cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Károly Kovács (kameraisto)
KOVÁCS Károly [kova:ĉ]; rumane Carol Kovacs, estas rumania hungara kameraisto de dokumentfilmo. Li naskiĝis en Arad la 10-an de aprilo 1928.
Kariero
Károly Kovács kontribuis al kreado de pli ol 90 mallongaj filmoj en la studio Alexandru Sahia de Bukareŝto.
Český Šternberk
Český Šternberk (Böhmisch Sternberg) estas kampurbo troviĝanta en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono en distrikto Benešov en subburgejo de samnomata burgo, proksimume 20 km oriente de Benešov. Trafluas tra ĉi tie rivero Sázava. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1242. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Bestokuracistoj sen limoj
Bazoj
La asocio kun siaj naciaj branĉoj laboras sen ligo al ŝtato aŭ politika partio. La laboro ne influiĝas de ideologiaj aŭ religiaj influoj, kaj profitigas homojn dependajn de bestobredado aŭ ĉasado sendepende de ilia deveno, aĝo aŭ sekso. La trakto de kulturaj tradicioj de la homoj estas respekta, ĉar ilia sperto kaj iliaj vivostrategioj valore influas kaj enplektiĝas en la evoluhelpajn projektojn de la asocio. Por fortigi la lokan socian reton, la koncernitaj homoj enplektiĝas en la projektan planadon, plenumon kaj evaluadon, kiom ajn tio eblas. Celo de la asocio estas krei stabilajn strukturojn kaj kapabligi la koncernatojn, plu vivteni la agadon post fino de la evoluhelpa projekto.
Bestokuracistoj sen limoj Eŭropo
Dum la jaro 1989, la franca asocio Veterinaroj sen limoj prenis la iniciaton krei eŭropan asocion por kunordigi kaj ampleksigi la projektojn sur kontinenta nivelo. La kreita internacia organizaĵo Veterinaroj sen limoj Eŭropo laŭ la stato de 2008 havas naŭ naciajn membroasociojn:
Aldone ekzistas "studenta reto Bestokuracistoj sen limoj"
Urbodomo de Kőszeg
La Urbodomo de Kőszeg estas malgranda, sed impona historia monumento en Kőszeg, laŭ trotuaro de la placo.
Historio
Pri la konstruado mankas informoj, sed ŝajnas, ekde 1328 en tiu domo formiĝis la urba municipo. Foje-foje ĝi estis konata senatejo, ofte laŭ germana lingvo Stadthaus. La prizono longe funkciis en la teretaĝo, iam tie loĝis la urbestranoj, eĉ iam forĝejo kaj viandaĵvendejo funkciis en la urbodomo. Ĝis 1848 en la kelo stokis la vinojn. En 1710 incendio okazis, poste la bildoj sur la fasado estis pentritaj en 1712; la bildoj estis renovigitaj en 1884. La lasta domtrakonstruo okazis en la 1820-aj jaroj.
Konstruaĵo
La urbodomo kuŝas inter loĝdomoj. La urbodomo havas restaĵojn ekde la gotiko ĝis la klasikismo. Super la etaĝo estas loko kun mallarĝaj fenestroj por defendaj celoj. Okulfrapaj estas la bildoj sur la fasado:
Fort Sumter
Fort Sumter estas ĉemarborda fortikaĵo konstruita sur artefarita insulo protektanta la enirejon al la haveno de Ĉarlestono, Suda Karolino, el eventualaj ŝiparmeaj invadoj. Ties origino datas el la Brit-usona milito de 1812 kiam la Britoj invadis Vaŝintonon tramare. Ĝi estis ankoraŭ nekompleta en 1861 kiam la Batalo de Fort Sumter estis la unua de la Usona Enlanda Milito. Ĝi estis tre damaĝita dum la milito, lasita en ruinoj, kaj kvankam okazis kelkaj rekonstruoj, la Fortikaĵo kiel ĝi estis planita neniam estis kompletigita.
Ekde la mezo de la 20-a jarcento, Fort Sumter estis malfermita al la publiko kiel parto de la Nacia Historia Parko Fort Sumter kaj Fort Moultrie, funkciigita de la Nacia Parka Agentejo.
Universitato de Artoj Berlino
La  Universitato de Artoj Berlino  (Universität der Künste Berlin, mallonge UdK Berlin; historie Hochschule der Künste Berlin, mallonge HdK Berlin) estas inter la plej aĝaj universitatoj en Eŭropo kaj el la kvar universitatoj de Berlino estas la plej malgranda. La plej aĝa el la antaŭaj artaj institucioj, el kiu evoluiĝis la nuna universitato, fondiĝis en 1686. La universitataj konstruaĵoj situas en la urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf de la ĉefurbo de Germanio.
Historio
Antaŭaj branĉoj de la institucio estis "Ŝtern-a konservatorio pri muziko", fondita en 1850, "Akademia Altlernejo pri Muziko", fondita en 1869, kaj "Altlernejo pri Kreaj Artoj", fondita en 1875. En 1966 unuapaŝe unuiĝis la konservatorio kaj la altlernejo pri muziko - la rezulto nomiĝis Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst ("ŝtata altlernejo pri muziko kaj prezentaj artoj").
En 1975 tiu institucio unuiĝis kun la altlernejo pri kreaj artoj al "Altlernejo de Artoj Berlino, germane Hochschule der Künste Berlin (HdK). La altlernejo, tiu en Bremeno kaj tria en Essen estas la la solaj germanaj altlernjoj kiuj unuigas la edukon pri muziko kun tiu pri kreaj artoj.
Inter la historiaj profesoroj de la universitato estas ekzemple
Konstruaĵoj
La universitato konsistas el la sekvaj konstruaĵoj precipe en al berlina urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf:
Cetățuia
Cetățuia (hungare: Csatószeg, ĉato:seg) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al Sânsimion.
Arbosoriko
La arbosoriko (Tupaia glis, "tupajo ordinara") estas specio el la ordo de tupajuloj kaj familio de tupajedoj, kaj loĝas en la plej suda parto de la ĉina ĉeftero, t.e. en la orienta parto de Junano, Gŭangŝjio kaj Hajnano.
Cetățuia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 980 loĝantojn kaj en 1992 992 (hungaroj). En la censo de 2002 el la  loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Arbosoriko
Priskribo
Ĝi aspekte tre similas al la sciuro, sed ĝia buŝo estas pinta kaj maldika, kaj la vosto plata kaj larĝa. Ĝi longas 16-20 centimetrojn, pezas 120-180 gramojn kaj ĝia vosto estas longa je 15-18 centimetroj. Ĝi hvas mallongajn kaj rondajn orelojn kaj fortajn krurojn, sur kiuj troviĝas po kvin fingroj, kies ungoj estas kurbaj kaj akraj; kaj senhara estas ĝia karna plando. Inter ĝiaj dentoj ne troviĝas rimarkinda diferenco kaj ĝiaj incizivoj estas akraj. Ĝi estas kovrita de olivgrizaj haroj, escepte de brunflavaj kaj grizbrunaj haroj ĉe la abdomeno; kaj sur la flankoj de ĝia kolo troviĝas du brunflavaj vertikalaj mallarĝaj strioj.
Disvastiĝo
La arbosorikoj vivas en la tropika kaj subtropika zonoj, de ebenaĵoj ĝis montetoj 1 000 metrojn super la marnivelo. Ili ofte vidiĝas ĉe rando de arbaro kaj piedo de monto kaj loĝas en arbotruo aŭ terkavo.
Vivmaniero
Ili vigliĝas en tago, precipe en frumateno kaj vesperkrepusko, kaj aktivadas inter velkintaj kaj putrintaj folioj kaj brancoj. Ili serĉas manĝaĵojn en falintaj arboj kaj ŝtonamasoj. Satmanĝinte, ili eligas krion de "kvivit, kvivit". Ĝenerale, ili saltadas nur inter malaltaj arbobranĉoj kaj lianoj, sed ne povas kiel sciuro grimpi sur branĉojn de altaj arboj aŭ saltadi inter ili. Renkontinte malamikojn, ili tuj sin kaŝas inter branĉetojn. Kiel aliaj musoj ili havas siajn difinitajn vojliniojn. Tiu orientalisa specio ne timas homojn. Laŭdire, ĝi eĉ restis senmova, kiam oni fotis ĝin en la distanco de nur unu paŝo for de ĝi. Kelkfoje ĝi kaŝe eniras en domon por ŝtelrigardi. Ĝi manĝas ĉefe insektojn kaj samtempe ankaŭ birdetojn, birdovojn kaj malgrandajn musojn; iafoje ĝi sin nutras ankaŭ per sovaĝaj fruktoj, junaj folioj kaj semoj. Lokanoj diris, ke la arbosoriko ŝatas trinki akvon kaj sin bani en ĝi. Ĝi estas enfermiĝema, nervoza kaj batalema sed facile bredebla. La arbosorikino konstruas neston en arbotruo aŭ en terkavo por tie naski. La pariĝo okazas ĉiun printempon. Ĝenerale, la arbosorikino naskas 3-4 idojn unufoje ĉiujare. La gravedeco daŭras ĉ. 50 tagojn. Ĝi mamnutras siajn idojn 40 tagojn. Ili maturiĝas post tri-kvar monatoj.
Malcocinado
Malcocinado [malkoziNAdo] (Malbone kuirita) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas malcocinenses. La censita populacio en 2008 estis de 452 loĝantoj.
Situo
Malcocinado estas situa en la plej sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 601 m; je 163 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj tre proksime de la provinco de Sevilo. La surfaco de ties teritorio estas de 26,2 km². Ĝi situas en la deklivoj de Sierra Morena.
Origino
La municipo ekis kiel domaro de paŝtistoj de la najbara vilaĝo de Guadalcanal, kiu estas nune en Andaluzio, sed iam estis en la provinco de Ekstremaduro.
Gravuloj
Tie naskiĝis Valentín González González "El Campesino" (La Kamparano) (1909-1983), fama komunisma estro kaj militisto de la Hispana Enlanda Milito.
Malše
Malše [MALŝe] (Maltsch) estas rivero en Sudbohemia regiono, Ĉeĥio. Ĝi komenciĝas apud aŭstria urbo Sandl kaj enfluas en la riveron Vultavo en České Budějovice, Ĉeĥio.
Apud municipo Římov troviĝas sur la rivero la baraĵlago Římov, kiu provizas la urbon České Budějovice kaj ĝian ĉirkaŭaĵon per trinkakvo.
Szatymaz
Szatymaz [satjmaz] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Szeged. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
Szatymaz situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M5 Budapeŝto-Szeged preteriras. Szeged troviĝas 12 km-ojn for.
Historio
La komunumo estis loĝata ekde la bronzepoko. La turkoj faris senhoma la regionon. Poste la kampoj apartenis al Szeged. Baldaŭe formiĝis farmoj. La unua mencio estis en 1676, tiam estis tie ĉevalŝanĝeja stacio de diliĝenco. En 1880 la fervojo atingis la lokon, kiu iĝis ankaŭ ŝatata feriejo. Oni okupiĝis pri bredado, vinkulturo, sed la abrikotoproduktado portis tutlandan famon. La vilaĝo estis fondita en 1950.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, interretejo, poŝto, apoteko, 2 kuracejoj, infankuracejo dentokuracejo, infanhelpa kaj familihelpa servoj.
Valparaíso (San-Paŭlio)
Valparaíso (oficiale Município de Valparaíso) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la samnoma mikroregiono Araçatuba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Matjolando
Matjolando (hungare Matyóföld) troviĝas sur la nordokcidenta parto de Granda Ebenaĵo, ĉe limo de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Hungario. Komence, ekde la 19-a jarcento oni nomis matjooj loĝantojn de Mezőkövesd. Matjolando estas fama pri sia unika popolarto, sed pli poste oni algluis la nomon al komunumoj Tard kaj Szentistván, kiuj havis alian popolkostumojn kaj tradicion koncerne brodaĵojn.
Deveno de la nomo
Mezőkövesd ricevis opidiumo-rangon de reĝo Matiaso kaj en j. 1472, je tago de Sankta Ladislao la reĝo vizitis la urbon, pro tio multaj opinias, ke la reĝon estimantaj matjooj ricevis sian nomon, kiel karesnomon de Matiaso, sed laŭ etnografoj, inter ili Károly Herkely temas pri moknomo, per kiu originale loĝantoj de la pli ampleksa regiono mokis la katolikajn loĝantojn de Mezőkövesd, sed pli poste la mokan nuancon oni forgesis.
Matjo-popolarto
Matjolando estas fama ĉefe pri siaj popolkostumoj kaj brodaĵoj. La matjo-brodaĵoj disfamiĝis lande dum Miljardatrevena Ekspozicio en j. 1896. La kontraston de vivmaniero mizer-kamparana kaj porton de kolorriĉaj vestaĵoj esprimis la proverbo: "Grumblon lasu, sed paradu!"
La matjo-popolkostumon fidele montrantan konturojn de la virina korpo fine de la 19-a jarcento volonte surportis ankaŭ aristokrataj sinjorinoj. Ĝin karakterizas la malstrikta supra vesto, ĉe ŝultro pli alta maniko, ĉe talio falbalo, longa, malsupre falbala jupo. La viran veston karakterizas la tre ampleksa maniko, ofte kun larĝa brodo, kroĉtrikita puntaĵo.
La matjo-brodon karakterizas la "matjo-rozo". La plej fama "skribantino" (t.e. desegnisto) estis Bori Kis Jankó. Ŝi desegnis plej grandnombe variatojn de la rozo. Je ŝia memoro oni aranĝas brodad-konkurson en ĉiu tria jaro. La matjooj ornamis ankaŭ siajn meblojn per karakterizaj pentraĵoj.
Ferenc Geszti
Kariero
Ferenc Geszti estis ido de etnobela familio el Transdanubio. Li distingiĝis en bataloj kontraŭ la turkoj. Pere de sia edziĝo en 1580 li ricevis grandegan bienon kaj la fortikaĵon Diósgyőr. Al invito de Stefano Báthori en 1581 li iris en Transilvanion kaj baldaŭ li iĝis regantkonsilanto kaj landa ĉefkapitano kaj kapitano de la fortikaĵo Déva. Li estis intima homo de la reganto Sigmundo Báthori. Je lia elspezo aperis presite la Malnova Testamento en rumana lingvo (Szászváros, 1582) laŭ la hungara eldonaĵo de Gáspár Heltai. Li estis senskrupula bienhaviginto; laŭ siaj kuntempuloj oni venenigis lin.
Optimumeca teorio
Optimumeca Teorio (OT, angle: optimality theory) estas lingvistika teorio, kiun kreis la usonaj lingvistoj Paul Smolensky, Alan Prince kaj John McCarthy dum la naŭdekaj jaroj de la dudeka jarcento. Ĝi baldaŭ iĝis tre populara en la fonologio, kaj aplikiĝis ankaŭ en la pragmatiko, semantiko kaj la sintakso.
La plej grava ideo de la Optimumeca Teorio estas ke la gramatiko de ĉiu homa lingvo konsistas el la sama aro da gramatikaj postulaĵoj. Tiuj postulaĵoj tamen ofte malakordas, kaj la diferencoj inter lingvoj estas tio, kiu el la malakordantaj postulaĵoj tiam venkas. Ekzemple: ĉiuj lingvoj konas la sekvajn tri postulaĵojn:
Nun ni konsideru la vorton /jen/. En lingvo kiel Esperanto, ni prononcas tian vorton tiel, kiel ĝi estas: oni preferas prononci ĝin [jen] anstataŭ [je] aŭ [jene]. Tio signifas ke Preservu-Kons kaj Ne-Enmetu-Vok pli gravas ol NeniuKodao en la gramatiko de Esperanto.
Aliflanke, en la gramatiko de la havaja lingvo Ne-Enmetu-Vok estas malpli grava ol NeniuKodao. Tial estas permesite enigi vokalojn por ke neniu silabo iam ajn finiĝu per konsonanto. Se fremdaj vortoj estas adaptitaj al la gramatiko, ili ŝanĝiĝas; ekzemple se la vorto 'jen' iĝus havaja, ĝi prononciĝus ekz. [jene].
Jilemník
Jilemník estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,92 km².
Oberbruck
- jen germane kaj alzace - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin/Owerèlsass (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler, kaj al la kantono .
Dimitr Malĉev
Dimitr MALĈEV, bulgaro, teknikisto de arĥitekturo, antaŭe instr. E-isto de 1908. Eldonis prop. gazetojn „Semo" kaj „Kulturo", iom da tempo ankaŭ E-folion „Telegramo" (proveto por krei ĉiutagan E-gazeton). Fondis EG-n en Plovdiv, gvidis multajn kursojn.
EdE-M
Eda Jitzovský
Eda JITZOVSKÝ, propranome Eduard ZAJITZ (naskiĝis ĉirkaŭ 1915 - mortis la 20-an de oktobro 1939 en Prago) estis ĉeĥa katolika verkisto, fakte studento ĉerpanta temojn el la studenta vivo.
Li devenis el ĉeĥa Silezio, studis ĉe universitato en Prago, kontribuis al la katolika revuo Jitro (Mateno) per siaj rakontoj en la rubriko de junaj talentoj, sed pro pulmomalsano mortis 24-jara postlasante tri romanoj pri la studenta vivo. Nun li estas en Ĉeĥio forgesita aŭtoro, sed nova esperantlingva traduko lin revivigas.
Surbourg
Surbourg (jen france, origine germane kaj alemane Surburg, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas france Surbourgeois kaj germane Surburger.
Kangkar Pulai
Kangkar Pulai estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
Malgrandaj pensoj pri grandaj demandoj
Malgrandaj pensoj pri grandaj demandoj. Artikolaro kaj leteraro de prelato Dombrowski. 1908, 216 p. „La enhavo - skribas la aŭtoro - volviĝas ĉirkaŭ la eternaj demandoj pri Dio, pri homo, pri religio, pri homaro.“ „Libro skribita en bonega lingvo E.“ (L. I 1909, p: 334.)
Erinaco
Erinaco (Erinaceus) estas genro de mamuloj el la ordo de erinacomorfoj (antaŭe: insektomanĝuloj), kies haŭto estas kovrita de pikiloj.
La kranio de erinacoj estas relative eta. Sur la surfaco de la mueldentoj troviĝas obtuzaj, rondaj tuberetoj. Ili serĉas nutraĵon nokte, vintron tradormas. La besto havas specifajn haŭtajn muskolojn, kiuj ebligas bul-kuntiriĝi kaj tiel eldirekti la pikilojn por defendi sin.
Atoma submarŝipo
Atoma submarŝipo estas submarŝipo, kiu prenas la energion por moviĝo kaj la ŝipaj sistemoj el unu aŭ pluraj ŝipaj nukleaj reakciujoj. La unuan atoman submarŝipon, nomatan Nautilus (SSN-571), ekfunkciigis la usona mararmeo la 30-an de septembro 1954. Nuntempe ses ŝtatoj havas atomajn submarŝipojn: Usono, Rusio, Francio, Britio, Ĉinio kaj Barato.
Atomaj submarŝipoj kompare al la kutime pli malgrandaj kaj pli malmultekostaj submarŝipoj kun konvenciaj motoroj, aparte dizelmotoro-elektro-sistemoj, havas la avantaĝon de preskaŭ senfina submara vojaĝokapablo, kiu praktike nur limiĝas per la kvanto de ŝipe stokitaj provizoj de nutraĵoj por la ŝipanaro.
Hội An (Quảng Nam)
Hội An estas urbo en centra Vjetnamio ĉe la bordo de la Sudĉina maro. La urbo situas en la provinco Quảng Nam kaj havas ĉ. 120 000 loĝantojn. Tiu antaŭa havenurbo de la reĝlando Ĉampa situas je la estuaro de la rivero Thu Bồn kaj estis grava komerca centro en la 16-a kaj 17-a jarcento. Tiam venis tie komercistoj el Ĉinio, Japanio, Nederlando kaj Hindio. Dum la komercaj rilatoj kun Ĉinio la urbo nomiĝis Hai Pho (loko apudmara), dum la franca okupacio Faifo. Origine Hai Pho estis dividita en du urbopartoj; je la transa flanko de la "Japana ponto" situis japana setlejo.
En 1999 la malnova urbo de Hoi An estas parto de la Monda heredaĵo-listo de UNESCO, kiel bone konservita ekzemplo de Sud-oriente azia komerca urbo el la 15-a ĝis la 19-a jarcento, kun konstruaĵoj kiuj montras unikan mikson de lokaj kaj eksterlandaj influoj. Ekzemplo de tio estas la 'Japana ponto' (Chùa Cầu).
Salomon Maimon
Salomon ben Josua MAIMON (naskiĝis en 1753 en Sukowiborg/Niasviž, ĉirkaŭ Mirz, pola Litovio, mortis la en Nieder-Siegersdorf, malsupra Silezio) estis germana filozofo de juda deveno naskita en Belorusio.
En 1788 li eklernis pri la filozofio de Immanuel Kant, kaj la verkoj de Kant iĝis la bazo de liaj skribadoj en la cetero de lia vivo.
Fritz Haber
Fritz Jacob HABER (n. la 9-an de decembro 1868 en Breslaŭo, Prusio, m. la 29-an de januaro 1934 en Bazelo, Svislando) estis germana-juda kemiisto, kiu ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1918, dank' al siaj laboroj por la sintezado de la amoniako (NH3), grava por la fabrikado de sterko kaj eksplodaĵoj. Li ankaŭ estas konsiderata la patro de la kemiarmilaro, pro ties laboro kun la kloro kaj aliaj gasoj alte venenaj, uzataj dum la Unua Mondmilito, kun lia aktiva kaj konscia kunlaboro. En 1902 konvertiĝis al protestantismo (laŭ alia fonto: en 1892 elektis luteranismon). Lia forlaso de judismo favore al kristanismo sekvis pro deziro de scienca avanco (judoj havis malfacilan eblecon de alitaj profesioj). Kaŭze de lia juda origino, li estis ekziligita en 1933, kaj mortis survoje al Israelo.
Periodo de la unua mondmilito
Post eksplodo de la unua mondmilito amoniako anstataŭis importatan de Ĉilio amonian nitraton, uzatan por produkto de eksplodaĵoj kaj municio. Germanio rapide kaj malmultekoste riĉigis sian militan potencon. Haber laŭ rekomendo de la germana Ĝenerala Stabo komencis labori pri apliko de kemio por armeaj bezonoj (konvencio de Hago el 1907 malpermesis uzon de kemia armilo). Li proponis antataŭ tolueno, por produktado de trotilo, uzi ksilenon kaj aliajn produktaĵojn de nafto.
Fritz Haber traktis sian laboron kiel patriotisman devon. Li diris, ke la scienco dum pacperiodo apartenas al la tuta mondo, kaj dum la milito devas servi al la ŝtato. Al siaj laborantoj li diris, ke se oni sukcesos rapide venki malamikojn de Germanio, la konflikto kaŭzos malpli da viktimoj (francoj ankaŭ samtempe laboris pri evoluo de kemiaj armiloj). Dum la unua mondmilito li estis unu el ĉefaj organizantoj de produktado kaj uzo de batalgasoj fare de la germana armeo, interalie apud Langemark, Ipro (la dua batalo de Ipro) kaj Bolimów (distrikto Skierniewicki). Apud Ipro Haber persone kontrolis la kemian atakon. Notis rimarkojn pri konvulsiantaj en teruraj turmentoj soldatoj. Germanaj generaloj ne profitis potencialon de la kemia armilo, kaj sciencistoj de Parizo kaj Londono rapide deĉifris kemian konsiston de venenaj germanaj substancoj. Engaĝiĝo de Haber en produkto de kemiaj armiloj kondukis al sinmortigo de lia edzino Clara Immerwahr, kiu ne povis elteni psikan premon, ligitan kun kontribuado de ŝia edzo al morto de soldatoj (ŝi pafmortigis sin el ofica pistolo de Haber). Sekvan tagon post entombigo de la edzino Haber ekiris al orienta fronto por testi batalgasojn.
En 1917 denove edziĝis, ĉi foje kun Charlotte Nathan, kun kiu havis duopon de infanoj. Post fino de la unua mondmilito li suferis deprimon.
Post la unua mondmilito
Post transpreno de regopovoj fare de Hitler Haber komence fidele servis al faŝismo. Kiam lia amiko Albert Einstein rifuzis reveni de Usono kaj akuzis germanajn naziojn pri la rompo de homrajtoj, Haber kondamnis lin publike. Kadre de kontraŭjudismaj purigoj Haber perdis plenan akademian salajron. Pro la deveno, malfruaŭtune 1933 estis devigita elmigri. Unue li elektis Kembriĝon en Britio. La britaj sciencistoj traktis lin kun malrespekto. Nobelpremiito Ernest Rutherford ne donis al li manon. Dume kemiisto Chaim Weizmann (posta prezidento de Israelo) ekproponis al li postenon de profesoro en kreata Hebrea Universitato en Jerusalemo. Haber forveturis al Svislando, por iri al Proksima Oriento, kie baldaŭ mortis pro korinfarkto.
Grambek
Grambek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Breitenfelde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Mölln, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Distrikto Hajdúnánás
La Distrikto Hajdúnánás [hajdUnAnAŝ], (hungare Hajdúnánási járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Tiso en la norda parto de la departemento (en la nordorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Hajdúnánás, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 4 estas vilaĝoj.
La areo estas 547,27 km², kie loĝas 29 232 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita nur en 2013. Pli frue la komunumoj apartenis al la najbaraj Menciindas, ke la distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Hindaun
Hindaun, laŭ (हिण्डौन) estas urbego kaj municipo en Barato, en orienta parto de subŝtato Raĝastano, en distrikto de Karauli.
Demografio
Hindaun havis populacion de en 2011 kun legopovo de 76,5%, kiu estas signife pli alta, ol la nacia averaĝo. Hindaun atingis la internacian kvalifikon urbego (pli, ol cent mil) en la malfuruaj 2000-aj jaroj.
Geografio
Hindaun situas en najbareco de Aravali-montaro 235 metrojn super la marnivelo. Gangapur (Savai Madhopur) troviĝas 43, Bharatpur 70, Dholpur 85, Alŭaro 98, Morena 101, Agra 110, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 124, Gvalior 129, Ŝivpuri 161, tutlanda ĉefurbo Delhio 210, Ĝodpur 402, Mumbajo 967, Kolkato 1236 kilometrojn (aere).
Historio
En la mezepoko la areo apartenis al pluraj reĝlandoj, regnoj. Hindaun estas nomita post nomo de reganta reĝo. Post batalo en 1804 la britoj akiris la teritorion.
Ekonomio
Hindaun estas centro de minado de grejsoj, krome tutmonde konata foiro pri grejsoj funkcias enurbe. Baze de tio la ŝtonindustrio floras. Templo de Delhio, Ĝajpuro, ktp estis faritaj el tiuj ŝtonoj. Kelkaj aliaj uzinoj funkcias en la urbo. La agrikultura branĉo produktas miliojn, maizojn, mustardojn, fabojn, nuksojn, grosojn, terpomojn kaj hordeojn.
Lingvoj
En Hindaun la oficiala lingvo estas la hindia.
Religioj
En Hindaun plejparto de la populacio estas hinduoj (80,5%), krome islamanoj (17%), ĝajnistoj (preskaŭ 2%), aliaj malpli 1%.
Eduko
En Hindaun kelkaj signifaj institutoj funkcias.
Klimato
En Hindaun jare pluvas averaĝe po 248 mm. Inter junio-septembro ofte pluvas pro la musonoj, en la ceteraj monatoj nur apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 20-34 °C.
Trafiko
Hindaun havas trairan fervojan linion inter Delhio-Mumbajo, krome 3 ĉefvojoj kaj 2 flankovojoj kuras al la urbego. Enurbe aŭtorikiŝoj kaj taksioj liveras la pasaĝerojn, ekster la urbo aŭtobusoj. Oftaj trafikiloj estas la bicikloj. La plej proksima flughaveno funkcias en Agra.
Richard Erik Hill
Richard Erik HILL, kromnomita Rik, (naskiĝis en 1949) estas usona astronomo.
Li estis kaj restis amatora astronomo. Li laboris ĉe la Nacia Observatorio de Kitt Peak kaj por la kampanjo Catalina Sky Survey. Li estas ano de la "ALPO" Association of Lunar and Planetary Observers de 1973.
Krom astronomio, liaj ĉefaj ŝatokupoj estas la fosilioj kaj la bonsajoj.
Honoroj
En 2003 li ricevis la premion de la ASO Annual Contributions to Astronomy
La asteroido 118945 Rikhill estis nomita en lia honoro.
(137126) 1999 CF9
(137126) 1999 CF9 estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Nigra presbito
La nigra presbito (Presbytis francoisi) el la ordo de primatoj kaj familio de cerkopitekedoj vivas en Gŭangŝji kaj Gujĝoŭ de Ĉinio kaj ankaŭ en la Hindoĉina Duoninsulo. La presbito havas maldikan kaj longan korpon kun malgranda kapo, longaj brakoj, kruroj kaj vosto. Sur ĝia kapo troviĝas tufo da nigraj haroj. Ĝi estas kovrita de nigra hararo, escepte de la strioj da blankaj haroj ĉe ambaŭ vangoj de buŝanguloj ĝis subo la oreloj. Ĝi longas je ĉ. 50 centimetroj kaj pezas 10 kilogramojn, kaj ĝia vosto estas 80 centimetrojn longa.
La nigraj presbitoj loĝas en arbaroj de la tropika kaj subtropika zonoj kaj ĝenerale aktivadas kaj serĉas nutraĵojn sur arboj. Ili estas spritaj kaj facilmovaj kaj lertas en grimpado kaj saltado. Ili kutime vivas laŭ familio, kiu konsistas el unu plenaĝa virsimio kaj tri aŭ kvar simiinoj kaj iliaj idoj. La nigraj presbitoj vivantaj en Gŭangŝji de Ĉinio pliparte loĝas en arbaroj sur kalkoŝtonaj montoj, sur kies krutaĵoj troviĝas multaj kavernoj kaj fendoj. Nokte ili ofte dormas en tiuj kavernoj kaj fendoj aŭ en arbaroj, frumatene ili ekagas por serĉi kiel manĝaĵojn foliojn, sovaĝajn fruktojn, burĝonojn kaj florojn. Tagmeze, kiam fariĝas varmege, ili ripozas en ombroj de densaj arboj. En vespero ili denove ekagas por serĉi nutraĵojn kaj revenas al siaj loĝlokoj post satmanĝado. Ĝenerale ili agas sur arboj kaj malofte surtere. Ili iras kvarpiede, sed kelkfoje ankaŭ kuras per la postaj kruroj laŭ arbobranĉoj, saltante de unu arbo al alia. Krom folioj, floroj kaj fruktoj, ili manĝas ankaŭ insektojn. Ĝenerale ili malofte trinkas akvon, ĉar iliaj manĝaĵoj estas akvoriĉaj, kaj nur en vintro aŭ en senpluva tempo ili iras trinki ĉe rivereto aŭ ĉe akvofonto. La nigra presbito povas generi en la tuta jaro. Post kiam la presbitino gravedas kvin aŭ duonan monatojn, ĝi naskas unu idon, kiu estas kovrita tutkorpe de helflava hararo.
Dejra
Dejra, Dejro aŭ Deira (en araba: ديرة) estas areo en Dubajurbo, Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj lima al la Persa Golfo, Ŝarĵo kaj al la Dubaja rojo.
(137126) 1999 CF9
Malkovro
Ĝia spektra klaso "Q", subklaso de la klaso "S", indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio kun ĉeesto de olivino, pirokseno kaj metaloj.
Dejra
Historie, Dejra estis la komerca centro de Dubajo, sed ĝi perdis gravon dum la pasintaj jaroj pro relative ĵusa disvolvigo laŭlonge de la aŭtoŝoseo E 11 kaj de areoj sur la marbordo al Abudabio. Port Saeed estas malgranda havena areo laŭlonge de la Dejra marbordo de la Dubaja Kanalo. Port Saeed tenas kelkajn el la instalaĵoj por la tipaj velboataj daŭoj kaj por aliaj malgrandaj boatoj en Dubajo.
(137126) 1999 CF9
Orbito
Ĝi estas en 4:5 kun Marso kaj 5:1 kun Jupitero.
Dejra
Dejra multe disvolviĝis ekde la fruaj tagoj per de la disvolvigo de kaj surteraj kaj subteraj metrolinioj, nombraj komercaj centroj (ekz., City Centre Deira Shopping Mall ), kaj modernaj konstruaĵoj kaj nuboskrapuloj konstruataj en la areo. Ankaŭ la Dubaja Internacia Flughaveno estas tie.
Les Amitiés particulières
Les Amitiés particulières [La specialaj amikrilatoj] estas romano verkita en 1943 de Roger Peyrefitte, publikigita de Jean Vigneau en 1944, eble lia verko plej konata nuntempe, pro kiu li gajnis la premion Renaudot la sekvantan jaron. Larĝe membiografia, la romano temas pri amrilato inter du knaboj en katolika internulejo kaj montras kiel la volo de pastro protekti unu el la junuloj de la "specialaj amikrilatoj" venas al la ekstremo detrui kaj ilian rilaton kaj la knabojn.
(137126) 1999 CF9
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso, kun malgranda orbita klineco.
Gubernio Muharrako
La gubernio Muharrako (محافظة المحرق, Muharraq Governorate) estas unu el la kvar gubernioj de Barejno kaj ĝi estas la dua plej granda gubernio en Barejno post la ĉefurba. Temas pri dense loĝata teritorio. La gubernio kaj ĝia ĉefurbo Muharrako situas en malsama insulo kiu same nomiĝas Muharrako, kaj ĝi estas konektita al la ĉefa insulo de Barejno per tri pontoj kiuj estas ponto de Ŝejĥ Hamad, ponto de Ŝejĥ Isa Ben Salman kaj ponto de Ŝejĥ Ĥalifa Ben Salman.
Muharrako estas grava ĉar ĝi enhavas Barejnon Internacian Flughavenon (la sola flughaveno en Barejno). Ĝi ankaŭ enhavas historian kaj arkeologiajn lokojn en ĉiuj ĝiaj vilaĝoj. Salman Ben Issa Ben Hendi estas la nuna reganto de gubernio, kaj lia deputito estas Sultan Ben Ali Alsulejti.
Historio
La dokumentita historio de la insulo komenciĝis en la 1-an jarcento kiam la Grekoj kutimis nomi Barejnon "Tajlos" post la alveno de ŝipoj de la navigisto Nirĥus (greke Nearĥos) kiu malkovris Barejnon (realigante la ordonojn de Aleksandro la Granda). Tajlos estis la centro de perlo-komerco en ĝia areo dum tiu tempo. Kiam Barejno estis nomita Tajlos, Muharrako estis nomita Arados.
Grambin
Grambin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio., kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Insektomanĝulo
Insektomanĝulo estas karnomanĝulo besta kun dieto kiu konsistas ĉefe el insektoj kaj similaj malgrandaj bestetoj. Estas insektomanĝulo ĉiu ajn organsimo kiu predas kaj manĝas insektojn.
Individuaj malgrandaj, insektoj ekzistas en enormaj nombroj kaj formas tre grandan parton de la animala biomaso en preskaŭ ĉiuj nemaraj medioj. En paŝtejoj de Kvinslando ekzemple estas kutime ke la totala pezo de larvoj de skaraboj sub la surfaco estas pli ol tiu de la bova gregaro super ĝi.
Estas ekzemple insektomanĝuloj multaj birdoj, kiaj la Hirundedoj, la Muŝkaptuledoj, la Tiranedoj kaj la Paruedoj; mamuloj, kiaj la vespertoj kaj la Formikomanĝuloj. Ankaŭ multaj lacertoj, ranoj kaj fiŝoj estas insektomanĝaj. Praktike ĉiuj araneoj estas insektomanĝuloj. Krome multnombraj insektoj estas insektomanĝuloj, ekzemple la kokcineloj, vespoj, mantedoj, libeloj, ktp.
Karnavalo de la Kulturoj
Historio
Oktobron de 1993 en Berlino-Neukölln malfermiĝis la kulturdomo Werkstatt der Kulturen. Sub patroneco de la berlina senato la domo estas forumo de inter-nacia renkontiĝo de la proksimume 500.000 enmigrintoj el pli ol 180 ŝtatoj. La regulaj renkontiĝoj iam kaŭzis la ideon de plurtaga publika okazaĵoj.
Jam pli frue ekzistis planoj por karnavalo en Berlino, kiuj orientiĝis laŭ la ekzistantaj karnavalaj tradicioj. Tiuj tamen malatentis laŭ la iniciatantoj de la Karnevalo de la Kulturoj la apartaĵojn de Berlino. La unua Karnevalo de la Kulturoj finfine okazis la 15-an kaj la 16-an de majo 1996 ke Ĉieliro.
La programo
Ekde la komenco grandaj paradoj tra la urbocentro de Berlino estis la pezocentro de la okazaĵo. Dum la paso de la jaroj la karnavalo kreskis al kvartaga strata festo kun multaj muzikaj kaj dancaj prezentadoj. Ankaŭ infankarnavalo intertempe fariĝis ero de la norma programo. La nombro da vizitantoj kreskis de 50.000 en la jaro 1996 kontinue. En 1997 jam estis pli ol 300.000. Pentekoston de 2000 ĝi transpaŝis la limon de miliono. En 2003 1,5 milionoj da homoj vizitis la karnavalon. Dum la lastaj jaroj la vizitantonombro stagnis inter 600.000 kaj unu miliono, kio parte dependas de ofte tro malvarmeta vetero. Al la programo ankaŭ kontribuas la paroĥo de la preĝejo Sankta Kruco.
La partoprenantoj de la paradoj tamen kontinue kreskis, de proksimume 2.200 ĝis pli ol 4.000 aktivuloj. Partoprenas ofte grupojn de sudamerikaj kaj afrikaj enmigrintoj, sed preskaŭ ne turkdevenaj grupoj, kvankam multaj inmigrintoj el Turkujo loĝas en Kreuzberg. La originaleco kaj fantazieco de iliaj prezentadoj kaj ekipaĵoj estas distingataj ekde la jaro 2000 per premioj. La okazaĵon plej ofte finas granda finalfesto; kompreneble ĉeestas la amaskomunikantoj.
Aliaj urboj
En aliaj urboj ekzistas similaj okazaĵoj, ekzemple en Bremeno, Bielefeld, Frankfurto ĉe Majno kaj Kolonjo. En Essen kaj Hamburgo oni organizis similajn karnavalojn, sed ĉesigis ilin.
Erfurta Lumofesto
La Erfurta Lumofesto (germane: Erfurter Lichterfest) estas granda ilumina festo en la Erfurta Ĝardenekspozicio okazanta ĉiujara je la fino de la somera sezono.
Antaŭa programo posttagmeze
Ekde 50 jaroj lumfesto en tiel unika medio estas ne nur solena fino de la EGA-somersezono sed samtempe - pro la edukenda junularo kiel ĉefa celgrupo - komencsimbolo por nova lerneja jaro. En la lasta semajnfino de aŭgusto venas vizitantoj el ĉiuj anguloj de Turingio. Jam dum la frua posttagmezo atendas la gastojn bunta programo. Por la pli junaj ofertatas rajdado sur poneoj aŭ rondveturadoj en kaleŝo sur granda lud- kaj artmediadstrato. Oni produktas lampionojn por la vespera spektaklo aŭ ĝuas la prezentadojn de sur la infana scenejo sur la Granda herbejo. Muzikistoj kaj harlekenoj amuzigas la spektantaron. La infanoj provas krome sonreproduktitan kantadon, aŭ ĝuas la pupan teatron, la ŝminkadon, la kantadon kaj muzikadon, la modeladon da aerbalonoj, la pentrajn konkursojn, la turnigon de la feliĉo-radon ktp.
La plenkreskuloj estas invitataj aŭskulti en la artoĝardenon korusajn kaj orkestrajn koncertojn de diversaj muzikstiloj.
Vespera programo
Unua programpunkto por la endukado en la vesperan programaron estas tradicie la ĵazbandega koncerto kaj la lampionprocesio de la gelernontoj kaj iliaj gepatroj kaj amikoj. Je ekkrepusko okazas la verŝajne plej eksterordinara kutimo de la lumfesto: ĉiuj lumfestgastoj eklumigas samtempe pli ol 25.000 kandeletojn metitajn laŭlonge de la bedoj, herbaroj kaj lagoj. Kune kun lumĉenoj pli longaj ol 8.000 metroj kaj aliaj etosodonaj iluminoj ili ensorĉas la Citadelon Cyriaksburg kaj la ĝardenojn en magian lumparkon, dum akompanas la tuton pluraj orkestroj kaj muzikbandoj.
Saint-Pierre-de-Juillers
Saint-Pierre-de-Juillers [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 356 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Pierre-de-Juillers situas en la oriento de Charente-Maritime, nordoriente de Saintes.
Kelapa Sawit
Kelapa Sawit (esperante: Kelapa Savito) estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
Transporto
La busoj servas al Kelapa Sawit estas la jenaj:
Olías del Rey
Olías del Rey (de la Reĝo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Laŭ Asín Palacios la termino "Olías" devenus el araba uliyya, 'altaĵo', kiu kongruus kun la situo de la municipo en alta loko. Aliaj fakuloj, kiaj Benito Ruano, indikas devenon el la latina vorto oliva aŭ olea kiu estus suferinta malgrandan adapton al araba aŭ mozaraba, kio kongruus ankaŭ kun la kultivo de la olivarboj ekde antikveco kaj aktuale. La dua parto "de la Reĝo" aperis meze de la 18a jarcento kiam Filipo la 5-a donis privilegian dokumenton al la vilaĝo, kiu nomiĝis ĝis tiam Olías la Granda distinge de Olías la Malgranda, kiu poste ixgis Olihuelas, poste malaperis kaj aktuale nomiĝas kverkaro de la kastelo de Higares apartenanta al Mocejón.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Olieros. La censita populacio en 2010 estis de 6.867 loĝantoj kaj la denseco estas de 171,93 loĝ/km². Dum la 20a jarcento la loĝantaro estis ĉirkaŭ 1,000 loĝantoj, sed el la 1980-aj jaroj kaj pro profto de proksimeco de regiona kaj ŝtata ĉefurboj la populacio ege pliiĝis al preskaŭ 6,000 loĝantoj.
Situo
Olías del Rey estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de Provinco Toledo, je altitudo de 588 m; je 11 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 39.94 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°56′36″ N 3°59′16″ Ok.
Geografio
La municipo situantas «ĉe 2 montetoj kaj 1 valo». Ĝi apartenas al la komarko de La Sagra kaj limas kun la municipaj teritorioj de Yunclillos kaj Cabañas de la Sagra norde, Magán kaj Mocejón oriente, Toledo sude kaj Bargas okcidente. Ununura hidrografia elemento estas la rojo de Juan Lobar, alfluanto de la rivero Taĵo, kiq elfluas sude.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj abunde, oleo, vino kaj prunoj) kaj brutobredado (ŝafoj) tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto. En la aktualo la hegemonia sektoro estas servoj kun 73,9 % de la totalo de entreprenoj funkciantaj en la municipo, sekve de konstruado kun 12,7 %, industrio kun 12,1 % kj fine agrikulturo kun 1,3 %.
Historio
La plej antikvaj restoj estas de la Paleolitiko.
Mezepoko
De Mezepoko estas referenco al moskeo kaj nombraj aludoj al okupo fare de araboj kaj mozaraboj. Aperas la unuan fojon en dokumento de vendo en la jaro 1146. El la araba setlejo estas referenco per dokumento datata en 1169, kiu parolas pri la moskeo, el kiu ankoraŭ estas parto en la malantaŭa fasado de la Preĝejo de Sankta Petro Apostolo.
Oni konkeris ĝin eble antaŭ 1085, kiam kapitulacis Toledo, kaj nur post la konkero de Toledo oni reloĝigis la teritorion de Olías fare de toledaj kavaliroj de mozaraba deveno kiu kunvivis kun malnovaj kristanoj. Nombraj nomoj de loĝantoj montras setleadon kaj antaŭan kaj postan al la dato de la konkero de Toledo, kiaj la jenaj nomoj: la oka Abenalá, Abenbahlul, Abenbadaĉ, Abdeselam, Abemokskvik, Abensocala, Juanes Ben Floret, ktp. Arabaj kaj arabigitaj nomoj kunekzistaj kun aliaj kristanoj kiaj Gascó, Valduerme, Cabañuelas, Val Santiago, Castellanos, ktp.
La domaro estis menciata laŭ la nuna nomo en dokumento de 1146. Ne akiris gravon ĝis la periodo kiam venis la kortego de Hispanio al Toledo, kiam pro sia proksimeco al la ĉefurbo, tiu vilaĝo iĝis rezidejo de kelkaj nobeloj kiuj konstruis tie siajn blazonajn domegojn.
La 18-a de januaro de 1458 la reĝo Henriko la 4-a donas al la loĝantoj de Olías la privilegian dokumenton. Tiu fakto kaj la abundo de akvo ĉe la Reĝa Vojo de Toledo, kontribuis al ties posta disvolviĝo. Estis loko por haltejo, gastejo, ripozejo kaj pasta halto antaŭ alveni al Toledo.
Moderna epoko
Dum la 16a jarcento la historio de tiu teritorio estis ligata al la ĉefurbo Toeldo kaj al la Milito de la Komunumoj de Kastilio. En 1576 estis hegemonio de nobelaj familioj Gómez Silva kaj Luna. Poste estis referencoj al tri gastejoj ĉe la Reĝa Vojo de Toledo, posedaĵoj de loĝantoj de Olías. En 1565 estis en la preĝejo la korpo de Sankta Eŭgenio survoje al Toledo. Kune veturis la reĝo Filipo la 2-a kaj la princoj Karlo, Rodolfo kaj Alberto, tiuj du lastaj, filoj de Maksimiliano.
Nuntempa epoko
Durante la Hispana Enlanda Milito la vilaĝo restis en la respublika flanko kaj oni ŝanĝis pro kontraŭmonarkismo la nomon al Olías del Teniente Castillo, omaĝe al respublika militisto mortinta.
Facchini
Facchini [ FaKIni] (oficiale Facchini S.A. portugale) estas brazila kompanio kun sidejo en Votuporanga, subŝtato San-Paŭlo, disvolvanta, fabrikanta kaj distribuanta kompletan serion de produktoj por plej multaj kamionaj transportaj segmentoj.
Euclides Facchini (1923-2020), iama ĉarpentisto de Estrada de Ferro Araraquara (EFA), en 1950 fondis la kompanion, kiu portas la familian nomon kaj komencis produktante ĉarojn. Nur la sekvan jaron konstruiĝis la unua ligna karoserio por kamiono. Nuntempe la komando de Facchini restas en la manoj de liaj filoj kaj nepoj, kaj ne ekzistas ekstera investanto.
En 70-jara historio la malgranda magazeno de 120 m² kreskis al grandisdustrio de dek fabrikoj kaj 29 distribuistoj tra Brazilo. Krome Facchini eksportas al naŭ landoj en Latin-Ameriko kaj Afriko.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Facchini
Órbigo
La rivero Órbigo estas trapasata de la Jakoba Vojo ĉe Hospital de Órbigo, en la provinco Leono.
Formo (filozofio)
Platono kaj Aristotelo
Aristotelo en la libro pri Metafiziko (987b skk.) atribuas al Platono, ankaŭ se jam la pitagoranoj kaj Elaja Skolo lin parte estis antaŭinta, la alestiĝon de la problemo pri la formo okaze de la pritraktado pri la ideo kaj specio, kaj ĝin konceptante kiel esencon kaj kaŭzon de la materiaĵoj kaj kiel tion kio igas intelekteblaj la estaĵojn pro la ĉeesto de la ideo en la aĵo mem, malperfekta kopio de la ideala esenco kiu ebligas al la intelekto kompreni kio ĝi estas.
Materio kaj formo
La platona koncepto, ekspoziciita en la dialogo Timeo, pri la formato de la universo surbaze de la du elementoj, materio kaj formo, estas reprenita kaj elstudita de Aristotelo kiu ĝin utiligas por la difino de la ousia (esenco) de la substanco, konceptita kiel sinolo, unuiĝo de formo kaj materio.
Akto kaj potenco
La du konceptoj de materio kaj formo estas en Aristotelo rekonceptitaj kaj reformulitaj en tiuj de akto kaj potenco. Fakte la materio el si mem esprimas nur la eblecon-kapablon, la potencon, ricevi formon jam en akto en la realo: por ke realiĝu tiu transformiĝo por ke tio kio estas ebla fariĝu aktuala, nepras ke jam ekzistu formo en akto, nome estaĵo jam aktualigita. . Klaras ke la transiro el la potenco (materio) al la akto (formo), kiu konstituas la ŝanĝon, estas tia ke ĝi povas esti konceptata sen-cela kaj sen-fina, ĉar ĉiu akto fariĝas potenco por sinsekva akto. Pliklare, ĝi, laŭ Aristotelo, havos, kiel finan punkton, akton kiu estos realiginta ĉiujn materiajn potencojn kaj do havos en si mem neniun materian elementon (potencon) kaj estos tiam “pura akto (actus purus), Dio.
Mezepoka filozofio
La mezepokaj filozofio kaj teologio rafinas la aristotelan koncepton de formo kiu fariĝas esenca portanto de la tuta rezonado, kaj zorgi precipe gardi la aristotelan koncepton de formo ĝin ligante al la nocio de animo nemortema.
Ekzemple, Tomaso de Akvino, fakte, refutas la teorion de la novplatonismaj aŭgustenanoj kiuj atribuadis al la homa animo kaj anĝela naturo specon de “spirita materio” kaj reasertas la purecon-senmateriecon de la aristotela substanca formo, ankaŭ se, li aldonas, la materio havas iun apartan karakterizon, kiel materia signata por ricevi en si la formon aŭ animon, kiu poste estas plene realigata kiel aktualigita nur en Dio, dum en la homo ĝi konservas ankoraŭ elementon de potenco kaj limigiteco (De ente et essentia, ĉapp. V kaj VI; Summa theologiae, I, 75)
La formo en Immanuel Kant
La aristotelaj konceptoj de substanca formo kaj fina formo perdis ĉiun originan signifon kun al alveno de la moderna scienco kaj ricevis nocion tute malsaman en la Kanta formulado.
La konceptoj de formo en la modernaj sciencoj
Se el la filozofio de la Kant nutriĝis preskaŭ ĉiuj postkantaj filozofiaj skoloj kiuj reellaboras la samajn konceptonj, la nocio pri formo splitiĝis en ĉiuj sciencoj. Sufiĉu aludi al la Geŝtalt-psikologio aŭ Gestaltpsychologie, kaj al la disvolviĝoj de la koncepto de formo en la Strukturismo. Tio videblas ankaŭ en la vikipediaj ligiloj de tiu voĉo “formo”, kie preskaŭ ĉiuj haltas sur la sciencaj nocioj de formo.
Kiel oni povas konstati la filozofieco de la termino iom post iom perdiĝis. Por retrovi originan kaj filozofian funkcion de la formo, filozofie konsiderata, necesas reveni al la greka aŭ mezepoka filozofioj aŭ al nunaj novskolastikismaj skoloj
En la vikipediaj ligiloj de la sama voĉo koresponda al "Formo (filozofio)" malofte aludas al la filozofia koncepto de formo
Lăzărești
Lăzărești [lǝzǝreŝtj] (: Lázárfalva ) estas vilaĝo en Rumanio sude de Miercurea Ciuc. Administre apartenas ĝi al Sânmartin.
Loĝantaro
En 1910 Lázárfalva havis 836 loĝantojn kaj en 1992 620 (99 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1365. Ĝi estis ĉikseĝa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Csík.
21744 Meliselinger
21744 Meliselinger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Melissa C. Selinger, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Wellington High School de Wellington (Florido, Usono).
Kübekháza
Kübekháza [kubekhAza] estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Szeged. La loknomo signifas: domo de Kübek. Fridrich Kübeck estis respondeculo de tabakokulturoj en Habsburga Imperio.
Situo
Kübekháza situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ landlimoj serba kaj rumana sen limpasejoj.
Historio
Fine de la turka erao la regiono senhomiĝis. Ŝvaboj fondis komunumon por kultivi tabakon en 1844. Katolika preĝejo konstruiĝis en 1853. Post la 1-a mondmilito la vilaĝo trovis sin ĉe la novaj ŝtatlimoj. Post la 2-a mondmilito parto de la germaneco estis deportita. En 1970 la inundo preskaŭ atingis la vilaĝon. Ekde 1999 oni aranĝas ĉiujare festivalon de operetoj. En 2006 tombeja kapelo omaĝe al Sankta Mikaelo konstruiĝis.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, dentokuracejo, infankuracejo, apoteko, familihelpa servo, biblioteko.
Famuloj
En Kübekháza naskiĝis:
Trilanda punkto Kübekháza-Rabe-Beba Veche
Ĝi naskiĝis post Traktato de Trianon.
Rhus typhina
Priskribo kaj ligno
La ligno estas malpeza, mola kaj nefleksebla. Ĝi havas preskaŭ blankan alburnon kaj verde striecan oranĝkoloran duramenon.
Frukto kaj semoj
La fruktoj estas sekaj kaj ruĝaj drupoj, 4 mm kun longaj, 4,5 mm larĝaj kaj iomete plataj. Ili maturiĝas en aŭtuno. Birdoj disvastigas ofte la semojn. La milgrajna maso estas 11 g.
Kromosomonombro
La kromosomonombro estas 2 n = 30.
Veneneco kaj enhavosubstancoj
Ĉiuj plantopartoj estas venenaj. La grado de la veneneco estas malalta. La perbuŝa konsumado en grandaj amasoj kaŭzas stomakajn kaj intestajn perturbojn. La laktosuko kaŭzas inflamon de la haŭto.
La ĉefaj efikantoj estas taninoj, elaga acido. La veneno kiel en venena sumako ne estas trovita.
Disvastigo kaj postuloj de la kreskejo
Rhus typhina kreskas en la oriento de Usono kaj Kanado. La regiono kie ĝi kresjas etendiĝas de Nov-Skotio kaj la malsupra parto de la Sankt-Laŭrenco okcidenten ĝis Iovao kaj la lago Hurono, suden laŭlonge de la Apalaĉaj montoj ĝis Georgio, Alabamo, Misisipio kaj Florido.