cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramatuelle
(jen france, okcitane Ramatuela) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj apartenas al la duoninsulo de St. Tropez, borde de la Mediteranea Maro. Fine de en la komunumo vivis.
José Bonifácio de Andrada e Silva
José Bonifácio de ANDRADA e SILVA [ĵoZE boniFAsjŭ djanDRAdaj SILva], alinomata Patriarko de Sendependo (naskiĝis en Santos, Brazilo la, mortis en Paquetá, Rio-de-Ĵanejrio la ) estis naturalisto kaj politikisto brazila.
Gangnam Style
Gangnam Style (Hangul: 강남 스타일; : Stilo Gangnam) estas kanto de la sudkorea kantisto PSY. La kanto estis eldonita la, kiel la unua unuopaĵo de lia sesa albumo PSY 6 (Six Rules), Part 1. La kanto kaj ties dancmovoj, vidataj en la filmaj prezentoj interalie en la kanalo Jutubo, iĝis tre ŝatataj internacie, aparte inter infanoj, kiuj entuziasmas kopii novajn modojn, kaj kreskigis la internacian konatecon de la urbodistrikto Gangnam. La muzika stilo, esence repo, konsideratas esti parto de la ĝenro K-popo, mallonge por «korea popmuziko».
José Bonifácio de Andrada e Silva
En 1777 li iris al San-Paŭlo, lernis gramatikon, retorikon kaj filozofion. En 1780 li vojaĝis al Portugalio por studi en Universitato de Coimbra "Natura Filozofio" kaj "Eklezia Juro", en kiuj diplomitiĝis en 1787 kaj 1788.
José Bonifácio fakuliĝis pri mineralogio kaj iĝis ano de Academia Real de Ciências (Reĝa Akademio de Sciencoj) de Lisbono en (1789), de kiu estis dumviva sekretario ekde (1812).
De 1790 ĝis 1800 li vojaĝis tra la Eŭropo per stipendio de la portugala registaro, kaj studis en multaj eŭropaj universitatoj. Kiam li revenis al Portugalio li estis nomita profesoro pri metalurgio kaj tuj poste estis nomita "Ĝenerala intendanto de minoj kaj metaloj de la Regno" per la Reĝa Ĉarto de 18-a de majo de 1801. Li estis ano de la "Kortumo de la Minoj", administranto de karbaj minoj de Buarcos kaj direktoro de la "Reĝa Laboratorio de la Monetfarejo".
Dum la Duoninsula Milito eniris la portugalan armeon kaj batalis kontraŭ Napoléon Bonaparte kiel kolonel-leŭtenanto.
Reiris al Brazilo en 1819, kie li amikiĝis al princo Petro kaj estis unu el la homoj kiuj laboris por la brazila sendependo. Tiam li iĝis vic-provincestro de San-Paŭlio en 1821.
Post la brazila sendependo (1822) li fariĝis "Ministro de Internlando kaj de la Fremdaj Aferoj". Li elektiĝis ankaŭ deputito al Konstitucia Asembleo. Pro liaj liberalaj ideoj, li estis eksigita de Ministerio en julio de 1823. Kiam la imperiestro dissolvis la asembleon en novembro, li estis arestita.
Pune ekzilita al Francio en 1823, tie li vivis ĝis 1829, kiam la imperiestro rezignis la kronon kaj nomis lin, en 1831, zorganto de la princo Petro la 2-a. Denove arestita, post puĉo, en 1823 de la reganto Diogo Antônio Feijó, li finis sian vivon arestita en la insulo Paquetá.
Rozkolora bruo
Rozkolora bruo estas hazarda signalo (aŭ procezo) kun povuma spektra denseco priskribata kiel kie f estas frekvenco kaj 0 < α < 2. Kutime α estas proksima al 1, pro tio por ĉi tiuj signaloj estas uzata ankaŭ nomo 1/f bruo.
Ĝia energio po frekvenco malpliigas 3 dB/okto. Tio signifas ke ĉiuj frekvencaj intervaloj (samgrandaj) havas saman kvanto da energio. Male, la Blanka bruo, kiu enhavas saman intensecon, portas pli energio po okto kiam la okto estas pli alta.
Sona ekzemplo
Rozkolora bruo
Цвета шума
Templo de Kirtland
La Templo de Kirtland estas Nacia Historia Limŝtono enskribitaj en Kirtland, Ohio, Usono, en la oriento de la metropola zono de Cleveland. Estas proprieto de la Komunumo de Kristo, la domo de kulto estis la unua templo konstruita por la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. La dezajno estas miksaĵo de la federalaj arkitekturaj stiloj, greka kaj gotika.
Kantono Providence (Rod-Insulo)
Kantono Providence estas la plej norda el la kvin kantonoj de la usona subŝtato Rod-Insulo. Ĝia plej granda urbo estas la samnoma Providence.
Providence estas la plej loĝata kaj plej dense loĝata kantono de Rod-Insulo, havante pli da loĝantoj ol la aliaj kvar kantonoj kune. Laŭ seka areo ĝi estas ankaŭ la plej granda kantono, sed laŭ la tuta areo ĝin superas kantono Washington, kies areo je pli ol 40 % estas akva.
Ĉar kantonoj de Rod-Insulo ne havas administran funkcion, Providence ne havas oficialan ĉefurbon. Ĝis 1842 la samnoma urbo estis ĉefurbo kaj sidejo de la kantona administrantaro.
La plej alta loko, Jerimoth, havas 247 metrojn kaj estas ankaŭ la plej alta loko de tuta Rod-Insulo.
Urboj
Providence estas dividita al 16 urboj:
Sremska Mitrovica
Sremska Mitrovica, (cirile Сремска Митровица; Srijemska Mitrovica, Syrmisch-Mitrowitz, Szávaszentdemeter, Civitas Sancti Demetrii) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Srem (regiono). Ankoraŭ 25 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Sremska Mitrovica situas sur ebenaĵo, laŭ ambaŭ bordoj de Sava (rivero) (precipe en la maldekstra bordo), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Beogrado-Zagrebo.
Historio
Komence keltoj vivis tie, poste la romianoj havis tie tre gravan urbon nomatan Colonia Flavia Sirmium. Post disvolviĝo de la kristanismo la urbo iĝis episkopejo. En la 5-a jarcento la hunoj konkeris la urbon, poste alvenis diversaj nomadaj triboj. En 582 la avaroj plene detruis la urbon, poste la bulgaroj refondis la episkopejon. Hungaroj alvenis en 896 kaj la urbo apartenis foje al hungaroj, foje al Bizanco. En 1180 la bizancanoj foriris, la hungaroj konstruis fortikaĵon el la abatejo. En la 1520-aj jaroj la turkoj konkeris la urbon, la hungaroj rifuĝis, serboj alvenis. Post la turkoj la urbo estis parto de limgarda zono de Habsburga Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la urbo estis distriktejo de distrikto Mitrovica en Szerém. Poste la urbo apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1945 la urbo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Sremska Mitrovica 39094 da homoj, (serboj 31127 (80 %), kroatoj 2130 (5 %), jugoslavianoj 961 (3 %), rutenoj 620, hungaroj 524 (1 %) kaj aliaj).
Universitato de Sieno
La Universitato de Sieno estas fama universitato de Italio. Fondata en la 26-a de decembro 1240 en la urbo de Sieno, ĝi estas inter la plej antikvaj universitatoj de Europo. Ĝi estas frekventata de ĉirkaŭ 20 000 studentoj en 2006, preskaŭ la duono de la totala loĝantaro de Sieno nome ĉirkaŭ 54,000. Nune, la Universitato de Sieno estas ĉefe konata pro siaj Altlernejoj pri Juro kaj pri Medicino. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Køge
La komunumo Køge en Danio en sia nuna formo ekestis komence de la jaro 2007 kadre de administra reformo de la lando, per unuigo de la ĝistiamaj komunumoj Køge kaj Skovbo. La 1-an de januaro 2008 la komunumo havis loĝantojn. La komunuma teritorio situas sur la insulo Sjælland kaj estas parto de la – ankaŭ dum 2007 nove kreita – samnoma administra regiono Sjælland. Ĝi situas ĉe la golfeto de Køge borde de la Balta Maro, iom sude de la same ĉe-golfeta najbara komunumo Solrød. Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Køge.
Jamajka-kreola lingvo
La jamajka kreola lingvo estas kreola lingvo kun anglaj radikoj disvastiĝinta en Jamajko. Ĝi estas krome parolata sur aliaj karibaj insuloj, en partaj regionoj de Domingo, Belizo, Kostariko, Panamo kaj Gvatemalo samkiel de enmigrintoj en Usono kaj en multaj aliaj landoj. Aliaj nomoj estas „Bongo Talk“, „Southwestern Caribbean“, „Creole English“, „Afro-Jam“ oder „Quashie Talk“.''
La jamajka kreola formas la bazon por multaj esprimoj de la hiphopa ĵargono disvastiĝinta en Usono kaj ankaŭ en Eŭropo, kiu baziĝas en tio, ke repado en hiphopo originis en jamajka diskludista deklamado. Apartan formon de jamajka kreola flegas la kredantoj de la rastafaria movado: Ili ŝanĝis aron da vortoj laŭ sia kredo.
Gramatiko
Krome la lingvo estas treege intermiksita per la helpvokalo a: La uzado de tiaj helpvokaloj estas sufiĉe libera: oni povas enmeti ilin aŭ ne. Parte ili ankaŭ formas la ĉarniron inter vorto de frazo kiel tiel nomataj diskurspartikuloj:
Parolsona sistemo
Aparte karakterizaj por jamajkokreola estas palataj plozivoj ky (cy) // [] kaj gy // [], kiuj ja devenas el la angla, tamen dankas sian parolsonan rangon en la jamajkokreola al afrikaj influoj.
Sankta Johano (Antigvo kaj Barbudo)
Sankta Johano    (angle: Saint John’s) estas ĉefurbo, la plej granda urbo kaj havenurbo de Antigvo kaj Barbudo.
Historio
Ekde la brita koloniado 1632 Sankta Johano estas kvazaŭ ĉefurbo. En 1667 grandnombre alvenis sklavoj el Afriko. En 1689 pro granda vento pereis 18 ŝipoj. Tertremoj okazis en 1683 kaj en 1745. En 1704 fortikaĵo konstruiĝis. En 1769 pro incendio granda parto de la urbo neniiĝis. Admiralo Horatio Nelson en 1784 alvenis kaj estris en la urbo. Post la sendependiĝo en 1981 ĝi estas ĉefurbo de la lando. Ekde la komencaj jaroj tie funkcias la industriaĵoj. Nuntempe la urbo havas celon de la turistoj.
Paŭla Romana
Paŭla Romana estas la virino kiu en Okcidento iniciatis la monaĥinan vivon antaŭe en Romo, poste en Palestino, kie ŝi fondis plurajn monaĥinejojn. Ĉar ege riĉa, ŝi per siaj riĉaĵoj protektis kaj favoris la intelektulan laboron pri Biblio de Hieronimo, kies laboro koncentriĝis en la pretigo de la Vulgato.
Biografio
En 379, post la forpaso de la edzo, ŝi sin dediĉis al la preĝo kaj al la pentofara asketa vivo kune kun aro da vidvinoj kiuj kuniĝis sub la gvido de Markela en domo sur la monteto Aventino: ŝi gastigis Hieronimon kiam, en 382 tiu venis al Romo kun la episkopo Epifanio el Salamis kaj Paolino el Antiokio, kiuj ekfontigis en Paŭla la deziron monaĥiniĝi en la mezorientaj landoj.
Gvidite de Sankta Hieronimo, ŝi kun sia filino Eŭstokio sin dediĉis al la studo pri Biblio ĝis perfekte lege kaj parole kompreni la hebrean lingvon; ankaŭ alia ŝia filino, Blesula, ankaŭ ŝi jam vidva, unuiĝis al la patrino sed mortis tuj post (383). Paŭleta edziniĝis al la senatano Pamakio, ankaŭ li disĉiplo de Hieronimo, Rufina elvivis en 386; la filo Tosocio, pagana ekde la naskiĝo, konvertiĝis al la kredo de la patrino (385) kaj edziĝis al Leta, filino de la sacerdoto Albino, al kiu generis filinon (eĉ ŝi nomata Paŭla), kiu travivis en Palestino kaj asiste akompanis Hieronimon al forpaso. Fakte, post la morto de papo Damaso la 1-a, Hieronimo decidis forlasi Romon destine Mezorienton, Paŭla kaj Eŭstokio elektis lin sekvi; post restado en Antiokio, ili pilgrime vizitis la sanktajn lokojn de Palestino kaj Egiptio kie ili havis la deziritan okazon stude konstati la vivon de ermitoj kaj cenobitaj komunumoj. Fine, ili elektis restadi ĉe Betlehemo.
Paŭla konkludis sian vivon en Betlehemo, en unu el la monaĥejoj kiujn ŝi fondis. Ŝi, sensukcese, provis konvinki sian delonge akompanantinon, Markelan, unuiĝi al la komunumo. La fekunda kaj spirita rilato kun Hieronimo daŭris ĝis la morto, kiu ŝin trafis la 26-an de januaro de 406 dum ŝia 59-a vivjaro. Oni ŝin entombigis en la Baziliko de la Naskiĝo en Betlehemo.
En la Katolika Eklezio ŝia memoro estas nedevige celebrata la 26-an de Januaro.
Fritz von Weizsäcker
Fritz Eckhart Freiherr von WEIZSÄCKER (naskiĝis la  en Essen, mortis la  en Berlino ) estis germana medicinisto. Liaj fakaj esplorfokusoj estis pri interna medicino kaj gastroenterologio. En siaj publikigoj li dediĉis sin ofte al la traktado de hepatitoj B kaj C. Inter 2005 ĝismorte li deĵoris ĉefkuraciste por la sekcio Interna medicino 1 ĉe la privata Kastelparkkliniko berlina.
Familio kaj trejniĝo
Fritz von Weizsäcker originas el la palatinata-virtemberga familio Weizsäcker. Li estis la plej juna el kvar infanoj de la posta prezidanto de Germanio Richard von Weizsäcker. Li estis la frato de Robert K., Andreas kaj Beatrice von Weizsäcker.
Fritz von Weizsäcker pasigis la junulajn jarojn en Ingelheim am Rhein kaj Bonn, kie li lerneje maturiĝekzamenitis. Inter 1979 kaj 1987 li studis homan medicinon ĉe la universitatoj de Bonn kaj Heidelberg. En 1983 li partoprenis someran akademion ĉe la Weizmann-instituto pri sciencoj en Reĥovot (Israelo). Praktikadjaro en Usono venigis lin en la jaro 1987 al Rochester (Minesoto), Houston (Teksaso) kaj Boston. Inter 1983 kaj 1986 li ĉeestis programon de la Eŭropa molekularbiologia laborejo en Heidelberg. En 1987 li doktoriĝis en Heidelberg. Habilitiĝo pri interna medicino sukcesis en 1997 en Freiburg. En 1998 li iĝis fakkuracisto pri interna medicino kaj gastroenterologio.
Li estis kunedzina kaj havis tri infanojn.
Le Fouilloux
Le Fouilloux [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 764 loĝantojn en la jaro 2012.
Fritz von Weizsäcker
Labora kariero
Inter 1987 kaj 1990 Weizsäcker estis helpkuracisto en la universitata kliniko de Freiburg im Breisgau. Poste li troviĝis en diversaj lokoj en Usono antaŭ fariĝi asistanta kuracisto ĉe la unversitata malsanulejo en Zuriko. Inter 1994 kaj 1998 li deĵoris asistantkuraciste ĉe la Medicina universitatkliniko de Freiburg kaj poste li estis samloke ĝis 2003 ĉefkuracisto klinika, poste ĝis 2005 gvidanta supera kuracisto kaj vicdirektoro kuracista. En 2003 li iĝis orda profesoro pri interna medicino ĉe la Universitato de Freiburg.
Le Fouilloux
Geografio
Le Fouilloux estas vilaĝo en la sudo de Charente-Maritime, nordoriente de Bordeaux.
Fritz von Weizsäcker
Labora kariero
Ekde la 1.7.2005 li estis ĉefkuracisto de la sekcio pri internaj malsanoj en la Schlosspark-kliniko berlina.
Morto
Vespere la 19an de novembro 2019 Fritz von Weizsäcker, fininte la paroladon publikan, estis mortigita en la Schlosspark-kliniko fare de aŭskultinto per tranĉilo. Hazarde kaj private ĉeestinta policisto, kiu venis por helpi, estis grave vundita tiuokaze.
Membrecoj kaj honoroj
Fritz von Weizsäcker estis estrarano de Gesellschaft für Gastroenterologie und Hepatologie in Berlin und Brandenburg e.V., de la societo Gesundheitsstadt Berlin e.V.kaj de Victor von Weizsäcker Gesellschaft. En 2008 li faritis honore doktoro ĉe la ŝtata universitato de Voroneĵ. Ekde 2009 li estis ano de la liberala partio Freie Demokratische Partei.
Verkoj (elekto)
Krome li publikigis multajn fakeseojn.
Printempa primolo
La printempa primolo (Primula veris) estas kuracplanto el la genro primolo, familio primolacoj.
La radiko de la primolo estas riĉa je saponino (5-10%).
Oni kolektas ties tigbazon, foliojn, florojn kaj sekigas ilin. Oni uzas la plantopartojn kontraŭ tusado, ekzemple en formo de teo.
Priskribo
Primula veris estas varia ĉiamverda aŭ duonĉiamverda plurjara planto kreskanta ĝis 25 cm alta kaj larĝa, kun rozeto da folioj 5–15 cm longaj kaj 2–6 cm larĝaj. La profundflavaj floroj estas produktitaj printempe, en aretoj da 10-30 floroj kune sur unu tigo ] Ĉiu floro larĝas 9–15 mm. Ruĝaj kaj oranĝfloraj plantoj malofte aperas sed povas esti loke disvastigitaj en lokoj, kie koloraj primulaj hibridoj floras samtempe kun la indiĝenaj primoloj, ebligante krucpolenadon.
Manĝeblo
Ĉiuj surteraj partoj uzeblas en salatoj, en patkukoj, aliaj bakitaj kukoj kaj en konfitaĵo. La floroj havas anizecan guston. <U>Atentu</U>: Iuj homoj estas alergiaj, do manĝu nur malmulton la unuan fojon. Eblas ankaŭ fari teon per ĝi.
Saint Catherine (Lago)
Lake St. Catherine (Lago de Sankta Katarino) estas saleta-akva lago inter Pontchartrain kaj Borgne (laguno) en Luiziano. Inter Lago de Sankta Katarino kaj Borgne estas la orienta landponto de Orleana Paroĥo kiu estas dusekcita per la golfa interborda akvovojo kaj la fervoja linio CSX. Ĉi tiu areo estis iam malgranda setlejo nomita kiel Lago de Katarino, fondita ĉirkaŭ 1900, sed estas nun plu ne loĝata. Malgranda kvanto de privataj fiŝkaptadaj kampoj estis konstruita sude de Lago de Sankta Katarino sur Nekonata Paso, sed ĉiuj estis detruita kaj forviŝitaj per Uragano Katrina en 2005.
Bruna bruo
Bruna bruo aŭ ruĝa bruo estas hazarda signalo (aŭ procezo) kun povuma spektra denseco priskribata kiel kie f estas frekvenco.
Bruna bruo ricevis sian nomon ne de koloro sed de moviĝo de Brown, ĉar traduko de "Brown" estas "bruna". Bruna bruo priskribas statistikajn propraĵojn de moviĝo de Brown.
Bruna bruo estas malderivaĵo de blanka bruo.
Castelvecchio di Rocca Barbena
Castelvecchio di Rocca Barbena estas komunumo de Italio.
Bella Bordy
Bella Bordy [bordi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bordy Bella estis hungara baletisto, aktoro, balerino, instruisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Bordé Izabella.
Izabella Bordé naskiĝis la  en Gyula, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bella Bordy frekventis mezlernejon en Debrecen, kie ŝi komencis lerni ankaŭ baleton. Post la abituriento ŝi ricevis stipendion en Reĝa Operejo de Budapeŝto, ŝi lernis baleton de Ede Brada, Jan Ciepliński, Anna Pallay, Emília Nirschy kaj Ferenc Nádasi, aktoradon de Béla Both (en 1931). Inter 1924 kaj 1965 ŝi apartenis al baleta trupo de Operejo de Budapeŝto, en 1932 ŝi estis nomumita privata dancisto. En 1935 ŝi lernis baleton en Parizo. Inter 1938-1961 ŝi havis ankaŭ filmajn rolojn, inter 1940 kaj 1944 ankaŭ teatrajn rolojn en Operetoteatro (Budapeŝto) kaj Teatro Madách. En 1965 ŝi pensiuliĝis, poste ŝi instruis movteknikon en Vieno kaj Zuriko.
Ŝi ricevis premiojn en 1942 kaj 1959.
Jorge Sanz
Jorge SANZ Miranda (Madrido, 26-a de Aŭgusto 1969) estas hispana aktoro.
Dmitri Mamin-Sibirjak
Dmitri Narkisoviĉ MAMIN-SIBIRJAK (Дмитрий Наркисович Мамин-Сибиряк; pseŭdonimo de Dmitiri Narkisoviĉ Mamin; naskiĝis la en vilaĝo Visim, Permja regiono, Rusia Imperio; mortis la  en Peterburgo) estis fama rusa verkisto.
Jorge Sanz
Kariero
Li debutis estante ankoraŭ naŭjara en la filmo La miel (La mielo, 1979), de Pedro Masó kun Jane Birkin. En 1982, post partopreno en Conan the Barbarian (1982) en 1981​, ĉefrolulis en ''Crónica del alba. Valentina'' de Antonio Betancor kun Anthony Quinn. Ankoraŭ adoleskulo, li partoprenis en filmoj kiel Mambrú se fue a la guerra, de Fernando Fernán Gómez kaj El año de las luces, de Fernando Trueba, kie li koincidis por la unua fojo kun Maribel Verdú, kun kiu li poste ofte laboris.
Dmitri Mamin-Sibirjak
Mamin studis teologion kaj medicinon. Ekde 1877 li dediĉis sin al literaturo. Li estas konata precipe pro siaj naturalismaj kaj socikritikaj, kontraŭkapitalismaj romanoj kaj noveloj laŭ la modelo de Émile Zola, kiuj temis pri la vivo de siberiaj ministoj en Uralo.
Jorge Sanz
Kariero
Kun Vicente Aranda li partoprenis en tre gravaj filmoj, jam de plenkreskaj roluloj, inter kiuj Si te dicen que caí, Amantes kaj Libertarias, krom la televidserio Los jinetes del alba. En ĉiuj el ili li kunludis kun Victoria Abril.
Lia laboro en Belle Époque (1992) havigis al li internacian famon. Ekde tiam li aktoris por komedioj kiel Los peores años de nuestra vida, de Emilio Martínez Lázaro, Cha-cha-chá, de Antonio del Real, kaj Oviedo Express, de Gonzalo Suárez.
Kun Fernando Trueba kaj Penélope Cruz laboris en La niña de tus ojos (1998). Poste aperis en, inter aliaj, Tuno negro, El Lobo kaj Bienvenido a casa. Poste agadis en teatro kaj televidserioj. Laŭlonge de la 21-a jarcento lia kariero ekdekadencis. Li ricevis premiojn ĉefe en la dua duono de la 1980-aj kaj en la 1990-aj jaroj.
2440 Educatio
2440 Educatio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Vicugna
Vicugna estas genro de animaloj kiu inkludas du sudamerikajn kameledojn, nome la vikuno kaj la alpako.
Antaǔe la alpakon oni rigardis kiel devenita de la gvanako, tamen la alpakon oni enklasigis kiel parto de Vicugna post 2001 dokumento pri alpaka DNA. La dokumento montris, ke la alpako devenas el la vikuno, kaj ne el la gvanako, kvankam konsiderebla laǔa-hibridigo okazis inter hejmlamoj kaj hejmalpakoj.
Károly Eperjes
Károly EPERJES [kAroj eperjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eperjes Károly estas elstara hungara aktoro, altlerneja instruisto. Károly Eperjes naskiĝis la 17-an de februaro 1954 en Hegykő.
La vuelta de Martín Fierro
La vuelta de Martín Fierro (La reveno de Martín Fierro) estas libro gaŭĉeca argentina, verkita en verso de José Hernández en 1879. Ĝi estas la sekvo de El Gaucho Martín Fierro, verkita en 1872. Ambaŭ libroj estis konsideritaj kiel nacia libro de Argentino, laŭ la ĝenerala titolo "el Martín Fierro" iam. En "la vuelta", Martín Fierro, kiu estis montrita ribelema en la unua parto kaj konvertita en eksterleĝa gaŭĉo, aperas pli meditema kaj modera, dum la libro turniĝas al la historio de la filoj.
Intrigo
En la Dua Parto de El Gaucho Martín Fierro nome La reveno de Martín Fierro, fuĝintaj MF kaj Cruz, ambaŭ foriras al dezerto kie ili vivas inter indiĝenaj mapuĉoj, espere trovi tie pli bonan vivon. Cruz rakontas ke li estis kaptinta estron kun edzino, mortigis lin kaj abandonis ŝin; en alia kverelo, vundas alian. Juĝisto proponas al MF iĝi soldato, sed Cruz kaj MF foriras duope. 1. Alvoko al kanto. 2. MF deklaras intencon iri ĉe indianoj, ili alvenas al grupo atakonta. 3. Sovaĝa portreto de indianoj, kiuj separas ilin du jarojn; poste rekuniĝo. 4. Poste ili prepariĝas por ataki: sovaĝaj kaj atakaj kutimoj. 5. Okazas rekrutado kaj oni forportas MF al milito kontraŭ indianoj, kie li suferas malbonajn viv- kaj labor-kondiĉojn. Batalo, venko super rivalo kaj fuĝo. Li ne estis pagata kaj estis fitraktata. Sovaĝa vivo de iamaj indianoj, kutimoj kaj rabaj kaj kontraŭ virinoj (rasisma priskribo). 6. Variolo. Morto de Cruz. 7-9. Kverelo kontraŭ indiano kiu fitraktas kristaninon kaj kiu mortas. 10. Fuĝo kun la virino. Priskribo pri ĉevaloj. 11. Romanco pri trovo de la filoj. 12. La pli aĝa: la pundomo, li estis enprizone. 13. La dua filo de MF vivas kun onklino, el kiu li heredis, 14-15. Sed zorganto perfidas, friponas, konsilas. 16. La zorginto malsanas kaj mortas. 19. Amsorĉo ĉe vidvino. 20. Fierro kun siaj filoj; venas Ruzumulo. 21. Kanto de Ruzumulo, estis ŝafpaŝtisto, cirkisto, vivis kun du onklinoj, amis mulatinon. 22. Soldatiĝo, trompoj en kartoludoj kaj aliaj vetludoj. 23. Oficiro ĉantaĝas kaj ŝtelas; rivaleco ĉe virino. 24. Fitraktado dum baloto. 25. Kantada rekrutado rilatita al balota voĉdonado kaj sinsekva akuzaro. 26. Akuzoj kontraŭ li, la filo de Cruz. 27-28. Malŝata kaj malriĉa vivo de soldatoj. 29. Kanta defio al MF. 30. Konkureckantado de MF kaj Ruzulumo, la negro, filo de la negro, mortinta iam de MF. Temas pri kantado, pri amo, pri laĝoj, pri tempopaso kaj mezuro. Nigrulo ostulas venĝon nome de dek fratoj. 31. Nokta kunvivo de MF kun siaj filoj kaj tiu de Cruz. 32. Konsiloj de MF. 33. Adiaŭo kaj verkosendo.
James Hargreaves
James Hargreaves (ĉ. 1720 – 22a de Aprilo 1778) estis teksisto, ĉarpentisto kaj inventisto en Lancashire, Anglio. Li estis unu el la tri inventistoj respondecaj pri la mekanizado de ŝpinado. Hargreaves estas konsiderata kiel inventinto de la Ŝpinilo Jenny en 1764, Richard Arkwright patentis la ŝpinilkadron en 1769, kaj Samuel Crompton kombinis ambaŭ kreante la ŝpinilmulon iom poste.
29897 Kossen
29897 Kossen estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de H. Rose Kossen (naskiĝinta Hoitenga), emeritiĝinta instruistino el la Kristana Lernejo Watson Groen. Ŝi instruis pri literaturo en mezlernejo, inspirante la studentojn por profunde pripensi pri la ĉirkaùanta mondo.
Seksgapejo
Seksgapejo (angle peepshow aŭ peep show) estas ejo, kie pagantaj vizitantoj povas rigardi personojn (ĉefe virinojn), kiuj eksponas erotike sian nudan korpon aŭ seksumadon.
La loko konsistas el apartaj kabinetoj kun pli-malpli eta truo al la scenejo. En kelkaj ŝtatoj aŭ subŝtatoj, seksgapejoj estas leĝe restrikciitaj, aŭ malpermesitaj, ekz. en Nordrejn-Vestfalio, Germanio.
Mondvastan famecon ricevis la usona seksgapejo Lusty Lady (San Francisko) en 2003, kiam la dungitoj aĉetis la entreprenon kaj estigis aŭtonoman kooperativon.
30160 Danielbruce
30160 Danielbruce estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Konservativa Partio (Britio)
La Konservativa aŭ Konservisma Partio (oficiale Conservative and Unionist Party, La Konservativa kaj Unuecisma Partio) estas la plej granda dekstra-flanka politika partio en la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Nord-Irlando. La partio estas ankaŭ ofte nomata Tory Party, kaj ĝiaj membroj Tories, pro slangaĵo el la 18a jarcento.
La 'Unuecisma' parto de la oficiala nomo (ne ofte uzata ekster Skotlando) ekzistas pro la unuiĝo kun la Liberala Unuecisma Partio je 1921, kaj ankaŭ ĉar la Konservativoj kredas je fortaj ligoj kaj inter la diversaj partoj de Britio kaj kun Nord-Irlando.
La Konservativa Partio estis dum la 20a jarcento ofte la ĉefa partio de registaro. Renomaj ĉefministroj estas Winston Churchill, Sir Anthony Eden, Edward Heath, Margaret Thatcher kaj John Major. Margaret Thatcher gvidis kaj estris la partion de 1975, gajnis la nacian baloton en 1979 kaj estiĝis la unua ina ĉefministro en Britio. Ŝi estris ĝis sia eksiĝo en 1990, dum la plej longa tempo, dum kiom unu ĉefministro restis en tiu posteno. John Major gvidis la partion de 1990 post partia voĉdono por trovi novan partiestron, sed malgajnis sian ĉefministran postenon en 1997. En tiu jaro la brita popolo elektis Tony Blair, de la Laborista Partio, ĉefministro. Depost tiam la Konservativa Partio havis tri sekvajn estrojn, unue William Hague kiu eksiĝis en 2001, Iain Duncan Smith, kaj Michael Howard. Ili forte kontraŭas la eŭron.
El la Konservativuloj estiĝis post 2003 ida nova grupo, la Konservativa Demokrata Partio, kiu kredas ke la tradiciaj konservativuloj neniel povas denove gajni nacian baloton, sed tiu nova grupo ne multe timigas la Konservativulojn, kaj fakte la plejparto de la Brita loĝantaro eĉ ne scias, ke la Konservativa Demokrata Partio ekzistas.
Eŭropa Unio
Anoj de Konservisma Partio havas diversajn opiniojn pri la Eŭropa Unio. Preskaŭ la tuta partio estas eŭroskeptikisma, sed kelkaj membroj, kiel partiestro David Cameron, volas reformi ĝin kiel la ekonomian union por libera merkato kaj aliaj deziras tute forlasi la Eŭropan Union, kiel eŭropa parlamentano Daniel Hannan el Sudorienta Anglio.
Tutmonda varmiĝo
La oficia konsento de la Konservisma Partio estas, ke tutmonda varmiĝo estas fakta kaj devas esti korektota, sed ankaŭ estas multaj klimatskepiktuloj en tiu partio. La partio estas subteninta kelkajn ekologiajn impostojn.
Balotoj
La la partio venkis en la parlmenta balotado, vastiginte sian deputitaron de 298 al 364 deputitoj el 650 sidlokoj, kio estis unika rezulto ekde la regado de Margaret Thatcher en la 1980-aj jaroj.
Márton Kalász
Márton Kalász  naskiĝis la  1934 en Somberek, li mortis la  2021 en Budapeŝto.
Ekonomikisto
Ekonomikisto estas homo kiu pristudas ekonomikon kiel sciencon.
Temas pri profesiuloj kiuj tre ofte inspiris agadon de politikistoj kaj regantoj, kaj pro tio iamaniere regas la mondon.
Ekonomikistoj enprofundiĝas en malofteco. Ofte ili okupas sin per la analizado de financaj fluoj.
Stacio Hattorigawa
Stacio Hattorigawa (japane: 服部川駅 [Hattorigaŭa-eki], angle: Hattorigawa Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shigi.
Strato de Generalo Ludomił Rayski en Szczecin
Strato de gen. Ludomił Rayski (pole: ulica gen. Ludomiła Rayskiego) estas unu el stratoj en centro de la pola urbo Szczecin en Pollando. Ĝi lokitas sur teritorio de la urba kvartalo Śródmieście (setlejo Centrum). La strato ekzistas ekde la 19-a jarcento (la urbo apartenis tiam al Germanio); en la jaro 1992 ĝi ekportis la nomon de la pola generalo Ludomił Rayski. Strato de Rayski estas 667,5 metrojn longa.
Dum la Dua Mondmilito, la strato estis tre detrua; domoj en la eklektika stilo, konstruitaj en fino de la 19-a jarcento, ekzistas nur en la fina parto de la strato, inter placo de Grunwald kaj placo de Zamenhofo. Ĉe la strato, inter placo de Grunwald kaj avenuo de Liberigo, en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj estis konstruitaj la slabokonstruaĵoj.
Bahaa Pilgrimado
Bahaa Pilgrimado kutime konsistas el vizitoj al la Sanktejoj de Bahaismo en la israelaj urboj de Ĥajfo kaj Akko ('Akká) kaj ties ĉirkauaĵo. Nuntempe la bahaanoj ne povas viziti la aliajn lokojn, kiuj estas difinitaj al ili kiel pilgrimceloj.
Bahá'u'lláh dekretis en Sia Kitáb-i-Aqdas (versoj 32/133, respondoj 25/29/32 kaj notoj 54/55/154 ) la "Pilgrimadon" al du lokoj :
En du apartaj epistoloj, konataj kiel Súriy-i-Ḥajj (la Surao de la Pilgrimado), Li preskribis specifajn ritojn por ĉiu el tiuj pilgrimoj (nuligante tiel ankaŭ la originan ordonon de la Kitáb-i-Aqdas razi la kapon antaŭ pilgrimado). La Pilgrimado estas deviga por virbahaano kaj libera por bahaanino, "se iu havas monon kaj kapablon por plenumi ĝin, kaj se neniu obstaklo baras la vojon". Bahaanoj povas libervole elekti inter la du domoj, ĉar sufiĉas pilgrimi al unu el la du por plenumi la riton.
Poste 'Abdu'l-Bahá indikis la Maŭzoleon de Bahá'u'lláh en Bahjí, kiu estas la Kiblo (Qiblih) por la bahaanoj, kiel vizitlokon. Neniu rito estas preskribita por tiu vizito.
La indikitaj pilgrimejoj aktuale ne estas alireblaj de la plimulto de la bahaanoj, ĉar ili situas respektive en Irako kaj Irano. Kiam nuntempaj bahaanoj kutime parolas pri la Pilgrimado, ili aludas al la "Naŭtaga Pilgrimado", kiu okazas al la Bahaa Mondcentro en la israelaj urboj de Ĥajfo kaj Akko. La "Naŭtaga Pilgrimado" ne anstataŭas la pilgrimon al la lokoj indikitaj en la Kitáb-i-Aqdas kiel pilgrimceloj. Kiam la cirkonstancoj tion permesos ili en la estonteco pilgrimos al la "Domo de la Báb" kaj al la "Domo de Bahá'u'lláh".
Domo de Bahá'u'lláh en Bagdado
Dum la 3a jardeko de la 20a jarcento, la domon konfiskis la ŝijaistaj aŭtoritatoj, kiuj estis malamikaj kontraŭ la Bahaa Kredo. La Konsilio de la Ligo de Nacioj aprobis la postulojn de la bahaanoj pri tiu domo, sed ĝi ne estis redonita al la Bahaa Komunumo.
Domo de la Báb en Ŝirazo
En tiu Domo de Ŝirazo, la Báb deklaris Sian mision al Mullá Ḥusayn je la 23-a de majo 1844 (5a de Jamádíyu'l-Avval 1260 p.H.).
En 1942-1943 ĝi estis difektita per fajro okaze de atako de la malamikoj kontraŭ la Bahaa Kredo, kaj en 1955 ĝi estis detruita sed denove riparita poste.
En 1979 la domo estis denove detruita dum la Irana Revolucio, kaj en 1981 la loko transformiĝis en vojon kaj publikan parkon. Antaŭ nelonge oni apude konstruis moskeon dediĉitan al la "Promesito" (Qá'im)
Naŭtaga Pilgrimado
Inter la lokoj, kiujn vizitas bahaanoj dum sia "Naŭtaga Pilgrimado" al la Bahaa Mondcentro, estas :
Ĥajfo:
Akko:
La "Naŭtagan Pilgrimadon" rajtas fari nur bahaanoj, kiuj petis permeson kaj responde ricevis inviton de la Universala Domo de Justeco.
Humberlito Borges
Humberlito Borges (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2011 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Gemma Freixas
Gemma FREIXAS (Sant Cugat del Vallès, 1962) estas kataluna verkistino kaj ĵurnalistino. Magistrino en filozofio el la Universitato de Barcelono, ŝi eldonis artikolojn en la revuoj El Periódico de Catalunya, L'Avui kaj La Vanguardia, inter aliaj. Ŝi estas specialigita en rakontado de vojaĝoj.
En la jaro 2013 ŝi ricevis la Premion Roc Boronat pro sia romano Casino de Santa Isabel, polica romano kie ŝi raportas la procezon de sendependiĝo de Ekvatora Gvineo laŭ la sperto de sia propra familio kiu vivis dum jaroj en la malnova hispana kolonio. En 2015 ŝi eldonis Malabo i les cendres kun simila temo.
Tony Benn
Tony BENN (naskiĝis la, mortis la ) estis brita socialista politikisto, kiu estis dumlonge parlamentano por la Brita Laborista Partio. Lia plena nomo estis Anthony Neil Wedgwood Benn kaj dum iom da tempo li estis konata kiel Vicgrafo Stansgate. Li estis ĉe la maldekstra flanko de la Laborista Partio.
La patro de Tony Benn estis parlamentano por la Brita Liberala Partio, kiu transiris al la Laborista Partio. Liaj du avoj ankaŭ estis parlamentanoj por la Liberala Partio.
Li estis ano de la RAF (aerarmeo) dum la Dua mondmilito kaj estis elektita al la parlamento en 1950. Li bone konsciis ke je la morto de la patro li estus senrajtigita resti en la parlamento, ĉar li heredus la nobeltitolon Vicgrafo Stansgate. Do dum jaroj li kampanjis por ŝanĝi la leĝon.
En 1960 lia patro mortis kaj en 1961 oni elĵetis Benn el la parlamentejo. Malgraŭ la fakto ke li estis senrajtigita resti en la parlamento, la popolo denove elektis lin. La instancoj tiam donis la lokon en la parlamentejo al Malcolm St Clair, la konservativa kandidato, kiu gajnis la duan lokon en la balotado.
Benn daŭre agitis kaj fine la konservativa registaro akceptis ke oni devos ŝanĝi la leĝon. Do, la nova propono, kiu permesis la rezignadon de honoraj titoloj, leĝiĝis, kaj Benn rezignis la titolon Vicgrafo Stansgate. Post nova baloto Benn estis reelektita al la parlamento la.
En la registaro de Harold Wilson li fariĝis ministro pri poŝto, telegrafoj kaj telefonoj kaj poste ministro pri teknologio. En la 1970-aj jaroj li fariĝis ministro pri industrio kaj poste ministro pri energio.
En 1981 li kandidatiĝis por la posteno de vic-estro de la Laborista Partio. Li preskaŭ gajnis sed estis venkita de Dennis Healey.
Li forte subtenis la britajn ministojn dum la longdaŭra minista striko en 1984–1985 kaj estis tre severe atakita per konservativaj tagĵurnaloj kaj aliaj.
En 2001 li forlasis parlamenton por "doni pli da tempo al politikaj aferoj". Li fariĝis grava kontraŭulo de milito kontraŭ Irako kaj vojaĝis al Bagdado por intervjui Saddam Hussein. La intervjuo aperis en brita televido.
Li edziĝis al la usondevena edukisto kaj verkisto Caroline Benn en 1949. Ŝi mortis en 2000. Ili havis 4 geinfanojn. La filo Hilary Benn estas parlamentano kaj ministro en la registaro de Tony Blair.
Ĉina orienta fervojo
Ĉina orienta fervojo (Китайско-Восточная железная дорога, КВЖД) aŭ orientĉina fevojo estas fervoja linio, kiun konstruis Rusio en Manĉurio, fine de la 19-a jc. La specifajn jurojn pri la fervoja linio akiris Rusio fare de Ĉinio post la ĉina-japana milito (1894–1895) laŭ la sekrete alianca fervojo de 1896. Du jarojn poste, Rusio efikis premon je Ĉinio kaj tiu lasta permesis longigon de linio ĝis Port Arthur (hodiaŭ Luŝun) de la Flava rivero. En la konstruado de la fervojo partoprenis polaj inĝenieroj, i.a. Stanisław Kierbedź. Kiel centro de la Ĉina orienta fervojo estis elektita lan urbo Harbino. Por la konstruado de la fervojo estis ankaŭ dungitaj multaj poloj kiuj pli frue laboris en la konstruado de la transsiberia fervojo kaj krome la poloj ekzilitaj pro sendependiĝ-politiko fare de la rusa caro post la falo pola Novembra ribelo en la jaro 1863. Tiun sud-manĉurian linion akiris Japanio post la rusa-japana milito (1904–1905).
Oni planis la orient-ĉinan fervojon kiel plilongiĝo de la transsiberia fervojo, ĉar tiu estis la plej mallonga itinero ĝis senfrosta havenurbo Vladivostoko, situanta je bordo de la Japana Maro. La sovetia registaro kondamnis en 1924 la rusajn imperiajn pretendojn kontraŭ ĉinio, sed la kontrolon de la fervoja linio rezervis por si. La ĉinoj ekposedis la fervojon tri jarojn poste, sed ili devis redoni ĝin en 1929 pro la ĉina-soveta konflikto de 1929. La Sovetunio vendis la fervojon en 1935 al la japana pupŝtato Manĝukuo.
Post fino de la Dua Mondmilito, naciisma registaro de Ĉang Kajŝek subskribis la ĉinan-sovetian kontrakton (en la 14-a de aŭgusto 1945), en kiu la Sovetunio akceptis neapogon de la ĉinaj komunistoj en la intercivita milito, reciproke la Sovetunio iĝas kunposedanto de la orientĉina fervojo dum 30 jaroj. La Sovetunio redonis sian posedaĵon en 1953 al la Ĉina Popola Respubliko.
Centra Milita Komisiono (Ĉinio)
La Centra Milita Komisiono ( 中央军事委员会) estas burooj de Ĉina Popola Respubliko kaj Ĉina Komunista Partio pri militfortoj de Ĉinio, Popola Liberiga Armeo (PLA). Nuntempe en Ĉinio ekzistas du militaj komisionoj: Centra Milita Komisiono de Ĉina Komunista Partio ( 中国共产党中央军事委员会) kaj Centra Milita Komisiono de Ĉina Popola Respubliko ( 中华人民共和国中央军事委员会).
La Ĉefestro de la Centra Milita Komisiono estas fakte ĉefestro de Ĉinio, ĉar li gvidas PLA de Ĉinio. Kiel ĉefestro pri militaj politikoj, Ĉefestro de la Centra Milita Komisiono estas ĉefkomandanto de PLA.
En aliaj komunismaj ŝtatoj, kiel Nordkoreio kaj Vjetnamio ekzistas militkomisionoj en la partioj. La dua estro de Nordkoreio, Kim Ĝong-il gvidis Nordkoreion kiel Ĉefestro de Nacia Defenda Komisiono de Korea Demokratia Popola Respubliko.
Historio
Nunaj Ĉinaj militfortoj, Popola Liberiga Armeo kreiĝis dum la Ĉina enlanda milito. Kiel militfortoj de ĈKP, PLA batalis kontraŭ Nacia Revolucia Armeo de Ĉina Nacia Partio, Kuomintango. Same kiel Ruĝa armeo de Sovetunio, la Komunista Partio de Ĉinio havis siajn militfortojn por militi kontraŭ siajn malamikojn. Estro de la Komunista Partio, Mao Zedong opiniis ke armeo kaj armitaj milicoj estas ĉefa organizaĵo dum la revolucio.
En 1949 la Komunista Partio venkis en la enlanda milito. Post la venko Mao Zedong iĝis komandanto de PLA. Dum lia regado, vic-ĉefestro de CMK, Lin Biao ankaŭ havis povon. Dum la Kultura revolucio Lin Biao kontrolis kaj subtenis Mao. Kiel ĉefestro de la militfortoj, Lin Biao kreskigis sian povon en la partio. Tio provokis konflikton inter Mao kaj Lin. Li perdis povon post la kultura revolucio kaj pereis en 1971 pro aviada katastrofo.
Post la morto de Mao Zedong lia posteulo Deng Ŝiaoping decidis apartigi militan povon el la partio. En 1982, li kreis la Centran militan komisionon en la registaro, nuntempe nomatan la Centra Milita Komisiono de Ĉina Popola Respubliko.
La nuna prezidanto de Ĉinio Ŝi Ĝinping estas ĉefestro de la Centra Milita Komisiono de la partio kaj ŝtato. Kiel ĉefestro de PLA, li kreis novajn departmentojn por modernigo de PLA.
Ŝid
Ne miskomprenu kun Šíd situanta en Slovakio!
Ŝid (Шид, slave Šid, Sid) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Srem (regiono). Ankoraŭ 18 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Ŝid situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Beogrado-Zagrebo.
Historio
Komence romianoj vivis tie, poste alvenis diversaj nomadaj triboj, fine hungaroj kaj kroatoj. Fine de la mezepoko la turkoj okupis la komunumon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Ŝid 16 311 da homoj (12 427 serboj (76 %), 899 slovakoj (5,5 %), 724 kroatoj, 455 jugoslavianoj, 81 ciganoj, 59 hungaroj kaj aliaj.
Washington Luís
Washington Luís PEREIRA de SOUSA [ŭoŝinton luis perejra djsouxza], brazila prezidento naskiĝis en Macaé en la 26-a de oktobro de 1869 kaj mortis en San-Paŭlo, en la 4-a de aŭgusto de 1957. Prezidento de Brazilo de la 15-a de novembro de 1926, estis eksigita en la 24-a de oktobro de 1930, de puĉo komandita de Getúlio Vargas.
Li lernis en Rio-de-Ĵanejro kaj iĝis advokato en San-Paŭlo (1891). Estis publika prokuroro en Barra Mansa kaj advokato en Batatais, kie komencis sian politikan karieron. Tie li estis urbkonsilanto (1897) kaj urbestro (1898).
En 1900, li edziĝis al Sofia de Oliveira Barros, filino de la 2-a Barono de Piracicaba, kaj estis elektita federacia deputito, sed en tiu tempo, la elektita deputito estu akceptita de antaŭloj, kaj li estis refuzita de deputita ĉambro.
De 1904 ĝis 1906 li estis subŝtata deputito. Poste, li estis subŝtata sekretario pri Juro kaj Publika Sekureco. En 14-a de marto de 1914 iĝis urbestro de San-Paŭlo. En 1920, li estis elektita subŝtatestro de San-Paŭlio.
Post fini sian mandaton kiel subŝtatestro, li elektigis al Senato kaj, en 1925 estis elektita respublika prezidento de aliaj substratestroj. Enoficiĝis en la 15-a de novembro de 1926.
Laŭ tiu tempa politiko, li devis indiki kiel posteŭlon el Minas Gerais, sed preferis indiki posteulon el San-Paŭlo. Pro tio, substratestroj de Minas Gerais, Paraibo kaj Suda Rio-Grando neis apogon al oficialan kandidaton. Tio devigis popolan balotadon en 1930. La politikan malstablecon kaŭzis la puĉon kontraŭ li en oktobro de 1930.
Protektita de Kardinalo Sebastião Leme, li sukcesis permeson por ekziligi en Usono kaj Eŭropo. Li revenis al Brazilo en 1947 post la fino de Vargasa diktatoreco kaj fariĝis eseisto. Mortis en la 4-a de aŭgusto de 1957, en San-Paŭlo.
Carantoc
Carantoc estis kelta sanktulo de la frua 6-a jarcento.La detaloj de lia vivo estas plejparte legendaj. Li naskiĝis en la antaŭa kimra regno Ceredigion, kaj estis filo de reĝo de tiu lando (aŭ Ceredig aŭ lia filo Corun). Tamen li mem ne deziris heredi la tronon, kaj fuĝis al la marborda vilaĝo Llangrannog. Kolombo forportis la rabotaĵojn produktatajn kiam li estigis fajron, kaj Carantoc fondis preĝejon en la loko kie la birdo formetis ilin. Li translokiĝis al Kornvalo antaŭ ol prediki en Irlando. Post kiam li revenis en Kimrion li migris al Somerset, kie, ĉe Dunster, li havis disputon kun Reĝo Arturo kaj Cador, Duko de Kornvalo. Poste, ĉe Carhampton (Somerset), li aŭ malsovaĝigis drakon aŭ mortigis serpenton, kiu teruris la loĝantaron de Carhampton. Pro tio Reĝo Arturo donis al Carantoc la rajton fondi monaĥejon tie.
Li mortis aŭ en Inis Baithen aŭ en Dulane. Lia fest-tago estas la 16-an de majo.
1948
1948 estis superjaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1948 post Kristo okazis, interalie:
NGC 1941
NGC 1941 (alia indiko — ESO 85-EN79) estas emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Merd-la-Breuille
Saint-Merd-la-Breuille estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 215 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Saint-Merd-la-Breuille situas je alteco de 846 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Merd-la-Breuille apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Guy Faugeron, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Merd-la-Breuille apartenas al la kantono de La Courtine, kies ĉefurbo estas La Courtine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Cepphus
Cepphus estas genro de marbirdoj de la familio de aŭkedoj. Temas pri mezgrandaj urioj kun ĉefe nigra korpo dum la reprodukta sezono, maldika malhela beko kun ruĝa bekinterno kaj ruĝegaj kruroj kaj piedoj. Du specioj havas blankajn flugilajn grandajn makulojn, la tria specio havas blankajn okulringojn. Ĉiuj el ili estas multe pli helaj vintre, makulitaj supre kaj blankaj sube.
La reprodukta medio estas rokaj insuloj kaj marbordoj de nordaj Atlantiko kaj Pacifiko. Ili plej ofte demetas ovojn en roka truo proksime de akvo.
Tiuj birdoj povas vintri en siaj reproduktejoj, moviĝante iomete al malfermaj akvoj se necese, sed plej ofte ne migras multe suden.
Por nutri sin ili plonĝas el la akvosurfaco, kaj subnaĝas. Ili manĝas ĉefe fiŝojn kaj krustulojn, sed ankaŭ kelkajn moluskojn, insektojn kaj plantan materialon.
La specioj estas:
Ili estas ankaŭ fosiliaj formoj
La du lastaj ŝajnas la nunaj specioj, sed pro la konsiderinda distanco laŭ tempo aŭ spaco el la nunaj teritorioj povus aparteni al diferencaj specioj.
Jimmy Berg
Jimmy Berg (naskonome Simson Weinberg, שמשון וינברג, pseŭdonimoj Raimund Danberg, Otto Forst-Berg, Helmut Raabe; naskiĝis la 23-an de oktobro 1909 en Kolomeo, Galicio, tiam parto de Aŭstrio-Hungario, mortis la 4-an de aprilo 1988 en Novjorko), estis usona komponisto, verkisto kaj kritikisto de aŭstria juda deveno. En Vieno li en la 1930-aj jaroj estis la muzikigisto de la kabaredaj poemoj kaj teatraĵoj de Jura Soyfer: ili intence rompiĝis kun la tradicioj de burĝa teatro- kaj kulturkoncepto por kontraŭbatali faŝismajn ideojn. Krome senteblas influoj de la viena popolteatro de la 19-a jarcento, per kio Soyfer kaj Berg provis montri la dangerajn banalaĵojn de ĉiutaga pensado kaj venki ilin.
Vivo
Naskita en la malgranda galicia urbo Kolomeo, tiam parto de Aŭstrio-Hungario, hodiaŭ en Ukrainio, la familio baldaŭ translokiĝis al Wiener Neustadt. Berg frekventis mezlernejon, prenis piano- kaj kompono-lecionojn kaj baldaŭ entuziasmiĝis pri malpeza muziko kaj ĵazmuziko.
En 1931 Jimmy Berg iris al Berlino, kie li tradukis usonajn kantojn kaj verkis siajn proprajn kantotekstojn. En 1933 li fuĝis al Parizo kaj jaron poste al Vieno. Tie, Jimmy Berg provis establiĝi en la distra industrio kaj estis sukcesa kiel lirikisto kaj komponisto de furoraĵoj kaj vienaj kantoj (foje sub pseŭdonimoj kiel ekzemple Otto Forst-Berg, Helmut Raabe aŭ Raimund Danberg).
En 1935 li iĝis muzika direktoro de la kabaredo "ABC" en Vieno. Tio komencis intensan kunlaboron kun Jura Soyfer, kies tekstojn li muzikigis kaj kun kiu li ankaŭ verkis kabaredtekstojn. Krome, li daŭre komponis kaj verkis malpezan muzikon. La plej konata kanto estas verŝajne "Sperrstund’ is" ("la trinkejoj fermiĝas laŭ leĝo") en la interpreto de Hans Moser.
En 1938 Jimmy Berg devis denove fuĝi; li atingis Usonon tra Svislando kaj Britio. En Novjorko li partoprenis aranĝojn organizitajn de elmigrintoj kiel komponisto kaj lirikisto. Li fondis propran dancan orkestron, kun kiu li koncertis en 1939-48. Interalie kun Leon Askin, Armin Berg, Karl Farkas, Viktor Grünbaum, Hermann Leopoldi kaj Fritz Spielmann, Jimmy Berg ankaŭ aperis en multaj kabaredprogramoj kune kun sia edzino Trude, plennome Gertrude Hammerschlag, naskita 1919 en Vieno, artista nomo en Usono Trude Hill, kun kiu li geedziĝis Novjorke en 1942. Inter la plej grandaj sukcesoj de Berg dum la 1940-aj jaroj estis kantoj celitaj por germanlingvaj ekzilitoj en Usono en miksaĵo de anglaj kaj germanaj vortoj.
Dum sia tuta vivo, Jimmy Berg "restis vienano" en kaj tekstoj kaj komponaĵoj; estis al li tre malfacile adaptiĝi, li apenaŭ povis akiri profesian renomon en Usono kaj tial ne povis vivteniĝi de sia arta laboro. Li unue laboris en fabriko, poste por la germanlingva programo de la radiostacio "Voĉo de Ameriko" ​​kaj skribis koncertajn kaj televidrecenzojn por germanlingvaj ĵurnaloj kiel "Aufbau". Kiel artisto, li pli kaj pli retiriĝis de la 1950-aj jaroj.