cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elemér Könczey
KÖNCZEY Elemér [koencei] estas rumania hungara reklamgrafikisto, karikaturisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 16-an de septembro 1969.
Biografio
Elemér Könczey finis grafikarton en 2001 en Arta Altlernejo de Kluĵo. De 2001 li estas universitata lekciisto de UBB de Kluĵo. De 1995 li publikigis pli ol 3000 karikaturaĵojn.
Municipoj de Provinco Badajoz
Listo de municipoj de la provinco de Badajoz:
Tiu ĉi provinco havas 164 municipojn.
Svazia lingvo
La svazia lingvo (kodoj laŭ ISO 639: ss, ssw) estas bantua lingvo parolata de svazioj en Sud-Afriko kaj Svazilando; ĝi estas oficiala en ambaŭ landoj. Sume estas ĉirkaŭ 1,5 milionoj da parolantoj de la svazia.
Tres Mares
Tres Mares aŭ Tresmares (Tri Maroj) estas monto en limo de Kantabrio kaj Palencio, en norda Hispanio. Ĝi situas en la montoĉeno de Híjar.
Laŭ ties nomo (tri maroj), ĝi estas la ununura monto en Iberio de kies flankoj akvo fluas ĝis la tri maroj ĉirkaŭ Iberio, tio estas: la rivero Nansa fluas en la Kantabran Maron, la riveroj de la akvokolekta areo de Híjar kaj Ebro fluas en Mediteraneon, kaj en sudo la rivero Pisuerga fluas en Doŭron, siavice fluantan en Atlantikon.
De ties pinto oni havas panoramon de la montoj de Campoo kaj Valo de Saja kaj la Kantabra Maro (nordo), la montaro Picos de Europa (nordokcidento), la masivo Fuentes Carrionas (oriento) kaj la valoj Valderredible kaj Merindades kaj la Montoj de Ordunte (sudo).
La monto estas samtempe limo de tri historiaj teritorioj: la valo de Polaciones (Kantabrio), Hermandad de Campoo de Suso (Kantabrio) kaj Aguilar de Campoo (Palencio).
En la orienta flanko de la monto situas skistacio Alto Campoo.
The Legend of Zelda
The Legend of Zelda (ゼルダの伝説) estas videoludo-serio de Nintendo kreita de Shigeru Miyamoto en 1986. La ludoj ofte okazas en la regno Hyrule, enhavante ecojn de aventuro, agado kaj rolludo.
Traduko de la Misio el la Angla Lingvo
Antaŭ multaj jaroj la princo de mallumeco, Ganon, ŝtelis pecon, kiu havas potencon, de la Trajforso. Princino Zelda havis pecon, kiu havas saĝecon, de la Trajforso. Ŝi dividis ĝin en 8 pecetojn, ĉar ŝi volis kaŝi ĝin de Ganon antaŭ ol ŝi estis kaptita. Link, iru kaj trovu la 8 pecetojn por savi ŝin.
Trarigardo
La ĉefrolulo estas la juna heroo Link, kies tasko estas savi la regnon, la princinon (Zelda) kaj protekti la Triforce, objekto lasita de la tri diinoj kreintaj la mondon, kiu povas realigi ĉiun ajn deziron — se bona homo ekhavas ĝin, ĝi pacigas kaj harmoniigas la mondon; se malbona homo ekhavas ĝin, la mondo kaosiĝas). Ofte tra la historio de Hyrule, malbonuloj penas preni la Triforce, do Link devas haltigi ilin kaj redoni pacon al Hyrule.
Fikcia kronologio
La kronologio de La Legendo de Zelda serio ofte estis temo de diskuto ĝis Nintendo maltenis la libron Hyrule Historia, kiu montris la oficialan kronologion pro la dudek kvina datreveno de la serio. Laŭ Hyrule Historia, la kronologio trie splitigas poste la eventoj de La Legendo de Zelda: Okarino de Tempo (The Legend of Zelda: Ocarina of Time), kio estas kronologie la kvara ludo. Tiu splito rezultas en egaj diferencoj pri la historio de Hajrulio. Laŭ la libro, la historio de Hajrulio estas apartiga en eraoj. La eraoj estas:
Laŭ legendoj, la mondo ne ekzistas ĝis la tri oraj diinoj (Dino, Nejruo kaj Faroruo) kunlaboris krei ĝin. La tri diinoj reprezentas kaj faris diferencaj aĵoj: Dino (Din), la diino de potenco, kun ŝiaj fortaj, flamaj brakoj, ŝi moldis la grundon kaj kreis la ruĝan teron; Nejruo (Nayru), la diino de saĝo, verŝas ŝian saĝon je la tero kaj kreis la juro por la mondo; kaj Faroruo (Farore), la diino de kuraĝo, kun ŝia ega animo naskis la vivaĵojn kiu subtenas la juron de Nejruo. Poste, ili lasis potencan objekton, la Triforto, kaj foriris la mondon.
Queyras
Queyras (en la okcitana Cairàs) [kejras] estas valo en la departemento de Altaj Alpoj (Hautes-Alpes 05), kaj ankaŭ regiona natura parko. En ĝi fluas la rivero Guil kaj enhavas ok komunumoj : Arvieux, Abriès, Aiguilles, Ceillac, Château-Ville-Vieille, Molines-en-Queyras, Ristolas et Saint-Véran. Notu ke Ceillac ne apartenas al la historian Queyras : ĝi apartenas al episkopujo de Embrun (kaj ne tiu de Briançon) kaj ne estis en la escarton de l'Queyras.
La valo hodiaŭ estas fama por turismaj kialoj, skio dum vintro kaj piedmarŝado dum sumero. Du ĉefaj padoj por piedmarŝantoj trairas la regionon : la GR 58 per kiu oni povas rondiri la regionon kaj la GR 5 (de Mediteraneo ĝis Nederlando).
Limoj de la parko estas norde kaj oriente la landlimo kun Italio kaj ĉefe monto Viso. Sude, situas la valo de Ubaye kaj okcidento la valo de Durance. Urbo de Guillestre, en malalta valo de l'Guil, estas la ĉefa natura pordo al Queyras. Nordoriente, la pasejo de Izoard, mita pasejo de l'bicikla rondiro de Francio, kondukas al Briançon.
Historio
La regiono origine konis kelto-liguran loĝantaron. De 1343 ĝis 1789, la Queyras estis unu el la kvar, poste kvin escartons de l'Briançonujo. Tiu valo longtempe restis ege izolita. Ĝi tamen estis invadita dum francaj militoj pri religio.
Kalvinana preĝejo (Tarcal)
Historio
Loĝantaro de Tarcal jam en mezo de la 16-a jarcentoj aliĝis al la reformacio, inter 1562-1564 eĉ oni aranĝis sinodojn kaj ankaŭ kalvinana [[gimnazio funkciis en la tiama kampurbo. La reformacianoj aŭ uzis la katolikan preĝejon, aŭ en domoj ili aŭskultis mesojn. La propra preĝejo sen turo estis konstruita en la jaroj 1773 kaj 1774. Laŭ legendo la permeso temis pri tiom konstruaĵo, en kiu la loĝantaro havas lokon starantaj. La ruza intendanto vokis homojn el la najbara vilaĝo, tiel la preĝejo iĝis pli granda. La turo alkonstruiĝis inter 1793-1797. La orgeno ekfunkciis en 1877. En 1924 ŝtormo detruis la turopinton, sed poste oni rekonstruis ĝin. La lastfoja renoviga laboro okazis en la 1980-aj jaroj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto sur deklivo de monteto. En mezo de la fasado estas la kvadrata turo, kiu estas preskaŭ tiel larĝa, ol la navo. Meze la enirejo funkcias. La navo estas tre simpla briko. Sur la ekstera muro estas videbla memortabulo pri la sinodoj. Interne por la orgeno kaj koruso galerio estas videbla, kiun 2 kolonoj tenas. La plej menciinda estas la baroka krono el ligno super la predikejo.
A Treatise on Probability
A Treatise on Probability (Traktato pri probableco) estis verko de John Maynard Keynes publikigita estante en la Universitato de Kembriĝo en 1921.
Keynes estis finkompletiginta sian verkon A Treatise on Probability antaŭ la Unua Mondmilito, sed li publikigis ĝin en 1921. Tiu verko estis elstara kontribuo al la filozofiaj kaj matematikaj subteniloj de la probablokalkulo, defendante la gravan punkton ke probabloj estis pli malpli veraj valoroj (logikaj valoroj) intermezaj inter simpla vero kaj falseco. Keynes disvolvigis la unuan alt-malaltan alproksimigon al la probableca intervalo de probablo en la ĉapitroj 15 kaj 17 de tiu libro, same kiel disvolvigis sian unuan pezdecidan alproksimigon per sia konvencia koeficiento de risko kaj pezo, c, en la ĉapitro 26.
Humiligo
Humiligo estas ajna tipo de ago kiu publike aŭ persone humiligas homon, tio estas trudas al iu humilecon, fiere malaltigas iun, same kiel ties kulturon, dignecon, sekson aŭ seksan orientiĝon, etnecon, religion, pensaron, ekonomian nivelon, sciaron ktp. Kelkaj formoj de torturo estis foje akompanataj de publikaj humiligoj kiuj celas malbonigi la dignecon de la suferanto de la humiligo. Diversaj organizoj defendantaj de la homaj rajtoj en la mondo konsideras la humiligon kiel formo de pasiva torturo kiu tute perfortas la homajn rajtojn.
La humiligo estas konsiderata kiel formo de grupĉikanado, speciale aplikita en situacioj de eduksistemo aŭ laborloko.
Pro psikologiaj tialoj humiligon oni povas fari kontraŭ si mem, temas pri humiliĝo.
Partio por Nacia Sendependeco de Estonio
La Partio por Nacia Sendependeco de Estonio - estone Eesti Rahvusliku Sõltumatuse Partei, kutime mallongigita ERSP - estis gvida politika partio en Estonio dum la lastaj jaroj de la sovetunia okupo de la lando fine de la 1980-aj jaroj kaj komence de la 1990-aj jaroj. Kune kun la paralela, similcela movado Popola Fronto de Estonio, estone nomata Rahvarinne, ĝi ludis gvidan rolon en la re-establiĝo de la Respubliko Estonio (unuafoje fondita post la Unua Mondmilito) kiel sendependa ŝtato.
La partio ERSP gajnis la plejmulton de la parlamentaj seĝoj en la elektoj de la "Kongreso de Estonio" (estone Eesti Kongress) en februaro 1990 - 18 monatojn antaŭ ol kiam la politika gvidantaro de Sovetunio agnoskis la ŝtatan sendependiĝon de Estonio en aŭgusto 1991.
Rahvarinne
16-ĉelo
En geometrio, 16-ĉelo aŭ deksesĉelo aŭ 4-kruco-hiperpluredro estas regula konveksa plurĉelo, aŭ hiperpluredro ekzistanta en kvar dimensioj. Ĝi estas unu el la ses regulaj konveksaj plurĉeloj.
Geometrio
La 16-ĉelo estas membro de la familio de hiperpluredroj nomataj kiel la kruco-hiperpluredroj, kiu ekzistas en diversaj dimensioj. Kiel tia, ĝia duala plurĉelo estas la 4-hiperkubo (la 4-dimensia hiperkubo).
Ĝi estas barita per 16 ĉeloj kiuj ĉiuj estas regulaj kvaredroj. Ĝi havas 32 triangulaj edroj, 24 laterojn, kaj 8 verticoj. La 24 lateroj formas 6 kvadratojn kiuj kuŝas en la 6 koordinataj ebenoj.
Karteziaj koordinatoj de verticoj de la 16-ĉelo estas (±1, 0, 0, 0), (0, ±1, 0, 0), (0, 0, ±1, 0), (0, 0, 0, ±1). Ĉiuj verticoj estas koneksaj per lateroj escepte de la kontraŭaj paro.
La simbolo de Schläfli de la 16-ĉelo estas {3,3,4}. Ĝia vertica figuro estas regula okedro. Estas 8 kvaredroj, 12 trianguloj kaj 6 lateroj kuniĝantaj je ĉiu vertico. Ĝia latera figuro estas kvadrato. Estas 4 kvaredraj kaj 4 trianguloj kuniĝantaj je ĉiu latero.
Estas malpli orda formo de simetrio de la 16-ĉelo respektiva al tio ke ĝi estas ankaŭ duonvertica 4-hiperkubo, membro de la duonvertica hiperkuba familio, kaj priskribatas per h{4,3,3}, kaj povas esti desegnita dukolore kun alternaj kvaredraj ĉeloj.
Kahelaroj
En la 16-ĉela 4-kahelaro, ĉiu 16-ĉelo havas 16 najbarojn kun ĉiu el kiuj ĝi komunigas okedron, 24 najbarojn kun ĉiu el kiuj ĝi komunigas nur lateron, kaj 72 najbarojn kun ĉiu el kiuj ĝi komunigas nur sola verticon. 24 16-ĉeloj kuniĝas je ĉiu vertico en ĉi tiu kahelaro.
Projekcioj
La ĉelo-unua paralela projekcio de la 16-ĉelo en 3-spacon havas kuban koverton. La plej proksima kaj la plej malproksima ĉeloj estas projekciitaj al enskribitaj kvaredroj en la kubo, respektivaj al la du eblaj vojoj enskribi regulan kvaredron en kubon. Por ĉiu el tiuj du regulaj kvaredroj, estas 4 ĉirkaŭbarantaj ĝin neregulaj kvaredroj, enspacantaj la spacon inter la enskribita regula kvaredro kaj la kubo. Entute estas 8 ĉi tiuj neregulaj kvaredroj kaj ili estas la bildoj de la 8 ĉeloj. La ceteraj 6 ĉeloj estas projekciitaj sur la kvadrataj edroj de la kubo. En ĉi tiu projekcio de la 16-ĉelo, ĉiuj ĝiaj lateroj kuŝi sur edroj de la kuba koverto.
La edro-unua paralela projekcio havas seslateran dupiramidan koverton.
La latero-unua paralela projekcio havas mallongigitan okedran koverton.
La vertico-unua paralela projekcio de la 16-ĉelo en 3-spacon havas okedra koverton. Ĉi tiu okedro povas esti dividita en 8 neregulajn kvaredrojn per tranĉoj laŭ la koordinataj ebenoj. Ĉiu de ĉi tiuj kvaredroj estas la bildo de 2 el 16 ĉeloj de la 16-ĉelo. La plej proksima vertico de la 16-ĉelo projekciiĝas en la centron de la okedro.
Raslilo
Rasliloj estas nerekte frapataj skuo-idiofonoj, do memsonaj muzikinstrumentoj, je kio la muzikanto impulsas per skuomovoj etajn raslajn objektojn, kiuj produktas plejparte bruetan sonon aŭ foje ankaŭ konkrete difineblan tonon. Rasliloj estas jene klasifikeblaj: Uja aŭ enferma raslilo konsistas el kava korpo plenigitaj per malmolaj objektetoj grandaj sablere ĝis nukse. Se oni ritme skuas ĝin, la partetoj frapetadaj kontraŭ ĝia vando respektive kontraŭ sin mem produktas specife sonan brueton. Ujaj aŭ enfermaj rasliloj nuntempe estas instrumentoj por interalie ĉaĉao, tango kaj ĵazo.
Je kadrorasliloj malgrandaj objektoj estas fiksitaj ĉe pli granda objekto kaj frapas kontraŭ ĝin; je vicorasliloj interfrapiĝas korpetoj aranĝitaj unu apud la alia. Ekzemplo por vicoraslilo en la muziko de Nov-Gvineo konsistas el aro da nuksoŝeloj, faskigitaj per plantofibroj.
Tintilringo, je kio malgrandaj metaldisketoj (cimbaloj) interfrapiĝas, estas kombinaĵo el ambaŭ. Je glitorasliloj la objektetoj – ofte semoj – glitas en kavokorpon. Se ili estas fiksitaj ekstere, oni nomas ilin pendolrasliloj. Rasliloj ankaŭ estas uzataj en simfoniaj orkestroj. Kiel infanrasliloj ili estas ludiloj, kiuj per plej diversaj formoj je (suĉ)infanoj malvolvas ties sensomovo-kapablon.
Johann Michael Feuchtmayer la Juna
Johann Michael FEUCHTMAYER la Juna (naskiĝinta en 1709 en Wessobrunn-Haid, mortinta la en Augsburg) estis germana skulptisto.
Vivo
De aprilo 1722 ĝis majo 1725 Feuchtmayer estis lernoknabo de la majstra masonisto J. Paulus en Augsburg. Dum tiu ĉi tempo, kiu donos al li malmulton pli ol baza scio pri masonado kaj gipsado, li laboris kun siaj fratoj pri la stukaĵoj de la antaŭa dominika preĝejo en Augsburg. Li eble trovis sian altedukon kaj artan evoluon en Supra Ŝvabio aŭ Aŭstrio. Feuchtmayer estis unu el la plej elstaraj gipsistoj kaj altarkonstruistoj de la sudgermana rokoko. La geografia areo de lia agado etendiĝas de Augsburg kaj Ŝvabio ĝis Wilhering en Supra Aŭstrio (1741-44); al Mainfranken al Münsterschwarzach (1743–49), Amorbach (1744–50), Würzburg (Käppele, ĉirkaŭ 1752), Vierzehnheiligen je Bad Staffelstein (1763–71) kaj Langheim (antaŭ 1772); ĉe la Supra Rejno ĝis Bruchsal (1752-56), Säckingen (1751-54, 1765) kaj Arlesheim (1759/60). La eklezia stuklaboro de Feuchtmayer komenciĝas per la eleganta stukornamado de la Kolegiata preĝejo en Dießen] (1738/39). Wilhering kaj Amorbach formis la preludon al la grandskala eklezia ĉambromeblaro, en kiu Feuchtmayer kreis kaj la stukan ornamadon kaj la stukan marmordezajnon de altaroj, predikejoj kaj similaĵoj. Tiam Feuchtmayer devas projekti la grandajn kolegiatajn preĝejojn de Johann Michael Fischer en Zwiefalten (1747-58) kaj Ottobeuren (1754 unua kontrakto, ekzekuto 1756-64). Post tio li ricevis same gravan komisionon en la pilgrima preĝejo de Balthasar Neumann de la Dek kvar Sanktaj Helpantoj (1763-71). La ĉefverko de profana dekoracia arto estas la palaco de la princo-episkopo de Speyer en Bruchsal (ekde 1752).
En Augsburg li edziĝis en 1740 al Maria Hilaria Walburga (m. 1785), filino de la tabakfaristo Johann Martin Negele.
Fonto
Lieb, Norbert, "Feichtmayr, Johann Michael" ĉe: Neue Deutsche Biographie 5 (1961), p. 54 (tie ĉi interrete)
Shigemi Ishii
Shigemi Ishii (japane 石井 茂巳, n. 7-an de julio 1951) estas japana futbalisto. Li de 1974 ĝis 1979 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Johannes Peter Müller
Vivo
Müller studis ekde 1819 en Bonn kaj Berlino kaj habilitiĝis en 1824 kiel privatdocento pri fiziologio kaj kompara anatomio en Bonn. Samloke li iĝis en 1826 eksterorda kaj en 1830 orda profesoro. Krome li fariĝis 1833 profesoro pri anatomio kaj fiziologio en Berlino.
Liaj unuaj gravaj laboraĵoj (»Zur vergleichenden Physiologie des Gesichtssinns«, Lepsiko 1826; »Über die phantastischen Gesichtserscheinungen«, Koblenz 1826), apartenas al stranga, subjektiva kaj filozofia kategorio. La unua enhavas multon pri la plej gravaj faktoj koncerne la vidsenson de homoj kaj bestoj, dume la dua pliprofunde okupiĝas pri komplikaj psikologiaj problemoj. Sekve Müller ekokupiĝis pri objektiva, fiziologia-anatomia studaro kaj iĝis la plej grava reprezentanto de la morfologia branĉo en zoologio kiel ankaŭ inventinto de eksperiment-baziĝanta fiziologio en Germanujo.
Multaj esploroj el tiu periodo troviĝas en fakgazetoj kaj antologioj. Tiukonekse menciindas ankaŭ la verko »Über die feinere Struktur und Entwickelungsgeschichte der Drüsen« (Lepsiko 1830), per kiu la glanda sistemo ĉebesta pli bone konatiĝis kaj la malnova kvereldemando pri la finoj de la glandoj solvitis. Pereksperimente faritaj fiziologiaj esploroj (ekde 1830) kondukis je firma provo pri la valido de la Bell-doktrino pri la radikoj en la mjelaj nervoj, je la klarigo de la refleksmovoj, de pli detala kono de la sango/limfo/ĥilo ktp. Müller ankaŭ esploris la organojn kaj la formulojn de voĉo kaj liveris fundamentajn tezojn pri la aŭda senso. En Berlino li finis la manlibron »Handbuch der Physiologie des Menschen« (1833–40), en kiu la tuta fiziologio, la kompara organologio kaj la kompleta hista sistemo prezentatas elmikroskope kaj perĥemie. Per tiu ĉi verko li ege influis sian tempon kaj iĝis fondinto de la fizika-ĥemia skolo metante la bazojn de moderna fiziologio.
Ekde 1833 li skribis plurajn komparajn kaj patologi-anatomiajn respektive sistemig-zoologiajn verkojn: »Die vergleichende Anatomie der Myxinoiden« (Berlino 1835–41; fundamento de kompara histologio); »Beschreibung der Plagiostomen« (kun Jakob Henle, Berlino 1838–41); »Über den Bau und die Grenzen der Ganoiden und das natürliche System der Fische« (Berlino 1844); »Über die Larven und die Metamorphose der Echinodermen« (Berlino 1849). Lia nefinita verko »Über den feinern Bau der krankhaften Geschwülste« (Berlino 1838) ŝanĝis revolucie la mikroskopan esploradon ene de patologia anatomiscienco. Poste li ekverkis kvazaŭ ekskluzive pri kompara anatomio kaj liveris multajn esplorojn aparte pri pli malsupraj bestoj. Por mem observi la vivon de la marbestoj li 19 fojojn vojaĝis al diversaj maroj.
Graveco
Müller rangis inter la plej buntaj, fruktodonaj, geniaj kaj feliĉaj esploristoj de la 19-a jarcento kaj restis laborema ĝismorte. Li neniam kontestis la rajtojn de filozofio, religio, kredo. Tamen neniu alia samgrave kontribuis en la propagando por la gravego fiziko kaj ĥemio ene de fiziologiaĵoj. La ekzaktajn metodojn li akre defendis kontraŭ eraroj de naturfilozofio, spiritualismo, religioj. Ekde 1834 li eldonis la fakgazeton »Archiv für Anatomie, Physiologie und wissenschaftliche Medizin«. En 1899 starigitis en lia honoro en Koblenz statuo el bronzo (fare de Uphues).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 14. Leipzig 1908, p. 232, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Zürich Triemli (stacidomo)
Zürich Triemli estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Asocio de Mongolaj Verkistoj
Asocio de Mongolaj Verkistoj (mongole Монголын Зохиолчдын Эвлэл) estas asocio fondita en 1924 en Mongola Popola Respubliko.
La unua fondinto de asocio estas moderna verkisto Daŝdorĝiin Natsagdorj (1906–1935). Dum la revoluciaj jaroj plej multe da verkistoj estis false akuzitaj kaj pafmortigitaj pro politika kaŭzo dum la 1930-aj jaroj.
Dum la socialisma tempo (1950–1989) la asocio plej aktive funkciis kaj ludis gravan rolon por formi la ĝisnunan literaturan lingvon de mongola kulturo. Ene de la verkista asocio fondiĝis en 1970 Mongola Esperanto-Unuiĝo sub gvidoj de s-roj Ĉoi, Luvsanĝav kaj Ĉimid Dogsuren.
Post 1990 ĝi estis strukture kaj laŭ ideologio tute ŝanĝita kaj alportas ĝisnunan nomon "Asocio de Mongolaj Verkistoj". Depost 1990 ĝis komenco de la 21-a jarcento trifoje ŝanĝiĝis la gvidanto de la asocio.
Odolanów
Odolanów estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Odolanów en distrikto Ostrowski (Wielkopolski).
Elektra flukso
En elektromagnetismo, fluo de elektra kampo aŭ simple elektra flukso estas flukso de la elektra kampo tra donita surfaco (la surfaco ne nepre estas surfaco de iu objekto, ĝi povas esti ajna surfaco en matematika senco, kiu ne respektivas al iu reala objekto). Elektra flukso estas proporcia kun la kampo (kvanto de la kampaj linioj tra la surfaco). Elektra flukso tra surfaco S estas pro tio donita per surfaca integralo:
kie E estas la elektra kampo kaj dA estas diferenciala areo de la surfaco S kun surfaca normala vektoro difinanta ĝian direkton. Se S estas fermita surfaco, kutime la surfaca normala vektoro estas elektata al esti eksteren montranta, ĉi tio nepras por la sube donita idento.
Por fermita gaŭsa surfaco, elektra flukso estas kalkulebla per:
kie QS estas la elektra ŝargo enmetita en enon de la surfaco (inkluzivanta ambaŭ liberajn ŝargojn kaj barajn ŝargojn),
Mileto (Italio)
Mileto estas komunumo de Italio.
Marguerittes (stacidomo)
Marguerittes estas franca stacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Marguerittes, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Kader Abdolah
Kader ABDOLAH (perse: عبداله قادر, pseŭdonimo de Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani, (naskiĝis la 12-an de decembro 1954 en Arak, Irano) estas irana-nederlanda verkisto, poeto kaj kronisto kiu ekde 1988 ekloĝas en Nederlando. Liaj libroj, verkitaj en la nederlanda, ofte enhavas persajn literaturajn temojn. Li regule aperas ankaŭ en la nederlanda televido.
Danke al lia romano Het huis van de moskee (La domo de la moskeo) Abdolah aperis en la listo de la plej vendataj libroj en Nederlando. En reta enketo organizita de la nederlanda tagĵurnalo NRC Handelsblad kaj NPS (2007) tiu libro estis elektita kiel dua plej bona vendata nederlanda romano iam ajn en Nederlando.
Vivo
Kader Abdolah kreskis en Arak, kie oni forte sekvis islamon. Ĉar li esperis iam same kiel sia prapraavo fariĝi verkisto, ekde kiam li fariĝis dekdu jara, li eklegis la okcidentan literaturon. Pro tio vekiĝis ĉe li interesiĝo pri la okcidenta socio. Tiu interesiĝo plifortiĝis pere de aŭskultado de okcidentaj radioelsendoj kaj de protestaj radiostacioj.
Tiun nomon li alprenis kiel honorigo de du kunstudentoj kaj de la reĝimo mortigitaj kunpartianoj: Kader kaj Abdolah.
Post liaj studoj li laboris kiel direktoro de pakaĵofabriko kaj plu daŭrigis sian politikan agadon. Tiuj agadoj rezultis en tio ke en 1985 li devis fuĝi el Irano. Danke al invito de Unuiĝintaj Nacioj li en 1988 venis al Nederlando kiel politika rifuĝinto. Unue li loĝis en centro por azilpetantoj en Apeldoorn. Poste li ricevis loĝlokon en Zwolle. Tie Abdolah eklaboris en naturhistoria muzeo kaj en fabriko de ladskatoloj. En 2003 li transloĝiĝis al Delft.
En 2006 li fariĝis gastverkisto en la Universitato de Leiden. Pro lia funkcio li prelegas kaj gvidas staĝojn. En 2009 la ŝtata Universitato de Groningen donis al li honoran doktorecon,
La nederlanda kiel batalilo
Li lernis la nederlandan helpe de interalie la infanlibroj de Annie M.G. Schmidt kaj la nederlanda poezio. Luktante kun la lingvo li komencis verki siajn rakontojn en la nederlanda, ideo kiu timigis lin ĉar tre malmultaj verkistoj (Nabokov, Conrad) iam sukcesis verki en io alia ol sia denaska lingvo.
Lerni la nederlandan kaj verki en tiu lingvo estas tial priskribita de li kiel politika batalilo. Literaturo fariĝis la instigo por nova batalo.
Verkaro en la nederlanda
En 1993 li eldonis la rakontaron “De Adelaars” (La agloj), kiu tuj estis premiita per la grava nederlanda premio por komencantaj verkistoj Het Gouden Ezelsoor (La Ora Orelo de Azeno).
Pro la verko “Het huis van de moskee" (La domo de la moskeo, 2005) li ricevis la prestiĝan francan honorigon "Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres".
En novembro 2009 li ĉeestis kune kun pli malpli 250 aliaj artistoj de diversaj landoj kaj konvinkoj la renkontiĝon kun la papo Benedikto la 16-a.
Kader Abdolah verkas ĉiusemajne kronikon en De Volkskrant (popolgazeto) sub la pseŭdonimo Mirza. Mirza signifas en la persa “kronikisto” kaj estas ankaŭ la nomo de lia jam mortinta patro.
Liaj verkoj pritraktas la vivon inter du kulturoj kaj la vivon en diasporo. Liaj libroj estas intertempe tradukitaj al 25 lingvoj.
Vidu ankaŭ
Eksterlingvaj verkistoj
Sholeh Rezazadeh
Eksteraj ligiloj
(en) Literature as Resistance, Kader Abdolah ĉe UC Berkeley
Bouzonville (stacidomo)
Bouzonville estas franca stacidomo sur linio - Überherrn, situanta en  Bouzonville, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Vicente García
Vicente García González (n. la 23-an de januaro 1833 en Las Tunas (Kubo) - m. la 4-an de marto 1886. Konata kiel "Leono de Sankta Rita, partoprenis en la kubaj sendependentismaj militoj.
Vicente García restas kiel unu el la plej polemikaj figuroj de la militoj en Kubo pro siaj konstantaj kveleroj, neobeemo kaj ribeloj dum la Dekjara Milito (Kubo) kontraŭ la gvidantoj kaj la Ĉe-Milita Respubliko. Tamen estas konsiderata kiel heroo en lia naskiĝurbo kie pluraj ejoj portas lian nomon.
Bouzonville (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Metz-Ville - Ueberherrn (174000).
586 Thekla
586 Thekla estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo, "Thekla" estis tiu de pluraj sanktulinoj, inter kiuj Tekla de Ikonio, Tekla de Kitzingen, Tekla de Persio ...
Les Enfers
Pri la komunumo
Les Enfers estas komunumo en la distrikto Franches-Montagnes en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 156 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Les Enfers situas en la nordo de la altebenaĵo de la Liberaj Montoj sur alteco de iom pli ol 950 m s.m. Norde de la komunumo la ebenaĵo falas malalten al la profunda valo de la rivero Doubs, kiu tamen ne tuŝas la teritorion de Les Enfers. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Les Enfers ankaŭ la vilaĝeto Cerniévillers.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Les Enfers limas en nordo al Soubey, en oriento kaj sudoriento al Montfaucon, ĉe pinto en oriento al eksklavo de la komunumo Saint-Brais, en sudo al Le Bémont, kaj en okcidento al la distriktĉefloko Saignelégier.
Trafiko
La komunumo Les Enfers situas flanke de la gravaj trafikvojoj, sed pro ĝia proksimeco al Montfaucon, kiu situas ĉe la kantona ĉefvojo 18, ĝi tamen bone atingeblas. Kelkaj el la busoj de la linio de Saignelégier al Glovelier ankaŭ alveturas la komunumon, kiu tiel ankaŭ estas ligita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Les Enfers datiĝas el la jaro 1330 kiel au cruz des Enfers.
Dum mezepoko Les Enfers apartenis al la Senjorejo Liberaj Montoj, kiu troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 Les Enfers apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento Mont-Terrible, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la komunumon Montfaucon al la distrikto Franches-Montagnes de la svisa Kantono Berno. La ĝis tiam memstara municipkomunumo Cerniévillers estis en la jaro 1817 integrita al la komunumo Les Enfers. Ek de la 1-a de januaro 1979 Les Enfers apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Pteridio
La pteridio (Pteridium) estas genro de grandaj, maldelikataj filikoj el la familio de la denstediacoj (Dennstaedtiaceae). Filikoj estas vaskulaj plantoj kiuj havas alternantajn generaciojn, grandajn plantojn kiuj produktas sporojn kaj malgrandajn plantojn kiuj produktas gametojn (ovoĉelojn kaj spermatozoojn). La pteridioj estas okulfrapaj por siaj grandaj, forte entranĉataj folioj. Ili estas troveblaj en ĉiuj kontinentoj escepte de Antarkto kaj en ĉiuj medioj escepte de dezertoj, kvankam sia kutima biotopo estas la arbustetaro. Tiu genro havas verŝajne la plej vastan tutmondan arealon kompare kun tiun de la aliaj filikogenroj.
En la pasinteco, la genro estis ofte traktita kiel havanta nur unu specion, la agla pteridio, sed lastatempe oni subdividas ĝin en proksimume dek speciojn. Kiel filikoj, pteridioj ne havas semojn nor fruktojn, sed la nematuraj frondoj foje estas manĝataj, kvankam iuj supozeble estas kancerigaj.
Albert Einstein
Albert EINSTEIN, en Esperanto ankaŭ Alberto EJNŜTEJNO (naskiĝis la en Ulm, Germanio, mortis la  en Princeton, Usono) estis germandevena svisa kaj usona fizikisto. Li konceptis la teoriojn de speciala kaj ĝenerala relativecoj, nome Teorio de la relativeco en 1905 kaj 1915 respektive. Tiu estas unu el la du pilieroj de moderna fiziko (kune kun la Kvantuma mekaniko). (p. 274) Lia laboro estas konata ankaŭ pro sia influo sur la filozofio de scienco. Li estas plej bone konata de la ĝenerala publiko pro sia formulo por la mas–energia ekvivalenteco nome E = mc^2, kiu estis konsiderita "la plej fama ekvacio de la mondo". Li ricevis en 1921 la Nobel-premion pri fiziko "pro siaj servoj al la teoria fiziko, kaj speciale pro sia malkovro de la leĝo de la fotoelektra efiko", nome mejloŝtona paŝo por la disvolvigo de la Kvantuma teorio. Sen la genio de Einstein, la strukturo de la universo verŝajne neniam estus komprenata.
Je la komenco de sia kariero, Einstein pensis, ke la neŭtona mekaniko jam ne estis plu sufiĉa por kongruigi la leĝojn de la klasika mekaniko kun la leĝoj de la elektromagneta kampo. Tio kondukis lin al disvolvigo de sia speciala teorio de relativeco dum sia epoko en la Svisa Patentoficejo de Berno (1902–1909). Li poste konstatis, ke la principo de relativeco povas esti etendita al la gravitaj kampoj, kaj publikigis artikolon pri la ĝenerala relativeco en 1916 enkondukante sian teorion de gravito. Li plue traktis kun problemoj de statistika mekaniko kaj kvantuma teorio, kio kondukis lin al siaj klarigoj pri partikla teorio kaj la movo de molekuloj. Li esploris ankaŭ pri la termikaj propraĵoj de la lumo kio pavimis la vojon por la fundamento de la fotona teorio de la lumo. En 1917, li aplikis la ĝeneralan teorion de relativeco al modelado de la strukturo de la universo.
Einstein translokiĝis al Svisio en 1895 kaj rezignis pri sia germana ŝtataneco en 1896. Post esti senŝtata dum pli ol kvin jaroj, li akiris ŝtatanecon de Svisio en 1901, kion li retenis por la cetero de sia vivo. Escepte pro unu jaro en Prago, Einstein loĝis en Svisio inter 1895 kaj 1914.
Einstein ricevis sian akademian diplomon el la svisa federacia politeknika altlernejo (poste Eidgenössische Technische Hochschule, ETH) en Zuriko en 1900. Inter 1902 kaj 1909 Einstein tenis laborpostenon en Berno kiel patentekzamenisto en la Federacia Oficejo por Intelekta Propraĵo, nome patentoficejo. La jaro 1905 estis por Einstein annus mirabilis (miraklojaro). Dum tiu jaro, estante 26-jaraĝa, li ricevis la Doktorigon el la Universitato de Zuriko. Li ankaŭ eniris al la atento de la plej larĝa akademia mondo pro la publikigo de kvar elrompaj artikoloj.
Einstein instruis teorian fizikon dum unu jaro (1908/09) en la Universitato de Berno, dum du jaroj (1909-11) en la Universitato de Zuriko, kaj post unu jaro en la Universitato Karolo de Prago li revenis al sia "alma mater" ETH Zuriko inter 1912 kaj 1914, antaŭ eliri al Berlino, kie li estis elektita membro de la Prusa Akademio de Sciencoj.
En 1933, kiam Einstein estis vizitante Usonon, Adolf Hitler enpoviĝis. Pro sia juda deveno, Einstein ne revenis al Germanio. Li setliĝis en Usono kaj iĝis usona civitano en 1940. Tuj antaŭ la Dua Mondmilito, li subskribis la leteron Einstein–Szilárd al la Prezidento Franklin D. Roosevelt avertante lin pro la ebla disvolvigo de "tre povegaj bomboj de nova tipo" kaj rekomendante, ke Usono faru ian similan esploron. Tio finfine kondukis al la Manhatana Projekto. Einstein subtenis la Aliancanojn, sed li ĝenerale denuncis la ideon uzi nuklean fision kiel armilo. Li subskribis la Russell–Einstein Manifeston kun la brita filozofo Bertrand Russell, kiu fokusigis la danĝeron de nukleaj armiloj. Li estis aligita al la Institute for Advanced Study en Princeton, Nov-Ĵerzejo, ĝis sia morto en 1955.
Li publikigis pli ol 300 sciencajn artikolojn kaj pli ol 150 ne-sciencajn verkojn. Liaj intelektaj atingoj kaj originaleco faris la vorton "Einstein" sinonima kun "genio". Eugene Wigner komparis lin al siaj samtempuloj, verkante ke "la kompreno de Einstein estis pli profunda eĉ ol tiu de Jancsi von Neumann. Lia menso estis kaj pli penetranta kaj pli originala".
Komenca vivo kaj studoj
Einstein naskiĝis en Ulm (Germanio, tiam Reĝlando Virtembergo en la Germana Imperio) la 14an de marto 1879. de judaj gepatroj Hermann Einstein, nome komercisto kaj inĝeniero, kaj Pauline Koch, la 14an de marto 1879. En 1880, la familio translokiĝis al Munkeno, kie la patro de Einstein kaj lia onklo Jakob fondis la entreprenon Elektrotechnische Fabrik J. Einstein & Cie, nome kompanio kiu fabrikis elektran ekipaĵaron baze sur kontinua kurento.
La familio Einstein estis de ne-praktikantaj Aŝkenazoj, kaj Albert studis en katolika bazlernejo en Munkeno, ekde la aĝo de 5, dum tri jaroj. Je aĝo de 8, li estis transigita al la Luitpold-Gymnasium (nune konata kiel Gimnazio Albert Einstein), kie li ricevis bazan kaj duarangan edukadon ĝis li lasis la Germanan Imperion sep jarojn poste.
En 1894, la kompanio de Hermann kaj Jakob ne atingis kunvokon por havigi liveron al la urbo Munkeno de elektra lumo ĉar ili ne havis la kapitalon por konverti sian ekipaĵaron el la normiga rekta kurento (RK) al la pli efika normiga alterna kurento (AK). Tiu perdo devigis ilin al vendo de la Munkena fabriko. Serĉe de negoco, la familio Einstein translokiĝis al Italio, unue al Milano kaj kelkajn monatojn poste al Pavia. Kiam la familio translokiĝis al Pavia, Einstein, tiam 15-jaraĝa, restis en Munkeno por finigi siajn studojn en la Gimnazio Luitpold. Lia patro intencis, ke li sekvu studojn de elektra inĝenierado, sed Einstein malkonsentis kun la aŭtoritatoj kaj malkonsentis kun la lerneja reĝimo kaj kun la instrumetodo. Li poste verkis, ke la spirito de lernado kaj de kreiva pensaro estis perdita en tiu strikta parkera lernado. Fine de decembro 1894, li veturis al Italio por kuniĝi kun sia familio en Pavia, konvinkinte la lernejon permesi lian foriron uzante doktoran noton. Dum sia restado en Italio li jam verkis mallongan eseon sub la titolo "Pri la esplorado de la stato de etero en magnetika kampo".
Einstein ĉiam elstaris en matematiko kaj fiziko ekde tre juna aĝo, atingante matematikan nivelon jarojn antaŭ liaj kolegoj. La dekdujara Albert Einstein lernis per si mem algebron kaj eŭklidan geometrion dum unusola somero. Einstein ankaŭ sendepende malkovris sian propran originan pruvon de la Teoremo de Pitagoro en la aĝo de 12. Familia tutoro Max Talmud diris, ke post doni al la 12-jaraĝa Einstein geometrian lernolibron, post mallonga tempo "[Einstein] estis laborinta la tutan libron. Li tuj dediĉis sin al pli altaj matematikoj... Baldaŭ la flugo de lia matematika genio estis tiom alta ke mi ne povis sekvi ĝin." Lia pasio por geometrio kaj algebro kondukis la dekdujarulon al konvinko ke naturo povas esti komprenita kiel "matematika strukturo". Einstein eklernis per si mem ankaŭ kalkulon estante ankoraŭ 12-jaraĝa, kaj 14-jaraĝa li diris, ke li jam havis "lernopovon de integrala kaj diferenciala kalkulo".
Estante 13-jaraĝa, Einstein jam legis la verkon de Immanuel Kant nome Kritiko de pura racio, kaj Kant iĝis lia preferata filozofo, kaj lia tutoro diris: "En la epoko kiam mi estis ankoraŭ infano, nur dektrijarulo, la verkoj de Kant, nekompreneblaj por ordinaraj mortontoj, ŝajnis klaraj al li."
En 1895, estante 16-jaraĝa, Einstein faris eniran ekzamenaron por la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio de Zuriko (poste la Eidgenössische Technische Hochschule, ETH). Li malsukcesis atingi la postulitan nivelon en la ĝenerala parto de la ekzameno, sed atingis eksterordinaran rezulton en fiziko kaj matematiko. Je konsilo de la estro de la Politekniko, li eniris en la Argovia kantona lernejo (gimnazio) en Araŭo, Svisio, en 1895 kaj 1896 por kompletigi sian mezlernejadon. Loĝante kun la familio de la profesoro Jost Winteler, li enamiĝis el la filino de Winteler nome Marie. La fratino de Albert nome Maja poste edziĝis al filo de Winteler nome Paul. En januaro 1896, kun aprobo de lia patro, Einstein rezignis pri sia ŝtataneco en la Germana Reĝlando de Vurtembergo por eviti militservon. En septembro 1896, li trapasis la svisan ekzamenon "Matura" kun plej bonaj gradoj, inklude maksimuman gradon de 6 en fiziko kaj matematiko, sur skalo de 1–6. Estante 17-jaraĝa, li aliĝis al kvar-jara instrudiploma programo pri matematiko kaj fiziko en la Zurika Politekniko. Marie Winteler, kiu estis unujare pli aĝa, translokiĝis al Olsberg, Svisio, por instruista posteno.
Ankaŭ la estonta edzino de Einstein, nome 20-jaraĝa serba Mileva Marić, aliĝis al la Politekiko tiun jaron. Ŝi estis la nura virino inter la ses studentoj de la instrudiploma kurso en la fako matematiko kaj fiziko. Dum la venontaj jaroj, la amikeco inter Einstein kaj Marić disvolviĝis al amafero, kaj ili legis librojn kune pri ekster-studobjekta fiziko en kiu Einstein ekhavis pliiĝantan intereson. En 1900, Einstein trapasis la ekzamenojn en Matematiko kaj Fiziko kaj ricevis la instrudiplomon el la Federacia Politekniko. Estis multaj plendoj, ke Marić kunlaboris kun Einstein en siaj artikoloj de 1905, konataj kiel artikoloj de la "Annus Mirabilis", sed la historiistoj de fiziko kiu studis la aferon ne trovis pruvaron ke ŝi faris gravajn kontribuojn.
Familio
Post la fino de siaj studoj, Einstein komencis labori en oficejo pri patentoj en Berno.
Frua korespondaro inter Einstein kaj Marić estis malkovrita kaj publikigita en 1987 kiu montris, ke la paro havis filinon nome "Lieserl", naskita komence de 1902 en Novi Sad kie Marić restis kun siaj gepatroj. Marić revenis al Svisio sen la filo, kies reala nomo kaj estonteco estas nekonata. La enhavo de letero de Einstein de septembro 1903 sugestas, ke la junulino estis ĉu donita por adopto aŭ mortis pro skarlatino infanaĝe.
Einstein kaj Marić geedziĝis en januaro 1903. En majo 1904, ilia filo Hans Albert Einstein naskiĝis en Berno, Svisio. Ilia filo Eduard naskiĝis en Zuriko en julio 1910. La paro translokiĝis al Berlino en aprilo 1914, sed Marić revenis al Zuriko kun iliaj filoj post ekkono de amafero inter Einstein kaj lia kuzino Elsa. Ili divorcis la 14an de februaro 1919, vivinte aparte dum kvin jaroj. Eduard suferis atakon estante 20-jaraĝa kaj ricevis diagnozon de skizofrenio. Lia patrino zorgis pri li kaj li ankaŭ estis sendita al aziloj dum kelkaj periodoj, kaj finfine permanente post ŝia morto.
En leteroj publikigitaj en 2015, Einstein skribis al sia fruamatino Marie Winteler pri sia geedzeco kaj sia forta sento por ŝi. Li skribis en 1910, kiam lia edzino estis graveda pro ilia dua filo: "Mi pensas pri vi je tutkora amo ĉiun minuton kaj mi estas tiom malfeliĉa kiel ununura viro povas esti." Li parolis pri "misgvida amo" kaj "misa vivo" pri sia amo por Marie.
Einstein edziĝis al Elsa Löwenthal en 1919, havinte rilaton kun ŝi ekde 1912. Ŝi estis rekta kuzino patrinflanke kaj duaranga kuzino patroflanke. Ili migris al Usono en 1933. Elsa ricevis diagnozon de kor- kaj ren-problemoj en 1935 kaj mortis en decembro 1936.
Inter bone konataj amikoj de Einstein de tiu epoko estis Michele Besso, Paul Ehrenfest, Marcel Grossmann, János Plesch, Daniel Q. Posin, Maurice Solovine kaj Stephen Wise.
Patentoficeja epoko
Gradiĝinta en 1900, Einstein pasigis preskaŭ du frustraciantajn jarojn serĉante instruistan postenon. Li akiris ŝtatanecon de Svisio en februaro 1901, sed pro sanstataj tialoj li ne estis rekrutita. Kun la helpo de la patro de Marcel Grossmann, li akiris laborpostenon en Berno en la Federacia Oficejo por Intelekta Propreco, nome patentoficejo, kiel helpekzamenisto – nivelo 3a.
Einstein taksis patentpostulojn por vario de aparatoj kiel grajnklasigilo kaj elektromekanika skribmaŝino. En 1903, lia posteno en la Svisa Patentoficejo iĝis permanenta, kvankam li estis praterpasita el promocio ĝis li "tute regos maŝinteknologion".
Multo el lia laboro por la patentoficejo rilatis al aferoj pri transelsendo de elektraj signaloj kaj elektra–mekanika sinkronigo de la epoko, du teknikaj problemoj kiuj montriĝis evidente en la eksperimentoj kiuj finfine kondukis Einstein al liaj radikalaj konkludoj pri la naturo de lumo kaj la fundamenta konekto inter spaco kaj tempo.
Kun kelkaj amikoj kiujn li ekhavis el Berno, Einstein startis malgrandan studgrupon en 1902, mem-moke nomita "La Olimpia Akademio", kiu kunsidis regule por studi sciencon kaj filozofion. Liaj legaĵoj estis la verkoj de Henri Poincaré, Ernst Mach kaj David Hume, kiuj influis liajn sciencajn kaj filozofiajn konsiderojn.
En 1900, la artikolo de Einstein nome "Folgerungen aus den Capillaritätserscheinungen" ("Konkludoj el la kapilaraj fenomenoj") estis publikigitaj en la gazeto Annalen der Physik. La 30an de aprilo 1905, Einstein kompletigis sian disertacion, kun Alfred Kleiner, Profesoro de Eksperimenta Fiziko, servinta kiel "pro-forma" konsilisto. Kiel rezulto, Einstein ricevis sian Doktorigon el la Universitato de Zuriko, pro sia disertacio "Nova determino de molekulaj dimensioj".
En tiu sama jaro, kiu estis nomita "annus mirabilis" (mirakla jaro) de Einstein, li publikigis kvar elrompajn artikolojn, pri la fotoelektra efiko, la Brown-a movado, la speciala relativeco kaj la ekvivalenco de maso kaj energio, kiu portos lin al la atento de la akademia mondo, estante 26-jaraĝa.
Akademia kariero
Ĉirkaŭ 1908, li estis agnoskita kiel ĉefa sciencisto kaj estis nomumita helpinstruisto en la Universitato de Berno. La venontan jaron, post prelegi pri elektrodinamiko kaj la relativeca principo en la Universitato de Zuriko, Alfred Kleiner rekomendis lin por la Fakultato por ĵus kreita profesoreco pri teoria fiziko. Einstein estis nomumita asocia profesoro en 1909.
Einstein iĝis tutrajta profesoro en la Germana Universitato de Karolo-Ferdinando en Prago en aprilo 1911, akceptante aŭstrian ŝtatanecon en la Aŭstri-Hungaria Imperio por fari tion. Dum sia restado en Prago, li verkis 11 sciencajn verkojn, kvin el kiuj pri radioaktiveca matematiko kaj pri la kvantuma teorio de solidoj. En julio 1912, li revenis al sia "alma mater" en Zuriko. El 1912 ĝis 1914, li estis profesoro de teoria fiziko en ETH Zuriko, kie li instruis analizan mekanikon kaj termodinamiko. Li ankaŭ studis kontinumekanikon, la molekulan teorion de varmo kaj la problemon de gravito, pri kio li laboris kun lia amiko pri matematiko kaj fiziko nome Marcel Grossmann.
La 3an de julio 1913, li estis elektita por membreco en la Prusa Akademio de Sciencoj de Berlino. Max Planck kaj Walther Nernst vizitis lin la venontan semajnon en Zuriko por konvinki lin aliĝi al la akademio, aldone proponante al li la postenon de direktoro en la Instituto por Fiziko Kajser Vilhemo, kiu estis tuj establota. (Membereco en la akademio inkludis salajron kaj profesorecon sen instrudevoj en la Humboldt-Universitato en Berlino.) Li estis oficiale elektita en la akademio la 24an de julio, kaj li akceptis translokiĝi al la Germana Imperio la venontan jaron. Lia decido translokiĝi al Berlino estis influita ankaŭ de la intenco loĝi proksime al sia kuzino Elsa, kun kiu li estis komencinta amaferon. Li aliĝis al la akademio kaj tiel al la Berlina Universitato la 1an de aprilo 1914. Kiam la Unua Mondmilito ekis tiun jaron, la plano por la Instituto por Fiziko Kajser Vilhemo estis nuligita. La instituto estis establita la 1an de oktobro 1917, kun Einstein kiel direktoro. En 1916, Einstein estis elektita prezidanto de la Germana Societo pri Fiziko (1916–1918).
Bazite sur kalkuloj kiujn Einstein faris en 1911, pri sia nova teorio de ĝenerala relativeco, li komprenis, ke la lumo el alia stelo povus kliniĝi pro la gravito el Suno. En 1919, tiu antaŭsupozo estis konfirmita de Sir Arthur Eddington dum la suna eklipso de 29a de majo 1919. Tiuj observoj estis publikigitaj en la internacia gazetaro, kio faris Einstein tutmonde fama. La 7an de novembro 1919, la grava brita gazeto The Times publikigis titoligan banderolon jene: "Revolucio en Scienco – Nova Teorio de la Universo – Newton-aj Ideoj Superitaj".
1921–1922: Forveturoj
Ejnŝtejno simpatiis al la ideoj pri tutmonda civitaneco. En 1923 li akceptis la honorprezidantecon de la tria kongreso de SAT.
1930–1931: Veturo al Usono
Decembre 1930, Einstein vizitis Usonon por la dua fojo, origine intencita kiel dumonata laborvizito kiel esploristo de la Kalifornia Instituto de Teknologio. Post la tutlanda atento kiun li ricevis dum sia unua veturo al la Usono, li kaj liaj aranĝistoj celis protekti lian privatecon.
1933: Migro al Usono
Post kiam la nazioj forprenis lian germanan civitanecon en 1933, li iris al Usono, instruinte ĉe Princeton (loĝinte ĉe 112 Mercer St).
Albert Einstein publike konsideriĝas la prototipo de esploristo kaj geniulo. Li uzis sian altan konatecon ankaŭ ekster la naturscienca fakularo, argumentante por interpopola kompreniĝo kaj internacia paco. En tiu kunteksto li mem komprenis sin kiel pacisto, socialisto kaj cionisto. Li vivis kiel vegetarano.
Verkaro
La formulo diras ke energio (E) kaj materio (m) estas radike du formoj de la samo, kun materio egalanta energion laŭ la kvadrato de la rapideco de lumo (c = 299.792,458 km/s). Sur ĉi tiu formulo estas bazita la forto de la atombombo kaj la lumo de la suno kaj la steloj.
La teorio de relativeco ankaŭ diras ke nenio povas plirapidiĝi tra la rapideco de lumo (c). Sed ju pli io proksimiĝas al la rapideco c, des pli malrapide fluas tempo kaj des pli granda iĝas ĝia maso. Ekzemple, se unu el juna paro de ĝemeloj iras al la steloj per tre rapida stelŝipo kaj revenis al Tero, li ankoraŭ estus juna sed lia frato estus maljuna aŭ eĉ delonge mortinta  ĉar tempo sur la stelŝipo fluis tre malrapide.
La teorio ankaŭ skribas pri gravito kiel kurba spaco.
Implice en la teorio de Einstein estas la nigra truo: objekto (kutime stelo morta) kun gravito tiel forta ke por eskapi, io el ordinara materio devus iri pli rapide ol lumo, kio laŭ Einstein estus neebla. Iuj opinias, ke la plimulto de maso en la Universo (kiu ja estas malluma) estas ĉiam kaptita en tiaj truoj.
Spite de tiaj paradoksaj rezultoj, Einstein ne povis kredi al kvantummekaniko, la alia granda atingo en fiziko en la 20-a jarcento, plejparte disvolvita dum la 1920-oj. Laŭ kvantuma mekaniko, la universo estas radike bazita sur okazoj ne precize determineblaj. Sed ĉi tio ne estas aserto pri la krudeco de niaj instrumentoj, sed pri la efektiva nedetermineco de la universo mem! Sed tian Einstein ne povis kredi, dirinte (je 1926 en letero al Max Born):
Kvantuma mekaniko staris kontraŭ lia kredo ke la universo estas radike simpla, eleganta kaj tute determinebla. Liaj teorioj spegulis tian universon, sed ne kvantummekaniko.
Post 1915, post lia eltrovo de relativeco, Einstein esploris pri la Grandioza Unuigita Teorio (GUT), teorio kiu unuigus la fizikajn fortojn (la fortoj gravita, elektromagneta, nuklea kaj malforta), sed sen sukceso. Eĉ hodiaŭ fizikistoj penas eltrovi tian teorion.