cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(18283) 5165 T-3
(18283) 5165 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Neotenio
La reteno fare de plenkreskuloj de trajtoj antaŭe viditaj nur ĉe junuloj estas grava en disvolviĝ-biologio, kaj sekve en evolucio. Ĝi povas okazi duvoje. En neotenio   nomata ankaŭ juniĝo (juvenilization), la fiziologia (aŭ somata) disvolviĝo de organismo (tipe animala) estas bremsita aŭ prokrastita. Neotenio troviĝas en modernaj homoj.
Kontraste, en progenezo (infangenezo), la seksa disvolviĝo okazas pli rapida. Ambaŭ procezoj rezultas en infanmorfismo (aŭ infanmorfozo), nome tipo de heterokronio. Kelkaj aŭtoroj difinas infanmorfismon kiel la reteno de larvaj trajtoj, kiel ĉe salamandroj.
Tatranská Javorina
Situo
Tatranská Javorina situas laŭ la pola landlimo, laŭ rojo inter montoj 1193, 1283, 1038 kaj 1439 m altaj, laŭ ĉefvojo Pollando-Spišská Belá. Poprad troviĝas je 40, Zakopane 25 km. La vilaĝo estas ankaŭ limpasejo jam ne funkcianta pro zono de Schengen. En la alia flanko de la limo estas Łysa Polana.
Historio
Ĝis la 18-a jarcento nur kelke da paŝtistoj loĝis tie. En 1759 ferofandejo ekfunkciis, tial ĉeĥoj kaj poloj alvenis. En 1875 la erco elĉerpiĝis, tial oni fondis farejon por papero. En 1879 prusa princo aĉetis la kampojn por ĉasadi. Tiu kampo baldaŭe iĝis Nacia parko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Javorina 396 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj kaj hungaroj en minoritato). En 1918 disputo okazis inter la naskiĝontaj ŝtatoj Ĉeĥoslovakio kaj Pollando tial, ke kies apartenaĵo estu la vilaĝo. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Kežmarok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1936 la ŝtato aĉetis la kampojn. En 1938 Pollando okupis la vilaĝon, kiun post 1 jaro Slovakio reokupis. Inter 1947-1992 la municipo funkciis en Ždiar. En 2001 vivis en Tatranská Javorina 223 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Ambatondrazaka
Ambatondrazaka estas urba komunumo de Madagaskaro. Ĝi situas en la provinco Toamasina kaj en la regiono Alaotra-Mangoro.
La urbo situas sude de Alaotra, la plej granda lago de Madagaskaro. Ĝi plie troviĝas ĉe la fervojo MLA (Moramanga – Lago Alaotra), kaj disponas flughavenon. (la flughaveno de Ambatondrazaka).
Colleville-Sainte-Hélène (stacidomo)
Colleville-Sainte-Hélène estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Colleville, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Dieppe - Fécamp (357000).
(5980) 1993 FP2
(5980) 1993 FP2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Ĝi ne ricevis nomon.
5151 Weerstra
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey) ; la fotografiaj platoj estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honora Claas Weerstra, administranton kaj komputadiston ĉe la observatorio de Leiden.
Hungara Socialista Partio
La Hungara Socialista Partio (Magyar Szocialista Párt) estas socialista/socialdemokrata partio en Hungario. Ĝi estas la ida partio de la komunista Hungara Socialista Laborista Partio.
Ĝi estas ekde 2002 la plej granda partio en la hungara parlamento kun 178 parlamentanoj el al ebla 386; per 42.1% de la voĉoj. Ĝi nun regas en koalicio kun Alianco de la Liberaj Demokratoj, formante kun ili plimulton.
(133048) 2003 CG15
(133048) 2003 CG15 estas tre malgranda, malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra klinita orbito tanĝas tiun de Marso ĉe sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,12891 astronomia unuo, tie estas 19,285 milionoj da km.
NGC 5902
NGC 5902 (aliaj indikoj — MCG 8-28-11, ZWG 274.35, PGC 54394) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Filipova Hora
Filipova Hora (Philippsberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tlumačov, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Tlumačov. Estas ĉi tie registritaj 38 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.
Bontemperita klavarinstrumento
La Bontemperita klavarinstrumento (Das wohltemperierte Klavier) konsistas el du libroj de preludoj kaj fugoj en ĉiuj 24 tonaloj. Johann Sebastian Bach komponis la ciklon "por la profito kaj uzado de muzikaj junuloj lernemaj kaj aparte por la distrado de tiuj, kiuj estas jam lertaj en tiu ĉi studo". Kvankam klavarinstrumentoj estas ĉiaj instrumentoj, kiaj nur havas klavaron, la Bontemperita klavarinstrumento estas ordinare ludata sur klaviceno aŭ piano.
La unua libro estis kompilita en 1722 dum la dungado de Bach en Köthen; la dua libro sekvis ĝin post dudek jaroj dum li loĝis en Leipzig. Ambaŭ vaste cirkuladis en manuskriptaj eldonoj, sed presitaj ekzempleroj ne estis faritaj ĝis 1801.
La libroj enhavas po dudek-kvar parojn da preludoj kaj fugoj. La unua paro sonas en C maĵora, la dua en C minora, la tria en C diesa maĵora, la kvara en C diesa minora, kaj tiel plu. La supreniranta kromata ŝablono daŭras ĝis ĉiu tonalo estas reprezentita per unu preludo kaj unu fugo.
Bach reuzis kelkajn el la preludoj kaj fugoj el pli fruaj fontoj; ekz. la Klavierbüchlein por Wilhelm Friedemann Bach el 1720 enhavas versiojn de dek-unu el la preludoj. La preludo kaj fugo en C diesa maĵora en la unua libro originale sonis en C maĵora — Bach nur aldonis tonalsignon de sep diesoj por ĝin transigi en la postulatan tonalon.
La titolo de la verko sugestas, ke Bach uzadis ian sistemon de muzika agordo, kiu faris, ke ĉiuj tonaloj povu esti ludataj agorde (tio kontrastis ekz. al temperado meza, ĉe kiu kelkaj tonaloj sonas misagorde). Dum longa tempo oni supozis, ke tiu ĉi sistemo estas temperado egala, sed modernaj scienculoj sugestas, ke anstataŭe ĝi estis ia formo de bontemperado.
Ĉi tiuj du volumoj estas instrua ekzemplo de la kontrapunkta tekniko, kulminante per la fugoj. La plej konata verko el la libroj estas la preludo en C-maĵoro (BWV 846) de la unua volumo (eble pro la uzo de la komponisto Charles Gounod de la verko, kiam li uzis ĝin por akompani la melodion "Ave Maria"). Ĉi tiu preludo ricevis multajn aranĝojn por solaj instrumentoj: violonĉelo, violono, kaj aliaj instrumentoj. La verkoj en la dua volumo estas pli modernaj laŭ sia stilo, kaj multaj ĉapitroj estas verkitaj en la galant stilo kaj en la formo de la du-parta baroka sonato.
La unuan plenan registraĵon de la Bontemperita klavarinstrumento faris Edwin Fischer inter 1933 kaj 1936. Ekde tiam la verko gajnis multajn konatajn prezentojn grandaj muzikistoj, inter ili: Glenn Gould, Friedrich Gulda, Angela Hewitt, Sviatoslav Richter, Edwin Fischer, kaj Andras Schiff (piano), Wanda Landowska, Christophe Rousset, Gustav Leonhardt, Kenneth Gilbert, Bob van Aspen kaj Ton Koopman (Klaviceno).
Eksteraj ligiloj
Angle:
Paradiza fiŝo
La Paradiza fiŝo (Macropodus opercularis) estas nesalakva specio de anabanta fiŝo el la ordo Perkoformaj de la familio Osfronemedoj kiu nature troviĝas en Ĉinio (en la baseno de riveroj kiel Jangzio kaj Flava Rivero), Tajvano, Koreio kaj nordo de Vjetnamio.
Priskribo
La korpo estas fortika, sed longeca, kaj atingas longecon inter 7 kaj 10 cm. La anusa kaj dorsa naĝiloj estas longaj, fine per fadeneca pinto. La vosta naĝilo estas dupinta, tre larĝa kaj longa. La ventraj naĝiloj estas nur malgrandaj, dum la brustaj naĝiloj estas ovalformaj. La koloraro de la masklo estas brilbunta, kaj eĉ pli rimarkinda dum la reprodukta periodo: la kapo estas blua, dum la mentono kaj la ventro estas violaj. La flankoj montras vertikalajn zonojn alterne ruĝaj kaj helbluaj tre buntobrilaj, iom pli malhele dorse. La brustaj naĝiloj estas travideblaj, kaj la ventraj violaj. La dorsa varias de viola al ruĝa, same kiel tiu anusa, ambaŭ kun brunecaj nuancoj. La vosta naĝilo estas ruĝa kun blua pinto.
En la ino la koloraro estas ne tiom bunta: flavecarĝenta al bruna kun bluaj kaj ruĝaj briloj. En maskotvendejoj estas specimenoj albinismaj kiuj estas konsiderataj malpli agresemaj.
Konduto
Ili estas karnovoruloj: ili manĝas insektojn, krustulojn, moluskojn kaj pli malgrandajn fiŝojn.
Dum la reprodukta periodo, la masklo konstruas neston el vezikoj sub la akvosurfaco, uzante kiel strukturon akvoplanton. Kiam komenciĝas la parigada memmontro, la masklo prezentas sian rimarkindan koloraron al la ino: se ŝi montras atenton, li iras al la vezikonesto kaj plenumas ceremonion komponitan el mildaĵoj kaj malmildaĵoj por konvinki ŝin. La parigado okazas kiam la ino metas sin vertikale kapalsube kaj la masklo ĉirkaŭas ŝin: ambaŭ sekrecias siajn generajn produktojn kaj la masklo rikoltas la ovojn por porti ilin al sia vezikonesto. La procezo enhavas nombrajn pariĝojn kaj je la fino la masklo forpelas agreseme ankaŭ la inon kaj ajnan estaĵon kiu alproksimiĝas. Post unu horo naskiĝas la idoj, kaj la masklo foriras.
László Szabados (naĝisto)
László Szabados [lAslO sabadoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabados László estis hungara naĝisto, olimpiano, Eŭropa ĉampiono. László Szabados naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Szabados maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li frue estis ankaŭ sportisto, jam en 1929 li estis la dua en la tutlanda naĝkonkurso en junula kategorio (100 m rapida). En Eŭropa ĉampionado en 1931 en Parizo li gajnis ormedalon en la 4×200 m rapida stafeto, en Somera Olimpiko 1932 bronzan medalon en la sama konkursobranĉo. Inter 1931 kaj 1934 li estis sepfoje membro de la elektita hungara naĝteamo.
Fulgo
Fulgo estas nigra polvoforma solidaĵo, konsistanta je 80 - 99,5 % el karbono.
Fulgo estas grava industria teknika produkto (industra fulgo), kiu estiĝas ĉe nekompleta forbrulo aŭ pirolizo de hidrogenkarbonoj en granda kvanto.
Fulgo povas aperi ankaŭ kiel nedezirinda produkto ĉe forbrula procezo kaj entenas surface sursorbitajn (adsorbitajn) oleaĵojn kaj pirolizajn produktojn. Tiu fulgo kaŭzas pruvite kanceron, firmiginte per ofte aperantaj policiklaj aromataĵoj. (dizela fulgo)
Produktado
La plej grava procezo (dismonde 98%) de la industria fulgo estas la Furnace-procezo aŭ brulkamera procezo.
Ĉe tiu procezo, oni produktas en brulkamero (angle Furnace) vermegan gason de 1200 ĝis 1800 °C per forbruligo de tergaso. En tiun varmegan gason oni alŝprucas krudmaterialojn, plej ofte aromat-riĉajn karbon- kaj naftodevenan fulgooleon. Per la nekompleta forbruliĝo kaj la termika malkombino (pirolizo) de la fulga krudmaterialo estiĝas fulgo. Post certa restada tempo, la proceza miksaĵo estas malvarmigita per akvoalŝpruco kaj la fulgo estas apartigita en tubaj filtriloj. La brulkamero funkcias daŭre dum la tuta jaro ("7 x 24"/semajno).
Ecoj
Fulgo konsistas el la plaj malgrandaj, kugloformaj korpuskloj, kiuj kunkreskas al ĉenoformaj agregatoj, al t.n. nanokorpetoj, kiuj grandas inter milion-ono kaj 100 milion-ono milimetrojn – tio estas, ili estas 1.000-one pli malgrandaj ol diametro de haro. Oni povas do reguli, difini la grajnograndon en la proceso.
La specifa surfaco de fulgopartikulo estas ĉirkaŭ 10–1000 m2/g. Oni sukcesis per nanostrukturigo optimumi la tri plej gravajn grajnograndojn de la aŭtopneŭoj (rulkontraŭstaro, akvoglita rezisto kaj defrotado). Industria fulgo hodiaŭ jam pintoteknikaĵo!
Por la aŭtopneŭoj ekzistas ĉirkaŭ 40 diversaj fulgotipoj, kiuj donas al la gumo specifajn ecojn. Internacie oni ofte klasifikas la normajn fulgojn laŭ la usona ASTM-normoj. En la areo de KSŜ oni uzas la GOST-normojn.
Uzo
Industria fulgo uzatas super 90% kiel plenigaĵo en la gumoindustrio (ĉefe pneŭoj). Krom tio ĝi uzatas kiel nigra pigmento por presejkoloroj, tuĉoj, lakoj, kolorigo de plastoj (precipe kiel UV-protekto), same kiel en la elektroindustrio kiel  materialo por elektrodoj.
Naŭ demandoj pri lingva justeco en la fakliteraturo
Naŭ demandoj pri lingva justeco en la fakliteraturo estas ĉapitro de la libro "Internacia Kongresa Universitato. 69-a sesio", redaktita de José Antonio Vergara kaj Alexandre André (UEA: Roterdamo, pp. 33-54). La teksto baziĝas sur AIS-kurso de Javier Alcalde, prezentita en 2016 en la 101-a UK en Nitro. Ĝi donas superrigardon al la interfaka literaturo pri lingva justeco el pluraj perspektivoj: politika filozofio, ekonomiko, socilingvistiko, interlingvistiko, esperantologio, lingvaj rajtoj, edukado ktp.
Kiuj estas la principoj de teritorieco kaj personeco?
Principo de teritorieco: Lingva regulado estas establita laŭ la teritorio, tiel ke ĉiu loĝanto ricevas la saman traktadon de la ŝtato. Kutime, tio signifas havi malsamajn oficialajn lingvojn en diversaj regionoj ene de lando. Ekzemploj estas Flandrio kaj Valonio en Belgio aŭ la diversaj kantonoj de Svislando.
Principo de personeco: Lingva regulado estas establita por garantii ke ĉiu civitano ricevas servojn en sia gepatra lingvo, sendepende de kie oni loĝas. Kutime, tio signifas havi diversajn oficialajn lingvojn en la sama politika teritorio. Ekzemploj estas la kataluna kaj la hispana en Katalunio, la franca kaj la nederlanda en Bruselo, kaj la nederlanda kaj la angla en Amsterdamo (ref ?)
Kiel lingva justeco rilatas al socia justeco?
El politika filozofio (a) iuj aŭtoroj defendas, ke same kiel okazas en la religia kampo, la registaro devas esti lingve neŭtrala; sekve, la lingva afero submetiĝu al aliaj pli gravaj celoj, kiel la procezoj de demokratia diskuto aŭ socia justeco. Lingvo estas esence ilo por komuniki kaj atingi tiajn celojn postulas lingvan homogenecon en ĉiu politika komunumo. (b) Aliaj aŭtoroj vidas lingvon kiel kernan parton de identeco kaj sekve lingvan justecon kiel fundamentan parton de socia justeco. Ili argumentas, ke la registaro ne povas esti neŭtrala rilate al la lingva kampo, ĉar ĝi nepre devas uzi lingvon en leĝoj, tribunaloj, lernejoj kaj por interkomuniki kun la civitanoj. Trie, ankaŭ troveblas konkretaj proponoj el la ekonomika fako, kiuj komprenas lingvan justecon kiel apartan formon de distribua socia justeco. Tiel ĉiu politiko (inkluzive de lingva politiko) okazigas distribuon de avantaĝoj kaj malavantaĝoj, t.e. gajnantojn kaj perdantojn. Interese, soci-lingvistikaj esploroj montris, ke multaj aŭtoroj eraras pri la elirpunktoj de siaj analizoj, ĉar la mondo ne konsistas el unulingvaj homoj loĝantaj kune en homogenaj teritorioj kun klare difinitaj limoj.
Kiel lingva justeco rilatas al lingvaj konfliktoj?
En la mondo estas 6000 lingvoj, sed nur 193 ŝtatoj. Sekve, foje limoj ŝtataj kaj lingvaj koincidas – sed tio estas escepto. Krome, lingvo estas grava parto de identeco. Eble tiuj du ideoj rilatas al la fakto ke pro tio, problemoj rilate al identeco kernas la plimulton de perfortaj konfliktoj en la lastaj 70 jaroj. Aliflanke, multaj el la lastatempaj armaj konfliktoj ne estas inter ŝtatoj, sed enlandaj. Ofte, etnaj minoritatoj plendas kaj pledas por kolektivaj rajtoj al la centra registaro. La registaro, kontraste kun kio okazas en aliaj dimensioj de identeco – kiel religio –, ne povas esti neŭtrala pri lingvo: La ŝtato devas nepre havi lingvo-politikon, tio estas: lingvo, en kiu la leĝoj estas proklamitaj; lingvo por interagi kun la civitanoj; lingvo por realigi publikan instruadon, ktp. La neeblo de liberala neŭtraleco rilate al lingvo signifas, ke neniam la registaro povas eviti preni flankon. Tiele, lingvo-politikoj, kiuj ne adekvate mastrumadas diversecon generos diskriminadon, preparante la grundon por estontaj konfliktoj.
Ĉu majoritatoj ankaŭ havas rajtojn kaj devojn?
Lingvo-reĝimo bazita sur lingva egaleco devus agnoski la lingvajn rajtojn de la malfortaj komunumoj kaj socioj, sed ankaŭ kreskantan konscion pri la lingvaj respondecoj de la plej potencaj grupo. Krome, pli justa lingvo-reĝimo devus baziĝi sur la ideo, ke ekzistas lingvaj rajtoj, sed ankaŭ lingvaj devoj. Kaj ambaŭ aplikeblas al ĉiuj membroj de la politika komunumo, inkluzive de malplimultanoj kaj de plimultanoj.
Ĉu la angla kiel monda lingvo signifas (mal)avantaĝojn por lingva diverseco?
Minoritataj lingvoj estas kutime la plej minacataj de la interlingvo. Sekve, lingva konverĝo kaj postvivado de minoritataj lingvoj kompreneblas kiel du flankoj de la sama monero. Ĉe tiu punkto, la plimulto de la aŭtoroj konsentas: monda lingvo danĝeras la sanon de minoritataj lingvoj kaj la lingvajn rajtojn de ties parolantoj. El antagonismaj pozicioj, la debato estas se, malgraŭ ĉio, la avantaĝoj de la angla kiel monda llingvo (ekzemple, faciligante egalecon de ŝancoj mondskale) superpezas ties malavantaĝojn. Mezaj pozicioj pledas por politika agado nur kiam la kaŭzoj de tiaj perdoj estas maljustaj.
Ĉu lingvoj rajtas havi rajtojn?
Jen demando, kiu rilatas al la malapero de lingvoj. Supozeble, se lingvoj havas rajtojn (kaj evidente la supera rajto estas la rajto je vivo), oni devas fari ĉion eblan por certigi ilian supervivon. Tamen, la respondo de la plimulto de aŭtoroj estas ke lingvoj kaj kulturoj nur gravas se ili estas dezirataj de individuoj, kiuj estas la solaj subjektoj de rajtoj. Male, kelkaj aŭtoroj argumentas, ke kultura diverseco valoras ankaŭ al majoritatoj kaj eĉ al la tuta homaro. Fine, aliaj defendas, ke lingvoj mem havas rajtojn, ĉar ili estas morale valoraj. Sekve, subteni ĉiujn lingvojn kaj kulturojn havas esencan valoron.
Kiel la Esperanto-kurso de Duolingo influas la analizojn pri lingva justeco?
Verŝajne estas tro frue por pripensi la defiojn de la fina venko, sed antaŭvideblas estonteco kie Esperanto ne plu estos minoritata lingvo, sed lingvo parolata de kreskanta komunumo de homoj kiuj havas respondon por problemo kiu ankoraŭ ne perceptiĝas tiel. Temas pri lingva justeco kaj iom post iom tiu problemo evidentiĝas. Sekve, la modeloj pri lingva politiko, kiuj pritaktas Esperanton devus esti modifiitaj por adapti iliajn premisojn al nova realeco. Nur tiel tiaj analizoj kapablos proponi taŭgan rolon de Esperanto en la monda lingvo-sistemo.
Originalaj proponoj de la aŭtoro
Krom la analizo de multaj proponoj verkitaj de malsamaj aŭtoroj en la interfaka literaturo, Alcalde ankaŭ inkludas en sia teksto originalajn proponojn.
Ekzemple, pri la tria demando li argumentas ke mildigo de lingvaj maljustaĵoj mildigus konfiktojn kaj eĉ evitus ekperforton. Tiurilate, oni povus eventuale kompensi la diskriminatojn pro lingva politiko. Sed kutime neniu agas tie, kie etnolingva streĉo ebligas la ekon de perfortaj konfliktoj. Laŭ Alcalde, almenaŭ parto de la kialo ŝajnas kuŝi en la manko de indico por taksi la nivelojn de lingva justeco en la diversaj socioj kaj komunumoj - tian indicon unue proponis Michele Gazzola. Havi indikilojn permesus nin kompari objektive, sisteme kaj rigore la efikojn de lingvaj politikoj, ekzemple tiujn de lingvo-malpermeso. Tial oni povus preni decidojn pri publikaj politikaj agadoj, inter aliaj, ke perdantoj estus kompensitaj. Aldone, oni povus detekti la plej gravajn maljustaĵojn kaj agi en la prevento-fazo de identecaj konfliktoj, kiuj estas, kiel menciite, la plimulto de la nuntempaj perfortaj konfliktoj.
Ankaŭ pri la lasta demando aperas en la teksto originala analizo. Tiel, ekde la pioniraj verkoj de Pool kaj Selten ĝis la lastatempaj kontribuoj de Wickström, ekonomiaj esploroj proponas potencajn ilojn por klarigi la lingvolernado-elektojn de la individuoj kaj por antaŭdiri ties evoluon. Tiaj modeloj komencas per aro de supozoj kej premisoj. Inter ili, ke lerni Esperanton havas malaltan profiton, ĉar la probablo interagi kun aliaj individuoj kiuj parolas la lingvon estas eta. Ĉi tie Alcalde argumentas, ke Duolingo signife plialitgas tiun probablon, tiel plialtigante la laŭan profiton muldimensie. Krome, laŭ Alcalde la duolinga kreskado ankaŭ defias la tradiciajn problemojn de la Esperanto-movado por superi la logikon de la kolektiva agado. Tiel, iu ajn individuo en grupo celanta kolektivan agadon havas instigon senkoste profiti de la penoj de la aliaj. Tiu logiko nur funckias se la grupo provizas publikan bonon. Ĉar neŭtrala interlingvo kiel Esperanto kompreneblas kiel publika bono, nia movado devas alfronti jenan konduton: “Mi apogas la ideon, sed mi ne penos lerni la lingvon kiam tio utilas al nenio. Mi faros tion nur kiam mi vidos ke sufiĉe da homoj jam faris ĝin tiel ke mi povas profiti el tio ekde la komenco”. Ĝuste en iu ĉi punkto la sukceso de la Esperanto-kurso de Duolingo povas efiki, tiel evidentiĝante la profiteblecojn de lerni la lingvon.
Colleville
Colleville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Collevillais.
Imre Dobozy
Imre DOBOZY [dobozi], hungare Dobozy Imre, Esperante Emeriko Dobozy estis hungara verkisto, ĵurnalisto kaj scenaristo.
Imre Dobozy naskiĝis la 30-an de oktobro 1917 en Vál. Li mortis la 23-an de septembro 1982 en Budapeŝto.
Sergeo Obruĉev
Sergej Vladimiroviĉ OBRUĈEV (Сергей Владимирович Обручев; naskiĝis 1891, mortis la ) estis rusa profesoro kaj doktoro pri geologio kaj esperantisto en Leningrado (antaŭ 1914 kaj post 1991 nomita Peterburgo).
Obruĉev esperantistiĝis en 1907. Li estis kunredaktanto de la rusa Esperanto-gazeto La Ondo de Esperanto de 1909 ĝis ĝia ĉeso en la revolucia jaro 1917. En marto 1923 li prezentis la raporton pri la rusaj Akademiaj Korektoj. Tre probable li pro tio estis membro de la Lingva Komitato.
Fine de la 1950-aj jaroj - post la denova permeso de Esperanto en poststalina Sovetunio - li fariĝis gvidanto de Esperanto-klubo ĉe Leningrada domo de sciencistoj. En 1964 li fariĝis (denove) membro de la Akademio de Esperanto ĝis sia morto en la sekva jaro.
Totila
Totila (alia nomo: Baduila) estis la antaŭlasta reĝo de la Ostrogotoj.
Vivo
Totila venis en 544 al Italujo kaj re-ekvilibrigis la ostrogotan influon kontraŭ la trupoj de la Bizanca imperio kiujn gvidis Belizaro.
Ene de relative mallonga tempo Totila konkeris tutan Italujon kaj Romon (dufoje), subigis Sicilion, Sardion kaj Korsikon. Lia mararmeo ankaŭ batalis antaŭ la marbordoj de kaj alterighis en Greklando. Sed Totila ne povis longdaurigi la dominon. Kiam Narses anstataŭis Belzaron alproksimiĝante al Romo kune kun granda multnacia armeo (kun Heruloj, Langobardoj i.a.), Totila malvenkitis ĉe la Batalo de Taginae en junio 533. Li mortis pro la vundoj ricevitaj batalkampe. Lia posteulo Teja mortis unu jaron poste. Kun li finiĝis ostrogota regado en Italujo por ĉiam.
Fonto
Brockhaus Bilder-Conversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1841, p. 455-456, kio legeblas tie ĉi.
La progreso de la diboĉulo
La progreso de la diboĉulo aŭ The Rake's Progress estas opero triakta kun epilogo fare de Igor Stravinski. La libreto, verkita de W. H. Auden kaj Chester Kallman, estas bazita nur en la ok pentraĵoj kaj gravuraĵoj titole A Rake's Progress (1733–1735) de William Hogarth, kiujn Stravinski estis vidinta la 2an de Majo 1947, en ekspozicio de Ĉikago.La historio temas pri la dekadenco kaj falo de iu Tom Rakewell, kiu abandonis Anne Trulove por la diboĉo de Londono akompane de Nick Shadow, kiu siavice rezultas esti la Diablo. Post kelkaj misaventuroj, ĉiuj iniciatitaj de la devojiganta Umbro, Tom finas en la Hospitalo Bedlam, nome tiama hospitalo por 'frenezuloj' tiam situanta en la City (urbocentro) de Londono. La moralo de la rakonto estas: "Por pigraj koroj kaj manoj kaj mensoj la Diablo trovas laboron farotan."
Vladimir Majnov
Vladimiro MAJNOV (Владимир Владимирович Майнов, naskiĝis 1871, mortis 1942). Esperantistiĝis en 1887. Rusiano kaj sovetiano. Ĵurnalisto. La unua konata korespondanto de Ludoviko Zamenhof. Tiu tre juna homo altiris al Esperanto la simpation kaj subtenon ne nur de Leo Tolstoj sed ankaŭ de la fama brita lingvisto Max Muller. Li klopodis altiri al Esperanto la favoron de la rusa verkisto K.R. (la Granda Princo Konstantin' Konstanti'noviĉ Romanov - kuzo de la tiama Rusia caro Aleksandro III), kies teatraĵon "Renaskita Manfred" li tradukis. Pro tiu klopodo, post pli ol 30 jaroj li estis eksigita el Sovetrespublikara Esperantista Unio (SEU).
Liaj artikoloj, sendataj ĝis la printempo de la jaro 1942 el la sieĝita Leningrado (en kiu homoj amase mortadis pro malsato kaj malsanoj), aperadis en la Esperanta gazeto "Renovigo" (Meksiko).
Spironolaktono
Spironolaktono estas medikamento ĉefe uzata por kuraci edemon pro kora malsufiĉo, cirozo, aŭ rena malsano. Ĝi ankaŭ estas uzata por kuraci altan sangopremon, hipokaliemion ne pliboniĝintan pro suplementado, trofruan puberecon, aknon kaj troan haran kreskon en virinoj. Ĝi ankaŭ estas uzata kiel kontraŭandrogenaĵo por hormona anstataŭiga terapio en transseksaj virinoj. Oni prenas spironolaktonon buŝe.
Vladimir Majnov
Adreso
Dum sia korespondado kun Zamenhof, li ricevis leterojn ĉe adreso St. Peterburgo, Tarakanovskij per. 7, loĝ. 74, kaj post, en 1906, Peterburgo 10 Rota Izm, Polka d. 9, kv. 11.
Spironolaktono
Oftaj kromefikoj inkludas neekvilibriĝon de elektrolitoj, precipe tro altan sangokalion, naŭzon, vomemon, kapdoloron, ekzantemon, kaj malpliiĝon de seksuma deziro. De pacientoj kun hepataj aŭ renaj problemoj ĝi estu prenata kun speciala zorgo. La efikoj al gravedeco ne estas bone studitaj kaj ĝi ne estu uzata por kuraci altan sangopremon dum gravedeco. Spironolaktono estas steroido, kiu blokas la efikojn de la hormonoj aldosterono kaj testosterono, kaj havas iujn efikojn similajn al oestrogeno kaj progesterono. Ĝi apartenas al klaso de medikamentoj nome kalioŝparantaj diurezigiloj.
Afusto
Afusto estas la peco aŭ mekanismo sur kiu oni instalas pafilon por faciligi la pafadon kiam la ĉefa korpo de la armilo ne facile povas esti rekte subtenita de la faranto(j) de la pafo.
Spironolaktono
Spironolaktono enkondukiĝis en 1959. Ĝi estas listata de la Monda Organizaĵo pri Sano kiel esenca medikamento.
Afusto
Por ekzemplo, pistoloj, revolveroj kaj fusiloj nek disponas nek bezonas afustojn el kiuj estu pafitaj ĉar tiuj armiloj ne estas tro pezaj kaj povas esti tute subtenitaj kaj manipulitaj fare de siaj pafistoj en la momento de la pafo.
Male, kanonoj de batalo, kanonoj sur ŝipoj, maŝinpafiloj aŭ aŭtomataj kanonoj sur aviadiloj aŭ maŝinpafiloj por la infanterio estas armiloj tro pezaj por esti subtenitaj de siaj pafantoj kaj pro tio ili estas ankaŭ tro pezaj por ke la pafo estu minimume efika. Pro tio ili estas disponitaj sur taŭga afusto, kiel por ekzemplo la bazo de batalkanono, la tureto de ŝipo, la afusto (unupieda, dupieda aŭ tripiedo) de maŝinpafilo, aŭ, ĉe armiloj sur aviadilo, sur konvena afusto.
Santafea Opero
La Santafea Opero aŭ en angla The Santa Fe Opera (SFO) estas usona opero kompanio, situanta je 7 mejloj (11 km) norde de Santa Fe en la usona ŝtato Nov-Meksiko. Post krei la Opera Association of New Mexico en 1956, la fonda direktoro, John Crosby, planis la konstruaĵon de la unua operejo sur la ĵus akirita bieno de 199 akreoj (0.81 km²).
La kompanio estis prezentinta operojn ĉiun somerfestivalan sezonon ekde Julio de 1957, kaj estas internacie konata ĉar enkondukis novajn operojn same kiel pro siaj produktoj el la standarda opera repertorio. Ekde sia eko, La SFO prezentis 44 usonajn kaj 11 internaciajn premierojn, kaj mendis dek novajn operojn.
Bibbiena
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. Kristana patrono estas la sanktulo Hipolito, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Nobuhiro Ishizaki
Li trejnis ĉe Oita Trinita, Kawasaki Frontale, Shimizu S-Pulse, Tokyo Verdy, Kashiwa Reysol, Consadole Sapporo, Montedio Yamagata kaj Fujieda MYFC.
Sergej Djagilev
Sergej Djagilev, plennome: Sergej Pavloviĉ Djagilev (Сергей Павлович Дягилев) (naskiĝis en Seliŝĉi, Rusia Imperio, mortis  en Venecio, Italio) estis rusa organizanto de spektakloj nome impresario, interalie de la Rusaj Baletoj.
NGC 5903
NGC 5903 (aliaj indikoj — ESO 514-4, MCG -4-36-8, UGCA 405, AM 1515-235, PGC 54646) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sugao Kambe
Sugao Kambe (神戸 清雄, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe JEF United Chiba.
Zdenko Verdenik
Zdenko Verdenik (n. ) estas slovena futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe JEF United Ichihara, Nagoya Grampus Eight, Vegalta Sendai kaj Omiya Ardija.
Bibbona
Bibbona estas komunumo de Italio.
Brech
(jen france, bretone Brec'h) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Esperanta Komerca Servo
En 1914 aperis lernolibreto kaj vortareto en la serio Miniaturbibliothek el Lepsiko kaj 1920 - en kunlaboro kun Paul Christaller - la ĉefverko de Karl Steier "Detala Vortaro Esperanto-germana" (Ausführliches Wörterbuch) en la propra firmao "Esperanta Komerca Servo Steier, Tabarz (Thür.)". La enkonduko estas subskribita per "Friedrichswerth en aprilo 1920".
Jam la 2-a eld. 1923 tamen aperis ĉe la eldonejo Rothermel en la nuna Groß-Tabarz. Jam jaron antaŭe en 1922 li prizorgis por Rothermel aktualigon de malgranda dudirekta vortaro esperanta-germana-esperanta. Lia germana prilaboro de la Universala Vortaro kaj la unuaj tri Oficialaj Aldonoj, aperita en 1923 (Esperanto-Deutsches Wörterbuch amtlicher Wortstämme) estas la lasta leksikografia laboro de Steier.
Direktoro de la Esperanta Komerca Servo Steier en Tabarz (Turingio, Germanio) estis Karl Steier, german-lingva esperantisto el Aŭstrio-Hungario
Produktoj
nro 7 von Popola biblioteko Esperantista, 1925, 19 p
György Kiss Benke
György KISS BENKE [kiŝ], familinomo Kiss, estis rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 23-an de oktobro 1927 kaj mortis la 22-an de decembro 1960 en Bukareŝto. Li estis la patro de kantistino Éva Kiss.
Biografio
György Kiss Benke debutis en Népújság de Târgu Mureș (1949). Pli poste li estis ĉefredaktoro de Művelődés.
Observatorio Desert Eagle
La Observatorio Desert Eagle (Observatorio « Aglo de la Dezerto ») estas privata astronomia observatorio establita en Benson (Arizono, Usono), 65 km sudoriente de Tucson. Funkciigas ĝin la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung.
Ĝia MPC kodo estas 333 ;.
Ĝi estis provizita per teleskopo  Centurion-18 de 455 mm de diametro kaj fokusa distanco de 1270 mm, kaj ŝargkuplita fotilo Apogee.
Elde tiu observatorio, la amatora astronomo William Kwong Yu Yeung malkovris 1732 asteroidojn. Li malkovris ankaŭ la objekton J002E3, kiun oni kredis esti asteroideto en orbito ĉirkaŭ Tero, sed estis identigita kiel la tria etaĝo de la lanĉo-veturilo Saturn 5 de la misio Apollo 12.
Mâcon-Ville (stacidomo)
Mâcon, plennome Mâcon-Ville estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Mâcon, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Intercités 100% Éco, Burgonjo-Franĉkonteo kaj  Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Maurishka
Maurishka Taliaferro (1941?) estas usona modelino, verkistino kaj foja aktorino.
Ŝi debutis en televido per The Rat Patrol en 1967. Samjare ŝi aperis en Star Trek.
En kino ŝi aktoris en Stay Away, Joe kaj Finian's Rainbow 1968, Justine 1969 kaj The Red, White, and Black en 1970.
Ŝi publikigis poezian libron Knowing Is a Sometime Friend en 1972.
16083 Jórvik
16083 Jórvik estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geedzastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vikinga kolonio Jórvik, en la 9-a jarcento, kiu antaŭis la modernan York en norda Anglio. La gemalkovrintoj vizitis York, inklude la arkeologiajn restaĵojn de Jórvik, dum la ĝenerala asembleo de IAU en 2000.
QZone
Qzone (angle, prononco, ĉine QQ 空间) estas interkona retejo bazita en Ĉinio kaj kreita de la firmao Tencent (腾讯) en 2005. Ĝi permesas al uzantoj verki blogojn, konservi taglibrojn, sendi fotojn, aŭskulti muzikon kaj spekti filmetojn. Uzantoj povas agordi sian Qzone-fonon kaj elekti akcesoraĵojn laŭ iliaj preferoj, tiel ke ĉiu Qzone estas agordita laŭ la gusto de individua membro. Tamen la plej multaj Qzone-akcesoraĵoj ne estas senpagaj; nur post aĉeto de "kanarie flava diamanto" la uzantoj rajtas aliri ĉiun servon sen pagi kroman monon.
Hungara Socialista Laborista Partio
La Hungara Socialista Laborista Partio estis la reganta komunista partio de Hungario, nome Hungara Popola Respubliko, dum la Malvarma milito inter 1956 kaj 1989. Ĝi estis organizita el la Partio de Hungaraj Laboristoj, dum la Hungara revolucio de 1956. La partio transprenis la potencon la 4-an de novembro en 1956, sub gvido de János Kádár kaj milita apogo de Sovetunio.
La Partio havis en la komunista epoko 800.000 anojn, tio estas 8% de la loĝantaro aniĝis en la komunista partio. Post malfondiĝo 1989 de la partio; parto de la anoj iris al la nova Hungara Socialista Partio, heredanto de la Komunista partio. Plimulto de la iamaj anoj partianiĝis nenie.
Multaj ekskomunistoj aperis en la novaj liberalaj, dekstrulaj partioj.
Toshiaki Imai
Toshiaki Imai (今井 敏明, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Kawasaki Frontale.
John Browning
John Moses BROWNING (21a de januaro aŭ 23a de januaro de 1855 – 26a de novembro 1926) naskiĝis en Ogden, Utaho, kaj estis usona desegnisto de pafarmiloj, kiu desegnis grandan varion de armiloj, kartoĉoj kaj mekanismoj de armiloj, multaj el kiuj estas uzataj ankaŭ tra la tuta mondo. Estas la plej grava figuro en la disvolvigo de modenaj aŭtomataj kaj duonaŭtomataj armiloj, kun 128 ricevitaj patentoj de armiloj. Lian unuan patenton li ricevis la 7an de oktobro 1879.
Bientina
Bientina estas komunumo de Italio.
John Browning
Browning influis sur la desegno de preskaŭ ĉiuj kategorioj de pafarmiloj. Inventis aŭ faris gravajn plibonigojn en diverstipaj fusiloj por unu pafo, de levilo kaj de kurlogilo. Liaj plej gravaj kontribuoj okazis en la fako de la pafiloj de aŭtomata ŝarĝado. Li disvolvigis la duonaŭtomatan pistolon per la invento de la kurlogilo kiu nun estas en preskaŭ ĉiuj modernaj pistoloj. Li desegnis ankaŭ la unuan maŝinpafilon funkciitan per gaso, nome la Maŝinpafilo Colt-Browning M1895, nome sistemo kiu superis tiun de retroiro de masoj laŭ ricevita populareco. Aliaj sukcesaj desegnoj estis la Maŝinpafilo Browning M2 de kalibro 12,7 mm aŭ la aŭtomata fusilo BAR.
En 1917 dum la Unua Mondmilito, Browning aperigis sian plej faman modelon, nome la Maŝinpafilo Browning M1917, kiu plue estas uzata en la aktualo kaj kiu funkciigas per la retroiro de la paftubo. La Browning estis adoptitaj de la usona armeo kaj poste en multaj aliaj landoj de la NATO, kaj ŝanĝiĝis siajn kalibrojn laŭlonge de la tempopaso.
Simfonio n-ro 7 (Beethoven)
La simfonio estis premierita en Vieno la 8an de decembro 1813 dum koncerto bonfara por la soldatoj vunditaj en la Batalo de Hanau. Beethoven mem dirigentis orkestron plenplena de elstaraj muzikistoj, kiaj Louis Spohr, Giacomo Meyerbeer, Mauro Giuliani, Johann Nepomuk Hummel, Ignaz Moscheles, Domenico Dragonetti, Andreas Romberg kaj Antonio Salieri.​ La peco estis tre bone akceptita de la tiama kritikistaro kaj la allegretto devis esti ripetita dum la premiero.
La orkestro necesa por ludi la verkon devas havi du flutojn, du hobojojn, du klarnetojn en A, du fagotojn, du kornojn en A, mi kaj re, du trumpetojn en re, timbalojn kaj arĉinstrumentojn.
La ludado kutime daŭras 34 minutojn proksimume.
Abergement-lès-Thésy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du. La komunumo situas en Jura, en Burgonjo-Franĉkonteo.
Lyonel Feininger
Lyonel Charles Adrian FEINIGER (naskiĝinta en la 17-a de julio 1871 en Novjorko, mortinta en la 13-a de januaro 1956) estis usona pentristo kaj grafikisto kun multaj ligoj al Germanujo.
Vivo
De 1887 ĝis 1893 li studis ĉe la Artmetilernejo de Hamburgo, ĉe la Artakademio de Berlino kaj ĉe la Académie Colarossi en Parizo. Poste li laboris kiel karikaturisto por diversaj revuoj en Berlino (Ulk, Lustige Blätter) kaj la Chicago Sunday Tribune ĝis totala sindediĉo al la pentrado ekde 1911, sub la influo de francaj kubistoj, ĉefe de Robert Delaunay. Invitite de Franz Marc, li organizis en 1913 ekspozicion kune kun la ekspresionisma artista ligo Der Blaue Reiter.
Priskribo de lia arto
La fonto por la ekzaktaj kaj abstraktaj pentraĵoj estas ofte ekzistantaj objektoj (konstruaĵoj, teknikaĵoj: ekz. lokomotivoj, maŝinoj aŭ ŝipoj). Li uzas kvazaŭ ĉie nur rektojn kaj ebenajn partojn koloritajn; la lumo refraktiĝas prisme.
Ĉefe liaj postaj verkoj kiel Gelmeroda VIII (1921, Whitney Museum of American Art, New York) ege impresas per en virtuoza geometrio kruciĝantaj lumvualoj.
18284 Tsereteli
18284 Tsereteli estas marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-kvartvela skulptisto Zurab Konstantinoviĉ Cereteli (cirile: Зураб Константинович Церетели, kvartvele : ზურაბ წერეთელი), prezidento de la Rusia Akademio de Artoj. Li kreis monumentojn en multenombraj landoj. Liaj skulptaĵoj kaj pentraĵoj estas ekspoziciataj en muzeoj tra la mondo.
NGC 5905
NGC 5905 (aliaj indikoj — UGC 9797, MCG 9-25-38, ZWG 274.36, IRAS15140+5541, PGC 54445) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
43305 Camillebibles
43305 Camillebibles estas tre malgranda sed tregee hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan magistratinon Camille D. Bibles, kiu havis sukcesan karieron, procesante en ŝtataj, federaciaj kaj internaciaj kortumoj. Ŝia leĝa kariero komencis en Norda Arizono, kaj ŝi revenis pro sia fervoro por la naturo kaj la nokta ĉielo. Camille estas kuratorino de la Fondaĵo de la Observatorio Lowell.
Hiroshi Kobayashi
Hiroshi Kobayashi (小林 寛, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Listo de francaj ministroj pri turismo
La sekvanta tabelo listigas la ministrojn kaj subministrojn de franciaj registaroj respondecajn pri turismo.
Hiroshi Kobayashi
Li trejnis ĉe Kawasaki Frontale kaj Mito HollyHock.
Listo de francaj ministroj pri turismo
La indikitaj datoj de komenciĝo kaj finiĝo de mandatoj, estas kutime la antaŭa tago de la dato de la Oficiala Gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.
Portrait in Jazz
Portrait in Jazz estas ĵaza muzikalbumo de Bill Evans, kiu estis sonregistrata la 28-an de decembro 1959 en Novjorko, kaj kiun publikigis en 1960 Riverside Records.
La albumo
La albumo Portrait in Jazz estis la tria albumo de la pianisto je propra nomo kaj lia unua kun sia mita triopo el kontrabasisto Scott LaFaro kaj frapinstrumentisto Paul Motian post la unua disko New Jazz Conceptions (1956), kiun jam kunverkis Motian, kaj Everybody Digs Bill Evans, kiun li estis surbendiginta jam jaron antaŭe por Riverside Records. Ĝi ekestis duonan jaron post la sonregistraĵoj por la albumo Kind of Blue de Miles Davis, je kiu Bill Evans estis centra figuro. Evans-biografo Hanns E. Petrik tekstis pri tio: „Post ĉi tiu albumo por Evans fariĝis pli kaj pli devige, ke ne pli granda ensembo kun blovinstrumentistoj, sed pianotriopo estus la ideala ensemblo de lia muzika estonteco – kreopovo laŭ lia kompreno en tia ensemblo estus pli bone realigebla. Kaj do li komencis en 1959 la serĉon de taŭgaj kunmuzikistoj kontrabasa kaj frapinstrumentara.“ Post provoj kun Jimmy Garrison kaj Kenny Davis en la novjorka ĵazklubejo Basin Street East Evans malkovris en najbara klubejo junan Scott LaFaro, kiu antaŭe estis verkinta kun Chet Baker kaj estis renomiĝinta per surdiskigoj kun Buddy DeFranco, Stan Getz kaj Marty Paich. Post la dungiteco ĉe Basin Street East Evans transiris kun LaFaro en ĵazklubejon nome Showplace; estis por Evans la ideale triopo, kiam finfine alvenis frapinstrumentisto Paul Motian. Evans-biografo Petrik citas la opiniojn de Evans pri Scott LaFaro: „Lia virtozeco frapis min – radikis tiom da muziko en li, li nur havis problemojn gardi ĝin sub kontrolo. Mi helpis lin gardi lian entuziasmo. Estis grandiozaĵo kaj valris la penon, kion ni elspezis por venki la proprajn miojn kaj labori por komuna afero.“
Oktobron de 1959 la triopo unuafoje unuafoje iris kune en studion – ĝi akompanis Toŭnion Scott sur lia albumo Sung Heroes; decembron ekestis la sonregistraĵoj por Portrait in Jazz. Ĉi tiu albumo „staris je la komenco de evoluo, kiu tiam – per la venonta studioalbumo Explorations en februaro 1961 – kondukis al la sonregistraĵoj, kiuj fine de junio de 1961 fariĝos la kulmino por la triopo.“, nome ĝia koncerto en la novjorka ĵazklubejo Village Vanguard, publikigita sur la albumoj Waltz for Debby kaj Sunday at the Village Vanguard.
Por sia albumo Evans elektis repertuaron konsistan unuflanke el tradiciaj ĵazaj normkantoj, kiel „What Is This Thing Called Love?“ de Cole Porter, „Come Rain or Come Shine“ de Johnny Mercer kaj „Autumn Leaves“, el la tiama furorkanto de Disney „Someday My Prince Will Come“ aŭ el la titolp „When I Fall in Love“. Alvenis lia komponaĵo „Blue in Green“, kiun Evans malmultajn monatojn antaŭe estis surbendiginta kun Miles Davis por la albumo Kind of Blue. Unuafoje Evans surbendigis la komponaĵon „Peri’s Scope“.
Taksado de la albumo
Tiam Don DeMichael skribis en Down Beat: „Evans havas la talenton, transformi ofte aŭditajn normpecojn en muzikajn juvelojn. La aŭskultanto ekdemandas sin, ĉu ĉi tiuj vere estas la samaj pecoj, kiujn li dum jaroj ĉiam denove havis en la orelo. Oni ricevas la impreson, ke ĉi tiu viro parolas per sia instrumento kaj volas komuniki al la aŭskultanto ion tre personan“. Ankaŭ Brian Priestley elstarigas ĝin en Jazz Rough Guide el la ampleksa diskaro de Evans kaj mencias la brilan kunmuzikadon en „Autumn Leaves“ kaj lian version de „Blue in Green“, kiu eltenas komparon kun la versio de Miles Davis.
Thom Jurek nomis en All Music Guide la albumon Portrait in Jazz „juvelo“ kaj taksis ĝin per la plej alta taksocifero. La unua el la du studioalbumoj de Bill Evans, Scott LaFaro kaj Paul Motian enhavas momentojn de grandioza kunmuzikado, aparte inter pianisto Evans kaj basisto LaFaro, ekz. je la du versioj de „Autumn Leaves“. Kvankam la albumo – escepte „Peri’s Scope“ kaj „Blue in Green“ – nur enhavas normkantojn, ĝi prezentas ĉion alian ol rutinaĵojn. LaFaro kaj Motian agas en titoloj kiel „Come Rain or Come Shine“, „When I Fall in Love“ kaj „Someday My Prince Will Come“ kiel samrangaj kunuloj; ilia muzikado abundas je subtila kaj surpriza kreemo.
Evans-biografiisto Hanns E. Petrik elplumigis: „Evans prezentiĝis kiel kreema kaj fortoplena pianisto (...) la miriga kunludo de la muzikistoj surprizis multajn aŭskulltantojn de la disko; la triopo servis per normpecoj de tiel delikate ekzakta formo, ke ankaŭ hodiaŭ spertuloj estas konvinkita, ke pli bone oni preskaŭ ne povas ludi ilin (eble alimaniere) – ekzemple la versiojn de „Someday My Prince Will Come“ aŭ „What Is This Thing Called Love“ aŭ ankaŭ la baladojn „Spring Is Here“ kaj „Blue in Green“. Li citas a usonan muzikrecenziston Don Heckman: „Mi konas neniun alian muzikiston, kiu povas esprimiĝi – en en tiel intima kontakto kun sia instrumento – tiel perfekte kiel Evans. Impresa estas ĉefe lia grandioza tempigo. Li trafas per sentrompa sento la momenton, en kiu la tono devas eksoni, kaj lokigas ĝin tiel lerte, ke li atingas la kiel eble plej bonan ritman efekton; lia soloo „Someday My Prince Will Come“ estas simple majstra“.
La titoloj
La du versioj de „Autumn Leaves“ samkiel kiel kroma titolo „Blue In Green“ take 2 aperis meze de la 1980-aj jaroj per la ludisko de Fantasy/OJC. Al tio ĉi aldoniĝis je Portrait in Jazz – Keepnews Collection (Riverside RCD 30678) du aldonaj sonregistraĵoj, „Come Rain Or Come Shine“ take 4 kaj „Blue In Green“ take 1.
Francisco de Goya
Francisco José DE GOYA Y LUCIENTES (naskiĝis la 30-an de marto 1746 en Fuendetodos, mortis la 16-an de aprilo 1828 en Bordozo) estis hispana pentristo kaj gravuristo.
Goya [GOja] loĝis kiel infano en Zaragozo, kie li lernis la metion. Poste, li translokiĝis al Madrido, kie li fariĝis oficiala pentristo de la kortego, dum la regado de la reĝo Karlo la 4-a. Lia verkaro enhavas pentraĵojn sur stablo kaj sur muro, kaj gravuraĵojn kaj desegnojn. Lia stilo evoluis el la rokoko, tra la novklasikismo, ĝis la antaŭromantismo, ĉiam interpretitaj laŭ tre persona kaj originala maniero, kaj ĉiam per subtrajto de naturalismo, nome de montro de la realo senigita de idealisma rigardo kiu sennaturigu ĝin, en kiu gravas ankaŭ la etika mesaĝo. Por Goya la pentrarto estas vehiklo de morala instruado, ne simple estetika objekto. Liaj plej tiutempaj referencoj estis Giambattista Tiepolo kaj Anton Raphael Mengs, sed li ricevis influojn ankaŭ de Diego Velázquez kaj de Rembrandt. La goja arto estas unu el la mejloŝtonoj kiuj inter la 18a kaj la 19a jarcentoj anoncas la alvenon de la nuntempa pentrarto kaj estas pioniro de kelkaj el la pentravangardoj de la 20a jarcento, speciale de la ekspresionismo; pro kio, oni konsideras lin unu el la hispanaj artistoj plej elstaraj kaj unu el la grandaj majstroj de la historio de la tutmonda arto.
Krome, lia verkaro montras la tumultan historian periodon en kiu li vivis, partikulare epizodojn de la Milito de Hispana Sendependiĝo, el kiuj la serio de bildoj Los desastres de la guerra estas preskaŭ moderna raportaĵo de la teruraĵoj fifaritaj dume kaj komponas mondokoncepton senigita de heroeco en kiu la viktimoj estas ĉiam individuoj de ajna klaso kaj kondiĉo.