cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Dallas
Biografio
En 1957 Dallas komencis labori kiel plentempa raportisto, poste iĝante sendependa verkisto pri muziko - inkluzive de popmuziko, ĵazo, klasika kaj popola muziko - kaj modo. Multaj el liaj artikoloj estis publikigitaj en la Melody Maker; li ankaŭ verkis por The Times, The Independent, kaj multajn revuojn. Li publikigis siajn proprajn revuojn, inkluzive de Folk Music, Folk News, kaj Jazz Music News, kaj en 1967 verkis sian unuan libron, Swinging London: a guide to where the action is (Eo: Swinging London: gvidlibro pri kie la agado estas). Portempe li administris sian propran agentejon pri publikaj rilatoj, kun klientoj inkluzive de Pan Books, Topic Records, kaj Billy Smart's Circus. Li laboris kiel muzikproduktisto por la eldonejoj Transatlantic, Island kaj Sonet, kaj kiel koncerta reklamisto. De la malfruaj 1970-aj jaroj li ankaŭ verkis pri informatiko, kaj kontribuis artikolojn al plejparto de la britaj komputilaj revuoj. Li estis dumviva ateisto ĝis konvertiĝo al anglikanismo en 1983. Li transloĝiĝis kun sia edzino por loĝi en Bradford en 1989, kaj emeritiĝis de plentempa ĵurnalismo en 1999. Li fariĝis prezidanto de la Komunuma Konsilio pri Sano de Bradford, kaj, en 2003, vojaĝis al Irako en duetaĝa-buso kiel parto de la grupo de kampanjistoj intencantaj agi kiel homaj ŝildoj kaze de invado. Post sia reveno, li verkis Into the War Zone, kiun li priskribis kiel "muzikan tragikomedion" satirigante siajn spertojn kiel homa ŝildo en Irako. La teatraĵo estis farita de la Writers Company en Bradford en 2005. Li verkis plurajn aliajn teatraĵojn, inkluzive de sep-hora teatraĵo pri la vivo de Stalin, same kiel plurajn librojn, inkluzive de The Fourth Step, priskribita kiel "trilero de la internacia drogkomerco" , kaj Good News for the Last Times (2010), "profeta vizio por la 21a jarcento" surbaze de liaj religiaj spertoj. Libro de liaj kritikaj skribaĵoj, The Lie That Tells The truth, estis eldonita en 2012. En posta vivo li daŭre elsendis regule por Bradford Community Broadcasting, kaj recenzis librojn, muzikon kaj filmojn por la ĉiutaga gazeto Morning Star. Li mortis 85-jaraĝa, la 21an de junio 2016, post kiam li estis diagnozita pro fina kancero kvar monatojn pli frue.
Ferenc Nagy (politikisto)
Dum la Dua Mondmilito li partoprenis en kontraŭgermanaj movadoj, pro tio la Gestapo arestis lin ekde la germana okupo de Hungario (1944). Li aŭtune liberiĝis kaj poste kaŝis sin de la hungaraj nazioj.
Li estis demokrato, kiu ĉiam provis kontraŭstari la komunistajn postulojn (li malkonsentis ŝtatigon de la bankoj, trijaran planon, proletardiktaturon). Dum lia svislanda foresto ili fiakuzis lin, kaj tial li ne povis rehejmeniĝi. Per ĉantaĝo la komunistoj igis lin eksiĝi lin (pro la eksiĝo oni permesis al lia filo eliri Hungarion al li), poste estis deprenita de li la ŝtatanecon kaj la posedaĵojn. Li vivis ĝis sia morto en la Usono. Li estis grava apoganto de la hungaraj emigrantoj.
James Van Der Beek
James William Van Der BEEK, Jr. (n. la 8-an de marto 1977) estas usona aktoro de televido kaj kino, plej konata pro la interpretado de "Dawson Leery" en Dawson's Creek. Profesie li debutis en la premiero de Pulitzer Prize en Nov-Jorko.
Dawson's Creek finiĝis en 2003, tuj poste li revenis al la scenejoj de Nov-Jorko, por la serio Rain Dance de Lanford Wilson. Ekde tiam li laboras de tempo al tempo. Li finverkis lian unuan tekston, Winning, historio pri ĵurnalisto de la Major League Baseball.
Antaŭnelonge li rimarkinde aperis en la televido, inkluzive de Malbela Betty, kaj en epizodo de Super Bowl, de Krimaj Mensoj kie rolas kiel junulo kun identec-problemoj. Li ŝatas ludi gitaron kaj sportumi, lia plej ŝatata teamo estas la Green Bay Packers.
Bulgara Fervojista Sekcio
Fervojista Sekcio de Bulgara Esperantista Asocio (FSBEA), landa asocio de IFEF
Konata kiel plej frua fervojista esperantisto en Bulgario estis D. KOLEV, lerninta la lingvon 1901 en la tiama roto militista. Li kaj kelkaj kolegoj disvastigis la lingvon en pluraj stacioj. En 1922 Kolev kaj kolego S. VASILIEV eĉ estis nomumitaj de la ministerio instruistoj por la lingvo. En la internaciaj organoj aperis en 1911 la nomo Z. MANOLOV kaj en 1929 kiel bulgara asesoro (delegito) I. NIKOLOV. Kelkaj kolegoj tiam estis politike persekutataj pri siaj progresemaj ideoj.
Elrigardplatformo
Elrigardoplatformo estas plej ofte supera platformo, de kiu oni havas bonan elrigardon. Platformoj povas esti parto de konstruaĵo, ekzemple de turo, aŭ povas esti starigita en la natura topografio, ekzemple sur montokupolo aŭ rande de gorĝo, tiu ankŭ nomiĝas ĉiela vojo.
Distrikto Medinj (Kaluga provinco)
Distrikto Medinj (Medinskij, Медынский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas norde de la provinco. Ĝi situas norde de la provinco kaj limas kun distriktoj Iznoski, Malojaroslavec, Borovsk, Dzerĵinskij. Krome, ĝi limas kun Moskva regiono.
Elrigardplatformo
Gvatturoj
Gvatturoj havas elrigardoplatformon por observi la ĉirkaŭon. Specialaĵo estas la rekonstruitaj gvatturoj de la romia limeso kaj aliaj historiaj fortikaĵoj.
Distrikto Medinj (Kaluga provinco)
Administra centro de la distrikto estas urbo Medinj.
Ernst Moritz Arndt
Ernst Moritz ARNDT (naskiĝis la 26-an de decembro 1769 en Garz/Groß Schoritz, insulo Rügen, tiam parto de Svedio; mortis la 29-an de januaro 1860 en Bonn) estis germana sciencisto kaj verkisto. Li ankaŭ estis parlamentano en la Frankfurta Nacia Asembleo de 1848.
Vivo
La en 1803 aperinta verko »Geschichte der Leibeigenschaft in Pommern und Rügen« unuflanke kaŭzigis procesojn laŭ peto de pluraj nobelaj bienposedantoj sed aliaflanke konvinkis la svedan reĝon neniigi servutecojn kaj heredajn tribunalojn en Antaŭpomerio. El la sama tempo datumas la eta skribaĵo »Germanien und Europa« (1803), kie Arndt atentigis pri danĝeroj venantaj el Francujo. Aliaj verkoj el tiuj ĉi jaroj temigas lingvajn kaj edukajn temojn. Sub premo politika li publikigis en 1806 la unuan parton de sia ĉefverko »Geist der Zeit« (sesa eldono de la kompleta verko en 1877 en Altona) kiuj profete antaŭdiris la estonecon kaj volis mobilizi la germanojn rezistadi kontraŭ Napoleono Bonaparte.
Arndt mem tiutempe deĵoris en la sveduja kancelario en Stralsund. Tiam li faris duelon kun sveda oficiro kiu aŭdacis senrespekte paroli pri Germanujo; duele Arndt estis grave vundita. Post la batalo de Jena–Auerstedt li fuĝis Svedujon kie li trovis deĵorlokon permesontan finfari la duan parton de la ĉefverko »Geist der Zeit« kiu aperis en 1809 en Londono kaj ardege klarigis vojojn sur kiuj Germanujo povus elaĉeti sin el dependeco politika. La abdiko de la de li tra ŝatita reĝo Gustavo la 4-a decidigis lin reiri patrujen, konkrete Berlinon. En de la patriotismaj cirkloj de la eldonisto Georg Andreas Reimer li trovis multan inspiron sciante pri eblaj minacoj kaj atencoj kontraŭ si en Germanujo. Post kiam Franclando kaj Svedujo faris packontrakton li denove rajtis deĵori en Greifswald je sia antaŭa posteno sed jam en januaro 1812 li preferis aktivi propagande en Berlino, Vroclavo kaj Prago: kie ajn li ekkontaktis sampensantojn grandprusiajn. Arndt estis konvinkita pri la estonta graveco de Prusio tiel ke li mem sentis sin pli kaj pli pruso. Heinrich Friedrich Karl vom und zum Stein vokis lin al Sankt-Peterburgo por klare antaŭenpuŝi siajn proprajn naciajn revivigplanojn por Germanujo.
Falknov
Nomon Falknov havas aŭ havis pluraj setlejoj:
Ernst Moritz Arndt
Kariero dum la epoko post Napoleono
Kun Stein li revenis post la malvenko napoleona Germanujon. Nur tiam komenciĝis lia vera misiono. En poemoj, paroladoj, pamfletoj de ĉiuj ĝenroj li apelaciis al ĝenerala patruja defendemo. Treege gravis tiukoncerne la verkoj »Was bedeutet Landwehr und Landsturm?«, »Deutscher Volkskatechismus«, »Über Entstehung und Bestimmung der deutschen Legion«, »Grundlinien einer deutschen Kriegsordnung« kaj »Der Rhein, Deutschlands Strom, aber nicht Deutschlands Grenze«, »Über Volkshaß und über den Gebrauch einer fremden Sprache« (1813), »Über das Verhältnis Englands und Frankreichs zu Europa« (1813), »Noch ein Wort über die Franzosen und über uns« (1814). En la eta skribaĵo »Das preußische Volk und Heer« (1813) li lerte rakontis la resurekton de Prusio el profunda faliĝo malkaŝante du kialojn efikajn, nome liberigi la spiriton kaj instrui la popolon en armila uzado.
Liaj militaj kaj patrujaj kantoj legeblis en du kolektoj: »Lieder für Deutsche« (1813) kaj »Kriegs- und Wehrlieder« (1815). Ili ja efikis; poste ili represitis en pli kompletaj eldonoj de »Gedichte« (unue en 1818 en Frankfurto). Ankoraŭ en 1818 li publikigis la trian parton de »Geist der Zeit« kie li klopodis enkonduki modernan konstitucion en Germanujo; la samon temigis »Über künftige ständische Verfassungen in Deutschland« (1814). Al la reprezentantoj de la kamparanoj li dediĉis apartan verkon (1815). Dum batalo de germanaj armeoj sur franca teritorio li eldonis grandan gamon da flugfolioj, ekz.: »über Sitte, Mode und Kleidertracht«, »Entwurf einer deutschen Gesellschaft«, »Blicke aus der Zeit in die Zeit«, »Über die Feier der Leipziger Schlacht« (ĉiuj de 1814); pli malfrue »Friedrich August von Sachsen«, »Die rheinische Mark und die deutschen Bundesfestungen« (ambaŭ de 1815).
Sian publicistan elanon li koncentris je artikoloj por la periodaĵo »Der Wächter« kiun li eldonis en Kolonjo en 1815–16. En 1817 li publikigis »Märchen und Jugenderinnerungen« kaj la kvaran parton de la ĉefverko »Geist der Zeit«.
En 1818 li iĝis profesoro pri historio ĉe la refondita Bonna universitato post kiam li nuptis en 1817 Nanna, fratino de Friedrich Schleiermacher. Sed lia altlerneja kariero mallongis. Post komenco de la demagogaj persekutoj post la murdo de August von Kotzebue konfiskitis en septembro 1819 - pro la kvara volumo de »Geistes der Zeit« kaj pro privataj eldiroj - liaj paperoj. Li mem universitatlabore suspenditis en novembro 1820. En februaro 1821 ekis la krimsuspektaj esploroj kontraŭ lin pro demagogio. Sed ili ne sukcesis. Nek ceditis al la postulo de Arndt doni publikan honordeklaron nek konstatitis oficiale lia kulpeco. Daŭre salajrite li ne plu rajtis rekomenci la prelegojn. Rakonton priprocesan li poste faris ĉe la verko »Notgedrungener Bericht aus meinem Leben, aus und mit Urkunden der demagogischen und antidemagogischen Umtriebe« (Leipzig 1847). La sekvantajn jarojn li verkis: »Nebenstunden, Beschreibung und Geschichte der Shetländischen Inseln und Orkaden« (Leipzig 1826); »Christliches und Türkisches« (Stuttgart 1828); »Die Frage über die Niederlande« (Leipzig 1831); »Belgien und was daran hängt« (Leipzig 1834); »Leben G. Aßmanns« (Berlin 1834); »Schwedische Geschichten unter Gustav III. und Gustav IV. Adolf« (Leipzig 1839); »Erinnerungen aus dem äußern Leben« (tria eldono, Leipzig 1842).
En 1834 li perdis sian novjaraĝan filon Wilibald pro drono en la rivero Rejno. Estis unu el la unuaj registraraj aktoj de reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a ree enpostenigi lin kaj redoni ĉiujn privatajn paperojn kaj leterojn. En 1841 li rektoris. Tiam aperis: »Versuch in vergleichenden Völkergeschichten« (dua eldono, Leipzig 1844); »Schriften für und an seine lieben Deutschen« (Leipzig 1845–55; eseokolekto); »Rhein- und Ahrwanderungen« (Bonn 1846).
Politikistece
En 1848 li elektitis deputito por la Nacia Asembleo frankfurta. Frankfurte li salutitis solene de ĉiuj. Liaj agadoj tieaj estis mallongaj sed imponaj paroladoj laŭ la celoj de la konstitucia-heredimperiestra partio. Li ankaŭ membris ĉe la Granda deputitaro kiu ofertu al la reĝo de Prusio la kronon de germana imperiestro. En la 30.5.1849 li forlasis la parlamenton kun la anaro de la liberala partio de Heinrich von Gagern kaj retiriĝis al la pli paca, akademia vivo. Sed la kredon pri pli bona futuro de Germanujo li neniam faligis. Ĉar ĝi brilis el la verko »Blätter der Erinnerung, meistens um und aus der Paulskirche in Frankfurt« (Leipzig 1849), la lasta grava politikaĵo de li kaj el »Mahnruf an alle deutschen Gauen in betreff der schleswig-holsteinischen Sache« (1854), el la libreto »Pro populo germanico« (Berlin 1854), el »Blütenlese aus Altem und Neuem« (Leipzig 1857) kaj el »Meine Wanderungen und Wandelungen mit dem Reichsfreiherrn H. K. Fr. vom Stein« (Berlin 1858).
Pro laŭdira blasfemo de generalo Wrede kaj de la armeo de Bavario en la ĉi-lasta verko li vokitis antaŭ la tribunalon de Zweibrücken. Pro neapero li kondamnitis pro kontumaco al prizona puno. Estante tute malvegeta li festis la 90-an datrevenon naskiĝtagan en 1859 ene de gaja amika rondo.
Graveco
Arndt verŝajne ne estis geniulo poeta/sciencista/politikista. Sed li engaĝiĝis entuziasmege por interesoj de la propra nacio. Estante oldulo li ĉiam ardis por siaj pasiaj idealoj. Kelkaj taksis lin eĉ konscio de la germana nacio. Malgraŭ natura eksmodiĝo de kelkaj ideoj restis lia influo dum generacioj. En 1865 starigitis por li bronza monumento farita de Bernhard Afinger. Turo kun alteco de 111 metroj konstruitis por li sur Rugard-monteto apud Bergen auf Rügen en 1873. Ĝis 2018 portis lian nomon la Universitato de Greifswald.
En la 21-a jarcento komenciĝis pli sobra kaj kritika konsidero de la agado de Arndt. Ili ofte nur kompreneblis el la tiutempaj cirkonstancoj sed tamen sendube metis fundamenton por netoleremo kontraŭ aliaj nacioj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 1. Leipzig 1905, p. 795-797 (tie ĉi interrete)
Sisophon
Sisophon (សិរីសោភ័ណ) estas provinca ĉefurbo de Banteajo Meanĉejo en nordokcidenta parto de Kamboĝo. La administra nomo estas Serei Sophon.
Geografio
Sisophon situas sur ebenaĵo inter montetoj, kiuj donas okulfrapan aspekton. La montetoj estas sendependaj sistemoj kaj ili staras en mezo de la ebenaĵo. Battambang troviĝas 59, Pnom-Peno 309. Kratie 351 kilometrojn.
Historio
Sisophon longe apartenis al Tajlando, poste al franca Hindoĉinio. Escepto okazis inter 1941 kaj 1946, tiam ĝi revenis al Tajlando kun forta helpo de Japanio. Fine la urbego estas parto de la sendependa Kamboĝo.
Ekonomio
Sisophon apartenas al la malriĉaj urboj de la lando. Mankas kompleta infrastrukturo. La urbego estas trairpunkto de turistoj irantaj de Bankoko al Angkor.
Klimato
Sisophon situas en la tropika klimato kun influo de musono. La averaĝa temperaturo estas 26.7 °C.
Trafiko
Sisophon havas 2 naciajn ŝoseon kaj stacidomon.
Vidindaĵoj
Proksimume kvardek minutojn de Sisophon troviĝas templo-ruino.
Pri Mikŝo
Pri Mikŝo (O Mikešovi) estas ĉeĥoslovaka animea televidserio el la jaro 1970, kies unua serio estis elsendita enkadre de Večerníček unuafoje en julio de 1977. Sekve estis filmita dua serio, tiu estis elsendita enkadre de Večerníček unuafoje en la jaro 1981.
Artlaboro de la serio estis Virkato Mikŝo, libro de Josef Lada el la jaroj 1934 ĝis 1936. Scenarion preparis Josef Brukner, bildojn laŭ modeloj de Josef Lada pentris Josef Kluge, kiu samtempe dediĉis sin ankaŭ al reĝisorado. Muzikon verkis Miloš Vacek. Kameraisto de la serio estis Vladimír Malík. La okazintaĵojn paroligis Karel Höger. Estis filmitaj sume 26 epizodoj, en longeco inter ĉirkaŭ 6 ĝis 8 minutoj.
Enkonduko en la okazintaĵojn
Heroo de la serio estas virkato Mikŝo, tio ne estas ordinara virkato, tio estas virkato, kiu scias iradi sur du piedoj, ĝi havas proprajn ŝuojn kaj eĉ ĝi scias paroli...
Kafeino
Kafeino estas alkaloido nature trovebla en kelkaj plantoj. Ĝi stimulas la centran nervosistemon, la koron, spiradon, kaj urinadon.
Okazejo
Kafeino estas natura substanco, trovebla en kelkaj plantoj, la plej fama estas kafarbusto (pro tio ĝia nomo), speciale araba kofeo, sed estas aliaj kiel verda teo, ĉokolado, nigra teo aŭ kolao. Ĝi estas ankaŭ trovebla en multaj artefaritaj trinkaĵoj, kiel koka-kolao kaj similaj.
Kemio
Kemie C8H10N4O2, kafeino estas membro de la familio metilzantino, en kiu troviĝas aliaj similaj substancoj kiel ekzemple teofilino kaj teobromino. En pura stato, ĝi estas akrega blanka pulvoro.
Komponaĵoj estas ekzemple Kafeina acetato kaj Kafeina citrato.
Efektoj en la korpo
Oni teorias, ke kafeino agas je la cerbo per blokado de ricevantoj de adenosino, kiu malplirapidigas la agadon de nervĉeloj; ekzemple dum dormado. Kafeino fiksiĝas je la samaj ricevantoj, sed ne kaŭzas malplirapidiĝon—male, ĝi plenigas la ricevanton kaj tiel blokas la agadon de adenosino. Pro tio la nervagado eligas la hormonon epinefrino, kiu kaŭzas pliigitan nivelon de korbatado, sangopremo, kaj sangofluo al la muskoloj; malpliigitan nivelon de sangofluo al la haŭto kaj la internaj organoj; kaj eligon de glukozo fare de la hepato.
Kafeino kaj teino
Antaŭ ol oni izolis la kafeinon en 1819, oni pensis, ke la aktiva drogo de la teo estas teino, sed tiam oni malkovris ke ambaŭ substancoj estas la sama molekulo.
Daŭra konsumado de kafeino povas kaŭzi kutimiĝon; kiam ĝi mankas, la korpo tro sensitiviĝas pri adenosino. La sangopremo ege malpliiĝas, kio kaŭzas kapdoloron ks.
John Dryden
John DRYDEN (n. la 9-an de aŭgusto 1631, m. la 12-an de majo 1700) estis angla verkisto kiu dominis anglan literaturon dum multe de la dua duono de la 17-a jarcento.
Vivo
Dryden naskiĝis en vilaĝo en Northamptonshire kie lia patro estis pastro. En 1644 li eniris Westminster School, kaj en 1650, Trinity College (Kembriĝo), kie li diplomiĝis en 1654. Junion 1654 mortis lia patro sed li ne heredis sufiĉe por vivteni sin.
Li iris al Londono kie li akiris postenon en la registaro de Oliver Cromwell. En 1658, li verkis laŭdpoemon pri Cromwell post ties morto. Tamen en 1660 li eldonis panegiron pri Karlo la 2-a (Anglio) kaj la Angla Resurtronigo, kaj li rapide montris sian subtenon de la reĝa registaro.
La 1-an de decembro 1663 Dryden edziĝis al Elizabeth, fratino de Kavaliro Robert Howard kiu militis por Karlo la 1-a dum la angla enlanda milito.
Dum la sekvantaj jardekoj Dryden verkis multajn poemojn, teatraĵojn kaj tradukojn. Dum la granda pesto de Londono li retiris sin al Wiltshire, kie li verkis gravan eseon, Of Dramatick Poesie, en kiu li defendis la dramistan arton. En 1668 li nomumiĝis "poet laureate", tio estas, la oficiala kortega poeto.
Kiam Jakobo la 2-a detroniĝis, Dryden rifuzis ĵuri lojalecon al Vilhelmo la 3-a, kaj pro tio perdis reĝan favoron kaj sian postenon de oficiala kortega poeto. Por gajni enspezon li faris tradukojn de Vergilio kaj aliaj romiaj kaj grekaj poetoj. Per la traduko de Vergilio li gajnis 1,400 pundojn, grandegan sumon tiuepoke. Li mortis en 1700 kaj entombiĝis en Abatejo Westminster.
Reputacio
Dum sia vivo Dryden estis konsiderata eble la plej elstara verkisto de sia epoko, kaj li influis multajn aliajn verkistojn. Per lia influo la rima jamba pentametro iĝis la domina versformo de la sekva jarcento.
Hodiaŭ li famas ĉefe pro siaj satiroj, kiuj influis, inter aliaj, Alexander Pope.
Biologia ritmo
La biologiaj ritmoj ludas gravan rolon en la funkciado de vivestaĵoj (korbatado, spiraj aŭ okulaj movadoj, ciklo manĝo / digesto, alternaj statoj de maldormo kaj dormo, ovoladaj cikloj, florado kaj fruktado de plantoj, sezona fruktado de fungoj, migrado de bestoj, ktp). Ili estas gravaj en la konstruo de niaj kutimaj kondutoj (nutraĵo, dormo, ktp).
Ĉuĉe-turo
La Ĉuĉe-turo, omaĝe al ĉuĉea ideologio situas en Pjongjango, ĉefurbo de Nord-Koreio. Ĝi estis konstruita por celebri la 70-jariĝon de Kim Il-sung. La turo estas inter la plej signifaj memorigaĵoj de la urbo. Onidire Kim Il-sung mem proponis la konstruaĵon.
Biologia ritmo
Komence de la 21-a jarcento, estis eltrovitaj malsamaj tipoj de "molekulaj osciloj", pri bestoj,  pri plantoj eĉ pri fungoj (en Neurospora crassa, modela organismo de laboratorio),  kaj ankaŭ pri bakterioj; ĉirkaŭtaga ritmo evidentiĝis kaj grandparte eksplikiĝis pri fotosintezaj bakterioj, cianidobakterioj.
Ĉuĉe-turo
La turo situas sur la orienta bordo de la rivero Taedong. La Placo Kim Il-sung situas kontraŭ flanko de la turo.
La turo estas 170 metrojn alta, havas kvareĝan bazplanon, kaj direkte al la pinto ĝi mallarĝiĝas. Konsistigas ĝin 25.550 blokoj de granito. Sur la pinto de la turo troviĝas 20 metrojn alta kaj 45 tunojn peza torĉo farita el metalo kaj lumigita ruĝe.
Biologia ritmo
Tipologio
Estas multaj modeloj de ĉefaj biologoiaj ritmoj, kiuj antaŭ-determinas aliajn, eventuale laŭ sinsekva ĉeno. La plej konataj, ĉe mamuloj, rilatas al la hormonaj sekrecioj (melatonino, kortizolo), kiuj influas ilian tutan fiziologion (korpa temperaturo, atento kaj vigilo, cikloj dormo/maldormo, regenerado de ĉeloj, migrado, sekseco, reproduktado).
Relativa antaŭvido de biologiaj ritmoj permesas pli bone kompreni la periodojn de aktiveco pri rabobestoj, nutraĵa disponeblo, reprodukto, ktp. Pri homoj, ili eĉ permesis antaŭdiri kiam akcidentoj okazos.
La unuaj kaj ĉefaj stimuloj regantaj la grandajn biologiajn ritmojn estas la heleco kaj la respektivaj tempintervaloj de tago kaj de nokto; aktivigante kaj detenante fiziologiajn respondojn de organismoj, ili ankaŭ instigas la kondutojn de paroj, de tutaj loĝantaroj de specioj, ekzemple, ĉe fotosintezaj bakterioj, kaj plie ciklojn de grandskalaj ekosistemoj, eĉ de makroekosistemoj de la planedo (por iuj bestaj magradoj). Tio estas unu el la kialoj, pri kiuj luma poluo kaj degradado de nokta medio fariĝis temoj de zorgoj, kaj ekologiaj kaj sanitaraj.
Melatonino aperas en tiu kunteksto kiel esenca hormono por homo, kaj verŝajne por multaj specioj, ĉar estis eltrovita dum 2001, ke diversaj algoj kaj plantoj  ankaŭ produktis ĝin,.
Karakterizado de biologiaj ritmoj
Biologia ritmo estas karakterizita de sia periodo, situo de la akrofazo (akraĵo, aŭ kulmino, aŭ zenito), de la variado dum la periododaŭro, la amplitudo, kaj la la meznivelo de la variado (MESOR).
Periodo
La periodo estas la tempointervalo mezurita inter du epizodoj, kiuj reproduktiĝas idente dum la variado. Eblas obteni la periodon de la ritmo de biologia variablo per harmona analitiko, provizante taksadon de la fundamenta periodo kaj de ĝiaj harmonoj. Oni povas ankaŭ obteni ĝin per la scio de la ritmoj de la sinkronigantoj (laŭ eksperimentaj kondiĉoj).
Depende de la superreganta periodo, la kronobiologio distingas tri ĉefajn kampojn de ritmoj: Sama variablo esprimas sian biologian ritmecon en pluraj de tiuj kampoj (ekz. la plasma kortizolo).
Akrofazo
La akrofazo (akraĵo aŭ zenito), kies malo estas batifazo, estas la pozicio de la plej alta biologia valoro rilatante al la variablo mezurita en la skalo de tempo, dum la konsiderata periodo. Se oni konsideras cirkadianan kampon, oni povas difini la kulminan momenton je horoj, kun iu referenca horo (meznokto laŭ lokala horo). Eblas ankaŭ doni la situon de la akrofazo rilatante al la korpa temperaturo, sed estas pli malofte.
Amplitudo
La metodo de karakterizado de biologia ritmo estas la sama kiel en fiziko aŭ en matematiko. Ĝi bildigas la biologian valoron dum la konsiderita periodo.
Mesor aŭ meznivelo de ritmo
MESOR (angle Midline Estimating Statistic Of Rythm) signifas taksita statistika averaĝo de ritmo. Estas la aritmetika meznombro de la mezuroj rilatante al la biologia variablo.
Proprecoj de biologiaj ritmoj
Biologiaj ritmoj havas originon kaj ekzogenan kaj endogenan.
Endogena origino
La origino de tiaj ritmoj estas genetika. Ili estas denaskaj, kaj ne la rezulto de individua lernado. Ili estas regataj de biologiaj horloĝoj (aŭ tempokonservantoj).
Eblas evidentigi tiun karakteristikon per izola eksperimento, dum kiu la ritmoj pluas laŭ iliaj propraj frekvencoj, sen influo de ekzogenaj faktoroj, nomitaj Zeitgebers (germane) aŭ sinkronigantoj. Aliflanke, tiuj ekzogenaj faktoroj ekvivigas la endogenajn faktorojn.
La endogena origino venas de la genetika konstitucio de specio kaj de ĝiaj individuoj. Eblas unuflanke, ke intervenas genoj, rekte programantaj la konsideratan ritmon, kaj aliflanke, ke intervenas la ara strukturo de ĉiu individuo, kiu dependas kaj de la aro de ĉiuj aliaj genetikaj datenoj kaj de socio-psiko-biologiaj ekzogenaj faktoroj.
Pri mamuloj, la cirkadianaj ritmoj estas kontrolitaj de centra cirkadiana horloĝo lokata en la hipotalamo kaj malĉefaj horloĝoj (aŭ ekstercentraj) ĉeestantaj en ĉiuj organoj. Ĉi lastaj estas sinkronigitaj, rekte aŭ nerekte, de la centra horloĝo. Ĉi tiu hierarĥio ne ekzistas en la senvertebruloj (kiel insektoj), kies ĉiuj horloĝoj, la centra de la cerbo same kiel la ekstercentraj, estas rekte sinkronigitaj de lumo.
Estas pluraj malsamaj genoj, kiuj kodas malsamajn biologiajn horloĝojn; oni priskribis manĝadan horloĝon, kiu regus la preparadon de digesto de la venonta manĝo (vidu Etienne Challet kaj al.  Nuna biologio, 24-a de oktobro 2006).
Oni povas observi ĉe homoj dormo-ciklojn kun averaĝaj periodoj de 90 minutoj.
Ritmoj el centra origino kaj ritmoj el ekstercentra origino
Fakte, ĉiuj ĉeloj de la korpo, ne nur tiuj, kiuj apartenas al pli specialigitaj cerbo-strukturoj, estas ekipitaj kun propra horloĝo, kiu estas malfacile pruvi "in vitro" en normalaj laboratoriaj kondiĉoj. Benoît Kornmann kaj liaj kolegoj malkovris la eblecon lasi aktivecon aŭ neniigi la horloĝon de hepataj ĉeloj; tio permesis determini, ke ilia cirkadiana ritmo estas 90% el "loka" origino, sed estas influo "ĝenerala" (centra kaj/aŭ rekte ligita al eksteraj sinkronigantoj) por almenaŭ 10%. Ĉi tiu parto estas tre fortika kaj persistas, kiam oni haltas la propran horloĝon de ekstercentraj ĉeloj.
Ekzogenaj faktoroj
La sinkroniganto estas faktoro foje vivmedia, foje socia, sed ĉiam perioda, tial povante modifi la periodo aŭ la fazo de iu biologia ciklo. La sinkronigantoj ne kreas biologiajn ritmojn, sed ili regas ilian periodon kaj fazon.
La ĉefaj perantoj, kiuj ekvivigias la ritmojn ĉe homoj, rilatas al konscio, tiel la socio-ekologiaj elementoj ludas grandan rolon.
Oni povas mencii, ĉi tie, la alternojn laboro/restado, lumo/mallumo ĉiutage, aŭ ankoraŭ la fotoperiodon (kvociento tago/nokto), kaj la temperaturon, kiuj varias laŭ la jartago aŭ la sezono.
Konkludoj kaj implicoj
Biologiaj ritmoj estas do ekvivigeblaj ( per adaptigo de ritmoperiodo), sed oni evidentigis ( kiam oni malpermesas, ke individuoj ricevu iun sinkronigantan signalon), ke ili estas ankaŭ propramovaj kaj persistaj.
Oni povas ŝovi iliajn fazojn per sinkronigantoj (precipe per lumo), kaj tiel antaŭigi aŭ malfruigi tiajn fazojn; pri kazoj de patologio, eblas tiel resinkronigi la biologian horloĝon de individuo kaj reordigi lian tempan organizon. Cirkadianaj ritmoj, preskaŭ ĉieaj, estas verŝajne la plej rimarkindaj biologiaj ritmoj, kaj la plej facile observeblaj.
Aliaj sinkronigantoj - aparte sociaj - venas al nia kortekso. Ili estas signaloj kaj povas esti lernitaj. Per specifa cerba laboro,ĉiu signalo perceptita kiel tempa referenco povas iĝi sinkroniganto kaj gvidi nian vivmanieron cirkadianan, sed ankaŭ, laŭkaze, cirkajaran, ultradianan, ktp. Alidirite, nia interna "horloĝaro" estas influata de bruo de najbaroj, de eksonoro de la vekhorloĝo, de la veno de leterportisto, de la ĉiutaga momento, kiam iu persono kutime telefonas al ni - la listo estas longa. Ĉe homoj, sociaj sinkronigantoj havas plej grandan efikon ol la naturaj, sed similaj fenomenoj observiĝas en iuj sociaj bestoj, kiuj sinkronigas sin dank'al informoj liveritaj de siaj samspeciuloj. Socia sinkroniganto povas anstataŭi unu alian per procezo de lernado.
Apliko en farmakologio
Tiuj ritmoj reguligas la proporcion de multaj hormonoj en la organismo. Oni celas nun pli bone konsideri ilin por la administrado de iuj kuraciloj, kiuj devas esti sorbitaj dum apartaj momentoj kaj/aŭ laŭ precizaj ritmoj por plibonigi efikecon, alie la missinkrono rilate al la biologia ritmo povas konduki al perdo de efikeco kaj/aŭ pliigis malbonajn kromefikojn, eĉ pri iaj kazoj konduki al efiko kontraŭa al la atendita.
Science
Science (angle por scienco) estas la reviziita fakgazeto de AAS (American Association for the Advancement of Science, usona asocio por antaŭenigo de scienco) kaj oni konsideras ĝin la plej gravan sciencan gazeton en la mondo. Ĝi estas publikigita ĉiusemajne kaj havas ĉirkaŭ 130.000 abonantojn. Ĉar multaj el tiuj abonantoj estas universitatoj kaj ekzistas ankaŭ interreta eldono, oni taksas la tutan nombron de legantoj je ĉirkaŭ 1 miliono.
En 2007 Science (kun Nature) ricevis la Premion Princo de Asturio pri Komunikando kaj Humanj sciencoj.
Blazono de Argentino
La blazonŝildo havas la formon de elipso en rilato 14:11. Fone bildiĝas la du naciaj koloroj de Argentino, kiuj ankaŭ dominas la nacian flagon: supre helbluo (hispane celeste, do "ĉielbluo") kaj sube blanko (heraldike arĝento). La du renkontiĝantaj manoj simboligu la unuecon kaj fratecon de la argentinaj provincoj. La du manoj tenas bastonon, kiun kronas friga ĉapo: la bastono simboligu la pretecon defendi la liberon, kaj la ĉapo reference al la jakobenoj de la franca revolucio de 1789 simboligu la respublikan, demokratian staton de Argentino daŭre libera de kolonia influo de la monarkia Hispanio. La argentina blazono do per siaj simboloj referencas al la tri valoroj de la franca revolucio de 1789: libereco, egaleco kaj frateco.
Super la blazonŝildo videblas suna simbolo kun 21 alterne rektaj kaj ondantaj radioj, kiu simboligu la prosperigon de Argentino. La suna simbolo, nomata "suno de majo" aŭ "inkaa suno", ekde aprilo 1813 aperis en la blazono de Argentino (ĝi same dekoras la nacian flagon). Suna simbolo kun vizaĝo, ĉirkaŭita de radioj, en la inkaa mitologio reprezentis la dion Inti, filo de la ĉefdio Virakoĉa kiu kreis la mondon. La blazonŝildon ĉirkaŭas laŭrokrono, kiu reprezentu la armean venkon en la batalo pri ŝtata sendependeco. Ambaŭ branĉoj de la laŭra krono interplektiĝas per rubando helblua-blanka.
Manmuelejo
Manmuelejo aŭ manmuelilo estas grenmuelilo kiu estas propulsata per la mano. Ĝi konsistas el muelŝtono sur kiu kuŝas ronda ŝtono kun truo en la mezo, kiu estas turnata per anso. Oni trovis manmuelilojn eĉ el la ferepoko.
Heinrich Rubenow
Heinrich RUBENOW (naskiĝis ĉirkaŭ 1410 kaj estis murdita je la 31-a de decembro 1462) estis urbestro de Greifswald kaj fondis en la jaro 1456 universitaton tie.
Rubenow vizitis la lernejon de la preĝejo Sankta Maria en Greifswald kaj studis (kvankam jam edzo) ekde 1435 en la universitato en Rostock. En 1447 li aliĝis al la Universitato de Erfurto kaj tie doktoriĝis. 1449 li iĝis urbestro de Greifswald.
Neukirchen (Knüll)
Neukirchen estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwalm-Eder de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Heinrich Rubenow
1456 wird er der eigentliche Gründer und nicht zuletzt der Finanzier der Universität Greifswald. Er stellte der jungen Universität viele Tausend Mark “to enem ewigen brutschate” zur Verfügung, darunter allein Bücher im Wert von mehr als 1000 fl rh. So heißt es über Rubenow mit Recht in den Rektoratsannalen: “primus plantator, erector et fundator”. Und auch sonst hat Heinrich Rubenow dafür gesorgt, dass diese Tatsache in den Gründungsurkunden der Hochschule, in ihren Siegeln und in einem höchst ungewöhnlichen, in der Malerei des 15. Jahrhunderts beispiellosen Gruppenbild festgehalten worden ist. Der pommersche Herzog Wratislaw IX., auf dessen Namen die Gründungsprivilegien lauteten, spielte dabei die Rolle eines Strohmannes, nötig allein deshalb, weil er nun einmal der Stadtherr von Greifswald war.
Nachdem Papst Calixtus im Mai 1456 die Stiftungsurkunde ausgestellt hattem wurde Rubenow zum Vizekanzler berufen und später ihr erster Rektor. Am 17.10.1456 wird die Universität durch Bürgermeister Heinrich Rubenow eröffnet. Sie ist nach Rostock die zweitälteste in Nordeuropa. Bei der Organisation hat er massgeblich nach Erfurter Muster gehandelt. So wurde von ihm auch eine Porta coeli eingreichtet. Der juristischen Fakultät vermacht er seine Bibliothek mit Statuten und dem noch erhaltenen Katalog; 1459 stiftete er die Bibliothek der Artistenfakultät und gab zum ersten Anfang 24 kathenas bene preparatas pro libris conservandis.
Selbst an der Errichtung der Stiftskirche zu St. Nicolai war Rubenow beteiligt: sechs von den 28 Klerikerpfründen waren von ihm fundiert und mit entsprechendem Gut ausgestattet worden.--> La 31-an de decembro 1462 (dum la novjara nokto) dungitaj murdistoj per hakilo mortbatis lin en la urbodomo de Greifswald. La komision donis liaj politikaj kontraŭuloj, kiuj verŝajne opiniis, ke lia influo iĝis tro granda.
La entombigo okazis en franciskana klostro. Post ĝia malkonstruo la memortabulo estis transmetita en la preĝejon Sankta Maria.
Ksio (cirila alfabeto)
Nombra valoro
Ĉi tiu karaktro havas valoron da 60 en la malnova sistemo eklezia slava numeralo.
Unikodo
Ĉi tiu karaktro videbliĝas por unicode kun nesufiĉa kvalito. Dependas de la fonto uzita por la kodigo. Ĝiaj kodoj estas U+046E por majusklo kaj U+046F por minusklo.
Westminster School
Westminster School estas privata lernejo en Westminster, Londono, Anglio. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 750 geknabojn.
Historio
La lernejo estis fondata nepost 1179 de la monaĥoj de Abatejo Westminster. Kiam Henriko la 8-a aboliciis la anglajn monaĥejojn, li eldonis ĉarton kiu certigis la daŭrigon de la lernejo.
Famaj studentoj
Inter la studentoj de la lernejo estis:
(13969) 1991 RK26
(13969) 1991 RK26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Neuilly-Plaisance
Neuilly-Plaisance [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 20,703 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Neuilly-Plaisance situas ĉe la norda bordo de Marno, oriente de la centro de Parizo.
Transporto
La stacidomo estas haltejo de la regiona linio RER A.
Baldone
Baldone estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme (ekde 1923 - Zemgalio), en la centro de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Ķekava kaj situas en suda parto de la distrikto, sur la bordoj de rivero Ķekaviņa. La urbo estas konata en Latvio kiel la iama sulfurfonta kuracloko. Proksime de la urbo estas observatorio kaj skimonteto en Riekstukalns. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 19 km de Ķekava kaj 34 km de Rigo.
Historio
En la Ferepoko, komercvojo de Mežotne ĝis Daugmale transiris regiono de Baldone. Ĝis la 13-a jarcento, ĝi situis en la zemgala ŝtato Upmale, kiu en 1254 estis dividita, kaj Baldone estis donita al Livonia Ordeno. En la 15-a jarcento, la resaniga fonto de Baldone unue estis menciita en historiaj fontoj. Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, la nuna paroĥo kaj urbo Baldone estis inkluditaj en la Duklando Kuronio kaj Zemgalio.
En la 17-a jarcento, la urbeto Baldone estis establita en Baldone paroĥo. En 1648 proksime de la sulfurfonto estis konstruita grandbieno (nuna Blanka palaco) kaj la unua ferforno de la Duklando. Poste en Baldone estis starigitaj ankro- kaj najlomento, kanonfandejo, vitrofandejo, barellaborejo, teksilajo.
En 18-a jarcento Baldone estis inkludita en Rusia Imperio. En la dua duono de la 18-a jarcento, Baldone komencis esti menciita kiel kuracloko pro sia sulfurfonto. En 1797 la rusa imperiestro Paŭlo subskribis ordon establi kuraclokon en Baldone.
La graveco de la kuracloko malpliiĝis post la malfermo de la Ķemeri kuracloko en 1838 en nuna urbo Jūrmala. Dum la Unua Mondmilito, germanaj soldatoj konstruis etŝpuran fervojon de Vecumnieki stacio tra Baldone ĝis sia pozicio sur la maldekstra bordo de la Daugava.
Dum la Respubliko de Latvio, en 1922 ĉevalmovita tramo estis establita laŭ la etŝpura fervojo de Baldone ĝis la maldekstra bordo de la Daugava kontraŭ la Ikšķile stacio. La urbo multe suferis dum la Dua Mondmilito.
Geografio
Averaĝa temperaturo estas -5,5°C en januaro kaj +17°C - +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 700 mm jare.
Transporto
La aŭtovojo P89 Ķekava-Skaistkalne pasas laŭ la urbo. Lokaj vojoj estas P91 (Mežvidi-Baldone), V9 (Iecava-Daugmale) kaj V4 (Baldone-Tome).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rosalia Lombardo
Rosalia LOMBARDO (n. en 1918 - m. la 6-an de decembro 1920 en Palermo) estis itala knabino, kiu mortis pro sangema pulmito, kaŭzita de hispana gripo. La infanon mumiigis — je peto de la patro - d-ro Alfredo Salafia per kemia injektado. Li uzis formalinon, zinkan salon, alkoholon, salikatan acidon kaj glicerinon. La formalino estas miksaĵo de formaldehido kaj akvo kaj estas efika fungicido. La alkoholo efike sekigis la korpon de la infano en la katakombo, dum la glicerino malhelpis la troan sekiĝon. La Salikata acido efike detruas la fungojn. La zinko faras ŝian korpon tre vivumeca kaj rezista. La vango estis traktita per parafino, solvita en etero.
Distrikto Dzerĵinskij (Kaluga provinco)
Distrikto Dzerĵinskij (Dzerĵinskij, Дзержинский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas norde de la provinco kaj limas kun distriktoj Iznoski, Juĥnov, Peremiŝl, Babinino, Medinj, Malojaroslavec. Krome, ĝi limas kun urba distrikto Kaluga.
Administra centro de la distrikto estas urbo Kondrovo.
Malgranda porzano
La Malgranda porzano (Porzana parva) estas tre eta akvobirdo de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj.
Ties breda medio estas junkejoj de Eŭropo en izolitaj lokoj de Hispanio, Francio, Nederlando, Germanio, kaj ĉefe pli oriente, en Aŭstrio, Hungario, el Pollando ĝis Balkanio kaj Rusio kaj tra okcidenta Azio. Ili ne bezonas multe da akvo. La eŭropa loĝantaro malpliigis pro sekigo de ties medio. Tiu specio estas migranta kaj vintras en Afriko. Entuta loĝantaro povas ĉirkaŭi la 20.000 bredoparojn, sed pro ties sekretemo kaj malfacileco pristudi, ĝi povus atingi la milionon da ekzempleroj.
Aspekto
Junaj ekzempleroj de Malgranda porzano estas similaj al inoj, sed ili havas blankajn vizaĝon kaj bruston kaj striojn ventre. Idoj estas nigraj, kiel tiuj de aliaj raledoj.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝoplukas per beko en koto aŭ sombra akvo, sed ankaŭ per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj akvajn bestetojn.
Malgranda porzano estas tre sekretema -la plej inter porzanoj- dum bredsezono kiam ĝi estas pli aŭdata ol vidata. Tamen ili estas bruemaj birdoj per laŭta alvoko -sed ne tiom laŭta kiel tiuj de aliaj porzanoj- kiel iu “kva”. Ili estas pli facile vidataj dum migrado aŭ vintrado.
Ili konstruas etan kaj tre kaŝitan neston en seka lokiĝo de malseka junkaro, tie la ino demetas 4-8 ovojn okrajn kun malhelbrunaj makuletoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum tri semajnoj. La idoj ekflugas post unu monato kaj duono.
137
En la jaro 137 post Kristo okazis, interalie:
TMM
La vorto havas plurajn signifojn:
Becsvölgye
Becsvölgye [beĉvoldje] estas unuigita malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalaegerszeg. Völgy kaŝiĝanta en la vilaĝonomo signifas: valo.
Situo
Becsvölgye situas sur malebenaĵo, laŭ laŭ flankovojoj, sudokcidente de Zalaegerszeg. Nova troviĝas 10, Zalaegerszeg 19, Lenti 23 km-ojn. La vilaĝo konsistas el 7 farmoj, simile al ĉirkaŭaĵo de Őriszentpéter.
Historio
Becsvölgye estis unuafoje menciita en 1387 laŭ tiama ortografio "Beechwlgh". Poste la loko disiĝis al 7 apartaj farmoj, kiuj prosperis eĉ dum la turka erao. Ili unuiĝis en 1943 per kunfandiĝo de 7 setlejoj: Kislengyel, Vargaszeg, Pajzszeg, Barabásszeg, Salomfa, Vörösszeg és Kereseszeg. La lokaj loĝantoj uzas plu la malnovajn nomojn, kvankam oficiale aperas nur Becsvölgye. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Eksteraj ligiloj
situo sur mapo
(15765) 1992 WU1
(15765) 1992 WU1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (Japanio).
2707 Ueferji
2707 Ueferji estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo "Ueferji", estas la franca prononco de la siglo UFRJ por Universidade Federal do Rio de Janeiro (U Fo Ro Ĵo en Eo).
Blazono de Etiopio
La blazono de Etiopio en la nuna formo uzatas ekde la jaro 1996. Ĝi bildigas flavan (heraldike oran) pentagramon, do kvinpintan stelon, kun aldonaj kvin oraj radioj, sur la fono de blua disko. La kvinpinta stelo simboligu la unuecon de la popoloj kaj naciecoj de Etiopio.
Historio
La pentagramo laŭ la tradicio fontas el la sigelilo de la juda reĝo Salomono, kiu por la kristana Etiopia Unitara Ortodoksa Eklezio havas apartan signifon, kaj la historiaj imperiestroj konsideris sin posteuloj de Salomono kaj la legenda Reĝino de Ŝeba. La lasta etiopia imperiestro Haile Selassie konsideris sin 225-a posteulo de la filo de la Reĝino de Ŝeba.
Klaus Mann
Klaus MANN (* la 18-an de novembro 1906 en Munkeno, † la 21-an de majo 1949 en Cannes, Francio) estis germana verkisto. Li estis filo de Thomas Mann, frato de Erika Mann, Elisabeth Mann kaj Golo Mann kaj nevo de Heinrich Mann.
En la 1920-aj jaroj Klaus Mann ĉefe laboris por la teatro, eĉ aktoris kune kun sia fratino Erika en sia memverkita dramo Anja und Esther. Kontraste al sia patro Thomas, Klaus Mann neniam kaŝis sian gejecon, eĉ verkis romanon (Der fromme Tanz) pri la temo, kvankam samseksemo en tiu ĉi tempo estis laŭleĝe malpermesita.
En 1933 li fuĝis de la nazioj, unue al Francio, poste al Nederlando kaj al Usono, kie li en la jaro 1943 fariĝis usona civitano. Mann mortis en 1949 pro trodozo da dormigiloj.
Zoltán Tildy
TILDY Zoltán [tildi zoltan] (naskita la en Losonc (nuntempa Lučenec en Slovakio); mortinta la  en Budapeŝto) estis ĉefministro de Hungario de 1945 ĝis 1946 kaj prezidento de Hungario de 1946 ĝis 1948.
Li studis en la Universitato de Belfast kaj fariĝis protestanta pastro. En 1930 li kunfondis la Partion de Sendependaj Etbienuloj kaj fariĝis ĝia vicprezidanto; ekde 1943 li estis ĝia prezidanto.
De 1936 li estis parlamentano. En novembro 1945 li fariĝis ĉefministro de Hungario, sed oficis nur ĝis la 1-a de februaro 1946, kiam li fariĝis prezidento de Hungario. En 1948 la komunistoj akuzis lian bofraton kaj tiel abdikigis la prezidenton.
La sekvajn ok jarojn, ĝis majo 1956, la komunistoj tenis lin en hejmaresto. Tamen la 24-an de oktobro 1956 li fariĝis ŝtatministro en la registaro de Imre Nagy, sed nur ĝis la 4-an de novembro 1956. En 1958 li estis kondamnita je sesjara prizono, sed liberiĝis jam en 1959.
Jacques François Dugommier
Jacques François Coquille nome Dugommier (1a de Aŭgusto 1738, Trois-Rivières, Gvadelupo – 18a de Novembro 1794, ĉe la Batalo de la Nigra Monto) estis franca generalo.
Li ekhavis la nomon Dugommier en 1785. Poste li aliĝis al la revoluciuloj.
Estante Deputito de la Franca Konvencio, Dugommier sukcedis al la Generalo Jean François Carteaux kiel komandanto de la armeo kiu sieĝis Toulon. Konstatinte ke la ataka plano de juna artileria majoro nome Napoleono Bonaparte estis la ĝusta, Dugommier plenumis ĝin. En Decembro 1793, li kondukis la kampanjon de la Sieĝo de Toulon al sukcesa konkludo. Poste li militis en la Orientaj Pireneoj.
Carrù
Carrù estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bastia Mondovì, Bene Vagienna, Clavesana, Farigliano, Magliano Alpi, Mondovì kaj Piozzo.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ian Carter
Ian CARTER (naskiĝis en Chesterfield (Ĉesterfildo), en la graflando Derbyshire (Darbiŝiro)) estas angla esperantisto, instruisto, muzikisto kaj dancvokisto (: Barn dance caller ). Li edziĝis tri fojojn kaj havas 6 gefilojn, 12 nepojn, kaj eĉ 3 pranepojn.
Dum lia junaĝo, li neatendite trovis libron ("Teach Yourself Esperanto") en la urba biblioteko en 1966, kaj frapis lian okulon la numersistemo. "Ĉu eble tiel malkomplika?" Kompreneble jes, do li tuj eklernis la lingvon. Post nur tri monatoj li sukcesis korespondi kun fremduloj en Hungario, Ĉinio, Japanio, kaj Francio. En 1968 - do post nur du jaroj - li atingis diploman nivelon, kaj gajnis la Diplomon de la (tiama) Brita Esperanto-Asocio (DBEA).
Lia unua Brita Kongreso okazis en Manchester (Manĉestro) en 1968, kaj lia unua Universala Kongreso estis en Beogrado (en la tiama Jugoslavio) en 1973. La tujpostan jaron li fariĝis instruisto en mezlernejo en Derby.
Eldoniĝis la lasta (100-paĝa, festa) numero de tiu revuo en 1978, kaj ĝi nun troveblas interrete. En 1978 li ankaŭ estis prezidanto de Junularo Esperantista Brita.
En tiu sama jaro, Jano gvidis grupon da junaj esperantistoj al kunveno en Epe, Nederlando. Dum tiu aranĝo, li kantis kun gitaro plurajn anglajn popolkantojn, iujn el kiuj li mem tradukis. Unu el tiuj kantoj, kiun Jano fakte ne tradukis, sed petis la mondfaman skotan poeton William Auld traduki por li, estas longa balado, "Eta Mazgrev", trovebla ĉe JuTubo.
Inter septembro 1991 kaj decembro 2006, li instruis eksterlande: unue en Sauda Arabio (1991-1994), poste en Tajlando (1995-1996) kaj fine en Birmo (1996-2006). Reveninte al sia hejmurbo, Jano retrovis Esperanton, kaj baldaŭ tre okupiĝis pri e-aj aferoj. Ĉe la Brita Kongreso en Brighton (Brajtono) en 2015, lin oni elektis por fariĝi kuratoro de EAB (Esperanto-Asocio de Britio), kaj dum la kongreso en Liverpool (Liverpolo) en 2016 li iĝis prezidanto de EAB.
Li ĉeestis la 100-an Universalan Kongreson en Lille (Lillo), Norda Francio, en 2015.
Por helpi disvastigi informaĵon pri Esperanto, Jano produktis kelkajn filmetojn, kaj esperantlingve subtekstigis kelkajn kanzonojn, serĉeblajn rete.
Nebovidy (distrikto Brno-provinco)
Nebovidy estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas surrande de Bobrava montetaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1104.
Bockscar
Bockscar, foje nomata Bock's Car, estas la nomo de bombaviadilo de la Usona Aerarmeo B-29 kiu faligis la atombombon Fat Man super la urbo Nagasako, Japanio, dum la Dua mondmilito en la dua – kaj lasta – atombomba atako en la historio. Ĝi estis unu el 15 Silverplate B-29-oj uzitaj de la 509a, Bockscar estis konstruita en la aviadila fabriko de Glenn L. Martin en Bellevue, Nebrasko, en tio kio estas nun Aerbazo Offutt, kaj liverita al la Usona Aeaermeo la 19an de marto 1945. Ĝi estis atribuita al la 393a Bombardoskvadro, 509a Kompongrupo en la Aerbazo Wendover, Utaho, en aprilo.
Bockscar estis uzita en 13 misioj por trejnado kaj praktiko el Tiniano, kaj tri batalaj misioj en kiuj ĝi faligis kukurbobombojn sur industriaj celoj en Japanio. La 9an de aŭgusto 1945, Bockscar, pilotita de la komandanto de la 393a Bombardoskvadro, Majoro Charles W. Sweeney, faligis atombombon Fat Man kun eksplodopovo ekvivalenta al 21 kilotunoj de TNT super la urbo Nagasako. Ĉirkaŭŭŭ 44% el la urbo estis detruita; 35 000 personoj estis mortigitaj kaj 60 000 vunditaj.
Post la milito, Bockscar revenis al Usono en novembro 1945. En septembro 1946, ĝi estis donita al la Nacia Muzeo de Usona Aerforto en la Aerbazo Wright-Patterson, Ohio. La aviadilo venis al la Muzeo la 26an de septembro 1961, kaj oni restaŭris ĝiajn originajn markojn (ĉar ĝi estis ricevinta aldonajn "artaĵojn" post la misio). Bockscar estas nun en permanenta montro en la National Museum of the United States Air Force, Dayton, Ohio, apud kopio de Fat Man.