cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supíkovice
Historio
Supíkovice tute novan vojon kun puaj vilaĝoj en la ĉirkaŭaĵo en la dua duono de la 19-a jarcento. Tiam tiu ĉi vilaĝo venis en la antaŭan postenon en minado kaj prilaborado de marmoro, do fine ĝi alportis por si simbolan nomon Silezia Carrara. Fine de la 19-a jarcento estis en tiu ĉi loko jam 31 ŝtonistaj uzinoj, kio estis tiutempe plej multe en la tuta regiono de Frývaldov. En la unuaj dekjaroj de la 20-a jarcento kelkaj uzinoj pereis, sed estiĝis novaj. En 1930 estis sume en Supíkovice 13 uzinoj por prilaborado de granito kaj kvar minejoj por marmoro.
Julimes
Julimes estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Julimes. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08038.
Supíkovice
Historio
En politika vivo de la vilaĝo dum la unua respubliko unue venkis en baloto germanaj kristanaj socialoj kaj la duan postenon okupis komunistoj, sed nur ĝis la jaro 1935, kiam ankaŭ ĉi tie plej multe da voĉoj Sudetagermana partio de Henlein; sed ties venko ne estis tiel karakteriza kiel en kelkaj aliaj vilaĝoj en regiono Jeseník.
Ortarsigero
La specio, kiel ĉe multaj parencaj genroj, estas klara ekzemplo de seksa duformismo, ĉar la ino estas pli senkolora kun ĝenerala flaveca koloro sube kaj grizbruna supre (nur la tre nigra okulo elstaras), dum la masklo montras en reprodukta plumaro pli brilflavan suban koloron, tre kontrastan en la vosto, kies supra parto estas nigreca, kaj same tre kontrastan en la vizaĝo kie nigra masko kovras el la beko al la orelo ĉefe kontraŭ la helflava brila gorĝo. La supraj partoj estas grizbrunaj, sed inter la krono kaj la nigra masko rimarkindas flava superokula strio.
Supíkovice
Historio
Post la jaro 1945 supíkovicaj ŝtonistaj uzinoj estis konfiskitaj kaj subigitaj al nacia administrado.
Ortarsigero
Ĝi troviĝas en Butano, Ĉinio, Barato, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Julimes
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4507 loĝantojn. El tiuj estis 2325 viroj kaj 2182 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2767,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1120 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 200,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,3 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4815 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 10 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,21 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
1662
En la jaro 1662 post Kristo okazis, interalie:
István Apáthy
APÁTHY István (apa:ti) estis hungara zoologo, universitata profesoro, akademiano naskita en Pest (urbo) la 4-an de januaro 1863 kaj mortinta en Szeged la 27-a de septembro 1922. Lia patro estis samnoma István Apáthy (juristo).
Biografio
Apáthy havigis diplomon de kuracisto en 1885 en Budapeŝto kaj li estis en 1885–86 asistanto en la katedro de zoologio. En 1886–89 li laboris en la zoologia stacio de Napolo. Ekde 1890 ĝis 1920 li instruis en la Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro. En 1909 li fondis en Koloĵvaro zoologian instituton supernivelan de la tiamaj similaj de Eŭropo. En 1920 mallongtempe li vivis en Budapeŝto, poste li instruis en Universitato de Szeged. Li priokupiĝis ankaŭ beletron, publicistikon, sociologion. Li konsideris sin socialisto. Li estis unu el fondintoj de Asocio Sociscienca.
Framasono
Laŭ li apartenis al framasonoj.
Luhansk (stacidomo)
Luhansk (Луганськ, Луганск) estas fervoja stacio en Luhansko, la 11-a plej granda urbo en Ukrainio.
Gene Hackman
Gene HACKMAN (naskiĝis la 30-an de januaro 1930 en San Bernardino, Kalifornio, Usono) estas oskarpremiita usona aktoro.
Biografio
Li plenkreskis sen patro, lia patrino zorgeme gardis, edukis lin, li ne konis fortan aŭtoritaton en la familio. La unua serioza lerneja interbatalo kaŭzis spiritan damaĝon je la junadoleskulo, kiu anstataŭ oportunismo fuĝis el la hejmo kaj en aĝo de 16 jaroj aliĝis al la armeo. Tie li fortiĝis spirite kaj agadis ĉe la radio kiel programgvidanto, tiel li ekŝatis tiutipan laboron. Post forlaso de la armeo, li vagabondis la landon dumvoje pentrante kaj laborante por diversaj lokaj televidaj stacioj, por kovri la elspezojn. Finfine li alvenis al la aktorado, ekstudis en la akrorada lernejo Pasadena Playhouse, sed oni ne vidis en li talenton. Oni taksis lian aktoradon kaj tiun de lia amiko Dustin Hoffman plej malbona inter la studantoj, tute sen talento. Gene ne akceptis tion kaj translokiĝis al Novjorko, kie hejmiĝis ankaŭ Dustin Hoffman. Tie li plustudis en lernejo de George Morrison. Li iĝis baldaŭ stelulo de Broadway.
La internacian famon kaj la unuan Oscar-nomumon alportis por li la epizodista rolo en „Bonnie and Clyde”. Post tio, li daŭre ricevis ĉefrolojn, ekz. pro ludo de la legenda enketisto de la filmo „Franca kontakto” li ricevis Oskar-premion en kategorio plej bona aktoro. Ĉe la plej grandaj sukcesoj, abrupte, li retiriĝis por okupiĝi pri siaj ŝatataj aferoj. Estas konate, ke li entuziasmas por la aŭtomobiloj, partoprenis eĉ konkursojn. Li mem ŝatas stiri aŭtomobilon aŭ aviadilon. Post du jaroj, li retrovis la aktoradon.
Multaj premioj, Oskar-nomumoj kaj nova Oskar-premio (Unforgiven - epizodisto) pruvis, ke li decidis ĝuste. Li pruvis sian talenton en diverstemaj filmoj, kiujn li povas ludi surprize realeske.
Tri korinfarktoj devigis lin al ripozado, kio signifis okaze de li, verkadon de tri libroj. Li havas tri infanojn el la unua geedzeco, ili divorcis post 30 jaroj en 1986. Nuntempe li vivas kun la dua edzino (1991) Betsy Arakawa.
Elsa Joubert
Elsa Joubert estas konsiderata en la sudafrika literaturo kiel unu el la plej gravaj aŭtoroj de sia tempo. Ŝi estis proksime implikita en la fondo de la Afrika Verkista Asocio kaj poste ankaŭ kiel ĝia prezidanto. Ŝi gajnis multajn literaturajn premiojn.
Homaj Rajtoj
Elsa Joubert apartenis al la grupo de sudafrikaj verkistoj, kiuj kontraŭis la apartisman sistemon ('"Apartheid") kaj kiuj ĉiam provis denunci kaj plibonigi la situacion de nigraj verkistoj. Joubert precipe kontraŭis la fakton, ke tiom multaj libroj de nigraj verkistoj estis malpermesitaj.
László Podhradszky
PODHRADSZKY László [podradski] estis rumania hungara juristo, politikisto. Li naskiĝis en Kőszeg la 2-an de marto 1920 kaj mortis la 18-an de septembro 1998 en Kluĵo.
Biografio
László Podhradszky akiris jurdiplomon kaj doktorgradon en Universitato Francisko Jozefo la 1-a de Koloĵvaro (1943). Li estis jura kunlaboranto en Kluĵo de ĵurnalo Igazság kaj de revuo Dolgozó Nő. De 1987 li estis ĉefintendanto de la hungara evangelia eklezio de Rumanio. Post la falo de la diktaturo en 1989, li estis deputito en la rumana parlamento sur listo de RMDSZ kaj ano de la komitato homjura, minoritata kaj kulta. Laŭ lia propono enmetiĝis en teksto de la nova konstitucio, ke la leĝoj ne povas havi retro validojn escepte de kriminalajn kazojn, kiam oni aplikas la jurregulolojn pli mildajn akceptitajn dumtempe. Lia politika agado koncentriĝis al la aranĝo de postkomunista situacio de eklezioj. Li reprezentis la hungararon de Transilvanio en internaciaj konferencoj en Ĝenevo kaj Helsinki.
Bakonyszentiván
Bakonyszentiván (bakonjsentivAn) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Geografio
Bakonyszentiván situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kisbér-Pápa. La lasta urbo troviĝas 21, Pannonhalma 23, Zirc 25 km-ojn.
Historio
Bakonyszentiván estis fondita en la 13-a jarcento. En 1902 la fervojo atingis la komunumon.
En Bakonyszentiván migra poŝto servas.
ASM Oran
ASM Oran estas Alĝeria futbalo klubo kiu estita bazita en Oran, fondis en 1932. La klubo koloroj estas verda kaj blanka.
Orkruca parolo
Bryan elokvente atakis tiun dogmon, ke nur oro povas servi kiel mongarantio kaj li finis la parolon tiel: "Oni ne trudu sur frunton de la laboristoj tiun dornan kornon, oni ne krucumu la homaron je ora kruco." Lia parolo tiel entuziasmigis la konvencion, ke la komisiitoj elektis Bryan al prezidenta kandidato, kvankam li estis nur 36 jarojn aĝa kaj li apenaŭ havis spertojn kiel oficisto. Bryan malvenkis en novembro kontraŭ la respublikana kandidato William McKinley.
34039 Torsteinvik
34039 Torsteinvik estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Torstein Vik, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Fagerlia Videregaende Skole en Ålesund (Møre og Romsdal, Norvegio).
58418 Luguhu
58418 Luguhu estas malgranda asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Militpeno
Militpeno (aŭ militklopodoj) en politiko kaj militplanado estas kunordiga mobilizo de la rimedoj de socio - kaj industriaj kaj homaj - cele al la subteno de milita forto. Depende de la militemo de la kulturo, la relativa grando de la armitaj fortoj kaj de la socio kiu devas subteni ilin, la stilo de registaro, kaj de la fama subtenemo de la militaj celoj, la militpeno povas gami el malgranda industrio redirekto ĝis tute kompleta komando de la socio.
58418 Luguhu
Ĝi estas tre malhela, ĉar ĝi resendas nur 3,8 % el la suna lumo, kiun ĝi ricevas. Ĝi estas en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Militpeno
Kvankam multaj societoj estis historie perceptitaj kiel engaĝiĝintaj aŭ suferintaj pro miltipeno, la preciza koncepto ne estis ĝenerale uzata ĝis la lasta jardeko de la 18-a jarcento, kiam la estroj de la Franca Revolucio alvokis por levée en masse (amasa konskripcio) kaj ĝenerala mobilizado de la socio por eviti, ke la monarkiistaj fortoj reklamu rekontrolon de la franca registaro.
58418 Luguhu
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Lago Lugu (ĉine: 泸沽湖, Lúgū Hú) situita ĉe la limo inter la sudokcidento de Siĉuano kaj la nordoriento de Junano. Ĉirkaŭ la lago vivas la Mosuoj : etno, kiu gardas restaĵojn de sia antikva matriarkeco.
Militpeno
La koncepto estis poste adaptita kaj uzita de Rusio, Britio, kaj Usono, speciale dum la Unua kaj la Dua Mondmilitoj.
Enspezo
Enspezo estas ĉiu mono, kiun oni ricevas pro liverita varo aŭ servo.
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri enspezo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Maciej Popko
Maciej Norbert Popko (naskiĝis la 3-an de decembro 1936 en Częstochowa, mortis la 22-an de novembro 2014 en Varsovio) - pola orientalisto, hititologo, profesoro en Orientalistika Fakultato de Varsovia Universitato. Montgrimpisto, organizanto kaj ĉefo de polaj ekspedicioj en montoj de Azio.
Scienca agado
Li ĉefe okupiĝas pri Malgrand-Azio
Grimpado
Maciej Popko grimpas somere kaj vintre en Tatroj (de 1953), Dolomitoj kaj Francaj Alpoj. Li gvidis pionirajn ekspediciojn en montaroj de Turkio (1967, 1968) kaj ekspedicion en Afganio, lime de Pamiro kaj Hindukuŝo. Redaktoro kaj kunaŭtoro de unu el la plej bonaj lernolibroj de montgrimpado en la pola lingvo titolita "Alpinizm" (1971 kaj 1974) kaj aŭtoro de pluraj prilaboraĵoj.
Fortikaĵo de Cill Mobhí
Gravaj arkeologiaj trovejoj en Coill an Chaisil estas:
Noktovidilo
Noktovidilo estas ilo, instalita ĉe pafiloj, per kio oni povas vidi celon eĉ nokte. Ĝi uzas nevideblajn radiojn, kiujn radias homoj kaj bestoj. Ĝi estis instalita jam ĉe la germana manpafilo Sturmgewehr 43; kaj nuntempe ĝi estas ofte trovebla ĉe tankoj (Tipo 59, ekzemple), pafiloj kaj eĉ ĉe iloj, per kiuj oni rigardas senpafe (periskopoj, ekzemple). Ĝi povas ankaŭ havi formon de lorno, binoklo aŭ okulvitroj. Kutima noktovidilo konsistas el objektivo, ricevilo de radioj, amplifilo kaj ekrano. La fusila speco de noktovidilo estas simila vizaĝe kun "Close Combat Optic" (la lasera ilo, per kiu oni celas sen rigardi intern vitran celilon, ĉar lasera ruĝa makulo montras, kien rektas la fusilo).
Fervojlinio Liberec–Zawidów
Fervolinio Liberec - Zawidów (en horaro por vojaĝantoj markita komune kun fervojlinio Frýdlant v Čechách - Jindřichovice pod Smrkem per numero 037) kondukas el Liberec tra Raspenava kaj Frýdlant, en Černousy ĝi superas polan ŝtatlimon kaj finas en Zawidów. Temas pri unurela fervojlinio de tutŝtata fervojo, ĝi trairas tra du tuneloj kaj ĝi troviĝas en Regiono Liberec. La persona transporto en Černousy al la ŝtatlimo estis en la jaro 1993 haltigita. La internacia ŝarĝtransporto estas trafikata ĝis hodiaŭ. En la jaro 2018 la fervojlinio estis reguligita kaj la rapideco plialtigita ĝis 100 km/h.
Historio
Per permesilo de Francisko Jozefo la 1-a el la 31-a de arto 1872 estis eldonita konceso por kompanio Sudnordgermana kuniga fervojo al konstruado kaj uzado de fervojo lokomotiva al plilongigo de sudnordgermana fervojo kuniga el Liberec ĝis limoj landaj ĉe Seidenberg.
La 4-an de julio 1958 okazis sub frýdlanta kastelo tragika akcidento, kiam en disakvigitan riveron Smědá falis malsupren de sur la submuelita remparo lokomotivo de persona trajno. En sekvoj de la akcidento pereis kvar homoj.
Capriolo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Adro, Castelli Calepio (BG), Credaro (BG), Palazzolo sull'Oglio kaj Paratico.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Georgo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
1661
1661 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
NGC 2561
NGC 2561 (aliaj indikoj — UGC 4336, MCG 1-22-1, ZWG 31.81, ZWG 32.1, IRAS08169+0448, PGC 23351) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Logika aŭo
En la logiko, la logika aŭo (esprimita per aŭ), ankaŭ nomita disjunkcio (logiko), estas logika konektilo (operacio), kiu nur rezultigas veran frazon, se mimimume unu (iu ajn) el frazeroj estas veraj.
La operacio estadas skribita per signo | (kodo deksesuma 7C en unikodo) aŭ per signo ∨ (kodo deksesuma 2228 en unikodo, &or; en HTML).
Ĝia vertabelo do estas (uzataj valoroj estas mallongigoj de Vera kaj Falsa):
La alia maniero de skribo de la sama vertabelo estas per uzo de nombro 1 por Vera kaj 0 por Falsa:
Laŭbita logika kajo same operacias por ĉiu bito de du nombroj kaj produktas la rezultan nombron. Ekzemple (la nombroj estas deksesumaj) 0x567F | 0x8CA1 = 0xDEFF.
Aŭo estas asocieca kaj komuta.
En elektrotekniko logika kajo estas farata per paralela konekto de ŝaltiloj.
En elektroniko por logika aŭo estadas specialaj logikaj elementoj, ili povas havi pli ol du enenirojn.
Rio Branco do Ivaí
Rio Branco do Ivaí estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.897 loĝantojn en 2010.
MC Oran
Mouloudia Club de Oran estas futbalklubo, kiu estas bazita en Oran en Alĝerio. Fondita en 1946, MCO estas la sola klubo al havas Alĝerian disput ankoraŭ nun (2007) ĉiuj nacia ĉampioneco sezonoj de unua divido (D1) ekde 1963, ĉe ĝia lanĉo.
2-a jarcento a.K.
La 2-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 200 kaj finiĝis la 31-an de decembro 101 antaŭ nia erao.
Erdmuthe Dorothea von Zinzendorf
Erdmuthe Dorothea grafino de ZINZENDORF, denaske grafino Reuß zu Ebersdorf (naskiĝis la 7-an de novembro 1700 en Ebersdorf, mortis la 19-an de junio 1756 en Herrnhut) estis germana pietistino kaj poetino de ekleziaj kantoj.
Ŝi ĝuis pietisman edukadon laŭ la principoj de Philipp Jacob Spener. La sinjorino edziniĝis al grafo Nikolao Ludoviko de Zinzendorf en 1722. Naskiĝis al ili, kies edzecon sennombraj kontraŭaj vidpunktoj malfaciligis, dek du infanoj, i.a. Renato de Zinzendorf.
Erdmuthe, al kiu estis instruanta la patrino ekonomion kaj administradon, transprenis la mastrumadon ne nur por la bieno de sia edzo en Berthelsdorf sed ankaŭ por la ĵus fondita domaro Herrnhut. En tiu Komunumo de la fratoj (Brüdergemeine) ŝi iĝis estrino de la Ejo de la fratinoj. Krome ŝi subtenas orfejon kaj servis kiel dompatrino. Post la unua ekziligo de sia edzo ĉi-lasta transdonis al ŝi en 1732 la tutan posedon. Kune kun Nikolao ŝi vojaĝis tra multaj eŭropaj landoj. Post rea elpelo de la edzo ŝi prizorgis liajn posedaĵojn dum dek unu jaroj.
Joseph Hergenröther
Joseph HERGENRÖTHER (naskiĝinta la en Würzburg, mortinta la  en la Abatejo Mehrerau apud Bregenz) estis germana teologo katolika kaj kardinalo.
Erdmuthe Dorothea von Zinzendorf
Reveninte el Londono en 1755, la grafo ekvivis separite de sia edzino, ĉar la geedzoj pro longedaŭra disigo multe malkonkordiĝis. Erdmuthe, malsaneta post la morto de sia lasta filo, estis vivanta en Herrnhut, dume la grafo estis loĝanta en la kastelo Berthelsdorf.
Joseph Hergenröther
Vivo
Estante filo de la medicina profesoro Johann Jakob Hergenröther li frekventis la gimnazion en Würzburg kaj studis samloke filozofion kaj teologion inter 1842-44. En aŭtuno 1844 li eniris la Germanan kolegion en Romo. Pro la revolucio li ne povis resti ĝis doktoriĝo. En 28.3.1848 li ordinitis kaj tuj reiris patrujen. Li membriĝis al la porpastra seminario de Würzburg kaj studis ankoraŭ du semestrojn ĉealtlerneje. En marto 1849 li iĝis kaplano en Zellingen sed animzorgulis nur unu jaron. Lia epsikopo volis lian sciencistadon kaj ordonis al li ekstudenti en majo 1850 ĉe la teologia fakultato de Munkeno. Tie li iĝis doktoro pri teologio en la 18.7.1850. En majo 1851 li habilitiĝis samloke kaj iĝis privata docento. En la 3.11.1852 li nomumitis eksterorda profesoro pri historio eklezia kaj kanona juro en Würzburg. En la 15.5.1855 li iĝis orda profesoro finfine. Krom la ĉefajn fakojn li instruis ankaŭ patrologion kaj ĝis la jaro 1879 li sukcese plialtigis la nivelon de la fakultato. En 1868 li vokitis kune kun Hettinger kiel konsilisto por la preparoj de la Unua Vatikana koncilio al romo. En 1877 nomumis lin papo Pio la 9-a papa privata prelato. En la 12.5.1879 li nomumitis kardinalo fare de papo Leono la 13-a kaj setlis en Romo. Tie li baldaŭ iĝis krome prefektko de la Apostola arkivejo. Lia tasko estis malfermi tiun ĉi instituton por sciencistoj el la tuta mondo. Hergenröther ankaŭ estis membro de la Kongregacioj koncilioj, de la Indekso, de specialaj ekleziaj aferoj kaj de studoj. Li mortis pro apopleksio dum vojaĝo al Germanlando. Li entombigitis en Mehrerau.
Erdmuthe Dorothea von Zinzendorf
Erdmuthe Dorothea elpensis tutan serion da ekleziaj kantoj kaj ŝi merite kaj modele eldonis la herrnhutajn spiritajn kaj edifajn devizojn ("Herrnhuter Losungen").
Joseph Hergenröther
Graveco
La scienca agado de Hergenröther startis per la tezo patrologia Die Lehre von der göttlichen Dreieinigkeit nach dem heiligen Gregor von Nazianz, dem Theologen, mit Berücksichtigung der älteren und neueren Darstellungen dieses Dogma (Regensburg 1850). Sekvis la habilitiĝskribaĵo: De catholicae Ecclesiae primordiis recentiorum Protestantium systemata expenduntur dissertatione historico-dogmatica (Regensburg 1851). Temis pri la Hippolytus-demandoj ĉirkaŭ la remalkovritaj Philosophumena (1851) la verko: Über die neu entdeckten Philosophumena (Tübinger Theologische Quartalschrift 1852, p. 416-441). Post la verkado de diversaj artikoloj por la kompletiga volumo de Kirchen-Lexikon de Wetzer/Welte (1856) li revenis al la Hippolytus-problemaro ĉe: ''Hippolytus oder Novatian? Nochmals der Verfasser der Philosophumena'' (Österreichische Vierteljahresschrift für katholische Theologie, II. Jahrg., 1863, p. 389–440). La ĉefaj okupiĝoj liaj en la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj estis poste Photius kaj la Orienta skismo. La unua frukto de lia Photius-okupiĝo ekde 1854, por kio Hergenröther ankaŭ uzis manuskriptajn tezorojn, publikiĝis en 1857 Photii Constantionpolitani Liber de Spiritus sancti mystagogia, quem notis variis illustratum ac theologicae crisi subiectum nunc primum edidit (Regensburg 1857); al tio la prilaboraĵoj: Die theologische Polemik des Photius in seiner Schrift vom heiligen Geist (Theologische Quartalschrift 1858, p. 559–629).
Ruĝecbrusta tarsigero
La Ruĝecbrusta tarsigero aŭ Ruĝecbrusta bluvostulo (Tarsiger hyperythrus) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Tarsigeroj. Tiu genro karakteras iel laŭ aspekto pro flaveca koloro en subaj partoj, sed kombine kun blua aŭ griza en supraj partoj; ĉe tiu specio la subaj partoj estas sufiĉe ruĝecaj aŭ ruĝoranĝaj, de kie venas la nomo.
Joseph Hergenröther
Graveco
La sama jarkolekto de la skribaĵaro (1858, p. 252 sekv.) havis la studaĵon: Die Amphilochien des Photius. Poste li liveris artikolojn pri la Migne-eldono de la verkoj de Photius (Patrologia graeca T. 101–104, Paris. 1860), aparte pri la Amphilochia-eldono; ankaŭ lia eldono de Mystagogia Spiritus sancti represitis samloke (T. 102) kontraŭ lia volo. Kritikemon vekis ĉe Hergenröther la verko de A. Pichler, Geschichte der kirchlichen Trennung zwischen dem Orient und Occident (München 1864 skv.); kritikonte la unuan volumon li verkis: Neue Studien über die Trennung der morgenländischen und der abendländischen Kirche (Chilianeum, Bd. V, 1864, p. 8–26, 56–70, 97–122) Superrigardon pri nova literaturo pri la historio de la Orienta skismo li estis verkinta jam antaŭe: Studien und Kritiken über die neuesten Bestrebungen des katholischen Abendlandes für die Wiedervereinigung mit der orientalischen Kirche (Chilianeum, Bd. III, 1863, p. 369–882). Finfine aperis post 12 jaroj da laboro la monumentaĵo ''Photius, Patriarch von Constantinopel. Sein Leben, seine Schriften und das griechische Schisma. Nach handschriftlichen und gedruckten Quellen'' (3 vol., Regensburg 1867–1869). Suplementis ĝin kolekto da nepresitaj skribitaĵoj Monumenta graeca at Photium ejusque historiam pertinentia (Regensburg 1869).
Menciindas inter aliaj verkoj de Hergenröther ĝis la jaro 1870 jenaj: ''Der Kirchenstaat seit der französischen Revolution. Historisch-statistische Studien und Skizzen (Freiburg i. Br. 1860); Der Zeitgeist und die Souveränität des Papstes (Katholik 1861, I, p. 513–543); Die Reordinationen der alten Kirche (Österreichische Vierteljahresschrift für katholische Theologie, I. Jahrg. 1862, p. 207–252, 387–456); Die Rechtsverhältnisse der verschiedenen Riten innerhalb der katholischen Kirche (Archiv für kathol. Kirchenrecht, Bd. VII, 1862, p. 169–200, 387–363; Bd. VIII, 1862, p. 74–97, 161–200) Spaniens Verhandlungen mit dem römischen Stuhle (Archiv für kathol. Kirchenrecht, Bd. X, 1863, p. 1–45, 185–214; Bd. XI, 1864, p. 252–263, 367–401; Bd. XII, 1864, p. 46–60, 385 bis 430; Bd. XIII, 1865, p 91–106, 393–444; Bd. XIV, 1865, p 211-252; Bd. XV, 1866, p 169–215); Kirche – und nicht Partei. Eine Antwort auf die jüngste Broschüre des Herrn Dr. Fr. Michelis (Würzburg 1865; aus dem Chilianeum, Bd. VI, 1865, p. 8–26, 56– 75); Die Irrthümer der Neuzeit gerichtet durch den heiligen Stuhl; nach vier Vorträgen über die Encyclica vom 8. Dec. 1864 (Chilianeum, Bd. VI, 1865, p. 192 bis 208, 295–310, 337–348, 385–402, 425–437); Die französisch-sardinische Uebereinkunft vom 15. September 1864 (Frankfurt a. M. 1865; = Broschüren-Verein, 1. Jahrg., Nr. 3); Die Marienverehrung in den zehn ersten Jahrhunderten der Kirche (Münster 1870; = Zeitgemäße Broschüren, Bd. VI, Heft 8); Das griechische Kirchenrecht bis zum Ende des neunten Jahrhunderts'' (Archiv für kathol. Kirchenrecht, Bd. XXIII, 1870, p. 185–227).
Ruĝecbrusta tarsigero
La specio, kiel ĉe multaj parencaj genroj, estas klara ekzemplo de seksa duformismo, ĉar la ino estas pli senkolora kun ĝenerala flaveca koloro sube (pli hela ventre) kaj grizbruna supre (nur la tre nigra okulo elstaras ene de hela ĉirkaŭokula ringo), dum la masklo montras en reprodukta plumaro tre malhelbluan supran koloron kun tre brilbluaj markoj nome en vosto (kaj de tie la alternativa nomo Ruĝecbrusta bluvostulo), en ŝultro kaj en supraokula larĝa strio kiu kuniĝas en frunto.
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Barato, Birmo kaj Nepalo. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Joseph Hergenröther
Graveco
Multaj pli malgrandaj artikoloj eklezihistoriaj, kanonjuraj, apologiaj eldonitis ankaŭ en la gazeto Katholischen Wochenschrift (eldonisto estis Himmelstein, 1853–1857/Würzburg), kiel ankaŭ ĉe Chilianeum'' (1862–1869).
Pluaj sciencaj agadoj
Hergenröther nombriĝis inter la plej akraj defendantoj de ultramontanismo kaj la rezultoj de la Unua Vatikana koncilio. De li skribitis, kune kun Hettinger, la fare de la bavara registaro postulita ekspertizo Gutachten der theologischen Facultät in Würzburg über fünf ihr vorgelegte Fragen, das bevorstehende ökumenische Concil in Rom betreffend (Würzburg 1869); sekvis la ne plu postulita sed tamen presita verko: ''Über das Vaticanische Concil. Entwurf einer Beantwortung der elf vom königlichen bayerischen Staats-Ministerium des Cultus den theologischen und juristischen Facultäten vorgelegten Fragen'' (Katholik 1871, I, p. 129–180). Kontraŭ Janus de Ignaz von Döllinger li skribis la libron: ''Anti-Janus, eine historisch-theologische Kritik der Schrift: Der Papst und das Konzil. von Janus'' (Freiburg i. Br. 1870).
Sekvis ankoraŭ pli malgrandaj skribitaĵoj: ''Die Irrthümer von mehr als vierhundert Bischöfen und ihr theologischer Censor. Ein Beitrag zur Würdigung der von Herrn Dr. v. Döllinger veröffentlichten ‚Worte über die Unfehlbarkeitsadresse‘ (Freiburg i. Br. 1870); Die Conciliums-Briefe der Allgemeinen Zeitung (Histor.-polit. Blätter, Bd. 65, 1870, p. 707–723, 737–761, 865–886; Bd. 66, 1870, p. 21–40, 132–157, 198–223, 421–447); Die päpstliche Unfehlbarkeit vor dem vaticanischen Concil (Histor.-polit. Blätter, Bd. 66, 1870, p. 500–526, 557–583, 653–681); Die alten Gallikaner und die modernen Appellanten (Histor.-polit. Blätter, Bd. 66, 1870, p. 721–735); Das unfehlbare Lehramt des Papstes; drei Vorträge (Passau 1871); Kritik der v. Döllinger’schen Erklärung vom 28. März 1871'' (Freiburg i. Br. 1871). Finfine la granda eklezipolitika verko: ''Katholische Kirche und christlicher Staat in ihrer geschichtlichen Entwickelung und in Beziehung auf die Fragen der Gegenwart. Historisch-theologische Essays und zugleich ein Anti-Janus vindicatus'' (2 Abtheilungen, Freiburg i. Br. 1872)
Post tiomaj bataloj intelektualaj Hergenröther verkis por la kolekto "Herder'sche Theologische Bibliothek" - kvazaŭ kompendio de siaj eklezihistoriaĵoj - alian ĉefverkon titolita Handbuch der allgemeinen Kirchengeschichte (3 vol., Freiburg i. Br. 1876–80): En la jaro 1877 li transprenis la redaktadon de la dua Kirchenlexikon-eldono de Wetzer/Welte. Sed post la finitaj preparadlaboroj li vokitis al Romo; sekve transprenis liajn zorgojn eldonistajn s-ro Kaulen. Krom kelkaj recenzoj menciindas el la lastaj würzburgaj jaroj: ''Papst Pius IX. groß in seinem Wirken und in seinem Leiden (Würzburg 1876); Athanasius der Große (Köln 1876); Das Armuthsgelübde bei den orientalischen Mönchen (Archiv für kathol. Kirchenrecht, Bd. 37, 1877, p. 20–28); Cardinal Maury. Ein Lebensbild aus dem Ende des vorigen und dem Anfange des jetzigen Jahrhunderts (Würzburg 1878; = Kathol. Studien, 4. Jahrg., Heft 3/4); Abriß der Papstgeschichte in dem von Leo Woerl herausgegebenen Papst-Album (Würzburg 1878); Über den kirchenrechtlichen Begriff der Nomination'' (Archiv für kathol. Kirchenrecht, Bd. 39, 1878, p. 193–214).
En Romo li komencis la eldonon de la regestoj de Leono la 10-a: ''Leonis X. Pontificis Maximi Regesta e Tabularii Vaticani manuscriptis voluminibus aliisque monumentis collegit et edidit Jos. Card. Hergenröther'' (T. I, = fasc. 1–6, Freiburg i. Br. 1884–85) kaj la kontinutigon de la prikoncilia historio de Karl Joseph von Hefele (vol. VIII u. IX, Freiburg i. Br. 1887 u. 1890).
Fonto
Artikolo "Hergenröther, Joseph" fare de Friedrich Lauchert, en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 50 (1905), p. 228–231, kio legeblas interrete tie ĉi.
Aflenz
Aflenz - prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Batalo apud Trafalgar
La batalo de Trafalgaro okazis la 21-an de oktobro de 1805, fronte al la Kabo de Trafalgar en la provinco de Kadizo, Hispanio kaj en ĝi alfrontiĝis la mararmeoj aliancitaj de Francio kaj Hispanio, komanditaj de la admiralo Pierre Villeneuve, asistita de la hispana Federico Gravina, kontraŭ la angla mararmeo de Horatio Nelson.
La fono de la batalo estis la preteco de la trupoj de Napoléon Bonaparte invadi Anglion, por kio li koncentras siajn trupojn en Boulogne-sur-Mer. La admiralo Villeneuve klopodas apartigi la anglan mararmeon. Post diversaj manovroj, li rifuĝas en la haveno de Kadizo. Apogite de la hispanaj ŝipoj, kiuj estis tiam aliancitaj al Francio pro la paktoj de la reĝo Karlo la 4-a de Hispanio, ili forlasis la havenon la 19-an de oktobro, kaj trovis la floton de Nelson la frumatenon de la 21-a.
En la batalo mortis 1.025 hispanoj (1.383 vunditoj), 2.218 francoj (1.155 vunditoj) unuflanke, kaj 449 angloj (1.241 vunditaj) aliflanke. Inter la forpasintaj troviĝis la hispanaj admiraloj Cosme de Churruca kaj Federico Gravina, kaj la venkinto mem de la batalo, la admiralo Nelson. Villeneuve mortigis sin unu jaron poste.
Konsekvencoj
La batalo malhelpis ĉiun eblan invadon de Anglio fare de la napoleonaj trupoj.
Plej grave, ĝi markis la komencon de la mara hegemonio de Britio, kio havis gravajn konsekvencojn por la posta monda historio.
Báránd
Báránd [bArAnd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Püspökladány. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Oradea, Kaba kaj Püspökladány estas proksime.
Historio
La unua mencio okazis en la 13-a jarcento. La fervojo fine de la 19-a jarcento portis prosperon. Tiutempe Báránd estis grandvilaĝo. La vilaĝdomo konstruiĝis en 1910. Dum la socialismo kolĥozo pri Nova Vivo funkciis.
Vilaĝservoj estas kuracejo, dentokuracejo, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, vilaĝdomo, familihelpa centro.
Vidindaĵoj estas barokaj preĝejoj katolika kaj kalvinana.
Alpako
Alpakoj pezas inter 55 kaj 50 kg kaj altas ĝis la pinto de la ŝultro 95 cm. La antaŭulo de alpako estas la sovaĝa vikuno. Ili estas bestoj tipaj de la Punao de Peruo, Bolivio kaj aliaj lokoj pli sude. Alpakoj vivas en grandaj aroj en la altebenaĵoj de la Andoj de 3.500 ĝis 5.000 metroj super la marnivelo.
El la lano de alpakoj oni produktas ŝtofon, same nomitan "alpako." .
Vidu ankaŭ
Lamo
Witzleben (apartigilo)
Witzleben estas nomo de jenaj lokoj:
Witzleben estas la familia nomo de:
Gundiŝapur
Gundiŝapur aŭ Gondēshāpūr estis la intelektula centro de la Sasanida Imperio kaj hejmo de la nomita Akademio de Gundiŝapur.
Fondita de la Sasanida reĝo Ŝapur la 1-a, Gundiŝapur estis hejmo de instruhospitalo, kaj ankaŭ havis bibliotekon kaj centron de alta lernado Akademio de Gundiŝapur. Ĝi estis identigita per etendaj ruinoj sude de Ŝahabad, vilaĝo 14 km sudoriente de Dezful, ĉe la ŝoseo al Ŝuŝ, en nuntempa Provinco Ĥuzestano, de sudokcidenta Irano. Ĝi ne estas organizita arkeologia loko nuntempe, kaj escepte ruinoj ĝi estas plenplena je restaĵoj kiaj rompitaj ceramikaĵoj.
Spite la famon, kelkaj fakuloj ĵus alvokis pri la ĝenerala historia gravo de Gundiŝapur, specife pri la ekzisto de hospitalo.
La fama aŭstria filozofo, edukisto kaj okultisto, Rudolf Steiner, parolis foje pri la gravo de Gundiŝapur (aŭ Gundishapur) en la historio de la mondo. Esence, Steiner vidis tiun kulturon kiel tro frua florado kiu estis (necese) detruista de islamaj hordoj en la 7a jarcento.
David Hume
David HUME (naskiĝis 1711 en Edinburgo, mortis la 25-an de aŭgusto 1776, sameloke) estas grava skota filozofo de modernismo kaj empiriismo. Li puŝis la analizon de Locke kaj Berkeley al ĝia logika sed absurda rezultato de skeptikismo. Same kiel Platono, li celis esti fama beletristo sed gajnis famon kiel filozofo.
Vivo
Dum 1754 - 1762, Hume verkis historion de Anglio kiu, spite de eraroj, fariĝis la norma verko pro ĝia pura stilo.
En 1763, Hume revenis al Parizo por esti sekretario al al brita ambasado. Tie li renkontis Rousseau kaj ili amikiĝis. Poste Hume helpis Rousseau rifuĝi en Britio.
Hume eble estis la unua famulo en Eŭropo kiu mortis kiel malkaŝa ateisto. Hodiaŭ sur la TTT li estas unu el la plej popularaj filozofoj.
Verkaro
Hume estis unu el la plej skeptikaj de filozofoj. Li eĉ dubis la ekzistecon de menso kaj de la materia mondo. Kvankam li ja kredis ke la suno morgaŭ superiros, tia kredo estas nure tio: kredo. Kiel kredo ĝi ne estas bazita sur logiko aŭ racio. Multe de nia "scio" pri la mondo estas de simila ŝablono: kaŭzo kaj fizika leĝo nure priskribas la kutiman okazon; ideo kaj vortoj nure temas pri kutimaj kunaĵoj. Realo estas tute kaprica: nia kompreno estas bazita sole sur la reguleco kaj kutimeco kiun ĝi hazarde havas.
En la deka ĉapitro de Pri Homa Kompreno, Hume disputis kontraŭ la ebleco de mirakloj, dirinte ke miraklo ne eblas okazi: miraklo, laŭ difino, estas treege malprobabla okazo, tial iu ajn raporto pri miraklo estas, pliprobable, mensogo aŭ eraro ol la vero.
Hume estis skolano de empiriismo, skolo fondita de Locke. Sed la empiriismo de Hume fariĝis efektive skeptikismo. Hume diris ke religio kaj teologio ne estas bazitaj en racio kaj logiko. Multaj homoj opiniis, ke li estis ateisto, sed efektive li estis skeptikemulo, kiu argumentis, ke eble ia kreinto de la universo ekzistas. Tamen ni homoj ne povas eĉ ekscii ion ajn pri la karaktero de tia kreinto. Oni devas rigardi la kreiton por peni ekscii ion ajn pri la kreinto, kaj tia rigardo levas dubojn pri siaj moralaj celoj. Tamen kelkaj homoj opinias, ke David Hume estis la unua fama intelektulo de la Okcidento kiu estis ateisto ĝis morto.
Enhavo
La problemo de estas kaj devus esti, kiel elparolita de David Hume, aperas kiam oni asertas pri tio, kio devus esti, baze de nur tio, kio estas. Hume konkludis, ke ŝajnas, ke ekzistas grava diferenco inter pozitivaj asertoj (pri tio, kio estas) kaj preskribaj aŭ normaj asertoj (pri tio, kio devus esti), kaj ke ne estas memevidente, kiel oni povas kohere iri de priskribaj asertoj al preskribaj asertoj. La leĝo de Hume aŭ la gilotino de Hume estas la tezo ke, se rezonanto nur havas aliron al ne-moralaj kaj ne-taksipovaj faktaj premisoj, la rezonanto ne povas logike konkludi la veron de moralaj asertoj.
Győrszentiván
Győrszentiván (djOrsentivAn) estas urboparto (distrikto) de Győr, kiu estis memstara vilaĝo ĝis la kuniĝo en 1970.
Nuntempe en Győrszentiván funkcias 2 lernejoj, kulturdomo, sportejo, 2 apotekoj, diversaj vendejoj. Loka aŭtobuso numero 31 kaj fervoja stacidomo solvas la trafikon kun la urbocentro.
Famuloj
En Győrszentiván naskiĝis Mátyás Éltes, pedagogo.
Johannes Rudbeckius
Johannes RUDBECKIUS (la pli aĝa), denaske Johan RUDBECK (naskiĝis en Ormesta, Almby socken, la 3-an de aprilo 1581, mortis en Västerås la 8-an de aŭgusto 1646) estis episkopo de Västerås ekde 1619 ĝis sia morto kaj kapelpastro de la reĝo Gustavo la 2-a Adolfo, la plej grava sveda episkopo de sia epoko. Li ankaŭ estis profesoro pri matematiko de la Universitato de Upsalo. En 1609, li sukcedis Claudius Opsopæus (1578-1614) kiel profesoro pri la hebrea, sed en la sekvanta jaro, li ŝanĝis la oficon kiel profesoron pri teologio.
Li estis filo de Johan Pedersson Rudbeck (1550–1603) kaj Christina Pedersdotter Bose, kaj estis fondinto de la unua gimnazio en urbo Västerås kaj kiel episkopo li estis granda organizanto. Li enkondukis la devigan instruadon por la infanaro de sia diocezo, krom esti fondinta la unuan lernejon por knabinoj en la jaro 1632. Rudbeckius estis rigardata kun suspektemo flanke de siaj superuloj, dank'al la reformoj kiujn li enkondukis kaj estis aplikataj en la tuta lando.
El lia dua geedziĝo al Magdalena Hising (1602-1649) naskis al li la filon Olaus Rudbeck, la Maljuna (1630-1703), kiu estis profesoro pri Medicino de la Universitato de Upsalo. Lia pranevino, Wendela Rudbeck, edziniĝis al Peter Olai Nobelius, el kiu devenas la kreinto de Nobel-premio Alfred Nobel. Rudbeckius famiĝis ankaŭ pro la "ĉevalo de Dalarna", ankaŭ de li nomata "ludilo de la diablo". Li ankaŭ estis frato de Jacobus Boose Rudbeckius (1583-1635) kaj Petrus Rudbeckius, la Maljuna (1578-1629).
Flugfolio
Ĝi aperis pruvebla unuafoje en 1488, iom post apero de la libropresado. Ili servis komence la komercadon, sed ili mem ne estis senpagaj, oni povis ilin nur aĉeti. Oni kalkulas ties prezon je 1-4-hora laboro de simpla metiisto.
En la postaj jarcentoj aperis tri temobranĉoj: sensacioj kaj mirakloj; religiaj eldiroj; politikaj kaj militistaraj informoj.
La flugkajeroj (pamfletoj) havis plurajn paĝojn, nebinditajn. Oni vidas hodiaŭ ilin antaŭuloj de la moderna gazeto, kvankam ili ne aperis periode.
1654
1654 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1654 post Kristo okazis, interalie:
Paradou AC
Paradou AC estas Alĝeria futbalo klubo kiu estita bazita en Alĝero. Ili ludas ilian hejmon ludojn ĉe la Omar Hammadi Stadiono. Fondita en 1994 de membroj de la Hidro AC malsupera teamo, la klubo lud en blua kaj flava. Honoroj inkluzivas la Alĝerian duan dividon titolon en la 2004–2005 sezono.
Rosário do Ivaí
Rosário do Ivaí estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.586 loĝantojn en 2010.
Amadeo la 3-a de Savojo
Amadeo la 3-a, grafo de Savojo kaj Piemonto naskiĝis en 1103 kaj mortis en 1148. Filo de Umberto la 2-a, ediziĝis al Adelaide kaj poste al Matilde de Albon. Mortis en Kipro dum la 2-a Krucmilito
Idaro: Umberto la 3-a, Mafalda de Savojo kaj Piemonto, unua reĝino de Portugalio (kiel edzino de Afonso Henriques); kaj Agnese (edzino de Guglielmo la 1-a grafo de Ĝenovo).
Skály (Horní Město)
Skály (antaŭe Hankštejn, Hangenstein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Město en distrikto Bruntál. Ĝi situas nordoriente de Horní Město. Vivas ĉi tie. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/370.
Skály situas en katastra teritorio Skály u Rýmařova kun areo 5,46 km².
Historio
Skály, antaŭe Hankštejn, estis malnova minista domaro, kiu estas indikata en dokumentoj jam en la jaro 1398. Ĝi estas do pli malnova ol Horní Město.
Loĝantaro
En Skály estas registritaj 47 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 39 domoj, el tio 38 daŭre loĝigitaj.
Nordamerika Liberkomerca Interkonsento
Nordamerika Liberkomerca Interkonsento (North American Free Trade Agreement, NAFTA; Tratado de Libre Comercio de América del Norte, TLCAN; Accord de libre-échange nord-américain, ALÉNA) estas komerca traktato inter Usono, Kanado kaj Meksiko, subskribita en 1992. La traktato celas malkonstruon de doganoj kaj aliaj obstakloj, kiuj malhelpas la liberan cirkuladon de varoj kaj servoj.
La estiĝon de NAFTA instigis la sukceso de EU, Kanado kaj Usono jam en 1988 subskribis traktaton pri libera komercado, la NAFTA tion fakte etendis je Meksiko. La traktadojn partoprenis registaroj de usona prezidento George Bush, kanada ĉefministro Brian Mulroney kaj meksika prezidento Carlos Salinas de Gortari.
La antaŭpreparo de la interkonsento finiĝis je aŭgusto de 1992 kaj la tri gvidantoj subskribis la dokumenton la 17-an de decembro samjare. La parlamentoj de la tri landoj ratifikis la interkonsenton en 1993, ĝi ekvalidis la 1-an de januaro 1994.
La ĉefa celo de la NAFTA estas laŭpaŝa malkonstruo de la doganoj. Kelkaj ekvalidis jam la 1-an de januaro, ĉe aliaj daŭras tio dum 15 jaroj.
(111806) 2002 CP270
(111806) 2002 CP270 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Carate Brianza
Carate Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo martiro Sankta Georgo (Dozmat)
La kirko martiro Sankta Georgo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Dozmat.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en mezo de tombejo. En mezo de la fasado la turo altiĝas kaj reliefas, malsupre estas la enirejo. La navo estas brikoforma, apude la sakristio kaj ĉe la fino la oklatera absido troviĝas. Sub la navo estas kripto. Interne la ĉefaltaro kaj 2 flankaj altaroj estas barokaj. La plej valora ligna malfrugotika skulptaĵo estas Sankta Maria kun Jesuo el la 1460-aj jaroj.
Kermeso okazas en la 24-an de aprilo.
Heinrich Eduard Weber
Heinrich Eduard Weber, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Wéber Ede estis svisa kaj hungara instruisto, agronomo.
Heinrich Eduard Weber naskiĝis la en Bazelo (Svislando), li mortis la  en Kerepes (Hungara reĝlando).
Biografio
Heinrich Eduard Weber akiris pedagogian diplomon en sia naskiĝurbo en 1863, sed li studis ankaŭ agronomion. Post la diplomo li instruis en Bächtelen. En 1870 li akceptis inviton de Hungarlando kaj li estis edukejestro en Balatonfüred du jarojn. Inter 1872 kaj 1883 li instruis la germanan lingvon en lernejo en Buda, respektive en Budapeŝto, poste li emeritiĝis. Li akiris bienon en Kerepes, kie li vivis plu. El la bieno li kreis imponan modelan bienon dum 3 jaroj. En 1887 kune kun svisaj entreprenistoj aĉetis areon en proksimeco de Kecskemét por krei vitejon rezistan kontraŭ filokseroj. Proksimume cent familioj ekloĝis tie kaj nomumis la kolonion Helvécia. Weber konstruis ankaŭ kastelon en 1905. Li revenis al Kerepes en 1911. Pro la 1-a mondmilito li malriĉiĝis. Lia edzino naskis filon.
Li estis ankaŭ tradukisto de la hungara literaturo al la germana.
Peter Arnett
Peter Gregg ARNETT (13a de Novembro 1934) estas Novzeland-devena ĵurnalisto, kiu posedas ŝtatanecon kaj de Nov-Zelando kaj de Usono, Li estas konata pro sia kovro de la Vjetnama Milito kaj de la Golfa Milito. Li ricevis en 1966 la Pulitzer Premion pri Internacia Informado pro sia laboro en Vjetnamo el 1962 ĝis 1965, ĉefe informante por Associated Press.
3875 Staehle
3875 Staehle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona inĝeniero pri kosmonaŭtiko Robert L. Staehle.
Peter Arnett
Arnett laboris por la gazeto National Geographic, kaj poste por diversaj televidkanaloj, plej notinde dum preskaŭ du jardekoj por la CNN. Arnett publikigis memorlibron, Live from the Battlefield: From Vietnam to Baghdad, 35 Years in the World's War Zones (1994). En Marto 1997, Arnett intervjuis Osama bin Laden, estro de Al-Qaeda. La ĵurnalisma lernejo de la Suda Instituto de Teknologio en Nov-Zelando estis nomita laŭ Arnett.
Dum Usono klopodis prezenti la militon en Irako kiel militon kun kirurgia precizeco kun tre malmultaj civilaj viktimoj, Peter Arnett ne timis rakonti pri la sekvoj de la milito kiel li vidis ilin. Ĉar ĝi estis forta armilo kontraŭ la milita diskurso, lia raportado ricevis subtekston "Tiu ĉi filmeto estis permesita de irakaj cenzuristoj" en usona televido por kredigi, ke oni ne kredu kion oni vidas.
7848 Bernasconi
7848 Bernasconi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Marco Cavagna kaj Augusto Testa elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la fratoj Giovanni Bernasconi (1901–1965) kaj Angelo Bernasconi (1911–1990), famaj Italaj amatoraj astronomoj. Giovanni estis kunmalkovrinto de la kometoj C/1941 K1 (kvankam lia malkovro estis ne registrita pro malfruo en la komuniko pro la dua mondmilito), C/1942 C1 kaj C/1948 L1. Angelo disvolvis metodon por determini la realajn formon kaj orientiĝon de la. Ambaŭ fratoj estis aktivaj observantoj de kometoj, meteoroj kaj. En 1965 ili establis en Saronno klubon de amatoraj astronomoj ; nun nomata " Gruppo Astrofili Giovanni e Angelo Bernasconi ".
Baluĉa lingvo
La baluĉa lingvo estas irana lingvo kun ĉirkaŭ 4 milionoj da parolantoj en sudokcidenta Pakistano, kie ekzistas aparta provinco Baluĉio (aŭ Baluĉistano) kaj sudorienta Irano, en apudlimaj regionoj de Afganio (regiono Mari), Turkmenio.
La baluĉa lingvo disbranĉiĝas en nordorienta kaj sudokcidenta dialektoj, kiuj estas disigitaj de la Brahui-enklavo. Ŝajnas ke la baluĉoj estas migrintaj el nordokcidenta Irano. Oni supozas ke ilia praa setlejo estis regiono sude de la Kaspia Maro. En la 10-a jarcento ili troviĝis inter Kermano kaj Farso. La baluĉoj en Mari translokiĝis fine de la 19-a jarcento el Irano kaj Afganio kaj parolas sudokcidentan dialekton. En Turkmenio aperis en la 1930-aj jaroj libroj - ankaŭ lernejolibroj - kaj gazetoj en la baluĉa lingvo. En Pakistano la baluĉa skribiĝas per araba skribo - gazetoj kaj revuoj aperas en Quetta kaj Karaĉio. Kiel skriban lingvon la beluĉoj nuntempe uzas la respektivan oficialan lingvon.
Mihály Klimm
Mihály Klimm [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Klimm Mihály estis hungara inĝeniero-hidrologo, profesoro.
Mihály Klimm naskiĝis la  en Buda. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Klimm akiris diplomon en Joseph Politechnicum en 1870, poste li estis asistanto de István Kruspér samloke. En 1872 li ricevis stipendion kaj li partoprenis en konstruado de haveno de Hamburgo, poste li havis postenojn en kanalizadoj de riveroj Elbo, Moravo kaj Rejno. En 1878 li estis nomumita katedrestro pri hidrologio de Reĝa Teknika Universitato József, en la sekva jaro li ricevis la instruan rangon publika ordinara profesoro. Li estis rektoro inter 1889 kaj 1891. En 1888 li partoprenis kontraŭ defenoj en Tiso, tial li ricevis titolon reĝa konsilisto.
6796 Sundsvall
6796 Sundsvall estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets ("Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
1653
1653 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1653 post Kristo okazis, interalie:
López (Chihuahua)
López estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Octaviano López. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08039.
López estas en la hispana tre ofta familinomo, kiel multaj vortoj kun finaĵo -ez.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).