cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kuirado
Kuirado signifas ĉiun labormetodon (friti, baki, rosti, bolkuiri ktp.), kiuj celas la pretigon de manĝaĵo por homa nutrado.
Kuirlibroj kaj edukado
La verko de Henri-Paul Pellaprat de 1935 enhavas la tre grandan scion de franca kuirarto. Li donas cirkaŭ 1000 receptojn kaj ciuj konsiloj pri la kuirado. Li skribas tre detale pri la bazaj modoj de kuiri, la francaj vinoj, la servico, la viando, la spicoj kaj aliaj detaloj pri bona kuirarto kaj servico en restoracio. Li donas ankaŭ la tre diversajn menuojn, la klasikajn menuojn de 12 menueroj, kaj li diskutas ankaŭ la ŝanĝiĝojn de gustoj kaj la vivon de gastoj. Hodiaŭ en jaro 2010 oni donas eble 3 aŭ 5 menuerojn kaj la gasto ne volas 12 menureojn. La bona profesia kuristo kaj la bona ŝatokupa kuristoj devos koni la librojn kaj la detalajn sistemojn de kuirado. Bedaŭrinde la lasta eldono de la fama verko estis de jaro 1990 en 12-a eldono en germana lingvo.
Ján Antošík
Ján Antošík – organizanto, instruisto; tuj post la Dua mondmilito instruis Esperanton en Zvolen, poste en Banská Bystrica; prezidanto de Konsulta komitato de Regiona kleriga centro en Banská Bystrica kaj estro de Pedagogia sekcio de AE SSR; profesie lernej - inspektoro kaj lernejestro.
Kuirado
Svisaj kuirlibroj kaj edukado
La franca kuirarto influis tre forte la svisan kuriarton kaj gastronomion. Ekde cirkaŭ 75 jaroj la svisa profesia kuirlibro "Pauli" estas la "Biblio", la tre grava kaj fama libro pri profesia kuirado. La 13-a eldono estis de jaro 2005. Oni povas lerni ankaŭ kun la kuirlibro de Pauli, sed la libro de Henri-Paul Pellaprat estas pli detale pri la franca, detala kaj tre alta nivela kuirarto. La Pauli de jaro cirkaŭ 1991 estis ankoraŭ nur unua volumo, kaj oni eldonas cirkaŭ 1991 la unuan eldonon en du volumoj kun lernlibro kaj kun separata receptolibro. La eldono de 2005 estas tre moderna kaj enhavas la ĉapitrojn:
Alia kuirlibroj de aliaj landoj
Pri aliaj landoj oni trovas internaciajn kuirlibrojn en la oficiala paĝo (retejo) de la Le Cordon Bleu Boutique pri Usono, Eŭropo, Japano kaj Meksiko en diversaj lingvoj. Oni trovas la tradician francan kuirarton de Henri-Paul Pellaprat hodiaŭ simile en multaj landoj, sed kun lokalaj receptoj.
Receptoj de Ĉinio
Oni trovas tre detalajn receptojn en la retejo de ĉina radio internacia en multaj lingvoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
«Memoraĵoj el Ypakarai», aŭ en hispana Recuerdos de Ypacaraí, estas gvaranistila kanto kun teksto de Zulema de Mirkin kaj muziko de Demetrio Ortiz.
Per ĉi tiu kanto de ampleksa monda disvastigo Demetrio Ortiz malkaŝis sin kaj kontribuis al la kono de la muziko el Paragvajo kaj tiel kiel de la Lago Ypacaraí ﻿, kaj de la urbo Ypacaraí ﻿, situaj en la Centra Departemento de Paragvajo.
Historio
Rakontis Demetrio Ortiz ke en 1948, estante en Argentino, li komencis memori malnovan amon kaj per sia gitaro donis la notojn de kio estos Memoroj de Ypacaraí. Du jarojn poste, ankoraŭ estante en Argentino, Zulema de Mirkin skribis al ĝi la vortumadon. De ĉi tiu momento pasis du jaroj ĝis la kanto estis ludita por la unua fojo en 1952.
En 1971 fariĝis la unua okazo de la Festivalo de la lago Ypacarai kie oni donis honorojn al Demetrio Ortiz pro la kunmetaĵo kiu popularigis la nomon de la urbo kaj de la lago pri kiu li sentis grandan amikecon, ĝis la punkto ke li sentis sin la adopta filo de la menciita urbo, kaj kie liaj restaĵoj kuŝas.
Josef Barák
Josef BARÁK (1833–1883) estis ĉeĥa ĵurnalisto, poeto kaj redaktoro.
Memoraĵoj el Ypakarai
Historio
La vorto "kuñatai" en la teksto de la kanto estas de gvarania origino kaj signifas sinjorinon aŭ junulinon.
Josef Barák
Li influis la ĉeĥan literaturon per redaktado de la almanako Máj (Majo), en kiu publikigis siajn versojn gravaj junaj poetoj, kiuj admiris la verkon Majo de Karel Hynek Mácha kaj programe volis disvolvi lian heredon. Tial ili estis nomataj „májovci“ (majanoj), apartenis al ili precipe Jan Neruda, Vítězslav Hálek, Rudolf Mayer, Václav Šolc, Adolf Heyduk, Karolína Světlá, Sofie Podlipská, Jakub Arbes, Antal Stašek, Gustav Pfleger Moravský k.a.
Dordogne (departemento)
Dordogne [], okcitane Dordonha [], estas unu el la departementoj de la sudokcidenta franca regiono Nova Akvitanio. Ĝi respondas al la malnovfranca provinco kaj natura regiono Périgord. Ĝi estas granda kaj havas 416,909 loĝantojn. La ĉefurbo estas la bela historia urbo Périgueux. Aliaj gravaj urboj : Bergerac, Nontron kaj Sarlat-la-Canéda. La departemento nun kovras la historian teritorion de Périgord, kaj entute havas 545 komunumojn.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
Unu varman nokton ni kunkoniĝis
VAL
La vorto havas plurajn signifojn:
Dordogne (departemento)
Geografio
La pejzaĝoj de Dordogne prezentiĝas kiel serio da valoj kaj montetoj, kaj ankaŭ la kalkŝtonaj altebenaĵoj de la centra Périgord.
Historio
Agrikulturo ludas gravan rolon en tiu departemento, kie industrio malmulte disvolviĝis kaj prosperis. La Dordogne aparte famas pro sia riĉa gastronomio: anasoj, anseroj, vinoj, tritiko, maizo, ktp.
Kulturo
La kultura kaj historia patrimonio de Dordogne apartenas al la plej riĉaj de tuta Francio: prahistoriaj grotoj (Montignac-Lascaux, Grand-Roc, Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil, Rouffignac) - pli ol 1500 mezepokaj kasteloj (Castelnaud, Beynac, Bourdeilles, Fages, Hautefort, Montbazillac, Puyguilhem, ktp…), mezepokaj urboj kaj vilaĝoj (ekzemple Périgueux aŭ Montpazier), pli ol 400 romanikaj preĝejoj, kaj la kvieteco de la kamparo faras el tiu departemento unu el la ĉefaj turismaj destinoj de Francio.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
malnovajn melodiojn gvaranie.
Kaj per la ĉarmo de viaj kantaĵoj
Dordogne (departemento)
Kulturo
Tie naskiĝis Théophile Cart, Michel de Montaigne.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
renaskiĝadis via amo en mi.
Kaj en la bela nokto de plenluno,
Homokszentgyörgy
Situo
Homokszentgyörgy situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Iam estis fervojo inter Kaposvár-Barcs.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
ke pro viaj karesoj doniĝis al mi amo.
Homokszentgyörgy
Historio
La unua mencio devenis el 1425.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
Kie estas vi nun mia junulin'(kuñatai)
Homokszentgyörgy
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en esperanto
ke via milda kanto ne alvenas min.
Kie vi nun estas
mi vin avidas
febre kaj frenez'.
Ĉio memoras vin mia dolĉa amo
apud l' blua lago Ypakarai.
Ĉio memoras vin,
mi vin avidas junulin'.
Kantoteksto en la hispana
Una noche tibia nos conocimos
Deux-Sèvres
Deux-Sèvres [] estas unu el la departementoj de la franca regiono Nova Akvitanio. Ĝi estas granda kaj havas 371,632 loĝantojn. La ĉefurbo estas Niort. Ĝia administracia numero kaj aŭtomobilkodo estas 79.
NGC 7435
NGC 7435 (aliaj indikoj — UGC 12267, MCG 4-54-4, ZWG 475.7, PGC 70116) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Relajso
Relajso estas teknika aparato, kiu ricevas malfortan efikon kaj re- aŭ plusendas pli fortan samspecan efikon. Esence ĝi do estas amplifilo. Pro la progreso en la fabrikado de komponantoj de pova elektroniko, la elektromeĥanikaj relajsoj estas pli kaj pli anstataŭitaj de solid-stataj relajsoj.
Dien Bien Phu
La dua mondmilito finiĝis la 2-an de septembro 1945 kaj la saman tagon Ho Chi Minh, la gvidanto de la vjetnamaj partizanaj taĉmentoj, proklamis memstaran ŝtaton – Vjetnaman demokratian respublikon (VDR).
Relajso
Elektromeĥanika relajso
La plej tradicia relajso estas la elektromeĥaniko relajso (foje nomata elektromagneta relajso). Ĝi estas elektra ŝaltilo funkciigata per malforta signalo. Tradicie temis pri elektromagneto, per kiu malforta elektra kurento povis movi ankron, kiu ŝaltis multe pli fortan kurenton. Alia funkcio de tia relajso estas la inversigo de signalo: la brako povas ankaŭ interrompi signalon. Krome, ne neglektinda funkcio de tia relajso estas, ke ĝi diskretigas la signalon: se la eniga signalo iomete perturbiĝas, tio ne efikas al la eligata.
La neŭtra relajso ĝenerale ne havas magneton, la polara relajso jes.
Partoj de la neŭtra elektromagneta relajso:
Donzdorf
Donzdorf estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la hispana
viejas melodías en guaraní.
Y con el embrujo de tus canciones
iba renaciendo tu amor en mí.
Y en la noche hermosa de plenilunio,
de tus blancas manos sentí el calor,
que con sus caricias me dio el amor.
que tu suave canto no llega a mí.
Dónde estás ahora
mi ser te añora
con frenesí.
Thiago Martins
Thiago Martins (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalas ĉe Yokohama F. Marinos.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la hispana
junto al lago azul de Ypacaraí.
Todo te recuerda
kuñataí...
Deux-Sèvres
Geografio
“Deux Sèvres” signifas “du Sèvre”: la departemento ŝuldas tiun nomon al la du samnomaj riveroj (Sèvre nantaise kaj Sèvre niortaise), kiuj trafluas ĝian teritorion, kiu grandparte konsistas el ebenaĵoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
Peteĩ pyhare ñasaindy põrãme
Deux-Sèvres
Ekonomio
Terkultivado okupas pli-malpli 25 % de la laborantaro (bredado de bovedoj, kultivado de tritiko, maizo kaj sunfloroj). Industrioj malmultas. La ĉefurbo Niort estas aparte fama en Francio kiel sidejo de multaj asekur-agentejoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
Ypacaraípe jajokuaá
VAN
VAN havas diversajn signifojn:
Deux-Sèvres
Vidindaĵoj
Heredaĵo: multaj romanikaj preĝejoj kovras la teritorion de Deux-Sèvres, ĉar ĝi estis mezepoke sur la vojo al Santiago de Compostela en Hispanio (fama pilgrimloko), ankaŭ vizitindas la natura parko de la Puatuaj marĉoj kaj lagoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
purahéi pyasy heñõi che ñe'ãme
Dien Bien Phu
Komencoj de la milito
Vjetnamio estis franca kolonio, samkiel parto de Franca Hindoĉinio. Vietminh ja partoprenis per signifa mezuro en malvenko de la japanoj en Vjetnamio, tamen Francio ne havis intereson en privilegia pozicio de tiu ĉi movado. Male, ĝi volis en Hindoĉinio renovigi antaŭmilitan staton - status quo ante bellum. Francio kongruis en tiu ĉi ankaŭ kun britoj. Tial la japanaj militkaptitoj estis post la milito denove armilekipitaj kaj en komencaj semajnoj ili helpis la francojn por akiri la kontrolon super Vjetnamio. La proklamon de VDR Francio memkompreneble ne povis agnoski. En la helpo al Francio partoprenis la britoj kaj ĉinoj de Ĉankajŝek. Sed sinteno de Usono estis alia. La usonanoj profunde malŝatis la vorton "koloniismo". Tial la francoj povis neniaokaze kalkuli kun ilia helpo.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
Ne ñe'ẽ yvoty purahéi asype
che mo pirĩmba pe ne kunu'ũ
Dien Bien Phu
Komencoj de la milito
En junio de 1950 Norda Koreio ekatakis sian sudan najbaron. Eksplodis sanga korea konflikto. Usonanoj, konsciantaj danĝeron de plua disvastigado de la komunismo, komencis finance subteni la francojn. Sovetunio kaj Ĉinio agnoskis Vietminh-on kiel oficialan registaron de Vjetnamio. Vjetnamio per tio iĝis batalkampo de malvarma milito.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
ha upe pyhare ñasaindy põrãme
Dien Bien Phu
Komencoj de la milito
En la jaro 1953 la eksterlanda-politika situacio komencis parte ŝanĝiĝi. Stalin mortis, en Blanka Domon enoficiĝis Eisenhower kaj en Koreio estis subskribita armistico. La situacio en Vjetnamio aspektis ŝajne senĉese same. Sed fakte la francoj jam estis pro la okjara milito lacigitaj. La usonanoj ja pagis proksimume du trionojn de la sumaj francaj enspezoj, sed la kreskanta nombro de la mortintaj francoj fariĝis problemo en Francio mem.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
nde jyva kiryĩ morotĩasyete
Dien Bien Phu
Bataloj je Dien-Bien-Phu
Fine de la jaro 1953 la vjetnamaj soldataroj antaŭmarŝis direkte al Laoso. La fracoj decidiĝis bari ilian vojon kaj sendi parton de siaj taĉmentoj en enlandon de la malamiko. La ĉefkomandanto de la francaj taĉmentoj, generalo Navarre, decidis, ke paraŝutistaro efektivos sur antaŭŝovita bazo Dien-Bien-Phu. La taĉmento en tiu ĉi fortikaĵo estis provizota aere, ĝi estis rezistonta al eventualaj vjetnamaj atakoj kaj plifortiĝinte ĝi devis per venka batalo krei favorajn kondiĉojn por fini la militon. La francoj faris la paraŝutistaron la 20-an de septembro 1953.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
añandu oñua ko che mborayhu.
Dien Bien Phu
Bataloj je Dien-Bien-Phu
En la fortikaĵo estis preparitaj, subgvide de kolonelo de Castries, 10.000 francaj soldatoj. Kontraŭ ili staris generalo Võ Nguyên Giáp, la kunfondinto de Vietminh kaj amiko de Ho Chi Minh, kiu disponis per 50.000 viroj. La francoj supozis, ke la malamiko havos maksimume duoblan superforton kaj plie ke ĝi estos malbone armilekipita. Sed fakte la superforto de Vietminh estis 5 : 1 rilate al nombro de viroj kaj plie la vjetnamoj disponis eĉ per du centoj da kanonoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
Mamopa reime kuñataĩmi
Dien Bien Phu
Bataloj je Dien-Bien-Phu
Komence de marto de 1954 la vjetnamoj estis preparitaj. La 13-an de marto komencis atako. Post tri tagoj estis trarompitaj pozicioj de la francoj. Francio petis helpon de Usono. La 23-an de marto vizitis generalo Ely, la general-stabestro de la franca armeo, la usonan ministron de eksterlando Dulles-on. Tiu respondis, ke Usono helpos Francion sole dum supozo, ke kreiĝos forta koalicio komune kun Granda Britio, Aŭstralio kaj pluaj ŝtatoj. Prezidanto Eisenhower sciis, ke tiu ĉi alianco kun Francio ne okazos, almenaŭ ne tiel rapide, antaŭ ol falos Dien-Bien-Phu. Fakte Eisenhower volis nenian armean partoprenon de Usono en tiu ĉi regiono. Li turniĝcis ja skribe al Churchill (tiam li estis denove ministeria prezidanto de Britio), sed eĉ ne li havis tre grandan intereson disvastigi la konflikton. La armea partopreno en Vjetnamio minacis pro enigo de Ĉinio kaj lastatempe ankaŭ de Sovetunio kaj tio estis tro granda risko. La franca sorto apud Dien-Bien-Phu estis sigelita. La atakoj de Vietminh daŭrigis. La situacio de la francaj soldatoj estis senespera. La 1-an de majo venis lasta granda atako de Vietminh kaj la 7-an de majo la francoj kapitulacis.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
ahendusete ku nde purahéi
Relajso
Elektromeĥanika relajso
2 konektiloj por nutrado, tie aliĝas la dratoj, kiuj funkciigas la relajson.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
mamopa che ama reime ko'ãgã
Relajso
Elektromeĥanika relajso
3 ferkerno, ĉirkaŭita per bobeno, tio estas speciala ŝtalalojo.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
rohechase...
Relajso
Elektromeĥanika relajso
4 ankro, speciala ŝtalaĵo, la pli longajn ankrojn oni nomas brako.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
Ypacarai rovyũ satĩ
Relajso
Elektromeĥanika relajso
5 risorto post funkcio de la relajso retiras la ankron en originalan staton
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
oime ohesape ne ra'angami
Relajso
Elektromeĥanika relajso
6 kontaktiloj, kiujn la ankro movigas. Fundamente estas 4 specaj kontaktiloj:
7 konektiloj de kontaktiloj, tie aliĝas la dratoj.
Memoraĵoj el Ypakarai
Kantoteksto en la gvarania
kuñataĩ.
Relajso
Elektromeĥanika relajso
En radio-teknika relajso estas stacio, kiu ricevas elektromagnetan ondaron kaj plusendas tiun signalon plifortigitan. Por eviti fuŝan ciklon, tio normale signifas, ke la plifortigita signalo estu precize direktita aŭ uzu alian frekvencon.
Etimologie la vorto devenas de la franca esprimo relais [rele], kiu signifas stacion, en kiu poŝtaj kaleŝoj povis ŝanĝi laciĝintajn ĉevalojn al freŝaj.
Solid-stata relajso
Solid-stata relajso (SSR) estas aro da elektronikaj komponantoj (el duonkonduktaĵoj rilatantaj al solid-stata fiziko), kiu havigas similan funkcion ol elektromeĥanika relajso, sed havas neniun movan elementon, pliigante longdaŭran fidindecon. Ĝi permesas elŝalton de alterna tensio je nula kurento, evitante grandajn tensiajn impulsojn dum elŝalto de induktancaj ŝarĝoj (kiel ekz. motoroj). Ĉiu solid-stata relajso havas malgrandan tensian falon (< 1 V) trans ĝi. Tiu tensia falo limigas la kvanton da kurento, kiun SSR povas liveri, ĝi tial povas krei energiperdon tro-varmigante la konsisterojn. La minimuma tensia falo por tia relajso estas funkcio de la materialo uzita por ĝia fabrikado. Tamen, solid-stataj relajsoj estas komerce haveblaj ĝis kurentoj je 1 200 amperoj. Kompare al elektromeĥanikaj relajsoj, ili povas esti misŝaltitaj pro rapidaj variadojn, kaj ĝenerale povas esti damaĝeblaj pro ekstrema kosma radiado kaj elektromagnetaj pulsoj. Elektromeĥanikaj relajsoj estas prefereble uzataj por sekurece izoli aparatojn, ĉar ili garantias nulajn kurentojn kiam elsaltitaj, kontraŭe al solid-stataj relajsoj, kiuj principe ĉiam havas restantan kurenton.
Hermann Heinrich Howaldt
Hermann Howaldt (fakte Hermann Heinrich Howaldt, n. 5-an de januaro 1841 en Brunsvigo; m. 2-an de decembro 1891 samloke) estis germana skulptisto, bildgisisto kaj kuprobosisto.
Vivo
Hermann Howaldt naskiĝis en Brunsvio kiel filo de bildgisisto kaj kuprobosisto profesoro Georg Ferdinand Howaldt. Li komence ellernis en ties ateliero ĉe Helmstedta Strato la postuleman artistan metion. Baldaŭ la bildgisejo de la artista familio firmais sub Georg Howaldt & Sohn. Hermann Howaldt geedziĝis la 21-an de marto 1872 en Brunsvigo kun Helene Brust kaj havis kun ŝi ses gefilojn. Ekde 1880 li nure akiris la mendojn kaj iliajn realigojn. Post la morto de sia patro li plu estris la gisejon ĝis sia propra tragika morto. Dum la realigo de la 4,8 metrojn alta kaj 1,7 tunojn pesa Fama por la vitrokupolo de la ekspoziciejo de la Dresdena Artakademio li falis de la skafaldo.
La multjara kunlaboranto kaj skulptisto Paul Rinckleben komence transprenis sole la bildgisejon surbaze de luado kaj finfaris la komencitajn laborojn.
La filo de Hermann, Ferdinand Adolf Howaldt, kiu lernis la bildgisadon per la praktiko kaj studis ĉe la Teknika Universitato je Brunsvigo same kiel en atelieroj je Stutgarto kaj Kolonjo, eniris en 1903 malgraŭ jam klaraj ekonomiaj malfacilaĵoj en la bildgisejon eĉ en tria generacio per konvena kapitalo, tamen la entrepreno devis deklari bankroton en 1906.
Verkoj
(Selekto)
Donndorf (Unstrut)
Donndorf estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Roßleben-Wiehe. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Krom la ĉefa loĝloko, komumuneroj de Donndorf ĝis fino de 2018 estis Kleinroda kaj Kloster Donndorf, kiu iam donis sian nomon al la tuta vilaĝo.
Historio
Kleinroda Kleinroda estiĝis verŝajne en la 12-a jarcento. La topografia nomo klarigas ke la vilaĝo estiĝis danke al senradikigo (senradikigi kaj senplantigi germane estas "roden", "klein" simple indikas etan lokon) kaj setligo.
Monaĥejo Donndorf Monaĥejo Donndorf unue endokumente menciitis en la jaro 1250. Ĝia historio komenciĝis ĉirkaŭ tiu ĉi jaro per la fondo de la cistercianina klostro en la gravio Wiehe-Rabiswalde. En 1525 ribelaj kamparanoj ŝturmprenis ĝin kaj elrabis barbare la sanktajn ejojn. En la kuro de Reformacio la tuto ŝanĝiĝis en lernejon. La administrado de la monaĥejo kiel ankaŭ de la lernejo estis ekde 1540 en la manoj de la grafoj de Werthern-Wiehe, ekde 1869 en la manoj de la familio de Werthern-Bachra. La bieno havis 170 hektarojn kaj 250 hektarojn da arbaroj. La "Fondaĵo Klosterschule" formis centron spiritan de la regiono. Konataj lernantoj estis ekz. la historiisto Leopold von Ranke kaj la kemiisto Fritz Hofmann. Interesas ke tiu ĉi lernejo servis kiel provizadlernejo por la gimnazioj de Monaĥeja lernejo Roßleben kaj Landesschule Pforta. En 1924 ĉiukaze la lernejo devis fermiĝi pro inflacio. En 1928 sekvis la kunfandiĝo de la monaĥeja areo kun Donndorf. En 1945 la familio posedinta laŭ kutima komunisma agadmanieraĉo senrekompense senproprietigitis kaj forpelitis. Post la Turniĝo la kadukaj ejoj restaŭritis inter 1994 kaj 1996. En la 1996-a jaro ekgastis la "Landa hejmpopollernejo".
Vidindaĵoj
La historiaj monumentoj kaj konstruaĵoj ĉirkaŭ la eksa monaĥejoj kiel ankaŭ la preĝejoj ege subtenitis en la 1990-a jaro fare de "Germana fondaĵo monumentprotektado".
Trafiko
La komunumo situas apud la Unstrut-fervojlinio (Unstrutbahn) malfruante ekde 2006 de regula cirkulado persona. Ĝi - almenaŭ teorie - interligus perfekte kaj mediprotektante la komunumojn Naumburg kaj Artern. Agadogrupoj akre kaj ade klopodas repreni la trafikon fervojan. Ŝosee la landa strato inter Reinsdorf kaj Wiehe rekte trans la vilaĝo transkondukas; je distanco de 15 km troviĝas eĉ la federacia aŭtoŝoseo A38.
Listo de urboj de Centr-Afrika Respubliko
La rangolisto dum la pasintaj jaroj plurfoje ŝanĝiĝis kaj certe ankoraŭ plu ŝanĝiĝos. Inter la jaroj 1988 kaj 2005 aparte la urbo Bimbo - antaŭurbo de Bango - forte gajnis je loĝantaro, de 10 751 urbanoj en 1988 ĝis 129 655 en 2005, sed ankaŭ aliaj urboj rapide kreskas.
Teozofia societo
La Teozofia Societo estas organizaĵo fondita en la jaro 1875 en Novjorko laŭ iniciato de Helena Blavatskij kaj kolonelo Henry Steel Olcott, kies membroj kredas teozofian mondkoncepton. Devizo de la societo estas "ne estas religio pli supera ol vero". Ĝi signife influis religiajn kaj esoterismajn movadojn tutmonde.
La sia memkompreno la societo estas parto de universala, spirita, intelekta kaj etika movado, kiu ekzistis en cixuj eraoj. Bazo de tiu movado estas tiel nomata „Universala Frataro“. Laŭ la koncepto en la senkomenca kaj senfina universo ĉio ekzista, ĉio viva, en sia fundamenta esenco estu parenca al la kosma konscio kaj de tiu konscio estu vivigata kaj animigata en ĉiuj partoj. Sekve ĉiuj vivaĵoj estus interligitaj en nedisigebla Universala Frataro.
La filozofino Helena Blavatskij en sia antaŭlasta verko La ŝlosilo al teozofio (1889) difinas kiel ĉefaj celoj de la Teozofia Societo:
Historio
Kaj de la ĉefa branĉo en Ameriko kaj de tiu en Adyar dum la sekvaj jaroj kaj jardekoj disbranĉiĝis multnombraj subgrupoj, kiuj fondis proprajn, parte konkurantajn organizaĵojn. Tio gvidis al pluraj malsamaj konceptaroj da Teozofiaj Societoj, kiuj tamen ĉiuj asertas reprezentis la "veran" kaj "originan" teozofion. El la Germana Sekcio de la Teozofia Societo, apartenanta al la branĉo Adyar, dum la jaroj 1912 kaj 1913 ekestis la Antropozofia Societo sub Rudolf Steiner. Inter la kialoj por tiu disbranĉiĝo estis interalie la pli forta orientiĝo de la Teozofia Societo Adyar al la hinduismo sub la nova prezidantino Annie Besant ekde la jaro 1907 kaj aparte la adoro de Jidu Kriŝnamurti kiel renaskita kristo kaj estonta monda instruisto en la "ordeno de la stelo de oriento", kiu ekestis gvide de Charles W. Leadbeater dum la jaro 1909.
Multnombraj renomaj artistoj, verkistoj kaj sciencistoj de la finiĝanta 19-a kaj komenciĝanta 20-a jarcento (interalie James Joyce) estis en proksima kontakto kun unu el la Teozofiaj Societoj aŭ estis membroj, tiel ke la teozofia movado devas esti konsiderata grava elemento en la spirita vivo de tiu epoko.
Diferencigo de aliaj sociaj evoluoj
Krom la jam nomitaj asocioj, ankoraŭ pluraj aliaj religiaj-reformaj kaj esoterismaj organizaĵoj naskiĝis el la teozofio aŭ enprenis impulsojn kaj influojn el ĝi. En Germanlingvio signifa interalie estis la "Ariozofio" de Guido von List, kiun iuj historiistoj konsideras "unu el multaj" ideologiaj fontoj de la Naziismo. La instruoj de Guido von List tamen en multaj esencaj fundamentoj estas signife malsamaj kompare al tiuj de la teozofio kaj konsidereblas misuzo la teozofia idearo. Dum la jaro 1937 en Nazia Germanio oficiale malpermesiĝis la Teozofiaj Societoj de ĉiuj direktoj kaj same malpermesiĝis ĉiu rilata literaturo.
La Teozofia Societo ne estas framasona organizaĵo, malgraŭ ke Helena Blavatskij dum la jaro 1877 de John Yarker ricevis framasonan honoran titolon, ke ŝi bone konis la teoriojn kaj praktikojn de la framasonismo kaj parte en siaj verkoj skribis pri ĝi.
Referencoj
2. Helena Petrovna Blavatskij: "La ŝlosilo al teozofio". Origine angle The Key to Theosophy, unua eldono 1889; en tradukoj interalie germane Schlüssel zur Theosophie. Satteldorf 1995, ISBN 3-927837-51-2.
3. Sylvia Cranston: HPB - Leben und Werk der Helena Petrovna Blavatskij. Satteldorf 1995, ISBN 3-927837-53-9.
Oberwil ĉe Büren
Oberwil ĉe Büren (en la germana lingvo Oberwil bei Büren) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Büren kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 800 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Oberwil ĉe Büren situas en la Berna Lagolando, proksimume 15 kilometrojn oriente de la urbo Bielo kaj 10 kilometrojn sudokcidente de la urbo Soloturno, sude de la montoĉeno de Bucheggberg. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Oberwil ĉe Büren la setlejoj Talmüli, Wilhof kaj Gmeinholz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,72 km², de kiuj 35,7% estas kovritaj de arbaro, 55,9% servas por agrikulturo kaj 8,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberwil ĉe Büren limas en nordo al Rüti ĉe Büren, en oriento al Gossliwil (SO), en sudoriento al Lüterswil-Gächliwil (SO), en sudo al Biezwil (SO), en sudokcidento al Schnottwil (SO), kaj en okcidento al Büren ĉe Aro.
Trafiko
La komunumo Oberwil ĉe Büren situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La vojo atingeblas per la vojoj n-ro 1309 de Büren kaj Rüti ĉe Büren kaj 1312 de Gossliwil kaj Schnottwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 troviĝas proksimume 6 kilometrojn sudokcidente apud Büren ĉe Aro. Per poŝtaŭtolinioj al Büren ĉe Aro, Schnottwil kaj Zollikofen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
VAO
La tri-litera kombinaĵo VAO havas plurajn signifojn:
Oberwil ĉe Büren
Historio
La unua dokumenta mencio de la komunumo Oberwil ĉe Büren datiĝas el la jaro 1236 kiel Oberwile. Dum mezepoko Oberwil ĉe Büren apartenis al la Senjorujo Strassberg, kiu kiu ĝi en la jaro 1388 fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno kaj en la jaro 1393 estis atribuita al la Voktejo Büren.
Bosporo-ponto
La Bosporo-ponto, aŭ la Unua Bosporo-ponto aŭ Bosforo-ponto (Boğaziçi Köprüsü) estas ŝtalpiliera pendoponto de Istanbulo, interligante la eŭropan kaj azian parton de la urbo, super la Bosporo, Istanbulo. La ponto interligas la urban eŭropan distrikton Ortaköy al la azia distrikto Beylerbeyi. Ĝia longo estas 1510 metroj, larĝo 39 metroj. La interpilona distanco estas 1074 metroj, la ponto situas 64 metrojn super la mara surfaco. La konstrulaboroj finiĝis en 1974, tiam ĝi estis la 4-a plej longa pendoponto de la mondo kaj la plej longa ekster teritorio de Usono. Ĝi istas lumigita per LED-lampoj nokte.
Historio
En 1957, tiama ĉefministro de Turkio, Adnan Menderes decidis pri konstruo de ponto super la Bosporo. La ponton planis la brita Gilbert Roberts, la inĝenieran laboron koordinis la brita Freeman Fox & Partners. La konstruo komenciĝis en 1970 kaj daŭris kvar jarojn, la konstrulaboron faris la turka entrepreno Enka Insaat ve Sanayi. La projekto kostis 200 milionojn da USD, 35 inĝenieroj kaj 400 laboristoj.
Trafiko
La ponto havas 8 lenojn, ambaŭflanke la aŭtomobiloj povas uzi po tri lenojn, unu leno estas paneejo. Ekzistas ankaŭ trotuaro ambaŭflanke por la piedirantoj. Dum labortagoj, matene, kvar lenoj direktas la trafikon en la eŭropan flankon, kaj nur du lenoj en la anatolian direkton. Vespere, kvar lenoj kondukas al la azia flanko, du lenoj inverse. Dum la unuaj kvar jaroj, piedirantoj povis uzis la ponton, atingante ĝin per lifto, sed hodiaŭ tio estas malpermesita. Same oni malpermesas la pontouzon por la tropezaj veturiloj (kamionoj).
Por traveturi la ponto en la azian direkton, oni devas pagi en la azia flanko (oinverse oni ne devas pagi). La pontopordoj (Otomatik Giriş Sistemi OGS) funkcias laŭ aŭtomata enlasiga sistemo, oni ne devas halti por pago, se la veturilo estas ekipita per la necesa elektronika aparato. Ĉe la kontrolpunto la sistemo sensas la OGS-aparaton kja tiras la necesan sumon el la kredito. Ekzistas ankaŭ KGS-pordoj (Kart Giriş Sistemi) sur la ponto, kie oni devas pagi per magneta karto. Se oni volas pagi per monbiletoj, oni devas uzi la ponton Mehmed, kiu situas 5 km pli norde.
Ferenc Molnár
Ferenc MOLNÁR (naskiĝis la 12-an de januaro 1878 en Budapeŝto, mortis la 1-an de aprilo 1952 en Nov-Jorko) estis hungara verkisto kaj ĵurnalisto. Li estas konsiderata kiel la plej grava hungara dramisto de la 20-a jarcento. Plej konata estas lia teatraĵo Liliom (1909).
NGC 7436
NGC 7436 (aliaj indikoj — NGC 7436A, VV 84, UGC 12269, KAZ 316, MCG 4-54-6, NPM1G +25.0526, ZWG 475.8, PGC 70124) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ferenc Molnár
Vivo
Lia origina nomo estis Neumann Ferenc kaj li devenis el juda-germana familio. Li frekventis universitaton en Ĝenevo kaj Budapeŝto. Li frue debutis kiel ĵurnalisto, krome li ankaŭ tradukadis. Lia unua romano aperis en 1901. En la sekva jaro lia teatraĵo estis prezentata en Budapeŝto. En 1906 li edziĝis, kiu ne daŭris longe. Lia 2-a edzino estis fama aktorino Sári Fedák. En 1939 li rifuĝis pro la nazioj al Usono. Liaj nepoj estas Ádám Horváth kaj Mátyás Sárközi.
NGC 7436
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 7436, NGC 7436A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
VAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Var estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
VAT
La vorto/radiko vat havas plurajn signifojn:
Terus Kováts
Terus Kováts [teruŝ kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kováts Terus estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Kovács Terézia. Terézia estas hungara nomvarianto de Tereza, ĝia malofta karesnomo estas Terus.
Biografio
Terus Kováts lernis en monaĥinejo, ŝi aĝis 14, kiam ŝi aliĝis al trupo de Gábor Miklósy. En la sekvaj jaroj ŝi havis rolojn province (ekzemple en Teatro Csokonai (Debrecen) (1922-1925, 1928)). Inter 1929 kaj 1932 ŝi apartenis jam en Budapeŝto al Teatro Belvárosi, inter 1932-1937 al Teatro Magyar (1987–1989). Inter 1939-1942 ŝi estis membro de trupo de sia dua edzo István Beleznay Unger, poste ŝi revenis al Debrecen. Ekde 1949 ĝis sia morto ŝi ludis en Nacia Teatro (Miskolc).
CW-komplekso
En topologio, CW-komplekso estas tipo de topologia spaco prezentita de J.H.C. Whitehead por kontentigi la bezonojn de homotopeca teorio. La ideo estis havi klason de spacoj, kiuj estas pli larĝaj ol simplaĵaj kompleksoj (ni povus diri nun, havas pli bonajn kategoriajn propraĵojn); sed ankoraŭ retenas kombinan naturon, tiel ke komputaj konsideroj estas ne ignoritaj. La nomo mem estas priskribanta: "CW" staras por fermaĵo-finia malforta topologio: "C" estas de la angla "closure-finite" - fermaĵo-finia, kaj "W" estas de la angla "weak topology" - malforta topologio.
Por ĉi tiuj celoj fermita ĉelo estas topologia spaco homeomorfa al simplaĵo, aŭ egale pilko (sfero plus eno) aŭ kubo en n dimensioj. Nur la topologia naturo gravas: sed oni ja bezonas konservi trakon de la subspaco sur la 'surfaco' (la sfero, kiu baras la pilkon, kaj ĝia komplemento, la enaj punktoj. Ĝenerala ĉela komplekso devus esti topologia spaco X kiu estas kovrita per ĉeloj; aŭ aliesprime, ni startu kun spaco kiu estas la disa unio de iu kolekto de ĉeloj, kaj prenu X kiel kvocienta spaco, por iu ekvivalentrilato. Ĉi tiu estas ankaŭ ĝenerala koncepto.
Alfiksantaj ĉeloj
Ĉelo estas alfiksita per glui fermitan n-dimensian pilkon Dn al la (n−1)-skeleto Xn−1, kio estas, la unio de ĉiuj subaj dimensiaj ĉeloj. La gluado estas precizigita per kontinua funkcio f de ∂Dn = Sn−1 al Xn−1. La punktoj sur la nova spaco estas ĝuste la ekvivalento-klasoj de punktoj en la disa unio de la malnova spaco kaj la fermita ĉelo Dn, la ekvivalentrilato estas la transitiva fermaĵo de x ≡ f(x). La funkcio f ludas esencan rolon (determinante, difinante) la naturon de la nove pligrandigita komplekso. Ekzemple, se D2 estas gluita sur S1 en la kutima maniero, ni prenu D2 sin; se f havas (ventanta, bobenanta, kurba)n nombron 2, ni prenu la reelan projekcian ebenon anstataŭe.
CW kompleksoj estas difinitaj indukte
Alprenu, ke X estas hausdorff-a spaco: por la celoj de homotopeca teorio ĉi tio perdigas nenion gravan. Tiam ĉar fermitaj ĉeloj estas kompaktaj spacoj, ni povas esti certaj, ke iliaj bildoj en X estas ankaŭ kompaktaj, fermitaj subspacoj. De nun, ni nomu 'fermitaj ĉeloj', kaj 'malfermitaj ĉeloj', subspacojn de X, la malfermita ĉelo estas la bildo de la aparta eno.
0-ĉelo estas sola punkto; se ni nur havas 0-ĉelajn konstruaĵojn de hausdorff-a spaco, ĝi devas esti diskreta spaco. La ĝenerala CW-kompleksa difino povas procedi per indukto, uzanta ĉi tion kiel la baza kazo.
La unua limigo estas la fermaĵo-finia: ĉiu fermita ĉelo devus esti kovrita per finia unio de malfermitaj ĉeloj.
La alia limigo rilatas al la ebleco havi malfinie multajn ĉelojn, de nebarita dimensio. La spaco X estos prezentita kiel limigo de subspacoj Xi por i = 0, 1, 2, 3, …. Kiel ni konkludu topologian strukturon por X? Ĉi tio estas kunlimeso en terminoj de teorio de kategorioj. De la kontunueco de ĉiu surĵeto Xi al X, fermita aro en X devas havi fermitan inversan bildon en ĉiu Xi, kaj do devas sekci ĉiun fermitan ĉelon en fermitan subaron. Ni povas ĉirkaŭiri ĉi tion, kaj postuli, ke subaro C ⊂ X estas per difino fermita precize kiam la komunaĵo de C kun la fermitaj ĉeloj en X estas ĉiam fermitaj. Ĉi tiu rendimento la malforta topologio sur X.
Kun ĉiuj tiuj provizoraĵoj, la difino de CW-komplekso estas tiamaniere: por donita X0 diskreta spaco, kaj indukte konstruitaj subspacoj Xi ricevitaj de Xi−1 per alfiksi iun kolekton de i-ĉeloj, la rezultanta kunlimesa spaco X estas nomata kiel CW-komplekso provizite ke ĝi estas donita la malforta topologio, kaj la fermaĵo-finia kondiĉo estas kontentigita por ĝiaj fermitaj ĉeloj.
'La' homotopeca kategorio
La ideo de homotopeca kategorio estas startita kun topologia spaca kategorio, kio estas, tiu en kiu objektoj estas topologiaj spacoj kaj strukturkonservantaj transformoj estas kontinuaj surĵetoj, kaj abstrakte anstataŭigi la arojn Hom(X, Y) de strukturkonservantaj transformoj per aroj de ekvivalento-klasoj Hot(X, Y)'' kiuj estas difinita per la homotopeca rilato. Do, la objektoj restas la samaj; sed la strukturkonservantaj transformoj estas kolektitaj en kolektojn. Sub favoraj kondiĉoj Hom(X, Y) estas mem funkcia spaco kaj la proceduro estas preni ĝian aron de komponantoj sub vojo-ligo kiel pli simpla versio: ĉi tio provizas la intuician bildon.
Plejparte la celo de homotopeca teorio estas priskribi la homotopecan kategorion; fakte montriĝas, ke kalkuli Hot(X, Y) estas peze, kiel ĝenerala problemo, kaj multa peno estas jam dediĉita al la plej interesaj kazoj, ekzemple kie X kaj Y estas sferoj (la homotopecaj grupoj de sferoj).
Helpaj konstruoj, kiuj liveras spacojn, kiuj estas ne CW-kompleksoj devas esti uzataj foje, sed poat duono de jarcento ekde kiam Whitehead lasis ĉi tiun difinon de homotopeca kategorio en bona formo. Unu baza rezulto estas, ke, la prezenteblaj funktoroj sur la homotopeca kategorio havas simplan karakterizadon (la prezentebleca teoremo de Brown).
Unu grava posta evoluo estas tiu de spektroj en homotopeca teorio, esence la derivita kategoria ideo en formo utila por topologiistoj. Spektroj ankaŭ estas difinitaj en diversaj okazoj uzante la modelan kategorian metodon, ĝeneraligantan la topologian kazon. Multaj teoriistoj interesiĝantaj en la klasika topologia teorio konsideras ĉi tiun pli aksioman metodon malpli utilan por siaj celoj. Trovado de bonaj anstataŭoj por CW-kompleksoj en la pure algebra okazo estas subjekto de aktuala esploro.
Janusz A. Zajdel
Janusz Andrzej ZAJDEL [januŝ andĵej zajdel] (naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1938 en Varsovio - mortis la 19-an de julio 1985 en Varsovio) - pola sciencfikcia verkisto.
Zajdel komencis torenton de sociologia sciencfikcio en Pollando. Li studis fizikon en Varsovia Universitato. Specialisto de fiziko de atomnukleo, aŭtoro de artikoloj, skriboj kaj libroj popularsciencaj. Li laboris en Centrala Laborejo de Radiologia Gardo, kie en komenco de 1980-a jaroj li kunfondis komisionon de NSZZ Solidarność.
Komunista Partio de Britio
La Komunista partio de Britio (Communist Party of Britain aŭ CPB) estas la plej granda komunista partio en Granda Britio. Ĝi ne organizas en la norda parto de Irlando ĉar, kiel aliaj komunistaj partioj, ĝi subtenas la reunuiĝon kaj sendependecon de tiu lando.
Janusz A. Zajdel
Li debuis kiel sciencfikcia verkisto en ĵurnalo Młody Technik per novelo Tau Wieloryba ("Tau de Baleno"). Zajdel publikigis super kvindek novelojn. Liaj komencaj noveloj estis fidelaj al klasika konvencio de sciencfikcio - priskribis kontaktojn kun aliaj civilizacioj, kosmaj flugoj, stranga inventoj. Lia ĉefa atingo estis tamen serio de romanoj sociologiaj-politikaj. Zajdel prezentis en ili totalismajn, kontrolatajn sociojn.
Komunista Partio de Britio
La Partio kreiĝis en 1988. Ĝi pretendas esti la heredanto de la iama Komunista Partio de Granda Britio (CPGB) kiu ekzistis inter 1920 kaj 1991. La kreintoj de la CPB estis eks-membroj de tiu partio kiuj iĝis malkontentaj pri la direkto de la CPGB. Notindaj inter ili estis la redaktaro de la ĵurnalo "Morning Star" (Matena Stelo). Ili plendis ke, i.a., la CPGB perdadis membrojn kaj la ĵurnalo perdadis legantojn. La CPGB, kiu ĉiam estis firme ligita al la Soveta Komunista partio, disiĝis en 1991 post la disfalo de Sovetunio.
Janusz A. Zajdel
Zajdel mortis en 1985 pro pulmkancero. Li postmorte ricevis Premion de Pola Fandomo "Sfinkso" por romano Paradyzja. En 1986 tiu ĉi premio nomiĝas per lia nomo (Premio Zajdel).
Komunista Partio de Britio
La CPB havas amikajn rilatojn kun multaj alilandaj komunistaj partioj sed, malkiel ĝia antaŭaĵo, estas pli sendependa. Hodiaŭ la Komunista partio de Britio havas ĉirkaŭ 1000 membrojn, kaj inkluzivas junularan frakcion (Ligo de Junaj Komunistoj / Young Communist League). Por la Brita Ĝenerala Elekto de 2005 la Partio kandidatiĝis en ses elektodistriktoj. Tamen ĝi estas precipe konata por ĝia rolo en la Sindikata movado, kie ĝi havas grandan influon pro ĝia amplekso. La Partio organizas ĉiujaran "Komunistan Universitaton" kiu allogas konatajn politikistojn kaj sindikatestrojn el diversaj landoj.
Janusz A. Zajdel
Verkoj de Zajdel estis tradukitaj en angla, belorusa, bulgara, ĉeĥa, esperanto (novelo Prognozja - "Prognozio"), finna, germana, hungara, rusa kaj slovena lingvo.
VAU
La vorto havas plurajn signifojn:
István Nemere
István NEMERE (laŭ la hungara skribmaniero Nemere István; iam uzadis Stefano Nemere) (naskiĝis la 8-an de novembro 1944 en Pécs) estas hungara verkisto kaj tradukisto.
Esperantistiĝis en 1962. Nemere verkas ĉefe en la hungara lingvo, sed ankaŭ - tre aktive - en Esperanto. Lia verkaro kovras vastan gamon da temoj; ĝi konsistas ekz. el krimromanoj, sciencfikcio, amromanoj kaj fikciaj libroj pri politikaj/sociaj problemoj.
Li gajnis trifoje la premion "La Verko de la Jaro" kaj prezidis la Esperantan PEN-Centron. En la 1960-aj jaroj li estis interalie pioniro de la aplikita denaskismo (unua redaktoro de "Gepatra Bulteno", unua organizanto de REF - Renkontiĝo de Esperantistaj Familioj).
Dörentrup
Dörentrup estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lippe de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
István Nemere
Nemere iam uzadis ankaŭ la nomversion Stefano Nemere, sed lia nomo aperis plej ofte kiel István Nemere en Esperantujo.
Adolf Heyduk
Adolf HEYDUK (naskiĝis la 7-an de junio 1835 en Předhradí - mortis la 6-an de februaro 1923 en Písek) estis ĉeĥa poeto, reprezentanto de la literatura grupo majanoj, elstara subtenanto de ĉeĥaj-slovakaj rilatoj. Li verkis plejparte lirikajn poemojn kaj fariĝis aŭtoro de pli ol 60 poemkolektoj ĉefe kun natura, patrujama aŭ familia liriko. Tutmonde famiĝis precipe lia poemo "Kiam maljuna patrino kanti, kanti min instruadis", muzikigita de Antonín Dvořák.
Biografio
Li naskiĝis la 6-an de junio 1835 en Rychmburk (nuntempe Předhradí ĉe Skuteč en Regiono Pardubice) en familio de ĉarpentisto (pli poste gastejestro). Ekde 1850 li studis en naturscienca mezlernejo en Prago, post la finstudo en 1854 laŭ deziro de siaj gepatroj unu jaron studis teknikon en Brno kaj poste transiris al studado de la sama fako en Prago (1855). Du jarojn pli poste li konatiĝis kun la poeto Jan Neruda, kun kiu li ligis proksiman amikecon. Studojn li finis en 1859, li fariĝis instruisto en naturscienca mezlernejo en Prago kaj jam en 1860 fariĝis mezlerneja instruisto pri desegnado kaj konstruarto en t.n. pli alta naturscienca mezlernejo en la sudbohemia urbo Písek, kie li rapide hejmiĝis. En 1876 li akceptis postenon en la I-a naturscienca gimnazio en Prago kaj fariĝis prezidanto de la literatura parto de la arta societo Umělecká beseda. Sed ne estante kontenta pri la cirkonstancoj jam la sekvan jaron 1877 li revenis al Písek, kie li samjare edziĝis al sia je 25 jaroj pli juna lernantino Emilie Reinerová, filino de posedanto de la en Písek plej populara restoracio (nomata "U Reinerů"), en kies supra etaĝo Heyduk ankaŭ kun sia edzino vivis. Tiutempe la restoracio estis konata centro de la regiona kultura vivo, kie kunvenadis konataj artistoj kaj intelektuloj kaj kie ankaŭ la poeton Heyduk, baldaŭ populariĝintan en la lando, komencis vizitadi liaj admirantoj el la vasta ĉirkaŭaĵo. Feliĉon de kvieta familia vivo tamen rompis granda persona tragedio - morto de ambaŭ filinetoj (Jarmila kiel novnaskito en 1879 kaj Ludmila kiel kvarjara en 1884). Tiu evento forte respeguliĝis en karaktero de lia pli posta verkaro.
Heyduk fortan korinklinon al Slovakio, li estis influita ankaŭ de siaj vojaĝoj tra Italio, Germanio, Krimeo kaj Kaŭkazo.
En 1899 estis al li atribuita kavalira ordeno de la imperiestro Francisko Josefo la 1-a okaze de la solenaĵo dum kiu li post 38 jaroj adiaŭis sian instruistan postenon. En 1905 la urbestraro de Písek organizis liaomaĝe solenaĵon por aprezi lian tutvivan artan verkaron. La ceremonion partoprenis reprezentantoj de pragaj literaturistoj, de urboj, distriktoj, lernejoj, societoj k.a. Adolf Heyduk kiel la unusola poeto de la grupo de majanoj ĝisvivis memstaran kaj liberan ĉeĥoslovakan ŝtaton, pri kiu lia generacio revis. En 1920 venis al Písek por omaĝi lin eĉ la ĉeĥoslovaka prezidento Tomáš Garrigue Masaryk, post kiam oni atribuis al la poeto titolon doktoro pri filozofio.
Adolf Heyduk mortis la 6-an de februaro 1923 en Písek kaj estas entombigita en la tombejo de Prago-Vyšehrad.
Verkaro
Heyduk apartenas sendube al la plej fruktodonaj ĉeĥaj poetoj - li estas aŭtoro de entute ĉirkaŭ 60 poemkolektoj, multaj pluaj poemoj aperis en la gazetaro, jarkolektoj k.a. Li verkis plejparte lirikan poezion kun oftaj temoj pri sudbohemia kaj slovaka naturo, amo al virino kaj al infanoj. Por liaj poemoj estas tipa formo de kanto, tial multaj liaj verkoj estis muzikigitaj - ekz. de Antonín Dvořák, Vítězslav Novák, Karel Bendl k.a. En la unuaj kolektoj li esprimas konkorde kun siaj samgeneraciuloj kontraston inter belaj sopiroj kaj realeco. En stiligitaj kantoj de ciganoj Heyduk elparolas seniluziiĝon pri tiutempa politika situacio kaj kredon pri pli libera vivo. En pli posta intima liriko li subiĝas foje al pesimismaj humoro, fontanta el la persona tragedio (morto de ambaŭ liaj filinetoj). En liaj epikaj poemoj estas prilaboritaj precipe historiaj temoj. Dum sia vivo li estis sufiĉe aprezata kaj legata aŭtoro, liaj kolektoj aperadis en pluraj eldonoj. Sed ĝenerale en kvalito de liaj verkoj varias kaj nuntempe multaj el liaj poemoj bedaŭrinde ne plu konatas. Eksterlande la plej konata estas lia poemo "Když mě stará matka" (Kiam maljuna patrino kanti, kanti min instruadis), kiun muzikigis komponisto Antonín Dvořák en siaj Ciganaj melodioj (op. 55-n-ro 4) kaj la kanto mem fariĝis unu el la liaj plej interpretataj verkoj ĝis nuntempo.
La ĉefaj poemkolektoj (kronologie):
Igor Moisejev
Igor Aleksandroviĉ Moisejev (Игорь Александрович Моисеев, naskiĝis la 21-an de januaro 1906 en Kievo kaj mortis la 2-an de novembro 2007 en Moskvo) estis fama rusa baleta dancisto kaj koreografo.
Vivo
Moisejev naskiĝis kiel filo de advokato. Post kelakj monatoj de sia naskiĝo, la familio translokiĝis en Parizon kaj estis edukita dulingve. Lia patrino kudris kostumojn por Théâtre du Châtelet kaj tio inspiris lin frutempe al dramo kaj danco.
La familio revenis en 1914 al Rusio kaj setlis en ukraina Poltava, unu jaron poste en Moskvo. Moisejev vizitis tie gimnazion, kie li dediĉis sin al pentrado, liriko kaj sporto. Li enskribiĝis en aĝo de 12 jaroj al la baleta akademio de Vera Mossolova ein. Ŝi rekonis lian talenton kaj helpis lin plustudi en lernejo Aleksander Gorski en la Bolŝoj-teatro, kiun ŝi finis en 1924. Poste li ekdancis en la teatro kaj provis novajn ideojn en la baleto. Li iĝis baleta majstro en 1936 kaj en 1937 prezentis propran popoldancan formacion. Lia ligo al folkloro kaj teatro evoluis al landa kaj internacia sukcesego. la ensemblo aperas eĉ hodiaŭ dismonde.
Li ricevis la plej altajn sovetiajn distingojn (trifoje Stalin-premion, Lenin-premion, heroon de la socialista laboro ktp.) kaj eksterlandajn.
Gumpilko
Gumpilko (ankaŭ resalta pilko, potenca pilko aŭ ekstra pilko) estas nomo por ĉiuj pilkoj, kiuj pli frue estis produktitaj el gumo kaj nuntempe ĉefe estas farataj el plasta maso. Ĝi estas populara polibutadiena kaŭĉuka ludilpilko, kiu resaltas proporcie al la kvanto de forto uzita, kiam ĵetita al malmola surfaco. La unua tia pilko estis la proprieta Ekstra Pilko. La Ĉiela Pilko estas ekzemplo de alia resalta pilko. Resaltaj pilkoj ofte povas resalti super tri etaĝojn alte kaj ankaŭ povas esti ĵetitaj kontraŭ muro kaj kaptitaj kiam resaltantaj reen.
En kelkaj landoj, ekzemple Usono kaj Danio, ili estas ofte vendataj de pograndaj vendmaŝinoj por 25 cendoj aŭ pli.