cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(153953) 2002 AD9
(153953) 2002 AD9 estas marsrenkonta, terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ecoj
Ĝi estas de la malofta spektra klaso L, subklaso de klaso "S": "ŝtona" asteroido, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio. La korpoj de tia klaso karakteriziĝas per ruĝa spektro sub 0,75 m kaj spektro sen apartaĵo transe.
Orbito
Ĝi estas proksima de la 4:5 kun Marso kaj 5:1 kun Jupitero.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, de Venuso kaj de Merkuro; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiuj planedoj, escepte de Merkuro, kies orbito estas proksima de la suprenira nodo de la asteroida orbito.
Universitato de la Virgulinsuloj
La Universitato de la Virgulininsuloj (University of the Virgin Islands, akronime UVI) estas universitato en la Usonaj Virgulininsuloj. La universitato situas sur la insuloj Saint Croix kaj Saint Thomas. Instruado estas donita en ekonomio/komerco, administrado, flegado, psikologio, homscienco kaj socioscienco-subjektoj, natursciencoj kaj instruista trejnado.
UVI estis fondita en 1962 kiel Kolegio de la Virgulininsuloj kaj en 1986 iĝis universitato kaj deklaris la 117-an tielnomitan historie nigrulan institucion de lernado.
En 2006, estis 2,487 studentoj kaj 260 akademia kunlaborantaro, kaj en la sama tempo instrukotizoj estis 3,726 USD por lokaj studentoj. La ekzameno estas rezignita al majstra nivelo.
Mostkov
Mostkov (Moskelle) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Oskava en distrikto Šumperk. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Oskava. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mostkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo de 4,54 km².
Minskaj interkonsentoj
La Minskaj Interkonsentoj estis serio de internaciaj interkonsentoj kiuj celis fini la militon en la Donbasa regiono de Ukrainio. La unua, la tiel nomita Minska Protokolo, estis redaktita en 2014 fare de la Triflanka Kontakta Grupo pri Ukrainio, konsistante el Ukrainio, Rusio, kaj la Organizaĵo pri Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE) , kun mediacio de la gvidantoj de Francio kaj Germanio en la tielnomita Normandia Formato. Post ampleksaj interparoladoj en Minsko, Belorusio, la interkonsento estis subskribita la 5an de septembro 2014 fare de reprezentantoj de la Triflanka Kontakta Grupo kaj, sen agnosko de ilia statuso, de la tiamaj gvidantoj de la memproklamita Donecka Popola Respubliko (DPR) kaj Luganska Popola Respubliko (LPR). Tiu interkonsento sekvis multoblajn antaŭajn provojn ĉesigi la bataladon en la regiono kaj celis efektivigi tujan batalhalton.
Meze de altiĝantaj streĉitecoj inter Rusio kaj Ukrainio komence de 2022, Rusio oficiale rekonis la Luganska kaj Donecka popolaj respublikoj la 21an de februaro 2022. Sekvante tiun decidon, la 22an de februaro 2022, rusia prezidanto Vladimir Putin deklaris ke la Minskaj interkonsentoj "ne plu ekzistis", kaj ke Ukrainio, ne Rusio, kulpis pro ilia kolapso. Rusio tiam invadis Ukrainion la 24an de februaro 2022.
Prkenný Důl
Prkenný Důl (Brettgrund) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Žacléř, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Žacléř. Estas ĉi tie registritaj 27 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prkenný Důl estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,6 km². Vilaĝo Prkenný Důl trafas ankaŭ en katastran teritorion Vernířovice kun areo 1,66 km².
Péter Novák
Péter Novák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Novák Péter estas hungara ŝlagrokantisto, aktoro, reĝisoro, tekstopoeto, komponisto. Lia patro estis Ferenc Novák, lia patrino estis Jolán Foltin, lia fratino estis Eszter Novák.
Péter Novák naskiĝis la  en Gödöllő (laŭ WikiData en Budapeŝto).
Biografio
Péter Novák jam rolis en sia aĝo 13 en muzikalo, inter 1984-1994 li estis kantisto en pluraj ŝlagraj muzikgrupoj, poste li havis propran muzikgrupon ĝis 2003. Ekde 1993 li estis membro de malgranda teatro, poste li havis rolojn en gravaj teatroj, kiel Operetoteatro (Budapeŝto). Li ricevis eĉ reĝisorajn kaj koreografiajn taskojn. Li ricevis premiojn inter 1995-2019. Li edziĝis en 2009, sed lia filo naskiĝis jam en 2007.
Bedřichov (Oskava)
Bedřichov (Friedrichsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Oskava en distrikto Šumperk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bedřichov situas en katastra teritorio Bedřichov u Oskavy kun areo de 25,44 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1620.
Kulturaj memorindaĵoj
En la katastro de la municipo estas registritaj tiuj ĉi kulturaj memorindaĵoj:
Tajlando en la Olimpikoj
Tajlandaj sportistoj unue en 1952 partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala tajlanda teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en la Somera Olimpiko 1980, kiam la teamo aliĝis al bojkoto de la ludoj en protesto pri la invado de armeaj unuoj Sovetunio je Afganion fine de 1979. Vintrajn olimpikojn kompare malgrandaj teamoj de la nacia olimpika komitato partoprenas ekde 2002, kun escepto de la evento de 2010.
Ĝis inkluzive la vintra olimpiko de 2022, la teamo sume atingis 10 orajn,  3 arĝentajn kaj  17 bronzajn medalojn, atingitajn ekde la Somera Olimpiko 1976. Fine ĝi havis la 57-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj. El la entute 35 medaloj atingitaj ĝis inkluzive la vintra olimpiko de 2022, 14 estis en halterlevo, 15 en boksado kaj 6 en tekvondo. Ĉiuj tiuj disciplinoj apartenas al la someraj olimpikoj: en vintra olimpiko ĝis nun ne atingeblis medalo. Inter landoj en Sudorienta Azio, Tajlando estas unua laŭ la nombro da oraj medaloj (10), kaj dua en la nombro da sumaj medaloj (35), nur malantaŭ la teamo de Indonezio kiu havas 37 medalojn. La plej sukcesaj Ludoj de Tajlando ĝis nun estis la Somera Olimpiko 2004 en Ateno, kie ili gajnis ok medalojn, tri el ili estis oraj.
1952
En la Somera Olimpiko 1960 en Helsinko partoprenis 8 tajlandaj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
1960
En la Somera Olimpiko 1960 en Romo partoprenis 20 tajlandaj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
1964
En la Somera Olimpiko 1964 en Tokio partoprenis 54 tajlandaj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis (la unua tajlanda olimpika medalo venos en 1976).
1972
En la Somera Olimpiko 1972 en Munkeno partoprenis 35 tajlandaj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
1976
En la Somera Olimpiko 1976 en Montrealo partoprenis 42 tajlandaj sportistoj.
1988
En la Somera Olimpiko 1988 en Seulo partoprenis x tajlandaj sportistoj.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 37 tajlandaj sportistoj.
2000
En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 52 tajlandaj sportistoj.
2004
En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 42 tajlandaj sportistoj.
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 47 tajlandaj sportistoj.
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 37 tajlandaj sportistoj.
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 54 tajlandaj sportistoj.
2020
En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 41 tajlandaj sportistoj.
2002
En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 1 tajlanda sportisto: La skikuristo ประวัติ นาควัชระ, en oficiala latinliterigo Prawat Nakwatchara, per angla latinliterigo Prawat Nagvajara, estis la unua tajlanda sportisto kiu kvalifikiĝis por vintrosporta disciplino. Ne surprize li ambaŭfoje estis la teama flagotenanto.
2014
En la Vintra Olimpiko 2014 en Soĉio partoprenis 2 tajlandaj sportistoj. Teama flagotenanto estis la alpa skiisto คเณศ สุจริตกุล, en oficiala latinliterigo Khanet Sucharitakun. Dua partoprenanto estis la klasika violinistino Vanessa-Mae, ankaŭ en alpa skiado, finante en slalomego kiel 67-a el entute 89 konkurantoj. La internacia federacio de skiado post la eventon pridubis ŝian kvalifikiĝon por la olimpiko, sed la arbitracia kortumo por sporto kaj sekve ankaŭ la IOK konfirmis la ĝustan kvalifikiĝon.
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 4 tajlandaj sportistoj. Teama flagotenanto estis มรรค จันเหลือง, en oficiala latinliterigo Mak Chanlueang, persona nomo itale Marco, kiu havas italan kaj tajlandan civitanecojn kaj ĝis la 20-a jaro en 2015 konkuris nome de Italio.
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 4 tajlandaj sportistoj. Teama flagotenantoj estis la la itala-tajlanda alpa skiisto Nicola Zanon kaj la same itala-tajlanda skikuristino คาเรน จันเหลือง, en oficiala latinliterigo Kharen Chanlueang, Karen, la pli juna fratino de Mak, flagotenanto de 2018.
Irano en la Olimpikoj
Unu princa skermisto de persa deveno partoprenis la historian Someran Olimpikon 1900 en Parizo, tiam preskaŭ duonjarcenton neniu de la persa aŭ irana regno konkuris en olimpiko, ĝis instaliĝis la dinastio Pahlavi, finiĝis la Dua Mondmilito kaj en 1948 unuafoje irana teamo de 36 sportistoj partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala irana teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en 1980 kaj 1984, kiam la lando skuiĝis pro la Irana revolucio, iom poste per la erupcio de la Iran-Iraka Milito kaj nur flanka kialo estis bojkoto de Sovetunio en 1980 proteste al la invado de armeaj unuoj de Sovetunio en la najbaran Afganion kulture tre proksiman al Irano fine de 1979. En vintraj olimpikoj ekde 1956 estis malgrandaj teamoj de iranaj partoprenantoj, kiuj ankoraŭ neniam sukcesis atingi medalon. Tamen en la someraj olimpikoj la iranaj teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 24 orajn,  23 arĝentajn kaj  29 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 43-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Olimpika Komitato de Irano (formale la Nacia Olimpika Komitato de la Islama Respubliko de Irano) kunordigas la teamojn - ĝi estas posteulo de organizaĵo de la dinastio Pahlavi kreita en 1947 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato samjare.
Matthias Alexander Castrén
Matthias Alexander CASTRÉN (naskiĝinta la en Tervola, mortinta la  en Helsinko) estis finnuja filologo. Li apartenis al la svedlingva minoritato de Finnlando. Li pioniris en la esploro de la urala lingvaro. De li eldonitis la unua sveda traduko de la epopeo nacia Kalevala.
Vivo
Post studoj en Oulu kaj Helsinko li habilitiĝis en 1839. Por studi popolajn dialektojn li faris en 1839 vojaĝon al izolitaj regionoj de finnlanda Sameio kaj duan en 1840 tra Karelio. Inter 1841 kaj 1844 Castrén ankoraŭ pliintensigis la tionrilatajn esplorojn kun inkluzivigo de sameoj de Rusio kaj Norvegio.
Verkoj
Carsten mem publikigis »Elementa grammaticae Syrjaenae« kaj »De nominum declinatione in lingua Syriaena« (latinlingve, Helsinko 1844); »Vom Einfluß des Akzents in der lappländischen Sprache« (svedlingve; Sankt-Peterburgo 1845); »Elementa grammaticae Tscheremissae« (Kuopio 1845); »Versuch einer ostjakischen Sprachlehre nebst kurzem Wörterverzeichnis« (dua eldono, Sankt-Peterburgo 1858) kaj »De affixis personalibus linguarum Altaicarum« (Helsinko 1850).
El la postlasitaĵoj eldonis Franz Anton Schiefner »Reiseerinnerungen aus den Jahren 1838–1844« (Sankt-Peterburgo 1853) kaj »Reiseberichte und Briefe aus den Jahren 1845–1849« (Sankt-Peterburgo 1856); krome »Vorlesungen über finnische Mythologie« (germana traduko de Schiefner, Sankt-Peterburgo 1853); »Ethnologische Vorlesungen über die altaischen Völker« (germane de Schiefner, 1857); »Abhandlungen und akademische Dissertationen« (1858; germane de Schiefner, 1862); »Tillfälliga uppsatser« (kun biografio, 1870).
Aliaĵoj lingvikaj estis: »Versuch einer koibalischen und karagassischen Sprachlehre« (1857); »Grammatik der samojedischen Sprachen« (1854, kun vortaroj en 1855); »Tungusische Sprachlehre« (1856); »Versuch einer burjätischen Sprachlehre« (1857); »Versuch einer jenisei-ostjakischen und kottischen Sprachlehre« (1858).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 3. Leipzig 1905, p. 806 (tie ĉi interrete)
Ŝtata Universitato Jackson
La Ŝtata Universitato Jackson (Jackson State University, akronime JSU) estas ŝtata universitato en Jackson en la ŝtato Misisipio, Usono. La kampuso situas ne malproksime de la internacia flughaveno Jackson International Airport .
Ĉe JSU, estis 8,256 studentoj kaj 474 akademia kunlaborantaro en 2006, kaj instruado ĉi-jare estis 4,224 USD por studentoj loĝantaj en la ŝtato de Misisipio. La studoj estas ofertitaj ĝis doktora nivelo (Ph.D).
Historio
Ĝi estis fondita en 1877 fare de baptistoj kiel Natchez Seminario kaj servis precipe nigrulajn studentajn instruistojn. Ĝi estas unu el la originaj historie nigrulaj edukaj institucioj en Usono.
La federacia lando transprenis kiel posedanton en 1940. Jackson Ŝtata iĝis fama en 1970 kiam polico pafis kaj mortigis du studentojn sur kampuso dum studentaj tumultoj (Jackson Ŝtata-mortigoj ).
La universitato estas precipe konata pro siaj bonegaj studoj pri komercaj kaj IT-fakoj. Jackson Ŝtata ankaŭ estis la unua el la originaj nigrulaj universitatoj se temas pri oferti Ph.D. en komerca administrado.
Kolegioj kaj lernejoj
Jackson Ŝtata havas la sekvajn altlernejojn kun filiigitaj lernejoj
Jackson Ŝtata estas la unua kaj ĝis nun nur el la originaj nigrulaj universitatoj se temas pri oferti diplomon pri meteologio. La lernejo precipe kompromitas konstrui profesian medion por afro-usonanaj meteologoj kaj atmosferaj fizikistoj, kiuj laboras kaj en la amaskomunikilaro, privataj institutoj kaj en la ŝtatservo.
Aŭrangabad (Biharo)
Aŭrangabad,, औरंगाबाद, बिहार estas urbego en norda Barato, en sudokcidenta parto de subŝtato Biharo, en kantono de Gaja (Barato) en la samnoma distrikto, kie ĝi estas sidejo.
Demografio
En 2011 Aŭrangabad havis da loĝantoj kun legopovo 86%, signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Aŭrangabad situas sur la nordhinda ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 108 m super la marnivelo. Dehri troviĝas 23, kantona sidejo Gaja (Barato) 64, Ĝehanabad 81, subŝtata ĉefurbo Patnao 121, Hazaribagh 166, Kolkato 474, ĉefurbo Delhio 833, Mumbajo 1348 kilometrojn (aere).
Historio
Aŭrangabad estis disigita de distrikto de Gaja en 1972.
Religioj
La ĉefa religio en Aŭrangabad estas hinduoj (75%), poste islamanoj (24%), la cetraj religioj malpli, ol 1%.
Lingvoj
En Aŭrangabad la loĝantaro parolis magahie kaj hindie.
Klimato
Aŭrangabad situas en humida subtropika klimato (Cwa) laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas mezume pli, ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono. La temperaturo varias inter 19-32 °C.
Trafiko
Aŭrangabad ne havas fervojan linion. 4 ĉefvojoj kuras al la urbego el Dehri, Patnao, Dhanbad kaj Medidinagar, krome sola flankovojo kuras al la plej proksima fervoja linio. La plej proksima flughaveno en Gaja funkcias.
Ŝtata Universitato Sud-Karolino
La Sud-Karolina Ŝtata Universitato (South Carolina State University, akronime SCSU aŭ SC State) estas ŝtata universitato en Orangeburg en la ŝtato de Suda Karolino, Usono. Ĝi estis establita en 1896 kiel tielnomita historie nigrula eduka institucio. La studoj estas alte taksitaj kaj la instrukotizoj estas altaj por ŝtata universitato.
SC Ŝtato estas la nura historie nigrula, ŝtatsubtenita terkoncesio universitato de la ŝtato, establita kiel la Kolora, Normala, Industria, Agrikultura, kaj Mekanika Kolegio de suda Karolino sub la Leĝoj Morrill. Dum la New-Deal, la Wilkinson Halo biblioteka konstruaĵo estis konstruita kun federaciaj financo.
La lernejo estis centro de civitanrajta aktivismo de afro-usonanoj en la 1960-aj jaroj, kaj la 8-an de februaro 1968, tri studentoj estis pafmortigitaj kaj 27 vunditaj fare de ŝtatpolico. La masakro de Orangeburg tiel okazis antaŭ la pafadoj en Kent State University kaj Jackson State.
La 26-an de April, 2007, la unua Demokratia debato antaŭ la prezidenta nomumo okazis en la universitato.
En la universitato ekzistis 4,387 studentoj kaj 274 akademia kunlaborantaro en 2006, kaj en la sama jaro instrukotizoj estis US$ 7,278 por studentoj registritaj en la ŝtato. La studoj estas ofertitaj ĝis doktora nivelo. Eduko pri nukleaenergia inĝenierado estas disponigita, interalie.
Por plia legado
Shuler, Jack. Blood and Bone: Truth and Reconciliation in a Southern Town. Columbia, South Carolina: University of South Carolina Press, 2012. —Account of 1968 campus shooting.
Universitato de Liberŝtato
La Universitato de Liberŝtato (University of the Free State, Universiteit van die Vrystaat, Yunivesithi ya Freistata; akronime UFS, UV aŭ Kovsie) estas afrikansa-angla dulingva publika universitato en la urbo Bloemfontein, ĉefurbo de la Provinco Liberŝtato, kaj en Phuthaditjhaba en la oriento de la Liberŝtato, en Sud-Afriko.
Historio
En la 1940-aj jaroj la nomo estis ŝanĝita al Universitata Kolegio de la Orange Liberŝtato kaj en 1950 la universitato estis renomita Universitato de la Orange Liberŝtato. La familia ŝanĝo sekvis en 2001 kiam la universitato ricevis sian nunan nomon, Universitato de la Liberŝtato.
En la fruaj 2000-aj jaroj, unu el la kampusoj de Vista University estis aldonita al la universitato.
Tero Ekscesa Tago
Tero Ekscesa Tago (TET) estas la dato sur kiu resursa konsumo de la homaro por la jaro preterpasas la kapaciton de la Tero pri regeneri tiujn resursojn de la jaro. La termino "ekscesa" reprezentas la nivelon de kiu postulo de homa loĝantaro superas la daŭrigeblan kvanton de biologiaj resursoj regenerita sur Tero. Kiam vidita tra ekonomia perspektivo, la ĉiujara TET reprezentas la tagon de kiu la planedo-a ĉiujara regenerative buĝeto estas elspezita kaj homeco eniras ekologian deficitan elspezon. TET estas kalkulita de disiganta la mondan bio-kapacito (la kvanto de naturaj resursoj produktita de Tero en unu jaro), de konsumo (de la monda ekologia premsigna homeco de naturaj resursoj de la Tero por tiu jaro) kaj multobliganta de 365 (366 en saltegaj jaroj), la nombro de tagoj en jaro:
En 2020 la kalkulita ekscesa tago falis la 22an de aŭgusto (pli da ol tri semajnoj poste ol 2019) pro kronvirusa kvarantenoj ĉirkaŭ la mondo. La prezidanto de la Tutmonda Piedsigna Reto asertas ke la Kronvirusa pandemio 2019 de ĝi mem estas unu el la manifestadoj de "ekologia misekvilibro".
Tero Ekscesa Tago estas kalkulita de Tutmonda Piedsigna Reto (angle: Global Footprint Network) kaj estas kampanjo subtenita de dekduoj de aliaj neprofitocelaj organizoj. Informo pri kalkulojde Tutmonda Piedsigna Reto kaj naciaj Ekologiaj Piedsignoj estas haveblaj enreta.
Nová Včelnice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1360.
En la 17-a jarcento grafino el familio de Paradiesidoj ĉi tie lasis pro dankemo konstruigi kapelon, en kiu estis lokigita kopiaĵo de statueto el la germana Altötting, do en traduko Starý Etynk.
Membrigo de urbo
La urbo en la pasinteco membriĝis en la jenajn domarojn:
Ankaŭ plu temas pri memstara urbanisma tutaĵoj, dum kio la nomoj Včelnice kaj Nový Etynk estis en la pasinteco nuligitaj. Pluu estas sur la katastro de la urbo disigitaj diversaj solejoj. La municipo ja devene nomiĝis Včelnice, sed ĉiuj oficoj havis sidejon en Nový Etynk, kiu kreas la plej signifan kaj urbanisme ankaŭ plej gravan parton de la urbo.
Fritz Schullerus
Fritz SCHULLERUS (naskiĝinta la en Făgăraș, mortinta la  en Cincu) estis hungarlanda pentristo el Transilvanio.
Vivo
Schullerus pasigis la junulajn jarojn en paroĥestrejo protestantisma estante la filo de pastoro Gustav Adolf Schullerus (1838–1900). Lia pli maljuna frato estis la lingvisto Adolf Schullerus (1864–1928) kaj lia nefino la pentristino Trude Schullerus (1889–1981). Schullerus frekventis ĝis 1885 la Brukenthal-gimnazion kie trenjnis lin la instruisto Carl Dörschlag. Poste li ekstudentis pri arĥitekturo en Vieno ĉe la Teknika Universitato rezignonte baldaŭ kaj startigis desegnadtrejniĝon ĉe fakaltlernejo en Budapeŝto ĉe Bertalan Székely (ĝis 1889) kaj private ĉe Gyula Benczúr kaj aliaj. Influis lin ankaŭ la laboraĵoj de Arnold Böcklin kaj Franz von Lenbach.
Ekde la 21.10.1889 li studis en Munkeno ĉe la Reĝa artakademio, unue en la naturklaso de Gabriel von Hackl, poste ĉe Karl Moor, Ludwig von Löfftz kaj Otto Seitz. Ankoraŭ dumstudade li liberprofesiulis sukcese en Munkeno. Inter 1892 kaj 1894 li instruistis en Bistrița loĝante ekde 1895 en la gepatra domo en Cincu. Mallongan tempon li reiris Munkenon por pliperfektiĝo; en Munkeno li ja konfrontiĝis al realismo kaj naturalisomo, kaj al la verkaro de Gustave Courbet, Jules Bastien-Lepage, Wilhelm Leibl, Hans Thoma, Max Liebermann kaj Fritz von Uhde.
En Cincu li tute dediĉis sin je pentrado. Li kreis portretoj, ĝenrismajn kaj historiajn bildojn (ĉefe el la pasinteco de la transilvaniaj saksoj). Dum la du lastaj vivojaroj li ŝatis ankaŭ esti pejzaĝisto kreante multajn etosoplenajn aferojn. Stimmungslandschaft-bildoj de Adolf Hölzel, Ludwig Dill, Alfred Bachmann kaj Otto Modersohn treege markis tiun ĉi lastan kreivan periodon de Schullerus. Li mortis nur 32 jaraĝo pro tuberkulozo.
Verkado
Inter 1895-1897 Fritz Schullerus faris pentraĵon okaze de la datreveno 1000-a koroniĝa de Stefano la 1-a (Hungario). Ĝi transportitis en 1933 disde Sighișoara al la Muzeo Brukenthal. En la muzeo en Sighișoara troviĝas studaĵo prie. Komisiite de la Societo transilvania-karpata li faris panoramon de la urbo Sibiu kaj, kune kun Arthur Coulin, pejzaĝaĵojn pri Sinaia: ambaŭ estas granddimensiaj. Krome li pentris impresojn el la Olt-valo (ekz. Peisaj cu Oltul, Mănăstirea, Seara pe Olt, Seară liniștită) plenajn de romantika atmosfero aŭ eĉ dramo-scenajn. Temis pri rimarkinda kvalito trapasanta la nelertajn metodojn de multaj samtempuloj.
En la Luterana preĝejo (Brașov) ĉe la muro dekstra laŭlonge de la altarejo estas oleprentraĵo fikcia kun ĵuro de urbaj konsilantoj je la Reformaci-libro de Johannes Honterus. Stile tiu ĉi majstroverko similegas al aliaj historiaĵoj en Munkeno el la jaroj 1890-aj kun esprimema realismo.
Ĉe la altaro de Seliștat el la jaro 1807 enestas centra bildo realigita en 1892 fare de Schullerus. Subtenis ties faron la porvirina asocio surloka: videblas Jesuo gvidante permane knabinon. Memportreto de Schullerus admirindas en la sibia Brukenthal-muzeo.
Querino Neto
Querino Neto (naskiĝis en Maceió la 11-an de decembro 1997), plenanome José Querino de Macêdo Neto estas brazila esperantisto, prezidanto de Brazila Esperantista Junulara Organizo (2018-aktuale), kaj jam rolis kiel kontrolkonsilanto (2016-2017) kaj sekretario (2017-2018). Li jam agadis en TEJO kiel komitatano A (2017-2019), komitatano Ĉ (2020-aktuale), komisiito pri Edukado (2017-2018), komisiito pri Landa Agado en Ameriko (2018-2019), ĝenerala komisiito pri Landa Agado (2019-2020), membro de Elekta Komisiono (2018-2019) kaj ĝenerala sekretario (2019-2020). Krome, li venkis la TEJO-konkurson Partoprenu IJK-n em 2017 kaj estis unu el la trejnistoj de la projekto Florigu Egalecon inter Junuloj en 2018. En Brazila Esperanto-Ligo li estis vicprezidanto (2019-2021). Akademie, li fakas pri Juro kaj studis en la Federacia Universitato de Alagoaso.
Adolf Schullerus
Adolf SCHULLERUS (naskiĝinta la en Făgăraș, mortinta la  en Sibiu) estis hungarlanda kaj rumanuja intelektulo gravega, lingvisto, (region)historiisto, etnologo, folklorfakulo, verkisto, politikisto kaj teologo. Li anis ĉe la plejmulto de la transilvaniaj saksoj. Inter 1919 kaj 1926 li estis senatoro de la Germana partio de Rumanio (Partidul German din România) en la parlamento en Bukareŝto kie li engaĝiĝis ĉefe por priedukaĵoj.
Vivo
Lia patro Gustav Adolf Schullerus estis protestantisma pastoro en Făgăraș. Inter la gefratoj iĝis famaj Anna Schuller-Schullerus, rakontistino kaj verkistino, kaj la fratro Fritz Schullerus, pentristo rimarkinda kiu mortis tre juna. En la aĝo de 8 jaroj la familio translokiĝis al Dealu Frumos, naskiĝurbo de la patro kiu tie devis ekparoĥestri. Schullerus studis post trapaso de la abiturienta gimnazio ĉe Brukenthal-gimnazio en Berno, Leipzig kaj Budapeŝto. Liaj profesoroj estis i.a. Georg Curtius, Rudolf Hildebrand kaj József Szinnyei. Doktoriĝo fariĝis en 1886 per laboraĵo pri la Walhalla-kredo. En 1887 li iĝis lernejestro de la baza kaj metia lernejo en Agnita kie li nuptis la koleginon Gertrud Stühler. Du jarojn poste li iĝis trejnisto de instruontoj en Sibiu por la fakoj de germana respektive hungara lingvo kaj literaturo. Li pliampleksigis la germanan lernmaterialon per saksa folkoro skribante lernolibron kaj metodikan gvidilon por efika instruado de la hungara lingvo; de la lernolibro faritis traduko en la rumanan fare de Iosif Popovici. Inter 1892 kaj 1927 Schullerus eldonis la etnologian-regionhistorian fakgazeton "Korrespondenzblatt des Vereins für Siebenbürgische Landeskunde" kaj inter 1892 kaj 1899 la etnografiajn paĝojn de "Jahresbericht über Erscheinungen auf dem Gebiet der germanischen Philologie" (Berlino). Ekde 1895 li redaktis kun Friedrich Teutsch la kalendaron  Kalender des Siebenbürgischen Volksfreunds kaj estis en 1897 kunfondinto de la gazeto eklezia "Kirchlichen Blätter". Post la morto de la unua edzino en 1896 pro malsano pulmona li edzinigis Hilda Teutsch. Post la morto patra li deĵoris ekde 1900 pastorece en Cincu antaŭ la elekto je pastoro en Sibiu en 1907. Post 1918 li organizis en la rolo de vicepiskopo teologikursojn en Sibiu; li estis liberala teologo kaj ŝatis modernan biblikritikon.
Same kiel Rudolf Brandsch Schullerus estis ano de la "Verduloj" inter la germanlingva politikistaro en Hungarlando kiuj celis la plibonigon de la stato de ĉiuj germanlingvanoj, ne nur de la saksoj, kaj la malhelpon de hungarigo. En 1897 li vizitis la lernejojn de la banataj ŝvaboj kaj admonis la banatanojn germanlingvajn je nacia fiero. Helpo konkreta estis la trejno de talentitaj banataj knaboj ĉe transilvaniaj lernejoj.
Verkoj
Liaj esploroj pri popolrakontoj konsideris ankaŭ rumanajn kaj hungarajn kaj la interetnaj influoj. Li skribis la antaŭparolon por la kolekto de hungaraj popolfabeloj de E. Sklarek. Sekvante la ekzemplon de Lazăr Șăineanu li provis post la Unua mondmilito ordoni la amason da popularprozaĵoj en Rumanio laŭ la sistimo tipologia de Antti Aarne; tiaĵoj tiutempe ĝenerale tre ŝatatis. Internacie li pleje famiĝis per tiu katalogo pri rumanaj popolfabeloj kaj anekdotoj.
Adolf Schullerus publikigis la unuan version de vortaro de la dialekto germana de la transilvaniaj saksoj, Siebenbürgisch-Sächsisches Wörterbuch kiu aperis en 1908 en Strasburgo en la eldonejo de Karl Trübner. Post la morto de Johann Wolff en 1893 Schuller ekresponsis pri la eldono de vorto-materialon kolektitan dum unu jarcento. Li ja ŝanĝis la iaman koncepton kaj enirigis vortaren ne nur lokajn vortojn sed ankaŭ vortojn el la tuta areo de transilvaniaj saksoj, krome vortojn duondialektajn de saksoj vivantaj malvilaĝe. Kompletigitis la tuto per interesaj informoj etnografiaj-kulturhistoriaj; li verkis laŭ modernaj metodoj (ekz. per enketoj kaj demandiloj plenigotaj de vilaĝanoj). Li verkis krom la enkondukon la paĝoj de la literoj A ĝis C kaj de la litero E. Okaze de studvojaĝo al Luksemburgio li povis provi - kontraŭ la asertoj de Gustav Kisch - ke la transilvaniaj dialektoj ne originus el ununura prapatrujo kaj ke similaĵoj inter la luksemburga lingvo kaj la dialektoj en Transilvanio ne estus samradikaj. Kiam li mem verkis dialekte li antaŭ ĉio celis la propagandon por la uzo kaj la subteno de la dialekto.
Žacléř
Žacléř (Schatzlar, antaŭe Bornflos aŭ Bernstadt) estas urbo en Regiono Hradec Králové en nordoriento de Bohemio (Ĉeĥio). Ĝi situas en cismontaro de Gigantmontaro. Vivas ĉi tie.
Historio
Žacléř troviĝas en regiono Sudetio, kiu estis jam ekde mezepoko dense enloĝigita de sudetgermanoj. Post fino de la dua mondmilito en la jaro 1945 estis el Žacléř forŝovita en Germanion multe da germanaj familioj, kelkaj ĉirkaŭaj municipoj pereis aŭ estis pli poste almembrigitaj al urbo Žacléř kiel domaroj. Ĝis la jaro 2000 en ĉi tiea baza lernejo oni lernis kiel fremda lingvo sole la germanan (se ni ne kalkulas la rusan ĝis la jaro 1989). Ĝis hodiaŭ oni ĉiujare aranĝas sidadojn de la germanaj malnovekloĝintoj kaj iliaj idoj.
Partoj de urbo
La urbo konsistas el la jenaj partoj:
Sigalens
Sauternes - jen france, okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Amila izoftalato
Amila izoftalato aŭ C18H26O41 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izoftalata acido kaj amila alkoholo. Amila izoftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de izoftalata acido derivaĵoj kaj amilaj derivaĵoj. Amila izoftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila izoftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Sillas
Sillas - jen france, okcitane respektive gaskone Silhàs - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Irlando en la Olimpikoj
Irlandaj sportistoj unue en 1924 partoprenis olimpikon en propra "irlanda teamo" - kvankam jam antaŭe sportistoj formale konkurantaj en britaj, kanadaj aŭ usonaj teamoj klare montris sian patriotismon esti irlandaj, ekzemple en la Somera Olimpiko 1904 per memfaritaj sportaj ĉemizoj kun granda verda trifolio, simbolo de Irlando - same ankaŭ Billy Sherring, la irlanddevena kanada ormedalinto en maratono de la Inter-Olimpiko 1906, havis tian trifolian ĉemizon.
Ekde 1924 oficiala irlanda teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom unufoje en 1936. En vintraj olimpikoj irlandaj partoprenantoj teste ĉeestis en 1992, kaj ekde 1998 same kontinue partoprenas, kvankam en malgranda teamoj de maksimume 6 membroj, kaj ĝis nun sen atingo de medalo.
La Irlanda Olimpika Komitato (Olympic Council of Ireland, Comhairle Oilimpeach na hÉireann) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1922 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato samjare.
Targon
Targon - jen france, okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Gábor Nagypál
Gábor Nagypál [nadjpAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagypál Gábor estis hungara-serba aktoro, voĉoaktoro.
Gábor Nagypál naskiĝis la  en Senta (Jugoslavio).
Biografio
Gábor Nagypál apartenis al la hungara minoritato en Serbio. Li estis edukita en Ada (Serbio), kie li maturiĝis. Intertempe li aliĝis al la loka teatra kompanio. Laŭ la kutimoj li soldatiĝis, poste li akiris aktoran (hungarlingvan) diplomon en Arta Akademio en Novi Sad. Li debutis en 1996 en teatro de Novi Sad, iom poste li estis videbla en teatro de Subotica. Ekde 2004 li havis rolojn en pluraj malgrandaj teatroj en Hungario kaj havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premion en 2019. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Suda Universitato
Historio
Southern University estis fondita en Nov-Orleano fare de, inter aliaj, Pinckney Benton Stewart Pinchback - la unua afro-usonana guberniestro de Usono - en 1880 kiel tielnomita nigrula kolegio "por la edukado de personoj de koloro". Tiu unua loko de lernado poste translokiĝis al Baton Rouge kaj iĝis Southern University kaj A&M College (SUBR).
En 1890, SUBR iĝis terkoncesita universitato, kaj ekde 1974 estas parto de la Suda Universitata Sistemo. La Southern University Law Center estis fondita en Baton Rouge en 1947, kiel rezulto de proceso en kiu nigrula studento Charles J. Hatfield, III iris al tribunalo por akiri akcepton al jurstudo en Luiziano.
SUNO estis malfermita en Nov-Orleano en 1956 kiel subsekcio de SUBR. En 1967, la lasta kampuso malfermiĝis - SUSLA en Shreveport. Ĉi tio estas preparlernejo por supergradaj studoj ĉe la aliaj du edukaj institucioj. De 1978, SUSLA povis doni pli malaltan gradon en medicina laboratorioteknikisto, kaj ofertas pilottrejnadon ĉe la Aerospaca Teknologio-Centro.
Ekde 2001, la universitato ankaŭ havas sian propran kunlaboran agrikulturan oficejon (Agrikultura Esplorado kaj Etendiĝo-Centro).
Verdelais
Sauternes - jen france, okcitane respektive gaskone skribita same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Suda Universitato
Historio
En 2005, Uragano Katrina forte trafis SUNO-n, kaj la nombro de studentoj ĉe la tuta Suda Universitata Sistemo malpliiĝis je preskaŭ 1 500. Tamen, poste, la aktivado rekomenciĝis je la nivelo antaŭ la uragano, kaj la nombroj de aliĝintoj ĉe la edukaj institucioj pliiĝas.
Socia konduto
Socia konduto estas konduto inter du aŭ pliaj organismoj ene de la sama specio, kaj enhavas ajnan konduton en kiu unu membro efikas sur alia. Tio okazas pro interagado inter tiuj membroj. Socia konduto povas esti komprenata simila al interŝanĝo de varoj, je la espero ke se oni donas, oni same ricevos. Tiu konduto povas esti efikigita per la kvalitoj kaj de la individuo kaj de la medio (situaciaj faktoroj). Tiele, la socia konduto staras kiel rezulto de interagado inter ambaŭ —nome la organismo kaj ties medio. Tio signifas, ke rilate al homoj, la socia konduto povas esti determinita kaj de la individuaj karakteroj de la persono, kaj de la situacio en kiu ili estas.
Suda Universitato
Studentaj Aferoj
Ĉe SUBR, ekzistis 8,619 studentoj kaj 546 akademia kunlaborantaro en 2006, kaj la instrukotizoj en la sama tempo estis USUS$ 3,666 por tiuj studentoj kiuj estas domicilitaj en la stato de Luiziano.
Socia konduto
Grava aspekto de la socia konduto estas komunikado, kiu estas la bazo por survivado kaj reproduktado. Oni idras, ke la socia konduto estas determinita per du diferencaj procezoj, kiuj povas funkcii kune aŭ kontraŭi unu la alian. La du-sistema modelo de reflektaj kaj pelaj determinantoj de la socia konduto rezultas el la konstato, ke la konduto ne povas esti determinata de unusola faktoro. Anstataŭe, konduto povas stari el tiuj kiuj konscie kondutas (kie estas konscio kaj intenco), aŭ per pura elano. Tiuj faktoroj kiuj determinas la konduton povas funkcii en diferencaj situacioj kaj momentoj, kaj povas eĉ kontraŭi unu la alian. Dum foje oni povas konduti por specifa celo en menso, aliajn fojojn oni povas konduti sen racia kontrolo, kaj drivi per pura elano anstataŭe.
Suda Universitato
Studentaj Aferoj
Ĉe SUNO, ekzistis 5,000 studentoj en 2006, kaj instrukotizoj estis samtempe 2,990 USD por studentoj de la ŝtato.
Socia konduto
Estas ankaŭ distingoj inter diferencaj tipoj de socia konduto, kiaj rutina kontraŭ defenda socia konduto. Rutina socia konduto estas rezulto de interagado en la ĉiutaga vivo, kaj estas kondutoj lernitaj kiam oni estas eksponita al tiuj diferencaj situacioj. Aliflanke, defenda socia konduto staras el elano, kiam oni frontas al konfliktaj deziroj.
Arcos de la Polvorosa
Arcos de la Polvorosa [ARkos delapolboROsa] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Arcos de la Polvorosa etimologie tradukeblas al Arkoj de la Polvorosa, nome aludo al arkoj de iama grava ponto kaj al la Batalo de la Polvorosa en 878 de kristanoj de Alfonso la 3-a super araboj de Mohamedo la 1-a kio ebligis la reloĝadon de la areo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 218 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 74 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Benavente, Santa Colomba de las Monjas, Santa Cristina de la Polvorosa, Barcial del Barco, Villaveza del Agua kaj Milles de la Polvorosa.
En Mezepoko okazis reloĝado kaj apartenis al la graflando de Benavente.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado tradicie estas ekonomibazoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Latisana-Lignano-Bibione (stacidomo)
Latisana-Lignano-Bibione estas fervoja stacidomo en Latisana, Provinco Udine, Regiono Friulo-Venecio Julia, Italio.
Taillecavat
Sauternes - jen france, okcitane respektive gaskone Talhacavat - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Izoamila izoftalato
Izoamila izoftalato aŭ C18H26O4 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izoftalata acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila izoftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de izoftalata acido derivaĵoj kaj izoamilaj derivaĵoj. Izoamila izoftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila izoftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Israelo en la Olimpikoj
Israelaj sportistoj unue en 1952 partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala israela teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en la Somera Olimpiko 1980, kiam la teamo aliĝis al bojkoto de la ludoj en protesto pri la invado de armeaj unuoj Sovetunio je Afganion fine de 1979. En vintraj olimpikoj malgrandaj israelaj teamoj ankaŭ partoprenas ekde 1994, sed ĝis nun ne akiris medalon. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 3 orajn,  1 arĝentajn kaj  9 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 82-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Israela Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1933 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1952, ĝustatempe por ke israelateamo ankoraŭ povis havi sian debuton en la Somera Olimpiko 1952 en Helsinko.
(45721) 2000 GZ42
(45721) 2000 GZ42 estas malgranda, malhela, asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 8:5 kun Jupitero kaj proksima de la resonanco 1:4 kun Marso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kvankam ĝi ne estas ekzakte en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, ĝi estas sufiĉe proksima de ĉi tiu resonanco por esti rigardita kiel ano de la Hilda grupo.
Villandraut
- jen france, okcitane respektive gaskone Vilandraut - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Pec pod Sněžkou
Pec pod Sněžkou (antaŭe Velká Úpa III, Petzer, ĉeĥe antaŭe Pecr) estas urbo en Ĉeĥio en Regiono Hradec Králové en nordoriento de Bohemio. La urbo situas en Gigantmontaro sur rivero Úpa kaj Zeleném potoku. Vivas ĉi tie.
En la urbo estas ankaŭ sidejo de Administracio de Nacia parko Gigantmontaro kaj montara savoservo. En Pec pod Sněžkou finas ŝoseo II/296 el Mladé Buky kaj kelke da aŭtobusaj linioj.
Historio
La plej malnovan loĝigon de la regiono estas dokumentita el minista domaro Obří důl, de kie devenas ankaŭ la unua preciza registro pri minado el la jaro 1511. En la minejoj estis minita ĉefe kupraj ercoj kaj arsenopirito. La lasta minado en Pec okazis en la jaro 1959, kiam ĝi estis definitive finita post preskaŭ 450 jaroj.
Sed la municipo Pec pod Sněžkou estiĝis nur en la dua duono de la 16-a jarcento, kiam ĝi estis unu el tri partoj de Velká Úpa. Temis pri sekvo de minado de ligno kaj ampleksa hakado de arbara kreskaĵo en la regiono. La unua skribmencio pri Pec pod Sněžkou estas el la jaro 1790.
Konsisto de la katastro de urbo estas ankaŭ negranda parto de la historia Silezio, situanta nordoriente de la montara hotelo Luční bouda. La tuŝita teritorio apartenis ĝis la jaro 1959 al Pollando (resp. al Germanio ĝis la jaro 1945).
La novepoka allogaĵo de la urbo estas la deknaŭetaĝa kaj kvindekmetra hotelo Horizont, la projekto estiĝis en la jaro 1964 kaj ĝia konstruado komencis en la jaro 1971.
Vintra turismo
Skkicentrejo Pec pod Sněžkou proponas ekde vintro 2015/16 forkonekteblan kvarsidlokan telferon Zahrádky Express, ankaŭ kvarsidlokan telferon al Hnědý vrch, dek skiistaj treniloj kun transporta kapacito 11 680 personoj dum horo, 12,5 km deglitejoj, liberstilan parkon, la plej longa kaj plej bone lumigita deklivo por vespera skiado, 900 m longan bobvojon, glacian kanalon por snowtubing kaj kvanton de skikuristaj vojoj. SkiResort Černá hora – Pec kreas la plej grandan ĉeĥan skicentrejon kkun propono 41 km deglitejoj por 1 skibileto.
Shayan Javadi
Li ankaŭ tradukis la sagaon de Nart en la persan lingvon en la formo de Shahnameh de Ferdowsi.
Pec pod Sněžkou
Vintra turismo
Tra la proksima domaro Růžový Důl kondukas moderna kvarsidloka kabina dusektora telfero al Sněžka.
Soulignac
Soulignac - jen france, okcitane respektive gaskone Solinhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Hominina
La hominenoj (Hominina) estas subtribo de homedaj primatoj karakterizitaj per la stara sinteno kaj la dupieda piedirado. Antaŭe ili estis konsiderataj kiel familio (Hominidae), kaj aktuale kiel subtribo (Hominina), de kiu aktuale survivas nur Homo sapiens. Se oni akceptas Orrorin tugenensis kaj Sahelanthropus tchadensis kiel hominenoj, tiuj povus esti datitaj el ĉirkaŭ 6 milionoj da jaroj, kaj estus inter antaŭ 6 kaj 7 milionoj da jaroj kiam devis ekzisti la komuna praulo inter la ĉimpanzo kaj la homo.
Temas pri primatoj adaptitaj al vivo sugrunda, al stara piedirado en dupieda sinteno, kun kranio same vertikaligita. La piedoj jam ne estas premkapablaj diference de la cetero de la primatoj, ĉar la unua fingro estas pli fortika kaj restas liniigita kun la kvar ceteraj. La manoj havas disvolvigitan dikfingron kaj estas pli konvenaj por manipuli objektojn.
Rivero Pinturas
Rivero Pinturas, tio estas rivero Pentraĵoj, estas fluejo de sezona rivero en la Provinco Santa Cruz (Argentino).
Preĝejo Marteno de Tours (Rajka)
La paroĥa preĝejo Marteno de Tours estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Rajka (Hungario).
Rivero Pinturas
Elfluinta en la montaro Andoj, en la malgranda masivo de la monto Zeballos (2743 m), sude de la Lago Bonaero, fluas dekomence orienten, kun la nomo de rivero Ecker, dum cent kilometroj. Poste turnas norden al la Rivero Deseado laŭ mirinda kanjono nome Valle del Río Pinturas, kie estas la fama Kaverno de la Manoj, kie videblas rokpentraĵoj de pli ol 10 000 jaroj de antikveco kaj kiu estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1999. Kaj la rivero kaj la kanjono estas 150 km longaj.
Preĝejo Marteno de Tours (Rajka)
Historio
La romianoj havis tie sentinelan turon. Baldaŭ la hungaroj konstruis sur ĝi kapelon kun turo, ĉar en la vilaĝo estis alia kirko. La turkoj detruis ĝin en 1683, tial oni konstruis konvenan barokan kirkon el la menciita kapelo. La orgeno estis kreita en 1905.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en parko laŭ la trotuaro, sed flanke kalvario estas videbla el la 18-a jarcento. Estas alia enirejo en flanko de la navo, super la pordo en niĉo kun mezepoka statuo de Kristo. La fasado estas simetria, ankaŭ tie estas niĉoj kun statuoj, la unua estas Marteno de Tours. La ĉefaltara bildo prezentas Martenon inter skulptaĵoj pri Sanktaj Floriano kaj Katerino. Ĉe la flankaj altaroj estas skulptaĵoj pri Sankta Maria kaj Sankta Jozefo.
La preĝejo estas stacio laŭ "Vojo de Sankta Marteno" (latine Via Sancti Martini).
Valdeolea
Valdeolea [baldeoLEa] estas municipo en suda Kantabrio, Hispanio, en la komarko Campoo-Los Valles.
Toponimio
La loknomo Valdeolea estas komprenebla kiel Valo de Olea alude al Olea, loĝloko norde de la municipo kiu nomas ĝin. Olea estas aktuale unu el la plej grandaj loĝlokoj de la valo, sed eĉ tiel spite tion ŝajne neniam estis ties ĉefurbo, ĉar tiu estis la domaro Casasola (en Reinosilla) kie kunsidis la reprezentantoj de la konsilantaroj kaj poste la municipa ĉefurbo estis Mataporquera, aktuale la plej granda vilaĝo pro la industria kaj fervoja disvolvigo de la pasintaj jardekoj.
Geografio
Ĝi limas norde kun la Montaro Híjar kaj la municipoj Hermandad de Campoo de Suso kaj Campoo de Enmedio, okcidente kun Valdeprado del Río kaj oriente kaj sude kun la provinco Palencio. Ĝi estas la nura municipo de Kantabrio kies akvo drenas al Atlantiko tra la baseno de la Doŭro. Tio okazas ĉar la rivero Camesa, alfluanto de Pisuerga, trapasas la municipon de nordo suden.
Historio
Estis montroj de antaŭromia loĝado, kiel ekzemple menhiroj kaj aliaj montroj de megalitismo. Poste la areo ludis gravan rolon en la procezo de romiigo. Estas multaj restaĵoj tiukadre, elstare la mejloŝtonoj kiuj markis la ŝoseojn al nordo kaj al la marbordo.