cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konkero de la Dezerto
La Konkero de la Dezerto estis milita kampanjo okazinta inter 1878 kaj 1885 fare de la registaro de Argentino kontraŭ la popoloj de indianoj, ĉefe de las etnoj de mapuĉoj kaj tehuelĉoj, kiu atingis la celon plenumi la faktan kontrolon super la teritorioj de la regionoj Pampo kaj Patagonio kiujn Argentino konsideris parton de sia teritorio, ĉar estis teorie inkluditaj ene de la limoj de la Vicreĝlando Rivero Plata, apartenanta al la hispana monarkio, sed ĝis tiam sub fakta kontrolo de diversaj nacioj de Indianoj.
En historia senco pli amplekse, la termino inkludas ankaŭ la kampanjojn antaŭajn al tiu nomita Konkero de la Dezerto, tio estas, la aro de militaj ekspedicioj faritaj de la hispanoj kaj de la naciaj kaj provincaj argentinaj registaroj kiuj sukcedis, kontraŭ la indianoj, antaŭ la granda kampanjo de 1879.
La komenca celo estis finigi la konstantajn atakojn fare de indianoj al bienoj kaj vilaĝoj sed, ĉefe samtempe aligi al la produktivaj planoj la konkeritajn teritoriojn, disdonante ilin al la membroj de la Rura Societo, elstaraj financistoj de tiuj ekspedicioj. Ne surprizu ke, en epoko kiam ankoraŭ ekzistis sklaveco en Sudameriko, kaj kie eraraj reinterpretoj de la teorioj de Darwin ebligis la enmodigon de ia socia darvinismo, la indianoj estis traktitaj kiel malsupraj estaĵoj, sen la samaj rajtoj kiel la krioloj aŭ la eŭropanoj, kiel okazis en preskaŭ ĉiu angulo de la tiama mondo ĉe aliaj originaj popoloj.
Zmajevo
Zmajevo, serbe Змајево, germane Altker, hungare Ókér estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Vrbas. Ó kaj Alt signifas: malnova.
Situo
Zmajevo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Subotica-Novi Sad.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. En 1910 loĝis en Ókér 4414 da homoj, (2551 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Habsburga Imperio, al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 Ókér estis parto de Hungario. Poste la germanoj estis deportitaj, la luterana preĝejo estis tute detruita. En 2002 loĝis en Zmajevo 4361 da homoj, (serboj 3177 (73 %), montenegranoj 435 (10 %), hungaroj 306 (7 %) kaj aliaj).
(15456) 1998 YP3
(15456) 1998 YP3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Brodi (stacidomo)
Brodi (Броди) estas fervoja stacio en Brodi (Lviva provinco), urbo en Ukrainio.
Laissey (stacidomo)
Laissey estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Laissey, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dole-Ville - Belfort (852000).
Neustadt am Rübenberge
Neustadt am Rübenberge estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regiono Hanovro de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Joseph Diescho
Li estis premiita televida anoncisto por la Usona publika televidprogramo Kursiva Sud-Afriko Nun (angle:"South Africa Now"}. En 1997-8, li fondis kaj prezentis "La Grandan Perspektivon" (angle: "The Big Picture"), ĉiusemajnan ekonomian kaj politikan analizprogramon per SABC 2.
Lia romano "El la Suno Naskita" (angle: "Born of the Sun") publikiĝis en Usono en 1988 kaj lia dua romano "Vorticaj Akvoj" (angle: "Troubled Waters") publikiĝis en 1993. Li estas unu el la malmultaj aŭtoĥtonaj verkistoj de Namibio.
Cuptoare (Reșița)
Cuptoare [kuptŭare] estas vilaĝo en distrikto Caraș-Severin en Rumanio. Administre ĝi apartenas al Reșița.
En 1862 ĝi estis kunigita kun la najbara vilaĝo Secu sub la hungara nomo Kuptore-Szekul; tiu nomo poste estis rumanigita al Cuptoare-Secu.
La koordinatoj de Cuptoare estas ; ĝia poŝtkodo estas 320002. En 2002 ĝi havis 346 loĝantojn, kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Tra Cuptoare pasas la rumania vojo 582 de Reșița al Sadova Veche.
Novsudkimrio
Novsudkimrio aŭ Novsudkimrujo (NSK) ('New South Wales) estas la plej multpopola kaj plej malnova ŝtato de Aŭstralio, lokigita en la sud-oriento, norde de Viktorio, kaj sude de Kvinslando. Ĝi estis starigita en 1788 kaj origine enhavis grandan parton de la Aŭstralia kontinento. Dum la 19-a jarcento, grandaj areoj estis sukcese apartigitaj por formi la Britajn koloniojn Tasmanio (1825), Viktorio (1851), Kvinslando (1859) kaj Suda Aŭstralio (kiu tiutempe inkluzivis tion kio aktuale nomiĝas la Norda Teritorio). En 1901 ĉi tiuj kolonioj kaj Okcidenta Aŭstralio voĉdonis por formi sendependan nacion nomitan la "Komunejo de Aŭstralio".
Novsudkimrio estas konata en la tuta mondo pro la bela haveno de sia ĉefurbo, Sidnejo. Sidnejo estas la plej malnova kaj plej granda urbo de Aŭstralio kaj centro de internacia komerco. Sidnejo estis la gastiganta urbo de la Somera Olimpiko 2000.
Geografio
Ĝiaj kvar ĉefaj urboj de la nordo ĝis la sudo estas Novkastelo, Gosfordo, Sidnejo, kaj Wollongong kiuj ĉiuj kuŝas apud la marbordo. Malpli grandaj urboj estas Albury, Broken Hill, Dubbo, Tamworth, Monterejo, Armidale, Lismore, Nowra, Griffith, Leeton, Wagga Wagga, Goulburn, Barraba kaj Coffs Harbour.
Novsudkimrio povas esti fizike dividigita en kvar sekciojn:
Vidu ankaŭ artikolon Aŭstraliaj Alpoj
Registaro
Ĉefa Artikolo:: Registaro de Novsudkimrio
La strukturo de la Registaro de Novsudkimrio estas priskribita en ĝia Konstitucio, kiu originas de 1856, kvankam ĝi estis amendita multajn fojojn ekde tiam. Ekde 1901 Novsudkimrio estas ŝtato de la Komunejo de Aŭstralio kaj la Aŭstralia Konstitucio reguligas ĝian rilato kun la Komunejo.
Laŭ la Aŭstralia Konstitucio, Novsudkimrio donis iujn leĝajn kaj ĵurajn povojn al la Komunejo, sed retenis kompletan sendependecon en ĉiuj aliaj sferoj. La Novsudkimrio Konstitucio diras: "La Leĝaron, kondiĉa je la provizioj de la Komunejo de Aŭstralio Konstitucia Akto, havos la povon fari leĝojn por la paco, bonfaro, kaj bonregon de Novsudkimrio en ĉiuj ajn kazoj." Efektive, tamen, la sendependeco de la Aŭstraliaj ŝtatoj estis larĝparte malpliigita de la pliiĝanta financa superrego de la Komunejo.
Ekonomio
Novsudkimrio havas Malnetan Enlandan Produkton de AU$265,966,000,000, kiu estis egala al po AU$39,950 per loĝantaro, en 2003. Ĉi tio estis egala al US$30,277, pli al ol la ĉefaj Eŭropuniaj ekonomioj.
Sanservo
Ekde 1900 la ŝtato havis la plej striktan reguligon de la abortoj en la lando. La aborto estis permesita se kuracisto decidis, ke la patrino riskas mensan aŭ korpan danĝeron. Leĝorompo estis punata per malliberigo ĝis dek jarojn longa. La estis aprobita nova leĝo, kiu permesis abortojn ĝis la 22-a semajno de gravedeco.
Alia Novsudkimrio
La Aŭstralia regiono ne estis la unua tereno kun la nomo Novsudkimrio. Mapo de Nordameriko presita en la 1780-aj jaroj donis la nomon Novsudkimrion al ĉefe neesplorita areo apud la suda marbordo de la Hudsona Golfo kie la Kanadaj provincoj de Manitoba kaj Ontario nun estas.
Esperanto en Novsudkimrio
La historio de Esperanto en Novsudkimrio estas longa kaj interesa. La ĉefa organizio por Esperanto en Novsudkimrio estas la Esperanto-Federacio de Novsudkimrio. Ĝi posedas la nuran Esperanto-domon en Aŭstralio. Lokaj grupoj ekzistas en Sidnejo, Manlio, Novkastelo, kaj la Bega Riverbordo.
2548 Leloir
2548 Leloir estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar, en la provinco de San Juan (Argentino)
Nomo
Ĝia nomo honoras la argentinan biokemiiston Luis Federico Leloir (1906 — 1987); Nobel-premiitan pri kemio en 1970.
Sankta Marteno (insulo)
La insulo Sankta Marteno troviĝas en la Kariba Maro kaj estas nomita laŭ la sankta Marteno de Tours. La insulo situas 240 km oriente de Puerto-Riko, kaj sude de Angvilo. Ĝi apartenas al la Malgrandaj Antiloj. La insulo estas politike dividita:
1. FC Köln
La asocio '''1. FC Köln, per plena nomo 1. Fußball-Club Köln 01/07 e. V.', estas germana sporta kaj aparte futbala klubo en la urbo Kolonjo (Köln'') de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝi en sia nuna formo fondiĝis en 1948, sed antaŭaj organizaĵoj fontas jam el 1901 (Kölner BC 01) kaj 1907 (SpVgg Sülz 07). Klubaj koloroj estas ruĝo kaj blanko. La klubo aparte konatas pro sia unua vira teamo de futbalo, kiu en la sezono 2013-14 sukcese konkuris en la dua nacia ligo de futbalo kaj tial ekde septembro 2014 reavancas al la unua ligo, kie ĝi jam ekde la fondiĝo de la ligo ĝis la jaro 1998 havis signifan rolon. Maskoto de la klubo estas virkapro nomata „Geißbock Hennes“.
Berengaro el Friulo
Berengaro el Friulo aŭ Berengaro la 1-a (itale: Berengario de Friuli) (Cividale del Friuli, 850 (?) – Verono, 7-an de aprioe 924) estis markizo de Friulo (874 - 924), Reĝo de Italio (888 - 924) kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio, Li estis ankaŭ unu el la protagonistoj de la periodo de la feŭda anarkio kiam la plej elstaraj feŭdosinjoroj de la itala pensinsulo luktadis por havigi al si la kontrolon de la karolida regno de Italio.
Pro tio iuj historiistoj kaj ia naciisma emfazo faris lin ĉampiono kaj asertanto de la unuiĝo de Italio.
Lukto por la Regno de Italio
Filo de Eberardo el Friulo kaj de Gisela filino de Ludoviko la 1-a. Berengaro akiris la markizan titolon ĉirkaŭ en 874 okaze de la morto de sia frato Unroko. Sekve de la eloficigo de la imperiestro Karlo la 3-a la Dika kaj pro manko de ties rektaj posteuloj, li povis pretendi dinastian rajton sur la Regno de Italio pro ligo kun la dinastiaj virinoj. Krome li ĝuis militan forton de la Marko, kreita por defendi la orientajn limojn de la Sankta Romia Imperio kontraŭ la atakoj de Slavoj. En 888, li sukcesis konvinki laŭcelan dieton de Grafoj kaj episkopoj kuniĝintan en Pavio, tiam konsiderita la ĉefurno de la Regno, lin elekti, anstataŭanto de la eloficigita Karolo la Dika en la itala trono.
Alia rekta pretendanto al la reĝa titolo estis Gvido la 2-a el Spoleto kiu povis elmontri samrajte, samlinie. Dekomence tiu ĉi kandidatiĝis al la krono de Francio, sed la Frankoj lin repuŝis kaj elektis kiel sian reĝon Odono el Parizo. Elreviĝinte pro tiu malsukceso, Gvido en 889 revenis Italion kaj, rompinte la antaŭajn akordojn, movis sian armeon kontraŭ Berengaron pretendante por si la kronon de Italio. .
Kiam la du armeoj ekkonfliktiĝis sur rivero Trebbia, najbare de Piaĉenco,, Berengaro suferis pezan malvenkon kaj Gvido profitis por elektiĝi reĝo dum asembleo de episkopoj kuniĝinta en Pavio. Berengaro tamen formale ne rezignis la reĝan titolon akiritan per episkopa konsekro kiu povus esti nuligita nur pere de Ekskomuniko.
Berangaro, tamen, povis sinteni kaj regi kiel reĝo, almenaŭ en la teritorioj de Alta Italio. Sed en 893 li devis denove alfronti Gvidon kiu por altrudi sian aŭtoriton sur la norditaliaj teritorioj, petis helpon al la reĝo de orientaj Frankoj Arnolfo el Karintio kiu ricevis la nomumon al reĝo de Italio kaj alkuris al Romo por forigi la atakon kontraŭ la Apostola Seĝo efektigitan de la filo de Gvido, Lamberto, intertempe frakcie elektita imperiestro de la Sankta Romia imperio.
Berengaro ricevis de Arnolfo la delegon al reĝo de Italio. Sed, tuj post la forigo de Arnolfo, li intertraktis akordon kun Gvido, kiu en Pavio sin elektigis reĝo de Italio en dieto de Feŭdosinjoroj.
Culture Warrior
O'Reilly instigas militon kontraŭ "la devoligintaj furzoj de la progresema movado, kiuj volas ŝanĝi usonon drame: modli ĝin en la similaĵon de Okcidenta Eŭropo. La termino "progresemulo" estas uzita vaste trans la libro.
La progresemuloj de O'Reilly estas certaj socialistoj, kiuj estas malamikaj al Kristanismo kaj tradiciaj usonaj valoroj. Pagite de "kelkaj maldekstregaj miliardistoj", la "progresemuloj" estas ŝanĝantaj usonon per domini gravajn gazetojn kaj retan televidon, per la laboro de tiaj organizoj kiaj la American Civil Liberties Union kaj per "juĝa agismo".
Berengaro el Friulo
Lukto por la Regno de Italio
Berengaro en 899 decidis movi sian armeon kontraŭ la invadantoj Hungaroj sed estis ruiniĝe venkita ĉe la rivero Brenta kaj devis pagi pezan kompenson al la venkintoj.
Post alternaj militoj ankaŭ kun la nova imperiestro Ludoviko la blindulo reĝo de Provenco, alkurinta al Italio por defendi sian titolon kontraŭ Berengaro mem, kaj akirinta la titolon de reĝo de Italio, Berengaro estis venkita kaj prizonigita en (905) Verono, sed tiu ĉi fine restis sola konkuranta kaj reala reĝo de Italio.
Reĝo de Italio kaj Imperiestro
Berangaro pere de politiko de favoraj kaj geedziĝoj provis pace regi sian regnon kiu, tamen, etendiĝas nur al Alta Italio ĉar la frankaj markizoj de Centra Italio kaj Alberiko la 1-a el Spoleto (markizo de Camerino) praktikis aŭtonomajn politikojn.
Papo Johano la 10-a, decidinta forigi fortan islamanan komunumon instaliĝintan ĉe la enfluejo de Garigliano minacantan la urbon Romon, petis militan helpon al Berengaro, promesante al li kompense la titolon de imperiestra ofico. Berengaro sendis armean forton formitan de la altilitalaj feŭdosinjoroj. Post la venko de kristanoj ĉe la enfluejo de Garigliano ((915), Berengaro descendis al Romo kie estis kronita kaj feŭde omaĝata de markizoj. Konikistoj substrekis ke unufoje la popolo hurais "nativa voce" (loka lingvo): temas, do, pri unu el la unuaj atestaĵoj de la itala vulgara lingvo.
Sed la sceno ŝanĝiĝis en 922, kiam konspiro de la elstaruloj de la regno, inter kiuj ankaŭ la Markizo de Ivrea, celis transdoni la kronon de reĝo de Italio al Rodolfo la 2-a el Burgonjo]]. Tiu ĉi descendis al Italio kaj lektiĝis reĝo de Italio en Pavio kaj armee alfrontis Berengaron en zonoj de Lombardio, kiu, venkìte, devis rekoni la novan uzurpanton.
Sed venis okazo de revanĉo kial Rodolfo devis reveni al Burgonjo: tiam Berengaro lanĉis atakon per 5000 Hungaroj, kiu kostis grandan hommortigon. . Tiu masakro, efektigita de la sieĝantaj hungaroj, estis imputita al Berengaro, kiun iuj komplotintoj mortigis en Verono (924) preĝantan dummese.
Provinco Kocaeli
Kocaeli /koĝaeLI/ estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la Marmora regiono (turke Marmara Bölgesi) de la lando. Administra centro de la provinco estas la urbo İzmit (la provinco estas unu el nur 3 el sume 81, kiuj ne havas sian nomon de la ĉefurbo). Aliaj gravaj urboj estas Darıca, Derince, Gölcük, Körfez kaj aliaj.
Vidindaĵoj
Estas ĉirkaŭ 950 vidindaj lokoj en Kocaeli (kulturaj kaj naturaj "heredaĵoj").
Ghisalba
Ghisalba estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calcinate, Cavernago, Cologno al Serio, Martinengo, Mornico al Serio kaj Urgnano. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Garota de Ipanema
The Girl from Ipanema („La knabino de Ipanema“) estas la plej konata anglalingva titolo de populara brazila muzikpeco Garota de Ipanema, kiun en 1962 komponis Antônio Carlos Jobim. La portugallingva originalo, kies tekston verkis Vinícius de Moraes, havas la samsignifan titolon Garota de Ipanema. Je la ekestotempo de la kanto, Ipanema, urboparto de Rio-de-Ĵanejro, validas kiel artista kvartalo de la brazila urbego.
La virino, kiu inspiris ĉi tiun kanton, estas la modelo Helô Pinheiro.
Sonregistraĵo por diskeldonejo Verve de la 19-a de marto 1963 en Novjorko, kiu aperis sekvan jaron sur la muzikalbumo Getz/Gilberto, faris The Girl from Ipanema al unu el la tutmonde plej famaj kantoj de bosanovo. Al la nekutima kaj daŭra sukceso de ĉi tiu versio kontribuis la kunverkado de la renoma usona ĵaz-tenorsaksofonisto Stan Getz. Krom tio kun la brazila kantisto kaj gitaristo João Gilberto, kiun estis la preferata interpretado de Jobim preferis por la interpretado de siaj kantokomponaĵoj, ankaŭ aŭdeblas ties edzino Astrud Gilberto, kies tutmonda kariero komencis per la unuopigo de ĉi tiu peco.
Muziko
Kvankam Jobim kaj Moraes jam ekde jaroj – tamen nur kun modestas sukceso je la brazila publiko – estis kune verkintaj kantojn, male al populara mito ne montriĝas ĝuste, ke la du konceptis la pecon spontane ĉe tablo en la trinkejo Veloso. Jobim muzikigis komence tekston, kiun Moraes mallone antaŭe estis verkinta en Petrópolis; ĉar ĉi tiun unuan tekston la du kunuloj finfine malaprobis, kaj Moraes verkis preskaŭ plene transverkitan, novan version, la muziko do estas rigardenda kiel la pli malnova parto de la du fundamentaj elementoj de la kanto. La granda sukceso de la kanto en Usono kaj la elmigro de Jobim tien lige kun la puĉo de la brazila armeo en 1964 rezultigis tamen ankaŭ, ke Girl from Ipanema restis la lasta komuna verko de la du.
Asosa
Asosa estas urbo en okcidenta Etiopio kaj la ĉefurbo de la regiono (aŭ kilil) Beniŝangul-Gumazo de Etiopio. Situa en la distrikto Asosa Zono, tiu urbo havas latitudon kaj longitudon de 10°04′N 34°31′E, kun alto de 1570 metroj.
Garota de Ipanema
Ĝeneralaĵoj
La ĝenro kanto donas al komponisto la taskon, uzi siajn muzikajn rimedojn tiamaniere, ke ili povas subteni kaj transporti strukturon kaj eldiron de teksto. La komponaĵo deJobim distingiĝas per ĉarma kombinaĵo el parte tre kliŝaj, parte alt-originalaj turnoj, en kiuj la komponisto priverkis karakterizaĵojn de tre malsamaj stiloj.
Asosa
Tiu urbo ricevas la servon de flughaveno kun 1950 × 46 m pavimita elterigejo.
Demografio
La ses plej grandaj etnaj grupoj en tiu urbo estas Amharoj (51.19%), Oromoj (19.93%), Bertoj (17.39%), Tigrajoj (5.43%), Sebat Bet Guragoj (1.35%), kaj Silt'e-oj (1.29%)
Eero Saarinen
Eero SAARINEN (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1910 en Kirkkonummi, Finnlando; mortis la 1-an de septembro 1961 en Ann Arbor, Miĉigano, Usono) estis unu el la plej famaj arkitektoj kaj dezajnistoj de la 20-a jarcento.
Morón de Almazán
Morón de Almazán [moRON dealmaZAN] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la sudokcidento de la provinco Sorio kaj komarko Komarko de Almazán en la sudcentro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 62,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 191 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 800 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 49 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi enhavas la loĝlokojn Morón de Almazán kaj Señuela.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado en la 12-a jarcento. En la 13-a jarcento la fortikaĵo ludis gravan rolon en la limaj bataloj inter Kastilio kaj Aragono. En la 14-a jarcento la urbo pasis tra manoj de diversaj nobeloj.
Eero Saarinen
Biografio
De 1930 ĝis 1934 li studis arkitekturon ĉe la Yale School of Art and Architecture. Poste li eklaboris en la arkitektejo de sia patro.
Morón de Almazán
Historio
Estis fervoja stacio inter 1895 kaj 1985.
Eero Saarinen
Biografio
En 1941 li fariĝis partnero en tiu arkitektejo.
En 1948 li gajnis la konkurson por la Jefferson National Expansion Memorial en Sankta Luiso, lia unua grava publika agnosko. Tamen tiu grandega duobla arko estis realigita nur en 1963 post lia morto.
En 1950 li malfermis sian propran arkitektejon Eero Saarinen and Associates en Birmingham, Miĉigano.
En 1957 li projektis la Milwaukee Art Museum.
Aldone al konstruaĵoj, Saarinen dezajnas ankaŭ meblojn. Fama estas lia unukrura tulipseĝo (Tulip Chair) kun ties larĝa ronda piedo.
Post lia morto, liaj kunlaborantoj Kevin Roche kaj John Dinkeloo plu laboris sub lia nomo ĝis 1966 (poste ĝi estis alinomita al Kevin Roche John Dinkeloo & Associates) kaj finrealigis la komencitajn konstruaĵojn.
Bibliografio
Pierluigi Serraino: ''Eero Saarinen 1910-1961. Ein funktionaler Expressionist''. Köln, Taschen Verlag 2005. 96 S., ISBN 3-8228-2865-3.
NGC 3116
NGC 3116 (aliaj indikoj — MCG 5-24-12, ZWG 153.17, ARAK 230, NPM1G +31.0178, PGC 29383) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santo Tomás Tamazulapan
Santo Tomás Tamazulapan estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santo Tomás Tamazulapan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 533.
Märkische Heide
Märkische Heide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Santo Tomás Tamazulapan
Geografio
Santo Tomás Tamazulapan apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1853 loĝantojn. El tiuj estis 881 viroj kaj 972 virinoj. La komunumo havas surfacon de 66,34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.
3922 Heather
3922 Heather estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1971 de la ĉilia astronomo Carlos Torres elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Santo Tomás Tamazulapan
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 78 indiĝenoj. El tiuj 62 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 62 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Placo Kossuth Lajos
Placo de Kossuth Lajos estas unu el la plej belaj placoj de Budapeŝto. Ĝi situas tre proksime al Danubo, kontraŭ la fortikaĵmonteto. Tiu kvadratforma teritorio estas trankvila oazo en la urbocentro.
4 gravaj konstruaĵoj donas la ĉefan formon al la placo.
La plej interesa parto de la placo estas la Parlamentejo konstruita en novgotika stilo. Grupoj povas eĉ interne rigardi en iu tago de semajno la imponajn salonojn, la belegajn historiajn pentraĵojn de Mihály Munkácsy, Károly Lotz, k.a. Se oni ne havas eblon aŭ tempon eniri ankaŭ estas bela travivaĵo rigardi la eksteran parton. Jen kelkaj ciferoj: la baza teritorio: 17745 m²;, alteco de kupolo: 96 m, 88 skulptaĵoj ornamas la eksterajn murojn, sur la danuba parto staras la skulptaĵoj de la hungaraj reĝoj kaj regantoj; sur la alia parto la regantoj de Transilvanio kaj hungaraj herooj. La konstruartisto de la parlamentejo estis Imre Steindl.
Ministerio pri Agrikulturo konstruiĝis inter 1885-1887 laŭ la planaj de Bukovits Gyula. Antaŭ la palaco dekstre staras statuo de Agronomistino, maldekstre tiu de Falĉisto ambaŭ skulptaĵoj de Árpád Somogyi.
Lesjöfors
Esperanto-domo en Lesjöfors
La junulara Esperanto-gastigejo (svedlingve Esperanto-Gården) en Lesjöfors estas foje la okazejo de Esperantaj renkontiĝoj, inter aliaj la E@I-seminario de 2002 kaj la Internacia Junulara Kongreso de 2003. En la jaro 2011 tie okazis REF, la familia renkontiĝo.
Placo Kossuth Lajos
Palaco Wellisch estis konstruita en 1911. Ĝi estas nuntempa ministerio.
Lesjöfors
Esperanto-domo en Lesjöfors
En la kelo de Esperanto-domo troviĝas sufiĉe granda kolekto de libroj kaj periodaĵoj ĉefe en Esperanto, sed ankaŭ en aliaj planlingvoj.
Placo Kossuth Lajos
Sur la placo estas famaj skulptaĵoj: novbarokstila monumento de Francisko Rákóczi la 2-a, hungara reganto komence de 18-a jarcento, gvidanto de liberbatalo (skulptisto János Pásztor).
Skulptaĵo pri Lajos Kossuth montras la hungaran politikiston kaj organizanton de la liberecbatalon en 1848-49. jaroj. En la tagoj de naciaj festoj ĉi tie estas hisata la ŝtata flago, kaj la loĝantoj venas aŭskulti la ŝtatprezidanton, poste okazas demonstracioj, koncertas muzikaj ensembloj.
Ĉe la Danubo-bordo skulptaĵo pri Attila József estas videbla.
La placo havas haltejojn pri metroo, tramoj, troleoj kaj aŭtobusoj.
4840 Otaynang
4840 Otaynang estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Ned Ludd
Ned Ludd aŭ Ned Lud estas persono, de kiu venas la nomo de la luddismo. Oni scias nenion certan, pruveblan pri li. Oni supozas, ke li aktivis fine de 1700-aj jaroj, antaŭ la disvastiĝo de la luddismo. Oni kredas, ke li venas el la vilaĝo Anstey, nun ekstera parto de Leicester.
30539 Raissamuller
30539 Raissamuller estas malbone konata asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Raissa Muller, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Fundacao Escola Tecnica Liberato Salzano Vieira da Cunha de Novo Hamburgo (Suda Rio-Grando, Brazilo).
Hubo
Hubo (latine mansus) estas malnova mezurunuo de areo.
La grando variis de 10 ĝis 30 hektaroj.
Kamparanojn kiuj posedis kampon de nur unu aŭ du huboj oni nomis hubuloj.
(17411) 1988 DF3
(17411) 1988 DF3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Listo de flughavenoj de Centr-Afrika Respubliko
Jen listo de flughavenoj de Centr-Afrika Respubliko, laŭ geografia situo.
Ĉuba cistikolo
La Ĉuba cistikolo (Cisticola chubbi) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj kaj ties tipa genro Cistikoloj, kiuj estas malgrandaj birdoj ĉefe el Afriko, kvankam kelkaj specioj estas en Azio kaj nur unu ankaŭ en Eŭropo, nome la tre disvastigata Herbosilvio.
Ĝi troviĝas en Demokratia Respubliko Kongo, kaj najbaraj orientaj landoj kiel Kenjo,  Ruando, Burundo, Tanzanio kaj Ugando.
Ĝi formas superspecion kun la proksimaj samgenraj Huntera cistikolo, C. hunteri, kaj la Nigrabrida cistikolo, C. nigriloris, kaj ŝajne kun ankoraŭ nepriskribita “Kilombera cistikolo” el sudorienta Tanzanio. Okcidentaj rasoj adametzi kaj discolor foje estas konsiderataj kiel reprezentantoj de separata specio, sed ŝajne la voĉo estas simila al tiu de orientaj rasoj; plua priserĉado necesas.
Kvankam kelkaj fakuloj konsideras tiun specion kiel samspecifa kun la Huntera cistikolo, ne estas pruvo de interreproduktado kie ambaŭ teritorioj koincidas (ĉefe ĉe ĉirkaŭ 2700 m en Monto Elgon). Ambaŭ specioj estas tamen similaj kvankam la Ĉuba cistikolo ne havas striecon en sia dorso kaj havas iom pli brilruĝecan kronon kaj kolon. Kvankam tiu birdo estas timida kaj retirema kiam ili ne kantoceremonias, ili plenumas distingan antifonan duopeton la tutan jaron kaj estas videblaj dum kantado.
Oni agnoskas 4 subspeciojn, kiuj estas la jenaj: adametzi Reichenow, 1910 – izolita populacio en altaj teroj de sudorienta Niĝerio kaj sudokcidenta Kameruno, discolor Sjöstedt, 1893 - Monto Kameruno, nomiga chubbi chubbi Sharpe, 1892 – altaj teroj de orienta DRKongo, Ugando, Ruando, Burundo, okcidenta Kenjo kaj nordokcidenta Tanzanio kaj marungensis Chapin, 1932 – Montoj Marungu en sudokcidento de DRKongo.
Tiu specio loĝas en regionoj de densa vegetaĵaro.
Lhotka (Bílovec)
Lhotka (Blaschdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Bílovec en distrikto Nový Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km nordoriente de Bílovec. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 31 adresoj.
23235 Yingfan
23235 Yingfan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ying Fan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Cookeville High School de Cookeville (Tenesio, Usono).
Eternaj membroj de la Budapeŝta Operejo
Jen elektita listo de "eternaj membroj" de la Budapeŝta Ŝtata Operejo:
Kalvinana preĝejo (Hernádbűd)
Kalvinana kirko estas religia Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Hernádbűd.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en granda korto. La fasado estas simetria sen iu ajn ornamaĵoj. La enirejo funkcias flanke tra vestiblo. El la navo etendiĝas la tre malalta turo. Interne la baldakeno estis pentrita en 1766. La predikejo estis kreita en 1753. La malnovaj bildoj neniiĝis en 1877.
28068 Stephbillings
28068 Stephbillings estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kormoranoj
Kormorano (Phalacrocorax) estas genro de grandaj akvobirdoj, preskaŭ tute nigraj, el la ordo de pelikanoformaj, kies ĉiuj piedfingroj estas kunligitaj per haŭto. Populare oni nomas komorananoj ankaŭ aliaj falakrokorakedoj. Ĝenerale oni parolas pri ĉirkaŭ 40 specioj kaj oni proponis kelkajn diferencajn klasigojn de la tuta familio, kaj tiele la nombro de genroj estas disputata.
28068 Stephbillings
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stephanie Billings, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Cherry Hill Elementary School de Orem (Utaho).
Kormoranoj
Ili estas pli marbordaj ol oceanaj kaj kelkaj koloniigis internajn akvojn. Ili vivas tutmonde, krom sur la centraj pacifikaj insuloj.
Ĉiuj manĝas fiŝojn, angiletojn, serpentojn, ktp. Ili plonĝas, ne de alte kiel suloj, sed de la surfaco; kelkaj specioj duonsaltas por eniri en akvon pli sagece. Enakve ili subnaĝas per piedimpeto.
Post fiŝkaptado kormoranoj iras surborde por sekigi la flugilojn streĉigante ilin antaŭ la suno. La plumaro de la kormoranoj ne estas akvorezista. Tio helpas por subnaĝado, ĉar la plumoj ne portas aerbobelojn.
Kormoranoj estas koloniaj kaj por nestumado uzas arbojn, rokajn insuletojn, klifojn, ktp. La ovoj estas blublankecaj. Ili reproduktiĝas unufoje jare. La idoj estas manĝigitaj per elbuŝigo.
Tradicie kormoranoj estis uzataj de homoj en Ĉinio kaj Japanio por fiŝkaptado, kie ili estas enhejmigitaj kaj trejnitaj por alporti fiŝojn al la posedantoj. Tio okazas ekzemple en Inujama, gubernio de Aiĉi en Japanio aŭ en rivero Lijiang en Gilin en Ĉinio. Kelkaj surmetas ferringon ĉirkaŭ la birda kolo por ke tiu ne englutu la predon kaj alportu ĝin al la fiŝkaptisto, kiu poste donas al la kormorano kiel rekompencon fiŝeton kiun ja ĝi povas engluti.
Pro la kutimo sekigi la flugilojn kiel "kruco", kormoranoj estis uzataj kiel simboloj en la mezepoka heraldiko.
Specioj laŭ la taksonomia sekvenco de HBW
Tiu sekvenco sekvas la indikojn de la Handbook of the Birds of the World.
Nomoj
Ne estas klara distingo inter kormoranoj kaj tufkormoranoj ĉar ambaŭ nomoj uzatas sendistinge. La nomoj "kormorano" kaj "tufkormorano" estis origine la komunaj nomoj de la du specioj de la familio troviĝantaj en Okcidenta Eŭropo, Phalacrocorax carbo (nune menciataj de ornitologoj kiel Granda kormorano) kaj la P. aristotelis (nome Tufkormorano). "Tufkormorano" aludas al la birda kresto, kiun la britaj formoj de la Granda kormorano ne havas. Kiam oni malkovris aliajn kormoranajn speciojn fare de anglaparolantaj maristoj kaj esploristoj ie ajn plie en la mondo, kelkaj estis nomataj kormoranoj kaj kelkaj tufkormoranoj, depende el ĉu ili havas krestojn aŭ ne. Foje la sama specio estas nomata kormorano en unu parto de la mondo kaj tufkormorano en alia, ekz., la Granda kormorano estas nomata Nigra tufkormorano en Novzelando (ĉar la birdoj troviĝantaj en Aŭstralazio havas kreston kiu forestas en la membroj de la specio en Eŭropo). Van Tets (1976) proponis dividi la familion en du genrojn kaj ligi la nomon "kormorano" al unu kaj la nomon "tufkormorano" al la alia, sed tio kontraŭas la komuna uzado kaj ne estis amplekse adoptita.
La scienca genronomo estas latinigita formo de la vortoj de la antikva greka φαλακρός (falakros, "senhara") kaj κόραξ (korax, "korako"). Tio estas ofte supozate aludanta al la kremoblanka makulo de la vangoj de plenkreskulo de Granda kormorano, aŭ al la ornamaj blankaj kapoplumoj elstaraj ĉe la mediteraneaj birdoj de tiu specio, sed certe ne estas uniforma karaktero de kormoranoj. "Kormorano" estas kuntiriĝo devena el la latina esprimo corvus marinus, "mara korako". Tiele, "mara korako" aŭ similaj terminoj estis la kutimaj aludoj al kormoranoj en Ĝermana lingvaro kaj en aliaj ĝis post la Mezepoko. La franca esploristo André Thévet komentis en 1558 ke "...la beko [estas] simila al tiu de kormorano aŭ alia korvedo," kio montras ke la erara miskredo ke tiuj birdoj rilatas al korakoj daŭris almenaŭ ĝis la 16a jarcento.
Karakteroj
Kormoranoj kaj tufkormoranoj estas mez- al grandaj marbirdoj. Ili gamas laŭ grando el la Pigmea kormorano (Phalacrocorax pygmaeus), tiom malgranda kiom ĝis 45 cm kaj 340 g, al la Nefluga kormorano (Phalacrocorax harrisi), kun maksimuma grando de 100 cm kaj 5 kg. La ĵus formortinta Okulvitreca kormorano (Phalacrocorax perspicillatus) estis pli granda, kun averaĝa grando de 6.3 kg. La majoritato, inklude preskaŭ ĉiujn el nordhemisferaj specioj, havas ĉefe malhelan plumaron, sed kelkaj sudhemisferaj specioj estas blankanigraj, kaj malmultaj (ekz. la Punktokormorano de Novzelando) estas tre koloraj. Multaj specioj havas areojn de kolora haŭtaĵo en la vizaĝo (kiel brido aŭ la gorĝosako) kiu povas esti brile bluaj, oranĝaj, ruĝaj aŭ flavaj, tipe iĝantaj pli brilkoloraj en la reprodukta sezono. La beko estas longa, fajna, kaj tre akre hokoforma. Ties piedoj havas retaĵojn inter la kvar fingroj, kiel ĉe ties parencoj.
Ili estas marbordaj pli ol oceanaj birdoj, kaj kelkaj koloniigis internajn akvojn - la originaj prauloj de la kormoranoj ŝajne estis nesalakvaj birdoj, laŭ la habitato de la plej antikva stirpo. Ili havas teritoriojn en la tuta mondo, escepte ĉe la insuloj de centra Pacifiko.
Ĉiu estas fiŝo-manĝantoj, kiu manĝas malgrandajn angilojn, fiŝojn, kaj eĉ akvajn serpentojn. Ili plonĝas el la surfaco, kvankam multaj specioj faras karakteran salteton por plonĝadi, supozeble por havigi pli elanan eniron en la akvo. Subakve ili elpeliĝas per siaj piedoj. Kelkaj kormoranaj specioj uzas profundosensilojn, por plonĝi ĝis profundojn ĝis de tiom multe kiom de 45 metroj.
Post fiŝkaptadi, kormoranoj eliras, kaj estas ofte vidataj tenantaj siajn flugilojn malferme sub la suno. Ĉiuj kormoranoj havas sekretaĵojn de uropigaj glandoj kiuj estas uzataj por teni la plumojn netrempitaj. Kelkaj fontoj asertas ke kormoranoj havas akvoprotektajn plumojn dum aliaj diras ke ili havas akvopermeablajn plumojn. Aliaj sugestas ke ekstera plumaro alsorbas akvon sed ne permesas ĝin eniri al la tavolo de aero ĉe la haŭto. La agado sekigi flugilojn estas vidata eĉ ĉe la neflugaj kormoranoj sed pli komune en la antarktaj tufkormoranoj kaj en la ruĝkruraj kormoranoj. Alternativaj funkcioj sugestas, ke por la flugiletenda sinteno oni inkludas, ke ĝi helpas termoreguladon, digestadon, ekvilibron de la birdo aŭ indikas eston de fiŝoj. Detala studo de la Granda kormorano konkludas ke ĝi estas sendube por sekigi la plumaron.
Kormoranoj estas koloniaj nestumantoj, kiuj uzas arbojn, rokajn insuletojn, aŭ klifojn. La ovoj estas kalkec-bluaj. Estas kutime unu ovodemetado jare. La junuloj estas nutrataj per regurgitado. Ili tipe havas profundajn, svagajn bekojn, montrantaj pli grandan similon kun tiuj de la pelikanoj, al kiuj ili rilatas, ol evidentas ĉe plenkreskuloj.
Sistematiko
La kormoranoj estas grupo tradicie lokita en la Pelikanoformaj aŭ, en la Taksonomio Sibley-Ahlquist, la etenda grupo de la Cikonioformaj. Tiu lasta grupo estas certe nenatura, kaj eĉ post kiam la tropikbirdoj estis agnoskitaj kiel tre distingaj, la restantaj Pelikanoformaj ŝajnas ne tute monofiletikaj. Ties rilato kaj limigo - krom esti parto de "pli alta akvobirda" klado kiu estas simila sed ne identa al grupo de Sibley kaj Ahlquist nome "pan-Ciconiiformes" - restas ĉefe nesolvita. Ĉiukaze ĉiu evidento interkonsentas ke kaj kormoranoj kaj tufkormoranoj estas pli proksimaj al anhingoj kaj Suledoj (suloj kaj najvuloj), kaj eble al la pelikanoj aŭ eĉ al pingvenoj, ol al aliaj vivantaj birdoj.
En ĵusaj jaroj, aperis tri preferataj traktadoj de la kormorana familio: ĉu lasi ĉiujn vivantajn kormoranojn en ununura genro, Phalacrocorax, aŭ disigi kelkajn speciojn kiaj la komplekso de la Imperia tufkormorano (en Leucocarbo) kaj eble la Nefluga kormorano. Alternative, la genro povus esti tute malmuntita kaj en plej ekstrema kazo esti malpliigita al la Granda, Blankabrusta kaj Teminka kormoranoj.
Pro nefarita revizio de nunaj kaj prahistoriaj kormoranoj, la decido pri ununura genro estas sekvata ĉi tie pro tri tialoj: Unue, estas preferinde provizore atribui genrojn sen klara hipotezo. Due, estas pli facile trakti la fosiliajn formojn, kies sistematika traktado ne estis tiom polemika ol tiu de vivantaj kormoranoj kaj tufkormoranoj. Trie, tiu skemo estas uzata ankaŭ de IUCN, kio faciligas la aliron de informo al statuso kaj konservado. Laŭ la ĉitiea traktado, la komplekso de la Imperia tufkormorano estas ĉi tie lasata nedisigita, kvankam la komplekso de la Reĝa kormorano estis disigita.
Ankoraŭ estas rekoneblaj kelkaj grupoj laŭ evoluo. Tamen, kombine la disponebla pruvaro sugestas ke estas ankaŭ alta grado de konverĝa evoluo; ekzemple la "klifaj tufkormoranoj" estas konverĝa parafiletika grupo. La proponita divido en "kormoranoj" de Phalacrocorax sensu stricto (aŭ subfamilio Falakrokoracenoj) kaj "tufkormoranoj" Leucocarbo sensu lato (aŭ Leŭkokarbonenoj) postulas iome da meriton – kvankam ne origine intence – sed malsukcesas por enkalkuli bazajn stirpojn kaj la fakton ke la tuta familio ne povas esti klare dividata nune trans la nivelo de superspecio aŭ speci-komplekso. La rezolucio havigata de la informo el DNA ne sufiĉas al propre solvo de kelkaj grupoj sufiĉe; aldone, multaj specioj restas neekzempligitaj, la fosilia registro ne estis integrata en la informo, kaj la efiko de hibridiĝo – konata ĉefe en kelkaj specioj de Pacifiko – sur la sekvenco de DNA estas ankoraŭ nestuditaj.
Ties tradicia scienca nomo estas la laŭlitera latinigita versio de la ekvivalento en la antikva greka de la komuna nomo: Phalacrocorax estas antikva termino por kormoranoj; laŭvorte, ĝi signifas "senhara korako", el falakrós (φᾶλακρός, "senhara") + kóraks (κόραξ, "korako").
Specioj laŭ la taksonomia sekvenco de HBW
(Vidu supre)
Specioj laŭ filogenetika sekvenco
Tiu jena listo klopodas sekvi filogenetikan ordon. Se la distingo inter subfamilioj estus subtenata, la "bluokululoj" kaj rilataj specioj estus probable la Leŭkokarbonenoj, kaj la sekvaj grupoj la Falakrokoracenoj. La du unuaj stirpoj (kaj eble la Nefluga kormorano) estas bazaj kaj ne povas esti atribuitaj al iu subfamilio.
Baza stirpo 1: "Mikrokormoranoj", proponita genro Microcarbo aŭ Halietor ("Falakrokoracenoj"); la unua genronomo estus valida.
Baza stirpo 2: Ruĝkrura kormorano. Inkludata en Leucocarbo aŭ Stictocarbo ("Leŭkokarbonenoj")
Bluokulaj tufkormoranoj kaj parencoj: varie lokitaj en Euleucocarbo, Hypoleucos, Leucocarbo, Notocarbo kaj Stictocarbo ("Leŭkokarbonenoj"), kaj la monotipa Nannopterum. Nordpacifikaj tufkormoranoj: etende inter Compsohalieus ("Falakrokoracenoj") kaj Stictocarbo ("Leŭkokarbonenoj"). Se distinga genro, la iama nomo aplikeblas
Komunkormorana stirpo: iam en Compsohalieus ("Falakrokoracenoj") kaj Stictocarbo ("Leŭkokarbonenoj")
Hindoceana grupo: etende inter Hypoleucos kaj Leucocarbo ("Leŭkokarbonenoj") kaj Compsohalieus ("Falakrokoracenoj"). Hypoleucos estus la ĝusta genronomo se ili estus disigitaj.
Kaba kormorano: foje lokita en Leucocarbo ("Leŭkokarbonenoj")
Veraj kormoranoj: tiuj estu retenitaj en Phalacrocorax sendepende el ĉu kormoranoj kaj tufkormoranoj disiĝas aŭ ne.
Kormorana fiŝkaptado
Kormorana fiŝkaptado estas tradicia fiŝkaptada metodo laŭ kiu fiŝkaptistoj uzas trejnitajn kormoranojn por fiŝkaptadi en riveroj. Historie, kormorana fiŝkaptado okazis en Japanio kaj Ĉinio el ĉirkaŭ 960 p.K. kaj registrita el aliaj lokoj tutmonde.
Por kontroli la birdojn, la fiŝkaptistoj ligas ŝnuron ĉe la bazo de la birda gorĝo. Tio evitas ke la birdo englutu la plej grandajn fiŝojn, kiuj restas en ties gorĝo, sed la birdoj povas engluti pli malgrandajn fiŝojn. Kiam kormorano kaptis fiŝon en sia gorĝo, la fiŝkaptisto alportas la birdon reen al la boato kaj prenas la fiŝon el la birda gorĝo, plej verŝajne profitante la refleksan movon de regurgitado. Kvankam la kormorana fiŝkaptado iam estis sukcese fruktodona industrio, ties tradicia uzado nune utilas ĉefe al la turisma industrio.
(112586) 2002 PS56
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sociedad Rural Argentina
La Sociedad Rural Argentina (SRA, Argentina Rura Societo) estas privata asocio kiu historie reprezentas la sektoron plej tradician kaj gravan de la agrikulturo, la brutobredado kaj la rura industrio de Argentino. En Argentino, en 1860, post la ŝtata organizado kaj la propra komenco de la historiaj prezidentecoj, kelkaj ruraj entoj ekklopodis krei unikan ruran organizon kiu reprezentu ilin.
Post ses ajroj, nome la 10-a de julio de 1866, la posta tago ke Argentino kvindekjariĝis kiel sendependa ŝtato, grupo de produktistoj estritaj de Eduardo Olivera, fondis asocion por helpi la disvolvigon de la produktado agrikultura kaj brutobreda, kiun ili nomigis "Sociedad Rural Argentina", kies moto estas "kultivi la grundon estas servi al la patrio".
IJK 2003
La 59-a Internacia Junulara Kongreso okazis ekde la 19-a ĝis la 26-a de julio 2003 en Lesjöfors (Svedio) en la junulara gastejo Esperanto-domo (svedlingve Esperanto-Gården). Ĝi lastminute translokiĝis al Svedio, ĉar la litovaj junuloj decidis ke ili ne povis organizi la IJK-n. La LKK sub la gvidado de David-Emil Wickström (Norvegio/Usono) estis internacia kun aktivuloj el Svedio, Rusio, Germanio kaj Norvegio. Per decido de la TEJO-komitato je la 25-a de julio E@I fariĝis faka sekcio de TEJO.
Dum Internacia Vespero de la 59-a IJK spontanee fondiĝis muzikgrupo La Perdita Generacio.
50687 Paultemple
50687 Paultemple estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Richard Erik Hill en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pastoro kaj amatora astronomo Paul Temple, de Deming (Nov-Meksiko). Li fotometrie studis kaj asteroidojn kaj plenumis spektroskopiojn per siaj propraj instrumentoj.
Lajos Crescens Dedek
Lajos Crescens DEDEK [ludoviko], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dedek Crescens Lajos estis hungara historiisto, pastro, bibliotekisto, arkivisto, membro (korespondanta en 1926) de Hungara Scienca Akademio.
Lajos Crescens Dedek naskiĝis la  1862 en Hungario en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio). Li mortis la 1933 en Esztergom.
Biografio
Lajos Crescens Dedek frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1877 li plulernis por esti pastro. En 1885 li pastriĝis. En la sekva jaro li komencis sian pastran karieron en Óbuda. En 1891 li ekhavis postenon en la universitata biblioteko, kie li ricevis ankaŭ arkivajn taskojn. En 1913 li iĝis kanoniko de Esztergom, baldaŭe li estis dekano kaj titulara preposto. Li okupiĝis precipe pri la eklezia historio.
Kirono
Kirono (aŭ Ĥirono; helene Χείρων [Ĥejron] mano) estas laŭ la helena mitologio filo de Krono kaj la oceanidino Filira. Li havis du naturojn, unu homan kaj alian ĉevalan, ĉar lia patro prenis formon de ĉevalo por kuniĝi kun lia patrino.
La legendo rakontas ke Krono enamiĝis pro Filira kaj deziris amori ŝin, ĉi tiu ne korespondante al la amsentoj de la dio transformiĝis en ĉevalino por kaŝi sin, sed la amanto malkovris la fuĝantinon, transformiĝis en ĉevalo kaj kaptoprenis ŝin. De tiu kuniĝo naskiĝis Kirono, duone homo kaj duone ĉevalo. La patrino terurita de la monstra aspekto de la filo, forlasis lin. Kortuŝitaj de la sufero de la infano, la dioj prenis kaj edukis lin en Olimpo.
Alia variaĵo de la mito diras ke li loĝis kun sia patrino en kaverno sur la monto Peliono kie li estis zorge edukita. Oni diras ke li estis instruita en ĉiuj homaj artoj kaj naturaj sciencoj kaj estis edukisto de la herooj, inter ili, Jazono, Peleo, Aĥilo kaj Asklepio. Sed la arto kiun li plej perfekte scipovis estis kuraci, ĉar li estis vundita kuracisto. Kiam okazis la militfrakaso de la Centaŭroj fare de Heraklo, Kirono kiu estis lia amiko kaj apudis lin estis hazarde vundita de venenita sago de la filo de Alkmeno. La centaŭro aplikis pansaĵon sur la vundo, sed vane, ĝi estis nekuracebla. Sin tirinta al sia kaverno, Kirono deziris morti, sed tion li ne povis, ĉar li estis nemortema. Finfine, Prometeo, kiu naskiĝis mortema, transdonis al li la rajton morti kaj la bonfarema Centaŭro povis fine ripozi. Oni rakontas ke Kirono supreniris al ĉielon sub la formo de la konstelacio de Sagitario.
Momblona
Momblona [momBLOna] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, sudokcidento de la provinco Sorio kaj komarko Komarko de Almazán en la sudcentro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 17 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 56 km de Sorio, provinca ĉefurbo.
Gianico
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Artogne, Bovegno, Darfo Boario Terme kaj Esine.
Coandă
Tiu familinomo povas aludi al:
(15457) 1998 YN6
(15457) 1998 YN6 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Momblona
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Gianico
Kristana patrono estas la ĉefanĝelo Miĥaelo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Momblona
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo.