cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duisburg
Vidindaĵoj
La Kultur- und Stadthistorisches Museum (Kultura kaj Urbohistoria Muzeo) estas urba instituto en la historia urbocentro de Duisburg. Ĝis 1990 ĝi nomiĝis Niederrheinisches Museum (Malsupro-Rejna Muzeo). Ĝi okupiĝas pri la urbohistorio de Duisburg kaj la etnografio ĉe la Malsupra Rejno. Eminenta kolekto pri la vivoverkaro de matematikisto kaj kartografiisto Gerhard Mercator same kiel moneroj kaj antikvaĵoj el la kolekto Sammlung Köhler-Osbahr apartenas al la objektoj de la daŭra ekspozicio.
Indaparapeo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Duisburg
Vidindaĵoj
La interna haveno (germane: Innenhafen) en Duisburg, kiu etendiĝas sur areo da 89 hektaroj, estis dum la haŭso de la Industria Revolucio en Germanujo pli ol jarcenton la centra havena kaj komerca placo de la urbo en la Ruhr-Regiono. Ekde la mezo de la 1960-aj jaroj la haveno perdis sian gravecon kaj restis dum 20 jaroj neuzata, antaŭ ol ĉe la enlanda haveno ŝanĝiĝis la ekonomia strukturo. La iama industriareo apartenanta al la Internationale Bauausstellung Emscher Park (IBA), kiu okazis 1989 ĝis 1999, fundamente ŝanĝiĝis. Intertempe la Interna Haveno evoluis al loko, kiu ligas laboron, loĝon, kulturon kaj libertempon ĉe la akvo. Nun la Interna Haveno estas industrimonumento kaj stacio je la Itinero de la Industrikulturo.
Indaparapeo
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16040a.htm
Duisburg
Katastrofo dum la Loveparado
La 24-an de julio 2010 dum la muzikfestivalo Loveparade, tiam okazinta en la urbo, pro neklaraj kialoj okazis amaspaniko, kaŭzinta tumulton en tunelo, kondukanta al la ĉefa scenejo. Sekve de tio pereis almenaŭ 20 kaj estis vunditaj 511 homoj. La akcidento kaŭzis internacian konsterniĝon kaj estis temo de la novaĵoj tutmonde. La lasta organizanto de la evento, Rainer Schaller, mallonge post la akcidento anoncis ke estonte la parado ne plu okazos.
Shinichi Suzuki
Shinichi Suzuki (Ŝiniĉi Suzuki, naskiĝis la 17-an de oktobro 1898, mortis la 26-an de januaro 1998) estis japana violonisto kaj muzikpedagogo.
Duisburg
Esperanto en Duisburg
En 1926 „Deutsche Kurzschrift“, Duisburga revuo, resumis siajn ĉefajn artikolojn en Esperanto.
Shinichi Suzuki
Lia patro estis fondinto de la unua japana violonfabriko. Tamen, Shinichi Suzuki ne komencis lerni ludi violonon ĝis li estis 17 jara. En 1921-8 li studis violonludon en Germanio, kaj revenis al Japanio en 1930.
Duisburg
Esperanto en la regiono
En la najbareco aktivas kelkaj grupoj: Kontakto: paĝo en la retpaĝaro de EsperantoLand Düsseldorf, vd. hejmpaĝo
Shinichi Suzuki
Suzuki ĉefe famas por sia instrumetodo, kiu komence nur aplikiĝis por arĉinstrumentoj. La metodo estas intertempe multe uzata en multaj landoj.
La metodon ĉefe distingas:
La menciitaj distingaĵoj tre faciligas instruadon al junaj infanoj (la komencantoj ofte estas tri jara, kelkfoje eĉ pli juna).
René Barrientos
René Barrientos Ortuño (Tarata, Koĉabambo, 30-a de majo de 1919 - Arque, samloke, 27-a de aprilo de 1969) estis militisto kaj politikisto bolivia, la 47a Prezidento de Bolivio.
En 1967 eksplodis la gerilo estrata de Ernesto Guevara, la Che. Poste de komencaj sukcesoj, la gerilo estis disvenkita de la armeo, ene de senĉesa propagando ultranaciisma, kaj la forta ekonomia apogo kaj militista de Usono. Barrientos deklaris ke Che Guevara estis mortinta en batalo kiam li mem estis doninta la ordonon murdi lin en la lernejo de La Higuera, la 9-a de oktobro de 1967.
Aparte alta estis la nombro de viktimoj dum lia diktatoreco. Laŭ Internacia Amnestio, nur inter 1966 kaj 1968 li ekzekutigis inter 3.000 kaj 8.000 murdojn fare de la de la mortorotoj. Inkludita la nomita Masakro de Sankta Johano en kiu membroj de la Armeo de Bolivio atakis la sendefendan loĝantaron de la centroj ministaj de Catavi, Siglo XX ktp.
Li pereis en stranga akcidento de helikoptero je la aĝo de 50 jaroj, dum estis en ekzerco de la prezidanteco.
Mario Terán
Mario TERÁN estis la bolivia soldato kiu pafis laŭ ordo de la generaloj René Barrientos kaj Alfredo Ovando al Ernesto Guevara, la "Che", kaŭzante al li la morton la 9-a de oktobro de 1967, en la publika lernejo de la komunumo de La Higuera (proksime de la urbo de Vallegrande, en la Sankta Kruco, Bolivio). Terán pafis kontraŭ la revoluciulo, post kiam ĉi tiu prononcis siajn lastajn vortojn kiuj laŭdire estis la jenaj: «Sereniĝu kaj direktopafu bone! Tuj vi mortigos viron!». La ordono de ekzekuto venis de la prezidento de Bolivio, la generalo René Barrientos. La grado de impliko de la CIA en ĉi tiu decido estas ankoraŭ malfermita al debato.
Kurioze estos kuracistoj kubaj kiuj en 2007 redonos la vidkapablon al Terán en la kadro de unu el la kampanjoj de solidareco kun la bolivia registaro de Evo Morales. La novaĵo estis diskonigita de la kuba oficiala ĵurnalo Granma en la jaríĝo de la morto de Guevara.
Kálmán Váczy
VÁCZY Kálmán (va:ci) estis rumanuja hungara botanikisto naskita en Cărpiniș (Roșia Montană) la 20-an de marto 1913 kaj mortinta en Kluĵo la 12-an de aprilo 1992. Li estis la edzo de biliografino Leona Váczy, la patro de botanikistino Katalin Bartók
Biografio
Li studis juron. Kiel botanikisto lia esplorkampo estis la flaŭro, plantsitemologio kaj historio de botaniko. Li estis ĉefkunlaboranto kaj kunulaŭtoro de 12 voluma verko pri flaŭro de Rumanujo (Flora R.P.R.). Post la morto de Erazmus Gyula Nyárády li sole verkis kaj redaktis la 13-an, la lastan volumon.
.at
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon At''.
JTBC
JTBC (Korea: 제이티비씨; mallongigo de Joongang Tongyang Broadcasting Company; stiligita kiel jtbc) estas sudkorea abona reto kaj elsenda kompanio, en kiu la plej granda akciulo estas JoongAng Ilbo/The JoongAng Group kun 25% de akcioj. Ĝi estis lanĉita la 1an de decembro 2011.
.at
.at estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Aŭstrio.
JTBC
JTBC estas unu el kvar novaj sudkoreaj tutlandaj ĝeneralaj kablotelevidaj retoj kune kun la Channel A de Dong-A Ilbo, la TV Chosun de Chosun Ilbo kaj la MBN de Maeil Kyungje en 2011. La kvar novaj retoj kompletigas ekzistantajn konvenciajn senpagajn televidajn retojn kiel KBS, MBC, SBS kaj aliaj pli malgrandaj kanaloj lanĉis post malreguligo en 1990.
Gundelia
Gundelia estas genro en la familio asteracoj, kies specioj estas dornaj, kardo-similaj angiospermoj. Ĝi estas trovebla en la semi-dezertaj areoj de Sirio, Israelo, Jordanio, Irako, Irano, Azerbajĝano, Armenio kaj Anatolio.
Gundelia tournefortii
Precipe gravas la specio Gundelia tournefortii, kiu rikoltis median famon en 1998, kiam ĝiaj poleneroj estis trovitaj en abundo en la Mortotuko de Torino. Funkciante kiel aserto pri ties deveno, estis sugestite ke tiu dorna planto estis uzita por la dornokrono de Jesuo.
La folioj, tigoj, radikoj, kaj rudimentaj florburĝonoj de G. tournefortii, estas konataj kiel falokardoj, estas manĝeblaj kiam ili unuafoje ĝermas en la frua printempo (februaro-marto). La planto iĝas laŭstadie pli seka dum la somero, ĝi forlasas flavajn kolorojn kaj kreskigas pikilojn. Antaŭ pereo, ĝi malfiksas sin de la radiko por esti puŝita ĉirkaŭe per la vento kaj disigi siajn semojn por la rikolto de la sekvanta jaro. Konataj kiel akub en la araba, araboj uzas ĝin por manĝaĵo kaj resanigaj celoj.
7231 Porco
7231 Porco estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Mitologio
Mitologio (el la greka: μυθολογία, el μύθος, "rakonto", "legendo," kaj el λόγος, "vorto"; "diskurso") estas la tuto de sanktaj rakontoj pri dioj kaj aliaj supernaturaj estaĵoj de popoloj: mitoj. Ili ne estas nur fikciaj, ĉar ofte ili klarigas iun aspekton de la realeco. En la greka lingvo, la vorto mito (mythos) simple signifas "rakonto". La ideo de mito kiel falsaĵo devenas ne de la vorto mem, sed de posta kredo aŭ konsidero pri greka religio. Tiele la koncepto de mito ne samas kun tiu de fabelo.
Laŭ Francisko Azorín mitologio estas "Fabela historio de dioj, duondioj, diaĵoj k. mitaj herooj. Pro la tradicia simbolismo de la mitoj, artistoj k. arkeologoj devas ilin koni." Li indikas etimologion el la greka mithologia, el mitho + logos (mito priskribo) kaj de tie la latina mythologia. Kaj li aldonas liston de plej konataj greko-romaj mitoj (vidu sube).
Mitoj
La mitoj ne simple estas amaso de ĉarmaj rakontoj. Eĉ hodiaŭ, ekzemple, la grekaj mitoj estas rakontitaj spite de la delonga ruinigo de la antikvaj temploj kaj kosmologioj, ĉar la mitoj iamaniere tuŝas onian animon. Laŭ Carl Gustav Jung la mitoj malkaŝas la praŝablonojn de la kolektiva malkonscio. Laŭ J.R.R. Tolkien, la mito subkonscie komunikas verojn profundajn sub la supraĵo de la rakontoj pri la faroj de dioj kaj herooj. Al Tolkien, mito estas multe pli profunde vera ol historio; "mito" estas vorto de laŭdo, ne vorto de moko.
Ekzemple la mitoj de Faŭsto, Prometeo, Amfitriono, ktp. Tiel eĉ parolatas kiel "mitoj", akiras tian mitan gravecon modernaj personoj de la literaturo, kiel Don Juan, aŭ Arseno Lupino, de bildliteraturo, kiel Tarzano, Tinĉjo aŭ Asterikso, ankaŭ ideoj aŭ politikaj bildoj.
Ĉiuokaze, la klasikaj grekaj kaj romiaj mitoj formas gravan parton de la eŭropa kulturo aŭ pli amplekse de Okcidento: en la pentrarto, skulptarto, poezio, kaj ĝenerale literaturo.
Estas multaj specoj de mitoj, laŭ la civilizacio aŭ popolo de origino;
Estas ankaŭ fantasta mitologio, ĉefe uzata en la fantastaj mezepokeskaj libroj, kiel en La Mastro de l' Ringoj.
Mitologio kaj religio
La mitologio aperas elstare en la majoritato de la religioj kaj simile la majoritato de la mitologioj estas rilataj kun, almenaŭ, una religio.
La termino "mitologio" estas uzata plej ofte en tiu senco por referenci al religioj fonditaj de antikvaj socioj, kiel okazas ekzemple ĉe la greka mitologio, la romia mitologio kaj la nordia mitologio. Tamen, indas memori, ke, dum kelkaj personoj vidas la skandinavajn kaj keltajn diarojn kiel simple fabeloj, aliaj konsideras ilin religio (vidu ekzemple artikolon novpaganismo). Simile, tio okazas ankaŭ se analizi mitologiojn de indiĝenaj popoloj (ekzemple de popoloj de Sudameriko); tie oni povas observi lokojn en kiuj estas praktikataj indiĝenaj religioj.
Ĝenerale, multaj personoj ne konsideras la rakontojn kiuj ĉirkaŭas la devenon kaj disvolvigon de religioj, kiel kristanismo, judismo kaj islamo, kiel laŭvortaj kronikoj de realaj faktoj, sed kiel reprezentoj ĉu figuraj ĉu simbolaj de iliaj sistemoj de valoroj. Kontraste multaj kredantoj en tiuj religioj konsideras tiujn faktojn kiel vere reale okazintaj, kaj do tute ne kiel parto de mitologio. Ekzemple malmultaj fervoraj kristanoj komprenos la detalojn de la nasko de Kristo kiel mitologio, kaj same malmultaj fervoraj islamanoj komprenos la detalojn de la revelacio al Mahomedo kiel mitologio.
Tiukadre, multaj personoj inter kiuj ateoj, agnostikuloj, aŭ kredantoj de kelkaj el tiuj samaj religioj, uzas la vortojn "mito" kaj "mitologio" por karakterizi, kiel falsaj aŭ almenaŭ kiel dubindaj, la historiojn kiuj aperas en unu aŭ pliaj religioj, aŭ la religiojn diferencajn el tiu kiun oni kredas. Tiel la kredantoj kiuj apartenas al la majoritato de la religioj kiuj estas aktuale praktikataj, malkonsentas aŭ eĉ koleriĝas kiam oni komprenas ties fidon kiel aro de mitoj; ĉar por tiuj, tio egalas al konsidero, ke ilia religio ests fakte mensogo, kio tute kontraŭas iliajn kredojn. Ekzemplo je tio okazas en multaj kristanaj grupoj rilate al la rakontoj de la Biblio, kiujn la kredantoj ne konsideras ĝenerale kiel mitologiaj, kaj ke oni uzas tiun terminon por referenci al ili en pejorativa senco.
Tamen, la majoritato de la personoj interkonsentas, ke ĉiu religio havas aron de mitoj kiuj disvolviĝis ĉirkaŭ iliaj religiaj skribaĵoj, ĉar en si mem la termino "mito" referencas al faktoj kiuj ne estas verigeblaj objektive kaj empirie. Tiel oni povas konsideri, ke eblas paroli pri juda mitologio, kristana mitologio aŭ islama mitologio, por referenci al mitaj elementoj kiuj ja ekzistas en tiuj kredoj, sen tuŝi aŭ minaci la verecon de la principoj de la fido aŭ de la versioj de ilia historio; krome la kredo en religio kiel io vera estas kompetenteco de la fido kaj kredo de ĉiu persono, kaj ne de la studo de la mitoj.
Ekzemplo je tio, estas la pastroj kaj rabenoj de nuntempo ene de la judaj kaj kristanaj movadoj plej liberalaj kaj malplej striktaj kaj rigidaj, krom la novpaganoj, kiuj ne sentas problemojn por akcepti, ke iliaj religiaj tekstoj enhavas mitojn. Tiukadre, ili konsideras siajn sanktajn tekstojn kiel religiaj veroj, revelaciitaj el dia inspirado, sed montritaj en la homa parolmaniero, do enhavantaj mitojn aŭ mitaĵojn, se oni volas. Eĉ tiel, kiel okazas en ĉiu medio de kredoj kaj opinioj, aliaj anstataŭe ne konsentas je tio kaj ne akceptas tiun sintenon tiom tolereman kun eksteraj ideoj.
La moderna nereligidevena mitologio
Kvankam normale multaj homoj rilatigas la mitologion kun antikvaj religioj aŭ kulturoj, ne ĉiam tio ĝustas. Por ekzemplo, televidserioj, libroj kaj bildliteraturo, kaj rolludoj inter aliaj, sukcesas formi propran fikcian universon; ili akiras mitologiajn komponantojn tre gravajn kiuj foje eĉ povas rezulti en profundaj kaj komplikaj filozofiaj sistemoj. Elstara ekzemplo je tiu tipo de mitologio estas tiu disvolvigita de J. R. R. Tolkien en siaj libroj Silmariliono kaj La Mastro de l' Ringoj, inter aliaj verkoj, kiujn li mem nomis legendarium (nome legendaro aŭ mitologio), aŭ La Mitoj de Cthulhu, kiuj aperas el la unuigo de la romanoj de H. P. Lovecraft kaj lia cirklo. Tiuj lastaj klarigas la tutan universon elirante el nekonata fiziko (ĉar oni supozas, ke la homa kompreno de la universo kaj de la sciencoj baziĝas sur eraraj premisoj), kaj el la neekzistado de Dio; ĉar kreitaĵoj de trans la homa kompreno vivas en la universo ekde la pratempo. Laŭ tio, la homaro estas simpla polvero negrava por ili. Al la homa kompreno ili estas kvazaŭ dioj, nome prauloj, kaj la plej povaj el ili estas eksteraj dioj kaj arketipaj dioj.
Aliaj ekzemploj menciindas estas la fikciaj mondoj kreitaj de la romanoj de Dragonlance, la serio Star Trek, la filmoj de Star Wars, aŭ la mangao Saint Seiya.
Kelkaj kritikistoj opinias, ke pro la fakto ke la ĉefaj roluloj kaj la cikloj de historioj de la modernaj rakontoj ne estas de publika havaĵo, la leĝoj pri aŭtorrajtoj malhelpas al sendependaj aŭtoroj pluigi ciklojn de tiuj nuntempaj historioj, evitante, ke tiuj sagaoj de roluloj kunhavu kelkajn el la esencaj karakteroj de la mitologioj; almenaŭ, ĝis okazu la limdato de aŭtorrajtoj kaj tiu enhavo iĝas de publika havaĵo. Spite tion, la posedantoj de la aŭtorrajtoj foje pluigas la historiojn fare de aliaj aŭtoroj, kiel okazis ĉe roluloj kiel Tarzano kaj la romanoj de Konan el Cimmerio (origine de Robert E. Howard) de L. Sprague de Camp, aŭ la bildliteraturo de superherooj, la plej parto el ili havis dekojn da aŭtoroj.
Signifoj en la Antikva Grekio
La termino μῦθος (mȳthos) aperas jam en la verkoj de Homero kaj de aliaj poetoj de la epoko de Homero, en kiuj la termino havis variajn signifojn: 'konversacion', 'rakonto', 'diskurso', 'fabelo', 'historio' kaj 'vorto'. Tre simile al la rilata termino λόγος (logos), mythos esprimas ĉion kio povas esti havigita pere de vortoj. Tiu du terminoj kontrastas kun la greklingva radiko ἔργον (ergon, 'ago', 'verko' aŭ 'laboro'). Tamen, la termino mythos malhavas eksplicitan distingon inter veraj kaj falsaj rakontoj.
En la kunteksto de la antikvgreka teatro, la termino mito estis uzita por referenci al la rakonto, la intrigo kaj la historio de teatraĵo. Laŭ David Wiles, la greka termino mythos tiuepoko kovris kompletan gamon de diferencaj signifoj, ekde evidentaj falsaĵoj ĝis historioj kun religia kaj simbola enhavo. Laŭ la filozofo Aristotelo (384–322 a.K.), la spirito de teatraĵo estis ties mito. La termino mythos estis uzata ankaŭ por la materialo kiu utilis kiel fonto de la greka tragedio. La tragediverkistoj de tiu epoko povis inspiriĝi en la greka mitologio, nome aro de "tradiciaj historioj" kiuj referencis al dioj kaj herooj.
Tamen David Wiles ankaŭ observis, ke la modernaj konceptoj pri la greka tragedio povas esti erarigaj. Oni pensas ofte, ke la antikvaj komponantoj de la publiko jam estis familiarigitaj kun la mitoj, kaj konsekvence post difinita sceno ili povis antaŭvidi la rezulton de la verko. Sed oni ne esperis, ke la grekaj dramaturgoj reproduktu fidele la tradiciajn mitojn kiam adapti ilin al la scenejo. Tute male, ili estis rekreante la mitojn kaj produktante novajn versiojn. Verkistoj kiel Eŭripido (ĉ. 480–406 a.K.) fifis en suspenso por emociigi sian publikon. En unu el liaj teatraĵoj, Merope klopodis mortigi la murdiston de sia filo per hakilo, nescianta, ke fakte la koncerna viro estas reale ŝia filo. Laŭ iama priskribo de la reagoj de la publiko al tiu teatraĵo, la publikanoj estis reale malcertaj ĉu ŝi vere mortigos sian filon aŭ estos akurate haltigita. En la dubo ili stariĝis terurigitaj kaj okazigis tumulton.
David Wiles indikis, ke la tradiciaj mitoj de la Antikva Grekio estis principe parto de parola tradicio. La tiuepokaj grekoj apartenis al klera kulturo sed ili ne produktis sanktajn religiajn tekstojn. Ne estis definitivaj aŭ rajtigitaj versioj de la mitoj registritaj en oficialaj tekstoj kaj konservitaj por ĉiame en netuŝebla formo. Anstataŭe, cirkulis multaj variantoj de mitoj. Tiuj variantoj estis adaptitaj al kantoj, dancoj, poezio kaj vidaj artoj. La prezentantoj de mitoj povis libere remodeligi ties originan materialon por nova verko, adaptante ĝin al la necesoj de nova publiko aŭ kiel reago al nova situacio.
Bruce Lincoln atentigis pri la ŝajna signifo de la terminoj "mitos" kaj "logos" en la verkoj de Heziodo. En Teogonio, Heziodo atribuas al la Muzoj la kapablon kaj proklami verojn kaj rakonti verecajn falsaĵojn (tio estas, falsaĵojn kiuj ŝajnu realaĵoj). La verbo uzita por rakonti la falsaĵojn en la teksto estas legein, kiu estas asocia etimologie kun logos. Estas du variantoj en la tradicio de la manuskripto por la verbo uzita por proklami verojn. Unu varianto uzas gerusasthai, sum alia mythesasthai. Tiu lasta estas formo de la verbo mytheomai ('paroli', 'rakonti'), kiu estas etimologie asocia kun la mito. En Laboroj kaj tagoj, Heziodo priskribas sian disputon kun sia frato Perses. Li ankaŭ anoncas al siaj legantoj sian intencon diri verajn aferojn al sia frato. La verbo uzata por diri veron estas mythesaimen, alia formo de mytheomai.
Interpretoj de la mitoj en la 19-a jarcento
Dum la 19-a jarcento, la plej gravaj interpretoj de mitoj estis la jenaj:
Interpretoj de la mitoj en la 20-a jarcento
En la 20-a jarcento la tendencoj por klarigi la mitologio estas jenaj:
Interpretoj de la mitoj en la 21-a jarcento
Spite la fakton ke multaj el la jam cititaj interpretoj plu validas nuntempe, en la 21-a jarcento aperis la nomita "kultura mitokritiko" kiel nova konsidero de la fako fare de fakuloj inter kiuj la literaturteoriisto José Manuel Losada.
La kultura mitokritiko zorgas pri la disvolvigo de epistemologio kiu ebligas la komprenon kaj klarigon de realo imagita kaj tutmonda, voje al plej ampleksa kompreno de la nuntempa kulturo. Tiu fako estas rezulto de la jenaj hermeneŭtaj premisoj:
Konsekvence kun tiu lasta premiso, la mitokritiko, sen abandoni la analizon de la imagara simbolismo, povus eniri al ajna kultura manifestigo. Tiu nova mitokritiko zorgas pri la studo de la mitaj manifestigoj en kampoj tiom ampleksaj kiom literaturo, kino kaj televido, teatro, skulptarto, pentrarto, videoludoj, muziko, danco, ĵurnalismo, Interreto kaj pluaj rimedoj de kultura kaj arta manifestigo.
Greko-romanaj dimitoj
Francisko Azorín listigas plej konatajn greko-romajn mitojn. Jen ili kun la mita senco:
Tonco
[TONko] estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Metaverso
Metaverso (neologismo pri la mallongigo de la angla metaverse, kies signifo estas metauniverso) signifas aron da imagaj universoj, kiu alie nomiĝas «meta-universoj». Tion konceptas multaj kreantoj de virtualaj realaĵoj. La koncepto venas de la romano Snow Crash publikita en 1992 de Neal Stephenson. Ne konfuzu tiun terminon kun «multiverso», kiu uzatas en kosmologio.
Per Esperanto, oni preferas la vortojn «multuniverso» aŭ «meta-universo» anstataŭ «metaverso».
(14070) 1996 JC1
(14070) 1996 JC1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui (Usono).
Anikó Ducza
[duca], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Ducza Anikó estas hungara gimnastikisto, olimpiano, trejnisto. Ŝia geedziĝaj aldonnomoj estis Jánosiné kaj Lantosné [jAnoŝinE, lantoŝnE]. naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
akiris pedagogian kaj trejnistan diplomojn en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis po unu filinojn. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2017. Inter 1976 kaj 1979 ŝi estis lerneja sportinstruisto, poste butikisto.
Sporta kariero
inter 1955–1968 estis gimnastikisto en signifa ĉefurba sportklubo. Ŝi estis hungara ĉampiono 21-foje unuoble, teame kvarfoje. Ŝi venkis en Universiado en 1965 unuoble, ankaŭ en teamo. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun bronza medalo, krome en mondĉampionumo ŝi estis same la tria en 1962. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1968, poste ŝi estis trejnisto.
69423 Openuni
69423 Openuni estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Tibor Vér
Tibor Vér naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Trsztena (nuntempa Trstená en Slovakio), li mortis la  en Cincinnati.
Biografio
Tibor Vér akiris diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József en 1922. Dum la studentaj jaroj li estis unu el la gvidantoj de la dekstraj politikaj studentaj movadoj. Inter 1924 kaj 1936 li estis lektoro en la universitato, poste li estis subprezidanto (baldaŭ prezidanto) de la inĝeniera ĉambro. En 1942 li estis nomumita titulara eksterordinara profesoro kaj institutestro. Li estis ankaŭ membro en la supera ĉambro. En 1944 li estis subministro de la ministerio pri industrio, poste li migris al nazia Germanio. En 1957 li translokiĝis al Usono.
69423 Openuni
Ĝi estas en 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al The Open University (fondita la ), unua universitato en la mondo por la fleksebla noviganta dedistanca edukado, havante pli ol du milionojn da studentoj en parta tempo. Dank'al siaj esploroj en astronomio, planedoscienco kaj kosmoscienco, the Open University havas distingindan historion de engaĝiĝo en la plej grandaj sunsistemaj esploraj misioj
Anthony Fokker
Anthony Herman Gerard FOKKER (naskiĝis la 6-an de aprilo 1890 en Blitar (urbo), Javo, Nederlanda Orienta Hindio, mortis la 23-an de decembro 1939 en Novjorko, Usono) estis nederlanda piloto, pioniro de la avioproduktado. Li konstruis dum la unua mondmilito je mendo de la germana generalstabo pli ol 40 diversajn aviadilojn, planitajn de Reinhold Platz. Li ofertis siajn aviojn al ambaŭ batalantaj grupoj, sed la Entento rifuzis ilin.
Fokker konstruis la unuan aviadilon en 1910 kaj memstare lernis flugi. Li establis en 1912 apud Berlino (Johannisthal) aviofabrikon. Li konstruis tiajn maŝinojn, kiuj ebligis pafadojn tra helicoj, sen ties detruo. La maŝinpafilojn funkciigis mem la piŝto kaj tiu rompis la pafon en la konvena momento.
Komence de la 1920-aj jaroj, Fokker vendis militaristajn aviojn al Usono kaj en 1922 fondis en New Jersey la entreprenon Atlantic Aircraft Corporation kaj samtempe funkciigis grandan aviofabrikon ankaŭ en Nederlando.
Usonon transflugis unuafoje - sen alteriĝo - Fokker T–2. Richard Byrd kaj Floyd Bennett flugis per trimotora Fokker-aviadilo trans la norda poluso (9-an de majo 1926).
Fokker planis kaj evoluigis en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj civilajn aviadilojn.
Riesbürg
Riesbürg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Svisa Sudorienta Fervojo
La Svisa Sudorienta Fervojo (oficiala germana nomo Schweizerische Südostbahn AG, mallongigo SOB) estas privata fervojkompanio en orienta Svislando. Ĝia sidejo troviĝas en Sankt-Galo.
La Entrepreno
La entrepreno estas akcisocieto kun societa kapitalo de 8925000 svisaj frankoj, kiuj estas plene enpagitaj kaj dividitaj en 8925000 registritaj akcioj de po 1 franko. En 2010 prezidanto de la administra konsilio estis Bruno Melnik kaj ĉefo de la entreprenadministracio Thomas Küchler. Gravaj akciposedantoj estas la kantonoj Sankt-Galo kaj Ŝvico.
Reto
La ĉefa linio de la Svisa Sudorienta Fervojo estas la linio de la antaŭa Bodenlago-Togenburgo-Fervojo de Romanshorn (apud Bodenlago) tra Sankt-Galo, Wattwil, Ricken-Tunelo, Rapperswil, Pfäffikon, (kaj pluen sur la reto de Svisaj Federaciaj Fervojoj al Lucerno). La dua grava linio estas la linio de la malnova Sudorientfervojo de al, kaj la tria linio estas la malnova Togenburga Fervojo de Wattwil al Nesslau, kies trajnoj fakte servas ankaŭ la linion de Svisaj Federaciaj Fervojoj inter  kaj Wattwil.
Historio
La aktuala entrepreno Schweizerische Südostbahn AG (Svisa Sudorienta Fervojo Akcisocieto) fondiĝis kun efiko de la 1-a de januaro 2001 per la kunigo de la malnova Bodensee-Toggenburgbahn (Bodenlago-Togenburgo-Fervojo) kun la Südostbahn (Sudorienta Fervojo).
La unua liniparto de la hodiaŭa fervojreto estis la parto de la malnova Togenburgo-Fervojo de Lichtensteig al Ebnat-Kappel, kiu estis inaŭgurita la 24-an de junio 1870. Tiu-tempe ekzistis la plano konstrui fervojlinion de Konstanco tra la Wildhaus-Pasejo, al Koiro kaj trans la Alpoj al Italio, kiuj planoj neniam realiĝis. Sekvis en 1877 la Wädenswil-Einsiedeln-Fervojo de Wädenswil al Einsiedeln kaj la izolita linio trans la Lago de Zuriko de Pfäffikon al Rapperswil. Per la konstruo de la Gotardo-Fervojo en la jaro 1891, tiuj du linioj estis konektitaj. Per la konstruo de la Ricken-Tunelo en la jaro 1904 kun longeco de 8,6 km la linioj ĉe la bordo de la Lago de Zuriko povis esti konektitaj kun Togenburgo kaj Sankt-Galo.
Ciferoj
La tuta reto de la Svisa Sudorienta Fervojo havas hodiaŭ longecon de 111 km. La vendosumo jara de la entrepreno en la jaro 2007 estis 115,2 milionojn da svisaj frankoj kaj en la entreprono tiam laboris 468 personoj.
Le Joola
La ŝipo Le Joola estis pramo kiu veturadis de 1990 ĝis 2002 inter la senegala ĉefurbo Dakaro kaj la regiona ĉefurbo de Kazamanco, Ziginĉor. La linio havis unu dumvojan haltejon apud la insulo Karabano, ĉe la elfluejo de la rivero Kazamanco. Pro manko de perono, la en- kaj elŝipiĝo en Karabano okazis per pirogoj.
La nokton de la 26a de septembro 2002 la ŝipo vrakis verŝajne pro la sumo de troa ŝarĝo, malekvilibra lokigado de la ŝarĝo, kaj subita moviĝo de popolamaso sur la ekstera ferdeko. Estas fakto ke la ŝipo estis desegnita por transporti 550 homojn, sed por ĝia lasta vojaĝo oni vendis pli ol 1 000 biletojn. Aldone al tio, oni devas kalkuli ke infanoj rajtis vojaĝi sen bileto. Krome anoj de la Senegala armeo povis vojaĝi kaj vojaĝigi siajn familianojn, au simplajn konatojn, senbilete.
Nur unu el la memenbloveblaj savboatoj apartigis de la ŝipo kaj enblogiĝis. Mortis inter 1836 kaj 2000 personoj. Entute 64 homoj saviĝis. kaj tio estis la plej granda tragedio en la historio de Senegalo.
Ralph Marvin Steinman
Ralph Marvin STEINMAN (naskiĝis la 14-an de januaro 1943 en Montrealo, Kebekio, mortis la 30-an de septembro 2011 en Novjorko) estis kanada biologo. La 3-an de oktobro 2011 li estis honorigita per duono de la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino pro sia esplorado de la dendritaj ĉeloj kaj siaj korpaj funkcioj, dum la sciencaj kolegoj Bruce Beutler kaj Jules Hoffmann ricevis la alian duonon pro sia esplorado de la Toll-similaj ricevantoj. La nomon "dendrita ĉelo" li mem instigis en 1973 estante juna ĵus doktoriĝinta esploristo en la Rockfeller-Universitato de Novjorko, kie li plulaboris dum la tuta posta profesia kariero.
La komitato de la Nobel-premio la 3-an de oktobro 2011 anoncis ke li ricevas duonon de la tiu-jara Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino. Tamen, ĝis tiam la komitato ne konsciis ke li mortis tri tagojn antaŭe. Principe laŭ la reguloj ne eblus atribui la premion postmorte, sed ĉar la morto antaŭe ne estis konata al la komitato ĝi tamen lasis la atribuon.
Ext3
La granda advantaĝo respekte aliaj dosieraj sistemoj kun journaling (ReiserFS, XFS, JFS aŭ aliaj)) estas la kongruado de ext2. Tio signifas ke oni povas uzi ext3 en operaciumo kiu toleras nur ext2, sed ne uzos la journaling.
Wiesbaden-Biebrich
Biebrich estas historia urbo en Germanio borde de la rivero Rejno kaj ekde la jaro 1926 estas urboparto de Wiesbaden. La 31-an de julio 2012 Biebrich havis proksimume loĝantojn. La loko situas pli malpli 5 kilometrojn sude de la urbocentro de Wiesbaden.
70720 Davidskillman
70720 Davidskillman estas malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo David R. Skillman pro lia kontribuo dum pluraj jardekoj al la serĉo pri asteroidoj, kaj kiel gvidanta sistema inĝenieron por la Kosmoteleskopo Hubble ĉe la Goddard Space Flight Center.
Abelsvarmo
Svarmado estas la procezo per kiu nova kolonio de mielabelo estas formita kiam la abelreĝino lasas la kolonion kun granda grupo da laborabeloj. El la dekomenca svarmo, ĉirkaŭ 60% el la laborabeloj lasas la originan abelujan lokon kun la malnova reĝino. Tiu svarmo povas enhavi milojn aŭ dekoj da miloj da abeloj. Svarmado estas ĉefe printempa fenomenono, kutime du- aŭ tri-semajna periodo depende el la loko, sed foje svarmado povas okazi tra la tuta produktanta sezono.
Duarangaj postsvarmoj povas okazi sed estas raraj. Postsvarmoj estas kutime pli malgrandaj kaj estas akompanataj de unu aŭ pliaj virgoreĝinoj. Foje abelujo svarmiĝas pli kaj pli ĝis ĝi preskaŭ malpleniĝas el laborabeloj.
Svarmado estas la natura rimedo por reproduktado de kolonioj de mielabeloj. En la procezo svarmiĝi la origina sola kolonio reproduktas al du kaj foje al pliaj kolonioj. Entomologoj konsideras kolonion kiel superorganismo. Kolonio kun reĝino bezonas certan kolonigrandon por reproduktiĝi. Individua reĝino, virabelo aŭ abelo sen kolonio ne povas survivi porlonge.
Lothey
(jen france, bretone Lotei) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Konrado la 3-a (Sankta Romia Imperio)
Konrado la 3-a (naskiĝinta en 1093 aŭ 1094; mortinta la en Bamberg) estis imperiestro de la Sankta Romia Imperio, la unua el la dinastio de la Ŝtaŭfoj. Li estis la filo de duko Frederiko la 1-a (Ŝvabio) kaj de Agnes, filino de imperiestro Henriko la 4-a. La edzino de Konrado estis Gertrud, la filino de la grafo Berengar 1-a (Sulzbach).
NGC 4635
NGC 4635 (aliaj indikoj — UGC 7876, IRAS12402+2012, MCG 3-32-87, KUG 1240+202, ZWG 100.3, KARA 547, ZWG 99.113, PGC 42704) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Konrado la 3-a (Sankta Romia Imperio)
Vivo
Konrado ricevis de imperiestro Henriko la 5-a la Duklandon Frankonio. Kiam post la elekto de Lotaro la 3-a (1125) proskribitis lia frato Frederiko la 2-a (Ŝvabio) (1126), Konrado kune kun la frato ribelis kontraŭ la imperiestro, nonumis sin reĝo kaj kroniĝis per lombardia krono en Milano en la jaro 1128. Post ekskomuniko papa kaj malkonkero de Romo lia renomo rapide falis. Li apenaŭ povis persisti en Parmo. Reveninte en Germanujon li repaciĝis kun Lotaro en 1135 akompanonte lin en 1136 sur novan kampanjon suden. Post la morto de Lotaro li elektitis en la 7.3.1138 en Koblenz germana reĝo kaj kronitis en Aĥeno en al 13.3. fare de la papa legato. En Bamberg la plejparto de la princoj agnoskis lian suverenecon en Bamberg.
NGC 4635
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konrado la 3-a (Sankta Romia Imperio)
Vivo
Henriko liveris la juvelojn regnajn; sed kiam Konrado deklaris ĉe Princa tago de Aŭgsburgo la unuiĝon de du duklandoj kaj Henriko rifuzis rezigni libervole pri Saksio, Konrado proskribis Henrikon en Würzburg. Tiamaniere naskiĝis la longdaŭra kverelo inter Velfoj kaj Ŝtaŭfoj. La kvereloj komenciĝis en Saksio, kiam Albrecht la 1-a de Brandenburg, al kiu estis doninta Konrado Saksion, konkeris grandan parton de la lando. En majo 1139 forprenitis al duko Henriko ankaŭ Bavario por ke la lando estu donata al la margrafo Leopoldo de Aŭstrio, lia duonfrato kiu venkante venis ĝis la rivero Lech.
Sed en Saksio Henriko la Fiera subtenitis kaj perfortis Albrecht fuĝi. En oktobro 1139 li mortis postlasante la dekjaran filon Henriko la Leono. Por defendi ties volegoj en Bavario eniris la scenejon Welf la 6-a, la frato de Henriko la Fiera. Konrado plumarŝis ankoraŭ en vintro 1140 kontraŭ li kaj venkis lin apud la urbeto Weinsberg en la 21-a de decembro. Ĉe la brila imperia dieto de Frankfurto ĉe Majno en la 3.5.1142 ambaŭ partioj repaciĝis: Saksion regajnis Henriko la Leono rezignante samtempe pri Bavario. Poste Konrado startigis kampanjon en Bohemio, kie li suverenigis Vladislav la 2-an (Premislidoj). Sed konrada kampanjo kontraŭ Pollando (1146) por helpi la bofraton (la forpelitan Vladislav) fiaskis.
Krucmilitisto kontraŭvola
En la 27.12.1146 Konrado decidis, post longa obstineco, partopreni la duan krucmiliton: premego por tio venis de Bernardo de Clairvaux. La neplenaĝa filo Henriko Berengar nomumitis posteulo kaj la ĉepepiskopo majenca Henriko iĝis estro de la registaro.
En majo 1147 Konrado kun laŭdire 70.000 kavaliroj marŝis laŭ la Danubo ĝis Konstantinoplo, transiris Bosporon kaj invadis Malgrandazion. Tie mortis baldaŭ poste la plej granda parto de liaj kunmarŝantoj pro malsato kaj atakoj de la turkoj. Li reiris konstantinoplen kaj venis en aprilo 1148 ŝipe al Palestino. En julio li atakis vane kune kun la franca reĝo Ludoviko la 7-a Damaskon; post tiu malvenko Konrado revenis al Germanujo.
La penegadoj, streĉigoj kaj ŝarĝoj de la krucmilitado lamigis lian spiritan povon, tiel ke li militigis la 13-jaran filon Henriko Berengar kontraŭ la grafo Welf la 6-a ĉe Bopfingen-Flochberg en la 8.2.1150. Venkis la filo. Venis nun repaciĝo kun la malamiko unuflanke, sed aliaflanke ekmalamikiĝis Henriko la Leono. Konrado ĉagreniĝis post la frua morto de la filo Henriko Berengar. La duan filon li ne povis nomumi posteulo pro maladulteco; pro tio fariĝis la nevo, duko Frederiko la 1-a imperiestro nova.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 11. Leipzig 1907, p. 406-407, kio legeblas tie ĉi interrete.
Pipi Ŝtrumpolonga
Pipi Ŝtrumpolonga (Pippi Långstrump) estas la centra figuro de sveda serio de infanaj libroj, skribitaj de Astrid Lindgren, kaj diversaj prilaboroj de tiuj rakontoj - en filmoj kaj sondokumentoj. La plej sukcesaj el tiuj prilaboroj estas la kvar filmoj pri Pipi Ŝtrumpolonga el la jaroj 1969 kaj 1970, en kiuj la knabino Inger Nilsson ludas la rolon de Pipi. La romanoj kaj filmoj tradukiĝis en multaj lingvoj de la mondo.
Romanoj
Astrid Lindgren inventis la figuron de Pipi origine dum la vintro de la jaro 1941 por sia sepjara filino Karin, kiu malsanis je pneŭmonio kaj petis historion pri Pipi Ŝtrumpolonga - la nomon la sepjarulino inventis tiusekunde. Ĉar Astrid Lindgren origine ne volis iĝi aŭtorino, ŝi skribe fiksis la rakonton nur tri jarojn pli poste, dum marto 1944, kiam ŝi mem kuŝis en la lito pro rompita kruro: okaze de sia deka naskiĝtago, Karin donace de la patrino ricevis la pretan manuskripton de la romano "Pipi Ŝtrumpolonga".
Kiam Astrid Lindgren inventis la historion pri Pipi, ŝi inter alie estis inspirita de la sveda elmigrinto Carl Pettersson, kiu vivis sur la insulo Tabar en Papuo-Novgvineo.
La baza modelo por la figuro Pipi supozeble estis la knabino Sonja Melin, samklasanino de Karin. Ioma modelo probable ankaŭ estis la 10 jarojn pli frue kreita romana figuro Bibi de la dana aŭtorino Karin Michaelis: Kiel Pipi, ankaŭ Bibi estas tute sentima eta knabino. Kiel filino de staciestro ŝi libere rajtas vojaĝi sur ĉiuj danaj trajnoj. Laŭ la juĝo de multaj plenkreskuloj, Bibi estas senrespekta, sed aliflanke ŝi estas ama, respondeca kaj socie konscia. Ankoraŭ plia modelo por Pipi estis la romana figuro Anne of Green Gables de la aŭtorino Lucy Maud Montgomery, kiu havas same ruĝajn harojn kaj estas same vivoplena kiel Pipi.
Siviriez (stacidomo)
Siviriez estas fervoja stacidomo en Siviriez, Svislando. Ĝi estis fermita en 2017.
Pipi Ŝtrumpolonga
Pipi Ŝtrumpolonga
La ĉefa figuro de la libro, Pipilota Viktualia Rulkurtena Krispmenta Efraimidino Ŝtrumpolonga (svede Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump), mallonge Pipi, estas aminde senrespekta naŭjara knabino kun ruĝaj plektitaj haroj kaj lentugoj, kiu posedas nekredeblajn, superhomajn fortojn. Pipi preskaŭ sole vivas en granda ligna domo, la "Vilao Vilaltao" (svede Villa villekulla) - la patro, ŝi rakontas, laboras kiel pirata kapitano sur ŝipo en nekonata loko de iu oceano, kaj la patrino estas morta. Nur ĉevalo kaj simieto kun la nomo sinjoro Nilson dividas la domon kun ŝi. En unu el la filmoj ŝi foje vokas la ĉevalon per la karesnomo „lilla gubben“ (etulo). En la germana traduko de la filmo tiu voko iĝis „Kleiner Onkel“ (eta onklo), kio de tiam en Germanlingvio estas la nomo de la ĉevalo. En la origina romano de Astrid Lindgren tamen la ĉevalo estas sennoma. Pipi renkontas du samaĝajn infanojn de la urbeto, la gefratojn Tomi kaj Anjo, kaj triope ili travivas aventurojn.
Pipi Ŝtrumpolonga surŝipiĝas
Origina sveda titolo: Pippi Långstrump går ombord, Stokholmo 1946.
Post kiam Pipi retrovis sian patron, la sovaĝan sed samtempe tre molkoran piratan kapitanon, ŝi volas dividi ties piratan vivon sur velŝipaj rabovojaĝoj. Sed tio signifus forlasi siajn amikojn Tomi kaj Anjo. Do lastsekunde ŝi decidas tamen resti, kaj travivi novajn aventurojn kun la gefratoj.
Pipi Ŝtrumpolonga en la suda maro
Origina sveda titolo: Pippi Långstrump i Söderhavet, Stokholmo 1948.
La tria romano estas ekskurso de la infana triopo al iu tropika insulo, kie malamikaj piratoj malliberigis la patron de Pipi. Kompreneble sukcesas liberigi lin, sed la aventuroj survoje al tio estas aparte ekzotikaj.
Intrigo
Pipi estas naŭjara knabino kies rufa hararo estas kolektita en du plektaĵoj tiel mallozaj ke ili protrudas de la flankoj de ŝia kapo. Ŝi estas lentuga, kaj ŝia vizaĝo estas plene punktita de efelidoj. Ŝia robo estas flikita, kaj ŝi portas du ŝtrumpetojn kiuj estas diferencaj unu de la alia, kaj portas ŝuojn kiuj estas multe pli grandaj ol ŝia grandeco.
Pipi loĝas en malgranda sveda vilaĝo, en malnova domo ŝi nomas "Villa Vilaltao". Kune kun ŝi vivas simio, speco de malgranda sajmirieno, nomata sinjoro Nilsson, kaj ĉevalo, kiu loĝas ĉe la verando. Pipi havas neniujn plenkreskajn parencojn vivantajn kun ŝi. Ŝia patrino mortis en infanaĝo, kaj neniu scias kie ŝia patro estas. Ŝi diras ke ŝia patrino estas anĝelo, kaj ŝia patro estas la kapitano de ŝipo velanta en la Sudaj Maroj kaj reĝo de indiĝenoj. Pipi estas tre riĉa knabino. Ŝi tenas grandan skatolon plenan de oraj moneroj, kaj komodon kun multaj tirkestoj enhavantaj specialajn kaj nekutimajn objektojn.
Pipi amikigas la infanojn de la najbaroj, Tommy kaj Anika Strergen. La tri pasigas multajn aventurojn. Tommy kaj la patrino de Anika, sinjorino Strergen, komence malaprobas la nekutima kaj evidenta konduto de Pipi, ribelante kontraŭ aŭtoritato kaj mokantaj plenkreskulojn, inkluzive de sinjorino Strergen kaj ŝiaj amikoj, sed ŝi poste ekkomprenas ke Pipi ne endanĝerigos siajn infanojn, kaj ke ŝi aprezas sian amikecon kun la infanoj de la familio Stranger preter io ajn en la mondo.
Pipi ne iras al lernejo kaj ne estas kondiĉigita de ies disciplino. Kiam Tommy kaj Anika persvadas ŝin por veni al klaso kaj provi studi tie, ŝi ne interkonsentas kun la reguloj de la klaso. Tamen ŝi estas dotita per komuna saĝo kaj bonevoluinta senso de justeco. Ŝi montras respekton al plenkreskuloj kiuj traktas ŝin kaj ŝiajn amikojn kun respekto kaj justeco, sed malestimas la plenkreskulojn kiuj ekzercas sian aŭtoritaton sen respekto de la infanoj. Pipi emas troigi, sed multaj el ili rezultas esti veraj finfine. Tiel, ŝi asertas esti la plej forta knabino en la mondo, sed kiam la cirko venas al urbo ŝi venkas la "fortan Adolf", kiu defias ĉiujn urbanojn alfronti sin. Ŝi gajnas ŝtelistojn kiuj penetris sian domon por ŝteli la trezoron, gastigis forlasitajn bestojn, ludas forkuri kaj kapti kun la policanoj kiuj venis por preni ŝin al la orfejo, kaj akiras la fidon de la plenkreskuloj kiam ŝi savas infanojn de fajro.
La patro de Pipi estas kapitano Ephraim Ŝrumpo-Gnuo. De li Pipi heredis sian grandan forton. Li estas la sola en la mondo kapabla alfronti ŝin en konkurso de potenco. Li aĉetis la Villaon-domon tiel ke Pipi povis havi hejmon por vivi kiam li velis sur la maro kun sia ŝipo. Kvankam Pipi ankaŭ estas bonega maristo, ŝi jesis vivi en la domo, kaj ne vivi maran vivon, post kiam ŝia patro estis perdita sur maro. Pipi ĉiam kredis, ke li ankoraŭ vivas, ke li estos forportita al soleca insulo, kaj tie ni fariĝos la reĝo de la indiĝenoj, kaj ke tago iam venos kaj la du familianoj rerenkontos.
En la daŭrigo de la libro efektiviĝas ke la patro de Pipi estis forpelita al insulo, kie li iĝis la "dika blanka ĉefo" super la indiĝenoj. Li revenis al Svedio por alporti Pipi al la Suda Maro, sed ŝi eksciis, ke ŝi estas ligita al sia vivo en la domo kaj al siaj novaj amikoj, Tommy kaj Anika, kaj decidis resti kaj loĝi en la domo, kvankam ŝi foje velis en la kompanio de siaj amikoj kaj de sia patro sur lia ŝipo.
Analizo
Pipi kaptis la korojn de infanoj danke al ŝia sendependeco kaj aventuremo. Ĝi daŭrigas tradicion de infanlibroj, kiuj prezentas pozitivan karakteron de sendependa orfo, literatura motivo, kiu permesas al la verkisto verki intrigon, en kiu la infano liberiĝas de la limoj de la plenkreska mondo kaj ordinara realo.
Pipi estas libera knabino, libera de disciplino kaj engaĝiĝo, vivanta sendependan vivon sen iu ajn dirante al ŝi kion fari. Farante tion, ĝi simbolas la naturan deziron de la infano al potenco kaj kontrolo super la mondo ĉirkaŭ li. Pipi, kun ŝiaj senlimaj financaj rimedoj kaj granda fizika forto, estas la plenumo de la infanaĝa revo. Ĝi ne estas rolmodelo, sed imaga fuĝo el la katenoj kaj limoj de la infana mondo. Estas de granda signifo ke la venkoj de Pipi, la knabino, estas plejparte super fortaj viraj figuroj.
Pipi estis komparita kun aliaj orfigitaj karakteroj kiuj aperis en porinfana literaturo en la malfruaj 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj, kiel ekzemple Anne Shirley de Anne of Green Gables (libro), aŭ Jarusha Abbott, la protagonisto de "Daddy Long Legs". Male al ili Pipi ribelas kontraŭ aŭtoritato, ne akceptas la regulojn de socio, kaj estas fiera de ŝia eksterordinara aspekto. Ŝi ofte estis komparita kun aliaj karaj herooj en porinfana literaturo kiel ekzemple Peter Pan aŭ Tom Sawyer, sed ofte estas komparita kun Alico, la protagonisto de "La Aventuroj de Alicio en Mirlando". Kiel Alice, mvankam ŝi estas persono kiu venas al mondo kiu estas fremda kaj stranga al ŝi, tamen ŝi devas lerni ĝiajn regulojn. Sed male al la konformista kaj bonedukita Alice, kiu alvenas en mondon kies reguloj estas kaosaj, Pipi alportas kaosan konduton al mondo kiu strebas al ordo. En tio, fakte, Pipi estas Alice renversita.
Filmoj kaj televidaj serioj
Ankoraŭ pli ol la romanoj, la kvar filmoj pri Pipi Ŝtrumpolonga inter la jaroj 1969 kaj 1973, en kiu la 10- ĝis 14-jarulino Inger Nilsson ludis la rolon de Pipi, ĉe multaj infanoj kaj plenkreskuloj fiksis la imagon pri Pipi Ŝtrumpolonga. Dum ĉiuj jaroj post la kreado, novaj generacioj da infanoj malkovris kaj tre ekŝatis la filmojn - kaj tio pluvalidas.
Kialoj por tio inter alie estas la sentempa enscenigo. Ŝajne Pipi ne loĝas en fantazia mondo, sed en reala sveda urbeto. La epoko de la filmo malfacile fikseblas, ĉar oni miksis diversajn epokojn: la lignaj domoj de la filmo hodiaŭ ankoraŭ samas kiel antaŭ 100 jaroj, la aktoroj portas vestaĵojn laŭ la modo de 1970, sed la aŭtoj estas el la jaroj ĉirkaŭ 1930, kaj la ŝipoj el la 18-a jarcento.
La reĝisoro Olle Hellbom ame kaj konsekvence "tradukis" la romanojn al kinoarto. La aktora talento de la knabino Inger Nilsson dum tiuj kvar filmoj tiel impresis, ke poste estis nur du pliaj aktoraj filmoj kaj unu desegnita filmo laŭ la rakontoj de Pipi Ŝtrumpolonga - kvankam ankaŭ ĉarmaj, ili ĉiuj ne kompareblas kun la filmoj de la jaroj ĉirkaŭ 1970.
La infanaj filmoj kun Inger Nilsson kiel Pipi Ŝtrumpolonga
Inter la aktoroj de tiuj filmoj estis jenaj:
La lokoj de la filmoj estis inter aliaj:
La muziko por la filmo estis komponata de Jan Johansson kaj Georg Riedel.
Gyula Babos
Gyula Babos [djula baboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Babos Gyula estis hungara ĵazgitaristo, altlerneja instruisto.
Kontoro
Kontoro (el la franca: comptoir „pagotablo“) estas oficejo, kiu peras al klientoj la servojn de komerca, industria kompanio.
Historio
Dum la mezepoko kontoro estis eksterlanda sidejo de komercistoj de la Hansa ligo.
En la 19-a kaj 20-a jarcentoj oni uzis la vorton por indiki oficejon de komercistoj.
Aldone al multaj aliaj komercaj sidejoj, la tiel nomitaj "faktorejoj", la Hansa ligo posedis kvar kontorojn en Bruĝo (Belgio), Bergen (Norvegio), Velikij Novgorod (Rusio) kaj Londono (Britio).
Gyula Babos
Gyula Babos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Babos komence lernis violonadon kaj pianadon, sed li aĝis 15, kiam li estis gitaristo en amatora orkestro. En 1966 li atingis la unuan lokon en ĵazkonkurso de Hungara Radio. En la sekvaj jaroj li estis ano en pluraj ĵaz- aŭ ŝlagrorkestroj. Li fondis la unuan muzikgrupon en 1979. En 1977 li ekinstruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, tiel, ke li ne maturiĝis kaj ne havis diplomon. En 1988 aperis lia unua muzikdisko. Tiutempe li jam gitaris kun ankaŭ eksterlandaj muzikistoj, ekzemple kun Frank Zappa, James Moody, Tony Scott. Li ricevis 5 premiojn inter 1991-2017. Lia edzino estis Klári Katona.
Freddie Mercury
Naskiĝinte en Zanzibaro el parsia praavaro, Mercury (lia vera nomo estis Bulsara) pasigis plurajn jarojn de sia infanaĝo en Barato, post tio li studis arton en Londono, kie li komencis muzikan karieron kiel Larry Lurex (Leri Ljureks).