cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Scott Tuke
Li naskiĝis en kvakerisma familio en Jorko, estante la dua filo de Daniel Hack Tuke (1827-1895) kaj Maria Strickney (1826-1917). En 1859 la familio translokiĝis al Falmouth, kie Daniel Tuke, kuracisto, establis praktikon. La fratino kaj biografiisto de Tuke, Maria Tuke Sainsbury (1861-1947), naskiĝis tie. Tuke kuraĝiĝis desegni kaj pentri de frua aĝo kaj kelkaj el liaj plej fruaj desegnaĵoj - de kiam li havis kvar aŭ kvin jarojn - estis eldonitaj en 1895. En 1870, Tuke aliĝis al sia frato William en la kvakerisma lernejo de Irwin Sharps en Weston-super-Mare, kaj restis tie ĝis la aĝo de dek ses jaroj.
En 1875, Tuke enskribiĝis en la Slade Lernejo de Arto sub Alphonse Legros kaj Sir Edward Poynter. Komence lia patro pagis sian instrukotizon sed en 1877 Tuke gajnis stipendion, kio permesis al li daŭrigi sian trejnadon ĉe Slade kaj en Italio en 1880. De 1881 ĝis 1883 li estis en Parizo, kie li renkontis Jules Bastien-Lepage, kiu instigis lin pentri subĉiele (france en plein air). Dum studante en Francio, Tuke decidis translokiĝi al Newlyn en Kornvalo, kie multaj el liaj amikoj de Parizo kaj la lernejo Slade jam formis la pentristan skolon Newlyn. Li ricevis tie multajn enspezajn komisiojn, post ekspozicio de sia laboro ĉe la Reĝa Akademio de Artoj en Londono.
En 1885, Tuke revenis al Falmouth, kie multaj el liaj ĉefaj verkoj estis produktitaj. Tuke fariĝis establita artisto kaj estis elektita al plena membreco de la Reĝa Akademio en 1914. Li suferis koratakon en 1928 kaj mortis en marto de 1929. Je la fino de sia vivo Tuke sciis, ke lia laboro jam ne estas moda. En sia testamento li lasis malavarajn monsumojn al iuj el la viroj, kiuj kiel knaboj estis liaj modeloj. Hodiaŭ li estas rememorita ĉefe pro liaj oleo-pentraĵoj de junaj viroj, sed krom liaj atingoj kiel figuranta pentristo, li estis establita marista artisto kaj produktis tiom da portretoj de velŝipoj kiel li pentris homajn figurojn. Tuke estis diligenta artisto - pli ol 1.300 verkoj estas listigitaj kaj pli ankoraŭ estas malkovritaj.
Barrios de Colina
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 51 loĝantojn.
Ĝi distas 23 km norde de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas najbare al la Sierra de la Demanda.
La municipa teritorio enhavas du submunicipojn, nome San Juan de Ortega kaj Hiniestra.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento, iom rilate al monaĥejo de la 12-a jarcento en la Jakoba Vojo kiu gravis ekzemple por la fondo de la nuna submunicipo San Juan de Ortega.
Barrios de Colina formis parton de la komunumaro Hermandad de Montes de Oca en la partido de Juarros, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj kaj ĉefe la monaĥejo de San Juan de Ortega.
Cisteamino
Cisteamino aŭ C2H7NS estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkciaj grupoj tiolaj kaj aminaj. En normalaj kondiĉoj ĝi estas blanka solidaĵo kun malagrabla odoro. Cisteamino estas nature trovebla en la homa korpo kaj estas degradiĝa produkto de la aminoacido cisteino. Cisteamino estas natura antioksidigaĵo produktita en preskaŭ ĉiuj mamuloj. Ĝi ankaŭ estas konata pro sia senpigmentiga efiko dum pluraj jardekoj. Kiel kremo, cisteamino havas iom da efikeco en la traktado de haŭta hiperpigmentado.
Vladimír Jukl (pastro)
Vladimír JUKL (naskiĝinta la en Bratislavo, mortinta la  samloke) estis slovaka teologo, romkatolika pastro kaj ano de la malpermesita kaŝeklezio dum la komunismo reĝimo. Kune kun Silvester Krčméry li estris tiun eklezion (kun papa beno).
Vivo
Jukl partprenis en 1944 la Slovakan nacian ribelon kontraŭ Wehrmacht. En 1947 li finstudis matematikon ĉe Universitato de Karolo en Prago. Kiel studento li anis ĉe grupo akademia sub la gvidado de patro Tomislav Kolakovič sub kies influo li organizis kun Krčméry katolikajn klerigajn kaj evangelizajn agadojn. En 1951 li arestitis pro tio kaj kondamnitis, post dek monatoj da priesplorado kun torturoj, je enkarceriĝo de 25 jaroj. Liberigo venis post 14 jaroj da izolita internigo jam en 1965; tuj poste, ŝokite pri la lamo de la katolika vivo kaj la pasiveco de multaj katolikoj, li denove kontaktis Silvester Krčméry fondonte en 1966 novan cirklon de la kaŝeklezio. En la 6.1.1971 li sekrete ordinitis sacerdoto kaj aktive pluformis strukturojn sekretajn ekleziajn en Slovakujo. Fino de la 1970-aj jaroj ili jam bone funkciis en la tuta lando. En la 1980-aj jaroj Jukl estis inter la moderigantoj de la movado pri laika apostolado. Li ankaŭ kunlaboris kun episkopo Ján Chryzostom Korec (kun kiu la kontaktoj pli maloftis en la 1990-aj jaroj pro ties malfermiteco je modernismo). En 1984 la gvidantaro de la kaŝeklezio aŭdacis elveni iel el la kaŝeco igante 10.000 junulojn ĉeesti pilgrimon en Šaštín-Stráže.
Honoroj
En 2009 li ricevis en Polujo la kavalirkrucon de la ordono por meritoj. En 2013 en lia patrujo oni aljuĝis al li, postmorte, la Štúr-ordeno de unua klaso.
Steel Pulse
Steel Pulse estas bando de radikala regeo el la areo Handsworth de Birmingham, Anglio. Ili origine formiĝis en la lernejo Handsworth Wood Boys School, kaj estis komponita de David Hinds (ĉefa voĉo, gitaro), Basil Gabbidon (ĉefa gitaro, voĉo), kaj Ronald McQueen (baso); kun la frato de Basil nome Colin ĉe drumoj kaj Mykaell Riley (voĉo, perkutado). Steel Pulse estis la unuaj ne-jamaikaj kiuj ricevis premion Grammy por Plej Bonkvalita Regea Albumo.
Ili trairis kvar etapojn depende de la respektivaj diskeldonejoj, nome la jenaj: Island Records (1977–1980), Elektra Records (1982–1985), MCA Records (1988–1997) kaj lasta etapo (1997–nune).
Rudolf Reder
Rudolf Reder (naskiĝis la 4-an de aprilo 1881, mortis la 6-an de oktobro 1977) estis unu el nur du holokaŭsto-transvivantoj de la nazia ekstermejo Bełżec/Belzec kiuj atestis pri sia sperto post la milito. Li submetis atestaĵon al la Ĉefa Komisiono por la Enketo de Germanaj Krimoj en januaro 1946 en Krakovo. Laŭ la nombro da polaj judoj kiuj pereis en ĝiaj gasĉambroj, Bełżec/Belzec havis la trian plej altan mortnombron inter la ses naziaj koncentrejoj situantaj en okupata Pollando, taksita inter 500 000 kaj 600 000 viroj, virinoj kaj infanoj. Nur Auschwitz-Birkenau kaj Treblinka havis pli altan viktimkalkulon.
La postmilita atesto de Reder havis specialan signifon, ĉar Chaim Hirszman/Ĥajm Hirŝman, kiu ankaŭ postvivis la ekstermejon Bełżec, aliĝis al la nova komunista milico en stalinisma Pollando taskigita per la dispremado de la pola subtera movado, torturo, improvizitaj ekzekutoj, kaj amasdeportado al Siberio de pli ol 50 000 politikaj nedeziratoj. Hirszman estis pafita en marto 1946 ĉe sia loĝejo fare de anatemitaj soldatoj, en kunteksto de kontraŭkomunisma ribelo kontraŭ la nova reĝimo, antaŭ ol li povis doni plenan raporton pri sia sperto en la koncentrejo.
En 1949 li ŝanĝis sian nomon al Roman Robak kaj en 1950 elmigris unue al Israelo, poste al Kanado.
Gupiacoj
La gupiacoj (Goupiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ununuran genron (gupio) kaj 2 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (27 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
97472 Hobby
97472 Hobby estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Arcos de la Llana
Arcos de la Llana [ARkos delaLJAna] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Arcos de la Llana estas etimologie komprenebla kiel Arkoj de la Ebenaĵo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas loĝlokojn Arcos de la Llana kaj Villanueva-Matamala, okupas totalan areon de 31,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 816 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj akiris 1 500 dum la 21-a jaroj.
97472 Hobby
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Hobby Foundation, kiu subtenas muzeojn kaj edukajn instituciojn tra Teksaso. Ĉiuj jaroj, po dekmil lernantoj kaj publikanoj rigardas la ĉielajn mirindaĵojn tra la Teleskopo Hobby ĉe la Observatorio George de la Muzeo pri Natursciencoj de Houston.
Arcos de la Llana
Geografio
Ĝi distas 13 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la bordo de la rivero Ausín.
Historio
Oni trovis restaĵojn de romia loĝado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio de Arcos estas de 957. Unu jarcenton poste, nome la 9a de decembro de 1072, la reĝo Alfonso la 6-a donis la urbeton al la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo.
Poste Alfonso la 7-a donis la lokon al la Hospitalo de la Imperiestro de Burgoso (1123). En 1128 la sama reĝo donis la Hospitalon al la episkopeco de Burgoso, kaj ekde tiam la episkopoj de Burgoso estis senjoroj de Arcos, kie ili havis dum jarcentoj luksan palacon, kaj same aliaj nobelaj familioj. Iam la loĝloko estis enfermita en murego kaj oni eniris nur tra ŝtonaj arkoj kiuj nomigis la lokon. Aktuale restas du el ili; el kiuj unu kronita per la imperia blazono de Karolo la 5-a.
En 1565, okaze de plago, la soldataro de Burgoso translokiĝis dum monatoj al Arcos. Loĝis tie ankaŭ Doña Johana la 1-a de Kastilio, “la Frenezulino”, en 1507 (preskaŭ 16 monatojn) akompanata de la kadavro de sia edzo, nome don Filipo la 1-a de Kastilio, nome “la Belulo”, tuj antaŭ sia definitiva enfermo en teroj de Valadolido. La restado de la reĝino kaj ŝia kortego en Arcos kaj la oftaj vizitoj de ŝia patro Fernando la 2-a de Aragono, “la Katolika”, faris de la loko centro de gravaj politikaj decidoj.
La placoj estis malmuntitaj kaj ekzemple la kolonoj de la episkopa palaco estis donacitaj de la episkopo al la diktatoro Francisco Franco kaj translokigitaj al la Salono de Kolonoj de la Palaco La Moncloa, kiu estis iam rezidejo de vizitantaj ŝtatestroj kaj nun de la Prezidanto de la Registaro de Hispanio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo kun romanikaj alementoj, mudeĥara sonorilturo kaj baroka retablo, kaj la ruinoj de la Tureto de la familio Gallo.
Cavia
Cavia [KAbja] estas loĝloko kaj municipo en la sudokcidenta centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 248 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 20 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la bordo de la rivero Arlanzón. Ĝi limas kun Estépar, Frandovínez, Buniel, Albillos kaj Cayuela.
Ĝi estas ĉe la Aŭtovojo de Kastilio A-62 inter Buniel norde, Estépar okcidente kaj Albillos oriente.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la fortikaĵo de Rojas.
Király
La familia nomo Király [kirAj] apartenas al la oftaj nomoj en Hungario, ankaŭ en la diasporo en similaj formoj. Ĝia signifo estas reĝo.
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj estas legeblaj artikoloj.
Čučer-Sandevo
Čučer-Sandevo (makedona Чучер-Сандево) estas vilaĝo situanta en la regiono Skopjo de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Čučer-Sandevo. En 2002 loĝis ĉi tie 299 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas sur la suda rando de Čučer-Sandevo.
Ĝi kuŝas inter la rivero Lepenec en la okcidento kaj la rivero Banjanska Reka en la oriento. La alteco estas ĉirkaŭ 300 - 650 m. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 12 km².
Ĉe la okcidenta rando de la vilaĝo pasas la ĉefŝoseo A4/E 65, kiu kondukas de Skopjo norde al la kosova urbo Kaçanik. Fervoja linio kuras paralela al ĝi.
La distanco al la centro de Skopjo estas proksimume 12 km.
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 299 homoj. Ekzistis 117 makedonoj (39,1 %), 180 serboj 60 %) kaj aliaj.
Esence, ĉiuj loĝantoj estas ortodoksaj.
Nuntempe preskaŭ la tuta loĝantaro laboras en la urbo Skopjo.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Atapuerca (Burgos)
Atapuerca [ataPŬERka] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. Ĝi havigis la nomon por la montaro Atapuerca kaj por la Arkeologia kuŝejo de Atapuerca.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formata de loĝlokoj Atapuerca kaj Olmos de Atapuerca, okupas totalan areon de 24,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 182 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la paleontologia kuŝejo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En 1054 okazis proksime de la loĝloko la batalo de Atapuerca inter kastilianoj kaj navaranoj, en kiu mortis García Sánchez la 3-a de Pamplono, «el de Nájera», reĝo de Pamplono (ĉ. 1012 - 1054).
En tiu municipo kaj en tiu de Ibeas de Juarros estas la Arkeologia kuŝejo de Atapuerca kie oni elfosis esceptaj arkeologiaj kaj paleontologiaj trovitaĵoj. Ĝi estis deklarita Naturinteresa Loko, Havaĵo de Kultura Intereso kaj Monda heredaĵo de Unesko (tio lasta inkludante infrastrukturojn de esplorado kaj disvastigado ĉirkaŭ la kuŝejoj integritaj en la sistemo «Atapuerca, cultura de la humanidad», kiel la Fondaĵo Atapuerca kaj la Muzeo de Homa Evoluo).
Karl Eduard von Bülow
Karl Eduard von BÜLOW (naskiĝinta la sur la bieno Berg en Eilenburg, mortinta la  en Hohentannen) estis germana verkisto kaj la patro de la famega muzikisto Hans von Bülow.
Vivo
En Leipzig li studis ĉefe la klasikajn lingvojn, kaj vivis ekde 1828 en Dresdeno. Ekde 1842 li plurfoje vojaĝis al Italujo troviĝante ankaŭ en Stuttgart kaj Berlino. Sed la politika situacio en 1849, post la Revolucio de 1848 en Germanio, preferigis lin la vivi en Svisujo. Li aĉetis la malnovan Kastelon Oetlishausen en la Kantono Turgovio kie li vivis ĝismorte.
Graveco
Sian literaturan renomon li ekigis per la altvalora novelo-libro »Novellenbuch« (Lepsiko 1834–36), kie troviĝas cent noveloj prilaboritaj laŭ malnovaj fremdlandaj kaj germanaj modeloj, krome per »Neues Novellenbuch« (Brunsviko 1841). Inter la propraj aĵoj, en kiuj li ofte kaj sukcese orientiĝis je la stilo de Ludwig Tieck, kiujn li publikigis, jenas: »Eine Frühlingswanderung durch das Harzgebirge« (Lepsiko 1836); »Jahrbuch der Novellen und Erzählungen« (Brunsviko 1840; kun la interesa rakonto »Die Jugend des armen Mannes in Tockenburg« laŭ la membriografio de U. Bräker); »Novellen« (Stuttgart 1846-1848); »Eine allerneueste Melusine« (Frankfurto 1849) kaj aliajn pli etajn novelojn diversloken enŝovitajn.
Krome li eldonis prilaboron de »Simplicissimus« (Lepsiko 1836) de Grimmelshausen, tradukon de »La gefianĉoj« de Manzoni (dua eldono, Lepsiko 1837), »Dramatische Werke« de Friedrich Ludwig Schröder (Berlino 1831), kune kun Tieck trionon de la verkoj de Novalis (Berlino 1848), krome »Heinrich v. Kleists Leben und Briefe« (Berlino 1848), »Anthologie auf das Jahr 1782« de Friedrich Schiller (Heidelberg 1850) kaj »Militärische und vermischte Schriften« de Heinrich Dietrich von Bülow (kune kun W. Rüstow, Lepsiko 1853).
La germanlingvan rememor-literaturon li pliriĉigis per la eldono de la surpaperigitaj memoroj de palatgrafo ĉe Rejno Frederiko la 2-a (»Ein Fürstenspiegel«, Vroclavo 1849).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 3. Leipzig 1905, p. 595-596 (interrete tie ĉi)
Château-d'Oex La Palaz (stacidomo)
Château-d'Oex La Palaz estas fervoja stacidomo en Château-d'Œx, Svislando.
Banksia
Banksia estas genro de ĉirkaŭ 170 specioj en la plantofamilio Proteacoj (Proteaceae). Tiuj aŭstraliaj naturaj florplantoj kaj popularaj ĝardenplantoj estas facile agnoskitaj pro siaj karakteraj florspikoj kaj fruktohavaj "strobiloj" kaj ŝosoj. La specioj de la genro Banksia, tio estas banksioj, gamas laŭ grando el arbustoj ĝis arboj de ĝis 30 metrojn altaj. Ili troviĝas en ampleksa vario de pejzaĝoj: sklerofila arbaro, (foje) pluvarbaro, arbustaro kaj kelkaj pli aridaj pejzaĝoj, sed ne en la dezertoj de Aŭstralio.
Fortaj produktantoj de nektaro, banksioj estas grava parto de la manĝoĉeno en la aŭstralia arbustaro. Ili estas grava manĝofonto por ĉiuj specoj de nektarmanĝantaj animaloj, kiel birdoj, vespertoj, ratoj, posumoj, senpikilaj abeloj kaj estas ankaŭ gastejo por senvertebruloj. Krome, ili estas de ekonomia gravo por la aŭstraliaj sektoroj de plantidejoj kaj florkomercado. Tamen, tiuj plantoj estas minacataj de nombraj procezoj kiel senarbarigo, oftaj incendioj kaj malsanoj, kaj nombraj specioj estas raraj kaj endanĝeritaj.
Josefovice
Nomon Josefovice havas pluraj setlejoj:
Gilamont (stacidomo)
Gilamont estas fervoja stacidomo en Vevey, Svislando.
Kotkan poikii ilman siipii
Kotkan poikii ilman siipii ("filoj de kotka sen flugiloj", sed siipii kaj poikii estas nur parollingvaj morfoj) estas valso skribita, komponita kaj prezentita fare de Juha "Watt" Vainio de 1982. La kanto estis surbendigita en 1982 kaj publikigita la saman jaron kiel la bo-flanko de la unuopaĵo "Yleinesse saunassa". En 1983 "Kotkan poikii ilman siipii" estis publikigita en la studialbumo de Vainio Tiel estas la vivo. La kanto estas unu el la plej famaj pecoj de Vainio, kaj li kantis ĝin preskaŭ ĉiam en siaj koncertoj direkte al la fino de sia kariero.
Ĉe la 2004-datitaj "Kotka Sea Days", "Albatrossi" kaj "Kotkan poikii ilman siipii" estis voĉdonitaj la plej bonaj kantoj de Vainio.
Nonila nitrato
Nonila nitrato aŭ C8H17NO3 estas organika kombinaĵo estas organika kombinaĵo konsistanta je unu nonila grupo ligita al alia nitrata grupo. Nitrato de nonilo rezultas el traktado de nonanolo kun nitrata acido. Temas pri senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en organikaj nepolaraj solvantoj. Ĝia molekulo enhavas 8 karbonatomojn, 17 hidrogenatomojn, tri oksigenatomojn kaj unu nitrogenatomon. Ĝi estas likvaĵo nesolvebla uzata en kemiaj sintezoj en la produktado de nitrataj kaj nonilaj derivaĵoj.
Kotkan poikii ilman siipii
La nomo de la peco unuigas du maretojn de Kotka/kotka. Vainio estis el Kotka. La vorto kotka signifas aglon.
Reĝa Akademio de Drama Arto
La Reĝa Akademio de Drama Arto (The Royal Academy of Dramatic Art,‏ akronimo : RADA) en la distrikto Bloomsbury de Londono, estas konsiderita la plej prestiĝa teatra lernejo en la mondo.
Dansi
Muziki wa dansi aŭ simple dansi, estas muzika ĝenro el Tanzanio, derivita el kongola soukouso.
Reĝa Akademio de Drama Arto
Historio
La Akademio estis fondita en 1904 de Siro Herbert Beerbohm Terry, plej elstara ŝekspira produktanto. Kelkajn jarojn poste, la dramisto George Bernard Shaw aliĝis al la direktoraro, kiu en 1912 donacis la tantiemon de sia teatraĵo Pigmaliono al la Akademio kaj en 1950 testamentis al ĝi trionon de ĉiuj tantiemoj por siaj verkoj. Tiu heredo iĝis konata havi signifan ekonomian valoron por la lernejo, kun la produktado de la filmo My Fair Lady, kiu alportis multe da mono, same kiel la teatrajn produktadojn de la muzikalo kiu iĝis grandsukceso (1964). RADA estas precipe elektata lernejo ĉar ĝi allasas nur 32 studentojn ĉiun jaron al la Bakalaŭro programo de aktorado. Studentoj ne devas plenumi akademiajn sojlokondiĉojn sed pruvi taŭgecon kaj aktorkapablon en provprezentado. Krome, 35 studentoj aliĝas al ili ĉiujare por programoj por trejni reĝisorojn kaj aliajn teknikajn profesiojn en la teatra mondo. Kromaj kursoj ofertitaj de la Akademio : mallongaj kursoj por britaj aktoroj, specialaj kursoj por usonaj aktoroj kaj japanaj aktoroj en Londono, kaj laborrenkontiĝoj por junaj teatruloj. La administra administrado estas farita per King's College ĉe la Universitato de Londono.
Famaj RADA-eks-studentoj: aktoro Siro John Gielgud kiu antaŭe revenis al la institucio kiel prezidanto kaj nun funkcias kiel honora membro; Lord Richard Attenborough, la aktoro kaj direktoro, ankaŭ funkciis kiel prezidanto de la Akademio; direktoro Mike Leigh; la aktoroj: Daniel Sherman, Taron Egerton, Albert Finney, Glenda Jackson Tom Courtenay, John Hurt, Anthony Hopkins, Benedict Cumberbatch, Tom Hiddleston, aktoro kaj direktoro Kenneth Branagh, kaj multaj aliaj.
Dansi
Muziki wa dansi komenciĝis en la 1930-aj jaroj en la regiono Daresalamo, de kie venas plej multaj dancaj muzikbandoj. Ĝi estas sufiĉe populara muzika ĝenro en Tanzanio, kvankam novaj generacioj pli ofte aŭskultas al bongoflavo aŭ aliaj formoj de populara muziko. Rimarkindaj dancaj grupoj povas inkluzivi DDC Mlimani Park, International Orchestra Safari Sound, Juwata Jazz, Maquis Original, Super Matimila, kaj Vijana Jazz.
Foje dansi estas nomata ankaŭ jazz Swahili ĉar la plej multaj el la dansi-kantotekstoj estas en la svahila kaj ĵazo estas ĝenerala termino uzata en Centra kaj Orienta Afriko por rilati al ĝenro-muziko kaj grandaj muzikgrupoj. Muziki wa dansi eble nomiĝas ankaŭ la Rumba de Tanzanio.
Nacia Parko Dudhŭa
Nacia Parko Dudhŭa estas nacia parko kaj tigro-rezervejo de Barato kiu estas en la teraja zono de marĉaj herbejoj de norda Utar Pradeŝo, Barato. Ĝi ampleksas en areo de ĉirkaŭ 490.3 km², kun kroma zono de 190 km². Ĝi estas parto de la Dudhŭa Tigrorezervejo en la distrikto Ĥeri-Laĥimpur. Ĝi estas ĉe la landlimo inter Barato kaj Nepalo en la distrikto Ĥeri-Laĥimpur, kaj havas kromajn areojn de rezervejaj arbarareoj en la norda kaj suda flankoj. Ĝi estas unu el malmultaj restantaj areoj de diversa kaj produktiva teraja ekosistemo, subtenante multajn endanĝeritajn speciojn.
Dekila nitrato
Dekila nitrato aŭ C10H21NO3 estas organika kombinaĵo estas organika kombinaĵo konsistanta je unu dekila grupo ligita al alia nitrata grupo. Nitrato de dekilo rezultas el traktado de dekanolo kun nitrata acido. Temas pri senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en organikaj nepolaraj solvantoj. Ĝia molekulo enhavas 10 karbonatomojn, 21 hidrogenatomojn, tri oksigenatomojn kaj unu nitrogenatomon. Ĝi estas likvaĵo nesolvebla uzata en kemiaj sintezoj en la produktado de nitrataj kaj dekilaj derivaĵoj.
Hýlov
Hýlov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Klimkovice en distrikto Ostrava-urbo. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Klimkovice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 60 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la vilaĝo troviĝas jodaj Sanatorioj Klimkovice.
Hýlov situas en katastra teritorio Klimkovice kun areo 14,63 km².
Nacia Parko Rajaji
Nacia Parko Rajaji estas nacia parko kaj tigro-rezervejo de Barato kiu enhavas areon de Sivalik, nome montetoj ĉe Himalajo. La parko empleksas ĉirkaŭ 820 km², kaj al tri distriktoj de Utarakando: nome Haridvaro, Dehradun kaj Pauri Garhŭal. En 1983, tri naturaj rezervejoj de la areo nome Ĉilla, Motiĉur kaj Rajaji estis kunigitaj en unu. La riveroj Gango kaj Son fluas tra la parko.
La Nacia Parko Rajaji estas tiel nomita laŭ C. Rajagopalachari (Rajaji), elstara estro de la Lukto por la Sendependeco, la dua kaj lasta Ĝenerala guberniestro de la jam sendependa Barato kaj unu el la unuaj ricevantoj de la plej alta civila omaĝo de la lando nome Bharat Ratna (en 1954).
La Nacia Parko Rajaji estas formata ĉefe el densa ĝangalo, kaj tiu medio formas taŭgan habitaton por nombraj animaloj. La parko estas en la nordokcidenta limo de distribuado kaj de elefantoj kaj tigroj en Barato. La parko famas ĉefe pro siaj elefantoj. Menciindas ankaŭ la montokapro "goral".
Faŭno
Kelkaj el la animaloj de la parko estas jenaj:
Richard Rodgers
Richard Charles RODGERS (la 28an de junio 1902 - la 30-an de decembro 1979 ) estis jud-usona komponisto, kiu verkis muzikon por 43 Broadway- muzikaloj (19 el kiuj estis adaptitaj al filmoj) kaj pli ol 1,000 Kantotekstoj. La plej granda parto de ili kun liaj kantistoj kompanianoj Lorenz Hart kaj Oscar Hammerstein. En tio li estis unu el la plej gravaj figuroj en la formado de la granda usona kantaro. Li estas unu el la nuraj du individuoj kiuj gajnis ĉiujn premion Oscar, premion Tony, premion Grammy, premion Emmy (nuntempe konataj kun la mallongigo EGOT ) kaj Pulitzer Prize (la alia estas la komponisto Marvin Hamlisch ).
Vivo
Rodgers naskiĝis en riĉa juda familio en la urbeto de Queens en Novjorko. Lia patro estis kuracisto, kiu angligis sian familian nomon de "Abrahams" ĝis "Rodgers" por igi ĝin soni eĉ pli usoneca. Lia familio iris kun li al operetoj kaj muzikaloj kaj tiel li estis eksponita al novjorka kulturo kaj distro ekde juna aĝo.
Li lernis ludi pianon ekde sesjaraĝa kaj komponis kantojn kiel adoleskanto kaj estis influita de komponistoj kiel Viktoro Herbert kaj Jerome Kern. Komence de 1919, li studis en Universitato Kolumbio, kie li renkontis Oscar Hammerstein kaj Lorenz Hart, kiuj studis en pli progresinta jaro en la sama universitato. En 1921 li translokiĝis por studi ĉe la tiam nomita "Artistic Music Institute" (fama konata kiel Lernejo Juilliard).
La Duopo Rodgers kaj Hart
Rodgers kunlaboris kun la ĥoristo Lorenz Hart de 1919 unue kiel kantverkista duopo en Tin Pan Alley kaj tiam ankaŭ kiel verkistoj de muzikaj teatraĵoj. Kune ili verkis 28 sukcesajn Broadway- muzikalojn kaj proksimume 500 kantojn. En la 1930-aj jaroj, pro la krizo en kiu Broadway estis, Rodgers kaj Hart translokiĝis al Holivudo kie ili verkis kantojn por muzikaj filmoj. En 1935 ili revenis al Broadway kaj verkis muzikalon ĉiujare. La kunlaboro inter la du finiĝis pro la falo de Hart en alkoholismon. En 1943, eĉ antaŭ la morto de Hart, Rodgers kunlaboris kun Oscar Hammerstein verkante la muzikalon "Oklahoma!". Hart mortis poste tiun jaron.
Multaj el la kantoj kiujn li komponis iĝis ĵaznormoj, inkluzive de Blue Moon, I Wish I Were in Love Again, My Favorite Things, The Lady is a Tramp, Bewitched, Bothered and Bewildered? kaj Have You Met Miss Jones?
La Duopo Rodgers kaj Hammerstein
La dua kunlaboro de Rodgers dum lia kariero estis kun Oscar Hammerstein. Ili famiĝis danke al la sukcesaj muzikaloj, kiujn ili verkis kaj prezentis sur Broadway en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, teatraĵoj kiuj estis ekstreme sukcesaj, inkluzive de: Oklahoma!, Carousel, South Pacific, The King and I, Flower Drum Song, kaj The Sound of Music. Kune, la du gajnis 34 Tony-Premiojn (la American Theatre Awards), dek kvin Oskar-Premiojn, du Pulitzer-Premiojn, du Grammy-Premiojn (la American Music Awards) kaj du Emmy-Premiojn.
Ili verkis naŭ muzikalojn kaj unu muzikan filmon, State Fair. Kiel produktantoj, la du alportis al la scenejo la muzikalo Annie Oakley Woman of Torches. Ilia partnereco daŭris pli ol dudek jarojn, ĝis la morto de Hammerstein en 1960.
Post la morto de Hammerstein
Post la morto de Hammerstein en 1960, Rodgers verkis kantotekston kaj muzikon por la teatraĵo No Strings kiu gajnis du premiojn Tony. Li tiam kunlaboris kun lirikisto, la studento de Hammerstein, Stephen Sondheim kaj aliaj.
Li mortis en la aĝo de 77, post makzelkancero, koratako kaj kirurgio por forigi la voĉkordojn (laringektomio).
Rodgers geedziĝis kun Dorothy Bell Feiner en 1930, ilia filino Mary estas infanverkisto.
Buniel
Buniel [buNJEL] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 605 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de malfruromia epoko.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Plej frua mencio de la nomo "Buniel" tiel, estas de la 14a de novembro 1058, en dokumento de la arkivo de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo, kiam la loĝloko jam havis unu jaron kaj duono de vivo. Estas frua mencio de 1191 en Castronuño, pri vendo de bieno "qui est in villa que dicitur Bonel". Ties etendo rezultis en la kreo de apuda loĝloko nome "Buniel el menor" (la malgranda). Foje ĝi aperis menciita kiel "Villareal de Buniel" kaj iĝis markizlando.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria.
Josefovice (Klimkovice)
Josefovice estas parto de municipo Klimkovice en distrikto Ostrava-urbo en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudokcidente de Klimkovice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/647. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 91 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Josefovice situas en katastra teritorio Klimkovice kun areo 14,63 km².
Paradokso de kokino kaj ovo
La paradokso de kokino kaj ovo estas malnova paradokso kun metafora signifo: la demando estas "Kiu unue venis en la mondo; la ovo aŭ la kokino?". Ĉi tiu demando havas kaj evoluajn, kaj logikan kaj teologiajn aspektojn.
La paradokso
La demando "kiu unue venis" ekestiĝas de la sekvaj tri supozoj:
El la unuaj du supozoj (kaj el la implica supozo ke nuntempe ekzistas almenaŭ unu ovo aŭ unu kokino kaj el la supozo ke ekzistas minimuma tempodaŭro kiu pasas inter sekvaj ovodemetadoj) la konkludo sekvas, ke ĉiam ekzistis kokinoj (ĉiu kokino estis antaŭita de ovo, kiu estis antaŭita de kokino, tio estas, ĉiu kokino estis antaŭita de kokino). Aparte, sekvas de ĝi ke la mondo ekzistis por senfina tempo. Tiu ĉi konkludo estas kontraŭa al la tria supozo, kiu baziĝas kaj sur la argumentoj de la kreistaj religioj kaj sur la sciencaj teorioj kiuj asertas la kreadon aŭ evoluon de la mondo. La tri supozoj enhavas internan kontraŭdiron kaj ne ĉiuj povas esti veraj, tial oni havas paradokson.
En ordinara parolo, la demando estas uzata por indiki aŭ senfinecon aŭ ke kaŭzo kaj efiko ne povas esti facile distingitaj.
Filozofie
La plej frua referenco kiun oni havas de la paradokso aperas en la Moralia de la greka filozofo Plutarko.
Laŭ Aristotelo, la du konceptoj de materio kaj formo estas rekonceptitaj kaj reformulitaj en tiuj de akto kaj potenco. Fakte la materio el si mem esprimas nur la eblecon-kapablon, la potencon, ricevi formon jam en akto en la realo: por ke realiĝu tiu transformiĝo por ke tio kio estas ebla fariĝu aktuala, nepras ke jam ekzistu formo en akto, nome estaĵo jam aktualigita. . Klaras ke la transiro el la potenco (materio) al la akto (formo), kiu konstituas la ŝanĝon, estas tia ke ĝi povas esti konceptata sen-cela kaj sen-fina, ĉar ĉiu akto fariĝas potenco por sinsekva akto.
4-Metiloktano
4-Metiloktano aŭ C9H20 estas organika kombinaĵo apartenanta al la familia grupo de la saturitaj hidrokarbonidoj, enhavanta 9 karbonatomoj kaj 20 hidrogenataomoj. 4-Metiloktano estas senkolora brulema likvaĵo kun milda odoro je benzino. Metiloktano ne estas solvebla en akvo sed estas solvebla ne nepolaraj solvantoj tiaj kiaj acetono, etanolo, benzeno kaj etero.
Paradokso de kokino kaj ovo
La evolua aspekto
En 1990, granda nesto estis trovita enhavanta la restaĵojn de 12 fosiliigitaj ovoj apartenantaj al dinosaŭro, sed male al la aliaj ovoj demetitaj de dinosaŭroj - ilia formo estas simila al kokaj ovoj, kun pinta supro. Nur en 2008 la ovoj estis atribuitaj al teropoda dinosaŭro, kiu estas konsiderita la prapatro de birdoj, tiel kreante la evoluan ligon inter la ovo de dinosaŭro kaj de kokino. Esploristoj nomas ĉi tiun malkovron kiel sukceson en la kompreno de la evolua procezo, kiu kondukis al la formado de la ovo, kaj precipe pruvas por ili la aserton, ke la ovo antaŭis la kokinon.
La teologia aspekto
Laŭ la plej multaj religioj, la mondo estis kreita en certa momento de tempo kaj inkluzivis elementojn kiuj ekzistas en la mondo eĉ nuntempe. En iu momento, kokinoj estis kreitaj en la mondo. La Sanktaj Skriboj ne detaligas la procezon de kreado de kokinoj. Eblas, ke Dio, kontraŭe al la sintezisma versio, kreis kokinon sen la ekzisto de ovo antaŭ ĝi - el nenio. Ĉi tiu kokino, kiu antaŭiris ĉiun ovon, el kiu venis ĉiuj ĝiaj praidoj.
En la malnova testamento la kreado de la bestoj estas priskribita. El la rakonto de kreo, en kiu estas menciitaj plenkreskaj bestoj kaj birdoj, ŝajnas, ke la bestoj estis kreitaj plenkreskaj, tial la kokino antaŭis la ovon. Emfazante pri la birdoj kiujn la Biblio priskribas kiel la akvo generis vivantan animon, kaj birdojn kiu flugas super la tero, tial sekvas, ke la kokino antaŭis la ovon, ĉar ĝi estis kreita kun la kvalitoj kiuj permesas al ĝi reproduktiĝi, kiel estas la verso Genezo 1:22 "Kaj Dio ilin benis, dirante: Fruktu kaj multiĝu, kaj plenigu la akvon en la maroj, kaj la birdoj multiĝu sur la tero".
Cŭ kokino aŭ ovo aperis unue?
La scienco jam delonge enigmumas kiel la plej fruaj reptilioj kaj birdoj enmondigis sian idaron. Nun ekzistas novaj ekkonoj pri tio.
Kokino aŭ ovo, pri tio eblas pasie disputi. Kelkiu malgraŭ tio donas al si simplan respondon. El evolucia vidpunkto ovoj estas pli aĝaj ol hodiaŭaj kokinoj, jam dinosaŭroj demetis ovojn. Laŭ tio kompreneble la ovoj unue aperis. Sed tio ne estas solvo, ĉar la problemo estas nur ŝovita, kaj la nova demando estas same malsimpla kiel la malnova: Kio alvenis unue, ĉu dinosaŭro aŭ ovo?
Aliaj restas ĉe la kokinovo, sed forŝvebas al filozofiumado. La unua kokino de la mondo laŭ tio devas esti elglitita el ovo, kiu estis demetita de besto kiu laŭ difino ankoraŭ ne estis kokino. Sed ankaŭ tio ne kondukas al progreso. Ĉar tiu ovo ja unue aperis, sed ĝi ne estis demetita de kokino, do ĝi ne estis striktasence vera kokinovo. Ĉu ovo apartenas pli al kokido aŭ pli al la patrino? Jen ĝi denove, la pato.
Geosciencistoj el Nanĵing en Ĉinio kaj Bristolo, Anglio nun tuŝas la demandon je pli frua epoko. Ĉar unu afero restas ĉiam kondiĉo: Nome ke ovodemetantaj estaĵoj elvenas mem el ovoj. Tiun kuntekston nun pridubas la sciencistoj. Ili skanis fosiliojn kaj analizis la genojn de 51 elmortintaj kaj de 29 ankoraŭ ekzistantaj bestaj specioj kiuj enmondigis aŭ ankoraŭ enmondigas sian idaron parte vivante aŭ parte en malmolŝelaj ovoj. Kiel ili raportas en faka periodaĵo, la generado estas unuflanke pli fleksebla ol pensite. Ĉe multaj bestaj specioj alternis fazoj dum kiuj ili demetis ovojn kun fazoj dum kiuj ili naskis sian idaron vivante. Kaj aliflanke: La plej fruaj reptilioj, birdoj kaj suĉuloj naskis vivantajn idojn.
La pra-pra-pra-antaŭuloj de la hodiaŭaj kokinoj do ne demetis ovojn. Tiel la kokino-ovo-problemo ricevas novan varianton de solvo. Kaj la esploristoj krome tiel rompas kutiman supozon pri la evolucio. Ĉar ovoj estas konsiderataj kiel ŝlosilo por la sukceso de reptilioj, birdoj kaj suĉuloj. Ili ĉiuj devenas evolucie el komuna origina specio kiu iam trovis vojon al senakva generado kiu estis alia ol ĉe fiŝoj kaj ĉe plej multaj amfibioj. Tiu paŝo estis sukcesa laŭ la ĝisnuna supozo danke al malmolŝelaj ovoj kiuj anstataŭis la lagetojn por frajoj. Nur pli malfrue kelkaj el ili transiris al vivanta naskomaniero. Sed laŭ la nova studaĵo tio tiel ne estas ĝusta. Decida por la eliro el la akvo estis alia atingo: prokrasti la naskon ĝis regis favoraj mediaj kondiĉoj por la idaro. Do ne estis la ovo.
Tio eble ne konvinkos kokino-ovo-puristojn, sed je la komenco definitive tiel ne estis ovo. Sed aliflanke striktasence en la komenco ankaŭ ne estis kokino. La respondo pri la kokino-ovo-problemo tiel estas plej verŝajne nek-nek.
Por plia legado
Experts apply new technique to crack egg shell problem 12 July 2010 <cite id="CITEREFFreemanHardingQuigleyRodger2010" class="citation journal cs1"> "Structural Control of Crystal Nuclei by an Eggshell Protein". Angewandte Chemie International Edition. 49 (30): 5135–5137. doi:10.1002/anie.201000679. PMID 20540126.
Cardeñadijo
Cardeñadijo [kardenjaDIĥo] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Pacifika alciono
Pacifika alciono aŭ Pacifika arbalciono (Todiramphus sacer, el kio sankta todiramfo) estas mezgranda alcedo kiu apartenas al la subfamilio Halcionenoj (Halcyoninae), nome veraj alcedoj aŭ Halcionedoj. Ĝi havas ampleksan teritorion tra la insuloj de Suda Pacifiko. Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Blankakola arbalciono, Todirhamphus chloris.
Cardeñadijo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,21 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 414 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo; fakte el 338 loĝantoj en 1991 oni pliiĝis al 1 159 en 2011 kaj oni konstruis 200 novajn loĝejojn.
Cistamino
Cistamino aŭ C4H14N2S2 estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkciaj grupoj de la dusulfidoj. Cistamino estas blanka oleeca likvaĵo kiu malkomponiĝas per bolado. Cistamino estas toksa per englutado, inhalado aŭ kontakto. Ĝi estigas per senkarboksiligo de la cistino. Cistamino uzatas kiel potenca radioprotektiva agento kaj kiel medikamento ĝi uzatas en la traktado de la Malsano de Huntington, Malsano de Alzheimer, hepataj damaĝoj pro karbona kvarklorido kaj inhibado pro serpoĉela anemio.
Pacifika alciono
Priskribo
Ĝi havas varion de birdokantoj kiuj varias geografie. La plej tipa alvoko estas laŭta, akra kaj metala kaj estas ripetita kelkajn fojojn.
Cardeñadijo
Geografio
Ĝi distas nur 8 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Pacifika alciono
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas ĉefe en marbordaj areoj, aparte en mangrovaj marĉoj. Ĝi loĝas ankaŭ ĉe farmoj, malferma arbaro, herbejoj kaj ĝardenoj. Ĝi estas kutime vidita pli interne ol la Blankakola arbalciono, kun kiu ĝi estisiam konsiderata samspecia, kun teritorioj en arbaraj aŭ en montaraj areoj. Birdoj ofte ripozas rimarkinde sur kabloj, rokoj aŭ nudaj branĉoj.
Cardeñadijo
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Pacifika alciono
Distribuado kaj habitato
En la insuloj de Pacifiko ĝi estas kutime ofta en vario de marbordaj kaj internaj habitatoj kun variaj subspecioj en Salomonoj, Vanuatu, Fiĝioj, Tonga, kaj Usona Samoo.
Cardeñadijo
Historio
Cardeñadijo formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. Ĝi apartenis al abatlando, dependa de la Hospitalo de la Reĝo de Burgoso.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj, kelkaj industrioj, ekzemple de kolbasoj kaj konstrumaterialoj, gastejoj kaj funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno.
2-Pentanono
2-Pentanono aŭ metila propila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetaldehido kaj butano. Ĝi estas senkolora, brulema likvaĵo kun fruktodoro, solvebla en akvo. 2-Pentanono posedas 5 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 2-Pentanono nature ĉeestas en la Nicotiana tabacum kaj blua fromaĝo kiel metabola produkto respondeca pri la kresko de fungoj.
Carcedo de Burgos
Carcedo de Burgos [karZEdo deBURgos] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 448 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 12 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Al la municipo apartenas la loĝloko Modúbar de la Cuesta.
Proksime estas kverkaro Berzal, eble origino de la loknomo Carcedo el "Quercus". Tie estas fontoj kiel Balde Olmos, ĉe kiu post instalado de ventogeneratoroj oni rekuperis lagetojn kiuj nun estas malsekeja hejmo de akvobestetoj.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Carcedo de Burgos formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La abato de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo estis ordinara urbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
3-Pentanono
3-Pentanono aŭ 3-okso-pentano estas organika kombinaĵo rezultanta el malkomponado de la kalcia propionato. Ĝi estas senkolora likvaĵo, iomete solvebla en akvo. 3-Pentanono posedas 5 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 3-Pentanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de diluantoj kaj solvaĵoj.
Severo Ochoa
Severo OCHOA de Albornoz [oĉOa] (Luarko, 24-an de septembro 1905 - Madrido, 1-an de novembro 1993) estis hispana sciencisto, ŝtatigita usonano en 1956. En 1959 li ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino, kune kun la usonano Arthur Kornberg.
Li interesiĝis por biologio, kaje centriĝis en la studo de la energia metabolo, kun speciala atento al la fosforiligitaj molekuloj. Li studis en Glasgovo kaj Berlino.
En 1930 li revenis al Madrido por finigi sian doktorigan disertacion, kiun li defendis samjare. En 1931 li edziĝis al Carmen García Cobián kaj estis nomumita helpoprofesoro de Juan Negrín, sia ĉefa apogo antaŭ la sicenceduka instanco Junta de Ampliación de Estudios por kompletigi sian postdoktorigan edukon. En la London National Institute for Medical Research,li laboris kun sir Henry Dale en la studo de la vitamino B1, de la enzimo glioksalazo. Tiuj studoj estis la eko de grava intereso al la studo de la enzimoj kiu pluis ĉe dum lia tuta vivo, kaj okazigis revolucion en la studo de la intermeza metabolo.
DDC Mlimani Park Orchestra
DDC Mlimani Park Orchestra (Mlimani Park por mallonga) estis unu el la plej populara Tanzanian muziki wa dansi bandoj.
Mlimani Park estis fondita en 1978 de eksa Juwata Jazz Band membroj Muhiddin Maalim, Abdallah Gama, Cosmas Chidumule, Joseph Mulenga, Mikaelo Enoch kaj Abel Balthazar. Poste ilin kunigis Hassan Bitchuka kaj Suleiman Mwanyiro de la Juwata Jazz Band. Ili komencis kiel la loĝanta bando de la Tanzania Transport & Taxi Services posedis Mlimani Park Bar en Daresalamo, la organizo ke ankaŭ administrita la bandon. Kiam Tanzania Transport & Taxi Services iris bankrotintan ĉirkaŭ 1982, la trinkejo kaj administrado de la bando estis transprenitaj de Dar es Salaam Development Corporation (DDC), parto de la urbodomo kaj la bando fariĝis DDC Mlimani Park Orchestra.
En la 1980aj jaroj, Mlimani Park liberigis ŝnuron de tre popularaj frapoj, plejparte skribita de Bitchuka, Cosmas Chidumule kaj Shaaban Dede.
Kun respekto al alia muziki wa dansi bandoj de la 1980aj jaroj kiel Vijana Jazz, kiu estis konata por ties teknikaj novaĵoj (ekz., elektronikaj instrumentoj) aŭ kaj Maquis Original, kiu ofte ŝanĝita ilia mtindo (stilo), Mlimani Parkas senmoviĝita kun la dansi tradicio. La devizo de la bando estis "la hejma danco" (svahile: ngoma ya ukae). En ilia longa kariero ili restis fidelan al ununura mtindo, vokis sikinde, kiu en ĝirado estis inspirita de tradiciaj tanzaniaj dancoj (ngoma).
Ganga Baseno
La Ganga baseno estas parto de la Gango-Bramaputra baseno kiu drenas 1 086 000 kvadratajn kilometrojn en Tibeto, Nepalo, Barato kaj Bangladeŝo. Norde, Himalajo aŭ pli malaltaj paralelaj montaroj transe formas la Gango-Bramaputran dividon. Okcidente la Ganga Baseno bordas al la Indusa baseno kaj kun la Aravali montaro. Sudaj limoj estas Vindja Montaro kaj Ĉotanagpur-Altebenaĵo. Oriente Gango kuniĝas kun Bramaputro tra kompleksa sistemo de komunaj alfluantoj en la Golfo de Bengalo. Ties akvokolekta areo kuŝas en la ŝtatoj Utar Pradeŝ (294,364 km²), Madja Pradeŝ (198,962 km²), Biharo (143,961 km²), Raĝastano (112,490 km²), Okcidenta Bengalio (71,485 km²), Harjano (34,341 km²), Himaĉal Pradeŝ (4,317 km²), Delhi, Arunaĉal Pradeŝ (1,484 km²), la tuto de Bangladeŝo, Nepalo kaj de Butano. Kelkaj alfluantoj elfluas en Tibeto antaŭ flui suden tra Nepalo. La baseno havas populacion de pli ol 500 milionoj da loĝantoj, kio faras ĝin la plej loĝata riverbaseno en la mondo.
La baseno enhavas duon-aridajn valojn en la nordo de Himalajo, densajn arbarajn montarojn sude de la plej altaj montaroj, arbustecajn montetojn Sivalik kaj la fekundan Gangan ebenaĵon. Centraj altaj teroj sude de la Ganga ebenaĵo havas altebenaĵojn, montetojn kaj montojn intermetitajn inter valoj kaj riverebenaĵoj. Gravaj grundotipoj de la baseno estas el sablo, lomo, argilo kaj ties kombinoj.
Mírová
Mírová (Münchhof) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.
Cardeñajimeno
Cardeñajimeno [kardenjaĥiMEno] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loĝloko Cardeñajimeno estas etimologie derivita el "Caradenia Ximeno Piscatore", aŭ sankta monteto sagrado de Simono Fiŝkaptisto.
En 2015 ĝi aliĝis kiel asocia elemento al la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 175 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.