cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eŭropa talpo
La talpo estas mistera besteto, malfacile esplorebla de la serĉantoj, ĉar ĝi vivas 50 centimetrojn subtere en kompleksa labirinto de sennombraj kaj mallarĝaj galerioj. Danke al sia cilindra korpo ĝi rapidege moviĝas antaŭen kaj retroen. La talpo malofte vidiĝas kaj nur kelkaj teramasetoj, kiuj punktas la herbejojn kaj ĝardenojn, indikas la talpejojn - je la granda bedaŭro de ĝardenistoj kaj kultivistoj. La talpo vivas en konstanta mallumo. La etaj okuloj, kiuj troviĝas ĉiuflanke de ĝia muzelo, estas profunde enfositaj en la felo. Oni opinias, ke ĝi tamen povas klare percepti formojn kaj kolorojn.
Tiu ĉi palearktisa besteto kun spindetforma kaj cilindra korpo estas plene adaptita por vivi subtere. Danke al sia anatomio ĝi estas elstara teraĵisto, kiu fulmrapide fosas galeriojn. Sciencistoj atente observis junan masklon, kiu fosis 747 metrojn da galerioj en unu horo kaj duono en malkompakta grundo! Por akiri tiel brilajn rezultojn la talpo disponas pri du efikaj iloj: Ĝia longforma muzelo finiĝas per speco de movebla osteto, kiu utilas por trabori kaj levi la teron, kaj ĉefe ĝiaj malantaŭaj, mallongaj kaj fortegaj piedoj kun kvin fingroj kaj longaj ungoj, kies polmoj konstante rigardas eksteren por forĵeti la teron. Plie, per fortega muskola kolo ĝi levas la teron al la surfaco.
Ojos de Brujo
Ojos de Brujo (Oĥos deBRUĥo] (Sorĉistokuloj) estas bando formita en Barcelono, Hispanio, en 1996. Ĝia stilo estas karakterizita per la fakta fuzio de stiloj, kiu serĉas renkonto de flamenko kun aliaj muzikaj stiloj kiel regeo, hiphopo, latina muziko, rok-muziko kaj diversaj stiloj de elektronika muziko.
Betulacoj
La betulacoj (Betulaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo fagaloj (Fagales). Ĝi enhavas 6 genrojn kaj ĉirkaŭ 230 speciojn,. Ĝia tipa genro estas betulo.
Ojos de Brujo
La grupo ekfunkciis en 1996 kiel rezulto de improvizitaj kunlaborkoncertoj. En 1999 aperis la unua disko Vengue. La membroj estis Ramón Giménez, Juanlu, Marina "la Canillas", Xavi Turull, Panko, Sergio Ramos kaj Maxwell Wright, sed ili ricevis kunlaboron de aliaj artistoj. En 2002 ili publikigis duan diskon Barí, ĉe La Fábrica de Colores, memregata diskeldonejo, disko kiu rezultis en definitiva internacia famiĝo kaj turneo tra festivaloj de Usono, Meksiko, Kanado, Japanio, Kolombio, Maroko, Portugalio, Kubo, Hungario, Francio, Germanio, Nederlando, Danio, Norvegio kaj Italio, inter aliaj landoj.
Eŭropa talpo
Oni povas sin demandi, kial la talpo senĉese kaj obstine strebegas por fosi centojn da metroj da galerioj ĉiutage? Tute simple ĉar ĝi estas nekredebla manĝemulo. Ĉiutage ĝi englutas kvanton da nutraĵo ekvivalentan al ĝia propra pezo, t.e. cent gramojn da lumbrikoj, larvoj, koleopteroj, miriapodoj kaj formikoj. Sed ĝia preferata plado estas malmola lumbriko saturita per akvo.
Betulacoj
Ĉiuj estas arboj aŭ arbedoj, vivas en mildaj ĝis malvarmaj klimatoj kaj ofte formas populaciojn. La floroj estas unuseksaj, plejofte grupigitaj en amentoj, sed ĉiu individua arbo estas duseksa, havante la du tipojn de floroj. La fruktoj estas akenoj envolvitaj en brakteoj. Nur tiu de la avelujo (Corylus) estas por homoj manĝebla. Betulacaj arboj akceptas ektomikorizojn, ili do vivas simbioze kun fungoj kiel amanitoj, trikolomoj, boletoj, laktarioj, rusuloj kaj multaj aliaj.
Eŭropa talpo
Post 12-hora fasto la talpo mortas pro malsato. Tial ĝi abunde provizas sin per tervermoj, kiujn ĝi tranĉas en pecetojn kaj konservas en la loĝgalerioj. Fakte la talpo estas bone organizita besto, ĉar ĝi fosas galeriojn dutipajn: kelkajn por loĝejoj kaj aliajn por ĉasejoj. La loĝgalerioj kondukas al ĝia dormoĉambro, kie ĝi ripozas sur lito el sekigitaj folioj kaj likenoj. Fosinte dum 4 horoj por sin nutri, ĝi siestas dum 3 horoj kaj denove iras por manĝoĉasado. El ĝia dormoĉambro deiras la ĉasgalerioj en pluraj direktoj. Tiel vivas la talpo dum proksimume kvar jaroj, krom se homo, noktuo aŭ mustelo ĝin mortigas.
Betulacoj
Al tiu familio apartenas interalie la alno, la betulo, la avelujo kaj la karpeno.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (22 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Eŭropa talpo
Kontakto 1997/4
A Night at the Opera (Queen)
A Night at the Opera (angle: "Nokto ĉe la Operejo") estas la kvara muzikalbumo de la angla rokmuzika grupo Queen. Ĝi estis lanĉata en 1975. Ĝi estas produktita de Roy Thomas Baker kaj Queen kaj estas ofte menciata kiel unu el la plej bonaj rokmuzikalbumoj lanĉitaj. Estas venditaj pli ol ses milionoj da ekzempleroj de ĝi en la tuta mondo.
Ĝi estas listita en la libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die ("1001 Muzikalbumoj Kiujn Vi Devas Aŭdi Antaŭ Via Morto").
Same kiel la tujposta albumo de la grupo (A Day at the Races), la titolo estas prenita el samtitola filmo de la fratoj Marx.
NGC 1700
NGC 1700 (aliaj indikoj — PGC 16386, MCG -1-13-38) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dezső Nemes
Dezső NEMES [deĵO nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemes Dezső estis hungara historiisto, ĵurnalisto, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
Dezső Nemes naskiĝis la 1908 en Hungara reĝlando, en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio). Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Nemes eklaboris en 1922. Li aliĝis al partio de komunistoj en 1926. Baldaŭe pro malpermesa politika agado li ricevis prizonon, poste li vojaĝis al Sovetunio. Inter 1931-1933 li lernis en Internacia Lernejo pri Lenino, inter 1939-1943 li frekventis universitaton Lomonosov. Poste li agitadis inter hungaraj militkaptitoj. Post la 2-a mondmilito en Hungario li havis diversajn altajn postenojn. En 1983 li emeritiĝis. Li ricevis premion Kossuth en 1954, inter 1946-1983 ankaŭ aliajn premiojn.
Shuntaro Koga
Shuntaro Koga (古賀 俊太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Renofa Yamaguchi FC.
22546 Schickler
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carmiel Effron Schickler, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Paul D. Schreiber Senior High School de Port Washington (Nov-Jorkio).
Barromán
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 181 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 72 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Lautzenhausen
Lautzenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la flughaveno Frankfurt-Hahn.
(121745) 1999 XN207
Orbito
Ĝi estas proksima de la 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Ĝia klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,46973 astronomia unuo, tie estas 70,271 milionoj da km.
Schattdorf
Pri la komunumo
Schattdorf estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 4907 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Schattdorf situas en la ebenaĵo de la rivero Reuss en la supra Reuss-Valo, norde de la monto Bälmeten, kies alteco estas 2414 m s.m. La nordan limon de la komunumo formas la rivero Schächen, kiu alfluas ĉe la nordokcidenta limpunkto de la komunumo al Reuss. Al Schattdorf apartenas krom la ĉefvilaĝo la setlejoj Schattdorfer Berge, Haldi kaj Ried. Al la komunumo apartenas ankaŭ la valo Teiftal, tra kiu fluas la rivereto Gangbach.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,27 km², de kiuj 37,7% estas kovritaj de arbaro, 33,6% servas por agrikulturo kaj 11,0% por setlado. 17,8% de la komunuma tereno ĉefe en la alta montaro estas dezertaj.
Trafiko
Schattdorf estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinioj al Altdorf kaj Erstfeld.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo al la Gotardo-Pasejo kaj la svisa aŭtovojo A2. La plej proksima alveturejo al la aŭtovojo situas norde en distanco de 3 km en Altdorf UR.
Historio
En la jaro 1020 tertremo detruas la naturan baraĵon de lago super Schattdorf, kaj la ondo kovras la tutan vilaĝon sub rokoj kaj ŝlimo. Nur la turo restas videbla.
En la jaro 1629 pestoepedemio mortigas pli ol trionon de la vilaĝa loĝantaro.
Dum sia tuta historio Schattdorf fariĝis regule viktimo de grandaj inundoj.
Listo de la plej proksimaj steloj
Tiu ĉi listo arigas la stelojn plej proksimajn al la sunsistemo, ĝis distanco de 5 parsekoj (ĉirkaŭ 16 lumjaroj).
Kolora kodigo
Steloj kun ŝajna magnitudo pli granda ol 6,5 ne videblas nudokule. En la tabelo ili havas grizan fonon.
La koloroj flava ĝis ruĝa en la kolono Spektra klaso reprezentas la spektran tipon de la stelo. Ruĝa skribo por paralakso kaj distanco indikas provizorajn, ankoraŭ necertajn datojn.
Listo
kodigo de fontoj:
Kantono Steuben (Indianio)
La kantono Steuben - angle Steuben County - estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas.
Kintano
Kintano, en hispana origine kaj oficiale Quintana [kintAna] estas kvartalo oriente de la urbo Madrido. Ĝi troviĝas ene de la distrikto numero 15, Ciudad Lineal. Ties ĉefaj stratoj estas la Strato Alkalao kaj José del Hierro. Inter ĉefaj lokoj elstaras la placo Quintana, situanta ĉe la angulo de la strato Alkalao kun Virgen del Sagrario. Estas kvartalo majoritate rezideja kun multa komerco.
La kvartalo Quintana etendas jene: De Nordo al Sudo, ekde la strato José del Hierro ĝis la strato Alkalao kaj de Oriento al Okcidento, ekde la strato General Aranaz ĝis la strato Florencio Llorente.
Tra la kvartalo Quintana pasas la linioj (Metroo de Madrido) 5 kaj 7 kun la stacioj (haltejoj) ', ' kaj . Estas multaj busaj linioj nome 21, 38, 48, 109, 113, 146 kaj 201.
Aladár Kovácsi
[kovAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovácsi Aladár estis hungara moderna pentatlonisto, skermisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, ginekologo. Lia edzino estis Éva Ferencz.
Biografio
akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1958. Li ricevis premiojn inter 1952-1955.
Sporta kariero
inter 1948-1959 estis sportisto (moderna pentatlonisto, vintra pentatlonisto, skermisto) en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara vintra pentatlona ĉampiono kvarfoje (1951-1955) individue, trifoje (1952-1955) teame, hungara moderna pentatlona ĉampiono teame en 1958, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1951-1959. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun ora medalo teame en pentatlono, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1955 teame. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1959.
San Francisco Chindúa
San Francisco Chindúa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco Chindúa. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 140.
Geografio
San Francisco Chindúa apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 673 loĝantojn. El tiuj estis 332 viroj kaj 341 virinoj. La komunumo havas surfacon de 28.07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Svrčinovec
Svrčinovec (hungare Fenyvesszoros [fenjveŝsoroŝ], pole Świerczynowiec) estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Svrčinovec situas laŭ la ĉeĥa landlimo, kaj estas nodo voje kaj fervoje, dume aŭtoŝoseo konstruiĝas. Ĉefvojoj kaj fervojoj funkcias al Ĉeĥio, Pollando kaj Čadca. La lasta urbo troviĝas je 5 km.
Historio
Paŝtistoj loĝis tie ekde 1635. La unua mencio okazis pri la memstara vilaĝo en 1658. En 1784 loĝis tie 951 vilaĝanoj en 136 domoj, en 1828 1558 vilaĝanoj en 165 domoj. En 1871 la fervojo atingis la vilaĝon. Post 2 jaroj pro ĥolero multaj mortis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Szvrcsinovecz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Fenyvesszoros 1700 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Čadca, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1939 Pollando okupis la fervojon (pro la bataleto mortis kelkaj). En 1993 limpasejo ekfunkciis. En 2001 vivis en Svrčinovec 3382 homoj, (3324 slovakoj).
Dulce Chacón
Dulce CHACÓN (Zafra, Badaĥozo, 6-a de junio 1954 – Madrido, 3-a de decembro 2003) estis hispana aŭtorino.
Ŝia romano La voz dormida kolektas atestojn de virinoj en la Hispana Enlanda Milito.
Hőgyész
Hőgyész [hOdjEs] estas grandvilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási. La loknomo signifas ermeno-pelto en la praa hungara.
Situo
La grandvilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Szekszárd-Siófok, laŭ fervojo Budapest-Pécs.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1277. La turkoj senhomigis la vilaĝon, kiun poste germanoj refondis. En 1722 la loko iĝis bienocentro. La katolika preĝejo en 1799, la kastelo de Apponyi-Mercy en la 18-a j.c. konstruiĝis. Dum la 2-a mondmilito polaj rifuĝintoj loĝadis en la kastelo, kiu nun estas hotelo.
Alko (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Alko (el la greka Αλκη) estis dajmonino kiu personigis la dumbatalajn forton, lertecon kaj kuraĝon. Same kiel multaj aliaj malbonaj staĵoj, ŝi estis filino de Eriso (Malkonkordo), sen interveno de alia.
Alko estis unu el la spiritoj kiu donis ĝian terurigan povon al la Egido, la protekinta mantelo aŭ ŝildo de Zeŭso. La ceteraj estis Fobo, Eriso, Joko kaj la kapo de la gorgono Aikso.
Oni konsideris ŝin unu el la Maĥoj, militemaj spiritoj kiuj akompanis Areson dum liaj kampanjoj. Ili partoprenis la dumbatalan konfuzon, kune kun aliaj teruraj estaĵoj kiel Fobo, Enjo, la Androktasioj aŭ la Keresoj.
Udaĉnij
Udaĉnij (ruse Удачный) estas urbo en Jakutio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 98231509.
La urbo estis fondita en jaro 1968.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1987.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Marĥa (Марха).
Traduko de nomo de la urbo estas "sukcesa".
En jaro 2002 la urbo havis 15,7 mil loĝantojn.
Baŝkira ASSR
La Baŝkira Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, malllonge Baŝkira ASSR (Башкирская Автономная Советская Социалистическая Республика, Башҡорт Автономиялы Совет Социалистик Республикаhы) estis parto de la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko apartenanta al Sovetunio.
La Baŝkira ASSR fondiĝis en 1919 kaj estis la unua etna regiono de sovetunia Rusio kiu ricevis la statuson de Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko. La respubliko deklaris sian suverenecon ene de Sovetunio en 1990, kaj en 1992 deklaris plenan suverenecon. Du jarojn pli poste, la registaro de Baŝkirio konsentis resti ene de la leĝa kadro de la Rusia Federacio, kondiĉe ke ekzistu detale interkonsentita regiona aŭtonomeco.
La sovetunia aŭtonoma respubliko kovris areon de 143 600 kvadrataj kilometrojn en la plej sudorienta angulo de eŭropa Rusio, limiĝis oriente per la Urala montaro kaj en la plej suda punkto limis nur 70 kilometrojn de Kazaĥio.
Historie, la regiono estis ekloĝata fare de la tjurka popolo de baŝkiroj, stepaj nomadoj, en la 13-a jarcento. Rusoj alvenis meze de la 17-a jarcento, fondante la urbon Ufa kiu poste iĝis la respublika ĉefurbo. Multaj lokaj ribeloj ekestis proteste al la alveno de pli kaj pli da novaj rusaj setlantoj en la sekvaj du jarcentoj, kaj dum la 19-a jarcento la baŝkiroj iom post iom rezignis pri nomada vivstilo, iĝantaj terkultivistoj kaj farmaj bestrobredistoj.
La respubliko havis riĉajn naturajn provizejojn de nafto, natura gaso, fererco, mangano, kupro kaj naturŝtonoj uzataj konstruocele. Aldone la gvidantaro de Sovetunio instigis kontruon de vasta gamo de produktejoj de la peza industrio. Tamen la tradiciaj agrikulturaj branĉoj de bestobredado kaj aparte abelbredado restis ankaŭ gravaj ekonomiaj branĉoj.
Vida Jerman
Vida JERMAN estis kroata aktorino, kiu naskiĝis la 28-an de majo 1939 en Zagrebo kaj mortis la 10-an de decembro 2011.
Publikigita surkasede
Teatra vespero de Vida Jerman/ Zagreb 1996 Enhavo: Izolulo (muzikpoezia recitalo de kroataj poetoj) kaj Inventante ke mi sonĝas (monologo de José Augustín)
Detala biografio (verkita en 2004)
Vida Jerman, drama aktorino kaj poligloto, naskiĝis 28-an de majo 1939 en Zagreb (Kroatio). Tie ŝi diplomiĝis pri aktorado en Akademio por teatra arto, kaj studis anglan, italan kaj hispanan lingvon en Filozofia fakultato. Ŝi estis membro de la Urba teatro "Trešnja" ("Ĉerizo"), kie ŝi havis signifajn rolojn en multaj prezentaĵoj.
Esperante ŝi ludis ekde 1973 en Drama grupo de Studenta esperanta klubo en Zagreb. Poste ŝi ludis en dekoj da Esperantaj renkontiĝoj. Ekzemple, la monodramon "Virino kiu flustris en uragano" (S. Štimec) ŝi ludis en la UK 1986 en Pekino antaŭ 2000 spektantoj, kaj poste ankaŭ en Graz, Varsovio ktp. En la UK 1998 en Montpellier ŝi ludis la monodramon "La rompita virino" (S. Beauvoir). En la UK 1990 en Havano ŝi ludis "Amo per proverboj" (A. Azevedo). La monodramon "Inventante ke mi sonĝas" ŝi ludis 1993 en Parizo en la 8a Internacia festivalo de Esperanta kulturo, kaj poste 1993 en Zagrebo (por Zamenhofa tago) kaj en 1994 en la 6a Alp-Adria Eesperanta konferenco. En la UK en Seoul 1994 ŝi ludis "Izolulo"-n, muzik-poezian recitalon de elstaraj kroataj poetoj. En Tampere (Finnlando) en 1995 Vida prezentis la recitalon "Virino mi estas" (kroataj poetoj), kaj en la UK 1996 en Prago poezion de la ĉeĥa Nobelpremiita poeto Jaroslav Seifert. En la UK 2000 en Tel Aviv ŝi aktoris la rakonton "La poto" (Ŝalom Alejhem)... ktp. ktp.
En ŝia repertuaro estis ankaŭ 2 dramoj de la kroata verkisto Miro Gavran. "La plej longa tago de Maria Theresia" (UK en Zagrebo, 2001) kaj "Judita" (UK en Pekino, 2004).
En junio 1997 ŝi estis honorigita per la ordeno de la prezidanto de Respubliko Kroatio pro sia kontribuo al la teatra arto kaj pro apartaj meritoj en prezentado de la kroata kulturo enlande kaj eksterlande.
En oktobro 1997 kun grupo da artistoj el Zagreb ŝi fondis registritan teatran trupon PONTO kaj estis ties arta direktoro. La trupo prezentis en kelkaj lingvoj, sed precipe en Esperanto.
Ŝi estis multjara membro de UEA kaj fakdelegito pri teatro. Pli ol 30 jarojn ŝi paralele agis en du kulturoj: kroata kaj Esperanta. Dum la lastaj jaroj ŝi starigis fonetikajn normojn de la Esperanta sceneja eldiro.
Plurajn jarojn ŝi estis membro de la prezidantaro de Kroata Esperanto-Ligo, kaj estis sursceneja gvidanto de la spektakla 100-jara jubileo de la kroata organizita Esperanta movado, en majo 2008, en la koncertejo "Lisinski" en Zagreb.
(37479) 1130 T-1
(37479) 1130 T-1 estas marsrenkonta asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Ĝia marsa MOID estas 0,0666457 AU, tie estas 9,970 milionoj da km.
9850 Ralphcopeland
9850 Ralphcopeland estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Alájar
Alájar estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas alajareños. La censita populacio en 2009 estis de 808 loĝantoj.
Situo
Alájar estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 574 m; je 112 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 41 km².
Bercial de Zapardiel
Bercial de Zapardiel [berZJAL dezaparDJEL] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Bercial de Zapardiel estas etimologie komprenebla kiel Stipejo de la rivero Zapardiel.
Alájar
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Bercial de Zapardiel
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 195 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Madrigal de las Altas Torres, kun Barromán, kun Cabezas del Pozo kaj kun Mamblas.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Mike Di Meglio
Mike DI MEGLIO (naskiĝis la 17-an de januaro 1988 en Tuluzo) estas franca motorciklisto, mondĉampiono.
Komencis en Klaso 125 en 2003, kondukante Aprilia kaj Honda. En 2004 kondukis Aprilia. Ekde 2005 ĝis 2007 kondukis Honda. En 2008 kondukis Derbi kaj estis mondĉampiono. En 2009 ekkuris en Klaso 250, kondukante Aprilia. En 2010 kuris en Moto2, kondukante RSV kaj Suter. En 2011 kondukis Tech 3. En 2012 kondukis Speed Up, MZ-RE Honda kaj Kalex. En 2013 kondukis MotoBi. En 2014 kaj 2015 kuris en MotoGP per Avintia Racing.
Frank Lampard
Frank James LAMPARD Jr. (n. 20-a de junio 1978 en Romford), Unuiĝinta Reĝlando estas brita profesia futbalisto.
Stéphane Mallarmé
Stéphane Mallarmé (naskiĝis la 18-an de marto 1842 en Parizo - mortis la 9-an de septembro 1898 en Vulaines-sur-Seine) estis franca poeto.
Li verkis precipe aŭdacajn poemojn, ofte propravole obskurajn, kaj havis grandegan influon super la poezio de la 20-a jarcento. Li estis kunfondinto kaj gravulo de la movado de Simbolismo.
Vivo
Aliaj verkoj de li estis la prozo-poemoj Vers et Prose (1893) kaj Divagations (1897). Li ankaŭ revivigis la formon de la rondelo.
Rondoj de geniuloj
Ĉe la famaj akceptoj ĉiun mardon vespere organizitaj de Mallarmé ĉe lia hejma salono renkontiĝis la parizaj intelektuloj kaj artistoj por diskuti pri literaturo, arto ka muziko. Intiman amikecon li havis kun Paul Verlaine, Émile Verhaeren, Paul Valéry, André Gide kaj Stefan George; li bone konis Édouard Manet, Joris-Karl Huysmans kaj Auguste de Villiers de l’Isle-Adam. Krom lirikaĵoj Mallarmé verkis ankaŭ poetikajn artikolojn kaj eseojn.
Per la kantociklo por kanta voĉo kaj orkestro Pli selon pli – Portrait de Mallarmé (1957-1962) Pierre Boulez kreis muzikan monumenton por li.
Fonto
"Mallarmé, Stéphane", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD).
Maroka Reĝa Federacio de Manpilkado
La Maroka Reĝa Federacio de Manpilkado (france Fédération Royale Marocaine de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Maroko. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Osipov orkestro
Osipov orkestro ( Национальный академический оркестр народных инструментов России им. Н.П.Осипова) estis fondita en 1919. Ĝin establis elstaraj muzikistoj - Boris Trojanovskij (balalajko) kaj Pjotr Alekseev (domrao). La unua koncerto de la nova teamo, kiu estis nomita kiel "La Unua Moskva Grandrusa Orkestro de Trojanovskij" okazis en la Moskva "Hermitage" ĝardeno.
En 1936 la orkestro estis renomita kiel la "Nacia Orkestro de Popolmuzikiloj de Sovetunio".
Ekde 1940 ĉe la pupitro troviĝis elstara sovetia muzikisto Nikolaj Osipov, kiu malkovris la novan etapon en historio de la orkestro. Unue aperis en la koncerta praktiko: guzlio, akordiono, dueto kaj unisono de balalajkoj.
Post komenco de la Granda Patriota Milito en junio 1941, preskaŭ ĉiuj artistoj de la orkestro estis mobilizitaj al la Ruĝa armeo. Tamen, N. Osipov decidis konservi la orkestron en malgranda kontingento. La muzikbando denove ludis per la radio, por soldatoj de la Ruĝa Armeo ĝi koncertis en hospitaloj, rekrutigejoj, stacidomoj ktp.
En septembro 1942 la registaro decidis restarigi la kolektivon tutnombre. La orkestro ricevis statuson "La Ŝtata Orkestro de Rusaj Popolmuzikiloj". En 1946, pro la elstaraj meritoj de Nikolaj Osipov, kiu mortis la 9-an de majo 1945, kiam oni celebris la Venkotagon super la faŝisma Germanio, la orkestro estis atribuita laŭ lia nomo.
Ekde majo de 1945 la orkestron direktis lia frato Dmitrij Osipov. Li preferis specialan atenton al la rusa popolkanto. Sub lia gvidado novaj sukcesoj okazis dum la unuaj eksterlandaj gastroloj tra la Germana Demokratia Respubliko, Hungario, Rumanio, Ĉeĥoslovakio, Aŭstrio.
En 1996 pro elstara kontribuo al la evoluo de la nacia muzika arto de Rusio, ĝin oni renomis kiel la "Nacia Akademia Orkestro de Rusaj Popolmuzikiloj nome Nikolaj Osipov."
En 2016 personalon de la orkestro konsistigis mezume 80 muzikistoj, kiuj ludis en:
Ryosei Ito
Ryosei Ito (伊東 稜晟, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Renofa Yamaguchi FC.
NGC 1701
NGC 1701 (aliaj indikoj — PGC 16352, ESO 422-11, MCG -5-12-10, IRAS04539-2957) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Peka Peka
Peka Peka, foje Pekapeka, estas malmulte loĝata marborda loko ĉe la marbordo Kapiti de la Norda Insulo de Novzelando. Ties populacio laŭ la censo de 2001 estas nur 195, kun pliiĝo de 35.4% aŭ 51 homoj ekde la censo de 1996.
Peka Peka estis subite internacie fama kiam junulo de Imperiestra pingveno, nomita Happy Feet, aperis sur la strando de Peka Peka la 21an de Junio de 2011. La Imperiestra pingveno kutime troviĝas nur en Antarkto.
7752 Otauchunokai
7752 Otauchunokai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kiyotaka Kanai kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
84996 Hortobágy
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Nacia Parko Hortobágy, nacia parko de 800 km² en la orienta Hungario, plej granda protektita areo de Hungario, kaj plej granda natura herbejo en Eŭropo. La areo estis destinita nacia parko en 1973 kaj klasita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1999. Parko de Stelplena Ĉielo estas kreita tie.
7752 Otauchunokai
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la klubo de amatoraj astronomoj Ota Uchuno Kai, fondita en 1970 en la urbo Ota (gubernio Gunma). La agadoj de la klubo inkludas observojn, studojn kaj publikajn instruadojn pri astronomio. La malkovrintoj estas anoj de tiu klubo.
Egidio el Viterbo
Egidio el Viterbo estis itala romkatolika teologo kaj filozofo de la 15-a / 16-a jarcento.
Biografio
Egidio el Viterbo naskiĝis en Viterbo, filo de Lorenzo Antonini kaj Maria del Testa.
Kvankam neriĉaj, liaj gepatroj sukcesis trovi la rimedojn por lin vivteni ĉe medio kun efika lernejo, nome en la najbara konvento de aŭgustenanoj, ĉe kiuj en 1488 Egidio elektis fratiĝi. Tie li studis filozofion, teologion kaj antikvajn lingvojn, nome la greka, latina, hebrea, aramea, persa kaj araba profitante de la konventaj domoj de sia ordeno (Padovo, Florenco, Romo, Istrio, kaj fine li pastriĝis, kie troviĝis uloj parolantaj kaj lernejo pri tiuj lingvoj.
En Padovo li profite kontaktiĝis kun Piko de la Mirandolo, kun kiu diskutadis pri astrologio (laŭ la tiama koncepto) kaj pri Kabalo, sed, precipe, en tiu urbo li publikigis siajn unuajn verkojn en kiuj li manifestas sian malinklinon al la filozofiaj teorioj de aristotelistoj kaj averoesistoj. Kelkajn jarojn poste li konis en Florenco la humaniston Marsilio Ficino, kies li fariĝis disĉiplo kaj ĉe kiu li aparte perfektiĝis en la platonaj doktrinoj, specife rilate ilian absolute akordigeblecon kun la principoj de kristanismo. Puŝite de kardinalo Riario, li akceptis translokiĝi al Romo, kie atingis, post severaj studoj, magisterium laŭ teologio.
Oratoro de ekstraordinara efiko, li estis aprezata de papo Aleksandro la 6-a (1492 – 1503) kaj de ties sekvuloj (nova Demosteno kelkaj lin difinis). Li korespondis kun la precipaj intelektuloj kaj akademianoj de sia epoko.
Distrikto Radomsko
La distrikto Radomsko - pole powiat radomszczański - estas distrikto en la provinco Lodzio de Pollando. Ĉefurbo estas la samnoma urbo Radomsko. Fine de en la distrikto vivis.
Egidio el Viterbo
Biografio
En junio 1506 papo Julio la 2-a al li konfidis delikatajn taskojn, nome la regado kiel generalo de sia ordeno kiun li reformis reenkondukante en ĝin la “regulon jam inspirigixntan al Sankta Aŭgusteno”. Ĉe papo Julio lia kunlaborado estis postulata kaj ege ŝatata.
Distrikto Radomsko
Dua mondmilito
25.10.1939: Militkrimoj: germana polico pafmortigis 20 polojn en Masłowice.
Egidio el Viterbo
Biografio
Ankaŭ la neelektita papo 1513 Leono la 10-a asidue profitis de la kunlaborado de Egidio konfidante al li tre delikatajn diplomatiajn misiojn kiel tiun por la repacigo de Maksimiliano la 1-a de la Sankta Romia Imperio kun la Venecia respubliko, en kiu li brile sukcesis. Ĝuste Leono la 10-a levis Egidion al digneco de kardinalo lin tuj post sendante al Hispanio ĉe Karlo la 5-a de la Sankta Romia Imperio por pledi favore de okcidenta milita interveno (krucmilito), kiu tamen rezultis vana. Ĉi-punkte la historio memorigas ke kunfrato de Egidio el Viterbo, ankoraŭ generalo de la aŭgustena ordeno, nome Martino Lutero algluis sur la la preĝeja pordo la 95 tezojn, kiuj startigis la protestantan Reformacion.
Ankaŭ papo Klemento la 7-a postulis kaj profitis de la kunlaborado de Egidio, kiun intertempe levis al digneco de episkopo de Viterbo kaj de la latina Patriarko de Konstantinopolo. Bedaŭrinde, en tiuj jaroj, la politikaj intrigoj altiris la papon alianciĝi kun la francoj malamikoj de la Hispanio de Karlo la 5-a. Tiu ĉi lasta reage lanĉis armeon de la protestantaj solduloj, nesimpatiantaj por katolikismo, kontraŭ Romo: kaj okazis la fama Disrabado de Romo. Egidio provis, el la zonoj eksteraj de la okupita urbo, organizi militan helpon al la sieĝitoj, sed ne sukcesis.
Filozofio, Judismo, Kabalo en la verkoj de Egidio el Viterbo
Egidio estis certe unu el plej elstaraj humanistaj filozofoj-teologoj de tiuj jardekoj. Lia unua grava sindevigo emerĝas kiam li, ankoraŭ studento en Padovo (ĉirkaŭ 1490), redaktis la publikigon kun komento de tri verkoj de filozofo-teologo Egidio Romano, aktivinta ĉevale de la 13-a kaj 14-a jarcentoj: tiam li ellaboris profundan reziston kontraŭ la filozofio de Aristotelismo kaj Averoesismo, kontraŭ kiuj li opiniis ke vera kontraveneno estus, aparte post la dialoga renkonto kun Marsilio Ficino kaj ties koncepto pri la perfekta harmonio de platonismo kun la komuna interpreto pri la penso de sankta Aŭgusteno de Hipono, la Novplatonismo, perceptita kiel «pia philosophia» (pia filozofio), nome laŭ ĝia plena akordiĝebleco kun la kristanaj valoroj. Tre klera homo, li volis legi la studendajn verkojn en la origina lingvo en kiuj ili estis skribitaj: li komentis la Koranon kaj la Toraon rekte el la originaloj de Talmudo kaj Biblio.
Li intense korespondis kun la germana humanisto Johano Reuchlin, penetrema scianto de judismo, kun kiu li repritraktis temojn, krom de la Biblio, de la Kabalo (hebree Qaballáh), kies misteraj simbolismoj, ero de kiuj kaŝitaj en la nombroj kaj en la literoj mem de la hebrelingva alfabeto, tiam estis juĝataj alproksimiĝantaj al Dio. La problemoj de la hebrea literaturo kaj kabalo okupis grandan parton de liaj lastaj vivjaroj, kiam li provis asimiligi al la kristana kulturo ĉiujn aliajn akodirĝeblajn kulturojn, sin dediĉante precipe al studoj pri Zohar (literatura amplekso de la kabalo).
La verkisto kaj oratoro
Malmulte de la abunda literatura produktaro de Egigio el Viterbo konserviĝis, kaj pro ruinigo de lia biblioteko dum la disrabado de Romo (1527) kaj pro tio ke li mem, ĉiam modeste vivante, ne volis allasi al la presado diversajn siajn verkojn. En siaj verkoj, plejparte en la latina, li pritraktis preskaŭ ĉiun kampojn de la homa scio, ekde filozofio al la literaturo, ekde astrologio al la historio, ekde la poezio al la geografio, ekde la teologio al arto: ĝuste al konceptado pri tiu lasta oni opinias ke Rafaelo Santi inspiriĝis por realigi sian pentran ĉefverkon Disputo pri la Sakramento de la Vatikanaj Ĉambroj.
Meritas mencion tri liaj latinaj vergilstilaj eklogoj (Paramellus et Aegon, En Resurrectione Domini kaj De Ortu Domini, de 1504), ses madrigaloj dediĉitaj al Vittoria Colonna (ĉ. 1500) kaj kampara fabelo Cyminia (vulgarlingva, verko perdiĝinta). Lia precipe prifilozofia traktado, tamen ne kompletigita, estas Commentaria sententiarum ad mentem et animum Platonis, kompendie dirita Sententiae, en kiu elstaras ĉiuj elementoj tipaj de la Egidia pensado, el la malamikeco kontraŭ aristotelismo al la neceso ĝin anstataŭi, en teologia kampo, kun platonismo; ne mankas en ĝi rezonadoj tipe aŭgustenecaj pri la Triunuo, la animo kaj la homa digneco. Rilate historion, la ĉefa lia verko estas ‘’Historia XX saeculorum per totidem psalmos conscripta’’ (Historio pri dudekaj jarcentoj kribrata per la konceptoj de samnonbraj psalmoj), redaktita ekde 1513 al 1518 pri kiuj restadas almenaŭ kvar manuskriptaj kodeksoj. El tiu verko, en kiu Egidio rakontas eventojn de la Historio de la Eklezio, ĉerpos papoj kaj historiistoj kiel Gregorovius kaj Pastor, ankaŭ se ties ampleksa juĝo pri la “Historia” de la Viterba kardinalo estas perpleksa se ne negativa.
Inter la literaturaj verkoj meritas atenton Libellus de litteris sanctis (Libreto pri la sanktaj literoj 1517), “evidentiganta” la kaŝitan signifon de la hebrea alfabeto, kaj la Scechina (ĉ. 1530), kiu enkadras laŭ kristana optiko la tutan kabalan literaturon.
La kampo en kiu Egidio el Viterbo sukcesis liveri la plejbonon estas tiu de oratorarto, fariĝinte unu el plej ŝatataj oratoroj de sia epoko, se ne la plej laŭabsolute, ĉar kapabla fascini ĉiuloke kaj ĉiucirkonstance kaj klerajn kaj malklerajn homojn. . Tio videblas en lia certamen (batalo) kiu lin triumfigis super tri “aristotelaj” oratoroj per kiu li atingis la kvalifikon de “magisteria” (elstare inter teologoj; kaj en la De aurea aetate (aŭ De Ecclesiae incremento), laŭtdirita en Baziliko de Sankta Petro la 21-an decembro 1506 ŝarĝite de papo Julio la 2-a por honori reĝon Emanuelon la 1-an de Portugalio kiu ĵus malkovris novajn teritoriojn. Ankaŭ tiu ellaboraĵo plenplenas je doktaj kabalaĵoj; ankoraŭ videblas en la oratora enkonduko de la 3-a de majo 1512) de la Kvina Latera Koncilio kiu provokis grandan emocion en la ĉeestantoj kaj legontoj.
Internacia Baletkonkurso de Soloturno
Regularo
La konkurso estas por gedancistoj de dancolernejoj de Svisujo kaj de la proksimaj dancolernejoj de la najbaraj landoj. La konkurso estas aperta por publiko. La konkurso havas 3 grupojn en la 16-a konkurso:
Publiko
La publiko povas aĉeti biletojn ekde 1400 en sabato kaj ekde 0800 en dimanĉo en oficala biletejo de koncerta salono de Soloturno, Untere Steingrubenstrasse 1, Soloturno.
Lawalde
Lawalde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Preĝejo Sankta Kruco (Szakcs)
La preĝejo Trovo de Sankta Kruco estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Szakcs.
Historio
En Szakcs la gotika kirko estis konstruita inter la 12-a kaj 15-a jarcentoj. Dum dominado de turkoj en 1544 ĝi estis bruldetruita, nur la ĉefaj muroj restis. La baroka rekonstruado okazis en 1733, sed la turo estis konstruita el ligno kaj la sanktejo estis rekonstruita nur en 1753. En 1801 oni konstruis turon el brikoj kaj interne ankaŭ galerio estis farita. Fulmo trafis la turon en 1865, poste oni konstruis turon pli malaltan. Oni aĉetis horloĝon por la turo en 1886. La internaj muroj estis pentritaj en 1896. Internaj renovigaj laboroj okazis en 1954, samtempe oni denove pentris la murojn kaj nova ĉefaltaro alvenis. En 1965 arkeologoj trovis mezepokan fenestron, ekde tiam ĝi estas videbla. Inter 1985-1990 la preĝejo plene renoviĝis. La orgeno muzikas proksimume ekde 1800, sed renovigiza en 1844 kaj 1948.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur malalta monteto en korto, kie troviĝas ankaŭ kolono pri Sankta triunuo (1873), krucifikso (1800?) kaj ŝtona kruco (1936). La fasado de la preĝejo estas simetria, meze la turo altiĝas. La absido estas plurlatera kaj sakristio aliĝas al la absido. Interne sub la galerio estas ŝtona baptovazo el la turka erao. Sub la preĝejo estas kelkaj kriptoj. La ĉefaltara bildo prezentas trovon de Sankta Kruco. Menciindaj statuoj estas: Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo (origine apartenaĵoj de la malnova altaro), Sankta Maria (1896), Koro de Jesuo (1896), Sankta Antonio el Padovo (1900), Sankta Anna (1932), Tereza de Lisieux (1935). La pentraĵo Ĉieliro de Maria estis pentrita en 1896 ĉe la koruso.
Kermeso okazas en la 3-an de majo.
Tamás Végvári
Tamás Végvári [tamAŝ vEgvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Végvári Tamás estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Franciska Győry.
Tamás Végvári naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Végvári frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1962. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Pécs). Inter 1964 kaj 1969 li apartenis al Teatro Petőfi (Veszprém), inter 1969-1971 al Nacia Teatro (Szeged). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Depost 1996 li ne ligiĝis al trupo, sed li estis gastoaktoro. Pli frue, jam en 1989 li ekinstruis en la menciita altlernejo, en la sekva jaro ankaŭ en Muzikakademio Franz Liszt. Ekde 2004 li denove havis rolojn en Teatro István Örkény. Li ricevis 3 premiojn inter 1967-2008. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
48457 Joseffried
48457 Joseffried estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 12-an de septembro 1991 de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Josef W. Fried de la Max-Planck Instituto pri astronomio en Heidelberg ; kiu estas grave engaĝita en pluraj projektoj pri instrumentaro por la teleskopoj de Calar Alto. Fried studis la kvazarojn kun grandaj ruĝenŝoviĝoj kaj la tajdajn fluojn da steloj en nia Galaksio. Li estas entuziasma motorciklisto.
Lednické Rovne
Lednické Rovne (hungare Lednicróna) estas municipo en Slovakio, en Regiono Trenčín, en Distrikto Púchov.
Situo
Lednické Rovne situas en valo de Váh laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Nová Dubnica. Púchov troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio skribe okazis en 1471 en latina formo "possessio Rowne". Komence la loko apartenis al fortikaĵo Lednic. Farejo de vitro ekfunkciis en 1892.
Demografio
En 2001 loĝis en la urbo 4 209 da homoj ( 98,08 % slovakoj )
Vidindaĵoj
kapelo omaĝe al Sankta Anna
Karol Olszewski
Karol Stanisław Olszewski (naskiĝis la 29-an de januaro 1846 en Broniszów Tarnowski, nun apud Ropczyce, mortis la 24-an de marto 1915 en Krakovo) – pola fizikisto kaj kemiisto, profesoro de Jagelona Universitato.
Vivo
Filo de Jan kaj Anna el failio Zwoliński. La patro kiel bienposedanto estis baldaŭ mortigita dum ribelo de kamparanoj en Galicio. Diplomito de la Unua Ĝeneralkleriga Liceo en Tarnów. Studis kemion kaj fizikon en Jagelona Universitato (1866–1872), poste edukiĝis en Heidelberg. Post reveno al Krakovo iĝis docento, de 1876 estis profesoro; gvidis Katedron de Ĝenerala Kemio, poste de Neorganika kemio. Ekde 1888 estis membro korespondanto, de 1896 reala membro de Akademio de Scipovoj en Krakovo. Ankaŭ membro de Ĉeĥa Akademio de Kapabloj en Prago, honora membro de Pola Naturscienca Societo je la nomo al Nikolao Koperniko kaj membro de aliaj sciencaj societoj polaj kaj eksterlandaj. Li ricevis la titolon de imperiestra-reĝa konsilanto de la kortego.
Esplorado
Kune kun Zygmunt Wróblewski faris la 5-an de aprilo 1883 (laŭ aliaj fontoj la 29-an de marto) la unuan en la mondo kondensadon de oksigeno, kaj la 13-an de aprilo 1883 de azoto. Poste ambaŭ sciencistoj kondensigis ankaŭ karbonan dioksidon kaj metanolon. En 1895 gutigis kaj kondensigis argonon.
Karol Olszewski kontribuis al evoluo de radiografio. La unuan foton faris kune kun profesoro Alfred Obaliński en Katedro de Fiziko de Jagelona Universitato en 1896, unu jaron post la malkovro de Wilhelm Conrad Röntgen.
Olszewski estis proponata por Nobel-premio pri fiziko.
Olga Orozco
Olga OROZCO (Olga Noemí Gugliotta; * 1920, Toay, La Pampa - † 1999 Buenos Aires) estis argentina aŭtorino.
Sia verkoj havas influoj de Arthur Rimbaud, Gérard de Nerval, Charles Baudelaire, Czeslaw Milosz kaj Rainer Maria Rilke.
Ugliĉ
Ugliĉ (ruse Углич) estas urbo en Jaroslavla provinco de Rusio. Ĝia vortradiko supozeble venis el la rusa vorto “ugol” (angulo, sinuo), ĉar ĝi situas sur la alta, dekstra bordo de rivero Volgo, kiu tie sinuas.
Ĝin fondis reprezentanto de Kieva princo Jano Pleskoviĉ en 937. Ekde 1777 ĝi havas statuson de urbo. En 1238 la urbon detruis kaj forrabis tataro-mongoloj, tamen ĝis 1260 ĝin oni rekonstruis kaj komencis pligrandigi, ĉar ĝin plenigis enmigrintoj el sudaj provincoj de Rusio, kiuj serĉis pli sendanĝerajn loĝlokojn.
Samkiel ceteraj apudvolgaj urboj Ugliĉ disvastiĝis laŭlonge de bordo de la rivero. En ĝia centro estis Kremlo – la granda fortikaĵo kun dikaj muroj kaj turoj. En Kremlo troviĝis la palaco de la princo, temploj, preĝejoj ktp. Ekster ĝiaj muroj vivis kaj laboris metiistoj, komercistoj k.a.
La 15-an de majo 1591 en Ugliĉ pereis naŭjara carido Dimitrij, lasta filo de caro Ivano la Terura, vicfrato de nominale reganta tiutempe caro Fjodor (Teodoro) el dinastio Rjurikoviĉ. Ĉar caro Fjodor ne havis filojn, do juna carido Dimitrij siatempe rajtis troni. Morto de Dimitrij donis gravajn avantaĝojn al reala tiama reganto Boriso Godunov, frato de carino kaj bofrato de la caro. La unua versio supozas intencan mortigon de la carido, la dua – lian hazardan memmortigon per tranĉilo, ĉar la knabo suferis pro epilepsio. Tiu ĉi temo estas bazo de dramo “Boriso Godunov” far Aleksandro Puŝkin kaj samnoma opero far Modesto Musorgskij.
Pro tragedio en Ugliĉ estis punitaj multaj servistoj kaj eĉ patrino de la carido, kiun oni perforte devigis estiĝi manakino. Oni eĉ punis la alarman sonorilon, detranĉinte ĝiajn orelojn kaj langon. Post tio oni ĝin vergis kaj ekzilis en Siberion. Nun ĝi estas reveninta kaj troviĝas en la loka muzeo.
Gloron al Ugliĉ ene kaj ekstere de la lando donadis dum jarcentoj lokaj virinoj, kiuj kroĉetis neordinarajn varmigajn ŝtrumpojn, gamaŝojn ktp.
Multjara selektado de loka raso de gebovoj en ekologie puraj naturaj kondiĉoj rezultigis produktadon de la senkomparebla lakto, el kiu oni fabrikas bongustan fromaĝon “Ugliĉ”.
Ankaŭ laŭdas alian produkton de Ugliĉ rusaj kaj eksterlandaj virinoj pro tieaj manaj horloĝoj, kiuj fakte ne estas nur simplaj kronometroj, sed realaj karaj ornamaĵoj faritaj en unika rusa stilo.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En 2002 la urbo havis 38,3 mil loĝantojn.
Tropika medicino
Tropika medicino estas tiu branĉo de medicino, kiu (interalie) okupiĝas pri tiuj malsanoj, kiuj okazas ofte en la (sub)tropikoj, sed malofte en modera klimato.
Udomla
Udomla (ruse Удомля) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28455.
La urbo estis fondita en jaro 1478 (aŭ povas konsideri jaron 1869, kiam estis fondita loĝejo ĉe fervoja stacio).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1981.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08255 (ĝis 2005), 48255 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 32 mil loĝantojn.
Paris
Paris estas la loka nomo de urbo Parizo.
Πάρις [Paris] estas la greka nomo de Pariso, mitologia heroo. Asteroido 3317 Pariso estis nomita per la nomo de tiu heroo.
Paris estas la scienca nomo de genro de Liliacoj.
Paris estas ankaŭ la familia nomo de iuj famaj homoj, inter kiuj:
Paris estas la loka nomo de multaj urbetoj, ĉefe en Usono, ekzemple jena:
Bruno Kreisky
Bruno KREISKY (naskiĝinta la 22-an de januaro 1911 en Vieno, mortinta samloke en la 29-an de julio 1990) estis aŭstra politikisto.
De du flankoj internigita
La juristo kaj membro de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio estis, post la internmilitaj bataloj de februaro 1934, inkarcerigita de 1935 ĝis 1936 - kaj denove de marto-aŭgusto 1938 post la t.n. Anschluss. Post la liberigo el la malliberejo de Gestapo li ekziliĝis al Svedlando ĝis 1945. Tiel li estis korespondanto por la sveda kaj la internacia gazetaro kaj iĝis politika fakulo por la sveda registaro koncerne aferojn aŭstriajn.
Post la Dua mondmilito
En 1945 Kreisky fariĝis diplomato. Kiel ŝtata sekretario ĉe la federacia kancelierejo (1953-59) li partoprenis la interparoladojn pri la Aŭstria Ŝtattraktato de 1955. En 1956 li iĝis deputito al la Nacia Konsilio, kiu deĵoro restis al li ĝis 1983.
Longdaŭra kanceliereco
De 1967-83 li estis partiestro kaj de 1970-83 kanceliero: la potencakiro sukcesis nur danke al kunlaboro nedirekta kun la popplisma dekstra partio FPÖ. La sukcesegoj de SPÖ dum tiu tempo grandparte ŝuldiĝis ankaŭ al lia personeco (de 1971-83 kun absoluta plimulto de la voĉdonoj!).