cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burgruino Brandenburg
Historio
Konstruigis la tuton la grafoj de Wartberg, voktoj de sur la najbara Wartburg. Ili aŭtomate estis ankaŭ protektantoj de la eklezia komunumo de Lauchröden. Grafo Wigger posedis ankaŭ teritoriojn en la regiono de Gotha. Dum la deĵortempo de lia ĉefepiskopa moŝto Henriko la 1-a de Majenco, kiu daŭris ĝis 1153, la menciita grafo Wigger povis pligrandigi sian influon super Harburg kaj areojn apud Hofgeismar. La sekvintaj generacioj akiris ankoraŭ pli da posedaj rajtoj en la Werra-valo. La pligrandiĝo potenca de la grafoj favoris burgokonstruon. La situo proksime al diversaj komercaj vojoj (ekz. la Reĝa Vojo) respektive la ligoj inter Gerstungen kaj Eisenach ankaŭ helpis memkompreneble. La grafoj mem nomis sin laŭ la burgonomo nur ekde 1224. Kelkaj dinastianoj ankaŭ partoprenis la krucmilitojn. Pro malriĉiĝo post 1250 la grafoj (kies lasta posteŭlo menciitas en 1435) devis cedi la burgon al la landgrafoj de Turingio. Konata ano de tiu ĉi dinastio estis Georg von Reckrodt kiu famiĝis kiel batalestro de la Ŝmalkalda Ligo. Mallonge antaŭ 1300 la burgo estis detruita kun escepto de la belfrido. La originala burgo rekonstruitis en la pli supra eosta parto; paralele estiĝis konstruo de la malsupra uesta burgo. Ĝis 1936 la du burgeroj apartenis al du diferencoj administracioj. La okcidentan eron posedis en la 14-a jarcento Erfurto. Je la komenco de la Tridekjara milito la eosta burgo forlasitis. La uesta ne plu funkciis ekde 1550. Ĝis malpermeso fare de la duko de Saksio-Vajmaro-Eisenach el la jaro 1841-a.
Priskribo
De la okcidenta burgero ekzistas hodiaŭ nur ronda belfrido kaj portelejaj kaj muraj restaĵoj, dume la eosta burgero havas imponan belfridon sesangulan (kiu ankoraŭ apartenas al la plaj malnova konstrustato), turon alian loĝejan kaj du kortegojn kun muro. La sesanguleco belfrida memorigas onin je suditalaj formoj. Dum la malfeliĉa separiĝo de Germanlando inter 1945-89 oni eĉ silentigas la ekziston de la ruino. Ĝi pli kaj pli kadukiĝis pro sia situo rekte ĉe la landlimo inter FRG kaj GDR.
Ekde 1994 zorgas pri la sorto de la burgo la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj. Revivigo turisma komenciĝis jam en 1990. Tiam festitis ankaŭ la unua Brandenburg-festo. Hodiaŭ la ruino estas belvedero kaj ekskursocelo unuaranga de migrademuloj. Muzeo informas pri la burga historio en la kuro de la tempoj kaj pri la historio de la grafa dinastio. Krome okazas regule koncertoj kaj teatrospektakloj surloke.
Plataforma Solar de Almería
La esplora centro ekfunkciis en 1982, tie kunlaboras germanaj kaj hispanaj esploristoj.
Cárdenas
Cárdenas [KARdenas] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la okcidento de la regiono. La loknomo Cárdenas estas etimologie rilatebla al kardo, eble komprenebla kiel Kardejo.
Geografio
Tiu municipo estas en la malsupra fluejo de la valo de la rivero Cárdenas en la Supra Rioĥo. Tiu valo havas ebenan terenon kaj estas 2 km larĝa, kaj estas bordita de diversaj niveloj de teraso kiuj staras ekde la valo ĝis la montetoj de la dekstra bordo de la rivero.
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la regiona ŝoseo LR-205 inter Badarán okcidente kaj la LR-113, inter Nájera norde kaj Baños de Río Tobía sude. Ĝi estas je 569 metroj super marnivelo.
Historio
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 514 loĝantoj ĝis la nunaj 134.
Aktualo
La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe vinproduktado, sekvita de tritiko kaj hordeo, krom la fruktoĝardenoj. La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo Salamanchurri ktp.
Mária Újvári
ÚJVÁRY Mária [ujva:ri] estas rumania hungara bibliografino. Ŝi naskiĝis en Turda la 3-an de oktobro 1939.
Kariero
Mária Újvári diplomitiĝis pri rumana-franca lingvoj en UBB (1962). En 1990 ŝi partoprenis fakan pluperfektigon en École Supérieure de Bibliothéconomie de Lyon. Ŝi estis ĝis 1997 bibliografino de Centra Universitata Bibloteko de Kluĵo. De 1995 ĝis 2000 ŝi instruis en UBB de Kluĵo, inter 2002 kaj 2005 ŝi estis bibliotekistino de EME, de 2005 redaktorino de revuo Erdélyi Gyopár.
Arenzana de Abajo
Geografio
Ĝi estas loĝloko okcidente de Arenzana de Arriba kaj sude de Tricio. Ĝi estas je 542 metroj super marnivelo.
Historio
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 786 loĝantoj ĝis la nunaj 244.
Aktualo
La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe vinproduktado, sekvita de tritiko kaj hordeo, krom la fruktoĝardenoj. La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, krucmonumento, Domo de Inkvizicio ktp.
Blankapuga kanario
La Blankapuga kanario (Serinus leucopygius) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ĝi troviĝas en granda parto de Centra Afriko el Sahelo suden al Golfo de Gvineo kaj orienten al Orienta Afriko, nome en Burkino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Demokratia Respubliko Kongo, Eritreo, Etiopio, Gambio, Ganao, Malio, Maŭritanio, Niĝero, Niĝerio, Senegalio, Sudano, Togolando, Ugando (kaj kiel enmetita specio en Usono ?). Ties natura habitato estas seka savano.
Temas pri grizbruna kanario kun blankaj markoj en brusto kaj ĉefe en pugo, kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie leucopygius estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “blanka” kaj “pugo”. Supraj partoj estas pli malhelbrunaj kaj flugilplumoj nigrecaj kun helaj bordoj. Beko kaj kruroj estas rozflavecaj.
Jakutsko
Jakutsko (Якутск) estas ĉefurbo de la rusia regiono Jakutio. Ĝi situas sur maldekstra bordo de rivero Lena (Лена) sur multjare frostiĝinta grundo.
En jaro 1959 la urbo havis 74 mil loĝantojn. Nuntempe estas pli ol 200 mil.
Jakutsko estas konsiderata la plej malvarma granda urbo en la mondo. Dum la vintraj monatoj, temperaturoj povas averaĝi -40 gradoj aŭ malpli.
Ibitiúra de Minas
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 435 km.
Friedrich August von Haeseler
Friedrich August von HAESELER, ankaŭ Häseler, (naskiĝinta la, mortinta la en Schleusingen) estis princelektuja-saksia ĉambro- kaj ĉasadojunkro kaj supera forstisto kaj ĉasbestmajstro. En 1756 li akiris de la patro August von Haeseler bienon en Gößnitz-An der Poststraße kaj post ties morto Klosterhäseler kun la bienoj de Dittersroda kaj Pleismar. Profesie li aktivis antaŭ ĉio en Schleusingen (saksia parto de grafujo Hennebergio). Ĉi tie li estis ekde 1782 ankaŭ posedanto de la vitrofabriko Allzunah (Frauenwald), kiu pereis.
Friedrich August von Haeseler kaj ties nematura nevo faris en 1771 transdonon. Klosterhäseler venis en la manojn de Friedrich August, dume Gößnitz ekapartenis al August Ferdinand. Li nuptis trifoje: Sophie Luise Christine von Thümmel (1746-1781), Sophie Wilhelmine von Wurmb (1761-1793).
Keistuolių Teatras
Keistuolių Teatras ("teatro de stranguloj" aŭ "teatro de ekscentruloj") estas litovia teatra grupo, aktiva ankaŭ pri televidaj filmoj, popmuziko kaj rokmuziko. La grupo estis fondita en 1989 fare de la aktoroj Ilona Balsytė, Aidas Giniotis kaj Sigutis Jačėnas, kaj fare de la teatra direktoro Romualdas Vikšraitis. La teatro havas sian teatrejon en Vilno kaj produktas teatraĵojn, filmojn kaj muzikon kaj por la ĝenerala publiko kaj por infanoj.
En 1999 la teatro iĝis membro de la Asocio internacia pri teatrado por infanoj kaj junuloj ASSITEJ.
En 20 jaroj (1989 ĝis 2009) la teatro publikigis 50 teatraĵojn, 8 televidajn film(seriet)ojn, 11 sonkasedojn kaj 10 kompaktdiskojn.
Krom en Litovio, la teatra grupo publike surscenejis interalie en Aŭstrio, Danio, Estonio, Germanio, Pollando, Rusio kaj Usono.
Ekde la jaro 1997 kontaktigite de la aktora docentino Nijolė Gelžinytė la studentaj anoj de la teatra studio „Teatriukas“ ("teatreto") de la Vilna Universitato regule kunlaboras en la ensemblo Keistuolių teatras.
Nacia Parko Tadoba
La Nacia Parko Tadoba (ताडोबा-अंधारी व्याघ्र प्रकल्प, Tadoba National Park) estas la plej malnova kaj plej granda nacia parko en Maharaŝtro. Fondita en 1955, ĝi situas ĉe la plej orienta parto de la ŝtato.
Nomo
La nomo Tadoba devenas de iu dio tradicie kultita de la lokaj triboj.
La nomo Andhari estas la nomo de mallonga rivero kiu trafluas la densan arbaron.
Priskribo
La protektita arbaro de Tadoba kovras malkrutajn montetojn en orienta Maharaŝtro, inter ĉ.200m kaj ĉ.350m super la marnivelo.
Ĝi situas en la distrikto de Ĉandrapuro, ĉirkaŭ 40km nordoriente de la ĉefurbo.
En la arbaro estas kelkaj malgrandaj lagoj (la plej granda estas nomata Tadoba) kaj mallongaj riveroj, ĉefe la rivero Andhari, apartenantaj al la baseno de Godavari.
Plantoj
Preskaŭ la tuta parko estas okupata de densaj arbaroj, de la tipo "suda tropika seka falfolia". La vorto "seka" celas ke pluvoj ne estas abundaj, kompare al aliaj similaj regionoj (en Ĉandrapuro ili atingas 1200 mm jare, kun ĉ. 60 pluvtagoj, el kiuj nur 7 de novembro al maio). La arboj faligas siajn foliojn dum la seka sezono, t.e. vintre kaj printempe.
La plej grava arbo estas la granda tektono (Tectona grandis), kiu estas la superreganta arbo en la lokaj arbaroj. Inter la multaj aliaj specioj de arboj, estas menciindaj la hinda bombako (Bombax ceiba, hinde semal) kaj la orienta hinda ebonarbo (Diospyros melanoxylon, hinde tendu).
Bestoj
La parko estas fama pro la ĉeesto de tigroj, kies nombro estis taksata en 2016 je 51 (88 inkluzive de protektitaj areoj ekster la rezervejo).
Kelkaj aliaj gravaj mamuloj en Tadoba estas:
En lago Tadoba estas marĉaj krokodiloj (Crocodylus palustris), iam oftaj en tuta Maharaŝtro.
Mihály Táncsics
Mihály TÁNCSICS (n. kiel Mihajlo Stančić la 21-an de aprilo 1799, Ácsteszér, Reĝlando de Hungario – m. la 28-an de junio 1884, Budapeŝto, Aŭstrio-Hungario) estis hungara verkisto, publikisto, politikisto. Li propagandis antaŭ la revolucio de 1848 la ĉesigon de la servuteco, la gazetliberecon, pli poste iĝis la unua reprezentanto de la utopiismaj socialistaj ideoj.
Lia patro laboris kiel servutulo sur 20 arpentoj. Táncsics estis 15-jara, kiam lia patro mortis. Li laboris apud la aliaj familianoj, poste eklaboris kiel teksista metilernanto (1818). Li liberiĝis en Szombathely kaj migris kiel submajstro en la Transdanubio. Li iĝis poste helpinstruisto en la naskiĝvilaĝo poste en aliaj lernejoj. Li studis en instruist-edukejo, poste en gimnazio. Post la gimnazio, li lernis juron kaj filozofion. Tiam li konatiĝis kun junulara intelektularo de Peŝto, kun ideoj de la klerismo.
Li okupiĝis en siaj unuaj verkoj pri la lingvistiko (A magyar nyelv, 1831; Nyelvészet, 1833). En la ekzemplodonaj frazoj de la lingvolibro Magyar és német beszélgetések, 1833, li kritikis la feŭdan sistemon. La cenzuro atentis pri la libro nur post unu jaro, oni konfiskis ties ekzemplerojn. Oni ne permesis aperigon de la manuskripto Buda-Pesti levelek.
Je anonco de la Hungara Ekonomia Unuiĝo, li verkis en 1842 la A földművelési ipar ébresztésének egyetlen módja. La verko singarde kritikis la servutecon, ties eldono estis permesita, sed la presitaj folioj estis konfiskitaj.
Post tio verkis li en 1843 la Sajtószabadságról nézetei egy rabnak, en kiu li parolis per voĉo de radikala revoluciulo. Tiu estis eldonita eksterlande, sed oni konfiskis plimulton ĉe la landlimo. Táncsics sukcesis kontrabandigi tiom da ekzempleroj, ke li povis disdoni po unu al la parlamentanoj. La verko famiĝis kaj bonfamigis lin inter la opoziciuloj.
En liaj novaj verkoj (Széchenyi István grófnak két garasára nyilatkozat, 1844; Hunnia függetlensége, 1847), li plu detalis la socireformajn pensojn. Post rondvojaĝo de 1846 en la okcidenta Eŭropo, li postulis unuiĝon de Hungario kaj Transilvanio, la plenan juregalecon, ĝeneralan balotrajton, fondon de respondeca registaro kaj popolreprezenta parlamento, ĉesigon de la servuteco sen kompenso.
Li konatiĝis dum la rondvojaĝo kun verkoj de utopiismaj socialistoj ekz. tiuj de Étienne Cabet, Robert Owen, Charles Fourier. Laŭ ilia efiko, li volis jam senklasan socion kaj kulpigis la posedaĵon. Liaj ideoj aperis en verkoj Józanész, 1848.
Táncsics hejmenvenis en aŭtuno de 1846, sed - ĉar oni volis aresti lin – liaj simpatiantoj certigis por li sekretan ripozejon en Kroatio, en kastelo de Brod de Kázmér Batthyány. Li verkis tie la flugfolion Nép szava, isten szava, 1848, en kiu li skizas ideojn parencajn al tiuj de Kossuth. La imperiestra sekretservo malkovris lian kaŝejon kaj arestis lin en marto de 1847. Oni akuzis lin je gazet-delikto, sed la verdikto ne okazis eĉ dum unua jaro, tiel Táncsics estis liberigita la 15-an de marto 1848 el prizono de Buda.
Li lanĉis en aprilo la semajnan gazeton Munkások Újsága. Li iĝis en junio membro de la parlamento, kie li akre defendis la rajtojn de la kamparanoj, tiel li ofte koliziis kun la parlamenta plimulto de la nobeluloj. Oni malpermesis lian gazeton komence de 1849.
En lia verko Alkotmánytervezet, 1849 (Konstitucia plano), li postulis la ĉesigon de la feŭdaj rilatoj, disapartigon de la bienoj super 2 000 arpentoj kaj agroposedigon de la soldatoj de la revolucio.
Post malvenko de la revolucio, li kaŝiĝis dum 8 jaroj. Dum lia foresto, li estis simbole pendumita. Li verkis en la kontraŭleĝeco Mi a szocializmus és mi a kommunizmus, Mik a vörös republikánusok és mit akarnak?, Királyista és republikánus. En tiuj li analizis la revolucion, protestis kontraŭ la arbitreco, planis novan revolucion. En la verko A Hét nemzetiség szövetsége li trapensis kunagadon de la popoloj de la Karpat-baseno.
Táncsics ricevis en 1857 amnestion, sed li venis sur polican gardadon. Post la kolapso de la Bach-regado, li denove ekaktivis en la politiko kaj partoprenis en la organizo de la protestmarŝo de la 15-a de marto 1860. En la antaŭa nokto, oni arestis lin kaj juĝis je 15-jara prizono. Post la aŭstra-hungara interkonsento (1867), li liberiĝis per amnestio, sed li preskaŭ tute blindiĝis en la prizono.
Li lanĉis en 1869 novan semajnan gazeton Arany Trombita (Ora Trumpeto) kaj oni elektis lin prezidanto de la Általános Munkásegylet (Ĝenerala Laborista Unuo). Li agadis de 1869 ĝis 1872 kiel parlamenta reprezentanto de Orosháza. Pro la internacia orientiĝo de la hungara laborista movado, li abdikis pri la prezidanteco en 1870 kaj en 1872 tute retiriĝis de la politiko.
En siaj lastaj jaroj, li okupiĝis pri lingvistiko (provis pruvi praecon de la hungara lingvo), pri hungarigo de la maplimultoj de Hungario, pri diversaj utopiistaj ideoj.
Li mortis en grava malriĉeco, forgesite.
Bahá'u'lláh
Mírzá Ḥusayn-ʻAlí (1817-1892), kiu pli poste alprenis la titolon Baháʼu'lláh (بهاءالله t.e. "Splendoro, Gloro, Lumo de Dio"), estis la profeto de la Bahaa Kredo kiun li en la jaro 1863 fondis en Bagdado , tiam en la Otomana Imperio.
Baltasar Hidalgo de Cisneros
Vicreĝo
La Junta Suprema (provizora registaro) de Sevilo nomumis lin Vicreĝxo de Rivero Plata en 1809, anstataŭe de Santiago de Liniers. Lia ĉefa celo estis rekomponi la vicreĝan aŭtoritaton, eroziita de la malkontento inter la antaŭanto, Santiago de Liniers (suspekta pro mallojaleco al Hispanio pro sia franca deveno) kaj la guberniestro de Montevideo, nome Francisco Javier de Elío, kiu estis kreinta lokan provizoran registaron nome Junta de Gobierno. Kiam alvenis Cisneros al Montevideo, meze de julio de 1809, Elío akceptis la aŭtoritaton de la nova vicreĝo kaj nuligis la Junta. Li okupis finfine sian postenon en Bonaero, kie li klopodis repacigi la diversajn partiojn ka jties konspiradon. Sed Cisneros enpostenigis en momento de grava ekonomia krizo: pro la malvenko de la hispana ŝiparo fare de la britoj, la komerco kun la kolonioj stagnis. Kvankam Hispanio poste faris aliancon kun Britio, tiam ĝi ne povis komerci pro la dumlonga hispana monopolo de la komerco kun siaj kolonioj. Cisneros permesis tiam la liberan komercon kun Britio, sed tio generis plendojn de povaj komercistoj kiuj estis akirintaj grandajn enspezojn danke al kontrabando. Por ne perdi ties apogon, li nuligis la dekreton de libera komerco. Tio siavice generis plendojn de anglaj komercistoj, kiuj postulis — kiel aliancanoj de Hispanio kontraŭ Napoleono — la pluigon de la komerca permeso.
Bahá'u'lláh
Li pretendis plenumi la profetaĵon de Báb pri "Tiu, Kiun Dio manifestos", sed pli vaste ankaŭ pretendis esti la Mesaĝisto de Dio profetita en ĉiuj grandaj religiaj tradicioj. Li diris, ke lia tago estas "la reĝo de tagoj", je kiu "la animo de ĉiu Profeto de Dio, de ĉiu Dia Mesaĝisto soifis", kaj ke "En tiu ĉi plej granda Revelacio, ĉiuj Diepokoj de la pasinteco atingis sian plej altan, sian finan kompletigon."
Baltasar Hidalgo de Cisneros
Vicreĝo
Dum 1809 okazis du revolucioj en la Alto Perú, aktuala Bolivio, kiu dependis teorie de la Viĉreĝlando Rivero Plata: nome la 25an de majo en Ĉukisako kaj la 16an de julio en La Paz. En ambaŭ urboj formiĝis provizoraj registaroj juntas de gobierno pro foresto de la hispana reĝo. Cisneros sendis armeon estre de la generalo Vicente Nieto, kiu venkis sen sangoverŝado en Chuquisaca. La insurekcio de La Paz, temen estis subpremita de trupoj senditaj el Peruo, kaj ties estroj estis mortopunitaj. En Bonaero, tiu subpremado pliigis la malkontenton de la plataj revoluciuloj: Domingo French kaj Antonio Luis Beruti kritikis, ke la altperuaj insurekcioj — estritaj de krioloj — estus subpremataj de mortopuno, dum la insurekcioj kontraŭ Liniers — estritaj de hispanoj el Hispanio — rezultis en pardonoj.
Bahá'u'lláh
Baháʼu'lláh verkis multajn librojn, el kiuj plej notindaj estas Kitáb-i-Aqdas (la "Plej Sankta Libro", aŭ "Libro de la Leĝoj"), Kitáb-i-Íqán (la "Libro de Certeco") kaj la Kaŝitaj Vortoj (Kalimát-i-Maknúnih).
Baltasar Hidalgo de Cisneros
Vicreĝo
Kiam alvenis la 13an de majo de 1810, ŝipo aportanta novaĵojn el Hispanio, kiuj inkludis subpremadon de la hispanaj monarkio kaj la Junta de Sevilo al la trupoj de Napoleono Bonaparte, Cisneros klopodis konfiski la alvenintajn ĵurnalojn por kaŝigo de la novaĵo. Tamen tiu alvenis ĝis Manuel Belgrano kaj Juan José Castelli, kiuj disvastigis ĝin. Cisneros devis proklami ĝin oficiale la 18an de majo.
Bahá'u'lláh
Li mortis ĉe la Domego de Bahjí apud Akko (ʻAkká), en Palestino (nuna Israelo). Liaj fizikaj restaĵoj estas entombigitaj en tiu loko mem, kiu estas la Kiblo de la bahaanoj.
Baltasar Hidalgo de Cisneros
Maja revolucio
Revolucio de Majo aŭ Maja Revolucio estas nomoj por la serio de revoluciaj okazaĵoj okazintaj en majo de 1810 en la urbo Bonaero, ĉefurbo de la tiama Vicreĝlando Rivero Plata, dependa ankoraŭ el la Reĝo de Hispanio, kaj kiuj havis kiel konsekvencon la elpostenigon de la vicreĝo Baltasar Hidalgo de Cisneros kaj ties anstataŭon per la Unua Junto de regado. La 20an de majo Castelli kaj Martín Rodríguez alvenis al Cisneros kaj petis de li kunvokon de malferma konsilantaro (vidu bildon). Tiu okazis la 22an de majo kaj decidis formon de Junta, kies prezidanto Cisneros intencis esti. Cornelio Saavedra jam malakceptis. La 25an la homamaso sur la placo kiu poste estos la Maja Placo petis demizion de Cisneros kaj formon de Junta. Cisneros demiziis, sed sendis helpopeton al Liniers al provincoj (Kordobo). Ĉiukaze li kun aliaj reĝistaj aŭtoritatoj estis senditaj per ŝipo al Kanarioj.
Fino
Ekde 1813 al 1829 (kiam li mortiĝis) li alternis inter altaj postenoj en militaj medioj kaj elpostenigoj kaj eĉ arestoj depende de la diversaj registaroj kiuj sukcediĝis, nome liberaloj kaj absolutistoj: li absolutisto.
Bahá'u'lláh
Fono
Kiel juna infano Baháʼu'lláh ricevis privatan instruadon kaj estis konata pro sia inteligenteco. Li estis konvinkita islamano, kaj je la aĝo de 13 aŭ 14 jaroj li diskutis aferojn kun ĉefaj pastroj kaj kleruloj.
NGC 2087
NGC 2087 (aliaj indikoj — ESO 159-26, IRAS05433-5533, PGC 17684) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Bahá'u'lláh
Fono
La patro de Baháʼu'lláh, Mírzá Buzurg servis kiel veziro al Imam-Virdi Mírzá, la dekdua filo de Fatḥ-ʻAlí Sh áh de gento de Qájár. Mírzá Buzurg estis pli poste nomita guberniestro de Buruĝirdo kaj Lorestano. Li estis senigita de tiuj ĉi titoloj dum registara elpurigo, okaze de la surtroniĝo de Muḥammad Sh áh. Post la morto de sia patro, Baháʼu'lláh estis petita preni registaran oficon de la nova veziro Ḥájí Mírzá Áqási, sed ne akceptis ĝin.
NGC 2087
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bahá'u'lláh
Edziĝo kaj familio
Baháʼu'lláh havis tri edzinojn nomitajn Ásíyih Kh ánum (Navváb), Fáṭimih Kh ánum (Mahd-i-'Ulya) kaj Gawhar Kh ánum. Entute Baháʼu'lláh havis dekkvar gefilojn, el kiuj nur sep vivis al plenkreskaĝo (por pliaj detaloj, vidu la artikolon pri la Bahaa Sankta Familio).
Baháʼu'lláh kaj lia unua edzino Navváb estis konataj kiel la "Patro de la Povruloj" kaj la "Patrino de Konsolado" pro siaj eksterordinaraj agoj de malavareco kaj konsiderado por la malriĉuloj.
Akcepto de Báb
Dum li estis 28-jaraĝa, Baháʼu'lláh bovenigis mesaĝiston, kiu informis lin pri la Báb. Li agnoskis la Báb-on kiel la "Promesiton" atenditan de la islamanoj (Mihdí aŭ Qá'im), kaj tuj fariĝis babano.
Baháʼu'lláh komencis diligente disvastigi la novan aferon, precipe en sia denaska provinco de Núr, kaj konatiĝis kiel unu el la plej influaj kredantoj.
Atenco al la Vivo de la Ŝaho
Báb estis martire ekzekutita en Tabrizo je la 9-a de julio 1850 (28-a de  Sh a'bán 1266 p.H.). Pro tio, manpleno da malfeliĉaj babanoj atencis la Reĝon de Persio Náṣiri’d-Dín Sh áh je la 15-a de aŭgusto 1852, sed ili fiaskis. Kvankam ili pretendis, ke ili mem decidis pri tio kaj agis sole, la tuta Baba komunumo estis kulpigita kaj reprezalie okazis buĉado de kelkmiloj da babanoj.
Revelacio en la Síyáh-Chál
Baháʼu'lláh kaj kelkaj babanoj estis arestitaj kaj enprizonigitaj en subtera karceraĉo de Tehrano, nomita Síyáh- Ch ál (perse: سیاه چال‎ ​ t.e. la "Nigra Truo").
Baháʼu'lláh pretendis, ke dum tiu malliberigo en la karceraĉo Síyáh- Ch ál, li ricevis la unuajn indikojn, ke li estas tiu promesita de Báb. Bahaanoj komparas tiun ĉi sperton al la descendo de la kolombo dum la Bapto de Jesuo, al la "Ardanta Arbeto" de Moseo sur la Sinajo, al la apero de la anĝelo Gabrielo al Mohamedo sur la Monto Hira, kaj al aliaj spertoj revelaciaj. Baháʼu'lláh priskribis la okazaĵon jene : "En la tagoj kiam Mi kuŝis en la prizono de Tehrano, kvankam la turmenta pezo de la katenoj kaj la fetora aero permesis al Mi nur ioman dormon, eĉ en tiuj maloftaj momentoj de dormo Mi sentis kvazaŭ io fluas de la supro de Mia kapo tra Mia brusto, kiel potenca torento, kiu ĵetiĝas teren el de la kulmino de altega monto. Rezulte de tio ĉiu membro de mia korpo kvazaŭ ekardis. En tiaj momentoj Mia lango citadis kion aŭdi neniu homo povus elteni."
Ĉar la familio de Baháʼu'lláh estis riĉa kaj influa, liaj malamikoj timis mortigi lin kiel aliajn babanojn kaj decidis ekzili lin el Persujo plej fore kiel eble. Post kvar monatoj en la Síyáh- Ch ál, Baháʼu'lláh estis liberigita kaj elektis ekzilon al Bagdado, kiu tiam estis urbo en la Otomana imperio.
Ekzilo al Irako
En 1853, kun limigitaj rimedoj de manĝaĵo, kaj kvankam dum la malvarmo de vintro, Baháʼu'lláh kaj Lia familio vojaĝis de Persujo al Irako tra neĝaj montaroj.
Ili foriris el Tehrano je la 12-a de januaro 1853 (1a de Rabí'u' th - Th ání 1269 p.H.) kaj alvenis al Bagdado je la 8-a de aprilo 1853 (28-a de Jamádíyu' th - Th ání 1269 p.H.).
Kurdio ('Kurdistano')
Je la 10-a de aprilo 1854 (12-a de Rajab 1270 p.H.) Baháʼu'lláh, sen informi iun ajn pri sia celo, foriris al la montoj Sar-Galú de Kurdistano, nordoriente de Bagdado, apud la urbo Sulaymáníyyih. Li poste skribis, ke li tien retiriĝis por ne fariĝi la fonto de malakordo ene de la Baba Komunumo.
Dum du jaroj Baháʼu'lláh loĝis sola en la montoj de Kurdistano. Iam, laŭdire, iu rimarkis Lian rimarkindan kaligrafion, kiu kaŭzis la scivolemon de la instruantoj de la lokaj sufiaj ordenoj. Kiam li komencis akcepti gastojn, li fariĝis konata pro sia klereco kaj saĝeco. Sh ay kh 'U th mán,  Sh ay kh 'Abdu'r-Raḥmán, kaj  Sh ay kh Ismá'íl, nedisputitaj regantoj de la Naq sh bandíyyih, Qádiríyyih, kaj  Kh álidíyyih Ordenoj komencis serĉi Lian konsilon kaj admiri Lin. Estis al la dua el tiuj, ke la verko la Kvar Valoj ( Ch ahár Vádí) estis skribita. Kelkaj liaj notindaj libroj estis verkitaj de li tiuperiode.
Novaĵoj pri saĝulo loĝanta en la montoj sub la nomo de "Derviŝo Mohamedo" disvastiĝis al najbaraj lokoj. Kiam tiu novaĵo atingis Bagdadon, la familio de Baháʼu'lláh rapide divenis pri Kiu homo temis, kaj petis Lin reveni al Bagdado. Tion li faris je la 19-a de marto 1856 (12-a de Rajab 1272 p.H.).
Reveno al Bagdado
Kiam Baháʼu'lláh revenis al Bagdado li vidis, ke la Baba komunumo fariĝis maltrankvila kaj dividita. Laŭ ʻAbdu'l-Bahá, 25 homoj pretendis esti tiu promesita de Báb dum la foresto de Baháʼu'lláh kaj antaŭe.
Dum la foresto de Baháʼu'lláh, Lia duonfrato Mírzá Yaḥyá murdigis kelkajn el siaj babanaj malamikoj, inkluzive Dayyán, kaj kuzon de Báb Mem, kaj edziĝis al la vidvino de Báb kontraŭ la instruoj lasitaj de Báb Mem kaj sendis sekvantojn al la provinco de Núr por atenci la vivon de la Ŝaho.
Baháʼu'lláh restarigis kaj unuigis la Baban Komunumon kaj fariĝis ĉef-gvidanto de la Afero. Li verkis skribaĵojn klarigante la instruojn de Báb kaj donante novan dian gvidadon.
Deklaro en la Ĝardeno de Riḍván
Baháʼu'lláh restis en Bagdado sep pliajn jarojn. Dume, li deklaris sian mision kiel Manifestiĝo de Dio. En 1863 li formale anoncis sian mision al sia familio kaj al malgranda aro de sekvantoj. Tio ĉi okazis dum dekdu-taga periodo ĵus antaŭ Lia sekva ekzilo al Konstantinopolo, la ĉefurbo de la Otomana imperio, de la 22-a de aprilo (3-a de Dh i'l-Qa'dih 1279 p.H.) ĝis la 3-a de majo (14-a de  Dh i'l-Qa'dih 1279 p.H.). Tiam li loĝis en la ĝardeno de Najíbíyyih, kiun bahaanoj nomas la "Ĝardeno de Rezvano" (Riḍván). Tiun ĉi eventon ĉiujare celebras la bahaanoj kiel la "Festivalon de Rezvano". La unua, tria kaj naŭa tagoj de tiu Festivalo estas Sanktaj Festoj, dum kiuj bahaanoj devus sin deteni de laboro. Baháʼu'lláh konsideris sian alvenon kiel la inaŭguron de la mesia epoko promesita en ĉiuj religioj. Baháʼu'lláh poste deklaris:
"La celo de la tuta Dia kreado estas la revelacio de tiu ĉi plej sublima, plej sankta Tago, de tiu Tago konata kiel la Tago de Dio en Liaj Libroj kaj Skriboj -- la Tago, kiun ĉiuj profetoj, ĉiuj Elektitoj kaj la sanktuloj deziris travivi."
Malliberigo, ekziloj kaj forpaso
La Otomana kaj la Persa registaroj kunlaboris por subpremi la religion per pli kaj pli malproksimaj ekziloj, de Bagdado al Konstantinopolo (nuna Istanbulo), poste al Adrianopolo (nuna Edirne en la eŭropa parto de Turkio), kaj fine al la otomana pun-kolonio palestina de Akko ( 'Akká, nun en Israelo). En la finaj jaroj de sia vivo, la severa malliberigo estis laŭgrade nuligata kaj li estis permesata loĝi en hejmo apud Akko, dum li estis oficiale ankoraŭ malliberulo de tiu urbo. Baháʼu'lláh restis en la Domego de Bahjí ĝis sia forpaso je la 29-a de majo 1892 (2-a de  Dh i'l-Qa'dih 1309 p.H.), kaj tie estas entombigita en la Maŭzoleo de Bahá'u'lláh. Bahaanoj konsideras tiun lokon kiel la Kiblon (Qiblih), al kiu ili devas turni sin ĉiutage por siaj devigaj preĝoj.
En Adrianopolo, Baháʼu'lláh proklamis la Bahaan Kredon pli per epistoloj al la tiamaj reĝoj kaj regantoj de la mondo inkluzive:
Dum sia vivo, Baháʼu'lláh verkis grandegan nombron da skribaĵoj, kelkaj forme de epistoloj al reĝoj kaj imperiestroj. Kitáb-i-Aqdas (la "Plej Sankta Libro"), kaj Kitáb-i-Íqán (la "Libro de Certeco") estas agnoskitaj kiel unuarangaj bahaaj verkoj de teologio. Laŭ sia propra atesto, Baháʼu'lláh verkis 100 volumojn. La Bahaa Mondcentro nuntempe posedas 15.000 el la epistoloj de Baháʼu'lláh kaj 27.000 leterojn de ʻAbdu'l-Bahá. La bahaaj skribaĵoj inkluzivas la verkojn de Báb kaj ʻAbdu'l-Bahá (vidu sube), kaj inkluzivas ĉirkaŭ 200 volumojn.
ʻAbdu'l-Bahá
ʻAbdu'l-Bahá ʻAbbás (arabe: "servanto de Bahá") iĝis la sekvanto post la forpaso de sia patro Baháʼu'lláh, ĉar tiu lasta skribis en sia testamento ke ʻAbdu'l-Bahá ʻAbbás funkciu kiel la centron de sia interligo kaj la unusolan interpretiston senararan de la siaj skribaĵoj. ʻAbdu'l-Bahá estas konsiderata de la bahaanoj kiel la perfekta ekzemplo de vera bahaano dum la frua parto de la 20-a jarcento. Bahaanoj kredas, ke la Interligo de Bahá'u'lláh estas la karakteriza trajto de lia Kredo, kiu konservas sian unuecon kaj protektas ĝin de krevado en sektoj.
Renkonto kun Baháʼu'lláh
Bahaanoj konsideras la bildon de Baháʼu'lláh sankta, do tial ne eblas enmeti ĝin en tiu ĉi artikolo. La originalaj kopioj estas en la Bahaa Arkivejo en la Bahaa Mondcentro sur Monto Karmel. Pro ĝia sankteco bahaanoj montras ĝin nur en tiu loko. La sekva rakonto estas de "Baháʼu'lláh - Deklaro de la Bahaa Internacia Komunumo", BEL 1992):
Du jarojn antaŭ sia morto Baháʼu'lláh akceptis en Bahjí unu el la malmultaj okcidentanoj, kiuj renkontis Lin, kaj la solan, kiu postlasis skribitan raporton pri la travivaĵo. La vizitanto estis Edward Granville Browne, multpromesa juna orientalisto de la Kembriĝa Universitato, kies atenton origine altiris la drameca historio de Báb kaj Lia heroa sekvantaro. Pri tiu ĉi renkontiĝo kun Baháʼu'lláh Browne skribis: "Kvankam mi nur malklare divenis, kien mi estis ironta kaj kiun mi vidos (ĉar detalajn informojn oni ne donis al mi), unu aŭ du momentoj pasis antaŭ ol, kun korbato de miro kaj timo, mi definitive ekkonsciis, ke la ĉambro ne estas senhoma. En la angulo, kie la divano tuŝis la muron, sidis mirinda kaj respektinda persono... La vizaĝon de tiu, kiun mi rigardis, mi neniam forgesos, kvankam mi ne povas priskribi ĝin. Tiuj penetremaj okuloj ŝajnis legi la animon mem ; povo kaj potenco ripozis sur tiu larĝa frunto... Ne estis necese demandi, en kies ĉeesto mi staras, kiam mi klinis min antaŭ tiu, kiu estas la objekto de sindonemo kaj amo, kiajn reĝoj povus envii kaj imperiestroj sopirus vane ! Milda kaj digna voĉo petis min sidiĝi kaj tiam diris : 'Gloro estu al Dio, ke vi alvenis... Vi venis por vidi malliberulon kaj ekziliton. ... Ni deziras nur la bonon de la mondo kaj feliĉon de la nacioj ; tamen oni konsideras Nin instiganto de malpaco kaj ribelo inda je mallibereco kaj ekzilo... Ke ĉiuj nacioj unuiĝu en unu kredo kaj ĉiuj homoj fariĝu kiel fratoj ; ke plifortiĝu la ligoj de amikeco kaj unueco inter la idoj de la homaro ; ke ĉesu la diverseco de la religioj kaj estu neniigitaj la rasaj diferencoj - kia malbono estas en tio ĉi ?... Tamen tiel estos : Tiuj senfruktaj konfliktoj, tiuj detruaj militoj pasos for, kaj la 'Plej Granda Paco' venos..."
Verkaro de Baháʼu'lláh
Baháʼu'lláh verkis multajn epistolojn kaj preĝojn.
Verkoj de Baháʼu'lláh jam esperantigitaj:
Aliaj verkoj de Baháʼu'lláh jam tradukitaj el la originalaj lingvoj:
Malegaleca reprezentado
La bahaaj gvidantinoj estas malpermesitaj servi en la Universala Domo de Justeco. Unu el la instruoj de Baháʼu'lláh tamen estis ke ĉiuj viroj kaj virinoj estu egalaj. Bahá'u'lláh deklaras ke antaŭ Dio la seksoj estas egalaj; nek estas pli alta ol la alia.
Fotografaĵo de Baháʼu'lláh
Tiu ĉi fotografaĵo de Baháʼu'lláh estas ekzemplero de unu el la du fotitaj kiam li estis en Adrianopolo, ĉerpita el kontraŭbahaa libro de William Miller. Bahaanoj permesas sin rigardi la fotografaĵon nur en atmosfero de plene deca respekto. Pro tio la fotografaĵo montriĝas ĉi tie ĉe la malsupro, kie bahaanoj povas eviti vidi ĝin. Unu ekzemplero de la fotografaĵoj fotitaj en Adrianopolo vidiĝas ĉe la Bahaa Mondcentro en Ĥajfo, kie dum sia pilgrimado bahaanoj povas rigardi ĝin en konvena maniero.
Vidu ankaŭ
Bahaa Esperanto-Ligo
Kalitriso
La kalitriso (Callitris) estas aŭstralazia genro de cipresacoj. Estas 15 specioj en la genro, de kiuj 13 estas indiĝenaj en Aŭstralio kaj la aliaj du indiĝenaj en Nov-Kaledonio. Ĝi parencas al genro vidringtonio el la Afrotropika ekozono.
Joseph Silbernik
Joseph Silbernik (nask. en 1850 aŭ 1851, m. la en Novjorko, Usono) estis usona esperantisto, dum multaj jaroj ĉefdelegito de UEA en Novjorko, frato de Klara kaj bofrato de Ludoviko Zamenhof.
Silbernik elmigris al Usono en 1874. En 1882 li iĝis ĝia civitano kaj tiam laboris kiel komponisto. En postaj jaroj lia profesio estis tribunala interpretisto. Dum multaj jaroj li estis UEA-delegito kaj aktiva esperantisto.
En 1925 li decidis partopreni tiujaran Universalan Kongreson en Ĝenevo, malgraŭ la opinio de la kuracistoj, por renkonti siajn familianojn. Tri tagojn post la reveno al Usono, la 30-an de aŭgusto 1925, li mortis en Bellevue Hospitalo.
Vjaso
Vjaso estas mitologia verkisto de la antikva Hindujo. La legendoj ĉirkaŭas lian naskiĝon kaj vivon, kaj la nomo mem (‘tiu kiu dividas [la ununura Vedon en kvar]’) supozigas ke li estas mitologiaĵo. Se Vjaso vere ekzistis, li tre probable vivis inter la 10a kaj 4a jc. a.K.
En la epopeo Mahabarato (kies aŭtoreco estas atribuita al li mem), estas menciata la legendo pri lia naskiĝo.
Vjaso estis la avo de la du batalantaj flankoj en la milito de Kurukŝetro (rakontata en la Mahabarato): la pandavoj kaj la kaŭravoj. Laŭlonge de la historio, li porokaze aperis, plenumante la rolon de spirita gvidanto de siaj junaj nepoj.
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1976
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1976. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio.
Ruĝecbrusta enanto
La Ruĝecbrusta enanto aŭ Botaa enanto (Oenanthe bottae) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas membro de la genro de enantoj. La Heŭglina enanto (O. heuglini) estis iam inkludita en tiu specio, sed estas nuntempe konsiderata separata specio.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
Aspekto
Ĝi similas al la pli granda kaj malhela Rokenanto, sed kun pli ruĝeca brusto kaj larĝa nigra vostopinto, sed kun la kutima nigra renversita T kun blankaj vostobazo kaj pugo. La supraj partoj estas malhelbrunaj inklude kronon kaj traokulan strion kiu markas blankan superokulan strion. La gorĝo estas blankeca. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Teritorio kaj habitato
Ĝi troviĝas en Eritreo, Etiopio, sudokcidenta Sauda Arabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj herbejoj de altaj altitudoj. Ĝi estas plej komuna je altitudoj super 1800 m.
Pinaloj
La pinaloj (Pinales) estas konifera ordo el gimnospermoj. Tiu ordo entenas 3 familiojn, 18 genrojn kaj preskaŭ 300 speciojn. Ĝia tipa genro estas pino.
La distingiga trajto estas la reprodukta strukturo konata kiel strobilo; ĝin produktas ĉiuj pinaloj. En la ordo estas ĉiuj vivantaj koniferoj, kiel la cedro, pino, piceo, abio, lariko, sekvojo, cipreso, junipero, kaj taksuso. Iuj fosiliaj koniferoj tamen apartenas al aliaj ordoj en la divizio de la pinofitoj.
Pasintece oni donis al la taksusoj apartan ordon (ordo Taksales), sed lastatempaj geno-esploroj indikas ke la taksusoj estas monofilumaj kun la aliaj koniferoj, kaj oni sekve nun metas ilin inter la pinaloj.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (1 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Etelvina Silva
Etelvina SILVA (naskiĝis la en Lisboa) estis portugala esperantistino. Ŝi parolis ses lingvojn. Ŝi laboris multe en Lisboa Esperanto-Societo, al ŝi oni dankas la sukceson de Esperanto-festo en La Nacia Teatro (1918), kiun ĉeestis la respublika prezidanto.
Real Salt Lake
Real Salt Lake estas futbalklubo en Sandio, suburbo de Sallagurbo en Utaho. La teamo ludas en Grandliga Futbalo, la plejbona nivelo de futbalo en Usono kaj Kanado. La klubo gajnis la MLS-pokalo en 2009, ludanto kun Los Angeles Galaxy al egala ludo post ekstratempo, 1-1, kaj gajnanta 5-4 post penaloj. La koloroj de la klubo estas ruĝa, blua, kaj flava.
Pompeiana
Pompeiana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kaj kiel la komunuma festotago elektiĝis la 15-a de aŭgusto.
Najbaraj komunumoj estas Castellaro, Cipressa, Pietrabruna, Riva Ligure, Santo Stefano al Mare kaj Terzorio.
László Dunai
László Dunai [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dunai László  estis hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
László Dunai naskiĝis la  en Medgyesegyháza.
Biografio
László Dunai akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1983. Post siaj studoj li restis en la sama loko havanta stipendion, ekde 1989 li esploris en la univeristato. En 1986 li akiris ankaŭ matematikan-inĝenieran diplomon, en la sekva jaro li akiris doktoran gradon. En la studjaro 1989 li vivis en Usono, en la studjaro 1992 en Japanio helpe de stipendioj. En 1995 li kandidatiĝis (CSc), en la sekva jaro li ekhavis sciencan gradon Ph.D, li iĝis docento. En 1999 li estis nomumita vickatedrestro, vicdekano en 2007. En 2002 lia habilitiĝo okazis en la menciita universitato. En 2008 li doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝas precipe pri ŝtalaj pontoj. Li ricevis premiojn inter 2000-2009; lia projekto ricevis premion en 1992.
József Veres
VERES József [vereŝ] estas rumania hungara geologo. Li naskiĝis en Lăzarea la 26-an de februaro 1931.
Kariero
József Veres akiris diplomon en Jekaterinburg en Sovetunio en la Altlernejo pri Minado en 1955. Li laboris de 1963 ĝis 1990 kiel gvidanta inĝeniero, konstruprojektanto, pli poste sekciestro de Minada Entrepreno de Kluĵo.
(24465) 2000 SX155
(24465) 2000 SX155 estas tre malgranda duopa asteroido de la Hungaria familio (aŭ interna asteroida zono) malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia satelito estis malkovrita la de R. D. Stephens kaj B. D. Warner per  observitaj elde la Center for Solar System Studies en Landers (Kalifornio, Usono), anoncita en marto 2017.
Milito de Kurukŝetro
La milito de Kurukŝetro (nagarie: कुरुक्षेत्र युद्ध) estas esenca parto de la hinda eposa verko Mahabarato kaj sekve de Bagavadgito (kiu estas parto de ĝi).
Laŭ la Mahabarato, la batalo inter du frataj klanoj (la kaŭravoj kaj la pandavoj pro la trono de Hastinapuro (proskime al la nuna Nov-Delhio), estis solvita per milito, en kiu granda parto de la antikvaj regnoj partoprenis kiel aliancitoj de la rivalaj klanoj. La lokigo de la batalo estis Kurukŝetro (en la nuna barata subŝtato Harjano, en la nordo de la lando.
La Mahabarato rakontas ke la batalo daŭris 18 tagojn, dum kiuj grandaj armeoj venintaj el tuta Barato militis en ambaŭ flankoj. La graveco de ĉi milito en la verko estas tre evidenta ĉar la tuta verko rakontas pri historio de pluraj generacioj dum jarcentoj sed la batalo kiu daŭris malpli ol unu monato okupas preskaŭ la duonon de la tuta libro.
La plejparto de la rakonto priskribas tre detale la unuopajn batalojn de la malsamaj herooj el ambaŭ flankoj, la militistaj formacioj uzataj ĉiutage el ambaŭ flankoj, la diplomitio de la milito, kunvenoj, paroladoj inter herooj kaj komandantoj ĉiutage antaŭ la ekmilitado, la uzataj armiloj, ktp.
La hindologoj kredas ke la Batalo aŭ Milito de Kurukŝetro estis historia okazintaĵo, eble el la 4a jarmilo a.K kaj la jaro 800 p.K, baziĝante sur kalkuloj astronomiaj kaj sur la informo de la Mahabarato.
Laŭ la libro, la armeo de la pandavoj, gvidata de Dristadĝumno, dividiĝis en 7 diviziojn, entute 1.530.900 homoj, dum la kaŭravoj, sub la gvido de Biŝmo, kalkulis je 11 divizioj aŭ 2.405.700 homoj. La batalo estis tre multekosta por ambaŭ klankoj el kiu nur 8 pandavoj kaj 4 kaŭravoj pluvivis.
Grandega basreliefo el 94 m alte priskribas la batalon sur la muroj de la templo de Angkor Wat (Kamboĝo), el la 12a jarcento p.K.
NGC 2088
NGC 2088 (alia indiko — ESO 57-SC20) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Černovír (Ústí nad Orlicí)
Černovír (Cernovyr, Tschernowier) estis pli frue memstara komunumo situanta oriente de la urbo Ústí nad Orlicí en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sur maldekstra bordo de la rivero Tichá Orlice kaj nun estas parto de Ústí nad Orlicí. Post la jaro 1945 ĝi estis prisetlita per ĉeĥa loĝantaro. Vivas ĉi tie. Estis ĉi tie fondita Grupo de volontestingantoj Černovír. Troviĝas ĉi tie kapelo de Sankta Gotardo, monumento de Sankta Johano Nepomuka kaj en arbaro super la komunumo statuaro al Trinitato.
Rivero Tichá Orlice fontas sur okcidenta deklivo de la monto Jeřáb en Hanušovická montetaro kaj fluas proksime de la urboparto. Ĉe kluzo post la komunumo troviĝas purigejo de rubakvoj por Ústí nad Orlicí kaj ĉirkaŭo.
Memorindaĵoj
Kapelo de Sankta Gotardo estas salonega konstruaĵo orientita, finita per presbiterejo de ekstere triedra. Fasado estas dividata per horizontalaj kaj vertikalaj strioj. En la fronto troviĝas portalo kun ŝtona pordofosto. Jarnumero 1851 sur pinjono indikas kiam estis la kapelo konstruita sur loko de estinta ligna sonorilejo. Super la fronta pinjono troviĝas forĝita duala kruco kun forĝitaj floroj kaj rokajloj. Interna salonego estas finita per semicirkla absido, plafono estas ebena. Orgenejo estas sur du kolonoj, ligna, stukita. La ĉefa altaro havas cilimdran rivoluan tabernaklon, distribuitan en alojn. Sur flankoj troviĝas kvar kolonoj, portantaj ĉirkaŭkurantan surkolonaĵon. Tegmenteto estas sonorilforma kun mariakulta bildo super ĝi. Ambaŭflanke troviĝas adorantaj anĝeloj el la duono de 19-a jarcento. Korpuso de orgeno estas triparta kun malpli alta centra parto, enŝovita en orgeneja balustrado. Interioron ornamas gigantaj, pintece elkurantaj kornikoj, sekcitaj plenigoj, aloj el bendoj kaj akantfolioj el la 1-a duono de la 18-a jarcento.
Transporto
En Černovír estas du bus-haltejoj (sur vojforko kaj sur vilaĝplaco) kaj trans la komunumo iras bicikla vojo erl Ústí nad Orlici ĝis Letohrad.
Fervojo
Trans la vilaĝo kondukas nove modernigita elektrizita unurela fervoja linio Ústí nad Orlicí - Lichkov - Štíty/Międzylesie kaj plu en Pollandon.
85197 Ginko
85197 Ginko estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la arbo Ginko, ankaŭ germane nomata " Goethe Baum ", vivanta fosilio neŝanĝita de la permio, kelkaj 270 milionoj da jaroj antaŭ. La atentokaptaj ginkoj havas ventumilformajn foliojn, povas atingi alton de 40 metroj kaj estas popularaj en la ĉinaj kaj japanaj templaj ĝardenoj kaj aliloke.
3158 Anga
3158 Anga estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (nun en Ukrainio).
Lupión
Lupión [luPJON] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la centro de la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la nordoriento de la komarko La Loma, lime kun Baeza kun kiu estas tre rilata, kaj kun la municipoj Ibros, Torreblascopedro, Begíjar kaj Linares.
La areo de la municipo estas 24,33 km2 kie loĝas 842 geloĝantoj, do loĝdenso estas 36,21 loĝ./km2.
La ĉefa industrio estas la produktado de olivoleo.
Geografio
Ĝi estas en zono inter riveroj, precize Gvadalkiviro kaj ties alfluanto Gvadalimar. Ties municipa teritorio descendas de oriento okcidenten ĝis la rivero Gvadalimar, en la baseno de Gvadalkiviro, en la plej norda parto de la Betika Montĉeno kie estas la dua grava urba kerno de la municipo, kiu estas la setlejo Gvadalimar. La olivarboj, kiu estas konstituita en preskaŭ unukultivo, kun la industrio de produktado de olivoleo, estas la ĉefaj enspezofontoj de la loko, komplemente kun tiuj devenaj de la kultivo de kotono kiu estas kultivata en la valo de la rivero Gvadalkiviro.
Historio
En la 14a de aŭgusto 1795 la reĝo Karolo la 4-a sendependigis Lupión de la urbo Baeza. Tio restis tiel ĝis 1813, kiam la setlejo Torreblascopedro petis sian propran sendependon disde Lupión, kaj tio daŭris ĝis 1871, kiam ĝi sendependiĝis el la municipo Lupión.
Ene de la rekonstrua laboro fare de la frankisma diktaturo en julio 1953 oni kreis Guadalimar, submunicipo konstruita inter la jaroj 1954 kaj 1958 en la municipa teritorio de Lupión. Ĝi estis inaŭgurita persone de la diktatoro Francisco Franco en 1961 kun la dekomenca nomo Guadalimar del Caudillo kaj ekde tiam ĝi formas parton de Lupión, reloĝata de duonmilo da loĝantoj apartenantaj al familioj de Lupión, Begíjar, Baeza, Ibros, Bélmez de la Moraleda, Pontones kaj aliaj apudaj lokoj. La urbestro estis preskaŭ ĉiam komunisto.
Sunforno
Sunforno estas optika sistemo por produkti koncentrigitan sunradiadon. La koncentrigita energio de la sunlumo povas servi por simpla varmegigo de materialoj, malnoviĝa eksperimento de plastoj aŭ lakoj, por endotermaj reakcioj aŭ por ŝarĝiĝaj eksperimentoj pri mekanikaj aŭ elektraj eroj.
Konstruformoj
Oni uzas konkavajn spegulojn por kolekti la alvenantan lumon en fokusa punkto. La respegula surfaco povas grandi de 1m² ĝis kelkaj 100m². Se oni bezonas pli grandan surfacon, oni uzas plurajn spegulojn, kiuj estas fokusitaj je la sama punkto.
Por atingi maksimuman povumon, oni devas postsekvi la sunmoviĝon.