cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Probablodensa funkcio
Ligi inter diskreta kaj kontinuaj distribuoj
Ĉi tiu esprimo permesas por (determinanta, difinanta) statistika (karakterizoj, karakterizas) de tia diskreta (variablo, varianta) (kiel ĝia (meznombro, signifi), ĝia varianco kaj ĝia _kurtosis_), startanta de la (formuloj, formulas) donita por kontinua distribuo.
En fiziko, ĉi tiu priskribo estas ankaŭ utila por ke karakterizi matematike la komenca konfiguro de Brownian-a delokigo.
Sendependeco
Kontinuaj hazardaj variabloj estas ĉiuj sendependa de unu la alian se kaj nur se
Korolario
Se la artika probablodensa funkcio de vektoro de n hazarda variablo povas esti faktorita enen (produkto, produto) de n funkcioj de unu (variablo, varianta)
tiam la n (variabloj, variablas) en la aro estas ĉiuj sendependa de unu la alian, kaj la bagatela probablodensa funkcio de ĉiu de ilin estas donita per
Ekzemplo
Ĉi tiu rudimenta ekzemplo ilustras la pli supre difino de multdimensiaj probablodensaj funkcioj en la simpla (kesto, okazo) de funkcio de aro de du (variabloj, variablas). Estu ni (voko, voki) \vec R 2-dimensia hazarda vektoro de (koordinatoj, koordinatas) (X,Y): la probablo al ricevi \vec R en la kvartala ebeno de pozitiva x kaj x estas
-->
Leopold Hofmann
Karl Leopold Albert HOFMANN (naskiĝinta la en Oberhof, mortinta samloke la ) estis germana sukerbakisto kaj bobisto. Li posedis kaj tenadis Kafejon Hofmann en Oberhof.
Sportaj agadoj
Inter la 1.2.1907 ĝis la 4.2.1907 okazis en Oberhof la 2-a Vintrosportfesto de la Turingia vintrosportligo. En tiu ĉi kadro faritis ankaŭ bobkonkurso, kiu hodiaŭ oficiale taksatas la Unua germana bobĉampionado. Stiristo de la bobo Deutscher Michel estis Hofmann. Al teamo lia apartenis F. Herchner, O. Naumann, Dr. W. Tretschke kaj Dr. Giusti (bremsanto).
Leopold Hofmann kaj lia teamo ganis la Oran pokalon de la kronprinco Vilhelmo de Prusio. Ti ĉi migra pokalo transiris en 1912 al la progresema lernejo FSG Wickersdorf kie ĝi malaperis.
Sandakan
Sandakan estas la urbo en regiono Sabah de orienta Malajzio kun ĉ. 390.000 loĝantoj (2004). Ĝi estas la plej granda urbo en tiu regiono kaj ĝi estas la ĉefa haveno de orienta bordo de Borneo, en fermita golfo de Sulu-maro, proksime al la delto de Kinabatangan. Ĝi estis ĝis 1947 ĉefurbo de Brita Norda Borneo (nuna Sabah), ekde tiam komerca centro de la regiono.
Ĝi estis findita kiel Elopura en 1874-ben; la varfluo tra la haveno dependis de eksporto de la pluvarbaraj produktoj (ligno, rotango, birdonesto, damar-rezino kaj kokuso). Dum ĝia historio, ĝin ligis komercaj kontaktoj al Hongkongo, Japanio kaj Aŭstralio. Ĉar la ĉirkaŭaj montoj baris la urban evoluon, la urba centro konstruiĝis ekde la 1920-aj jaroj je grundoj prenitaj (konkeritaj) disde la maro.
Pro la ŝlimkolektiĝo en la riverdelto de Kinabatangan kaj la sablaj marbenkoj, la grandvolumenaj oceanŝipoj (pli pezaj ol 10 000 t) ne povas eniri havenon de Sandakan. Post la japana okupo dum la dua mondmilito - tiam ĝi servis kiel fifama garnizona urbo -, la larĝa (longa 32 km kaj larĝa 5–16 km) ankrejo iĝis komerca ĉefcentro de ligno, kopro kaj manilkanabo.
La ligno oni liveras per malpli grandaj ŝipoj al la oceanŝipoj, atendantaj trans la marbenkoj. En la ĉirkaŭo de la urbo oni kultivas plantejojn de oleopalmo kaj kakaoarbojn. Aliaj ekonomiaj agadoj: ŝipkonstruado, ekstrakto de katehuo, fridrezervo, pakado de krustacoj. Turismo.
Sandakan havas flughavenon kaj tar Ranau interligas ĝin aŭtovojo al la nuna ĉefurbo de la regiono Kinabalu.
Sapulu famas ankaŭ pri orangutan-rifuĝejo. En la grandegaj Gomantong-kavernoj vivas multaj apusoj kaj grandaj vespertaj kolonioj.
Okulvitra fulveto
La Okulvitra fulveto (Fulvetta ruficapilla) estas birdospecio de la familio de Silviedoj kun la tipaj silvioj. Kiel ĉe la aliaj fulvetoj, ankaŭ tiu estis delonge inkludita en la genro de la Timaliedoj nome Alcippe. Tiu genro de fulvetoj estas de malgrandaj grizbrunaj birdoj, el kiuj kelkaj specioj havas ruĝecbrunajn partojn en flugiloj aŭ markojn en kapo.
Tiu specio havas grizan kapareon kun hela okulringo kaj iom pli grizbruna krono; la okulringo nomigas la specion en Esperanto, dum la bruneca nuanco en krono kialigas la latinan sciencan nomon kie ruficapilla signifas "kun ruĝeca krono". La flugiloj kaj vosto estas ruĝecbrunaj kun blankecaj flugilplumoj kaj malhelgriza vostofino. La beko estas fortika kaj eburgrizeca.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Laoso kaj eble Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Terlingvo
Terlingvo, Earth Language (EL) aŭ, Japane, 地球語 ([ĉi-KJU-go]) estas planlingva projekto destinita por internacia helplingvo, kreita de Yoshiko F. McFARLAND.
Patrina lakto
Patrina lakto estas la natura suĉnutraĵo de ĉiuj mamuloj inkluzive de la homo. La likvaĵo produktita de la laktoglando kreiĝas ĉirkaŭ 24 ĝis 48 horojn post la naskiĝo en la ina mamo.
Terlingvo
Ŝi publikigis la lingvon en sia retpaĝo en 1996.
Patrina lakto
La nutrado de homa bebo per mamo nomiĝas mamnutrado.
Terlingvo
EL uzas ne fonetikajn sed ideografiajn literojn. Ĝi pli respektas komunikadon per simbolo ol komunikadon per voĉo. Ĝi uzas 89 fundamentajn simbolojn inklude de gramatikaj signoj kaj numeraloj, ĉiu simbolo estus bazita je vide komprenebla komuna elemento de homa rekono.
Patrina lakto
Historio
En Germanio la vorto "Muttermilch" (lac maternum, patrina lakto) estas sufiĉe nova kaj estiĝis nur en la 18-a jarcento dum mamnutradkampanjo por instigi virinojn mem nutri siajn infanojn anstataŭ doni ilin al nutristino. Antaŭe oni uzis la esprimon virina lakto (lac muliebre). .
Enhavo
Kompare al bovina lakto homa patrina lakto enhavas
<!-- Mit gezielter Ernährung lassen sich viele potenziell wertvolle Inhaltsstoffe (z. B. Omega-Fettsäuren, CLA, Mineralstoffe (Selen), Vitamine (Folsäure)), die Milchmenge und Milcheigenschaften (z. B. Färbung) beeinflussen.
Regulierung der Milchproduktion
Die Milchbildung reguliert sich ausschließlich über die Nachfrage, welche der Körper über die Reizung der Brustwarzen wahrnimmt. Angebliche Mittel zur Steigerung bzw. Senkung haben nur einen Effekt auf den Milchflussreflex, nicht aber auf die Menge der produzierten Milch.
Erste Muttermilch
Die Zusammensetzung der Muttermilch ist in den ersten Tagen und Wochen anders als später, entsprechend den altersabhängigen Bedürfnissen des Säuglings. Auf die Verzögerung von 1 bis 2 Tagen nach der Geburt ist der Organismus eines Neugeborenen eingerichtet. Das häufige Anlegen ist in den ersten Tagen sehr wichtig, da es die Milchbildung anregt. Das Neugeborene trinkt in dieser Zeit die erste Milch, das Kolostrum, das noch wenig nach Milch aussieht, sondern einem gelblichen Schleim gleicht. Diese Milch ist besonders reich an Stoffen, die die Immunabwehr fördern und schützt das Neugeborene somit vor Krankheiten. Die gelbe Farbe kommt durch den hohen Anteil an Carotinen zustande.
Gesundheit
Frische Muttermilch ist insbesondere für die Ernährung von Frühgeborenen wichtig, da deren Organismus selbst häufig nicht genügend Antioxidantien für das Abfangen von freien Radikalen bereitstellen kann. Erhöhtes Aufkommen von freien Radikalen rührt von der bei Frühgeborenen notwendigen intravenösen Ernährung und den Bluttransfusionen her und macht sie anfälliger für gefährliche Infektionen.
Haltbarkeit
Abgepumpte Muttermilch sollte wie jegliche nicht-pasteurisierte Frischmilch nicht länger als 48 Stunden im Kühlschrank (bei 4 °C) gelagert werden, da die Keimbelastung bei steigender Lagerdauer zunimmt. Sie kann eingeforen werden, verliert dabei jedoch einen Großteil ihrer Antioxidantien. -->
Internacia artisttendaro de Jebucu
Internacia artisttendaro de Jebucu, hungare: Zsoboki Nemzetközi Alkotótábor estas somera artisttendaro en vilaĝo Jebucu (Rumanio).
Historio
La tendaro estis establita en 1996 de Klára Essig Kacsó. La kreaĵoj estas prezentitaj kaj en Jebucu kaj en Kluĵo ĉiujare.
35076 Yataro
35076 Yataro estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Iwasaki Yataro (japane: 岩崎弥太郎, Iwasaki Yatarō, 1835 – 1885) naskiĝinta en Inokuĉi (nun, Aki en gubernio Koĉi) proksima amiko de Sakamoto Ryōma (坂本龍馬) kaj kiu ludis kenan rolon por estigi la Mejĝi-reformon. Li ankaŭ grave kontribuis al la ekonomika disvolvo de Japanio.
Alessandro Pertini
Alessandro PERTINI ([ alessandro pertini], (aŭ plej mallonge Sandro) ; naskiĝis la 25-an de septembro 1896 en Stella, mortis la 24-an de februaro 1990 en Romo) estis grava itala politikisto, elstarulo de la Itala Socialisma Partio kaj en kiu li agadis de 1918.
De 1978 al 1985 li estis la sepa prezidento de Italio.
Clément Gicquel
Clément GICQUEL (naskiĝis en 1900 - mortis fine de marto 1976 en Limoges, Francio) estis franca esperantisto.
Prezidanto de la loka E-grupo, servinta en la detegita reto de UEA dum preskaŭ duona jarcento. Li gvidis multaj kursojn, ankaŭ verkis kaj tradukis (i.a. por Literatura Mondo, mikis kun Julio Baghy, Vilmos Bleier kaj Jaume Grau Casas.
William Cecil, Lordo Burghley
William CECIL, 1-a Barono Burghley, angla politikisto (la 13-an de septembro 1520 - la 4-an de aŭgusto 1598).
Lewin Brzeski
Loĝlokoj de la komunumo
La samnoma komunumo dividiĝas al la sekvaj loĝlokoj (inter krampoj aldoniĝas la historiaj, germanlingvaj nomoj, antaŭ ĝi la nova pola loĝloka nomo inventita en 1945):
Boussy-Saint-Antoine
Boussy-Saint-Antoine [busi sɛ̃t̪ ɑ̃t̪wan] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Buxaciens aŭ Buxassiens.
Kantono Bessines-sur-Gartempe
La kantono de Bessines-sur-Gartempe (france canton de Bessines-sur-Gartempe) estas eksa franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝis la jaro 2015 ĝi estis unu el la 8 kantonoj de la arondismento Bellac. Ĝia ĉefurbo estis Bessines-sur-Gartempe.
Provinco Denizli
Denizli estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la Egea regiono de la lando. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Denizli, krome menciindas la loĝlokoj Akköy, Baklan, Bekilli, Beyağaç, Bozkurt, Buldan, Çal, Çardak, Çivril, Güney, Honaz, Pamukkale kun siaj varmaj fontoj, Tavas kaj Yenicekent.
Geografiaj trajtoj
La lago Işıklı estas parto de la provinco Denizli kaj situas 20 kilometrojn sude de la urbo Çivril. Ĝin trafluas la rivero Meandro.
Havaja monaĥfoko
La Havaja monaĥfoko, Monachus schauinslandi, aŭ pli simple la Havaja foko estas fokulo apartenanta al la familio de Focedoj. Ĝi estas endanĝerita specio de foko kiu estas endemia de Havajo.
La Havaja monaĥfoko estas la ununura foko indiĝena de Havajo.
Tiuj monaĥfokoj estas relikva endanĝerita specio. La malgranda populacio de ĉirkaŭ 1,100 individuoj estas minacata pro homa premado, tre malaltaj niveloj de genetika variado, interplektiĝo en fiŝretoj, mara rubo, malsanoj, kaj pasinta komerca ĉasado por feloj. Estas multaj metodoj por konservisma biologio kiam ĝi venas al statuso de endanĝerita specio; specitranslokigo, zorgado en kaptiteco, habitata purigado, kaj edukado al publiko pri la Havaja monaĥfoko estas el metodoj kiuj povas esti uzataj.
Le Fanatisme ou Mahomet le Prophète
Resumo
La agado okazas dum la sieĝo de Mekko fare de Mahomedo en 630. Voltaire neniam intencis iĝi historiisto; li konis sin kiel tragediisto. en lia verko, estas frontado inter Mahomedo kaj la maljuna Zopiro, ŝerifo de Mekko, kies du filoj estis forportitaj iam fare de sia malamiko. Nun, Zopiro tenas kaptitaj du sklavojn de la Profeto, nome Sejdo kaj Palmira, sen scii ke ili estas reale liaj propraj gefiloj. Tiu historio - la ŝanĝo de filoj sen scio de la patro preta al venĝo de ilia foresto - estas unu de la plej klasikaj rimedoj de la tragedio, ekde Esĥilo al Verdi. Krome estas filozofia kontraŭstaro inter Mahomedo kaj Zopiro. Mahomedo, kiu sieĝas Mekkon, donas elekton al Zopiro: revidi sian parencaron aŭ defendi sian patrion. Zopiro ne humiliĝas kaj kiel la Kreonto de Sofoklo, preferas sian urbon al sia idaro. Mahomedo, hatanta, konvinkas tiam la junan Sejdon murdi Zopiron, nome sia propra patro: «La amo, la fanatikismo, blindigas sian junecon; li furiiĝos pro troa malforteco.»
Preĝejo Sankta Andreo (Rábaszentandrás)
Preĝejo Apostolo Sankta Andreo estas romkatolika preĝejo en vilaĝo Rábaszentandrás (Hungario).
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. Ĉe la enirejo granda ŝtona kruco etendiĝas en la korto. En mezo de la fasado la turo reliefas, en ties mezo funkcias la enirejo. Interne menciindas reliefo pri Sankta Andreo skulptita el ligno.
Klepačov
Klepačov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de distrikta urbo Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Blansko. Estas ĉi tie registritaj 203 adresoj. Daŭre vivas ĉi tie.
Unuafoje Klepačov estas indikata en la jaro 1532 kiel dezerta.
Klepačov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,37 km².
(19046) 7607 P-L
(19046) 7607 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Provinco Diyarbakır
Diyarbakır estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la regiono Sudorienta Anatolio. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Diyarbakır. La teritorio apartenas al la turkia, do norda, parto de Kurdio.
Hrabůvka (Ostrava)
Hrabůvka (Neuen Grab) estas historia municipo en Ĉeĥio troviĝanta sur teritorio de la statuta urbo Ostrava. Nuntempe ĝi kreas lokan parton de urboparto Ostrava-Sudo. Ĝia katastra teritorio havas areon 428,48 ha kaj en ties okcidenta parto troviĝas la norda parto de surkonstruita loko de la ostrava loka parto Bělský Les. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio estas el la jaro 1392, kiam olomouca episkopo Mikolao konfirmis al edzino de sia marŝaleto Jošt z Volfsberku doton 150 hrivnoj de pojara lupagon el vilaĝo Nová Bělá. Se io mankus, alpagus tion la patro de Jošt el sia bieno en Nová Hrabová (la nuna Hrabůvka). La nomo pase de tempo evoluis, en la jaro 1395 estas menciata Nová Hrabová, en la jaro 1408 Nová Hrabůvka , en la jaro 1437 Hrabůvka , en la jaro 1444 Hrabůvka. La municipo havis ekskluzive agrikulturan karakteron. Krom kulturado de fruktoj kaj bredado de brutaro la loĝantoj okupiĝis per fiŝlagaferoj. En la jaro 1775 estas ĉi tie dokumentitaj 17 fiŝlagoj, en la 30-aj jaroj de la 19-a jarcento poste 7 fiŝlagoj.
Industria evoluo de Moravia Ostrava, precipe konstruado de Vítkovica ferfabriko kaŭzis malfluso de plimulto de viroj, kiuj postlasis la agrikulturon kaj trovis laboron en iu el la ostravaj uzinoj. Kreskanta nombro de loĝantoj eldevigis plialtigon de nombro de loĝdomoj por laboristoj. Tiel estiĝis en la jaroj 1921-1923 Jubilea kolonio kreita de unuetaĝaj dometoj kun interna korto. Sume ĉi tie estis 605 loĝejoj.
Hrabůvka estis aligita al Moravia Ostrava en la jaro 1924.
Lutreolo
Lutreolo (science: Mustela lutreola) estas palearktisa specio de mustelo, rabobesto vivanta en akvo aŭ surborde; ĝi havas hel-brunan ĝis malhelbrunan (kaŝtan-brunan) hararon, kun blankaj lipoj kaj mentono. La felo estas tre valora kaj ŝatata kiel pelto. Ĉar ĝi estas parenca al vizono, ĝi estas nomata ankaŭ Eŭropa vizono.
Subspecioj:
(14883) 1991 PT11
(14883) 1991 PT11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Casina
Casina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carpineti, Castelnovo né Monti, Canossa, Vezzano sul Crostolo kaj Viano.
Bak Ĝeong-Hui
Bak Ĝeong-Hui, alilingve ankaŭ kiel Park Chung-hee (박정희, 1917 - 1979) estis Sudkoreia politikisto, kiu estis prezidanto inter 1961 kaj 1979. Li estis la unua estro de historia epoko de militreĝimo inter 1961 ĝis 1987). La 26-an de oktobro 1979 lin mortigis la ĉefestro de Koreia sekureca servo, Kim Ĝe-Gju.
Pierre Naville
Pierre NAVILLE (naskiĝinta en Parizo, 1904 - mortinta en Parizo, 1993) estis franca verkisto kaj sociologo.
Li estis Superrealisto, Komunisto, kaj poste Trockijisto antaŭ li varbiĝis en la Parti Socialiste Unifié (PSU), konduktinte karieron kiel metia sociologo.
Superrealismo de Ĝiaj Plej Frua Epoko
En 1922 li fondis la avangardan revuon l'Œuf dur kun Philippe Soupault, F. Gérard, Max Jacob, Louis Aragon kaj Blaise Cendrars.
Li estis kundirektoro kun Benjamin Péret por la tri unuaj eldonkvantoj de La Révolution surréaliste, fondis la Buroon de Studadoj Superrealismaj (1924) kaj partoprenis superrealismajn agadojn kun André Breton antaŭ li eventuale ekkontraŭis Superrealismon kaŭze de liaj politikaj diverĝoj.
Ekstrema Maldekstra Politiko
Ekde tiu punkto antaŭen li partoprenis en la vivo de franca Trockijisma ekstrema maldekstro kaj notinde en ĝiaj eldonaĵoj. Li fariĝis malpli kaj malpli konvinkita per la pozicio de Trockij kaj disiĝis kun la grupo en 1939.
Li tiam organizis provojn krei Marksistan maldekstron, sen kaptiloj Komunistaj kaj Trockijistaj, kies eldonaĵo nomiĝis Revue Internationale.
Unue trapasinte la PSU-on, li daŭre serĉis modernan maldekstron en la PSG, poste la UGS, antaŭ li partoprenis en la reestablo de la PSU sub la Kvina Respubliko.
Li restis lojala al tiu grupo malgraŭ ĝia kontraŭo al la "realistoj" (Gilles Martinet, Michel Rocard) kaj montris totalan malakcepton de François Mitterrand.
Psiko-Sociologio de Verko
Nomita direktoro de studado ĉe la CNRS en 1947, li laboris kun Georges Friedmann ĉe la Centre d'études sociologiques, dediĉinte liajn verkojn al la psiko-sociologio de verko kaj al la s tudado de: aŭtomacio, industria socio, psikologio de agado kaj al la strategiistoj kaj teoriistoj de la milito, notinde Carl von Clausewitz. Li kontrolis la tradukon kaj eldonon de la Kompletan Verkaron de von Clausewitz.
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla la 28-an de novembro, 2006.
Toro (geometrio)
Toro estas ringoforma surfaco formita de cirklo, kiu turniĝas ĉirkaŭ akso samebena. Se la akso sekcas la cirklon (estas ŝnuro de la cirklo), naskiĝas surfaco, kiu ne aspektas ringo sed pli similas al kuseno kun maldika mezo. En la tre speciala kazo kiam la akso trairas la centron de la cirklo (estas ties diametro), naskiĝas sfero. Normale oni nomas toro nur la surfacon kiu havas formon de ringo, sed eblas rigardi la kusenformaĵon kaj la sferon kiel specialajn kazojn de toro.
La geometria parametra ekvacio de toro estas:
Kie R estas distanco de cirkla centro ĝis akso de rotacio kaj r estas radiuso de la cirklo. Neparametra ekvacio de la samaj valoroj estas:
Topologia konstruado
Startu de kvadrato kaj tiam gluu kune respektivajn kolorigitajn randoj, tiel ke la sagoj kongruu. Toro povas esti prezentita kiel kvocienta spaco, unuobla kvadrato ( [0,1] × [0,1] ) kun flankoj identigitaj jene:
Noto ke ĉi tio estas abstrakta gluado en topologia senco.
Ĉi tiu kvadrato estas fundamenta plurlatero de toro.
Itanagra
Itanagra [itanagra] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 7.598 enloĝantojn en 2010.
Kapuĉa grebo
La Kapuĉa grebo (Podiceps gallardoi), estas mezgranda grebo troviĝanta en la suda regiono de Sudameriko. Ĝi estas ĝis ĉ. 32 cm longa, kaj estas blankanigra. Ĝi troviĝantas en izolaj lagoj en plej apartaj regionoj de Patagonio, kaj vintrumas laŭlonge de la marbordo de tiu sama regiono. En 2012 IUCN suprenlistigis la specion el Endanĝerita al Draste Endanĝerita. La specifa nomo, P. gallardoi, estis dediĉita honore al familinomo Gallardo (Ángel kaj nepo José María, tiam Direktoro de la Argentina Muzeo de Naturscienco "Bernardino Rivadavia").
Aspekto
Ĝi estas 32 al 33 cm longa. La frunto estas blanka kaj la antaŭa krono ruĝecbruna kiel krestecaj plumoj kiuj atingas la blakaj la okulareon kaj la ruĝecbrunaj la orelareon, la bridoj estas grizecaj dum la resto de la kapo estas nigra. Kontraste la kolo, brusto kaj ventro estas blankaj, dum la dorso estas malhelgriza al nigreca kaj la flankoj grizecaj. La beko estas griza kaj foje iom flaveca pinte. La kruroj estas grizecaj kun lobecaj fingroj kaj la okuloj estas tre ruĝaj.
Distribuado kaj migrado
Geografie, ĝi reproduktiĝas nur en ĉirkaŭ 130 lagetoj en altebenaĵoj de la okcidento de la provinco Santa Cruz. Krome estis malmultaj registroj en Ĉilio, en la Magallanes, kaj en kontinenta areo kaj en Fuegio.
En la lagetoj loĝas printempe kaj somere, sed vintre tiuj lagetoj frostas kaj la specio migras. Dum jaroj oni ne konis ties vintrejojn kaj la fakuloj prezentis diversajn hipotezojn. Finfine Andrés Johnson kaj Alejandro Serret malkovris en 1994 ties vintran areon en kelkaj golfetoj de la Atlantiko en la marbordo de sama provinco Santa Cruz, en la Argentina Maro.
Kutimaro
En varma sezono la specio loĝas en lagetoj de altebenaĵoj, en etoso malvarma kaj venteca, kie estas stepa vegetaĵaro de la patagonia ĉeanda fitogeografia provinco kaj tute ligita al lagetoj de profundaj kaj travidebalj akvoj, kun hegemonio de akvoplanto nome surloke vinagrilla [binagrIja] (vinagreto) (Myriophyllum quitense), kie la specio trovas manĝon (senvertebruloj) kaj ankaŭ el tiu ĝi konstruas sian neston. Vivas en nombraj grupoj, estas bonaj naĝantoj kaj plonĝantoj, kaj ŝajne flugas nur nokte.
Kiel ĉe aliaj greboj, ankaŭ tiu plenumas rimarkindajn pariĝadajn ceremoniojn. Konstruas flosantan platformon el vinagrilla, sur ĝi okazas la kopulacio kaj la ino demetas du ovojn, el kiuj eloviĝos ununura ido. Tiuj ovoj kaj la idoj estas predataj de la Dominika mevo; oni registris du mevojn kiuj detruis tutan kolonion de pli ol 200 greboj, ruinigante la reproduktan klopodon de la tuta sezono. Iom malmulte, ankaŭ la Ruĝkrura fuliko detruas ovojn kaj okupas ties nestojn. La enmeto de la ĉielarka truto en kelkaj lagoj kontribuis al granda malpliiĝo de la specio en kelkaj altebenaĵoj kiaj ĉe la lago Strobel, kaj ĵus oni konstatis la predadon de nestoj fare de la vizono (Mustela vison).
Statuso kaj konservado
La Kapuĉa grebo estas minacata pro klimata ŝanĝo, naftoverŝado kaj enmeto de trutoj kaj salmoj en la altebenaĵo Strobel. Enketoj faritaj en 2006, 2009 kaj 2010-2011, trovis kelkajn lagojn tute sekaj kaj kun akvoniveloj 2–3 metrojn pli malalte ol dum antaŭaj jaroj. Krome estis malpli da vintra neĝofalo sen koresponda pliiĝo de precipitaĵo alisezone.
La predado fare de Dominika mevo (Larus dominicanus) ĉe kelkaj lagoj, la troa paŝtado fare de ŝafoj kaj malalta reprodukta kapablo estis cititaj kiel minacoj.
En la 1980-aj jaroj oni ĉirkaukalkulis 5,000 individuojn, ĉiuj en la provinco Sankta Kruco. En 2000 oni ĉirkaukalkulis jam nur 800 birdojn. En 2017 projekto de akvorezervujo de la flanko de ĉina entreprenaro minacas la estontecon de tiu specio ĉar endanĝeriĝos kaj la habitaton kaj la reproduktejon.
Legnica
Nomo
La urba nomo, kaj en la pola, ĉeĥa kaj germana, devenas de slava nomo, kiu nun en la pola estas łęg, tio estas marĉaj verdaj herbejoj en rivera valo ofte kun arbustoj. En la mezepoka dokumento el la jaro 1300 en la latina lingvo pri la vivo de Sankta Hedvigo de Silezio Vita Sanctae Hedwigis la nomo estis en la formo Legnicz.
Kapuĉa grebo
Konserveblo
Lageto Los Escarchados (kie oni malkovris la specion en 1974) estis deklarita rezervejo en 1979, sed enhavas nur marĝenan populacion. En 1992, oni registris ses individuojn ene de la Nacia Parko Perito Moreno. La ŝlosilaj reproduktaj lagoj en la kerno de ties teritorio malhavas ian tipon de leĝa protektado, sed la populacio de Kapuĉaj greboj en la Altebenaĵo Strobel havas iome da protekto pro sia malfacila atingeblo.
Legnica
Historio
Plej malfrue ekde la 1-a jarcento de nia erao la teritorio estis setlata fare de la ĝermanaj triboj de lugioj respektive de silingoj, parto de la vandaloj. Ekde la dua duono de la 6-a jarcento krome alvenis okcidentslavoj, inter ili la triboj de Ślężanie (en la regiono de hodiaŭa Ślęża).
La unuaj dokumentitaj spuroj de la setlado de slavoj sur la tereno de la nuna urbo devenas el la 8-a jarcento. Tie tiam estis grava kastelego. La dendro-kronologiaj esploroj pruvas, ke dum la regado de pola princo el la dinastio Piastoj Mjeŝko la 1-a oni konstruis tie ĉirkaŭ la jaro 985 novan burgon en la formo tipa por la burgoj de dinastio Piastoj, same konstruitaj estis tiam kasteloj / burgoj en Vroclavo kaj Opole. La nomo aperis la unuan fojon en la skriba dokumento subskribita de pola princo el dinastio Piastoj Boleslao la 4-a, la Buklohara en la jaro 1149. En la jaro 1241 apud la urbo okazis fama batalo kontraŭ la mongoloj nun nomata batalo de Legnica, sub gvido de Henriko la 2-a, la Pia. Tiam sukcese defendis la urban kastelon la kastelmastro Lassota.
En la jaro 1248 la urbo fariĝis la ĉefurbo de la Duklando Legnico. La urborajtoj de la jaro ĉ. 1264, ĉe la piedoj de piasta kastelo ekkreskis la urbo. Dum la tempo de la piasta princo Boleslao la 3-a, la Predikanto en la jaro 1329 la urbo fariĝis la ĉefurbo de la feŭdo de la ĉeĥa reĝo Karolo la 4-a (Sankta Romia Imperio) kaj ekapartenis al Reĝlando Bohemio. Tamen ĝis 1392 la feŭda duklando Svidnico-Javoro ankoraŭ estis iom aŭtonoma, sed tiam ĝi rekte iĝis parto de la regno “Ĉeĥa Krono” regata de la Luksemburga dinastio.
Dum la Mezepoko apud la urbo estis minejo de oro. Dum julio 1454 okazis ribelo de plebo por kontraŭi la rektan regadon de la ĉeĥiaj reĝoj en la eksa duklando. Ekde 1526 Silezio troviĝis sub regado de la Habsburgoj kaj plej laste tiam la urbo nomiĝis Liegnitz. Dum la jaro 1675 mortis Georgo Vilhelmo, la lasta princo el la dinastio Piastoj, sekve komenciĝis la rekta regado de la Habsburga dinastio, kiu por urbo daŭris ĝis la mezo de la 18-a jarcento: Ekde 1740 sekve de sileziaj militoj ĝi troviĝis en Prusio kaj apartenis al la germanlingva provinco Silezio, kun kiu ĝi en 1871 kunfondis la Germanan Regnon. En 1945, post la Dua Mondmilito, laŭ decido de la Aliancanoj, la urbo kaj provinco doniĝis al Pollando, kiu en 1946 decidis novan polajn nomojn por ĉiuj urboj de la regiono. Por la germanlingva urbo Liegnitz, kiu ĝis nun en polaj tekstoj nomiĝis Lignica, tio signifis adopton de nova nomo Legnica.
Post la Dua Mondmilito danke al bone konservitaj postgermanaj armeaj objektoj en la urbo estis lokigitaj garnizonoj: de Pola Soldataro (ekzistanta en la jaroj 1945-2007) kaj sur granda areo de la urbo de la komandantaro kun kazerno de Norda Militist-Grupiĝo de Sovetia Armeo (rezidanta en la urbo en 1945-1993).
La 2-an de junio 1997 papo Johano Paŭlo la 2-a dum sia papa pilgrimo al Pollando vizitis ankaŭ la urbon.
Urbaj monumentoj
La nuntempa spac-sistemo de la urbo datiĝas de la fino de la 19a kaj komenco de la 20a jarcento. En la nuna pola urbo Legnica oni povas trovi multajn belajn monumentojn, certe la Piast-kastelo staras unuavice, sed krom ĝi indas levi la okulojn al la katedralo de St. Petro kaj Paŭlo, Preĝejo de Sankta Maria, Urbodomoj (malnova kaj nova), turoj kaj aliaj interesaj konstruaĵoj. Ravaj estas la tiel nomataj haringejoj, tio estas haringo-standoj kun arkaĵoj alkroĉitaj al la Malnova Urbodomo en la Merkata Placo. Rimarkindas pro historiaj kialoj certe la bela baroka preĝejo de St. Johano, kie vi povas viziti la Maŭzoleon de pola dinastio de Piastoj (vidu sube).
Urba verdaĵo
En la urbo abundas verdaj areoj, kiuj ne nur plibonigas vivkondiĉojn, sed ankaŭ emfazas kaj plibonigas la bildon kaj belecon de la Malnovurba Kvartalo. La plej mirinda verda loko por ripozi en la urbo estas la urboparko situanta en la urbocentro kaj enhavanta la palmejon / oranĝejon. Fontanoj ankaŭ aldonas ĉarmon al la urbocentro.
Esperanto-movado
Kuracisto Stolper kaj Edmund Schulz el Schweidnitz sukcese propagandis Esperanton tie per publika parolado en 1910 kaj varbis 21 anojn por kurso, gvidota de Edmund Schulz, prezidanto de la grupo en Schweidnitz. Post finiĝo de kurso fondiĝis grupo. Prezidanto estis s-ro Fraedrich, kunvenoj okazis ĉiumarde vespere en la restoracio kaj vinejo „Zum Alten Fritz”. Ĉirkaŭ julie, en multnombre vizitita publika kunveno Georg Mahn el Breslau pritraktis kun bona sukceso la problemon de internacia helpa lingvo. En la 1920-aj jaroj, kiel ĉie en la Germana Regno ankaŭ en Liegnitz plufloris la Esperanto-movado, sed la persekutoj dum la epoko de la Tria Regno finis tiun prosperon.
Post 1945 ĉiuj germanlingvaj urbanoj, ankaŭ la esperantistoj, estis forpelitaj, kaj anstataŭigis ilin poloj el orienta Pollando cedita al Sovetunio. Inter ili ankaŭ estis esperantistoj, kiuj novorganizis lokan Esperanto-movadon. Planita kulmino de tiu movado estis la 70-a kongreso de la protestantisma Kristana Esperantista Ligo Internacia en 2020, kiu pro la kronvirusa pandemio devis esti prokrastita al aŭgusto 2021 kaj okazis en reduktita dimensio.
Aŭtokodoj en Finnlando
Ekde la jaro 1993 la nacia kodo por Finnlando sur la licencplatoj - kompleze al la landonomo en plej multaj lingvoj ekster Finnlando - estas FIN, antaŭe la literkombino estis SF (Suomi-Finland, la landa nomo unue en la finna, poste en la sveda lingvoj).
Alando
En la alanda insularo (svede Åland) ekzistas apartaj aŭtaj licencplatoj, kies literkombino komenciĝas per ÅL. Laŭ decido de la alanda registaro de la 19-a de marto 2010 Alando nun uzas la nacian kodon AX.
Specialaj licencplatoj en Finnlando
La literojkombino de licencplatoj por remorkoj komenciĝas per la literoj P aŭ W.
Licencplatoj por eltransporto de la aŭto eksterlanden havas nur unu literon kaj maksimume tri ciferojn.
Diplomataj licencplatoj ne havas la "eŭropan" bluan strion dekstre. Ili maldekstre montras la literojn CD aŭ C kaj dekstre nombron el maksimume kvin ciferoj.
Feŭdismo
Feŭdismo estis reĝima sistemo, kiu disvolviĝis en Eŭropo dum la mezepoko. Baze, nobelo havis landon (konatan kiel feŭdo) kaj pruntedonis ĝin al vasalo. La vasalo devis militservi por la nobelo aŭ pagi al li dekonaĵon.
Strikola fulveto
Tiu specio estas ĝenerale bruneca kaj havas malhelbrunan kapon kie videblas iom da blankeca skvamado, pli helan kolringon kie abundas la striado blankabruna, kio nomigas la specion, kaj blankan gorĝon. La dorso estas pli ĝenerale bruna kun ruĝecbruna koloro en flugilplumoj kiuj havas blankecajn bordojn. La subaj partoj estas helgrizaj. La beko estas fortika kaj eburgrizeca. La iriso estas blanka.
Ĝi troviĝas en Ĉinio kaj Barato.
Provinco Antofagasta
La provinco de Antofagasta estas parto de Regiono Antofagasta de Ĉilio kaj havas lokon de 65.987 km² ene de Atakama-Dezerto. Ĝi limas al Provinco Loa kaj Provinco Tocopilla en la nordo, Bolivio en la okcidento kaj Regiono Atakamo en la sudo. La ĉefurbo estas Antofagasta.
Viktor Wasylkievicz
WASYLKIEWICZ Viktor [vasilkjeviĉ] estis hungara instruisto, romia katolika pastro. Li naskiĝis en Braŝovo la 23-an de februaro 1873 kaj mortis en Braŝovo la 22-an de oktobro 1922.
Biografio
Viktor Wasylkiewicz studis teologion en Gyulafehérvár, poste diplomitiĝis en 1901 pri hungara kaj germana lingvoj en Scienca Universitato Ferenc József, fine li doktoriĝis. De 1897 li instruis en romia katolika gimnazio de Ĉikŝomjo, de 1902 en hungara gimnazio de Braŝovo. Li estis la sekretario de hungara kazino de la urbo, ankaŭ vicseminariestro en la sama urbo. Oni konsekris lin pastro en 1895.
Rusia koloniigo de Ameriko
La Rusia koloniigo de Ameriko kovras la periodon el 1732 al 1867, kiam la Rusia Imperio postulis nordajn teritoriojn ĉe la Pacifika Marbordo de Ameriko. Rusiaj koloniaj posedoj en Ameriko estas kolektive konata kiel Rusia Ameriko. Rusia etendo orienten ekis en 1552, kaj en 1639 rusaj esploristoj atingis la marbordon de Pacifika Oceano. En 1725, la imperiestro Petro la Granda ordonis al navigisto Vitus Bering esplori la Nordan Pacifikon por eventuala koloniigo. La rusoj estis dekomence interesataj en abundo de felo-portantaj mamuloj ĉe la marbordo de Alasko, ĉar tiu varo estis elĉerpita pro troa ĉasado en Siberio. La unua veturo de Bering estis malsukcesita de densa nebulo kaj frosto, sed en 1741 dua veturo de Bering kaj de Aleksei Ĉirikov vidis la nordamerikan kontinenton.
Disvolvigo
Rusiaj promiŝlenniki (ĉaskaptistoj kaj ĉasistoj) rapide disvolvigis la transmaran felkomercadon, kiu instigis kelkajn konfliktojn inter la Aleutoj kaj la Rusoj en la 1760-aj jaroj. La felkomerco pruvis esti enspezega entrepreno, kaptante la atenton de aliaj eŭropaj landoj. Reage al eventualaj konkurencantoj, la rusoj etendis siajn postulojn orienten el la Komandorski-insularo al la marbordoj de Alasko. En 1784, danke al enkuraĝigo fare de la Imperiestrino Katerina la 2-a, la esploristo Grigori Ŝeleĥov fondis la unuan konstantan setlejon de Rusio en Alasko ĉe la Golfo Tri Sanktuloj. Dek jarojn poste, la unua grupo de ortodoksaj misiistoj ekalvenis, kaj kristanigis milojn da indiĝenoj, multaj el kies posteuloj plusekvas tiun religion. Fine de la 1780-aj jaroj, malfermiĝis komercaj rilatoj kun la Tlingitoj, kaj en 1799 la Rusia-amerika kompanio (RAK) estis kreita por monopoligi la felkomercon, ankaŭ utile kiel imperiisma ilo por la rusigo de Alaskaj indiĝenoj.
Malkontentaj pro la invado de sia tero kaj pro aliaj problemoj, la rilatoj de la indiĝenaj popoloj kun la rusoj malboniĝis. En 1802, Tlingitaj militistoj detruis kelkajn rusajn setlejojn, ĉefe la Setlejo Sankta Miĥaelo (Malnova Sitko), lasante la setlejon de Nova Rusio kiel nura restanta rusa loko en kontinenta Alasko. Tio malsukcesis forpeli la rusojn, kiuj sukcesis restarigi sian eston du jarojn poste sekave de la Batalo de Sitka. Pacnegocado inter rusoj kaj indiĝenoj fiksis modus vivendi, nome situacion kiu, kun kelkaj interrompoj, pluigis la duarxadon de rusia estado en Alasko. En 1808, la Setlejo Sankta Miĥaelo estis rekonstruita kiel Nova Arkanĝelo kaj ĝi iĝis ĉefurbo de la Rusia Ameriko post iama koloniaj setlejoj estis movigitaj el Kodiak. Unu jaron poste, la RAK eketendis siajn operaciojn al pli abundaj marlutrejoj en Norda Kalifornio, kie Fort Ross estis konstruita en 1812.
Meze de la 19a jarcento, profitoj el rusiaj amerikaj kolonioj estis dekadence. Konkurenco kun la brita Kompanio de la Hudsona Golfo kondukis la marlutrojn al preskaŭ formorto, dum la populacio de ursoj, lupoj kaj vulpoj surtere estis proksime de elĉerpo. Pro malfacilaĵoj el la periodaj indiĝenaj ribeloj, la politika rezultaro de la Krimea Milito, kaj malfacilo elteni kompletan koloniigon de Ameriko satige, rusoj konkludis, ke iliaj amerikaj kolonioj estis tro elspeziga por pluteni ilin. Cele al liberigo el la ŝarĝo, la rusoj vendis Fort Ross en 1842, kaj en 1867, post malpli ol unu monato de negocado, Usono akceptis la proponon de la Imperiestro Aleksandro la 2-a por vendi Alaskon. La vendo de Alasko kontraŭ 7.2 milionoj da usonaj dolaroj finigis la imperian rusian kolonian estadon en Ameriko. Multaj indiĝenaj popoloj protestis kontraŭ la vendon, asertante ke ili estas pli rajtaj posedantoj de la tero kaj ke Rusio ne havis rajton vendi Alaskon.
Finaĵo de dosiernomo
Finaĵo de dosiernomo aŭ dosiernoma sufikso estas la parto de dosiera nomo en ĝia fino. Kutime por distingi la finaĵon de la resta parto de la nomo estas uzata punkto ".". Se en la nomo estas kelkaj punktoj, do la finaĵo estas tio, kio estas post la lasta punkto. La punkto mem iam ankaŭ estas konsiderata kiel parto de la finaĵo, sed tio ne gravas por la realo. Do ekzemple pri dosiero "jklmno.gz" oni povas diri, ke ĝi havas finaĵon de dosiernomo "gz" aŭ ".gz".
La finaĵo kutime estas uzata por difini la datenaranĝon de la dosiero (la alia varianto estas uzado de magia nombro, ofte dosiero havas kaj specifan finaĵon de la nomo kaj magian nombron). Estadas, ke la sama datenaranĝo havas kelkajn finaĵojn, ekzemple ".jpe", ".jpg", ".jpeg" por la formo JPEG.
Povas esti kelkaj finaĵoj unu post la alia, ekzemple ".tar.gz". En ĉi tiu ekzemplo io estis unue pakita per programo tar kaj ekhavis pro tio finaĵon ".tar", kaj poste estis ankoraŭ foje pakita per programo gzip kaj ekhavis pro tio finaĵon ".gz".
En malnovaj operaciumoj (inter ili MS-DOS estas la plej konata) maksimume ebla longo de la finaĵo estis 3 signoj. Por ĉi tio por plejparto de formoj de dosieroj estas elpensitaj finaĵoj el 3 aŭ malpli da signoj.
Okna (apartigilo)
Nomon Okna havas pluraj setlejoj:
Gustav Klimt
Gustav KLIMT ( – ) estis aŭstra simbolisma pentristo kaj unu el la plej ĉefaj membroj de la Viena secesio-movado. Liaj ĉefaj verkoj inkluzivas pentraĵojn, murpentraĵojn, skizaĵojn kaj aliajn objektojn de arto, multajn videblajn ĉe la Viena secesio-Galerio. La ĉefa subjekto de Klimt estis la virina figuro, kaj liaj verkoj ofte havas erotikan stilon. Liaj krajonaj desegnoj estas ofte rigarditaj kiel lia plej bona heredo.
Bence Haáz
Bence HAÁZ [hAz] rumania hungara hobojisto. Li naskiĝis en 1981. Li estas la filo de dirigento Sándor Haáz kaj pli juna frato de fotisto Sándor Haáz.
Kariero
Bence Haáz studis en Kluĵo kaj post magistradaj studoj li diplomitiĝis en Musikhochschule de Freiburg. De 2002 li estis dungito de Filharmonia Orkestro de Târgu Mureș, de 2006 de Transilvania Filharmonia Orkestro. De 2011 li estas ano de Nacia Junulara Orkestro.
Foroneo
Foroneo (helene Φορωνεύς', latine Phoroneus) estas en la helena mitologio filo de rivera dio Inaĥo kaj lia edzino Laodika, arga reĝo.
Laŭ argaj mitoj li estis la unua homo en la mondo, simile kiel laŭ mezopotamiaj mitoj Adapo kaj laŭ judaj mitoj Adamo. Li havas grandegajn meritojn pri homaro: li lokigis la homojn en komunajn koloniojn, instruis ilin pri la unuaj lertoj kaj donis al ili fajron. Unuiĝis sub liaj reguloj Peloponezo, kaj komenco de tiu ĉi regado fariĝis en la urbo Argo elirpunkto de la regno. Kun sia edzino, kiu nomiĝis ankaŭ Laodika, li havis du infanojn, Apidon kaj Niobon, sed ne identaj kun pli konataj samnomuloj (egipta dio Apido kaj teba reĝino Niobo). Lia fratino estis Io, Patrino de diino Hero kaj amantino de la plej alta dio Zeŭso.
En mito pri Foroneo estas kunligitaj elementoj de aliaj, en Grekujo pli vastigitaj mitoj pri Prometeo, Demetra kaj aliaj, kies interrilato ne estas unusence klarigita. Arganoj, kiuj prezentis sin al Foroneo kiel al sia prapatro, konsideris sin la plej maljuna greka tribo. Ĉu prave, la arĥeologoj ne decidis malgraŭ ili allasas, ke en Argo estis verŝajne la plej malnova setlejo sur greka teritorio.
Bielefeld
Bielefeld [Bilefelt] estas germana urbo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, en la landoparto Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Historio
unuafoje en la jaro 1015 estis dokumente menciita. En 1214 la grafo Hermann von Ravensberg donis al ĝi la rangon de urbo, konstruigonte la burgon Sparrenburg, kies turo nuntempe estas grava simbolo de la urbo.
Graflando Ravensberg estis teritorio de la Sankta Romia Imperio kaj ekestis en la 12-a jarcento. Ĝi lokis en la oriento de la Malsuprorejnlanda-Vestfala Imperia Distrikto, ĝia ĉefa loko estis Bielefeld.
Kvankam forte detruita dum la Dua mondmilito, Bielefeld povis evolui al grava kultura centro de la regiono. Territoria reformo en la jaro 1972 pligrandigis la urban areon. Aliĝis tiam interalie Dornberg.
Urba disdivido
La urba teritorio dividiĝas laŭ dek urbodistriktoj. Ĉiu urbodistrikto havas elektitan reprezantaron el ĝis 19 membroj. Prezidanto de tiu reprezantaro estas distrikta urbestro, germane nomata Bezirksbürgermeister (ĝis 2010 Bezirksvorsteher). En ĉiutaga lingvouzo kutime uzatas neformala divido laŭ urbopartoj. Tiuj urboparto grandparte korespondas al la pasintece memstaraj komunumoj, kiuj kadre de la administraj reformoj de 1930 kaj 1973 iĝis parto de la urbo Bielefeld.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas
Rododendro
Rododendro (science: Rhododendron ) estas genro de falfoliaj aŭ daŭrafoliaj ornamaj arbedoj kun brilkoloraj floroj. Ili devenas el la familio erikacoj kaj kreskas plejparte en montaroj en Azio, Ameriko kaj Eŭropo. Nuntempe oni distingas pli ol 500 kaj ĝis 1000 speciojn. Multaj hibridoj sub la nomo "alpa rozo" estas plantataj kiel ornamplantoj en parkoj kaj ĝardenoj. En hejmoj estas populara specio azaleo el parencaro de la specio Rhododendron indicum.
Torrelavega
Torrelavega [torelaBEga] (Turo de la Valkamparo) estas municipo kaj industria kaj komerca urbo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (Hispanio). Ĝi situas je 8 kilometroj for de la bordo de la Kantabra Maro kaj je 27,5 kilometroj fore de la regiona ĉefurbo, Santandero. En ĝi kunfluas la riveroj Saja kaj Besaya.Ĝi estas la ĉefurbo de la komarko Besaya. Ĝia plej alta loko estas 606 metroj, kaj la plej malalta, 12 metroj.
Bielefeld
Kuriozaĵo
Ekzistas ŝerca konspira teorio, laŭ kiu Bielefeld ne ekzistas. Ĝi celas demonstri, ke eĉ por ege absurdaj teorioj troveblas interesaj pruvoj. Komparu la ĉi-suban retan ligilon.
Torrelavega
Historio
Torrelavega estis fondita en la 13-a jarcento de Garcilaso la 1-a de la Vega, en la nomo de la reĝo Alfonso la 11-a.
La nomo de la komarko Besaya devenas de la pra-asturia Bisalia (de kelt-lingveca Bis-salia, "la alia Salia", la rivero Saja). Ĉi tiu lingvo tiama kunvivis kun la hispana, uzita de la tiam burĝaro (tiel "Salia" pasis al "Saja"). Tamen, historiistoj kaj fakuloj ne akordas ĉu nomi ĝin Salia, kiel dum la tiamo de Plinio la pli maljuna, aŭ Saunlum, kiel dum Pomponio Mela.
Torrelavega estis grava agrikultura loko por Kastilio ekde antaŭ multa tempo. Pro la plinombriĝo de ties loĝantoj kaj la disvolviĝo de sia industrio, Torrelavega ricevis en la jaro 1895 la nomumon Urbo, aldonitan de la tiama reĝino regento María Cristina de Borbón.
Demografio
Torrelavega estas subcentro de la Metropola areo Santandero-Torrelavega. Laŭ censo de 2013, en Torrelavega loĝas 54827 homoj, tio estas proksimume 10% el la loĝantaro de Kantabrio. La loĝantaro malmulte kreskas ekde la jaro 2000 pro la malgranda nasko-nombro kaj la iom-post-ioma maljuniĝo de la loĝantoj, tamen ankaŭ estas enmigrantoj, ĉefe latin-amerikanoj kaj orient-eŭropanoj, kiuj venas en la periferiajn kvartalojn ekde la 1990-aj jaroj; pro ĉi ĉio la nombro da loĝantoj ne ŝanĝiĝas. Plie, la manko kaj multkosteco de loĝejoj en la urba kerno provokis, ke la loĝantaro establu sin en la najbaraj municipoj, ĉefe laŭ la akso Torrelavega-San Felices de Buelna, kie la loĝantaro kreskis je 2,86%, Torrelavega-Cares, kun kresko je 1,47%, kaj Torrelavega-Suances (plia 2,84% en la municipo Suances kaj 1,41% en Miengo). Ĉi tiuj datumoj draste malsamas al la nura 0,82% en Torrelavega, inter 2002 kaj 2003.
Terény
Terény [terEnj], slovake Terany estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat.
Situo
Terény situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szécsény troviĝas 19, Balassagyarmat 21, Pásztó 24, Rétság 28 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1283 en formo "Vásáros-Terjén". Laŭ la loknomo oni supozas, ke la komunumo estis kampurbo. Depost meze de la 16-a jarcento la urbeto apartenis al la Osmana Imperio. Vilaĝservoj estas kulturdomo, kuracejo, migra poŝto.
Katedro de Sankta Petro
La katedro de Sankta Petro (latine: Cathedra Petri) estas ligna trono, kiu mezepoka legendo identigis, instrucele, kun la episkopa katedro aparteninta al la apostolo Petro kiel unua episkopo de Romo (kaj papo). Reale, kio konserviĝas estas manfaritaĵo de la 9-a jarcento, donacita en 875 de la reĝo de Frankoj Karlo la 2-a al la papo Johano la 8-a okaze de lia descendo al Romo por esti kronata imperiestro. Ĝi estas konservata kiel aluda relikvo en la Baziliko Sankta Petro en Vatikano, ene de grandioza baroka artaĵo projektita de Gian Lorenzo Bernini kaj realigita en la jaroj 1656 kaj 1665.
La nomo "katedro" devenas el la latina cathedra, kiu indikas la episkopan katedron, nome la seĝo sur kiu sidiĝas la instruanta episkopo.
Priskribo pri la artaĵo de Bernini
La verko de Bernini estas poziciita, funde, en la absido de la Vatikana Baziliko, elpendanta, kun scena rezulto efektigita en kombino kun la arkitektura kornico de la pilastra friso. Centre elstaras, en orata bronzo, la trono, en kies eno situas la ligna katedro vera kaj propra. Sur fronta drapo estas reprezentata la traditio clavum (la konfido-dono de la ŝlosiloj"", nome la sceno de la evangelia rakonto per kiu Jesuo proklamas Petron fonto de la neeraripovo de la papoj. Kvar kolosaj statuoj, eĉ mem bronzaj, prezentantaj kvar Doktorojn de la eklezio (unuaplane Aŭgusteno de Hipono kaj Ambrozio de Milano por la latina eklezio kaj duaplane Atanazio kaj Johano Krizostomo por la orientaj eklezioj) estas prezentataj en la pozicio de subtenantoj de la katedro, kiu ŝajnas senpeze ŝvebi en la aero sur orataj stukaj nuboj.
La liturgia festo de la katedro de Sanlta Petro
En la Hieronima Martirologio estas indkataj du datoj por festi tiun liturgiaĵon.
Doktrino de la Cathedra Petri
Dosiero:Gesupietrochiave.jpg|eta|dekstra|Jesuo transdonas la ŝlosilojn de la regno.]] Floris, en la 3-a jarcento ĉirkaŭ doktrino kiu atribuis la prerogativojn de Petro al ĉiuj episkopoj kiel posteuloj de la apostoloj, sed ĝi iom post iom unuformiĝis al la komuna doktrino, nome rekonis kiel adresitojn nur Petron kaj ties posteulojn, de la livero-konfido de la ŝlosiloj.
Toŭada
Toŭada estas urbo en sudorienta parto de Gubernio Aomori, interna Nanbu-regiono, Japanio.
Sinagogo de Brașov
La Sinagogo en Brașov estas funkcianta sinagogo de la urbo.
Historio
La judoj ekloĝis en tiam saksa urbo en 1807. Ili fondis religian komunumon kaj konstruis preĝdomon en 1826. Ili religie disiĝis al ortodoksaj kaj malortodoksaj kredantoj en 1877, tial la malortodoksuloj konstruis novan sinagogon inter 1899–1901 laŭ planoj de hungara arkitekto Lipót Baumhorn. Feliĉe la holokaŭsto evitis la urbon, nur la orgeno malaperis. La judoj daŭre malpliiĝas post la 2-a mondmilito. En 2001 la sinagogo renoviĝis. Krom la mesoj ankaŭ koruso kaj restoracio funkcias interne.
Konstruaĵo
La sinagogo situas en korto inter domoj. La konstruaĵo havas 3 navojn en sistemo de baziliko.
Kantono Washington (Misurio)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(11991) 1995 WK7
(11991) 1995 WK7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Indaur
Indaur estas milionurbo, komerca urbego en la samnoma distrikto (kie ĝi estas ties sidejo), en subŝtato Madhja-Pradeŝo, en federacia ŝtato Barato.
Historio
Certaj dokumentoj mencias la lokon en la 18-a jarcento. Baldaŭ la loko estis posedaĵo de britoj, kiuj profitis ĝin kiel grava armea bazo.
Trafiko
La urbo havas internacian flughavenon kaj bonajn kontaktojn voje kaj fervoje. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.