cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marĉostrigo
Dieto kaj manĝokutimaro
Ĉasado okazas ĉefe dumnokte, sed tiu strigo estas ankaŭ taga kaj krepuska kiom noktema. Ĝi superflugas malalte la grundon en malfermaj kamparo kaj herbejoj ĝis falplonĝi super sia predo kun piedoj antaŭen (Alsop 2001). Kelkaj strigoj povas ĉasi ĉe la sama maferma areo (Kaufman 2000). La manĝo konsistas ĉefe el roduloj, ĉefe kamporatoj, sed ili povas manĝi ankaŭ aliajn etajn mamulojn kaj kelkajn grandajn insektojn (Ehrlich 1988). Foje ili klopodas manĝi ankaŭ etajn birdojn. Ties flugo estas karaktere milda pro malkonstanta flugilfrapado. La marĉostrigo povas esti priskribita kiel simila al "noktopapilio" aŭ al "vesperto" dumfluge.
Krom la predado, la marĉostrigo povas dumfluge ĝeni aglojn, ardeojn aŭ eĉ falkojn nur por distro, ne por manĝo.
Voĉo
La marĉostrigo havas ĉirpadon kiel bojado. Sonoj kiel gvauk, gvauk, gvauk aŭ tut-tut-tut-tut-tut, kvazaŭ lokomotivaj, estas komunaj. Laŭtan ii-jerp oni aŭdas en reprodukta epoko. Tamen la marĉostrigo estas silentema vintre (Alsop 2001).
Montefino
Montefino estas komunumo de Italio.
Tibor Balázs
BALÁZS Tibor [bala:ĵ] estas rumanuja hungara poeto, literaturhistoriisto, tradukisto, libroeldonisto naskita la 3-a de aprilo 1958 en Câmpia Turzii.
Kariero
Li havigis diplomon de instruisto en universitato de Kluĵo kaj el Oradea en 1989 li translokiĝis Budapeŝton. Li fondis libroeldenejon nomita Littera Nova.
3628 Božněmcová
3628 Božněmcová estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa verkistino Božena Němcová (1820–1862).
Flago de Utaho
La flago de Utaho (subŝtato en Usono) estis aprobita en 1913 kaj konsistas el la subŝatat sigelo ĉirkaŭata de orkolora cirklo sur mara malhelblua fono.
La blankkapa maraglo (Haliaeetus leucocephalus), la nacia birdo de Usono, reprezentas la protekton de Usono. La sagoj ĉe la ungegoj de la aglo reprezentas la kuraĝon en la milito. La Sego-lilio (Calochortus nuttallii), la ŝtata floro de Utaho, estas pac-simbolo. La vorto "industrio" reprezentas progreson, pezan laboron, samkiel la abelujo, tradicia simbolo de la mormonoj. Krucitaj flagoj de la Unio montras la subtenon kaj devontigon de Utaho al Usono. La nomo, Utaho, aperas sub la abelujo. La dato 1847 rememorigas la jaron kiam Brigham Young gvidis la unuajn mormonojn en la ŝtaton. 1896 reprezentas la jaron kiam Utaho estis akceptita en la sino de la Unio. La ora cirklo ĉirkaŭ la ŝatata sigelo reprezentas la eternan ordon. La ŝildo sub la aglo reprezentas la reciprokan defendon.
La dizajno de la sigelo estis aprobita en 1850 de la Utaha Teritorio kaj modifita de la artisto Harry Edwards kiam Utaho iĝis usona ŝtato en 1896.
Quintana del Castillo
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Abano, Castro de Cepeda, Donillas, Escuredo, Ferreras, Morriondo, Palaciosmil, Quintana del Castillo, Riofrío, San Feliz de las Lavanderas, La Veguellina), Villameca kaj Villarmeriel, okupas totalan areon de 155,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 718 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 55 km de Leono, provinca ĉefurbo. Plej alta punkto estas la montopinto Pozofierro (1524 m). Je kvar km de Quintana del Castillo estas la Akvobaraĵo de Villameca.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Młociny (metrostacio)
Młociny estas metrostacio de la unua linio de metroo de Varsovio. Ĝi estas lokita sub la strato Kasprowicza apud strato Nocznickiego.
La stacio estis malfermita la.
(14742) 2000 EQ56
(14742) 2000 EQ56 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Asteraloj
La asteraloj (Asterales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 10 familiojn, pli ol 2000 genrojn kaj ĉirkaŭ 35 700 speciojn,. Ĝia tipa genro estas astero.
Ĝi inkludas la grandan biologian familion asteracoj konatan pro komponigitaj, multpetalaj floroj en floraroj, kaj 9 familiojn rilatajn al asteracoj.
La ordo estas "kosmopolita", do plantoj troviĝas tra la plejparto de la mondo inkluzive dezerto kaj malvarmega zonoj, kaj inkluzivas plejparte herbecajn speciojn, kvankam malgranda nombro da arboj (ekzemple la specio Lobelia deckenii kaj la genro Dendrosenecio) kaj arbustoj ankaŭ estas parto de ĝi.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (28 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Myslkov
Myslkov (popole ankaŭ Miskov) estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 5 km okcidente de Sedlec. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Myslkov situas en katastra teritorio Nové Dvory u Kvasejovic kun areo 2,86 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1291.
John Spellman
John Dennis SPELLMAN (n. la 29-an de decembro, 1926 - mortis la ) estis la 18-a guberniestro de Vaŝingtonio de 1981 ĝis 1985, kaj antaŭ tio estis la unua kantonestro de Kantono King, Vaŝingtonio de 1969 ĝis 1981. Li estis la lasta respublikana subŝtatestro de Vaŝingtonio.
Propila krotonato
Propila krotonato aŭ propila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj propanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila krotonato posedas 7 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Propila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de propilaj derivaĵoj.
Fischen (Algovio)
Fischen im Allgäu estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberallgäu (Supra Algovio) kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hörnergruppe.
4412 Chephren
Tom Gehrels fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) kaj sendis la fotografiajn platojn al la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten en Leiden (Nederlando), kiuj ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la faraono Ĥafra (ankaŭ konata sub la nomoj de "Raĥef" aŭ "Ĥefren").
(129134) 2005 AC5
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Najado (luno)
Najado estas la plej interna natura satelito de la planedo Neptuno. Ĝi estis malkovrita dum aŭgusto 1989, danke al la fotoj senditaj teren de la usona kosmosondilo Voyager 2, la ununura kiu ĝis nun vizitis Neptunon kaj ĝian lunaron. La satelito ricevis sian nunan nomon omaĝe al la Najadoj, personoj el la helena mitologio.
La najada orbito preskaŭ tuŝas la atmosferon de Neptuno, kaj estas aparte malstabila; tajda interago kun Neptuno estas malpliiĝanta ĝian averaĝan alton super la plej altaj nuboj de la planedo, kaj la luno antaŭvideble kolizios kun Neptuno, aŭ diseriĝos kiam la tajda streĉo atingos sojlan nivelon.
Ekde la esplorado de Voyager 2, la lunaro de Neptuno estis plustudata per teraj observatorioj kaj per la kosmoteleskopo Hubble. En 2002 kaj 2003, la teleskopo Keck observis Neptunon kaj facile lokalizis ĝiajn kvar plej grandajn lunojn; Najado tamen ne videblis. La kosmoteleskopo Hubble siavice kapablas lokalizi ĉiun konatan sateliton de Neptuno kaj eĉ malkovri eventualajn novajn satelitojn, sed refoje ne sukcesis retrovi Najadon. Tial supozeblas, ke la orbitaj parametroj kalkulitaj okaze de la malkovro fare de Voyager 2 estas aparte malprecizaj.
Barbara Baarsma
Barbara Elisabeth Baarsma (naskiĝis en Leiden) estas nederlanda ekonomikistino. Ŝi laboras por la Rabobank, estas profesorino ekonomio je la Universitato de Amsterdamo kaj kronmembro de la Social-Ekonomia Konsilantaro (SER).
Vivo kaj laboro
Barbara Baarsma naskiĝis en 1969 en Leiden kiel filino de kuracisto. Je junaĝo ŝi transloĝiĝis al Goeree-Overflakkee kie sia patro laboras kiel orel-naz-gorĝa kuracisto. En Middelharnis ŝi trapasis Ateneon B. Post la mezlernejo ŝi komencis studon Industria fasonado je la TU Delft. Post unu jaro ŝi studŝanĝis al ekonomiko je la Universitato de Amsterdamo. En 2000 ŝi doktoriĝis en ekonomiko.
Ekde 2009 ŝi estas profesorino Marktwerking en Mededingingseconomie (Merkatfunkciado kaj Konkurencekonomio) je la Universitato de Amsterdamo. En 2008 ŝi nomumiĝis al direktorino de la sendependa konsilburoo SEO Ekonomia Esploro. En 2012 ŝi fariĝis kronmembro de la SER. En tiu funkcio ŝi konsilas la nederlandan registaron pri diversaj ekonomikaj temoj. Je la 1-a de aprilo 2016 ŝi nomumĝis al direktorino Sciodisvolviĝo ĉe la Rabobank.
Partio de la Sociala Kredito de Alberto
La Partio de la Sociala Kredito de Alberto (angle Social Credit Party of Alberta) estas provinca politika partio en Alberto (Kanado). Ĝi estis origine kreita por efektivigi monan teorion pri sociala kredito, konforme al konservativa-kristana ideologio.
La partio restis potenca politika movado en Alberto ekde la 1930-aj jaroj ĝis la 1970-aj jaroj. Ĝia unua ĉefministro de Alberto, William Aberhart, estis elektita en 1935.. La partio ne plu havas seĝojn en la asembleo de Alberto depost 1982. Kvankam ĝi ankoraŭ ekzistas, ĝi konservas nur malgrandan publikan subtenon.
Nikolaj Gromadskij
Nikolaj Aleksandroviĉ Gromadskij, Николай Александрович Громадский (naskiĝis la, mortis en 1970 en Obninsk, Kaluga provinco) estis sovetia pentristo kaj pedagogo. En 1964 li fondis kaj gvidis Pentrartan lernejon por infanoj en Obninsk.
Li studis en Moskvo. Dum nelonga tempo li laboris kiel pentristo en teatro de Taŝkento. Ekde januaro de 1954 li komencis pasigi lecionojn pri pentrarto en Obninsk. Li ankaŭ partoprenis dekoradon de unuaj urbaj aranĝoj en historio de Obninsk: solenaj manifestacioj kaj aliaj.
En 1964 Gromadskij organizis en Obninsk novan lernejon pri pentrarto por infanoj kaj dum 1964 - 1968 estis ĝia direktoro.
Samba Karnavalo de Asakusa
Historio
Asakusa, kiu troviĝas en la malnova kerno de Tokio en la nuna distrikto Taitō, estis longe konata kiel tradicia amuzkvartalo, kadukiĝis tamen post la Dua Mondmilito. En 1981 aro da surlokaj butikistoj kaj aktoro Junzaburō Ban, kiu prezentis sur la scenejoj de Asakusa, initiatis la karnavalon kunlabore kun la distrikta administrejo de Taitō, por krei novan allogaĵon en la kvartalo. Ekde la komenco je tio konkuris kiel en Rio-de-Ĵanejro sambolernejoj en konkurso, en kiu la gajnintoj ankaŭ ricevis monpremiojn. Kvankam Japanujo tiam havis nur malmulte evoluintan sambo-tradicion, dum la paso de la jaroj evoluis pliprofesiiĝaj lernejoj – evoluo, kiun favorigis enmigrintaj brazilanoj, parte japandevenaj. Nuntempe okazas ĉiujaraj sambokarnavaloj ankaŭ en Ŝizuoka kaj Saitama, ambaŭ centroj de braziljapana kulturo.
Konkurso
La sambolernejoj sinprezentas en du ligoj. Dum la 30-a Samba Karnavalo de 2010 estis dek grupoj de la pli alta klaso S1 kaj ses en la pli malalta klaso S2. La lernejoj elektas mem siajn temojn kaj elektas respektivajn muzikon, instrumentojn de la akompangrupoj (baterias), kostumojn, koregrafion kaj elformado de la paradoĉaroj. Juĝantaro taksas la sambolernejojn de la du ligoj laŭ kvin kategorioj kaj laŭ la ĝenerala prezentado. La urbestro de Taitō kaj diversaj donacintoj disdonas pluajn specialpremiojn, krom tio ekzistas en S1 kaj S2 pokaze publikopremio disdonatan post baloto per poŝtelefono. La disdonataj monpremioj nur parte kovras la preparkostojn.
Romulo Aŭgustulo
Flavio Romulo Aŭgustulo, en latina Flavius Romulus Augustulus (ĉ. 460–post 476; eble ankoraŭ viva tiom malfrue kiom ĝis 507), konata historie kiel Romulo Aŭgustulo, estis Romia imperiestro kaj uzurpinto kiu regis en la Okcidenta Romia Imperio el 31a de Oktobro 475 ĝis la 4a de Septembro 476. Lia elpostenigo fare de Odoakro tradicie markas la finon de la Romia Imperio en la Okcidento, la fino de Antikva Romo, kaj la komenco de la Mezepoko en Okcidenta Eŭropo.
Kvankam li adoptis la nomon Augustus je sia aliro al povo, li estis pli bone memorita laŭ sia kromnomo Augustulus. La Latina sufikso -ulus estas diminutivo; el tie Augustulus efektive signifas "Malgranda Augustus". Ankaŭ la nomo Romulus estis ŝanĝita moke al Momyllus signife "malgranda katastrofo".
La historia registro enhavas malmultajn detalojn de la vivo de Romulus. Li estis la filo de Orestes, Romiano kiu iam servis kiel sekretario en la kortego de Atilo la Huno antaŭ veni en la servon de Julio Nepo en la jaro 475. Samjare li estis promociita al la rango de magister militum (militestro), sed tiam li estris militistan ribelon kiu devigis Nepon foriri en ekzilon. Kun la ĉefurbo Raveno sub sia kontrolo, Orestes nomumis sian filon, Romulo, al la trono spite la manko de subteno el la orienta kortego en Konstantinopolo. Romulo, tamen, estis ankoraŭ preskaŭ infano kaj nur figurkapo anstataŭ sia patro. Post dek monatoj en la povo, dum kiuj lia aŭtoritato kaj legitimeco estis disputitaj trans Italio, Romulo estis devigita abdiki fare de Odoakro, nome ĝermana foederatus oficiro kiu venkis kaj ekzekutis Orestes. Post ekhavi kontrolon de Raveno, Odoakro sendis la iaman imperestron loĝi en la Castellum Lucullanum (Ovokastelo) en Kampanio, post kio li malaperis el la historia registro.
Radčice (distrikto Jablonec nad Nisou)
Radčice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1543.
Rado
Rado estas cirkla disko aŭ toro, kies fundamenta funkcio estas transigi linian movon en rotacian movon. Ĝi estas unu el la simplaj maŝinoj.
Rado povas esti fiksita al akso kaj konektita al veturilo. Tiel la rado ruliĝos super la tero. Kompare kun veturilo sen radoj, kiel sledo, la frotado inter la tero kaj la veturilo estas plejparte forigita kaj anstataŭigita per frotado inter la akso kaj aksingo, kie lubrikaĵo aŭ aro de lagrogloboj povas malpliigi la frotadon. Movo estas tiel atingita kun multe malpli da frotado, kio signifas multe malpli da laboro kaj perdita energio.
Pro la malpliigo de frotado, la rado estas esenca al transporto. Por bone funkcii, radaj veturiloj devas esti uzataj sur ebena surfaco kiel ŝoseo aŭ reloj aŭ kun bona meĥanismo por sorbi la skuojn kiam la movo ne okazas sur plata tero (kiel skusorbilo, amortizilo). Ankaŭ kaŭĉuka radringo aerplena (pneŭmatiko) povas mildigi la skuojn. Evoluis sistemo por moviĝi sur malebena tereno per radoj ĉirkaŭitaj per rondo da trakoj. Tiu sistemo uziĝas en specoj de traktoroj kaj kirasitaj veturiloj.
Komencoj
Post la ekuzo de fajro kaj la transiro al manĝo-produktanta vivmaniero la apliko de la rado estis la tria paŝo en la progreso de la pasinteco de la homaro. Kune kun la ĉaro ĝi faris trasporteblaj la distancojn, plifaciligis la transporton de objektoj, sistemigis la komercon, kaj ĝi trovis gravan rolon ankaŭ en la batalado. Ĝia inventado estis kontinua kaj komuna rezulto de homoj. Ĝia bezono vekiĝis, kiam la homo de novŝtonepoko setlis, daŭrigis terkultivadon per pikfosilo, bredis bestojn kaj estiĝis bezono de ilo por transporti pli grandajn ŝarĝojn al pli grandaj distancoj, do bezono de ĉaro.
La praulo de la ĉaro povis esti la sledo. La sledoj sur marĉaj ebenaĵoj estis pli uzeblaj, kaj je manko de vojoj ĉaroj en la montaroj eĉ ne estis uzeblaj. La ĉaro estis sledo sur radoj. La veturiloj kun radoj estas konataj de 5500 jaroj. Sur reliefo trovita el la sumera urbo Uruk el la tempo 3500 a.K. videblas sledo ekipita kun radoj. El la proksima oriento de la 4-a jarmilo a.K. devenas la plej malnovaj argilaj ĉaro-trovaĵoj, ankaŭ sur reliefaj scenoj. Apenaŭ certa estas, ke ankoraŭ pli frue estis radoj aplikataj. Oni trovis ankaŭ en Polujo modelojn de karioloj el la tempo ĉirkaŭ 3500 jaroj a.K., kaj ankaŭ en Rusujo oni trovis realajn kariolojn.
Laŭ la arkeologiaj trovaĵoj en la Karpata baseno ĉirkaŭ 3500 j. a.K. radoj estis jam uzataj.
Laŭ Markus Vosteen rado estis kreita samtempe ĉirkaŭ 3500 jaroj a.K. kaj en Mezopotamio kaj en Karpata baseno, kaj el ĉi tiu centro disvastiĝis la uzo de la rado. La penso pri rado eble estis rekondukebla al la uzo de arbotrunkoj kiel ruliloj. Antikvaj homoj de tre fruaj tempoj, eble eĉ la prahomoj, por transporto uzis dikan trunkon, kiun ili trenis post si je unu fino de trunko. Eble la trunko povis hazarde turniĝi transverse, kaj la homo divenis la antaŭaĵon de rulado. Oni devis nur meti la ŝarĝon sur la rulantan trunkon. Rulilo estas ankaŭ hodiaŭ uzata, se oni devas movigi pezajn aĵojn. Sed ĝi havas ankaŭ malavantaĝon: la ŝarĝo dum antaŭeniro deruliĝas desur la ruliloj. Kvankam estas konataj kelkaj teorioj, ŝajnas, ke la ĉaro evoluiĝis de la rulanta korpo.
La plej malnovaj, konataj radoj estis diskoj aŭ plenaj radoj. Ili fariĝis el tri skulptitaj plankoj, kiujn kunfiksis rigidiloj, ĉar la prahomoj ne havinte segilon kaj uzinte nur ŝton-hakilo kiel laborilo ne povus eltranĉi el trunkoj radon. Kaj tiaj radoj rapide disfalus laŭ la raddirektaj fendetoj. Do oni krevis la trunkon laŭlonge, tiel fariĝis plankoj, el kiuj oni povis fari radon. Tiaj radoj el kelkaj tavoloj estas la plej disvastiĝintaj, kvankam restis malmultaj pecoj de tiuj, primitivaj radoj. En Mezopotamio oni transiras mallongajn vojojn ankoraŭ hodiaŭ per karioloj uzantaj tiajn plenajn radojn.
Eŭropo
La diferenco de antikveco inter la radoj de Proksima Oriento kaj Eŭropo estas nur kelkaj centoj da jaroj. Laŭ la vojo de rado al Eŭropo ĝi unue aperis sur la stepoj de Nigra Maro, poste de tie transiĝis al la Balkana duoninsulo, de tie al la mediterana Italio. Sur sud-rusaj ebenaĵoj kaj en Okcidenta Eŭropo la kulturo estis malpli evoluinta, kaj tio faras ankoraŭ pli okulfrapa la rapidecon de disvastigo de rado. Sed en ambaŭ lokoj estis konata la sekundara uzo de dombestoj, t. e. krom vivanta viandodeponejo la apliko por trenado. La mildigitan okson de akvobubaloj kaj bovoj oni povis jugi, kaj en eŭropaj vilaĝoj kaj en Sumerio oni bone sciis, ke la timinda virbovo estas farebla per simpla tranĉeto trankvila tirbesto. Poste la okson oni facile povas jugi, sia korpostrukturo ofertas la jugon. Devis disvastigi nur la tekniko de skulptado de lignon kaj senseksigo, la tuta proksim-orienta kulturo ne devis esti transprenota. En la arbara Eŭropo oni lerte scipovis skulpti lignon. Poste la eŭropaj vilaĝanoj kune kun la ĉaro restis je la primitiva nivelo.
En Orient-Francujo apud Nancy en Loreno estis trovita en du ĉarotomboj kvar, forte korodintaj, rompitaj ferradoj kaj radnubo.
La plej malnova, eŭropa ĉaromodelo malkovriĝis en Budakalász en Hungarujo en iu tombejo el la kuprepoko. Ĝi estas malgranda ĉaromodelo kun kompaktaj radoj. La veturilon tiris verŝajne bovoj. El la epokoj de la malfrua bronzepoko ĝis la frua ferepoko estis trovita radoj en 73 trovejoj, inter ili estis ankaŭ ĉaromodeloj. En 1989 en la parcelo Temető (tombejo) de la vilaĝo Börzence dum la dekonstruo de defalaĵejo la arkeologoj trovis fragmentojn de ĉaromodelo el argilo. Ĝi estas maldetale prilaborita, kvadratforma ĉaroŝranko, kies plej granda mezuro estas 5,4 cm. Apud ĝi estis ankaŭ tri radoj. La originala ĉaro estis verŝajne peza lignoĉaro kun radoj kunturniĝantaj kune kun la akso. La pezaj ĉaroj kutime estis tirataj fare de bovo. La modelo verŝajne estis ludilo por infano, kaj ne kulta objekto. La ĉaroj kun masivaj radoj estis uzataj de la fino de la 4-a jarmilo dum unu kaj duona jarmilo.
Rado kun radradio
La malpeza strukturo de la rado kun radradio ebligis konstrui pli rapidajn, pli malgrandajn kaj pli belajn veturilojn. En Mezopotamio en la 3-a jarmilo a.K. eventis bataloj. Per jugo de azeno, pli rapida ol la bovo aperis nova, esperhava batalilo. La sumeroj havis ankaŭ kvarradajn ĉarojn tiritaj per sovaĝaj azenoj. La taktikon de la sekvintaj mil jaroj karakterizis la ĉevaltirita batalĉaro kun radradioj, kiu aperis ĉirkaŭ 2000 a.K. sur la batalĉaroj de Malgranda Azio, Sirio. La rado kun radradio faris la ĉevaltiritan ĉaron batpova armilo. La evoluo de la bronzmetio larĝiĝis ankaŭ la eblecojn de la lignoprilaborado. Disvastiĝis la malpezaj, sed fortaj ses-, poste pli grandaj ok-radradiaj radoj. En novajn, belajn ĉarojn kun ĉi tiuj radoj jam jugis la antaŭ nelonge aldomigitaj ĉevaloj.
Ĉi tiu timiginda armilo kiel ilo de milito, ĉasado kaj rangosigno trovis uzantlokon de Atlantiko ĝis Ĉinujo. En la bronzepoko de Egiptio ĝis la stepoj la plej ĝeneralaj veturiloj estis la ĉevaltiritaj, malpezaj ĉaroj, kiuj ekfloris ĉirkaŭ 1200 a.K. Asirio en la Ferepoko kruele konkeris ĝian imperion danke al la kompletigita militĉaro.
Uzo en la manmetio
Samtiel en Mezopotamio evouliĝis en ĉirkaŭ 3500 a.K. la uzado de potista disko, foje ankaŭ nomata turniĝanta tablo, en sama tempo kune kun tiu de la rado. En Mezopotamio la rado ĝis 1500 a.K. estis konata nur kiel ĉarrado, potista disko kaj parto de fadenigilo. Sed poste jam aperis ankaŭ en mekaniko: ĝi ludis rolon pri la teknika uzo de la centrifuga forto, kiu faciligis la laboron. Tio estas, ĝi ebligis malpliigi la frotadan reziston. Kiel muskoloforto-maŝino estis uzata grandega rado kun diametro de kelkaj metroj, sur kies ekstera rando paŝis homo. Tial ĝi nomiĝis kurtapiŝo aŭ tretmuelilo. La tordan momanton de la akso oni uzis ĉefe por levi akvon.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri rado en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Tre konata esprimo en Esperanto estas "(re)inventi la radon", alude al iu kiu fanfaronas pri iu "ingenia" ideo, kiu jam estis spertita de aliuloj.
La Ferté-Alais
La Ferté-Alais estas franca en la departemento Essonne, en la regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj estas nomataj Fertois.
Andreas Papachristos
Andreas Papachristos, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papachristos Andreas estis greka-hungara skulptisto. Lia origina nomo greke estas ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΣ. Andreas Papachristos naskiĝis la en vilaĝo Lithia (Grekio), li mortis la.
Biografio
Andreas Papachristos apartenis al tiu grupo, kiu rifuĝis al Hungario en 1948. Li abiturientis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 1957. Liaj plej gravaj instruistoj estis Frigyes Matzon, József Somogyi kaj László Miskolczi (pentristo). Li daŭrigis siajn studojn en Hungara Belarta Altlernejo akirinta diplomon en 1962. Lia majstro estis Sándor Mikus. Ekde 1969 li vivis en Artistkolonio (Szentendre). Li unue revizitis Greklandon en 1979. En 1982 la geka-hungara politika kontakto normaliĝis, tial ekde tiu tempo Papachristos vivas alterne en Hungario kaj Grekio. Li ricevis premiojn inter 1962-1978. Li havis edzinon.
Kalinina (stacio)
Kalinina (Калинина) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Distrikto Leninskij.
Arcos de la Sierra
Arcos de la Sierra (Arkoj de la Montaro) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La lokano nomiĝas "serrano". La censita loĝantaro en 2016 estis de 82 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,08 loĝ/km².
Situo
Arcos de la Sierra estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,009 m super marnivelo kaj je 36 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, krom je 4 km el Castillejo-Sierra, je kvin el Ribatajada kaj Ribatajadilla kaj je 6 km el Fresneda de la Sierra. La areo de ties teritorio estas de 39,5 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°20′49″N 2°06′47″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Arcos de la Sierra, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Arcos de la Sierra kie oni alvenis al la nunaj 82.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte de maldekstra partio sed lastatempe el dekstra PP.
Ekonomio
Agrikulturo (forstado) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, ĉefe pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj pro rura turismo al naturaj vidindaĵoj.
Márta Mészáros
Márta MÉSZÁROS [mEsAroŝ], hungare Mészáros Márta (naskiĝis la 19-an de septembro 1931 en Budapeŝto) - hungara reĝisoro kaj scenaristo. Ŝi estis filino de skulptisto kaj komunisto László Mészáros.
Biografio
Ŝi vivis en Sovetunio inter 1935–1946, elmigrinte al Kirgizio, kie ŝia patro estis murdita dum la granda teroro de Stalin. Ŝi ricevis diplomon pri reĝisorado en Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio en 1956. En 1958 reveninte al Hungario ŝi edziĝis al Miklós Jancsó. Tiutempe ŝi reĝisoradis mallongajn filmojn kaj novaĵojn, ankaŭ dum du jaroj en Bukareŝto. Okupiĝis pri popularciencaj kaj dokumentaj filmoj - entute reĝisoris preskaŭ 30. En 1968 debutis per aktorfilmo "Knabino" realiginte 21 filmojn pri reprezalioj de homoj, ĉefe virinoj. En Kanado reĝisoris dokumentan televidan serion English Teachers (konatan kiel Taipei Diaries). En la 80-aj jaroj produktis ciklon de aŭtobiografiaj filmoj. En ja jaroj 2003-2004 reĝisoris filmon pri Imre Nagy "Neentombigita". Kelkaj filmoj aperis en Pollando, kie ŝi nun loĝas.
Károly Kovács
Károly Kovács
Mararmeo
(nederlande marine, france marine, germane Marine, itale marina, hispane marina, portugale marinha, svede marin, angle navy, arabe baharía, ĉine haijun, japane kaigun, koree haegun, ruse военно-морской флот, hebree חיל הים)
Brazila Vivo
Brazila Vivo, kies unua numero aperis en la jaro 1922, estis la dua brazila periodaĵo redaktita en Esperanto. Inter ĝiaj redaktoroj troviĝas Moacir Caminha, la iniciatinto de la esperanta movado en Cearao, la ĵurnalisto Demócrito Rocha kaj la intelektulo Joel Linhares.
Frynaudour (stacidomo)
Frynaudour estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Plourivo, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Paimpol (486000).
Insurekcio de Aranjuez
La Insurekcio de Aranjuez aŭ en hispana Motín de Aranjuez estis tumulto okazinta el la 17a al la 19-a de marto de 1808 surstrate de tiu urbo de la regiono Madrido, Hispanio. Kunfluis diversaj tialoj, nome la konsekvencoj de la malvenko ĉe Trafalgar, malkontento ĉe la nobelularo, la nepacienco de la Princo de Asturio (la futura Fernando la 7-a) por reĝiĝi, la agado de agentoj de Napoleono, la komplotoj de la kortego - kie kreiĝis opozicia kerno ĉirkaŭ la Princo, formita de noveloj enviaj pro la povo akirita de Manuel Godoy, kaj skandaligitaj de la supozataj rilatoj de tiu kun la reĝino Maria Luiza de Parma-, same kiel timo de la klerikaro al politiko por Desamortización fare de Godoy.
La alveno de franca armeo en Hispanio, laŭ la Traktato de Fontainebleau (1807), ixgis minaca kiam ĝi okupis (sen apogo de la traktato) diversajn hispanajn lokojn (Burgos, Salamanko, Pamplona, Donostio, Barcelono aŭ Figero). La totalo de francaj soldatoj en Hispanio estis jam de ĉirkaŭ 65.000, kiuj kontrolis ne nur la komunikon kun Portugalio, sed ankaŭ kun Madrido, same kiel kun la franca landlimo. Tio rezultis en malfido ĉe Godoy. En marto de 1808, la reĝa familio retiriĝis al Aranjuez por ripozi kaj kaze de neceso, sekvi vojon al sudo, al Sevilo aŭ eĉ al Ameriko, kiel jam estis farinta había hecho Johano la 6-a de Portugalio.
La okazintajoxj de Aranjuez markis la komencon de la fino de la Antikva Reĝimo en Hispanio. La popolo estis manipulita, sed ties interveno estis decidiga, ĉar ne nur akiris la rezignon de malŝatata ministro (jam okazis ĉe la Tumulto de Eskilaĉo, en 1766), sed ankaŭ la rezignon de reĝo kaj la aliron al la trono de nova reĝo.
Zalakaros
Zalakaros [zalakaroŝ] estas urbo kun titolo vinvilaĝo kaj samtempe fama kuracbanloko en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.
Situo
Zalakaros situas sur ebenaĵo, ĉe malgranda Balatono, laŭ flankovojoj. Aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Adriatiko estas ne tro for.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1254. La tiama vilaĝo suferis multe de la turkoj, sed la proksima malgranda Balatono, kiu estas marĉaĵo, donis kaŝejon. La komunumo ricevis rangon kampurbo en la 18-a jarcento. En 1965 ekfunkciis termobanejo, kiu apartenas al la plej gravaj kuraclokoj. Rapide kreskis la feriejaj domoj. En 1981 Zalakaros iĝis grandvilaĝo, en 1997 urbo.
Petreni (Harghita)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 289 kaj en 1992 210 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely ). En tiu vilaĝo estas entombigita la verkistino Zsuzsanna Ferencz.
Komunumoj pri Sankta Petro en la Hungara reĝlando
La tabelo prezentas nur la komunumojn el Transilvanio, la ceterajn vidu: Detrekőszentpéter!
Björn Ólafsson
Björn Ólafsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda komercisto, entreprenisto kaj politikisto. Li estis ministro de la eksterparlamenta registaro 1942-1944 (la eksterparlamenta registara fondiĝis pro registara krizo), sed poste, 1948-1959, li estis parlamentano de la Sendependecpartio kaj refoje ministro.
Montenerodomo
Montenerodomo estas komunumo de Italio.
José Linhares Filho
José LINHARES FILHO aŭ Linhares Filho naskiĝis la en Lavras da Mangabeira, municipo de Cearao; estas brazila verkisto, eseisto kaj poeto.
Liaj gepatroj estis José Linhares Gonçalves, eks-urbestro de Lavras da Mangabeira kaj la pentristino Maria da Conceição Esteves Linhares. Li diplomiĝis pri juro kaj beletro, sed nur al tiu ĉi lasta studobjekto li interesiĝis kaj profesie sin dediĉis.
Rilato kun la Esperanto-movado
Lia onklo Joel Linhares estis unu el la fondintoj de la Esperanto-movado en Cearao, redaktoro de Brazila Vivo (1922) kaj aŭtoro de la unua soneto originale verkita en Esperanto ĉe Cearao: "Al Nova Vivo".
Grupo SIN
En la jaro 1968 li kunfondis la Grupon SIN (mallongigita formo de Sinkretismo). Kvankam tiu grupo ne longe daŭris, ĝi efektivigis plian integriĝon inter la cearaa literaturo kaj tiu de aliaj brazilaj ŝtatoj pro la alta kvalito de ties membroj.
Teorio de la Seksa Latento
Li estas la kreinto de la Teorio de la Seksa Latento, per kiu li analizis, inter aliaj verkoj, la plej elstaraj romanojn de Machado de Assis. Liaj eseoj pri la literaturoj de Portugalio kaj de Brazilo famiĝis en la universitata medio pro la emo ĝisfunde analizi la problemojn de la homa ekzisto kaj la literatura stilo ĉe Machado de Assis, Fernando Pessoa kaj Miguel Torga.
Ĉandrapur
Ĉandrapur, laŭ marate मराठी estas urbego, ankaŭ municipo en meza Barato, en subŝtato Maharaŝtro, kie ĝi estas la sidejo de la samnoma distrikto. La loknomo signifas marate "urbo de la luno". Pro la proksimaj karbominejoj la alia nomo estas "nigra oro-urbo."
Geografio
Ĉandrapur troviĝas sur montetaro en alteco de 190 metrojn super la marnivelo ĉe kunfluejo de 2 malgrandaj riveroj. La urbego deklivas de nordo al sudo. La areo estas riĉa je karboj. Hingangat troviĝas 81, Adilabad 86, Javatmal 132, Ramagundam 134, Nagpuro 135, Gondija 191, Varangal 225, Rajpuro 283, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 688, Kolkato 983 tutlanda ĉefurbo Delhio 987 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Ĉandrapur havis populacion de.
Historio
En tiu loko reĝo fondis urbon en la 13-a jarcento, eĉ iom poste ĝi estis sidejo de reĝlando konata ankaŭ kiel Ĉandagar aŭ pli simple Ĉanda. Dum la historio ofte okazis inundoj, sed en la modernaj tempoj digo kun akvorezervujo kaj akvoenergia centralo estis konstruita. La nuna loknomo estas ekde 1964, la nuna statuso estas D-grada municipo.
Ekonomio
Ĉandrapur estas centro de karbominado. En 2012 funkciis 27 minejoj ĉirkaŭ Ĉandrapur. Aliaj industrioj inkludas cementofabrikon, paperproduktadon, kaj feralojproduktadon.
Religioj
La ĉefa religio en Ĉandrapur estas en 2012 la hinduismo (72%), krome ekzistas budhismo (16%), islamo (10%), kristanismo, ĝajnismo kaj sikismo malpli ol 1%.
Lingvoj
La ĉefa (oficiala) lingvo en Ĉandrapur estas la marata. La minoritataj lingvoj estas la hinda, la angla kaj indiĝena.
Edukado
Mezlernejo estis establita en 1906. La altlernejoj de Ĉandrapur estis aligitaj al Gondvana Universitato.
Klimato
Ĉandrapur havas tropikan klimaton (Aw) kun musono. La averaĝa pluvo jare estas 1248 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter junio-oktobro pro la musono. La temperaturo varias inter 21-34 °C.
Llerena
Araba epoko
Tiam la nomo estis Ellerina, disputejo inter araboj kaj kristanoj; ĝi estis okupita definitive en la jaro 1243 de Pelay Pérez Correa, superulo de la Ordeno de Santiago al kiu la reĝo Fernando la 3-a de Kastilio mendis la rekonkeron de Sierra Morena, montoĉeno inter Kastilio kaj Andaluzio.
Ordeno de Santiago
Llerena estis donacita por ties defendo kaj reloĝigo al la Ordeno de Santiago. Oni faris tradicion ke la superuloj de la ordeno uzis la vilaĝon Llerena kiel portempa sidejo. La plej gravaj superuloj kiuj sidis tie estis la jenaj:
La urbeto iĝis kutime sidejo de la superuloj de la Ordeno de Santiago kaj tio konvertis la urbeton en administra ĉefurbo de la teritorio de Leono de la Ordeno en Ekstremaduro kaj atingis la ĉefan sidejon inter pli da 30 vilaĝoj regitaj ekde Llerena depende de la Superuloj de la Ordeno de San Marko de Leono.
En 1340 okazis en Llerena la tiama "parlamento", regita de la reĝo Alfonso la 11-a de Kastilio En 1383 okazis la Ĝenerala Asembleo de la Ordeno de Santiago kun Pedro Fernández Cabeza de Vaca kaj la aliaj vicsuperuloj.
La Superulo de la Ordeno Lorenzo Suárez de Figueroa ricevis licencon por celebri foirojn de Sankta Mateo la 21ajn de septembro, konstruis la kapelon de la Triunuo en la preĝejo de la Granada, la bazon, kaj finigas la konstruaĵon de la Superula Domo aŭ monaĥinejo de Sankta Elena. Enrique García Fernández de Villagarcía konstruis la kastelon de la apuda Villagarcía de la Torre iĝis la patrono de la ĉefa kapelo de la preĝejo de Sankta Maria kaj estis enterigita en ĝi. Alonso de Cárdenas konstruis la preĝejon de Santiago, kaj en la murego kelkajn el la ĉefaj pordegoj de la urbo.
Inkvizicio kaj judoj
Post la epoko de islama teritorio kaj kristana rekonkero produktiĝis reloĝado de leonaj, kantabraj kaj eŭskaj familioj. Krome estis grava juda minoritato ene de la urbo, kio prosperigis ĝin ekonomie kaj kulture. Iamaniere okazis paca kunvivado inter la tri kulturoj: kristanoj, judoj kaj restintaj islamanoj (mudeĥaroj). En 1479, la judo Rabí Mayr atingis, ke la Katolikaj Gereĝoj forigu la malpermeson, ke la judoj celebru foirojn kaj merkatojn, ekxistantan en la regno de Kastilio. Tio permesis plibonigi la ekonomiajn nivelojn de la urbo kaj permesis la kreadon de lernejo de tradukistoj. En tiu epoko estis 600 judaj familioj en Llerena kiuj loĝis ĉirkaŭ la sinagogo (poste ermitejo de Sankta Katerina) kaj la Fuente Pellejera (Haŭtaĵa Fonto). Kiam la Katolikaj Gereĝoj subskribis la dekreton de pri Forpelo de la judoj el Hispanio en 1492, restos 125 judaj familioj kiuj iĝos konvertitaj.
Gommersheim
Gommersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Edenkoben, kiu kovras larĝan strion relative en la norda parto de la distrikto.
Llerena
Inkvizicio kaj judoj
En 1508 instaliĝis la Tribunal del Santo Oficio de la Inkvizicio danke al la influo de Luis Zapata, Konsilisto de la Katolikaj Gereĝoj kaj pro la ekzisto de juddevana populacio en la Malsupra Ekstremaduro. Ĝi estis la tria tribunalo de Hispanio, laŭ la amplekso de la jurteritorio, okupis 42.260 km², kaj inkludis la episkopajn teritoriojn de Ciudad Rodrigo, Plasencia, Coria kaj Badajoz.
Sekvo
La epoko de plej alta aktiveco de la urbo estis la 16a jarcento kiam ĝi havis ĝis sep monaĥejojn, krom granda kultura aktiveco. Dum tiu jarcento la populacio plialtiĝis kaj ne plie pro la elmigrado al la Nova Mondo, iĝante la dua plej nombra urbo de Ekstremaduro en 1591, post la ĉefurbo Badajoz. Fine de la jarcento havis 8.300 loĝantojn.
En 1640, pro la atingita kresko, Filipo la 4-a donis la titolon de Urbo.
Dekadenco
Sed fine de la 17a jarcento komencis ties dekadenco influita de diversaj kaŭzoj: la politika krizo de la imperio, la milito kontraŭ Portugalio, mallertaj lokaj registoj, la forpelo de la moriskoj kaj sinsekvaj pestoj kiuj fermis la urbon dum tiuj malsanoj. Dum la 18a jarcento akiris municipan sendependon la lokoj de Higuera de Llerena en 1786 kaj Maguilla en 1749, kiuj ĝis tiam apartenis al Llerena.
Milito de sendependo
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo (1808-1814) kaj pro la batalo de Cantalgallo en 1810, okazas granda detruo de la urbo. Kelkaj kosntruaĵoj kaj parto de la historia arkivo estis detruita kaj utilis kiel ĉevalejo, granda nombro de artaĵoj estis forrabitaj, kiel parto de la retablo de la preĝejo de Nia Sinjorino de la Granada, verko de Zurbarán.
En la 19a jarcento malaperis la Ordeno de Sankta Marko de Leono (posteula de la Templanoj), kaj en 1834 la Inkvizicio mem. Krome okazis eklezia konflikto inter la ekleziaj sekvantoj de la Militaj Ordenoj kaj la episkopo de Badajoz, kio finis kiam ekreĝiĝis Alfonso la 12-a, kiu malaperigis ĉiujn historiajn privilegiojn de Llerena.
Alienado
Ankaŭ la sinsekvaj alienadoj produktis grandan katastrofon por la municipa ekonomio de Llerena kaj por ties loĝantaro. Tiu de Mendizábal de 1837 kaj Madoz en 1855 malriĉigis la Municipon de Llerena kiu perdis la municipajn kampojn kiuj dum jarcentoj vivtenis la urbon. Malaperis ankaŭ klekaj monaĥ(in)ejoj, kiel Santa Isabel, San Francisco, La Merced, San Sebastián kaj la Concepción, kaj restis nur tiu de Santa Clara.
Dum tiu ĉi jarcento, restis en la urbo kelkaj industrioj kiuj unuigitaj al la konstruo de la fervojo Mérida-Sevilo, en la dua duono de la jarcento ĝis la fino en 1885 retenis la ekonomian progreson de la distrikto.
Agrupación Deportiva Llerenense (Llerena Sporta Grupigo)
Kreita en la 10-a de Aŭgusto de 1966 (Antaŭe Llerena havis alian futbala teamo). La Llerena Sporta Grupigo ludas en la kampo Fernando Robina.
Komuna merkato
Komuna merkato estas termino kutime referencata kiel unua etapo al la kreado de unusola merkato. Ĝi kutime estas konstruita sur areo de libera komerco kun relative libera movado de kapitalo kaj de servoj, sed ne tiom antaŭenira en malpliigo de la cetero de komercaj barieroj.
Unusola merkato estas tipo de komerca bloko en kiu plej el la komercaj barieroj estis forigitaj (por varoj) kun kelkaj komunaj politikoj pri produkto regulado, kaj movlibero de produktofaktoroj (kapitalo kaj laboro) kaj de entreprenoj kaj servoj. La celo estas ke la movado de kapitalo, laboro, varoj, kaj servoj inter la membroj estu tiom facila kiom ene de ili. La fizikaj (limoj), teknikaj (normigoj) kaj fiskaj (impostoj) barieroj inter la membroj ŝtatoj estas forigitaj ĝis la maksimuma etendo ebla. Tiuj barieroj malhelpas la movlibron de la kvar faktoroj de produktado.
Unuigita merkato estas la lasta etapo kaj lasta celo de unusola merkato. Ĝi postulas la totalan liberon de movado de varoj, servoj (kiaj financaj servoj), kapitalon kaj personoj senrilate al ŝtataj limoj.
Listo de komunaj merkatoj
Noto: ĉiu ekonomia unio kaj ekonomi-valuta unio inkludas komunan merkaton.
Valo de Meksiko
La Valo de Meksiko estas altebenaĵo en centra Meksikio sufiĉe samarea kun la nuna Meksikurbo kaj la orienta duono de la subŝtato de Meksiko. Ĉirkaŭata de montaroj kaj vulkanoj, la Valo de Meksiko estis centro de kelkaj antaŭkolumbaj civilizoj, ekzemple Teotiŭakano, la Toltekoj kaj la Aztekoj. La antikva azteca termino Anaŭako (interakva tero) kaj la frazo Baseno de Meksiko estas ambaŭ uzataj ankoraŭ por aludi al la Valo de Meksiko.
La lago Tekskoko (hispane Texcoco) estis parto el sistemo de lagoj, nun malaperantaj. Ĝi situas sudokcidente de la valo de Meksiko, en la centro de la Nov-vulkana Akso kiu trairas la nacian teritorion ekde la Pacifika marbordo. La okazintaĵoj kondukis al la sekiĝo de granda parto de la akvaj masoj kiuj formis parton de la sistemo ekiĝis en la antaŭkolumba epoko. Tiam, la indiĝenoj konstruis artefaritajn insulojn en la neprofundaĵoj de la lago, kun la celo gajni teron por la kultivado, aŭ en la kazo de Tenoĉtitlano, por konstrui loĝlokojn. En la 17-a jarcento, kiam la hispanoj subigis la teritoriojn kiujn ili baptis kiel Nova Hispanio, la ĉefurbo de la vicreĝlando estis la objekto de nekalkuleblaj inundoj. Tio motivigis la kreadon de dreniloj, daŭrigitaj de la sinsekvaj registaroj de la sendependa Meksiko, kiuj okazigis la preskaŭ tutan malaperon de la kvin lagoj kiuj konsistigas la sistemon.
9584 Louchheim
9584 Louchheim estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Louchheim de Tucson (Arizono), aktivulon en la infana edukado dum multaj jaroj kaj alte taksatan konsiliston por centoj da familioj de la regiono de Tucson. La optimisma filozofio de Louchheim heligis la vivojn de multaj junuloj.
Sigurður Ingi Jóhannsson
Sigurður Ingi Jóhannsson (naskiĝinta la ) estas islanda politikisto. Li estas membro de la Progrespartio. Li estis ministro pri la medio kaj krudmaterialoj (2013-2014) kaj pri la fiŝkapta industrio (2013- ). La {{daton|7|aprilo}2016}}, post la demisio de la ĉefministro Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, Sigurður Ingi Jóhannsson fariĝis la ĉefministro de Islando.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
István Nemes (kuracisto)
István NEMES [nemeŝ] estas rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Ştefăneşti (Trei Sate) la 14-an de marto 1928 kaj mortis en Târgu Mureș la 3-an de marto 1985.
Kariero
István Nemes diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1953). Li laboris tie en la katedro pri malsanfiziologio, de 1978 en katedro de la fakultato de anatomio-fizologio kaj malsanfizilogio. Li doktoriĝis en Iaşi (1971). Li publikigis kaj en enlandaj kaj en eksterlandaj fakrevuoj (Orvosi Szemle-Revista Medicală, Mv.; Revista Medico-Chirurgicală, Iaşi; Studii şi Cercetări de Medicină, Kv.; Spitalul, Buc.; Orvosi Hetilap és Acta Physiologica Academiae Scientiarum Hungaricae, Bp.; Biochemical Pharmacology, London; La Medicina del Lavoro, Milano).
Pajarón
Pajarón [paĥaRON] (Birdego) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La lokano nomiĝas "pajaronero". La censita loĝantaro en 2016 estis de 84 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,6 loĝ/km².
Situo
Pajarón estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la orienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,051 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 52,61 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°57′27″N 1°46′59″Ok.
Historio
En 1289 okazis batalo ĉe Pajarón inter kastilianoj kaj aragonanoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Pajarón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Pajarón kie oni alvenis al la nunaj 84. Fakte la loĝantaro duoniĝis dum la lastaj tri jardekoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, ĉefe pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Monica Frassoni
Monica FRASSONI (naskiĝis la en Veracruz) estas itala politikistino de la Federacio de la Verduloj, ekde oktobro 2009 kunprezidantino de la Eŭropa Verda Partio (kun Philippe Lamberts).
Plískov
Plískov estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio proksimume tri kilometrojn sudokcidente de Zbiroh kaj 15 kilometrojn nordoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Monica Frassoni
Frassoni estis Membro de la Eŭropa Parlamento dum du oficperiodoj - inter la jaroj 1999 kaj 2009. En EP ŝi membris en la Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA) kaj kunprezidantis ĝin de 2002 ĝis 2009, kune kun Daniel Cohn-Bendit.
Plískov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1377.
Fischerbach
Fischerbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nicklas Bendtner
Nicklas Bendtner (naskiĝis en Kopenhago, do nun estas -jara) estas dana futbalisto. Ekde la jaro 2005 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la angla klubo Arsenal F.C. - antaŭe li jam jaron estis membro de junula teamo de tiu klubo, kaj antaŭ tio membro de junulaj teamo de sia hejmurbo Kopenhago.
Krome Nicklas Bendtner ekde la jaro 2006 estas membro de la dana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. En la ĉampionado li per du goloj elstaris en la listo de plej bonaj golfaristoj.
Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam en 2004 membris en la nacia teamo de sub-16-jaruloj, en 2004-2005 en tiu de sub-17-jaruloj, kaj en 2006 en la teamoj de sub-19- kaj de sub-21-jaruloj.
Orgensimfonio
Orgensimfonio estas granda komponaĵo por orgeno, kiu klare tenas en si elementojn de simfonio por orkestro (ekz. oftas movimentoj en sonata formo, kion ĝi tamen do havas komuna kun la orgensonato), kaj ankaŭ pro sia registrado sonigas la orgenon orkestreca.
La ĝenro ekestis en Francio dum la 19-a jarcento per la Grande Piéce Symphonique de César Franck. La plej gravajn tiajn pecojn kontribuis Charles-Marie Widor kaj Louis Vierne. La simfonioj de ĉilasta komponisto validas kiel la plej eminentaj de la ĝenro. Aparta signo de multaj orgensimfonioj estas sia movimentnombro, kiu plejofte superas la tradician kvarmovimentecon. Ekz. Widor verkis simfoniojn ĝis sep movimentoj. Vierne post sia sesmovimenta unua simfonio normigis en siaj ceteraj verkoj la kvinmovimentecon. Pluaj orgensimfoniaj komponistoj estis Marcel Dupré kaj Charles Tournemire.
Ke la ĝenro orgensimfonio estis nur malmulte kulturita ekster Francio (ekz. per la orgensimfonio de Sigfrid Karg-Elert), kaŭzas la apartaĵoj de la franca orgenkonstuarto. Ĝia plej elstara reprezentanto Aristide Cavaillé-Coll fakte formis siajn orgenoj tiel, ke ĝiaj sono akiris eksplicite simfonian karakteron. Ĉi tiu konstrumaniero ekzistis nur sporade en aliaj landoj.
Post la morto de ĝiaj ĉefreprezentantoj la ĝenro perdis je graveco kaj nuntempe preskaŭ neniu orgensimfonio estas komponata.
Grandaj verkoj por malkovri la orgensimfonion – listo de sondiskoj
Jen kelkaj verkoj de la ĝenro orgensimfonio, akirebaj kiel sondisko:
Simfonioj por solorgeno
César Franck (1822-1890)
Louis Vierne (1870-1937)
Joseph-Ermend Bonnal (1880 - 1944)
Charles Tournemire (1870-1939)
Émile Bourdon (1884-1974)