cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Befana
Fizika aspekto kaj simboloj
Ŝi ne estas bela virino, juna kaj alloga, sed, kontraŭe, maljuna sinjorino, rigidita pro la malfortigojn de la aĝo, kaj de la malvarmo, kun nur kelkaj dentoj, la vizaĝo, sulkita, kaj foje, sed ne ĉiam, tre elstara nazo por substreki la maljunecon kaj la mankon de beleco pro aĝo. Ŝi estas simbola reprezentado de la malnova jaro: tempo vere finita, oni povas bruligi ĝin, kiel okazis en multaj eŭropaj landoj, kie ekzistas la tradicio de la bruligo de la marionetoj vestitaj kun ĉifonoj, ĉe la komenco de la jaro. En tiu perspektivo, eĉ la uzo de la donacoj supozus, denove, favorigan valoron por la nova jaro.
La vestaĵoj kaj ŝuoj
Por adekvate protekti sin la Befana portas longajn jupojn, konsumitajn kaj flikitajn, en ĝoja maniero; ŝi ofte portas antaŭtukon. Ĝi ankaŭ uzas pezajn ŝtrumpetojn en malvarma vetero kaj komfortajn ŝuojn, sed ne botojn, multe pli taŭgajn al la sorĉistinoj de fabeloj. Sur la ŝultroj, foje kun ĝibo, ĉiam ŝi vestas pezan ŝalon el lano.
La granda kaptuko
Ne konfuzu la Befana kun sorĉistinoj de Halloween. La Befana, fakte, ne havas ĉapelon, kio ofte aperas en multaj retejoj, kaj eĉ en kelkaj televidaj reklamvideoj. Anstataŭe, ŝi uzas nur pezan kaptukon aŭ ŝalon videble nodigitan sub la mentono.
Karbo
Laŭ la parola tradicio, la Befana transdonas dolĉaĵojn al la bona infanoj kaj karbon kaj cepojn kiel puno nur por la infanoj, kiuj kondutis malbone dum la antaŭa jaro
Vartejaj rimoj kaj popularaj legendoj
Tiu ĉi estas nur unu el la multaj similaj rimoj pri la Befana:
Kléber (pariza metrostacio)
Kléber [klebɛʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 6, en la 16-a arondismento de Parizo. Ĝi havas la nomon de Jean-Baptiste Kléber laŭ la nomo de apuda avenuo.
3113 Chizhevskij
3113 Chizhevskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
NGC 1456
NGC 1456 estas duopa stelo en konstelacio Taŭro.
Befana
Vartejaj rimoj kaj popularaj legendoj
Pri legendoj: Laŭ unu "kristaneca" versio de legendo de la dekdua jarcento, la tri Magoj, irantaj al Betlehemo por porti la donacojn al la infano Jesuo, petis informojn pri la vojo al maljunulino. Poste ŝi decidis ke ankaŭ ŝi iros sed ŝi ne sukcesis trovis Jesuon; de tiam ŝi daŭrigas iri tra la mondo alportante donacojn al ĉiuj infanoj por ekzkuzi sin. .
3113 Chizhevskij
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan biofizikiston Aleksandr Leonidoviĉ Ĉiĵevskij (cirile Александр Леонидович Чижевский, 1897–1964).
Befana
Vartejaj rimoj kaj popularaj legendoj
En aliaj versioj oni diras ke ŝi estas la edzino de Avo Frosto, aŭ amikino aŭ parencino lia. En aliaj la Befana havus edzon terure malbela.
Kléber (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1900.
La komerca finstacio  estante tro ŝarĝita por akurate ludi la rolon de teĥnika finstacio, kun necesaj tempoj de regulado kaj paŭzo por la stiristoj, la stacio Kléber estis aranĝita, kun du aldonaj trakoj, por ludi tiun teĥnikan rolon. Ĝi estas uzata por pli longdaŭra halto de vagonaroj antaŭ aŭ post ilia trapaso tra la finstacio .
Gaspard Glanz
Gaspard GLANZ, naskiĝinta la 22an de aprilo 1987 en Strasburgo (Bas-Rhin), estas franca ĵurnalisto. Li estas la manaĝero de Taranis News, kiun li fondis en 2011.
Studadoj
Studento en mezlernejo Kléber, li estas, en 2006, unu el la gvidantoj de la UNL-mezlernejo-sindikato en Strasburgo. Dum la manifestacioj kontraŭ la Unua laborkontrakto, li estas kondamnita pro koleregoj al membroj de la direkto kaj al la personaro de mezlernejo Strasburgo,. Li akiris gradon en Kriminala Sociologio en la Universitato Rennes-II.
Li estas memlernanto pri ĵurnalismo, ekfunkciigante ĉi tiun aktiveco en 2009 ĉe la NATO-pintkunveno Strasburgo-Kehl.
Ĵurnalista kariero
Gaspard Glanz estas la fondinto en 2011 de la novaĵejo Taranis News, en kiu li kovras precipe la novaĵojn de sociaj movadoj, kion li nomas "street journalism".
Liaj kritikistoj pridubas lian statuson kiel ĵurnalisto precipe ĉar li ne havas gazetaran karton, kvankam ĝi ne estas kondiĉo esti nepre konsiderata tia.
Salerno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno, sude de Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Mateo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Baronissi, Castiglione del Genovesi, Cava de' Tirreni, Giffoni Valle Piana, Pellezzano, Pontecagnano Faiano, San Cipriano Picentino, San Mango Piemonte kaj Vietri sul Mare. Somere la komunuma haveno estas trafike ligita al Capri, Positano kaj Napolo per la boataj linioj de la mara metroo.
Geografio
Salerno situas sur la bordo de la Tirena Maro, en granda golfo kiu prenis nomon de ĝi.
Norde estas montoj, sude la maro, kaj sudoriente ebenaĵo kreita de la rivero Sele, kiu fluas en la maron ĉirkaŭ 40 km sude de Salerno.
Salerno estas tre proksima al Napolo (ĉ. 60 km). Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj estas ĉefurbo de unu el ĝiaj provincoj.
Historio
En la 6-a jarcento a.K. jam ekzistis sur apuda monteto etruska vilaĝo aŭ urbeto, Irna, kiu dum la 5-a jarcento a.K. falis sub la samnitoj. Je la piedo de tiu monteto naskiĝis poste nova urbeto, Salernum, kiu baldaŭ iĝis pli grava ol Irna mem.
Post la falo de la Okcidenta Romia Imperio, Salerno restis sub la Bizanca Imperio ĝis 646, kiam ĝi estis konkerita de la Lombardoj venantoj de Benevento. Ekde 774 la princoj de Benevento loĝis pli en Salerno ol en Benevento mem; en 851 ekestis du princlandoj, de Salerno kaj de Benevento, kiuj tamen havis kutime la saman reganton.
Salerno estis tre prospera en la 10-a kaj 11-a jarcento. Tre fama estis en tiu tempo la Medicina Lernejo de Salerno, simila al antikva universitato.
En 1076 Salerno estis konkerita de Robert de Hauteville, normanda militestro kiu jam estis konkerinta grandan parton de la Suda Italio. Ne tro doloriga estis tamen la konkero por la urbo: la normanda militestro antaŭ 17 jaroj jam edziniĝis la fratinon de la lasta lombarda princo de Salerno kaj permesis ke la venkita princo foriru kun sia kortego senĝene kaj senhaste (post pluraj monatoj).
Sub la normandoj Salerno plu prosperis kaj estis unu el la ĉefaj urboj de la normanda Reĝlando de Sicilio. En la postaj jarcentoj ĝi ĉiam restis parto de tiu reĝlando kaj de la reĝlandoj postvenantaj (Reĝlando de Napolo, Reĝlando de la du Sicilioj), sed iom post iom ĝi iĝis pli malgrava ĉar la proksima Napolo iĝis la ĉefurbo de la reĝlando.
En 1861 Salerno, kiel la tuta Suditalio, iĝis parto de la ĵus kreita Reĝlando de Italio.
Vidindaĵoj
La historia centro estas tre riĉa je mezepokaj konstruaĵoj, inter aliaj:
Ekster la centro estas:
Lokaj famuloj
Mortintaj en Salerno:
Loĝintaj en Salerno:
Stacio Gifu
Stacio Gifu (japane: 岐阜駅 [gifu-eki], angle: Gifu Station) estas fervoja stacio en Gifu, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Takayama (ĉefa).
Tomás Antônio Gonzaga
Tomaso Antono Gonzaga (Miragaia, Porto, en la 11-a de aŭgusto 1744 — Insulo de Mozambiko, Afriko, ĉirkaŭ 1810), kies arkadiana nomo estas Dirceu [Dirseŭ], estis juristo, poeto kaj portugala-brazila politikisto. Li estas rigardita kiel unu el la plej elstaraj arkadianaj poetoj, kaj ankoraŭ hodiaŭ oni studas liajn verkojn en la brazilaj kaj portugalaj universitatoj danke al sia "Marilja de Dirseŭ", lia plej alta poezia verko, publikigita en Lisbono en 1792, en kies jaro li foriris ekzile al Mozambiko, kie li mortis.
Biografio
La portugala brazila juristo Tomazo Antono Gonzaga naskiĝis en la urbo Miragaia, paroĥejo de la portugala urbo Porto, en domo hodiaŭ historie difinita.
Dum sia restado en subŝtato Minas-Ĝerajso, li verkis la libron Ĉiliajn Leterojn, satirstila poemo kun epistolaj formatoj, kiu fariĝis perforta kritiko al la kolonia registraro. Promociita kiel supera juĝisto en Bahio, en 1786, li decidis peti edziĝe Marian Dorotejan du jarojn poste. La geedziĝo estis fiksita por la mezo de la maja monato de la jaro 1789. Ĉar li estis malriĉa kaj pli maljuna ol ŝi, li devis suferi kontraŭstaron flanke de la familio de la fianĉino.
En la afrika lando, li oficis kiel advokato kaj gastis sin en la loĝejo de riĉa komercisto pri sklavoj, kaj en 1793 li edziĝis al lia filino, kies nomo estas Juliana de Sousa Mascarenhas, virino kun tre bonaj dotoj sed studosena, kun kiu li havis du gefilojn: Ana Mascarenhas Gonzaga, filino de antaŭa edziniĝo de la edzino Juliana al Tomaso Antonjo Gonzaga, al kiu ĉi tiu donis al ŝi la familinomon, kaj Alexandre Mascarenhas Gonzaga, kaj poste tio, li vivis, dum dekkvin jaroj, riĉe kaj tre alte konsiderate, ĝis sia morto en 1810, atakita de serioza malsano. En 1799, oni publikigas la duan parton de Marilja de Dirseŭ, kalkulante pli ol 65 poeziajn komponaĵojn. Dum la ekzilo, li oficis kiel Prokuroro de la Krono kaj de la Trezoro kaj ankaŭ kiel Juĝisto pri Doganejo de Mozambiko, kies ofico li okupis ĝis sia morto. Tomaso Gonzaga estis tre konsiderita de la romantikaj poetoj kiel Casimiro de Abreu kaj Castro Alves. Li estas la patrono de la seĝo numero 37 en la Brazila Beletristika Akademio. Liaj ĉefaj verkoj estas: Traktato pri la Natura Rajto, Marilja de Dirseŭ, aro da lirikaj poeziaĵoj, publikitaj en tri volumoj, 1792, 1799 kaj 1812 (nuntempe oni scias ke la tria parto ne estis komponita de la poeto), Ĉiliaj Leteroj (presitaj kune en 1863). Oni ne scias precize pri lia mortodato, sed oni kredas ke li mortis inter la jaroj 1809 kaj 1810.
Beletraj karakterizaĵoj
La poeziaro de Tomaso Antonjo Gonzaga prezentas la tipajn arkadianajn kaj neoklasikajn karakterizaĵojn, kies trajtojn estas la kamparaĵo, la bukolikaĵo, la milda naturo, la ekvilibro, ktp. — ĉefe en la dua parto de Marilja de Dirseŭ, kiun li verkis en la arestejo, kie li faris konfesojn pri persona sento, donis strange emocian reliefon al la modeloj de la neoklasika skolo, kaj priskribis brazilajn pejzaĝojn, ktp.
Lia kunvivado kun la Klerismo inkluzivis en sian stilon la priokupon malfortigi la streĉojn kaj raciumi la konfliktojn. Tomaso Antonjo Gonzaga skribis versojn signitajn per propra esprimo, tra la harmoniigo de la raciaj kaj amaj elementoj kaj per subtila tuŝo da sentamo. Laŭ la historiisto pri brazila literaturo, Alfredo Bosi, Gonzaga priokupiĝas ĉefe "trovi la plej akuratan beletran version sub siaj zorgoj". Tiel ke, "la figuro de Marilja, la amoj ankoraŭ ne realigitaj kaj la apartigoĉagreno partoprenas nur kiel "situacioj" en la "kanzonaro de Dirseŭ", kaj tio malsimiligas la aŭtoron for de liaj romantikaj kolegoj."
Marilja de Dirseŭ
La poeziaĵoj al lia idealigita paŝtistino spegulas la trairon de la poeto, sur kiu la arestejo agas kvazaŭ akvodividilo — la dua parto de la verko okazas dum lia arestado. Antaŭe al la arestado, per fideleca tono, li kantas la feliĉon de la ama starigo, la kontentigon de la amanto, kiu, valorigante la nunan momenton, serĉas la senornamecon en la naturorifuĝejo, kiu kelkfoje okazas en Eŭropo, kelkfoje en Minas Ĝerajso. Post la enkarcerigo, per tragika tono de la forlaseco, li prikantas la malĝojon, la maljustecon (konsiderante sin senkulpa, do, iu kiu nedeve suferas maljustecon), la destinon kaj la eternan konsolon en la figuro de la amo de Marilja.
La versoj estis komponitaj per sepsilaba versaĵo aŭ rompitaj deksilabaĵoj. Ili esprimas la simplecon kaj gracian intiman lirikismon, devenantaj de la senartifikeco kaj de la senornameco en la trakto de la sentoj kaj de la lingva elekto. Kiam oni atribuas poetikan pozicion al kamparano, sub kies haŭto oni kaŝas ian kultan elementon, Gonzaga elmontras pliafoje siajn diferencojn pri la romantika filozofio, ĉar li sekvas tion kio estas priskribata per la normoj por la farado de la eklogoj en la tiamaj gvidlibroj pri poetiko, kiu instruas la poetojn serĉantajn la supervenkon de la antikvuloj, imitante ilin, por la utiligo de la personaj lirikuloj, kiuj apudiĝas al la figuroj de paŝtistoj, ĉasistoj, herbistoj kaj bovgardistoj.
Estas interese priatenti kelkajn aspektojn rilate al tiu verko de Gonzaga. Ĉiu poeziaĵo estas dialogo de Dirseŭ kun sia paŝtistino Marilja, sed, kvankam la verbo subtenas la strukturon kiel dialogon, nur Dirseŭ monologas, ĝenerale vokante Mariljan per vokativoj.
La brazila kritikisto, literaturstudemulo kaj universitata profesoro, Antonio Candido de Mello e Souza, bone rememorigas nin, ke la korekta nomo de la verko estus Dirceŭ de Marilja, sed la patriarka sinteno de Gonzaga neniam permesis al li fiksiĝi kvazaŭ la poseditaĵo. Ni ne devas forgesi ke Tomaso Antonjo Gonzaga mortis pro pasio. Li estis veturigita al la Insulo de la Serpentoj en Rio-de-Ĵanejro, kaj poste oni enŝipigis lin al Mozambiko, en Afriko. Cetere ni rajtas aserti do ke li estis tute kontraŭ la sklaveco.
Treatraj reprezentadoj
Tomaso Antonjo Gonzaga jam estis bildigita kiel kina kaj televida figuro, interpretita de Gianfrancesco Guarnieri en la televida novelo Dek vivoj (1969); Luiz Linhares (1926-1996) rolis lin en la filmo La Konspirantoj (1972) kaj la brazila aktoro Eduardo Galvão en la filmo Tiradentes (1999).
Fortikaĵo Sankta Karlo de la Kabano
La Fortikaĵo Sankta Karlo de la Kabano (Fortaleza de San Carlos de la Cabaña) estas militista komplekso kiu situas en la enirejo de la Golfeto de Havano, kiu kune kun la Kastelo de la Pinto kaj la Kastelo de la Reĝa Armeo defendis la urbon kontraŭ ia ajn atako de la malamikoj aŭ piratoj.
Historio
Pro invado kaj posta okupado de Havano far la angloj en la 18-a jarcento oni devis konstrui fortikaĵon por la defendado de la urbo. La urbo denove revenis al hispana regado en 1763 sed Hispanio devis cedi la teritorion Florido en la nuna Usono. Oni ekkonstruis la fortikaĵon en la alto de la orienta marbordo de la haveno sub la gvidado de la brigadiro Don Silvestre Abarca. La laboroj finiĝis en 1774.
Nuntempa uzado
Nuntempe ĝi estas kultura kaj muzea komplekso. Je la 21-a horo ĉiutage la kanono pafas kio origine anoncis la fermon de la urba murego. Tio estas unu el la ĉefaj allogaĵoj de la fortikaĵo. Tiu pafado estas tradicia ceremonio kie la soldatoj vestiĝas kiel en antaŭaj epokoj. Ĝi estas vizitata kaj de kubanoj kaj de eksterlandanoj kaj en la riĉa kuba proverbaro ekzistas la aludo al la (kanonpafado je la 9-a) cañonazo de las 9 uzata en diversaj kuntekstoj. Atingi la kastelon oni povas nur laŭ subgolfa tunelo, pere de aŭtoj.
Historia kaj kultura signifo
La Fortikaĵo Sankta Karlo de la Kabano estas la plej granda el la militistaj fortikaĵoj konstruitaj de Hispanio en Ameriko. Ĝi havas plurangulan formon konsistantan el bastionoj, fosaĵoj, kovrata vojo, kazernoj kaj keloj. Ĝia dezajno evidentigas la avancon de la defendaj sistemoj okazintan dum la 18-a jarcento.
En ĉi tiu fortikaĵo servis la plej bonaj trupoj de la hispana armeo en Kubo. Dum la sendependismaj militoj de la 19-a jarcento, pluraj kubaj herooj, inter ili la Apostolo José Martí, estis enkarcerigitaj tie kaj multaj el ili estis ekzekutitaj en la Fosaĵo de la Laŭroj.
Károly Kaiser
Károly Kaiser [kAroj kajzer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kaiser Károly estis hungara kuracisto, profesoro, kemiisto, bakteriologo.
Biografio
Károly Kaiser akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1888. Post siaj studoj li laboris en patologia instituto en Budapeŝto. En 1891 li establis apartan bakteriologian instituton, kiun li gvidis ĝis 1911. Li akiris ankaŭ kemian diplomon en 1911 en Reĝa Teknikuniversitato József. Li estis nomumita privata profesoro en 1913, poste titulara eksterordinara profesoro.
János Muraközy
János Muraközy [jAnoŝ murakozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Muraközy János estis hungara juristo, pentristo.
János Muraközy naskiĝis la  en Kecskemét, li mortis la  en Kecskemét.
Biografio
János Muraközy frekventis bazlernejon kaj gimnazion Pest (urbo) kaj en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Kalvinana Jura Akademio (Kecskemét) en 1847. Lia samklasano estis Mór Jókai. Li lernis ankaŭ pentradon en privata akademio de Jakab Marastoni, poste en Akademio de Belartoj de Vieno (lia ĉefinstruisto estis Carl Rahl). Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848 kiel kapitano. Post falo de la liberecbatalo li rifuĝis kaj kaŝiĝis en Vieno. En 1855 li hejmenvenis al sia naskiĝurbo kaj li havis postenon en la urba administracio. En 1878 li estis altrangulo, li multe agis por planti fruktoarbojn kaj vitojn en apudaĵo de Kecskemét.
USA Today
USA Today (esperante: Usono Hodiaŭ) estas Usona ĵurnalo, kaj unu inter nur kelkaj ĵurnaloj kun tutlanda cirkulado. Ĝi estas la plej populara ĵurnalo en Usono, kaj la dua plej populara anglalingva ĵurnalo en la mondo, (The Times of India [esperante La Tempoj de Hindo] estas la plej multe legata).
Kreita en 1982, USA Today uzis koloron kontraste kun la New York Times kiu havis kromnomon de "The Grey Lady" (en Esperanto "La Griza Damo") pro ĝia nigrablankaj presaĵoj kaj fotoj. USA Today ankaŭ estas pli facile legebla ol aliaj pli tradiciaj ĵurnaloj.
Aktuale, la ĵurnalo havas averaĝan cirkuladon de 2,25 milionoj da kopioj ĉiutage.
Moskvo en Usono
Nur unu urbeto nomata Moskvo en Nov-Jorkio ŝanĝis sian nomon kaj nun estas konata kiel Leicester. Loĝantoj de aliaj setlejoj neniam proklamis deziron ŝanĝi nomon de sia loĝloko kaj eĉ fieras pri ĝi.
En malsamaj partoj de la lando la prononco de la anglalingva vorto Moscow estas malsama. Ekzemple, en la sudo, ĝi estas tiel malsama al la tradicia, ke oni ofte ne komprenas, pri kiu urbo temas.
Vidu Ankaŭ
Subŝtatoj de Usono
Ĝarkando
Ĝarkando (झारखंड) estas ŝtato respektive subŝtato en orienta Barato. Ĝarkando iĝis aparta gubernio la 15-an de novembro 2000. Antaŭe, ĝi estis la suda parto de la subŝtato Biharo. Ĉirkaŭ Ĝarkando estas la subŝtatoj Biharo (norde), Utar-Pradeŝo kaj Ĉatisgaro (okcidente), Oriso (sude), kaj Okcident-Bengalo (oriente).
La ĉefurbo de Ĝarkando estas Ranĉi, kiu estas industria urbo. Kelkaj aliaj urboj kaj industriaj centroj de la subŝtato Ĝarkando estas Jamshedpur, Bokar, Sindri, Gumla, Deoghar, Hazaribagh, Ramgarh kaj Dhanbad.
La nomo Ĝarkando devenas de la hindia vorto "ĝari" kiu signifas "arbeton" kaj "arbuston", do, "arbustejo". La subŝtato estas konata pro sia minerala riĉeco kaj biologia diverseco.
Lingvo, literaturo kaj kulturo
Ĝarkando havas multajn lingvojn. Ili apartenas al tri lingvofamilioj. Hindo-Ariaj lingvoj inkluzivas la lingvojn angika, bhoĝpuri, khortha, nagpuri, sadri, hindia, urdua, orija kaj bengala. Ĝi ankaŭ estas hejmo por la lingvoj Munda -- kurmali, korku, santhali, mundari, bhumij, kharia kaj ho; kaj la dravidaj lingvoj korwa, oraon kaj paharia. Granda parto de la subŝtato parolas la hindian, bengalan kaj la orijan.
Biologia diverseco
La parkoj kaj bestoĝardenoj en Ĝarkando montras panoramon de biologia diverseco.
La nacia parko Betla, 25 km de la Daltonganĝ, havas aeron ĉirkaŭ 250 km². En ĝi troviĝas tigroj, elefantoj, gaŭroj, akvocervoj, aproj, pitonoj kaj simioj.
Administraj distriktoj
La subŝtato konsistas el 18 distriktoj kiuj estis parto de la suda Biharo. Kelkaj el ili estis reorganizitaj por krei 6 novajn distriktojn: Latehar, Saraikela Kharsawan, Jamtara, Sahebgunj, Khunti kaj Ramgarh. Nun la subŝtato havas 24 distriktojn.
Ligna blovinstrumento
Ligna blovinstrumento estas iu el familio de blovinstrumentoj en kiu sono estas farata per blovo tra buŝpeco kontraŭ anĉo aŭ rando de la muzikilo. Ili estas origine farata el ligno, sed nun povas esti farata el aliaj materialoj.
Jen tri ĉefaj specoj de lignaj blovinstrumentoj:
Kümmernitztal
Kümmernitztal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Diono
En astronomio, la nomon de Diono ricevis
Tiu nomo venas de mitologia nimfo Diona, rigardita ĉu kiel oceanidino, ĉu kiel titanino, ĉu kiel hiado.
Ottokár Kadić
Ottokár Kadić [kadicj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kadić Ottokár estis hungara-kroata geologo, arkeologo, kavernisto, paleontologo, profesoro.
Ottokár Kadić naskiĝis la  en Kroatio (ankaŭ en Hungara reĝlando) en Opazova (nuntempa Stara Pazova en Serbio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Ottokár Kadić devenis el varia kroata-hungara geedzoj. Jam kiel infano, li ekŝatis la kavernojn. Li frekventis universitatojn en Zagrebo kaj Munkeno. Li doktoriĝis en 1900. Post siaj studoj li laboris ĝis la emeritiĝo en 1936 hungara geologia instituto. En 1906 li science esploris kavernon en Bükk, kie li trovis restaĵojn pri prahomo. Tiu dato estas la serioza starto de la hungara kavernoesplorado. Poste li esploris en diversaj kavernoj, ekzemple en 1936 li trovis mentonon de neandertala homo. En 1917 li estis nomumita privata profesoro, en 1928 publika eksterordinara profesoro. En 1953 li ricevis la titolon kandidato. Li longe redaktis fakrevuojn pri kavernoj, krome li fondis kavernistan societon, kiun li longe gvidis.
Tévenon
Tévenon estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 745 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012. La ĉefloko de la komunumo estas Villars-Burquin.
Geografio
La komunumo Tévenon situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro alte super la Lago de Neŭŝatelo, kiu troviĝas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo. La komunumo konsistas el la kvar vilaĝoj Fontanezier, Romairon, Vaugondry kaj Villars-Burquin, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,29 km², de kiuj 47,7% estas kovritaj de arbaro, 48,7% servas por agrikulturo kaj 3,1% por setlado.
Historio
La komunumo Tévenon estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2011 pere de kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Fontanezier (58 loĝantoj la 31-a de decembro 2010), Romairon (32 loĝantoj la 31-a de decembro 2010), Vaugondry (35 loĝantoj la 31-a de decembro 2010) kaj Villars-Burquin (571 loĝantoj la 31-a de decembro 2010).
La unua dokumenta mencio de Fontanezier datiĝas el la jaro 1403 kiel Fontanisy. La vilaĝo dum mezepoko apartenis al la Senjorujo Grandson, kiu post la Batalo de Grandson en la jaro 1476 estis konkerita de Berno kaj en la jaro 1484 fariĝis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 havaĵo de la Svisa Ĵurkomunumo sub komuna administrado de Berno kaj Friburgo.
La unua dokumenta mencio de Romairon datiĝas el la jaro 1403 kiel Romeyron. Dum mezepoko ĝi apartenis al la Senjorujo Montagny. Ek de 1784 ĝi apartenis al la Voktejo Grandson.
Vaugondry estis menciita la unua fojon nur en la jaro 1694. Ĝi apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Majorejo Fiez de la Voktejo Grandson.
La unua mencio de Villars-Bourquin okazis en la jaro 1403 Villar en la jaro 1601 aperis la mencio Villars burquin. Dum mezepoko ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Villars-Bourquin apartenis al la Majorejo Fiez de la Voktejo Grandson. Post la Helveta Revolucio la kvar vilaĝoj estis atribuitaj al la Distrikto Grandson, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Águeda
Águeda - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas urbo en Portugalio. Laŭ la stato de en Águeda vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo post administra reformo de 2013 apartenas al la centra regiono Portugalio kaj la distrikto Aveiro.
Disdivido
La urbo ekde septembro 2013 estas subdividita en 11 komunumojn (freguesias):
Ĝis septembro 2013 temis pri 20 komunumoj:
Metroo de Amsterdamo
La Metroo de Amsterdamo formas parton de la reto de publikaj transportoj de Amsterdamo kaj ĝia ĉirkaŭurbo en Nederlando. Ĝi estis inaŭgurita la kaj nuntempe konsistas el kvin linioj. La reto estas longa kaj kalkulas 51 staciojn.
Historio
La konstruo de la metroo de Amsterdamo estis decidita en 1968, por anstataŭi la tramvojon per subteraj linioj. La komenca plano estis determini la kvar liniojn. En 1970 komenciĝis la konstrulaboro de la orienta linio kaj ĝi estis malfermita sep jarojn poste. La du branĉoj de la orienta linio estas linio 53 kaj linio 54.
En 1990, linio 51 kaj en 1997, cirkla linio 50 estis malfermitaj.
Vidu ankaŭ
Listo de Amsterdamaj metrostacioj
Observatorio de Remanzacco
La Observatorio de Remanzacco estas astronomia observatorio en la komunumo Remanzacco (provinco Udine, Italio). Ĝia IAU-kodo estas 473.
Elde tiu observatorio, pluraj asteroidoj estis malkovritaj, el kiuj unu numerotita : 27985 Remanzacco la.
Kemeneskápolna
Kemeneskápolna [kemeneŝkapolna] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Celldömölk. Kemenes estas nomo de la ĉirkaŭaĵo, kie troviĝas malaltaj montetoj. Kápolna hungare estas kapelo.
Japanlingva Vikipedio
Japanlingva Vikipedio (japane ウィキペディア日本語版 ) estas la Vikipedio en la japana lingvo.
Kemeneskápolna
Situo
Kemeneskápolna situas sur ebenaĵo, sub la suda piedo de iama vulkana monto Ság 278 m-ojn alta, laŭ flankovojoj. Celldömölk troviĝas 8, Sárvár 18 km-ojn.
Historio
La romianoj tie minis ŝtonojn. La unua mencio okazis en 1390 en formo Kapolnafelde. La loĝantaro okupiĝas precipe pri vinkulturo. En Kemeneskápolna migra poŝto servas.
Kemenespálfa
Situo
Kemenespálfa situas sub orienta piedo de la vulkana monto Somlyó [ŝomjO], krome Marcal fluas ĉe la komunumo. Fervojo inter Celldömölk kaj Balatono tuŝas la komunumon, trairanta flankovojo estas inter Jánosháza kaj Celldömölk.
Historio
Dum la historio estis du vilaĝoj: Martonfa kaj Pálfa, kiuj unuiĝis.
En Kemenespálfa migra poŝto servas.
Japanlingva Vikipedio
La 25-an de junio 2008 ĝi enhavis pli ol 500 000 artikolojn, kaj estis do la kvina plej granda Vikipedio post la anglalingva, la germanlingva, la franclingva kaj la pollingva. Ĝi estas la plej granda ne-eŭroplingva vikipedio.
Bukan
Geografio
Bukan sitas en Zagros-montaro inter neĝaj montoj laŭ rivero. La provinca ĉefurbo Urmijo situas en distanco de 184 kilometroj.
Historio
Bukan estis centro de civilizo antaŭ proksimume 3000 jaroj. En 1976 ĝi havis 20,579 loĝantojn. Malgraŭ ĝia malgrandeco, ĝi estas politike kaj kulture grava por la regiono, ĉar ĝi estas sufiĉe riĉa kaj enhavas famajn religiajn kolegiojn. La loĝantoj de Bukan partoprenis en la revolucio en Irano en 1979, kaj poste partoprenis la movadon por kurda aŭtonomeco.
Ekonomio
En Bukan uzino produktas cementojn. La urbonajbareco estas grava agrikultura loko. Oni kultivas tritikojn, hordeojn, cerealojn, sukerbetojn, tabakojn, krome ekzistas bredado.
Trafiko
Al Bukan kuras 4 ĉefvojoj el Sakezo, Zanĝano (urbo), Miandoab kaj Urmijo.
Kana Kitahara
Kana Kitahara (北原 佳奈 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2013 ĝis 2015 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Signo de Batalanta Pollando
PW, Signo de Batalanta Pollando (pole: Znak Polski Walczącej) – simbolo en la formo de ankro, kies unu parto, litero P, simbolas Pollandon, kaj la dua, litero W – batalon (pollingve walka) aŭ "ankron" – la simbolo de espero por akiro de sendependeco. Ofte aperanta kun la nomo "Ankro Batalanta". Ĝenerale uzata dum la dua mondmilito. Ĝi aperas surfone de aglo en la emblemo de Konfederacio de Sendependa Pollando. Signo de "ankro", kiel unu jaron pli aĝa "testudo" (simbolanta devizon: por germanoj laboru malrapide), estis desegnata sur muroj kaj trotuaroj de okupata Pollando kiel grafitio.
Komencoj de la signo
Komencojn de la signo oni devas serĉi en senĉesa propaganda batalo inter batalantaj flankoj en la dua mondmilito. En 1940 kadre de konstruo de patriota spirito kaj rezisto kontraŭ germanoj, en Anglio aperis slogano „Victory” (angle: venko). Ĝi estis fortiga por alianca socioj, rigardantaj kun timo serion de tiutempaj venkoj de Nazia Germanio. Tamen la aliancana signo „V” estis de la germana propagando utiligita por bezonoj de la Nazia Germanio, kiu ĝin profitis por promocio de la germana simbolo „Sieg” (germane: venko).
„V” kiel Verloren
Rezulte de la germana propagando la slogano „V” komencis aperi en landoj de konkerata Eŭropo. Pola konspiro provis malorganizi tiun ĉi agadon pere de alskribo al „V” literojn „erloren”, kio kune signifis germanan vorton Verloren (venkita, perdita).
En Varsovio sur Adolf-Hitler-Platz, germanoj kadre de rompo de la patriota spirito de poloj, starigis konstruaĵon simbolantan grandan signon „V”. Tamen ne protektis ĝin kontraŭ detruo. Ĝi estis bruligita de skolto de la pola konspiro. Prezentaĵoj kun la signo „V” komencis malaperi ĉ. 1943. Tio ligiĝas kun malvenko de prokrastiĝanta germana fulmomilito (Blitzkrieg).
Konspira konkurso
„Ankro”, kiel signo de batalanta Pollando aperis en Varsovio la 20-an de marto 1942. Ĝi estis elektita el inter 27 proponoj anoncitaj por konspira konkurso, anoncita de Buroo de Informo kaj Propagando de Ĝefkomando de Pola Enlanda Armeo. Unu el iniciatintoj de la konkurso estis Czesław Michalski.
Inter signoj proponitaj por la konkurso, dum ĉ. 2 monatoj, kiel la plej bonaj estis elektitaj du aranĝaĵoj: „Ankro” kaj „Krucigitaj glavoj de Grunwald”. Pri fina elekto decidis interalie facileco de elfaro kaj patriota esprimo.
Venkis la projekto de „Ankro”, kies aŭtorino (kunkreintino) estis plej verŝajne skolta instruistino Anna Smoleńska pseŭdonomo „Hania”, studentino de arthistorio en sekreta Varsovia Universitato.
Diono (luno)
Diono estas unu el la naturaj satelitoj de Saturno, la kvara pli granda, post Japeto.
Malkovro
La 21-an de marto 1684, Dionon malkovris la franca italdevena astronomo Giovanni Domenico Cassini, kiu ankaŭ malkovris Japeton, Reon kaj Tetison. Cassini nomis la kvar lunojn kiujn li malkovris: "Sidera Lodoicea" (Steloj de Ludoviko) honore al Ludoviko la 14-a.
John Herschel en 1847 donis al ĝi la nomon de la titanino (aŭ oceanidino) Diona, unua edzino de Zeŭso kaj patrino de Afrodito.
Fizikaj ecoj
Diono estas glacia astro, sed gia denso,(1 475 kg/m3) pensigas, ke ĝi entenas grandan kvanton (ĉ. 46%) da roko kaj silikatoj Kvankam iomete pli malgranda, Diono similas al Reo, alia luno de Saturno: ambaŭ havas po malsimilajn duonsferojn: sur la "malantaŭa" duonsfero (laŭ la orbita movo) estas helaj strioj kiuj povas esti vulkanaj "cindroj" aŭ "neĝoj", sputitaj de glaciaj vulkanoj, la "antaŭa" duonsfero havas multenombraj krateroj
Samorbitaj lunoj
Du aliaj lunoj sekvas saman orbiton kiel Diono, en ties punktoj de Lagrange: Heleno en L4 kaj Polukso en L5
San Bartolomeo in Galdo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Alberona (FG), Baselice, Castelvetere in Val Fortore, Foiano di Val Fortore, Roseto Valfortore (FG), San Marco la Catola (FG), Tufara (CB) kaj Volturara Appula (FG).
Vilmos Aba-Novák
Vivo
Li naskiĝis en Budapeŝto en la 15-an de marto 1894, li mortis en Budapeŝto, en la 29-a de septembro 1941, dume li finbatalis la 1-an mondomiliton. Li frekventis la artan altlernejon en Budapeŝto. La unua ekspozicio okazis en 1922 la baldaŭaj ekspozicioj en Italio kaj Novjorko estis tre sukcesaj. Li aliĝis al pentristaj grupoj de Szolnok kaj Nagybánya. Li iĝis profesoro pri pentrado en 1939.
Verkaro
Aba-Novák ŝatis la freskojn, kiuj estas videblaj en preĝejoj kaj en "Pordego de Herooj". Aparte menciindaj:
Elemér Atzél
Elemér Atzél [acEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Atzél Elemér estis hungara apotekisto, kuracisto, advokato, profesoro.
Biografio
Elemér Atzél frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li estis nelonge helpanto en apoteko. Li akiris diplomojn (apotekistan kaj kuracistan en 1911, juran en 1921) en Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li eklaboris en la ministerio pri popolbonfarto (komprenu: sano). En 1926 li ekinstruis en la jura fakultato, en 1935 en la medicina fakultato. Ekde 1933 li laboris en ministerio pri enlandaj aferoj. En 1934 li akiris advokatan fakdiplomon.
Higaŝimatsujama
Higaŝimatsujama (aŭ Higaŝimacujama, per japanaj karaktroj 東松山市, en anglalingva latinliterigo (Hepburn/Kunrei) Higashimatsuyama, laŭlitere "Orienta Pino-Monto") estas grandurbo situanta en la gubernio Saitama de Japanio.
Komence de aprilo 2011, la grandurbo havis laŭtaksan populacion de 89 647 loĝantoj (35 720 domanaroj) kaj loĝdenson de 1 372 personoj po km². La suma areo estas 65,33 km².
La grandurbo per la stacioj Takasaka kaj Higaŝimatsujama de la ferfoja linio Tōbu Tōjō estas ligata al la stacio Ikebukuro en Tokio.
Ekde la jaro 1996 ekzistas oficialaj amikecaj rilatoj al la urbo Nimego en.
Rampan
Rampan estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Rampanais.
Eŭgeno la 1-a
Sankta Eŭgeno la 1-a, latine Eugenius (naskiĝdato nekonata; mortinta en 657) estis papo de 654 ĝis sia morto. Eŭgeno estis filo de Ruffinus. Post la eksigo de papo Marteno la 1-a, Eŭgeno, kiu estis papa ambasadoro en Konstantinopolo, estis elektita papo de bizanca imperiestro Konstanto la 2-a. Kvankam tre obeema al imperiestro, li ne akceptis la monotelismon, defendita de konstantinopola kortego, kaj kondamnis la Partriarkon de Konstantinopolo pro herezo. Li kreis la celibaton al katolika pastraro.
Filippo Brunelleschi
Filippo Brunelleschi (1377-1446) estis itala arkitekto, inĝeniero, oraĵisto kaj skulptisto. La profilo de Brunelleschi aperas en la anonima pentraĵo, iam atribuita al Paolo Uccello, kune kun aliaj kvar fondintoj de la florenca scenarto: Giotto, Paolo Uccello mem, Donatello kaj Antono Manetti. Li estis samtempulo de Leon Battista Alberti (1404-1472), Lorenzo Ghiberti (1378-1455) kaj Masaccio (1401-1428). Georgo Vazari inkludis la vivon de Brunelleschi en sia verko Vivo de la plej bonaj italaj arkitektoj, pentristoj kaj skulptistoj, eldonita inter 1542 kaj 1550.
Unuaj konsideroj
Li estas unue el la unuaj granda komencantoj de la "Florenca Renesanco" kune kun Mazaĉo kaj Donatello. Specife, Brunelleschi, kiu estis la plej antikva, estis la deirpunkto por la du aliaj, kaj al li oni devas la elpenson de la perspektivo kiel sola fuĝopunkto, aŭ la "lineara kaj centriga perspektivo". Post iom da tempo lerninte oraĵarton, kaj kiel skulptisto, li sin dediĉis unue al arkitekturo, kreinte, ĉefe en Florenco, konstruaĵojn kaj laikajn kaj religiajn, kiuj fariĝis modelaj por la venontaj arkitektoj. Inter ili troviĝas la kupolo de la Preĝejo de Sankta Maria de la Floro, ia ĉefverko pri inĝenierado konstruita sen la uzo de la tradiciaj teknikoj, samkiel la Cintro.
Lia arkitekturo karakterizis sin per la konkretigo de monumentaj verkoj, konstruitaj ekde bazo korespondanta al entjero, esprimeblaj per florencaj brakoj, el kiu estis elprenitaj multobloj kaj submultobloj ĝis atingo de la proporcioj por tuta konstruaĵo. Li reprenis la klasikan arkitektan modelon kaj la uzon de la arko en la samaj proporcioj, neforhaveblaj por la geometria matematika raciigo de la planoj kaj dezajnoj. Iu karakteriza trajto de liaj verkoj estas la pureco de la formo, elprenita per esenca kaj rigora rimedo el la dekoraciaj elementoj. Tipaj tiurilate estis la uzo de la griza ŝtono al la arkitetaj strukturoj, reliefiĝantaj per klaraj tonoj sur la muroj.
Bruneleschi kaj la pentrado
Lia unua plej granda verko estis teoria, ĉar per ĝi li formulis la unuan leĝon pri la konusa perspektivo, ia sistemo de grafika reprezentaĵo bazita laŭ la projekcio de volumo sur iu plano, kiu faras uzon de projekciigaj rektoj. Tio estis ĉefelemento por la renesanca pentrado, ĉar ĝi estas la reprezentaĵo kiu pli alproksimiĝas al la reala vidado, krom esti pli simila al la bildoj, kiujn ni perceptas en la objektoj.
Brunelleschi kiel skulptisto
Decidinte gajni la vivon kiel skulptiston, li partoprenis en konkurso kies konkurintoj devas plenumi basreliefojn en la bronza pordego de la Basptisterio de Florenco, en 1401, kun la temo La Ofero de Isaako. En la scenejo devis ĉeesti Abrahamo, Isaak, unu anĝelo, du servistoj apud azeno, brulligno kaj ŝafo.Laŭ lia biografo Antono Manetti (1423-1497), Brunelleschi venkis la konkurson, kune kun Lorenzo Ghiberti, kiu rifuzis kunlabori kun li, pro tio ke iliaj stiloj estis malsamaj, kaj la laboro estis komisiita al Ghiberti, kiu kompletigis la pordon de la baptisterio.
La arkitekturo de Brunelleschi
Filippo Brunelleschi estas la komencinto de la arkitekturo kun renesanca stilo, kies karakterizaĵo estas la rompomomento kun la antaŭa stilo: la gotika arkitekturo, serĉinte sian inspiron pere de interpretado de la Klasikarto, kiu estis konsiderata kiel la plej perfekta modelo de la Belartoj.
Kupolo de la Katedralo de Florenco
La kupolo de la Katedralo de Florenco aŭ Santa Maria del Fiore estas lia plej fama kaj plej polemika laboro. Ĉi supermezura kupolo elstarigas ne nur la kunaĵon de la preĝejo, kiu estas vida referenco en la tuta urbo Florenco. La Katedralo de Florenco estas gotikostila kaj estas konstruita de Arnolfo di Cambio (1240-1310), sed ĝi restis nekompletigita.
En la 19-a de aŭgusto 1418 publika konkurso plenumiĝas por solvi la problemon de la kupolo, kaj 200 orflorenoj estas proponita al tiu kiu prezentus plej bonan projekton por la problemo. El 17 partoprenintoj nur du restis: Filippo Brunelleschi kaj ree Lorenzo Ghiberti. Per la helpo de Nanni di Banco (1380-1421) kaj Donatello, Brunelleschi faris elmontron en la Placo de la Duomo, kreante modelon da kupolo per brikoj kaj kalkoŝtono, en la spaco inter la Katedralo kaj la Sonorilturo. La elmontrado pozitive kontentigis la teknikojn de la Duomo, kaj pago de 45 orflorenoj estas farita en la 20-a de decembro 1419. En la 27-a de marto 1420 estas farita fina konsulto, kiu finfine atribuis la laborojn, en la 26-a de aprilo, al Brunelleschi kaj Ghiberti, kiuj estas nomumitaj Kuratoroj de la Kupolo, helpataj de la konstruestro Battista d'Antono. La enspezo estis modesta: nur po tri orflorenoj ĉiukape. La dua respondeculo pri la laboro post Brunelleschi estus Ĝuliano de Arrigo (1367-1446), pli konata kiel Pesello, kaj Ghiberti nomumis kiel vico Giovanni di Gherardo da Prato (1360-1446).
La Hospitalo de la Senpekuloj (1419-1444)
En 1419 li eklaboris, komisiita de la Arte della Seta, kiu estis florenca korporacio respondeca pri la plej gravaj verkoj de la itala renesanco. La Hospitalo de la Senpekuloj estis lia unua konstruaĵo laŭ la klasikaj kanonikoj. Ĝi verdire estis orfejo kaj Brunelleschi dezajnis komplekson kiu reprenis la tradiciojn de aliaj hospitaloj, samkiel tiu de Sankta Mateo en la fino de la 14-a jarcento. La konstruaĵo komencis en la 19-a de aŭgusto 1419 kaj la pagoj registras la ĉeeston de Brunelleschi en la konstruloko en la fino de 1427, post kiam Francesco della Luna ekprenis la laboron. Aldonoj kaj modifoj, faritaj por malaltigi la koston de la originala projekto de Brunelleschi, estas malfacile identigeblaj, sed certe estis reliefaj, samkiel atestas Antono Manetti, lia biografo, kiu raportas plurajn kritikojn de la Majstro al la plenumantoj de la konstruaĵo. Brunelleschi ne nur dezajnis la fasadon de la konstruaĵo, sed ankaŭ studis ties socian funkcion, harmoniigante la apudan placon kaj la urbocentron tra la nuna strato de la servistoj.
Antikva Sakristio
Ankoraŭ en 1420, Giovanni di Bicci de' Medici (1360-1429), kiu partoprenis en la florenca komisio, atribuis al li la konstruaĵon de tiu kiu estonte nomatus Malnova Sakristio de la Preĝejo de Sankta Laŭrenco, krom alia familia kapelo apud la maldekstra kruciĝo de la baziliko.
Brunelleschi plenumis la laboron inter 1421 kaj 1428 kaj ĝi fariĝis la sola arkitekta konstruaĵo plene kompletigita de la granda arkitekto. La sakristio, kreita kiel sendependa strukturo, kvankam komunikante kun la preĝejo, komponiĝas per ĉefa kupeo kun kvadrata plano, flankita de du etaj servomedioj, kun barelvolbo, unu el la plej antikvaj aplikadoj de ĉi-tipo de kovrado en la renesanca arkitekturo.
Milito inter Florenco kaj Luko
En 1430, Brunelleschi, Donatello, Michelozzo kaj Ghiberti estis komisiitaj en la defendotasko de la florenca tendaro dum la milito kontraŭ Luko. Brunelleschi alvenis en la batalkampon en la 5-a de marto, kiam la florencoj eksieĝis la urbon. Filippo studis manieron pri deviado de la rivero Serchio kaj inundado de la urbo, kaj el aprilo ĝis junio li ellaboris kompleksan sistemon de kluzoj al Nordo, kunordigitaj kun sistemo de dokoj en alia flanko. La entrepreno montriĝis fiasko kaj la akvo invadis la florencan tendaron, malpermesante la sieĝon.
Reirante, li denove sin dedicis al la senĉesa laboro de la kupolo. En 1431, li estas dungita por pretigo de la altaro de Sankta Zenobo kaj kreado de kripto kiu neniam okazis, en la Duomo de Florenco.
Mei Qing
MEI Qing (ĉine:梅清; pinjine: Méi Qīng; laŭ stilo Wade-Giles:Mei Ch'ing; naskiĝis en, mortis en ) estis ĉina pejzaĝpentristo, skribadartisto kaj poeto kiu funkciis dum la dinastio Qing.
Mei naskiĝis en Xuancheng, urbo en sudoriento de provinco Anhujo. Lia ĝentilaĵa nomo estis Yuangong (渊公 aŭ 远公) kaj liaj artaj nomoj estis Qushan ("monto Qu", 瞿山), Xue Lu ("vintra ĥato", 雪庐) kaj Lao Qu Fan Fu (老瞿凡父). Mei instruiĝis per Wang Meng. Li estis amiko de Ŝitao, influanta kelkajn de pli fruaj verkoj de Ŝitao. Liaj pejzaĝpentraĵoj estis bazita sur liaj multaj vojaĝoj al la Flava Monto.
Liaj poetaj verkoj enhavas: Tian Yan, Garret Kolekto (天延阁集) kaj Mei Shi Antologio (梅氏诗略).
Johann Georg Schlosser
Johann Georg SCHLOSSER (naskiĝinta la en Frankfurto ĉe Majno, mortinta samloke la ) estis germana verkisto kaj juristo. Li estis ano de la Iluminatoj.
Vivo
Estante amiko ekde junecaj jaroj de Johann Wolfgang von Goethe li edziĝis en aŭtuno 1773 kun ties fratino Cornelia. Li tiam estis ĉefa administranto (Oberamtsmann) en Emmendingen. Post la frua morto de la nefeliĉa edzino li denove edziĝis en 1778 kun la frankfurtanino Johanna Fahlmer, certa konatino goeta dum ties junaj ribelaj jaroj de Sturm und Drang (komparu la de Urlichs en Lepsiko en la jaro 1875-a eldonitajn leterojn interŝanĝitajn inter ŝi kaj Goethe en la libro »Goethes Briefe an Johanna Fahlmer«).
En 1787 Schlosser nomumitis Sekreta kortega konsilisto en Karlsruhe kaj en 1790 Sekreta konsilisto kaj direktoro de la Kortega tribunalo. Li demisiis en 1794 ĉar oni reprenis dekreton de li kiu estis favora por malriĉuloj. Poste li vivis kiel privatulo aŭ en Ansbach aŭ en Eutin ĉirkaŭ la rondoj de Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg kaj Johann Georg Jacobi.
En 1789 li iĝis urbestro de Frankfurto. Kune kun Merck, Goethe kaj aliaj li fervore kunlaboris por la gazeto "Frankfurter gelehrte Anzeigen". Multaj artikoloj de li troviĝas ankaŭ ĉe »Deutsches Museum« de Boie. Krome li eldonis plurajn tradukojn de verkoj de Platono, Aristotelo kaj de aliaj antikvaj verkistoj. Li ankaŭ verkis pri literaturteorio, filozofio, politiko kaj politika ekonomio.
Parte li ankaŭ mem kolektisto estis: »Kleine Schriften« (Basel 1779–94, 6 vol.). Plej altvalora estas lia verkista agado tiam, kiam temis pri juristaj aferoj respektive administraciarto. Sed ofte li estis tro memkonfida verkante, ekz. kiam li polemikege atakis Immanuel Kant.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 17. Leipzig 1909, p. 874 (tie ĉi interrete)
Léontine Lippmann
Léontine LIPPMANN (1844–1910), plej bone konata laŭ sia edzina nomo Madame Arman aŭ Madame Arman de Caillavet, estis la muzo de Anatole France kaj la gastigantino de tre enmoda literatura salono dum la Franca Tria Respubliko. La rolulo Madame Verdurin en la verko de Marcel Proust nome Reserĉe al la perdita tempo estis modelita laŭ Lippmann.
Merkrede, Mme de Caillavet tenis konversaciajn vespermanĝojn laŭ la modelo de tiuj de Mme Aubernon, kie estis Alexandre Dumas, la helenisto Brochard, la profesoro Pozzi, Leconte de Lisle, José-María de Heredia, Ernest Renan kaj kompreneble Anatole France.
Elstaraj partoprenantoj de la salono de Madame Arman de Caillavet menciindas Maurice Barrès, Louis Barthou, Tristan Bernard, Sarah Bernhardt, geprincoj Bibesco, Léon Blum, la skulptisto Antoine Bourdelle, Georg Brandes, Aristide Briand, Georges Clemenceau, Colette kaj ŝia unua edzo Henry Gauthier-Villars (konata kiel Willy), Michel Corday, Dro. Paul-Louis Couchoud, François Crucy, Marie kaj Pierre Curie, Jean-Élie, Duko Decazes, Gugliemo Ferrero, Robert de Flers, la dancistino Loïe Fuller, Fernand Gregh, Paul de Grunebaum, la aktoro Lucien Guitry kaj lia filo Sacha Guitry, Gabriel Hanotaux, Jean Jaurès, Léopold Kaher, Jules Lemaitre, la Grafo de Lisle, Pierre Loti, Charles Maurras, Pierre Mille, Robert de Montesquiou, la abato kaj astronomo Théophile Moreux, la abato Arthur Mugnier, la pentristo Mihály Munkácsy, Anna de Noailles, Hugo Ogetti, Raymond Poincaré, Prof. Samuel-Jean Pozzi, Marcel Prévost, Grafo Giuseppe Primoli, Marcel Proust, Charles Rappoport, Joseph Reinach, la aktorino Gabrielle Réjane, la komandanto Rivière, J.-H. Rosny la Aĝa, gebaronoj Rothschild, Marcel Schwob, kaj Marcelle Tinayre.
Distrikto Bydgoszcz
Distrikto Bydgoszcz - pole Powiat bydgoski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Bydgoszcz (germane Bromberg), kiu mem ne apartenas al la distrikta teritorio, sed nur ĉirkaŭatas de ĝi. Fine de en la distrikto vivis.
Elba Ramalho
Elba Ramalho (naskiĝinta la 17-an de aŭgusto 1951 en Conceição, Paraibo) estas brazila kantistino kaj kantaŭtorino, kiu foje aktivis ankaŭ kiel aktorino. Ŝia muziko ligas elementojn de foroo, de tradicia muziko el la nordoriento de Brazilo, kun balado, rokmuziko, sambo kaj nordamerika bluso. Kvar fojojn ŝi jam gajnis la premion Grammy pri latinamerika muziko.
Distrikto Bydgoszcz
En la 10-a jarcento terenojn de la distrikto ekregis monarkio de Piastoj.
Elba Ramalho
Biografio
Familio Ramalho translokiĝis en 1962 de Conceição al Campina Grande. Elba jam frue ricevis muzikajn inspirojn de sia patro. En 1968 ŝi komencis ludi frapinstrumentaron kaj fariĝis membro de la virina bando As Basas. En 1974 ŝi transloĝiĝis al Rio-de-Ĵanejro, kie ŝi kunprezentis en muzikaloj. Kun la libera teatrogrupo "Chegança" Ramalho prezentvojaĝis tra Brazilo. La grupo prezentis eksperimentemajn teatraĵojn, en kiuj ili uzis elementojn el verkoj de Bertolt Brecht kaj Kurt Weill. Sian unuan kinofilman rolon Ramalho ricevis en 1976 en la dramo Trem Fantasma, kaj ankaŭ en la sekvaj jaroj ŝi okupis kromrolojn en la filmoj Morte e Vida Severina (1977) kaj República dos Assasinos (1979); intertempe ŝi rolis en la teatraĵo el 1978 A ópera do malandro inspirata de Chico Buarque. Ŝia prezentado de „O meu amor” kun Marieta Severo rikoltigis al ŝi unuan surdiskigo-kontrakton kun la diskeldonejo CBS. Ŝi kunlaboris kun multaj tutmonde konataj brazilaj artistoj, elstarigendaj el inter ili estas Alceu Valença, Geraldo Azevedo kaj ŝia kuzo Zé Ramalho.
Distrikto Bydgoszcz
Dua mondmilito
1939