cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kinga Székely
Kinga Székely [sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely Kinga estas hungara speleologo.
Kinga Székely naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Kinga Székely maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1964, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1976, sed en la studjaro 1973 ŝi studis en universitato en Krakovo. Jam en 1960 ŝi aliĝis al speleologoj, en 1968 ŝi havis postenon en la speleologia societo. En 1978 ŝi eklaboris en la speleologia instituto, kie ŝi estis institutestro inter 1990-2002. Krom la enlandaj grotoesploroj ŝi partoprenis en Azio en ekspedicioj en 1988, 1989 kaj 1990. Ŝi ricevis premiojn inter 1969-2018.
Kriváň (monto)
Kriváň estas monto en la montaro Altaj Tatroj (Vysoké Tatry) en Slovakio. De la 19-a jarcento ĝi estas neoficiala simbolo de Slovakio, kaj estos unu el tri naciaj simboloj kiuj aperos sur la planataj slovakaj eŭro-moneroj. Anoj de la slovaka naciisto Ľudovít Štúr plurfoje grimpis ĝin.
Chilieni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 500 kaj en 1992 462 loĝantojn (90% hungaroj).
Hisotrio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1334. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Háromszék vármegye).
Nagyhódos
Nagyhódos [nadjhodoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Fehérgyarmat. La loknomo signifas: granda-kastora.
Situo
Nagyhódos situas sur ebenaĵo, laŭ rivereto Tur, laŭ la ukrainia landlimo, laŭ traira flankovojo, for de urbo, fervojo kaj ĉefvojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1470. Posedantoj de la kampoj estis diversaj familioj. En 1920 la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de nova ŝtato Ĉeĥoslovakio.
Vilaĝservoj estas migra poŝto, klubo de gemaljunuloj.
Ponto de la Admiralo
La Ponto de la Admiralo (Ponto dell'Ammiraglio) estas mezepoka ponto en la sicilia ĉefurbo Palermo. La ponto situas proksime al Corso dei Mille, kie la rivero Oreto kuris.
La ponto estis konstruita en 1132 per ordono de Georgo de Antioĥio, la admiralo de reĝo Roĝero la 2-a.
Origine la ponto kun dek du pintaj arkoj etendiĝis sur la rivero Oreto, kiu estas ĉirkaŭ 2 kilometroj de la centro de Palermo kaj fluas en la Tirenan Maron. La kurso de la rivero estis deflankigita en 1938, kio signifas ke la ponto de la Admiralo nun staras en parko proksimume 100 metrojn de la rivero.
La konservado de la ponto estis en la Senato de Palermo ekde la malfrua Mezepoko. En 1436, 1672 kaj en 1772 alta akvo damaĝis la ponton, kiu poste estis restarigita. En 1751 la ponto estis difektita de tertremo. La surstratiĝo de la Ponto de la Admiralo devenas de la 19-a jarcento.
La 27-an de majo 1860 trupoj gviditaj de Giuseppe Garibaldi, kiuj batalis por unuiĝinta Italio, renkontis la armeon de la Reĝlando de la du Sicilioj sur la ponto.
Ekde la 3-a de julio 2015, ĝi apartenas al la Monda heredaĵo de Unesko, ene de la ensemblo Palermaj arab-normandaj konstruaĵoj kaj katedraloj de Cefalù kaj Monrealo.
Antonio Gil y Zárate
Antonio Gil y Zárate (El Escorial, Madrido, 1-a de decembro de 1796 - Madrido, 1861), estis hispana dramaturgo kaj pedagogo.
Biografio kaj verkoj
Novklasika junaĝe, kelkaj el liaj tragedioj estis malpermesitaj de la eklezia cenzuro kaj li mem suferis persekutadon kaj ekzilon. El 1835 li estis alta funkciulo pri eduksistemo kaj reĝa konsilisto en 1848. Kun Pablo Montesino helpis la kreon de la Centra Porinstruista Altlernejo de Madrido en 1839. Partoprenis en la redaktado de la Studplano de 1845 (Plan Pidal), kiu organizos la hispanajn mezlernejojn kaj influis en la principojn de la unua leĝo pri la hispana eduksistemo (Ley Moyano) de 1857; li helpis ankaŭ la kreadon de la Inspektistaro de Bazedukado en 1859. Li estis ateneano kaj membro de la Lingva Akademio (ekde 1841 ĝis sia morto) kaj de la Belarta Akademio. Li estis profesoro pri Historio de la Liceo Artístico y Literario de Madrid; ricevis la honoran medalon de Isabel la Católica en 1851. En 1856 li estis nomumita subsekretario de la Ministerio de Gobernación (Internaj Aferoj).
Li verkis kelkajn teatraĵojn por esti ludataj en la societo El Liceo, kiaj Rosamunda (1839). Formis parton de la romantisma babilrondo El Parnasillo, sed ekverkis novklasikan teatron de franca stilo: Rodrigo, último rey de los godos kaj Blanca de Borbón (1835).
Post la eksplodo de la romantikismo li kultivis la historian teatron per, inter aliaj verkoj, Don Álvaro de Luna (1840), Masanielo (1841), Un monarca y su privado (1841), pri la Graf-duko de Olivares Guzmán el bueno (1842), Guillermo Tell (1843), El Gran Capitán (1843), La familia de Falkland (1843), Cecilia la cieguecita (1843) kaj la famao Carlos II, el Hechizado (1837), kiu produktis skandalon pro ties antiklerikalismo kaj kontraŭstaro al tradicia Hispanio. En tiu verko pri palacaj komplotoj, la satana konfesisto de la reĝo nome Froilán Díaz pasie kaj nerezistebla enamiĝis je Inés, heroino de la historio kiu rezultas sekreta filino de Karlo la 2-a de Hispanio; ĉar li ne povas realigi sian amon li denuncas ŝin al la Inkvizicio kiel sorĉistino kaŭzanta de la sorĉo kiun suferas la reĝo, fakte ŝia patro. Tiu teatraĵo kaj Guzmán el Bueno estis liaj plej gravaj sukcesoj.
Inter liaj komedioj, de stilo moratina, elstaras Cuidado con los novios (1826) kaj Un año después de la boda(1826), El día más feliz de la vida (1832), El entremetido (1838), Don Trifón, o Todo por el dinero (1841), Un amigo en calndelero (1843), El fanático por las comedias (1844) ktp.
Li verkis sukcesan lernolibron Manual de literatura española (1842-1844) devigan en la hispanaj mezlernejoj kiu enhavis antologion de elektitaj fragmentoj de la hispanaj klasikuloj; la naciismaj kaj eklektikaj ideoj de Gil y Zárate ludis gravan rolon en la formado de la kanono kiun poste konsolidos Manuel Milá y Fontanals kaj Marcelino Menéndez Pelayo.
Preĝejo Sankta Nikolao (Saalfeld)
Historio
En 1180 la kirko konstruitis kiel kapelo de granda bieno. Ĝi poste pligrandiĝis por servi kiel rezidejo dum vojaĝoj de ŝtaŭfaj reĝoj kaj episkopoj de Kolonjo. Rolo de paroĥa kirko perdiĝis post la konstruo de la Johano-preĝejo urbokerne. Pro tiu ĉi malaltrangiĝo la ejo pli kaj pli ekuzitis por neliturgiaĵoj.
Jenas ĝiaj uzoj en la kuro de historio:
Damaĝoj por aliaj uzadoj
De la preĝeja muraro nur la eksteraj muroj konservitis kun plenigitaj romanikaj fenestroj kaj en la kelo reliefa ŝtono kun krucifikso. La tuto tiom ŝanĝiĝis ke eĉ pri la vera formo de la kirko estas neniu klareco sed nur supozoj.
Dubaja Internacia Flughaveno
Dubaja Internacia Flughaveno (IATA: DXB, ICAO:OMDB) estas la plej grava flughaveno en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. Ĝi estas la hejma flughaveno por la internacia flugkompanio Emirates/al-Imarat.
En 2005 la flughaveno servis 24,7 milionojn da pasaĝeroj.
Dubajo havos aldone alian flughavenon, Dubaja Monda Centra Internacia Flughaveno, kiu ebligos plenumi la kreskantajn bezonojn de aera trafiko en Dubajo.
Historio
Dubaja Internacia Flughaveno, la unua flughaveno en UAE, estis konstruita en 1959, post kiam Ŝejko Raŝid bin Saeed Al Maktum mendis la konstruadon. La unuaj aviadiloj alvenintaj okaze de la inaŭguro en 1960 estis DC-3-tipaj.
Je la 3-a de julio 1988 aviadilo de flugo 655 de Iran Air, sur la vojo Teherano - Bandar Abbas - Dubajo, estis pafita el la usona misila krozoŝipo USS Vincennes kaj ĝi falis en la Persan Golfon.
Parto de Terminalo 3 de la flughaveno disfalis je la 28-a de septembro 2004 dum la konstruada fazo.
Edipo en Kolono
Edipo en Kolono (en greka Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ, Oidipus epi Kolonoi, en latina Oedipus Coloneus) estas greka tragedio de Sofoklo, verkita ne multe antaŭ lia morto en 406/405 a.K., kaj ludigita en la [jaro 401 a.K. fare de lia nepo Sofoklo la Juna.eta|Edipo en Kolono, de Fulchran-Jean Harriet (1798–1799).
Historio
Edipo, jam blinda, alvenis en Kolonon, distrikton de Ateno, akompanate de sia filino Antigona. Lokano petas ilin foriri el la sanktejo de la Eŭmenidoj, kie ili troviĝas. Edipo malakceptas ĉar li scias, ke tiu ĉi estas la loko kie li estas mortonta laŭ la orakolo, kaj alvenas pli da lokanoj por forgi lin el tie. Aperas Tezeo, la reĝo de Ateno, kiu certigaa al Edipo protekton kaj promesas ke li estu enterigita en atika grundo; tiele lia spirito protektos Atenon. Ismena, la alia filino de Edipo, alvenas el Tebo kaj rakontas la estontan kontraŭstaron inter la fratoj; venkoj kiu sukcesos havi kun si Edipon. Pro tio Kreono, ŝia bofrato, aperas kun intenco aresti lin por ke Tebo kaj ne Ateno ricevu lian korpon; liaj homoj kaptas Antigonan kaj Ismenan. Tezeo intervenas tiam kaj savas kaj lin kaj liajn filinojn. Poliniko aperas por ricevi la apogon de sia patro, ŝajnigante penton kaj klopodas akiri la patran benon en sia kunfronto kontraŭ Eteoklo, sed li nur kolerigas Edipon, kiu malbenas ilin, kiuj mortigos unu la alian. Fine oni aŭdas fulmotondron, kiu markas la tujan finon de Edipo. Yiu nur indikas al Tezeo kiu estos la loko de sia tombo, ĉar alportos bonan sorton al Ateno dum li restos tie. Li retiriĝas kaj mesaĝisto rakontas ke post beni siajn filinojn, li apartiĝis al soleca loko kaj kiu li mortiĝis sola, ĉe Tezeo.
44821 Amadora
44821 Amadora estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amadora Gonzalez, edzino de Dro Martinez-Delgado, la unua, kiu observis tiun asteroidon la elde la Observatorio Las Campanas.
Lauren Holly
Lauren Michael HOLLY (naskiĝis la 28-an de oktobro 1963 en Bristol, Pensilvanio) estas usona aktorino.
Biografio
Ŝiajn unuajn aktoradajn spertojn kolektis Holly en 1984 en du epizodoj de la serio Hill Street Blues. Unu jaron poste finis ŝi la studon en la Sarah Lawrence College. De 1986 ĝis 1989 ludis ŝi en la serio All My Children. Post pluraj eta roloj, Holly sukcesis la tarrompo en 1992 per la televida serio Picket Fences. Post tio ŝi ludis en kinejaj filmoj, plej ofte en komedioj. De 2005 ĝis 2008 ludis ŝi en la televida serio Navy CIS la rolon de Jennifer „Jenny“ Shepard''.
Post du malsukcesaj geedziĝoj kun Danny Quinn (1992 ĝis 1993) kaj Jim Carrey (1996 ĝis 1997), Holly geedziĝis en 2001 kun Francis Greco, investa bankisto. Ŝi havas tri adoptitajn filojn.
21789 Frankwasser
21789 Frankwasser estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Francis Wasser, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Synge Street CBS Secondary School de Dublino (Irlando).
Mouchnice
Mouchnice (antaŭe Muchnice, Mauchnitz) estas municipo en Ĉeĥio, Sudmoravia regiono, distrikto Hodonín, (ĝis la 1-a de januaro 2007 ĝi apartenis al distrikto Vyškov) sur dislimejo de Chřiby kaj Ždánický les, 2 km okcidente de Koryčany. Tra Mouchnice trafluas rivero mi Kyjovka (Stupava). La teritorio de municipo troviĝas en Naturparko Ždánický les. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Transporto
Tra la municipo kondukas fervojlinio Nemotice - Koryčany. Kun la konstruado oni komencis en marto de 1908. Estis konstruita haltejo kaj parkuma relo. La fervojlinio estis donita en la trafikon la 1-a de aŭgusto 1908, dekomence ĝi servis nur kiel ŝarĝtransporto. La 31-a de marto 1920 estis komencita ankaŭ persona transporto, pli poste ankaŭ transporto de poŝtaj sendaĵoj. Sed la municipo tro ne uzis la ŝarĝtransporton, tial okazis en la jaro 1923 forigo de la parkuma relo. La persona transporto estis ĉesigita la 31-a de majo 1980. La haltejo el la jaro 1949 ankoraŭ kelke da jaroj situis sur sia loko, sed aŭtune de la jaro 2014 ĝi estis detruita.
Nuntempe la fervojlinio estas uzata nur por ŝarĝtransporto de ligno por segejo en Koryčany.
Jarok (Transkarpatio)
Jarok (Ярок, Árok) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1499 laŭ tiama hungara ortografio "Aahok". Ĝis Traktato de Trianon Árok apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario reokupis ĝin, kiel aŭtonomio de rutenoj. Ekde 1945 Jarok apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Traktato de Fontainebleau (1762)
Laŭ la traktato de Fontainebleau de la 3-a de novembro 1762, la parto de la teritorio de Luiziano lokita ĉe la dekstra bordo de la rivero Misisipo (inkluzive de Nov-Orleano) estis sekrete cedita al Hispanio de la franca reĝo Ludoviko la 15-a, pro la malvenko de Francio dum la sepjara milito.
La orienta parto de Luiziano estis same cedita al Britio laŭ la traktato de Parizo de 1763, kvankam la traktato de Fontainebleau mem restis ankoraŭ sekreta.
La sama parto de la teritorio estis redonita de Hispanio al Francio en 1800. Napoléon Bonaparte tamen opiniis, ke ĝi estis nedefendebla, kaj do vendis Luizianon al Usono en 1803.
Degenera energinivelo
En fiziko, du aŭ pli multaj malsamaj fizikaj statoj (kvantumaj statoj) estas nomataj kiel degeneraj se ili ĉiuj estas je la sama energinivelo. Fizikaj statoj diferenciĝas se kaj nur se ili estas lineare sendependaj. Energinivelo estas degenera se ĝi enhavas du aŭ pli multajn malsamajn statojn. La kvanto de malsamaj ŝtatoj je aparta energinivelo estas nomata kiel la obleco de degenereco aŭ nivelo de degenereco.
En kvantuma mekaniko ĉi tio kutime temas pri elektronaj distribuadoj kaj la elektronaj energiniveloj, kie malsamaj eblaj statoj por la partikloj povas esti interrilatantaj per simetrio. La uzado de la termino venas de tio ke degeneraj propraj statoj estas respektivaj al identaj ejgenoj de la hamiltona esprimo. Pro tio ke ajgenoj estas respektivaj al radikoj de la karakteriza ekvacio, degenereco ĉi tie havas la saman signifon kiel la komuna matematika uzado de la vorto.
Se la simetrio estas rompita per perturbo, ofte per apliko de ekstera elektra kampo aŭ magneta kampo, la energiniveloj povas ŝanĝiĝi diverse kaj tiel maldegeneriĝi, ĉi tio estas la forkiĝo de energinivelo.
Pariza klimata konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj en 2015
La Pariza klimata konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj en 2015, CP 21 aŭ COP 21 estis la 21-a klimata konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj, kiu okazis en Le Bourget proksime de Parizo centre de Francio, celis novan klimatan konsenton kaj daŭris ekde la 30-an de novembro ĝis la 12-an de decembro 2015 (iniciate ĝi daŭrus ĝis la 11-a de decembro). 195 landoj partoprenis en tiu klimata konferenco kaj 185 landoj promesis malpliigi siajn emisiojn de forcejaj gasoj.
La tasko de la klimatkonferenco estis krei sekvanto de la Protokolo de Kioto, kiu finis en 2020 (origine en 2012, sed ĝi longiĝis en Doha). La nova klimata konsento devis establi celojn por post 2020. Gravaj aferoj estas la limo de varmiĝo (1,5 C aŭ 2 C), la preciza definicia limo por alsendado de karbona dioksido (malpli alsendado ol plantoj asimilas aŭ "forceja neŭtraleco", sume neniom da CO2-alsendado), la devoj de kreskantaj ekonomoj kiel la BRICS, klimat-rilata financo el la riĉaj landoj por la malriĉaj landoj, tempolimoj por revuoj de celoj kaj devoj kaj la respondeco por damgaxo pro klimata ŝanĝo.
La predizanto de la konferenco estis la franca ministro pri eksteraj aferoj Laurent Fabius. Aliaj gravaj personoj por la registrado de la konferenco estis Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj Ban Ki-Moon, Ekzekutiva Sekretario de la Kadra Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝo (angle: UNFCCC; france: CCUNCC) Christiana Figueres kaj la franca prezidento François Hollande.
Antaŭhistorio
Estis kelkaj iniciatoj por plifacili sukcesan finon por la 2015-a klimatkonferenco.
Usono kaj la Ĉina Popola Respubliko konsentis pri sindevigaj celoj pri elsendado de forcejaj gasoj.
Papo Francisko, mem ankaŭ ĥemiisto, eldonis sian enciklikon Laudato si' pri klimata ŝanĝo kaj malriĉeco monataojn antaŭ ol la Pariza konferenco.
La ĉefepiskopo de Canterbury, Justin Welby, eldonis verdan deklaracion por senkarbonita ekonomio. La Metodisma Konferenco ankaŭ subskribis tiun dokumenton.
La Internacia Sindikata Konfederacio petis celon de "nul karbono, nul malriĉeco".
Koalicio de Ambicio
Nove en konferencoj pri la klimato, estas vasta sed ne tre preciza koalicio kiu inkluzivas Usonon, la Eŭropan Union, AKP-ŝtatojn kaj Brazilon kaj Sud-Afrikon el la BRICS. Ili volas limigi varmiĝon ĝis 1,5 C kaj pliigi la klimatajn devojn de kreskantaj ekonomoj. Ilia nomo estas la Koalicio de Ambicio aŭ la Koalicio de Alta Ambicio.
Lui Ĝianmin kritikis la koalicion kiel komunikila furoro kaj asertis, ke la termo "forcej-gasa neŭtraleco" por pli ambicia limoj de forcejaj gasoj estas tro malpreciza.
Parolado de Fabius
"Ĉiam ŝajnas maleble ĝis kiam ĝi estas farita. Neniu de ni, agante sole, povas esti sukcesa. Sukceso estas konstruita kolektive. En tiu ĉi ĉambro vi decidos pri historia konsento. La mondo atendas. Ĝi fidas je ĉiuj de ni."
Pariza interkonsento
La rezulta Pariza interkonsento iom post iom subskribiĝis de plejmulto de la ŝtatoj tutmonde, kaj ekvalidis la 4-an de novembro 2016, post kiam la Eŭropa Unio ratifis ĝin.
József Révay
József Révay [jOĵef rEvai], hungare Révay József, Esperante Jozefo Révay estis hungara verkisto, tradukisto, literaturisto kaj profesoro.
József Révay naskiĝis, kiel Ullrich József la 22-an de novembro 1881 en Kecskemét. Li mortis la 19-an de februaro 1970 en Budapeŝto.
Biografio
József Révai frekventis lernejojn en diversaj urboj pro ofta lokŝanĝo de la familio. En 1895 li aliĝis al ordeno de piaristoj kaj finlernis universitaton. Li uzis la patrinan nomon Révay ekde 1904. Li komencis instrui en diversaj lernejoj en diversaj urboj, dume forlasis la katolikan religion kaj edziĝis. Baldaŭe li havis 2 filojn. Ekde 1901 liaj poemoj aperis en diversaj revuoj. Li faris studvojaĝojn al Berlino, Romo kaj Munkeno. Post la 1-a mondmilito li komence tradukadis, poste li havis diversajn postenojn en eldonejoj, eĉ en katolikaj eldonejoj, tial li reprenis la katolikismon. Inter 1945-1952 li estis profesoro, poste emerito.
Ostankina televidturo
La Ostankina televidturo (Останкинская телебашня, aŭ la televidturo en Ostankino) estas televida kaj radia turo en Moskvo, Rusujo. Ĝi estas alta 540 metrojn (1.772 futojn) kaj troviĝas je koordinatoj. Ĝi estas en listo de la Monda Federacio de Grandaj Turoj.
La turo estis finkonstruita en 1967. Tiam ĝi estis la plej alta konstruaĵo en la mondo. La projektisto Nikolaj Nikitin uzis novajn ideojn por konstruo: ĝia korpo estas farita el ferbetono plifortigita per internaj ŝtalaj drategoj kaj nur la pinto estas metala. La turo ne havas profundan fundamenton, tamen ĝia stabileco estas atingita per peza baza konusforma parto. En la turo estas 7 rapidaj liftoj (3 por ŝarĝoj kaj 4 por pasaĝeroj).
Restoracio
Ĉirkaŭ alteco egala 330 m funkciis la trietaĝa restoracio nomata "La Sepa Ĉielo", kies rondaj haloj rotacias kune kun vizitantoj, por ke tiuj observu pitoreskajn ĉirkaŭaĵojn. Unu plena rotacio daŭriĝas unu horon.
Incendio
La 27-an de aŭgusto 2000 pro elektra fuŝkontakto ekbrulis kabloj en la alta parto de la turo kaj baldaŭ fajro uraganis jam sube. TV kaj radiobrodkasto por Moskvo kaj moskva regiono estis rompita. Vespere sekvonttage incendion oni ĉesigis. Kvar homoj tiam pereis kaj kelkaj fajroestingistoj estis grave vunditaj.
Sporto
La 21-an de julio 2018 okazis altkuro supren de la Ostankino Turo, kiun partoprenis atletoj el 12 landoj. Ili superis la vojon laŭ la mallarĝa, spirala ŝtuparo kaj atingis la placeton troviĝantan je alteco 337.0 metroj.
La plej bona en la leviĝado inter 28 atletoj estis germano Christian Riedl, kiu trakuris supren 1704.0 interŝtupojn je 9 minutoj kaj 51 sekundoj. Inter virinoj venkis Cynthia Harris (Indianapolis, Indianao, Usono), kiu la saman vojon trakuris je 12.0 min kaj 15.0 sek.
Absolutaj rekordoj estis tiam rompitaj en la kategorioj de viroj kaj virinoj.
3647 Dermott
3647 Dermott estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan planedologon Stanley F. Dermott, de la Universitato Cornell.
Listo de asteroidoj (155001–156000)
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
2208 Pushkin
2208 Pushkin estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatoriode Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan poeton Aleksandr Sergejeviĉ Puŝkin (cirile Александр Сергеевич Пушкин).
Fooly cooly (FLCL)
FLCL estas animeo kreita en 2000 de Studio Gainax kiu estis kreita kun tre granda singardemo por animacio kaj tekniko; ĝi havas 6 epizodojn de po 25 minutoj.
Ĝi kreiĝita de kvalifikitteamo, inspiris animacian serion "Avatar"
La serio temas pri Naota, la ĉefrolulo, kiu estas trafita de "Haruko", virino kun rozkoloraj haroj kaj flava vespo kiu frapis la knabon per elektrilo. Pro tiu ĉi evento aperas batoj sur sia kapo ĉiufoje kiam aperas robotoj.
Kantono Hancock
Kantono Hancock (Hancock County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
Valdefuentes del Páramo
Valdefuentes del Páramo [baldeFŬENtes delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. Valdefuentes del Páramo estas komprenebla etimologie kiel Valo de fontoj de la Stepo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Azares del Páramo kaj Valdefuentes del Páramo, okupas totalan areon de 24,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 310 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 340 loĝantojn el la 1970-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Leono, provinca ĉefurbo; inter Santa María del Páramo kaj La Bañeza.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj beto) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Carlantino
Carlantino estas komunumo de Italio.
Lomeo
Geografio
La urbo situas borde de la Golfo de Gvineo ĉe la marbordo de Togolando, kiu entute longas 52 kilometrojn. La urbo havas grandan havenon, kiu gravas ne nur por la nacia ekonomio, sed ankaŭ tiu de la najbaraj ŝtatoj.
Kolonia epoko
Togolando fine de la 19-a jarcento iĝis kolonio de la eŭropa ŝtato Germana Regno. Dum la jaro 1897 la germana kolonia administrado transloĝis al Lomeo, kio sekve iĝis la ekonomia kaj trafika centro de la lando. En la urbocentro ankaŭ troviĝas konstruaĵoj el la germana kolonia epoko de Togolando - ekzemple la goberniestra palaco aŭ la novgotika katedralo.
Post la Unua Mondmilito la Germana Regno perdis Togolandon kiel ĉiujn aliajn koloniojn. La administradon de Togolando transprenis la Ligo de Nacioj, kiu donis grandan parton de la lando por administrado al Francio, malpligrandan parton al Britio. Dum la brita parto de Togolando nuntempe apartenas al la najbara ŝtato Ganao, la sendependa Respubliko de Togolando korespondas al la franca parto.
Muzeoj
La nacia muzeo kaj la nacia biblioteko vizitindas.
Konstruaĵoj
Vivindaj konstruaĵoj en Lomeo estas la goberniestra palaco, la novgotika katedralo, monumenta skulptaĵo, kiu memorigas pri la ŝtata sendependiĝo, kaj la historia urbocentro.
Village Artisanal
En la urbocentro ekzistas "metiista vilaĝo", Village Artisanal, kie produktiĝas kaj vendiĝas lokaj metiaj artaĵoj.
Marché aux Féticheurs
Iom ekster la urbocentro troviĝas merkato, kie eblas ekhavi ĉiajn kuracilojn de la vodua religio. Vizito indas sole pro la malkutima oferto de ekzemple sekigitaj krokodilaj kranioj aŭ voduaj pupoj. Inter multaj aliaj aferoj, eblas aĉeti personan talismanon, kiu nomiĝas Gris-Gris, kaj peti voduan sacerdoton beni ĝin.
Konvencio de Lomeo
En Lomeo la 28-an de februaro 1975 subskribiĝis unu el la plej gravaj interŝtataj konvencioj: inter la Eŭropa Komunumo (la hodiaŭa Eŭropa Unio) kaj la la ŝtatoj de Afriko, la Pacifika Oceano kaj Karibio - la tiel nomataj (AKP-ŝtatoj). En la konvencio fiksiĝis la financa kaj ĝenerala politika kunlaboro por 5 jaroj (poste 10 jaroj). La Konvencio de Lomeo estis nomita laŭ sia subskriboloko.
Esperanto en Lomeo
Esperantistaj organizaĵoj kun centra adreso en la urbo
En Lomeo inter la 26a kaj la 29a de decembro 2014 okazis Seminario pri Aktivula Maturigo de UEA. Prelegis tiam AGBOLO Apelete : kiel krei retpaghon. Prelegis AFANTCHAO-BIAKOU Raymond (profesoro pri homaj rajtoj en la lomea universitato, prezidanto de la reto de la asociigitaj lernejoj de Unesko de Togolando) : Kiel krei kaj mastrumi klubon kaj asocion. Prelegis ADJE Adjévi; li prezentis la strukturon de UEA en rilato kun la kontinentaj komisionoj kaj prezentis la laboron de la Afrika Komisiono de UEA. Prelegis Mireille Grosjean pri koridora agado (lobiado). Partoprenis 29 personoj el 5 landoj.
Roztoky
… aŭ partoj de municipoj:
La vorto Roztoky aperas ankaŭ en nomoj de municipoj:
Catulle Mendès
Catulle MENDÈS (n. la 22-an de majo 1841 en Bordeaux - m. la 8-an de februaro 1909 en Parizo) estis franca poeto kaj verkisto el portugala-juda origino,
Vivresumo
Post infanaĝo kaj adoleskaĝo en Tuluzo, li alvenis en Parizo en 1859 kaj rapide iĝis unu de la protektatoj de la poeto Théophile Gautier. Li tuj ekhavis fifamecon pro la publikigo de sia Roman d'une nuit en la La Revue fantaisiste (1861), pro kiu li estis kondamnita al unumonata malliberigo kaj monpuno.
En 1866 Mendès geedziĝis kun Judith Gautier, la pli juna filino de lia mentoro Théophile. Ili baldaŭ apartiĝis, kaj en 1869 li komencis kunvivi kun la komponistino Augusta Holmès kun kiu li havis kvin infanojn. La paro disiĝis en 1886, kaj li poste geedziĝis kun la poetino Jeanne Nette, kiu devis esti sia lasta kunulino.
Frue dum la mateno de la 8-a de februaro 1909, la korpo de Mendès estis malkovrita en la subtraka pasejo de Saint Germain.
Parnasa skolo
Li estis aliancita kun la Parnasa skolo ekde la komenco de la movado kaj montris specialan metrikan kapablon en sia unua volumo de poemoj Philoméla (1863). Liaj kritikistoj notis ke la eleganta verso de liaj pli postaj volumoj estas eminenta prefere per lerta imito de malsamaj verkistoj ol de iu konsiderinda originaleco. Al la ĉiuflankeco kaj al fekundeco de la talento de Mendès estas montritaj liaj kritikaj kaj dramecaj skribaĵoj, inkluzive de pluraj libretoj, kaj en liaj romanoj kaj noveloj. Oni konsideras lin reprezentanto de la jarcentfina (fr: fin-de-siècle) estetiko, kaj uzis serĉatan kaj brilan vortprovizon.
Verkaro
La ampleksa verko de Catulle Mendès preskaŭ forgesiĝis hodiaŭ. En letero al la redaktoro publikigita en Figaro (1 majo 1906), Catulle Mendès skribis, ke leginte "Les Religions et les Philosophies de l'Asie centrale" de grafo de Gobineau en 1868, li havis la ideon de teatraĵo pri la Persa poeto kaj ano de la Báb-nomo Tahéreh (ankaŭ nomita Tahirih aŭ Qurrat al-´Ain). Li ankaŭ verkis erotikajn verkojn kiuj daŭrigas la francan tradicion de la libertina conte.
Literaturo en Esperanto
Catul Mendes, kelkaj verketoj, trad. Stéphane Verstaevel-Magnier, eld. , ISBN
Salamon Kamp
Salamon KAMP [ŝalamon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kamp Salamon estas hungara dirigento, korusestro, altlerneja instruisto.
Salamon Kamp naskiĝis la  en Dunapataj.
Kantono Henry
Kantono Henry (Henry County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
Heemsen
Heemsen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg/Weser de la federacia lando Malsupra Saksio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Distrikto Baktalórántháza
La Distrikto Baktalórántháza (hungare Baktalórántházai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg. Ĝi situas sur ebenaĵo en la meza parto de la departemento (en la nordorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Baktalórántháza, kiu estas urbo, krome estas unu grandvilaĝo, la ceteraj 10 estas vilaĝoj.
La areo estas 254,47 km², kie loĝas 19 521 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (terpomoj, pomoj) kaj bestobredadoj. Menciindas la senlaboreco, kiu estas pli alta, ol la ceteraj regionoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la historio kiel distrikto de. ’’Lórántháza’’ aŭ de ’’Nyírbakta’’ kaj ĝis 1950 kiel parto de Szabolcs. Menciindas, ke la distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Sărata (Porumbacu de Jos)
Sărata [sərata] (hungare: Szarata, germane: Salzdorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Avrig. En 1910 ĝi havis 1 006 loĝantojn (rumanoj, ciganoj, hungaroj); en 1956 436. Ĝia unua skriba mencio estis en 1582. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre ĝi apartenas al Porumbacu de Jos.
Preĝejo Sankta Kataldo
La preĝejo de Sankta Kataldo estas katolika templo en la urbo Palermo, Sicilio (Italio). Ĝi situas en Placo Bellini, apud la Preĝejo Sankta Maria de la Admiralo. Starigita en la 12-a jarcento, ĝi estas parto de la ensemblo de Palermaj arab-normandaj konstruaĵoj en la listoj de la monda heredaĵo de Unesko.
Ĝia fondiĝo estas atribuita al Majon Bari, admiralo de la reĝo Vilhelmo la 1-a de Sicilio, kiel privata kapelo de la palaco, hodiaŭ ne plu ekzistanta. La konstruado de la preĝejo estas inter 1154 kaj 1160, jaro de la murdo de Majon Bari. Post lia morto, la templo estis konfidita al la benediktanaj monaĥoj de Monreale, kiuj konservis ĝin ĝis 1787.
Tra la jarcentoj la konstruaĵo suferis multajn transformojn kaj trairis diversajn uzojn, estante la sidejo de la poŝto, en la frua 19-a jarcento. En 1882 okazis profunda restarigo, direktita de Giuseppe Patricolo, kies kapelo estis la sola konservita elemento de la malnova palaco.
La 3-an de julio 2015 la "Palermaj arab-normandaj konstruaĵoj kaj katedraloj de Cefalú kaj Monrealo" estis listigita kiel Monda Heredaĵo de Unesko, estante Sankta Kataldo unu el naŭ unuopaj strukturoj de la deklaro (kun la kodo 1487-004).
Volker Kriegel
Volker Kriegel (naskiĝis la 24-an de decembro 1943 en Darmstadt; mortis la 14-an de junio 2003 en San Sebastián) estis germana ĵazmuzikisto, desegnisto kaj verkisto. Li validas kiel unu el la ĉefroluloj de ĵazroko en Germanujo kaj grave influis la enkondukon kaj establiĝon de ĉi tiu muzikstilo
Edukado
Kriegel instruis al si mem la gitarludon ekde sia 16-a vivojaro. Post kiam li post la abituro komence laboris kiel desegnoinstruisto, li fondis baldaŭ ĵaztriopon (inter alie kun Lothar Scharf), kun kiu li en 1964 dum la Düsseldorfer Amateurjazzfestival [Amatora Ĵazfestivalo je Duseldorfo] premiojn kiel plej bona gitaristo kaj kiel plej bona soloisto. En 1965 li fariĝis membro de la kvinopo de Claudio Szenkar.
Kiam li pli malfrue en Frankfurto studis psikologion kaj sociologion (inter alie je ĵazkontraŭulo Adorno), li unuafoje estis aktiva en la frankfurta ĵazmondeto kaj muzikis je improvizad-kunsidoj kun Emil Mangelsdorff, Fritz Hartschuh, Gustl Mayer kaj Rolf Lüttgens. Jam tiutempe Kriegel laboris kiel desegnisto por gazetoj.
Kariero kiel muzikisto
Kriegel kunverkis dum la fruaj 1970-aj jaroj ankaŭ kiel muzikisto kabaretproduktaĵojn kaj kunmuzikis kiel gastmuzikisto je sonregistradoj de aliaj muzikistoj, interalie de blus- kaj ĵazroka violonisto Don „Sugarcane“ Harris. Ekde 1973 ĝis 1974 Kriegel muzikis denove kun Klaus Doldinger, kiu intertempe ankaŭ muzikis ĵazrokon per sia bando Passport. Li kunmuzikis en 1974 dum la koncertregistraĵo Doldinger Jubilee Concert kaj koncertis kun la bando kiel Jubilee Passport ĉe la Germana Ĵazfestivalo en la sama jaro. Ĉe Passport li muzikis kun frapinstrumentisto Curt Cress, kies propran albumon Curt Cress Clan – CCC li kunverkis en 1975. Post disfalo de Spectrum pro disputo kun Weber Kriegel estis en 1975 fondinto de la Mild Maniac Orchestra (kun Evert Fraterman (dr), Thomas Bettermann (keyb), Hans Peter Ströer (b)), kun kiu li aktivis ĝis en la 1980-aj jaroj. Alie ol en antaŭaj ensembloj en ĉi tiu li kunverkis kun puraj ĵazmuzikistoj: Fratermann devenis de la soŭlo, Bettermann estas klasikmuzike edukita pianisto.
Ekde 1977 li muzikis ankaŭ en United Jazz und Rock Ensemble (UJRE), al kies kunfondintoj li apartenis kaj por kiu li ankaŭ komponis. Kun ĉi tiu ensemblo li koncertis ĉiam denove, kvankam lastatempe post pli grandaj paŭzoj, dum preskaŭ 25 jaroj. Pri URJE Kriegel diris pli malfrue: „Poste kompreneble ĉiu sciis, ke nenio povas fiaski, se kuniĝas dek muzikistoj, kiuj apartenas al la steluloj de siaj instrumentoj.“ Ankaŭ en 1977 Kriegel fondis kun aliaj muzikistoj la diskeldonejon Mood Records, kiu publikigis ĉefe la produktaĵojn de UJRE, de ties unuopaj membroj kaj de aliaj frankfurtaj ĵazmuzikistoj.
Meze de la 1990-aj jaroj Kriegel ekhavis la eblecon, pubikigi desegnaĵojn je la svisa eldonejo Haffmans Verlag. Ĉi tio kaj sanproblemoj je lia mano igis Kriegel fini komence siajn proprajn bandaktivecojn kaj mallonge poste ankaŭ sian kunmuzikadon en UJRE. Nur mallonge antaŭ sia morto li revenis laŭ petoj de la aliaj muzikistoj por la adiaŭa vojaĝo al UJRE, post kiam lin intertempe Peter O'Mara estis anstataŭinta.
La Guitar Center
Kune kun gitarkonstruisto Peter Coura Kriegel fondis marton de 1975 la Gitar-Centralon en kelo ĉe la Schumann-strato en la frankfurta okcidenta kvartalo Westend. La gitarfarejo celis oferti al lokaj muzikistoj pageblajn alternativojn al la tiam preskaŭ ne perlaboreblaj usonaj etikedaj gitaroj. La ideo neniam povis venk, sed la Guitar Center  ekzistas ĝis nun danke al propra gitarlernejo.
Verkado kiel desegnisto, tradukisto kaj rakontisto
Post kiam li meze de la 1990 li pleparte estis retiriĝinta el la muziknegoco, li sin dediĉis ne malpli sukcesa al sia dua kariero kiel rakontisto, tradukisto, ŝercdesegnisto kaj ilustristo kaj foje verkis kiel muzikrecenzisto. Lia libro Der Rock’n’Roll-König fariĝis klasikaĵo de la ĝenro. Al la libroj, kiujn li elangligis en la germanan, apartenas la biografio pri Miles Davis de sia kolego Ian Carr same kiel A Christmas Carol de Charles Dickens, kiun li en la respektiva eldono krome ilustris. En 1979 li verkis en Londono krome la desegnan trukfilmon Der Falschspieler. Krome li ĉiam denove verkis manskribaĵojn por radio kaj televido.
La kariero de Kriegel okazis esence ekde la fruaj 1990-aj jaroj ĉe la svisa eldonejo Haffmans Verlag. Kiam ĉi tiu en 2001 bankrotis, ĝi mallonge antaŭe estis vendinta kaŝe la aŭtororajtojn pri sia verkoj kaj la verkojn eldonis ilin surbaze de lukontraktoj. Kriegel sentis tion rompon de konfido. „La aŭtororajtoj“, jen Kriegel, „estas vendaĉataj kiel komercvaro malantaŭ la dorso de la aŭtoroj.“
Malsaniĝo kaj morto
Post kiam li jam ekde la 1990-aj jaroj ĉiam denove malsaniĝis je kancero (inter alie je laringokancero, kiu al li dum liaj lastaj vivojaroj malfaciligis la paroladon ), Volker Kriegel mortis la 14-an de junio 2003 dum feria restado en hispana San Sebastián pro korinfarkto. Jam la antaŭan jaron li faris kun UJRE la supren menciitan adiaŭan koncertvojaĝon. Lia lasta restadejo troviĝas sur la Norda Tombejo je Wiesbaden.
Postmorta akceptado
La morto de Kriegel ekigis ĉefe en la germanlingva gazetaro grandan eĥon,, sed ankaŭ en la tutmonda gazetaro. Ekzemple en la londona Guardian aperis diversaj nekrologoj. Poeto Robert Gernhardt, mem malsaniĝinte kaj mortinte en 2006 je kancero, omaĝis al Kriegel sian poemaron Die K-Gedichte pri kancero, aperintan en 2004. En 2005 la Muzeo Wilhelm Busch en Hanovro, subtenate de la germana ŝtato, privata donaco kaj helpo de la vidvino de Kriegel, akiris la desegnan postlasaĵon de Volker Kriegel, kiu enhavas proks. 730 desegnojn.
Muzikinstrumentoj
Volker Kriegel ludis ĉefe duonakustikajn gitarojn. Lia rekonilo en la pli malfruaj jaroj estis lia ruĝa Gibson ES-335, origine stereo-versio, kiun li ali-epikigis fare de Peter Coura sur konvencian elektron. Version de ES-335 el 1968 – laŭ Kriegel la plej bona, kiun li posedis – li jam frue vendis. Li ankaŭ posedis gitaron Gibson C4, kiun li tamen pro retrokuplaj problemoj ne uzis sur la scenejoj.Precipe en la 1970-aj jaroj li tamen ankaŭ ludis gitarojn de aliaj produktantoj, ekz AZ-10- kaj BL samkiel 07301 „Billy Lorento“ de firmao Framus.
Kiel amplifilo Kriegel uzis en la 1970-aj jaroj modelon de la brita produktanto HH Amplification, pli malfrue amplifilon akiritan de Attila Zoller de la usona firmao Standel kaj post tio amplifilon Gibson Lab Series. En la 1990-aj jaroj, kiam Kriegel koncertvojaĝis kun UJRE, li uzis amplifilon de Yamaha.
Propraj sonregistraĵoj
Publikigitaj sub la nomoj Volker Kriegel, Volker Kriegel & Spectrum aŭ Volker Kriegel & Mild Maniac Orchestra
Volker Kriegel kiel verkisto
Multaj el la libroj de Volker Kriegel estis tradukitaj en jenajn lingvojn: itala, greka, sveda, angla, franca, nederlanda, japana, korea kaj ĉina.
Traktaĵoj kaj anekdotoj
Ekde la 1970-aj jaroj li estis liberprofesia kunlaboranto en la ĵazredaktejo de radiostacio NDR (Michael Naura) kun la elsendoj Notizbuch kaj Soundcheck, kun Evelyn Kriegel kiel parolantino.
Volker Kriegel kiel traduktisto, ilustristo kaj karikaturisto
samkiel kovraĵodesegnoj por la libroj de Julian Barnes, Flann O’Brien, Bernd Eilert, Gustave Flaubert, Jerome K. Jerome, David Lodge, Guy de Maupassant, Harry Rowohlt, R. L. Stevenson, Nigel Williams, Roger Willemsen kaj aliaj.
Ekspozicioj
La arta postlasaĵo el karikaturoj kaj desegnoj de Volker Kriegel estas rigardebla en Muzeo Wilhelm Busch je Hanovro.
Kantono Jackson (Teksaso)
Kantono Jackson (angle Jackson County) estas kantono en sudorienta Teksaso. Ĝia ĉefurbo estas Edna.
La kantono ricevis la nomon de Andrew Jackson, kiu estis prezidento de Usono ekde 1829 ĝis 1837.
Najbaraj kantonoj
Najbaraj kantonoj estas (de nordo, horloĝdirekte):
Steenwijkerland
[[Media:Nl-Steenwijkerland.ogg|Steenwijkerland]] estas municipo en la "Kapo de Overiselo" en la nederlanda provinco Overiselo. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La municipo ekestis je la 1-a de januaro 2001 pro kunfandiĝo de la municipoj Brederwiede, IJsselham kaj Steenwijk.
La regiona lingvo en granda parto de la municipo (norde de la linio Blokzijl-Wanneperveen) estas Stellingwerfs kiu ankaŭ estas parolata en la frisaj municipoj Ooststellingwerf kaj Weststellingwerf.
En la municipo situas la nacia parko De Weerribben kiu plejparte konsistas el marĉa torftero karakterizata pro longdaŭra torfiĝo.
Vilaĝoj
Baarlo, Baars, Barsbeek, Basse, Basserveld, Belt-Schutsloot, Blankenham, Blauwe Hand, Blokzijl, De Bult, De Klosse, De Kolk (parte), De Pol, Dinxterveen, Doosje, Dwarsgracht, Eesveen, Giethoorn, Heetveld, IJsselham, Jonen, Kadoelen, Kalenberg, Kallenkote, Kuinre, Leeuwte, Marijenkampen, Moespot, Molenhoek, Muggenbeet, Nederland, Oldemarkt, Onna, Ossenzijl, Paasloo, Roekebosch, Ronduite, Scheerwolde, Sint Jansklooster, Steenwijk (municipejo), Steenwijkerwold, Tuk, Vollenhove, Wanneperveen, Wetering, Willemsoord, Witte Paarden, Zuideinde kaj Zuidveen.
Hotelo Luks
Hotelo Luks (Гостиница Люкс) estis hotelo en Moskvo (Rusio) en la Tverskaja-strato nr 10, en kiu en fruaj jaroj de Sovetunio multaj komunistoj elmigrintaj loĝadis.
Historio
Post la venko de la oktobraj revoluciuloj ĝi alinomitis por simili al la franca vorto por lukso. Ekde 1921 ĝi servis kiel oficiala gastodomo de la Tria Internacio. En 1933 alkonstruitis ankoraŭ du kromaj etaĝoj. Tiam la hotelo havis 300 ĉambrojn kaj povis gastigi ĉ. 600 ulojn. La adreso tiama estis Gorki-strato nr 10.
La en la 1930-aj jaroj tie vivantaj komunistoj ĉefe el Germanlingvio bonege vivis komparite al la aliaj moskvanoj malgraŭ plurfoja apero de plagaj ratoj. Multaj loĝantoj tamen arestitis, pridemanditis kaj torturitis inter 1936 kaj 1938 dum la t.n. Granda purigo. La akuzoj estis ĝenerale arbitraj kaj la sorto estis aŭ ekzekuto aŭ sendiĝo al gulago. En oktobro 1941, kiam Wehrmacht staris antaŭ la pordegoj de Moskvo, la hotelanoj evakuitis al Ufa. Reveno ilia okazis jam en februaro 1942.
Šestajovice
Nomon Šestajovice portas pli da municipoj:
ISO 3166-2:US
Ekzistas kodoj por
Emirates Airlines
Emirates Airlines (mallonge: Emirates) (Arabe: طيران الإمارات) (IATA: EK) estas flugkompanio kun sidejo en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. La flugkompanio operacias en la Meza Oriento, Malproksima Oriento, Eŭropo, Afriko, kaj Barata subkontinento, Azia Pacifiko kaj Nordameriko.
ISO 3166-2:US
Federacia Distrikto
US-DC Distrikto Kolumbio
Dekoda listo
US-AK Alasko US-AL Alabamo US-AR Arkansaso US-AS Usona Samoo US-AZ Arizono US-CA Kalifornio US-CO Koloradio US-CT Konetikuto US-DC Distrikto Kolumbio US-DE Delavaro US-FL Florido US-GA Georgio US-GU Gvamo US-HI Havajo US-IA Iovao US-ID Idaho US-IL Ilinojo US-IN Indianao US-KS Kansaso US-KY Kentukio US-LA Luiziano US-MA Masaĉuseco US-MD Marilando US-ME Majno US-MI Miŝigano US-MN Minesoto US-MO Misurio US-MP Nord-Marianoj US-MS Misisipio US-MT Montano US-NC Norda Karolino US-ND Norda Dakoto US-NE Nebrasko US-NH Nov-Hampŝiro US-NJ Nov-Ĵerzejo US-NM Nov-Meksiko US-NV Nevado US-NY Novjorkio US-OH Ohio US-OK Oklahomo US-OR Oregono US-PA Pensilvanio US-PR Porto-Riko US-RI Rod-Insulo US-SC Suda Karolino US-SD Suda Dakoto US-TN Tenesio US-TX Texas US-UM Usonaj Minoraj Eksteraj Insuloj US-UT Utaho US-VA Virginio US-VI Usonaj Virgulininsuloj US-VT Vermonto US-WA Vaŝingtono US-WI Viskonsino US-WV Okcidenta Virginio US-WY Vajomingo
Kodoj por dependaj teritorioj de Usono
Kodoj por dependaj teritorioj de Usono laŭ la normo ISO 3166-1
Juan Yagüe
Juan Yagüe Blanco (San Leonardo, Soria, Hispanio, 1892 - Burgos, Hispanio, 29a de oktobro de 1952), estis hispana militisto. Li gravis dum la Hispana Enlanda Milito, kiam estris la kolonon kiu okupis Ekstremaduron kaj en la Batalo de la Ebro, kaj respondecis pri la masaskroj okazintaj en la urbo de Badajoz, post kio li estis konata popole kiel El carnicero de Badajoz (La buĉisto de Badajoz).
Kariero
Li studis en Militista Akademio de Toledo en 1907 samtempe kiel la generalo Francisco Franco. Li luktis en la Rif-milito kun la trupoj de la Legio. En 1934 li partoprenis estrante afrikajn trupojn en la operacoj de Asturio kontraŭ la revolucio de oktobro 1934 sub la regado de Franco kiu preferis lin kontraŭ alia militestro kiu ekdubis ĉu pafi kontraŭ civiluloj.
Li estis unu el la ĉefaj estroj de la insurekcio de 1936 kontraŭ la registaro de la Dua Hispana Respubliko. Li respondecis pri la estrado de la afrikaj trupoj ekde Ceŭto kie li estis destinita ĉe la Legio atendante la enposteniĝon de Franco.
Yagüe, amiko de José Antonio Primo de Rivera, estis aliĝinto de la faŝisma politika partio Falange Española kaj lia politika agado ĉiam inkliniĝis inter tia ideologio kaj la fideleco al Franco. En malfacilaj momentoj li inkliniĝis ĝenerale al Franco, sed foje kritikis ties decidojn, kio aprtigis lin el estraj postenoj.
Enlanda Milito
En la Hispana Enlanda Milito li partoprenis en la insurekcio de Ceŭto kaj trapasigo de la trupoj de la Ĝibraltara Markolo pere de malfacila aera operaco; kontribuis sekurigi la ribelon en Sevilo. Poste li estris la frankisman antaŭenigon tra Ekstremaduro, kie li uzis siajn afrikajn marokdevenajn trupojn kiel terurigo kaj de respublikaj luktantoj kaj de civiluloj kaj kie li ege kontribuis al la mortigan subpremadon.
La batalo de Badajoz estis unu el la plej sangaj; la 14an de aŭgusto de 1936 la legio rompis truon en la muregoj kiuj tiam ĉirkaŭis la urbon kaj sekvis teruran mortigadon laŭ ekzemple la historiisto Paul Preston nomita kiel la masakro de Badajoz, kie oni ekzekutis ĉirkaŭ 4.000 personoj. Laŭ la biografiisto de Yagüe la mortigistoj eĉ ne diferencigis pacemajn civitanojn el maldekstraj milicanoj.
En intervjuo de la usona ĵurnalisto John T. Whitaker pri tio, lia respondo iĝis tre konata:
Jam kolonelo li pluavancis al Madrido laŭlonge de la rivero Taĵo. Tiam decidis Franco devojigi la avancon al la ĉefurbon por liberigi la Alkazaron de Toledo, kie resistis dum monatoj grupo de insurekciistoj sub la kolonelo José Moscardó, liberigo kiu plibonigus la propagandon de la frankisma flanko. Post malkonsenti je tio, Yagüe estis anstataŭata de José Enrique Varela. Dum la konflikto okazinta de la Unuigo fare de Franco perforte de la du politikaj partioj kiuj estis apoginte lin nome Falange kaj karlistoj, Yagüe situis je la flanko de Franco. Sed poste dufoje almenaŭ petis pardonon kaj kompaton por la arestitoj ĉu falangistoj ĉu respublikanoj, kaj pro tio li estis separita de la estrado de la operacoj. Tamen li partoprenis en la batalo de la Ebro kaj eniris en Barcelono en januaro de 1939 estre de afrikaj trupoj denove terutirginte la populacion.
Kiel militestro Juan Yagüe estis konsiderata dejelkaj kiel ege kapabla estro inter tiuj kiuj partoprenis en la milito. Li estis unu el la pioniroj de la rapidaj operacoj kiuj ĝis tiam neniam okazis sammaniere kiel li avancis tra Andaluzion kaj Ekstremaduro aŭguste de 1936, kaj poste okazis simile fare de la germanaj trupoj dum la Dua Mondmilito. Dum unu monato Yagüe avancis 500 km, ĝis 100 km de Madrido, sed vere li frontis nur milicanojn malbone armiligitajn kaj organizitajn, dum li disponis de regula armeo profesie trejnita por la kolonia milito, kiu disponis de armilaro.
Ekzemplo de lia pionireco estis la metodo konkeri vilaĝojn kie rezistis eta grupo de milicanoj: anstataŭ ataki la ĉirkaŭaĵojn kaj poste avanci al la centro, li sendis kamionojn de legiistoj kaj marokanoj kiuj eniris rapidege ĝis la centro kaj poste tiuj "purigis" la vilaĝon al ekstere.