cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgo la 2-a (Saksio-Meiningen)
Vivo
Inter 1844-47 li studis jursciencon, historion kaj nacian ekonomion en Bonno kaj Lepsiko. Lia historiaj konvinkoj ege influitis de Ernst Moritz Arndt kaj Friedrich Christoph Dahlmann. Liaj artistoj inklinoj estis estintaj vekitaj jam fare de la edukisto Moritz Seebeck, kiu iĝis pli poste universitata kuratoro en Jena dum infaneco; ĉeŭniversitate influadis lin la historipentristo majenca Wilhelm Lindenschmit. Aliaj gravuloj tiurilate estis Julius Schnorr von Carolsfeld, Peter von Cornelius kaj Wilhelm von Kaulbach. Kiel junulo Georgo havis rilatojn al Felix Mendelssohn-Bartholdy kaj Giacomo Meyerbeer.
En 1847 Georgo eksoldatis ĉe la prusoj; kaj en 1849 kaj en 1870/71 li aktivis kaj iĝis eĉ generalo, kvankam poste li ne tro ŝatis paroli pri la milita kariero.
Politiko
Koncerne la demandon pri germana unuiĝo li simpatiis kun Prusio, kontraŭe al la patro, kiu devis demisii en 1866. En septembro de la sama jaro Georgo ekdukis kaj igis la Duklandon Saksio-Meiningen liberala modelŝtato: favoris li la aŭtonomion kaj la klerigon de ĉiuj, la separon de eklezio kaj sekularaj aŭtoritatoj kaj balotadreformojn. La administrado iĝis ege efika kaj samtempe ŝparema. En 1871 li entuziasme bonvenigas la kreon de la Germana Imperiestra Regno sed zorge observis la naciismajn evoluojn post 1879. Finfine li ĝenerale rifuzis la regostilon de imperiestro Vilhelmo la 2-a. Ĉe la ekfloro de la socialdemokratio en sia lando li mem iĝis iomete pli konservativa sed tamen ĉiam kontraŭbatalis antisemitismon. La jezuitoj restis por li garantiuloj de homa malprogreso.
Teatra kaj muzika duko
Post 1890 la meiniganoj teatre pli malantaŭ la kulisoj agadis. Georgo ŝanĝiĝis interese pli al muzikaĵoj. La Kortega kapelo iĝis mondfama. Duko Georgo ankaŭ proponis proprajn ideojn dum la novkonstruo de la Mario-kirko.
Noveos (Tramtransporto en Parizo)
Noveos estas haltejo de tramvojo T10, situanta en Le Plessis-Robinson, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Mihály Halász
HALÁSZ Mihály [pr. hala:s] estas hungardevena germana dirigento naskiĝinta en Koloĵvaro la 21-an de majo 1931.
Kariero
Halász studis en la muzikakademio de Budapeŝto kaj en 1956 li forlasis Hungarujon. Li estis unue fagotisto de la Philharmonia Hungarica (Baden bei Wien). En 1968 li havigis diplomon de dirigento en Essen. Li estis dirigento ekde 1972 dum tri jaroj en la Statstheater am Gartnerplatz en Munkeno, poste en operejo de Frankfurto, ekde 1977 en Stastoper de Hamburgo. Ekde 1978 li estis muzika ĉefdirektoro de la Operejo de Hagen, ekde 1991 dirigento de Statsoper de Vieno.
Aszód
Aszód [asOd] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en Pest (departemento), en Distrikto Aszód, kies centro ĝi estas.
Rubiĵne (stacidomo)
Rubiĵne (Рубіжне, Рубежное) estas fervoja stacio en Rubiĵne (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
Aszód
Geografio
Aszód situas sur mildaj montetoj, laŭ fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Miskolc. Estas fervojo ankaŭ al Balassagyarmat kaj Vác. Aŭtoŝoseo M3 inter Budapeŝto-Miskolc preteriras. Proksime estas Gödöllő (14 km-ojn) kaj Hatvan.
Historio
En 1404 abatejo konstruiĝis. Dum la turka erao la komunumo senhomiĝis. Poste ĝi iĝis bienocentro de familio Podmaniczky (podmanicki). La vilaĝo meritis la rangojn kampurbo en 1761 kaj en 1912 distriktejo. Inter 1835-38 Petőfi tie frekventis lernejon. La urbeto degradiĝis al vilaĝo en 1945 kaj en 1991 urbiĝis. Tie funkcias edukejo pri arestitaj infanoj.
Rememoro de Petőfi pri Aszód
(Fragmento iom arkaike:)
Famuloj
En Aszód naskiĝis: En Aszód mortis arkitekto Dezső Magos.
Studený
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1354.
Alessandro Nunes
Alessandro Nunes (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Kyoto Sanga FC.
UMTS
La UMTS signifas universalaj moviĝeblaj telekomunikadaj sistemoj – tria generacio de moviĝebla telefonio, kiu devas anstataŭi estantajn GSM sistemojn.
UMTS establas vid-telefonion kaj altrapidan interneton.
NGC 5395
NGC 5395 (aliaj indikoj — UGC 8900, KCPG 404B, MCG 6-31-34, 1ZW 77, ZWG 191.26, VV 48, KUG 1356+376B, ARP 84, PGC 49747) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hontalbilla
Hontalbilla [ontalBIlja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco, kaj en subkomarko La Churrería. La loknomo Hontalbilla estas etimologie komprenebla kiel Blanka Fonteto.
Toponimio
La nuna loknomo evoluis el la origina nomo Fuente Albilla (Blanka Fonteto aŭ Blanketa Fonto). En 1184, aperis la nomo Fontalvella; en 1247 Fuent Alviella del Pinar; sed ekde la 20-a jarcento ĝi estas menciita kiel Hontalbilla. Ĝi estis konata ankaŭ kiel Hontalbilla de las Olmas (de la Ulmegoj) pro la abundo de grandaj ulmoj kiel ĉe aliaj lokoj de la komarko. Ĝis 1897 ĝi estis menciita en kelkaj popolnombradoj kiel Ontalvilla. Krome, en kelkaj antikvaj dokumentoj aperas la uzado de la «v» pro miskompreno ke temas pri deveno el la vorto villa; ekzemple en la kantaro de Agapito Marazuela kie estas kolektita Canto de Ontalvilla.​
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 292 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte milon el la 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 51 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Perosillo, Adrados, Frumales, Fuentidueña, Cuéllar kaj Lastras de Cuéllar. Ĝi estas samdistance de Cuéllar kaj de Cantalejo, je ĉirkaŭ po 19 km, laŭ la ŝoseo C-112 el Toro al Riaza. Hontalbilla estas inter Adrados kaj Lastras de Cuéllar, laŭ la ŝoseo el Segovio al Peñafiel. Trafluas la rojoj Navamor kaj de la Monto.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj ĉefe forstado (pinaroj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Petro.
(14530) 1997 PR
(14530) 1997 PR estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Aŭstralio)
Burgo Diemerstein
La burgo Diemerstein estas la ruino de spronburgo sur alteco de 280 m en la valo de la rivero Glasbach. Ĝi staris fine de longa montdorso sur kruta rokplataĵo en la urbparto Diemerstein de la komunumo Frankenstein en la distrikto Kaiserslautern, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La burgmonto estis konstruita en la 18a jarcento kiel pejzaĝa ĝardeno. Supre de la burgo troviĝas malgranda subĉiela scenejo.
Hodiaŭa Utiligado
Der Diemerstein ist eine Ruine, die Mitte des 18. Jahrhunderts im Geschmack der damaligen Zeit umgestaltet wurde. So stammt die mit Zinnen geschmückte Mauer aus dieser Zeit. Der Diemerstein befindet sich in Privatbesitz. Die Unterburg ist frei zugänglich, die Oberburg durch ein Tor verschlossen.
Gyergyói Kisújság
Gyergyói Kisújság djerdjoi kiŝujŝag (Malgrandgazeto de Gyergyó) estas semajngazeto en Gheorgheni fondita en februaro 1994.
Kalvinana preĝejo (Székesfehérvár)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Székesfehérvár. En la urbo ĝi estas konata internurba aŭ malnova preĝejo por distigi pri la alia kalvinana preĝejo.
Historio
En la 16-a jarcento la reformacio ankaŭ en Székesfehérvár disetendiĝis, sed en la sekva jarcento la kontraŭreformacio nuligis la reformaciulojn, poste en la urbon rajtis loĝi nur katolikoj. (La urbo estis katolika diocezo.) Nur en 1824 renaskiĝis la kalvinista grupo kiel filio de Sárszentmihály, baldaŭ en 1840 ĝi memstariĝis. La kalvinanoj aĉetis konvenan lokon por preĝejo, kiu estis konstruita inter 1829 kaj 1837. En 1843 pro granda incendio la kirko bruldetruiĝis, sed en la sekva jaro ĝi estis riparita. En 1877 alvenis la orgeno. Inter 1906-1908 la turo estis plialtigita. En 1932 oni konstruis interne ferbetonan galerion. Dum la 2-a mondmilito bombatako faris domaĝojn, la renoviĝo okazis en 1947, denove en 1966, fine en 2012.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaro, sed iome apude estas la paroĥo kaj la kalvinana bazlernejo. La fasado estas simetria, plej supre la kvadrata turo altiĝas.
Plac Wilsona (metrostacio)
Plac Wilsona estas metrostacio de la unua linio de metroo de Varsovio. Ĝi estas lokita sub la strato Słowackiego apud placo Wilsona. Ĝi havas surfacon kaj volumenon  (subtere) kaj  (surtere)
Sekva stacio,, estas en distanco de de ĝi.
Nathalie Cardone
Nathalie CARDONE estas franca aktorino kaj kantistino (naskiĝis en Pau (Pyrénées-Atlantiques)) de sicilia patro kaj hispana patrino.
Biografio
Nathalie aperis unuafoje en franca kino en 1988 en filmo Drôle d'endroit pour une rencontre kun Gérard Depardieu kaj Catherine Deneuve.
Ŝia kariero estis lanĉita, kaj post eta rolo en La Petite Voleuse, ŝi rolis kun Smaïn en J'aurais jamais dû croiser son regard.
Roloj sinsekvis ĝis 1997, kiam Nathalie renkontis Laurent Boutonnat, kiu serĉis hispanlingvan interpretistinon por rekanti Hasta siempre, la faman himnon de Carlos Puebla. La kanzono estis registrita kaj fariĝis ŝlagro en 1997, kaj platina disko kun pli ol 750,000 ekzempleroj venditaj.
Dank'al tiu sukceso, Nathalie mem komponis duan titolon, Populaire, en roka stilo tre malsama de la unua, kaj ne renkontis la atenditan sukceson.
En 1999 aperis tria titolo titolita ... Mon ange; tiu balado komponita de Nathalie havigis al ŝi arĝentan diskon. Ŝia unua albumo tuj sekvis.
Post pluraj jaroj da foresto, Nathalie revenis en 2008 per unuopaĵo, Yo soy rebelde. La titolo restis dum 22 semajnoj en ĉarto "Top 100" de vendoj de unuopaĵoj, kaj tuj atingis 24-an rangon.
Tiu ĉi titolo ankaŭ haveblas en kvar kompilaĵoj 100 tubes pour les vacances, 2008 – volumo 2, Hasta Siempre kaj Les plus belles ballades Chérie FM.
Ŝia nova albumo titolita Servir le beau aperas lundon, la. Ĝi konsistas el 11 titoloj kun riĉaj kaj variaj muzikaj influoj (Pop', rok', tango, balado...). La unuopaĵo Ma sœur akompanas la aperon de tiu nova kaj dua albumo.
Distrikto Covasna
Covasna [kovasna] (hun: Kovászna) estas distrikto (rumane județ) sur la teritorio de la malnova Háromszék (rumane Trei Scaune; germane Drei Stühle = tri seĝoj) kun ĉefurbo Sfântu Gheorghe (hungare Sepsiszentgyörgy) (67.108 loĝantoj). Distriktkodo: CV.
Ĝiaj najbaroj estas: oriente — distriktoj Bacău kaj Vrancea, sud-oriente — distrikto Buzău, sud-okcidente — distrikto Brașov kaj norde distrikto Harghita.
Loĝantaro
Distrikto Covasna apartenas al sikullando, tial la plejparto de ĝiaj loĝantoj estas hungarlingva. Pro sia situo en montaro (Karpatoj) ĝi estas maldense loĝata.
En la jaro 2001 ĝi havis 231.172 loĝantojn kun popoldenseco de 62 loĝantoj/km². 75 % de la loĝantaro estas hungarlingva, 24 % rumanlingva. Covasna havas la plej malmultnombran loĝantaron de ĉiuj rumanaj distriktoj.
Geografio
La surfaco de la distrikto estas 3.710 km². Ĝi estas la tria plej malgranda el la rumanaj distriktoj, post Ilfov kaj Giurgiu.
Rubiĵne
Rubiĵne (Рубіжне) estas urbo en Luhanska provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Gedő Zombory
Gedő ZOMBORY  [zombori] hungara reformita pastro, privojaĝa verkisto. Li naskiĝis la 30-an de novembro 1835 en Târgu Mureș (Marosvásárhely) kaj mortis en Szerencs la 17-an de septembro 1913.
Victorin Lurel
Victorin LUREL (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1951 en Vieux-Habitants, Gvadelupo) estas franca politikisto, membro de la Socialista Partio kaj la nuna ministro pri transmaraj teritorioj en la 1-a registaro de Jean-Marc Ayrault ekde la 16-a de majo 2012.
Li estas prezidanto de la Regiona Konsilio de Gvadelupo de post 2004.
Osturňa
Osturňa (hungare Osztornya [ostornja], germane Asthorn rutene Остурня [osturnja]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Oleksandr Koroleviĉ
Oleksandr KOROLEVIĈ (Олександр Королевич; naskita en 1913; mortinta fine de 1995 en Lvivo) estis ukraina esperantisto, Esperanto-instruisto kaj klubestro, komisionano pri renovigo de la Esperanto-movado en 1964, aŭtoro de la ruslingva Libro pri Esperanto (1989, 20 mil ekzempleroj) kaj de Esperanto-ukraina konversacilibro (1993).
Stacio Ŝin-Ocuka
Stacio Ŝin-Ocuka (japane: 新大塚駅 [Ŝin-Oocuka-eki], angle: Shin-Otsuka) estas metroa stacio en Linio Marunouĉi de la metroa reto Tokjo Metro. Ĝi situas en Kvartalo Bunkjo de Tokio, Japanio.
Osturňa
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1313. La unuaj loĝantoj estis rutenoj, sed venis ankaŭ en 1590. En 1869 oni komputis tie 269 domojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Osztornya 1354 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Stará Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Osturňa 398 homoj, (370 slovakoj).
Distrikto Dâmbovița
Dâmbovița [dımbovica] estas distrikto (rumane județ) en la suda Rumanio, en Valaĥio. Ĝia ĉefurbo estas Târgoviște.
Najbaroj: oriente: distrikto Prahova; sud-oriente: distrikto Ilfov; sude: distriktoj Giurgiu kaj Teleorman; okcidente: distrikto Argeș; norde: distrikto Brașov.
Dâmbovița havas areon de 4.054 km², tio estas 1,7 % de la areo de Rumanio. Ĝia plej alta loko estas pinto Omu en la montaro Bucegi, kun alto de 2.505 metroj; la plej malalta loko estas en la ebenaĵo Câmpia Titu kun 120–125 metroj. La distrikto konsistas el 2 municipoj, 5 urboj kaj 81 komunumoj kun 361 vilaĝoj.
Agustí Chalaux i de Subirà
Agustí Chalaux i de Subirà (Sant Genís dels Agudells, 1911, Barcelono, 2006) estis kataluna intelektulo, iniciatinto de modelo politika, ekonomika kaj socia kiu celas malgrandigi maksimume la perfortojn de la povo, la mizeron kaj la korupton.
Biografio
Li naskiĝis en Sant Genís dels Agudells, tiam malgranda vilaĝo de 15 loĝantoj, proksime al Barcelono la 19an de julio 1911. Lia patro estis franca industriisto kiu posedis fabrikon de lan-tinkturo en strato Almogàvers de Barcelono. Lia patrino devenis de familio Subirà, de kataluna karlista tradicio. Kvarjara eniris en lernejo Montessori, el la unuaj ekfunciantaj en Eŭropo. Naŭjara iris al Francio studcele. Restis en Toló ĝis la fino de la bakalaŭreco.
Estante dekkvarjara konis la bankiston Horace Finaly, kiu multe influis lin dum la postaj dekkvar jaroj kaj konsilis lin studi kemion, kariero kiu Agustí Chalaux faris en la Kemi-Lernejo de Mulhouse. Tie li lernis la sciencan metodon aplikita al la fizikaj kaj kemiaj fenomenoj kaj jen lia deziro ekfokusi la studon de la sociaj kaj ekonomikaj fenomenoj kun similaj precizo kaj severo.
Li havis kontaktojn unue kun katalunecaj politikaj grupoj kaj poste kun anarkistaj grupoj. Travivis la komencon de la Hispana Civila Milito en Barcelono, kie li daŭre faris siajn pripensojn kaj studoj, kun samtempa gvidanto de familia uzino, kiu estis, nek nacionaligita nek kolektivigita, sed kunlaborante kun la sindikalistoj kiuj nomis lin «Xaló».
En 1939 ekziliĝis al Parizo kie li travivis la komencon de la Dua Mondmilito. Li estis mobilizita en la Artileria Lernejo de oficiroj. Post la germana okupacio, la Registaro de Petain malmobilizis lin kaj li reprenis siajn studojn.
Revenis al Katalunio en 1945. Estis asidua leganto de la eldonaĵo «La Setmana Internacional» («La Internacia Semajno»), kiu Joan Bardina eldonis en Ĉilio, de kiu ankaŭ ricevis influon.
En la jaro 1968 forlasis sian prikemian laboron. Partoprenis en la «Universitat al Carrer» («Universitato en la Strato»), poste oficialigita kiel «Institut de Cultura Popular» («Instituto de Populara Kulturo»).
Konvinkis Lluís Maria Xirinacs krei, kun aliaj personoj, novan asocion por studi sian tiaman novan politikan, ekonomikan kaj socian modelon. La 25a de oktobro 1984 fondis la Centro de Studoj Joan Bardina kun sidejo en la malnova familia fabriko.
Eldonis, inter aliaj, la librojn: «Assaig sobre moneda, mercat i societat» («Eseo pri mono, merkato kaj socio») kaj «Moneda telemàtica i estratègia de mercat» («Telematika mono kaj merkata strategio»). En la dokumento «Disseny de civisme» («Civisma dezajno») postlasis reflektitaj siajn programajn proponojn.
Agustí Chalaux mortis en Barcelono la 26an de aprilo 2006.
Sankelmark
Sankelmark estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de decembro 2003 la komunumo havis 1351 loĝantojn.
Fumiya Kogure
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, Mito HollyHock kaj Azul Claro Numazu.
Aleksandrs Strautmanis
Aleksandrs STRAUTMANIS (1912-1995), kies arkivo de movadaj fotoj (pli ol 14 mil negativoj) estas gardata en la Esperanto-centro de Kaunas, mortis la 5-an de oktobro 1995 en Rigo (Latvio).
Stacidomo de Sibiu
La ĉefa Stacidomo sibia (Gara Sibiu, Hermannstadt Hauptbahnhof) troviĝas en Sibiu, Rumanio post la 1-decembro-1918-placo. Ĝi ekfunkciis en la 11.10.1872 kaj estas ne nur la plej granda sed ankaŭ la plej malnova stacio de la urbo. Aliaj haltejoj proksimaj estas: Ateliere Zonă, gara Ocna Sibiului, gara Orlat, gara Turnișor, gara Sibiu hc., Sibiu triaĵ (por ranĝadoj).
Alveno de fervojo en la regionon sibian
Dum la dua duono de la 19-a jarcento eksentiĝis la neceso konstrui fervojlinojn por havi rapidan konekson disde la sudo de Transilvanio kun la tiama ĉefurbo Budapeŝto. Ene de tiaj klopodoj estis petoj oficialaj fare de la Ĉambro komerca-industria de Brașov, kiu responsis ankaŭ por Sibiu (1855), sed ankaŭ fare de la politikaj organizoj de Sibiu mem (1867). Tiaj proponoj estis pridiskutataj fare de la hungarlanda ministerio pri komunikado ankoraŭ antaŭ la Aŭstra-hungara interkonsento de 1867.
En la jaro 1858 konstruitis la linio inter Arad kaj Szolnok. Financaj problemoj tamen prokrastis je kelkaj jaroj la komencon konstruan de la linio inter Arad kaj Alba Iulia kiu estu la unua transilvania linio fervoja. Observante la argumentojn ekonomiajn kaj statistikajn la komunikad-ministerio gvidata de grafo Imre Miko solene proklamis realigon de linion inter Sibiu kaj Alba Iulia tra Copșa Mică.
En la 22.12.1868 la trafiko inter Arad kaj Alba Iulia ekis kun malfruo kelkjara pro financaj kaŭzoj. Poste konstruitis la flanka linio disde Copșa Mică al Sibiu kiu inaŭguritis en la 11.10.1872; tiam ĵus finkonstruitis ankaŭ la halteja komplekso sibia. Laŭ la konstruplanaro de la municipo sibia de la jaro 1875 la antaŭe planita ejo ene de zono rektangula kun rizalitoj centraj kaj en la direkto de la urbo kaj de la trakoj.
Ĝis la fino de la 19-a jarcento aldonitis ankoraŭ aliaj linioj disde Sibiu:
Modernigoj
Kreskis enorme, post la ĝenerala pligrandigo de la reto fervoja en Transilvanio kaj la cirkuladebleco suden al la Reĝolandon Rumanio, kaj la nombro de la pasaĝeroj kaj la varokvanto transportotaj fervoje. La malnovaj ejoj iĝis vere malsufiĉe kapacitaj kaj ili ege bezonis pligrandiĝon por havigi i.a. novajn stokejojn.
En la pliefikig- kaj plibeligprogramo por la stacidomo kiu ellaboritis en la 13.12.1898 videblas alo flanka maldekstra kun rizalito kun akso en la direkto de la placo kun eta etendigo relaren. Samprojekte rimarkatas plano pri konstruo de alo flanka dekstra kun rizalito simetria aldone al la jam menciita maldekstra. Malkonatas la jaro kiam realiĝis la alo flanka dekstra: ĉiuokaze ĝi ankoraŭ aperas en urboplano datumanta el la jaro 1911. Centra zono malgranda, kiu legeblis en la ĉi supre menciita projekto por la loko ĉeenireja disde la 1.12.-placo, jam en 1905 estis finkonstruita. Ĉar tio en revuo tiutempa klare evidentiĝas.
Dum la Dua mondmilito la fervojstacia domo plifortikigitis kaj riparitis; krome alvenis domero kun teretaĝo antaŭ la ĉefa enirejo. De ambaŭ flankoj de la rizalito centra alfariĝis samtempe aldonitaĵoj malgrandaj nur teretaĝaj. Dum la 1950-aj jaroj originalaj lignaĵoj en la centra zono interna forigitis por krei halegon kun alteco de du etaĝoj.
La stacidomo rektangulan ejon kun etaĝo havas; centre estas rizalito kiu iomete spektas eksteren. Ĝi duobliĝas finfine per alia sen etaĝo supra kaj per du navoj flankaj kun rizalitoj pli spektantajn 1.12.-placen ol peronen. La centra halo tre alta estas, pro ke plafono kiu iam separis la du etaĝojn tiuloke demolitis. Pro daŭraj modernignecesoj ellaboritis fare de la arĥitekto Vasile Tabacu de la Projektoinstituto de la Rumaniaj ŝtataj fervojoj (CFR) ĉio necesa. Regiona komisiono pri la monumenprotektado de aĵoj en eosta Transilvanio rekomendis en la jaro 2004 forprenon de la parasitaj aldonitaĵoj teretaĝe - sed la restaŭrad-arĥitektoj ne observis tiun ĉi proponon. La fazo tia finiĝis en la 30.3.2008.
Sinprezento ĝenerale
La sibia ĉefstacidomo partoprenis la CFR-ĉeflinion nr 200 per kiu uniĝas Distrikto Brașov kaj Distrikto Arad. Transveturis Sibion trajnoj de CFR kaj de Regiotrans. Antaŭstacidome estas belega romkatolika Kapelo Sankta Kruco. Surloke estis ĉe la komenco de la 13-a jarcento (ekstere de la ĉirkaŭfortikaĵo) dominikana konvento. En 1417 Peter Lantregen skulptis grandegan krucifikson kun Mario kaj Johano. En 1755 Martin Wankel von Seeburg komisiis la konstruon de kapelon por la artaĵo: de tiam ĝi estas pilgrimloko deklarite monumentprotektotaĵo en 1954. Longe polaj rifuĝintoj el Bukovino kaj Besarabio prizorgis ĝin. En la unua etaĝo de la stacidomo troviĝas atendejo de unua klaso.
Jenas la du ĉefaj linioj (pli detale): Krome ekzistas ankaŭ linioj ne li funkciantaj nome ĝis Cisnădie kaj la etŝpurlinio ĝis Agnita.
Disde Sibiu cirkulas trajnoj respektive vagonoj rektaj ĉiutage ĝis: Norda stacidomo de Bukareŝto, Brașov, Timișoara, Râmnicu Vâlcea, Craiova, Ploiești, Alba Iulia, Târgu Mureș, Mediaș, Sighișoara.
Du internaciaj vagonaroj ankaŭ ekzistas ĉiutagaj, ambaŭ ĝis Budapeŝto.
Tibor Horváth (apotekisto)
Tibor HORVÁTH [horva:t] estas rumania hungara ĉefapotekisto. Li naskiĝis en Sânmartin (Harghita) la 2-an de novembro 1923.
Biografio
Tibor Horváth diplomitiĝis en Segedo (1946). Li fariĝis doktoro de farmakologian sciencoj (1971), meritapotekisto (1974). Li publikigis en hungara kaj rumana lingvoj (Gyógyszerészeti Értesítő, Orvosi Szemle, Farmacia).
Dino Fabris
Dino FABRIS (naskiĝis la 29-an de decembro 1917 - mortis la 13-an de marto 1996). Prezidanto (1967-77) kaj ĝenerala direktoro (1977-96) de Itala Esperanto-Instituto, delegito en Cittadella apud Padovo 40 jarojn, poste ankaŭ fakdelegito pri ĵurnalismo kaj Rotario, li ĉefe agadis en la ĵurnalisma kampo, kiel sekretario (1958-91) kaj kasisto (1958-95) de Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio, kiu elektis lin honora membro en la Tamperea UK. Dum multaj jaroj Fabris administris TEĴA sub tre malfacilaj cirkonstancoj, dum la cetera estraro sidis en Bulgario.
Nekrologo verkita de Stefan Maul aperis en Internacia Ĵurnalisto, 3/1996, p. 7.
25266 Taylorkinyon
25266 Taylorkinyon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Taylor Frances Kinyon, finalistino de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008 pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Plankinton School District de Plankinton (Suda Dakoto).
Granda Ameriko
Granda Ameriko (ĉeĥe: Velká Amerika), ankaŭ nomata Východní lom aŭ lom Východ, estas kalkoŝtona minejo sur teritorio de kampurbo Karlštejn en distrikto Beroun en Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. Ĝi estas el la plej grandaj el grupo de ĉi tieaj minejoj. La grandeco de la minejo estas proksimume 750×150 metroj. La profundo de la minejo estas indikata en dislimiĝo 67 ĝis 80 m. La fundo estas en supermara alteco 322 m. (la 6-a min-etaĝo), dum kio neniu alia minejo en la grupo ne atingas ĝis tiu ĉi etaĝo.
Ĝis supermara alteco 335 m (la 5-a min-etaĝo, la okcidenta duono de minejo) la minejo estas inundigita de senelireja lago.
Anastasio López Luna
Anastasio LÓPEZ LUNA (naskiĝis en 1914; mortis la en Valentín Alsina, Argentino) estis argentina esperantisto, dumviva membro kaj aŭtoro de prozaĵoj kaj teatraĵoj en la hispana kaj Esperanto. En Esperanto li aperigis duoncenton da volumoj, sed lia plej legata verko restas eble la hispanlingva Zamenhof, iniciador de Esperanto (1948), tradukita en plurajn lingvojn.
Granda Ameriko
En la orienta, pli alte situanta kaj tial neinundigita parto homoj kunmetas el ŝtonoj diversajn bildojn kaj surskribojn, tial oni nomas tiun ĉi parton "Bildarejo".
La minejo kreas impozan kanjonon kaj ĝi estas elserĉata turisma loko. Estis ĉi tie filmitaj ĉeĥaj filmoj, ekz.Cesta na jihozápad (1989), Limonádový Joe, Malá mořská víla, Micimutr, Vrah skrývá tvář (Murdisto kaŝas sian vizaĝon) kaj pluaj.
Manfred Kienpointner
Vivo
Post studo de filologio klasika kaj ĝenerala lingvistiko ĉe la Universitato de Innsbruck li bakalaŭriĝis en 1979 kaj faris tuj la devigan unujaran staĝon ĉe la Akademia gimnazio en Innsbruck kiel instruisto de la latina; fino de la lingviko-studoj kaj doktoriĝo (pri argumentadanalizo) sekvis en la jaro 1982-a. En 1990 rajtigitis Kienpointer docenti lingvoscience kaj lingvohistorie - koncerne la lingvojn latina kaj helena - ĉe la fakultato filozofia insbruka. Krome li ekuniversitatdocentis ĉe la tieaj institutoj pri lingvistiko kaj filologio klasika.
Granda Ameriko
Turisma eluzo
Alveno rekte en la minejon kaj en nesekurigitajn lokojn nek senpere al ties randoj ne estas permesita kaj administrado de la minejoj ĉi tie batalas kontraŭ kontraŭleĝaj vizitantoj, kiuj nerespektas malpermesigajn tabulojn, superas barilojn kaj eluzas la lagon por refreŝigado aŭ por nepermesitaj esploroj. Ripetite ĉi tie dum similaj vizitoj okazis gravaj lezoj. El la orienta parto kondukas de proksima ŝoseo deglitvojo, kiu per mallonga tunelo ebligas enveturon en la minejon; en la komenco de tunelo estas pordego, kiu estas daŭre ŝlosita.
Manfred Kienpointner
Vivo
En la kadro de Schrödinger-stipendio eblis por li ĝui esploradjaron ĉe la Instituto pri nederlandistiko de la Universitato de Amsterdamo. En la 1.10.1996 Kienpointner nomumitis eksterorda profesoro pri ĝenerala kaj aplikata lingvistikoj. Li honoritis en junio 1998 per la aljuĝo de ISSA-premio de la Internacia societo pri la esplorado de argumentado. Inter novembro 2001 kaj januaro 2002 Kienpointner deĵoris ĉe la Anglistika seminario de la altlernejo de Tucson (Arizono). Inter marto 2005 kaj februaro 2007 li gastprofesoris ĉe la Universitato de Vieno por anstataŭigi Ruth Wodak.
Granda Ameriko
Turisma eluzo
Sed la minejo komencis esti al la turisma intereso akomodata. Ĉe la orienta fino de la minejo estas nuntempe parkumejo. Proksimume ekde la jaro 2008 kondukas laŭlonge laŭ la norda rando de la minejo flave markita turisma vojo n-ro 6161 por piedirantoj kun kelke da belvidaj plataĵoj, kiu al la orienta fino venas de municipo Mořina kaj ekde la okcidenta fino ĝi daŭrigas al minejo Meksiko kaj laŭlonge la minejoj de la okcidenta sistemo poste direkte al Karlštejn.
Manfred Kienpointner
Vivo
Kienpointner faris multajn fakprelegojn, ekz. en Salzburg, Vieno, Sankt-Galo, Amsterdamo, Kopenhago, Lund, Parizo (Laboratoire Communication et Politique de Nacia centrejo pri scienca esploro), Tucson, Nov-Orleano. Kienpointer havas du infanojn, filinon kiu laboras kiel sinologino kaj filon kiu estas fakulo pri reklamtekstigo.
Fokusoj sciencaj
Por Kienpointner ĝenerale plej interesas esploroj pri retoriko, argumentaro, gramatikkomparo, struktura semantiko, komunikaj (mal)ĝentilecoj, lingvikisto feminisma.
Granda Ameriko
Turisma eluzo
Proksime de la orienta rando de la minejo kondukas ŝoseo el Mořina al vojkruciĝo inter Bubovice kaj Kozolupy. Sur tiu ĉi ŝoseo traveturas kelke da komunikiloj de linio 311 de Praga integra transporto, proksime de la minejo estas haltejo "Mořina, odb. lom".
St Neots (Cambridgeshire)
La urbo nomiĝis laŭ Sankta Neot (m. ĉ. 870) kies restaĵoj estis portata al la priorejo de St Neots. Pro vikingaj disraboj dum la malfrua 10-a jarcento, la ostoj estis portempe sendataj al Lincolnshire por plisekurigi ilin, sed ili relokiĝis en la priorejo nepost 1020.
En 1081 Anselmo de Canterbury anstataŭis la anglosaksajn monaĥojn per monaĥoj el Abatejo Bec, kaj la priorejo iĝis benediktana fondaĵo. Ĉar la priorejo estis dependaĵo de franca abatejo, de tempo al tempo, dum militoj inter Francio kaj Anglio, anglaj reĝoj konfiskis ĝiajn bienojn kaj enspezojn. En 1409 ĝi sendependiĝis de Bec. Ĝi aboliciiĝis en 1539, kaj poste tute malkonstruiĝis.
Ĉirkaŭ 1140 konstruiĝis kastelo sen reĝa permeso: post ĉirkaŭ 15 jaroj Henriko la 2-a ordonis ĝian detruon.
En 1348 St Neots ege suferis pro la nigra morto: mortis pli ol triono de la loĝantoj.
En 1648, dum la angla enlanda milito, okazis bataleto dum kiu parlamentaj batalistoj surprizis, kaj plejparte kaptis, ĉirkaŭ 300 subtenantojn de Karlo la 1-a.
Tibor Horváth
Tibor Horváth
NGC 5375
NGC 5375 (aliaj indikoj — NGC 5396, IRAS13546+2924, UGC 8865, KARA 605, MCG 5-33-27, ZWG 162.35, PGC 49604) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5375, NGC 5396.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pietro Alcionio
Petro Alcionio (1487-1527) estis itala humanisto, helenisto, filologo, poeto, akademiulo kaj erudiciulo, sub la patroneco de la papo Klemento la 7-a. Li estis lernanto de Marko Muzuro kaj tradukisto de Aristotelo kiu vundiĝis sur la brako dum la Disrabado de Romo en la 6-a de majo 1527 kaj mortis en tiu jaro. Li estis profesoro pri la greka en Venecio (1518), Florenco (1522-1523) kaj Romo (1526-1527).
Vivo
Liaj originoj estas malkonatatj sed lia elokventeco estis laŭdata perletere de Erasmo de Roterdamo al la rektoro de la Universitato de Kembriĝo, John Watson, en 1516, en la unua dokumento kiu mencias lian supervivadon. Post studi la grekan en Venecio gvidata de Marko Muzuro, kelkatempe li estis dungita kiel revizianto de la presaĵoj de Aldo Manuzio. Alcionio publikigis, en 1521, latinan tradukaĵon pri pluraj verkj de Aristotelo, kiun li dediĉis al la papo Leono la 10-a. La hispana erudiciulo Juan Ginés de Sepúlveda (1490-1573), ĉe ekzamenado de la verko, diras ke li trovis multajn erarojn.
En 1522 li estis nomumita profesoro pri la greka en Florenco per influo de Giulio de' Medici (1478-1534). Tiujare li komisiis al la presejo de Aldo la publikaĵon de dialogo laŭ la stilo de panegiro pri la temo "ekzilo" ("Medices legatus, sive de exsilio") en cicerona latino tiel kompilita ke li estis akuzita je plagiato de sia persona malamiko Paŭlo Manuzio (1511-1574). La akuzo estis ke li estis forpreninta la plej bonaj tekstoj en la verko "De Gloria" el la perdita traktaĵo de Cicerono kaj tiam detruita la sola ekzistanta kopiaĵo de la originalo por fuĝi el detektado. La erudicia abato de la 18-a jarcento Girolamo Tiraboschi, en lia itala literaturo, elmontris ke tia akuzo estis senfundamenta, sed la malprestiĝo persekutis la reputacion de Alcionio.
Kiam lia patrono fariĝis papo en la sekvanta jaro sub la nomo de Klemento la 7-a, Alcionio akompanis lin al Romo kaj tie restis ĝis sia morto. Laŭ kelkaj historiisto, liaj samtempuloj malfavore parolis pri li kaj eĉ akuzis lin pri malhumileco, krudaj moroj, vanteco kaj volupto.
Alcionio estis unu el la kvar humanistoj en la cirklo de la papo Klemento la 7-a kiuj ilustras la ŝokon je kultura malkontinueco kaj nova senso de homa fragileco kaŭzata de la disrabado de Romo kaj kiuj metis antaŭtempan finon al la Alta Renesanco (1490-1527). El la sennombraj tradukaĵoj pri la grekaj klasikuloj en la latinan fare de Alcionio, kiuj inkluzivas la oratoraĵojn de Izokrato kaj Demosteno, menciitaj de Ambroĝo Leoni, nur lia Aristotelaĵo supervivis lin.
Valérie Fourneyron
Valérie FOURNEYRON (naskiĝis la 4-an de oktobro 1959 en Le Petit-Quevilly) estas franca politikistino, membro de la Socialista Partio kaj la nuna ministro pri sporto, junularo, popola edukado kaj asocia vivo en la ministraro unua de Jean-Marc Ayrault ekde la 16-a de majo 2012.Ŝi cetere estas asemblea deputito kaj urbestro de Rouen.
Iranologio
Arianologio estas interfaka kampo pritraktanta la esploradon de la ariana kultura regiono (aŭ la ariana "kultura kontinento"). Ĝi inkluzivas la esploradon de historio, literaturo, arto kaj kulturo de Ariano. La terminoj Iranologio kaj arianistiko estas malpli ofte uzitaj. Ariana studoj estas pli larĝa ol kaj diferencas de persaj studoj, kio estas la studado de la moderna Ariana kaj literaturo specife. La fako de arianaj studoj koncentriĝas pri larĝaj tendencoj en kulturo, historio, lingvo kaj aliaj flankoj de diversaj Arianaj popoloj – ne nur Paŝtunoj, sed ankaŭ Baluĉoj, Kurdoj, Turkoj, Turkmenoj, ktp.
1123 Shapleya
1123 Shapleya estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano, laŭ ĝiaj orbitaj elementoj, de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 21-an de septembro 1928 de la rusa astronomo Grigorij Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astrofizikiston Harlow Shapley.
Agira
Agira estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Enna. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Assoro, Castel di Judica (CT), Catenanuova, Enna, Gagliano Castelferrato, Nissoria, Ramacca (CT) kaj Regalbuto.
Blua flago
La Blua flago estas ekologia atesto pri respekto de la medio destinita al turistoj. Ĝi montras aparte bonan kvaliton de la akvo, uzon de ekologiaj produktoj, edukado de la turistoj, ktp.
Kreita de la Fondaĵo por media edukado en 1985, ĝi apartigas komunumojn kaj turismajn havenetojn, kiuj sekvas politikon de daŭripovo kaj respekto de la medio.
Laŭ la jaroj, la blua flago iĝis referenco en turismo, medio kaj daŭripovo. Tiel ĝi ekzistas ekde 2001 en Sudafriko kaj ekde 2002 sur la Antiloj.
Estas publikigita laŭ la landoj ĉiujare la listo de la ricevintoj de la blua flago.
Alain Vidalies
Alain VIDALIES (naskiĝis la 17-an de marto 1951 en Grenade-sur-l'Adour) estas franca politikisto kaj la nuna subministro pri rilato kun la parlamento en la ministraro unua de Jean-Marc Ayrault ekde la 16-a de majo 2012.
Li estas asemblea deputito de la departemento Landes, kaj precipe laboris pri la statuto de Tibeto.
Franz Anton Mesmer
Franz Anton MESMER (1734-1815) estis germana kuracisto, magnetisto, kiu principe interesiĝis pri astronomio, kaj fondinto de la teorio pri natura transporto da energioj inter ĉiuj bestoj kaj animitaj objektoj, al kiu li nomis animala magnetismo, pli malfrue konata kiel mesmerismo. Li estis filo de Franciscus Antonius Mesmer (1701-1747) kaj Maria Ursula Michel (1701-1770), kiu apartenis al riĉa familio en la ŝvaba regiono. La teorio altiris multajn inter 1780 kaj 1850 kaj plu havis iom da influenco ĝis la fino de la jarcento. En 1843, la kuracisto James Braid (1795–1860) proponis la vorton hipnoto por la tekniko devenanta de la animala magnetismo.
Unuaj jaroj
En 1750 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Dillingen, en Bavario, de la Societo de Jesuo, kie li studis Filozofion dum kvar jaroj, kaj eĉ diplomiĝis kiel doktoro. Tie li eklegis la verkojn de Galileo Galilejo (1564-1642), René Descartes (1596-1650), Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716) Johano Keplero (1571-1630), Isaac Newton (1642-1727) kaj aliaj.
En 1754, li komencis sian kurson pri Teologio en la Universitato de Ingolstadt. En 1759, li eniris en la Universitato de Vieno, kie li sin dediĉis al juro en la unua jaro. Iom poste, li ŝanĝis al la kurso pri Medicino, kiu estis konsiderata la plej bona en Eŭropo en tiu genro, tute reformulita de Gerard van Swieten (1700-1772), disĉiplo de Herman Boerhaave (1668-1738), tiama plej respektata profesoro, konata kiel la nederlanda Hipokrato. En la 27-a de majo 1766, li publikigis sian doktoriĝan tezon sub latina titolo "De planetarum influxu in corpus humanum", kie li traktadis la influon de la luno kaj de la planedoj kaj ties rilatoj kun la korpa sano. Amplekse bazante sin sur la teorioj de Isaac Newton (1642-1727) pri la tajdoj, Mesmer klarigis ke certaj inklinoj de la homa korpo povus havi rilatojn kun la suna kaj luna movado. Laŭ evidenteco kreita de Frank Acklen Pattie (1901-1999) sugestas ke Mesmer plagiatis sian disertacion el verko de la eminenta angla kuracisto Richard Mead (1673-1754), kiu estis amiko de Newton, kaj en ĝi li unuafoje uzis la koncepton pri universala fluidaĵo. Tion konstatinte, ni venas al la konkludo ke la doktoriĝa tezo de Mesmer ne montris sin originala.
En la 10-a de januaro 1768, Mesmer edziĝis al riĉa vidvino Anna Maria von Posch, en multehoma cerimonio, celebrita en la Katedralo de Sankta Stefano, de la ĉefepiskopo de Vieno. La paro translokiĝis al bela palaco en Landstrasse, kie li stariĝis kiel kuracisto en la aŭstra ĉefurbo Vieno, kaj plenumis muzikajn vesperfestojn, en kiuj partoprenis gravaj personoj kiel Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791), Christoph Willibald Gluck (1714-1787), Joseph Haydn (1732-1809) kaj aliaj. Dumsomere li vivis en splenda propraĵo kaj fariĝis patrono de la artoj. En 1768, kiam la intrigoj de la kortego malhelpis al li ĉeesti la prezentadon de "La Finta Semplice", kiun la 12-jara knabo Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) estis komponinta 500 paĝojn kun muziko, Mesmer disponigis la ĝardenojn de sia domo por la prezentaĵo de "Bastien und Bastienne", unuakta opero far Mozart, kvankam Georg Nikolaus von Nissen (1761-1826) asertas pri la malekzisto de pruvo ke tia prezentado efektive okazis. Mozart pli malfrue senmortigis sian patronon inkludante komedian referencon en la karaktero de Despina, alivestita kiel kuracisto, en sia opero "Così fan tutte".
La malkovro de la animala magnetismo
La unua traktado pere de la animala magnetismo komencis en 1774. La pacientino, Francisca Österlin, 29-jara kaj forte malsana, estis parencino de la edzino de Mesmer kaj amikino de Mozart, kaj suferis pri histerio. Li sugestis al ŝi engluti preparaĵon entenantan feron, kaj sekve alligis magnetojn al diversaj partoj de ŝia korpo. Ŝi raportis ke ŝi sentas kurenton da mistera fluidaĵo trairante sian korpon kaj dum pluraj horoj ŝi sentis sin libera de la simptomoj. Mesmer ne kredis ke la magnetoj mem estas respondecaj pri la kuracado. Li konkludis ke iele helpis la animala magnetismo, akumulita en sia laboro. Do, li ne plu uzis magnetojn kiel parto de la traktado. En tiu sama jaro li kunlaboris kun Maximilian Hell (1720-1792).
En 1775, Mesmer invitiĝis por doni sian opinion antaŭ la Munkena Akademio de Sciencoj pri la ekzorcoj plenumitaj de Johann Joseph Gaßner (1727-1779), sacerdoto kaj kuracanto el Ŝvabio. Mesmer diris ke, la kuracadoj de Gaßner okazis dank'al la sincera fido de la sacerdoto, kiu posedis altan gradon da animala magnetismo. Ĉi tiu metologio inter la sekulara ideo de Mesmer kaj la religiaj kredoj de Gaßner metis finon al la kariero de Gaßner same kiel, laŭ Henri Ellenberger (1905-1993), determinis la ekaperon de la dinamika psikiatrio.
La skandalo sekvinta la malsukcesan provon de Mesmer ĉe la traktado de 18-jara blinda muzikistino Maria Theresia von Paradis (1759-1824), devigis lin lasi Vienon, en 1777. En Februaro 1778, Mesmer translokiĝis al Parizo, luis apartamenton en tre riĉa kvartalo kaj stariĝis kiel praktika medicinisto. Parizo baldaŭ disdividiĝis per tiuj opiniantaj ke li estis ĉarlatano kiu estis devigata fuĝi el Vieno, kaj tiuj kredantaj ke li faris grandan malkovron.
En siaj unuaj jaron en Parizo, Mesmer provis kaj fiaskis en sia enirado en la Reĝa Akademio de Sciencoj aŭ en la Reĝa Societo pri Medicino por ricevi oficialan aprobon al liaj teorioj. Nur unu kuraciston li sukcesis, socie altranga kaj alte profesia, kiel disĉiplo: Charles Nicolas Deslon (1750-1786). En 1779, stimulita de Deslon, Mesmer verkis 88-a paĝan libron "Mémoire sur la découverte du magnétisme animal", al kiu li aldonis 27 propoziciojn. Kaj ĉi-propozicioj difinis lian tiaman doktrinon.
Laŭ Deslon, Mesmer komprenis ke la sano estis libera fluo en la vivoprocezo tra miloj da kanaloj ekzistantaj en niaj korpoj. La malsano okazis kaŭze de la obstakloj en ĉi tiuj fluoj. Venki tiajn obstaklojn kaj restarigi la fluojn kaŭzis krizojn, kiuj redonis la sanon. Kiam la naturaj fortoj fiaskis en siaj liberaj klopodoj, la kontakto kun iu kondukanto de animala magnetismo sufiĉis kiel saniga kuracilo. Mesmer ŝajne celis helpi aŭ provoki la fortojn de la naturo. Por kuraci malsanan personon, ekzemple, tio kelkfoje povus kaŭzi frenezatakon. La avantaĝo de la magnetismo rezultis en la akcelo de tiaj krizoj ne kaŭzante danĝeron.
Proceduro
Mesmer traktis la pacientojn kaj individue kaj grupe. Kun individuoj li kutime sidiĝis antaŭ la paciento kun liaj genuoj tuŝante la genuojn de la paciento, kaj premante la dikfingrojn de la paciento per liaj manoj, fikse rigardante la okulojn de la paciento. Mesmer aplikis fluidaĵojn, movante siajn manojn sur la ŝultrojn de la pacientoj kaj laŭlonge de iliaj brakoj. Tiam, li premis siajn fingrojn sur la hipokondra regiono de la paciento (tiu kampo sub la diafragmo), kelkfoje tenante siajn manojn sur tiu loko dum horoj. Multajn pacientoj havis agrablajn sentojn kaj aliaj havis konvulsiojn kiuj estis konsiderataj kiel krizoj kaj supozeble estis la veturilo por la kuracado. Kelkfoje Mesmer finigis siajn traktadojn ludante belajn muzikaĵojn per vitroharmoniko.
En la mezo de la ĉambro kuŝis vazo 45-centimetro alta kiu tie ĉi nomatas "kameo". Ĝi estas tiel granda ke dudek homoj facile sidiĝas ĉirkaŭe de ĝi. Apud la rando de la kovrilo ĝin ŝildanta, estas truoj egalvalorantaj al la kvanto da personoj ĉirkaŭ ĝi. En ĉi-truoj enkondukiĝas feraj vergoj, turnitaj en rekta angulo eksteren, kaj kun malsimilaj altoj, tiamaniere ke ili korespondas al la korpoparto kie ili aplikiĝos. Krom ĉi-vergoj, estas ŝnuro kiu interligas la kameon al unu el la pacientoj, kiu el li iras al lia, ĉirkaŭ la tuta rondo. Efektoj plej senteblaj produktiĝas kun la proksimiĝo de Mesmer, kiu laŭŝajne konduktas la fluidaĵon pere de certaj movoj de liaj manoj aŭ okuloj, ne tuŝante la personon. Mi interparolis kun pluraj homoj atestantaj tiujn efektojn, kiuj havis konvulsiojn okazitaj kaj nuligitaj per iu manmovo...
Enketo
En 1784, sen la peto de Mesmer, la reĝo Ludoviko la 16-a indikis kvar membrojn de la Fakultato pri Medicino por esplori la animalan magnetismon tiam praktikata de Deslon. Laŭpete de ĉi komisiitoj, la reĝo nomumis kvin aldonaj membroj el la Reĝa Akademio de Sciencoj. Inter ili troviĝis Antoine Lavoisier (1743-1794), Joseph-Ignace Guillotin (1738-1814), kaj la astronomo Jean-Sylvain Bailly (1736-1793), krom al ambasadoro Benjamin Franklin (1706-1790).
La komisiitoj efektivigis serion da eksperimentoj, kiuj celas ne nur determini ĉu la traktadoj de Mesmer ja funkciis, krom ankaŭ scii ĉu li estis malkovrinta novan fizikan fluidaĵon. La sciencistoj konkludis per la evidentecomanko de tia fluidaĵo. Kia ajn estus la beneficoj de la traktado atribuiĝis al la imagopovo de la pacientoj, krom redakti sekretan raporton, kiu estis sendita al la policestro, avertante lin pri la forte diboĉa medio de la klinikoj uzantaj tiaj procezojn. La komisiitoj ne enketis Mesmer-on, sed esploris la praktikojn de Deslon. En la 20-a de aŭgusto 1781, Mesmer sendis leteron al Benĵamino Franklino, denuncante la misojn de la komisio nomumita por enketi Deslon, senrajtigante lin por aktivi lianome, kaj menciante la neadekvatecon de la uzita metodo. Aliaj komisio formita de kuracistoj el la Reĝa Societo pri Medicino ankaŭ rifuzis la ekziston de la animala magnetismo. Tamen, unu el ties membroj diverĝis el ĝiaj kolegoj kaj agnoskis la kuracadojn. En tiu sama jaro, Mesmer interŝanĝis leterojn kun Georgo Vaŝingtono, unua prezidanto de Usono.
En aŭgusto 1784, Mesmer vizitis la societon kiu portas sian nomon en Liono. En 1785, kelkaj disĉiploj de Mesmer publikigis notojn pri liaj instruoj libroforme kies titolo estis Aforismoj de Mesmer, malgraŭ la senrajtigo de la propra Mesmer. En tiu sama jaro, Mesmer lasis Parizon kaj en 1790, li estis ree en Vieno kaj stariĝis en la proprietaĵo de sia edzino Maria Anna, kiu mortis pro brustkancero en la 15-a de majo 1790. Vojaĝante al Zuriko, Mesmer troviĝis kun la pastro Johann Kaspar Lavater (1741-1801), iu entuziasmulo de la animala magnetismo en Svisio. En 1801, kiam li vendis sian domon en Vieno, li estis en Parizo. Mesmer estis sendita al ekzilo iom post la enketadoj pri sia animiala magnetismo. En 1802, Mesmer decidis lasis Francion, kaj ekloĝis en Meersburg, sude de Germanio. Post kelkaj jaroj, en 1809, li translokiĝisal Frauenfeld, en Svisio. Tiuepoke, multaj jam kredis ke li jam estis mortinta. Iu grupo da kuracistoj el la Akademio de Berlino, remalkovris lian kieeston, sed li jam estis sepdekvin jara, kaj Mesmer rifuzis akompani ilin.
Abato Faria (1756-1819), iu goano-portugala monaĥo el Parizo kaj samtempulo de Mesmer, emfazis ke "nenio venas el la magnetizanto, ĉio devenas de la volo de la paciento kaj okazas ĉe lia imagopovo, t.e., memsugesto generita en la interno de la penso".
Parc des Sports (Tramtransporto en Parizo)
Parc des Sports estas haltejo de tramvojo T10, situanta en Le Plessis-Robinson, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Franz Anton Mesmer
Provoj pri postmorta agnosko
En 1821, notindaj eksperimentoj rilate al magnetismo (notarie registritaj) okazis far la magnetizistoj Barono Du Potet kaj Thierry Robouam, sub la gvidado de la doktoroj Alexandre Bertrand (1795-1831), Henri-Marie Husson (1772-1853) kaj Joseph Claude-Anthelme Récamier (1774-1852), ĉeeste de tridek aliaj kuracistoj.
En 1826, post varmaj debatoj, nova 12-membra komisio nomumiĝis, far la Akademio pri Medicino de Parizo, por ree analizi la bestan magnetismon, kiu poste reduktiĝis al 9 membroj : Bourdois de la Mothe, Edme Joachim Bourdois de la Mothe (1754-1830), Pierre Fouquier (1776-1850), Noël Guéneau de Mussy (1813-1885), Louis Benoit Guersant (1776-1848), Jean Itard (1774-1838), Husson , Jean-Jacques Leroux de Tillets (1749-1832), Marc kaj Auguste Jean Thillaye.
En sesioj okazintaj inter la 21-a kaj 28-a de junio 1831, Dro. Husson, la komisiito, legis kaj aprovis la favoran raporton pri la komisio de la Akademio de Medicino rilate al la animala magnetismo, post kvin jaroj da esploro kaj sennombraj eksperimentoj registritaj. Tamen, la raporto ne publikiĝis. Post la subskriboj, ĝi restis arkivita en la akademio.