cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erfurta Unuigparlamento
Fono politika
Post la Revolucio de 1848, kiu fiaskigis la Germanan Federacion sub hegemonio de la Habsburgoj, Prusio intencis iĝi pli forta kaj superi la aŭstrian rolon. Kune kun la reĝolandoj de Hanovro kaj Saksio ĝi estis ellaborinta konstitucion favorantan germanan ŝtaton sen Aŭstrujo sub prusa gvidado. Ĉirkaŭ tia ŝtato grupiĝu t.n. Germana Unio (germane: Deutsche Union), kio inkluzivu ankaŭ Aŭstrion kun ĝiaj negermanlingvaj landoj.
Malsukceso de la deputitaro
La parlamenton, kunvokita por akcepti tiajn novordigajn leĝojn, bojkotis ne nur Aŭstrio, sed ankaŭ Virtembergo kaj Bavario; krome la liberaluloj rifuzis konsenti pro la manko de demokratiaj elementoj.
La 16-an de majo 1850 la Nacio Asembleo en la frankfurta Paŭlo-preĝejo denove kunvenis kaj en la 29-an de novembro 1850 Prusio subsignis sub rusa premo la t.n. Punktaron de Olomouc rezignanta, en tiu momento, pri siaj unuigplanoj.
Konata deputito en Erfurto estis la juna Otto von Bismarck sed ankaŭ Radowitz, Grafo Brandenburg, Manteuffel, von Gagern, Simson, Dahlmann Carl Emmerling kaj Häusser.
Hakob Megapart
La unua libro, kiun li presis, nomiĝis "Urbatagirk", kun 124 paperaj paĝoj, ankaŭ 24 koloraj kaj la paĝoj presitaj en ruĝa kaj nigra. La libroj presitaj de li havas specialan stilon.
12678 Gerhardus
12678 Gerhardus estas asteroido de la asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joerg Gerhardus, kontribuinton de la NASA-a misio Lucy kiel Direktoro pri la Sekureco de la Utilŝarĝo.
Jane Mary Guest
Jane Mary GUEST, ankaŭ konata kiel Jenny Guest kaj poste kiel Jane Mary Miles (ĉ 1762 - la 20-an de marto 1846) estis angla komponistino kaj pianisto, vaste konata pro sia esprimplena stilo de ludado.
Vivo
Ŝi estis filino de la tajloro Thomas Guest de la urbo Bath ĉe la sudokcidento de Anglio, kie verŝajne ŝi naskiĝis. En sia naskiĝurbo ŝi ricevis lecionojn de la instruistoj Thomas Orpin kaj Thomas Linley kaj jam en la aĝo de 6 jaroj ŝi bone ludis pianon kaj prezentiĝis antaŭ publiko. Ĉirkaŭ siaj 14 jaraĝo ŝi vojaĝis al Londono por ricevi lecionojn de Johann Christian Bach; ŝi estis unu el liaj lastaj famaj lernantoj; ankaŭ ŝi estis lernantino de Antonio Sacchini. Je siaj 17 jaraĝo ŝi komencis publike koncerti en Londono, eĉ ŝi prezentiĝis en serio da abonkoncertoj en la salonoj de Tottenham Court Road, kaj ankaŭ ludis koncertojn en la Hanover Square kaj en la Willis's Rooms.
Laŭlonge de sia vivo ŝi verkis konĉertojn por piano, sonatojn, kaj voĉan muzikon. Ŝia unua publikigita verko estis en la tempo de ŝia restado en Londono kiam ŝi verkis kaj publikigis “Ses Sonatojn” (1783). Tiuj estas sonatoj por klavaro kun fluto aŭ violono kiuj enhavas plurajn elementojn de la galanta stilo, populara dum la 80-aj jaroj; la verkoj estis de malpeza teksturo, por du voĉoj kie la pianparto dominas la dueton.
“Ses Sonatoj” rikoltis multajn abonantojn de gravaj nomoj en la Londona socio, inkluzive de la Reĝino Charlotte de Meklenburgo-Strelitz kaj de elstaraj eksterlandaj muzikistoj. Ĝi estis ankaŭ publikigita en Parizo (1784) kaj poste en Berlino (1785). Tio indikas ke Jean Mary Guest estis tre respektata en la muzika medio. Tiel ŝi altiris la subtenon de la Reĝo George la 3-a, kiu iĝis ŝia protektanto kaj nomis ŝin instruistinon de la princinoj Amelia kaj Charlotte.
Jean Mary Guest geedziĝis (1789) kun Abram Allen Miles, librotenisto en Londono. Jaron post la geedziĝo, jam en sia naskiĝurbo, ŝi instruis kaj prezentiĝis en koncertoj, kiuj estis inkluzive direktitaj de Venanzio Rauzzini, alia el ŝiaj instruistoj. Samtempe, laŭ Sainsbury, ŝi komponis plurajn piankonĉertojn kiujn ŝi ludis en Bath dum la 90aj jaroj; ili ne estis publikigitaj kaj verŝajne perdiĝis. Alia instrumenta publikaĵo de Jean Mary Guest estis “Sonato por Pianoforte kun Akompano por Violono” (1807). Oni konsideras ĉi tiun pli longan verkon, pli plena laŭ teksturo kaj pli idiomeca rilate al piana lingvaĵo.
Rigardante la konservitajn verkojn, la plej produktiva periodo de Jean Mary Guest ŝajnas esti inter la jaroj 1820 kaj 1830, kiam ŝi verkis almenaŭ 15 komponaĵojn, 10 el ili voĉajn kaj 5 por piano. Ili estas bonegaj ekzemploj de la tiama ĉambra muziko. Tiuj pianverkoj estas pli ellaboritaj, la harmonia lingvo estas pli aŭdaca kaj montriĝas pli da teknika virtuozeco, kio pruvas la grandan talenton de Guest kiel komponistino.
En proksimume 30 verkoj de Jean Mary Guest estas reflektitaj la ŝanĝoj en la muzikaj gustoj, kiujn ŝi havis dum 60 jaroj da kreiva vivo. Ŝi estis memorita kaj admirita ekde sia mirinda infanaĝo ĝis sia plenaĝeco. La populareco de kelkaj el ŝiaj verkoj daŭris, kun la reeldono de "The Fairies' Dance" en 1863 kaj "The Bonnie Wee Wife" en 1874.
Esperantaj idiotismoj
La disvastigo de idiomaĵoj en Esperanto bone ilustras la fakton ke la lingvo vivas, ke ĝiaj bildoj komunikiĝas, ke ili 'parolas'.
Jen idiotismoj en Esperanto:
Gusztáv Gratz
Gusztáv Gratz [gustAv grac], laŭ hungarlingve kutima nomordo (pli komplete) Gratz Gusztáv Adolf estis germandevena hungara politikisto, historiisto, ministro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1941). Lia frato estis Ottó Gratz.
Esperantaj idiotismoj
Plia legado
Ilustrita frazeologio (2004, libro de Sabine Fiedler)
Gusztáv Gratz
Gusztáv Gratz naskiĝis la  1875 en Hungara reĝlando, en Gölnicbánya (nuntempa Gelnica en Slovakio). Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
-123
En la jaro 123 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Gusztáv Gratz
Biografio
Gusztáv Gratz apartenis al la germana minoritato. Li frekventis universitaton parte en Kolozsvár, parte en Budapeŝto. Li komence estis ĵurnalisto, en 1903 li fondis revuon Huszadik Század. Inter 1906-1917 li estis parlamentano, kie li strebis por saksoj en Transilvanio. En 1917 li estis ministro por financoj, en 1921 ministro pri eksteraj aferoj, intertempe li ne partoprenis en Hungara Sovetrespubliko. Inter 1926–1944 li denove estis parlamentano. En 1944 li estis deportita al Mauthausen, sed li restis tie viva. Li havis edzinon, kiu naskis 3 filinojn.
Esperantaj idiotismoj
Plia legado
Vortludoj kaj luda komunikado en Esperanto (2008, libro de Aleksandro S. Melnikov)
Esperanto - lingvo de kulturo kaj personeco (2007, libro de Aleksandro S. Melnikov)
Avellaneda (apartigilo)
Avellaneda [abejanEda] estas hispanlingva vorto kiu signifas avel-arbaro kaj estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Avellaneda estas la nomo de la jenaj geografiaj objektoj:
Orte:
Historio de baleto
Baleto estas formaligita formo de danco. Ĝiaj fontoj estas en kortumoj de la Itala Renesanco de la 15-a jarcento, ĝi estis plu ellaborita en Francio kaj Rusio kiel formo de koncerta danco, kaj pli lastatempe en Usono.
La plej bone sciata baleto estas tiu ellaborita plu en la franca kortumo de la tempo de Ludoviko la 14-a en la 17-a jarcento. Ĉi tio estas reflektita en la franca vortoprovizo de baleto. Sinsekve, post 1850, baleto fanfaris en Danio kaj Rusio de kie ĝi revenis al Okcidenta Eŭropo kaj sinsekve al la tuta mondo.
Baleto disvastiĝis el Eŭropo al aliaj nacioj kaj partoj de la mondo: Reĝa Dana Baleto; la Imperia Rusia Baleto de la Rusia Imperio; la Novjorka Baleto kaj Amerika Baleta Teatro; la Baleto de San Francisco (Kalifornio) kiu estas rimarkinda ĉar estis la unua profesia amerika baleta kompanio kaj ankaŭ pro plenumado de multaj baletoj je iliaj unuaj fojoj en Usono; la Aŭstralia Baleto; Nacia Baleto de Kanado; lastatempe la Nacia Baleta Akademio & Fido de Barato (Delhia Baleto) en Nov-Delhio, Barato.
En la 20-a jarcento baleto daŭre ellaboriĝis kaj forte influis pli larĝan terenon de koncerta danco.
La etimologio de la vorto "baleto" reflektas ĝian historion. La vorto baleto venas de franca lingvo. La franca vorto laŭvice havas siajn fontojn en itala balletto, diminutivo (malpligrandiĝa formo de vorto) de ballo (danco). La fonto finfine estas de la latina ballere, kies signifo estas danci.
Baleto en Italio - 'ballo' de la komenco
Baleto de la Renesanco estis multe pli malriĉa ol la formoj de teatra distraĵo sciataj nun. Baletaj jupoj, baletaj ŝuoj kaj surfingrado estis ankoraŭ ne uzataj. La dancordigo estis adaptita de paŝoj de kortumaj dancoj. Plenumistoj kostumiĝis laŭ modernaj kortumaj fasonoj de la epokoj. Por virinoj ĉi tio signifis pezajn vestadon de formalaj kostumoj kiuj kovris iliajn krurojn al la maleoloj kaj pezajn ŝuojn. Por viroj ĉi tio signifis plenajn perukojn kaj gatjojn. Frua baleto estis komunigita, kun la spektantoj partoprentaj la dancojn je la fino.
Dum la 15-a jarcento estis nur kelkaj homoj kiuj estas konsiderataj kiel la plej fruaj dancaj majstroj. Nun oni scias nur pri tiuj el ili kiu skribis pri dancoj, ĉar la laboroj de la aliaj estas perditaj. Domenico da Piacenza (aŭ Domenico da Ferrara) estis unu el la unuaj dancaj majstroj. Kune kun liaj studantoj Antonio Cornazzano kaj Guglielmo Ebreo, li estis trejnita en dancoj kaj respondeca por instruado de la arto al nobelaro. Da Piacenza restigis unu laboron: De arte saltandi et choreus ducendi (Pri la arto de dancado kaj kondukado de dancoj), kiu estis farita kune kun liaj studantoj. Domenico estas verŝajne la plej bone sciata danca majstro de la epoko ĉar li priskribis multon el tio kion li faris.
En sia De arte saltandi et choreus ducendi Domenico uzis la vorton ballo anstataŭ la vorto danza, kvankam ambaŭ vortoj havas signifon "danco" en itala lingvo. Tiel la dancoj kiujn li ordigis iĝis sciatajn kiel baletti aŭ balli (pluralo), balletto (singularo). Ŝajne la elekto de la vorto farita de Domenico gvidis al uzo de la vorto "baleto" en la nuna senco.
La kortumaj spektakloj de la epoko estis mirigaj. En unu spektaklo ĉiuj aparatoj de la scenejoj estis farita de Leonardo da Vinci.
En 1489 en Tortone, Italio dum bankedo gvidata de Bergonzio di Botta danco nomata kiel entrée, ekigis ĉiun parton de la manĝado. Iuj konsideras ĉi tion kiel la unua baleto.
En la 16-a jarcento estis gigantaj montradoj, nomataj kiel spectaculi en norda Italio. Ili enhavis ne nur dancadon, sed ankaŭ ĉevalrajdajn demonstraciojn kaj batalojn. De ĉi tio venis la vorto spectacle ("spektaklo"), uzata en la franca lingvo por paroladoj pri baleto.
Kiam Katerino de Mediĉo, itala aristokrato kun intereso en la artoj, geedziĝis kun la franca krona heredanto Henriko la 2-a, ŝi alportis sian entuziasmon por dancoj al Francio kaj provizis financan subtenon. Distraĵoj farataj de ŝi subtenis la celojn de kortuma politiko kaj kutime estis organizitaj ĉirkaŭ mitologiaj temoj.
Katerino de Mediĉo okazigis gigantajn spectaculi-ojn por ĉiuj specoj de eventoj kiel la "Reĝina Patrino" de Francio. Unu el la pli rimarkindaj estas Le Ballet des Polonais (La Pola Baleto), kiu okazis pro la vizito de pollandaj ambasadoroj en 1573.
Eble la unua tradicia baleto, farita kaj montrita estis Ballet Comique de la Reine (1581) de Balthasar de Beaujoyeulx kaj ĝi estis baleto comique (baleta dramo). Ĝin spektis dekmil spektantoj kaj ĝi daŭris ekde 22:00 ĝis 3:00. Tiam baleto inkluzivis ne nur dancojn. Ĝi estis nomata kiel baleto-comique (comique signifas "dramo" sed ne "komedio") ĉar ĝi inkluzivis erojn de parolado kaj dramo, kaj ĉi tio estas ankaŭ kaŭzo de tio ke ĝi daŭris tiel longe.
Baleto pliboniĝis kaj iĝis pli danca kaj malpli parola dum la sekvaj 50 jaroj. Ĝi iĝis okazata ne nur en kortumo sed ankaŭ ofertita al pagantaj spektantoj.
Dum ĉi tiu tempo, la nobelaro, inkluzivante de Ludoviko la 14-a, plenumadis en la baleto rolojn de diversa graveco inter la heroo kaj la plej suba feĉo, donante prestiĝon al la bildigo de malvirtaj partoj de trupo.
17-a jarcento – Francio kaj kortumaj dancoj
Baleto ellaborita kiel aparta, spektaklo-fokusita arto formiĝis en Francio dum la regado de Ludoviko la 14-a, kiu estis pasia pri dancoj kaj igis ĉeson de malboniĝo de dancaj normoj kiu komenciĝis en la 17-a jarcento.
Kiam Ludoviko la 14-a estis kronita, lia intereso al dancoj estis forte subtenata kaj kuraĝigata per naskita en Italio kardinalo Jules Mazarin (antaŭe Mazarini), kiu helpis al Ludoviko la 14-a. La juna reĝo faris sian baletan debuton kiel knabo.
Jules Mazarin akcelis italan influon al la franca spektaklo. La dancordigisto kiun li prenis el Italio estis itala komponisto Giovanni Baptista Lulli (1632 - 1687), kiu estis rebaptita kiel Jean-Baptiste Lully por laboro en Francio. Lully iĝis unuon el la reĝaj favorataj dancistoj kaj konkuris la reĝon kiel la plej bona dancisto en Francio.
Subtenata kaj admirita de Ludoviko la 14-a, Lully ofte metis la reĝon en siajn baletojn. La titolo de Suna Reĝo por Ludoviko devenis de lia rolo en Le Ballet de la Nuit (1653) de Lully.
En 1661 Ludoviko la 14-a fondis la Académie Royale de Danse en ĉambro de la Luvro. Ĝi estis monda la unua baleta lernejo. Ĝi evoluis en kompanion sciatan poste kiel la Pariza Opera Baleto. Jean-Baptiste Lully, servanta en la franca kortumo, estris la Académie Royale de Danse per fera mano. Li ludis gravan rolon en fondado de la ĝenerala direkto kiun baleto devus sekvi dum la venonta jarcento.
Pierre Beauchamps komencis krei terminaron por dancado. La plej fruaj referencoj al la kvin bazaj pozicioj de piedoj en baleto aperis en liaj skribadoj. Beauchamps eble estis nomata kiel "intendanto de la reĝaj baletoj" en la Académie Royale de Danse. Li estas nun unu el la plej famaj el la patroj de baleto.
La kvin pozicioj de baleto kaj la elturniĝo kiu estas en ĉiu el ili povas esti eksplikita ankaŭ per tio ke baleto evoluis el la kortuma dancado. En la kortuma dancado partoprenis la nobelaro, kaj ĉiuj viroj el la nobelaro estis instruitaj skermi, kaj iu manieroj el skermado estis uzataj en dancado. Ankaŭ la elturniĝo estas uzata ankaŭ en skermado, kaj la pozicioj de baleto estas similaj al pozicioj en skermado. Elturniĝo donas pli bonan kapablon moviĝi en ajna direkto.
La unua baleta lernejo estis en Francio. La terminaro de baleto kristaliĝis tie. Preskaŭ ĉiu movo en baleto estas priskribita per franca vorto aŭ frazo. La rezulto de la komuna terminaro estas tio ke dancistoj devas lerni la francajn nomojn por la paŝoj kaj movoj; la avantaĝo estas tio ke ili povas preni baletan klason ie en la mondo kaj, sendepende de tio kiel nekomprenebla estas la cetera konversacio, la terminaro estos tamen en la franca kaj pro tio komprenebla. Dancistoj eĉ deziras bonan ŝancon en la franca. Aktoroj deziras unu al la alia bonan ŝancon antaŭ spektaklo per diraĵo "Rompi kruron!", dancistoj diras "Merde!", francan fivorton.
En 1669 Ludoviko la 14-a fondis la Académie Royale de Musique por ke Lully ĝin estru. En 1670 la fizikaj kapabloj de Ludoviko la 14-a malpliboniĝis ĝis tiu grado ke li ĉesis dancadon, permesante al la aliaj, pli bonaj dancistoj preni ĉefajn rolojn.
Poste en vivo, Lully iĝis la unua surscenigisto de teatro de la Académie Royale de Musique kiam ĝia tereno estis elvolvita por inkluzivi dancojn. Jean-Baptiste Lully kunigis italan kaj francan baletojn por krei heredaĵon kiu devus difini la estonton de la baleto.
En 1672 Lully fondis dancan akademion en la Académie Royale de Musique. Ĉi tiu danca kompanio travivas ĝis nun kiel la baleto de la Pariza Opero. Ĝi estas la plej malnova kontinue funkcianta baleta kompanio en la mondo.
Seriozeco de Lully en la studoj de dancoj gvidis al la evoluo de profesiaj dancistoj, kiuj tiel iĝis malsamaj de kortumanoj kiuj povis danci. Krome, en la baleto dancado estis de du malsamaj stiloj - majesta noblo-stila atributa al kortuma baleto, kaj virtuoza, antaŭe ebla nur por profesiaj artistoj.
Ĝis 1681 en plenumado de baleto partoprenis preskaŭ nur viroj. Tiam, en 1681 Lully surscenigis Le Triomphe de l'Amour. Mademoiselle de Lafontaine (Mlle LaFontaine), (1665 - 1738) estis unu el kvar baletistinoj en la spektaklo; nun oni ne scias kiuj estis la aliaj tri baletistinoj. Ekde tiu tempo, Mlle Lafontaine estas nomata kiel la "Reĝino de Danco". Mlle LaFontaine estis la unua profesia ina dancisto. Louis Pécourt (1655 - 1729) estis la unua kondukanta profesia virdancisto.
En 1687 Lully ricevis vundon per hazarda enpikado en lian piedon de lia tempo-markanta bastono kaj pro tio mortis. En ĉi tiu tempo, baleto estis normale plenumata en la samaj produktoj kiel opero, en teatra formo sciata kiel opéra-ballet. La muzika akademio kiun Lully estris kreis la normon de la opéra-ballet. Popolo deziris dancoj same aŭ pli multe ol la muzikon. Komponisto de unu opéra-ballet L'Europe Galante (1697), sugestis fari ĝin pli popularan per plilongigo de la dancoj kaj malplilongigo de la jupoj de inaj dancistoj, kiuj estis tiam jam sufiĉe komunaj.
18-a jarcento – evoluo kiel arta formo
Reformoj estis faritaj en baleta komponaĵo de komponistoj kiel Christoph Gluck. Fine, baleto estis dividita en tri formalajn teknikojn sérieux (serioza), demi-caractère (duon-karaktera) kaj comique (komedia). Baleto ankaŭ komencis esti esprimita en operoj kiel interaktaj komponaj spektakloj.
En 1713 la Pariza opero fondis sian propran dancan lernejon, kiu instruis teknikon surbaze de verkoj de Feuillet. En 1713 La Académie Royale de Danse estis aligita al la opero.
En 1725 libro La Danca Majstro estis publikigita de Pierre Rameau (1674 - 1748), antaŭa danca majstro de la reĝino de Hispanio. En la libro Rameau formale donas la kvin poziciojn de piedoj unuafoje.
Dum ĉi tiu tempo francaj dancoj fokusiĝis je eleganteco kaj italaj dancoj fokusiĝis je la akrobateco. Ankaŭ, en Francio la dancaj partoj de la opéra-ballet daŭrigis la rakonton, dum en Italio dancoj estis simple enmetataj por ke la spektantoj ne aŭskultu la kantadon tro longe seninterrompe.
Iuj elstaraj virdancistoj de la tempo estis Michel Blondy (1677 - 1747) kaj Claude Balon (1676 - 1739). La familinomo de la lasta eble igis uzon de la termino ballon por kvalito de saltado. Virinoj estis ankoraŭ en malpli gravaj postenoj ol viroj en baleto en ĉi tiu tempo, ĉar ili startis danci poste kaj devis vesti pezajn kostumojn. Iuj el la elstaraj inaj dancistoj estis Marie-Thérèse de Subligny (1666 - 1735) kaj Françoise Prévost (1680 - 1741); ili iĝis sciatajn kiel franciaj reĝinoj de danco, ĉar ili atingis siajn maksimumajn kapablojn, kaj ili dancis simile al Blondy kaj Balon.
Prévost ekpretendis al famo per dancordigado de solo Les charactès de la Danse prezentanta kelkajn romancojn, en kiu ŝi ludis ambaŭ partojn. Du ŝiaj lernantoj, Marie Sallé (1701 - 1756) kaj Marie-Anne de Cupis de Carmargo (1710 - 1770), aŭ La Carmargo kiel ŝi estis konata, plenumis ĉi tiun pecon. Marie Carmargo debutis en 1726. Ŝia konkuranto Marie Sallé debutis en 1727. En 1733 Marie Sallé kreis sian Pygmalion, vestante nur tunikon.
Carmargo faradis puran dancadon. En la solo, ŝi koncentriĝis je la saltoj kaj ellaboris la batadantajn paŝoj batterie. Sallé iĝis fama pro sia nekredebla kapablo montradi karakteron. Pro ĉi tio ŝi konvertis sian instruistan solon enen de duet, kio donis eblecon interagi kun kunulo. Ambaŭ La Carmargo kaj Sallé kontribuis al malplilongigo de la baletistina kostumo per plenumado en pli mallongaj jupoj, tamen ili estis nur apenaŭe pli supre de la maleoloj. En siaj pli mallongaj jupoj, la baletistinoj devis vesti ankaŭ calçons de précaution (précaution estas en la franca "prevento", "singardo"), por ke la spektantoj ne vidu ion laŭ la epoko malkonvenan.
En 1735 Rameau faris opéra-ballet Les Indes Galantes, bazita sur temo de kvar romancoj en malsamaj ekzotikaj situoj. En ĝi la dancistoj certe faris baleton, ĉar la danceja kaj baleta dancaj formoj estis jam agnoskitaj kiel apartaj. La elturniĝo estis konsiderata tiam grava en baleto, tiam baleto postulis preskaŭ platan elturniĝon. Kvankam elturniĝo estis dezirinda ankaŭ en danceja dancado, fakte en la okazo ĝi tute ne estis necesa.
En 1738 Jean-Baptiste Landé fondis la Imperian Baletan Lernejon en Sankt-Peterburgo, Rusio, nun konatan kiel Baleta Akademio de Vaganova. Ĝi estas monda la dua plej malnova baleta akademio.
Post proksimume 1735 en Anglio ekaperis multe pli granda atento al baleto. Tiam angla danca majstro John Weaver (1673 - 1760) kreis ballet d'action (baleto de ago), kio estas baleto sen parolado. La tuta rakonto estis montrata per danco kaj pantomimo. Lia plej ambicia projekto estis La Amoj de Marso kaj Venuso, en kiu partoprenis Louis Dupré (1697 - 1774), John Weaver kaj en Anglio la unua baletistino Hester Santlow (1690 - 1773). Kvankam La Amoj de Marso kaj Venuso estis bone pritaksita, ĝi estis forgesita kaj Weaver ne ricevis agnoskon tiel kiel li meritis. Baleto de ago devus verŝajne morti kun Weaver. Sed italo Gaspero Angiolili (1731 - 1803) kaj franca sviso Jean-Georges Noverre (1727 - 1810), lernanto de Louis Dupré, nomata kiel la "Shakespeare de Baleto", kaptis la ideon de la baleto de ago por si.
En 1758 Jean-Georges Noverre faras sian unuan baleton en Liono kaj skribas siajn teoriojn pri dancoj. En 1760 Jean-Georges Noverre publikigis sian libron Lettres sur la danse et les ballets (Leteroj pri la danco kaj baletoj), kiu fokusiĝis sur ellaborado de la baleto de ago, en kiu la movadoj de la dancistoj estas dizajnitaj por esprimi signifon kaj asisti en la rakonto. Ĉi tiu produktodona libro estas grava, pro ĝi la 18-a jarcento estis periodo de antaŭenigo en la teknikaj normoj de baleto kaj la periodo kiam baleto iĝis serioza drama arta formo kune kun opero. Por ke ĉiuj agoj sur la sceno estu kiel eblas pli verecaj, Noverre kiel la ĉefa maniero elektis pantomimon.
Al mezo de la 18-a jarcento multaj princaj kortumoj tra Eŭropo penis esti similaj al Versailles. Operaj teatroj estis malfermataj en multaj lokoj. Dancistoj kaj instruistoj de dancoj facile trovadis por si laboron.
Dum ĉi tiu tempo, virinoj ludis akcesoran rolon kiel dancistoj, ĉar ili estis kun ringegoj, krinolinoj, korsetoj, perukoj kaj altaj kalkanumoj. Pro la gigantaj kostumoj vestitaj sur la baletistinoj de tiu epoko, por ili estis malfacile danci, kaj ĉar ili vestis ledajn maskojn, por ili estis malfacile agi. Noverre kontribuis al ŝanĝo de la tradicia kostumo de baletistinoj kaj en 1763 li surscenigis Jason kaj Medea senmaske. Esprimoj de la vizaĝoj de la dancistoj estis videblaj kaj la ege esprimkapabla spektaklo iam draste impresadis la spektantojn.
En 1772 Maximilien Gardel ĉesas uzi sian maskon.
En 1780 en Filadelfio (Pensilvanio) elpaŝas John Durang, la unua amerika virdancisto.
En 1783 Katerina la 2-a (Rusio) kreas la Imperian operan kaj baletan teatron en Sankt-Peterburgo, kun malfermo de la konstruaĵo Bolŝoj-Kamennij-Teatro.
Don Rosa
Don ROSA (aŭ plennome Keno Don Hugo Rosa) estas la plej konata de nuntempaj komiksaj verkistoj de Donald Duck. Li naskiĝis je la 29-a de junio 1951 kaj loĝas en Louisville, Kentukio, Usono (lia naskiĝurbo).La plej konata verko de Rosa estas The Life and Times of $crooge McDuck (La Vivo kaj Tempoj de $kruĝo MakAnaso), kiu estas rakonto pri la vivo de Scrooge McDuck.
Historio de baleto
18-a jarcento – evoluo kiel arta formo
Dum la dua duono de la 18-a jarcento la Pariza Opero estis dominita per virdancistoj kiel la itala-franca virtuozo Gaëtan Vestris, lernanto de Louis Dupré, kaj lia filo Auguste Vestris, fama por liaj saltoj. Sed ankaŭ virinoj pliboniĝis en teknika scipovo, kiel ekzemple la germano-naskiĝinta Anne Heinel, la unua ina dancisto kiu faris duopan pirouette.
En 1789 Le Ballet de la Paille estis surscenigita en Bordeaux de unu el la baletistinoj de la tempo, Maria-Madeleine de Crespé (1760 - 1796), kaj ŝia edzo Jean Dauberval (1742 - 1806) (dancoordigo). Jean Dauberval estis lernanto de Jean-Georges Noverre. Le Ballet de la Paille estis unu el la unuaj baletoj pri popolo de meza klaso. La baleto temis pri patrino penanta aranĝi profitan geediziĝon por sia filino. Ĉi tiu baleto estas nun konata kiel La Fille Mal Gardée. Ĝi estas la plej malnova baleto en nuna repertuaro.
Don Rosa
Oni povas trovi dediĉon al Carl Barks en preskaŭ ĉiu verko de Rosa. La dediĉo (D.U.C.K., Dedicated to Unca Carl from Keno - Dediĉita al onklo Carl el Keno) estas ofte kaŝita en la unua panelo aŭ la unua paĝo de la rakonto.
Historio de baleto
18-a jarcento – evoluo kiel arta formo
Je ĉi tiu tempo la Franca revolucio komenciĝis kaj invitis al Dauberval resti en Bordeaux. Tie li instruis al naskiĝinta kaj trejnita en Italio Salvatore Viganò (1769 - 1821) kaj al sia edzino. Krom tio ke Viganò estis baleta dancisto, li estis ankaŭ aklamita muzikisto, poeto kaj aktoro. Oni diris ke lia teatra genio estis sur la sama nivelo kiel de Shakespeare. Por Viganò Beethoven verkis sian solan baletan muzikon La Estuloj de Prometeo.
Kun la Franca revolucio venis revolucio de fasono en baleto, kio videblas de desegnadoj de Viganò kaj lia edzino. Kostumoj de Viganò estis multe pli malpezaj ol la antaŭaj. Lia edzino vestis malpezajn fluantajn kostumojn kun tranĉo simila al la Franca Imperia linio, kaj ambaŭ dancistoj uzis molajn flekseblajn piedvestojn. En 1790-aj jaroj oni ĉesis uzi ŝuojn kun kalkanumoj en baleto. Ĉe viroj, aperintaj ĉirkaŭtiritaj pantalonoj ĝis genuoj kaj ŝtrumpoj ebligis vidi figuron de la dancisto. Pli malpezaj vestoj plifaciligis plenumadon de pirouette kaj saltaj movoj.
Don Rosa
Krom la Donald Duck -verkoj Rosa verkis siajn proprajn komiksojn - nomataj Pertwillaby Papers kaj Captain Kentucky - en la 1970- kaj 1980- jardekoj.
Historio de baleto
18-a jarcento – evoluo kiel arta formo
En 1791 la unua amerika baleta kompanio ludis en Charleston (Suda Karolino), Usono.
Antaŭ-romantika epoko
En komenco de la 19-a jarcento baleto estis en traira fazo de evoluo, kiu estas nomata kiel antaŭ-romantika. Dum la antaŭ-romantika epoko la virdancistoj atingis sian kulminon.
Itala dancordigisto Carlo Blasis (1797 (aŭ 1795 aŭ 1803 laŭ diversaj fontoj de la informo) - 1878), unu el studantoj de Viganò, instruis la sekvan generacion de dancistoj antaŭeniĝi preter la antaŭa generacio, kaj li publikigis siajn rezultojn en manlibroj en Italio kaj poste en Anglio priskribante la pli fajnajn aferojn de baleto. En 1820 Carlo Blasis skribis Rudimenta traktato pri la teorio kaj praktiko de la arto de dancado. La danca tekniko de la komenco de la 19-a jarcento estis priskribita en lia La Kodo de Terpsiĥoro (1830). Oni opinias ke li estas inventinto de la attitude, derivita de fama laboro de la flandra skulptisto Giambologna, statuo de la dio Merkuro balanciĝanta malpeze sur piedfingroj de la maldekstra piedo.
Dum la antaŭ-romantika epoko baleta dancistoj unue startis danci sur finoj de siaj piedfingroj, aŭ surfingre. La plej frua bildo de virino dancanta surfingre estas litografaĵo de Fanny Bias surfingre en 1821, kaj eble Geneviève Gosselin dancis surfingre en 1815. Tamen, la ina dancisto kiu estas tradicie konsiderata kiel la unua dancanta surfingre estas la italo Marie Taglioni (1804 - 1884), kaj oni scias ke ŝi estis surfingre kiam havis aĝon de 18 jaroj. Tamen antaŭ ŝi surfingrado estis nur artifiko, kaj por ŝi surfingrado estis jam rimedo de arta esprimado.
En 1828 Marie Taglioni debutis en la Pariza Opero.
Baleto en fino de la 19-a jarcento kaj la 20-a jarcento
La 19-a jarcento estis periodo de grandaj sociaj ŝanĝoj, kio estis reflektita en baleto per ŝovo for de la aristokrataj sensokapabloj, kiuj dominis pli frue, al romantika baleto.
Romantikismo estis reago kontraŭ formalaj limigoj kaj la mekaniko de industriigo. La menso de epoko gvidis dancordigistojn al verkado de romantikaj baletoj, kiuj aspektis kiel malpezaj, aeraj kaj liberaj, kio devus agi kiel kontrasto al la malpligrandigista scienco kiu, en la vortoj de Poe, "gvidis la driadojn el la arbaroj". Ĉi tiuj kvazaŭ nerealaj baletoj estis montrintaj virinojn kiel delikataj neteraj estaĵoj, aeraj estuloj kiuj povas esti levitaj senpene kaj preskaŭ aspektas kiel flosantaj en la aero. Baletistinoj komencis vesti kostumojn de paŝtelaj koloroj, fluantaj jupoj kiu baris la krurojn. La rakontoj turniĝis ĉirkaŭ hororaj folkloraj spiritoj.
Baletistinoj Geneviève Gosselin, Marie Taglioni kaj Fanny Elssler eksperimentis kun novaj teknikoj kiel surfingrado kiu donis la elstarecon kiel la idealan scenan figuron. Profesiaj libredistoj komencis konstrui la rakontojn en baletoj. Instruistoj simile al Carlo Blasis kodigis baletan teknikon en la bazan formon kiu estas ankoraŭ uzata nun. La surfingrebligaj ŝuoj estis inventitaj por subteni surfingran laboron.
En 1832 Filippo Taglioni (1777 - 1871), patro de Marie Taglioni, dancordigis baleton La Sylphide por ke ŝi ĝin plenumi. Marie Taglioni dancis la parton de la Sylphide, supernatura estulo kiu estas amita kaj neatenteme detruita de karnulo. La dancordigo uzis la surfingran dancadon por emfazi supernaturan helecon kaj nesubstancecon. La Sylphide kuraĝis multajn ŝanĝojn en la baletoj de la epoko en temo, stilo, tekniko, kaj kostumo. En La Sylphide Taglioni vestis sonorilo-forman kostumon kun adaptita barta korsaĵo. Sur ĉi tiu bazo la romantika baleta jupo estis konstruita kvindek jarojn poste.
La Sylphide startis la romantikan periodon, ĝi estas unu el la unuaj gravaj baletoj kaj unu el la plej malnovaj romantikaj baletoj ankoraŭ dancataj nun.
La romantika epoko plimalpli komenciĝis kun la surscenigo de Giselle, ou Les Wilis (aŭ simple Giselle) en la Pariza Opero en 1841, dancordigita de Jean Coralli kaj Jules Perrot (1810 - 1892). La muziko estis komponita de Adolphe Adam. La rolo de Giselle estis ludita de Carlotta Grisi (1819 - 1899), nova baletistino de Italio. Giselle kontrastis la homan kaj supernaturan mondojn, kaj en ĝia dua ago la fantomaj spiritoj nomataj kiel wilita vestis la blankajn baletajn jupojn popularigitajn en La Sylphide. La romantika baleto ne estis limigita, tamen, al la supernaturaj estaĵoj.
En 1845 en Her Majesty's Theatre en Londono Pas de Quatre estis dancordigita de Jules Perrot.
Dum la relative nova scipovo de dancado surfingre pliboniĝis, la virinaj dancistoj iĝis pli rimarkeblaj en la romantika epoko. Nur malmultaj viroj estis rimarkindaj en baleto dum ĉi tiu tempo. Iu el la viroj estis Jules Perrot, dancordiganto de Pas de Quatre, Lucien Petipa (1815 - 1898) kiu scipovis esti virtuoza kunulo, Arthur Saint Léon (1821 - 1870) kiu estis ne nur bonega dancisto sed ankaŭ bonega violonisto.
En Rusio kaj Danio, tamen, viroj pliboniĝis kune kun virinoj, dum baleto en tiuj landoj estis subtenata de la kortumoj. La dano kiu faris iujn el la plej grandajn konsekvencojn sur baleto estis Auguste Bournonville. Post trejnado en Danio kaj Parizo, kaj poste dancado kun la baleto de la Pariza Opero, Bournonville revenis al Danio. Tie en 1836 li faris la propran version de La Sylphide, kun nova dancordigo kaj nova muziko; 16-jaraĝa Lucille Grahn ludis rolon de Sylphide.
Rusio
Dum Francio estis sukcesa en frua baleto, aliaj landoj kaj kulturoj baldaŭ adoptis la artan formon, plej rimarkinde Rusio. Rusio havas agnoskitan tradicion de baleto, kaj rusia baleto havas grandan gravecon en entuta historio de la lando.
Post 1850, baleto komencis malgrandiĝi en Parizo. Baleto ankoraŭ estis populara, sed estis konsiderata kiel plejparte montrado kun partopreno de belaj virinoj. En Londono baleto preskaŭ foriris de scenejoj de operaj teatroj, kaj estis plejparte en podio.
Sed ĝi fanfaris en Danio kaj Rusio danke al majstroj kiel August Bournonville, Jules Perrot, Arthur Saint-Léon, Enrico Cecchetti kaj Marius Petipa. En la fino de la 19-a jarcento, orientismo estis en modo. Koloniismo alportis scion de aziaj kaj afrikaj kulturoj, kiu tamen malformiĝis pro misinformiĝo kaj fantazio. La Oriento estis ofte perceptata kiel malproksima loko kie ĉio estas ebla, kiel kvazaŭ ĝi estas malavara, ekzotika kaj dekadenca.
Francio je kelkaj jarcentoj antaŭ ĉi tiu epoko importis multajn talantojn el Italio. Simile al tio Rusio importis dancistojn el Francio. Iam ankaŭ bonaj propraj rusiaj dancistoj plenumadis por spektantoj en Sankt-Peterburgo. Unu el la pli rimarkindaj inaj dancistoj estis Maria Danilova, kiu dancis bonege surfingre, kaj estas memorita kiel "rusia Taglioni". Ŝi mortis je la aĝo de 17 jaroj en 1810.
En 1842 Christian Johansson (1817 - 1903) akompanis Marie Taglioni al Rusio kaj restis tie, poste li iĝis unuo el plej grandaj instruistoj de Rusio.
Giselle estis la unuan fojon plenumita en Rusio je unu jaro post ĝia premiero en Parizo kun Elena Andrejanova (1819 - 1857) en rolo de Giselle. Ŝi dancis kun Christian Johansson kaj Marius Petipa (1818 - 1910) (frato de Lucien Petipa), du el la plej grandaj figuroj en rusia baleto.
En 1848 Fanny Elssler kaj Jules Perrot venis en Rusion. Perrot restis tie por 10 jaroj kiel ĉefo de la sankt-peterburga Imperia Rusia Baleto (nun Mariinskij-Baleto).
En 1852 Lev Ivanov (1834 - 1901), la unua naskiĝinta en Rusio inventisto, diplomiĝis de la Imperia Baleta Lernejo (nun Baleta Akademio de Vaganova).
En 1859 Arthur Saint-Leon iĝas ĉefo de la sankt-peterburga Imperia Rusia Baleto (nun Mariinskij-Baleto) anstataŭ Perrot.
Marius Petipa estis ankoraŭ kondukanta dancisto de la sankt-peterburga baleto en 1862 kiam li kreis sian unuan plur-agan baleton La Filino de Faraono por la cara imperia teatro. Ĝi estis nekredebla fantazio kiu inkluzivis egiptajn aĵojn, inter ili vekantaj mumioj kaj venenaj serpentoj. Ĉi tiu baleto gvidis al apero de aliaj baletoj kaj eble al tio kio en la mondo estas konsiderata kiel klasika baleto.
Tiam Arthur Saint-Leon revenis al Parizo kaj dancordigis Coppelia, la lastan gravan baleton je la Pariza Opero. La Francia-Prusia Milito kaj la sieĝo de Parizo kaŭzis la morton de baleto en la okcidenta Eŭropo.
En 1877 estis la unua surscenigo de Cignolago, baleto tiel populara ke ĝia nomo estas prezento de la klasika baleto. Cignolago kun la unua muziko de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij estis la unua de la "granda trio" de rusia baleto. Originale farita per aŭstra Wenzel Reisinger (1827 - 1892), Cignolago estis reprilaborita de multaj, inter ili Joseph Hansen (1842 - 1907), kaj de Petipa en 1895.
Dum la 1880-aj jaroj Petipa rescenigis en Rusio du baletojn kiuj estis tre sukcesaj en Parizo. La unua estis Giselle, kaj la dua estis Coppélia de Saint-Léon (originale prezentita en 1870).
En 1889 Petipa kreis baleton La Amuleto.
En 1890 Enrico Cecchetti (1850 - 1928) iĝas danciston kaj baletestron en la Imperia Baleta Lernejo. Li naskiĝis en Romo (Italio), ambaŭ liaj gepatroj estis dancistoj, li lernis ĉe ili. Li lernis ankaŭ ĉe Giovanni Lepri (1850 - 1860), kiu estis lernanto de Carlo Blasis.
En 1890 la Itala baletistino Carlotta Brianza (1867 - 1930) estis elektita de Petipa por la titola rolo en nova baleto Spjaŝĉaja Krasavica (ruse, laŭvorte "dormanta belulino") aŭ La belle au Bois Dormant (france) aŭ Dornorozeto. Ĉi tiu baleto estas la dua de la rusia "granda trio" kaj estas unu el la grandaj klasikaj baletaj majstroverkoj.
En 1892 (kvankam la jaro estas malfermita al iu debato inter historiistoj) Petipa kun dizajnisto Ivan Vsevoloĵskij kaj asistanta baletestro Lev Ivanov kreis La Nuksrompilo. Ĉi tiu baleto estas la tria el la rusia "granda tri". Ĝi estita bazita sur dolĉigita franca rerakonto de la rakonto de E. T. A. Hoffmann. La Nuksrompilo havas gigantan popularecon en centoj de malsamaj versioj kiel kristnaska baleto. La unua montrado de La Nuksrompilo okazis en Mariinskij-Teatro en la 18-a de decembro (la 6-a de decembro laŭ la tiam uzata en Rusio julia kalendaro) de 1892.
Petipa estas plej bone memorata pro siaj kunlaboroj kun Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij. Petipa uzis muzikon de Ĉajkovskij por sia dancordigo de La Nuksrompilo (1892), Dornorozeto (1890), kaj la definitiva revivigo de Cignolago (1895, kun Lev Ivanov). Ĉi tiuj laboroj estis ĉiuj faritaj surbaze de eŭropa folkloro.
En 1890-aj jaroj baleto iĝas malgranda arto en la okcidenta Eŭropo kaj ne ekzistas en Ameriko. Tri homoj, ĉiuj el Rusio sed ne ĉiuj rusoj, aperis sur la sceno je proksimume la sama tempo kaj kreis nova intereson en baleto en tuta Eŭropo kaj Ameriko: Enrico Cecchetti, Sergej Djagilev (1872 - 1929), kaj Agrippina Vaganova (1879 - 1951).
La klasika baleta jupo komencis aperi en ĉi tiu tempo. Ĝi konsistis el mallonga, malmola jupo subtenata per tavoloj de malmola ŝtofo aŭ tulo kiu permesis la akrobatan krurolaboron, kombinita kun larĝa vestokojno kiu servis por konservi modestecon.
En 1895 Petipa redancordigis Cignolago inkluzivante gravajn dancordigajn aldonojn. Unu el tiuj aldonoj estis la 32 fouetté turnoj en la coda de pas de deux de la danceja sceno.
En 1898 Petipa dancordigis sian lastan baleton kun ĉiu restanta povo. Raymonda estis tri-aga baleto kun muziko de Aleksandr Glazunov. Simila en stilo al la baletoj de Ĉajkovskij, Raymonda estas tre malfacila sekvado ĉar ĝi havas grandan diversecon de dancoj, pli grandan ol tio kion montras ĝia grafika prezenta linio.
En 1907 Miĥail Fokin (aŭ Michel Fokine) (1880 - 1942) startis puŝi la regulojn de kostumo en la Imperia Teatro. Li sensis ke la aspekto de malfermita ombrelo je kiu ĉiuj virinoj vestiĝis estis teda kaj pornografia. En lia baleto de greka stila Eunice li faris aspekton ke la dancistoj estas nudpiedaj. Havi nudajn piedojn aŭ krurojn estis kontraŭ la reguloj de la Imperia Teatro, pro ĉi tio piedfingroj estis pentritaj sur ŝuoj de la dancistoj. Krome li uzis seriozan muzikon anstataŭ danca muziko.
En 1909 Sergej Djagilev alportis baleton reen al Parizo kiam li malfermis sian kompanion Rusaj Baletoj. Inter dancistoj de Rusaj Baletoj estis la plej bonaj junaj rusiaj dancistoj - Anna Pavlova, Tamara Karsavina, Adolf Bolm (1884 - 1951), Vaclav Niĵinskij (1889 - 1950), Vera Karalli. La Ballet Russes malfermiĝis en Parizo en la 19-a de majo de 1909 kaj gajnis senpere sukceson. La virdancistoj, inter ili Vaclav Niĵinskij, estis aparte admiritaj ĉar bonaj virdancistoj preskaŭ malaperis en Parizo. La kompanio estis farita el dancistoj de la rusia ekzila komunumo en Parizo post la rusia revolucio de 1917. La rusia revolucio malebligis por Djagilev revenon en Rusion.
Rusaj Baletoj elpaŝadis plejparte en okcidenta Eŭropo, sed iam ankaŭ en Norda Ameriko kaj Suda Ameriko. Por 20 jaroj Sergej Djagilev estis la estro de baleto en okcidenta Eŭropo kaj en Ameriko.
Post unu sezono kun Rusaj Baletoj, Anna Pavlova fondis sian propran kompanion kiu baziĝis en Londono kaj multe vojaĝis tra la mondo, estante ankaŭ en tiuj lokoj kien Rusaj Baletoj ne venis. Anna Pavlova venis en multajn diversgrandajn urbojn de Usono. Ŝi neniam fondis baletan lernejon aŭ baletan kompanion en Usono, sed ŝi inspiris danci multajn knabinojn.
Rusaj Baletoj startis kun fortaj rusiaj signaj laboroj. Tamen, la unua montrita baleto estis Le Pavillon d'Armide kaj ĝi havis fortan francan influon. En plenumado de Le Pavillon d'Armide kaj en Sankt-Peterburg kaj en Parizo partoprenis Vaclav Niĵinskij, kiu estas sciata kiel unu el la plej bonaj saltantoj de ĉiuj tempoj. Rusaj Baletoj prezentis en Parizo ankaŭ baleton antaŭe sciatan kiel Ĉopiniana, ĉar la tuta ĝia muziko estis de Ĉopin. Sed ĝi estis renomita al Les Sylphides por franca publiko. Ĝi estis malsama de La Sylphide, sed al ĝi estis donita simila nomo ĉar la spektantoj de Parizo antaŭnelonge vidis La Sylphide.
Djagilev kaj komponisto Igor Stravinskij kombinis iliajn talentojn por konduki rusian folkloron al vivo en La Fajrobirdo kaj Petruŝka. Dum la sekvaj kelkaj jaroj, la Rusaj Baletoj plenumis multajn baletojn kiuj pro tio famiĝis, inter ili Ŝehrazad (1910), La Fajrobirdo (1910), Petruŝka (Petroucha) (1911).
Miĥail Fokin komenciĝis sian karieron en Sankt-Peterburgo kaj poste moviĝis al Parizo kaj laboris kun Djagilev kaj la Rusaj Baletoj.
Enrico Cecchetti estis unu el la plenumistoj en Petruŝka, ludanta pantomiman parton ĉar li estis jam de ne tre bonaj fizikaj kapabloj. Cecchetti estas konata pro dancado de roloj de la meĉita feo Carbosse kaj de la blua birdo en Dornorozeto de Petipa de 1890. Poste li estis fama kiel la kreanto de la maniero de Cecchetti de instruado de baleto.
En 1913 Niĵinskij kreis novan baleton Le Sacre du Printemps (La Rito de Printempo). Ĝi estis la plej kontraŭa laboro de la Rusaj Baletoj. Ĉi tiu baleto estis farita ĉe la samnoma muziko de Stravinskij. La baleta moderna muziko kaj temo de homa oferado impresas spektantojn tiel ke multaj el ili tumultis. Multaj usonanoj asocias La Rito de Printempo kun la dinosaŭra epizodo en Fantasia de Walt Disney.
La lasta grava produkto de la Rusaj Baletoj en Parizo estis en 1921 kaj 1922, kiam Djagilev rescenigis version de Dornorozeto de Petipa de 1890. Ĝia montrado dum kvar monatoj ne redonis la financan elspezon de la montrado, kaj do ĝi estis fakte malsukceso. Tamen, Dornorozeto reekbruligis intereson de la eŭropaj spektantoj al vespere-longa baleto.
En 1933 post morto de Sergej Djagilev, René Blum kaj aliaj fondis la Ballet Russe de Montekarlo kaj portis plu la tradicion de baleto. Poste Blum estis murdita je Auschwitz de la nazioj.
Post la Rusia revolucia baleto en Rusio estis savita de Anatolij Lunaĉarskij, la unua popola komisaro pri klerigado. Post Lunaĉarskij, la komisaroj permesis baleton se ĝi estis helo kaj plialtiga.
Rusia baleto daŭris sian evoluon dum Sovetunia epoko. En la lando restis malgranda kvanto de talentaj homoj post la revolucio, sed ĝi estis sufiĉa por fari la novan generacion. Post stagno en la 1920-aj jaroj, en mezo de la 1930-aj jaroj la nova generacio de dancistoj kaj dancordigistoj aperis sur la scenoj.
Dum la 1930-aj jaroj en Sankt-Peterburgo (tiam Leningrad) Agrippina Vaganova estis arta surscenigisto de la ĝis tiam Imperia Rusia Baleto, kaj ŝi startis restigi sian spurojn. En 1935 la baleta kompanio estis renomita al la Kirov-Baleto (nun Mariinskij-Baleto). Estante arta surscenigisto, Vaganova plenumis la ŝtatajn regulojn kaj ŝanĝis la finon de Cignolago el tragika al plialtiga.
La teknika perfekteco kaj precizeco de danco estis akcelita kaj postulita de Agrippina Vaganova, kiu estis instruita de Petipa kaj Cecchetti kaj gvidis la ĝis tiam Imperia Baleta Lernejo, renomitan kiel la Leningrada Ŝtata Dancordiga Instituto, kiu estis lernejo kiu preparis dancistojn por Mariinskij-Baleto. En 1957, je ses jaroj post morto de Vaganova, la soveta registaro renomis la Leningradan Ŝtatan Dancordigan Instituton laŭ ŝia nomo kiel la Baleta Akademio de Vaganova. Kiam la Mariinskij-Baleto komencis vojaĝi al la okcidenta Eŭropo, Vaganova jam estis mortinta. La maniero de Vaganova de instruado de baleto estas sciata de ŝia libro, Fundamentoj de la klasika danco, kiu estis tradukita en aliajn lingvojn.
Baleto estis populara ĉe la publiko. Ambaŭ la moskva Bolŝoj-Baleto kaj la sankt-peterburga Mariinskij-Baleto kompanioj estis aktivaj. Ideologia premo altrudis la kreadon de multaj socialismaj realismaj aĵoj, la plejparto de kiuj faris malgrandan efekton sur la publiko kaj estis forprenitaj el la repertuaro de ambaŭ kompanioj poste.
Iuj aĵoj de tiu epoko, tamen, estis rimarkindaj. La Romeo kaj Julieto de Sergej Prokofjev kaj Leonid Lavrovskij estas majstroverko. La Flamoj de Parizo, kvankam ĝi montras ĉiujn kulpojn de socialisma realisma arto, pioniris la aktivan uzon de la korpo de baleto en la spektaklo kaj postulis svenigantan artismon. Ankaŭ la baleta versio de la poemo Baĥĉisaraja fontano de Aleksandr Puŝkin kun muziko de Boris Asafjev kaj dancordigo per Rostislav Zaĥarov estis furora.
La konata baleto Cindrulino, por kiu Prokofjev provizis la muzikon, estas ankaŭ la produkto de la sovetia baleto. Dum la sovetia epoko, ĉi tiuj aĵoj estis plejparte nekonataj ekster Sovetunio kaj poste ekster la Orienta Bloko. Tamen, post la kolapso de Sovetunio ili ekhavis pli grandan konon.
Rusiaj kompanioj, aparte post la Dua mondmilito faris multajn turneojn ĉie en la mondo, kio revivigis baleton en la okcidenta Eŭropo kaj faris ĝin formon de distraĵo agnoskitan de la ĝenerala publiko.
Ekzemple la nordamerika premiero de Baĥĉisaraja fontano de 1999 de la Mariinskij-Baleto en Novjorko estis elstara sukceso. La sovetia epoko de la rusia baleto metis multan emfazon sur tekniko, artismo kaj forteco. Ĝi postulis fortecon kutime pli supre de la normo de modernaj okcidentaj dancistoj. La talento de iuj baletistinoj kiel Galina Ulanova aŭ Natalja Dudinskaya kaj dancordigistoj kiel Pjotr Gusev povas nur esti mirita dum rigardado de malnovaj filmoj.