cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
He Ziĉen
En 1937, He Zizhen veturis al Sovetunio por trakti vundon iam ricevitan en batalo, kaj poste studis en la Moskva Orienta Universitato. Dum He Zizhen estis en Rusio, Mao amaferis kun Jiang Qing, kiu estos lia kvara edzino. Reveninte en Ĉinion en 1947, ŝi komprenis, ke ŝi ne povos havi politikan rolon en Pekino. En 1984, He Zizhen mortis malhele en Ŝanghajo.
Hejma muso
La Hejma muso (Mus musculus) estas malgranda rodulo, nome muso, unu el plej nombraj specioj de la genro Mus. Kvankam natura animala, la hejma muso ĉefe vivas asocie kun homoj, kaŭzante damaĝon al rikoltoj kaj al stokoj de manĝo, sen enkalkuli ĉiutagan ĝenadon.
La Hejma muso estis aldomigitaj kiel maskotoj, bestomanĝo aŭ kiel laboratoriaj musoj kiuj estas unu el plej gravaj modelorganismoj en biologio kaj medicino. Ĝi estis tute la plej komune uzata genetike ŝanĝita laboratoria mamulo.
Ferrara di Monte Baldo
Ferrara di Monte Baldo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Veneto kaj en la provinco Verona.
(7477) 1993 LC
(7477) 1993 LC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Farra d'Alpago
Farra d'Alpago ĝis la 23-a de februaro 2016 estis komunumo de Italio. Tiam ĝi kunfandiĝis kun la apudaj komunumoj Pieve d'Alpago kaj Puos d'Alpago al nova komunumo Alpago, kiu apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. La komunumopartoj situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
VAZ-1801
VAZ-1801 estas la kvarloka malferma elektra aŭtomobilo, eksperimente produktita de la konzerno VAZ en la urbo Toljatti (Sovetunio) en 1979. Ĝi estis destinita por transportado de pasaĝeroj en parkoj, kurortoj, stadionoj kaj ekspozicioj.
Antaŭhistorio
En 1969 en VAZ aperis unu Mini Moke, uzata por testado kaj esplorado. Ĝin ekŝatis la ĉefa inĝeniero Evgenij Baŝinĝagjan, kiu uzis ĝin kiel personan veturilon en la granda teritorio de la kompanio. En 1972 en VAZ estis kreita prototipo VAZ-E1101, kiun oni pro ĝia animaciaĵa aspekto kromnomis Ĉeburaŝko. Tio estis triporda notchback (speco de hatchback). Evgenij Baŝinĝagjan insistis fari surbaze de ĝi analogon de Mini Moke kaj tiel aperis Avtoroller (Автороллер), ricevinta la internan kodon E11011 (Э11011). Oni faris ĝis 1973 kvin vetureblajn maketojn, sed poste la projekto estis fermita, laŭdire pro ordono de superaj aŭtoritatoj, kiuj konsideris malferman aŭteton nura ludilo, sencele forsuĉanta tro da resursoj.
La en VAZ estis establita sekcio pri dezajnado kaj fabrikado de elektraj aŭtoj kaj aŭtomobila elektroniko. En 1975 ĝi disiĝis je du burooj, en 1976 surbaze de ĝi formiĝis sekcio pri elektraj aŭtoj subestre de Jurij Morgovskij. Oni decidis uzi Avtoroller kiel bazon por testado kaj kreado de la nova aŭto nomita Elektroller (Электророллер) kaj aŭtune 1974 laboro komenciĝis. La aferon daŭrigis la sama konstrukciisto Vladimir Baranovskij. La ĉefa problemo estis manko de sperto kaj necesaj maŝinpartoj. Ofte oni devis peti helpon de militaj fabrikoj, kiuj estis pli evoluintaj kaj pli zorgis pri kvalito. Tiel oni kontaktis la fabrikon Dzerĵinec (Дзержинец; Moskvo), kiu produktis elektraĵojn por aviado. Ĝi fabrikis por VAZ kelkajn elektrajn motorojn DT-11 (11 kvt), kiu iĝis baza motoro por ĉiuj elektraj aŭtoj de la kompanio. Laŭ mendo de VAZ por la nova aŭto estis kreitaj senkolektilaj motorradoj povaj je 3 kvt kaj reganta elektroniko por ili. Sed la elektronika transformilo estis tro granda kaj okupis komplete la postan duonon de la aŭto, la elektronika bloko kaj la motorradoj grave varmiĝis, do necesis likva malvarmigo.
Parktombejo je Essen
La urba Parktombejo (germane: Parkfriedhof) troviĝas en Essen je la urboparto Huttrop kaj konstituas la plej grandan koheran tombejan areon de la urbo. Du jarojn post komenco de la konstruado ĝi ekfunkciis en 1925.
VAZ-1801
Antaŭhistorio
Krome oni planis uzi la nikela-kadmiajn bateriojn el Saratovo, dum jam aperis ebleco ekhavi pli avantaĝajn nikela-zinkajn de la kompanio Istoĉnik (НПО "Источник"; Leningrado). Do oni instalis sur la aŭto la bateriojn NC (НЦ, mallongigo de никель-цинковый, do nikela-zinka) kaj ĝi ekveturis. Sed pli frue, en decembro 1974 oni instalis plumbacidajn akumulilojn kaj unuafoje veturigis la aŭton en koridoro de la VAZ-oficejo. Ĝi ekveturis normale, sed poste la elektronika sistemo kolapsis, la aŭto galopis neregebla kaj koliziis kontraŭ kolono. La regsistemo ankaŭ poste estis grava problemo.
Parktombejo je Essen
Historio
La Parktombejo etendiĝas sur areo da 40,46 hektaroj. Ĝi konsistas el malnova kaj nova kampo, en kiuj staras respektive unu funebrohalo. La funebrohalo, kiun Ernst Bode (1878–1944), arĥitekto kaj elekta oficisto de Essen, konstruis parte laŭ konservisma, parte laŭ la modernisma stilo de la 1920-aj jaroj, estis surlistigata en 1989 en la monumentolisto de la urbo Essen. Ankaŭ la malnova parto de la tombejo kiel kompleto staras ekde 1989 sub monumentprotekto.
En 1941 oni transigis proksimume 36 tomboŝtonojn de la iama juda tombejo ĉe Lazarettstraße en la okcidenta kvartalo de la urbocentro de Essen al la juda tombejo situanta en la sudokcidento de la Parktombejo.
VAZ-1801
Antaŭhistorio
Somere 1975 ĝin stiris Viktor Poljakov, direktoro de VAZ kaj laŭdis la veturilon. Tio kuraĝigis la elektroaŭtan sekcion kaj ĝi engaĝiĝis je kreado de plenforta elektra aŭto VAZ-2801 surbaze de VAZ-2102.
Parktombejo je Essen
Militotomboj
Sur kvar tombokampoj de la Parktombejo kuŝas entute 2.045 viktimoj de la Dua Mondmilito. Sur la unua kampo estas entombigitaj 86 germanaj soldatoj kaj 1.502 civiluloj, sur la dua kampo 52 koncentrejaj viktimoj, sur la tria 405 militkaptitoj kaj deviglaborintoj diversnaciaj kaj sur la kvara tombokampo kuŝas 213 sovetaj militkaptitoj, kiuj perdis siajn vivojn en la jaroj 1941 ĝis 1945.
Honortomboj
Sur la tombejo troviĝas du honortomboj de la urbo Essen, nome por Gustav Heinemann kaj la donacintino Claire Hennes.
Pluaj tomboj
Ĉi tie interalie troviĝas la tombo de la urboplanisto Robert Schmidt, kiu planis la Moltke-Kvartalon de Essen kaj estis la unua direktoro de la regiona ligo Ruhr).
VAZ-1801
Kreado
La aŭto havis kabinon el vitroplasto, postan transmision kaj la elektran motoron PT-125 povan je 25 kvt (34 ĉevalpovoj), tiristore regeblan. La akumuliloj NC-125 (НЦ-125) pezis 360 kg kaj troviĝis en du konteneroj, kiuj situis en la fronta (sub rezerva rado sub la kapoto) kaj posta partoj de la aŭto. La fronta akumulilo estis ŝovita iom antaŭen rilate la frontan akson dum tiu posta situis rekte super la akso, do la plej pezaj elementoj troviĝis ene de aksodistanco. Elektra regilo estis prenita de VAZ-21029. La elektronika bloko situis centre de la aŭto, apud speciala fendo, ebliganta malvarmigi ĝin per renkontaj aerfluoj. Ventoglaco estis alta, en dura kadro, pordoj mankis, haveblis streĉebla tegmento. La instrumenta panelo, kreita de la dezajnisto Sergej Zajcev, grave elstariĝis. La posta suspensio estis originala — sendependa, sur tubaj laŭlongaj leviloj po 40 cm longajn. La fronta suspensio estis prenita de la kreota VAZ-2108, same kiel unuspika stirilo.
Maksimuma rapideco estis 70 km/hore. La aŭto estis frama kaj havis en la centro grandan skatolon, en kiu troviĝis elektraj kabloj.
Unu el ĉefaj mankoj de la akumuliloj NC-125 estis ke, se ili staris dum iu tempo duonŝarĝitaj, tra separilojn kreskis dendritoj — densaĵoj, kiuj povis rompi la separilojn kaj kaŭzi kurtan cirkviton de la platoj. Pro tio oni devis ĉiutage malŝarĝi troan elektron. Krome la baterioj eltenis nur 150-200 ciklojn de (mal)ŝarĝado, post kio ilia kapacito draste falis kaj necesis anstataŭigi tiujn multekostajn elementojn. Reguligado de la ĉeloj ankaŭ estis malperfekta, do post ĉiuj 10-15 cikloj formiĝis malekvilibro, kiun oni likvidis reŝarĝante la bateriojn per malalttensia elektra kurento.
Anstataŭ la motoro DT-11 oni uzis PT-125 (ПТ-125, kreitan kunlabore kun la fabriko Dzrĵinec. Danke al tio povo de la motoro kreskis de 11 ĝis 12,5 kvt normale kaj 25 kvt maksimume, torda momanto estis 106-108 Nm. Unue oni fabrikis la motorojn memstare, poste ili estis transdonitaj al fabriko en Sarapulo. Oni uzis la elektran regilon, prenitan de VAZ-2801 kaj ĝi estis inter la plej problemaj elementoj de la aŭto.
Ĉiuj rimarkigis, ke la aŭto estis tre manevra kaj danke al malalte situanta pezocentro ĝi povis turniĝi abrupte eĉ sen levi la radojn.
Fabrikado
La unua Poni estis farita en 1979, komenciĝis fabrikado de la dua, sed oni ne sukcesis fini ĝin ĝis la Olimpiko en Moskvo, okazinta en 1980. Do oni koncentriĝis je ĝia testado, kiu montris ke sen reŝarĝo la aŭto traveturas 110-120 km ĉe rapideco 40 km/hore. La unuan fojon la aŭto estis praktike uzita dum edziĝo de filo de la buroestro Kulikov.
Komence de la 1980-aj jaroj unu ekzemplero (kune kun tiu de VAZ-2802) estis sendita al Kievo laŭ peto de ukrainaj aŭtomobilfakuloj (nun tio estas la Instituto pri Elektrodinamiko) por esplorado, sed tie ĝi komplete forbrulis dum incendio kaj oni redonis nur la korpuson. La dua Poni estis finita kaj samtempe la unua restaŭrita nur en 1984 por priservado de la ekspozicio Expo-84 en Moskvo, dediĉita al la 60-a datreveno de la Ministerio pri aŭtomobila industrio.
Poste ĝi kelkfoje estis eksponata en Eŭropo, ĉefe en socialismaj landoj. La aŭto interesigis plurajn vizitantojn kaj partoprenantojn kaj vizitantojn. Foje en ekspozicio okazinta en Germanio reprezentantoj de Francio proponis uzi ĝin kiel servan aŭton dum konstruado de la Manika Tunelo. Ili proponis instali francajn akumulilojn kaj kalkulis ke la aŭto povus kosti ĉirkaŭ 10 mil dolarojn. Sed VAZ ne povis tiutempe organizi amasan fabrikadon, do rifuzis la proponon.
Finfine unu aŭto, seniĝinta je baterioj, eterniĝis en la teknika muzeo de VAZ, dum alia estis transdonita al la fabrika stadiono, kie oni malmuntis la dekstrajn sidilojn por transporti brankardojn kun traŭmitaj sportistoj, fine ĝiaj spuroj perdiĝis.
Adam Goralski
Adam GORALSKI (naskiĝis en 1912, mortis la 11-an de junio 2005 en Poznano) estis venezuela esperantisto kaj honora membro de UEA.
VAZ-1801
Fabrikado
Tio estis la unua eletra aŭto de VAZ, kiu aperis ne sekve de adaptado de brulmotora modelo kiel VAZ-2801, sed estis originale dezajnita kiel elektra.
Adam Goralski
Profesie Goralski estis inĝeniero pri kemio kaj entreprenisto. Li estis polo naskita en la teritorio de la nuntempa Ukrainio, venezuela civitano, kiu rezidis alterne en Kanariaj Insuloj, Venezuelo kaj Pollando.
Goralski fariĝis esperantisto en 1975 kun sia edzino Kristina Krause, pentristino, danke al kontaktoj kun prof. Juan Régulo Pérez.
Gesinjoroj Goralski kontraktis en 1982 kun Universala Esperanto-Asocio pri la starigo de Fondaĵo Grabowski – intertempe unu el la plej gravaj mecenatoj de la Esperanto-kulturo – kiun ili provizis per baza kapitalo kaj dumvive prizorgis. Goralski helpis ebligi la eldonon de Rumana Antologio, financis konkurson por Esperanto-dramo kaj subtenis multajn valorajn iniciatojn en la Esperanto-movado, i.a. blindulan Esperanto-agadon.
Antaŭdiluva
La antaŭdiluva periodo — signifante "antaŭ la Inundo" — estas la referencita periodo en la Biblio inter la Falo de la homo kaj la Tutmonda diluvo en la biblia kosmologio. La rakonto okupas ĉapitrojn 1-6 (ekskludante la inundan rakonton) de Genezo. La termino estis uzata en scienco de la komenco de geologio ĝis la lasta Viktoriana epoko. Familiare, oni uzas la terminon por aludi al ajna antikva kaj malklara periodo.
La biblia inundo
En religiaj tekstoj kiel la kristana Biblio kaj la hebrea Torah, la antaŭdiluva periodo komenciĝas per la kreado laŭ Genezo kaj finiĝas per la detruado de ĉia vivo sur la tero krom tiuj kiuj estis savitaj kun Noah en la arkeo. Laŭ la 17a-jarcenta kronologio de la Episkopo Ussher, la antaŭdiluva periodo daŭris dum 1656 jaroj, de kreo je 4004 a.K. ĝis la inundo je 2348 a.K. La elementoj de la rakonto inkluzivas kelkajn el la plej konataj rakontoj en la Biblio — la kreo, Adamo kaj Evo, kaj Kaino kaj Habelo, sekvitaj de la genealogioj spurantaj la posteulojn de Kaino kaj Set, la tria menciita filo de Adamo kaj Evo. (Ĉi tiuj genealogioj provizas la kadron por la biblia kronologio, en la formo A vivis X jarojn kaj naskigis B).
La Biblio priskribas ĉi tiun epokon kiel tempo de granda malvirteco aŭ kompleta depravacio. Estis Gibborim (la fortuloj) sur la tero en tiuj tagoj kaj ankaŭ Nefilim; kelkaj tradukoj identigas la du kiel unu sama. La Gibborim estis nekutime potenca; Genezo nomas ilin "Tio estis la fortuloj, tre famaj de plej antikva tempo". La antaŭdiluva periodo finis kiam Dio sendis la Inundon por ekstermi ĉiun vivon krom Noa, lia familio, kaj la bestoj kiujn ili prenis. Tamen, la Nefilim (laŭvorte signifanta 'falantoj', el la hebrea radiko n-f-l 'fali') reaperas multe pli malfrue en la biblia rakonto, en Nombroj 13:31–33 (en kiu la spionoj kiujn Moseo sendis raportas ke estis Nefilim aŭ "gigantoj" en la promesita lando).
En frua geologio
Fruaj sciencaj provoj rekonstrui la historion de la Tero estis fondita sur la biblia rakonto kaj tiel uzis la terminon Antaŭdiluva por aludi al periodo kiun oni komprenis esti esence simila al la biblia. Frua scienca interpretado de la biblia rakonto dividis la Antaŭdiluvon per sub-periodoj bazita sur la ses tagoj de kreado: Antaŭ la 19a jarcento, oni klasifikis rokon per tri ĉefaj tipoj: primara aŭ primitiva (magmorokaĵo kaj metamorfa rokaĵo), duaranga (sedimenta rokaĵo) kaj triarangaj (sedimentoj). La primaraj rokoj (ekzemple granito kaj gnejso) estas malplena de fosilioj kaj oni pensis ke ili asociiĝas kun la kreo de la mondo en la primara Antaŭ-Adama periodo. La duarangaj rokoj, ofte enhavanta abundajn fosiliojn, kvankam homaj restaĵoj ne estis trovita, estis pensita esti metita malsupren en la duaranga Antaŭ-Adama periodo. La triarangaj rokaj (sedimentoj) estis pensita esti metita malsupren post Kreo kaj eble konekte al inunda evento, kaj tial oni asociis ilin kun la Adama periodo. La post-inunda periodo estis nomita la Kvaternaro, nomo kiu ankoraŭ estas uzata en geologio.
Kiel mapado de la geologia tavoloj progresis dum la fruaj jardekoj de la 19a jarcento, tiel la taksitaj longecoj de la diversa sub-periodoj tre grandiĝis. La fosilio-riĉa Duaranga Antaŭ-Adama periodo estis dividita en la Karban periodon, la Liason, kaj la Kretan periodon, poste vastigita en la nun-konatan geologia temposkalon de la Fanerozoiko. La termino antaŭdiluva estis uzita en natura scienca dum granda parto de la 19a jarcento kaj restadis en populara imagpovo malgraŭ pli kaj pli detalita stratigrafio mapanta la pasintecon de la Tero. Oni ofte uzis ĝin por la Plejstocena periodo, kiam homoj ekzistis apud nun-malaperinta megafaŭno.
Kreisma interpreto
Verkistoj kiel William Whiston (Nova Teorio de la Tero 1696) kaj Henry Morris (La Geneza Inundo 1961) priskribas la antaŭdiluvan periodon kiel la jenaj:
En 19a-jarcenta scienco
Dum la malfrua 18a kaj frua 19a jarcentoj, la kompreno de la naturo de frua Tero transformiĝis de biblia aŭ diisma interpreto al  ateisma. Jam je la frua 18a jarcento, Plutonistoj argumentis por antikva Tero, sed la plena efiko de la profundeco de tempo implikita en la Antaŭ-Adama periodo ne estis ofte akceptita ĝis unuformismo kiel estas prezentita en Principoj de Geologio Charles Lyell je 1830. Kvankam vastaj eonoj da tempo estis implikita, la rakonto de la antaŭ-Adama mondo estis ankoraŭ influita de la biblia rakonto de kreo en ĉi tiu transiro. Impona ekzemplo estas priskribo de "Memoraĵoj de Ichtyosauri kaj Plesiosauri", 1839:
Ficarolo
Ficarolo estas komunumo de Italio.
Antaŭdiluva
En 19a-jarcenta scienco
Moderna vido de la antikva mondo, kune kun forlaso de la termino Antaŭdiluva, venis kun la laboroj de Darwin kaj Agassiz en la 1860aj jaroj.
La antaŭdiluvaj monstroj
De antikveco, fosilioj de grandaj bestoj estis ofte cititaj kiel vivi kune kun la gigantoj de la Libro de Genezo: ekz. la Tannin aŭ "grandaj maraj monstroj" de Gen. 1:21. Ili estas ofte priskribita en pli malfruaj libroj de la Biblio, precipe de Dio mem en la Libro de Ijob: ekz. Reem en verso 39:9, Behemoto en ĉapitro 40 kaj Levjatano en ĉapitro 41. Kun la alveno de geologia mapado je la frua 19a jarcento, estis pli kaj pli evidenta ke multe de la fosilioj asociitaj kun la "duaranga" (sedimenta) roko, precipe grandaj bestoj kiel Fiŝosauroj, Mosasauroj, Pliosauroj, kaj la diversaj gigantaj mamuloj trovitaj dum la elkavigado de la Katakomboj de Parizo, estis nek de gigantaj homoj nek de ajna ekzistantaj bestoj. La geologoj de la tempo pli kaj pli komencis uzi la terminon Antaŭdiluva nur por la pli junaj tavoloj kiuj enhavis fosiliojn de bestoj similaj al tiuj vivaj nuntempe.
Ryoma Ishida
Ryoma Ishida (石田 崚真, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj Zweigen Kanazawa.
Donjeux (Haute-Marne)
Donjeux estas franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Craménil
Craménil estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Donjeux (Haute-Marne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Donjeuxois.
Craménil
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Craménilois.
(118108) 2398 T-3
(118108) 2398 T-3 estas tre malgranda sed tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels estis fotinta la noktan ĉielon per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de Monto Palomar kaj sendis la en la Observatorion de Leiden, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj por trovi novajn asteroidojn.
NGC 6844
NGC 6844 (aliaj indikoj — ESO 105-21, FAIR 526, IRAS19581-6522, PGC 64025) estas galaksio en konstelacio Pavo.
(118108) 2398 T-3
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
NGC 6844
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(118108) 2398 T-3
Orbito
Ĝia tre discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,192785 astronomia unuo, tie estas 28,840 milionoj da km.
Feltre
Feltre estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cesiomaggiore, Fonzaso, Lentiai, Mezzano (TN), Pedavena, Quero Vas, Seren del Grappa kaj Sovramonte.
Fiesso Umbertiano
Fiesso Umbertiano estas komunumo de Italio.
Summis desiderantes affectibus
Summis desiderantes affectibus (dezirante kun tre forta ardo) estas la komencaj vortoj de papa buleo promulgita la 5-an de decembro 1484 de papo Inocento la 4-a, en kiu estas asertata la neceso ĉesigi la herezon kaj la sorĉaferojn en la regionoj de la Valo de la Rejno, kaj estas ŝarĝitaj por realigi la celon en la tuta Germanio la dominikanaj fratuloj Heinrich Institor Kramer kaj Jacob Sprenger (aŭtoroj de Malleus maleficarum), kiel inkvizitoroj.
La buleo estis verkita kiel respondo al la instigo de Kramer kaj Sprenger kiuj pro la sama celo estis petintaj aŭtoritan permeson persekuti sorĉistaron. Antaŭe, fakte, la ekleziaj aŭtoritatoj estis tion malpermesinta por la inkviziciaj tribunaloj dum la ekleziaj lokaj aŭtoritatoj rifuzadis ĉiun kunlaboradon kun la du. (Kors and Peters, 2000: 177). Kramer kaj Sprenger profitis de Summis desiderantes ĝin farante prefaco de Malleus maleficarum, kiu estis presita du jarojn poste (1486) (Russell: 229).
La promulgo de tiu buleo kaj precipe per la agado de la du inkvizitoroj provokis gravan Ĉasadon de la sorĉistinoj.
Eroj de la buleo “Summis desiderantes affectibus”
“Dezirante... ke la katolika kredo... kresku kaj floru kiel eble plej amplekse, kaj ke ĉiuj herezoj kaj koruptecoj estu forigitaj el la landoj de la fideluloj, tion ni dekretas... Kaj alvenis ĵuse al nia oreloj... ke en kelkaj regionoj de la Alta Germanio, kiel Majenco, Kolonjo, Treviro, Salzburg kaj Bremeno, multaj ambaŭseksaj homoj, ... renegante la katolikan kredon..., sin forlasis al demonoj viraj kaj inaj, kaj ke, pro ilia sorĉistaĵoj, flatoj, magiaĵoj, kaj aliaj abomenaj praktikoj... ili estigis sian ruinon same kiel por iliaj gefiloj, bestoj, kaj la fruktoj de la tero... same kiel de viroj kaj virinoj, de grego kaj brutaro, de vitejoj kaj fruktoĝardenoj... ke ili turmentis kaj torturis, trudante hororajn suferojn kaj angorojn, kaj spiritajn kaj korpajn, homojn, brutarojn, gregojn, bestojn, malebligante ke viroj generu kaj virinoj koncipu, instigante por ke neniu geedziĝo sekse plenumiĝu, kaj ke, ordinare, ili ne konfesas siajn kulpojn ... kaj sin makulas per multaj aliaj abomenaj krimoj kaj pekoj... liverante skandalan kaj pereigan ekzemplon al la popoloj..."
Kaj, kvankam niaj tre amataj filoj Heinrich Institor Kramer kaj Jacob Sprenger, membriĝantaj en la ordenoj de la Fratuloj Predikantaj, profesoroj pri teologioj, jam oficialigitaj... inkvizitoroj de la hereza malvirteco per niaj apostolaj leteroj, la unua en la supera Germanio, la dua en iuj zonoj de Rejno... tamen iuj ranguloj de la loka klerikaro kaj laikaro... pro tio ke en la nomumiga suprecitita letero tiuj provincoj... kaj personoj kaj la rilataj krimoj ne estis aparte laŭnome indikataj... asertas ke tiuj ĉi ne estas neniamaniere cititaj (en tiu leteroj)... kaj do la supermenciitaj inkvizitoroj neprave inkvizitore agadus en provincoj, urboj, teritorioj, kaj en aliaj lokoj detaligitaj, kaj ke al ili ne estus permesite procedi en la punoj, enprizonigo kaj en la korekto de personoj pro la krimoj supermenciitaj..."
“Ĉar en la provincoj tiuj krimoj kaj ofendoj restas senpunaj, por forigi ĉiun malhelpon ĉiumaniere obstaklantan la supermenciitajn inkvizitorojn, kaj por malhelpi ke la makulo de la herezo disvastigu, rilate tiujn malbonojn, sian infekton kaŭzante la ruinon de senkulpuloj, Ni dekretas fondite sur nia apostola aŭtoritato, ke estu koncedita al la supermenciitaj inkvizìtoroj praktiki sian inkvizitoran oficon en la supercititaj regionoj, kaj procedi al la korekto, enprizonigo kaj puno por la supermenciitaj personoj, pro la krimoj kaj la kulpoj supermenciitaj...”
Listo de instruistoj en Kalvinana Universitato Gáspár Károli
Jen listo de elektitaj instruistoj en Kalvinana Universitato Gáspár Károli (nature la listo etendiĝas al pli fruaj akademia kaj altlerneja periodoj):
Summis desiderantes affectibus
Eroj de la buleo “Summis desiderantes affectibus”
“Kaj por plia sekureco, ni garantias al supreindikitaj inkvizitoroj, kiuj nun estas akompanataj de nia amata filo Johannes Gremper, sacerdoto de la diocezo de Konstanco, majstro pri artoj, ke la ĉi-tiea notario, aŭ iu ajn publika notario, povu laŭjure praktiki, kontraŭ iun ajn personon je iu ajn rango kaj kondiĉo, la superdiritan inkvizician oficon, korektante enprizonigante, punante kaj punkorektante laŭ la mezuro de iliaj kulpoj, la personojn kiujn ili trovos kulpaj pri kio dirita”.
“Kaj ili devas havi plenan povon kaj tutan liberon proponi kaj prediki la vorton de Dio al la Fideluloj, en ĉiu kaj ĉiuj paroĥaj preĝejoj de la superdiritaj diocezoj, tiom ofte kiom ili juĝos necese kaj konvene...”.
“Kaj krome ni altrudas al la episkopo de Trasburgo ke li malhelpu ke estu molestitaj aŭ obstaklataj (la inkvizitoroj) ĉiunmaniere ... Povu efikis la ekskomuniko, suspendo el la pastraj oficoj, la interdiktado, kaj ankaŭ aliaj gravaj verdiktoj, cenzuroj kaj punoj”.
Jozef Soloveiĉik
Jozef SOLOVEIĈIK, Joseph B. Soloveitchik, nome Joseph Ber Soloveitchik (en hebrea: יוסף דב הלוי סולובייצ׳יק‎ Yosef Dov ha-Levi Soloveychik; 27a de Februaro, 1903 – 9a de Aprilo, 1993) estis grava usona ortodoksa rabeno, talmudisto, kaj moderna juda filozofo. Li estis gravulo de la litovjuda Soloveiĉik rabena dinastio.
Kiel roŝ jeŝiva (jeŝivestro) de la Teologia Seminario Rabeno Isaac Elchanan de la Universitato Yeshiva en Novjorko, "The Rav" (variante literumita "The Rov"), kiel li estis konata (alternative referencata kiel "Rov Yosheh Ber" fare de aliaj rabenaj figuroj), ordenigis ĉirkaŭ 2000 rabenoj laŭlonge de sia kariero de preskaŭ duono da jarcento.
Li servis kiel konsilisto, gvidisto, mentoro, kaj modelo por dekoj da miloj de judoj, kaj kiel talmudisto kaj kiel religia estro. Li estas konsiderata kiel mejloŝtona figuro fare de la moderna Ortodoksa judismo.
Rikiya Uehara
Rikiya Uehara (上原 力也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Vilmos Jávori
Vilmos Jávori [vilmoŝ jAvori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jávori Vilmos estis hungara ĵazmuzikisto, drumisto, orkestrestro.
Monaĥeja ĝardeno
Ekesto kaj konstruo
Modeloj de la ĝardenoj por la fine de la  antikvo estiĝantaj monaĥejoj estis la romiaj  kamparaj vilaoj, la Villa rustica. La fruktoj kaj legomoj estis kultivataj por memkonsumo. Laŭ la benedikta regularo, aŭ „Regula Benedicti“, el la 6a jarcento la monaĥejoj estu aŭtarkaj:
Vilmos Jávori
Vilmos Jávori naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Monaĥeja ĝardeno
Ekesto kaj konstruo
citaĵo: "Monasterium autem, si possit fieri, ita debet constitui ut omnia necessaria, id est aqua, molendinum, hortum, vel artes diversas intra monasterium exerceantur.“, (la monaĥejo estu tiel konstruita, ke la necesaj aĵoj, nome akvo, muelejo kaj ĝardeno, estu ene de la monaĥejo kaj ke diversaj metioj estu praktikeblaj).
NGC 6845
NGC 6845 (aliaj indikoj — NGC 6845A, ESO 284-8, AM 1957-471, IRAS19573-4712, PGC 63985) estas galaksio en konstelacio Teleskopo.
Monaĥeja ĝardeno
Ekesto kaj konstruo
aŭtoro Benedikto de Nursia fonto Regula Benedicti, ĉapitro 66
NGC 6845
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 6845, NGC 6845A.
Monaĥeja ĝardeno
Ekesto kaj konstruo
Ĝis la fino de la Mezepoko la ĝardenoj havias simplan aranĝon: ofte ili havas rektangulan planon kun bedoj borderitaj per pelektaĵo aŭ tabuloj. Apud tiu utilĝardeno por herboj kaj legomoj estis plej ofte fruktĝardeno. Ĉe la ermitece vivantaj Kartuzianoj ĉiu monaĥo havis propran etan ĝardenon interne de la muroj de sia dometo. La nutroplantoj, kiuj estis bezonataj grandkvante, ekzemple pizoj, betoj kaj brasiko, estis kultivataj sur terenoj ekster la monaĥejo. Precipe la Cistercianoj kaj Benediktanoj modernigis la ĝardenkulturon.
Vilmos Jávori
Biografio
Vilmos Jávori frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li aliĝis al konataj ĵazmuzikistoj, ekzemple Attila Garay, János Fogarasi, Aladár Pege, György Vukán, Rudolf Tomsits, Béla Szakcsi Lakatos kaj György Szabados. Ekde 1969 li estis drumista akompananto de Tamás Hacki tra la mondo. En 1971 li studis en Usono. Hejmenveninta li fondis propran ĵazorkestron sed laŭ la kutimoj li ankaŭ aliĝis al aliaj orkestroj. En 1990 li partoprenis en establo de studio. Li ricevis komence festivalajn premiojn, ĉefe en la 2000-aj jaroj ŝtatajn premiojn. Li edziĝis en 1978.
NGC 6845
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monaĥeja ĝardeno
Ekesto kaj konstruo
Nur malmultaj mezepokaj informoj pri la aranĝo de monaĥejaj ĝardenoj aŭ  arkeologiaj trovaĵoj ekzistas. Kelkajn klonkludoj tamen eblas el pentraĵoj aŭ bildoj en libroj, ekzemple el horlibroj aŭ sur murtapiŝoj Millefleurs-formo. La monaĥeja mapo de la monaĥejo en S. Gallen ( Svislando) el la 9a jarcenton kaj la poemo Liber de cultura hortorum ("libro pri ĝardenkultivado“) estas la plej gravaj fontoj de la mezepokaj ĝardenoj en Mezeŭropo. La poemo de Walahfrid Strabo, abato de la monaĥejo Reichenau, estis  el la jaro 827. Grava influo al la monaĥeje ĝardeno de St. Gallen kaj tiu poemo verŝajne havis la karolinga dekreto por la mastrumado de la imperiestraj bienoj kaj kortoj el la jaro 812, la  Capitulare de villis vel curtis imperii. En la dekreto estis listo de 73 floroj, herboj, legom- kaj fruktplantoj kaj 16 arboj. Laŭ tiuj informoj la tiel nomataj  ĝardenoj de Karolo estas plantitaj hodiaŭ.
Croisilles (Orne)
Croisilles estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Croisillons.
Courgeoût
Courgeoût estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Courgeoûtiens.
Ko Shimura
Ko Shimura (志村 滉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj Mito HollyHock.
NGC 6845B
NGC 6845B (aliaj indikoj — ESO 284-8C, PGC 63986) estas galaksio en konstelacio Teleskopo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Bo Gu
Kin Bangksian aŭ Qin Bangxian (秦邦憲), plej bone konata kiel Bo Gu (博古; Wade-Giles: Po Ku; naskiĝis la, mortis la ) estis veterana estro de la Ĉina Komunista Partio kaj membro de la grupo nomita "28 Bolŝevikoj".
Li studis en la Universitato de Ŝanghajo, kie li familiariĝis kun la ideoj de marksismo kaj leninismo kaj aliĝis al movadoj kontraŭ imperiismo. Poste li estis sendita al Moskvo al la Sun Yat-sen Universitato, kie li plue studis kaj marksismon kaj leninismon. Thiu Universitato estis establita de la fondinto de la [[Kuomintango por flifortigi sian aliancon kun Sovetunio kaj la ĈKP. Ties celo estis sisteme trejni junajn revoluciulojn por la ĉina revolucio laŭ rusia modelo. Li kun aliaj kolegoj formis la grupon nomitan "28 Bolŝevikoj". El 1931 tiu linio bolŝevika konkurencis per helpo de la Kominterno kun la enlandaj komunistoj kiel Mao Zedong, Zhou Enlai kaj aliaj. Dum la Longa Marŝado, pro la fortaj perdoj, Mao restrukturis la armeajn kadrojn kaj Bo estis iom deflakigita, kvankam ankoraŭ apartenanta al la Politburoo. Fakte Mao bezonis grupanojn por sia propra lukto ene de la partio. En 1936 Bo, tiam nomita Qin, partoprenis en la negocado por starigi unuigitan fronton kun la Kuomintango por militi kontraŭ la ekspansiismo de la Japana Imperio. Poste li estis ministro kaj el 1941 estro de la propaganda servo. En 1945 li akompanis Mao al Ĉongĉingo por negocadi kun la Kuomintango packonsenton kaj eviti enlandan militon. En Februaro 1946 revene al Janan li mortis pro aviadila akcidento en Ŝanŝio.
(7521) 1990 QS2
(7521) 1990 QS2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Follina
Follina estas komunumo de Italio.
Wasserburg am Inn
Wasserburg am Inn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 6845C
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
(162388) 2000 BK39
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Fiesso d'Artico
Fiesso d'Artico estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Venecio, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Venecio.
Kristana teologio
Kristana teologio estas la fako kiu studas la Dion de Kristanismo kaj lian relatiiĝon kun la homo en la arko de la tuta historio de la savo, kies kulmino estas la misio kaj la elaĉeta ofero de Jesuo Kristo. Ekzistas teologioj de aliaj religioj, kiuj ne estas temo de tiu artikolo.
Difino pri la kristana teologio
La termino teologio ne aperas tia en la sanktaj libroj, kvankam tiu ideo vaste ĉeestas. Kutime spertuloj allasas tiun difinon: “La teologio estas la scienco pri Dio kaj lia rilato kun la homo kaj la mondo”.
Wasserliesch
Wasserliesch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kristana teologio
Difino pri la kristana teologio
Plidetale, la kristana teologio povas esti difinita kiel la fako kiu:
Historio de la kristana teologio
La unua renkonto inter kristanismo kaj la greka penso okazis per la parolado de Paŭto al la Atenanoj:
'''”22 Kaj Paŭlo staris meze de la Areopago, kaj diris: Atenanoj, mi rimarkas, ke vi estas ĉiurilate tro servemaj al diaĵoj. 23 Ĉar preterpasante kaj rigardante viajn adorataĵojn, mi trovis ankaŭ altaron, sur kiu estis skribite: AL DIO NEKONATA. Kiun do vi nekonante adoras, Tiun mi predikas al vi. 24 La Dio, kiu faris la mondon kaj ĉion, kio estas en ĝi, estante per Si mem Sinjoro de la ĉielo kaj la tero, ne loĝas en manfaritaj temploj; 25 kaj ne estas servata de homaj manoj, kvazaŭ Li ion bezonus, ĉar Li mem donas al ĉiuj vivon kaj spiron kaj ĉion; 26 kaj el unu origino Li faris ĉiujn naciojn de la homoj, por loĝi sur la tuta supraĵo de la tero, difininte ordigitajn epokojn kaj la limojn de iliaj loĝejoj; 27 por ke ili serĉu Dion, se eble ili povus ĉirkaŭpalpi kaj trovi Lin, kvankam Li ne estas malproksime de ĉiu el ni; 28 ĉar en Li ni vivas kaj moviĝas kaj ekzistas, kiel ankaŭ iuj viaj poetoj diris: Ĉar ni estas ankaŭ Lia idaro. 29 Tial ni, estante idaro de Dio, devas ne opinii la Diecon simila al oro aŭ arĝento aŭ ŝtono, gravuraĵo de homa arto kaj imagado. 30 Kaj la tempojn de nesciado preterrigardis Dio, sed nun Li proklamas al ĉiuj homoj, ke ili pentu; 31 tial Li difinis tagon, en kiu Li juĝos la mondon en justeco per tiu viro, kiun Li elektis, doninte garantion pri tio al ĉiuj homoj per tio, ke Li relevis lin el la mortintoj”. (Agoj de la Apostoloj, 17, 16-31) '''
Apostolaj Patroj
Okazis nur kun la unuaj Apostolaj Patroj, tamen, ke la kristana penso komencis laŭgrade ricevi la vestojn de la teologio, nome de provo pensi la diaĵon per la iloj de la racio, ne propre por fortigi la fidon, sed prefere por ĝin defendi kontraŭ la kritikoj. En kosmopolita etoso de la greka-romia helenismo, krome, kreiĝis ĉiam pli nepre la neceso distingi la aŭtentan kristanismon el la alportoj de aliaj doktrinoj. La rilato kun la greka filozofio kaj pagana, ekokupis la centron de vera debato: jam antaŭe Paŭlo de Tarso plurfoje estis kontraŭmetinta la nekristanan saĝon de la homaj tradicioj kontraŭ la dia saĝo, kiun li invitis koni per la “okuloj de la menso”. Embria provo fandi la filozofion grekan kaj mosean religion estis jam plenumita de Filo de Aleksandrio, kutime taksata la unua kiu interpretis laŭplatone la Biblion, kaj pro tio konsiderita la antaŭanoncanto de la Patristiko.
Ĝenerale oni povas diri ke la pagana kultura heredaĵaro estis ricevita ĉe kristanoj kun malsamaj akcentoj, sen aŭtomate identigi ĝiajn penssistemojn kun la evangelia mesaĝo, sed prefere kun certa kritika konscio kiu, en Tertuliano ekzemple, ŝanĝiĝas al klara malkonsento. Li fakte sin demandas: ''Kion havas komunan Ateno kaj Jerusalemo? Kion la Akademio kaj la Eklezio? Enkondukante unuafojon la koncepton pri Persono, Tertuliano subtenas ke la dogmoj de la kristana religio subtenendas tiom pli per fido kiom malpli ili aperas nekompreneblaj por la racio, tezo resumita en la esprimo Credo quia absurdum'' («Mi kredas ĉar estas tio absurdas»).
Aliaj apologiuloj, male, sintenis pli malfermite al la eblo de dialogo kun la filozofio. Justino el Nabluso, ekzemple, estis inter la unuaj teologoj kiuj identigi la enkarniĝintan Kriston kun la Logos de la Antikva Grekio, termino kiun li trovis jam uzita en la prologo de Johano. Logos, tradukita al la latina per Verbo, esence signifis la racion aŭ la universalan fundamenton de la mondo, kaj estis ĉerpita koncepto de la stoika filozofio kaj novplatona.
Ankaŭ Ireneo de Liono sin montris akcepteme preta ricevi iujn ĝeneralajn principojn de novplatonismo, de li juĝatajn afinaj al Kristanismo; aliflanke li alarmis pri la ekvastiĝo de gnostikismo kies formoj, ene de la kristanaj medioj, proponis asketajn kaj esoterajn aspektojn, fariĝintajn estonte parte heredaĵo de la Eklezio mem.
Ireneo, kontraŭante la gnostikan pesimismon celantan senvalorigi la korpajn realaĵojn, estis la unua teologoj profitanta de la principo de la Apostola posteuleco por refuti siajn oponantojn, evidentigante argumentan linion kiu naskiĝas kun Jesuo, trairas la Apostolojn kaj daŭrigas tra la Agoj de la episkopoj. Lia penso transiras la refuton de la herezo: oni rajtas, fakte, diri ke li presentiĝas kiel la granda teologo de la Eklezio, kiu kreis la sisteman teologion; li mem parolas pri “sistemo de la teologo”, nome pri la interna kohero de la tuta kredindaĵaro. Centre de lia teologio lokiĝas la problemo de la Kredregulo kaj ĝia transdono. Tiu sankta ordo reprezentas veran kaj propran Tradicion posedantan la jenajn karakterizojn:
La unuaj teologiaj sistemoj
Inter tiuj kiuj sin dediĉis al la formulado de la unua granda sistemo de filozofio citindas Klemento de Aleksandrio; kiel Justino, ankaŭ Klemento alvenis subteni ke Dio donis la filozofion al la Grekoj “kiel testamenton ilian propran” Laŭ li, la greka filozofia tradicio, kvazaŭ samvalore kun la Mosea leĝo, estas medio de "Revelacio": ili estas du fontoj kiuj definitive iras renkonten al la sama Logos. Ricevinte tiun heredaĵon, Origeno allasis decidan markon al la kristana teologio, ĝin refondante kiel ekzegezon kaj eksplikon de la Sanktaj Libroj.
Laŭ Origeno li estis krome inter la unuaj utiligantoj de la termino homooùsios («samsubstanca») por indiki la rilaton de la procesio ekzistanta inter la tri Personoj de la kristana Sankta Triunuo, en optiko tamen de neperfekta egaleco sed de subordiĝismo de la Filo rilate la Patron; liaj instruajoj estis reprenitaj de Gregorio de Nazianco kiu, male, sin esprimis favore de la egala digneco de la tri diaj Personoj, koncepto poste akceptita kaj proklamita de la Koncilio de Niceo (325), kiu decide asertis:
La temo de la samsubstanceco de la tri Personoj estis reprenita de Aŭgusteno de Hipono, hodiaŭ konsiderata la plej alta epigono de la patristiko. Li estis la teologo kiuj ĉerpis el Novplatonismo kaj kreis rimarkindan sintezon inter la greka filozofio kaj la kristana kredo, precipe ricevante el Plotino la konceptaron de la tri naturoj aŭ diaj hipostazoj, nome (Unu, Intelekto kaj Animo) kaj ilin identigante kun la tri Personoj de la kristana Triunuo (Patro, Filo kaj Sankta Spirito), sed ili konceptante samgradaj kaj samdignaj (malsame ol en Plotino).
Laŭ Aŭgusteno estas limoj trans kiuj la racio ne kapablas iri, sed Dio povas elekti ilumini per la fido la animon de siaj elektitoj, sukcesante kontentigi per la fido ties scio-soifon. Aŭgusteno reprenas de Plotino ankaŭ koncepton laŭ kiu la malbono estas simpla manko de Esto, nome de Dio: la malbono estas do nure homa malobeo.
Kun Aŭgusteno emerĝis, tamen, ĉi-rilate, aparta malsamo de la kristana filozofio kompare kun tiu greka, en kiu estis certe sentita la ideo pri la kontraŭstaro inter bono kaj malbono, sed mankis la nocio de peko: pro tio malĉeestis ankaŭ la kunsekva koncepto de historio kiel vojo al elaĉeto por la savo. Aŭgusteno male konsciis ke la lukto inter bono kaj malbono disvolviĝas precipe en la historio. Tio kuntrenis ankaŭ rehabilito de la tera dimensio fronte al la negativa juĝo ĉe platonismo. Nun ankaŭ la mondo kaj korpaj estaĵoj havas sian valoron kaj signifon, ĉar mem fruktoj de la amo de Dio. Temas pri Dio viva kaj persona kiu vole elektas eniri la homan historion. Al la amo ascenda tipa de la eros greka, Aŭgusteno flankis tial la amon descendan de Dio por ties kreitaĵoj, propran de la kristana agapo .
La lasta patristiko
La sistemo pri la graco ellaborita de Aŭgusteno ekscitis preskaŭ unu jarcenton de disputoj (430-529), kiu determinis serion da problemoj kun la triumfo de la modera aŭgustenismo, La Koncilio de Efeso, jam en 431, krom okupiĝi pri serio da kristologiaj problemoj en kiuj kondamnis nestoriismon (asertantan rigidan separon de la du naturajn en Kristo), estis konfermita la kondamno de pelagianismo.
Duonpelagianoj de sudo de Francio, tamen, ne sukcesis koncepti la preferon de Dio por la elektito kaj, por refuti la vidpunkton de Aŭgusteno, elpensis la ekscesajn formulae atribuitajn al Fulgencio el Ruspe, aŭ profitis teoriojn de iuj, izolitaj, antaŭdestinistoj kiel, ekzemple, Lucido, kiu jam estis kondamnita en la koncilio de Arles (475). Tamen, la modero de Prospero de Akvitanio kaj la akordocelaj tezoj entenataj en la “apelacio” al ĉiuj de la anonima aŭtoro de De Vocatione omnium gentium (Pri vokiĝo de ĉiuj popoloj), malfermis la vojon al akordo. Sankta Cezario el Arles obtenis de la papo Felikso la 4-a serion da Capitula (dekretoj) kiuj estis promulgataj en la Koncilio de Orange, kaj konstituas la konsekron de la triumfo de aŭgustenismo (529).
Sušice (distrikto Uherské Hradiště)
Sušice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Uherské Hradiště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1344.
Kristana teologio
La lasta patristiko
En la Pseŭdo-Dionizio la Areopagano troviĝas, male, la unua eksplicita distingo inter negativa teologio kaj aserta teologio: dum tiu lasta atingas Dion per progresa kreskiĝo de ĉiuj limigitaj kvalitoj de unuopaj objektoj, la unua, male, procedas per malkreskiĝo kaj minimumigo, ĝis la elimino, de ĉiu enhavo de la menso, ĉar Dio, estante supera al ĉiuj realaĵoj eblaj kaj imageblaj, ne estas identigebla kun neniu el ili. Notiĝas en li influoj de la aŭgustena novplatonismo.
Ankaŭ la irlanda Skoto Eriugena, teologo de la karolinda epoko kaj aŭtoro de Periphyseon (aŭ De divisione naturae = Pri la divido de la naturo), insistis en la filozofia argumentado tipa de Aŭgusteno pri la dualisma kaj komplementa rilato inter fido kaj racio kiuj en Dio necese koincidas, ĝin figurante en cirkulo, preferante la negativan vojon: li vidis Dion kiel superan kaj al la esto kaj al la ne-esto, kiel punkton en kiu la dualismo de la realo reordiĝas en unueco. Li, tial, sekvis la interpreton de Pseŭdo-Dionizio la Areopagano, kies tradukis el la greka al la latina lingvo la Corpus Areopagiticum (Amplekso de la Dionizia verkaro), kaj de tiu teksto reasertis la koncepton ke la platonaj ideoj antaŭestas en la Verbo sed ne koincidas kun li: ili fakte estas verko de la Patro. Taksante la universalaĵojn ante rem, Skoto Eriugena prenis pozicion favoran al realismo ekstrema en la disputo pri la universalaĵoj.
La skolastikisma teologio
Ekde la jaro mila estas aparte signifa la naskiĝo de skolastika filozofio, tiel nomata el la institucio scholae, nome de sistemo lerna-eduka vastiĝinta en tuta Eŭropo kaj garantianta unuformecon de instruado. Patro efektiva de skolastikismo estis ĝenerale konsiderata la benediktana abato Anselmo el Aosto, poste levita al la episkopa digneco de la urbo Canterbury, kiu provis krei konverĝon inter fido kaj racio en la sulko de la tradicio [[Platono|platona kaj aŭgustena. Liaj du precipaj verkoj traktas pri la ontologia pruvo, kiu en  Monologion  estas pritraktata “aposteriore” startante el la konsidero ke, se io ekzistas, necesas allasi la Superan Eston ĉe la komenco de la ontologia ĉeno kiu ĝin ebligas. En Proslogion, male, Anselmo ellaboras la pruvoj apriore, sur la bazo laŭ kiu Dio estas la plej Alta Ento, kies pli granda ne eblas pensi; kiu negas ke al tiu koncepto de la menso korespondas realo, necese li sin kontraŭdiras, ĉar ĉi-kaze eblus pensi ke la Supera Esto estas malpli granda ol io ankoraŭ pli granda kiu havus ankaŭ la ekziston.
”Ho Sinjoro, vi ne nur estas kio pri kio ne eblas pensi io pli granda (non solum es quo maius cogitari nequit), sed vi estas ankaŭ pli granda ol ĉio kion oni povas pensi. (quiddam maius quam cogitari possit) [...]. Se vi ne estus tia, oni povus pensi ion pli grandan ol vi, sed tio ne eblas. (Anselmo el Aosto, Proemio kaj nn. 1.15: 226; 235) ”
Anselmo estis subtenanto de la realo de la universalaĵoj ante rem, nome ĝuste apriore, antaŭantaj la sperton. Lia pozicio estis pravigita de Vilhelmo el Champeaux (epigono de realismo hodiaŭ aproksimebla al ideismo), sed kontraŭata de Roscelino, partiano, male, de ekstrema nominalismo per kiu li antaŭeniris ĝis subteni ke la tri personoj de la Triunuo estas distinktaj inter si ĝis la reala separado ankaŭ se identaj per volo kaj povo: iliaj komuna esenco, la dieco, estas nur nomo, iu flatus vocis (voĉa blovo). Roscelino pro tio estis akuzita pri triteismo. En la polemiko enŝoviĝis ankaŭ Petro Abelardo, pli favora al konceptismo, originante tiel disputon kiu estis karakteriza trajto de skolastikismo, kiu daŭrigos laŭlonge de pluraj jarcentoj kaj estis, almenaŭ parte, origino de la moderna filozofio.
La naskiĝo de skolastikismo estis permesinta la disvolviĝon de nova scioformo, pli aŭtonoma kompare kun tiu de la monaĥa medio en kiu tiom kreskis la kristana teologio, per la kreo de siaj novaj sidejoj ĉe la katedralaj skoloj aŭ en la universitatoj kiel en tiuj de Bolonjo kaj Parizo. Tiu lasta, aparte, fariĝis internacia centro por la teologiaj studoj. Inter la institutoj de de la nova alestiĝo akiris rimarkindan prestiĝon la Skolo de Chartres, kiu referencis al novplatonismo de Aŭgusteno kaj Boecio. En la medio de la disputo pri la universalaĵoj, la skolastikuloj de Chartres subtenis ke la ideoj estas tute aprioraj, estante kreaĵoj de la Patro, dum nivele de kosmologio ili alproksimiĝis al la interpreto de Kalcidio pri la Timeo de Platono: ili identigis la kristanan Sanktan Spiriton kun la Animo de la mondo, laŭ la tezo elpensita de Abelardo. Tiel la naturo fariĝis unuo organika kaj sendependa de aliaj sciencoj, objekto sendependa el la teologio.
Samtempe ekestis novaj religiaj fermentoj celantaj renovigi la Eklezion kiel la Kluniza kongregacio disvolviĝinta ĉirkaŭ la jaro mila, aŭ la Cistercianoj, kiu akiris ekstraordinaran gravecon danke al Bernardo de Clairvaux. Tiu lasta proponis mistikan vojon ol la spekulativan teologion: laŭ Bernardo la unika maniero por atingi la veron konsistas en la praktiko de la kontemplo kaj de la preĝo, kaj ne en la abstrakta rezonado. Al li kontraŭmetiĝis Petro Abelardo, kiu male subtenis ke “ne eblas kredi ion ajn se antaŭe oni ĝin ne komprenis”.
Ĉe komenciĝoj de la 12-a jarcento naskiĝis aliaj du novaj movadoj, unu fondita de la hispana Sankta Dominiko el Guzmán, kies predikado baziĝis sur la efiko de la argumentoj kaj forto de la persvado, la alia de Sankta Francisko el Asizo, kiu, male, celis konverti per la ekzemplo de humila vivo, simpla, kaj en harmonio kun la naturo. Tiuj du movadoj rapide disvastiĝis precipe en la urboj kaj kontaktis la tutan socian mediaron per siaj skoloj kiuj intertempe jam fariĝis centroj de mezepoka kulturo.
Estis ekzemple du fratuloj dominikanoj, Alberto la Granda kaj Tomaso de Akvino, la fundamente kontribuantoj al la kreskiĝo de la Skolastika teologio. Aŭtoro de impona komento pri la metafiziko de Aristotelo, Alberto la Granda estis inter la unuaj inokulantoj de la influo de la araba aristotelismo en la kristanaj skoloj, reduktante la rolon kiun Aŭgustenismo estis havinta ĝis tiam, kaj estigante ardajn disputojn kiam iuj konceptoj de averoesa deveno (kiel la neado pri la senmorteco de la animo aŭ pri la perkrea origino de la mondo) ŝajnis invadi la kristanan ortodoksion. Unuafojon, li enkondukis tiam la distingon inter la enhavo de la fido, pri kiu okupiĝas la teologio, kaj tiu de la scienco, en kiu aktivas nur la racio, ĉiam serĉante tamen la akordon inter la du vidpunktoj. Al la fido li asignis Aŭgustenon kiel superan aŭtoritaton, kaj al la scienco Aristotelon, kritike tamen konsideritan. Oni povas diri ke Alberto la Granda donis al la kristana teologio la formon kaj metodon kiuj, substance, konserviĝis ĝis la hodiaŭa epoko. Li akompanis sian teologian pensadon kun granda religia sento: la eklezio proklamis lin sanktulo.