cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Mateo
Historio
La alvenintaj hispanoj renkontis tie indianojn, kiuj vivis tie jam 4000 jarojn. La hispanoj-meksikanoj en 1776 serĉis lokon por koloniadi. En la 1850-aj jaroj alvenis ankaŭ usonanoj, jam la regiono apartenis unue al sendependa ŝtato, poste al Usono. En 1863 alvenis la fervojo. San Mateo urbiĝis en 1894.
Klimato
San Mateo situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 477 mm.
Tibor Szele
Tibor SzELE [sele], hungare Szele Tibor estis hungara matematikisto kaj profesoro.
Tibor Szele naskiĝis la 1918 en Debrecen. Li mortis la 1955 en Szeged.
Biografio
Tibor Szele ricevis premiojn jam dum la gimnaziaj lernojaroj. Poste li frekventis universitaton en Debrecen. Li eklaboris en universitato de Szeged. Dum la 2-a mondmilito li estis soldato, poste li daŭris la laboron en Szeged. Ekde 1952 li instruis en universitato de Debrecen, kie li okupiĝis ankaŭ pri la abstrakta algebro. Li ricevis premion Kossuth en 1952.
Kalvinana preĝejo (Nyírtura)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nyírtura.
Historio
Oni supozas, ke la tiam katolika kirko estis konstruita iam en la 13-a jarcento. En 1488 la iama absido estis grandparte malkonstruita kaj oni konstruis pli novan gotikan kirkon dediĉitan al Sankta Georgo. Ekde la 16-a jarcento la konstruaĵo iĝis posedaĵo de la kalvinanoj. Inter 1821-1833 la konstruaĵo estis trakonstruita kaj anstataŭ la ligna turo oni konstruis masonitan turon. En 1907 kaj inter 1995-1998 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo en korto. En la fasado la larĝa turo altiĝas, meze la pordo troviĝas. La turopinto estas oklatera piramido. La absido estas oklatera. Kaj la navo kaj la absido havas apogpilierojn. La absido estas nur iomete pli mallarĝa, ol la navo. Interne la klasikismaj mebloj estis faritaj en 1833. La ekleziaj stanaj vazoj devenis el la 17-a jarcento.
Rokuro Makabe
Rokuro MAKABE (naskiĝis la 19-an de aprilo 1930 en Niigata, Japanio - mortis la 7-an de aprilo 2012 en Dreieich, Germanio) estis japandevena esperantisto kaj oftalmologo.
Li loĝis ekde 1960 en Germanio, edziĝis en 1964 al germana kuracistino, habilitiĝis en 1970 kaj fariĝis germana civitano en 1974.
Ĝis sia pensiiĝo en 1996 li laboris kiel profesoro kaj sekcia gvidanto ĉe la Universitata Kliniko de Frankfurto ĉe Majno. Liaj 160 sciencaj publikaĵoj estas ofte citataj kaj grave progesigis la kuracadon de vida handikapo.
Pro siaj meritoj kiel sciencisto kaj esperantisto li ricevis du gravajn distingojn:
Menciindas, ke li estis subtenanto de la internaciaj radioelsendoj en Esperanto, kaj lia nomo kaj voĉo ofte aperis dum tiaj elsendoj, ĝis kiam apopleksio malebligis al li kontaktojn kun la redakcioj kaj ĝenerale kun la E-movado.
Andrej Liskov
Andrej Petroviĉ LISKOV (Андрей Петрович Лысков, preferata de li mem skribado de lia familinomo en Esperanto Lyskov) estas rusia esperantisto. Naskiĝis la 16-a de decembro 1965.
Dum tuta vivo de SEJM-2 estis kasisto de la organizaĵo. Inter esperantistoj li estis titolita Alaskin.
Christian Heinrich Wolke
Christian Heinrich WOLKE (naskiĝinta la en Jever, mortinta la  en Berlino) estis germana pedagogo kaj adepto de la filantropismo-movado por radika modernigo de edukado.
Vivo
Ekde la jaro 1763 Wolke studentis en Göttingen, poste de 1767 en Berlino ĉe la jura fakultato. Krome li ankaŭ studis lingvikon, matematikon kaj fizikon. Sed baldaŭ li interesiĝis plej je pedagogiaj aferoj.
Ngorongoro
Ngorongoro estas ampleksa protektita teritorio etendiĝanta inter muroj de grandega kaldero, kiu fakte estas pramalnova estingiĝinta vulkano en la norda Tanzanio. La preciza situo de tiu ĉi "oka mirindaĵo de la mondo" estas 180 km okcidente de urbo Arusha. La fundo de kaldero situas en alteco de 1800 m. En la kaldero kun areo de 260 km² estas la plej granda koncentriĝo de libere vivantaj afrikaj bestoj. Vivas ĉi tie proksimume 30000 unuopuloj. La tuta ŝirmata regiono havas areon de 8288 km²
Christian Heinrich Wolke
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 20. Lepsiko 1909, p. 734, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Ngorongoro
Ŝirmo de la naturo
Regiono Ngorongoro estis proklamita kiel ŝirma teritorio en la jaro 1959 kaj en la sama jaro apartigita de Nacia Parko Serengeti. La teritorio estis enskribita en la jaro 1979 en Mondan naturheredaĵon de Unesko. Tero en la ŝirma teritorio estas plurcela, kio estas en Tanzanio raraĵo. Estas ĉi tie kombinita severa ŝirmo de sovaĝbestoj kunigita kun ĉi tie vivanta loĝantaro. La eluzo de grundo estas direktata tiel, por ke oni preventu al negativaj efikoj por la bestaro. La kultivado de la grundo estas en Ngorongoro malpermesita.
Faŭno
La faŭno en kratero Ngorongoro estas tre riĉa kaj varia. Raraĵo inter pli grandaj bestoj estas nigra rinocero, kies statoj sinkis el proksimume 108 pecoj en la jaroj 1964 - 1966 al 11 - 14 pecoj en la jaro 1995, kaj hipopotamo, kiu estas en Tanzanio tre nekutima. Vivas ĉi tie ankaŭ multe da hufuloj: blua taŭrino (7000 pecoj en la jaro 1994), zebro (4000) gazelo (3000). En la kratero estas la plej densa populacio de leonoj (62 pecoj en la jaro 2001). Ĉerande de la kratero vivas leopardo, elefanto (42 pecoj en la jaro 1987 kaj 29 pecoj en la jaro 1992), bubaloj (4000 en la jaro 1994). Ni trovos ĉi tie ankaŭ ŝakalojn, gepardojn, hienojn.
Akvaro
Rivero Munge Stream deakvigas la krateron direkte al nordo de la kaldero, kie plu ĝi fluas en lagon Magadi. Tio estas sezona sala lago proksimume meze de la kratero. Rivero Lerai Stream deakvigas humidajn arbarojn direkte suden de la kaldero, ĝi vivtenigas tiel praarbaron Lerai situanta sur la fundo de kratero. Plua pli signifa akva fonto de la kratero estas Ngoitokitok Spring, situanta proksime de la orientaj deklivoj. Ĉi tie estas ankaŭ ekskursa loko malfermita por turistoj. Sur la fundo de kratero troviĝas multe da aliaj malgrandaj rojetoj, kiuj estas gravaj por la bestoj kaj la lokaj loĝantoj - masajoj, ĉefe en periodo de sekeco.
Listo de bierfarejoj en Germanio
La sekvanta listo de bierfarejo en Germanio montras bierfarejojn en Germanio ordigita laŭ la lokoj, kie la bieroj vere estas farataj. La bierfarejo parte apartenas al aliaj bierentreprenoj aŭ grupoj de bierfarejoj. La listo ne enhavas bierfarejojn, kiuj ne plu aktivas.
Baden-Virtembergo
vidu: listo de bierfarejoj en Baden-Virtembergo
Bavario
vidu: listo de bierfarejoj en Bavario
Nordrejn-Vestfalio
vidu. listo de bierfarejoj en Nordrejn-Vestfalio
Nigra cikonio
La Nigra cikonio (Ciconia nigra) estas tre malmulte konata birdo el la ordo de Cikonioformaj birdoj kaj familio de Cikoniedoj kompare kun la parenco blanka. Pro tio la plej facila maniero priskribi ĝin estos noti similaĵojn kaj malsimilaĵojn kun tiu. Ambaŭ estas birdospecioj de sama genro, nome la tipa genro de la familio Cikoniedoj. Temas pri granda vadbirdo disvastigata, sed nekomuna, specio kiu reproduktiĝas en la plej varmaj partoj de Eŭropo (ĉefe en centraj kaj orientaj regionoj), tra moderklimata Azio kaj Suda Afriko. Temas pri timida specio, malkiel la parenca Blanka cikonio. Ĝi estas vidata en paroj aŭ tre malgrandaj aroj en marĉaj areoj, riveroj aŭ internaj akvoj; en pli grandaj aroj (ĝis de cento) por migrado. La Nigra cikonio manĝas amfibiojn kaj insektojn.
Taksonomio kaj etimologio
La familio de cikonioj enhavas kelkajn genrojn en tri ĉefaj grupoj: la mikterioj kaj anastomoj (Mycteria kaj Anastomus), la grandaj cikonioj (Ephippiorhynchus, Jabiru kaj Leptoptilos), kaj la "tipaj cikonioj", Ciconia. Tiuj tipaj cikonioj inkludas la Blankan cikonion kaj ses aliajn nunajn speciojn, kiuj estas karakteraj per rektaj bekoj kaj ĉefe nigrablankaj plumaroj. Ene de la genro Ciconia, la plej proksimaj parencoj de la Nigra cikonio estas la aliaj eŭropaj specioj, nome la Blanka cikonio kaj ties iama subspecio, la nigrabeka Blankorienta cikonio de orienta Azio. La nigra cikonio rezultis esti baza laŭ analizoj de mitokondria citokromo b de DNA fare de Beth Slikas en 1997. Fosiliaj restoj estis malkovritaj el kuŝejoj de Mioceno en la insuloj Rusinga kaj Maboko en Kenjo, kiuj estas nedistingeblaj el la Blanka kaj Nigraj cikonioj.
La Nigra cikonio estis unu el multaj specioj origine priskribitaj de Linnaeus en sia fama verko de 1758 Systema Naturae, kie ĝi ricevis la dunoman nomon de Ardea nigra. Ĝi estis movita al la nova genro Ciconia fare de franca zoologo Mathurin Jacques Brisson post du jaroj. Kaj la genra kaj la specia nomoj estas latinaj; Ciconia estas "cikonio" kaj nigra estas "nigra".
Aspekto
Laŭ aspekto kaj grandeco la Nigra cikonio similas al la blanka. Tamen la nigra estas iomete pli malgranda (90 al 105 cm longa kontraŭ 95 al 110 cm de la Blanka cikonio, enverguro de 173–205 cm kaj 3 kg peza). Kiel ĉe ĉiuj cikonioj, ankaŭ tiu ĉi havas longajn krurojn, longan kolon, kaj longan, rektan, pintecan bekon. La koloro estas sufiĉe pli nigra (kapo, kolo, flugiloj kaj vosto), dum estas blankaj nur la suba brusto, ventro, akzelo kaj subvostaj kovriloj kaj ruĝaj la senplumaj areoj de la beko, ĉirkaŭokuloj (karunkloj) kaj kruroj. Vidi ĝin de proksime estas malfacile en naturo, sed se oni atingas tion, konstateblas, ke tiu nigra koloro ne estas tute simpla nigro, male ĝi enhavas belegajn purpurverdajn brilnuancojn. La brustoplumoj estas longaj kaj hirtaj formante pendan subkolumon kiu estas uzata por iaj pariĝadaj ceremonioj. Ambaŭ seksoj estas identaj laŭ aspekto, escepte ke maskloj estas pli grandaj ol inoj averaĝe kaj foje kun pli fortika kaj iom pli kurba beko. Irisoj estas brunaj.
Junuloj ne estas tiom brile nigraj sed iom pli malhelverdecaj al brunecaj. La ruĝaj partoj de plenkreskulo (beko, ĉirkaŭokuloj kaj kruroj) estas verdecgrizecaj. La skapularoj, flugil- kaj supravostaj kovriloj havas palajn pintojn. Ĝi povas esti konfuzata kun la junulo de Ibisa mikterio, sed tiu lasta havas pli palajn flugilojn kaj dorson, pli longan bekon, kaj blankon subflugile.
Ili piediras malrapide kaj decidege surgrunde. Kiel ĉe ĉiuj cikonioj, ili flugas havante kolon foretende. Vidate de supre estas tutnigra kaj ne konfuzebla kun la Blanka cikonio; vidata desube distingas ilin ĉefe la nigraj kapo, kolo kaj antaŭ bordo de flugiloj. Ili havas aspran alvokon, sed nur rare dediĉas sin al reciproka bekofrapado kiam plenkreskuloj renkontiĝas ĉeneste.
Voĉo
La Nigra cikonio uzas pli da diferencaj voĉetoj kaj bruetoj sed ne estas tiom brua kiom la Blanka cikonio. Male ĝi apenaŭ klakas en la nesto kiel pruvo de rekono kaj akcepto kaj ĉefe fajfas iun "fiu".
Csomád
Csomád (ĉomAd) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Veresegyház. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Veresegyház-Vác, inter urboj Veresegyház kaj Fót.
Nigra cikonio
Medio
Kiel la Blanka cikonio, ankaŭ ĝi ŝatas akvajn terenojn, sed ne malfermajn ebenaĵojn; male ja ŝatas arbarojn je koniferoj proksimaj de humidejoj, kaj montetojn enhavantajn rojojn. Nur ĉe la regiono de Kaspia Maro ili ĉeestas ankaŭ en aliaj tipoj de malaltaj teroj.
Csomád
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1430. En la turka erao la komunumo senhomiĝis. Slovakoj refondis ĝin en 1729. En 1810 incendio okazis.
Vilaĝservo estas lernejo.
Nigra cikonio
Medio
Ĝi neniam nestas en vilaĝoj aŭ apud homoj. Male ili serĉas lokojn en altaj arboj de plenplenaj arbaroj aŭ neatingeblajn truojn en altegaj rokaj muroj.
Disvastiĝo
Tiu palearktisa kaj afrotropisa birdo estas multe malpli disvastigita ol la Blanka cikonio. Plej granda parto da eŭropanoj -eĉ de loĝantoj en landoj kie nestas la Nigra cikonio- vidis ĝin neniam; male ĉiuj vidis iam blankan.
Kiel la Blanka cikonio, la Nigra havas du regionojn: okcidenta ĉefe en Hispanio -kie ĝi rare travintras- (okcidente maksimuma limo estas en Francio la arbaroj de Ardenoj) kaj orienta ekde Pollando al Rusio kaj suden ĝis Bulgario, de kie ĝi elmigras al Afriko tra Egiptio. En Azio estas du longaj bendozonoj unu el suda duono de Rusio kaj alia el Turkio, Kaŭkazo kaj Centra Azio tra suda duono de Siberio kaj plej norda Mongolio al Manĉurio (en norda Ĉinio), Kamĉatko kaj Norda Koreio. Krome estas aparta populacio de loĝantaj birdoj en Suda Afriko, nome en suda Namibio, Bocvano, Zimbabvo kaj Sudafriko.
Migrado
La Nigra cikonio estas forta migranto, kiu vintras en tropikaj Afriko kaj norda Barato. Larĝaflugila ŝvebema birdo, la Nigra cikonio profitas termikojn de varma aero por longdistancaj flugoj, kvankam ili estas malpli dependaj el ili ol la Blanka cikonio. Tio konstateblas kiam aroj de migrantaj birdoj de ĉiu el ambaŭ specioj atingas la Ĝibraltaran Markolon kaze de forta vento: la aroj de nigraj rapide kaj decide trapasas la markolon dum la aroj de blankaj dubas, ĉirkaŭflugas, foje trapasas, foje reenflugas kaj ripozas ie por denove klopodi aŭ eĉ resti en Iberio por vintrumi sen migri. Ĉar termikoj formiĝas nur super tero, cikonioj, kun grandaj rabobirdoj, devas trapasi la Mediteraneon ĉe la plej mallarĝaj punktoj, kaj multaj Nigraj cikonioj povas esti vidataj tra la Bosforo. Ili flugas proksimume 100 al 250 km tage kun taga maksimumo ĝis 500 km.
La cikonioj migras el meza aŭgusto al fino de septembro. Ili revenas meze de marto. Ĉirkaŭ 10 % el la okcidentaj cikonioj elektas la pasejon Sicilio - Kabo Bon, Tunizio. La plej komuna vojo estas tra la Ĝibraltara Markolo. Multaj birdoj flugas ĉirkaŭ Saharo ĉe la marbordo. Plej birdoj vintras en humidejoj de Niĝerio aŭ Malio. La orientaj birdoj faras la vojon Bosforo-Sinajo-Nilo al Afriko. Birdoj kiuj somerumas en Siberio trapasas Himalajon kaj vintras en norda kaj nordorienta Barato, Nepalo kaj ĝis Birmo; kelkaj estis kontrolitaj satelite. En Suda Afriko, Nigraj cikonioj kiuj nestumas en la centraj montarareoj faras sezonajn vintromovojn al pli varmaj marbordaj kaj subtropikaj zonoj.
Vivmaniero
La Nigra cikonio estas multe pli timida ol la Blanka cikonio. Pro tio ĝi retiriĝas el homoj tiom kiom la blanka serĉas ilin kaj same ke la blanka aperas tiome en popolaj tradicioj, rakontoj, diraĵoj, ktp., la nigra cikonio apenaŭ aperas tiele. Tamen ili flugas, elmigras, marŝas kaj manĝas simile. Pli precize la specio manĝas ĉefe fiŝojn, sed ankaŭ serpentetojn, aliajn malgrandajn reptiliojn, ranojn, aliajn amfibiojn, akvoratojn, insektojn, helikojn, krabojn, birdidojn kaj eĉ iom da planta materialo.
Reproduktado
Estas konsiderata specio teritoriema. De aprilo la Nigraj cikonioj komencas generi. Ili faras neston el bastonetoj kaj branĉetoj en rokfendoj, klifoj kaj kavernoj aŭ sur tre grandaj arboj (ĉefe kverkoj kaj pinoj, kaj 4–25 m alte supergrunde); metas ene muskon, lanon kaj aliajn suplajn pecetojn. La nesto uziĝas plurjare, kaj pro ĉiujara riparado ĝi pli kaj pli pligrandiĝas; eventuale tiu ĉi specio povas okupi nestojn de aliaj birdospecioj kiaj la agloj Aquila verreauxi aŭ Hieraaetus pennatus, milvoj, la Blanka cikonio aŭ la Martelbirdo Scopus umbretta. La reprodukta sezono estas en okcidenta Eŭropo aprile kaj maje. Kopulacio okazas ĉu enneste ĉu proksime. Foje okazas konfliktoj kiam tria individuo klopodas anstataŭi unu el la membro de la paro: tiuj konfliktoj solviĝas kiam unu el la triopo abandonas; foje okazas ankaŭ ke unu paro forigas alian el la nesto. Okazas pariĝadaj ceremonioj de memmontrado kaj saluto je alveno al la nesto per bekofrapado, suben kaj suprenigo de kapo kaj hirtigo de plumoj. La birdino demetas 2-5 blankajn ovojn, plej ofte 3-4. Kovado okazas dum 32-38 tagoj kaj ambaŭ gepatroj respondecas pri tio. Elnestiĝo okazas post du monatoj kaj duono, sed la junuloj plu revenas al nesto ĝis totala sendependiĝo. Post 4 monatoj birdidoj fariĝas same grandaj kiel iliaj gepatroj. Bredi la nigran cikonion estas facile, sed ĝi estas homtima. La denaska bredata Nigra cikonio konstruas neston, sed en Ĉinio oni ankoraŭ (1987) ne sukcesis generigi ilin sub artefaritaj kondiĉoj. La Nigra cikonio estas rara porapreza birdo. Ĝi iam estis multnombra kaj loĝis ĉie sur ia tero. Sed pro la ŝanĝiĝo kaj poluado de vivmedio ĝia nombro multe reduktiĝis. Ĝi jam estas listigita kiel protektata birdo laŭ la Internacia Konvencio pri Pereantaj Specioj.
Oni scias ke la gepatroj de Nigraj cikonioj foje mortigas unu el siaj idoj, ĝenerale la plej malgranda, en epoko de manĝa malabundo por malpliigi la idarkvanton kaj tiele plialtigi la ŝancojn de survivado de la restantaj idoj. La cikoniidoj ne atakas unu la alian kaj la gepatra metodo nutri ilin (elgorĝi grandajn kvantojn de manĝo momente) signifas ke la plej fortaj idoj ne povas forkonkurenci la plej malfortajn rekte, kaj pro tio la gepatra idomortigo estas efika vojo malpliigi la idokvanton. Spite tion, tiun kutimo oni ne komune observis.
Statuso
Ĉefa minaco estas habitatodetruo, en Rusio kaj Orienta Eŭzropo pro senarbarigo, sekigado por irigacio kaj konstruado de hidroelektraj centraloj. En afrikaj vintrejoj problemo estas sekigado de humidejoj por konverto al agrikulturo kaj troa uzado de pesticidoj. Foje okazas ankaŭ kolizio kontraŭ elektraj kabloj aŭ fostoj kaj ĉasado. La tutmonda populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 24,000-44,000 individuoj (Wetlands International 2006). La eŭropa populacio komence de la 21a jarcento estis ĉirkaŭkalkulata inter 6.600-9.700 paroj, dum en Azio oni kalkulis ĉirkaŭ 2.000-3.200 parojn, kaj 1.000-1.500 parojn en Suda Afriko (Strazds 2001).
C. nigra en Iberio
En Iberio ne estas abunda, sed ĉefe loĝas en la nordo de Ekstremaduro kaj en la resto de montaraj kaj arbaraj areoj (oriento kaj sudo); malfacile videbla en plej loĝataj areoj aŭ la agrikultura valo de la rivero Gvadiano, escepte en la fino de la diglagoj (orienta areo). Precize estas vidata ofte en la Naturrezervejo Serra da Malcata, en la kunfluo lima deriza de tiu sierra (montaro) kun la komarko Sierra de Gata. Aliaj gravaj reproduktejoj estas en la nordo de la regiono Andaluzio (Sierra Morena) kaj en la regiono Kastilio-Leono, pli precize en la Natura Parko Arribes del Duero, en la provincoj Salamanko kaj Zamoro, kaj la komarko Sajago.
La iberia populacio estas ĉirkaŭkalkulata en 405 paroj certe kaj eble ĝis 483, probable ĝis 500 paroj reproduktantaj. Laŭ la Atlas de Aves Reproductoras de España (Martí y Del Moral 2003), la reproduktanta populacio en Hispanio komence de la 21a jarcento estus 387 paroj (322 reprodukte certe kaj pliaj 65 eblaj). Laŭ regionoj, Ekstremaduro estas ĉefa kerno, kun pli da 170 paroj certaj, tio estas, pli da duono de la hispaniaj nombroj. Nur en la provinco Cáceres estas pli da cento da paroj, nome triono de la totalo. Sekvas laŭ gravo la populacioj de Kastilio-Leono (61 paroj, kontrolitaj satelite), Andaluzio (52 paroj), Kastilio-Manĉo (24 paroj) kaj eĉ Madrido (12 paroj). En Portugalio oni konas 83 paroj reprodukte certe kaj 96 eblaj (Rosa et al. 2001). Tiu specio nestumas en Iberio pli en rokoj (klifoj) ol en arboj dum en la resto de Eŭropo inverse. Kelkaj individuoj vintrumas en sudokcidenta Hispanio (Doñana kaj marmarĉoj de Gvadalkiviro, nome rizkampoj, ĝis 40 aŭ 50 individuoj).
Pli ĵusaj censoj montris en 2014 197 reproduktajn parojn en la plej loĝata regiono, nome Ekstremaduro, el kiuj 79 en la provinco Badajoz kaj 118 en la provinco Cáceres. Estis pli ol 200 paroj nur en 1995, nome 219 (GobEX-Gpex). Krome dum la postpariĝa migropaso oni kalkulis 3 199 ekzemplerojn ĉe Tarifa, nome rekordo.
En Ĉinio
La Nigra cikonio (Ciconia nigra) generas en la nordaj regionoj de la Nordoriento kaj provinco Hebejo, kaj nordokcidento de provinco Gansuo. En la migra tempo oni povas vidi ilin en la vasta regiono de norda Ĉinio ĝis la okcidenta parto de Ŝinĝango. Vintre, ili iam videblis en la provincoj Ĝjangŝio, Fuĝjan, Tajvano, Gŭangdong, Gŭangŝji, Siĉŭano kaj Junano.
Ĝi estas malofte videbla en Ĉinio. Dum sia migrado aŭ travintrado ĝi restadas en vasta ebenaĵo for de homoj. Ĝi serĉas manĝaĵon en marĉo aŭ humida loko kaj prenas preskaŭ ĉion manĝeblan, sed ĉefaj manĝaĵoj estas fiŝo, rano, krustuloj kaj aliaj akvaj vivuloj. Somere ĝi ofte agas laŭ monta rivereto kaj ripozas en arbaro aŭ sur roko. Same kiel la Blanka cikonio, ĝi tenas la kolon kaj krurojn en unu linio dum sia flugado.
Antal Vetter
Antal VETTER (1803-1882) estis hungara armea generalo. Li soldatservis en la aŭstra imperia armeo, el kiu li iris kiel leŭtenanto al la hungara armeo, dum la hungara liberecbatalo de 1848-49. Li batalis aŭtune de 1848 en suda Hungario, en 1849 li iĝis provizore gvidanto de la ministerio pri militaferoj, plio poste li iĝis eĉ komandanto de la ĉefaj ftoroj de la hungara armeo.
Post malevnko de la hungara liberecbatalo, li kaŝis sin en Hungario, sed en 1850 li elmigris. Oni ekzekutis lin en la Aŭstra Imperio en 1851 (in effigie). Li agadis komence en Londono, kie li organizis la etburĝajn demokratojn. Li vivis en 1852-53 en Nov-Jorko, sed poste - je komisio de Lajos Kossuth - en Piemonto. Li partoprenis en 1860 en bataloj de Garibaldi, en 1866 en organizo de la prusia hungara legio. Post la hungara-aŭstra interkonsento, li revenis al Hungario.
Yuya Nagasawa
Yuya Nagasawa (長沢 祐弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Azul Claro Numazu.
Interkomunumo Rennes Métropole
La komunumo de aglomeraĵo Rennes Métropole estas franca interkomunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
Rennes District : la unua interkomunuma strukturo
Unua fazo de la interkomunumo de la lando de Rennes, la urba distrikto de la renna aglomeraĵo aŭ Rennes District estis kreita en 1970 kaj aliformiĝis en 2000 en aglomeraĵa interkomunumo.
En 1989, la distrikto konsistis el 28 komunumoj, kie loĝis pli ol unu triono de la loĝantaro de la departemento Ille-et-Vilaine.
La transformado en komunumo de aglomeraĵo
Ekde 2000, la komunumo de aglomeraĵo Rennes Métropole sukcedis al la urba distrikto de la renna aglomeraĵo « Rennes District », kreita en 1970.
Konsisto
La interkomunumo Rennes Métropole arigas 37 komunumojn :
<!--}}
Enjeŭ du territoire
L'agriculture est forte dans le territoire rennais, notamment la production laitière. Cet enjeu est traduit dans le SCOT par le concept de "ville archipel" : la ville est considérée comme une île entourée d'un océan de nature et de zones agricoles qu'il faut préserver. L'urbanisation linéaire qui conduirait à l'union de deŭ centre-ville par leurs ramifications est exclue, au profit d'une densification urbaine et de projets de requalification. Rennes a été pionnière sur la question de l'écomobilité, avec la création d'un métro ainsi que les premières bornes à vélo 10 ans avant le vélib' parisien. Aujourd'hui la métropole privilégie un développement urbain le long des lignes du métro, avec des extensions de celles-ci. La métropole se distingue par les nombreŭ projets de logements réalisés en ZAC et avec la participation d'architectes. Maryvonne Rigourd et Isabelle Hiault ont ainsi reçu le prix de l'architecture Bretagne 2008 pour une opération de 14 logements en bois à Vern-sur-Seiche. Le premier logement collectif HQE (haute qualité environnementale) français a été réalisé à Mordelles. De nombreuses expérimentations sont réalisées dans plusieurs communes vers des logements ayant une empreinte écologique plus faible, dans les matériaŭ utilisés comme dans la durée de vie.
Le siège
Un nouvel hôtel d'agglomération a été inauguré le 14 septembre 2007. Il se situe dans les quartiers sud de Rennes, à l'angle du boulevard Clemenceau et de l'avenue de l'Yser.
Depuis le 1er septembre 2007, la nouvelle adresse de la Communauté d'agglomération Rennes Métropole est au 4, avenue Henri Fréville.
Les élus
Le nombre des élus de Rennes Métropole est actuellement de 103 conseillers communautaires, qui sont des conseillers municipaŭ de chacune des communes membres de la communauté.
Actuellement, le conseil comprend un président, 30 vice-présidents et 73 conseillers représentant les 37 communes. Les représentants de Rennes occupent 40% des sièges.
Les compétences
Les compétences partagées :
Dans le cadre de la loi, Rennes métropole, peut obtenir de nouvelles compétences, comme l'eau et l'assainissement, par exemple. De plus, la loi n°95-1350 du 30 décembre 1995, permet aŭ anciens districts urbains (comme Rennes District), de se transformer en Communauté urbaine et d'obtenir, ainsi, de nouvelles compétences, plus nombreuses encore.
Les transports en commun, le métro
En 2001, Rennes Métropole s’est dotée d‘un Plan de déplacements urbains (PDU), comme l’exige la Loi d’orientation des transports intérieurs. Ce PDU définit globalement l’organisation des transports, de la circulation et du stationnement dans l’agglomération, jusqu’en 2010.
L’enjeu pour l’agglomération rennaise est de répondre aŭ besoins futurs de déplacements. D’ici 2010, NaN nouveaŭ habitants sont attendus dans la seule agglomération, ce qui occasionnera NaN déplacements supplémentaires… La moitié de ces déplacements se font dans Rennes. Pour d’éviter l’asphyxie des voies de communication de la ville centre (et des voies respiratoires), il faut contenir la part des déplacements en voiture et favoriser la fréquentation des transports en commun.
Les déplacements à l’échelle du pays – en plein développement démographique – devront être pris en compte également. La coordination des réseaŭ de transports (STAR, trains TER et cars départementaŭ), déjà engagée avec la « carte Unipass, » doit être poursuivie pour améliorer le passage de l’un à l’autre (la multimodalité).
Depuis mars 2002, le nouveau réseau STAR s’articule autour de la ligne « a » du métro sur l'axe Nord-Ouest/Sud-Est (circulant en totalité en site propre) et de l’axe urbain Est/Ouest (dont une large partie a été réservée au trafic de transport en commun pour offrir une fluidité importante, même en période de pointe) ; en effet, l'ensemble des autres lignes urbaines et périurbaines ainsi que le plan général de circulation a été réaménagé y compris dans les aires de stationnement près des stations de métro des quartiers périphériques. Le succès du nouveau réseau montre l’attente des usagers : les bus et le métro ont transporté, en 2002, 45 millions de voyageurs, contre 31 millions en 2001 avec les seuls bus.
En 2003, en année de plein fonctionnement du métro, on attend 50 millions de voyageurs sur le réseau…
Le nouveau PLH
Un premier Programme local de l'habitat (PLH) a été adopté par l’agglomération en 1995. En fonction des prévisions démographiques, sociologiques et économiques de l’époque, un objectif est alors fixé à 3000 livraisons de logements par an. Depuis, la moyenne de livraison s’est établie à 3130 logements par an, avec un gros effort de Rennes en faveur du logement étudiant (5000 petits logements livrés en 1995). Le taŭ de logement sociaŭ livrés s’est établi autour de 20%. Mais depuis 2002, le ralentissement des constructions est net : seuls 2,300 logements ont été livrés annuellement.
L'Insee annonce des perspectives de croissance de 45.000 habitants nouveaŭ, qui chercheront à s'installer dans l'agglomération rennaise. Ils sont attirés par le cadre de vie, mais aussi l'activité économique (le taŭ de chômage de la zone d'emploi est inférieur à la moyenne nationale). Pour répondre à la demande des nouveaŭ arrivants, mais aussi pour maintenir l'attractivité économique de l'agglomération, il faut construire 4,500 logements par an. Pour cela, chaque commune s'engage dans le cadre du nouveau PLH (2005 à 2012) à produire 6% du nombre de résidences principales de son territoire, et, dans le cadre du développement durable, afin de réduire la consommation d'espaces naturels, il est prévu des immeubles un peu plus haut, des lotissements un peu plus denses.
Informations sur le PLH : http://www.rennes-metropole.fr/rennes-metropole/documentation/logement-documents-a-telecharger-rennes-metropole.html
L'aménagement de La Courrouze (2006 - 2020)
D’une superficie d’environ 120 ha, La Courrouze est située à l’intérieur de la rocade, sur les communes de Rennes et de Saint-Jacques-de-la-Lande. Cet espace accueillait des installations militaires : le centre de sélection de l’Armée de Terre et des bâtiments industriels du GIAT. Avec la libération de ces terrains militaires, une opportunité se présente pour aménager un nouveau quartier et de le reconnecter à la ville. L’occasion aussi pour les habitants de découvrir un site jusque là assez mystérieŭ.
Les villes de Rennes et de Saint-Jacques-de-la-Lande ont de longue date envisagé l’aménagement de cet espace. Rennes Métropole a repris le dossier le janvier 2002. Développement durable et mixité sociale autant que des formes urbaines, sont les maîtres mots de ce premier projet d’aménagement urbain communautaire. Un projet qui se développera en une dizaine d’années.
L'aménagement des Touches
Le long de la voie express quatre voies Rennes/Saint-Brieuc (RN 12), dans le prolongement du centre commercial Opéra à Pacé (et sa grande surface Cora), une zone de 70 hectares est destinée à l’activité économique. Ikéa y a ouvert le plus grand magasin de province en 2008.
Ce site a été baptisé les Touches en raison des deŭ lieŭ-dits qu’il couvre : La Touche Papail et La Touche Durand. La zone d’activité des Touches a été déclarée d’intérêt communautaire en octobre 2000. Rennes Métropole s’apprête à en démarrer l’agencement, dans le cadre d'une ZAC
L’Hôtel d'agglomération de Rennes Métropole
Long de 100 mètres, ce bâtiment conçu par les architectes Patrick Berger et Jacques Anziutti est implanté à l’angle de la rue Henri-Fréville et du boulevard Clemenceau. Il est inauguré en 2007.
Agenda 21
Confrontée à une forte demande de logement, à la cherté des prix du foncier (et donc à l’exclusion des populations les plus modestes), vigilante devant les encombrements automobiles et la pollution qu’ils engendrent… entre autres exemples… Rennes Métropole interroge son modèle de développement actuel en ces termes : « Comment construire collectivement une agglomération du profitable à tous ? »
A l’heure de la révision des schémas directeurs et autres plans de développement, les élus ont jugé le moment opportun pour intégrer dans les axes de développement de l’agglomération des principes de « développement durable » dont la ligne directrice serait de « faire de la solidarité avec le futur un principe fondamental de nos actions », selon l’expression de Philippe Tourtelier, vice-président chargé du dossier.
Le crématorium
Depuis 20 ans, la crémation se développe en France. À peine 1 % de la population y avait recours il y a quinze ans. Aujourd’hui, le taŭ de crémation a dépassé 30% en France et atteint 17,5 % en Bretagne. Avec cinq crématoriums en Bretagne, dont un seul en Ille-et-Vilaine, l’offre est insuffisante.
Dans le département, il était temps d’apporter une alternative au seul site de Montfort-sur-Meu, en service depuis 1991, prévu à l’origine pour 400 crémations et qui en effectue plus de 1,000 par an, avec quelques difficultés et des temps d’attente douloureŭ pour les familles.
Après un temps de concertation avec les associations et les communes, un projet architectural a été choisi en janvier 2006. En 2009, le nouveau crématorium a été mis en service à Vern-sur-Seiche. -->
13-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
La 13-a parlamenta periodo de la 5-a Respubliko estas la parlamenta periodo, kiu komenciĝis la 20-an de junio 2007 por finiĝi la 19-an de junio 2012 ; la parlamenta laboro estis haltigita ekde la 6-a de marto 2012.
Konsisto de la Nacia Asembleo
107 virinoj estis elektitaj aŭ reelektitaj, tio estas 18,54 % de la tuta nombro de deputitoj :
La dojeno estis Loïc Bouvard, deputito UMP de la 4-a distrikto de Morbihan (78-jara komence de mandato) La plej juna estis Olivier Dussopt, socialista deputito de la 2-a distrikto de Ardèche (28-jara komence de mandato).
Parlamentaj frakcioj
Rimarkoj :
FELDA L.B. Johnson
FELDA LB Johnson aŭ Kampung LB Johnson estas urbeto en Negeri-Sembilano, Malajzio.
Historio
La FELDA aranĝvilaĝo estis nomita laŭ iama Prezidanto de Usono, Lyndon B. Johnson, kiu vizitis la vilaĝon en 1966.
La Rambla (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Listo de la kasteloj de Bretonio
Côtes-d'Armor (departemento 22)
En malnova duklando de Bretonio
kaj la aliaj:
Finistère (departemento 29)
En malnova duklando de Bretonio
Ille-et-Vilaine (departemento 35)
En malnova duklando de Bretonio
Loire-Atlantique (departemento 44)
En malnova duklando de Bretonio
Krestokoturno
La Krestokoturno (Colinus cristatus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj.
Listo de la kasteloj de Bretonio
Morbihan (departemento 56)
En malnova duklando de Bretonio
Krestokoturno
Ĝi troviĝas en norda Sudameriko, etende el okcidenta Kolombio kaj orienta Brazilo. tra Panamo kaj atingas komencon de Kostariko. Ili loĝas ankaŭ en Aruba kaj en la Nederlandaj Antiloj.
Aspekto
Krestokoturno estas malgranda birdo proksimume 18 al 25 cm longa. Ĝi pezas proksimume 125 gr, sed eĉ ĝis 131-141 gr. Ĝi havas plumaron kun blankaj makuloj en brusto kaj malhelbruna dorso, kun nigraj kaj blankaj makuloj.
Temas pri specio kun seksa dimorfismo; ĉe la ino la superokula strio kaj la gorĝo estas ruĝecbrunaj, krome la beko estas tute nigra. La masklo ne posedas ruĝecbrunan koloron en kapo, nek bekon tute nigran; li estas iom nuanca al malhelbruna. Ambaŭ havas malgrandan kreston, sed tiu de la masklo estas pli "malordigita" ol tiu de la ino. Posedas nukon, bruston kaj flankoj kun blankaj makuloj, dum la supraj brusto kaj dorso estas nur malhelbrunaj. La flugiloj estas malhelbrunaj kun nigraj makuloj kaj malgrandaj blankaj makuloj. La kruroj estas rozkolorecaj al helgrizaj.
Kutimaro
Kutime ili troviĝas en terkultivejoj de sukerkano aŭ rizo, kiel ankaŭ ĉe herbejoj ĉe makiso, ĉe padoj kaj ĉe arbarklarejoj; ili troviĝas el marnivelo al 1500 m, surloke ĝis 3200 m en Kolombio.
Tiuj krestokoturnoj kaŝiĝas inter densa vegetaĵaro plej parton de la tago, sed frumatene kaj malfruvespere ili kuraĝiĝas al malfermo, kie ili nutras sin el semoj kaj rekolektas malgrandajn ŝtonetojn. Kutime vagadas laŭ paroj aŭ malgrandaj birdaroj de ĝis 10 individuoj. Kaze de timo, la birdanaroj kuniĝas kaj kuras rapide aŭ ekflugas bruece kaj mallongdistance.
Ili estas diskretaj kaj timemaj, ili adoptas teritorian konduton kaj kapablas alproksimiĝi al domoj por serĉi manĝon se ne estas ĝenado. Kiel plejparto de koturnoj ili malemas ekflugi.
Probable monogama, la Krestokoturno atingas la seksan maturecon post la fino de la unua jaro. La nesto estas konstruata surgrunde en kavaĵo kovrita de herbotigoj. La ino demetas 8 al 16 ovoj, kiu estas kovataj dum 22 al 23 tagoj. La reprodukta sezono estas ĉefe la humida epoko sed oni konstatis nombrajn nestojn ankaŭ en diversaj monatoj en Kolombio, ĉefe en februaro kaj de aprilo al septembro.
Tiu koturno detekteblas pro voĉo elsendata la tutan jaron sed ne tiom kiom la Virginia koturno. La alarmalvoko similas al tiu de la Virginia koturno, sed ne estas tiom muzika nek velura, sed pli rapida. Kompare kun la voĉo de la Blankavanga koturno kiu loĝas en Kosta-Riko, ĝi estas priskribita kiel pli klara, malpli gorĝeca kaj ofte transkribita kiel 'pjŭit pjŭit'.
Subspecioj
Oni agnoskas 14 subspeciojn kiuj estas la jenaj:
La inoj de la diversaj subspecioj estas sufiĉe similaj, sed la maskloj montras diferencojn ĉefe en koloro de kapo kaj brusto kaj ĉe la krestolongo.
Raio X
Raio X [rajOŝiz] (Radio X) estis Brazila revueto de urbo Porto-Alegro kio publikigis artikolojn en Esperanto en la frua 20-a jarcento.
Pál Gyulai
Pál Gyulai estas la nomo de
Veľké Pole
Veľké Pole (hungare Pálosnagymező [pAloŝnadjmezO], germane Hochwiesen) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Veľké Pole situas laŭ traira flankovojo. Nová Baňa troviĝas je 13, Partizánske je 15, Žarnovica je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 laŭ latina formo "de Prato". Baldaŭe la setlejo senhomiĝis, en 1354 refondiĝo okazis jam kiel slava nomo "Welkypolya". En 1395 abatejo ekfunkciis. En 1601 oni komputis tie 61 domojn kaj 1 lernejon. En 1663 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1828 vivis tie 2253 loĝantoj en 311 domoj, tiutempe la loko iĝis kampurbo. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Velkapolya, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pálosnagymező 3266 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Oslany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veľké Pole 471 homoj (468 slovakoj).
Armistico
Armistico (aŭ militĉesigo) estas la provizora ĉeso de batalo dum milito kaj plej ofte planata antaŭŝtupo de paco.
Kontraste al la simpla batalhalto, mallongdaŭra interrompo de batalado ekzemple kun la celo fortransporti vunditojn de la batalkampo, armistico estas planata por pli longa tempo kaj kontrakte fiksita. Tia armistica kontrakto ofte fiksas serion da kondiĉoj kaj eventuale provizoran novan limon inter la batalantaj ŝtatoj.
La armistica kontrakto inter la batalantaj ŝtatoj malpermesas al la armeoj de ĉiuj tiuj ŝtatoj ĉian pluan atakon. Laŭ la Hagaj konvencioj de 1907 tia kontrakto jure detale definiĝas.
Profetaĵo
Etimologie, profetaĵo devenas el la antikvaj grekaj “προφήτης, προφητεία” kiu siavive devenas el φαινος (manifestacio),
Profetaĵoj en la religioj
La precipaj kristanaj eklezioj distingas la profetaĵaron okazintan epoke de la Malnova Testamento, kiam Dio pere de la profetoj parolis per alegorioj kaj aludoj kaj promesoj, el la profetaĵoj de la Nova Testamento. En la Malnova Testamento la profeto parolis laŭkvante Dio al li sugestis (per vizio kaj rekte kaj alimaniere) kaj ofte raportis pri eventoj okazuntaj en la estonteco. Tio utilis por konfirmi la dian vorton kaj la kristanan kulturon, kiu manifestiĝos post la alfalo de la Mesio. Estas, rilate tion, observeblaj pli ol 300 profetaĵoj koncernantaj la aperiĝon de Jesuo Kristo, ĉiuj plenumitaj. Hodiaŭ, en la tradiciaj kristanaj eklezioj, la nocio de profeto aŭ profetaĵo malsamas por fariĝi kapablo interpreti la vorton de Dio ĝin aplikante al la bezonoj, spiritaj aŭ ne, de la homo.
Korea Internacia Kurejo
Korea Internacia Kurejo estas aŭtokurejo por konkursoj de Formulo 1 en Yeongam (Koreio).
Profetaĵo
Profetaĵoj en la religioj
En la Eklezioj evangeliaj pentekostaj oni opinias ke ankoraŭ hodiaŭ aktualiĝas la profeteca dono por la laikaj kredantoj kaj en la paŝtora ministerio. Pere de tiuj donoj Jesuo Kristo, laŭ pentekostuloj, edifas, instigas kaj konsolas tiun kiu kredas je li laŭ kio dirata en 1 Kor 14, revelaciante aferojn pri kiuj la ceremoniajn ĉeestatoj tute ignoras. Tiel estas plenumita publika atesto pri la realo de la “eterna vivo” ankaŭ al la nekredantoj laŭ kio dirata en 1 Kor 14, 24-25. Ne ĉiam tiuj profetaĵoj estas precizaj kaj senambiguecaj kaj do ili necesas la eklezia filtrado laŭ la sama ĉapitro 14 de la 1 Korintoj.
Korea Internacia Kurejo
Longeco: 5,450 km
Profetaĵo
Profetaĵo en Judismo
En la Gvido de la perspleksuloj Maimonido trafas 12 nivelojn de profeteco. Inter la veraj profetoj, la Neviim, la juda tradicio je ili trovas aliajn ne cititajn en la Tanaĥo. La profeteco ne estas nura antaŭvido de eventoj estontaj, sed ankaŭ rekompreno pri eventoj pasintaj kaj ĉeestaj; ofte la profetaĵo estas strukturita logike sed iuj konceptoj, ofte, transaltas la logikon.
Korea Internacia Kurejo
Kurbiĝoj: 17
Profetaĵo
Profetaĵo en Judismo
Ekzistas tuta religia sistemo por kompreni kaj ekspliki la originon de la profetaĵoj-profeteco; kaj kriteriaro por distingi la verajn el la iluziaj profetaĵoj.
Korea Internacia Kurejo
Plej rapida giro: 1:50:257 de Fernando Alonso (2010)
Profetaĵo
Profetaĵo en Judismo
La profeteco ne koncernas nure la judan popolon, foje per ĝi anoncas ankaŭ nejudaj kiel okazas en la moabita magiisto Balaam de al biblia libro Nombroj.
Miĥail Lermontov
Miĥail Jurijeviĉ LERMONTOV (Михаил Юрьевич Лермонтов; naskiĝis la 15-an de oktobro 1814 en Moskvo, mortis la 27-an de julio 1841 en Pjatigorsk) estis rusa verkisto kaj poeto. Kelkfoje nomata "la poeto de Kaŭkazo", kun Aleksandr Puŝkin kaj Fjodor Tjutĉev li estas unu el la plej gravaj reprezentantoj de la romantikisma literaturo en Rusio.
Profetaĵo
Profetoj "izolitaj"
Sin nutras je profetaĵoj ankaŭ Budhismo, Bahaismo.
Skeptikismo kaj kontentigo
Kiam interesas la seriozeco de la anonco, intervenas la racio por esplori kaj eventuale konstati la historiecon de la profetaĵo kaj ĝian religian medion, kaj precipe ĝian plenumiĝon en la historio. Se tio eblas, la profetaĵo estas pruvo favora al la religio en kies medio ĝi naskiĝis. Vidu ĉe la voĉo Apologetiko. Kristanoj fakte argumentis tutan pruvon favoran al kristanismo el la profetaĵoj koncernantaj la vivon kaj la agadon kaj la surteran kaj surĉielan sorton de Jesuo.
Miĥail Lermontov
Vivo
Reage al la poemo de Lermontov „La morto de la poeto“, dediĉita al la duelomorto de Puŝkino 1837, oni pune alilokis lin en regimenton en la Kaŭkazo senditan tien por batali kontraŭ la montaraj popoloj luktantaj por sia sendependeco. Surspure de la dragon-regimento el Niĵnij Novgorod li konatiĝis kun la tuta Kaŭkazo. En 1838 oni permesis al li la revenon al Sankt-Peterburgo. La partopreno en duelo kun la franco Ernest de Barante kaŭzis denove translokadon en la Kaŭkazon. Ĉi tie Lermontov mortis dum duelo kun Nikolaj Martinov en julio 1841.
Esperantigitaj verkoj
Bibliografio de verkoj de M. J. Lermontov tradukitaj en esperanton - fonto: Kaŭkazaj Rakontoj, p. 69-70.
Magda Bunta
BUNTA Magda estis rumania hungara historiistino. Ŝi naskiĝis en Oradea la 21-an de septembro 1931 - mortis la 3-a de novembro 1995. Ŝi estis la edzino de historiisto Péter Bunta.
Biografio
Bunta Magda diplomitiĝis pri historio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955). Ŝi estis sekciestro de la Transilvania Historia Muzeo de Kluĵo.
Montivilliers
Montivilliers estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montivillons.
Lagartera
Lagartera (Lacertejo aŭ Lacerteca) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas konata kiel tipa vilaĝo pro famaj folkloraj vestaĵoj.
Kobus
Kobus estas genro enhavanta 6 speciojn de afrikaj antilopoj, el kiuj ĉiuj estas asociaj kun marĉoj, inundebenaĵoj aŭ aliaj herbejaj areoj ĉe akvo. Estas en tiu genro markata seksa dimorfismo, ĉar inoj estas pli malgrandaj kaj ne havas kornojn malkiel maskloj.
Lagartera
Toponimio
Por kelkaj historiistoj la vilaĝo fondiĝis el muelejo kiu estis ĉe la rojo Chorrera (ŝprucego), ĉe la “Malgranda Ponto”, kies posedanto nomiĝis “tío Gartera”. Kurioze maljunuloj nomigis la loĝantojn de la vilaĝo “garteranos” anstataŭ “lagarteranos” ĉar dekomence la vilaĝo nomiĝis “Gartera” aŭ “la Gartera” kio komplikigus la supozatan etimiologion.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Lagarterano. La censita populacio en 2011 estis de loĝantoj kaj la denseco estas de 19,31 loĝ/km².
Situo
Lagartera estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 389 m; je 110 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 81 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°54′45″ N 5°12′8″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «ĉe la norda deklivo de monteto aŭ rokaro sufiĉe dekliva, kruta, tre etenda kaj malebena.». Ĝi apartenas al la komarko de la Campana de Oropesa kaj limas kun la municipaj teritorioj de Candeleda kaj Poyales del Hoyo norde en la provinco de Ávila, Oropesa oriente kaj sude, Torrico sude, kaj Herreruela de Oropesa, Calzada de Oropesa kaj la kverkarbaro de Villalba, teritorio separita de Oropesa, okcidente, en la provinco de Toledo.
Fluas la rivero Tiétar kiu dividas ties teritorion norde kaj en direkto de oriento okcidenten.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie en la areo. Tamen la lokanoj jam estis tradicie veturistoj el 17-a jarcento, kiam la lagarteranoj ekkomercis tra tuta Hispanion malfajnajn tolaĵojn produktitajn en ties propraj teksiloj. Siavice ili alportis ceramikon per kiu ornamis la pordojn de siaj hejmoj kaj tiele muzeigante ilin. Tiuj teksiloj funkciis ĝis mezo de la 19-a jarcento. La komercado de ties brodaĵoj manfaritaj komencis komence de la 20-a jarcento kaj aktuale, la plej parto de la ekonomio de la vilaĝo baziĝas sur tiu aktiveco. Krome turismo helpe de proksimeco al la Aŭtovojo de Ekstremaduro.
Historio
La unuaj konataj dokumentoj kie aperas Lagartera kiel vilaĝo estas de komenco de la 12-a jarcento kiam, post la konkero de Toledo fare de la reĝo Alfonso la 6-a, la mozaraboj ekreloĝigis la teritorion. Lagartera dekomence estis do setliĝo de mozaraboj. Estas tre probabla ke ties unuaj loĝantoj devenis el Toledo kaj tio estus la deveno de la nomo “Toleíllo” (toledeto) de la kvartalo plej antikva, kiu ankoraŭ konserviĝas kaj konsiderata la prakerno de la vilaĝo. Estis tiam jam kristana preĝejo (nune malaperinta) kiu pagis imposton al la katedralo de Ávila, de kies diocezo dependis ĝis 1955 kaj kiu estis konsiderata la preĝejo plej antikva de la zono.
En la 14-a jarcento, la reĝo Henriko la 2-a donis al García Álvarez de Toledo la vilaĝon de Oropesa kaj ties domaroj, inter kiuj Lagartera, kiel kompenson por la havigo de Toledo.
En 1512 la dua grafo de Oropesa, D. Francisco Álvarez de Toledo y Pacheco, konstruigis la pordegojn nordan kaj sudan de la aktuala preĝejo.
Meze de la 19-a jarcento estis 498 domoj.
Meze de la 20-a jarcento estis preskaŭ loĝantoj, sed poste oni perdis milon da loĝantoj pro elmigrado dum nur du jardekoj; kaj poste eĉ pliajn 500 ĝis aktualo.
Muldilo
Muldilo estas ilo formita de unu aŭ pliaj pecoj kongruaj, interne kaj sed kun eksteraj detaloj kaj stampaĵoj de la futura solido kiun oni deziras atingi. La muldilo uzatas por la procezo de muldado por posta gisado. En ties interno oni enverŝas la likvidan aŭ plastan materialon – nome fandita metalo, betono, gipso, rezino, silikono ktp. – kiu solidiĝinta akiras la formon de la interno de la muldilo kiu enhavas ĝin.
Ayer Kuning
Ayer Kuning estas urbeto en Negeri-Sembilano, Malajzio.
Geografio-Loko
Ayer Kuning estas situanta en Jalan Rantau inter Rantau kaj Linggi.