cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hilary Koprowski
Biografio
Post la Dua Mondmilito Koprowski eklaboris pri trabuŝa vakcino kontraŭ polio. Tio estis sukcese ellaborita en la 1950-aj jaroj kaj testita en Afriko. Pro tiu testado oni akuzis lin post apero de aidoso, ke liaj eksperimentoj kaj testadoj (je simioj) kaŭzis transiron de la malsano al la homo. Tio pruviĝis falsa akuzo, pruvita eĉ per genetikaj esploroj de la virusoevoluo. En la jaro 1959 li organizis kampanjon danke al kiu Pollando ricevis 9 milionojn da vakcinoj, sekve de tio dum 4 jaroj la nombro de malsaniĝoj je poliomjelito malkreskis de mil ĝis 30. Paralelaj laboroj pri poliomjelito faris alia jud-poldevena usona virusologo el Bjalistoko Albert Sabin.
Distingoj
Li estis ano de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj, de la jaro 1991 li estis eksterlanda ano de la Pola Scienca Akademio, en la jaro 1998 li ricevis titolon honora doktoro de Medicina Akademio en Poznano, en la jaro 2000 same de la Medicina Akademio en Varsovio kaj en la jaro 2008 de Agrikultura Akademio en Varsovio. De la jaro 2007 li estas Honora Civitano de Varsovio kaj laŭreato de la konkurso Eminenta Polo. Li estis distingita en la jaro 1998 per la plej alta ŝtata ordeno atribuita de Prezidanto de Pollando Aleksander Kwaśniewski la Komandora Kruco kun la Stelo de Ordeno de Renaskiĝo de Pollando Polonia Restituta, la 13-an de julio 2007 Prezidanto de Pollando Lech Kaczyński distingis lin per la plej alta ŝtata ordeno la Granda Kruco de la Ordeno de Renaskiĝo de Pollando (vidu dekstre, la suban krucon) kaj krome la 28-an de novembro 2008 li ricevis de la organizaĵo de polaj infanoj la tre prestiĝan Ordenon de la Infan-rideto. Pola Scienca Akademio distingis lin per medalo de Nikolao Koperniko. De la reĝo de Belgio li ricevis la Reĝan Ordenon de la Leono (vidu la foton), krome li ricevis la Francan Ordenon de Merito (vidu la maldekstre la ordenon) kaj Ordenon de Leono en Finnlando.
Li estas ankaŭ laŭreato de la premio de Andrzej Drawicz (legu: Andreo Draviĉ) la Direktoro de Pola Radio kaj Televido.
Esperanto
Japana mecenato de pola kulturo kaj mecenato de Esperantaj iniciatoj en Pollando, Etsuo Miyoshi, kun profunda respekto rememoris en sia reklama kampanjo, en ĉiuj eŭropaj gazetoj kaj ĵurnaloj (ekz. kelkfoje en Le Monde), pri mondfamaj polaj sciencistoj kiel: Nikolao Koperniko, Maria Curie-Skłodowska kaj Ludoviko Zamenhof sur kvara loko starigante ĝuste la nomon de Hilary Koprowski kiu inventis polio-vakcinon t.e. vakcinon kontraŭ poliomjelito, je kiu malsaniĝis dek jarojn antaŭ ĝia malkovro, la japana mecenato kaj Esperanto-populariganto Etsuo Miyoshi.
Acehúche
Acehúche [azeUĉe] (Natura olivarbo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro. En la municipa blazono, montrata en la informkesto supre dekstre, videblas supre maldekstre la kruco de la Ordeno de Alcántara kaj dekstre la olivarbo kiu nomigas la vilaĝon.
Situo
Acehúche estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro inter la komarkoj aŭ distriktoj nome Valo de Alagón kaj Tierra de Alcántara, je altitudo de 341 m kaj en la norda flanko de la rivero Taĵo; je 65 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 125 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 91,06 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Ĝi estis domaro de la vilaĝo de Alcántara ĝis ĝia disiĝo en 1572. Ĝis 1873 la oficiala nomo de la vilaĝo estis El Aceúche.
Demografía
Videblas ke dum la 20a jarcento duoniĝis la populacio de la vilaĝo kaj dum la dua duono de tiu jarcento preskaŭ trioniĝis, ĉar suferis elmigrado kiel plej parto de la vilaĝoj el la regiono kaj el la provinco.
Spesmilo
Spesmilo (₷, Sm). monunuo en la internacia helpa monsistemo decimala, proponita en 1907 de René de Saussure kaj uzita antaŭ la Unua mondmilito de Esperantistoj, ĉefe de la Ĉekbanko Esperantista.
1 Spesmilo = 10 Spescentoj = 100 Spesdekoj = 1000 Spesoj. 1 Spesmilo estis egala al 0,733 gramoj aŭ 0,02356 francaj uncoj da pura oro, duondolaro, unu rublo, 2,50 svisaj frankoj ktp.
La radika unuo estis la speso. Ĝi estis tre malgranda por eviti onajn nombrojn (eĉ en septembro de 2011, la supre nomita unuspesa orkvanto valoris 0,043 usonajn dolarojn, 0,037 svisajn frankojn aŭ 1,3 rublon). .
Neveraj spesmilbiletoj povus esti uzataj en Esperanta versio de la ludo Monopolo.
Spesmilsigno
La "Sm"-monogramo (emblemo) aspektas kiel majuskla «S», el kies malsupra «vosto» plufluas minuskla manskriba «m»; ambaŭ kutime kursivaj. (Pro kursivklino eblas misinterpreti ĝin kiel «mS».)
Ĝi estas uzata ĉefe bilde aŭ en diversaj mondokumentoj; en flua teksto kutime oni uzas kompostitan per apartaj literoj kombinaĵon «Sm»; uzo de la aparta signo estas malofta en flua teksto, verŝajne ĝi aperas nur kiam ĝi estas tipografie ebla.
Oni aldonis la monogramon en 2009 al Unikodo kaj al la samenhava internacia normo ISO 10646 kun la kodo.
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri speso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Kenny Burrell
Kenneth Earl „Kenny“  (* 31-an de julio 1931 en Detrojto, Miĉigano) estas usona ĵazgitaristo. Lia muziko estas ĉefe bluso, malmolbopo kaj nov-bibopo, li tamen ludas same bone aliajn ĵazstilojn.
Moritz Hauptmann
Moritz Hauptmann (* 13-an de oktobro 1792 en Dresdeno; † 3-an de januaro 1868 en Lepsiko) estis germana komponisto, violonisto kaj muzikteoriisto.
Kenny Burrell
Vivo kaj verkado
Burrell faris sian unuan sonregistraĵon en 1951 kun Dizzy Gillespie. Post kiam li en 1956 transloĝiĝis de Detrojto al Novjorko, li ludis kun multaj famaj muzikistoj, interalie kun John Coltrane, Benny Goodman, Bill Evans, Gil Evans (The Individualism of Gil Evans), Stan Getz, Billie Holiday, Milt Jackson, Quincy Jones, Oscar Peterson, Sonny Rollins, Jimmy Smith, Stanley Turrentine, Cedar Walton, kaj Nedra Wheeler. Ekde 1951 li ankaŭ ĉiam denove estras proprajn grupojn, al kiuj ekde 1965 dum dek jaroj apartenis pianisto Richard Wyands.
Moritz Hauptmann
Vivo
Hauptmann ricevis sian muzikan edukadon i. a. de Ludwig Spohr, kun kiu lim ligis intima amikeco. En la jaro 1812 li eniris kiel violonisto la Dresdenan Kortego-Kapelon, kiun li anis ĝis 1815. Poste li iris al Rusujo, kie li donis ĉefe privatajn muziklecionojn. Komence de la 1820-aj jaroj Hauptmann revenis al Germanujo kaj fariĝis en 1822 violonisto ĉe la kortegokapelo en Kassel, kie li denove kunlaboris kun Spohr.
En la jaro 1842 Hauptmann fariĝis laŭ rekomendo de Gewandhaus-kapelmajstro Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847) Thomas-kantoro kaj muzikdirektoro en Lepsiko. Ĉi tiun postenon li tenis ĝis sia morto. Malmulte poste li transprenis en la jaro 1843 la postenon de instruisto pri muzikteorio ĉe la tiea konservatorio. Kune kun Otto Jahn li fondis en la jaro 1850 la Bach-Societon, kies unua prezidanto li fariĝis. Li eldonis la unuajn tri volumojn de la eldono de la kompleta verkaro de Bach.
Kenny Burrell
Vivo kaj verkado
Ekde 1973 li unuarange laboras kiel studiomuzikisto. Krome li estris seminariojn pri muziko, precipe pri Duke Ellington. Burrell laboras nuntempe kiel estro de la ĵazstudoj ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso.
Moritz Hauptmann
Vivo
La 3-an de januaro 1868 Moritz Hauptmann mortis en la aĝo de 75 jaroj en Lepsiko. En la jaro 1873 strato en la okcidenta antaŭurbo de Lepsiko („Bach-Strato-Kvartalo“) estis nomata laŭ Moritz Hauptmann (Hauptmannstraße). Ankaŭ en la dresdena urboparto Mickten ekzistas Hauptmannstraße nomita laŭ li.
Verkoj
Liaj komponaĵoj ampleksas kaj sakralajn kaj profanajn verkojn. Li komponis ĉefe ĥorverkojn, lidojn kaj motetojn. Kiel muzikteoriisto kaj -pedagogo li havis ĉefe en la dua duono de la 19-a jarcento bonegan famon. Al liaj lernantoj apartenis i. a. Hans von Bülow, Joseph Joachim, Friedrich Curschmann, Salomon Jadassohn, Karl Juljewitsch Dawidow, Gustav Graben-Hoffmann, Norbert Burgmüller, Hugo Staehle same kiel Ferdinand Breunung. Liaj muzikteoriaj traktaĵoj ege furoris. Liaj verkoj kaj lia agado nuntempe preskaŭ eniris forgeson.
Kenny Burrell
Vivo kaj verkado
Li sonregistris proks. 100 sondiskojn resp. lumdiskojn, inter ili Midnight Blue (1963), Blue Lights, Guitar Forms, Sunup To Sundown (1990), Soft Winds (1993), Then Along Came Kenny (1993) kaj Lotus Blossom (1995).
Moritz Hauptmann
Komponaĵoj
Multaj lidoj por kantvoĉo kaj piano i.a. „Quel vago impallidir“ (Petrarca), op. 29,2 (aperinta en „Petrarca-Lieder“ H 7934, Editio Bärenreiter (2005)
Duismo laŭ Hauptmann
Duismo estas laŭ Hauptmann, La naturo de la harmoniaro kaj de la metriko, 1853:
Kenny Burrell
Vivo kaj verkado
Kvarfoje la legantaro kaj recenzistoj de Down Beat elektis Kenion Burell gitaristo de la jaro (1968, 1969, 1970, 1971)
Moritz Hauptmann
Duismo laŭ Hauptmann
>>Ekzistas tri rekte kompreneblaj intervaloj. Ili estas neŝanĝeblaj.<<
Tonfunkcioj: 1 = baza tono 2 = kvintotono 3 = granda tercio
Kenny Burrell
Stilo ludo
La stilo de Kenny Burrell estas sobra kaj melodia, sen nenecesa pruvo aŭ libera virtuosismo. Kenny Burrell lernis malsamajn muzikojn kaj inspiriĝis de bluso, latina muziko, ...
Moritz Hauptmann
Duismo laŭ Hauptmann
C 1  C  estas 1. a♭ 3 a♭ estas 3 (granda tercio)   de C. F  2  F  estas 2 (perfekta kvinto) de C.
Ekde la trisono al triosono el trisonoj:
C e G       F a C   G h D  1 fariĝas 2   2 fariĝas 1
estas:
Toniko Malsupra-Dominanto   Supra-Dominanto
Slatinské Lazy
Slatinské Lazy (hungare Szalatnairtvány [salatnairtvAnj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Slatinské Lazy situas laŭ traira flankovojoj. Zvolenská Slatina troviĝas je 8 km.
Historio
Dum la hungara dominado estis tie nur kelke da domoj. La vilaĝo fondiĝis en 1930 en la tiama Ĉeĥoslovakio. Ekde 1993 ĝi apartenas al Slovakio. En 2001 vivis en Slatinské Lazy 546 homoj, (543 slovakoj).
It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)
It Don’t Mean a Thing (If It Ain’t Got That Swing) estas ĵaza normkanto el la jaro 1931, kiun komponis Duke Ellington. La teksto devenas de Irving Mills. La titolo onidire devenas de frazo de trumpetisto Cootie Williams, laŭ aliaj fontoj ĝi devenas de Bubber Miley, pro ftizo mortinta trumpetisto de la orkestro de Ellington.
Fono
Ellington verkis la komponaĵon en aŭgusto de 1931 dum paŭzo en Chicago’s Lincoln Tavern laŭ la formo AABA. La Orkestro Duke Ellington ĝi unuafoje surdiskigis por Brunswick Records la 2-an de februaro 1932. Sur ĉi tiu unua sonregistraĵo kantas la novdungita Ivie Anderson, la solaĵoj devenas de trombonisto Joe Nanton kaj aldosaksofonisto Johnny Hodges. En 1932 ĉi tiu registraĵo sin tenis dum 6 semajnoj en la usona furorajlisto, atingante tie randon 6. Aŭtunon de 1936 sekvis novversio de la kantduopo Mills Brothers atinganta rangon 7.
La kanto ankaŭ aperis en pluraj filmoj: Harlem Nights (1989), Swing Kids (1993, kun Billy Banks) kaj Corrina, Corrina (2000, Ivie Anderson kun Orkestro Duke Ellington).
Vilhelmo Lutermano
Vilhelmo LUTERMANO (Johann Heinrich Friedrich Wilhelm Luttermann) estas germandevena esperantisto, kiu aktive tradukas al Esperanto kaj aktivas en la maldekstra Esperanto-movado (MAS kaj SAT). Li estas la ĉefredaktisto de la Esperanto-versio de Le Monde diplomatique, (Le Monde diplomatique en Esperanto). = (monddiplo )
Nomo
La gepatra lingvo de Lutermano estas la platdiĉa, kaj en tiu lingvo li nomiĝas Willem [vílem]. Tamen oficiale li havas kvar antaŭnomojn: Johann Heinrich Friedrich Wilhelm, el kiuj la lasta - Wilhelm [vílhelm] - estas la ĉefa. En Francujo: Guillaume [gijóm]. En Okcitanio, kie li sufiĉe longe vivis: Guilhem [gijén]. En Kubo, kie li nun loĝas: Guillermo [gijérmo]. Kaj en Esperanto: Vilhelmo – nun ankaŭ oficiale, laŭ lia pasporto: "Vilhelmo Lutermano".
Vivo
Lutermano naskiĝis en 1936 en Offensen apud Celle, norda Germanio. Li studis germanistikon kaj romanistikon en Göttingen, Freiburg im Breisgau (Friburgo), Vieno, Munkeno kaj Berlino. De 1967-1988 gimnazia instruisto pri germana kaj franca lingvoj, krome pri konkursa biciklado kaj pri stenografio en (la tiam Okcidenta) Berlino. En tiu tempo, 7-jara proceso kontraŭ li kun la celo de profesimalpermeso, pro aneco en la komunista partio de Okcidenta Berlino; fina rezulto (1981): liberigo.
Post loĝado en Francio (de 1990 ĝis 2002) li loĝas en Kubo, unue en Pedro Betancourt, de 2012 en Havano, kun sia edzino Maria Julia Cárdenas Cápiro kaj siaj geinfanoj Marla kaj Karlo.
Post jardekoj da aktiveco kontraŭ Esperanto, li ŝanĝis sian sintenon kaj esperantistiĝis en 1987, kion atestas la teksto en kiu li mem priskribas kialojn kaj manierojn de tiu ŝanĝiĝo: "Mi estis aktivulo kontraŭ Esperanto". Pro akcidento en 1987 grava malsano kun antaŭtempa pensiiĝo. Ekde tiam:
Li aktivis dum kelkaj jaroj en IKEK = internacia komunista Esperanto kolektivo, partopreninte konferencojn  k verkis artikolojn por  la organo "Internaciisto".
Li fondis skisman movadon KOLESKO = kolektivo de Esperantistaj komunistoj
Esperantigo de germana literaturo
(tiu kaj ĉiuj sekvaj tradukoj, kiuj ne estas libroforme eldonitaj, troveblas sub http://vlutermano.free.fr/
La sekvaj tradukoj alireblas jene:
Vidu ankaŭ: http://membres.lycos.fr/vilhelmo/
kaj, elfrancigitaj,
Li estas redaktisto de la Esperanta eldono de Le Monde diplomatique, konsultebla en.
kaj de diversaj marksistoj (tradukado aŭ redaktado):
Li tradukis kaj publikigis libroforme i.a. artikolojn de marksismaj analizoj de nuntempaj okazaĵoj, videblaj jene:
Li estas ankaŭ fondomembro de la Monda Asembleo Socia (MAS) kaj aktivas en ĝi.
Akvovaporo
Akvovaporo estas gasforma akvo, kiu estas unu stato de la akvociklo en la hidrosfero. Akvovaporo estiĝas per forvaporiĝo de likva akvo aŭ per sublimado de akvoglacio. Ĉe normalaj atmosferaj kondiĉoj, akvovaporo daŭre estiĝas per vaporado kaj fortiriĝas per kondensiĝo. Ĝia molekula formulo estas H2O.
Lautertal (Odenwald)
Lautertal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bergstraße de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Lautertal situas en la suda parto de la mezalta montaro Odenvaldo.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Vilhelmo
Esperanta karesformo: Vilĉjo.
DOMFABRIKO: 6000 frazeologiaj esprimoj hungaraj-Esperantaj
DOMFABRIKO: 6000 frazeologiaj esprimoj hungaraj-Esperantaj estas la precipa komuna leksikologia verko de Kálmán Kalocsay kaj Ada Csiszár [ĉisa:r]. Eldonis ĝin Hungara Esperanto-Asocio. En la antaŭparolo la aŭtoroj priskribas kiel ili venis al la nekutima titolo: "en nia parolo kaj skribo troviĝas multaj konstantiĝintaj vortkonstruoj, ili kunmetiĝas, se tiel diri, ne nur el brikoj (vortoj), sed ankaŭ el paneloj (plurvortaj esprimoj). Tiaj paneloj ofte fariĝas sensencaj en laŭvorta traduko, kaj ilia laŭsenca interpreto plejparte donas plataĵon. Nu, en ĉi tiu libro ni klopodis kolekti Esperantajn parolturnojn, per kiuj tiaj idiotismoj estas komunkompreneble interpreteblaj kaj tamen ne malhavas similan "etoson" aŭ "aromon". Ĉar ni elserĉis tiajn "panelojn", tial ni nomis inter ni nian entreprenon "domfabriko"...
La libro ordigas la esprimojn alfabete laŭ hungaraj kapvortoj. Esperantlingva indekso mankas. Tamen ĝi estas rekomendinda ankaŭ por nehungaraj interesitoj, ĉar la plej multajn kapvortojn sekvas ampleksa kolekto de samtemaj esprimoj.
Prilaboritan kaj ampleksigitan eldonon de "Domfabriko" Ada Csiszár publikigis en la jaro 2003 sub la titolo:
8000 FRAZEOLOGIAJ ESPRIMOJ ESPERANTAJ.
Dunoj de Gasteren
Dunoj de Gasteren (Gasterse Duinen) estas naturareo en Gasteren provinco Drenthe, Nederlando kiu konsistas el sablodorsoj kaj malsekaj torfejoj. La areo formiĝis dum la Plejstoceno per terglacio, degelakvo, neĝoŝtormoj kaj riveroj.
La naturareo apartenas al la Drentsche Aa-areo, Natura 2000-areo. Tra la areo kondukas la Pieterpad.
Dum la mezepoko tiu areo estis vojnodo. De tio atestas la radsulkoj kiuj ankoraŭ videblas.
En la area sin paŝtas erikej-ŝafoj el Schoonebeek kaj altland-bovoj el Skotlando.
Je la suda flanko de la areo troviĝas dolmeno D10.
Geografia pozicio: Stratvido
Preĝejo Sankta Margareto (Kahla)
Preĝejo Sankta Margareto (germane: St. Margarethen) estas luterana kirko en Kahla, Germanujo, meze en la urbo, ueste de impona Saale-kurbo kiu fakte difinis la kondukojn kaj de la strato kaj de la fervojaj talusoj. Tombeja kapelo troviĝas ĉe la okcidenta urborando ĉe la strato Bibraer Straße.
Historio
La konstruaĵo staras sur la muro de rempara komplekso de burgo sur 700 metrojn longa ebenaĵo en alteco de 25 metroj supre la rivera nivelo. En 1225 menciiĝis la unua paroĥestro. Post la incendio de 1410 la tuton oni rekonstruis prenante brikojn ankaŭ de aliaj konstruaĵoj. Inter 1791 kaj 1793 estiĝis la nuna aspekto kirka: tamen en 1906 ŝanĝiĝis la aliro ĥorejen. Militodamaĝoj en 1945 povis esti flikitaj ne antaŭ 1955. Krome oni forigis trian, iel superfluan galerion kaj en 1992 nova hejtilo ekagrablis restadon kirke eĉ dumvintre.
Restaŭradoj ekde 2002 kaj orgen-kreo
En 2002 kantoro Hans-Georg Fischer fondis amikaran societon por manaĝeri restaŭradlaborojn necesajn. La malinternaj laboroj daŭris ĝis 2019. En 2021 finiĝis nova ĉealtareja orgeneto nomita por Johann Walter. Poste sekvu ĉefa orgeno kun 23 registrojn kaj du klavaro kun pedalo kaj fajfoj antaŭ du orgenfasadoj flankenmetotaj al la meza fenestro. De ĝia tria klavaro ludeblu la flanka (t.e. altareja) orgeno. Konstruanto estos firmao Späth el Freiburg.
François de La Rocque
François de La Rocque, konvene nomita Colonel de La Rocque (naskiĝis en Lorient, mortis  en Parizo ) estis franca militisto, politikisto kaj rezistanto. En la 1930-aj jaroj li estis unuaranga politika personeco kiel ĝenerala prezidanto de Croix-de-feu kaj poste de Parti social français (PSF).
Preĝejo Sankta Margareto (Kahla)
Sonorilaro
Kirkoture estas tri monumentprotektotaj bronzaj sonoriloj el la epokoj de gotiko kaj frua renesanco; la ensemblo ankaŭ artaĵe altvaloras kaj ankaŭ pro la memorinda fakto ke ĝi restis netuŝita dum jarcentoj. En Meza Germanujo ekzistas alia kvaropa sonorilsistemo el antaŭreformacia tempo nur en Niedergräfenhain (Geithain). Jen la kvar honorinaj tonigiloj detale:
Stacio Ikenoura Seaside
Stacio Ikenoura Seaside (japane: 池の浦シーサイド駅 [Ikenoura-Siisajdo-eki], angle: Ikenoura Seaside Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū. La stacio estas uzata nur somere.
Valo de Paraibao
La Valo de Paraibao (Vale do Paraíba) estas regiono en la orienta parto de San-Paŭlio kaj okcidenta parto de Rio-de-Ĵanejrio, en Brazilo. La regiono lokiĝas laŭlonge de la rivero Paraibao, inter la urboj Rio-de-Ĵanejro kaj San-Paŭlo. Ĝi estas kaj estis historie unu el la plej gravaj ekonomiaj regionoj de Brazilo ekde la komenco de kafo-produktado dum la 19-a jarcento. Ekde la 1950-aj jaroj, la regiono spertis vastan industriiĝon. La plej grandaj urboj en la valo estas São José dos Campos, Taubaté, Jacareí, Pindamonhangaba, Guaratinguetá kaj Volta Redonda. La ĉefa aŭtoŝoseo en la valo estas la Aŭtoŝoseo Prezidanto Dutra (BR-116).
Lokiĝo
Ĝi situas laŭlonge de la Aŭtoŝoseo Prezidanto Dutra (BR-116), precize inter la urboj Rio-de-Ĵanejro kaj San-Paŭlo, en la urba konstruaĵaro inter la du ŝubŝtataj ĉefurboj. Kvankam multe urbanigita kaj industriiĝita, la regiono ankaŭ havas gravajn naturrezervojn, kiel la Serra da Mantiqueira, lime al Minas-Ĝerajso, unu ela la plej altaj pintoj en Brazilo kaj la Serra da Bocaina, restaĵo de la Atlantikaj arbaroj.
Urboj de la regiono
La loĝantaro de ĉiuj urboj en la regiono entutas preskaŭ 3,3 milionoj da loĝantoj, samvalora al la loĝantarnombro de la subŝtato Norda Rio Grande.
La plej gravaj urboj en la regiono estas:
Aliaj urboj en la regiono estas:
Historio
La historio de la Valo de Paraibao estas proksime rilate al la kafo-kultivadepoko en la 19-a jarcento, kiam la Valo ekestiĝis povplena pro la ekonomia bontempo. Escepto estas, la urbo Lorena, kiu ekdisvolviĝis dum la 18-a jarcento pro orominado.
Dum la komenco de ja 20-a jarcento, religia grupo de trapistoj transloĝigis al Tremembé, kaj enkondukis la rizplantadon ĉirkaŭ la ebenaĵo de la Paraibao-rivero, kaj aliajn novajn plantadteknikojn. La laktoproduktado ekis, kiam la kafa komerco falis, pro la monda krizo de 1929.
Terkultivado kaj besttenado
Terkultivado kaj besttenado ankoraŭ estas tre gravaj por multaj urboj en la regiono. La Valo de Paraibao estas la duranga en lakta produktado en la lando. Rizo estas unu el la plej gravaj terkultivadaj komercaĵoj de la regiono.
La hodiaŭa biena strukturo de la Valo de Paraibao estas heredaĵo de gravaj ŝanĝoj kiel oni disdonis bienojn post la ruiniĝo de la kafo-produktado, ĉar la bienegoj ekestis tranĉitaj kaj dividitaj inter heredanaj familianoj. Tiu procedo multobligis generacio post generacio, kaj tio rezultis en regiono plene de malgrandaj bienoj kaj familia produktado.
Industrio
Dum la 1950-aj jaroj, la regiono industriiĝis rapide. En tiu epoko, elstaras en San-Paŭlio la kreon de la Instituto Tecnológico da Aeronáutica, la kreon de aeroplana firmao EMBRAER, kaj instalon de asemblejoj de Volkswagen, Ford kaj LG. En Rio-de-Ĵanejrio, instaliĝis Coca-Cola, PSA Peugeot Citroën, Volkswagen Kamionoj kaj Busoj (la plej granda kamiona fabrikejo en la lando), Guardian, Votorantim, Indústrias Nucleares do Brasil (INB), Michelin, White Martins, Indústria Nacional de Aços Laminados (INAL), Companhia Estanífera Brasileira (CESBRA) kaj S/A Tubonal (fabrikisto de ŝtaltuboj), Saint-Gobain, interalie.
Supera edukado
La Valo de Paraibao estas regiono kun granda koncentriĝo de superaj lernejoj. Inter la publikaj, estas> FATEC (Cruzeiro, Guaratinguetá, Pindamonhangaba, Taubaté, Jacareí kaj São José dos Campos), ITA (en São José dos Campos), UERJ (kampuso en Resende), UFF (kampuso em Volta Redonda), Unesp (kampuso en São José dos Campos kaj Guaratinguetá), Unifesp (kampuso en São José dos Campos) kaj USP (kampuso em Lorena). Ankaŭ troviĝas en la valo la Inĝenierarta Lernejo de UFF (en Volta Redonda).
Nigra saksikolo
La Nigra saksikolo aŭ Punktita saksikolo (Saxicola caprata) estas birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj en la genro Saxicola. Saxicola devenas el la latina saxum, roko + incola, loĝanto, dum caprata estas latina por “kapreca”. Temas pri paserina birdo kiu troviĝas el okcidenta kaj Centra Azio al Suda kaj Sudorienta Azio. Oni agnoskas ĉirkaŭ 16 subspeciojn en ĝia ampleksa teritorio kun multaj insulaj formoj. Ĝi estas familiara birdo de kamparo kaj malferma makiso aŭ herbejo kie ĝi troviĝas ripoze sur pinto de malalta dornarbo aŭ aliaj arbustoj, gvatante por predi insektojn. Ili predas insektojn ĉefe el surgrunde, kaj estis, kiel la aliaj saksikoloj, lokitaj en la familio de Turdedoj, sed nune estas konsiderataj kiel Muŝkaptuledoj.
Ili nestumas en kavaĵoj en ŝtonaj muroj aŭ en truoj en deklivo, kovrante la neston per herbo kaj animala haro.
Aspekto
La Nigra saksikolo estas iom pli malgranda ol la Siberia saksikolo, Saxicola maurus, kvankam ĝi havas similan diketan strukturon kaj staran sintenon.
Oni priskribis la jenajn rasojn: Kelkaj insulaj formoj estis priskribitaj el Sudorienta Azio inklude:
Tiu specio estas tre rilata al la komplekso formata de la Eŭropa kaj la Afrika saksikoloj. El S. c. fruticola el Indonezio la populacio de insulo Mojo ŝajne diferenciĝas el la specimenoj de insulo Lembata Island kun diverĝo ĉirkaŭkalkulata je 360,000 jaroj; S. c. pyrrhonota estas el Okcidenta Timoro (Indonezio).
Ili estis iam popularaj en Bengalo kiel kaĝobirdoj. Ili ankoraŭ troviĝas en loka birdokomerco en kelkaj partoj de Sudorienta Azio.
Distribuado
La Punktitaj saksikoloj estas loĝantaj birdoj en tropika suda Azio el oriento de Mezoriento tra Pakistano, Barato kaj Bangladeŝo orienten al Indonezio kaj Filipinoj. Ili koloniiĝis en Papuo-Nov-Gvineo ĉirkaŭ 1950. Ĝi troviĝas en malfermaj habitatoj inklude arbustejojn, herbejojn kaj terkultivejojn.
Kelkaj populacioj estas migrantaj. Ringita individuo de la subspecio rossorum estis rekuperata en Israelo.
Ankaŭ la populacioj de Barato ŝajne montras sezonajn ŝanĝojn sed tiuj movoj ne estas klaraj. En Karwar en la okcidenta marbordo, ŝajne aperas en oktobro kaj restas ĝis majo sed ne estas vidataj dum la pluvsezono. Ŝajne ili ne ĉeestas en la distrikto Baroda de Gujarato el aprilo al septembro. Claud Buchanan Ticehurst notis, ke ĝi estis somera vizitanto de Baluĉistano forirante en oktobro kaj ke la birdoj el Baluĉistano estas nedistingeblaj el tiuj rossorum de Turkmenio.
Kutimaro kaj ekologio
La reprodukta sezono estas ĉefe februaro al aŭgusto kaj ĉefe en marto al junio. La nesto estas konstruita en truo en muro aŭ simila loko kaj kovrita per herbo kaj haro, kaj tie la ino demetas 2-5 ovojn. La ovoj estas malgrandaj kaj larĝaj kun palbluecblanka aŭ rozeca koloro kaj makuletoj je la larĝa pinto.
Nestoparazitado fare de la Komuna kukolo (raso bakeri) estas komuna en la ŝtato Ŝan de Birmo, kie la kukolino vizitas la neston krepuske, forigas ovon kaj rapide demetas sian propran ovon. Maskloj ceremonimontriĝas dum la reprodukta sezono per malfermo de vosto, flugilfrapado kaj pufigo de la blankaj flugilplumoj.
Tiu specio estas insektomanĝanta, kaj kiel ĉe aliaj saksikoloj ĉasas el elstara malalta ripozejo. Oni sicas ke ili manĝas tineojn de la grupo de Piraledoj kaj hemipterojn.
Oni konstatis nematodajn parazitojn de la genro Acuaria. Plenkreskaj birdoj havas malmultajn predantojn kvankam oni konstatis ke vespertoj (Megaderma lyra) kaj vintrantaj Marĉostrigoj predas ilin.
48456 Wilhelmwien
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Wilhelm Wien (1864 – 1928), kiu faris kontribuon al la studo de la, la ikso-radioj kaj la ; kaj li ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1911 pro sia leĝo de delokigo pri la radiado elsendita de nigra korpo. Lia aŭtobiografio. " De la Vivo kaj Verko de Fizikisto " estis publikigita en 1930.
Gabona Federacio de Manpilkado
La Gabona Federacio de Manpilkado (Fédération Gabonaise de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Gabono. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Tatsuhiko Noguchi
Tatsuhiko Noguchi (野口 竜彦, n. ) estas japana futbalisto.
Verda Stacio
VERDA STACIO (1932-1950) estis radio elsendanta per Esperanto. En 1932 komencis elsendi Brno-radio prelegojn pri Ĉeĥoslovakio (Marie Strejčková-Šamlová). El oftaj disaŭdigoj en Brno rezultis regulaj "Esperanto-horetoj" elsendataj ĉiumonate de grupo de profesiaj aktoroj kaj kantistoj "Teatro kaj Radio Aktoroj" (TRAKT), kiu prezentis siajn programojn sub la titolo "Verda Stacio", fondita en 1933. Ĝiaj membroj lernis Esperanton en la kurso aranĝita en 1932 de Radiojournal. Estis elsendataj unuhoraj artprogramoj kun deklamoj, kantoj, teatraĵoj, operoj, operetoj kaj muziko. La programoj estis altnivelaj pro aktorado de eminentaj artistoj, tiam junaj, nun preskaŭ ĉiuj tre famaj, ekzemple Karel Höger, Zdeňka Švabíková-Kožíková, Josef Bezdíček, František Šlégr, Antonín Klimeš, la reĝisoro d-ro František Kožík.
Tatsuhiko Noguchi
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Fagiano Okayama.
Verda Stacio
El la programoj de la tiama Verda Stacio ni enskribu
Ĉar en Brno mankis la animo de Esperanto sur la radioondoj, Inĝeniero Antonín Slavík estis ekzekutita de la nazioj, kaj pluraj el la aktivuloj de la tiea Verda Stacio translokiĝis post la liberigo de Ĉeĥoslovaka Respubliko en Pragon (Dalibor Chalupa, Josef Bezdíček, Karel Höger, d-ro František Kožík, Zdeňka Švabíková-Kožíková, Vladimír Leraus, geedzoj Klimešoj), estiĝis kondiĉoj por revivigi tie la artoprogramojn de Verda Stacio. La radia Esperanto-grupo artoprograma konsistis el membroj de la radia drama ensemblo, el aktoroj de Pragaj teatroj kaj ankaŭ el membroj de la Esperantista Klubo en Prago. Al la Radio kaj Teatro Aktoroj plaĉis la Esperanta lingvo kaj ili plene adekvate redonadis la spiriton kaj enhavon de la elsendataj verkoj.
La unua ĉeokaza elsendo okazis en la 27-a de oktobro 1946, antaŭvespere de la ŝtata festotago, la regula duonhora programo ĉiumonata renoviĝis la 5-an de januaro 1948 kaj plilongiĝis la 5-an de oktobro 1949 al 60, laŭbezone ĝis 90 minutoj. Tiuj elsendoj daŭris ĝis junio 1950. La serion fermis la unua aŭtuna programo la 6-an de septembro tiujare.
En la januara programo 1948 (stacioj Praha II kaj Morava, poste plurfoje ankaŭ České Budějovice), por kontinuigi la tradicion de la Verda Stacio en Brno, estis i. a. ree prezentita la radiosceno, per kiu Brno siatempe komencis la artoprogramojn (1934-10-03): Ĉu revo aŭ fakto de Dalibor Chalupa en traduko de Jiří Vítězslav Šamla. Sekvis la kortuŝa rememoro pri Inĝeniero Antonín Slavík.
Aparte elstaraj faroj estis la elsendo de tri ĉeĥaj operoj. La maja programo 1949 estis dediĉata al la komika opero unuakta de Vilém Blodek En la puto en traduko de d-roj Tomáš Pumpr kaj Josef Fousek. Parolis Karel Höger (poste Nacia Artisto), L. Klimešová, Zdena Procházková, Antonín Klimeš, kantis membroj de la Nacia Teatro Maria Tauberová, L. Hanzaliková, A. Votava, Karel Kalaš, la ĉeĥoslovaka radioĥoro (estro J. Pinkas); la radioorkestron estris F. Dyk. La elsendo estis transprenata ankaŭ de Praha I (470 m), sur kies ondo aŭdiĝas tiuhore "noktaj koncertoj". La prezento de la opero estis laŭ ĉiuj starpunktoj faro eminenta. - Ĉar la internacilingva opero vekis grandan eĥon, ankaŭ inter neesperantistaj aŭskultantoj, ripeto de tiu opero inaŭguris la aŭtunan sezonon de Verda Stacio.
La opero de Bedřich Smetana La vendita fianĉino (1950-02-0l), prezentita en ĉefaj partoj, signifis pluan elstaran faron. Tradukis ĝin kaj la partojn verse kunigis T. Pumpr, muzike kunlaboris J. Fousek. Dirigento de orkestro estis Jan Peška, reĝisoro D. Chalupa, kantis artistoj V. Strelcová, Josef Válka, R. Asmus, A. Pelz, S. Spurná, membroj de la Ŝtata Teatro en Brno. Ĥoro kaj orkestro estis de Radio Brno. La versojn deklamis Höger, Zdena Procházková, Bobek. La tuto de la prezento estis rava travivaĵo.
Disaŭdigo de la kompleta opero Najado (Rusalka) de Antonín Dvořák kun libreto de Jaroslav Kvapil estis prezentado, kiun oni povas nomi sen troigo epokfara (laŭ la raporto de Stanislav Kamaryt en Esperantista). Ĝi estis elsendata en du partoj, la 5-an kaj 12-an de aprilo 1950, sume 120 minutojn. La radioorkestro ludis sub F. Dyk, la radioĥoron estris J. Pinkas, reĝisoris Dalibor Chalupa kaj Jiří Frejka. Kunlaboris entute 140 personoj. Kantis majstroj el la Nacia Teatro en Prago: Beno Blachut, Maria Tauberová, Karel Kalaš, L. Hanzalíková, K. Lais, Štefa Petrová, B. Rujan k. a. Ĉiu, kiu konfirmis sian aŭskulton al la opero, ricevis broŝuron kun la teksto en Esperanto.
El artismaj programoj ni enskribu, krom la tri nomitaj operoj, prezentadojn elstarajn ĉu pro la teksto, ĉu pro kvalitoj de la prezento, ĉu pro la reĝisora aranĝo. Al tiaj viciĝis sceno: Ni enskribu la ĉefajn rolintojn en tiuj programoj. Inter la aktoroj estis Karel Höger kaj Zdeňka Švabíková-Kožíková sendispute steluloj en tiu ensemblo kaj krom ili pluraj aliaj tre elstarantaj: B. Bobek, Vladimír Leraus, L. Klimešová, Z. Procházková, J. Holmanová, k.a. Al la menciitaj kantistoj ni aldonu ankoraŭ R. Asmus kaj J. Bartoš. Tre ofte reĝisoris Dalibor Chalupa aŭ Josef Bezdíček. Amatore rolis plej ofte Miloš Nývlt, Jan Valeš kaj Antonín Slanina. Organizanto de la artismaj programoj estis daŭre kaj sindone Antonín Slanina, kiu ankaŭ ofte liveris la tradukojn kaj adaptojn de tekstoj.
La plurjaran sukcesan laboron de la Verda Stacio finis la 6-an de septembro 1950 la programo "Ĉeĥoslovaka ĵunularo" kun popolaj kantoj, prezentitaj de la mezlerneja ĥoro de František Blaha en Gottwaldov.
Fergriza saksikolo
La Fergriza saksikolo aŭ pli simple nur Griza saksikolo (Saxicola ferreus) estas birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj en la genro Saxicola. Saxicola devenas el la latina saxum, roko + incola, loĝanto, dum ferreus estas latina por “elfera” aŭ “griza kiel fero”.
Japana poŝto
Japana Poŝto (日本郵政公社) estas publika japana entrepreno, kiu havas la monopolon por transporto de leteroj kaj grandan merkatparton de la pakaĵtransporto, banko- kaj asekurservoj.
Fergriza saksikolo
Aspekto
La masklo de tiu specio havas nigran kapon kun tre markata blanka superokula strio. La supraj partoj estas malhelgrizaj kaj la subaj partoj estas blankecaj, fakte kiel ĉe la Jerdona saksikolo, sed kun griza nuanco ĉefe en ventro, krom la superokula strio, kiun tiu simila specio ne havas.
Japana poŝto
La entrepreno estis fondita la 2-an de aprilo 2003 el la poŝtministerio (郵政省, yūseishō), departemento de la japana registaro. La fondo estis grava paŝo de la reformado de la tiama ĉefministro Koizumi Junichiro. La nuna (2005) prezidanto de la entrepreno estas Ikuta Masaharu, iama estro de Mitsui O.S.K. Lines Ltd.
La japana poŝto havas pli ol 400.000 dungitoj kaj administras ĉirkaŭ 24.700 poŝtoficejoj. Ĝi estas la plej granda dunganto en Japanio kaj dungas trionon de ĉiuj publikaj dungitoj. En kontoj de la poŝtbanko japanoj havas ŝparsumon de 224 bilionoj da enoj (ĉ. 1.7 bilionoj da eŭroj) kaj aldonaj 126 bilionoj da enoj (ĉ. 950 miliardoj da eŭroj) en formo de vivasekuroj.
Fergriza saksikolo
Distribuado kaj habitato
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Batalo de Carrhae
La batalo de Carrhae (53 a.K.) estis batalo kiu okazis 30 km sude de Carrhae, la hodiaŭa Harran, en la al Turkio apartenanta Mezopotamion. En tiu batalo la Partoj venkis kontraŭ la Romia Imperio, gvidata de la triumviro Kraso. La militon komencis Kraso, kiu volis balancigi per militaj sukcesoj la populariĝon de la aliaj du triumviroj, Pompeius kaj Julius Caesar.
La armeo de la Partoj konsistis el 1000 kirasitaj soldatoj kaj proksimume 10.000 ĉevalaj arkpafistoj. La Partoj komencis la atakon, kio surprizigis la romianojn, kiuj estis nek alkutimiĝintaj al la klimato, nek al la dezerta batalado.
Filo de Kraso nomata Publius ekis kavalieran sturmon, tamen sensukcese. La ĉefaj fortoj de la Romianoj fariĝis viktimoj de la sagopluvo de la Partoj (ili ne povis samtempe kovri la kapon kaj la korpon per la ŝildo).
Kraso provis packontrakti - sub premo de la soldatoj - sed li finfine estis mortigita. Nur 10.000 romiaj soldatoj sukcesis fuĝi, la aliaj mortis aŭ kaptiĝis.
La Partoj batis forte la reputacion de Romio en la Oriento, dum morto de Kraso grave influis politikan vivon de Romo.
Dubičné
Dubičné (antaŭe ofice Dubíkov, Dubiken) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 5 km oriente de la centro de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
La municipo prezentas unu parton kaj katastran teritorion (Dubičné), sed kreas ĝin tri bazajn setlejunuojn, apartigitaj de monto Dlouhý vrch. La unua estas propra vilaĝo Dubičné sub ĝia nordokcidenta deklivo, la duan kreas domaro Malé Dubičné sur sudorienta fino de la altaĵo (unu kilometro sudoriente de Dubičné), la trian poste domaro Na Samotách, situanta sur la suda deklivo (tri kvaronoj de kilometro sude).
NGC 1697
NGC 1697 (alia indiko — ESO 56-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĵitiŝte
Ĵitiŝte, slave Žitište, serbe Житиште, germane Sankt Georgen an der Bega, hungare Bégaszentgyörgy, rumane Jitişte aŭ Zitişte estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Meza Banato. La nomo devenas el la serba tritiko. La historia slava nomo estis ĝis 1947 Cенђурађ aŭ Begej Sveti Đurađ aŭ pli longe Senđurađ. Ankoraŭ 11 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Ĵitiŝte situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de kanalo Bega, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zrenjanin-Rumanio.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1319 en formo Zenthgyurgh. En la 18-a jarcento serboj kaj rumanoj, en 1781 germanoj alvenis al la senhoma vilaĝo. En 1910 loĝis en la vilaĝo 2814 da homoj, (1454 germanoj, 1034 serboj, 214 hungaroj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Ĵitiŝte 3236 da homoj, (serboj 2861 (88 %), ciganoj 156 (5 %), hungaroj 70 (2 %), jugoslavianoj 32 (1 %), rumanoj 29 (1 %) kaj aliaj).
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Aceituna
Aceituna (Olivo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon.
La loĝantoj nomiĝas aceitunejos. La censita populacio en 2007 estis de 627 loĝantoj.
Situo
Aceituna estas situa en la nodokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 472 m; je 98 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 158 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 40 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Limoj de la municipa teritorio
Aceituna limas kun:
Historio
Aceituna estis fondita en la 13a jarcento kiel domaro de la tiama Senjorlando de Galisteo.
Karlova Studánka
Karlova Studánka estas banloka vilaĝo situanta en distrikto Bruntál en Ĉeĥio. Ĝi estas enirpordego al la plej alta monto de Moravio - Praděd (1492 m). En tiuj ĉi lokoj estas ankaŭ la plej atraktaj instruvojoj, turismaj vojoj kaj skivojoj en montaro Hrubý Jeseník. Vivas ĉi tie.
Aceituna
Historio
Aceituna emancipiĝis kiel libera municipo en 1837, kun la resto de la vilaĝoj de la senjorlando.
Karlova Studánka
Unueco de Karlova Studánka estas banlok-aferoj, kiu staris ĉe nasko de la vilaĝo, malnova 200 jarojn. Danke al sia geografia situo meze de arbaroj de montaro Jeseníky tiu ĉi banloko estas konata per sia unika montara klimato kaj bonega mineralakvo, kies kuracigaj efikoj estas ŝpinitaj per multaj legendoj. En la vilaĝo vivas ĉirkaŭ 250 daŭraj loĝantoj, tamen ĉiujare la loĝantaro diskreskos sin je pluaj 300 - 400 personoj. Tio estas plejparte pacientoj kaj refreŝigantoj, kiuj veturas ĉi tien kuraci sin kaj ripozi.
Historio
La hodiaŭa banloka vilaĝo Karlova Studánka havis devene kuriozan nomon HINNEWIEDER, kiu laŭ loka tradicio estiĝis el tio, ke por la unuaj pacientoj ne estis en la loko konvena loĝigo - ili do loĝis en proksimaj vilaĝoj Ludvíkov aŭ Malá Morávka kaj por kuraci sin ili devis alveturadi en la banlokon "tien kaj denove reen" (germane: hin und wieder). Tiu ĉi iom ridinda nomo estis nur en la jaro 1803 ŝanĝita je Karlova Studánka.
Proksime de la fontoj estis konstruitaj lignaj dometoj, en kiuj estis instalitaj lignaj bankuvoj por kuracado per banoj.
Famoj de la profita forto de la fontoj allogis senĉese pli da vizitantoj. Estis bezone konstrui banlokajn domojn por donado de kuracigaj proceduroj al pacientoj.
Ekde 1782 estis tiuj ĉi banlokaj domoj konstruitaj. Multaj el ili en antaŭnelonga tempo estis interne reguligitaj, sed ili konservas sian arkitekton karakteron ĝis hodiaŭ.
La evoluo de la banloko daŭris proporcie al kresko de vizitantoj.
Tiutempe oni plenigis la mineralakvon en botelojn kaj ili dissendis ĝin en la ĉirkaŭajn urbojn. Oni faris la plenigadon tre primitive sen kia ajn maŝina ekipaĵo. Sed la ekspedado renkontiĝis kun grandaj malfacilaĵoj, ĉar la boteloj tre ofte krevadis pro kulpo de alta premo de karbona dioksido. Tial oni forlasis la dissendadon de la akvo kaj ties ekspedado jam neniam plu estis renovigita.
El Karlova Studánka fariĝis somerrestadejo de Altaj majstroj de Ordeno de germanaj kavaliroj. La kutimo veturi en la banlokon kun la tuta familio supervivis ankaŭ la ŝtorman jaron 1848. Tiutempe povis baniĝi ĉiutage unue kvindek kaj pli poste preskaŭ okdek pacientoj. Tio estis la tempo, kiam la banloko havis plej grandan ekfloron. En Karlova Studánka oni tiutempo donis ankaŭ aliajn kuracigajn metodojn, kiuj estis tiam nekutimaj.
Nuntempe la banloko apartenas al la ŝtato. Ĝi specialiĝas al kuracado de polvaj malsaniĝoj de pulmoj kaj de netuberkulozaj malsaniĝoj de spirorganoj.
Loĝantaro
Por la kuracado estas uzataj precipe kuracigaj fontoj kaj unika montara klimato.
Eŭforbiacoj
La eŭforbiacoj (Euphorbiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 220 genrojn kaj preskaŭ 6500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas eŭforbio.
La plantoj de tiu familio estas herboj, arbedoj, arboj, kelkfoje similas al kaktoj. Lateksaj sekreciaĵoj, vejnoj oftas.
Staškov
Staškov (hungare Szaniszlófalva [sanislOfalva]) estas vilaĝo en Slovakio.
Eŭforbiacoj
Inter la multaj specioj entenitaj, oni aparte trovas la maniokon (kiu donas tapiokon), la kaŭĉukarbon (kiu donas kaŭĉukon), la ricinon, aŭ ankaŭ la merkurialon.
Staškov
Situo
Staškov situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Turzovka-Čadca. La lasta urbo troviĝas je 8 km.
Eŭforbiacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (27 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Staškov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1658. En 1784 loĝis tie 1100 vilaĝanoj en 161 domoj, en 1828 1616 vilaĝanoj en 227 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztaskó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szaniszlófalva 1566 homoj, (plejparte slovakoj). En 1914 la ekfunkcianta fervojo portis ankaŭ prosperon. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Čadca, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Ludvíkov pod Smrkem
Ludvíkov pod Smrkem (ĝis la jaro 1946 , Lusdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en Fridlanta terlango, parto de urbo Nové Město pod Smrkem en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Nové Město pod Smrkem. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 88 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ludvíkov pod Smrkem estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 13,7 km².
En la vilaĝo kruciĝas du ŝoseoj de la 3-a klaso. Ili estas samtempe limoj limigantaj du protektataj teritorioj, kiuj en la ĉirkaŭaĵo de Ludvíkov etendiĝas. Sudoriente tio estas protektita pejzaĝa regiono Jizera montaro kaj okcidente naturparko Peklo.
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1381.
Ĉirkaŭaĵo
Sudokcidente de Ludvíkov situas domaro Přebytek, kiu estas ankaŭ ties konsisto. Sude de Přebytek kaj de Ludvíkov kondukas flave markita turisma vojo. Sude de Ludvíkov ankaŭ kondukas biciklista Singltrek pod Smrkem. Por favorantoj de skiado estas oriente de la vilaĝo konstruita rondo de Spuroj sub Smrk.
Canino
Canino estas komunumo de Italio.
Uvarovo
Uvarovo (Уварово) estas urbo en Tambova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68430.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
La interurba telefona kodo estas 07558 (ĝis 2005), 47558 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Vorona (Korniko, Ворона) (baseno de rivero Don (Дон)).
En la urbo estas fervoja stacio Oblovka (Обловка) (ekde 1893).
En jaro 1959 la urbo havis 6,8 mil loĝantojn.
Kanada linko
La kanada linko (Lynx canadensis) estas linko-specio proksime parenca al la eŭrazia linko.
Uvarovo
En jaro 2002 la urbo havis 29,7 mil loĝantojn.
Marco Melandri
Marco MELANDRI (naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1982 en Ravenna) estas itala motorciklisto, mondĉampiono.
Karibia Komunumo
La Karibia Komunumo (Caribbean Community and Common Market, CARICOM, do "Karibia Komunumo kaj Komuna Merkato") estas internacia organizaĵo kun ĉefa sidejo en Ĝorĝtaŭno (Gujano).
Historio
La organizaĵo fondiĝis en 4-an de julio 1973 kiel rezulto de 15-jaraj intertraktadoj, pere de la subskribo de la Traktato de Chaguamaras (Chaguaramas estas urbo sur la karibia insulo Trinidado). La unuaj kvar membroŝtatoj estis Barbado, Jamajko, Gujano kaj Trinidado kaj Tobago. La interŝtatan ligon antaŭis la "Karibia Liberkomerca Areo" (angle Caribbean Free Trade Area, CARIFTA).
Per la fondiĝo de la Karibia Komunumo komenciĝis la ŝanĝo de interŝtata kunlaboro de liberkomerca zono al interŝtata komunumo ne nur alstrebanta ekonomian kunlaboron - modelo estis kaj estas la Eŭropa Unio. En 2001 la registarestroj de la membroŝtatoj subskribis novan, reviziitan Traktaton de Chaguaramas, kiu plu respegulas tiun evoluon.
Plenaj membroŝtatoj
Plenaj membroŝtatoj estas la sekvaj 15 ŝtatoj kaj transmaraj teritorioj de Britio:
Asocie ligitaj ŝtatoj
Asocie ligitaj ŝtatoj estas la sekvaj 5 transmaraj teritorioj de Britio:
Observantaj ŝtatoj
Observan statuson havas la sekvaj ŝtatoj:
Celoj
Ĉefa celo de la Karibia Komunumo estas la kunordigo pri la ekstera politiko de la membroŝtatoj kaj kunlaboro en la temaroj sano kaj sociaj aferoj, eduko, kulturo kaj sporto, scienco kaj tekniko. Cele al pli forta ekonomia integriĝo fondiĝis la Karibia Komuna Merkato (angle Caribbean Common Market, CCM). Ĝi konsistigas doganunion kun unuecaj eksteraj doganoj. Krome inter la membroŝtatoj ekzistas regularoj por evito de duoblaj impostoj kaj funkcias kunlaboro en la temaroj subteno de ekonomia evoluo kaj industriigo. La Karibia Komuna Merkato funkcias ekde la 1-a de januaro 2006. Ĝis la stato de januaro 2010 tamen el la 15 plenaj membroŝtatoj de la Karibia Konumuno nur 6 ŝtatoj partoprenas en la komuna merkato (Barbado, Belizo, Gujano, Jamajko, Surinamo, Trinidado kaj Tobago).
Krome la Karibia Komunumo penas enkonduki unuecajn komunumajn pasportojn por la loĝantoj de laŭeble multaj (aŭ ĉiuj) membroŝtatoj.
Signifo
En la membroŝtatoj de la Karibia Komunumo vivas proksimume 15 milionoj da homoj. La plej multaj ŝtatoj konsideratas evolulandoj kun malaltaj salajroj.
Bastonrulsketado
Bastonrulsketado estas maniero uzi rulsketilojn kaj bastonojn por movi sin. La tekniko uzata estas principe la sama kiel en liberstila skikurado, kaj tial multaj skiantoj uzas bastonan rulsketadon kiel sian somertrejnan sportbranĉon. Bastonrulsketado estas tamen kategoriigita kiel subbranĉo de rulsketado, sed kiel aparta disciplino. La plej rapidaj bastonrulsketantoj moviĝas kun la rapideco de pli ol 30 km/h.
Ekipaĵo
En bastona rulsketado estas uzataj kutimaj rulsketiloj kaj specialaj bastonoj kun pikiloj. Uzado de kasko kaj ŝirmiloj estas rekomendata.