cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanbirdoj
Kanbirdojn konsistigas 35 specioj de la genro Acrocephalus, kiuj estas malgrandaj, insektovoraj paserinaj birdoj kiuj apartenas al la genro Acrocephalus. Iam en la parafiletika grupo de Silviedoj, ili estas nuntempe separataj laŭ la familio de Akrocefaledoj el kiuj tiu genro estas la tipa. Ili estas foje nomataj krom kiel kanbirdo ankaŭ kiel marĉosilvioj aŭ kareksosilvioj, sed tio konfuzigas kun la Grenokanbirdo kaj la Kanbirdo ĉefe en Nordameriko kie estas komunaj tiuj nomoj por la birdospecioj.
Tiuj estas tre senmarkaj brunecaj birdoj kutime asociaj kun marĉoj aŭ aliaj humidejoj. Kelkaj estas iom striecaj, aliaj tute senmarkaj. Multaj specioj estas migrantaj.
Multaj specioj havas ebenan kapokonturon, kiu havigas al la grupo ties sciencan nomon el radikoj de la antikva greka kun signifo “akra kapo”.
Specioj kiuj reproduktiĝas en moderklimataj regionoj estas tre migrantaj.
La plej enigma specio de la genro, nome Grandbeka kanbirdo (A. orinus), estis remalkovrita en Tajlando en marto de 2006. Ĝi estis trovata antaŭe nur unufoje en 1867.
Listo de specioj en taksonomia ordo
Fragmentaj fosiliaj restaĵoj el Fina Mioceno (ĉirkaŭ 11 ma) de Rudabánya (NOr Hungario) montras kelkajn apomorfojn tipajn de tiu genro (Bernor et al. 2002). Pro ties frueco (plej parto de genroj de paseridaj ne estas konataj ĝis la Plioceno), ne estas certa ke ĝis estas ĝuste lokitaj ĉi tie, sed tre verŝajne ili apartenas al la Akrocefaledoj almenaŭ.
Joomla!
Joomla estas libera sistemo por administrado de enhavo. Ĝi estas verkita en la programlingvo PHP kaj uzas MySQL-datumbazon por eldoni enhavojn en la TTT.
Joomla! havas funkciojn kiel la enkaŝmemorigon de paĝoj, RSS-abonfluojn, presversiojn de paĝoj, novaĵojn, blogojn, forumojn, opinisondadon, kalendaron, serĉadon kaj internaciigon.
La unua eldono de Joomla! (Joomla! 1.0.0) estis anoncita je la 16-a de septembro 2005. Joomla! estas havebla laŭ la permesilo GNU.
Joomla! estas instalebla surbaze de Xampp Lite, kiu enhavas Retservilon Apache, MySQL-datumbazon, kaj PHP skript-motoron.
Joanne Stepaniak
Joanne "Jo" STEPANIAK (nikiĝis en 1954) estas usona verkisto kies fako estas veganismo kaj nutrado. Ŝi estas la aŭtoro de pluraj libroj pri la temo, inkluzive de The Vegan Sourcebook (1998).
Stepaniak estis elektita por la Vegetara Halo de Famo en junio 2008 en Johnstown, Pensilvanio, ĉe la 34a Ĉiujara Vegetara Somera Festo de la Usona Vegetara Societo.
Raffaele Tancredi
Scivola junulo en malriĉa familio, li fariĝis fervoja inĝeniero kaj trovis okupon ĉe la ŝtata fervojaro en Italio. Pro tasko ĉe laboro, ekstrema humideco igis lin malsana pro reŭmatismo kaj en marto 1910, konstatiĝis lia subita kaj definitiva blindeco. Jam antaŭ tiu tempo Tancredi aŭdis pri Esperanto kaj ties movado; sed nur tiam li konsciis la utilon ĉar ĝuste per la lingvo li povis ricevi helpon el eksterlando, kiun la tipaj kondukantoj de blindula intelekta mondo ne sciis oferti en lia lando. En 1914 li doktoriĝis pri filozofio kaj beletro. Jam en tiu jaro li sukcesis presigi la lernolibron de Cart en la itala, sed nur en 1930 li verkis kaj presigis en brajlo radikaron, kiu ankoraŭ nun estas uzata. Eksterordinare por blindulo en Italio, li sukcesis ricevi en 1914 provizoran katedron, poste konfirmitan de la instancoj. De tiam ĝis 1944, Tancredi ĉiam instruis en mezlernejoj. Internacie li estis vere konata ĉe universalaj kaj blindulaj esperantistaj kongresoj. Li estis en la estraro de UABE ĝis la Dua Mondmilito, altirante al si ĉies simpation. En la matematika kampo - precipe en la brajlonotacio - li ellaboris sistemon de li nomatan “Arit”. Aktiva en ŝakludo, li verkis ankaŭ italan gramatikon en Esperanto. La morto de la edzino en 1945 lin ĵetis en profundan izolecon, en la sekva jaro pligrandigitan de la forpaso de la filino, kun kiu li kunvivis, kaj de kreskanta surdeco. En lia lasta tago, paralizo lin atakis je la ellitiĝo kaj en la vespero li forpasis.
Josip Stanišić
estas kroata futbalisto. Li naskiĝis en Munkeno, kaj efektive restis la tutan ĝisnunan vivon en la urbo. Kiel infano li membris en la futbala klubo TSV 1860 München, en 1015 kiel 15-jarulo ŝanĝis al la urba klubo de Fürstenfeldbruck ne malproksime de Munkeno kaj en 1017 kiel 17-jarulo ricevis inviton membriĝi en la koncerna junulara teamo de la klubo FC Bayern München. Tie li ekde 2021 konkuras en la nacie renoma unua vira teamo.
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la kroata nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi, li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro, matĉe li tie rekoneblis per la numero "2". En la Futbala Mondpokalo 2022 la teamo kun li atingis la trian, "bronzan", pozicion, post eĉ dua pozicio (ankoraŭ sen li) en la antaŭa mondpokala turniro de 2018 - respektindaj rezultoj.
10654 Bontekoe
10654 Bontekoe estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Willem Bontekoe (1587–1657), nederlanda kapitano, por la Nederlanda Orient-hinda Kompanio. Li tamen ne estas konata pro siaj sukcesaj vojaĝoj al oriento, sed pro la publikigado de sia taglibro en 1646, kun la neforgeseblaj priskriboj de siaj vojaĝoj al Orienta Hindio.
Illgau
Pri la komunumo
Illgau (prononcu Ilgaŭ) estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 798 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Illgau limas en nordo al Ŝvico, en oriento al Oberiberg, kaj en sudo al Muotathal.
Trafiko
Tra la setlejo Hinterer Oberberg pasas la pasejvojo de Ŝvico tra Ibergeregg al Oberiberg kaj Einsiedeln. Per mallarĝa vojo de la Muota-Valo atingeblas la ĉefvilaĝo, inter kiu kaj Hinterer Oberberg ekzistas konektovojoj. Oberberg atingeblas per la poŝtaŭtolinio tra Ibergeregg, dum la ĉefvilaĝo estas konektita al la publika transportreto per la aertelfero Illgau-Ried. Seĝtelfero kondukas de Illgau al Sankt-Karl/Oberberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Illgau datiĝas el la jaro 1370 kiel Ilgoe.
La setlejo Balmis, kies ekzisto estis pruvita per arkeologiaj trovoj estis supozeble de la 11-a ĝis la 14-a jarcento la tutan jaron loĝita.
En la jaro 1370 Illgau estis menciita kiel filio de la paroĥo Muotathal. Kvankam jam en la jaro 1393 estas dokumentita unua pastro en Illgau, tamen nur en la jaro 1676 Illgau sendependiĝis de Muoatathal kiel aparta paroĥo. La preĝejo de Illgau estis menciita unuan fojon en la jaro 1600.
En la jaro 1799 Illgau estis okupita de francaj trupoj de Napoleono kaj en la jaro 1847 de trupoj de la svisa konfederacio.
27320 Vellinga
27320 Vellinga estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Kalvinana preĝejo (Abaújszántó)
La kalvinana preĝejo de Abaújszántó estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Abaújszántó.
27320 Vellinga
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joseph Vellinga, Mastrumanto de Fluga Sistemo por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ estis la Inĝeniero de Sistemoj kaj Programa Mastrumanto por la Spektrografo por Feblaj Objektoj de la Kosmoteleskopo Hubble, la Misio de Specimena Revenigo Genesis kaj la Misio de Specimena Revenigo Stardust.
Kalvinana preĝejo (Abaújszántó)
Historio
Laŭ dokumentoj kalvinanoj vivis en tiu komunumo ekde la 1530-aj jaroj. Ili uzis la katolikan kirkon, sed la katolikoj reakiris ĝin en la malfrua 17-a jarcento. Inter 1705-1751 ĝi denove estis kalvinana, poste katolika. La kalvinanoj konstruis novan gotikan preĝejon en 1751, sed ĝi bruldetruiĝis en 1864, poste rekonstruiĝis jam laŭ baroko. La orgeno estis farita en 1953.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas apogpilierojn. La absido estas plurlatera kaj antaŭĉambro aliĝas al ĝi. La kirko estas kaj ekstere, kaj interne pure blanka. La plafono estas ebena el ligno. La instalaĵoj estas barokaj el la malfrua 18-a jarcento.
Steigen
Steigen estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis.
Romia ponto
Romiaj pontoj, konstruita de antikvaj romianoj, estis la unuaj grandaj kaj longdaŭraj pontoj iam konstruitaj. Romiaj pontoj estis konstruitaj el ŝtono kaj havis arkojn kiel baza strukturo (vidu artikolon arkoponto). Plej uzis cementon, kion la Romianoj estis la unuaj kiuj uzis por pontoj.
Tipoj
Same kiel por la volbo kaj por la kupolo la romiaoj estis la unuaj kiuj tute realigis la eblojn de arkoj por pontokonstruado.
Diego de Ribera
Diego de RIBERA (ĉirkaŭ 1630, Nova Hispanio - ĉirkaŭ 1688, Nova Hispanio), estis meksika verkisto de la Baroko.
Li gradiĝis pri arto en 1674 kaj teologie en 1675. Li formis parton de la Kongregacio de San Pedro (fondita en Meksikurbo, en 1577). Li estis administristo de la hospitalo de San Antonio Abad en 1684 kaj vikario de Remedios de 1686 ĝis 1688). Li akiris kelkajn kapelpostenojn, kiel tiu de la Kabildo de la urbo en 1685.
Alfonso Méndez Plancarte elstarigis siajn "mensan kaj parolan aristokratecon, rafinitan diskretecon kaj puran distingemon".
Verkoj
Esploristoj kaj kritikistoj pri Ribera: Octavio Paz, Beristáin, Antonio de Robles, Alfonso Méndez Plancarte, Rubén D. Medina, Araceli Eudave.
4483 Petöfi
4483 Petöfi estas asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hungara poeto Sándor Petőfi (1823–1849), alude al la fakto, ke tiu asteroido estas ano de la Hungaria familio.
Hainfeld (Palatinato)
Hainfeld apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Edenkoben, kiu kovras larĝan strion relative en la norda parto de la distrikto.
NGC 187
NGC 187 (aliaj indikoj — PGC 2380, MCG -3-2-34, IRAS00369-1455) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Horace Heidt
Dum la 1920-aj jaroj, Heidt gvidis bandon en vodevilo. Lia bando ludis ĉe la Lago Teatro en Oakland, Kalifornio el 1929 al 1930. Post sukcesa engaĝaĵo ĉe la Palaca Teatro en Nov-Jorko, la bando rondvojaĝis Eŭropon. Tiam, ĝi diserigis.
En 1932, Heidt formis novan bandon kaj prenis ĝin al la Ora Pordo Teatro en San-Francisko. Ĝis 1936 li estis laboranta en Ĉikago, Ilinojo, kaj havis lian propran radioprogramon, Horace Heidt for Alemite. Ĉe tiu tempo, ni komencis emfazi la King Fratinoj, Alvino Rey, kaj la sono de la Trioblaj Langantaj Trumpetistoj. En 1937 la bando enhavis 16 kantistojn kaj 14 muzikistojn!
Dum la jaroj, multaj tre bonaj muzikistoj ludis en la bando: Frankie Carle, Irving Fazola, Warren Covington, Pete Fountain, Al Hirt, Dick Contino, kaj Ralph Edwards, kiu estiĝis televida stelo, inter aliaj.
Heidt transportis la bandon al Nov-Jorko kaj ĝi estiĝis la domobando de la Biltmore Hotelo por ok jaroj. Ĝi faris multajn rondvojaĝojn de militaj bazoj dum la Dua mondmilito inter 1943 kaj 1944. En 1945, Heidt diserigis la bandon kaj estiĝis terhavaĝisto en Kalifornio. En 1956, li disvolvigas 10 akrean luksan komunumon en la San-Fernando valo de Kalifonio kun 180 domanoj kaj golfa kurejo kun 18-truoj.
Kızıltepe
Kızıltepe, kurde: Qoser, turke: Koçhisar, arabe دنيصر estas urbego en azia parto de Turkio, en Provinco Mardin, en la samnoma distrikto.
Loĝantaro
La plej multaj el la homoj estas kurdoj, sed ekzistas ankaŭ araboj, turkoj kaj kristanoj.
Historio
La historiaj aŭ armenaj loknomoj estis "Daysaysir," antaŭe Tilermen, poste Kasser. Laŭ la turka ŝtato tio estas "Kızıltepe". En la urbego okazis kolizioj inter protestantaj kurdoj kaj turkaj policanoj en 2006.
Trafiko
Al Kızıltepe kuras 3 vojoj, unu el ili el Sirio.
Temperaturo
Kızıltepe kun +48.8 °C tenas la rekordon pri la plej alta temperaturo en Turkio (1993).
Baptista preĝdomo (Vác)
La baptisma preĝdomo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en Vác.
Historio
La baptistoj vivis en Hungarlando ekde la 1870-aj jaroj. En Vác la baptista grupo estis fondita en 1958. La nun videbla impona preĝdomo estis konstruita inter 1999 kaj 2004. Inter 2008-2010 oni establis en la subtegmento ĉambrojn por gejunuloj, kuirejon kaj bibliotekon.
Konstruaĵo
La teretaĝa konstruaĵo situas sola en ĝardeno. La preĝejformo estas briko. La fasado estas simetria, eĉ ĉiuj flankoj estas simetriaj. La formo ne impresas preĝejon, sed modernan kastelon. Meze la enireja parto iomete reliefas, la plej supre ia elstaraĵo estas videbla, kvazaŭ turo. La 4 anguloj iomete estas pli altaj, ol la teretaĝo, tio iomete imitas bastionojn. La meza parto de la enirejo laŭlonge same estas iomete pli alta, tio duonigas la brikan formon. En mezo de ambaŭ duonigitaj partoj malgranda korto troviĝas.
Nikolaj Mjaskovskij
Nikolaj Jakovlevich MJASKOVSKIJ (aŭ Mjaskovski; Николай Яковлевич Мясковский; naskiĝinta la 20-an de aprilo 1881, mortinta la 8-an de aŭgusto 1950, estis rusa kaj soveta komponisto ofte nomata la "Patron de la Soveta Simfonio". Li ricevas la Stalin-premion kvinfoje, kiom estas pli ol ĉiu alia komponisto.
Fruaj jaroj
Mjaskovskij naskiĝis en Novogeorgijevsk (pole: Twierdza Modlin), proksime al Varsovio. Post la morto de lia patrino, la familion edukis fratrino de lia patro, Jelikonida Konstantinovna Mjaskovskaja, kiu estis kantisto en la Sankt-Peterburga Opero. Malgraŭ ke li lernis pianon kaj violonon, li estis fortimigita disde alceli muzikan karieron kaj do li iris al la armeo. Tamen, spektaklo de Ĉajkovska sesa simfonio en 1896 plifervorigis lin por fariĝi komponisto. Mjaskovskij prenis lecionojn kun Rejnhold Glier kaj fine enskribis en la Sankt-Peterburga Konservatorio, kie li lernis komponadon kun Anatolij Ljadov kaj Nikolaj Rimskij-Korsakov. Tie, Mjaskovskij konis Prokofjev, kiu estus lia amiko ĝis la morto de Mjaskovskij en 1950. Ili sendis leteron unu al la alia, kie oni povas vidi iliajn komentojn pri muziko [citaĵo: Robinson, Harlow. Selected Letters of Sergei Prokofiev, Northeastern University Press, Boston: 1998].
Fruaj verkoj
Prokofjev kaj Mjaskovskij verkis kune en la konservatorio en almenaŭ unu simfonio, perdita. Fruaj influoj en la nova propra stilo de Mjaskovskij estis Ĉajkovskij, kia stilo estas trovebla en la unua simfonio de Mjaskovskij, kaj Skrjabin, kies influon oni povus vidi en lia unua piana sonato (priskribita je Glenn Gould kiel "eble inter la plej rimarkintaj verkoj de sia epoko") aŭ en lia tria simfonio. Li estis vokata por lukti en la Aŭstria fronto en la unua mondmilito. Dum tiu periodo, li verkis du tute kontraŭajn simfoniojn: lian 4-an kaj lian 5-an. En la postaj jaroj mortis lia patro kaj lia onklino, kun kiu li havas intima familia rilato. Mjaskovskij luktis en la Ruĝa Armeo ekde 1917 ĝis 1921, jaro en kiu li fariĝis membro de la instruanta stabo de la Moskva Konservatorio kaj de la Komponista Unio. Post tio li loĝas en Moskvo kun lia fratino Valentina kaj ŝia filino.
Mezaj jaroj
La reakcio de Mjaskovskij je okazoj en 1917–1921 kortuŝis lin por komponi simfonion, la sesan, kiu estas sia nura ĥora simfonio kaj la plej longa el lia 27. La parto de ĥoro inkluzivas ortodoksan kanton pri la foriranta animo de ekmorta homo. La jaroj 1921–1933, la unuaj je kiuj li instruis en la Moskva Konservatorio, estis la plej eksperimenta de lia muziko, epoko dum kiu li komponis simfoniojn kiel la 10-an kaj la 13-an, la 4-an pianan sonaton kaj la unuan kordan kvarteton. Eble la plej bona ekzemplo de tiu epoko estas la 13-a simfonio, la nura verko de Mjaskovskij ke estis ludita unuafoje en Usono. Je la jardekoj 1920 kaj 1930 oni ludis la muzikon de Mjaskovskij multe en Usono kaj Okcidenta Eŭropo, speciale pro la maniero en kiu lia amiko Prokofjev konigis ĝin al dirigentoj de diversa orkestoj (kiel Koussevitsky, menciita en la leteroj [citaĵo: Robinson, Harlow. Selected Letters of Sergei Prokofiev, Northeastern University Press, Boston: 1998]).
Tom Waddell
Dr. Tom WADDELL estis samseksama usona sportisto, kiu fondis la Gejajn ludojn (1982), originale nomata Geja olimpiko. (Post longa juĝproceso, la supera kortumo malpermesis uzon de vorto Olimpiko por ili (1987)).
Tom estis pilkoludisto kaj gimnastikisto en la kolegio. Li servis kiel armea kuracisto, estis paraŝutisto. Li reprezentis Usonon en la dekatlono en la Olimpikaj ludoj en Meksikurbo en 1968. Li esploris ankaŭ virusojn kaj laboris en la reĝa korto de Sauda Arabio.
Li mortis je aidoso en 1987.
Tom verkis aŭtobiografion, nomata Gay Olympian.
Majstro (vortaro)
Majstro estas esperanta multlingva tradukvortaro en la Interreto, kreita de la nederlandano Gerard van Wilgen. Ĝi donas eblon serĉi tradukojn de vortoj en 50 lingvoj, simile al la projekto Ergane. Estas ankaŭ unika eblo elekti unikodan virtualan klavaron por enskribi vortojn laŭ la latina, la cirila aŭ la greka alfabetoj.
Ugbaĵila Arta Metalfabriko
Ugbaĵila Arta Metalfabriko (Кубачинский художественный комбинат) estas ŝtata entrepreno situanta en vilaĝo Ugbaĵilo (respubliko Dagestano, Rusio), ĉefa entrepreno de la loĝloko.
Historio
Ekde antikva epoko vilaĝo Ugbaĵilo estas unu el plej gravaj centroj de metio en Kaŭkaza regiono. Fabrikado de metalaĵoj kaj ŝtonoĉizado kaj aliaj apartaj metioj estigis la vilaĝon vaste konata ekstere.
Unuaj jardekoj
La fabriko devenas de metiejo "Remeslennik" fondita en jaro 1924. Ĝiaj laborantoj-metiistoj okupiĝis ne nur pri tradiciaj juvelaĵoj kaj armiloj sed ankaŭ produktadis el arĝento cigaredujojn, kulerojn, aliajn utilajn arĝentaĵojn por manĝoĉambroj. En jaro 1932 ŝtatestraro de Sovetunio apartigis eron el ŝtata arĝentorezervo por ugbaĵila metiejo celante al produktado de diverstipaj aĵoj; tiam la organizaĵo estis alinomita al kunlaborejo "Eksport".
Ivan Perišić
estas kroata futbalisto. Li naskiĝis en Split.
Ugbaĵila Arta Metalfabriko
Unuaj jardekoj
En jaro 1937 aĵoj produktataj de la fabriko akceptis superan prizon de ĉiujara Internacia ekspozicio okazinta en Parizo. Pro ega signifo de Ugbaĵilo kaj por sukcesanta daŭrigo de popola metio dum jaroj 1938 — 1940 oni konstruis novan ejon por lokaj metiistoj.
Ivan Perišić
Ekde la jaro 2017 li estas membro de la kroata nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi, li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblis per la numero "10" - same en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro. En la Futbala Mondpokalo 2018 lia teamo atingis la duan, "arĝentan", pozicon, estis venkita nur en la finalo per la franca nacia teamo de futbalo, kaj en la Futbala Mondpokalo 2022 atingis la trian, "bronzan", pozicion - respektindaj rezultoj.
Ugbaĵila Arta Metalfabriko
Nova fabriko
En jaro 1960 la metiejo estis aliformita kaj akceptis nuntempan nomon. Ekde tiam ĝi estis unu el plej egaj envilaĝaj entreprenoj de Nordorienta Kaŭkazio. En 1972 ĝiaj ĉefuloj pro siaj atingoj estis premiitaj per Ŝtata premio je nomo de Repin; en 1975 Ugbaĵila arta metalfabriko estis honorigita per Ordeno de interpopola amikeco.
Agado de la fabriko estigis la vilaĝon konata en tuta mondo. Oni montradis ĝiajn produktojn dum 12 Internaciaj ekspozicioj ricevinte 18 orajn kaj arĝentajn medalojn, interalie estis distingitaj per ora medalo en jaroj 1958 (Bruselo), 1967 (Montrealo), 1970 (Osako), dum ekspozicioj okazintaj en jaroj 1981 (Zagrebo), 1982 (Kopenhago, Duseldorfo).
Dum lastaj jardekoj de Sovetunio en Ugbaĵila arta metalfabriko laboris ĉirkaŭ 800 homoj. Entute la fabriko prilaboradis mezkvante po 3500 kilogramoj da arĝento ĉiujare.
Nuna stato
En 21-a jarcento dum ekonomia krizo de metiaj entreprenoj en respubliko Dagestano la arta fabriko malpliigis sian aktivecon sed ĝis nun restas fakte sola funkcianta entrepreno en propra vilaĝo. Nuntempe la fabriko havas unikan aron da iloj por arĝentofandado, lamenado, formado de produktataj aĵoj; poste metiistoj siahejme faras sian laboron permane aldonante gravuradon, dekorante per diversaj ornamaĵoj. Lasta ero — fina polurado de pretigita produkto — denove fariĝas en la fabriko.
Muzeo
Ugbaĵila arta metalfabriko havas propran muzeon dediĉitan al historio de la metio. Plej interesaj eroj de ĝia ekspozicio estas:
En eko de 1990-j jaroj oni forŝtelis 9 vazojn el la muzeo. En februaro de 1993 rabistoj senvivigis gardinton de la muzeo kaj forveturigis preskaŭ ĉion sed tuj estis kaptitaj de polico. Nova amasa forŝtelado estis nokte 10-an de junio 2017: malkonstruinte pordon la ŝtelistoj eligis pli ol 90 arĝentajn altvaroraĵojn. En fino de aŭgusto la krimuloj estas kaptitaj de policanoj. 28-an de aŭgusto unu el la ŝtelintoj enskribis en muzean gastolibron ke ri bedaŭras je propraj agoj kaj pardonpetas vilaĝanojn pro la krimo.
Krom la muzeo aĵoj el Ugbaĵilo estas ekspoziciitaj en multaj plej egaj muzeoj de tuta mondo, inter ili estas:
3-Etilbenzoata anhidrido
3-Etilbenzoata anhidrido aŭ 3-etilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el senhidratigado de la 3-Etilbenzoata acido aŭ hidrolizo de la 3-etilbenzoila klorido. 3-Etilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, iom solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Etilbenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 3-etilbenzoataj grupoj ligitaj al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Postpuriga ŝlimo
Postpuriga aŭ poluakva ŝlimo estas miksaĵo el solidaj kaj likvaj materialoj post purigo de poluakvo. la solidaj materialoj estas ŝvebaĵoj, kiujn la puriga instalaĵo disigas el la akvo kaj kiuj sedimentiĝas sur la grundo.
Oni povas paroli pri kruda aŭ traktata poluakva ŝlimo, laŭ la purigaj ŝtupoj. Komence la poluakvo konsistas el 2-5 % da ŝvebaĵoj, kiu proporcio altiĝas al de 3,0 % ĝis 30 % dum la purigado.
Valverde de Llerena
Valverde de Llerena estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Estas tri aliaj vilaĝoj kun sama nomokomenco en la provinco.
Situo
Valverde de Llerena estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campiña Sur, je altitudo de 572 m; je 138 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 41,2 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La aktuala nomo de la vilaĝo atribuas al ĝia fondinto nome Don Rodrigo de Valverde. Sed laŭlonge de la historio ĝis estis konata laŭ aliaj diversaj nomoj: fine de la 15a jarcento ĝi estis Valverde de la Reĝino. Poste Valverde de Azuaga, pro dependo de tiu municipo jurisdikcie.
La fondo de Valverde de Llerena okazis en 1240, fare de Don Rodrigo de Valverde, ĉevaliro de la Ordeno de Santiago. En 1559 ĝi akiris la konsideron kaj titolon de vilaĝo el Filipo la 2-a. En 1586, ĝi definitive sendependiĝis de la teritorioj de la Ordeno de Santiago, pro vendo al Mariana de Córdova, markizino de Villanueva del Rio, kaj poste estis posedaĵo de la etendaj teritorioj de la familio de Alba.
Vidu ankaŭ
Fernando Álvarez de Toledo
László Kovács (dirigento)
László Kovács [lAslO kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács László estas hungara dirigento, altlerneja instruisto.
László Kovács naskiĝis la en Nyíregyháza.
Biografio
László Kovács akiris 2 diplomojn pri dirigentado kaj tromponado en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1980. Li lernis plu en Moskva Ĉajkovskij Konservatorio kaj Bolŝoj-Teatro (1981-1983) de ru:Симонов, Юрий Иванович. Jam pli frue inter 1978 kaj 1984 li dirigentis en Budapeŝta Ŝtata Operejo, same ekde 1978 en simfonia orkestro de Miskolc, kie li estis arta gvidanto inter 1984-2014, poste aliajn orkestrojn. Li havis dirigentan postenon en simfonia orkestro de Hungara Radio inter 1998-2008. Ĝenerale jare li dirigentas proksimume 75 koncertojn. Li ankaŭ instruis longe en la Muzikarta Altlernejo inter 1981-2007. Helpe de Kovács la Hungara Televizio produktis 4 operfilmojn. Li ricevis premiojn inter 1985-2017.
Pius Zingerle
Pius ZINGERLE (naskiĝinte la en Meran, mortinta la  en Mals-Burgeis) estis aŭstra orientalisto kaj benediktano.
Vivo
Post studado de filozofio en Meran, filozofio kaj de teologio en Innsbruck, li aliĝis al la benediktanoj ĉe Marienberg (en Burgeis) en 1820. Solenajn promesojn li faris en la 20.10.1822. Ordino pastra ighis en la 4.4.1824. Kun la escepto de ses jaroj (1824-27 kaj 1837-39), dum kiuj li estis helppastro en Platt kaj en Sankt Martin (Valo Passeier) li estis profesoro, ekde 1852 ankaŭ direktoro en la gimnazio de Meran. Lau invito de papo Pio la 9-a li iĝis profesoro pri orientaj lingvoj ĉe la Universitato 'Sapienza' de Romo en marto 1862. En Romo li ankaŭ estis konsulanto de la kuria propagando-sekcio pri orientaj aferoj kaj sekretario de la Vatikana librejo.
Estante nekapabla alkutimigi sin al la romia klimato, li revenis al Marienberg en 1865, kie li fariĝis vicabato kaj teologiprofesoro. Li havis profundegan scion pri la lingvoj hebrea, araba kaj persa kaj famighis kiel fakulo de la siria lingvo. Li ankaŭ tradukis la verkojn de Sankta Efraimo.
12006 Hruschka
12006 Hruschka estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento) sud-oriente de Prago.
Kromatografio
La kromatografio estas fizika metodo de disigo por la karakterizado de kompleksaj miksaĵoj kies celo estas disigi la diversajn komponantoj, kio estas aplikebla en ĉiuj branĉoj de la scienco; en la principo de elekta reteno, kies celo estas disigi la diversajn komponantojn de miksaĵo, kio permesas identigi kaj determini la kvantojn de ties komponantojn. Subtilaj diferencoj en la koeficiento de dispartigo de la komponantoj rezultigas diferencialan retenon de la stata fazo kaj, tial, efika disigo depende de la tempoj de reteno de ĉiu komponanto de la miksaĵo.
La kromatografio povas plenumi du bazajn funkciojn kiuj reciproke ekskludas sin unu la aliajn:
La kromatografio (termino devena de la grekaj χρῶμα chrōma kaj γράφω gráphō, kiuj signifas respektive "koloro" kaj "skribi, registri", laŭvorte "kolorskribado", aŭ "kolorregistro") estis uzita origine kun kolorigitaj substancoj.
Listo de kartvelaj esperantistoj
Jen listo de esperantistoj kiuj devenis el Kartvelio:
Amaro
Amaro estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Cavazzo Carnico, Moggio Udinese, Tolmezzo kaj Venzone.
Zsolt Kerekes
Zsolt KEREKES [kerekeŝ] rumania hungara/hungara artglitkuristo, trejnisto pri glitkurado. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc en 1973. Lia trejnistino en Miercurea Ciuc estis Mária Bogyó-Löffler. Li vivas nuntempe en Debreceno (Hungarujo).
Kariero
Zsolt Kerekes gajnis dufoje hungaran ĉampiontitolon (1994, 1995) kaj li estis la 10-a en mondĉempioneco. De 2002 li estis trejnisto. Li laboris sukcese ankaŭ en Nederlando. Nuntempe li laboras en Debreceni Sportcentrum – Sportiskola.
(14932) 1994 YC
(14932) 1994 YC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Bálint Miklós
Miklós BÁLINT [bAlint] rumania hungara artglitkuristo. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 3-an de oktobro 1981. Lia trenistino estis Mária Bogyó-Löffler.
Kariero
Miklós Bálint en 1999-2000 estis bronzmedalisto kaj en 2001 arĝentmedalisto de Rumanujo.
9494 Donici
9494 Donici estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rumana astronomo Nicolae Donici (1875–1957), fondinta ano de IAU kaj reprezantanto ĉe tiu-ĉi de la rumana astronomio ; li estis plej grava diskoniganto de la rumania astronomio tra la mondo. Konata pro siaj esploroj en suna fiziko, li observis ses plenajn.
120481 Johannwalter
120481 Johannwalter estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Johann Walter (1496–1570), naskĝinta nemalproksime de Jena, kantisto en la urbo Torgau kaj direktoro de la orkestro de la saksia kortego. Li publikigis plurajn kolektojn da kantikoj kaj komponis la melodion de la internacia ekumenisma kanto " Ĉiu mateno kun ĝia novnaskita lumo ". La nomo estis sugestita de la unua malkovrinto.
55 Cancri e
55 Cancri e estas ekstersunsistema planedo kun maso simila al tiu de Neptuno kiu orbitas la Sun-similan stelon 55 Cancri A. Ĝia periodo estas malpli ol tri tagoj kaj estas la plej interna planedo de sia planeda sistemo. 55 Cancri e estis malkovrita la 30-an de aŭgusto, 2004.
Malkovro
Kiel la plejmulto el la ekstersunsistemaj planedoj, 55 Cancri e estis malkovrita per radiala rapido. Kiam ĝi estis malkovrita, jam estis konataj aliaj tri planedoj ĉirkaŭ tiu stelo. Konsiderante tiujn planedojn, la observoj montris aldonan signalon je 2,8 tagoj, kiu determinis la ekziston de planedo kun maso almenaŭ de 14,2 termasoj. Tiuj observoj estis ankaŭ uzataj por konfirmi la ekziston de la planedo 55 Cancri c.
55 Cancri e estis unu el la unuaj ekstersunsistemaj planedoj malkovritaj kun maso simila al tiu de Neptuno. Ĝi estis anoncita samtempe kun alia varma Neptuno, Gliese 436 b ĉirkaŭ la ruĝa nano Gliese 436.
Duboj pri la malkovro
Dum 2005, la ekzisto de la planedo e estis diskutita de Jack Wisdom post reanalizo de la datumoj. Laŭ li, anstataŭ 2,8-perioda planedo ekzistus planedo kun maso simila al Neptuno kun periodo de 261 tagoj ĉirkaŭ 55 Cancri A. En 2007, Debra Fisher kaj kunlaborantoj ĉe San Francisco State University publikigis novan analizon, en kiu ili anoncis la ekziston de ambaŭ planedoj; la planedo kun periodo de 260 tagoj estis nomita 55 Cancri f.
Ecoj
Ĉar la planedo estis detektita nur per la gravita influo sur ĝia stelo 55 Cancri A, ecoj kiel la radiuso aŭ albedo ne estas konataj, kvankam ni scias ke ĝia radiuso estas pli malgranda ol 12 Jupiter-radiusoj. Se la radiuso estus 0,8 Jupiter-radiusoj, la albedo estus malgranda; laŭ la simuladoj la albedo pligrandiĝas se la radiuso malpligrandiĝas. Ĝi ricevas pli da radiadon ol Gliese 436 b kaj oni kredas ke ili havas smiliajn grandojn.
Sen fiksa grando kaj aspekto, konsisto kaj temperaturo ankaŭ estas nekonataj. Astronomoj ankaŭ ne scias ĉu temas pri malgranda gasgiganto kiel Neptuno aŭ granda tereca planedo. La modeloj pri formiĝoj proponitaj por Mu Arae c ne estas aplikeblaj al tiom proksima planedo al sia stelo kiel 55 Cancri e. Grandaj terecaj planedoj povas formiĝi el kompaktita materialo dum la migrado internen de gasgigantoj.
Alterne, 55 Cancri e povas esti planeda kerno el gasgiganto kiu migris antaŭ havigi al si grandan gasan tavolon. Ĉi tiu eblo estis formetita en 2004, ĉar gasgigantoj povas supervivi multan tempon en la internaj regionoj de planedaj sistemoj. Tamen, la stelo povintus forĵeti tiun gasan tavolon per flagroj el korona maso. Laŭ ĉi tiu modelo (ankaŭ proponita por Gliese 876 d), la origina konsisto estas riĉa je volatilaj substancoj kiel akvo. Kiam ĝi alproksimiĝas pli kaj pli al la stelo, la planedo varmiĝas ĝis fariĝi oceano el superkritika fluidaĵo apartigita el silica planeda kerno por tavolo el glacio, kiu restas frostigita pro la grandaj premoj. Tia planedo povus havi atmosferon entenanta akvovaporon kaj oksigenon.
Por elekti inter tiuj du modeloj oni bezonas pli da informon pri la radiuso de la planedo aŭ ĝia konsisto. La planedo tre eble ne tranzitas sian stelon, kio faras neebla, per la nuntempaj rimedoj, koni tiujn datumojn.
73891 Pietromennea
73891 Pietromennea estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Jupitero, tio, kiu estas karakterizilo de la korpo de la Alinda familio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala atletikisto Pietro Mennea (1952–2013).
Alonso Ramírez de Vargas
Alonso RAMÍREZ de Vargas (17-a jarcento, Meksikurbo), estis meksika verkisto de la Baroko.
Alonso Ramírez estis poeto iome notinda en la dua duono de la 17-a jarcento. Li verkis kelkajn disajn poemojn en la enkondukoj de verkoj de aliaj verkistoj kaj aliajn poemojn per kiuj li partoprenis en diversaj literaturaj konkurencoj: nome en Empresa métrica (1665); en Festivo aparato (1672); en Symbólico glorioso asumpto (1673); en Triunfo parténico.
Karl Friedrich Anton von Conta
Karl Friedrich Anton von CONTA (naskiĝinta en la 13-a de decembro 1778 en Erfurto, mortinta en la 27-a de decembro 1850 en Vajmaro) estis germana politikisto.
Vivo
Contra frekventis de 1793-97 la Konsilantargimnazion erfurtan kaj poste la Universitaton de Erfurto.
Ekde 1805 li estis diplomato, ekde 1806 vajmara senditarsektretario en Varsovio, poste samfunkcie en Vieno kaj Parizo. Li iĝis en 1815 Legatarkonsilisto, en 1841 vicsekretario kaj en 1845 prezidanto de la Landa direkcio. Li partoprenis ankaŭ la interparolojn pri la kreado de la Germana Doganunio.
Okaze de la 50-a datreveno rega de Carl August malfruaj socialaj rajtoj italaj kaj hugenotaj renovigitis, per kio koncernitis ankaŭ Conta. Vajmare li estis amiko de Johann Wolfgang von Goethe, ekde 1805 membro de la erfurta Akademie gemeinnütziger Wissenschaften. Lia tombo troviĝas sur la Malnova tombejo en Vajmaro. Li posedis Kastelon Denstedt.
Familio
En la 18.5.1809 li edzinigis Victoria Antonia Friederike Weiß el Bad Langensalza. Ŝi estis la filino de loka tolfabrikanto. Gefiloj estis i.a.:
Corcelles-sur-Chavornay
Corcelles-sur-Chavornay estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 342 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Corcelles-sur-Chavornay situas en la Vaŭda Mezlando, proksimume 9 kilometrojn sudsudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains sur tavolo situante proksimume 100 metrojn super la nivelo de la ebenaĵo de la rivero Orbe, kiu etendiĝas nordokcidente de la komunumo. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Corcelles, la setlejo Pré Carré kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,48 km², de kiuj 28,8% estas kovritaj de arbaro, 65,7% servas por agrikulturo kaj 4,6% por setlado.
Trafiko
De Corcelles-sur-Chavornay kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 132 al Yverdon-les-Bains. Kelkcent metrojn okcidente de la komunumo troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A1. Pere de poŝtaŭtolinio de Chavornay al Echallens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Kooperativa ekonomio
Ekde 1980, loĝantoj vivas en la kastelo kaj formas kooperan societon, en 2015, 60 homoj vivas tie.
Historio
La unua dokumenta mencio de Corcelles-sur-Chavornay datiĝas el la jaro 885 kiel Corceles. En la jaro 885 la imperiestro Karolo la Dika donacis bienojn en Corcelles al Vodelgisus, kiu estis vasalo de la Grafo Rudolfo de Savojo. Vodelgisus siajn bienojn en la jaro 888 donacis al la episkopo de Laŭzano. Ek de la 12-a jarcento Corelles apartenis al la Senjorujo Bavois. Sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Corcelles-sur-Chavornay apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Orbe, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Eŭropa verda zono
La eŭropa verda zono (angle: European Green Belt) estas iniciativo, kiu celas transformi la iaman Feran Kurtenon al naturrezervejo.
Historio
La germana doktoro pri ekologio Kai Frobel loĝis apud la fera kurteno, ĉe Coburg en Okcidenta Germanio, kiam li junis.
Fine de la jaroj 1970, li ekhavas prezon pro sia studado de naturo. Tio ekkaptis la atenton de apogantoj de naturkonservado. Bavario ekaĉetis terpecojn proksime de la fera kurteno tiel ke ili ne estu uzitaj. Decembre de 1989, nur unu monato post la falo de la fera kurteno, projekto de naturrezervejo estis proponita de naturkonservistoj kaj okcidente kaj oriente.
En 1990 la germana federa ministro pri medio Klaus Töpfer deklaras, ke li subtenas la projekton. De 1992, Bundesamt für Naturschutz financas diversajn ekologiajn projektojn laŭlonge de la iama limo. En 2005 la areo estas registrita kiel natura heredaĵo de Germanio.
Okaze de vizito al la iama nenies tero en 2002 Miĥail Gorbaĉov, la prezidento de Green Cross International, faras omaĝon al la projekto.
La projekto estas apogata interalie de BUND (Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland), kiu proprias ĉirkaŭ 70% el la koncernataj terpecoj en 2002.
Kai Frobel rimarkis ke la bestaro estas pli bone konservita ĉirkaŭ multaj landlimaj regionoj, interalie ĉar:
La projekto
Temas pri ia giganta biologia koridoro, de preskaŭ 13 000 km, bazo de estonta tuteŭropa ekologia reto. Tiu koridoro ligos Arkton (Barenca maro), nigran maron kaj Mediteraneon, irante tra 23 landoj :
Tiu "verda zono" povos ligi naciajn parkojn, naturajn parkojn, biosferajn rezervejojn kaj transnaciajn protektitajn areojn.
En 2010 ĝi estas nur aro de areoj, ne ligitaj inter ili.
Biogeografio de la reto
Tiu reto ĉefe baziĝas sur teritorioj de la iama fera kurteno, kiuj fakte iĝis areon de naturprotektado pro la foresto de homoj tie. Temas pri konservado de interesaj ekologiaj trajtoj de tiu vasta terbendo, kaj valorigado. Kai Frobel, la kreinto de tiu projekto, tamen rimarkis ke en rearbigita areo de la zono (inter Bavario kaj Ĉeĥio).
Pli ol 80% de la iama limo inter la du Germanioj nun estas parto de tiu naturrezervejo.
La limon inter Finnio kaj Rusio konstituas arbaroj bone prezervitaj kaj izolitaj.
La germanan parton de la baltaj marbordoj konstituas multaj protektitaj areoj kaj NATURA 2000, danke al DDR kiu malpermesis proksimiĝi de malpli ol 5 km al marbordoj. En Pollando ekzistas projektoj cele de igi agrikulturon malpli polua ĉe marbordoj. La Kuronan duoninsulon protektas Litovio kaj Rusio. En Latvio, aliro al la marbordo estis strikte kontrolita dum la sovetunia epoko kaj nun ĝi estas natura parko kun reto de NATURA 2000. La estona marbordo estis poluita de iamaj sovetuniaj armeaj bazoj sed enhavas gravajn ekologiajn lokojn malgraŭ tio.
En centra Eŭropo, la verda zono enhavas la transnacian parkon kiu protektas Šumava-on, inter Bavario kaj Ĉeĥio.
Pri la medio
Tiu "eŭropa verda zono" estas, laŭ IUKN, grava vojo de bestomigrado por pluraj minacitaj specoj de mamuloj, inter kiuj: Ĝi enhavas ankaŭ vojojn de migrado kaj ripozejojn por birdoj. Ĝi estas la lasta loko, kie troveblas serioze minaciaj specoj, kiel:
Pri la iniciativo
La projekton oni ekis en septembro de 2004 ĉe la bordoj de la Neusiedler See, transnacia parko inter Aŭstrio kaj Hungario kiu enhavas multajn akvajn birdojn. Tiu loko estas ankaŭ simbolo ĉar ĝi estis unu el la unuaj regionoj kie oni malfermis la fera kurtenon en 1989.
Ĝi permesas al la landoj, kiujn ĝi trairas, apliki iujn el internaciaj ekologiaj konsentoj, inter kiuj:
Organizo de la projekto
Ĉiu sekcio de la projekto havas regionan kunordiganton. La iniciativon regas "kunordiganto de verda zono" de IUKN (IUCN Green Belt coordinator).
La sekretariejon de la iniciativo gastigas la regiona oficejo de IUKN en Bruselo. Homoj nomitaj de oficialaj organizoj de iliaj landoj oficas en la landoj, kiujn la verda zono trairas, kiel "naciaj fokusaj punktoj" (National Focal Points).
Rolo de IUKN
La iniciativon subtenas IUKN (Internacia Unio por la Konservo de Naturo), kiu en 2008 "insisteme" petis al la registraroj de la 23 koncernataj landoj kaj al Eŭropa Unio "doni la plej altan prioritaton al la starigo de la Eŭropa Verda Zono kaj subteni la naciajn korespondantojn kaj regionajn kunordigantojn pri la plenumado de la laborprogramo.".
Tiu zono povos esti la unua transkoninenta ekologia reto, laŭ IUKN.
La projekto celas ankaŭ apogi regionajn iniciativojn, kiuj baziĝas sur naturprotekto. La celoj de tiuj iniciativoj rilatas al ĉiuj niveloj, kaj loka kaj globa (tio estas kontinentaj ekozonoj kaj Biosfero biodiverseco).
Fine, laŭ IUKN, temas ankaŭ pri "historia kaj kultura monumento de malfrua eŭropa historio", kiun tiu reto povos vivteni.
René Charles Joseph Maire
. Li estis membro de Akademio de Sciencoj de Francio de la 6-an de majo 1946 ĝis sia morto.
Husn Banu Ghazanfar
Husn Banu Ghazanfar, foje Husnbanu Ghazanfar (en la daria lingvo: حسن بانو غضنفر‎, n. la 1-an de februaro 1957 en Balĥo) estas afgana profesorino, verkistino, poetino kaj prelegantino. Ŝi estis ankaŭ Ministrino pri Virinaj Aferoj en Afganio (paŝtue: د ښځو چارو وزارت).
Frua vivo kaj edukado
Ghazanfar, filino de Abdul Ghafar, naskiĝis en la provinco Balĥo la 1-an de februaro 1957. Ŝi diplomiĝis ĉe la mezlernejo Sultano Razia en Mazar-i-Ŝarif kaj akiris ŝian BA kaj la gradon de magistron pri literaturo kaj sociologio en la rusa urbo Stavropol. Je 1983 ŝi estis enplektita en la programo de la Literatura Fakultato de la Kabula Universitato. Ĉirkaŭ du jaroj poste, ŝi iris al Sankt Petersburgo, Rusio, kie ŝi akiris doktorecon en filologio.
Estante uzbekdevena, ŝi flue parolas la lingvojn darian, paŝtunan, uzbekan, rusan kaj scias iom da turka kaj angla.
Esperanto
En 2005 ŝi lernis ankaŭ iom da Esperanto kaj ebligis kurson de Esperanto en la Kabula Universitato.
Kariero
En 2003, ŝi estis nomumita kiel la Kapo de la Literatura Fakultato ĉe la Kabula Universitato.
Ghazanfar ankaŭ laboris kiel:
Virinaj rajtoj
La Ministerio pri Virinaj Aferoj (paŝtue: د ښځو چارو وزارت) estis ministerio en la afgana registaro, establita en malfrua 2001 fare de la afgana Provizora Administracio kies misio estis certigi, ke laŭleĝaj, ekonomiaj, sociaj, politikaj kaj civitaj rajtoj de virinoj en Afganio, inkluzive de ilia rajto esti liberaj de ĉiaj perfortoj kaj diskriminacioj, estas respektataj, antaŭenigataj kaj plenumataj.
Virinoj oficiale akiris egalecon kun viroj laŭ la konstitucio de 1964. Tamen ĉi tiuj rajtoj estis forprenitaj en la 1990-aj jaroj per malsamaj portempaj regantoj kiel la talibanoj dum enlanda milito.
Kiam la talibanoj rekonkeris la tutan Afganion en aŭgusto 2021, ekestis denove maltrankvilo pri la estonteco de virinoj en la lando, kvamkam nun la talibanoj promesis respekti virinajn rajtojn.
Verkaro
Ŝi estas ankaŭ poeto kaj verkistino de beletro. Ŝiaj libroj estas
The Human Fate, Predations in the 21st Century, The Secrets of Beauty and Attraction (La Homa Sorto, Prediktoj en la 21-a jarcento, La Sekretoj de Beleco kaj Allogo).
Vidu ankaŭ
Esperanto en Kabulo, Afganio
Hiĝabo
Rahnaward Zaryab, fama darilingva verkisto
Ekstera ligilo
Biografio de d-rino Husn Banu Ghazanfar
Ĝakarto
Ĝakarto aŭ (Jakarta, oficiale konata kiel Speciala Ĉefurba Regiono Ĝakarto (Daerah Khusus Ibu Kota Jakarta), estas ĉefurbo kaj havenurbo de respubliko Indonezio. Ĝi estas la plej loĝata urbo en Indonezio kaj unu el plej loĝataj aglomeraĵoj en la mondo. Ĝi estas same la ekonomia, kultura kaj politika centro de la lando.
Ĝi situas ĉe la Ĝakarta golfo sur la nordokcidenta marbordo de insulo Javo. En decembro de 2012 la urbo havis 9'761'407 loĝantojn en la propra urbo kaj 13'194'000 kun la aglomeraĵo. Ĝi estas ne nur la plej loĝata urbo en Indonezio sed ankaŭ la plej loĝata en Sudorienta Azio. La oficiala metropola areo, konata kiel Jabodetabek (nomo formita per la kombino de la komencaj silaboj de Jakarta, Bogor, Depok, Tangerang kaj Bekasi), estas la dua plej granda en la mondo.
Establita en la 4a jarcento, la urbo iĝis grava komerca havenurbo por la Sunda Regno. Ĝi estis de facto ĉefurbo de la Nederlanda Hindio (konata kiel Batavia tiam, respektive Batavio). Nuntempe la ĉefurbo pluestis la ĉefurbo de Indonezio ekde la sendependeco de la lando esti deklarita en 1945. La urbo estas nune la sidejo de la Sekretariaro de ASEAN.
Ĝakarto estis listita kiel mondurbo en la esplorado de 2008 fare de la Globalization and World Cities Study Group and Network (GaWC). Baze sur esplorado fare de la Brooking Institute, en 2011 la ekonomia kresko en Ĝakarto rangis la 17a inter la 200 plej grandaj urboj de la mondo, saltinte el ĝis rango de 2007 kiel la 171a. Ĝakarto kreskis pli rapide ol Kuala Lumpur, Pekino kaj Bangkoko.
Historio
La pli frua setlejo, Jaĝakarta ("venkoriĉa urbo"), estis detruita en 1619 far Nederlanda Orienthinda Kompanio. La Kompanio fondis samloke lokon Batavia (en Esperanto Batavio) kiel havenon por la floranta spicokomerco. (Pri la nomo vidu: "Batavoj".)
La urbo estis alinomita dum la dua mondmilito al Ĝakarto. Je la pli frua nomo atentigas nur la valida regiona aŭtokodo "B".
Administraj dividoj
Sunda Kelapa, pliposte nomata Jayakarta, estas la malnova haveno de Ĝakarto. Sunda Kelapa estis la origina loko el kio ekestis Ĝakarto.
Transporto
Ĝakarto havas egan sistemon de rapidaj busoj nomitan TransJakarta kiun oni lastatempe fervore pligrandigis kaj plidensigis. Sistemo de urbaj fervojlinioj nomita KRL Commuter Line aŭ KRL Jabotabek, kurtigo KRL estas kereta rel listrik kio siavice signifas "elektra fervojo", ekzistas kaj ekzistis delonge kaj estas en iomete uzebla stato sed suferas je nesufiĉa kapacito. Nuntempe oni konstruas du pliajn sistemojn, MRT Jakarta (parte subtera malpeza fervojo) kaj LRT Jabodebek (malpeza fervojo).
Urba pejzaĵo
En Ĝakarto troviĝas jam 107 ĉielskrapantoj pli altaj ol 150 m kaj ties kvanto kreskadas rapide. Oni planas konstrui turon Signature Tower Jakarta aŭ Menara Signature Jakarta altan je 638 m. Onidire, ĝi estu plenumita en jaro 2022.
Turismaj interesaĵoj
Ĉe Ĝakarto troviĝas la plej granda – ankoraŭ ekzistanta – haveno por kargo-velŝipo, Tanjung Priok.