cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nemea leono
La unua laboro de Heraklo
La unua el la dek du laboroj, kiujn Eŭristeo ordonis plenumi al sia kuzo Heraklo, estis ĝuste mortigi la Nemean leonon. Versio de la mito asertas ke tiu monstro prenis virinojn kiel ostaĝoj en ĝian kuŝejon, ĉe kaverno proksima al la urbo, defiante tiel kuraĝulojn el la ĉirkaŭaĵoj savi tiujn junulinojn en aflikto. Kiam ili eniris en la kavernon, troviĝis tie nur unu junulino verŝajne vundita, sed kiam la soldatoj alproksimiĝis al ŝi, la supozebla viktimo aliformiĝis en leono kaj forvoris ilin. Poste, ĝi/ŝi oferis la restantajn ostojn al Hadeso.
Heraklo vagadis tra la regiono ĝis li venis al la urbo Kleono. Tie, li renkontis knabon, kiu promesis ke kaze ke la heroo mortigos la nemean leonon kaj revenos dum la postaj 30 tagoj, la tuta urbo oferos leonon al Zeŭso, sed kaze ke ne, la knabo sin mortigos en funebra ofero al la dio, sed omaĝe al li. Plia versio rakontas, ke tiu, kiun li renkontis, estis paŝtisto nomiĝinta Molorĥo, kies filo estis forvorita de la monstro. Li estis oferanta ŝafon al Hero kiam Heraklo alvenis, do la heroo proponis al li prokrasti la oferadon dum 30 tagoj: se li ne revenos tiam, Molorĥo buĉu virŝafon honore al li, kiel diigita heroo; male, ili ambaŭ plenumu la oferon al Savanta Zeŭso, kiel fine okazis.
Por la ĉasado de la leono, Heraklo kunportis kelkajn el siaj sagoj, ne sciante ke ĝia ora felo estis nepenetrebla. Do, kiam li finfine trovis ĝin kaj ark-pafis kontraŭ la femuro de la besto, li mem malkovris tiun cirkonstancon, ĉar la sagoj resaltis sen vundi ĝin. Post iom da tempo, dum li pensadis la manieron mortigi la monstron, Heraklo trovis la vojon al ĝia kuŝejo (la sama kie Seleno mamnutradis la beston) kaj elpensis solvon. Tiu kaverno havis du enirejojn, do li blokis unu el ili per reto kaj eniris per la alia. En tiu malhela kaj malgranda spaco Heraklo atakis la bestaĉon per sia glavo unue kaj per sia klabo poste kaj, uzante sian proverban forton, strangolis ĝin ĝismorte. Tamen la leono formanĝis unu el la fingroj de la heroo antaŭ morti. Heraklo, kiu estis tiam nur naŭ jar-aĝa, solene entombigis sian fingron en Hispanio, kies funebra monumento estis kronita per skulptaĵo de leono. Li celis simple memorigi sian prodaĵon, sed pro tio naskiĝis tiea kutimo ornami tombejojn per leonaj prezentadoj.
Laŭ aliaj rakontoj, Heraklo pafis sagon en la buŝon de la leono, la nura vundebla parto de ĝi. Laŭ Teokrito, la lukto okazis subĉiele, en prokisma arbaro. Ekzistas ankaŭ stranga versio, laŭ kiu serpenta ido de Geo akompanis Heraklon ĝis Nemeo kaj batalis kontraŭ la leono kune kun li. La heroo okupiĝis pri ĝi de tiam kaj kiam ambaŭ translokiĝis al Tebo la serpento eĉ havis propran tendon.
Post venki ĝin, li klopodis senfeligi la leonon per la tranĉilo, kiun li portis en sia zono, sed malsukcese, ĉar la felo ankoraŭ restis netranĉebla per kutimaj armiloj. Heraklo reprovis tion fali post frotado de la tranĉilo kontraŭ ŝtono, eĉ per la akra ŝtono mem, sed kun identa rezulto. Finfine lia protektanta diino Ateno venis al helpo kaj konsilis lin uzi unu el la propraj ungegoj de la leono (kiuj kapablis tranĉi ion ajn) por akiri la felon. Ĝi iĝis la plej konata atributo kaj taŭga kiraso de la heroo, rezistema kontraŭ la elementoj kaj eĉ la plej potencaj armiloj. De tiam oni prezentas lin portante la leonan haŭton. Tamen, aliaj verkistoj asertas, ke la tipa kiraso de Heraklo estis farita per la felo de la leono de Kiterono.
Por memorigi sian heroaĵon Heraklo iom ŝanĝis la Nemeajn ludojn, kiujn de tiam oni celebris, honore al Zeŭso anstataŭ al Ofelto kaj en la datreveno de la morto de la Nemea leono. La urbo Nemeo donacis al Heraklo alt-nivelajn honorojn, kiujn li poste transdonis al Kleono, ĉar ĝiaj loĝantoj estis aliancanoj de li dum la milito kontraŭ Eleo.
Heraklo revenis ĝuste en la trideka tago, portante la kadavron de la leono sur siaj ŝultroj. Kiam la reĝo Eŭristeo ekvidis la grandegan korpon de la besto, li ekkonsciis pri la povo de sia rivalo, kaj tiel teruriĝis, ke de tiam li malpermesis Heraklon eniri denove la urbon. Do, estonte li devis montri la fruktojn de siaj laboroj ekster la urbaj pordegoj kaj Eŭristeo sendadis siajn mesaĝojn al li pere de la heraldo Kopreo. Mirigite pro la facileco, kun kiu Heraklo plenumis la unuan taskon, Eŭristeo avertis lin, ke la sekva estos eĉ pli danĝera: li devis venki la Hidron de Lerno.
La leono kiel konstelacio
Kompense pro ĝia morto, Hero lokigis la Nemean leonon inter la stelaro. Surĉiele ĝi formigas la konstelacion Leono, unu el la zodiakaj signoj. Higeno konsideris ke tiun privilegian destinon ĝi ricevis ĉar la leono estis konsiderata reĝo de la bestaro.
Pro tio, ke tiu konstelacio aperas surĉiele ĉefe dum la somero, oni rilatis lin al troa varmo kaj sekeco. El tiu rilato naskiĝis legendo pri ke la leono kapablis elspiri fajron.
48844 Beloveso
48844 Beloveso estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Z. Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la kelta princo Beloveso, aŭ Bellovesus (? – -400), la unua Kelto konata en la historio de la areo de la norda Italio. Kune kun sia frato Segoveso, li estis menciita de Tito Livio kaj de la Kimra kroniko.
Vidu ankaŭ: 25340 Segoveso.
Recikligita papero
Recikligita papero konsistas el papero kolektita ĉe hejmoj aŭ entreprenoj kaj denove utiligita.
La kvalito kaj ŝirrezisto povas esti altigita aldonante novajn fibrojn. En Germanio, se papero konsistas almenaŭ el 80% da recikligita papero laŭleĝe ĝi rajtas ricevi la mencion "el 100% malnova papero".
Ofte recikligita papero estas pli griza ol aliaj paperoj, ĉar malgraŭ la malinkigo ne eblas forpreni ĉiujn kolorojn.
Eksteraj ligiloj
En la germana:
Sidney Darlington
Sidney Darlington (* 1906-07-18 Pittsburgh, Usono; † 1997-10-31 Exeter, New Hampshire) estis usona inĝeniero.
Vivo kaj atingoj
En 1928 li ricevis la gradon de Bakalaŭreato en Fiziko kun magna cum laude je la Universitato Harvard kaj en 1929 la Bakalaŭreaton en naturscienco en la fako Elektrotekniko je la MIT. Post tio li fariĝis membro de la Bell Laboratories en Murray Hill, New Jersey, kie li restis ĝis lia emeritiĝo en 1971.
Dum tiu tempo li ricevis doktoriĝan diplomon (Doktoro je Fiziko, 1940, Columbia University) kaj diversajn honorigojn por siaj atingoj. Inter aliaj inventis la impulskomprimigan „Ĉirp-Radarteknikon“. kaj la cirkviton Darlington, je kiu du transistoroj estis konektitaj unu post la alia por pli alta amplifo. Li ricevis patenton por sia ideo meti ambaŭ transistorojn sur unu komunan bazon. Tio estis kvazaŭ la unua integra cirkvito. Sed li nur patentigis sian ideon por du transistoroj, ne por pli multaj.
Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo
La Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo (Нагорно-Карабахская автономная область, Дағлыг Гарабағ мухтар вилаjəти, Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզ) estis sovetia provinco en Transkaŭkazio.
Historio
En 1918—1920 ĝia teritorio estis diskutata inter Armenio kaj Azerbajĝano. la decidis transdoni Montaran Karabaĥon al Armena SSR, sed lasis definitivan decidon al la Centra Komitato; tamen  la provinco estis lasita en Azerbajĝana SSR kun dono de vasta provinca aŭtonomio.
La el la loĝata de armenoj parto de la Montara Karabaĥo estis formita Aŭtonoma Provinco de Montara Karabaĥo (Автономная Область Нагорного Карабаха, ) kun centro en la vilaĝo Ĥankendi (Ханкəнди) , iama Vararakn (Վարարակն), poste alinomita al Stepanakerto. En la momento de lanĉo ĝia areo estis. Laŭ la popolnombrado de 1926 la loĝantaro de la provinco nombris homojn, el kiuj pli ol  estis armenoj. Tamen al 1989 nombro de armenoj malaltiĝis al. Komence la provinco limis kun Armena SSR, sed ĝis la fino de 1930-aj jaroj la komuna limo malaperis.
En 1936, post akcepto de nova sovetia konstitucio, la oficiala nomo de la provinco estis ŝanĝita al Montara-Karabaĥa aŭtonoma provinco (Нагорно-Карабахская автономная область, ).
La la Prezidantaro de la Supera Soveto de Sovetunio traktis manifeston de la Provinca Soveto de la Montara-Karabaĥa aŭtonoma provinco al la Superaj Sovetoj de la Armena SSR kaj Azerbajĝana SSR pri eliro el Azerbajĝano kaj aliĝo al Armenio, la decidon de la Supera Soveto de la Armena SSR pri konsento kaj la decidon de la Azerbajĝana SSR pri malkonsento.
La la Supera Soveto de la Azerbajĝana SSR akceptis rezolucion pro malfondo de la Komitato por speciala administrado de la Montara-Karabaĥa aŭtonoma provinco. La la Supera Soveto de USSR konfirmis tiun decidon.
75969 Backhouse
75969 Backhouse estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 11:5 kun Jupitero.
Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo
Historio
La la Supera Soveto de la Azerbajĝana SSR deklaris sendependecon de Azerbajĝano.
75969 Backhouse
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo
Historio
La en speciala kuna sesio la Montara-Karabaĥa Provinca Soveto kaj la Distrikta Soveto de la Distrikto Ŝahumjan de la Azerbajĝana SSR estis deklarita kreo de la Respubliko Montara Karabaĥo.
75969 Backhouse
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la brita astronomo Thomas William Backhouse (1842 – 1920), kiu havis observatorion sur la tegmento de sia domo en Sunderland, Anglio. Li observis meteorojn,, novaojn, , , , gegenschein, kometojn kaj eklipsojn (inklude kvar plenajn . En 1858 li komencis sian "astronomian ĵurnalon", en 36 volumoj.
Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo
Historio
La la Supera Soveto de la Azerbajĝana Respubliko akceptis rezolucion pri malfondo de la Montara-Karabaĥa aŭtonoma provinco.
La konflikto inter Armenio kaj Azerbajĝano, ekiĝinta en 1988, transformiĝis al milito fine de 1991 ĝis batalhalto en 1994.
Kvankam la provinco posedis aŭtonomion ene de SSR Azerbajĝano, la centra azera politiko intencis iom post iom malfortigi ĝin kaj integri ĝin kun ĉiuj aliaj rajonoj. La plimulto de la loĝantaro estis armenoj sed la azera politiko entreprenis plurajn taktikojn por azerigi la provincon. Inter ili troviĝis la manko de armenlingvaj amaskomunikiloj aŭ lerniloj. Same translokigo de la armena loĝantaro al aliaj regionoj de Azerbajĝano kaj la amasa loĝado de azeroj en Karabaĥo.
NGC 2404
NGC 2404 estas parto de galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kuala-Kangsar-a Kromelekto
La kromelekto de Kuala Kangsar okazis je 18an de junio 2016 en Malajzio post la morto de la parlamentano sinjoro Wan Mohammad Khair-il Anuar Wan Ahmad, la 5an de majo 2016. La nomigo de kandidatoj okazis la 5an de junio 2016.
Rezultoj
Barisan Nasional partio gajnis la kromelekton. La nova reprezanto estas Mastura Mohd Yazid. Ŝi estas la vidvino de Wan Mohammad Khair-il Anuar Wan Ahmad.
Alfred Hess
Alfred HESS (naskiĝinta en la 19-a de majo 1879 en Erfurto, mortinta samloke en la 24-a de decembro 1931) estis germana entreprenisto, artkolektisto kaj mecenato.
Vivo
Estante filo de juda ŝufabrikanto Hess laboris post la trejnado en la patra firmao. Ĝi ŝanĝiĝis en la 10.2.1913 en la akcia kompanio M. & L. Hess, Schuhfabrik Kommanditgesellschaft. Post la morto de la patro (1915) li iĝis afergvidanto. Liaj spertoj dum soldatado en la Unua mondmilito ege ŝanĝis liajn interesojn sociajn kaj kulturajn. Li komencis politikan engaĝiĝon, membriĝis al la partio Deutsche Demokratische Partei kaj batalis por la firmigo de la Vajmara Respubliko. Kiel firma-estro li volis plibonigi la laborkondiĉojn de la dungitoj kaj intencis konstruigi socialajn loĝejojn.
Kiam malfermitis la vajmara Bauhaus-instituto fare de la registaro de la Liberŝtato Turingio en la jaro 1924-a, li postulis kune kun aliaj reprezentantoj el ekonomio kaj industrio ĉe la Turingia Landa Parlamento konservi tiun ĉi movadon kaj subteni ĝin finance. Oni substrekis ke la intereso estus pure kultura, neniel ekonomia.
Post la Granda depresio lia entrepreno bankrotis en 1930. Mallonge post Hess mortis post operacio.
Graveco
Ĉemorte en 1931 Hess postlasis al la edzino Thekla kaj al la filo Hans krom plejmulton de la akcioj entreprenaj kelkajn nemoveblaĵojn kaj kolekton de ĉ. 80 olepentraĵoj, 200 desegnoj kaj akvareloj kaj de ĉ. 4000 grafikaĵoj i.a. de Ernst Ludwig Kirchner, Franz Marc, August Macke, Erich Heckel, Emil Nolde, Lyonel Feininger, Max Pechstein, Karl Schmidt-Rottluff, Christian Rohlfs, James Ensor, Otto Mueller, Wilhelm Lehmbruck kaj Paul Klee.
Flago de Angvilo
La nacia flago de Angvilo estas Blue Ensign kun la brita flago en la kantono kaj la blazono de Angvilo en la malsupra parto. La blazono konsistas el tri delfenoj, kiu estis prezentitaj en pli frua flago, kaj kiuj signifas amikecon, saĝecon kaj forton.
Alfred Hess
Graveco
Thekla Hess vendis la vilaon, cedis kelkajn pentraĵojn al familianoj kaj eksaj direktoroj de la firmao kaj transloĝiĝis kun al kolekto al Lichtenfels kie loĝis ŝia patrono. Hans Hess vivis tiam en Berlino kiel subluanto ĉe la verkistino Elisabeth Hauptmann laborante por la eldonejo Ullstein. Post la potencakiro de la nazioj minacis priserĉoj fare de Gestapo de la loĝejo kaj de la laborloko (pro la juda fono de la eldonisto). Sekve Hans vendis siajn akciojn sur la intertempe malbankrotinta ŝufabriko kaj elmigris ankoraŭ en la 1933-a jaro Londonon tra Parizo.
Flago de Angvilo
La flago estas la tria flago de Angvilo, krom kiam ĝi estis parto de Sankta-Kristoforo-Nevis-Angvilo. La unua flago de la insulo estis ruĝblua flago havanta la nomon de la insulo en flava kaj du niksinojn. Ankaŭ variantoj estis vaste uzataj, kun iu anstataŭa ruĝo por purpuro kaj kelkaj ne portantaj la nomon de Angvilo. Tiu flago estis vaste malŝatata, kaj estis anstataŭita.
Alfred Hess
Graveco
En 1936 vendis Thekla Hess la ĉefverkon de la edza artkolekto Berliner Straßenszene pere de Kunstverein (Kolonjo) al la kolektisto Carl Hagemann en Frankfurt am Main. En 1939 ŝi sekvis la filon en Anglion. Ŝi sukcesis kunpreni kelkajn verkojn el la artokolekto; aliaj troviĝis en Svislando aŭ Kolonje respektive estis venditaj disde tie. La resto restis en Lichtenfels.
En 1948 la Hess-fabrikoj ŝtatigitis kaj iĝis popolproprieta entrepreno. Kune kun la ŝufabrikoj de Eduard Lingel estiĝis tiel VEB Schuhfabrik Thuringia. Post pluaj kunfandiĝoj la entrepreno alinomitis en 1952 VEB Schuhfabrik Paul Schäfer por iama komunista dungito ĉe Lingel.
Prufiguro
Prufiguro estas skulptaĵo sur la plej antaŭa parto de la pruo de velŝipo.
La statuo estas ofte de virino aŭ marvirino.
La vikingoj metis prufigurojn sur la pruo de la ŝipo por tiel protekti ilin kontraŭ marmonstroj.
Redschlag
Situo
Redschlag troviĝas de Bernstein im Burgenland je 4, de la hungara landlimo ĉe Kőszeg je 19 km-oj.
Historio
En 1910 vivis en Újvörösvágás 475 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Phonsavan
Phonsavan (laose: ໂພນສະຫວັນ) estas la ĉefurbo de la provinco Siangĥuang, en Laoso. Ĝi havas pli ol 37,500 loĝantoj laŭ oficialaj statistikoj. La limoj de la urbo kaj la distriktoj ne estas tute klaraj kaj pro tio Phonsavan estas aro de vilaĝoj. Ĝia nomo signifas "montetoj de la paradizo". Ĝia ĉirkaŭaĵo estas regata de verdaj montetoj kaj pinarbaroj. Unu el la plej gravaj etnoj loĝantaj en la urbo estas la hmongoj.
Stará Libavá
Stará Libavá (1880–1910 Stará Libava; Alt Liebe) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Norberčany. Ĝi troviĝas 1,5 km norde de Norberčany. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 60 adresoj.
Stará Libavá estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,44 km².
Fițcău
Fițcău [fickəŭ] (hungare: Fickópataka) estas vilaĝo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Ĝi apartenas administre al Aluniș.
Fernando del Paso
Fernando del Paso (n., m. 14-a de novembro 2018) estis meksika verkisto. Li gajnis la Premion de la Internacia Ferio de la Libro (FIL) de Gvadalaharo en 2007. Li estis diplomato en Francio de 1985 al 1991.
Mesnay
Mesnay ( prononcu : "mene") estas franca komunumo lokita ĉe Arbois, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio
Karton-entrepreno estis fondita en 1710. Asocio nun vigligas ĝin kadre de Ecomusée du carton
1905: Prologo
1905: Prologo - estas bildrakonto pri prologo de la estontaj grandaj eventoj, ŝanĝintaj la sorton de Rusio kaj la mondo. En la libro estas traktata la revolucio de 1905 en la Rusia Imperio.
Tradukita el la rusa, en la sekva jaro 1990 post apero de la libro en Esperanto la eldonejo publikigis ankaŭ versiojn en la franca kaj hispana.
Soto en Cameros
Soto en Cameros [SOto enkaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero. La loknomo Soto estas etimologie komprenebla kiel Arbareto.
30301 Kuditipudi
30301 Kuditipudi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Soto en Cameros
Geografio
Ĝi estas sur la valo de la rivero Leza kaj ĉe la regiona ŝoseo LR-250; laŭ tiu estas sude Terroba kaj aliaj lokoj de la komarko kaj norde Leza de Río Leza kaj Ribafrecha. Proksime estas areoj de iknitoj, inter kiuj spuroj de dinosaŭroj.
En la municipo estas ankaŭ la domaro Trevijano.
Historio
Dum la Moderna Epoko, Soto prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el mil loĝantoj ĝis nunaj 84.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejoj, palaco, iknitoj, gastejo, ŝtona ponto, botanika ĝardeno, muelejo, glaciujo, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Placo de Zocodover (Toledo)
La Placo de Zocodover aŭ Placo de Zokodover estas placo de la urbo de Toledo, en la regiono de Kastilio-Manĉo, Hispanio. Ĝi estis la kerna centro de la urbo dum la plej parto de sia historio, funkciante kiel ĉefa placo de Toledo. Parto de ĝi estis dezajnita de Juan de Herrera, arkitekto de la monaĥejo de El Escorial, en tempo de la regado de Filipo la 2-a.
Historio
La deveno de la nomo Zocodover estas el araba sūq ad-dawābb, kiu signifas "merkato ŝarĝanimaloj". Tiu placo estis ankaŭ la loko kie okazis taŭrludoj kaj aliaj popularaj ludoj dum la festoj. Temas do pri la centro de la soci vivo de la urbo el mezepokaj tempoj. Sed Zocodover estis ankaŭ centro por pli tristaj agadoj kiaj la Aŭtodafeoj de la Inkvizicio aŭ la publika ekzekuto de mortopunitoj. Pri plej diversaj tialoj, la placo estas menciataj en multaj verkoj de la klasika literaturo hispana.
La antikva placo estis detruita de incendio la 29an de oktobro de 1589, kaj oni decidis konstrui novan. En 1854 okazis ambicia projekto, fare de la teknikisto Santiago Martín Ruiz, por reorganizi la placon de Zocodover, transformante ĝin en placo portaleca rektangula.
Sainjabuli
Sainjabuli aŭ Sajaburi (laose: ໄຊຍະບູລີ) estas la ĉefurbo de la provinco Sainjabuli, Laoso. Ĝi situas je 80 kilometroj surŝosee nordoriente de Luangprabango, kaj proksime al la landlimo kun Tajlando sudokcidente. La urbo havas flughavenon. En la sudokcidenta parto de la urbo troviĝas 500jara budhana templo nomata Wat Si Bun Huang. Sainjabuli havas 16,200 loĝantojn.
Carmen de Burgos
Carmen de Burgos y Seguí —ankaŭ konata per la pseŭdonimo Colombine —(Rodalquilar, loĝloko de la municipo Níjar, en la provinco Almerio - naskiĝis la 10-an de decembro 1867 – mortis en Madrido, la 9-an de oktobro 1932), estis ĵurnalisto, verkisto kaj aktivisto por la rajtoj de la hispanaj virinoj. Ŝi estas konsiderata la unua profesia ĵurnalistino en Hispanio kaj en la hispana lingvo pro la redaktado de la madrida tagĵurnalo Diario Universal en 1906, kiun gvidis Augusto Figueroa. Ŝi ankaŭ subskribis verkojn per la pseŭdonimoj Gabriel Luna, Perico el de los Palotes, Raquel, Honorine aŭ Marianela.
Inter ŝiaj plej popularaj romanoj menciindas Puñal de claveles, verkita finde de ŝia vivo kaj baziĝinta super la okazintaĵo konata kiel 'la krimo Níjar', okazinta en 1928 en la Cortijo del Fraile, en la Kampoj de Níjar, kaj kiu estis unu el la inspiroj de Federico García Lorca por sia romano Sanga Nupto.
1915
1915 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1915 post Kristo okazis, interalie:
11011 KIAM
11011 KIAM estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Instituto Keldiŝ de Aplika Matematiko (kies angla mallongigo estas K.I.A.M) de la Rusia Akademio de Sciencoj. Tiu instituto faris gravegan parton el la teoria esploro kaj komputado por la kosmodinamiko kaj kosmonaŭtiko de la Sovetunia kosma programo.
Mesianismo
Mesianismo aŭ Mesiismo estas kredo en la alveno—aŭ reveno—de dia liberiganto, Mesio [mashiah en la hebrea lingvo, christós en la greka ], kun povo forigi la maljustaĵojn suferitajn de difinita grupo. Ĝi ĝenerale havas konektojn kun ideoj pri utopioj, alportitaj de eksteraj instancoj, ne ĉiam kun apogo de la propra grupo.
Origino de Mesianismo
La profeto Jesaja estis la unua kiu proklamis la alvenon de Mesio, eble derivita de lia kono pri tiu ideo inter la zoroastra religio en malnova Persio.
Judismo
Klasika Judismo esperas je la alveno de Mesio, laŭ la diro de la profetoj. Dum la historio de judismo, diversaj homoj sin deklaris Mesio, kaj kelkfoje sukcesis arigi ĉirkaŭ si gravan movadon, foje kun sociaj trajtoj.
Kristanismo
La vorto mem kristano, derivas el Kristo, tio estas, Mesio. La kristanoj pensas ke Jesuo estas la Mesio profetita de la judaj profetoj. Diversaj grupoj de kristanismo montras ankoraŭ trajtojn de klasika mesianismo, esperanta la baldaŭan duan alvenon de Kristo (vidu: Adventismo).
Islamo
En Islama mesianismo, Jesuo de Nazareto estas konsiderata profeto kaj la vera Mesio.
Vidu ankaŭ la figuron de la Mahdi en diversaj islamaj tradicioj.
Universala Mesianismo
Mesianismo ekzistas ankaŭ en Bahaismo kaj en diversaj noveraaj movadoj.
Vidu ankaŭ:
Israelo
Vidu: Cionismo
Pollando
Vidu apartan artikolon: Pola mesianismo
Portugalio
Vidu: Sebastianismo
Brazilo
En la historio de Brazilo, la vorto mesianismo estas uzata por nomi la sociajn movadojn en kiuj milojn da loĝantoj de la sertono (internaj malriĉaj regionoj) sekvis gvidantojn kun forta religia karaktero.
Arthonnay
Arthonnay estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 179 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Arthonnay etendiĝas sur 25.5 km², kaj havis 179 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Iva Majoli
Iva Majoli, intertempe Iva Majoli Marić, estas kroata tenisistino. Ŝi naskiĝis en Zagrebo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1991 ĝis 2004 ŝi estis tenisa profesiulo. Interalie ŝi en 1996 kune kun la samlanda tenisisto Goran Ivanišević gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Arthonnay
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Chantal Prignot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Arthonnay apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Monda Tago de la Libro
Monda Tago de la Libro (23-a de aprilo) estas de 1995 festotago de Unesko por legado, libroj, kulturo de skribita vorto kaj rajtoj de aŭtoroj.
La tago estis elektita de la Ĝenerala Konferenco de Unesko en 1995 en Parizo por la helpo al la libroj, la kulturo kaj la aŭtorrajtoj.
István Bodócs
István Bodócs [iŝtvAn bodOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodócs István estis hungara meteologiisto, instruisto, astronomo.
István Bodócs naskiĝis la  1887 en Kecskemét. Li mortis la 1965 en Győr.
Biografio
István Bodócs frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Scienca Universitato. Inter 1909 kaj 1917 li laboris en observatorio de Ógyalla (depost Traktato de Trianon Stará Ďala en Ĉeĥoslovakio), poste pro okulaj problemoj li instruis en gimnazio en Győr. Li ankaŭ gvidis meteologian stacion en la sama urbo. Li pensiuliĝis en 1947. Li ricevis memormedalojn en 1943, 1955, premion en 1962.
(6788) 1991 PH15
(6788) 1991 PH15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Sarah Carter
Sarah Carter (30-an de oktobro 1980 en Toronto, Ontario) estas kanada aktorino. Ŝi estas konata pro ludo en filmoj DOA: Dead or Alive kaj Final Destination 2.
Biografio
Carter plenkreskis en Winnipeg, Manitoba. Ŝi studis en Ryerson Theater School en Toronto.
En 2001 Carter havis la unuan gastoludon en televida serio Wolf Lake kaj iom poste en Dark Angel kaj Undeclared.
Kun ludo en la psiĥo-trilero Mindstorm ŝi pruvis sian talenton kaj atingis en 2001 tiel fine akcepton en la filma mondo. En tiu filmo ŝi ludis forkaptitan filinon de senatoro. Ŝi ludis ankaŭ en filmo Final Destination 2 en 2003.
Ekde junio de 2011, Carter ludas Margaret en sciencfikcia serio de Steven Spielberg, Falling Skies.
Akbara
Akbara (عكبرة) estas araba vilaĝo, de facto kvartalo de la urbo Safed. Origine juda vilaĝo dum la klasika periodo, ĝi partoprenis en la Unua Juda-Romia Milito. Poste, la vilaĝo havis malmultajn registrojn ĝis nun dum la Mezepoko, estante Juda ĝis fino de la Fatimida periodo, sed probable estis abandonita ĉirkaŭ ĉirkaŭ la 11a jarcento. Arab-majoritata vilaĝo ekzistis dum la epokoj de Otomanoj kaj Britoj. Antaŭ la somero de 1948, estis palestinaraba islama vilaĝo, situa 2.5 kilometrojn sude de Safed, kiu estis senloĝigita de originaj loĝantoj kaj reloĝigita de arabaj loĝantoj senloĝigitaj el najbaraj areoj.
Plurfideleco
Plurfideleco (polyfidelity) estas formo de nemonogamio. Ĝi estas amrilata strukturo, en kiu ĉiuj membroj estas konsiderataj kiel egalaj partneroj kaj konsentas limigi seksumadon al nur membroj de la grupo.
Plurfidelecaj amrilatoj estas, same kiel monogamiaj amrilatoj, fermitaj. Ĝiaj membroj konsentis ne seksumi kun iu ekster la amrilato. La diferenco estas, ke estas pli ol du personoj en tiu fermita grupo. Novaj membroj ĝenerale povas esti aldonitaj nur per unuvoĉa konsento de ĉiuj jamaj membroj.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
La katedralo de Nia Sinjorino en Antverpeno estas granda gotika preĝejo proksime al la rivero Skeldo. Post 169 jaroj da konstruado (1352-1521), la katedralo leviĝas 123 metrojn alta, kiel ŝtona puntaĵo. Tiu ĉi katedralo estas la plej granda gotika konstuaĵo en la Nederlandoj.
Historio
En la katedralo ekspoziciiĝas kvar verkoj de Petro Paŭlo Rubens, la plej fama kaj plej multflanka antverpena barokartisto. Tri pentraĵoj, pintartaĵoj el la 17a jarcento, speciale kreiĝis de Rubens por la katedralo; la kvara nur aldoniĝis post la regado de la Francoj.
<!-- ankoraŭ vikiigenda
La Katedralo de Antverpeno.
Unis
Unis (Onnos en la greka), estas la lasta faraono de la kvina egipta dinastio ĉ. 2342 al 2322 a. K. (von Beckerath).Li estas titolita Unis en la Reĝa Listo de Abidozo kaj la Reĝa Listo de Sakkara. Laŭ la Reĝa Listo de Torino Unis regis 30 jarojn. Manetono, laŭ Seksto Julio Afrika, nomis lin Onnos kaj atribuis al li 30 regojarojn.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
Historio
(1) La Krucleviĝo (1609-1610) Petro Paŭlo Rubens (1577-1640)
Unis
Pri lia familia deveno nenio estas sciate, verŝajne lia patro estis Ĝedkara Isesi. Edzo de Ĥenut kaj Nebit, eble havis hilon kiu nomiĝis Ptahŝepses. Ŝajnas ke li ne postlasis heredanton.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
Historio
Origine Rubens pentris la Krucleviĝon por la ĉefaltaro de la intertempe malkonstruita preĝejo Sankta Walburgo, kiu troviĝis antaŭ la Ŝtonkastelo. La verko alvenis en la katedralo en 1816. Rubens inspiriĝis por tiu ĉi verko de italaj ekzemploj. Kronologie, laŭteme kaj stiliste la krucleviĝo de Rubens venas antaŭ lia krucdepreno (vidu 6).
Unis
Dum regado de Unis verŝajne Egiptio travivis malsategan periodon, kiu estis reflektita en la basaj reliefoj, tre priskribaj eltroviĝintaj en Sakkara.
Li daŭrigis la politikon pri diplomatiaj rilatoj kun Biblos kaj Kuŝ.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
Historio
Por la malantaŭo de la ĉefaltaro, Abraham Mathijssens, samtempulo de Rubens pentris tiun ĉi altaraĵon en 1613. Ĝi centraligas Mario-n kiel patroninon de la katedralo kaj apartenas al ciklo. La 2 aliaj pentraĵoj de la ciklo estas la Ĉieliro ĉe la antaŭa flanko de la ĉefaltaro (vidu 3) kaj la Ĉieliro en la kupolo (vidu 8).
(4) Murpentraĵo enirejo Sakristio Anonima
Unu el malmultaj ekzemploj de murpentraĵoj el la sudaj Nederlandoj el la 15a jarcento. Ĝi reprezentas la Viron de Ĉagrenoj kaj efektiviĝis sur muro de la antaŭa cirkumcidokapelo.
(5) La Resurekto de Kristo Petro Paŭlo Rubens
Por la epitafo de Johano kaj Martino Plantin, membroj de la antverpena presistofamilio Plantin-Moretus, oni apelaciis al Rubens. Sur ambaŭ flankpaneloj de la Resurekto de Kristo troviĝas la patronoj de la mendintoj.
(6) Dekrucigo Petro Paŭlo Rubens
Rubens projektis tiun ĉi mondfaman triptikon kiel altarbildo por la katedralo laŭ mendo de la gildo de civilgvardianoj. Ĉar la laŭlegenda patrono, Sankta Kristoforo, portis La Infanon, ĉiu panelo enhavas bibliajn referencojn al la portado de Kristo. La ekvilibre kaj harmonie konstruita verko karakteriziĝas per plastaj figuroj kaj sinrega kolorgamo.
(7) a) Orgeno de Schijven Schijven. Orgenkesto projektita de artpentristo Erasmo IIa Quellin. Bildoj : Petro Ia Verbrugghen
NGC 2405-1
NGC 2405-1 (aliaj indikoj — MCG 4-18-26, ZWG 117.51, VV 643, PGC 21224) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
Historio
Malantaŭ la ekzistanta baroka orgenfasado kun bildoj de sankta Ceciljo kaj anĝeloj, Petro Schijven el Bruselo konstruis en 1891 tute novan instrumenton. Ĝi iĝis unu el la plej gravaj romanikaj orgenoj el nia lando. Pro siaj tipa simfonia sonkoloro kaj excepta poezia melodieco, tiu ĉi instrumento precipe taŭgas por la orgenkomponaĵoj el la 19a kaj 20a jarcentoj. Ĝi havas 4 manklavarojn kaj pedalon, 90 registrojn kaj 5.770 orgentubojn.
NGC 2405-1
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Katedralo de Nia Sinjorino (Antverpeno)
Historio
b) Orgeno de Metzler Metzler (1933)
Tiu ĉi instrumento estas konstruita de la entrepreno Metzler el Svisio. Ĝi speciale servas por interpreti verkojn de J.S. Bach kaj liaj francaj samtempuloj. Pro la klara anakruzo de la orgentuboj kaj la ekzakta « tuŝo », tiu ĉi orgeno ankaŭ konvenas por verkoj el aro da aliaj periodoj kaj stiloj.
(8) Ĉieliro de Mario Cornelis Schut
Ĉar la katedralo estas dediĉita al la ĉieliro de Mario, C. Schut – malfrua samtempulo de Rubens – efektivigis tiun temon denove, alte en la preĝeja interkruciĝdeja kupolo, je 43 metroj da alteco. Pro la lerta uzo de perspektivo de Schut, estas kvazaŭ la kupolo malfermiĝas al la ĉielo.
(9) Predikejo Michiel Van der Voort
Tiu ĉi predikejo devenas el la iama abatejo de Sankta Bernardo en Hemiksem kaj estas aĉetita de la eklezia kolegio de la katedralo. La piedo kaj la kuvo reprezentas la disvastigon de la kredo al la kvar mondopartoj. Ĝi estas bela ekzemplo de naturalista baroko.
(10) Madono kun Infano Skolo el Mozolando
Tiu ĉi bildo el marmoro de Carrara estas atribuita al anonima “Majstro de la marmoraj madonoj el Mozolando”, kiu laboris en Lieĝo ĉirkaŭ 1350. Nur en 1866 la bildo alvenis en la preĝejo, supozeble pro privata donaco. Rafinita eleganteco en sinteno kaj faldaro, tenera humaneco en gestoj kaj esprimoj respeguligas la ĝentilmanieran kulturon de la 14a jarcento.
(11) La Dipatrino de Antwerpen Polikromita nuksligno
La bildo de la Dipatrino de Antwerpen troviĝas en la kapelo de Mario. Verŝajne tiu bildo jam troviĝis en la preĝejo antaŭ la bildodetruo en 1566. Patrino kaj Filo elradias afablecon kaj reĝan dignon. La bildo nun brilas sur globuso kun sube lunarko kaj ĉirkaŭiĝas de la simboloj de la kvar evangelistoj.
(12) Panelo kun ses konfesejoj (kverkoligno) Vilhelmo Ignacio Kerriĉ kaj Mikaelo Van der Voort
La tuto devenas de la abatejo de cistercianoj de Sankta Bernardo en Hemiksem. Ĝi metiĝis en la katedralo post la franca Revolucio, same kiel la predikejo. La dek du apostoloj estas akompanataj de same multe da inaj figuroj, kiuj reprezentas la konvertoproceson de pento trans la pekokonfeso ĝis la animtrankvileco.
(13) Kesto de Interligo (Orumitaj ligno kaj latuno) Judoko Ignacio Picavet laŭ Henriko Francisko Verbruggen Henriko IIa de Potter
Tiu ĉi tabernaklo en malfrua Rokoko-stilo havas la formon de la Kesto de Interligo kaj estas ĉirkaŭe ornamita per bildigoj de la eŭkaristio, efektivigitaj en milda reliefo. Ĝi gloras ankoraŭ ĉiam sur la altaro de la Kongregacio de la Plejsankta Sakramento, por kio ĝi estis destinita. -->
La Nouaille
La Nouaille estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 250 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
La Nouaille etendiĝas sur 48,12 km², kaj havis 250 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 5 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Nouaille situas je alteco de 846 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Nouaille apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacques Georget, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
En La Nouaille situas la tiel nomata Domaine de Banizette, aro da belaj kamparaj mezepokdomoj (klasifikita kiel Monumento historia).
Administrado
La Nouaille apartenas al la kantono de Gentioux-Pigerolles, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
1564
En la jaro 1564 post Kristo okazis, interalie:
Schleinitz (dinastio)
Schleinitz estas pradinastio el Margraflando Meißen kies ano estis (laŭ nekonfirmeblaj asertoj de Bohuslav Balbín) ankaŭ la reĝa bohema ĉefservisto Ulrich el Slynicz. Li apartenis jam en 1184 al la bohemia nobelaro. Nomdoninta sidejo estis Kastelo Schleinitz (akvokastelo) en Leuben-Schleinitz apud Meißen.
Historio
La unua mencio de tiu ĉi dinastio estis en la 28.1.1255 per la nomo Johannes de Zlinicz dume la nekonstestebla dinastiarserio komenciĝis en 1290 per la persono de Hermann de Schleinitz.
En 1465 aperis Haubold (Hugold aŭ Haugold) la pli maljuna de Schleinitz (* ĉirkaŭ 1425; † 1490), ekde 1481 ĉe Kastelo Tolštejn apud Varnsdorf kaj ĉe Kastelo Šluknov en Distrikto Děčín. Liaj du filoj estas Heinrich, sur Kastelo Hohnstein (* ĉ. 1450; † 14.2.1518), marŝalo en Meißen kaj Hugold (la pli juna), ĉe Kastelo Schleinitz (* um 1455; † ĉ. 1512).
Jen aliaj lokoj kie la Schleinitz-oj aktivis: Altoschatz, Bedra, Blankenburg, Bornitz, Canitz, Schloss Dahlen, Eisenberg, Frohburg-Gnandstein, Riesa-Grub(e)nitz, Hedersleben, Hof, Jahnishausen, Riesa-Mautitz, Merseburg, Mosen, Mückenberg, Neschwitz, Neudeck, Ochsensaal, Ottersitz, Ragewitz, Rumburk, Saathain, Seerhausen, Stauchitz, Steinbach, Tautenburg, Treben, Nossen-Wendischbora, Zöschau. La linio estingitis en 1891 post la morto de Hermann Otto de Schleinitz. Alia linio ekzistis en Prusio.
Teofagio
Eŭkaristio kaj antikvaj misterecaj kultoj
Laŭ la kredo katolika kaj ortodoksa, dum la rito de la Eŭkaristio la fideluloj ricevas, en la komunio, la Substancon de la homaj korpo kaj sango de Jesuo ĉeesta en la hostio (pano) kaj en la vino ekde la momento de la konsekro. Sed laŭ la konstanta kristana teologio la manĝo referencas al la elementoj videblaj de la pano kaj vino, ne al dieco de la dia persono de Jesuo.
Iuj antropololoj malkovris en aliaj tiuepokaj religioj, aparte en la Misterecaj religioj, ion similan: ekzemple en la kulto al la dio Dionizo kaj Iziso, Mitrao kaj aliaj. Jesuo estus imitinta tiujn ritojn en la ofero de siaj korpo kaj sango, kiun poste estis plidisvolvigita per la identigo kun la ŝafido de Dio de Johano (8,46) kaj en la unua epistolo de Petro apostolo. Vidu: James Frazer kaj Marcello Craveri. Tiu indenigo, tamen, ne trovas konfirmon ĉe samvaloraj kristanaj antropologoj jen pro malsamecoj jen pro tio ke la simileco ne egalas al identigo.
Midhordland
Midhordland (Midthordland) estas unu el tri regionoj en la gubernio Hordaland en Norvegio. (La aliaj du regionoj estas Nordhordland kaj Sunnhordland.)
En Midthordland situas la dua plej granda urbo en Norvegio, Bergen.
Germana Regno
Ĝis 1806 ekzistis la t.n. "Sankta Romia Regno de Germana Nacieco" (Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation), kiun oni mallonge nomas foje ankaŭ "Germana Regno", "Malnova Regno" (Altes Reich) aŭ "Unua Regno" (Erstes Reich).
En 1871 fondiĝis la ŝtato "Germana Regno". Tiu ŝtato ekzistis kun la sama oficiala nomo de 1871 ĝis 1945 kun tri malsamaj ŝtatformoj: La nacisocialistoj tamen post la aneksado de Aŭstrio ŝanĝis la nomon al Grandgermana Regno (Großdeutsches Reich). La nomo Tria Regno (Drittes Reich) estas pli malnova ol la nacisocialista reĝimo, kaj ankaŭ la reĝimo mem fine ne preferis ĝin. Malsame al la terminoj de Unua kaj Dua Regno ĝi estas politika, ne ŝtat-jura termino, kiu volis ŝajnigi historian kontinuecon kun la unuaj du. Tamen la esprimo Tria Regno estas enradikiĝinta por la tempo de 1933 ĝis 1945. Pro ĝi, la nomo Regno havas iom malbonan famon en Germanio, same kiel la germana vorto (Reich) en aliaj landoj, kvankam nejuste.
La nuna germana ŝtato estas ne "posteulo" de tiu Germana Regno, sed la sama ŝtato. La nuna Federacia Respubliko Germanio do estas iel fondita jam de Otto von Bismarck en 1867 sub la nomo Nordgermana Federacio. En 1973 la federacia konstitucia kortumo klarigis tion: en 1945 la germana ŝtato ne dissolviĝis, sed fariĝis nur neaktiva. En 1949 oni donis al tiu ŝtato novan organizon, same kiel en 1919 oni nur donis novan organizon al jam ekzistanta ŝtato.
Cetere, la esprimoj regno kaj federacio estas sufiĉe elŝanĝeblaj en la germana konstitucia historio. Ekzemple, la antaŭteksto de la konstitucio de la Germana Regno el 1871 diris ke la prusa reĝo kiel estro de la Nordgermana Federacio kaj la sudgermanaj monarkoj fondis eternan federacion. En tiu konstitucio la Federacia Konsilio nomiĝis tiel, kvankam la ŝtato mem nomiĝis regno kaj la parlamento Reichstag.
Jura klarigo
La supre esprimita opinio pri la jura identeco de la Germana Regno kaj Federacia Respubliko Germanio baziĝas sur decido de ties Federacia Konstitucia Kortumo de la 31-a de julio 1973. Ĝi probable ne respondas al la identeco-sento de la plej multaj germanoj. Ankaŭ en aliaj landoj ĝi ne nepre estas la komuna opinio, kiel montras la alilingvaj vikipedioj, el kiuj nur la germana esprimas ĝin.
Gottfried Keller
Gottfried KELLER (* la 19an de julio 1819 en Zuriko, † la 15an de julio 1890 samloke) estis svisa verkisto.
La verkaro de Gottfried Keller konsistas ĉefe el poemoj, romanoj kaj noveloj. Je la komenco de sia kariero li akuzis en siaj verkoj politikajn kaj sociajn malbonaĵojn, poste li pli kaj pli priskribis la strebadon de siaj protagonistoj al feliĉa vivo kaj socia bonfarto.
Omaĝe al li, la "premio Gottfried Keller" estis kreita de la fondaĵo Martin Bodmer en 1922 ; tiu plej malnova premio pri literaturo de Svislando estas atribuita ĉiujn du aŭ tri jarojn.
Borgo San Giacomo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Azzanello (CR), Castelvisconti (CR), Orzinuovi, Quinzano d'Oglio, San Paolo, Verolanuova, Verolavecchia kaj Villachiara.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Jakobo la pli aĝa, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
László Joós
László JOÓS [lAslO jOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Joós László estis hungara aktoro.
László Joós naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
László Joós maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1962. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1967. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém). Inter 1977 kaj 1979 li estis membro de Teatro Radnóti, poste de Teatro de Kecskemét. Ekde 1981 ĝis la pensiuliĝo li denove apartenis al Teatro Petőfi. Li ricevis valoran aktoran premion en 1978 kaj li ekhavis la titolon eterna membro de la Teatro Petőfi en 2002. Lia edzino naskis 2 filinojn, en 2001 li vidviĝis.
Grindeni
Grindeni [grindenj] (hungare: Gerendkeresztúr [gerendkerestur]) estas vilaĝo en Rumanio ĉe Luduș. Administre ĝi apartenas al Chețani.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 341 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 678 (rumanoj, 41 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1289. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Benko (meblo)
Benko estas longa tabula sidilo por pli ol unu persono, kun aŭ sen dorsapogilo, en hejmo, ĝardeno, aŭto, vagono, kaj similaj. Ili povas esti moveblaj (ekzemple lignaj benkoj en hejmo), nemoveblaj (metalaj aŭ masonaj) en publikaj parkoj aŭ eĉ apogitaj kaj konstruitaj sur muro (ŝtonbenko).
Benko estas de ofta kaj komuna uzado en publikaj lokoj kiaj parkoj, ĝardenoj, promenejoj, bulvardoj, lernejoj, trajn- aŭ bus-stacioj, flughavenoj ktp. Ili estas konstruitaj aŭ fabrikitaj en variaj materialoj kiel el ligno, metalo, ŝtono aŭ cemento. Ĝi estas la ĉefa meblo en preĝejoj, temploj, kirkoj kaj sinagogoj, dum en moskeoj apenaŭ ili estas uzataj. Tie ili estas disponitaj laŭ vicoj kaj estas uzataj de la religianoj dum la servo religia. En gimnastikejoj, oni uzas malaltajn lignajn benkojn, super kiuj salti aŭ sur kiuj ekzerci.
Laŭ PIV benko estas "Longa tabulo, el ligno, ŝtono kc, apogita sur subteniloj ĉe la ekstremoj, k servanta por sidi": kaj estas menciitaj ekzemploj la benkoj de la promenejo; lerneja benko; preĝbenko; la benko de la registaro en parlamenta ĉambro.
Laŭ Francisko Azorín benko estas ''Longa sidilo. Similaspekta strio en tereno aŭ konstruo. Kaj li indikas etimologion el angla aŭ germana banc, panc kaj el gaela beine''.
Provinco Huíla
La provinco Huíla estas unu el 18 administraj unuoj, kiuj dividas la ŝtaton Angolo en sudokcidenta Afriko. Ĝi kovras areon de 75 002 kvadrataj kilometroj kaj laŭ takso pri la stato de 2006 havis proksimume 700 000 loĝantojn. Administra centro de la provinco estas la urbo Lubango. La teritorio situas en la suda centro de la lando, en montara pejzaĝo.
Inter la municioj de la provinco estas Quilengues, Humpata, Chibia, Chiange, Quipungo, Caluquembe, Caconda, Chicomba, Matala, Chipindo kaj Kuvango. Ĉefa etno en la provinco estas la njanekoj-ĥumboj, sed ankaŭ ekzistas vivregionoj de la kojsanoj, okcidente tuŝiĝas la tradicia areo de la hereroj, kaj norde de la ovimbundoj kaj gangeloj.
Prionoj
Ili estas 20 ĝis 27 cm longaj kaj havas bluecgrizajn suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn. La platebenaj bekoj (almenaŭ de tri specioj) havas filtrilajn randojn. Danke al tio ili manĝas planktonajn bestetojn. La nomo “priono” devenas el greka vorto kiu signifas segilon, rilate al menciita filtrilo. Ĉiu prionoj estas maraj kaj manĝas malgrandajn krustulojn kiaj kopepodojn, ostrakodojn, dekapodojn, kaj krilon, same kiel kelkajn malgrandajn fiŝojn kiaj miktofedoj kaj nototeniedoj.
Betzdorf (gento)
La familio Betzdorf, ankaŭ  Betzdorff aŭ  Ermarts,  estis malalta nobela gento el la mezmontaro Westerwald, kiu havis posedaĵojn ĉe la meza Sieg kaj servis al la domo  Sayn-Wittgenstein. Branĉo de la familio ankoraŭ ekzistas.
Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
Villa de Tututepec de Melchor Ocampo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa de Tututepec de Melchor Ocampo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 334.
Geografio
Villa de Tututepec de Melchor Ocampo apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 40767 loĝantojn. El tiuj estis 19617 viroj kaj 21150 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1249,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 280 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2525 indiĝenoj. El tiuj 1749 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1749 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).