cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tunelo (filmo)
Tunelo (koree: 터널 Teo-neol) estas korea drama filmo pri naturaj tragedioj de 2016. Ĝia reĝisoro estis Kim Seong-hun; li ankaŭ skribis la scenaron de la filmo.
Enhavo
Lee Jung-soo (Ha Jung-woo) revenas al sia domo. Ĉi tiu tago estas la naskiĝtago de lia filino. Li kondukas transtunele, kaj dum li ŝoforas, la tunelo falruiniĝas.
Kiam li rekonsciiĝas, li vidas, ke li estas mallibera en sia aŭto sub rubo kaj rokoj de la tunelo. Tutaj aĵoj kiujn li havas estas du boteloj de akvo kaj unu naskiĝtagkuko. Li sukcesas kontakti kun la savantaro, la savestro trankviligas lin kaj promesas liberigi lin. Ili kreas specialan kunligilon inter ili. Lee Jung-soo ricevas instrukciojn kiuj helpos al li travivi. Li ankaŭ sukcesas kontakti kun sia edzino kaj ili interŝanĝas amorvortojn.
En la tunelo la viro malkovras ke li ne estas sola tie. Li ekkonas knabinon kaj helpas al ŝi: li dividas sian akvon kun ŝi kaj li alpruntas sian poŝtelefonon al ŝi.
La savskipo malkovras ke ili eraris kaj boris en erara loko. La registaro kaj firmaoj surpremas al la edzino de la viro por ke abandonu la provojn de savo. Ŝi akceptas kaj la savo ĉesas. Oni rekomencas la laborojn en dua tunelo, proksime el la unua, oni laboras per dinamito.
La savestro kontraŭ la ordonoj decidas subeniri al la tunelo kaj li malkovras la malliberan viron. Li liberigas Lee Jung-soo.
Ricevo
Ĉe la kinematografa servo Rotten Tomatoes la filmo akiris la noton 100% (2016).
Ĉe la kinematografa servo Internet Movie DataBase ĉi tiu filmo akiris la noton 6.9 (2016).
Torre de' Picenardi
Torre de' Picenardi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Ca' d'Andrea, Cappella de' Picenardi, Drizzona, Isola Dovarese, Pessina Cremonese kaj Voltido.
Moringen
Moringen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Northeim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
916
En la jaro 916 post Kristo okazis, interalie:
Luberci
Luberci (Люберцы) estas urbo en Moskva provinco de Rusio, centro de la administra distrikto Luberci.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46442.
La urbo estis fondita en 1621. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1925.
Loĝantaro
En 1959 la urbo havis 95 mil loĝantojn, en 2002 - 156,7 mil loĝantojn, en 2010 - 172 mil loĝantojn.
Transporto
En la urbo estas fervojaj stacioj "Uĥtomskaja" "Luberci-1", "Luberci-2", "Panki" (linio de Kazanskij stacidomo al Kolomna kaj Ĉerusti).
Takahiro Yamamoto
Takahiro Yamamoto (山本 貴広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Morrens
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,66 km², de kiuj 17,6% estas kovritaj de arbaro, 67,3% servas por agrikulturo kaj 15,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Morrens limas en nordo al Assens, en nordoriento al Bretigny-sur-Morrens, en sudoriento al Cugy, en sudo al eksklavo de Laŭzano, en sudokcidento al Cheseaux-sur-Lausanne, kaj en nordokcidento al Etagnières.
Trafiko
Morrens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Cheseaux-sur-Lausanne al Assens. Kaj du vojoj kondukas de Morrens al Cugy. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de proksimume 5 kilometroj sudoriente de la komunumo apud Laŭzano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Morrens datiĝas el la jaro 1147 jam sub la aktuala nomo Morrens. Sur la limo al la najbara komunumo Cheseaux-sur-Lausanne dum fosado en la jaro 1998 estis trovitaj la restaĵoj de vasta romia vilao kun mozaiko, kiu hodiaŭ vidblas en la Vilao Mon-Repos en Laŭzano. Dum mezepoko Morrens estis feŭdo de la episkopo de Laŭzano. Komence de la 16-a jarcento la feŭdo apartenis al la nobela familio de Russion. En la jaro 1594 la senjorujo transiris al la familio de Saussusre, kiu ĝin konservis ĝis la Helveta Revolucio. La senjora domo de la familio de Saussure datiĝas el la jaro 1696. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Morrens apartenis al la Voktejo Laŭzano. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Lubim
Lubim (ruse Любим) estas urbo en Jaroslavla provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 78218501.
La urbo estis fondita en jaro 1546.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 08543, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Uĉa (Уча) en riveron Obnora (Обнора) (kiu enenfluas en riveron Kostroma Кострома).
En jaro 1959 la urbo havis 7,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 6,3 mil loĝantojn.
Cantamayec
Cantamayec estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Cantamayec. La komunumo apartenas al la regiono 8 (Sur Poniente). Ĝi estas en la sudokcidenta parto de Yucatán kaj havas limojn kun Campeche kaj al la regionoj 5, 6, 7 kaj 9. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31010.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2283 loĝantojn. El tiuj estis 1191 viroj kaj 1092 virinoj. La komunumo havas surfacon de 502 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 24 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 57,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,9 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1210 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 799 scipovis legi kaj skribi kaj 410 personoj estis analfabetoj. Do 33,88% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2085 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1753 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 84,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Decido (Eŭropa Unio)
Laŭ la artikolo 249 (4-a alineo) de la traktato pri Eŭropa Komunumo, "Decido estas deviga en sia tuteco por tiuj, al kiuj ĝi estas adresita".
Decido estas akto por apliki la eŭropunian juron en unuopaj aferoj koncernantaj civitanon, societo aŭ ŝtaton.
Akto kun unuopa apliko
Decido devigas nur la "individuoj", al kiu ĝi estas adresita: civitanoj, societoj, ŝtatoj.
Pli ofte la decidoj donas permeson. Sed ili povas ankaŭ doni punon: ekz. la Eŭropa Komisiono faras decidojn, kiu trudas punon al firmaoj pro troprofito de sia komerca superrego.
Akto deviga en sia tuteco
Tio similigas decidon al reglamento, kaj malsimiligas ĝin de direktivo.
Akto rekte aplikenda
Decido rekte efikas:
Cambes-en-Plaine
Cambes-en-Plaine estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Decido (Eŭropa Unio)
Sciigo de decido
Principe decido estas sendita al sia aladresato. Ĝi efektiviĝas ekde la tago, kiam ĝi estas ricevita.
Tamen ekzistas okazoj, kiam decido estas publikigita en la Oficiala Gazeto de Eŭropaj Komunumoj, nome:
Porchefontaine (stacidomo)
Porchefontaine estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C5) de RER situanta en komunumo Versailles, en departemento Yvelines en regiono Francilio.
La nomo Porchefontaine estas tiu de kvartalo en Versailles.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Invalides - Versailles-Rive-Gauche (977000).
Ŝanco
Ŝanco en matematiko estas la ebleco, ke okazas (favora) evento, kies probablo estas inter nul kaj unu.
1833
1833 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
Ŝanco
Antonimoj de ŝanco estas risko kaj danĝero.
1833
En la jaro 1833 post Kristo okazis, interalie:
Ŝanco
En nematematika kunteksto ŝanco estas la ebleco atingi per propra agado deziratan rezulton.
Spišské Tomášovce
Spišské Tomášovce, hungare Szepestamásfalva [sepeŝtamAŝfalva], germane Tomsdorf aŭ Tammsdorf estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. En ĉiuj lingvoj oni rekonas la nomon Tomaso. Ankaŭ proksima vilaĝeto apartenas al la municipo.
Situo
Spišské Tomášovce situas laŭ maldekstra bordo de Hornád, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Poprad-Spišská Nová Ves. La lasta urbo troviĝas 10, Poprad 21 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1229 en latina formo "Villa Thome". Post invado de la tataroj en 1241 Béla la 4-a invitis germanojn ankaŭ en tiun vilaĝon. En 1787 loĝis tie 252 vilaĝanoj en 36 domoj, en 1828 332 vilaĝanoj en 46 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Tamásfalu, poste ĝi ricevis pli longan nomon pro peto de poŝto. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Spišské Tomášovce 373 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Nová Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Spišské Tomášovce 1517 homoj, (1329 slovakoj, 143 ciganoj).
28808 Ananthnarayan
28808 Ananthnarayan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Vidya Ananthnarayan, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la BASIS Chandler de Chandler (Arizono).
917
En la jaro 917 post Kristo okazis, interalie:
37309 Pajuelo
37309 Pajuelo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en 7:1 kun Venuso kaj 11:4 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Yasuhiro Nagahashi
Yasuhiro Nagahashi (長橋 康弘, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Kawasaki Frontale.
Akvaĵoj en Azerbajĝano
La hidrografio de Azerbajĝano esence apartenas al la baseno de la Kaspia Maro.
Riveroj
Riveroj formas la ĉefan parton de la akvosistemoj de Azerbajĝano. En Azerbajĝano estas riveroj de diversaj longoj. El ili riveroj estas malpli ol 25 km longaj. Nur 24 riveroj estas pli ol 100 km longaj.
La plej grandaj riveroj, kiuj fluas tra la lando, estas:
Rivera sistemo
La riveroj en Azerbajĝano povas esti dividitaj en tri grupojn:
Azerbajĝanaj riveraj sistemoj ŝanĝiĝas kaj evoluas sub la influo de diversaj fiziografiaj faktoroj: klimato, pejzaĝo, geologia strukturo, grundo kaj vegetaĵaro.
La denseco de la rivera reto pliiĝas, poste iom post iom malpliiĝas en pli altaj altitudoj. Escepte de la regiono Talysh (-), la rivera denseco estas la plej alta (1-2 km/km²) je - kilometroj, dum en la areo de la Taliŝ-Montaro ĝi pintas je - je 500-. La averaĝa denseco de la rivera sistemo de Azerbajĝano estas. La denseco estas eĉ pli malalta ol en la ebenaĵoj.
Kura kaj Aras
Kura kaj Aras estas la plej longaj riveroj en Azerbajĝano. Ili fluas tra la baseno de Kura-Aras. La riveroj, kiuj fluas rekte en la Kaspian Maron, originas ĉefe el la nordorienta deklivo de la Granda Kaŭkazo kaj el la Taliŝ-Montaro kaj fluas laŭ la basenoj de Samur-Devechi kaj Lenkeran.
La areo de la rivera baseno de Kura ĝis la krucvojo kun la rivero Aras estas pli malgranda ol la akva baseno de Aras. La rivero daŭre nomiĝas Kura sur la krucvojo ĉar la akva nivelo de la Kura estas duoble pli alta ol tiu de la rivero Aras.
Akvorezervejoj
Pli ol 60 akvorezervejoj estis konstruitaj por reguligi la riverfluon en Azerbajĝano. La formado de ĉi tiuj akvorezervejoj estas unu el la agoj plenumitaj por raciigi la uzadon de akvo kaj energiaj rimedoj.
La plej grandaj akvorezervejoj estas:
La akvorezervejoj en Azerbajĝano estas celitaj por esti uzataj por diversaj celoj, dum plej multaj aliaj lagetoj estas uzataj ekskluzive por akvumado.
6992 Minano-machi
6992 Minano-machi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Minano (japane : 皆野町, Minano-machi) en gubernio Saitama.
12525 Kathleenloia
12525 Kathleenloia estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Máté Csanaki
Máté CSANAKI [ĉanaki], (Czanaki Máté, Tsanaki Máté) hungara kuracisto, instruisto en Sárospatak. Li naskiĝis en 1595 kaj mortis en Koloĵvaro, en novembro 1636.
Kariero
Máté Csanaki studis en Nagyszombat, Pozsony kaj Sárospatak. Poste li iris studi en Aŭstrion kaj Moravion. Post tri jaroj li revenis studi en Gönc (1614). De la fino de 1618 li denove studis en eksterlando en Heidelberg, Bremen, Franeker, Leiden, Oxford, Cambridge, Strassburg, Genovo kaj en Bazelo. Li fariĝis doktoro pri medicino. Reveninte en 1629, li estiĝis kuracisto de reganto Georgo Rákóczi la 1-a.
Oberpleichfeld
Oberpleichfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hemingway Pianos
Hemingway Pianos esta produktanto de ciferecaj pianoj. Produktfasonado kaj -evoluigo okazas en Germanujo. La produktadon de la instrumentoj respondecas kunproduktanto en Ĉinio. Hemingway-pianoj estas vendataj ekde 2003 ĉefe en germanlingvaj landoj kaj ekde 2005 en eŭropaj najbarlandoj.
Produktoj
La produktaro ampleksas tri ciferecpianajn seriojn por komencantoj kaj progresintoj. Hemingway-piano havas pezigitan klavaron kun frapdinamiko kaj pianomekaniko, 64-voĉan polifonion, 8 sonkolorojn kaj 2-trakan sekvencilon. Variaj kvalitgradigoj je la specimenado de la sonfontoj kaj variaj skatoloj dislimigas la seriojn 200, 500 kaj 700.
Direktivo (Eŭropa Unio)
Laŭ la artikolo 249 (3-a alineo) de la traktato pri Eŭropa Komunumo, "Direktivo estas deviga por tiuj koncernitaj membroŝtatoj rilate la atingotajn celojn, sed lasas al la naciaj instancoj la elekteblecon de formo kaj rimedoj".
Direktivo ŝajnas nerekta agrimedo, kies tekniko similas al tiu de la nacia kadroleĝo. Ĝi partoprenigas la membroŝtatojn en la farado de la eŭropunia leĝaro. Eŭropa Unio difinas la atingotajn celojn por la membroŝtatoj; ĉi-lastaj sekve agas kadre de sia procedura memstareco por atingi tiujn celojn.
Direktivo akordigas du necesojn:
Cele al klarigo, la Traktato estiganta Konstitucion por Eŭropo donas novan nomon al direktivo: eŭropa kadroleĝo. Ĝia artikolo I-33 ja tekstas jene: "Eŭropa kadroleĝo estas leĝfara akto, kiu estas deviga por tiuj koncernitaj membroŝtatoj rilate la atingotajn celojn, sed lasas al la naciaj instancoj la elekteblecon de formo kaj rimedoj."
Akto sen ĝenerala apliko
Tamen praktike la direktivoj prenas ĝeneralan aplikon pro tio, ke ili estas plejofte adresitaj al ĉiuj membroŝtatoj; tiel ke ili efikos super la tuta Eŭropa Unio. La Maastriĥta traktato postulas, ke tiuokaze direktivo estu publikigita en la Oficiala Gazeto de Eŭropaj Komunumoj (same kiel reglamento).
Akto deviga ne en sia tuteco
Tamen praktike direktivoj emas limigi la liberecon de la ŝtatoj, ĉar la direktivoj mem ofte tre precizigas la detalojn por sia aplikado... tiel ke la ŝtatoj foje ne plu povas mem elekti la formon kaj la rimedojn por apliki ilin. Tamen hodiaŭ oni provas rekonformiĝi al la origina principo donante pli grandan rimedan liberecon al la membroŝtatoj.
Devigo enlanden transformi direktivon
Direktivo estas deviga. La eŭropunia juro postulas, ke la enlanda transformo igu la direktivon plene efektiva.
Por tio, la membroŝtatoj devas komuniki al la Eŭropa Komisiono la de si alprenitajn enlandajn transformaktojn. Tiun devon ĝenerale mencias fina dispozicio de la direktivo.
Se ne estas tia mencio en la direktivo, tiu devo tamen estas pro la artikolo 5 de la traktato pri Eŭropa Komunumo, kiu devigas la membroŝtatojn kunlabori kun la eŭropuniaj institucioj super la plenumo de la traktato. La Eŭropa Komisiono cetere povas baziĝi sur tiu artikolo 5 de la traktato por peti al la ŝtatoj pli multajn informojn, ol kiom antaŭvidas la direktivo mem.
Porcio da libereco lasita al la membroŝtatoj
La membroŝtatoj havas porcion da libereco por enlanden transformi direktivon. Sed porcio da libereco ne implicas tutliberan povon de la ŝtatoj. La principo de jura sekureco ja trudas devigojn al la ŝtatoj:
Konsekvencoj de enlanda mistransformo
Se ŝtato mistransformas direktivon enlanden, ĝi estas punebla. Kiel gardisto de la eŭropuniaj traktatoj, la Eŭropa Komisiono ja povas iniciati juĝproceduron antaŭ la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj por konstatigi la malobservon fare de la koncerna ŝtato. La Kortumo tiam povas kondamni la ŝtaton al monpuno.
Enlanda mistransformo povas rezulti el:
Principe direktivo ne povas efektivi sen enlanda transformo fare de la membroŝtatoj. Tamen la Justica Kortumo agnoskis en 1974, ke, se ŝtato ne transformis direktivon malgraŭ jama forpaso de la limdato, ŝtatano rajtas baziĝi sur ĉi-direktivaj dispozicioj por jurkontesti aktojn de la ŝtato, kondiĉe ke tiuj ĉi dispozicioj estu klaraj, precizaj kaj senkondiĉaj (juĝafero Van Duyn, 1974). Tiel direktivo kelkfoje povas efiki, eĉ se ne estis alprenita ĝia transformakto post la antaŭvidita limdato.
Klenov
Klenov (hungare Kelembér) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Klenov situas en valo, laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas je 21 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1330 en formo "Clencberk". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kelembér 455 homoj, (rutenoj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Prešov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Klenov 215 homoj, (205 slovakoj).
11137 Yarigatake
11137 Yarigatake estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Jari (japane: 槍ヶ岳, Yari-ga-take), kies karakteriza lancoforma pinto alta je 3180 metroj estas defio por la montogrimpistoj. Ĝi estas unu el 100 plej famaj montoj de Japanio.
Maur
Pri la komunumo
Maur estas komunumo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 9080 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 9261 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Maur situas je la orienta flanko de la montoĉeno de Pfannenstiel kaj je la okcidenta bordo de la lago Greifensee. La komunumo troviĝas meze en la kamparo, tamen tute proksime de la urbo Zuriko. Je bela vetero ĝi ofertas mirindan panoramon al la Alpoj kaj la lago. La komunumo posedas publikan banejon kun strando ĉe la lago. Al la komunumo Maur apartenas ankaŭ la vilaĝo Forch ĉe la montpasejo Forch sur la dorso de Pfannenstiel, Aesch kaj Scheuren okcidente de Forch, kaj sur la orienta deklivo de Pfannenstil Binz, Ebmatingen kaj Uessikon.
Trafiko
Maur per busoj de la Zurika Trafik-Unio estas facile atingebla de Zuriko. Sur la Greifensee ekzistas ŝiplinio al Uster. La municipo Forch atingeblas per la regiona tramlinio S18 de la Forch-Fervojo.
Ekonomio
Maur estas ŝatata loĝloko de familioj, kies gepatroj laboras en la proksima urbo Zuriko. La vilaĝo mem origine estis agrokultura, sed nur malgranda parto de la loĝantoj nuntempe ankoraŭ estas kamparanoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Maur datiĝas el la jaro 874 kiel Mure.
Apud la lagobordo ekzistis neolitikaj kaj pronzepokaj lagobordaj setlejoj.
La unua dokumenta mencio el la 9-a jarcento okazis en listo de la Granda Monaĥejo en Zuriko. Iom poste la rajtoj pri Maur transiris al la Virina Monaĥejo Zuriko, kiu instituigis en Maur majoron por administri siajn bienojn. Kiel sekvanto de la monaĥeja majoro, la tribunalejo Maur pluekzistis interne de la kamparvoktejo Greifensee. Inter 1424 ĝis 1559 la tribunala senjorejo seninterrompe apartenis al la familio aeppli. En la jaro 1775 la lasta tribunala senjoro, la artisto kaj eldonisto David Herrliberger vendis la tribunalejon al la urbo Zuriko.
Kaŭĉuko
Kaŭĉuko aŭ naturkaŭĉuko estas elasta (natura) gumo, konsistanta el preparita suko de kelkaj amerikaj aŭ afrikaj arboj aŭ lianoj (kaŭĉukarbo (Hevea brasiliensis)) el eŭforbiacoj, Ficus elastica el morusacoj).
En 1876 kolektis la anglo Henry Wickham ĉirkaŭ 70 000 kaŭĉukajn grajnojn kaj kontrabandis ilin el Brazilo en Brition. El tiuj kreskis nur 2 600 plantoj, sed tio sufiĉis por poste planti kaŭcukajn arbojn sur la britaj kolonioj.
Plantaro de kaŭĉukarboj donas rikolton de 1000-3000 kg/ha. Hodiaŭ la plej granda parto de kaŭĉuko estas artefarita produko, la tiel nomata sinteza kaŭĉuko
Preĝejo St. Thomas Martiro (Monmouth)
La Preĝejo St. Thomas Martiro (Church of St Thomas the Martyr, Eglwys Sant Tomos) en Overmonnow, Monmouth, sud-orienta Kimrio, estas lokita apud la mezepoka Ponto Monnow trans la Rivero Monnow. Almenaŭ parto de la konstruaĵo datiĝas el ĉirkaŭ 1180, kaj ĝi havas fajnan 12-jarcentan romanikan ĥorejan arkon, kvankam la ekstero estis grandparte rekonstruita en la frua 19-a jarcento. Ĝi estas unu el la 24 vidindaĵoj de la Monmouth Heritage Trail, kaj estas listigita konstruaĵo de Grado II*.
Aurelio de la Vega
Aurelio de la VEGA Saavedra (naskiĝinta la 28-an de novembro 1925 en Havano mortis la 12-an de februaro 2022) estis usona juristo, muzikkritikisto kaj komponisto de kuba deveno.
Vivo
Li studis komence jursciencojn ĉe la universitato de Havano. Pli malfrue li studis kompozicion ĉe Konservatorio Ada Iglesias en Havano. Krom tio li studis de 1943 ĝis 1946 ĉe la komponistoj Fritz Kramer en Havano kaj de 1947 ĝis 1948 ĉe Ernst Toch en Losanĝeleso.
Li estis dekano de la muzikscienca fakultato de la Universidato de la Oriento en Santjago de Kubo, konsilanto de la Nacia Kulturinstituto kaj vicprezidanto de la Havana Filharmonia Orkestro. Ekde 1952 ĝis 1954 li gastinstruis en Usono. En 1959 li translikiĝis al Kalifornio kaj fariĝis muzikprofesoro kaj estro de la elektronika muzikstudio de la Kalifornia Ŝtata Universitato en Losanĝeleso. En 1966 li ricevis la usonan civitanecon.
Ludinovo
Ludinovo (ruse Людиново) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29410.
La urbo estis fondita en jaro 1626.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La interurba telefona kodo estas 08444, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordo de rivero Nepolotj (Неполоть) (baseno de rivero Desna (Десна)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 26,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 41,8 mil loĝantojn.
Mezamerikaj skribsistemoj
La mezamerikaj skribsistemoj estas originalaj skribsistemoj de la popoloj kiuj loĝis en Centrameriko dum la epoko de Antaŭkolumba Ameriko, kiuj estis uzitaj por registri gravajn okazaĵojn en la disvolvigo de tiuj popoloj. Same kiel Mezopotamio kaj Ĉinio, Centrameriko estas unu de la lokoj ne kiuj la disvolvigo de la skribo okazis tute sendepende. La skribsistemoj de la mezamerikaj popoloj - aŭ almenaŭ la sistemoj kiujn oni sukcesis deĉifri almenaŭ parte ĝis nun — kombinas logogramojn kun elementoj silabenhavaj, pro kio ne eblas la kvalifikon de hieroglifa skribsistemo. La arkeologia esplorado dokumentis la ekzistadon de mal pli ol deko de diferencaj antaŭkolumbaj skribsistemoj en Centrameriko, kvankam la mankoj de metodoj por la datado malfacilegas la determinon por scii kiu estas la plej antikva, kaj tial determini kiu utilis kiel bazo por la disvolvigo de la ceteraj.
La plej bone konata el tiuj indiĝenaj skribsistemoj estas la majaa skribo de la klasika periodo. Kelkaj fragmentoj de la literaturo de la antaŭkolumba Centrameriko estis konservitaj pere de la uzado de la latina alfabeto de la hispana lingvo en la transkribado de la parolaj tradicioj de la popoloj kiuj loĝis en la tempo de la konkero. Tiuj transkribaĵos estis faritaj en kelkaj okazoj — kiel ĉe la Popol Vuh de la kiĉeoj de Gvatemalo aŭ la tekstoj de la informantoj de Sahagún en la Centro de Meksiko — en la lingvoj de la propraj indiĝenoj, kio permesis scii ion pri kiaj estis tiuj lingvoj en la tempo de la konkero, sed sen rilato al eblaj skribsistemoj. En tiu tempo ankaŭ oni detruis nombrajn mezamerikajn kodeksojn — kiel dum la Aŭtodafeo de Maní, kie Diego de Landa bruligis ĉirkaŭ 27 jukatanajn kodeksojn; aŭ ĉe la kazo de Juan de Zumárraga kiu ordonis la detruadon de kelkaj indiĝenaj skribaĵoj en Texcoco—, kaj tial estas malmultaj la indiĝenaj dokumentoj kiuj survivis ĝis hodiaŭ.
Inter la plej konataj mezamerikaj skribsistemoj estas tiuj de olmekoj, zapotekoj, epiolmeka, de Izapa, de majaoj, ñuiñe, de mikstekoj kaj de aztekoj.
Zoltán Nánási
Zoltán NÁNÁSI [na:na:ŝi] estas rumania hungara lokhistoriisto, arkeologo. Li naskiĝis en Oradea la 24-an de novembro 1934.
Kariero
Zoltán Nánási akiris diplomon pri historio en Universitato Bolyai de Kluĵo. De 1962 ĝis 1975 li estis kunlaboranto de la muzeo de Săcueni. Li instruis inter 1958-89 en Săcueni, inter 1990-94 en Valea lui Mihai.
(12528) 1998 KL31
(12528) 1998 KL31 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
918
En la jaro 918 post Kristo okazis, interalie:
Thornton (Koloradio)
Thornton, origine angle Thornton, Colorado estas urbego en Usono, en subŝtato Koloradio, en Kantono Adams (Koloradio) kaj Kantono Weld. Ĝi apartenas al urbaro de Denvero (Koloradio).
Geografio
Thornton situas sur montaro en la meza landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato, en la nordokcidenta parto de la kantono. Denvero kaj Arvada (Koloradio) troviĝas po 16 km.
Historio
Ĝis 1953 la nuna Thornton estis nur kamparo. La nova komunumo evoluis kiel antaŭurbo de Denvero.
Klimato
En Thornton la temperaturo averaĝe varias inter 0-17 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 31 °C. La malvarmo kulminas en decembro averaĝe -7 °C. La precipitaĵo sume estas 463 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (vintre ankaŭ neĝas).
Trafiko
Loĝantoj de Thornton uzas internacian flughavenon de la proksima Denvero. El la urbego kuras 6 ĉefvojoj al la proksimaj urboj. Aŭtobusoj de Denvero liveras la pasaĝerojn.
Lagoa d'Anta
Lagoa d'Anta estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1962, la municipo havas 6.164 loĝantojn.
Bulovka (apartigilo)
Nomon Bulovka havas:
19915 Bochkarev
19915 Bochkarev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nikolaj Gennadieviĉ Boĉkarjov (cirile : Николай Геннадиевич Бочкарёв, kiu malkovris iksan radiadon de nebulozoj formita far de stela vento kaj iniciatis observan programon por la mapado de aktivaj galaksiaj kernoj. Li fondis la Internacian Astronomian Societon, kiu ampleksas la Komunumon de Sendependaj Ŝtatoj.
28810 Suchandler
28810 Suchandler estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Suzanne Chandler, mentorino por unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Corte Madera School de Portola Valley (Kalifornio).
Takao Oishi
Takao Oishi (大石 隆夫, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Suchonice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1303.
Lajos Bebrits
Lajos Bebrits [lajoŝ bebriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bebrits Lajos estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, fervojisto, ĵurnalisto, diplomato.
Naturrezervejo Poĉaram
Naturrezervejo Poĉaram estas situanta je 15 km el Medak kaj el 115 km el Hajderabado, Andhra-Pradeŝo, Barato. Tiu rifuĝejo estas atingita de privata transporto el Medak. La arbaro Poĉaram estis favorita ĉaŝejo de Nizam kaj deklarita kiel Naturrezervejo en komenco de la 20a jarcento.
Ĝi estas nomata laŭ la lago Poĉaram formata per akvobaraĵo de Allair en 1916 - 1922, ĝi etendas ĉe ĉirkaŭ. Ĉirkaŭata de verda arbaro, ĝi estas riĉa en flaŭro kaj faŭno kaj allogas multajn flugilvizitantojn, kiaj la Hinda ansero, Rusta tadorno kaj la Azia tenajlulo. Estas centro por ekoturismo kie vizitantoj povas vidi kvin speciojn de antilopoj kaj de cervoj. Someraj temperaturoj estas ĝis 46 C kaj vintre ĝi falas al 6 C. La Naturrezervejo estas hejmo de animaloj kiaj leopardoj, sovaĝaj katoj, sovaĝaj hundoj, lupoj, ŝakaloj, longlipaj ursoj, akvocervoj, nilgaoj, ĉinkaroj, ĉitaloj kaj kvarkornaj antilopoj.
Lajos Bebrits
Lajos Bebrits naskiĝis la  1891 en Hungara reĝlando en Teregova (nuntempe en Rumanio). Li mortis la 1963 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Bebrits frekventis gimnazion, fervojistan faklernejon. Inter 1910-1919 li laboris en Hungaraj Ŝtatfervojoj en diversaj stacidomoj. En 1917 li aliĝis al socialdemokratoj, post 2 jaroj al komunistoj. Post Traktato de Trianon li restis en rumania parto de Banato, kie li havis [posteno]]n en sindikato. Pro komunista propagando li estis kondamnita pli ol jaron. Inter 1923 kaj 1932 li vivis en Usono, kie li kontribuis en hungarlingvaj gazetoj. Ankaŭ tie pro la kontribuaĵoj li estis forigita el Usono, poste li vivis plu en Moskvo. Komence li estis fervojisto, sed inter 1938-1940 li estis arestita pro falsaj akuzoj. Post la liberiĝo li redaktis hungarajn gazetojn, eĉ hungarlingvan dissendon. En 1945 li translokiĝis al Hungario, kie li estis subministro, inter 1949 kaj 1956 ministro pri poŝto kaj transporto. Inter 1945 kaj 1962 li estis ankaŭ parlamenta deputito, poste ĝis 1959 diplomato. En 1962 li pensiuliĝis. Li ricevis premion en 1948.
919
En la jaro 919 post Kristo okazis, interalie:
Volkswagen Tipo 2
Volkswagen Tipo 2 estas kamioneto fabrikita de Volkswagen. Ili estas ofte farbitaj per buntaj koloroj. Ili ankaŭ estas nomitaj Transporter, Kombi, Bus (Usono) aŭ Camper (Unuiĝinta Reĝlando).
Adelic
Adelic estas arta lingvo kreita de Scott MacLagan, kiel provo rekonstrui la lingvon de praĝermana popolo, ne kun scienca aŭ filologia celo, sed por rolludoj.
Karakteroj
Kun vortprovizo derivita el hindeŭropaj radikoj de ĝermana lingvofamilio, Adelic estas provo rekrei eblan lingvon de praĝermanoj. Estas disponebla en intereto gramatikaj trajtoj kaj vortaro kun pli ol du mil vortoj, filologie derivitaj.
Harrachov (apartigilo)
Nomon Harrachov portas pluraj setlejoj:
Totò
Totò (, Esperantigite Totoo), kaŝnomo de Antonio Griffo Focas Flavio Angelo Ducas Comnenus Porfiro genito-Gagliardi De Curtis de Bizancio, (mallonge Antonio de Curtis) (Napolo, Februaro 15, 1898 - Romo, 15an de aprilo 1967), estis itala aktoro, komikisto, kantisto kaj kantokomponisto.
Simbolo-aktoro de la komedio en Italio, alnomita "la princo de rido", li estas konsiderata, ankaŭ danke al iuj dramaj roloj, unu el la plej grandaj ludantoj en la historio de la italaj teatro kaj kino.
Fleury-sur-Orne
Fleury-sur-Orne estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fleurysiens.
En la pasinto, la nomo de Fleury-sur-Orne estis Allemagnes/Allemagne (Germanio). Ĝi estis alinomita en 1916 pro la Unua mondmilito.
Orkestrosuitoj (Bach)
Kvar orkestrosuitoj de Johann Sebastian Bach (BWV 1066–1069) konserviĝis. Temas pokaze pri serio da dancmovimentoj kun antaŭmetita uverturo. Ĉar Bach donis al ĉi tiuj suitoj ne apartajn titolojn, oni nomas ilin ankaŭ nuntempe laŭ la surskribo de la unua movimento simple „uverturoj“.
Priskribo
Ĉi tiu unua movimento jam en la partituro ofte okupas pli ol duonon de la spaco, kio substrekas ĝian gravecon. Ĝi konsistas ĉiam el unua sekcio de tipa punktita ritmo, sekvanta fugato kun ampleksaj konĉertaj pasaĝoj kaj – jen ĉiam ege varia – reekpreno de la komenca sekcio. Ripetosignoj je la fino sugestas la ripetadon de la dua kaj tria partoj; ĉar laŭ niatempa kompreno tio donus al la unua movimento tro fortan gravecon, oni nuntempe plejofte delasas la ripetadon. Kiel ĉikaze faris Bach, ne estas konata.
Post la ampleksa unua movimento pokaze sekvas libera sinsekvo da dancoj; en la orkestrosuitoj je tio Bach ne atentas certan dancosekvon; ekz. ekzistas eĉ ne unu alemando kaj nur unu fojon (ĉe li ceere ja ofta) ĝigo; tamen aperas dancoj kiel forlane, réjouissance aŭ badinerie, kiun Bach alikaze tute ne uzis. Dum la enkondukajn movimentojn klare pregas konĉertaj elementoj, la dancmovimentoj metas la instrumentgrupojn plejparte en pli simpla maniero unu kontraŭ la alian, precipe en la unua kaj dua suitojn.
La kvar komponaĵoj estas sendependaj unu de la alia, do ne formas verkciklon. Memskribaj partituroj ne ekzistas, sed nur kopioj de la unuopaj voĉoj. Pro tio datumado dumlonge ne eblis (vd. pri tio malsupren). Estas certe, ke Bach prezentis la verkojn ekde 1723 kadre de siaj koncertoj kun Collegium Musicum en Lepsiko.
En 1909 Gustav Mahler prezentis Suiton laŭ la orkestraj verkoj de J. S. Bach., kiu kombinis movimentojn el la dua kaj tria orkestrosuitoj.
Suito n-o 1 C-maĵora BWV 1066
– gavoto 2 ¢ C-maĵora – menueto 2 3/4 C-maĵora – bureo 2 ¢ c-minora – paspiedo 2 3/4 C-maĵora
Pri la ekesto de la tuta verkgrupo malmulte esta konata, en tio ankaŭ la unua suito ne estas escepto. Almenaŭ voĉoj estas postlasitaj el la unua lepsika jaro de Bach; ĉar ĉi tiuj plej verŝajne ne deiras de komponpartituro, sed de jam ekzista serio da voĉoj, kaj la kopiistoj kutime ne skribis por Bach, nuntempe oni supozas, ke Bach kunprenis la verkon al Lepsiko kaj disponigis ĝin al kolego por prezentado. Ĉu la suito ekestis en Köthen aŭ jam en Vajmaro, el tio ne estas deduktebla.
La uverturo estas kiel ununura movimento fakte verkita konĉertanta kaj entenas ampleksaj drivoĉajn partiojn por la hobojoj kaj la (nur ĉi tie per propra voĉo provizita) fagoto. La blovinstrumentoj ne enkodukas aldonan temon, tamen karakterizan kontrapunkton. En kelkaj el tiuj solopasaĝoj ili ankaŭ ĉirkaŭludas la orkestroviolonojn, kiuj metas la temon unu post la alia sur diferencajn tonŝtupojn. Tiel la fugotemo estadas dum la tuta mezparto de la movimento.
La tria parto estas libera variaĵo de la komenco per tio, ke unua violono kaj baso - almenaŭ ritme - ŝanĝas la voĉon.
Post la uverturo la verko metas la triopon de lignoblovistoj en ĝenerale ĥore kontraŭ la arĉistoj. Ekzemple korento kaj gavoto 1 estas komponitaj kvarvoĉaj; ambaŭ hobojoj duobligas la unuan violonon. Gavoto 2 estas „klasika“ trio (muzika formo)-triopo el hobojoj kaj kontinua baso, al kiuj la altaj arĉistoj joje aldonas eta fanfaraĵon. Sekvas forlane, en kiu hobojoj kaj unua violono etendas sian trankvilan temon super la ekscititaj turniĝantaj mezvoĉoj.
La menueto denove enhavas trion, ĉifoje tamen nure por la arĉistoj, Spitta priskribis ĝian misteran karakteron per la vortoj „delikate dolĉe kaj kaŝe karese ĝi ŝvebas per elasta paŝo.“ Sekvas bureo, kiu denove enhavas klasikan trion por la lignoblovistoj.
La fina paspiedo uzas en la kontrasta movimentomezo la originan temon en la altaj arĉinstrumentoj kaj aldonas laŭ maniero de variaĵo kontinuan okonan ĉenon de la du unusone tenataj hobojoj.
Suito n-o 2 b-minora BWV 1067
– bureo 2 ¢ b-minora – double 3/4 b-minora
Memskribita partituro ne konserviĝis, male tamen voĉoj el la tempo 1738/39. Bach transprenis en 1739 post dujara paŭzo denove la Collegium Musicum kaj planus uzi la verkon por siaj regulaj kafejaj koncertoj en Lepsiko. Tio tamen ne estus la unua prezentado; la nuntempa esploro supozas antaŭirintan version en a-minoro. Bonaj kialoj argumentas por tio, ke la unua versio estis verkita nur por arĉinstrumentoj; ĝi entenis verŝajne ankoraŭ ne la soloisman bureon 2, kaj la okulfrape malmultaj soloaj pasaĝoj ja estis taskigitaj al la unua violono.
La dua suito enhavas kelkajn majstrecan kompoziciajn fajnaĵojn, inter ili en la fina parto de la uverturo aluditan plurfojan kanonon de ĉiuj voĉoj kaj en pluraj movimentoj kanonoj inter supra voĉo kaj baso; en la sarabando eĉ striktan kanonon en la kvinto; ĉi tio igas kelkajn esploristojn datumi la verkon nur en la malfruan lepsikan tempon.
La unua parto uzas la fluton nur por duobligo de la unua violono kaj baziĝas sur imitado de ĉi tiu kaj la baso. La fugatotemo estas karakterizata per apoĝaturo (nuntempe plejparte ludata stakate); en la ekspozicio ĝi estas trakondukata tra ĉiuj voĉoj, antaŭ ol la unua interludo enkodukas la fluton soloisme. En la plejparte tre ampleksasj solopasaĝoj la baso prezentas ĉiam denove klare la fugotemon, kio donas fortikan teman kunteniĝon de la longdaŭra movimento. La tria parto – denove en la punktita ritmo de la komenco – aludas denove ties temon kaj trakondukas ĝin kontrapunkte tra ĉiuj arĉinstrumentaj voĉoj.
La serion da dancoj enkondukas rondelo – ĉi tiu metas inter la temoripetadojn kontrastajn pasaĝojn, kiuj emfazas plejparte la mezvoĉojn (do ne la fluton). La fina badinerie („flirtado“) tiam plene baziĝas sur la virtuozeco de la flutisto, subtenata per pelanta baso kaj akordbatoj de la arĉinstrumentoj; la movimento apartenas al la plej famaj muzikpecoj de la barokepoko. (Do ne mirigas, ke ĝia melodio estas eĉ akirebla kiel avertsignalo por poŝtelefonoj)
Suito n-o 3 D-maĵora BWV 1068
– Gavotte 2 D-maĵoro
Ne ekzistas memskribita partituro, kiu povus informi pri la ekesto de la verko. Okulfrapas tamen la kompontekniko, ĉar la bazo de la instrumendado estas nur la arĉinstrumentoj: la hobojoj duobligas senescepte la voĉon de la 1-a violono (nur en gavoto 2 la 1-an kaj 2-an violonojn), kaj la trumpetoj subtenas ritme kaj sone, akcentante precipe temokapojn kaj kadencojn. Estas evidente, pensi pri unua versio por arĉinstrumentaj solaj; la skema instrumentado-maniero kun ĉiama akcentado de la unua violonvoĉo tamen ne nepre devas signifi fruan ekeston; ankaŭ tempomanko povus esti la kaŭzo. Ĉar unualinie temis pri plifortigo de la melodivoĉo, eble estis speciala okazo – Bach koncertis en Lepsiko regule kun la Collegium Musicum en Kafejo Zimmermann, kiu ankaŭ disponis pri ĝardeno por liberaeraj prezentadoj.
La fugatotemo fakte estas vaste elŝpinita dominanta septimakordo kaj povis, kiel Diether de la Motte komentas ekesti nur, kiam la harmoniko ĝenerale enprenis dominantajn septimakordojn en sian lingvon. Ekzistas nur du – tre vastaj – solopasaĝoj, kaj ambaŭ estas strukturitaj tute similaj: ampleksa solo de la unua violono, komence nur subtenata per la arĉinstrumentoj. Iom post iom aliras hobojoj kaj trumpetoj per akompanvoĉoj, ĝis kiam la plena tutecosono estas atingita. Pluaj du taktoj de la unua violono kun baso tiam reenkondukas en la tutecon kaj en novan trakondukon de la fugotemo.
La sekva Air (melodio, do ne dancmovimento), prezentata nur de la arĉinstrumentoj, kun siaj longe eltenataj akordoj kaj vaste etendiĝaj melodioj super la baslinio, kiu progresas en karakterizaj oktavsaltoj, apartenas al la plej konataj pecoj de la klasika muziko. La vasta konateco nelaste rezultas el tio, ke la peco oftege estas objekto de aranĝadoj.
Suito n-o 4 D-maĵora BWV 1069
Krom en la unuaj tri taktoj de la uverturo Bach uzas la trumpetojn nur por duobligo de aliaj voĉoj; pro tio oni jam supozis, ke praversio sufiĉis tute sen trumpetoj. Ĉar la originala partituro ne konserviĝis, tio tamen restas iomete spekulativa.
Por datumado donas orientiĝon nur la – certe pli posta – prilaboraĵo de la uverturo en lia kantato „Unser Mund sei voll Lachens“ (BWV 110): Ĉi tie Bach enmetas en la fugatan mezparton kvarvoĉan ĥorkomponaĵon. Ĉi tiu kantato estis unuafoje prezentata la 1-an kristnasktagon 1725; ĉar Bach koncentriĝis dum siaj unuaj lepsikaj jaroj precipe sur la komponado de kantatoj, estas supozende – simile al la unua suito – ke li kunportis la partituron el Köthen aŭ Vajmaro.
Male al la tria uverturo la hobojoj estas devigaj, kaj jen la instrumentaj grupoj jam ĉe la komenco estas klare separataj unu de la alia kaj uzataj unu kontraŭ la alia. La fugato uzas iomete simplan temon en kontinua trioletomovo, kies karakteriza kontrapunkto el tonripetadoj en punktita ritmo igas kompreneble, kial Bach poste reekprenis ĉi tiun movimenton por ilustri la ridadon. Unua solosekcio okupigas nur la lignoblovistojn, sed ne enkondukas pluan temomaterialon. Dua solosekcio prezentas la unuopajn ĥorojn, igas ilin unuiĝi kaj kondukas ilin tiam en pli longaj pasaĝoj unu kontraŭ la alian, je kio ankaŭ okulfrapas la longaj motivaj trioletĉenoj. La tria solopasaĝo estas rezervita al la arĉinstrumentoj, antaŭ ol la hobojoj ree aliras kaj finigas la sekcion per plua aludita temotrakonduko. La fina punktita parto ne estas laŭvorta reekpreno de la komenco, uzas tamen la saman motivmaterialon kaj kondukas la instrumentgrupojn kun simila intenseco unu kontraŭ la alian. Jen aparte ĉe la komenco okulfrapas la tre disonanta, esrpimiva harmoniko.
En la gavoto la unua duono de la temo estas komune prezentata, la dua konsistas el basmotivo, super kiu la hobojoj kaj altaj arĉinstrumentoj tupas alterne simplajn kvaronoj.
La menueto formas la trankvilopunkto kaj aperas pli konvencia. En la unua movimento la hobojoj duobligas arĉovoĉojn, en la trio la arĉinstrumentoj restas solaj.
La fina réjouissance faras tre eksterkutiman ludon per melodiko kaj periodiko, kiel oni atendus de komponisto de la posta generacio. Esprimplena supravoĉo preferanta mallarĝajn intervalojn estas subtenata per foje imita baso kaj simplaj, harmonion plenumaj mezvoĉoj; la dua parto redividas la du instrumentgrupojn kaj havas preskaŭ trakondukecajn trajtojn, precipe en pasaĝo antaŭ la reekprenado de la temo, kiu metas ekscesan kromatismon sur orgenpunkton.
Datumado
Ĉar instrumentvoĉoj ekzistas nur el la epoko de Bach en Lepsiko, oni ofte supozis, ke la verkoj ekestis nur dum la tempo, kiam Bach transprenis la Collegium Musicum. Aliaflanke ili ŝajnas bone konveni al lia fazo kiel kortegomuzikisto en Köthen pro stilaj kaŭzoj, precipe la suitoj 1 kaj 2 kun iliaj pli malgranda ensemblo.
Pli novaj reserĉoj rezonas, ke la konservitaj versioj ja estis verkataj por la bezonoj de Lepsiko, sed ke la malfermeblaj versioj ekestus esence pli frue – almenaŭ antaŭ la francaj suitoj (BWV 817...817). Tion ili deduktas el la manko de certaj stilkarakterizaĵoj en la enkondukaj partoj de la uverturoj. Ĉar krome en la kantatoj de Bach el Vajmaro kaj Köthen ekzistas aro da francaj uverturoj kaj ĉi tiuj movimentoj pro la ekzisto de memskribitaj partituroj estas datumeblaj, oni povis fari pluajn precizajn detalkomparojn.
Kiel rezulto nuntempe ŝajnas esti tre certe, ke la kvara uverturo (en versio sen trumpetoj) ekestis jam en Vajmaro ĉ. 1716, poste je la komenco de la Köthen-a periodo (ĉ. 1718) la tria en nura arĉinstrumenta versio, sekve la du aliaj (el tiuj la dua en a-minoro kun soloa violono) ĉiukaze antaŭ 1723. Ĉi tiuj fruaj versioj tiam entenus certe la konatajn uverturojn, sed ne nepre jam ĉiujn dancmovimentojn.
Suito g-minora BWV 1070
La Bach-Werke-Verzeichnis (katalogo de la verkaro de Bach) surlistigas ĉi tiun suiton kun ensemblo de du violonoj, violoj kaj kontinua baso. La stilo de ĉi tiu verko nur malfacile estas akordebla kun tiu de Johann Sebastian Bach; nuntempe ĝi estas atribuata al la posta komponista generacio, verŝajne al iu el liaj filoj.
Suito F-maĵora BWV 1071
Jen temas pri frua formo de la 1-a brandenburga konĉerto. Ĉi tiu konĉerto ne komencas kiel la orkestrosuitoj per franca uverturo, sed estas en ĉi-frua versio t.n.itala uverturo el rapida konĉertmovimento, adaĝo kaj fina danco.
Kaŭĉukarbo
Kaŭĉukarbo (Hevea brasiliensis) estas grava planto kun Sud-Amerika origino. Ĝi estas kulturata hodiaŭ dise en la tropikoj. Post la eltrovo de vulkanizado (1837), eksplode kreskis la bezono je kaŭĉuko, kio riĉigis tiam Brazilon.
Bulovka
Bulovka (Bullendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. Ĝi situas en Fridlanta terlango proksimume 5,5 km nord-nordoriente de urbo Frýdlant ĉe ŝoseo n-ro 13 kondukanta al limpasejo Habartice–Zawidów. La hodiaŭan municipon kreas tri vilaĝoj: Bulovka, Arnoltice kaj Dolní Oldřiš. Trafluas tra ĝi rojo Bulovský potok. Vivas ĉi tie.
József Engel (negocisto)
József Engel [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Engel József estis hungara negocisto, kritikisto, germanlingva verkisto, mecenato, artkolektisto. Lia nobela antaŭnomo estis jánosi, lia pseŭdonimo estis J. E. de Sinoja.
József Engel naskiĝis la (la naskiĝtago diferencas laŭ biografioj!) en Pécs, li mortis la  en Mecsekjánosi (nun urboparto de Komló).
Biografio
József Engel devenis el juda familio. Li frue interesiĝis pri la muziko, li aĝis 14, kiam lia muzika kritiko aperis en Vieno. Pro volo de la familio li frekventis kutimajn komercistajn lernejojn, sed supozeble iomete li lernis ankaŭ muzikon. Post lernado paŝo post paŝo li transprenis la familiajn entreprenojn (ligna industrio, baldaŭ karbominejo, eĉ loka fervojo). Ekde 1870 li longe estis korespondanta kritikisto de 2 gazetoj en Lejpcigo. Libertempe li verkadis germane, unufoje li komponadis, krome li kolektis artaĵojn kaj malnovajn presaĵojn. Li ricevis la titolon kortega konsilisto. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filojn.