cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jouko Lindstedt
Lia nuntempa esplorado inkluzivas temojn rilatajn al la lingvoj bulgara, makedona kaj Esperanto kiel ankaŭ aĵojn koncerne lingvopolitikon. Lindstedt uzas ĉiutage Esperanton enfamilie bedaŭrante la obstinecon de multaj filologoj koncerne planitajn lingvojn.. Kiel 14-jaraĝulo li lernis la Internacian lingvon radikurse.
La nombro de Esperanto-parolantoj
En retmesaĝo al la retlisto denask-l de la 22-a de aprilo 1996 Jouko Lindstedt taksis la nombron de la Esperanto-parolantoj jene (modifita versio; unua takso: 19-a de aprilo) :
Lindstedt klarigis, ke temas pri tre neprecizaj ciferoj; ili celas diri, ekzemple, ke "se oni taksas la nombron de la denaskaj esperantistoj nur en centoj, povas esti tro malmulte, sed ne troviĝas multaj miloj da ili".
La modifo okazis pro sugesto de Edmund Grimley Evans.
Nikolao de Tolentino
Nikolao de Tolentino (en itala San Nicola da Tolentino, en hispana San Nicolás de Tolentino) (ĉ. 1246 - 10-a de septembro 1305), konata kiel Patrono de la sanktaj animoj, estis itala religiulo kaj mistiko, kiu estis deklarita sanktulo de la Katolika Eklezio. Li iĝis monaĥo de la ordeno de Aŭgustenanoj kaj pacfaranto ĉe la konflikto inter Gibelinoj kaj Gelfoj.
Oni rakontas multajn legendojn rilatajn al Nikolao. Unu diras, ke la demono iam batis lin per bastono, kiu ekde tiam estis ekspoziciata dum jaroj en lia preĝejo. Laŭ alia, Nikolao, kiu estis vegetarano, ricevis rostitan kortobirdon super kiu li faris la signon de la kruco, kaj sekve ĝi ekflugis tra fenestro.
Krato el Tebo
Krato el Tebo (en la greka: Κράτης; ĉ 365 a.K. - ĉ 285 a.K.) estis greka filozofo.
Vivo
Krato naskiĝis en Tebo, en Beotio (Meza Grekio). Komence li studis filozofion en Ateno kaj estis influita de la filozofiaj instruoj de Stilpono de Megara, kiu okupiĝis ĉefe pri logiko kaj dialektiko.
Krato iĝis unu el la plej cinikaj filozofoj influitaj fare de Diogeno la cinika kiu estis lia instruisto. Estas dirite, ke li perdis sian posedaĵon kiel rezulto de la invado de Makedonio al Grekio. Sed li ŝajne metis sian posedaĵon je la dispono de bankisto kaj diris al li: "Se miaj filoj estas malsaĝuloj, donu ĝin al ili, kaj se ili fariĝos filozofoj, donu ĝin al la malriĉuloj."
Laŭ Diogeno Laertio, Krato skribis kelkajn epistolojn pri filozofiaj temoj, mallongan poemon kaj kelkajn filozofiajn teatraĵojn, sed neniu el tiuj konserviĝis. La graveco de Krato estas ke li simbolas la transiron de la cinikaj filozofoj al la stoikisma skolo. La studento de Krato estis Zeno el Kitiono, la fondinto de la stoika skolo.
NGC 4890
NGC 4890 (aliaj indikoj — MCG -1-33-67, IRAS12580-0420, PGC 44793) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cyrano de Bergerac
Savinien Cyrano de Bergerac (naskiĝis la 6-an de marto 1619, mortis la 28-an de julio 1655) estis franca verkisto naskiĝinta en Parizo, kiu estas ĉefe konata de la multaj verkoj de fikcio pri sia vivrakonto. Lia nomo devenas de la kastelo de Mauvières kaj Bergerac en la urbeto Saint-Forget en la nuna departemento Yvelines kiu apartenis al lia familio, sed ne de Bergerac en Dordogne.
Vivo
Li estis vundita dum la 1640-a sieĝo pri Arras.
Verkoj kaj ideoj
Proe lia libro "Histoire comique des états et empires de la Lune" (Komika historio de la ŝtatoj kaj imperioj de la Luno) li povas esti rigardata kiel la fondinto de sciencfikcio.
La literatura persono
La beletristo Edmond Rostand (patro de Jean Rostand) verkis teatraĵon pri lia persono nome Cyrano de Bergerac. La teatraĵa intrigo, la amaferon, la belaj diroj estis inventitaj (aŭ almenaŭ konjektitaj) de la poeto, sed ĉiuj realaj trajtoj de la historia persono retroviĝas, (komence la longa nazo), kaj lia batalo kontraŭ cent homoj eble ne okazis, sed temas almenaŭ pri onidiro, kiu en la efektivo kuris dum lia vivo.
La teatraĵon esperantigis proze André Cherpillod kaj eldonis Fonto en 2016.
Listo de islandaj ministroj pri agrikulturo
Jen listo de islandaj ministroj pri agrikulturo. Antaŭ 1944 la laborministrejo prizorgis terkulturajn aferojn. La sekvantaj estis ministroj pri agrikulturo en registaroj de Islando:
Maria Xaveria Perucona
Maria Xaveria PERUCONA (naskiĝis ĉirkaŭ 1652, mortis post 709) estis itala komponistino de la 17-a jarcento. Ŝi kreskis en aristokrata familio, kiu certigis ŝian edukadon pri kantado, ludado de instrumentoj kaj muziko ĝenerale. Unue ŝi studis sub sia onklo Francesco Beria, kaj poste sub la instruisto Antonio Grosso.
Je la aĝo de 16 ŝi eniris en la ursulinan monaĥejon, la Collegio di Sant’Orsola en Galliate, proksime al sia hejmurbo Novara, tiam en la provinco Lombardio sed nun konsiderata parto de Piemonto.
En la 17-a jarcento okazis rimarkinda disvastiĝo de virinaj monaĥejoj ĉie en Italio; ĉefe en Lombardio, kie la nombro de monaĥinoj atingis pli ol 6000 en la Diocezo de Milano. Tiuj virinoj estis membroj de la patricia klaso, precipe klostritaj en la plej bonaj konventoj. La monaĥeja vivo estis senkompare la plej verŝajna estonteco por knabinoj de la supera klaso. La Koncilio de Trento en 1563 tre limigis preskaŭ ĉiun kontakton inter ĉi tiuj virinoj kaj la ekstera mondo. Fakte, post la pesto de 1630, kiu mortigis ĉirkaŭ trionon de la ĝenerala loĝantaro kaj du trionojn de la vira pastraro, la kapelaj ĥoroj de la virinaj monaĥejoj estis la plej grandaj kaj la plej gravaj en Milano. La klostro servis por protekti la fratulinojn de la pesto; ili daŭre sekvis ĝuante kaj produktante muzikon, malgraŭ la multaj limigoj, kiuj regis muzikan produktadon ene de monaĥejoj truditaj de ekleziaj aŭtoritatoj. Tia malfacilaĵo speguliĝas ĉefe en la malmulto da tia muziko, kiu atingis nin: en la kazo de Lombardio, estas nur ok monaĥinoj, kies publikigitaj verkoj konserviĝas. Ili estas: Maria Xaveria Perucona, Caterina Assandra, Isabella Leonarda, Bianca Maria Meda, Chiara Margarita Cozzolani, Rosa Giacinta Badalla, Claudia Sessa, Claudia Francesca Rusca.
Kelkaj presitaj verkoj de tiuj komponistinoj eble estis perditaj kun la tempo, dum multaj aliaj sendube neniam estis publikigitaj, nur luditaj en diservoj, aŭ ĝuitaj de kapelaj ĥoroj.
Maria Xaveria Perucona do estas unu el tiuj ok komponistinoj kies publikigitaj verkoj konserviĝas. Ŝi, kiel multaj el siaj klostritaj fratulinoj, estas konata pro nur unu eldonaĵo, presita en ŝia relative juna aĝo, post kio, bedaŭrinde, oni neniam plu aŭdis pri ŝi.
En 1675, kiam ŝi estis 23 jaraĝa, estis publikigita en Milano ŝia sola verko, ‘Sacri concerti de motetti a una, due, tre, e quattro voce’. La eldonaĵo estis dediĉita al Anna Cattarina della Cerda, kiu antaŭe faris mondonacojn al konvento Sant'Orsola.
Jane Bower, redaktoro de ‘Women Making Music’ (Ilinois, 1987) opinias, ke la plej esprimplena uzo de la soloj de Perucona troviĝas en ‘Quid pavemus sorores’, kiu komenciĝas per melisma basa solo.
Kelkaj opinias ke ŝi ne publikigis preter Sacri concerti ĉar ŝiaj religiaj devontigoj finfine venkis super ŝia emo al komponado; aliaj kontraŭe, opinias ke plej probable la emo al komponado neniam ĉesis, nur la komponaĵoj restis por intima ĝuado de la kapelaj fratulinoj.
Seckach (komunumo)
Seckach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Reisen & Caravan
La foiro Reisen & Caravan en Erfurto estas la plej granda siaspece en Turingio pri vojaĝado kaj ruldom-irado.
Ĝi okazas ekde 1991 je la finon de oktobro/komenco de novembro en la erfurtaj foirhaloj kun 11.000 m² da ekspozicia surfaco. En 2008 uzis tiuj okazon 250 ofertantoj sukcensante interesigi ĉ. 33.000 vojaghfebrulojn (sur intertempe kreskintaj 15.000 m²).
2835 Ryoma
2835 Ryoma estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan samurajon kaj politikulon Sakamoto Ryōma (japane 坂本龍馬, 1836–1867).
20527 Dajowestrich
20527 Dajowestrich estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
O kun nombro
Litero O kun nombro havas plurajn signifojn:
20527 Dajowestrich
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David John Westrich, finalisto en 2004 de la Discovery Channel Young Scientist Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la St. Vincent de Paul Parish School de Cape Girardeau (Misurio, Usono).
Jenő Körmendi-Frim
Jenő Körmendi-Frim, laŭ hungarlingve kutima nomordo Körmendi–Frim Jenő, en Usono Eugene Kormendi estis hungara skulptisto, medalisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Erzsi Fejérváry. Supozeble li estis judo, sed rekte la fontoj ne mencias ĝin.
Jenő Körmendi-Frim naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Vaŝingtono.
Biografio
Jenő Körmendi-Frim frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Tutlanda Modela Desegna Lernejo, fine li plulernis en Parizo de Joseph Bernard. Li debutis en Arthalo Budapeŝto en 1906, post 3 jaroj estis videbla lia unua grava monumento en Jászberény. Li kreis ankaŭ ornamaĵojn de diversaj domoj. En 1939 li kun sia edzino ekspoziciis en Nederlando, poste en Usono. Pro la 2-a mondmilito ili restis en Usono kaj ili instruis en usona universitato. Jenő Körmendi ankaŭ en Usono kreis skulptaĵojn.
Metila indolacetato
Metila indolacetato aŭ C11H11NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la indolo-acetata acido kun metanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Metila indolacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Maurice Wittenberg
Maurice WITTENBERG (naskiĝis en 1937 en Usono) estas emerita kemiisto kaj teknika redaktisto.
Li publikigis en Marto 2008 en Beletra Almanako tradukon de poeziaĵo de Walt Whitman nome Transitrante Bruklin-prame.
Jogjakarto
Jogjakarto (Yogyakarta slange ) estas urbego kaj universitata centro en Indonezio. Ĝi estas fama centro de klasikaj javaj belartoj kaj kulturoj. Ĝi estas ĉefurbo de la Speciala Regiono Ĝoĝakarto.
Geografio
Jogjakarto situas sur ebenaĵo en mezo de Javo. La urbo havas 14 distriktojn.
Klimato
Jogjakarto havas tropikan klimaton. En ĉiuj monatoj pluvas, oni mezuras jare po 2180 mm-ojn. La temperaturo estas konstanta kaj varias inter 20—30 °C.
Historio
Jogjakarto estis fondita en 1756 post interna milito en la insulo. La urbo estis la indonezia ĉefurbo dum la Indonezia Nacia Revolucio de 1945 ĝis 1949. Islama universitato estis fondita en 1945.
Ekonomio
Jogjakarto estas grava turisma celloko kaj famas pri metiistoj pri arĝento.
Trafiko
Jogyakarta havas internacian flughavenon. La urbo estas nodo de fervojaj linioj. Trajnoj trafikas al Ĝakarto, Semarang kaj Surabajo. En la urbo precipe aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Oni planas ankaŭ tramotrafikon.
Alexander Mack
Alexander MACK (naskiĝis en 1679 en Schriesheim, Germanio; mortis en 1735 en Germantown, Usono) estis germana pietisto.
Alexander Mack estis filo de riĉa muelisto de Schriesheim. Li edziĝis al Anna Margaret KLING, de alia muelista familio de Schriesheim. (Ankoraŭ hodiaŭ ekzistas granda muelista entrepreno Kling-Malz en Schriesheim.) Ĉar li havis privatan kaj tiam nelegalan religian kunvenon, li devis forkuri el Schriesheim al Schwarzenau, kie li fondis sendependan eklezion en la jaro 1708. Pro persekuto li kaj liaj anoj elmigris al Germantown. Lia nova eklezio estis pacifisma kaj similis al la menonita. Ĝia nomo estis germane Kirche der Brüder aŭ Tunker, angle Dunker aŭ Dunkards. Hodiaŭ Brethren Church, Church of the Brethren, Fellowship of Grace Brethren Churches kaj Old German Baptist Brethren kun kune pli ol 1.000 mil anoj opinias Alexander Mack sian fondinton.
Ritaj murdoj de Toa Payoh
La ritaj murdoj de Toa Payoh estis serio da du murdoj okazintaj en Singapuro en la jaro 1981. La kadavro de naŭjara knabino estis retrovita la 25-an de januaro 1981 apud la lifto de konstruaĵo en la distrikto Toa Payoh. Post du semajnoj, alia dekjara mortinta knabo estis retrovita en la sama areo. La du infanoj estis murditaj kiel oferadoj al la hinduisma diino Kalio. La murdoj estis mastrumitaj de Adrian Lim, memproklamita mediumo, kiu sukcese konvinkis multajn virinojn, ke li havis paranormalan povon. Liaj viktimoj donacis siajn korpojn kaj monon kontraŭ kuracadoj, beleco aŭ bonŝanco. Du el tiuj virinoj fariĝis la lojalaj asistantinoj de Lim : Tan Mui Choo edziniĝis kun li, kaj Hoe Kah Hong fariĝis unu el liaj "sanktaj edzinoj". Kiam polico komencis enketi pri seksatenco denuncita de unu el liaj viktimoj, Adrian Lim furioziĝis kaj decidis murdi infanojn por konfuzi la enketistojn. En ambaŭ kazoj, Hoe altiris infanon en sian apartamenton, kie li aŭ ŝi estis drogita kaj murdita de la triopo. Lim cetere seksatencis la junan knabinon antaŭ ties morto. La tri krimuloj estis arestitaj, post kiam polico trovis sangostrion ĝis la apartamento.
La proceso daŭris 41 tagojn, kaj estis la dua plej longa proceso jam okazinta en la tribunaloj de Singapuro. Neniu el la akuzitoj neis sian kulpecon. Iliaj nomumitaj advokatoj provis ŝpari al ili mortpunojn pledante malgravigitan juran respondecon: ili subtenis, ke la ĉefa akuzito estis mense malsana kaj ne povis plene responsi pri la murdoj. Por subteni tiun vidpunkton, ili ne hezitis alvoki kuracistojn kaj psikologojn, kiuj analizis la akuzitojn kaj diagnozis interalie skizofrenion kaj deprimon de la psikota kaj mania tipoj. La eksperto dungita de la prokuroro tamen refutis tiun atestaĵojn kaj asertis, ke la tri krimuloj estis plene lucidaj dum la planado kaj plenumado de la du murdoj. La juĝoj konsentis kun la vidpunkto de la prokuroro kaj do kondamnis la triopon je mortpuno. Atendante siajn ekzekutojn, la du virinoj submetis peton al la brita Privata Konsilio en Londono, kaj cetere petis indulgon de la prezidento de Singapuro, sed sensukcese. Adrian Lim tute male ne klopodis por justica pardono : li akceptis sian destinon kaj iris ridetante al la pendumilo. La tri komplicoj estis pendumitaj la 25-an de novembro 1988.
La ritaj murdoj de Toa Payoh precipe ŝokis la loĝantojn de Singapuro, kiuj certe ne atendis tian krimon kerne de la singapura socio. La diversaj raportoj pri la triopo, sed ankaŭ la debatoj dum la proceso, estis atenteme aŭskultitaj kaj sekve restis en la komuna memoro de singapuranoj dum multaj jaroj. Kinfirmaoj dufoje provis profiti el la emocio kreita de tiu afero, kaj produktis filmojn surbaze de la du murdoj. Kritikoj tamen mallaŭdis ambaŭ filmojn pro tio, ke la du verkoj komplezeme kaj ekcese baziĝis sur sekso kaj perforto : ili ne montriĝis komercaj sukcesoj en la singapuraj kinejoj. La agoj kaj kondutoj de la tri murdistoj estis ekzamenitaj de pluraj universitataj krimistoj, kaj la fina verdikto de la tribunalo fariĝis klasika jurisprudenco de kriminala juro rilate al malgravigita jura responso.
Singapura socio en la 1980-aj jaroj
Komence de la 19-a jarcento, pli kaj pli multaj homoj amase elmigris al duoninsula Malajzio, enloĝiĝante en la markolajn koloniojn, inkluzive de la urbo-insulo Singapuro. Enmigrantoj kaj indiĝenoj havis malsamajn kredojn, sed la diferencoj inter la du kulturoj progrese malpreciziĝis. La plej granda parto de la loĝantaro ekzemple kredis, ke la najbaran ĝangalon fantomis spiritoj. Ili cetere firme kredis, ke dioj kaj diabloj kapablaj je bono aŭ malbono senĉese ĉirkaŭis ilin. Kelkaj homoj asertis, ke ili kapablis komuniki mesaĝojn al tiuj spiritaj estaĵoj. Pere de variaj ritualaj dancoj kaj kantoj, tiu spiritmediumo (tang-kee aŭ bomoh en la malaja lingvo) kutime invitis spiriton enkarniĝi en sian korpon, por ke ĝi sendu saĝon, benojn aŭ malbenojn al liaj kredantoj. Urboj progrese plivastiĝis, tiel ke la loka ĝangalo estis anstataŭigita de konstruaĵoj el betono : la mediumaj praktikoj tamen ne malaperis, kaj tute kontraŭe atingis la kernon de urbaj komunumoj.
En 1980, jam 75% el la loĝantoj de Singapuro vivis en ŝtatloĝejoj. Altaj apartamentoj kaj loĝejoj, konstruitaj de la singapura registaro kaj kromnomitaj "HDB flats", rapide invadis la urbocentron : tiun evoluadon plene spertis la distrikto Toa Payoh. Kvankam ĉiu konstruaĵo estis sufiĉe dense loĝata, plejmultaj loĝantoj preferis vivi kiel eble plej diskrete : ili antaŭ ĉio deziris konservi privatecon, kaj emis preteratenti tion, kio okazis ĉirkaŭ iliaj hejmoj. Singapuro estis fariĝinta pacema socio, kontraste al la violentaj intergangsteraj militoj de la komenco de la 20-a jarcento. Okazis nur malmultaj krimoj pro rigoraj leĝoj kaj senindulga policado, tiel ke singapuraj civitanoj havis impreson de sekureco. La singapura registaro tamen regule atentis la loĝantaron pri necesa kaj atentema vigleco kontraŭ krimo, avertante okaze de politikaj kampanjoj, ke "malmultaj krimoj ne signifas neniun krimon". En 1981, tri singapuranoj plenumis krimon, kiu ŝokis la tutan nacion.
Martirpalmo
Martirpalmo estas folio de palmo aŭ, pli ĝenerale arekaca folio, intencita en kristanaj medioj kiel simbolo de venko per martiriĝo, kutime vidigita en mano aŭ en la personaĵaro de la sanktulo, kiu suferis martirkondamnon pro sia kredo kaj rifuzo apostati.
Tiu speco de arbaro kreskas precipe en Mezoriento ĝuste kie oni komencis ligi la palmofolion al la precipa karakterizo de la sanktulo kultata, nome la martiriĝo. Antropologoj opinias, ke la origino de tiu ligo trovigas en la fakto ke ĝia robusta kaj svelta alto kuminas per fortaj foliaj kvastoj laŭ radioj dismetitaj kiel la sunradioj; oni imagadis ke la arbo, florante kaj generante fruktojn, kaj do semojn, eniras en la morton: la ligo kun la martiriĝo estas, do, ŝuldata al simbologio de ofero. el mortiĝo por generi kaj folia kvasto al ofero kaj gloro kun sufero kaj venko, la paŝo estis spontanea.
Ritaj murdoj de Toa Payoh
Du murdoj, tri arestoj
Polico malkovris intermitan strion da sango, kiu iris ĝis la sepa etaĝo de la 12-a bloko. Enirante la komunan koridoron de la etaĝo, inspektoro Pereira rimarkis diverskonsistan aparataron el religiaj simboloj (kruco, spegulo kaj klingo de tranĉilo) ĉe la enirejo de la unua apartamento (numero #07-467F). La proprietulo de tiu apartamento, Adrian Lim, venis al la inspektoro kaj prezentis sin. Li deklaris, ke li tie vivis kun sia edzino, Tan Mui Choo, kaj amikino, Hoe Kah Hong. Lim konsentis pri la polica serĉado de sia apartamento, kaj policistoj trovis spurojn de sango. Adrian Lim unue provis pretendi, ke tiuj spuroj fakte estis nur kandela vakso : la inspektoro tamen ne kredis lin, tiel ke Lim sekve asertis, ke la sango estis tiu de koko. Eĉ kiam polico retrovis pecojn da papero kun personaj detaloj pri la mortinta knabo, Lim obstine provis neadi sian kulpecon, dirante ke Ghazali estis alveninta al lia apartamento por kuraci sangantan nazon. Li diskrete levis tapiŝon por elmeti haron el ĝi, kaj provis ĵeti ĝin en la necesejon, sed policistoj sukcese haltigis lin. Scienca ekzamenado poste pruvis, ke tiu haro apartenis al Agnes Ng. La inspektoro petis konsulti la polican dosieron pri Lim kaj eksciis, ke la mediumo estis jam implikita en alia enketo pri seksatenco. Lim aŭdis tiun diskuton kaj iom maltranviliĝis, kondutante pli kaj pli agreseme kontraŭ la policistoj. Lia kolero estis imitita de Hoe, kiu ankaŭ violente gestadis kaj kriis kontraŭ ili. Tia konduto tiom pli konvinkis la inspektoron, ke tiu stranga triopo certe partoprenis en la murdoj. La enketistoj kolektis ĉiujn indicojn, sigelis la tutan apartamenton kiel krimlokon, kaj arestis Lim kaj la du virinojn por posta pridemandado.
Adrian Lim
Adrian Lim, naskiĝinta la 6-an de januaro 1942, estis la plej aĝa filo de mezriĉa familio. Priskribita de sia fratino dum la proceso kiel impeta knabo, li forlasis sian duagradan lernejon por nedaŭre labori kiel informagento de la Internal Security Department, kaj estis sekve dungita de la firmao "Rediffusion Singapore" en 1962. Dum tri jaroj, li kiel elektristo instalis kaj prizorgis la aparatojn de la firmao, antaŭ ol rangaltiĝi kiel fakturo-kolektisto. En aprilo 1967, Lim edziĝis kun sia infanaĝa amulino, kiu naskis du infanojn. Li eĉ konsentis konvertiĝi al katolikismo antaŭ sia edziĝo. Lim kaj lia familio luis variajn apartamentojn, ĝis kiam li en 1970 aĉetis triĉambran apartamenton en la sepa etaĝo de la 12-a Bloko, en la distrikto Toa Payoh.
Martirpalmo
La palmo de la diino Viktorio estis ikonografio naskiĝinta dum la romia epoko. En la kristana kulturo ĝi trovis ligon kun la kristana martiriĝo ankaŭ pro la fakto ke pasaĵoj de la Psalmaro kantas “kiel floros la palmo tiel floros la justulo”: palmo fakte produkas florantaĵon kiam ĝi ŝajnas jam morta same kiel la martiroj havas sian rekompenson post la morto, en Paradizo.
Ritaj murdoj de Toa Payoh
Adrian Lim
Lim komencis duontempe praktiki sorĉarton kiel spiritmediumo en 1973. Li luis ĉambron, kie li gastigis virinojn, kiujn la proprietulo de la ĉambro prezentis al li : ili plejparte estis trinkejaj servistinoj, dancistinoj kaj prostituitinoj. Inter la klientoj de Lim estis ankaŭ superstiĉaj viroj kaj maljunaj virinoj, al kiuj la mediumo petis nur monon. Lim, kiu lernis sian mediumarton el bomoh nomita "Onklo Willie", preĝis diojn de variaj religioj, spite al sia katolika konvertiĝo. La hindua diino Kalio, sed ankaŭ la siama seksdio Pragngan viciĝis inter la spiritaj estaĵoj, kiujn li plej volonte alvokis dum siaj ceremonioj. Lim sukcese akiris la fidon de siaj klientoj per variaj ruzaĵoj. Lia plej efika truko, konita kiel la truko de la "pingloj kaj ovo" kredigis al multaj homoj, ke li vere havis supernormalan povon. Post kiam li nigrigis pinglojn per la fulgo de brulanta kandelo, Lim zorgeme insertis ilin en nekuiritan ovon kaj ŝtopis la trueton per pulvoro. Dum siaj ritoj, li plurfoje kaj kantante movis la ovon super sia klientino, kaj poste petis, ke ŝi malfermu ĝin. La klientino, kiu ne konsciis pri la antaŭe plenumita truko, estis facile konvinkita pro la nigraj pingloj, ke malbonaj spiritoj estis ja vere turmentantaj ŝin.
La predoj de Lim kutime estis precipe naivaj virinoj, kiuj spertis gravajn personajn problemojn. Li promesis al ili, ke li kapablus solvi ilian ĉagrenon, sed ankaŭ plibeligi ilin per rita masaĝo. Post kiam Lim kaj lia klientino senvestiĝis, li knedadis ŝian korpon – inkluzive de ŝia sekso – per la idolo de Pragngan, kaj sekve sekskuniĝis kun ŝi. Inter la flegmetodoj de Lim estis ankaŭ terapio, kiu baziĝis sur elektraj ŝokoj, samkiel tiuj uzitaj por frenezuloj. La mediumo subakvigis la piedojn de lia klientino kaj kunligis fadenojn al ŝiaj tempioj, antaŭ ol sendi elektron tra ŝi. La rezultantaj ŝokoj, li asertis, povis kuraci kapdolorojn kaj malproksimigi malbonajn spiritojn.
Martirpalmo
Ĝia signifo estas tiu de la venko, de la renaskiĝo kaj de la senmorteco. Ĝi kunligiĝas ankaŭ kun la fenikso (birdo)
En la Palmofesto, ĝuste dirita “dimanĉo de la palmoj” la simbologio resendas al la triumfa eniro de Jesuo en Jerusalemon priskribita en la Evangelio laŭ Johano (12, 13): en tiu kazo la liturgio antaŭfigurigas la Resurekton nome la venko post la morto. Tiu apliko al Jesuo jam aperis en la Apokalipso de Johano (7,9).
Kálmán Szily (inĝeniero)
Kálmán Szily [sili], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szily Kálmán estis hungara inĝeniero, profesoro, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1920). Lia samnoma patro estis Kálmán Szily (lingvisto).
Kálmán Szily naskiĝis la  1875 en Budapeŝto. Li mortis la 1958 en Novjorko.
Biografio
Kálmán Szily frekventis 2 universitatojn en Budapeŝto, krome li plulernis en Parizo kaj Zuriko. En 1898 li ekinstruis en la teknikuniversitato en Budapeŝto. En 1901 li atingis la instruan rangon privata profesoro, poste pli altajn rangojn, fine inter 1927-1930 li estis rektoro. En 1932 li estis nomita subministro, sed inter 1941-1944 li revenis instrui. Fine de la 2-a mondmilito li rifuĝis al la Germana Imperio, baldaŭe al Usono. Li ricevis premion en 1935.
Ritaj murdoj de Toa Payoh
Tan Mui Choo
Catherine Tan Mui Choo aŭdis pri Lim por la unua fojo danke al kolega kelnerino, kiu asertis, ke tiu spiritmediumo kapablis kuraci malsanojn kaj deprimojn. Tan estis tiam tre ĉagrenita de la morto de sia avino, al kiu ŝi estis tutkore dediĉita. La daŭra malakordo kun ŝiaj parencoj estis por ŝi alia malfacila elprovo. Ŝi estis sendita ekde sia 13-a jaro al speciala institucio por junaĝaj deliktuloj, kaj sentis sin reĵetitan de siaj patro kaj patrino. La vizitoj de Tan al la apartamento de Lim fariĝis pli kaj pli oftaj, kaj ilia rilato fariĝis intima. En 1975, ŝi transloĝiĝis al lia apartamento pro lia insistemo. Por trankviligi sian edzinon kaj montri al ŝi, ke li ne havis amrilaton kun Tan, Lim ĵuris sian lojalecon antaŭ bildo de Jesuo Kristo. Lia edzino tamen rapide malkovris tiun amrilaton, kaj konsekvence forlasis Lim kune kun siaj infanoj kelkajn tagojn poste. La geedzoj divorcis en 1976. Lim cetere rezignis sian postenon en Rediffusion Singapore, kaj ekde tiam plentempe laboris kiel mediumo. Lia afero estis prospera, tiel ke li ekzemple enspezis inter 6 000 kaj 7 000 singapurajn dolarojn monate (inter 2 838 kaj 3 311 $) el ununura klientino. En junio 1977, Lim kaj Tan oficialigis sian edziĝon.
Lim kutimis tirani Tan pere de molestadoj, minacoj kaj mensogoj. Li eĉ trudis ŝin prostitui por kompletigi ilian enspezon. Lim ankaŭ konvinkis ŝin, ke li bezonis seksumadi kun junaj virinoj por resti plene sana. Tan tiel asistis lin, preparante liajn klientinojn por lia plezuro. La influo de Lim sur Tan estis tre forta : pro lia promeso, ke seksumado kun pli juna viro certe helpus al la konservado de ŝia juneco, ŝi konsentis sekskuniĝi kun malaja adoleskulo kaj eĉ kun sia pli juna frato. La knabo ne estis la nura parencano de Tan influita de Lim : la pli junan fratinon de Tan ankaŭ ĉarmis la mediumo, tiel ke ŝi konsentis prostitui sin kaj seksumadi kun junuloj. Spite al tiuj multaj mistraktadoj, Tan pluvivis kun Lim kaj tre ŝatis la robojn, pudrojn kaj dietkursojn, kiujn Lim malavare aĉetis por ŝi.
Hoe Kah Hong
Hoe Kah Hong naskiĝis la 10-an de septembro 1955 kaj estis nur okjara, kiam mortis ŝia patro : ŝi estis sendita al la domo de sia avino kaj vivis tie ĝis sia 15-a jaro. Kiam ŝi finfine revenis ĉe sia patrino kaj gefratoj, ŝi multe suferis pro tio, ke ŝi devis senĉese humiliĝi antaŭ sia pli aĝa fratino Lai Ho. Ĉar ŝi sentis la preferon de sia patrino rilate al sia fratino, Hoe pli kaj pli malkontentiĝis, kaj emis facile koleriĝi. En 1979, ŝia patrino prezentis Lai Ho al Adrian Lim por kuracado, kaj ŝi estis rapide konvinkita pri la eksternorma povo de la mediumo danke al lia truko de la "pingloj kaj ovo". Ŝi esperis, ke ŝian alian, ŝanĝhumoran filinon povus ankaŭ kuraci la mediumo, kaj ŝi do prezentis Hoe al Adrian Lim. Post kiam ŝi spektis la saman trukon, Hoe fariĝis lojala kredantino de Lim. Lim deziris, ke Hoe fariĝu unu el liaj "sanktaj edzinoj", kvankam ŝi estis jam edziniĝinta al Benson Loh Ngak Hua. Por sukcesi tion, Lim klopodis por izoligi la junan virinon el ŝia familio, senĉese mensogante al ŝi. Li asertis, ke ŝia familio konsistis el malmoralaj homoj, kiuj praktikis malfidelecon, kaj ke Loh estis malfidela viro, kiu baldaŭ trudus ŝin prostitui. Hoe firme fidis la parolon de Lim, kaj post speciala rito ŝi estis deklarita de la mediumo kiel lia "sankta edzino". Ŝi ne plu fidis siajn edzon kaj familion, kaj eĉ kondutis agreseme kun sia patrino. Tri monatojn post sia unua renkonto kun Lim, ŝi forlasis sian hejmon kaj enloĝiĝis en la apartamenton de Lim.
Loh, serĉadante sian edzinon, alvenis al la apartamento de Lim, kaj konsentis spekti la kuracadon. Ŝi konvinkis lin partopreni en la terapio de elektraj ŝokoj. Matene de la 7-a de januaro 1980, Loh sidiĝis kun Hoe : iliaj brakoj estis kunligitaj, kaj iliaj piedoj ripozis en apartaj akvujoj. Lim sendis grandan kvanton da voltoj tra Loh, kiu estis morte elektrumita, dum la ŝoko senkonsciigis Hoe. Kiam ŝi vekiĝis, Lim petis, ke ŝi mensogu al polico pri la morto de Loh. Hoe lojale ripetis la rakonton, kiun Lim lernigis al ŝi, laŭ kiu ŝia edzo estis elektrumita en ilia dormĉambro, kiam li estis provanta funkciigi malfunkciantan elektran ventolilon. La kuracisto ja diagnozis suspektindan morton sed ne povis doni pliajn detalojn, kaj polico ne enketis pri la afero.
Spite al sia malsimpatio al Loh, Hoe estis ĉagrenita de lia morto. Ŝi iom freneziĝis, ekaŭdis voĉojn kaj ekvidis halucinaĵojn, inkluzive de la fantomo de sia mortinta edzo. Fine de majo, ŝi estis akceptita en la singapuran Instituton pri Mensa Sano. Psikiatroj tie diagnozis sian malsanon kiel skizofrenio, kaj komencis kuracadi ŝin. Hoe resaniĝis rimarkinde rapide, kaj povis eliri el la malsanulejo ekde la unua semajno de julio. Ŝi pluvizitadis la malsanulejon por regulaj kontroloj, kiuj pruvis, ke ŝi estis plene resaniĝanta. La konduto de Hoe rilate al ŝiaj patrino kaj aliaj familianoj iom pliboniĝis post ŝia restado en la instituto, kvankam ŝi daŭre loĝis kun Lim kaj Tan.
Seksatenco kaj venĝo
Malkontenta pri tiu situacio, Lim decidis malatentigi policon per serio da murdoj de infanoj. Li plie kredis, ke buĉoferadoj de infanoj al Kalio certe igus tiun diinon paranormale malatentigi policon el li. Lim pretendis, ke li estis regita de Kalio, kaj li sukcese konvinkis Tan kaj Hoe, ke li pro deziro de la diino devis murdi infanojn por venĝi sin kontraŭ Lau. Li ankaŭ asertis, ke li laŭ Pragngan devis cetere seksumadi kun la inseksaj viktimoj.
La 24-an de januaro 1981, Hoe rimarkis Agnes en proksima preĝejo, kaj allogis ŝin ĝis la apartamento. La triopo donis al ŝi nutraĵojn kaj trinkaĵojn plenajn je sedativo. Post kiam Agnes svenis kaj ekdormis, Lim seksatencis ŝin. Je noktomezo, la tri komplicoj sufokigis Agnes per kuseno kaj sensangigis ŝin, trinkante la sangon kaj ŝmirante ĝin sur portreto de Kalio. Ili poste dronigis la knabinon, tenante ŝian kapon en sitelo da akvo. Lim finfine praktikis sian elektro-terapion por "duoble certiĝi, ke ŝi estis mortinta". Ili ŝtopis ŝian korpon en sakon, kaj lasis ĝin apud la lifto de la 11-a Bloko.
Proceso
Du tagojn post sia arestado, Lim, Tan kaj Hoe estis oficiale akuzitaj de la Malsupra Kortumo de Singapuro pri la murdoj de la du knaboj. La triopo spertis pliajn pridemandadojn fare de polico, sed ankaŭ medicinajn ekzamenojn fare de la malliberejaj kuracistoj. La 16-an kaj 17-an de septembro okazis la akuziga antaŭaŭdienco de la afero en la kortumo. Por provi, ke ja ekzistis aŭtentaj akuzaĵoj kontraŭ la tri komplicoj, la Publika Deputito-Prokuroro Glenn Knight alvokis 58 atestantojn kaj prezentis 184 pruvaĵojn antaŭ la oficianta juĝisto. Dum Tan kaj Hoe tute reĵetis la akuzon pri murdo, Lim akceptis pledi kiel kulpulo kaj volis eĉ surpreni la tutan responson pri la du murdoj. La juĝisto decidis, ke la afero kontraŭ la tri akuzitoj estis sufiĉe grava kaj certa por koncerni la Altan Kortumon de la lando. Lim, Tan kaj Hoe restis enkarcerigitaj ĝis la fino de la enketo.
Enketo, akuzigo kaj defendado
La Alta Kortumo estis kunvenigita en la konstruaĵo de la Supera Kortumo la 25-an de marto 1983. Prezidis la aferon du juĝistoj : Thirugnana Sampanthar Sinnathuray, kiu 12 jarojn poste juĝis la serian murdiston John Martin Scripps, kaj Frederick Arthur Chua, kiu tiam estis la plej delonge oficanta juĝisto de Singapuro. La prokuroro Knight, dume, plustudadis la aferon surbaze de la indicoj kolektitaj de polico. La fotoj de la du krimlokoj, kune kun la deklaroj de la multaj atestantoj, certe helpis al la kortumo pli bone kompreni la okazaĵojn, kiuj fine kaŭzis la krimojn. Aliaj pruvaĵoj – sangspecimenoj, religiaĵoj, drogoj kaj la skribitaj notoj kun la nomoj de Agnes kaj Ghazali – konvinkige evidentigis la kulpecon de la tri defendantoj, sed Knight trovis neniun rektan atestanton de la du murdoj : lia pruvaro estis nur cirkonstanca. Li okaze de sia unua parolado tamen faris la jenan deklaron : "Kio gravas estas tio, ke [la akuzitoj] ja intence sufokigis kaj dronigis tiujn du senkulpajn infanojn, kaŭzante iliajn mortojn en cirkonstancoj rigardeblaj kiel murdoj. Kaj tion ni pruvos super ĉiuj eblaj duboj".
Tan, danke al la permesoj de Lim kaj de la singapura polico, elspezis 10 000 S$ el la 159 340 S$ konfiskitaj en la apartamento por dungi la advokaton Joshua Benjamin Jeyaretnam por sia propra defendo. Hoe, tute male, devis akcepti la advokaton proponitan de la kortumo, nome Nathan Issac. Ekde sia aresto, Lim estis rifuzanta leĝan defendiston. Li preferis defendi sin mem dum la aŭdiencoj de la Malsupra Kortumo. Tio tamen ne plu eblis, kiam la afero estis sendita al la Alta Kortumo : laŭ singapura juro, akuzitoj pri gravegaj krimoj estu nepre defendataj de jura profesiulo. S-ro Howard Cashin estis do nomumita kiel la advokato de Lim, kvankam la obstina malhelpemo de Lim sufiĉe malfaciligis lian taskon. La tri advokatoj decidis ne kontesti, ke iliaj klientoj murdis la infanojn. Ili anstataŭe celis malgravigitan juran responson de la tri krimuloj per la demonstrado, ke ili ne estis plene sanaj dum la plenumado de la du murdoj.
Proceduro
Post kiam Knight prezentis la akuzigan pruvaron, la kortumo aŭskultis la variajn atestadojn pri la personecoj kaj kondutoj de la akuzitoj, precipe el iliaj parencoj kaj konatuloj. Multaj detaloj pri ilia vivmaniero estis malkaŝitaj de unu el la "sanktaj edzinoj" de Lim. Du privataj kuracistoj, D-ro Yeo Peng Ngee kaj D-ro Ang Yiau Hua, konfesis ke ili provizis al Lim liajn drogojn, kaj eĉ poste provizis dormigilojn kaj sedativojn post ĉiu konsultado sen peti iun ajn klarigon. Policistoj kaj sciencaj enketistoj sekve raportis la historion de la enketo : inspektoro Suppiah, la ĉefenketisto, legis laŭtvoĉe la deklarojn, kiujn faris la akuzitoj dum sia antaŭprocesa enkarceriĝo. Dum tiuj pridemandadoj interalie asertis Lim, ke li murdis por venĝi sin, kaj ke li sodomis Agnes. Ĉiu akuzanto cetere konfirmis per tiuj deklaroj, ke li aŭ ŝi aktive partoprenis en la murdoj. La impliko de Lim rilate al la krimoj estis plie evidentigita de alia atestanto, kiu tuj post noktomezo la 7-an de februaro 1981 vidis Lim kaj virinon pasante antaŭ li, portante knabon kun malhela haŭto.
La 13-an de aprilo Lim firme defendis sian interpretadon. Li daŭre asertis, ke li estis la nura plenumanto de la krimoj. Li tamen negis, ke li iam seksatencis Lucy Lau aŭ Agnes : siajn antaŭajn deklarojn li liadire faris nur por kontentigi la enketistojn. Lim zorgeme elektis la demandojn, al kiuj li konsentis respondi en la kortumo : li detaleme respondis al tiuj, kiuj kongruis kun lia interpretado, sed rifuzis komenti la aliajn. Kiam oni dubigis la verecon de liaj deklaroj, li klamis, ke liaj religiaj kaj moralaj principoj trudis lin neniam mensogi. Knight tamen replikis, ke Lim estis fundamente malhonesta homo, kiu ne respektis ĵurojn. Lim jam mensogis al sia edzino, al klientoj, sed ankaŭ al polico kaj psikiatroj. Laŭ la prokuroro, la konduto de Lim en la kortumo estis evidenta pruvo, ke li intence mensogis en siaj antaŭaj deklaroj. Tan kaj Hoe montriĝis pli kunlaboremaj, kaj respondis al la demandoj de la kortumo. La du virinoj kontraŭdiris la novan version de Lim, kaj konfirmis la verecon de siaj unuaj deklaroj. Ili priskribis, kiel ili vivis sub la senĉesa teroro de Lim. Ĉar ili fidis lian supernormalan povon, ili obeis al ĉiuj liaj ordonoj kaj ne ĝuis propran liberan volon. Post pridemandado fare de Knight, Tan tamen konfesis, ke ŝi tute sciate helpis al Lim trompi liajn klientojn. Knight sekve kaj sukcese igis Hoe diri, ke ŝi konsciis pri la graveco de la murdoj jam dum la plenumado de la krimoj.
Batalo de la psikiatroj
D-ro R. Nagulendran, konsultita psikiatro, atestis ke Tan estis mense perturbita de reakcia psikoza depresio. Ŝi liaopinie estis deprimita eĉ antaŭ sia renkonto kun Lim, pro sia malfacila familia medio. La korpa mistraktado kaj minacoj fare de Lim sekve gravigis ŝian deprimon, dum ekcesa konsumado de drogoj kaŭzis al ŝi halucinaĵojn kaj despli pravigis la mensogojn de la mediumo. D-ro Chee malkonsentis pri tio : li rememorigis, ke Tan laŭ sia propra konfeso sufiĉe kontentiĝis pri la bonhava vivo, kiun Lim proponis al ŝi, ĝuante la belajn vestojn kaj la kosmetikaĵojn. Deprimulo de la reakcia psikota tipo certe ne dediĉus tiel grandan atenton al sia fizika aspekto. Tan cetere kaj antaŭe konfesis, ke ŝi sciis pri la artifikoj uzitaj de Lim. Ŝi malkonfirmis tion dum la proceso kaj asertis, ke ŝi agadis tute pro la influo de la mediumo. Kvankam D-ro Chee en sia diagnozo iom preteratentis la mistraktadojn spertitajn de la juna virino, li firme konkludis, ke Tan estis mense sana dum la krimoj. D-ro Nagulendran kaj D-ro Chee ambaŭ konsentis, ke Hoe suferis skizofrenion longe antaŭ sia renkonto kun Tan, kaj ke ŝia restado en la Instituto pri Mensa Sano certe helpis ŝian partan resaniĝon. D-ro Nagulendrian estis tamen konvinkita, ke Hoe spertis remalsaniĝon dum la periodo de la du murdoj. D-ro Chee kontraŭdiris sian kolegon kaj rimarkis, ke neniu el la kuracistoj de la instituto konstatis iun ajn signon de remalsaniĝo dum la antaŭaj ses monatoj (inter la 16-a de julio 1980 kaj la 31-a de januaro 1981). Se Hoe estus vere tiel multe perturbita kiel priskribite de D-ro Nagulendran, ŝi estus fariĝinta invalidino. Ŝi tute kontraŭe, zorgeme forrabis du infanojn kaj kontribuis al ties murdoj. Fine de sia atestado, D-ro Chee emfazis la nekredeblecon, ke tri homoj kun malsamaj mensaj malsanoj ĉiuj halucinus pri la sama murdpeto fare de dio.
Konkludoj
En siaj konkludaj paroladoj, la defendaj advokatoj provis bildigi siajn klientojn kiel mense perturbitaj personoj. Cashin ekzemple diris, ke Lim estis normala homo, ĝis kiam li lernis sorĉarton : li do progrese ne plu diferencigis halucinaĵojn el realeco kaj li eniris en "malracian mondon de abomenindeco", trompante sin por murdi infanojn en la nomo de Kalio. Laŭ Jeyaretnam, Tan estis nur "roboto" pro siaj deprimo kaj mistraktado, tiel ke ŝi senpenseme plenumis ĉiujn ordonojn. Issac, dume, simple konkludis la jenon : "la skizofrenia menso [de Hoe] akceptis ke, se oni murdus la infanojn, ili irus al paradizo kaj ne malboniĝus kiel ŝia patrino aŭ aliaj". La tri advokatoj multe kritikis la diagnozon de D-ro Chee, kiu rifuzis agnoski la simptomojn de iliaj klientoj.
Verdikto
La 25-an de majo 1983 amasiĝis multaj homoj ekster la tribunalo, atendante la rezulton de la proceso. Pro manko de seĝoj, nur kelkaj estis akceptitaj en la ĉambron por aŭskulti la verdikton de la juĝisto Sinnathuray : la eldiro de la juĝa decido entute daŭris 15 minutojn. La du juĝistoj ne estis konvinkitaj, ke la akuzitoj estis mense malsanaj dum la krimoj. Ili opiniis Lim "abomeninda kaj diboĉema" pro la plenumado de tia projekto. Juĝistoj Sinnathuray kaj Chua, rigardante la pridemandadojn de Tan fare de ekspertoj kiel konfesoj de kulpeco, konkludis ke ŝi estis "lerta kaj malvirta persono", kaj "propravola [komplico] de la hontindaj kaj malbonaj agoj [de Lim]". Hoe estis laŭ la juĝistoj "simplanima" kaj "facile influebla". Kvankam ŝi suferis skizofrenion, ili asertis, ke ŝi spertis periodon de resaniĝo dum la murdoj, tiel ke ŝi estu rigardata plene responsa pri siaj agoj. Ĉiuj tri akuzitoj estis deklaritaj kulpaj pri murdoj, kaj kondamnitaj je pendumo. La du virinoj ne tuj reagis al la verdikto. Lim, tute kontraŭe, subite ĝojiĝis kaj ekkriis "Dankon, Honoraj Moŝtoj !", dum li estis elirigita.
Lim akceptis sian destinon, sed ne la du virinoj, kiuj apelaciis kontraŭ la verdikto. Tan dungis Francis Seow por entrepreni tiun apelacion, dum la kortumo denove nomumis Nathan Issac kiel advokato de Hoe. La du advokatoj petis, ke la apelacia kortumo rekonsideru la mensan sanon de iliaj klientinoj dum la murdoj, ĉar la juĝistoj de la unua proceso laŭ ili tute preteratentis tiun detalon. La Apelacia Krima Kortumo sciigis sian decidon en aŭgusto 1986. La apelaciaj juĝistoj konfirmis la verdikton de la unua proceso, kaj interalie rimarkis, ke juĝistoj rajtas flankolasi medicinajn raportojn surbaze de aliaj fontoj. Novaj apelacioj de Tan kaj Hoe, unue al la Privata Konsilio de Londono kaj due al la singapura prezidanto Wee Kim Wee, montriĝis tutsame sensukcesaj.
Post kiam ili sensukcese provis ĉiujn perojn por pardono, Tan kaj Hoe pli kviete alfrontis siajn destinojn. Atendante mortpunon, la triopo estis konsilita kaj konsultita de katolikaj pastroj kaj monaĥinoj. Spite al la aĉega reputacio de Lim, pastro Brian Doro memoris pri li kiel "sufiĉe amika persono". Kiam alproksimiĝis la tago de ekzekuto, Lim petis al la pastro sian senpekigon kaj komunion. Tan kaj Hoe same disponis pri fratino Gerard Fernandez kiel spirita konsilistino. La monaĥino konvertis la du virinojn al katolikismo, kaj ili dum siaj lastaj tagoj ricevis pardonon kaj komunion. La 25-an de septembro 1988 ricevis la triopo sian lastan manĝon, kaj la tri krimuloj estis kondukitaj al la pendumilo. Lim daŭre ridetis dum tiu lasta veturado. Post la plenumado de la verdikto, pastro Doro organizis mallongan funebran ceremonion por la tri krimuloj, kaj la korpoj estis kremaciitaj la saman tagon.
Influo
La proceso de la ritaj murdoj de Toa Payoh estis atenteme aŭskultita de la singapura loĝantaro. Homamasoj senĉese restadis en aŭ proksime al la kortumoj, dezirante ekvidi la famaĉan Adrian Lim kaj espereble aŭdi tute novajn elementojn. La afero estis detaleme raportita de regionaj gazetoj, tiel ke la hororaj kaj sekse krudaj krimoj de Lim ofendis multajn legantojn. Frank Lomax, vikario de la anglikana katedralo Sankta Andreo, plendis al la gazeto The Straits Times pri ties redaktitaj artikoloj, kiuj liaopinie povis morale korupti junulojn. Lia protesto estis subtenita de kelkaj aliaj legantoj. Aliaj tute male laŭdis tiun verdiran raporton, kaj konsideris ĝin kiel utila rimedo por atentigi la publikon kontraŭ krimo eĉ en sufiĉe kvietaj urboj. Pluraj libroj pri la murdoj kaj pri la proceso estis eldonitaj, kaj ili estis rapide aĉetitaj de multaj, scivolemaj legantoj.
La faktoj malkovritaj per la proceso aperigis Lim kiel absoluta enkorpiĝo de Malbono al ĉiuj singapuranoj. Kelkaj civitanoj eĉ ne komprenis, kial iu ajn volonte akceptus defendi tian homon. Ili vokis la advokaton de Lim, Cashin, por esprimi sian koleron : kelkaj eĉ ne hezitis mortminaci lin. Aliflanke, Glenn Knight rapide famiĝis kiel la heroa homo, kiu kondukis Adrian Lim antaŭ tribunalo, tiel ke lia kariero estis konsiderinde plirapidigita. Li sekve pritraktis pliajn prestiĝajn aferojn, kaj fariĝis la direktoro de la polica Departemento pri Komercaj Aferoj en 1984. Li konservis bonegan reputacion ĝis akuzigo pri korupto, sep jarojn poste.
Lim estis abomenita eĉ en sia malliberejo. Najbaraj malliberuloj mistraktadis lin kaj volonte rigardis lin kiel subhomo. Eĉ multaj jaroj post la krimoj, la afero freŝe restis en la memoroj de ĉiuj, kiuj partoprenis en ĝi. Ĝi laŭ ĵurnalistoj estis la plej eksterordinara singapura proceso de la 1980-aj jaroj, ĉefe pro "la babilado de hororigita urbo, kiam krudaj raportoj pri seksa diboĉo, trinkado de homa sango, sorĉarto, ekzorcismo kaj indiferenta krueleco disvolviĝis okaze de la 41-taga aŭdienco". 15 jarojn post la verdikto de la proceso, opinisondo fare de la gazeto The New Paper raportis, ke 30% el la sonditaj personoj elektis la ritajn murdojn de Toa Payoh kiel la plej abomeninda krimo (kvankam la gazeto specife petis, ke oni voĉdonu nur por krimoj plenumitaj en 1998). Adrian Lim eĉ fariĝis ia gvido-punkto por lokaj krimuloj : en 2002, la advokato Subhas Anandan priskribis sian klienton Anthony Ler, kiu murdis sian edzinon, kiel "pli ĝentila, pli ĉarma versio de [la] fama medium-murdisto de Toa Payoh".
Dum la 1990-aj jaroj, lokaj kinfirmaoj produktis du filmojn surbaze de la afero : la unua, aperinta en 1991, estis Medium Rare. En tiu filmo partoprenis multaj eksterlanduloj : la plej granda parto de la rolantaro kaj de la dungitaro estis usona kaj brita. La scenaro estis tamen verkita en Singapuro, kaj celis zorgeme esplori la "menson de la tri ĉefaj roluloj". La reĝisoro tamen ĉefe emfazis sekson kaj perforton, tiel ke la filmo estis huadita okaze de ties unua, noktomeza prezento. Ĝi estis ludita nur dum 16 tagoj kaj enspezis proksimume 130 000 S$ (75 145 $). Ĵurnalisto opiniis ĝin eĉ "pli bizara ol la rakontoj pri nenatura seksumado kaj okultaj praktikoj, kiujn oni kutime atribuas al la afero de Adrian Lim". La dua filmo, aperinta en 1997 kaj titolita God or Dog, ankaŭ montriĝis komerca malsukceso malgraŭ pli bona recenzo. Ambaŭ filmoj tre malfacile trovis kandidatojn por la rolo de Lim : Zhu Houren rifuzis la proponon pro tio, ke Adrian Lim havis tro esceptan personecon, malfacile imiteblan de aktoro. Xie Shaoguang ankaŭ rifuzis la rolon pro la manko de "pardonigaj elementoj" pri tiu murdisto. Televide, oni proponis la murdaferon kiel inaŭgura epizodo de True Files, krimrilatita programo de 2002. La publiko tamen plendis, ke la televidaj antaŭanoncoj estis tro krudaj pro la aktorigo de la ritoj kaj murdoj, tiel ke la firmao MediaCorp devis revizii la programon. La epizodo pri la ritaj murdoj de Toa Payoh estis anstataŭigita de malpli spektinda epizodo, kaj prokrastita ĝis posta periodo por pli maturaj vidantoj.
Cigaredo
Cigaredo estas tabaka produkto el sekigitaj kaj malgrande distranĉitaj folioj de la tabaka planto enrulitaj aŭ ŝtopitaj en paperon. Ĝi estas destinita por esti fumata. Kvankam plej ofte "cigaredo" signifas tabakan cigaredon, ĝi foje ankaŭ povas signifi herban aŭ kanaban cigaredon.
Estas science pruvita ke la fumado de cigaredoj (ankaŭ la pasiva fumado) damaĝas la sanon. La plej ofta damaĝo estas pulma kancero.
Baritonsaksofono
Baritonsaksofono estas muzikinstrumento el la familio de la lignaj blovinstrumentoj. Temas pri saksofono de malalta registro en E♭. Kelkaj variaĵoj havas klapon por la malalt-A, per kiu oni povas ludi la sonantan tono C. Oni uzas ĝin pli malofte por solooj, sed ĝi estas subtena elemento de la saksofona tonmetaĵo de ĵazbandego kaj grave rolas en saksofonkvaropoj. Pro la varma kaj volumena sono la sonkoloro similas iomete al tiu de violonĉelo.
Tonamplekso: (C) D♭ – a1. Per la suprotonoj oni tamen povas ludi ankaŭ en pli altaj registroj. La sonanta tono C estas ludebla nur je instrumentoj kun klapo por malalt-A.
Famaj baritonsaksofonistoj
La plej gravaj reprezentantoj de la ĵaza baritonsaksofono estas Céline Bonacina, Harry Carney, Cecil Payne, Leo Parker, Gerry Mulligan, Sahib Shihab, Stephen Kupka, Pepper Adams, Julián Argüelles, Hamiet Bluiett, Nick Brignola, Serge Chaloff, Ronnie Cuber, Lars Gullin, George Haslam, Günter Kronberg, Ronnie Ross, Gary Smulyan, John Surman, Scott Robinson, Ian Underwood.
Roitzsch
Roitzsch - prononco - ĝis fino de junio 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de julio de tiu jaro estas parto de la tiam fondita urba komunumo Sandersdorf-Brehna en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 2575 loĝantojn.
Neerijnen
[[Media:Nl-Neerijnen.ogg|Neerijnen]] estas eksa municipo en la nederlanda provinco Gelderland, kiu la 1-an de januaro 2019 kun la najbaraj municipoj Lingewaal kaj Geldermalsen fuziis al nova municipo West Betuwe. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havis komunan limon kun. La municipejo estis en la samnoma vilaĝo Neerijnen.