cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herkulano
Fosado
La urbon kovris tufotavolo de 15–18 m, kio protektis la urbon kontraŭ la prirabado, sed aliflanke malfaciligis la fosadojn. La grundo eĉ konservis lignomaterialojn, teksaĵojn, nutraĵojn, tiel la loko estas tre valoro pri ekkono de la ĉiutagaj kutimoj de la antikvaj urbanoj. Elfosadoj grandaj komenciĝis nur en 1737 post la tronpreno de Karolo la 3-a estante sen vera sistema plano. Post pluraj interrompoj reprenitis la laboroj inter 1869-76 kaj denove en 1927. Kelkfoje resurŝutitis gangoj post savo de transportaplaj aferoj. La trovitaj artaĵoj ofte superis objektojn de Pompejo, aparete la bronzaj statuoj (hodiaŭ ili troviĝas en la muzeo en Napolo). Sed la konstruaj restaĵoj de Herkulano estas malpli imponaj ol tiuj de Pompejo. Bonege alirebla estis jam frue la teatrejo ŝtona kun 26 sidvicoj por 3000 personoj; pli sude troviĝas templo. Tie komenciĝas ankaŭ larĝa strato kun kolonoj. Tre interesa estas privata domo (Argus-domo) kun altvaloraj ornamaĵoj kaj ĝardenoj ĉirkaŭata de 20 kolonoj kaj 6 piloj. En alia domo trovitas nutraĵdeponejoj. Skeletoj homaj troviĝas en la ĉemarbordaj ŝipohaloj.
Preĝejo Sankta Petro (Őriszentpéter)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 19-an de oktobro.
Herkulano
Fosado
Menciindas inter la artaĵoj du grandaj bildoj: de Tezeo kun Minotaŭro kaj de Telephos kun Heraklo. Alia belega bildo konatas sub la nomo Amorkomercistino de Herkulano. Inter la statuoj admirindas Venuso, Diana, dormanta Faŭno de natura grandeco, du kaneforoj, batalanta Amazono, Merkuro, Viktorio kaj statuoj de anoj de la familio de Balbus. En la Aristido-domo ekster la urbomuroj oni trovis en 1752 kolekton da ĉirkaŭ 1800 papirusaĵoj bruletitaj kaj sekve parte malvaloraj. Kelkaj prifilozofiaj eltiraĵoj en ili ja identigeblis ekzempe kaj partoj de verkoj de Epikuro.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 198-199, kio legeblas interrete tie ĉi.
Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST)
La Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST) estas internacia ne-profitcela organizaĵo kiu antaŭenigas esploron pri tradukado, interpretado kaj lokaĵigado.
Nomo kaj mallongigo
La Societo estis registrita la 28-an de majo 1993 ĉe la Bundespolizeidirektion en Vieno kiel la "Europäische Gesellschaft für Translationswissenschaft" (Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj - EST). Kiel asocio sub aŭstria juro, ĝia konstitucio estas en la germana sed la oficiala lingvo de la Societo estas la angla, tial ĉefas la angla nomo. La mallongigo "EST" devas esti prononcata kiel apartaj literoj.
Celoj
La celoj de la Societo kiel deklarita en ties Konstitucio estas:
Historio
La 12-an de septembro 1992, la partoprenantoj ĉe la Internacia konferenco "Translation Studies - An Interdisciplin e" en Vieno konsentis krei la Societon, kiu estis oficiale registrita la 28-an de majo 1993.
La Societo kongresas ĉiujn tri jarojn, en Prago (1995), Granado (1998), Kopenhago (2001), Lisbono (2004), Ljubljano (2007), Leuven (2010), Germersheim (2013), Århus (2016) kaj Stellenbosch (2019). La okazigo de la deka kongreso estas planata en 2022 en Oslo.
Komitatoj
La Socito funkcias pere de sistemo de estraroj kaj komitatoj, ĉiu kun specifa tasko: la administra estraro, la konsila estraro, la juna sciencista premia komitato, la eventa subtena komitato, la libro-aĉeta subtena komitato, la Doktoreca Studa Komitato, la tradukada komitato, la terminara komitato kaj la komitato rilate al tutmonda reto de doktoriĝaj programoj pri tradukaj studoj kaj doktoriĝaj programoj kiuj inkluzivas komponanton de tradukscienco (angle: International Doctorate in Translation Studies, mallonge ID-TS).
Prezidantoj:
Metodo (uzo)
Metodo estas taŭga pripensita procedaro por plej bone atingi difinitan celon.
Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST)
Premioj
La Societo atribuas ĉiujare plurajn premiojn: al junaj sciencistoj por ĉeesti somerajn lernejojn pri tradukscienco, al akademiaj departementoj por aĉeti publikaĵojn pri tradukscienco. Ĝi donas ankaŭ premion por la organizado de traduksciencaj eventoj kaj por la tradukado de esploro rilate al tradukado.
Nigrakapa najtingalturdo
La Nigrakapa najtingalturdo (Catharus mexicanus) estas specio de birdo de la familio de Turdedoj. Ĝi troviĝas en Centrameriko nome en Kostariko, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo kaj Panamo.
Metodo (uzo)
Pli amplekse la nocion klarigas István Szerdahelyi en Gvidlibro Por Supera Ekzameno: "Metodo estas sistema kombinado de rimedoj kaj procedoj por atingi difinitan celon. La metodo rilatas ĉiam al konkreta situacio kaj dependas ĉiam de konkretaj faktoroj. Absoluta, ĉiam - kaj ĉie - valida metodo ne ekzistas. Ekzistas nur pli aŭ malpli ĝenerale validaj principoj, rimedoj kaj procedoj."
Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST)
Premioj
Ĉiujn tri jarojn ĝi ankaŭ donas premion al la plej bona juna sciencisto en tradukscienco.
Nigrakapa najtingalturdo
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Boa Esperança do Iguaçu
Boa Esperança do Iguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.768 loĝantojn en 2010.
Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST)
Rimedoj por esploristoj
La retejo pri rimedoj de la Societo (ekstera ligilo) inkluzivas ligilojn al listoj de konferencoj, asocioj de tradukistoj, retaj revuoj, esplorgrupoj, institucioj pri trejnado de tradukistoj, retaj bibliografioj kaj filmitaj intervjuoj kun tradukakademiuloj. La retejo ankaŭ donas ligilojn al esploroj en tradukaj studoj kaj al reta kolekto de konsiloj kaj gvidlinioj por junaj esploristoj.
Nigrakapa najtingalturdo
Estas kurioza turdo kun brunecaj dorso, flugiloj kaj vosto, kaj grizecaj kolo kaj subaj partoj. La plej rimarkinda karaktero estas la nigra kapo (iom kresteca) kio nomigas la specion kaj kie ege kontrastas tre ruĝaj beko kaj ĉirkaŭokula ringo. Ankaŭ la kruroj estas ruĝoranĝaj.
Eŭropa Societo por Tradukaj Studoj (EST)
Publikaĵoj
La Societo eldonis librojn surbaze de la diskutoj okaze de ĝiaj trijaraj konferencoj:
Katzweiler
Katzweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vernouillet - Verneuil (stacidomo)
Vernouillet - Verneuil (plennome Vernouillet - Verneuil-sur-Seine) estas franca stacidomo sur linio Parizo-Saint-Lazare -, situanta en komunumo Verneuil-sur-Seine, apud en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Persa reĝa vojo
La Persa reĝa vojo estis antikva ĉef-vojo, kiun konstruigis en la 5. jarcento a.K. la persa grand-reĝo Granda Dario por ebligi la rapidan komunikadon inter Suzo kaj Sardeso ene de la grandega imperio. La kurieroj povis dum sep tagoj plenumi la distancon de 2699 kilometroj. La antikva greka historiisto Herodoto notis jene: "Ekzistas neniu alia sur la mondo, kiu povus pli rapide pasi, ol la persaj kurieroj." La laŭdo de Herodoto – "Nek neĝo, nek pluvo, nek varmego, nek nokta malhelo ne haltas ilin por plej rapide plenumi la taskon." – inspiras la neoficialan moton de la poŝtaj transportistoj.
Vernouillet - Verneuil (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de Linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Persa reĝa vojo
La itinero de la Reĝa vojo
La itinero de la vojo estas rekonstruebla laŭ verkoj de Herodoto, arĥeologiaj esploroj kaj aliaj historiaj fontoj. Ĝi komenciĝis okcidente ĉe Sardeso, ĉe la malnova ĉefurbo de la Lida imperio (ĉ. 100 km oriente de İzmir, en la hodiaŭa Turkio), trapasis sur la nuna norda parto de Turkio ĝis Ninivo, ĉefurbo de la malnova Asira imperio (hodiaŭa Mosulo en Irako), poste iris al sudo al Babilono (apud la hodiaŭ Bagdado en Irako). Oni pensas, ke en proksimo de Babilono, ĝi disbranĉiĝis, unu vojo iris nordokcidente al hamadan, ĉefurbo de la medoj apud la silka vojo, la alia vojo iris oriente al Suzo, ĉefurbo de la estonta persa imperio (hodiaŭ Irano), poste sudokcidente al Persepolis.
Historio de la Reĝa vojo
Ĉar la vojo sekvas nek la plej mallongan, nek la plej facilan itineron inter la urboj de la Persa imperio, la arĥeologoj supozas, ke la okcidentan parton de la vojo konstruigis la asiraj reĝoj, ĉar la vojo trairas centron de ilia malnova imperio. La orienta parto parte kongruas kun la plej grava komerca vojo, la silka vojo.
Ĉar Dario la 1-a interligis la diversajn vojpartojn, oni rigardas lin kreinto de la vojsistemo. Li plibonigis la grundon de la vojo kaj kreis servosistemon de la reĝaj kurieroj (pirradaziš).
La vojo estis tiel bonkvalita, ke oni uzis ĝin dum la romiaj tempoj.
Talmassons
Talmassons estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bertiolo, Castions di Strada, Lestizza, Mortegliano, Pocenia kaj Rivignano.
Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
Voĉo de 3-a de julio 2013
Tiuj doktrinoj koncernas, do, la difinon de la naturo de Jesuo Kristo, lian diecon, liajn rilatojn kun la juda tradicio kaj kun la antaŭkristana monoteismo, ĉiuj punktoj de amplekso de doktrinoj kiun oni pliposte difinos Kristologio.
Habelanoj
Sekto disvolviĝinta en Nord-Afriko en la 4-a jarcento, sed jam estiĝinta epoke de Sankta Aŭgusteno de Hipono.
Ĝiaj membroj estis subtenantoj de la absoluta abstino de la seksaj rilatoj. Ili devenigis sian nomon el la biblia Habelo kiu, laŭ ili kaj laŭ kio rakontita de la rabenaj tradicioj, estis edziĝinta kun la ĝemelino de sia frato Kaino sen tamen ŝin koni sekse. Ĉi-kaze Jesuo estis tute ignorita kaj la ideala salvo estis frukto de la kredo je doktrino de Abelo.
Adelofagoj
Sekto florinta en la 4-a jarcento. Ĝiaj adeptoj negis la diecon de la Sankta Spirito dum malcertas kio ili pensis pri la naturo kaj funkcio de Jesuo. Ilia rigida etika kriterio: “Ne manĝu publike!”
Adoptismo
Tiu kristologia doktrino akcentas la humanecon de Jesuo, vidante en li nur historian okazan instrumenton, subordigitan al la povo de la Patro: do nenio dia kuŝas el li. Tiu koncepto tre simila al Subordiĝismo laŭ kiu la Filo estas strikte subordigita al la Patro, ne egala al li (laŭ la doktrino de la Triunuo).
Apolinarismo
Tiu doktrino naskiĝis verke de la episkopo Apolinaro el Laodikeo (310-390 p.K.), aŭtoro de Apolinarismo, teologo kiu distingiĝis en la lukto kontraŭ Arianismo. Por provi savi la diecon de la persono de Jesuo, negata de Arianismo, Apolinaro subtenis la formulon de la 'unika naturo (greke: μiα φύσις) de Jesuo, laŭ kiu la Dia Verbo sin unuigus en Jesuo Kristo al iu nekompleta homeco, nome al homeco dotita de la animo veneta kaj besta sed senigita el tiu racia: la Dia Verbo substituintus en Jesuo tiun mankan racian animon.
Sekve de la kondamno de tiu doktrino en la Unua koncilio de Konstantinopolo (381) kaj de sinsekva ekzilo de ĝia fondinto, ĝiaj sekvuloj malapere disperdiĝintis.
Arianismo
Arianismo estis la kristologia movado plej elstara de la 4-a jarcento: laŭ Ario, sacerdoto de Aleksandrio de Egiptio (256-336), la figuro de la Patro devas estis lokigita en elstarega pozicio ene de la Sankta Triunuo, subordigante tiel la Filon al Patro kaj reduktante Jesuon al la homa dimensio, nur simila al tiu de la Patro. Ario konsideris vere transcenda kaj "nekreita" nur la Patron, kiu estus la unika vera Dio: tial Jesuo ne povas esti konsiderita vera Dio, ankaŭ se – ĉar lia filo – partoprena en la dia graco; laŭ Ario ankaŭ la Verbo (aŭ Logos) ne estas vera Dio.
La Patroj de la Eklezio, specife sankta Aŭgusteno de Hipono, akre batalis kontraŭ tiu herezo. Kaj fine estis kondamnita en la Unua koncilio de Niceo, sed li ne malaperis tuj kaj per oni katekizis diversajn popolojn.
Diofizismo
Diofizismo (El la grekaj: Θεός kaj φύσις) estas doktrino kiu allasas ke en Jesuo la kunekziston de du naturoj, la homa kaj la dia, laŭ la dekretoj de la kvara ekumena koncilio, tiu de Kalcedono (451). Laŭ tiu teorio, tamen, la homa kaj la dia naturoj estas tiel unuigitaj ke ne eblas separo aŭ distingo sed en harmonio kaj manko de kontraŭeco en la unueco de la persono de la Filo. En Dio, do, ĉeestus io kreita, la homa naturo de Kristo! Laŭ la ortodoksa doktrino en Jesuo ĉeestas ja jes du naturoj en harmonio sed distinktaj kaj nekonfuzitaj.
Docetismo
Docetismo estas kristologia doktrino, aŭ koncepto pri la supozita vera naturo de Kristo. Ĝia nomo devenas el la greka verbo dokéin, kiu signifas “aperi” aŭ “ŝajni”. Ĝi referencas al la konvinko ke la Diflo ne povis ricevi la homan naturon ĉar tiu estas la malbono, do li nur aperis kiel homo kaj ŝajnigis suferi ktp.
Akre la Patroj de la Eklezio batalis kontraŭ tiu radikata teorio detruanta fakte la similon de la Difilo kun la homo! Ĝi estis la unua herezo kontraŭ kiu jam la Sankta Skriboj alarmis.
Donatismo
Donatismo prenas la nomon de Donato el Nigraj domoj (en 315 episkopo de Kartago). Tiu movado naskiĝas kaj kreskis en Nord-Afriko dum la kvara jarcento: ĝi akcentis la kritikon kontraŭ tiuj episkopoj kiuj ne rezistis okaze de la persekuto de la imperiestro Diokleciano kaj estis liverintaj, obee al la romiaj aŭtoritatoj, la sanktajn librojn.
Tiu doktrino, energie kontraŭata de papoj kaj de Sankta Aŭgusteno de Hipono, akiris ankaŭ revolucian dimension kun socialaj depostuloj, kiel la forstrekado de la ŝuldoj, terurajn agojn kontraŭ la bienposedantoj ktp.
Naskiĝis ankaŭ skisma afrika Eklezio establiĝinta precipe de fanatikuloj kiuj serĉis la martiriĝon eĉ aŭdacante organizi amasan sinmortigon, sin lanĉante en krutaĵojn aŭ sin stuparumante.
Tiu kristana movado rekte ne kontraŭis la ortodoksan kristologian doktrinon, sed reduktis lian elaĉetan funkcion.
En 411 imperiestro Honorio deklaris kontraŭleĝa tiun religian movadon, poste, la invadoj de la Vandaloj (429) en la kristana Afriko antaŭe kaj sekve tiu de la islamanaj Araboj submergis tiun eklezion.
Joseph Ashby
EdE-A > Joseph Ashby
Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
Manikeismo
Temas pri religio fondita en Persio de predikisto Mani (216-276) kiu celis krei universan religion kiu kunfandu karakterizojn de Zaratuŝtrismo kun Kristanismo (probable kun spuroj de markionismo kaj Bardsanismo kaj de Budhismo kiun li estis koninta vojaĝante tra Hindio.
Dunn
Dunn estas la nomo de pluraj usonaj lokoj:
Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
Manikeismo
El doktrina vidpunkto manikeismo povas esti konsiderata formo de gnostikismo dualisma kiu metas, en opona eterna kontrasto, en la sama pozicio la Malbono (la Mallumo, la Diablo) kaj la Bono (la Lumo, Dio): la dio kultita de la religioj estus reale la diablo, dum la vera Dio estus deus absconditus, nome Dio tiel transcenda ke ne eblas lin kompreni.
Etike manikeismo antaŭvidas tre rigoran asketismon kaj vidpunkte de la sekso kaj vidpunkte de nutro, ĝis malpermesi geedziĝon kaj uzon de certaj trinkaĵoj.
La manikea eklezio estas loĝata de "perfektoj" (asketuloj, kiuj konstituas la veran kaj propran eklezion, kaj de "neperfektoj" (aŭskultantoj kaj katekumenoj).
Joseph Ashby
Joseph Ashby (aŝbi) (naskiĝis en 1847 en Ellington - mortis la 30-an de oktobro 1922 en Southport estis angla esperantisto, svedenborga pastro.
Esperantisto de 1904. Tradukis kaj disdonis multe da Esperanto-flugfolioj pri Svedenborgismo.
Dunn
Dunn estas la nomo de jrénaj objektoj:
personoj:
Vidu ankaŭ:
Rieger Orgelbau
Rieger Orgelbau estas aŭstra orgenkonstrua firmao fondita en 1845 de Franz Rieger en Jägerndorf (hodiaŭ Krnov), kiu ekde 1946 rezidas en Schwarzach, Vorarlberg.
Historio
En 1845 Franz Rieger konstruis sian unuan orgenon, ekipita per 20 registroj, du manualoj kaj pedalaro, por la Burgbergkirche (kastelmonta preĝejo) en Jägerndorf. Finiĝinte sian lernoservon ĉe Franz Seybert en Vieno li revenis en 1844 al Jägerndorf. Liaj filoj Otto kaj Gustav Rieger fondis en 1873 la firmaon „Franz Rieger & Söhne“ kaj komencis novan verkliston, samtempe la firmao rapide prosperis. La unua mendo (1874) venis el la ĉefurbo Vieno, poste sekvis mendoj el Hungario (1875) kaj el Norvegio (1876). En 1878 la fratoj Rieger sukcesis starigi du salonorgenojn ĉe la Pariza internacia ekspozicio kaj ricevis pluajn mendojn el Ĝibraltaro, Istanbulo, Jerusalemo kaj Romo.
En 1896 la aŭstra-hungara monarkio nomumis Otto kaj Gustav Rieger kortegaj liverantoj, krome ili iĝis kavaliroj en la Franz-Joseph-ordeno. Je la komenciĝo de la nova jarcento la entrepreno, kiu nun nomiĝis „Gebrüder Rieger“,  havis ĉ. 200 kunlaborantojn. En tiu ĉi periodo la firmao komencis evoluigi kiel alternativo al la ege pli malmultekosta harmoniumo serion de 25 etorgenoj kun du ĝis dek du voĉoj, ekde ok voĉoj ankaŭ ekipitaj per du manualoj. Post la Unua Mondmilito la rezidejo de la firmao apartenis al la ĉeĥoslovakia ŝtato, kaj sekvis problema periodo de adaptiĝo, dum kiam mortis Otto Rieger tute neantaŭvidite kaj sen gefiloj. En 1920, sep semajnojn post la morto de Otto Rieger, Josef von Glatter-Götz transprenis la estradon de la entrepreno, kiun li ankaŭ aĉetis en 1924. Nur en 1925 li povis rekomenci la produktadon je aro de 100 kunlaborantoj.
Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
Manikeismo
Tiu doktrino ekscitis grandan intereson ĉe multaj intelektuloj, kiel pruvas la kazo de Aŭgusteno de Hipono. kiu, tamen, fine, kritikis tiun doktrinon per la verkoj Contra Faustum Manichaeum, Contra Secundinum Manichaeum, De duabus animabus contra Manichaeos, De Genesi contra Manicheos e De natura boni contra Manichaeos: kiuj laŭ longa tempo estis la unikaj fontoj por informiĝi pri tiu movado.
-406
En la jaro 406 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
Manikeismo
Tuj kontraŭata de la romiaj kaj persiaj imperiestroj, ĝi havis malmultan disvastiĝon en okcidenta, sed enradikiĝis en Centra Azio kaj Ĉinio.
Ĝi reviviĝis por indiki dualismajn kristanajn poziciojn ĉe Markionismo kaj en diversaj momentoj de Mezepoko kiel pere de Bogomiloj kaj Kataroj. En tiu movado la naturo, kaj precipe la funkcio, de Kristo estis tute sur la kruco ĉar se la materio (korpo) estas malbono, Kristo ne havas korpon aŭ eĉ li bezonas liberigon.
Markionismo
Markiono (85-160?), episkopo de Sinopo sur la Nigra Maro, fondis tiun doktrinon. Iuj Patroj de la Eklezio (ekzemple Epifanio el Salamis indikis en Cerinto lian inspiranton.
La markiona Eklezio estis probable bone organizita kun klerikaro ("la perfektuloj") akurate preparita kaj kondukanta samtempe vivon aktivan kaj asketan, fakte ĝi travivis longe kaj eble transvivis en Bogomilismo kaj Katarismo
Lia doktrino baziĝas sur kontraŭmeto inter la Nova kaj Malnova Testamentoj, inter la dio de la Biblio kaj tiu de Jesuo Kristo, nome inter la dio “uzurpanta kaj nejusta” kaj tiu justa kaj mizerikorda, kiu sendis sian Filon por la savo de ĉiuj.
Kvankam ne encentrita sur la problemoj pri la naturo de Jesuo Kristo, tiu kristologio nur iomete malkonsentas kun tiu de la tiama Granda Eklezio.
Modalismo
Doktrino de la 2-a kaj 3-a jarcentoj laŭ kiu la tri diaj personoj estus nur tri aspektoj de la unika Dio. Temas pri formo de la dieldirita monarkiismo, kristana fluo kiu celis konservi integra kaj senlima la monarkio]]n de Dio (aŭ lia absoluta unikeco), interpretante la personon de Jesuo, kiel homa estaĵo kiu gastigis en si la dian ĉeeston.
Kompreneble, kvankam malmulte influa, ĝi estis rifuzita kaj kondamnita de la Patroj.
Monofizidismo
Laŭ tiu doktrino, subtenita en 5-a jarcento de Eŭtiko, monaĥa teologo de Konstantinopolo, Jesuo posedis unusolan naturon (μόnoς + φύσις), "hibridan", frukton de la absorbo en tiun dian, de tiu homa, kiu, do, estis nur ŝajna.
Tiu doktrino estis kondamnita en la kvara ekumena Koncilio de (453), sed ĝia versio, dirita Miafizismo, estas nune vivanta en la Armena Apostola Eklezio, en la Kopta Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio kaj en la Siria Ortodoksa Eklezio. Sed laŭ diversaj teologoj ofte temas nur pri malsama lingvaĵo kompare kun la doktrino de la katolika kaj ortodoksia eklezioj
Monotelitismo (aŭ monotelismo)
Tiu kristologia doktrino de 7-a jarcento asertis la ekziston en Jesuo de unu sola volon (μόnoς + thélein): la homa volo estos determinita kaj absorbita en sia tera agado de la dia volo. Monotelitismo povas esti konsiderata kiel specifaĵo de monofizidismo, kun tamen akcento translokigita de la homa naturo al la unueco de volo: monotelitistoj opiniis fakte ke la homa naturo estis subordigita al tiu dia, konservante tamen distingon inter la du naturoj (kiel dirite de la kalcedona koncilio). Ĉi-kaze la homa integreco de Jesuo estus damaĝata se ne detruita!
Monotelitismo, formulita unuafojon de Severo el Antioĥio komence de la 5-a jarcento, estis reellaborita en la ((7-a jarcento]] de la patriarko de Konstantinopolo Sergio kun la celo rekrei la unuecon inter la ortodoksio kaj monofizidismo: male, ĝi naskis ardan kaj komplikan debaton.
La Tria koncilio de Konstantinopolo (680-681) solvis la problemon, asertante la ekziston en Jesuo de du distinktaj voloj, ĉiu laŭ sia malsama naturo, sed ĉiam en akordo ĉar ili trovas sian unuecon en la unusola persono de Jesuo.
Montanismo
Montanismo naskiĝis en Frigio danke al Montano, eksa pastro de la diino Cibelo, en la dua duono de la 2-a jarcento p.K. La precipaj karakterizoj de tiu kristana movado estis: Pro tiuj malsamaĵoj plifortiĝis la kontrasto kun la oficiala Eklezio kaj la montanista karisma eklezio, en kiu grave rolis profetoj kaj virinoj.
Novacianismo
Tiu kristana movado, kiu determinis ankaŭ eklezian dividiĝon, prenas sian nomon el la roma presbitero Novaciano (258) kiu, post dekomenca modera pozicio pri la afero de "lapsi", sin igis subtenanto de decido ege rigora kaj neakordiĝebla, sintenante tiel kontraŭ la "oficiala" decidoj de la oficiala Eklezio: pro tio li estis ekskomunikita en roma koncilio de 251.
Tiu movado ne movis kristologiajn problemojn,
Pelagianismo
Pelagianismo estas kristana movado vastigita post 410 de breta monaĥo Pelagio (354 (427 ĉirkaŭ.) en Afriko kaj en Palestino: temas pri askeza doktrino tre rigora, kiŭ avas kiel fundamenton “perfektiĝo”, aŭ speco de heroa koncepto pri la homo ĉar konsideras la homo substance libera el la efikoj de la origina peko kaj tial kapabla atingi la savon per siaj nuraj fortoj.
Laŭ Pelagio la Graco mem nenio alia estus ol la libera volo kaj la elaĉeto de Jesuo Kristo simpla premo al la bonfaro ĉiupeca.
Aŭgusteno estis la granda kontraŭulo de tiu movado, kaj pretigis verkojn tute dediĉitajn al la pruvado pri la erareco de la Pelagiaj tezoj kiel videblas en ('"De natura et Gratia contra Pelagium", "Contra duas epistolas Pelagianorum", "Contra Iulianum haeresis Pelagianae", "De gestis Pelagii", "De Gratia Christi et de peccato originale contra Pelagium"''.
La tuta eklezio reagis rifuzante peladianismon, en kiu Jesuo Kristo perdas, fakte, sian dignon de elaĉetinto.
Priscilianismo
Tiu movado naskiĝis el la menso de hispana episkopo Prisciliano, de Ávila, ĉirkaŭ 345 kaj ekzekutita kun siaj ses sekvuloj ordone de la uzurpanta romia imperiestro Magno Maksimo, post denunco fare de iuj hispanaj episkopoj.
Priscilianismo, kiu en radikiĝis en Hispanio, Provenco kaj Akvitanio, probable supervivis ĝis la fino de la 4-a jarcento, aparte en Galegio (hispana regiono).
Priscilianismo eble estis influita de gnostikaj majstroj alvenintaj el Egiptio. La precipaj instruaĵoj estis:
Rieger Orgelbau
Historio
En 1938/39 la familio Rieger certigis al si 66% de la totala „grandgermana“ (Germanio tiam jam konkerintis Aŭstrion kaj Ĉeĥion) eksporto. En ĉi tiuj jaroj la orgenkonstrua arto vigliĝintis, kaj la varieco ligita kun tio ankaŭ profitigis la firmaon Rieger. Tiu liveris multnombrajn orgenojn en la baltajn landojn, al Skandinavio, Sudameriko, Sudafriko, Ĉinio kaj Israelo. Dumpase de la 30-aj jaroj la Rieger-idoj Egon kaj Josef Rieger eniĝis la firmaon. Dum kiam Josef Rieger precipe okupiĝis pri la tekniko, sia frato atentis pri la sona kaj arta formado de la instrumentoj. Egon Rieger batalmortis dum la germana militiro kontraŭ Pollando en septembro 1940.
Dum la militperiodo 1943-1945 la konstruado de orgenoj estis malpermesita, kaj la firmao devis produkti municiokestojn. Jam antaŭ la Dua Mondmilito la orgenkonstrua firmao Anton Behmann ofertis kunlaboron al Rieger. Tial en 1946 la firmao translokiĝis al Schwarzach, Vorarlberg, kiel ĝi luprenis la metiejojn de Anton Behmann. La firmao transvivis nur sub malfacilegaj kondiĉoj, konstruante teksmaŝinojn kaj fenestrojn kaj entreprenante saŭnon.
En 1950 la firmao vendis unuafoje pozitivon kun ses registroj aliflanke de la Atlantiko kadre de la internacia ekspozicio en Ĉikago. Evoluiginte serion de etorgenoj la firmao denove ekfloris. En 1977 Christoph Glatter-Götz iĝis entreprenestro, kaj en 1984  Joseph Glatter-Götz pensiuliĝis. Post la eksiĝo de Christoph Glatter-Götz en 2003 Wendelin Eberle transprenis lian postenon kaj mallonge poste ankaŭ la tutan firmaon. Nuntempe Rieger administras i.a. projekton, kiu ebligas al handikapuloj la metiolernadon rilate la produktado de klavaroj kaj mekanikaj eroj.
Orgenkonstruaĵoj
De la firmao devenas i.a. la orgenojn en la Viena Musikvereinssaal (1907) kaj en la Mozarteum de Salzburg (1914), la ĥororgenojn en la katedraloj de Ulm (1960) kaj Freiburg, krome la ĥor- kaj ĉeforgenoj en la katedraloj de  Bamberg (IV|78; II|21  1973) kaj Ratzeburg (IV|60 1977; II|6 1972). Teknike modernajn orgenojn Rieger konstruis i.a. en la baziliko Vierzehnheiligen (IV|70 1999) aŭ la granda planita orgeno en la katedralo de Regensburg  (IV|78 pretigo en 2009)
22102 Karenlamb
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Lamb, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Ŝi estas instruistino ĉe la Everest Academy de Clarkston (Miĉigano)
Raymond Goudin
Raymond GOUDIN (naskiĝis en 1892, mortis en 1985) estis rusiljona esperantisto.
En 1909 li esperantistiĝis post la Universala Kongreso en Barcelono kaj en 1911 li fariĝis kasisto de la esperanto-grupo de Perpinjano.
Kiam restariĝis la grupo en 1920, post la ĉeso de la aktiveco pro la Unua Mondmilito, kie li estis mobilizita en ties komenco, li fariĝis vicprezidanto, kaj en 1924 li instruis esperanton ĉe la laborborso de Perpinjano.
Fonto
El la verko de Jean Amouroux Histoire du mouvement espérantiste en Roussillon, Revuo "Conflent" n° 137, 1985, kun afabla permeso de l'aŭtoro.
Boa Ventura de São Roque
Boa Ventura de São Roque estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.549 enloĝantojn en 2010.
Sainte-Marie-de-Vaux
- jen france, prononco [], okcitane Senta Marí de Vaus - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Dresdeno
Dresdeno (Dresden, Drježdźany) estas eksterdistrikta urbo en la sudoriento de Germanio kaj la ĉefurbo de la germana federacia lando Saksio. Ĝi situas apud la rivero Elbo kaj estas la politika, scienca kaj kultura centro de la regiono.
Esperanto en Dresdeno
La urbo ankoraŭ nun havas aktivan esperantistaron. Ĝi disponas pri vigla movada historio:
En la sudorienta urboparto Leuben estas strato nomata Zamenhofstraße.
Ünye
Ünye estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
10686 Kaluna
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Heather Kaluna, esploristino en la Universitato de Havajo, kiu studas la evoluon de la akvo en karbonecaj asteroidoj kaj la procezojn de kosma veterdisfalo.
9518 Robbynaish
9518 Robbynaish estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona bretveladisto Robby Naish, konata en la bretvelada komunumo kiel sportkonkursanto kaj entreprenisto.
Sanĉi
Sanĉi estas malgranda vilaĝo, kiu situas 46 km oriente de Bhopal en la centra barata provinco Madhja-Pradeŝo. Ĝi estas konata precipe danke al siaj budhismaj memorigaĵoj, kiuj ĉi tie estis konstruitaj inter la 3-a jarcento antaŭ Kristo ĝis la 12-a jarcento.
Ĉi tie troviĝas Mahastupao (laŭvorte "Granda stupao"), kies komencoj tuŝas la 3-an jarcenton antaŭ Kristo al reĝo Aŝoko. Aŝoko ĉi tie lasis konstrui ĝin, sed la stupao estis jam pase de la 2-a jarcento antaŭ Kristo neniigita, verŝajne fare de Puŝjamitro el dinastio Ŝunga. Kiam Puŝjamitro detroniĝis, la stupao estis renovigita fare de iu el liaj sekvantoj kaj ĝi staras ĉi tie ĝis hodiaŭ. Ekde la jaro 1989 la regiono en Sanĉi estas parto de monda heredaĵo.
NGC 366
NGC 366 (alia indiko — OCL 316) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kontaktĵonglado
Kontaktĵonglado estas ĵongladkielo, dum kiu la ĵonglanto ĉiam aŭ almenaŭ preskaŭ ĉiam tuŝas la aĵon ĵonglatan. Kontaktĵonglado ebla estas preskaŭ per ĉiu aĵo, sed plej bonaj por tio estas aĵoj, kiuj ankaŭ flugige ĵongliĝas, t.e. pilkoj, cigarkestoj, ĵongladringoj, klaboj aŭ (fajro)bastonoj. Sed ankaŭ skribilturnado estas ero de kontaktĵonglado.
Lisipo
Lisipo (en greka: Λύσιππος) estis greka skulptisto de la 4a jarcento a.K. Kun Skopas kaj Praksitelo, li estas konsiderata unu el la tri plej grandaj skulptistoj de Klasika Grekio, alportante transiron en la Helenisma Epoko. Estas problemoj por la studado de la verkaro de Lisipo pro la malfacilo identigi lian stilon inter la kopioj kiuj survivis. Ne nur li havis grandan atelieron kaj grandan nombron de disĉiploj en sia tuja etoso, sed ankaŭ oni supozas ke estis merkato por kopiaĵoj de liaj verkoj, havigita el ekstere de lia etoso, kaj dum lia vivo kaj poste en la Helenisma kaj Romia periodoj. La Venkinta Junulo aŭ Getty-bronzaĵo, kiu reaperis ĉirkaŭ 1972, estis asocia kun li.
Ruĝflugila alaŭdo
La Hindia alaŭdo, Ruĝflugila alaŭdo, Ruĝflugila arbustalaŭdo aŭ Hindia arbustalaŭdo (Mirafra erythroptera) estas specio de arbustalaŭdo aŭ de birdoj de la genro Mirafra kaj familio de Alaŭdedoj, kiu loĝas en Sudazio. La latinlingva specifa nomo erythroptera signifas per du grekdevenaj radikoj “eritro” kaj “ptero”, ruĝo kaj flugilo respektive.
Priskribo
Ĝi estas, kiel aliaj alaŭdoj, bruneca ĝenerale, pli bruna supre kaj pli hela sube, kaj pli hela ĝenerale ol aliaj alaŭdoj kaj kun bruno kiu montras ruĝecajn nuancojn; tiu ĉi troviĝas ĉefe en sekegaj areoj. La vangomakulo komplete estas ligata el blanka superokula strio kaj transorela bordo. Krono (levebla kresteto) kaj supraj partoj estas tre brunaj kaj striitaj. Palaj subaj partoj havas grandajn punktojn enbruste. Diferencebla el la Jerdona alaŭdo pro sia pli longa vosto, pli mallongaj beko kaj kruroj. Flugilkovrilaj plumoj estas tre ruĝecbrunaj.
Boa Vista da Aparecida
Boa Vista da Aparecida estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.911 loĝantojn en 2010.
Ruĝflugila alaŭdo
Priskribo
Tiu specio kantas el pintoj de arbustoj sed kutime ne ripozas sur arboj aŭ kabloj. La alvoko estas simila al tiu de la Jerdona alaŭdo, sed estas pli malalta kaj havas pli longajn sonorilecajn tremsonojn. Ofte falante laŭtone. (Rasmussen kaj Anderton, 2005)
La kantoflugo dum la pariĝada sezono estas mirinda spektaklo. La birdo supreniras alte supergrunde, kaj malfermas siajn flugilojn kiel malferma V kaj falas kiel "paraŝuto" malsupren al sia ripozejo dum kantokrias sian kanton konsistantan el mallongaj pepoj kaj triloj en tri silaboj sekvitaj de pli longa kvara silabo. Tiu kombino estas ofte ripetita ĝis kiam la birdo ekripozas denove.
La ruĝecaj flugilstrioj estas diferencigaj sed oni devas atenti por ne konfuzigi tiun birdon kun la M. affinis en centraj Okcidentaj Ghatoj kaj la ĉirkaŭa kamparo kie ambaŭ teritorioj koincidas. Mirafra affinis estas pli malhela kun pli da ruĝo en flugiloj.
Lanĉo-veturilo
En kosmoflugado, lanĉo-veturilo estas veturilo uzata por porti ŝarĝojn en la kosmon. Lanĉo-sistemo konsistas, krom el lanĉo-veturilo, el ekfluga platformo kaj aliaj instalaĵoj. Normale la ŝarĝo estas artefarita satelito kiun la veturilo orbitigas, sed ankaŭ povas esti suborbita flugo. Tiuj lanĉo-veturiloj kiuj portas sian ŝarĝon al suborbita trajektorio estas nomataj sondaj raketoj.
Nuntempe ĉiuj lanĉo-veturiloj estas raketoj, sed alia metodoj estas nuntempe disvolviĝataj.
Tipoj de lanĉo-veturiloj
Nereuzeblaj lanĉo-sistemoj (ELV) estas desegnitaj por ununura uzado. La ne reuzeblaj lanĉo-veturiloj normale apartiĝas de la ŝarĝoj kaj detruiĝas dum la atmosfera reeniro. En la alia flanko, ekzistas la reuzeblaj lanĉo-sistemoj (RLV), kies lanĉo-veturiloj estas rekuperataj post la lanĉo kaj uzataj plurfoje. Por orbita flugado, la usona kosmopramo estas la sola sistemo kies komponanto, ne ĉiuj, estas reuzeblaj.
Lanĉo-veturiloj ankaŭ povas estis klasifikitaj depende de la nombro da etaĝoj kiujn ili havas, inter:
Niĝeria Ruĝa Kruco
La societo Niĝeria Ruĝa Kruco  - angle  Nigerian Red Cross - estas organizaĵo de humanitara helpo en Niĝerio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Abuĝo, kaj laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Bolaji Akban Anani.
Larĝo
Larĝo estas grandeco de iu aĵo laŭ direkto, kiu estas perpendikulara al direkto de ĝia longo. Se longo de la aĵo estas horizontala, plej ofte oni kalkulas la larĝon ankaŭ horizontale.
Holtgast
Holtgast estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Esens, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. La teritorio apartenas al la historia regiono Orienta Frislando.
Erich Wilke (pentristo)
Erich WILKE (naskiĝinta la en Braunschweig, mortinta la  en München ) estis germana politika karikaturisto, desegnisto kaj akvafortistoj. Ankaü liaj fratoj Rudolf kaj Hermann Wilke karikaturistis.
Larĝo
Larĝo estas mezurata per la samaj mezurunuoj kiel longo.
Erich Wilke (pentristo)
Vivo kaj agado
Erich Wilke estis unu el ses infanoj de la ĉarpentisto Johannes Wilke kaj ties edzino origina el Volzum (Sickte). Danke al la perado de la pli maljuna frato Rudolf li venis en 1900 al la en Munkeno eldonata gazeto "Jugend" por kiu li ekdeĵoris kutimdesegnistece ĝis 1936.
Étienne Coste
Étienne COSTE (naskiĝis en 1900, mortis en 1963 en Francio) estis rusiljona esperantisto.
Erich Wilke (pentristo)
Vivo kaj agado
Krome li intertempe ankaŭ verkis por la satiraj-politikaj periodaĵoj "Kladderadatsch" kaj "Lustige Blätter".
Béla Mágori Varga
Béla MÁGORI VARGA [ma:gori] estis hungara pentristo. Li naskiĝis en Imecsfalva la 13-an de junio 1897 kaj mortis la 16-an de oktobro 1998 en San-Paŭlo (urbo) (Brazilo).
Étienne Coste
En 1925 li fariĝis kasisto de la Esperanto-grupo de Perpinjano, kaj ekde 1935, ĝia prezidanto. Li fakte prezidis en 1939 la lastan kunvenon antaŭ la Dua Mondmilito. Dum ĝi li helpis kaptitajn esperantistojn.
Béla Mágori Varga
Kariero
Béla Mágori Varga akiris diplomon en Budapeŝto en 1928 kiel disĉiplo de Gyula Rudnay. Li plurfoje pentris en Transilvanio. Li estis ankaŭ grafikisto. En Budapeŝto li havis propran laborejon. En 1936 li vojaĝis en Italujon kaj tie li ricevis la premion Aldobrandini de Vatikano. Post unu jaro li havis sukcesan ekspozicion en Romo. Inter 1938 kaj 1940 li vivis en Parizo. En 1958 li elmigris en Brazilon kaj loksidiĝis en San Paolo. En 1982 li sendis kelkajn pentraĵojn al ekspozico de eksterlandaj hungaraj pentristoj.
Étienne Coste
Fonto
El la verko de Jean Amouroux Histoire du mouvement espérantiste en Roussillon, Revuo "Conflent" n° 137, 1985, kun afabla permeso de l'aŭtoro.
Vegetaĵaro
La vegetaĵaro estas la tutaĵo de la sovaĝaj aŭ kultivadaj plantoj kiuj kreskas sur difinita surfaco, aŭ en akva medio. Oni ankaŭ parolas pri "vegetaĵara kovraĵo".
Nek flaŭro nek plantasocio estas sinonimoj de la termino "vegetaĵaro". Tiu ĉi havas la plej ĝeneralan kaj plej ampleksan signifon. Ambaŭ aliaj precipe rilatas al konsisto de difinita vegetaĵaro.
Klasifiko
Multo de la laboro pri vegetaĵaro originas el Eŭropo kaj el Nordameriko, kie la ekologoj havas fundamente diferencajn deirpunktojn. En Nordameriko, vegetaĵartipoj baziĝas sur kombinaĵo de la sekvantaj kriterioj: klimata modelo, plantmanifestiĝoformo, fenologio kaj/aŭ kreskadformo, kaj dominanta specio. Laŭ la nuntempe validanta usona normo, la klasifiko estas hierarkia kaj inkluzivas ne-flaŭrajn kriteriojn en la plej altaj (plej ĝeneralaj) kvin niveloj kaj limigitajn flaŭrajn kriteriojn nur en la plej malaltaj (plej specifaj) du niveloj. En Eŭropo, klasifiko ofte kvazaŭ ekskluzive baziĝas sur flaŭra konsisto, sen eksplicita rilato al klimato, fenologio, aŭ kreskadformoj. Ĝi ofte emfazas indikilo- aŭ diagnozospeciojn, kiuj apartigas la vegetaĵartipojn.
Laŭ la usona normo, la hierarkiaj niveloj, ekde la plej ĝenerala ĝis la plej specifa, estas : sistemo, klaso, subklaso, grupo, formacio, alianco, kaj asocio. La plej malalta nivelo, aŭ asocio, do estas plej akurate difinita kaj inkluzivas la nomojn de la dominantaj unu, du aŭ tri (kutime du) speciojn de la tipo. Ekzemplo pri vegetaĵartipo difinita nivele de klaso povas esti "Arbaro, laŭkrona densgrado > 60 %" ; nivele de formacio kiel "Vintra pluvado; foliarba, ĉiamverda, sklerofila, densa arbaro"; nivele de alianco kiel "Menzies-arbuta arbaro"; kaj nivele de asocio kiel "Arbutus menziesii-Lithocarpus densiflora arbaro", indikante la Pacifikajn Arbutus-Lithocarpus arbarojn kiuj troviĝas en Kalifornio kaj Oregono. Praktike, la niveloj de alianco kaj/aŭ de asocio plejofte estas uzataj, precipe je vegetaĵarmapado, ĝuste kiel la latina dutermo plejofte estas uzata priparolante taksonomie difinitan specion, kaj en ĝenerala interkomunikiĝo.
Viktorio en Aŭstralio klasifikas sian vegetaĵaron per aparta sistemo, nome laŭ "Ekologia Vegetaĵarklaso".
Strukturo
Evidenta karakterizo de vegetaĵaro estas sia tri-dimensia strukturo, foje nomata fizionomio, aŭ arĥitekturo. La plimulto de la homoj komprenas tiun nocion danke al ilia familiareco kun terminoj kiel ĝangalo, arbaro, prerio aŭ herbejo; tiuj terminoj imagigas mensan bildon de kiel tia vegetaĵaro aspektas. Do, herbejoj estas malfermaj kaj riĉaj je poacoj; tropikaj pluvarbaroj estas densaj, altaj kaj mallumaj; savanoj havas arbojn punktante pejzaĝon kiu estas kovrita kun herboj.
Bavans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Metodo (nomo)
Metodio (greke Μεθόδιος, slavone Меѳо́дїй, angle Methodius), aŭ Metodo estas vira nomo.
Konata portinto de nomo estis Sankta Metodo, ĉefepiskopo de Moravio, frato de Cirilo, kiuj venis el greka urbo Tesaloniko en Grandan Moravion en la jaro 863-a je peto de princo Rostislav por prediki kristanismon en la slava lingvo al la loka loĝantaro.
La esperanta nomformo
Kvankam en la lingvoj, por kiuj tiu nomo estas aktuala (la greka, la rusa ktp), la nomo konservas la fontolingvan -i, kaj malgraŭ la ekzisto de la ĝusta kaj oportuna esperantigo Metodio, la PIV-oj ial preferas la maloportunan formon Metodo, kiu ĝene kolizias kun la homonimo Metodo (uzo) (ekz-e en cirila-metoda misio ktp).
Lampropsaro
La Lampropsaro aŭ Velurfrunta lampropsaro (Lampropsar tanagrinus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj. Ĝi estas monotipa en la genro Lampropsar. Ĝi troviĝas en okcidenta Amazonio nome norda Bolivio, nordokcidenta Brazilo, suda Kolombio, nordorienta Ekvadoro kaj nordorienta Peruo, krom arko el Gujano kaj el orienta Venezuelo tra centro de tiu lando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj marĉoj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Temas pri ĝenerale nigra birdo (iom brila) kun helflavaj irisoj kaj fortika longa beko.
Vegetaĵaro
Strukturo
Kompreneble, arbaro havas tre malsaman strukturon kompare kun dezerto aŭ herbotapiŝo de malantaŭa ĝardeno. Scienculoj diferencigas strukturon je multe pli detalaj niveloj ol tiu, sed la principo estas la sama. Do, diferencaj tipoj de arbaroj povas havi tre malsamajn strukturojn; tropikaj pluvarbaroj sin distingas de tajgoj, ambaŭ estas malsimilaj al mezvarmaj foliarbaroj. Enlandaj herbejoj de Suda Dakoto, Arizono kaj Indianao videble estas diferencaj unu de alia; malaltaĵara kalifornia makiso ( angle : Chaparral) malsimilas al submontara.
Kvankam tiu diskuto enfokusigas la biomason, en la praktiko ĝia mezuro estas malfacila. Ekologoj do ofte mezuras surogaton, plantkovraĵon, kiu estas difinita kiel pocento de la grundsurfaca areo kiu havas plantbiomason (precipe foliaron) vertikale super ĝi. Se la vertikala distribuo de la foliaro estas dividita en difinitajn alttavolojn, la kovraĵo povas esti taksita por ĉiu tavolo, kaj tial la totala kovraĵo povas esti pli ol 100; alimaniere la valoroj etendiĝas ekde nulo ĝis 100. La mezuro estas celinta esti proksimuma, sed utila, taksado de la biomaso.
En iuj vegetaĵartipoj, laŭ la subgrunda distribuo de la biomaso oni ankaŭ povas distingi plurajn tipojn. Do gazonerkonstituanta herbejo havas pli kontinuan kaj kunligitan radiksistemon ol herbotufkomunumo. Tiu ĉi ofte montras pli da aperturoj kaj interspacoj ĉe la surgrundaj partoj de la komunumo ol ĉe la subgrundaj, ĉar ĝenerale radiksistemoj estas malpli malebligitaj je siaj horizontalaj kreskadŝablonoj ol surgrundaj ŝosoj. Tamen, la mezuro de la subgrunda strukturo estas tiel multe pli tempoforuzanta, ke la vegetaĵara strukturo preskaŭ ĉiam estas priskribata rilate al la surgrundaj partoj de la komunumo.
Procezoj en la vegetaĵaro
Kiel ĉiuj biologiaj sistemoj, plantaj komunumoj estas tempe kaj space dinamismaj; ili ŝanĝiĝas je ĉiuj eblaj skaloj. Dinamismo por vegetaĵaro estas difinita kiel ŝanĝoj de specia konsisto kaj/aŭ de vegetaĵara strukturo.
Tempa dinamismo
Portempe, multaj procezoj aŭ eventoj povas kaŭzi ŝanĝon, sed pro plisimpligo ili povas esti proksimume kategorigitaj kiel abruptaj aŭ laŭgradaj. Abruptaj ŝanĝoj ĝenerale estas indikitaj kiel katastrofoj; tiuj ĉi inkluzivas aĵojn kiel brulegoj, ventegoj, terglitoj, inundoj, lavangoj kaj similaj. Iliaj kaŭzoj plejofte estas eksterdevenaj (ekzogenaj) rilate al komunumo -- ili estas naturaj procezoj fariĝante (plejofte) sendepende de la naturaj procezoj de la komunumo ( kiel ĝermado, kreskado, morto, k.t.p.). Tiaj eventoj povas ŝanĝi tre rapide kaj dum longdaŭraj periodoj la vegetaĵaran strukturon kaj la specian konsiston, kaj ili povas tiel agi sur vastaj areoj. Tre malmultaj ekosistemoj estas sen iu tipo de katastrofo kiel regula kaj revenanta parto de la sistemdinamismo dum longdaŭra tempospaco. Brulegoj kaj ventegoj estas treege kutimaj por multaj vegetaĵartipoj ĉie en la mondo. Precipe brulego estas radikala ĉar ĝi kapablas ne nur detrui vivantajn plantojn, sed ankaŭ la semojn, sporojn, kaj vivantajn meristemojn reprezentante la potence sekvanta generacio, kaj kaŭze de la influo de la brulego por faŭnaj populacioj, grundkarakterizoj kaj aliaj ekosistemelementoj kaj prozecoj.
Tempa ŝanĝo kun pli malgranda rapideco estas ĉieĉeesta; ĝi ampleksas la terenon de la ekologia suksesio. Tiu ĉi estas la relative laŭgradaj ŝanĝoj rilate strukturo kaj rilate taksonomia konsisto kiuj estiĝas kiam la vegetaĵaro mem ŝanĝigas la mediajn variablojn dum certa tempo, inkluzive lumo, akvo kaj nutrelementaj niveloj. Tiuj aliiĝoj ŝanĝigas la sekvaron de specioj plej adaptitaj por kreski, postvivi kaj reprodukti sin en difinita areo, kaŭzante flaŭrajn ŝanĝojn. Tiuj ĉi kontribuas al strukturaj aliiĝoj kiuj estas propraj al plantkreskado eĉ sen specia ŝanĝigo (precipe kie plantoj havas grandan maksimuman dimension, t.e. arboj), kaŭzante malrapidajn kaj ĝenerale antaŭdireblajn transformiĝojn en la vegetaĵaro. Sukcesio povas esti interrompita ĉiumomente per katastrofo, alkondukante la sistemon en iu estinta situacio, aŭ ĉiurilate en tute alia vojo. Tial, sukcesiaj procezoj povas jes aŭ ne alkonduki al iu statika, fina stato. Plie, akurata prognozo de la karakterizoj de tia stato, eĉ se ĝi okazas, ne ĉiam eblas. Koncize dirite, vegetaĵaraj komunumoj estas submetataj al multaj variabloj kiuj kune limigas la eblon de antaŭdiri estontajn cirkonstancojn.
Spaca dinamismo
Ĝenerale, ju pli vasta areo konsiderata des pli versimile la vegetaĵaro estos heterogena trans ĝi. Du ĉefaj faktoroj estas aktivaj. Unue, la tempa dinamismo de katastrofo kaj sukcesio ju pli nekredinde estos sinkrona trans iu areo des pli la dimensio de tiu ĉi areo pligrandiĝas. Tiel, diferencaj areoj estos je malsamaj disvolviĝfazoj kaŭzite de malsamaj lokaj historioj, precipe de iliaj tempospacoj ekde la lasta ĉefa katastrofo. Tiu fakto reciproke influas nedisigeble ligitan median variadon ( ekzemple en grundoj, klimato, topografio, k.t.p.), kiu ankaŭ estas funkcio de areo. Media variado restriktas la sekvaron de specioj kiu povas okupi certan areon, kaj ambaŭ faktoroj kune reciproke influiĝas, rezultante ke estiĝas mozaiko de vegetaĵaro trans la pejzaĝo. Nur en agrikulturaj kaj hortikulturaj sistemoj la vegetaĵaro iam aproksimas perfektan unuformecon. En naturaj sistemoj ĉiam okazas heterogenecon, kvankam ĝia skalo tre varios. Natura herbejo povas esti homogeno kiam oni komparas kun la sama areo de parte bruligita arbaro, sed tre diversa kaj heterogena kiam oni komparas kun la grenokampo tuj apude.