikdirektisto en la jaro 1630; laŭ pli aktuala esploro pli pro ebla rekatolikiĝo ol pro - en la literaturo iomete trovalorigita - malakordo kun gimnaziestro Christian Gueintz. Ekde tiam Scheidt refoje estis nura privatulo, kiu perlaboris sian vivtenon per aro da lernantoj kaj laŭokazaj muzikadoj. Tamen li sukcesis post 1631 publikigi kvar volumenojn da religiaj konĉertoj, kvankam nur reduktitajn versiojn de multvoĉaj versioj, kies presado devis ne okazi kaj kiuj nun estas perdiĝintaj. Li antaŭvidis, laŭ la antaŭparoloj de la presaĵoj, la siatempajn kutimajn aranĝaĵojn por la pokazaj prezentokondiĉoj. En 1644 li presigis 70 simfoniojn, kiujn li ankaŭ celis kiel enmetaĵoj por siaj religiaj konĉertoj. En 1650 li publigikis sian lastan verkon: la tiel nomata Görlitzer Tabulatur (tabulaturo de Görlitz) kun kvarvoĉaj ĥoralkomponaĵoj por praktika uzo.
Pro la Tridekjara Milito Scheidt finfine sian tutan propraĵon kaj ricevis post sia morto malriĉulan entombiĝon.
Verkado kaj verkaro
Samuel Scheidt apartenas al la plej gravaj komponistoj de la 17-a jarcento. Lia verkaro estas per kaj kvante kaj kvalite gravegaj kontribuaĵoj sur la kanta kaj instrumenta kampoj entute treege pli vasta ol tiuj de liaj samtempuloj Heinrich Schütz kaj Johann Hermann Schein. Lia orgena verkaro estas klare influita de Jan Pieterszoon Sweelinck, kaj liaj variacioj pri ĥoraloj, sed ankaŭ pri profanaj kantoj („Ei du feiner Reiter“) lin prezentas kiel reprezentanto de la Nordgermana Orgenskolo. Multaj el liaj plej kortuŝaj kantverkoj, precipe la malfruaj Religiaj Konĉertoj kaj la Lieblichen Kraftblümlein, estas ĝis nun plejparte nekonataj kaj neprezentataj.
Palka Markolo
La Palka Markolo (பாக்கு நீரிணை) estas markolo inter Tamilnado (Barato) kaj la Jaffna Distrikto de la Norda Provinco de la landinsulo Srilanko. Ĝi konektas la akvojn de la Golfo de Bengalo en la nordoriento kun la Palka Golfo en la sudokcidento. Kun minimuma profundo de malpli ol 9.1 m, ĝi estas 64 ĝis 137 km larĝa kaj 85 mejlojn longa. Kelkaj riveroj fluas en ĝin, kiel la Vaigai de Tamilnado. La markolo estas nomita laŭ Robert Palk, kiu estis guberniestro de Madraso (1755–1763) dum la periodo de la regado de la Brita Orienthinda Kompanio.
La unika trajto ĉe la Palka Markolo estas la ondoj ĉirkaŭ ĝi, tiuj de la nordo kaj tiuj de la sudo estas tre kontrastaj. Norde, la ondoj de la Golfo de Bengalo estas ĉefe grandaj ventondoj dum tiuj de la sudo, en la Palka Golfo estas ĉefe marondoj. Spite esti mardominata areo, la grava ondalto estas en la regionoj de la Palka Golfo relative malalta. La averaĝa grava ondalto en la Palka Golfo, ĉe Rama Setu estas ĉirkaŭ 0.5 m.
10°N, 79.75°W
Kastelo Trauttmansdorff
Kastelo Trauttmansdorff (Schloss Trauttmansdorff, Castel di Nova) troviĝas en la orienta parto de komunumo (municipo) de Merano, en la Burgraviato, distrikto de Sudtirolo, Italio. Ĝi estas sidejo de turisma muzeo Touriseum kaj situas meze de botanika ĝardeno de Merano kiu estas malfermita en 2001. La kastelo estas fama precipe ĉar la imperestrino Elizabeto de Aŭstrio-Hungario feriis en ĝi.
Historio
Dum la 14-a jarcento en la loko, kie nuntempe troviĝas la kastelo estis kontruita kasteleto nomata Neuberg. La familio Trauttmansdorff aĉetis ĝin en la jaro 1543. Franz, la filo de la aĉetanto, pligrandigis ĝin. Poste la branĉo de la familio estingiĝis kaj la kastelo komencis ruiniĝi. Inter la jaroj 1777 kaj 1778 kunfalis la turo kaj la kapelo.
En la jaro 1846 Joseph von Trauttmansdorff, grafo de Stirio, translokiĝis al Merano, kaj li aĉetis la kastelon 150 jaroj post la abandono fare de siaj prauloj. Li pligrandigis la konstruaĵon kaj aldonis multajn elementojn novgotikajn.
En la jaro 1870 la tiama imperiestrino Elizabeto de Aŭstrio-Hungario, nomata Sissi, dum sia kuraca feriado en Merano loĝis en la kastelo. Pro tiu vizito la urbo Merano iĝis fama kiel kuraca loko. Elizabeto revenis por viziti la renovigitan kastelon en 1889.
Gastiganto de Elizabeto estis Moritz von Leon, kiu vendis pli poste la kastelon al Friedrich von Deuster el Bavario. Li bele renovigis la tutan kastelon dum la jaroj antaŭ la unua mondmilito.
Post la unua mondmilito Sudtirolo iĝis parto de Italio kaj dum la faŝismo la kastelo estis eksproprietigata, kaj nomata Castel di Nova. Ĝi fariĝis sidejo de la nacia asocio de batalantoj (Opera Nazionale Combattenti).
En 1977 tiu asocio estis likvidata kaj la kastelo fariĝis propraĵo de la provinco Sudtirolo, kiu en 1990 adaptigis ĝin kiel sidejo de turisma muzeo Touriseum, malfermita en 2003. En 2001 estis malfermata ankaŭ la botanika ĝardeno ĉirkaŭ la kastelo.
TERF
TERF estas akronimo por "trans-ekskluziva radikala feministo". Ĝi estas elpensita en 2008. La termino estas uzata por la transfobia malplimulto de feministoj, kiu ekskluzivas transvirinojn de nurvirinaj spacoj aŭ ne konsideras transvirinojn virinoj. Tiuj feministoj konsideras la terminon pejorativa, sed tiun vidpunkton rifuzas ĉeffluaj feministoj, aliaj akademianoj kaj transuloj.
Aptio
Aptio estas la kvina de malsupre ŝtupo de la malsupra kretaceo. Ĝi daŭris de antaŭ 125 ĝis 112 milionoj da jaroj kaj dividiĝas je du subŝtupoj: la bedula (malsupra) kaj la gargaza (la meza aŭ supra). Iuj konsideras ankaŭ la klancean horizonton la tria, plej supra subŝtupo de aptio. Krome aptio havas ok zonojn: Hypacanthoplites jacobi, Nolaniceras nolani, Parahoplites melchioris, Epicheloniceras subnodosocostatum, Duffrenoyia furcata, Deshayesites deshayesi, Deshayesites weissi, Deshayesites oglanlensis. Aptio antaŭas baremio kaj sekvas albio.
Unue tiun ĉi ŝtupon apartigis Alcide d'Orbigny en 1840 en Francio. La nomo devenas de la franca urbo Apt.
Seĝsledo
Seĝsledo estas sledo kiu estas ĉefe utiligata sur glacio.
Ĝi konsistas el seĝsimila sidejo sur mallarĝaj sketiloj. Ĝi estas uzata precipe de virinoj kaj infanoj. La veturilo estas puŝata de sketisto.
En la Spree-arbaro ankoraŭ hodiaŭ videblas dum vintro sur frostigitaj akvejoj seĝsledoj.
Cărbunari (Budureasa)
Cărbunari (Budureasa) [kərbunarj] (hungare: Biharszenes) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 387 loĝantojn (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1588. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Saca, Teleac, Sălişte de Beiuş. En 1956 oni aligis ĝin al Budureasa.
La Ventego
La Ventego aŭ La Tempesto (anglalingve The Tempest) estas komedia teatraĵo de William Shakespeare.
En Esperanto aperis
Esperanta versio estis farita, tradukita de Achille Motteau. La unua akto aperis serie en gazeto The Esperantist ekde Novembro 1903. Libroforme eldoniĝis je 1904.
En 1970 eldoniĝis nova traduko de Kálmán Kalocsay, kun la titolo La Tempesto.
Boofzheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Im Holz
Im Holz signifas en la alemana lingvo en la arbaro. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Preĝejo Sankta Nikolao (Lepsiko)
La Nikolai-preĝejo estas krom la Thomas-preĝejo la plej konata preĝejo de Lepsiko. Ĝi estis centra elirpunkto de la pacema revolucio en la GDR aŭtune 1989 kun postsekva murfalo en Berlino kaj la reunuiĝo de Germanio la 3-an de oktobro 1990. La aliformado kaj ekipado de la interno de Nikolai-preĝejo estas grava kreitaĵo de la klasikismo.
Historio kaj konstruhistorio
La urba kaj paroka preĝejo St. Nikolai estis konstruata laŭ romanika stilo ekde 1165 post la transdono de la urba kaj foira privilegioj al Lepsiko. Je la okcidenta flanko de la preĝejo la romanika origino ĝis nun estas videbla. En la 15-a kaj 16-a jarcentoj okazis pliampleksigoj kaj la kompleta alikonstruado al trinava malfrugotika halopreĝejo.
En 1452 Nikolai-preĝejo ricevis per Osanna sian unuan sonorilon, ornamita per prezentadoj de la krucumita Jesuo kaj la kvar evangeliistoj, Sankta Marteno kaj la patronsanktulo de ĉi tiu preĝejo, sankta Nikolao. La sonorilo ne nur anoncis la diservojn, sed ankaŭ estis uzata kiel fajrosonorilo. .
Friesoythe
Friesoythe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cloppenburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Preĝejo Sankta Nikolao (Lepsiko)
Historio kaj konstruhistorio
La 25-an de majo 1539 la reformatoro Justus Jonas la Maljuna kaj Martin Luther enkondukis per siaj predikoj la reformacion en Lepsiko. Per tio la preĝejo fariĝis rezidejo de la unua superintendanto de la urbo Johann Pfeffinger.
Albert Minier
Albert MINIER [minier] estas rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Szépvíz la 1-an de majo 1914 kaj mortis ?.
Preĝejo Sankta Nikolao (Lepsiko)
Historio kaj konstruhistorio
Kadre de la klerismo kaj de la revolucia arkitekturo oni alikonstruis la internon de la preĝejo inter 1784 kaj 1797 laŭ la idealo de la prakabano (arboj = kolonoj, foliaro, ktp.). Sur tio ankaŭ montras la palmkolono starigita en 1999 antaŭ la preĝejon.
Albert Minier
Kariero
Albert Minier pristudis teologion en Alba Iulia (1937) kaj li estis pastro en Plăieşii de Jos. Li estis maldungita kaj kondamnita, ĉar li instruis la hungaran lingvon en ŝtata lernejo. Li estis studinspektisto en Therezianum de Sibio, poste li doktoriĝis pri juro en Universitato de Koloĵvaro (1943). Post la dua mondmilito li estis raportisto, popolkutura redatoro de gazeto Világosság de Kluĵo (1945-53). Li estis kunlaboranto pri etnografio de Géza Vámszer.
Preĝejo Sankta Nikolao (Lepsiko)
Historio kaj konstruhistorio
La lastaj gravaj konstruaj ŝanĝoj okazis ekde 1901 ĝis 1902 ĉe la ekstera fasado. Oni konservis la malfrugotikan aspekton.
La Lundaj manifestacioj, kiuj direktiĝis kontraŭ la reĝimo de GDR, evoluis el la lundaj preĝadoj, kiuj okazis en Nikolai-preĝejo jam komence de la 1980-aj jaroj kaj kiujn vizitis komence nur kelkaj malmultaj homoj. En la malfruaj novembrotagoj de 1982 oni publike montris en Nikolai-preĝejo unuafoje en GDR grandan montrotabulon kun la simbolo por glavoj en plugilbekojn. Fine de la 1980-aj jaroj ĉiusemajne dek mil, foje eĉ pli ol 100.000 homoj, iris dum la lundomanifestacioj sur la lepsikajn stratojn, por manifestacii por demokratio, liberaj balotoj, libereco por vojaĝi en la okcidentajn landojn kaj la reunuiĝo de Germanio. En la jaro 1995 Frank Beyer produktis filmon titolitan laŭ la preĝejo, kiu artisme pritraktis la okazintaĵojn de la jaro 1989.
Kvankam Nikolaj-preĝejo nure apartenas al la evangela eklezio, la preĝejo estas uzata de ambaŭ konfesioj, do ankaŭ de la katolika preposta paroko por la celebrado de la dimanĉa meso kaj aliaj festoj.
Ĝis la 30-a de marto 2008 Christian Führer estis pastro de Nikolai-preĝejo. Lia sukcedinto estas Bernhard Stief.
Interno kaj ekipo
Ekde 1784 ĝis 1797 La lepsika urbkonstruisto Johann Carl Friedrich Dauthe fundamente alikonstruis la internon de de la preĝejo laŭ klasikisma stilo. La pentraĵojn de la klasikima ekipo kreis la lepsika akademidirektoro Adam Friedrich Oeser. La alikonstruadon de Dauthe influis la arkitekturteorio de Marc-Antoine Laugier. La tutkoncepto laŭas la postulojn de Laugiers en la ĉapitro „De la difficulté de décorer les églises gothques“ el „Observations sur l'architecture“ (Den Haag 1765). Laugier sin esprimas pozitive pri la gotikaj preĝejoj, volas tamen ilin korekti laŭ klasikismaj formoj kaj forigi mezepokajn ekiperojn.
La orgeno devenas de instrumento de Friedrich Ladegast el la jaro 1862, kiu tiam estis la plej granda pregejorgeno de Saksio kaj kiu kunpregis la romantisman interpretadon de la orgenkomponaĵoj de Johann Sebastian Bach en la dua duono de la 19-a jarcento. En 1902/03 firmao Wilhelm Sauer (Frankfurto ĉe Odro) alikonstruis kaj pliampleksigis la orgenon. Restaŭrado dum 1986-88 rezultigis la elektrizon de la traktilaro far VEB Orgelbau Sauer (Frankfurt ĉe Odro). En 2002/03 okazis novkonstruado far orgenmanufakturo Hermann Eule en Bautzen, kiu orientiĝis je la orgeno de Ladegast, sed ankaŭ plejparte integras la ceteran historian substancon. La alikonstruado de la ludotablo transprenis la modelistoj de firmao Porsche AG. La uzado aŭ prezentado de la orgeno estas pagodeva.
Ĝenrismo
Ĝenrismo estas tendenco aŭ arta movado kiu montras kutimojn kaj morojn de la socio, reference al preciza regiono aŭ lando kaj al aro de ties tradicia folkloro. Ĝi havis specialan disvolvigon el la stetikaj proponoj de la Romantismo en Eŭropo kaj tre diversan montron en literaturo kaj pentrarto de la 19a jarcento.
Mariano José de Larra situigas la originon de la moderna ĝenrisma literaturo en Anglio, jam ĉe la sojlo de la 18a jarcento pro la publikigo de la gazeto The Spectator (1711-1712), nome​ efemera revuo eldonita de Joseph Addison kaj Richard Steele, planita kiel montrofenestro kaj semejo de tio kion ili mem nomigis «Essay or sketch of manners» (eseo aŭ skizo de kutimoj).
La intereso el tiu arta stilo kaj movado estas duobla. Unuflanke ĝi estas montro de la estetikaj sentoj de la respektivaj epokoj. Aliflanke ĝi utilas kiel historia referenco al aferoj kiuj povas esti konataj nur aŭ ĉefe danke al tiaj manifestoj. Tre ofte ĝenrismaj aŭtoroj estis interesataj ne nur pri la tiutempaj tipaj roluloj, kutimoj, pejzaĝoj, popolaj tradicioj, ktp., sed ĉefe pri tiuj kiuj tiam jam estis perdiĝintaj. Tiele la utileco de tia konservo ege gravas por la postaj jarcentoj.
Variașu Mic
Variașu Mic [varjaŝu mik] (hungare: Kisvarjaspuszta) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Iratoșu. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).