cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edward Gierek
Fino de Registaro
Kvankam Gierek, afliktita de la fiasko de politika kresko de prezoj en 1976, estis persvadita de siaj kolegoj ne rezigni, divizioj ene de lia teamo intensiĝis. Unu frakcio, gvidata de Edward Babiuch kaj Piotr Jaroszewicz, volis, ke li restu ĉe la kapo, dum alia, gvidata de Stanisław Kania kaj Wojciech Jaruzelski, malpli interesis konservi sian gvidadon.
En majo 1980, post la soveta invado de Afganio kaj la posta okcidenta bojkoto al Sovetunio, Gierek aranĝis renkontiĝon inter Valéry Giscard d'Estaing kaj Leonid Breĵnev en Varsovio. Kiel okazis kun Władysław Gomułka jardekon pli frue, sukceso pri eksterlanda politiko kreis iluzion, ke la pola partiestro estis sekura en sia ŝtatista aŭro, dum la plej gravaj politikaj faktoj estis determinitaj de la difektanta ekonomia situacio kaj de la rezulta laborega malfeliĉo. En julio Gierek iris al Krimeo, lia kutima feria loko. Por la lasta fojo li parolis tie kun sia amiko Leonid Breĵnev. Li respondis al la sombra takso de Breĵnev pri la situacio en Pollando (inkluzive de ŝuldado) per siaj propraj maldecaj antaŭdiroj, eble ne plene konantaj la landon, kaj sian propran situacion.
Bruna tinamo
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj de ties genro, ĝi estas timida, grundoloĝanta specio, kiu kutime troviĝantas sola aŭ en paroj. Ili manĝas fruktojn, insektojn kaj semojn. La ino demetas 4-5 tre rozkolorajn al malhele brilbrunajn ovojn surgrunde; tipe en malgranda depresio ĉe la bazo de arbo. Ties kanto konsistas el laŭtaj, altatonaj fajfoj, sed la preciza strukturo kaj tembro varias laŭlonge de ties teritorio.
Edward Gierek
Fino de Registaro
Altaj eksterlandaj ŝuldoj, manĝaĵoj kaj malmoderna industria bazo estis inter la faktoroj, kiuj devigis novan rondon de ekonomiaj reformoj. Denove, en la somero de 1980 prezaj kreskoj ekigis protestojn tra la tuta lando, precipe en la ŝipkonstruejoj Gdańsk kaj Szczecin. Malsame ol antaŭaj okazoj, la reĝimo decidis ne uzi forton por subpremi la strikojn. En la Gdańsk-Interkonsento kaj aliaj interkonsentoj atingitaj kun polaj laboristoj, Gierek estis devigita doni sian rajton al striko, kaj la laborista sindikato "Solidareco" naskiĝis.
Baldaŭ poste, komence de septembro 1980, li estis anstataŭigita de la VI Plenumo de la Centra Komitato kiel partia unua sekretario de Stanisław Kania kaj forigita de la potenco. Populara kaj fidinda gvidanto en la fruaj 1970-aj jaroj, Gierek foriris ĉirkaŭita de kalumnio kaj ridindigita, forlasita de la plej multaj el liaj kunlaborantoj. La 7a Plenumo en decembro de 1980 responsis persone Gierek kaj Jaroszewicz pri la situacio en la lando kaj forigis ilin de la Centra Komitato. La eksterordinara IX-a Kongreso de la PZPR, en senprecedenca movo, voĉdonis en julio 1981 por forpeli Gierek kaj liajn proksimajn kunulojn de la partio, ĉar la delegitoj konsideris ilin respondecaj pri la solidareca rilata krizo en Pollando, kaj la ĉefsekretario Kania ne povis malhelpi ilian agon. La sekva unua sekretario de la PZPR, generalo Wojciech Jaruzelski, enkondukis Milita stato en Pollando la 13-a de decembro 1981. Gierek estis internigita dum unu jaro de decembro 1981. Male al la (ankaŭ internigitaj) opoziciaj aktivuloj, la internada statuso alportis al Gierek neniun socian respekton. Li finis sian politikan karieron kiel ĉefa pario de la epoko.
Bruna tinamo
Teritorio kaj habitato
La Bruna tinamo loĝas en norda Venezuelo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, norda kaj suda Brazilo, tre nordorienta Argentino, orienta Bolivio, kaj orienta Paragvajo. Ili povas esti ankaŭ en Urugvajo.
Ili vivas en tropikaj kaj subtropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montaroj, prefere ĉe altoj inter 1,300 al 2,900 m.
Konservado
La IUCN klasigas la Brunan tinamon kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 1,700,000 km².
Edward Gierek
Fino de Registaro
Edward Gierek mortis en julio 2001 pro pulma malsano en hospitalo en Cieszyn, proksime al la suda montara feriejo de Ustroń kie li pasigis siajn lastajn jarojn. El la perspektivo de la tempo lia regado nun estis vidata en pli pozitiva lumo kaj pli ol dekmil homoj ĉeestis lian funebron.
Kun lia dumviva edzino, Stanisława née Jędrusik, Gierek havis du filojn, el kiuj unu Membro de la Eŭropa Parlamento Adam Gierek.
Legaco
En 1990 du libroj, bazitaj sur plilongigitaj intervjuoj kun Gierek de Janusz Rolicki, estis eldonitaj en Pollando kaj fariĝis plej vendataj.
Pola socio dividiĝas laŭ sia takso de Gierek. Iuj registaro amegas iujn pro la plibonigitaj vivniveloj kiujn ĝuis la poloj en la 1970-aj jaroj sub lia regado. Unike inter la PZPR-estroj, la pola publiko montris signojn de Gierek-nostalgio, konstatebla precipe post la morto de la unua unua sekretario.
Aliaj emfazas, ke la plibonigoj nur eblis per la malprudentaj kaj nesolveblaj politikoj bazitaj sur grandegaj eksterlandaj pruntoj, kiuj rekte kondukis al la ekonomiaj krizoj de la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Juĝite postrestante, la totala sumo de pli ol 24 miliardoj pruntitaj (en 1970-aj dolaroj) ne estis bone elspezita.
Kiam li fariĝis unua sekretario en decembro 1970, Gierek promesis al si, ke sub lia gardado homoj ne estos mortpafitaj sur stratoj. En 1976 la sekurecaj taĉmentoj intervenis en strikoj, sed nur post fordonado de siaj pafiloj. En 1980, ili tute ne uzis forton.
En 2020 estis anoncita biografia filmo pri Gierek, reĝisorita de Michał Węgrzyn.
La premiero estas planita por la 15-a de oktobro 2021
Premioj
Pollando Internaciaj premioj
Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik
VDE (mallongigo de Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik) estas la germana Asocio por Elektra, Elektronika kaj Informa Teknologioj, profesia instanco kun sidejo en Frankfurt am Main.
Flavia Julia Konstantia
Flavia Julia Konstantia (en latino, Flavia Julia Constantia; post 293- ĉ. 330) estis romia imperiestrino laŭ geedziĝo, fakte edzino de la imperiestro Licinio. Estis la filino de la imperiestro Konstantio Kloro kaj de lia dua edzino, Flavia Maksimiana Teodora.
Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik
Ĝi fondiĝis kiel Verband Deutscher Elektrotechniker (Asocio de germanaj elektroinĝenieroj) en Berlino en 1893 kaj renomis sin mem kiel Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik en 1998. VDE havis ĉ. 33.000 membojn (en 2005).
Flavia Julia Konstantia
En 313, la imperiestro Konstantino, kiu estis duonfrato de Konstantia, donis ŝin kiel edzino al sia kunimperiestro Licinio, okaze de renkonto en Mediolano. Ŝi naskis filon, Valerio Liciniano Licinio, en 315, kaj kiam ekis lukto inter Konstantino kaj Licinio en 316, ŝi restis ĉe sia edzo. Dua milito ekis inter ambaŭ imperiestroj en 324; post la malvenko de Licinio, Konstantia intervenis antaŭ Konstantino favore por la pluvivo de sia edzo. Konstantino ne mortigis lin tiam, sed devigis Licinion vivi en Tesaloniko kiel privatulo, sed la venontan jaron (325), li ordonis la murdon de Licinio. Dua frapo por Konstantia estis la murdo, ankaŭ pro ordono de Konstantino, de ŝia filo Licinio la Juna.
Jean-Jacques de Félice
Jean-Jacques de Félice (nask. la 15-an de majo 1928 - mort. la 27-an de julio 2008), estis franca advokato, vic-prezidanto de la Franca Ligo pri Homaj Rajtoj de 1983 ĝis 1996.
Flavia Julia Konstantia
En la postaj jaroj, Konstantia loĝis en la kortego de sia frato, ricevante honorojn (ŝia titolo estis nobilissima femina). Ŝi konvertiĝis al la kristanismo, apogante la partion de la arianoj en la Unua koncilio de Niceo (325).
Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik
La rolo de VDE en Germanio estas komparebla al tiuj de IET en Grandbritio kaj de IEEE en Usono.
Jean-Jacques de Félice
Biografio
Filo de Pierre de Felice, advokato, iama ministro kaj ŝtatsekretario sub la Kvara Franca Respubliko, Jean-Jacques de Félice estis junaĝe respondeculo de la Uniista Skolta Movado (protestanta tendenco) kaj de ferikolonioj. Li elektis la profesion de advokato.
Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik
Unu el ĝiaj aktivadoj estas tiu de normiga instanco. Ekzemple, VDE prizorgas la regulojn pri elektro en Germanio (DIN/VDE 0100).
Flavia Julia Konstantia
La urbo Constanţa, Rumanio ricevis sian nomon el ŝia.
Jean-Jacques de Félice
Biografio
En la advokataro de Parizo, ekde 1952, li komencis defendi la neplenaĝulojn antaŭ la porinfanaj tribunaloj, jen infanoj de la kvartaloj oriente de Parizo, la plej malfavorataj, jen alĝeridevenaj infanoj en la ladkvartaloj de Nanterre, okcidente de Parizo.
Li fariĝis konata dum la Milito de Alĝerio, kie li defendis la aktivulojn de la alĝeria Nacia Liberiga Fronto (FLN). Li pledis en 1976 por la kamparanoj de la altebenaĵo Larzako kontraŭstarantaj la plivastigon de militista trejnejo, la sendependistojn de Kanakio kaj Tahitio, la obĵetantojn pro konscienco, la fremdulojn en danĝero, por la fremduloj en danĝero, la italaj aktivistoj de la Ruĝaj Brigadoj kiel Marina Petrella kaj Cesare Battisti.
KIel advokato pri punoj, li defendis Lucien Léger, kondamnita en 1966 al dumviva malliberigo pro mortigo de infano. La tre longdaŭra mallibereco de lia kliento 41-jara igis Jean-Jacques de Félice diri : ”Ekzistas daŭro de mallibereco preter kiu la justico ŝanĝiĝas en venĝon“. Li estis flanke de abbé Pierre por defendi la senhejmulojn kaj loĝantojn de nesalubraj loĝejoj. Jean-Jacques de Félice intervenis en Madrido en la tempo de Franko, en Ateno en la tempo de la diktaturo de la koloneloj, kaj en la francaj Transmaraj Teritorioj en Papeete (Tahitio) kaj Noumeo (Nov-Kaledonio). Laŭ peto de la ĉefministro Pierre Mauroy, en 1983, li starigis laborgrupon kiuj devis starigi proponojn por nova leĝo pri obĵeto pro konscienco.
Laŭ opinio tre proksima de la historiistino Madeleine Rebérioux, de la helenisto Pierre Vidal-Naquet, Félice diris sin “en kontestado de la establita ordo““.
Jean-Jacques de Félice daŭre luktis, ĝis sia lasta, 80a, vivjaro por la homaj rajtoj. Li estis membro de Union Pacifiste de France. Li estis ankaŭ prezidanto de la Komitato Louis Lecoin por subteno al la Eŭropa Buroo pri Obĵeto de Konscienco. Brila oratoro, li ofte ricevis petojn por prelegi pri temoj en rilato kun la homaj rajtoj.
Freudenburg
Freudenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ekarto
Ekarto estas ebla diferenco inter reala kaj skribita (sciata) valoroj de matematika aŭ fizika variablo.
Ekarto estadas absoluta kaj relativa:
Absoluta kaj relativa ekartoj neniam estas negativaj nombroj!
Ekarto estadas pri ĉi tiuj okazoj: Ekzemple oni kalkulas 3.3*8.2. Ĝi egalas al 27.06. Sed se oni povas uzi nur unu ciferon post la punkto (ja preskaŭ ĉiam estas ia limo de kvanto da ciferoj), la rezulto estas 27.1.
Pri ĉi tiu konkreta okazo, la absoluta ekarto estas 0.04.
Sed ĉar oni ĝenerale ne scias, kia diferenco estas en ĉiu konkreta okazo, la absoluta ekarto de tia kalkulo estas 0.05 - maksimuma ebla diferenco inter kalkulita kaj preciza rezultoj, se estas nur unu cifero post la punkto. Nominala valoro, skribita sur rezistilo, kondensatoro ktp ĉiam estas ne tute preciza. Faranto de la elemento garantias nur, ke la reala valoro ne pli diferenciĝas de la nominala ol je certa valoro.
Ekzemple, rezistilo povas esti 2.2 kom +-2%. Tiam la relativa ekarto estas 0.02.
Kalkulo de ekarto dum kalkulo de la valoroj
Kalkulo de ekarto povas esti farita laŭ la plej malbona okazo aŭ statistike.
Kalkulo laŭ la plej malbona okazo
Ĉi tiuj formuloj estas veraj nur se ekartoj estas relative malgrandaj, ekarto de ekarto de variablo povas esti poksimume δ(δX) ~= δX.
Ĉi tiaj kalkuladoj estas uzataj en malrekta mezurado.
Domino (geografio)
Domino en la geografio estas la radiuso de la areo, kiun monto superstaras. Dominanta monto kun la domino de x km pro tio estas la plej alta elstaraĵo en la ĉirkaŭejo de x km.
La domino apud la elstareco estas la plej grava kriterio, por klasifiki pinton kiel memstara monto.
Domino kaj elstareco de monto 'B': Dominanz (germane) = domino; Schartenhöhe (germane) = elstareco
Grafikaĵo: La domino de la monto 'B' estas ekzakte la distanco de la plej proksima samalta punkto je la piedo de la pli alta monto A, ĉar la monto C situas pli distance.
Grumpy Cat
La kato ekfamiĝis en 2012, kiam frato de Tabatha, Bryan, surmetis foton sur Reddit, la 22-an de septembro. La foto atingis ene de 48 horoj sur la fotodividilo Imgur pli ol 1 milionon de viditeco. Pli poste oni skribis humurajn aŭ morozajn notojn sub la fotojn. La moroz-vangaj kataj fotoj disvatiĝis kiel interretaj memoj. La katino havas propran Facebook-paĝon („The Official Grumpy Cat”), dum la posedanto, iama kelnerino Tabatha iĝis riĉulino danke al la kato.
Osadné
Osadné laŭ historia slovaka nomo kaj ankaŭ ukraine Telepovce (hungare Telepóc) estas rutena vilaĝo en orienta Slovakio en distrikto Snina. Ĝi troviĝas 17 km for de Snina.
Priskribo
Teritorio de vilaĝo troviĝas ĉe slovak-pola limo, ĉe ĉefa montoĉeno de Karpatoj. Tra la vilaĝo fluas rivereto Udava, kiu elfontas ĉe slovak-pola limo.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1639 sub la nomo Filerová Voľa. Sub ĉi nomo ĝi estis konata ĝis jaro 1612, poste sub la nomo Telepovce ĝis 1948. Origine ĝi apartenis al nobelara familio el Humenné, poste al aliaj nobelaraj familioj. En 1910 loĝis en la vilaĝo 664 homoj, rutenoj en majoritato, poloj en minoritato.
Vidindaĵoj
Greko-katolika preĝejo el 1792. Ortodoksa preĝejo konstruita en 1933 en malnovrusa stilo. En kripto de ĉi preĝejo estas ostoj de 1025 soldatoj de unua mondmilito.
De la vilaĝo kondukas ĝis la pola vilaĝo Balnica turistmarkita piedvojo tra slovaka-pola limpasejo por piedirantoj (2 horoj). Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limkontrolado ĉesis. Sur teritorio de Pollando troviĝas de Lupkov ĝis Cisna.
Zalaszentjakab
Zalaszentjakab [zalasentjakab] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa. La loknomo signifas: Zala-sankta-Jakobo.
Historio
Pro la kontraŭturkaj militadoj la vilaĝo senhomiĝis en la 16-a jarcento. La fervojo atingis la komunumon en 1866. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, kulturdomo, migra poŝto.
Katedralo de Limburgo
La katedralo de Limburgo, laŭ sia patrono Sankta Georgo ankaŭ nomata Georgokatedralo, estas la katedrala preĝejo de la episkopujo Limburgo kaj tronas supre de la malnova urbocentro de Limburgo apud la fortika Kastelo Limburgo. La alta pozicio sur kalkoroko supre de la rivero Lahn kaŭzas, ke la katedralo estas videbla defore. La konstruaĵo validas nun kiel unu el la plej idealaj kreaĵoj de romanika arĥitekturo. Montriĝas tamen jam elementoj de frua gotiko. Tiu ĉi arĥitektura stilo nomiĝas Rejnlanda Transira Stilo, kiun la katedralo de Limburgo laŭ Wilhelm Lübke „plej brile“ reprezentas. Episkopo limburga estas ekde 2016 Georg Bätzing.
Historio
La dato de la konstrua komenciĝo de la nuna katedralo ne estas konata. Dendrokronologiaj esploroj kaj la stilkritika rigardo de la plej malsupra nivelo de la konstruaĵo tamen donas informojn pri la konstruokomenco, kiu estus datigebla enproksimume 1180/90. La konsekrado okazis en 1235 fare de la ĉefepiskopo de Treviro, Teoderiĥo de Wied. Patronaj sanktuloj estis Sankta Georgo kaj Nikolao de Mira. Ankaŭ la konstruiginto de la nuna katedralo ne plu estas konata, la komercistoj de Limburgo estus kontribuintaj konsiderindan monsumon por la konstruado.
Kiel parta modelo de la katedralo de Limburgo, por la tria kaj kvara konstrufazoj, la katedralo de Reims. Proksimume samtempe kun la katedralo de Limburgo Dom ekestis la preĝejo Ĉieliro de Maria en Andernach. Estas versajne, ke ekzistis interŝanĝoj inter la du katedralkonstruaj metiejoj.
Kadre de la sekularigo la abatejo (same kiel multaj aliaj monaĥejoj kaj abatejoj) 1802 estis malfondata fare de la princoj de Nassau-Usingen. Alproprigo kaj malfondado okazis anticipe la regnan deputacian finan akton, kiu aljuĝis al la dinastio Nassau la monaĥejojn kiel kompenso por la perdo de la maldekstre rejnlanda graflando Saarbrücken. Post la sekularigo la katedralo estis uzata kiel paroĥa preĝejo. En 1827 ekestis laŭ insistado de Duklando Nassau la memstara episkopujo Limburgo. Tiu ĉi etendiĝis sur la teritorioj de la duklando kaj de la libera urbo Frankfurto. Sidejo de la episkopo fariĝis Limburgo. La iama abatopreĝejo Sankta Georgo tiamaniere rangaltiĝis al katedralo.
Eksteraĵo
De 1872 ĝis 1873 oni forigis kadre de riparado la plurkoloran eksterajn surfarbaĵojn de la katedralo (ĝiaj farboj antaŭe estis blanka, ruĝa, okra, nigra kaj iometa verda) kaj farbigis ĝin ŝtonkolora. De 1968 gis 1972 oni refarbigis la eksterajn fasadojn de la katedralo laŭ la originaj koloroj; farborestaĵoj el la tempo antaŭ 1872 ebligis rekonstrui ĝian surfarbaĵojn.
Internaĵo
En la katedrala interno (laŭlonga navaro kaj ĥorejo) okulfrapas la tre senornama kontraŭforto, kies apogopilastroj atingas la tegmenton. En la flanknavaj galerioj estas kaŝita alia parto de la kontraŭforta sistemo. La relative simple formitan, helan internon stampas mallarĝa, alta meza navo. Ĝi estas kvaretaĝa kun arkaĵoj, galerioj, triforio kaj fenestrozono.
Sot
Geografio
Sot situas en proksimeco de la kroata landlimo.
(13051) 1990 SF5
(13051) 1990 SF5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Lago Rakŝastal
La lago Rakŝastal (en tibeta: ལག་ངར་མཚོ; en ĉina: 拉昂错) estas lago en Tibeto, Ĉinio, ĝuste okcidente de la lago Manasarovar kaj sude de la monto Kajlaŝo. La rivero Sutlej (konata ankaŭ per la tibeta nomo Langqen Zangbo en tiu areo) originiĝas en la nordokcidenta pinto de Rakŝastal. Spite ties proksimeco al la lago Manasarovar (je ĉirkaŭ 3.7 kilometroj), la lago Rakŝastal ne kunhavas la historian religian gravon de sia orienta najbaro.
La lago Rakŝastal kovras totalan areon de 250 kvadrataj kilometroj, je altitudo de 4,575 metroj. Kvankam sena el apudaj herbejoj, la blankaj ŝtonoj, la montetoj kaj la insulo malhelruĝaj, kaj la tre blua lagakvo montras alian distingan buntan bildon disde tiu de multaj aliaj lokoj pli vizitataj.
30.65°N, 81.25°W
Iidesjärvi
Iidesjärvi estas lago en Tampereo, Finnlando. Iidesjärvi ricevas akvon laŭ Mutaoja kaj Vuorenoja. Iidesjärvi elfluas al Pyhäjärvi. Ĝia areo estas 0,64182 km², longo de bordo 6,14 km kaj la plej granda profundo 3 m. Iidesjärvi estas valora birdumlago.
Assling
Assling estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto. Fine de en la komunumo vivis.
La teritorion trafluas la rivereto Dravo - de Anras okcidente survoje al Leisach oriente - kaj trapasas la landa vojo B100. Geografie la areo apartenas al la orienta parto de la alpa Puster-Valo, kiu okcidente daŭriĝas en Sudtirolo ĝis la komunumo Mühlbach apud Brixen.
Carbodies
Historio
La negoco komenciĝis en 1919, kiam Robert 'Bobby' Jones, eks-ĝenerala direktoro de karoseriisto Hollick kaj Pratt transprenis la karoserian aktivecon de sia tiama dunganto, lignaĵ-komercisto Gooderhams kaj starigis la negocon en loko akirita el Thomas Pass en West Orchard, Coventry. Carbodies faris ​​seriojn da karoserioj por aŭtomobilfabrikoj kiuj ne havis karoseriejon aŭ kies karoseriejo estis troŝarĝita. Tipaj klientoj estis Alvis, Rootes aŭ MG.
Dum la Dua Mondmilito la kompanio produktis karoseriojn por militaj veturiloj kaj komponantojn por aviadiloj.
Post la milito Carbodies havis grandan kontrakton por la fabrikado de karoserioj de Austin kaj ankaŭ mendojn de Ford por la konstruo de kabrioletoj por la modeloj Ford Consul, Ford Zephyr kaj Ford Zodiac. MG kune kun aliaj markoj de BMC restis ankaŭ grava kliento. Carbodies ankaŭ produktis prototipojn kaj ilojn kaj laboris en projektoj kiel la kapoto de la Jaguar-E-Type.
En 1954 Jones vendis la entreprenon al Birmingham Small Arms Company kaj en 1973 BSA estis aĉetita de Manganese Bronze Holdings. Ekde 1989, la kompanio estis nomita London Taxis International.
Tamila lingvo
La tamila lingvo estas dravida lingvo, parolata de 65 milionoj da parolantoj de tamiloj ĉefe en sudokcidenta Barato kaj en du partoj de Srilanko: en la norda parto de la insulo (de la tiel nomataj "srilankaj tamiloj", kies prapatroj loĝis tie dum jarmiloj) kaj en la montaro de la suda parto de la insulo (de la tiel nomataj "hindaj tamiloj", kies prapatroj estis devigitaj translokiĝi tien dum la tempo de la Brita imperio por labori en la teplantejoj). La tamila lingvo estas ankaŭ parolata interalie en Malajzio kaj Singapuro. Ĝia ISO-kodo estas. Ekzistas Vikipedio en la tamila lingvo, nome Tamillingva Vikipedio.
Adolf Farkas
Adolf FARKAS, alinome paŝao Osman (1823 en Moravio - 29-an de majo 1898, proksime al Konstantinopolo, memmortigo) estis komence adjutanto de Jozefo Bem, poste turka paŝao. Li translokiĝis kun siaj gepatroj fruaĝe al Hungario kaj estis inter la unuaj kiuj anoncis sin pro la revolucio de 1848.
Li partoprenis en 1849 en batalo de Vöröstorony, poste iĝis komandanto de Szamosújvár. En batalo apud Mehádia, li kontraŭstaris taĉmentojn de Mertens kaj tiel helpis rifuĝintojn transigi la Danubon. Sekvatage ankaŭ li fuĝis al Turkio, kie li soldatservis kiel kapitano en la turka armeo. Li surprenis la islaman kredon kaj nomon Osman.
En 1853, li batalis kiel majoro kaj kiel adjutanto de Omar-paŝao kontraŭ la rusoj. Pli poste oni sendis lin al Krimeo, kie li agadis en stabo de lordo Raglan, angla ĉefkomandanto.
Oni nomumis lin en 1870 instruisto de militara akademio en Konstantinopolo. Li lastfoje instruis kiel generalo.
Lia filino estis Nigjar Hanym, turka poetino (1862-?). Ŝi frue edziniĝis kaj baldaŭ trompiĝis en la feliĉo kaj verkis poemojn pri siaj korproblemoj. Ŝi eldonis du poemarojn kun nomo Afsus'.
Normala Amsterdama Akvonivelo
La Normala Amsterdama Akvonivelo (NAP; nederlande Normaal Amsterdams Peil) estas la referenca alto al kiu altomezuroj en Nederlando estas rilatataj. NAP alto de 0 metroj estas proksimume egala al la averaĝa marnivelo (fakte iom pli alta).
Nivelmarkoj
La NAP estas videbligita per ĉirkaŭ 35.000 nivelmarkoj kiel boltetoj en konstruaĵoj, pontoj kaj viaduktoj. Unufoje en dek jaroj la "Geometria Servo" (Meetkundige Dienst) denove fiksas la alton de la plej multo de la nivelmarkoj.
Historio
En 1684 oni kreis en Amsterdamo la "Urban Nivelon" (Stads Peijl). Tiu nivelo tiutempe estis la avaraĝa nivelo de la someraj altmaroj de la IJ, akvoamaso ĉe Amsterdamo. Tiutempe oni fiksis tiun nivelon je "9 piedoj kaj 5 coloj"(2,68 metroj) sub la "mardiga alteco". Oni indikis tiun nivelon per indikiloj ĉe kvin kluzoj en la urbo.
En 1860 oni transdonis la Amsterdaman Nivelon al aliaj niveloj uzataj en aliaj partoj de Nederlando. Poste oni eksciis ke la transdonado estis erara. Inter 1885 kaj 1894 oni ĝustigis ("normaligis") la transdonadon kaj ekde tiam la nivelo nomiĝas Normala Amsterdama Nivelo.
En 1879 la nivelo estis transdonata al Germanio. Tie la nivelo nomiĝas Normalnull. Ekde 1973 ankaŭ aliaj eŭropaj landoj uzas la nulnivelon de la NAP.
Čínov
Čínov situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.
Eigeltingen
Eigeltingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Božetice
Božetice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda parto de Sudbohemia regiono, distrikto Písek, 5 km oriente de Milevsko. Vivas ĉi tie. Konsito de la municipo estas ankaŭ domaro Radihošť.
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1291. En 2005 ĝi havis 396 loĝantojn.
En la vilaĝo troviĝas banejo kaj tenisludejo, la ĉirkaŭaĵo plenas de arbaroj, fiŝlagoj kaj purakvaj riveretoj, en kiuj vivas trutoj.
Ondrášovka
Historio kaj banloko
Ondrášovka estas konata ekde la 13-a jarcento. La unuaj kuracigaj eksperimentoj devenas el la 17-a jarcento. Pro meritoj de princo von Lichtenstein ĉi tie estis en la 18-a kaj la 19-a jarcentŝanĝo fondita banloko. Estis ĉi tie kuracataj sangaj, koraj kaj stomakaj malsanoj, kataroj de spirvojoj kaj galvezikaj renaj ŝtonoj. En la jaro 1929 estis por banlokaj gastoj je dispozicio 29 ĉambroj kun sume 40 litoj. La banloko pereis kun ellandigo de germana loĝantaro post la dua mondmilito.
Kranita mineralakvo
La loka mineralakvo estis enkranata en botelojn jam de komence de la 20-a jarcento kaj oni vendis ĝin sub diversaj nomoj - Šternberská kyselka, Andersdorfská kyselka, Elitis. La nuntempa Ondrášovka estas je dispozicio kaj kranita en boteloj kaj senpage por publiko proksime de fervoja transveturejo ĉe plenigeja uzino. Ĝi devenas el proksimume 100 metroj profundaj boroj, kiuj etendiĝas sude de vilaĝo Sedm Dvorů, de kie ĝi estas forkondukata en la plenigejon.
Kemia konsisto
Boteligonte Ondrášovka estas deferigita kaj en versio "neŝaŭmiga" ankoraŭ dekarboniita. Dank' al alta enhavo de kalcio kaj tre malalta enhavo de natrio eblas validigi ĝin kiel plenigaĵfonto de kalcio. Ĝi taŭgas por plenkreskiĝantaj personoj, gravedaj virinoj kaj mamnutrantaj patrinoj aŭ kiel prevento de osteoporozo. Laŭ banlokologia klasifikado Ondrášovka viciĝas inter meze mineraligitaj.
Voerendaal
[[Media:Nl-Voerendaal.ogg|Voerendaal]] estas municipo en la suda parto de la nederlanda provinco Limburgo. Voerendaal partoprenas en la administacia kunlaborligo Parkstad Limburg (Parkurbo Limburgo). La municipo havis, je la 1-a de julio 2006, 12 953 loĝantojn sur areo de 31,42 km² (de kiu 0,10 km² akvo).
Esperanto
En la vilaĝo (Ransdaal) estas Esperantoplaco (vidu: Listo de ZEO-j en Nederlando)
Vilaĝoj kaj vilaĝetoj
Nombro da loĝantoj je la 1-a de januaro 2005:
Loĝgrupoj
Krom la oficialaj vilaĝ(et)oj estas jenaj loĝgrupoj (ne kvartaloj):
Dolberg, Heek (parte), Hellebeuk, Koulen, Mingersberg, Overheek kaj Termoors
Dominado (etologio)
Dominado aŭ Superregado en la kunteksto de biologio kaj antropologio estas la stato havadi altan socian statuson rilate al unu aŭ pliaj aliaj individuoj, kiuj reagas submetiĝe al dominantaj individuoj. Tio permesas la dominantan individuon akiri aliron al resursoj kiel ekzemple manĝaĵo aŭ aliri al potencialaj partneroj, ĉe malprofito de la submetiĝa individuo, sen aktiva agreso. La kontraŭo de superregado estas submetiĝemo. Superregado povas esti establita per batalado, aŭ simple per minacado; post kiam establite, aliflanke, superregadaj rilatoj povas redukti la nivelon de agreso inter la individuoj koncernitaj.
Superregado povas esti sole duflanka rilato, en kiu kazo la fakto ke individuo A estas dominanta pli ol B havas neniujn implicojn ĉu aŭ ne estas dominanta tria individuo C. Alternative, superregado povas esti hierarkia, kun transitiva rilato, tiel ke se A dominas B kaj B dominas C, A ĉiam dominas C. Tio estas nomita linia superregada hierarkio.
En hierarkiaj socioj, la dominanta individuo en grupo povas preni kontrolon super aliaj; plej ofte, aliflanke, decid-preno koncerne la agojn de la grupo estas distancigita de socia superregado.
En bestosocioj, superregado estas tipe varia trans tempo (kiam individuoj maljuniĝas, akiras aŭ perdas socian statuson, aŭ ŝanĝas ilian generan staton), trans spaco (en teritoriaj bestoj, teritorioposedantoj estas dominantaj super ĉio alia sur sia posedteritorio sed submetiĝema aliloke) aŭ trans resursoj. Eĉ tiuj faktoroj subtenas obstinajn, perfektigas superregadajn hierarkiojn kiuj estas malofte trovitaj en grupoj de iu grandeco (minimume en natura medio; superregadaj hierarkioj povas esti pli ofte trovitaj en kaptiteco, ĉar ili tendencas esti induktitaj per fokusitaj resursoj kiel ekzemple limigitaj provizoj de manĝaĵo liverita en preciza pozicio). Tamen, ekzistas kelkaj specioj en kiuj klaraj superregadaj hierarkioj vidiĝas, kaj en iu kazo establi la superregadajn rilatojn inter individuoj estas la kutima unua paŝo en priskribado de la sociaj rilatoj ene de iu bestogrupo.
Deziro
Deziro (el la latina desiderare "sopiri", "deziri") estas la ago konscie emi al io, aspiri posedon aŭ ĝuon de io aŭ esprimi al iu bonvolan esperon, ke li ĝuu ian feliĉaĵon. Deziro estas io, kio estas dezirata. Dezir(ad)o signifas la strebon aŭ almenaŭ la esperon ŝanĝi la realecon aŭ la atingon de celo. La malo de bonintencita deziro al iu alia estas la malbeno.
Dominado (etologio)
Tipoj
Maskloj de ĝirafoj starigas sociajn hierarkiojn pere de "kolluktoj", nome luktado per kiu oni frapas unu la alian per la kolo, kio estas ege malkutima inter mamuloj. Dominantaj maskloj akiras pariĝan rajton kun inoj, kiuj siavice estas la nuran responsaj por idozorgado.
Deziro
Arto kaj literaturo
En literaturo estas kutime en diversaj epokoj, landoj, lingvoj kaj skoloj la uzado de tiu temo kontraŭstare al la realo: ĉefrolulo (ekzemple en poezio) spertas malfacilecon trovi plenumon de sia deziro ĉu ama, ĉu ekonomia, ĉu postena, ĉar la realo tion malhelpas; la batalo inter ambaŭ malamikoj konstruas la strukturon de la verko, ekzemple ĉe La Kiĥoto, La realo kaj la deziro de Luis Cernuda, ktp.
Fondaĵo Le Corbusier
Fondaĵo Le Corbusier (Fondation Le Corbusier) estas privata fondaĵo kaj arkivo honore al la verkaro de sivs-franca arkitekto Le Corbusier (1887–1965). Ĝi funkcias en Maison La Roche, nome muzeo situa en la 16-a arondismento de Parizo en 8-10, placo de Dro. Blanche, Francio, kiu estas malferma ĉiutage escepte dimanĉe. La Maison La Roche estis provizore fermita por plinovigo en 2008-2009.
Konstruaĵo
Maison La Roche kaj Maison Jeanneret (1923–24), ambaŭ konataj kiel domo La Roche-Jeanneret, estas paro de duonligitaj domoj kiuj estis la tria mendo por Le Corbusier en Parizo. Ili situas je ortaj anguloj unu ĉe la alia, kaj havas fer-betonan blanke puran fasadojn kiuj pluas al kurba duetaĝa koridora areo. Maison La Roche estas nune muzeo kiu eihavas ĉirkaŭ 8,000 originajn desegnojn, studojn kaj planojn de Le Corbusier (kunlabore kun Pierre Jeanneret el 1922 al 1940), same kiel ĉirkaŭ 450 el liaj pentraĵoj, ĉirkaŭ 30 emajlojn, ĉirkaŭ 200 aliajn verkojn sur papero, kaj konsiderindan kolekton de verkitaj kaj fotitaj arkivoj. Ĝi estas konsiderita kiel la plej granda kolekto en la mondo de desegnoj, studoj kaj planoj de Le Corbusier.
Mikrohistorio
Mikrohistorio (itallingve microstoria) estas historia skolo italdevena, ekinta en la 1970aj jaroj.
Principoj
Kelkaj historiistoj, verkantoj en la fakgazeto historiaj kajeroj (Quaderni Storici), akceptis influon de Edward Palmer Thompson. Ili lasis la studon de amasoj kaj organizaĵoj, kaj pliŝate turnis sin al historio de unuopuloj.
Mikrohistoriisto elektas apartan homon, serĉas ĉiujn atestojn pri li, kaj provas per rakonto de lia vivo priskribi la medion, en kiu li vivis. Laŭeble la historiisto rekonstruas la vidpunkton de la koncerna homo pri la ĉirkaŭa mondo kaj cirkonstancoj. En iuj okazoj mikrohistorio studas la vivon de vilaĝo aŭ alia komunumo, sed ĉiam desube, verŝajne pri eta, nefama ero de la mondo, prilumante la ordinaran vivon de ordinaraj homoj el la malgrandaj detaloj dokumentitaj de la ĉiutaga vivo. Tio estas en kontrasto al la studo de homa historio, kiam ĝis la sepdekaj de la dudeka jarcento, estis ofte priskribi tendencojn kaj procezojn politikskale.
La vidpunkto de mikrohistorio proksimas al tiuj de antropologio kaj socioscienco.
Priskribo
Pri la vivo de la unuopuloj en pasintaj tempoj kaj socioj oni povus lerni ne de la priskribo de la vivoj de la riĉaj kaj respektindaj elitoj. Antaŭ la kresko de mikrohistorio oni ne detale prienketis la simplajn homojn, la laboristoj, kiuj kutime laboris de mateno ĝis vespero kaj prizorgis sian vivrimedon. Dum la plej multaj jaroj de homa historio la plej multaj el la homoj fakte estis analfabetoj, kaj iliaj specifaj vivoj ofte ne lasis spuron en la historiaj libroj. Sed foje kaj malofte ja ekzistas, eĉ detala, dokumento priskribanta almenaŭ unu ĉapitro en ilia vivo. La ĉefa ekzemplo de tiu estas juĝo fronte al oficiala tribunalo kiu faris detalan enketon pri la akuzito kaj dokumentis ĉion en protokolo priskribante la traktadoj de la juĝinto. Nuntempe, en pli kaj pli da nefikciaj historiaj romanoj la intrigo estas bazita sur tiuj protokoloj.
Konataj verkintoj en mikrohistorio
italoj:
francoj:
Eastermar
Eastermar (nederlande:Oostermeer) estas vilaĝeto en la komunumo Tytsjerksteradiel en la provinco Frislando en Nederlando.
Ĝi havis ĉirkaŭ 1600 loĝantojn (2004).
En Eastermar naskiĝis Doutzen Kroes
Pierre Bouguer
Pierre BOUGUER (naskiĝis la, Croisic, mortis la , Parizo) estis franca matematikisto, geofizikisto, geodeziisto, kaj astronomo. Li estis ankaŭ konata kiel "la patro de la ŝiparkitekturo". Li estis profesoro de hidrografio kaj estis aŭtoro de traktaĵo pri navigado.
En 1727, Leonhard Euler unuafoje eniris en la konkurenco organizita de la Akademio de Sciencoj de Francio; la problemo tiun jaron estis trovi la plej bonan manieron lokigi la mastojn sur ŝipo. Pierre Bouguer venkis kaj Euler atingis duan rangon. Euler poste venkos tiun ĉiujaran premion dek du fojojn.
33328 Archanaverma
33328 Archanaverma estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Archana Verma, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho Senior High School de Jericho (Nov-Jorkio).
Échirolles (stacidomo)
Échirolles estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Échirolles, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Déviation de la ligne de Grenoble - Montmélian (909903).
Akvantilopo
La Akvantilopo (Kobus ellipsiprymnus) estas granda antilopo de la genro Kobus troviĝanta amplekse en subsahara Afriko.
Aspekto
La Akvantilopo estas 120 al 136 alta ĉe ŝultro. Longo de korpo plus kapo estas el 140 al 240 cm kaj vostolongo el 10 al 45 cm. Maskloj pezas 200-300 kg kaj inoj 160-200 kg. Ties dorso estas ruĝecbrunaj kaj iĝas iom pos iom pli malhelaj pro aĝo; ili havas blankan makulon subgorĝe kaj en pugo ĉikaŭ la vostobazo kiel cirklo. La fluaĵoj el la ŝvitoglandoj produktas fiodoron en ties viando, se la animalo ne estas zorgege senhaŭtigita. Laŭ afrika mito, la viando de akvantilopo ne manĝeblas, sed tio ne veras — kvankam ne tre bongusta, la akvantilopa viando estas sekure manĝebla. La longaj, spiral-strukturaj kornoj, troviĝantaj nur ĉe maskloj, iras reen kaj supren.
Vivejo
La Akvantilopoj troviĝas en arbustaroj kaj savanoj ĉe akvo kie ili manĝas herbon. Spite ties nomo, la Akvantilopo ne pasas multan tempon en akvo, sed ili rifuĝiĝas tie por fuĝi el predantoj. Ili estas dumtagaj animaloj. Ino ariĝas en gregoj el 2 al 6 centoj da individuoj. Maskloj tenas teritoriojn de ĉirkaŭ 1.2 km² dum ties centra epoko. Ili kutime perdas siajn teritoriojn antaŭ la aĝo de 10.
Georgenburse Erfurt
En Erfurto, Germanujo, troviĝas la studenta hejmo de Lutero nome Georgenburse (Georga Kolegieto; latine: Bursa divi Georgii). Tiu ĉi loko ebligas ravan enrigardon je la studenta vivo mezepoka. La urbo disponigis la domon en la 1460-a jaro.
Erfurto ĉirkaŭ la 1500-a jaro
''"Erfurto situas en la plej bona loko, ĝi estas kvazaŭ grasejo. Ĝuste tie urbo estu, ankaŭ se ĝi tuj forbrulus!" (Marteno Lutero)''
Mezepoke la urbo Erfurto estis unu el la plej grandaj kaj potencaj urboj en la Regno. Ekfloris la komerco kaj la metioj danke al la naturo kaj al la proksimeco de gravaj granddistancaj ŝoseoj. Ekde la 13-a jarcento la burĝaro akiris relativan memstarecon de la majenca ĉefepiskopo atingante por dua urbo preskaŭ la staton de regna urbego. Imponaj konstruaĵoj kaj riĉa kultura vivo elradiadis malproksimen.
Luterurbo Erfurto
''"En Erfurto ja plantiĝis la ĝermoj maturigontaj Luteron je senmorta grandeco." (Johannes Biereye)''
Lutero enmatrikuliĝis en 1501 kaj finis la filozofiajn bazstudojn en 1505 per magistreco. Ĉar tiam estis filozofio kvazaŭ la fundamenta kleriĝo antaŭ la enskribiĝo por unu el la tri pli altaj fakultatoj (medicino, jurscienco, teologio). Oni devigis ĉiun studanton finstudi la sep liberajn artojn kiuj havis la radikojn en la klasika antikveco: de tio devenas la nomo de artista fakultato. Je tio la plimulto de la studantoj ankaŭ jam kontentiĝis, ĉar ĝi sufiĉis por bona posteno labormerkate.
Sian rilaton al Erfurt li priskribis jene: "La erfurta universitato estas mia nutristino, al kiu mi ŝuldas ĉion." Samtempe li reklamadis: "Direktu sin Erfurton la homo deziranta studadi sukcese." Parenco de Luther, Dietrich Lindemann, atestis la erfurtan ĉeeston de Luther skribante: "Salutu mian parencon Luther gastigintan min amike kelkajn tagojn en la Georga Kolegieto, kiam li estis bakalaŭro."
Priskribo kaj hodiaŭa uzo
Malgraŭ ke estas necerte ĉu Lutero dum la tuta studotempo restadis ĉi tie, la Georga Kolegieto apartenas sendube al la plej gravaj luteraj memorigejoj. Ĝi estis menciita unue en 1456 dokumente. Tiu loko permesas ravan enrigardon al la studenta vivo mezepoka. La urbo disponigis la domon en la 1460-a jaro por studenta uzo. Laŭ la modelo de ĉiuj studentaj ejoj, ankaŭ la Georga Kolegieto konsistis el komplekso farita de diversaj konstruaĵoj. Reveninte al la publika memoro kiel lutera loko dum la 20-a jc., la domo havis sian hodiaŭan aspekton ekde la lutera jubilea jaro 1983. Kelkaj konstruaĵeroj datumas ankoraŭ de la 14-a jc.
En la 2010-a jaro la Georga Kolegieto kun subtegmenta loĝejeto por pilgrimantoj reinaŭguritis kiel renkontiĝ- kaj klerigloko. Teretaĝe troviĝas mezepoka preleg-ĉambro kun benkoj kaj profesora katedro kun interesaj informtabuloj pri mezepoka altlerneja vivo kaj originalaj objektoj el la studenta vivo.
Firmaoborso
Fono
Iam por ĉiu entreprenisto venos la tempo emeritiĝi. En Germanio inter la jaroj 2010-2014 ĉirkaŭ 110.000 familiaj entreprenoj estus koncernataj dungante 1,4 milionoj da laborprenantoj, kiel estimis an la 2010-a jaro la Institut für Mittelstandsforschung (Instituto por la esploro de la mezaj klasoj) en Bonno. Sekve ĉiujare ĉirkaŭ 22.000 entreprenoj estus je la dispono al transprenado, cirkonstanco plej ofte kaŭzita per aĝo (86%), sed ankaŭ per morto (10%) aŭ malsano (4%) de la ĝistiama posedinto. Nur relative eta parto de la ejoj transdoniĝus al familianoj, dum ke por alia granda parto minacus fermo pro neekzistanta sekvanto.
Politikistoj intertempe, perceptinte la problemon, faris la transpreniniciativon Nexxt initiative Unternehmensnachfolge. Tial fondiĝis ankaŭ publika firmaoborso. Eksterlande ekzistas similaj iniciativoj, ekzemple en Aŭstrio la Firmaoborso de la ekonomiaj ĉambroj, se ne paroli pri multaj privataj iniciativoj.
Privina Glava
Privina Glava, serbe Привина Глава estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Geografio
Privina Glava situas fine de sakovojo sur deklivoj de Fruŝka Gora. Ŝid troviĝas 5 km.
Historio
Dum la mezepoko monaĥejo fondiĝis en tiu loko, kiun la turkoj menciis en 1566. Baldaŭe la monaĥejo detruiĝis, kaj nova preĝejo konstruiĝis inter 1741-1760. La nova monaĥejo konstruiĝis inter 1753-1771. La apuda fonto estas pilgrimejo. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Privina Glava 201 serboj, 7 rutenoj, 4 kroatoj, po 2 jugoslavianoj kaj hungaroj kaj aliaj.
Misisogo (Ontario)
Misisogo (angle: Mississauga) estas urbo en suda Ontario (Kanado).
En 2008 Misisogo havis 704 246 loĝantojn.
En Misisogo naskiĝis Leila Josefowicz kaj mortis Oscar Peterson
Tajŝogoto
La tajŝogoto (大正琴) estas japana kordinstrumento. La nomo devenas de la Taiŝo-periodo (1912–1926), kiam la instrumento ekaperis. La kordojn oni premas butone per la maldekstra mano kaj sonigas plektre per la dekstra mano.
Fuente Obejuna
Aliaj literumoj de la nomo estas Fuenteovejuna, Fuenteobejuna, kvankam la nune plej uzata estas Fuente Obejuna. Je 5 km de la urbocentro, troviĝis romia vilaĝo Fons Mellaria (fonto miela), tiel la loĝantoj nomiĝas mellarienses.
Ĉefa drama verko de Lope de Vega nomiĝas laŭ la urbo, kie la dramo okazas.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 5359 geloĝantoj de la municipo Fuente Obejuna estas 2653 inoj kaj 2706 viroj. En la 591-kvadratkilometra teritorio estas 15 setlejoj, kie loĝas 5316 geloĝantoj, kaj aliaj 43 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 33, 15 inoj kaj 18 viroj, kaj mortis 65, 37 inoj kaj 28 viroj. Tiel la natura kresko estis -32 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 2123 homoj (39.6%).
Majulah Singapura
"Majulah Singapura" (Esperanto: "Progresu Singapuro") estas la nacia himno de Singapuro. Ĝin komponis Zubir Said, kiu ankaŭ komponis la faman infan-kanton Semoga Bahagia.
Červená Skala
Červená Skala estas loka parto de Šumiac, municipo en distrikto Brezno. Ĉi tie naskiĝis konata verkistino Klára Jarunková.
Situo
Ĝi situas en valo de rivero Hron, en supermara alteco, sur vojkruciĝo de vojoj I/66 Brezno - Pusté Pole kaj II/531, direktanta al Muráň kaj Tisovec. Tra la domaro kondukas ankaŭ fervojlinio el Brezno ĝis Margecany.
En regiono de Červená Skala renkontiĝas Muránska planina, Spiŝo-gemera karsto kaj Malaltaj Tatroj. Konservita naturo antaŭdestinas la ĉirkaŭaĵon kiel ŝatata turisma loko.
André-Michel Essoungou
André-Michel ESSOUNGOU (Kampalo, Ugando) estas verkisto, iama ĵurnalisto kaj nune politika konsilisto de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko. Ekde 2009 li plenumis diversajn postenojn en la internacia organizo kaj ekde Junio 2014 pri la Alta Komisionano pri Homaj Rajtoj.
Tibetologio
Tibetologio aŭ tibetistiko estas scienco okupiĝanta pri la studado de la kulturo de Tibeto. La fondinto de tiu, por kelkaj fakuloj, estis la hungara lingvisto, Sándor Kőrösi Csoma (1784-1842), sed jam ekzistis aliaj prauloj. La fako konsideriĝas parto de la scienco Orientalistiko.
André-Michel Essoungou
Li informis pri Kanado, Usono, Tanzanio, Ugando, Demokrata Respubliko Kongo, Francio, kaj Svisio. Liaj artikoloj estis publikigitaj en The New York Times, Le Monde Diplomatique, Libération kaj aliaj.
Lia teksto "Afriko moviĝas - Rajtoj de la homo kaj … de la popoloj" aperis en Esperanto en kolektiva verko Kien Afriko en la 21-a jarcento?.
Tibetologio
La tibetologio rilatas la studon de aspektoj parencaj al Tibeto, kiel ekzemple la Historio de Tibeto, la Tibeta budhismo, la tibeta lingvo, la politiko kaj la tibetaj temoj de historia, kultura kaj religia signifoj.
Historio
La jezuito Antonio de Andrada (1580-1634) kaj aliaj setligis etajn mision kaj preĝejon en Tsaparang en 1629, en la regno de Guge (Okcidenta Tibeto) jam en la 17-a jarcento. Kiam la regno estis invadita de la reĝo de Ladakh en 1631, la mision estis detruita. La jezuitoj ĉiam karakteriĝis pro la klopodoj kristangi kaj “civilizigi” malproksimajn popolojn eĉ per alproksimiĝo al ties lingvo kaj kulturo.
Post jarcento alia jezuito, la itala Ippolito Desideri (1684-1733) estis sendita al Tibeto kaj ricevis la permeson resti en Lasao kie li pasis 5 jarojn de 1716 al 1721, kaj eĉ loĝis en tibeta monaĥejo, studis la lingvon, la religion de lamaoj kaj aliajn kulturajn tibetajn aspektojn. Li publikis kelkaj librojn en tibeta pri la kristana doktrino. Pro rajtokonflikto (la misio estis atribuita al kapucenoj, kaj ne al jezuitoj) Desideri devis forlasi Tibeton kaj reveni en Italion, kie li pasis la reston de sia vivo publikante sian Historiaj Notoj pri Tibeto. Ili estis kolektitaj, en 4 volumoj, sub la titolo de Opere Tibetane (Romo; 1981-1989). Desideri povus esti konsiderata kiel la unua tibetologo kaj faris multe por diskonigi Tibeton en Eŭropo.
Desideri estis tamen praulo, kaj li faris nur «observojn» pri Tibeto, tasko kiun li faris per objektiveco kaj simpatio, sed ne ĉiam per perfekta precizo. La komenco de la Tibetologio kile aŭtenta akademia fako estas ofte asocia kun la hungara Alexander Csoma de Kőrös (1784-1842) kiu estas konsiderata ties fondinto.
Post kelkaj jardekoj, ĉefe en anglosaksaj landoj, la studo de Tibeto kaj la Tibetologio mem malfermiĝas al aliaj fakoj, rezulte en priserĉoj per interfaja alproksimiĝo. Tio iĝis pli evidenta en laregulaj konferencoj de la IATS (International Association of Tibetan Studies, Internacia Asocio de Tibetaj Studoj), kiuj okazas ĉiu trian jaron en diversaj urboj tutmonde.
Kiel ekzemploj de tiuj priserĉistoj pri Tibeto de malferma spirito oni povus mencii la usonan antropologon Melvyn Goldstein, inter aliaj, qui a fait la recherche et les éditions réputée sur les questions lexicales, des nomades tibétains et l'histoire moderne du Tibet. D'autres sont Claude Arpi, Jacques Bacot, Robert Barnett, Alexander Berzin, Katia Buffetrille, Francesca Yvonne Caroutch, Gomboĵab Cibikov, Alexandra David-Néel, Matthew Kapstein, Marcelle Lalou, Alex McKay, Michel Peissel, Paul Pelliot, Hugh E. Richardson, Geoffrey Samuel, Elliot Sperling, Rolf Stein, Giuseppe Tucci kaj multaj aliaj.
Val de San Vicente
Val de San Vicente [Bal desanbiZENte] (Valo de Sankta Vincento) estas municipo en plej nordokcidenta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Okcidenta Marbordo, kies plej okcidenta pinto de marbordo ĝi estas ene de la regiono.
Geografio
Ĝi limas norde kun la Kantabra Maro, okcidente kun Ribadedeva (Asturio), sude kun Herrerías kaj oriente kun San Vicente de la Barquera. Val de San Vicente estas la plej okcidenta municipo de la kantabra marbordo kaj estas ĉe la alfluejo de la riveroj Deva kaj Nansa, kiu sendas siajn akvojn maren ĉe la rioj Tina Mayor kaj Tina Menor respektive. La municipo estas trapasata de la Aŭtovojo de Kantabra Maro kaj de fervojo de FEVE Santander-Oviedo. Krome, el Unquera eliras la ĉefa ŝoseo kiu komunikas la komarkon Liébana kun la marbordo kaj la cetero de Kantabrio.
La municipa ĉefurbo estas loĝloko Pesués, je 73 km de la regiona ĉefurbo.
Demografio
Por areo de 50,9 km² estas 2 786 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La municipo ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento male al tio kio okazis en granda parto de la ruraj areoj de norda kaj centra Hispanio ĉefe el la 1960-aj jaroj; tamen ankaŭ ĉi tie oni atingis pinton tiam kun pli ol 3 000 loĝantoj kaj poste oni malsupreniris al la dekomencaj niveloj.
Atari (apartigilo)
La vorto Atari havas diversajn signifojn:
Val de San Vicente
Historio
Jam dekomence evidentiĝis eklezia hegemonio de la zono. Poste ĝi apartenis al nobelaj familioj ekzemple ĝi apartenis kiel senjorlando al la Markizoj de Aguilar de Campoo.
En 1973 oni anoncis planitan konstruadon de atomcentralo inter San Vicente de la Barquera kaj Val de San Vicente. Sekvis soci-politika konstraŭstaro fare kaj de kantabroj kaj de asturianoj; sekve la projekto estis nuligita.