cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉemiztrempa konkurso
Ĉemiztrempa konkurso estas speco de beleco-konkurso inter junulinoj. La partoprenantoj portas T-ĉemizon — aŭ atletan ĉemizon, miniĉemizon, aŭ ion similan — blankan aŭ helkoloran, sen aŭ kun mamzono aŭ bikino. Dum la inoj dancas, oni ŝprucigas aŭ priverŝas la ĉemizojn per akvo, ĝis ili fariĝas travideblaj. La akvo estas kutime tre malvarma, por stimuli kvazaŭ-amoreman erektiĝon de la mampintoj.
Tiaj konkursoj okazas plej ofte en noktokluboj aŭ sur someraj plaĝoj. Ili celas sekse eksciti sian publikon, kiu konsistas kutime el aliseksemaj viroj. La publiko emas instigi al la konkursantinoj detiri la malsekan ĉemizon por plene malkaŝi la mamojn. Ĉemiztrempaj konkursoj estas do speco de dancnudiĝo, aŭ erotika danco. Okazas ankaŭ analogaj kalsontrempaj konkursoj inter viroj.
Malsekaj ĉemizoj jam ofte troviĝis en erotiketaj fotoj, sed la konkursoj ŝajne populariĝis nur post 1977, kiam aperis la filmo The Deep (La Profundo). En ĝia unua sceno, la aktorino Jacqueline Bisset, vestita per blanka T-ĉemizo kaj la kalsoneto de nigra bikino, naĝas subakve kaj elmariĝas.
IJmuiden
IJmuiden havas kvar havenojn, la fiŝistohavenon, la haringohavenon, la IJmondhavenon kaj jakthavenon por la plezurŝipveturado. IJmuiden estas unu el la plej grandaj marhavenoj de Nederlando kaj la plej granda fiŝisthaveno de Nederlando.
6664 Tennyo
Nomo
Ĝia nomo aludas al la "Tennjoj" (japane 天女, tennyo aŭ ĉiela virino) : fabelaj estaĵoj de la japana Budhismo, iel similaj al anĝelinoj, nimfoj aŭ feinoj. Dum ŝia kosma flugo, la japana kosmonaŭtino Chiaki Mukai radio-komunikis kun duagradaj lernantoj de Tatebajaŝi. Ĉar oni demandis ŝin : "Kiel impresas vin, esti en la kosmo ?", ŝi deklaris : "Mi sentas, kvazaŭ mi iĝus tennjo, kaj mi flugas". La vorto iĝis fama en tuta Japanio kiel kromnomo por Mukai.
Batalo de Vouillé
La preciza loko de la batalo estis kontestita.
Laŭ Henri Martin, Voulon - kaj ne Vouillé - estus la loko de la batalo de la frankoj gvidataj de Klodvigo kontraŭ la visigotoj de Alariko la 2-a en 507.
La batalo
Printempe de 507, sub estrado de Klodvigo kaj de ties plejaĝa filo Tjerio, la armeo de la frankoj transiris la riveregon Luaro direkte al Poitiers. La armeo de la visigotoj kondukita de la reĝo Alariko la 2-a marŝis norden por limigi ĝian antaŭiron, esperante apogon de la ostrogotoj, sed tiuj ĉi estis senmovigitaj per la minaco de la bizancanoj, verŝajne pro interkonsento kun Klodvigo.
La batalo komenciĝis je tagiĝo, la visigotaj kavaliroj verŝajne atakis kiel kutime per sinsekvaj sturmoj, kiuj rompiĝis kontraŭ franciskoj.
Terura korp-al-korpa frapado komenciĝis, ĝis kiam la reĝo Alariko la 2-a estis mortigita de Klodvigo mem, kiu kuris al li je sia vivrisko ekde la unuaj momentoj de la batalo.
Kiel por la batalo de Tolbiac kontraŭ la alemanoj, tiu morto aperis kiel « dijuĝo » kaj estigis senordan disiĝon de la visigotoj, kiuj fuĝis suden, kun la heredanto de la reĝlando : Amalariko. La aŭvernja infanterio, alianciĝinta al la visigotoj, kondukata de la filo de Sidonio Apolinaro, estis masakrita surloke de la frankoj. Meze de la mateno, la batalo estis jam finita.
Tiu venko alportis gravajn konsekvencojn : Klodvigo daŭre markis la estontajn limojn de Francio, al kiuj liaj posteuloj referencos por postuli pli malpli efektivan suverenecon sur teritorioj, kiuj konsistigos la duklandon Akvitanio kaj la graflandon Tuluzo. Ekde 508, Klodvigo starigis sian novan ĉefurbon en Parizo anstataŭ Tournai, tro ekstercentra de liaj konkeritaĵoj.
Johann Praetorius
Johann Praetorius (* 25-a de novembro 1595 en Hamburgo, † 25-a de julio 1660 samloke) estis komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Johann estis lernanto de sia patro Hieronymus Praetorius kaj – samkiel sia frato Jacob – de Jan Pieterszoon Sweelinck. Ekde 1611 li estis orgenisto kaj eklezia skribisto ĉe la preĝejo St. Nikolai en Hamburgo. En 1619 li edzinigis Anna Sperling, la filinon de la rektoro de la „Gelehrtenschule des [klerula lernejo de] Johanneums“, kun kiu li havuis du gefilojn: Hieronimo (* ĉirkaŭ 1620) kaj Elisabeth (* ĉirkaŭ 1622).
Johann Praetorius postlasis 14 ĥoralajn- kaj du psalmomuzikigojn por orgeno.
Julian Brandt
Julian Brandt (prononco ) estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Bremeno, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2014 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Bayer Leverkusen. Krome ekde la jaro 2016 li estas membro de la vira germana nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "20".
László Kiss (konstitucia juĝisto)
László Kiss [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss László estas hungara konstitucia juĝisto, altlerneja instruisto.
László Kiss naskiĝis la en Jánosháza.
Biografio
László Kiss maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1975. Li estis asistanto samloke ekde 1977, lektoro (1980), docento (1982), profesoro (1992). Inter 1993-1998 li estis katedrestro. En tiu instrua periodo li estis ankaŭ vicpartiestro (komprenu komunista funkciulo) en la universitato. Li havis stipendiojn en Universitato de Marburg (1988–1989) kaj enlande (1998-2001). En 1982 li kandidatiĝis, post jardeko li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Inter 1998 kaj 2016 li estis membro de la konstitucia juĝejo. Li estis akuzita en gazeto pri sekreta informisto, sed post tre longa proceso la gazeto estis punita je granda sumo. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Andy Hernández
Andy HERNÁNDEZ Martínez (naskiĝis la 21-an de decembro 1985 en Florida, Camagüey, Kubo) estas kuba esperantisto.
Li eklernis Esperanton en majo de la jaro 2001 kaj ekaktivis en la movado en julio 2004. Li partoprenis diversajn E-renkontiĝojn dise en Kubo kie ofte li prelegis kaj pri diversaj temoj, kiaj la Bahaa Kredo kaj la Ido-lingvo/movado (kvankam li mem estas nek bahaano nek aliĝis al Ido-movado). Li studis terkultivadon en Politekniko sed poste li eniris en Pedagogian Universitaton kaj fariĝis studento kaj samtempe instruisto de historio en supera lernejo.
Ekde julio 2008 ĝis septembro 2018 li loĝis en Madrido, Hispanio, sed li ankaŭ loĝis duonjaron en Erevano, Armenio, kaj pli mallonge en Tuluzo, Francio, okaze de volontulado por la Esperanto-KulturCentro, kaj membris en Universala Esperanto-Asocio dum kelkaj jaroj kaj aktive tradukas artikolojn por la esperantlingva Vikipedio kiam eblas. Li interesiĝas pri diversaj aferoj: landoj, kulturoj, Armenio, mitologio, religioj, lingvoj, politiko, veganismo, instruado de Esperanto kaj ĝia diskonigo kaj disvastigo. Li kunkreis kaj administris la retejon VeganArto kaj administra la retejon La Verda Kaldrono.
Hiacinto
La hiacintoj (latine Hyacinthus) estas palearktisa genro da floraj plantoj el la ordo de asparagaloj. La genro konsistas el tri plantaj specioj, kiuj kreskas el bulboj kaj floras printempe. Sian nomon la belaspektaj plantoj havas de la escepte bela juna viro Hiakinthos, al kiu enamiĝis kaj Zefiro, la dio de la okcidenta vento, kaj la dio Apolono.
Disvastiĝo
La natura kreskoteritorio de la hiacintoj ampleksas okcidentan Azion ĝis suda Turkmenio kaj nordorienta Irano. Kiel ĝardena floro, la planto tamen disvastiĝis al parkoj kaj ĝardenoj tutmonde.
Tipoledoj
Tipoledoj, komunlingve tipoloj, estas membroj de familio de muŝoj (dipteroj) kun longegaj, maldikegaj kruroj. La latina nomo de la familio estas Tipulidae. Oni nomas ilin ankaŭ "longkruruloj", sed tiu nomo estas uzata ankaŭ pri kelkaj araneecaj bestetoj. Ilia aspekto similas al moskitoj, kvankam ili estas multege pli grandaj kaj malpli lerte flugas. Ili vivas nur kelkajn tagojn en la adolta etapo de la vivo, nur sufiĉe longe por fekundigi la ovojn de la posta generacio. Iuj tropikaj specioj atingas longon de 100 mm. La adoltoj ne manĝas, nur trinketas akvon, sed la larvoj ja povas difekti la radikojn de plantoj. Tamen tipoledoj estas plejpart, "ekonomie marĝenaj" specioj. Kaj malgraŭ ilia moskitsimila aspekto, ili ne mordas homojn aŭ aliajn bestojn. Ilin forte logas lumo.
Tigriso
Tigriso  (دجلة [diĝla], Dicle, Τίγρης) estas rivero en sudokcidenta Azio, kiu komenciĝas en Turkio ĉe la Lago Van. Tigriso tuŝas nordorientan bordon de Sirio kaj fluas tra la teritorio de Irako preskaŭ paralele kun Eŭfrato. En antikveco, la ambaŭ riveroj memstare alfluadis al Persa Golfo, sed hodiaŭ ili kuniĝas je distanco 160 km-ojn de la golfo kaj faras riveron Ŝatt al-Arab, arabaj literoj: شط العرب.
Tigriso, kun 1900 km longo, estas pli malgranda ol Eŭfrato, sed estas pli grava por komerco, ĉar ĝia kanalo pli profundas. De la antikveco, la loĝantoj de Mezopotamio, uzadis la akvojn de du riveroj por irigacio de varma, seka tero.
Jonaswalde
Jonaswalde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Oberes Sprottental, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Blanka-blua-blanka flago
La blanka-blua-blanka flago estas simbolo de la kontraŭmilitaj protestoj en Rusio en la jaro 2022.
Ĝi unue estis menciita en sociaj retoj la 28-an de februaro 2022 kaj estis vaste akceptita de opoziciaj fortoj. Ĝi estis uzita ĉe kontraŭmilitaj protestoj en Tbiliso, Kartvelio, same kiel en Germanio, sur Kipro kaj en Jekaterinburg, Rusio.
Laŭ la aktivuloj, ĝi simbolas la lukton por paco kaj libereco de penso. La ruĝa koloro de la rusa flago, kiu estas asociita kun sango kaj la sovetia pasinteco, estis anstataŭigita per la paca blanka. La kombinaĵo de koloroj ankaŭ similas la malnovan flagon de la urbo Velikij Novgorod kiel memoro de la tradicioj de la Novgoroda Respubliko.
La dezajno de la flago ankaŭ similas la flagon de belorusaj protestoj (kiu ankaŭ estas la historia flago de Belorusio).
La 6-an de marto 2022, Anna Dubkova, loĝantino de Moskvo, estis arestita de policisto kadre de la interkapta plano pro la blank-blu-blanka flago metita sur ŝia aŭto. La protokolo diras ke la flago estas simbolo "... de kontraŭmilitaj protestoj, ofta inter la opoziciaj fortoj." Anna Dubkova estis kondamnita de la tribunalo al aresto por periodo de 15 tagoj sub Artikolo 19.3 de la Kodo de Administraj Deliktoj.
La kolora nuanco de la meza blua strio estas proksima al la meza strio de la rusa flago uzita dum la post-sovetia epoko inter 1991 kaj 1993.
Majtrejo
Majtrejo (मैत्रेय, Maitreya; मेत्तेय्य, Metteyya; 弥勒佛, Mílèfó; 未来仏, Miroku) estas bodisatvo, kiun oni kredas estos la estonte venonta budho de nia mondo. En budhisma literaturo, kiel en la Amitaba sutro kaj en la Lotusa sutro, oni nomas lin Ajita.
Laŭ budhisma tradicio, Majtrejo estas la bodisatvo, kiu aperos en la Tero en la estonteco, atingos kompletan vekiĝon kaj instruos la puran darmon. Laŭ la tekstoj, Majtrejo estos la postanto de la nuna budho, la budho Gotamo, ankaŭ konata kiel budho Ŝakjamunio. La profetaĵo pri la alveno de Majtrejo parolas pri tempo en la estonteco, kiam la darmo estos forgesita de la plimulto en la tera mondo.
En Teravado, li estas la nura bodisatvo menciita per sia nomo, kaj precipe en la pli malfruaj partoj de la tradicio; en Mahajano, Majtrejo fariĝis unu el multaj aliaj bodisatvoj.
Heinrich Himmler
Heinrich HIMMLER, en esperanto Henriko Himlero, (naskiĝis la en München, memmortigis sin la  en Lüneburg) estis germana NS-Politikisto kaj imperia estro de SS.
Vivo
Li naskiĝis kiel filo de Gebhard Himmler, instruista direktoro, kaj plenkreskiĝis inter burĝaj cirkonstancoj. Li partoprenis dum la 1-a mondmilito en rapida oficira instruado, sed ne finis tiun; li devis forlasi la armeon fine de la milito. Post la venko super Sovetunio en München, en kies disbatado li partoprenis kiel ano de libertrupo Lauterbach, studis agrikulturon en Teknika Universitato de München (1918-1922). En tiu tempo li estis ano de la studenta asocio Apollo. Li kontaktiĝis tra la asocio Artamanen kun NSDAP, en kiu li aniĝis en 1923. La 9-an de novembro 1923 li partoprenis en la Hitler-puĉo. Himmler iĝis en 1929 imperia estro de SS kaj evoluigis tiun al la plej forta duonmilitara organizaĵo de la Tria Regno. Li volis fine de la 2-a mondmilito (en marto 1945) krompakti kun la okcidentaj aliancanoj. Kiam Hitler eksciis pri liaj manovroj (28-an de aprilo 1945), li demisiigis lin pri liaj postenoj kaj ordonis lian areston. Li surpenis kaŝnomon kaj vivis postmilite en la militkaptejo de Lüneberg. Senvualiĝinte, li enprenis venenkapsulon la 23-an de majo 1945. Sekco de lia korpo estis sekretigita por 100 jaroj, t.e. ĝis 2014 (?).
Li estis unu el plej fanatikaj germanaj nazioj. La 23-an de aŭgŭsto 1942 ordonis aresti ĉiujn antaŭmilitajn polajn oficirojn en Ĝenerala Gubernio, la 9-an de oktobro 1942 laŭ lia ordono germana militkaptitejo en Varsovio iĝis koncentrejo KL Warschau, en kiu oni murdis 200 mil loĝantojn de la urbo. La 9-an de oktobro 1944 post falo de la Ribelo de Varsovio ordonis tute detrui Varsovion kune kun centoj da protektitaj monumentoj, kio estis plenumata de oktobro 1944 ĝis januaro 1945.
Koski Tl
Koski Tl estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. La 30-an de junio 2021 Koski Tl havis 2,289 loĝantojn, kaj ĝia areo estas, el kio estas tero kaj akvo. Plejparto de la komunumo estas sur argila ebenaĵo, sed tie estas ankaŭ riveroj kaj iliaj vastoj kaj terspinoj. Rivero Paimionjoki fluas tie kaj la malnovaj vilaĝoj de Koski Tl estas apud la rivero. Tl en nomo de komunumo signifas Gubernion de Turkuo kaj Pori, en finna Turun ja Porin lääni kaj estis inkludita en la nomo, ĉar en Finnlando situis ankaŭ alia komunumo Koski, nuna Hämeenkoski kaj kvankam ĝi, Koski Hl, prenis nomon Hämeenkoski en 1995 kaj kvankam Gubernio de Turkuo kaj Pori malaperis en 1997, Koski Tl konservis la mallongigon en sia nomo.
Keukenhof
La Keukenhof estas ĝardena parko en la nederlanda provinco Suda Holando proksime de la loĝloko Lisse (pli-malpli meze inter Amsterdamo norde kaj Hago sude), kiu precipe dum aprilo kaj la unua duono de majo, dum la sezono de florantaj tulipoj, altiras grandajn nombrojn da turistoj. Laŭ iuj taksoj temus pri la plej multe fotata loko de Eŭropo – ĉiukaze la grandegaj aranĝoj de kolorplenaj floroj kreas imponajn pejzaĝajn impresojn.
Dum la 15-a jarcento, la areo sur kiu troviĝas la nuntempa parko, ankoraŭ estis netuŝita parto de naturo kaj estis propraĵo de la nobelino Jakoba de Bavario. Krom por ĉasado, la kampara bieno uziĝis por kultivo de herboj por la nobela kuirejo. Tiel ekestis la nomo Keukenhof ("kuireja bieno" respektive "kuireja ĝardeno"). Dum la jaro 1857 la pejzaĝa arkitekto kreis planon por kastela parko Keukenhof. La anglastila pejzaĝa parko, kiun li tiam kreis, ankoraŭ nun estas la baza strukturo de la nuna parko. Pro iniciato de grupo da florkultivistoj, en la parko unuafoje dum la jaro 1949 estis aranĝita prezento da printempaj floroj, por doni al ili okazon prezenti siajn florojn. Nuntempe proksimume 90 florkultivistaj bienoj kune respondecas pri la aŭtuna plantado kaj printempa prizorgo de la flora abundo. Aparte multas tulipoj, narcisoj kaj hiacintoj, kiuj elstare bone kreskas en la sabla kaj kalkoŝtona grundo. Aldone al la pejzaĝa parko, plantata je printempaj floroj, sur la tereno situas pluraj pavilonoj, nomataj laŭ membroj de la nederlanda reĝa familio, en kiuj ekspoziciiĝas ekzotikaj floraj plantoj kaj artaj floraranĝoj, okazas koncertoj kaj eblas restoraciaj manĝoj. Aldoniĝas eta porinfana bestoĝardeno, vastaj infanludejoj kaj klasika arbusta labirinto.
La parko Keukenhof ekde la mezo de la 2-a jarcento evoluis ĝis unu el la plej grandaj turismaj vidindaĵoj de Nederlando. Ĝi estas foiro kaj ankaŭ florbulba aĉetejo por plantoŝatantoj, kaj kontentigas la atendon de multaj turistoj je "tipe nederlandaj" tulipoj, pluaj printempaj floroj, kamparaj kanaletoj kaj historia ventomuelejo ("Keukenhofmolen"). Sur la parka areo de 32 hektaroj tamen troveblas ankaŭ la plej granda kolekto de skulptaĵoj en Nederlando – ekspoziciiĝas 150 verkoj de 50 skulptistoj. La parko malfermatas nur ekde la lasta semajno de marto ĝis la mezo de majo, de 8:00 ĝis 19:30 h. La kulmina flora periodo dependas de la aktualaj veteraj kondiĉoj – kutime temas pri la mezo de aprilo.
Ĉiujare ankaŭ la florparado Bloemencorso Bollenstreek pasas la parkon sur sia vojo de Noordwijk al Haarlem.
Caligny
Caligny estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Caligniens.
NGC 1073
NGC 1073 (aliaj indikoj — PGC 10329, UGC 2210, MCG 0-8-1, ZWG 389.2, IRAS02411+0109) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Montijo
Montijo povas rilati al
Atabasko (rivero)
La rivero Atabasko (Athabasca River) estas kanada, kiu elfluas el la Atabaska Glaciejo en la Nacia Parko Jasper (Alberto). Ĝi havis malnovtempe grandan rolon rilate al la komerco de peltoj aŭ al la konstruado de transkontinentaj fervojoj.
La rivero longas proksimume 1500 kilometrojn, antaŭ finfine enflui en la Atabaskan Lagon. El tie, ĝiaj akvoj kuniĝas kun tiuj de la rivero Mackenzie kaj atingas la Arktan Oceanon.
Ligo Komunista Revoluciista
La Ligo Komunista Revoluciista (LKR) estas trockiisma partio ; franclingve, Ligue Communiste Révolutionnaire, LCR.
En 2007, la Ligo Komunista Revoluciista (LCR) annoncis sian emon krei novan kontraŭkapîtalisma partio, pli vasta kaj pli malfermita, kaj proponis al ĉiuj kontraŭkapitalismulojn ariĝi en tiu nova partio por organizi popolajn mobilizadojn. Tial, LCR decidis en sia kongreso de la 5-a de februaro 2009 disiĝi kaj ĝiaj membroj anîgis al Nova Kontraŭkapitalisma Partio (NPA).
Könnigde
Könnigde ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de junio 2010 ĝi havis 158 loĝantojn.
Sebastian Rudy
Sebastian Rudy (prononco ) estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Villingen-Schwenningen, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2017 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Bayern München de Munkeno. Krome ekde la jaro 2014 li estas membro de la vira germana nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "19".
Novembro de 2011
22-a de novembro
2011
Teologio fenomenologia
Unuavide, entenas da vereco tiuj asertoj: se la vento blovanta estas ĉiam la sama, malsamas la resonanco ene de la instrumentoj kiuj surbaze de sia formo redonas malsamajn sonojn. Tion tamen interesas, pli ol la veron en si mem, la percepto kaj prezento de la vero. La vero en si mem, fakte, estas la sama objektiva afero, kiu estas la sama antaŭe poste kaj sendepende de la perceptantaj subjektoj. Tiu estus, laŭ kritikisto de tiu nova teologio, la aĥila talono de tiu teologio.
Jen kion precizigas la fenomenologia teologo: “mi ne min rekonas en la koncepto pri vero racia-dogma. Mi min rekonas en mensa medio filozofia kaj ekzegeza-teologia-spirita kie la vero estas fenomenologia (antikvgreke esprimeble per la verbo legein), tiu kiu sin rivelas dum mem prezentiĝas (greke: fanein). Oni ne devas sin alkroĉi al la dogma teologio kiu envojigas al la “unuformigo”. La vero ne estas ŝtono falinta 2000 jarojn antaŭe sur la Eklezion kaj sur la homon, akceptenda kaj eltenenda, sed “rilato-revelacio” kiu konstituiĝas kaj manifestiĝas tra la historio inter la homo kaj Dio.
Kritikoj al Teologo fenomenologia
La limo de la fenomenologia teologia, laŭ kritikistoj, ne kuŝas en tio dirita sed en tio nedirita. Tiu teologio, fundita ekskluzive sur la koncepto pri fenomenologia vero, silentas ekzemple rilate la koncepton pri objektivaj veroj, kiuj fakte elstaras en la kristana kredo. Se sendube veras ke la koncepto pri vero estas ligita al persono al kiu ĝi riveliĝas. kaj eĉ al lia sperto, tamen oni ne povas nei la ekziston de teologiaj veroj, nome kiuj venas rekte el la revelacio,nome el Dio, kiel la ekzisto mem de Dio, ties persona triunueco, la destino de la homo ktp. Se tiu ne eniras en la teologian panoramon, la teologio rezultas naĝado en la subjektivismo.
Teologio, malsame ol filozofio, distingiĝas per veroj nediskuteblaj, kiuj fundas la teologion mem kiel sciencon. Kaj fine la filtrilo de individua percepto estas altirita ĉiam pri al la objektiveco per memedukado sub la lumo la objektiva revelacio konstante reproponita de la Eklezioj.
Bibliografio
Il Timone, n. 122, aprilo 2013, p. 61
Loches
Loches estas franca loĝloko de la departemento Indre-et-Loire de la regiono Centro-Valo de Luaro.
Jakitorio
Jakitorio (焼き鳥, やきとり, laŭvorte "rostita birdo") estas japana manĝaĵo origine farita el kokinaĵo kaj legomoj, kiujn oni ŝovas sur bastoneton kaj rostas kun spicoj. Nuntempe anstataŭ kokinaĵoj oni uzas ankaŭ diversajn viandojn kaj legomojn. Jakitorio similas al ŝaŝliko de la tjurkaj popoloj kaj de Balkano.
Loches
Ĝi estas eta mezepoka urbo regata de la plej alta kaj antikva omaĝturo de Eŭropo, konstruita en la Mezepoko de Fulko la 3-a de Anĵuo. Ĝi estas konata kiel "La plej bela angulo de Francio" (distingitaĵo ekskluzive kreita por ĝi). Nuntempe ĝi estas tre populara inter la britoj kiuj kutimas ekloĝi en ĝi. Ĝia ĉefa enspezfonto estas turismo.
Loches estas la plej granda urbo sudoriente de Indre-et-Loire, kaj la nura kiu havas grandan supermarkton kaj liceon en la sudo de Turlando (Touraine). En la jaro 2008 estis registritaj 6,478 loĝantoj.
Geografio
Loches nombris 6,455 loĝantojn en 2011. La areo de la komunumo estas granda je 27,06 km² kaj ĝia alteco varias inter 64 kaj 147 msm.
Wolf-Premio pri Kemio
La Wolf-Premio pri Kemio estas premiita unufoje jare fare de la Wolf Foundation. Ĝi estas unu el la ses Wolf-premioj establitaj fare de la Fondo kaj premiita ekde 1978; La aliaj estas Agrikulturo, Medicino, Artoj, Fiziko kaj Matematiko.
La gajnintoj estas:
Loches
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la ok samlimaj komunumoj de Loches :
Nikos Gacos
Nikos Gacos finis la elementan lernejon (greke: δημοτικό) en Kato Asea. Li studis en gimnazio en Tripolo, kie li konatiĝis kun literaturo kaj fremdaj lingvoj. Poste, li transloĝiĝis al Ateno, kie li studis literaturon, filozofion, kaj historion ĉe la Universitato de Ateno. Lia kono de la angla kaj franca estis tre bona kaj li estis jam familiarigita kun grekaj poetoj Kostis Palamas, Dionisios Solomos, la grekaj popolkantoj, kaj lastatempaj tendencoj en Eŭropa poezio. En Ateno, li ekkontaktis la literaturajn cirklojn tiutempajn fariĝanta unu el la dumvivaj amikoj de samranga poeto Odiseo Elytis kaj li eldoniĝis liajn poemojn, malgrandajn en etendo kaj en klasika stilo, en la revuoj Nea Estia (1931) kaj Rythmos (1933). Dum tiu periodo li ankaŭ eldonis kritikon en "Makedonikes Imeres" (Μακεδονικές Ημέρες), "Rythmos" (Ρυθμός), kaj "Nea Grammata" (Νέα Γράμματα) (por Kostis Bastias, Myrtidiotissa, kaj Thrasos Kastanakis, respektive). En 1935 li ekloĝis en Francio, en Parizo kaj la sudo de la Francio.
Chatou
Chatou [ŝatu] estas franca komunumo kaj okcidenta pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Yvelines kaj en la Pariza Regiono.
Ĝi havas proksimume loĝantojn, kiuj nomiĝas Catoviens.
15295 Tante Riek
15295 Tante Riek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Chatou
Geografio
La komunuma teritorio estas tute urbigita, kaj situas ene de buklo de la Sejno. La komunumo havas landlimojn kun Le Vésinet okcidente, Croissy-sur-Seine sude, kaj Carrières-sur-Seine kaj Montesson norde. Je la alia flanko de la Sejno troviĝas Rueil-Malmaison, en la departemento Hauts-de-Seine.
Historio
La malgranda urbo kaj siaj - tiam - kamparaj pejzaĝoj interesis la impresionistajn pentristojn de la fino de la 19-a jarcento, precipe André Derain, kiu estis naskiĝinta en Chatou.
Takashi Inui
Takashi Inui (japane 乾 貴士, n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2009 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
121506 Chrislorentson
121506 Chrislorentson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de C. Chris Lorentson, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA, Lunar Reconnaissance Orbiter, la Marsa Scienca Laboratorio la Kosmoteleskopo Hubble, SWIFT, GLAST kaj la misio Cassini-Huygens kiel Inĝeniero pri Regado de Infekto.
17034 Vasylshev
17034 Vasylshev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Vasilij G. Ŝevĉenko, de la Instituto de Astronomio de la Ĥarkiva Universitato, plej produktivan observanton de la dependo magnitudo-fazo kaj la efiko de opozicio por la malgrandaj planedoj. Li estis unu el la unuaj, kiuj montris, ke la amplekso de la efiko de opozicio dependas de la spektra klaso.
Philip Agee
Philip Burnett Franklin AGEE (nask. en Tacoma Park, Marilando, la 19-an de julio 1935 – mort. en Havano la 7-an de januaro 2008) estis agento de la Central Intelligence Agency (CIA) kaj verkisto famiĝinta ĉefe kiel aŭtoro de la libro "Inside the Company : CIA Diary" (Interne de la Societo : Taglibro de CIA) aperinta en 1975, en kiu li raportis pri siaj spertoj en la usona spionagentejo.
Biografio
Philip Agee ricevis katolikan edukon. Diplomita en la Universitato Notre-Dame en 1956, li enoficiĝis en CIA en 1957. Li estis sinsekve en Vaŝingtono, D.C., en Ekvadoro, en Urugvajo kaj en Meksiko. Post demisio el la agentejo, en 1968, li fariĝis opozicianto kontraŭ la agmaniero de CIA. Li konfesis ke lia katolika sociala konscienco igis lian laboron pli kaj pli malagrabla fine de la jaroj 1960, tiel ke li seniluziiĝis pri CIA kaj ties subteno al certaj aŭtoritataj reĝimoj en Latin-Ameriko. Li kaj aliaj disidentoj ricevis subtenon flanke de la Commission Church en 1975-1976, el kio rezultis kritika rigardo pri la rolo de CIA en diversaj murdoj kaj aliaj kontraŭleĝaj aktivaĵoj.
Agee publike kondamnis la masakron Tlatelolco okazinta en 1968 en Meksiko. Tio estis la evento kiu decidigis lin forlasi la agentejon. Cetere, li asertis ke CIA estis ravita pro lia laboro, ke ĝi proponis al li promocion kaj ke lia superulo estis suprizita kiam li prezentis sian demision. La ĵurnalisto kaj “ĉasisto de komunistaj agentoj“ John Barron asertis siaflanke ke oni devigis lin demisii pro diversaj kialoj, i.a. lia trodrinkemo, liaj trointimemo kun ambasadoredzinoj kaj liaj revenantaj financaj problemoj.
Akuzoj pri ligiteco kun KGB
Oleg Kalugin, iama direktoro de la kontraŭespiona departemento de KGB, asertis ke, en 1973, Agee kontaktis la KGB-spionon postenigita en Meksiko kaj proponis al la sovetia agento amasegon da informoj. Suspektema, KGB rifuzis la proponon. Li skribis : “''Agee tiam foriris al Kubo, kiu akceptis lin kun etenditaj brakoj... La Kubanoj dispartigis kun ni la informojn de Agee. Sed dum, sidanta en mia oficejo en Moskvo, mi legis la seninterrompan fluon da rivelaĵoj de Agee, mi malbenis niajn agentojn pro tio ke ili lasis tian fonton foriri.''" . Dum Philip Agee verkis sian Taglibron de sekreta agento, KGB estis laŭdire en kontakto kun li pere de korespondanto de la soveta novaĵagentejo Novosti en Londono, Edgar Anatolievitch Tcheporov.
Publikigo de "Inside the Company : CIA Diary"
Pro leĝaj problemoj en 1975, "Inside the Company : CIA Diary" estis eldonita unue en Britio, en la epoko kiam Agee vivis en Londono. Ĝi finfine estis internacie publikigita en 27 lingvoj. La magazino "Playboy" (aŭgusto 1975) publikigis eltiraĵojn el tiu libro en artikolo titolita “What You Still Don't Know About The CIA ! Ex-Company Man Philip Agee Tells All“ (Tio kion vi ne scias pri CIA ! La iama agento Agee ĉion rivelas). Agee agnoskis en sia libro ke la kuraĝigoj de la komunista partio de Kubo estis profitodonaj, dum li dubis esti kapabla trovi la pliajn informojn kiuj mankis al li ("Inside the Company: CIA Diary". p. 551-552).
La gazeto "The London Evening" priskribis la libron kiel "terura libro pri koruptado, premoj, murdoj kaj komplotoj“. "The Economist" kvalifikis ĝin “neevitebla libro“. Miles Copeland, iama direktoro de servo de CIA en Kairo diris pri ĝi ke temas pri “perfekta priskribo de la spionlaboro,  destinita al ĉiea publikigo“, kaj pri “aŭtentika priskribo de la maniero laŭ kiu brita aŭ usona agento agas, ĉio tio prezentita kun ekstrema precizeco.
En Usono, la estro de la divizio Okcidenta Hemisfero de CIA, Ted Shackley, estis taskita malhelpi la publikigon de tiu libro, kiu estis tamen publikigita ses monatojn poste kaj fariĝis tre rapide furorlibro.
"Inside the Company : CIA Diary"
""Inside the Company : CIA Diary" rivelis nomojn de 250 oficiroj kaj agentoj de CIA.
La unua misio de d'Agee ekster la usona teritorio okazis en 1960 en Ekvadoro, kaj konsistis estigi rompiĝon de diplomatiaj rilatoj inter Ekvadoro kaj Kubo, kiaj ajn povis esti la konsekvencoj pri la stabileco de Ekvadoro, kaj tio per uzo de koruptado, timigo, telefona kaŝa telefonaŭskultado kaj fabrikado de falsaj dokumentoj. Agee trapasis kvar jarojn por enŝoviĝadi en ekvadorajn politikajn mediojn. Li asertis ke lia agado subfosis kaj detruis la politikan sistemon de la lando.
Agee helpis en organizado de kaŝa telefonaŭskultado en la reprezentejo de Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj en Montevideo en Urugvajo, danke al du mikrofonoj glufiksitaj sub la plafono de la ĉambro situanta sub ĝi. Agee raportas ke la 12an de decembro 1965, dum oficiala renkontiĝo kun urugvaja polica oficiro en la centra polica komisarejo de Montevideo, li komprenis ke la krioj kiuj venis el apuda ĉambro estis tiuj de Urugvajano pri kiu li atentigis la policon kiel priatentenda persono. Por maski la kriojn, la oficiro tiam simple laŭtigis la sonon de radioaparato kiu disaŭdigis futbalmatĉon. .
Agee partoprenis ankaŭ en operacoj de CIA dum Olimpiaj Ludoj de Meksiko (1968). Poste li iris al Kubo por kelkaj esploroj inter majo 1971 kaj majo 1972, kaj komencis labori por CIA en Parizo.
Elpelo
Agee akiris certan famon en Britio post la publikigo de sia libro en kiu li diskonigis la nomojn de multaj CIA-agentoj kun posteno en Londono. Meze de la jaroj 1970, William Blum, poste famiĝinta pro sia kritika sinteno rilate al la eksterlanda usona politiko, vivis en Londono kaj kunlaboris kun li. El pluraj plendoj de la usona registaro kaj raporto de la britaj sekretaj servoj MI6, kiuj atribuis al Agee respondecon pri ekzekuto de du agentoj de MI6 en Pollando, rezultis lia elpelo el Britio. Kvankam li defendis sin, kun la subteno de multaj ĵurnalistoj aŭ maldekstraj civitanoj, li finfine forlasis la landon la 3an de junio 1977 por iri al Nederlando. De tie li estis ankaŭ elpelita, kaj sinsekve same el Francio, Federacia Respubliko Germanio kaj Italio.
La 12an de januaro 1975, Agee atestis antaŭ la Tribunalo Russell, en Bruselo esti persone kontrolinta la nomojn de la venezuela personaro de filio de Exxon. Exxon lasis CIA interveni en la mastrumado de la personaro, kaj supozeble plue faras tion nuntempe. Agee klarigis ke CIA faris tiel por la filioj de grandaj usonaj entreprenoj tra tuta Latin-Ameriko. Reprezentanto de Exxon refutis tiujn akuzojn.
En 1978, Agee kaj eta subtengrupo ekpublikigis informbultenon “Covert Action Information Bulletin", disvolvis internacian kampanjon por malstabiligi CIAn per diskonigo de ĝiaj operacoj kaj de la identeco de ĝiaj agentoj. Mitroĥin asertis ke tiu bulteno ricevis helpon de la sovetiaj kaj kubaj sekretaj servoj . La eldono de januaro 1979 de tiu bulteno publikigis la FM 30-31B forgery, suplemento al la manlibro de instruado de la soldatoj de la usona Armeo aparte destinita al instruado pri rimedoj por instigi al tumulto en fremda lando.
Philip Agee estis senposedigita el sia usona nacieco en 1979. . En 1980, la registaro de Maurice Bishop konsentis havigi la grenadan civitanecon al Agee, kiu instaliĝis sur la insulo. La kontraŭrevolucio devigis lin poste denove ekziliĝi. Li ricevis pasporton de la sandinista registaro de Nikaragvo. Post ŝanĝiĝo de registaro, ankaŭ tiu pasporto estis nuligita, en 1990. Li tiam ricevis germanan pasporton — la nacieco de lia edzino, la baletdancistino Giselle Roberge. Li poste vivis en Kubo. Pli poste, Agee estis ree akceptita sur la teritorioj usona kaj brita. La priskribon de sia odiseo publikigis Agee mem en 1987, en sia aŭtobiografio “On the Run".
Intelligence Identities Protection Act
En 1982, la usona Parlamento dekretis leĝon de protekto de la identeco de la agentoj de la servoj : "Intelligence Identities Protection Act", kiu ŝajne rekte celis la aktivaĵojn de Agee. Tiu leĝo estis poste aplikita okaze de la skandalo de Valerie Plame, kiam la oficialuloj de la registaro de George W. Bush havigis al la amasinformiloj la nomon de agento de CIA kiel reprezalio kontraŭ ŝia edzo.
Lastaj aktivaĵoj
Depost la jaro 2000 ĝis sia morto, Agee havis retejon en Havano : Cubalinda.com , kiu organizis turismajn restadojn en Kubo, spitante la mankojn de la usona leĝo kiuj malpermesis al la usonaj civitanoj elspezi monon sur la kuba teritorio (Trading with the Enemy Act). En la jaroj 1980, la fondinto de la organizaĵo NameBase, Daniel Brandt, instruis al Agee kiel uzi komputilojn kaj datumbazojn por liaj esploroj. Laŭ biografio publikigita samtempe kiel eseo de Agee en marto 2007 en la usona magazino “Counterpunch", Agee vivis ekde 1978 kun sia edzino en Germanio, en Hamburgo, de kie li ofte vojaĝis al Kubo kaj Latin-Ameriko. Agee estis enhospitaligita la 16an de decembro 2007 en Havano. Malsukcesis kirurgia operacio por savi lin. Li mortis pro stomakperforado la 7an de januaro 2008 kaj estis kremaciita.
Eksteraj ligiloj
La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de Wikipedia.
1498 Lahti
1498 Lahti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda urbo Lahti.
Gardanto de la Afero de Dio
"Gardanto de la Afero de Dio" (Valí 'Amr'ulláh), estis titolo de Shoghi Effendi Rabbání (شوقي أفندي رباني), kiu naskiĝis je la 1-a de marto 1897 en Akko (Israelo). Li estis la plej maljuna nepo de 'Abdu'l-Bahá, kiu estis la plej maljuna filo de la Fondinto de la Bahaa Kredo, Bahá'u'lláh. Laŭ la bahaa ortografia sistemo lia nomo estus skribita  Sh awqí Afandí, sed lia nomo jam delonge estis konata kiel Shoghi Effendi, antaŭ ol la nuna sistemo estis akceptita. Laù la klarigoj de  'Abdu'l-Bahá en sia "Volo kaj Testamento", la "Gardanto de la Afero de Dio" estas por la bahaa komunumo ĉef-gvidanto, kies precipa rolo estas la klarigo kaj la interpratado de la sanktaj skriboj bahaaj kun "neeraripova" aŭtoritato :
"La sankta kaj juna branĉo, la Gardanto de la Afero de Dio, kiel ankaŭ la Universala Domo de Justeco universale elektota kaj establita, estas ambaŭ sub la zorgo kaj protektado de la Abhá Beleco (Bahá'u'lláh), sub la ŝirmo kaj neerara gvidado de la Ekzaltito (Báb) (mia vivo estu oferita por ili ambaŭ). Kion ajn ili decidas, estas di-devena. Tiu, kiu ne obeas lin, nek obeas ilin, ne obeis Dion; tiu, kiu ribelas kontraŭ li kaj kontraŭ ili, ribelis kontraŭ Dio; tiu, kiu disputis kun li, disputis kun Dio; tiu, kiu oponis lin, oponis Dion; tiu, kiu argumentas kun ili, argumentis kun Dio; tiu, kiu disputis kun li, disputis kun Dio; tiu, kiu malagnoskis lin, malagnoskis Dion; tiu, kiu malkredis lin, malkredis Dion; tiu, kiu devias, apartigas sin kaj turniĝas for de li, vere deviis, apartigis sin kaj turniĝis for de Dio. La kolerego, la furioza indigno, la venĝo de Dio restu sur li!"
La forpaso de Shoghi Effendi venis neatendite je la 4-a de novembro 1957, kiam li estis vojaĝanta al Britio kaj infektiĝis je azia gripo. La "Volo kaj Testamento" de  'Abdu'l-Bahá priskribis la sinsekvadon de la Gardantoj de la Kredo, sed Shoghi Effendi ne havis gefilon, kaj ĉiuj aliaj kandidatoj estis forpelitaj el la Kredo kiel Interlig-rompantoj, (t.e. iu, kiu ne akceptis la aŭtoritaton de la posteuloj de Bahá'u'lláh : `Abdu'l-Bahá, Shoghi Effendi kaj la Universala Domo de Justeco). La Volo kaj Testamento de  'Abdu'l-Bahá preskribis, ke la Gardanto devas esti vira ido de Bahá'u'lláh kaj aprobita de la Manoj de la Afero, kiujn Shoghi Effendi nomis kiel la "Ĉefintendantojn de la Mondordo de Bahá'u'lláh". Tiuj "Manoj de la Afero de Dio" kune konstatis, ke estis neeble nomumi novan Gardanton, kaj lasis la decidon al la elektonta "Universala Domo de Justeco". Malgraŭ tio, unu el la Manoj de la Afero, Mason Remey, poste proklamis sin la "dua Gardanto" kaj estis forpelita el la Kredo de la aliaj "Manoj de la Afero" kiel interlig-rompanto. La "Manoj de la Afero" ludis la necesajn administrajn rolojn kaj organizis la voĉdonadon pri la Universala Domo de Justeco. Ili ekskludis sin de la balotado. Post sia elekto la Universala Domo de Justeco konkludis, ke estas neeble nomumi alian Gardanton. Shoghi Effendi restas la unua kaj lasta Gardanto de la Bahaa Kredo, kaj neniu plu rajtas interpreti la sanktajn skribojn bahaajn kun nekontestebla aŭtoritato.
Moskva urba dumao de 1-a kunvoko
Moskva urba dumao de la 1-a kunvoko estis elektita dum la baloto, okazinta la, por 4-jara periodo (1993 — 1997).
Estraro de UEA 1955-1956
En Estraro de UEA dum la oficperiodo 1955-1956 oficis jenaj personoj:
Arto (Sabiñánigo)
Arto [ARto] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la sudo de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Arto (800 msm) mem estas en la suda valo inter Sabiñánigo kaj Guarguera. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Dum la Hispana Enlanda Milito, Arto suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Arto oni malaltiĝis el 72 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 14 loĝantoj (2019).
Aktualo
La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, kio pluas ĉi tie male al aliaj apudaj lokoj, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo. Ĉefa vidindaĵo estas la romanika preĝejo de la 12-a jarcento, poste reformita.
Morcenx-la-Nouvelle
(jen france, okcitane Morcens la Navèra) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Cerisé
Cerisé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ceriséens.
Historio kaj klaskonscio
Historio kaj klaskonscio. Studoj pri marksisma dialektiko (en la germana: Geschichte und Klassenbewusstsein. Studien über marxistische Dialektik), estas kolektaĵo de eseoj publikigita en 1923 de Georg Lukács (1885–1971) kaj estas konsiderata kiel baza verko de la novmarksismo pri klaskonscio. Ĝi havis grandan influon al la Kritika teorio, speciale al Theodor W. Adorno kaj Jürgen Habermas.
Fono
La hungara filozofo Lukács en 1919 fariĝis vica popolkomisaro pri instruado en la Federacia Hungara Socialisma Konsilantara Respubliko. El tiu tempo vidu lian eseon "Kontraŭrevoluciaj fortoj dum la hungara proletara diktatoreco" sub. Liaj eseoj pri la organiza demando, kiuj estas entenataj en “Historio kaj klaskonscio", spegulas tiujn spertojn.
Superrigardo
La volumo kunigas eseojn pri diversaj aspektoj de marksismaj teorio kaj praktiko: “Kio estas ortodoksa marksismo” − “Rozo Luksemburgo kiel marksisto” − “Klaskonscio” - “La aĵiĝo kaj la konscio de la proletaro” − “La funkciŝanĝiĝo de la “historia materiismo” − “Laŭleĝeco kaj eksterleĝeco” − “Kritikaj rimarkoj pri Rozo Luksemburgo: «Pri la rusa revolucio»”.
“La aĵiĝo kaj la konscio de la proletaro”
Speciale la plej longa eseo de la volumo, nome “La aĵiĝo kaj la konscio de la proletaro” estas konsiderata vojtrabata novinterpretado de la teorio de Karlo Markso, kiun Lukács prezentis sub la influo de Max Weber. Tiu ĉi dum multaj jaroj, dum kiuj Lukács en Hejdelbergo studis kaj okupiĝis antaŭ ĉio pri la novkantiisma filozofio, estis lia amiko kaj instruisto.
Aĵiĝo
Tiu ĉi estas la fundamenta formo de la marksisma ideologikritiko − la transformado de sociaj ecoj en naturajn ecojn. La varoj per sia valoro peras ne nur objektive inter la unuopaj laboroj, ili ankaŭ produktas subjektive la ŝajnon, kvazaŭ valoro estus io en la aĵoj ennaskita − do aĵiĝo.
Lukács ligas tiujn ĉi ideologikritikan analizon kun la raciiga teorio de Max Weber, kiun li tamen rigardas nur sub la vidpunkto de trudado de formala racieco. Nur la raciigo de la konkreta laborprocezo, la abstraktado de la “organa aktiveco” kreas la kondiĉon por ke la laboro dismetiĝu en kvante nomeblajn paŝojn, ke la personeco de la laboristo fariĝu rimedo por la celo kaj la varoj interŝanĝeblaj aĵoj. La raciigo priskribita de Max Weber do estas samtempe kondiĉo kaj rezulto (en la riĉigo de juro, regado, arto ktp) de la kapitalisma produktadmaniero.
La konscio de la proletaro
Deirante de la fundamenta analizo de maltrafa aĵ-percepto, la dua parto de la eseo disvolvas ampleksan kritikon de la novtempa filozofio, kiu de Kantio ĝis Hegelo okupiĝas pri la kontraŭecoj de formo kaj substanco kaj pri la unuopo kaj sistemo. En la kantia transcendenta filozofio la pure formala karaktero de la moderna ekkono trovas sian plej klaran esprimiĝon. Tra la praktikaj filozofioj de Johann Gottlieb Fichte kaj de Frederiko Ŝilero fine ĝis Hegelo plu evoluas la konscio de la problemo, kiu provis solvi tiun kontraŭecon per la malkovro de la historieco. Sed Hegelo fiaskis, laŭ Lukács, ĉe la provo trovi la subjekton de la agado, kiu rilatigas la formon al la enhavo, kaj anstataŭe metis abstraktan mondspiriton.
La subjekto de la historio, kiu povas forigi la kontraŭecojn de la burĝa pensado (kaj, laŭ Lukács, ankaŭ forigos ilin), estas la proletaro (vidu ankaŭ starpunkt-teorio).
La tria kaj lasta parto de la eseo disvolvas la ideon, ke la proletaro en sia historia ekzistado per la rekta ĉeesto estas premata al la filozofio kaj per la praktika nuligo ("aŭfhebo") en la revolucio dissolvas la kontraŭecojn.
Tiu ĉi lasta ĉapitro estas tre proksima al la hegela histori-filozofio kaj pro tio ŝajnas dubinda ankaŭ al aŭtoroj, kiuj konsentas pri la principa diagnozo de aĵigo/aĵiĝo. La verko entenas speciale la internan malfacilaĵon, ke la kontraŭecoj solveblas nur praktike, sed ke la subjekto de tiu praktiko estas jam antaŭe nomebla de la teorio.
3100 Zimmerman
3100 Zimmerman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetan astronomon Nikolaj Vladimiroviĉ Zimmerman (cirile Николай Владимирович Циммерман, 1890 – 1942).
Colle Sannita
Najbaras la komunumoj Baselice, Castelpagano, Castelvetere in Val Fortore, Circello, Reino, Riccia (CB) kaj San Marco dei Cavoti.
Keukenhof-muelejo
La Keukenhof-muelejo aŭ Keukenhofmolen (nederlande) estas platforma muelejo sur la tereno de la flora parko Keukenhof en Lisse (provinco Suda Holando de Nederlando). La muelejo origine staris en Scharmer, kie ĝi dum la jaro 1892 konstruiĝis kiel poldera muelejo. Tie ĝi staris kune kun aldona surtera muelejo.
Dum la jaro 1957 la muelejo estis translokigita al la tereno de la flora parko Keukenhof, kiel donaco de la Holanda-Amerika ŝipa linio. En la flora parko la muelejo nur havas dekoran funkcion. Ĝi povas plenfunkcie turniĝi kaj havas diametron de 17,90 metroj.
Obrovac
Obrovac, serbe Обровац, germane Obrowatz aŭ Oberndorf, hungare Boróc estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉka Palanka.
Situo
Obrovac situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo.
Historio
Alvenintoj el Dalmatio fondis la vilaĝon en 1308. Post la turka erao germanoj kaj serboj alvenis tien. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Boróc 2930 homoj (1843 germanoj (63%)). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Post la 2-a mondmilito la germanoj depoeriĝis. En 2002 loĝis en Obrovac 3177 homoj, (serboj 2870 (90%), ciganoj 133, hungaroj 27, jugoslavianoj 20, kroatoj 19, slovakoj 8 kaj aliaj).
Parabolo
La gloso Parabolo povas signifi la jenajn:
de la greka filozofiisto Platono pri percepto kaj akiro de scio
Insulo Phillip
Insulo Phillip, en Esperanto Filipinsulo, estas aŭstralia insulo troviĝanta je 140 kilometroj el Melburno, en Viktorio. La insulo vastas 10.000 hektarojn kaj havas 97 bordajn kilometrojn.
Cementa ponto je 640 metroj kunligas la insulan urbon Newhaven al la urbo San Remo. En 2001 la insulo havis 7.071 loĝantojn. Dum la somero la loĝantaro altiĝas ĝis 40.000. 60% el la insula tero estas uzata por paŝti ŝafojn kaj bovedojn.
Ĉeĥa muziko
Ĉeha muziko estas la plej sukcesa arta branĉo en Ĉeĥio (ekz. kompare kun pentroarto) atinginta tutmondan nivelon (Smetana, Dvořák, Janáček, Martinů). Jam en la 18-a jarcento akiris Eŭropan famon la "Dia Bohemo" Josef Mysliveček kaj ĉeĥaj muzikistoj estis tiel bonaj, ke Mozart konfidis al ili sian operon Don Giovani (uverturon preskaŭ sen preparo). Tiam en ĉiuj ĉeĥaj vilaĝoj oni instruis iun muzikilon jam al infanoj kaj ekestis proverbo "se ĉeĥo, do muzikisto" (ne plu validas). Altan nivelon de muzikado akiris ĉeĥaj violonistoj (Josef Slavík, František Ondříček, Jan Kubelík, Jaroslav Kocián, Váša Příhoda, Josef Suk, Václav Hudeček).
Insulo Phillip
Lokoj
Urboj en kaj ĉirkaŭ la insulo estas:
Ĉeĥa muziko
Sed por la ĉeĥa muzika kulturo gravas ankaŭ folklora muziko. Jam de la mezepoko konserviĝis kanto de husanoj Kiuj estas diaj batalantoj, kantata de la husanoj en bataloj kaj nun uzata kiel festa fanfaro dum solenoj.
NGC 1074
NGC 1074 (aliaj indikoj — PGC 10324, MCG -3-8-1) estas galaksio en konstelacio Baleno.