cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasem Sulejmani
Sulejmani estis vaste populara inter irananoj, kiuj vidis lin kiel "senprudenta heroo kontraŭbatalanta la malamikojn de Irano", kvankam li ankaŭ havis kritikantojn. Soleimani estis persone sankciita de la Unuiĝintaj Nacioj kaj la Eŭropa Unio, kaj estis nomumita teroristo de la registaro de Usono.
Sulejmani estis mortigita pro celita usona dronea misilo la en Bagdado, kio estis ago aprobita de prezidanto Donald Trump. Mult-urba funebro okazis en Irako kaj Irano por la generalo kaj aliaj viktimoj.
Horojn post la entombigo de Sulejmani la 7-an de januaro 2020, la irana militistaro lanĉis misilojn kontraŭ usonaj bazoj en Irako; neniuj usonaj aŭ irakaj vivoj estis perditaj en la atako.
ZUM
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Glascock (Georgio)
Kantono Glascock (angle Glascock County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 19-a de decembro, 1857. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 2 556 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 2 705. La kantona ĉefurbo estas Gibson, Georgio.
Indico de Ekonomia Libero
La Indico de Ekonomia Libero estas ĉiujara indico kaj rangado kreita de Fondaĵo Heredaĵo kaj de The Wall Street Journal en 1995 por mezuri la gradon de ekonomia libero en la tuta mondo. La kreintoj de tiu indico faris alproksimiĝon similan al tiu de Adam Smith en La Riĉo de Nacioj, ke "bazaj institucioj kiuj protektas la liberon de individuoj cele al siaj propraj ekonomiaj interestoj rezulte en pli granda prospero por pli granda socio".
Antal Kóczé
KÓCZÉ Antal (pr. ko:ce: antal) estis hungara ciganmuzikestro naskita en Tasnád la 9-an de decembro 1872 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de oktobro 1926. Li estis la filo de muzikestro Lajos Kóczé.
Biografio
Antal Kóczé muzikis jam 9 jaraĝe en bando de Vince Bunkó. En 1890 li fondis memstaran bandonen Deĵo, kun kiu li longtempe muzikis en Koloĵvaro. Je la fino de la jarcento li trairis Eŭropon kun sia bando. Li muzikis al imperiestro Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), al la angla reĝo, al la cara familio en Sankta Peterburgo. En 1903 li gajnis la konkurson de ciganbandoj. En 1924 li faris kun sia orkestro novan turneon en Eŭropo. Ankaŭ Pau Casals rimarkis lian virtuozan ludon.
21229 Sušil
21229 Sušil estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov nemalproksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la morava pastro František Sušil (1804–1868), granda kolektinto de moravaj popolkantoj, kiu publikigis preskaŭ 2400 kanzonojn en sia kompaliĵo Moravské národní písně ("Moraviaj Popolkantoj"). Trakurinte Moravion, li notis ambaŭ parolojn kaj muzikojn sempere de la lokala popolo.
Shunya Mori
Li futbalas ĉe Zweigen Kanazawa.
Santes Pagninus
Ksanteso Pagnino (ankaŭ Xanthus Pagninus) (1470-1541) estis itala erudiciulo, orientalisto, filologo kaj unu el la plej grandaj bibliaj tradukistoj de sia epoko. Kiel respektinda hebreisto li estis la unua kiu enkondukis la nombradon de la versikloj al la ĉapitroj de la Biblio. Li estis disĉiplo de Girolamo Savonarola kaj amiko de la papoj Leono la 10-a kaj Klemento la 7-a.
Vivo
Estante deksesjara, li ordiniĝis en la dominikana monaĥejo kaj sin donis plej diligente al la studoj pri la orientaj lingvoj kaj teologio. Li iĝis profunde kaj precize lerta pri la latina, la greka, la hebrea, la kaldea kaj la araba lingvoj, sed li estas aparte renoma pro siaj konoj de la hebrea lingvo.
Li pasis grandan parton de sia vivo en liona monaĥejo, kaj distingiĝis pro sia zorgo je defendo de la katolika eklezio kontraŭ la atakoj de la reformistoj, kaj klopodis por malpermesi ke sennombraj italaj familioj, kiuj establiĝis en tiu urbo, konvertiĝu per la senditoj de la valdanoj kaj luteranoj. Tamen, Pagninus estas ĉefe konata pro lia unua moderna tradukado en la latinan de la "Malnova Testamento" el la hebrea originalo, kaj de la "Nova Testamento" el la greka.
Kio kondukis lin al tiu projekto, tio estis lia konvinko ke la tradukado de la Vulgato, tia kia ĝi venis al la modernaj tempoj, estis forte koruptita laŭ la maniero kiel ĝi estis lasita de Sankta Hieronimo. Do, tiu estis lia revo, nome, produkti novan tradukaĵon, en kiu la Vulgato estus respektata ĉiam kiam la fideleco al la originaloj estus permesata. Havante la papon Leono la 10-a kiel patrono, li komencis sian grandan laboron, en 1493, kaj dum dudekkvin jaroj li senhalte sin dediĉis al tiu projekto, kompletigante ĝin nur en 1518.
Poste li sin donis al tradukado de la apokrifaj libroj kaj al la "Nova Testamento", kies ambaŭ laboroj, tradukitaj el la greka originalo, finiĝis nur en 1521. La tuta verko publikiĝis en Liono, en 1528, sub la titolo "Veteris et Novi Testamenti nova Translatio, per Sanctum Pagninum nuper edita, approbante Clemente VIII".
Multajn bonajn rekomendojn estis faritaj pri ĉi-verko, far la plej erudiciaj rabenoj, kien aliris ĉiuj preferoj anstataŭ al aliaj tradukdoj pri la sanktaj hebreaj skribaĵoj, samkiel multaj kristanaj kritikistoj donis ilian apogon tiaj kiaj Johannes Leusden (1624-1699), Thomas van Erpe (1584-1624), Johannes Buxtorf (1564-1629) kaj Thomas Huet (m. 1591).
Kiel sankta oratoro, liaj zorgo kaj elokventeco harmoniis kun sia erudicio kaj estis fruktoportaj. Kunvokita al Romo far Leono la 10-a, li instruis en la ĵus-malfermita liberlernejo por Orientaj Lingvaĵoj ĝis la morto de sia protektanto en 1521. Pli malfrue, li pasis tri jarojn en Avinjono kaj la lastaj sep jaroj de sia vivodaŭro en Liono. Tie li kunlaboris por la starigo de hospitalo por pesto-infektitoj, tie ricevinte certajn rajtojn kaj privilegiojn kiel civitano. Samtempe, eblis al li konatiĝi kun la polimato kaj hebreisto Mikaelo Serveto, al kiu li donis siajn notojn, kaj indikis lin kiel heredanto de siaj sciencaj studoj de la Biblio post sia morto.
NGC 7559A
NGC 7559A (aliaj indikoj — NGC 7559-1, UGC 12463, MCG 2-59-14, ZWG 431.28, PGC 70864) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elektra arko
Elektra arko aŭ lumarko estas kontinua luma malŝargo de elektro trans izola medio. Ĝi estas unu el tipoj de procezoj de fluado de elektra kurento tra gaso inter du konduktiloj. Ĝi estas nomita ankaŭ voltaeca arko.
Ĝi diferenciĝas de la aliaj tipoj de procezoj de fluado de elektra kurento tra gaso per:
Avesnes-en-Val
Avesnes-en-Val estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Avesnois.
5303 Parijskij
5303 Parijskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio...
András Buzás
BUZÁS András (buza:ŝ) estas rumanuja hungara grafikisto naskita en Joseni la 21-an de marto 1943.
Zoltán Adorjáni
ADORJÁNI Zoltán estas rumanuja hungara skulptisto naskita en Reghin la 26-an de septembro 1949.
András Buzás
Biografio
Inter 1966-69 li studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ekde 1969 li estis desegninstruisto en sia naskiĝvilaĝo. Li treege interesiĝis pri infandesegnaĵoj kaj li organizis plurajn ekspoziciojn el kreaĵoj de siaj lernantoj. Liaj grafikaĵoj estas linoleumtranĉaĵoj, akvofortoj, guaŝoj.
Zoltán Adorjáni
Biografio
Zoltán Adorjáni finis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Li priokupiĝas ankaŭ meblodizajnadon. Li vivas en sia naskiĝurbo. En la jaroj 1970-aj li faris nefigurajn aluminiplaketojn reliefojn, pli poste el kuproplakoj miniaturajn spacformojn.
Bastia
Bastia [bastia] estas franca ĉemara urbo lokita en la regiono Korsiko. Ĝi estas la ĉefurbo de la departemento Haute-Corse. Bastia situas je la nordoriento de la insulo, baze de la korsika kabo.
Historio
Antaŭ la alveno de la Ĝenovanoj, ekzistis mezgranda vilaĝo nomita Cardo supre de la marbordo. La nuna, ĉemara loko de Bastia, kontraŭe, grupigis nur kelkajn fiŝistajn domojn, kaj estis nomita Porto Cardo. Pliposte, la Ĝenovaj instancoj elektis enloĝiĝi ĉe la marbordo, kie ili starigis citadelon, la bastiglia. Tiu ĉi progrese fariĝis pli granda ol Cardo, kaj akiris la nomon Bastia.
Ekonomio
La urbo estas la ĉefa haveno kaj la plej komerca urbo de Korsiko, kvankam ĝi ne estas la plej multhoma, kio estas Ajaccio plisude.
Düben
Düben ekde la 1-a de marto 2009 estas parto de la urbo Coswig (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2007 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 259 loĝantojn.
Stacio Hosorogi
Stacio Hosorogi (japane: 細呂木駅 [Hosorogi-eki], angle: Hosorogi Station) estas fervoja stacio en Aŭara, Gubernio Fukui, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
Johano la 5-a (Portugalio)
Johano la 5-a de Portugalio, nomata "La Grandanima" (n. en Lisbono, la 22-an de oktobro 1689 - m. en Lisbono, la 31-an de julio 1750), estis reĝo de Portugalio inter 1706 kaj 1750. Li sukcedis sian patron la reĝo Petro en decembro 1706 kaj estis proklamata reĝo la 1-a de januaro 1707.
En oktobro 1708 edziniĝis al Maria Ana de Aŭstrio, filino de Leopoldo la 1-a, por plifortigi la aliancon kun Aŭstrio; la serio de fiaskaj kampanjoj kiuj sekvis finiĝis per la subskribo de la paco kun Francio en 1713 kaj kun Hispanio en 1715.
Lia longa regado estis karakterizita de la pliiĝo de la reĝa povo danke al la enspezoj ricevitaj de la kupro- kaj orminejoj de Brazilo. La duono de ĉiu tuno kiuj estis elfositaj apartenis al la Krono; la alia duono estis dividita inter la proprietuloj kaj la publika administrado. Tio ĉi permesis la reĝon esti memsufiĉa kaj ne bezoni la kortegon, kio konvertis lin en absolutisma monarko. Pro sia centralizita politiko, Johano devis konfronti la opozicion de diversaj nobelaj familioj kaj de influhavaj sacerdotoj.
Bob Hoskins
Robert William "Bob" Hoskins (26-a de oktobro, 1942 en Bury St Edmunds, West Suffolk, Anglio, Unuiĝinta Reĝlando – Londono, Anglio, 29-a de aprilo, 2014) estis angla aktoro, reĝisoro kaj komediisto. Li estis la filo de kamionisto kaj kuiristino-instruistino. Lia avino estis cigana. Ekde kiam li estis 15jaraĝa, li devis perlabori kaj abandoni sian studadon.
Johano la 5-a (Portugalio)
Johano la 5-a uzis parton de sia reĝa trezoro por disvolvigi la malfortan portugalan ekonomion, apogi la arton kaj la intelektulojn, kaj intenci rekuperi la prestiĝon inter la eŭropaj najbaroj. Lia ekstera politiko ĉiam sekvis du simplajn neŝanĝeblajn regulojn: la neŭtraleco antaŭ la eŭropaj konfliktoj kaj la konstanta negocado kun Vatikano por atingi la agnoskandon de la reĝa povo de la monarko.
Tiu negocado kun Vatikano finiĝis per agnoskado de la papo Benedikto la 15-a de Portugalio kiel suverena ŝtato (1748), kaj la titolo la plej pia reĝo. Ses jarojn antaŭ la ricevado de tiu titolo, Johano suferis embolozon kiu lasis la duonon de lia korpo paralizata kaj netaŭga por interveni en politikaj aferoj. Liaj lastaj jaroj sin dediĉis al fervoraj agadoj kaj servi al la klerikaro. Johano la 5-a forpasis en Lisbono en 1750 kaj estis sukcedita de la princo Jozefo.
Amonia borato
Amonia borato aŭ (NH4)3BO3 estas neorganika salo de la borata acido kun amonia hidroksido. Krom ĝi, ekzistas aliaj amoniaj boratoj kun oksidiĝaj nombroj malsimilaj tiel kiel amonia kvarborato aŭ (NH4)2B4O7. 2 H2O kaj amonia kvinborato aŭ (NH4)2B5O8. Kutime boratoj uzatas kiel fungocidoj kaj konservantoj. Amonia borato uzatas por traktado kaj preventado de boromanko en plantoj.
Reakcioj
Amonia borato reakcias kun klorida acido estigante amonian kloridon kaj boratan acidon
Historio de la koloniismo en Afriko
La historio de la koloniismo en Afriko estis historia procezo de teritoria okupado de la afrika kontinento, fare de aliaj nacioj, la plej multaj el ili eŭropaj, ekde ĉirkaŭ la 11-a jarcento, ĝis la atingo de ĝia plej granda etendo en la dua duono de la 19-a jarcento. Ĉi tiu okupado, kiu estas nomata kaj koloniismo kaj imperiismo, estis periodo de vera "dispartigo de Afriko", kies ĉefroluloj estis Francio kaj Britio kaj, laŭ pli malgranda mezuro, Germanio, Portugalio, Italio, Belgio, Hispanio kaj Nederlando.
Amonia borato
Reakcioj
La komponaĵo NH3BH3 reakcias kun akvo estigante amonian boraton kaj liberigante hidrogenon, laŭ la ekvacio :
Historio de la koloniismo en Afriko
Ankaŭ se la koloniaj potencoj parolis pri "civiliza misio", ili fakte dediĉis sin ĉefe al ekspluatado de la naturaj rimedoj de la kontinento. Nur en iuj okazoj la eŭropa ĉeesto en Afriko lasis ian flankefikan evoluon de la regionoj, ekzemple per la konstruado de infrastrukturoj. En la lokoj, kie ekloĝis sufiĉe potencaj komunumoj de eŭropa origino (ekz. Sudafriko), la loka loĝantaro ĝenerale estis diskriminaciita kaj politike kaj ekonomie.
La unua koloniismo
Afriko estas kontinento de antikvaj grandaj civilizoj en la nordo de la kontinento, kiel la egipta kaj kartaga, sed subsahara Afriko, ofte difinita kiel profunda, sovaĝa, "nigra" Afriko, estis esence loĝata de tribaj aŭ nomadaj populacioj. Tamen iuj afrikaj ŝtatoj ekestabliĝis jam ĉirkaŭ la 11-a jarcento, pro la komunaj tradicioj de ĝiaj popoloj, sed, ankaŭ, pro la unuaj islamaj okupoj, de la plej orientaj teritorioj, kiuj, ja, estas pli proksimaj al Arabujo (Egiptujo, Nubio kaj Korno de Afriko). Por la islamaj araboj, la tuta afrika kontinento estis la plej granda provizanto de sklavoj, sed ankaŭ altvalora rezervo de oro, eburo kaj eĉ nutraĵoj dum la mezepoko. La arabaj komercistoj, ankaŭ ekirante de Norda Afriko, establis komercajn rilatojn kun la triboj de Centra Afriko; inter la varoj, kiuj estis parto de la komercado, estis ankaŭ multaj afrikaj sklavoj, deportitaj al la arabaj, iranaj kaj hindaj merkatoj. Same, la araba okupado en Afriko kaŭzis laŭgradan disvastiĝon de Islamo en grandaj areoj de Afriko. Pro tio la penetro de eŭropanoj, tiutempe nur mastroj de la havenoj sur la norda kaj okcidenta marbordoj de la tuta Afriko, estis malrapida kaj laŭgrada. La unua eŭropa koloniismo fakte baziĝis nur sur mara komerca trafiko.
Amonia borato
Reakcioj
NH3BH3 (aq)  + 3 H2O → NH4BO3   (aq) + 3 H2↑
Historio de la koloniismo en Afriko
Komerca koloniismo
Komence de la 18-a jarcento, multaj afrikaj sklavoj estis deportitaj trans Atlantikon kaj venditaj al grandaj amerikaj terposedantoj. "Afrik-amerikanoj", oni ankoraŭ nomas la posteulojn de tiuj afrikaj prapatroj, kiuj estis alportitaj al Ameriko kontraŭ sia volo. La sklaveco estis laŭleĝe aboliciita nur en la dua duono de la 19-a jarcento.
Imperiismo
Ekde la dua duono de la 19-a jarcento, la koloniismo bazita sur la sklavkomerco komencis malpliiĝi, por fari lokon al la tiel nomata "moderna koloniismo" aŭ "imperiismo", esence bazita sur la ekspluatado de la resursoj de la koloniigitaj landoj. La kolonia penetro en la afrika landinterno kutime okazis post esploraj ekspedicioj, kiuj donis la ideon pri la geologiaj rimedoj de la vastaj teritorioj. Kolonia ekspansio atingis sian pinton per vera "al-kolonia vetkurado": ĉiu eŭropa lando sendis militistajn kontingentojn por okupi la enlandajn teritoriojn, ankoraŭ formale apartenantajn al neniu (kompreneble la indiĝenaj popoloj ne registris siajn posedaĵojn ĉe la registroj de la okupantoj, sed kompreneble tiuj teritorioj ja estis loĝataj de la triboj). Ĉi tio permesis al la eŭropanoj alproprigi ĝin sen skrupuloj, ĉar ĝi estis sen jurisdikcio. La teritorioj estis okupitaj kaj perforte kaj, en iuj okazoj, per diplomatio, (kie la triboj preferis submetiĝi al kolonianoj anstataŭ al najbaraj malamikaj triboj kaj tiranoj). La okupataj teritorioj do estis proklamitaj kolonioj de la koloniigaj eŭropaj ŝtatoj. En malmultaj jaroj oni organizis administraciojn kaj armeojn en la teritorioj, imitante la eŭropan modelon. En la fruaj jaroj de la 20-a jarcento, ĉiu loĝantaro de ĉiu afrika kolonio komencis ricevi instruadon pri religio, kulturo, administrciaa modelo, politiko kaj lingvo laŭ la koloniiga eŭropa lando, kiu regis ĝin (ĉefe Anglujo, Francio kaj Belgio). La regado trudita al la indiĝenaj popoloj permesis tamen ilian aŭtonomecon surbaze de iliaj kutimaĵoj. Estis multaj indiĝenaj homoj, kiuj konsentis membriĝi en la eŭropaj armeoj, ankaŭ ĉar antaŭe estis persekutitaj de ŝtatoj aŭ lokaj triboj. Pri la sinteno de blankuloj rilate al nigruloj, ili estis konvinkitaj esti pli bonaj ol indiĝenaj popoloj. Ĉi tio klarigas la ĉikanadon kaj kelkfoje la abomenaĵojn, kiujn la nigruloj suferis ekzemple en Kongo fare de blankuloj dum koloniismo. La koloniaj taĉmentoj de iuj eŭropaj landoj ofte utiligis senkompatajn metodojn kaj kruelaĵojn, kiel detruo de vilaĝoj, preno de ostaĝoj, kiuj estis torturitaj, amasajn ekzekutojn kaj amasajn deportadojn, por timigi la indiĝenojn kaj estingi iliajn ribelojn. En iuj landoj okazis eĉ ekstermado de tutaj indiĝenaj popoloj, kiuj kontraŭstaris la okupadon.
La historiografia debato
La kaŭzoj, kiuj startigis la "vetkuron al la kolonioj", estis, kaj ankoraŭ estas, tre diskutita historiografia problemo. Ĉi tie oni povas identigi iujn interpretojn:
Lauren Bacall
Lauren BACALL, aŭ realnome: Betty Joan PERSKE (naskiĝis kaj mortis la 12-an de aŭgusto 2014) estis usona aktorino. Lauren Bacall naskiĝis en Novjorko. La kinoindustrio malkovris ŝin en la jaro 1943, kiam la tiutempe 19-jarulino aperis sur la titolbildo de la revuo Harpers Bazaar. La filmo To Have and Have not, farita en 1944 estis duoble sukcesa por la juna aktorino: Ŝi gajnis per ĝi profesian renomon kaj enamiĝis al sia filmpartnero Humphrey Bogart, kiu unu jaron poste fariĝis ŝia edzo. Kiam Bogart en 1957 mortis, Lauren Bacall dum ioma tempo ĉefe dediĉis sin al la teatra laboro. Ŝia dua edzeco kun la aktoro Jason Robards fiaskis en 1969. En la jaro 1978 ŝi publikigis siajn memoraĵojn: By Myself. Ŝi mortis en Novjorko. Ŝi estis kuzino de Prezidento de Israelo Ŝimon Peres.
Historio de la koloniismo en Afriko
La historiografia debato
Ĝeneralaj klarigoj pri la kolonia fenomeno de la 19-a jarcento estas jenaj:
Lauren Bacall
Listo de kelkaj filmoj
<br clear=all /br>
Historio de la koloniismo en Afriko
La historiografia debato
Pri la ekonomiaj kaŭzoj: La ekonomian krizon pro super-produktado en Eŭropo en la jaroj 1872 kaj 1873 oni klopodis solvi pere de protektismaj politikoj defende la enlandan produktadon kontraŭ la eksterlanda konkurenco. Oni klopodis okazigi ĝin pere de doganimpostoj kaj aliaj impostoj, sed tio ne sukcesis kaj la krizo plue malpliboniĝis. Oni serĉis alian solvon, pli efikan: porti transmaren la multekostan eŭropan tro-produktadon, interŝanĝe kun la malmultekostaj agrikulturaj produktoj kaj krudmaterialoj de la kolonioj.
Ĝenerale oni povas diri, ke la ekonomiaj avantaĝoj, kiujn eŭropaj nacioj akiris de siaj afrikaj koloniaj posedaĵoj, estis ĉiam multe malpli ol tiuj, kiujn esperis la iniciatintoj de koloniaj entreprenoj (aŭ eĉ neniu avantaĝo). La konkero de Afriko estis akompanata de sufiĉe granda dozo da improvizado kaj preskaŭ mitaj sugestoj (la tre varmega rivaleco inter Francio kaj Britio por meti siajn manojn sur la fontojn de Nilo, kiu rezultigis la alfronton de Fascioda). Ĉi tio ne forprenas validecon de la ekonomiaj kialoj, sed puŝas retaksi la politikajn faktorojn. Ĝi ankaŭ klarigas kial eŭropaj potencoj relative facile rezignis pri siaj koloniaj imperioj post la dua mondmilito.
La dispartigo de la kontinento
Francaj kolonioj, teritorioj kaj protektoratoj:
Germanaj kolonioj, teritorioj kaj protektoratoj: (post germana malvenko en la unua mondmilito ii estis asignitaj al Francio, Britio kaj Belgio )
Kolonioj, teritorioj kaj protektoratoj de Belgio:
Hispanaj kolonioj, teritorioj kaj protektoratoj:
Resumo de eŭropaj posedaĵoj
Situacio en 1939:
Entute Eŭropaj Teritorioj: 30 179 386 km² en 1939
Entute Eŭropaj Teritorioj: 27 050 960 km² en 1951
Situacio en 1961:
Entute Eŭropaj Teritorioj: 10 712 186 km² en 1961
Entute Eŭropaj Teritorioj: 2 801 626 km² en 1971
Egiptio kaj brita penetro
Egiptio estis dum multaj jarcentoj sub turka-otomana regado; kun la krizo de turka imperio ĝi fariĝis konkerobjekto de la britoj. En la jaroj antaŭ 1870, fakte, la Suez-kanalo estis, por Britio, strategia komunika vojo de esenca graveco, konsiderante la komercajn rilatojn kun Barato (jam submetita dum kelka tempo al ĝia kolonia regado), kaj kun Ĉinio. Krome, de Egiptio, britaj trupoj povis kontroli aliron al Afriko, Azio kaj Mezoriento. En 1869, por la konstruado de la kanalo, la ĥedivo de Egiptio, Ismail-Paŝao, estis plejparte kaj provizore financita de la francaj kaj anglaj bankistoj. Kiam Ismail anoncis en 1879, ke li ne repagos la ŝuldon, kaj Britio kaj Francio ekregis la financojn, kaj devigis lin abdiki. Poste en 1882 ekestis ribelo, gvidata de Ahmed Urabi, Britio sukcesis subpremi la ribelon, kaj inaŭguris sian neformalan regadon, kondukante la landon al malrapida politika procezo, kiu, en 1914, igis la landon esti angla protektorato. Al la egiptoj oni forlasis ilian administran aŭtonomion, devigante ilin dependi ekonomie de eŭropanoj.
Dum la unua mondmilito, Egiptio ludis ŝlosilan rolon por la britaj militaj kontingentoj alvenantaj de la kolonioj de la Brita Imperio. En 1922 Egiptio estis deklarita sendependa reĝlando, ĝis kiam la arab-israela milito de 1948, kaŭzis la falon de la monarkio. En 1953 ĝi fariĝis duonprezidenta respubliko.
La Berlina Konferenco
La konkero de Egiptio fare de la angloj alarmis Francion, dum Germanio proponis sin kiel paciganto, (kun la espero gajni ion por si en la sama tempo). Dume Leopoldo la 2-a, reganto de Belgio, planis transformi la basenon de la rivero Kongo en kolonion sub sia rekta kontrolo kaj tiucele li sendis la faman esploriston Henry Morton Stanley al Afriko. Francio respondis sendante sian agenton Pietro Savorgnan di Brazza, italo ŝtatanigita franco, al la regiono de la rivero Kongo. La rezulto estis kompleksa dispartigo de Afriko, kiu komenciĝis en 1885 per la Berlina konferenco. La konferenco sankciis la kreon de la Libera Ŝtato Kongo, la persona kolonio de Leopoldo la 2-a.
La estroj de la indiĝenaj popoloj nemalofte konsentis subskribi la "traktatojn" per kiuj ili transdonis sian suverenecon al la eŭropaj potencoj, pro promesoj de helpoj, ne rimarkante la riskojn aŭ kiaj estos la konsekvencoj de la eŭropa koloniigo. Kiam oni sentis la rezultojn, la diversaj popoloj ofte ribelis, sed ili ne povis kontraŭstari la eŭropanojn, kiuj kunportis modernajn armilojn kaj ekipaĵojn.
La Dua Bura Milito
En unu okazo la kolizio inter koloniisma potenco kaj la sola blanka loĝantaro de eŭropa origino, kiu konsideris sin afrika ĉiurilate, estigis militon. Temas pri la konflikto, dum kiu la britoj atakis la burojn (nederland-devenaj afrikanoj) de 1899 ĝis 1902. La buroj ekloĝis sur la Bonespera Kabo ekde la mezo de la 17-a jarcento. Jarcenton kaj duonon poste, en la tempo de Napoleono, la Kabkolonio transiris al la britoj.
Ne eltenante la britan regadon, la buroj transloĝiĝis en la landinterno, kie ili proklamis du sendependajn respublikojn, Transvalo kaj Oranĝo. La situacio ekscitiĝis denove kiam oni malkovris, ke tiuj landoj estis riĉaj je oro kaj diamantoj. Tiuj varoj kompreneble allogis ankaŭ la anglojn, kiuj multnombraj invadis la landojn kontrolitajn de la buroj. Sanga milito eksplodis, ĝis kiam la buroj estis venkitaj. Sub brita ekonomia kontrolo tiam fondiĝis la Sudafrika Unio, en kiu kuniĝis la angla Kabkolonio kaj la du buraj respublikoj. Post la dua mondmilito, la sendependa sudafrika respubliko naskos la reĝimon de rasapartismo.
La rolo de Italio
Italio, en ĉi tiu situacio, plejparte havis duarangan rolon. La ekspansiismaj celoj de la itala registaro estis komence direktitaj al areo de orienta Afriko, kie koloniado ŝajnis pli facila, ĉar esploristoj kaj misiistoj jam malfermis la vojon, kaj ĉar tiu areo estis malpli interesa por aliaj landoj. Post aĉetado de la golfeto Assab sur la suda marbordo de la Ruĝa Maro en junio 1882, en februaro 1885 la itala registaro sendis la unuajn kontingentojn de la armeo al tiu kiu poste iĝis la kolonio de Eritreo. Poste la italoj transiris en Somalion kaj starigis la bazojn por la posta antaŭeniĝo en Abisenion (nun Etiopio); sed la decida reago de la abisiniaj trupoj komence haltigis la projekton. Post ĉi tiu unua malvenko, Italio suferis, la 1-an de marto 1896, la pezan malvenkon de Adŭa (aŭ Adva); estritaj de la imperiestro Meneliko la 2-a, la Etiopiaj fortoj venkis super la invadinta Italia forto, ĉirkaŭ 7000 viroj falis sur la batalkampon. Tiu decidiga venko ruinigis la kampanjon fare de la Regolando Italio por etendi sian kolonian imperion en la Korno de Afriko kaj sekurigis la suverenecon de la Etiopia Imperio dum pluaj kvardek jaroj. Kiel nura lando en Afriko kiu sukcese rezistis konkeron fare de eŭropanoj dum la Disdivido de Afriko, Etiopio fariĝis eksterordinara simbolo de la movado Tutafrikismo kaj de la internacia opozicio al koloniismo, kvankam ja Etiopio estis tute netipa inter afrikaj landoj ĉar estis kristana (inter islamaj landoj) kaj posedis skriban kulturon (inter neskribaj kulturoj) kelkajn jarcentojn antaŭ la epoko de la Italia invado.
La 26-an de oktobro 1896 oni subskribis la pacon de Adis-Abebo, per kiu Italio rezignis pri siaj ekspansiismaj celoj en Abisenio. La malvenko estigis fortajn reagojn tra Italujo, kie estis tiuj, kiuj proponis tujan relanĉon de la koloniisma projekto kaj kiuj, kiel parto de la socialisma partio, proponis tuj forlasi ĉi tiujn entreprenojn. En 1911-12 la registaro de Giolitti, post serio de interkonsentoj kun Britio kaj Francio, deklaris militon al la Otomana Imperio (Ital-turka milito) kaj okupis Tripolitanion kaj Cirenaikon. En 1934 la du regionoj unuiĝis en itala Libio.
Itala Afriko
Itala Afriko, antaŭ 1935, inkluzivis la posedaĵojn:
Itala Orienta Afriko
Itala Orienta Afriko (en itala: Africa Orientale Italiana, AOI) estis kolonio de Italio situanta en orienta Afriko, kreita per dekreto de la 11a de novembro 1938, kiu kunigis la teritoriojn de Eritreo, Itala Somalio kaj Etiopio. La AOI estis dividita en 6 guberniojn, el kiuj la datumoj pri areo kaj loĝantaro estas raportitaj, laŭ la kalkuloj de majo 1939: Totala itala Afriko 1938: 3.480.330 km², 13 010 000 loĝantoj
Afriko sub koloniismo
Kiel vidite la afrikaj kolonioj estis por eŭropanoj fonto de krud-materialoj kaj venda merkato por siaj produktoj (ekspluataj kolonioj kiel la Ora Marbordo, la Libera Ŝtato Kongo, Niĝerio ktp.). Estis ankaŭ aliaj kolonioj al kiuj oni instigis eŭropanoj enmigri (loĝantaj kolonioj kiel Alĝerio aŭ la Kabkolonio).
Notindas ke la establitaj landlimoj de la kolonioj estis deciditaj de la eŭropanoj laŭ arbitra maniero kaj tradicie malamikaj loĝantaroj estis devigitaj vivi kune, dum aliaj, kunigitaj per la sama lingvo kaj la sama historio, estis dividitaj. Ĉi tio kreis seriozajn problemojn por afrikaj ŝtatoj eĉ kaj ĉefe post sia propra malkoloniigado.
La "filozofioj" kiuj inspiris la koloniajn politikojn de la eŭropaj potencoj estis malsamaj. Francio proponis "asimilisman" modelon, en kiu afrikanoj povus akiri la samajn rajtojn kiel la francoj, se ili akirus la kulturon kaj valorojn de la franca nacio (ĉi tiuj homoj nomiĝis évolués). En la praktiko, tamen, la ebloj por afrikanoj vere partopreni administradon kaj publikajn aferojn samrajte kun blankuloj efektive estis tre limigitaj. Krome ne ĉiuj estis tiom pretaj ŝanĝi sian kulturon kun la franca, do Francio efektive renkontis sufiĉe da rezisto, ekzemple tiu enkarnigita de la figuro de Lalla Fadhma n'Soumer en Alĝerio estas sufiĉe konata.
Britio, aliflanke, provis ne enmiksiĝi en lokajn kulturon kaj kutimojn, ekzemple tenante tradiciajn estrojn en potenco sub angla kuratoreco aŭ lasante familian juron sub la jurisdikcio de indiĝenaj tribunaloj (modelo de nerekta regulo ). La filozofio de la angla koloniismo estis precipe esprimita de la guberniestro de Niĝerio, Lord Frederick Lugard. Ĉi tiu rega sistemo renkontis malpli da rezisto ĉe la koloniigitaj loĝantaroj, ĉar, kiel Lugard argumentis, afrikanoj multe pli volonte sekvus iun similan al ili, kiu parolis sian lingvon kaj kiu kunhavis ĝiajn tradiciojn.
En multaj kolonioj, kiel la du Kongoj kaj la portugalaj kolonioj, oni enkondukis devigan laboron, kun dramaj konsekvencoj por la afrikaj popoloj. En aliaj okazoj, la plej lacigaj kaj danĝeraj publikaj vorkoj (ekzemple konstruado de fervojoj) estis faritaj de loĝantoj de aliaj kolonioj, ekzemple hindianoj aŭ ĉinaj "kulioj" ligitaj per kontraktita laborkontrakto (fakte formo de portempa sklaveco).
Fine de la 19-a jarcento, en Sudafriko, la malkovrantoj de oraj kaj diamantaj minoj venigis 64 000 ĉinojn por labori en la minejoj. Inter 1866 kaj 1911, 150 000 Hindoj alvenis al Sudafriko, kaj la du trionoj restis tie. Kiam Gandhi vojaĝis tra Sudafriko, la malkovro de la situacio de la Hindaj kulioj fariĝis la ekflamilo de lia Civila malobeo.
La prirabado de Kongo kaj la koncentrejoj
La eŭropa konkero de Afriko ofte okazigis grandskalajn abomenaĵojn. La tri pli evidentaj prilimaj okazoj probable estis tiuj kiuj okazis en Kongo, germana Sudokcidenta Afriko (nun Namibio) kaj en Sudafriko.
En la Libera Ŝtato Kongo, reĝo Leopoldo la 2-a de Belgio, por kompensi la grandegajn elspezojn faritajn por koloniigi la regionon, inaŭguris sistemon de intensa ekspluatado de la naturaj rimedoj de la lando. Kolekti kiel eble plej multe da natura kaŭĉuko, kio fariĝis la ĉefa tasko de ŝtataj agentoj, kaj la indiĝenoj estis devigitaj al pun-laboro kaj submetitaj al reĝimo de teroro. Novaĵoj pri la kruelaĵoj kaŭzis protestan kampanjon, precipe en Anglujo kaj poste en Usono, gvidata de brita ĵurnalisto Edmund Dene Morel kaj diplomato Roger Casement, kiu faris enketon kaj preparis raporton pri la situacio en la lando. En 1908, post la skandalo, Kongo estis aneksita al Belgio kaj submetita al la suvereneco de la belga parlamento. Ĉi tiu dato markis la finon de la terora reĝimo, kvankam deviga laboro kaj batpuno daŭris en la kolonio. La usona ĵurnalisto Adam Hochschild, aŭtoro de la historia furorlibro Fantomo de Reĝo Leopoldo (La spektroj de Kongo), opinias, ke 10 milionoj da konganoj mortis en la jaroj, kiam la lando estis submetita al la rekta regado de Leopoldo la 2-a. Li baziĝis por sia libro ĉefe sur la laboro de la belga historiisto Jules Marchal, pri kiu li diris:
"Estas ĉefe, por mi, la historiisto Jules Marchal, kiu dum pli ol 25 jaroj skrupule esploris ĉi tiujn aspektojn de la kolonia pasinteco, kiujn multaj el liaj samlandanoj preferas ignori. Lia laboro estas modelo por ni ĉiuj. "
La sama modelo de ekspluatado reproduktiĝis en la najbara Franca Kongo (nun Konga Respubliko), kun draste similaj konsekvencoj. La esploristo Pietro Savorgnan di Brazza, sendita por enketi en 1905, post kiam iuj aĉaj murdoj faritaj de blankaj oficialuloj ĉagrenis la publikan opinion, redaktis severan raporton, kiun la franca parlamento decidis detrui sen publikigi ĝin. Pietro Savorgnan di Brazza eniris en la historion kiel kurioza rolulo de la kolonia epoko, guberniestro, konata pro siaj neperfortaj metodoj kaj pro sia repuŝo al kolonia ekspluatado. Verkisto André Gide, kiu vizitis Kongon dudek jarojn poste, raportis, ke malmulte ŝanĝiĝis en la landa situacio.
La abomenaĵoj en germana sudokcidenta Afriko frapis la Hererojn, loĝantaron de bantu-parolantaj paŝtistoj, kiuj nun nombras ĉirkaŭ 120 000. En 1904 la Hereroj ribelis kontraŭ la koloniigo kaj buĉis ducent germanajn kolonianojn. La respondo de generalo Lothar von Trotha kaŭzis la unuan genocidon de la 20-a jarcento. Von Throta eldonis "neniigan ordonon", kiu tekstis " Ĉiu Herero ene de la germanaj limoj, armita aŭ ne, kun aŭ sen brutaro, estos pafita." La Hereroj estis pelitaj amase en la dezerton Omaheke, kie ili mortis pro malsato kaj soifo post la venenado de la putoj fare de germanaj trupoj. Oni kalkulas, ke la viktimoj estis 65 000 hereroj, egalaj al 80% de la tuta loĝantaro. Longe forgesita, la Herero-genocido revenis en Germanio de kelkaj jaroj, ankaŭ danke al spektaklo, kiu skuis la konsciencon de la germanoj. En 2004, okaze de la 100a datreveno de la masakro, ministro Heidemarie Wieczorek-Zeul petis pardonon de la Hereroj nome de sia lando.
Efikoj de koloniismo kaj malkoloniigo
Iuj konsideroj povas esti faritaj: indiĝena opozicio al koloniismo estas gvidata de afrikaj elitoj; ili estas laŭflankitaj per:
En multaj landoj ĉi tiu ribelo de lokaj loĝantoj kontraŭ koloniismo estis gvidata de politikaj partioj inspiritaj de la principoj de "afrika socialismo", kiu estis tute aparta de okcidentaj socialismaj ideologioj. Ĝenerale, afrikaj politikaj gvidantoj prezentis socialismon ĉefe kiel malakcepton de la kapitalisma ekonomia sistemo portita de la koloniigistoj, kaj favore al la reakiro de tradiciaj afrikaj valoroj kiel la sento de komunumo, tradicia familio aŭ la digno de agrikultura laboro.
Fronte al ĉi tiu opozicio, la koloniigaj eŭropaj landoj je la fino devis sendependigi la koloniojn:
Zabolotne
Zabolotne, ukraine Заболотне, ruse Заболотное [zabolotnoje], slovake Šardík, hungare Sárdik [ŝArdik] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Velikij Rakovec.
Historio de la koloniismo en Afriko
Efikoj de koloniismo kaj malkoloniigo
Estis ankoraŭ malriĉa kaj analfabeta amaso da kamparanoj en subevoluintaj kamparaj regionoj, kiuj nur konas tradiciajn strukturojn (kiel patriarka familio, tribo kaj religia grupo) kaj havas malmultajn ŝancojn de socia supreniro. Kun urba disvolviĝo, krome, la kamparanoj elmigrintaj al urbo fariĝas nur malbone pagataj laboristoj. La malriĉaj afrikaj amasoj ankoraŭ travivas en mizera stato de malriĉeco, malsato, malsano kaj troloĝateco, suferante la efikojn de la manko de taŭgaj sanaj kaj edukaj instalaĵoj.
Zabolotne
Situo
Zabolotne situas sur rande de ebenaĵo laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340. Ĝis Traktato de Trianon Sárdik apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Zabolotne. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Historio de la koloniismo en Afriko
Efikoj de koloniismo kaj malkoloniigo
ekonomia postrestanteco: edukado ankoraŭ ĝenerale estas malalta. Ĉi tio kondukas al teknika kaj industria malalta produktiveco kaj malfacilaĵoj en organizado de moderna ekonomio. Sekve la ekonomio restas malforta kaj baziĝas plejparte sur ekspluatado de agrikulturaj kaj mineralaj rimedoj, destinitaj al eksportado (kiel en la tagoj de koloniismo); cetere la profitoj de plantejoj, minoj kaj industriaj entreprenoj iras al limigita elito de privilegiitaj homoj, kaj al grandaj eksterlandaj kompanioj (plejparte tiuj de la iamaj koloniaj potencoj, kiuj posedas afrikajn rimedojn de la tempo de koloniismo). Ĉi tio evidente malhelpas la plenan disvolviĝon de la afrika ekonomio en ĉiu sektoro kaj la atingo de deca vivnivelo por la loĝantaro.
internaj streĉoj de etna naturo: la novaj afrikaj ŝtatoj ankaŭ heredis siajn limojn de koloniismo, senĝene tiritaj de eŭropaj diplomatoj. Ĉi tio kondukis al manko de etna kaj politika unueco en la novaj ŝtatoj: ofte ene de la limoj de lando estis inkluzivitaj multaj malsamaj etnoj, dividitaj de antikvaj tribaj malamoj. La bezono, reala aŭ imaga, malebligi la disrompiĝon de la novaj ŝtatoj per fortigo de centra aŭtoritato pelis la indiĝenan regantan klason organizi tre aŭtoritatemajn formojn de registaro: aperis unuflankaj registaroj aŭ eĉ militistaj reĝimoj, regataj de tiranaj figuroj. Ĉi tiuj registaroj tamen estis ĉiam malefikaj, karakteriziĝis per malbona apliko de la leĝoj kaj perforto uzata por forigi kontraŭulojn kaj produktis neniun socian aŭ ekonomian plibonigon. Ĉi tio ofte eksplodas en furiozajn luktojn kaj multaj internaj kaj internaciaj krizoj.
Ĉi tiuj registaroj sukcesis resti en potenco danke al la grava subteno de eksterlandaj kompanioj (apartenantaj al la unuaj - koloniantaj potencoj de Afriko aŭ eĉ al la du superpotencoj Usono kaj Sovetunio, kiuj aperis post la dua mondmilito), al kiuj donis interŝanĝe la afrikaj registaroj la permeson daŭrigi ekspluati afrikajn rimedojn profite al la grandaj ekonomiaj potencoj (eŭropa kaj ne). La novaj sendependaj afrikaj ŝtatoj do estas nun ligitaj al la grandaj eŭropaj potencoj (ofte tiuj de koloniismo) per politika kaj ekonomia submetiĝoj, en mondo en kiu ekonomiaj kaj politikaj rilatoj nuntempe fariĝas pli kaj pli kompleksaj kaj artikitaj. Estas do nun alia formo de ekonomia, kultura, socia kaj politika dependeco de afrikaj landoj lige al la ekonomiaj potencoj, kio estigis tiel nomatan novkoloniismon.
E. M. Forster
Edward Morgan FORSTER (naskiĝis la 1-an de januaro, 1879 en Londono, mortis je la 7-an de junio, 1970) en Coventry estis angla verkisto.
Li estis plej konata pro liaj romanoj, multaj el kiuj estis filmitaj. Forester ankaŭ estas konata pro sia "Mi Kredas" por la vivo, kiu povas esti resumita en la moto de lia 1910 libro, Howards End, "Nur Konektu..." (angle: "Only connect..."). Li ankaŭ estis membro de la Grupo Bloomsbury de intelektuloj. Forester estis samseksema, sed ne diskonigis ĝin dum sia vivdaŭro. Li traktis grandskale la temon en sia libro Morris, publikigita post lia morto, sesdek jarojn post lia skribo. Li estis nomumita por la Nobel-premio pri Literaturo dum dek ses malsamaj okazoj.
Li estas rigardata unu el la plej renomaj anglaj romanaŭtoroj de la 20-a jarcento.
Vivo
Forester estis naskiĝis en Londono al arkitekto. Li studis ĉe King's College Cambridge University de 1897 ĝis 1901 kaj estis akceptita kiel membro de la Gospel Discussion Group, kies oficiala nomo estis la Cambridge Discourse Society. En la centro de la grupo estis la figuro de la filozofo George E. Moore, kies humanist-liberalaj opinioj tre influis la membrojn de la grupo.
Post forlasado de universitato li turneis Eŭropon kun sia patrino kaj daŭre vivis kun ŝi en Surrey ĝis ŝia morto en 1945. Liaj fruaj romanoj, scenarigita en Anglio kaj Italio, estis kritike aklamitaj sed ilia vendo ne estis granda. La "Howards End" de 1910 igis sian nomon publika.
Li turneis Egiptujon, Germanion kaj Hindion kun la klasikisto Goldsworthy Louis Dickinson en 1914. Dum la unua mondmilito, kiam li laboris por la Ruĝa Kruco en Egiptujo en la vintro 1916 - 1917, li renkontis tramkonduktoron nomitan Mohamedo al-Adel, junulo de dek sep jaroj Forester enamiĝis al li kaj tio estis unu el la ĉefaj inspirfontoj por literatura verko. Mohamedo mortis pro tuberkulozo en Aleksandrio en 1922. Post ĉi tiu perdo, estis grave por Forester reteni la memoron de la juna viro vivanta, kaj li provis fari tion en librolonga letero, konservita en King's College, Cambridge. La letero malfermiĝas per la citaĵo "Nokto de ripozo, knaboj, ĉar nenio estas eterna; certe ne la interligo inter ni" kaj finiĝas per la rekono, ke la tasko revivigi ilian amon estas neebla.
Forester skribis preskaŭ neniun alian rakonton krom noveloj, destinitaj nur por li mem kaj malgranda rondo de amikoj. Diversaj hipotezoj estis faritaj koncerne tiun ĉi decidon ĉesi verki romanojn en la aĝo de 45 jaroj.
En la 1930-aj jaroj kaj 1940-aj jaroj, Forester estis sukcesa BBC radiodissendisto. Li ankaŭ estis publika figuro en siaj negocoj kun la Brita Humanista Societo.
Forester estis tiu, kiu malkaŝis al la mondo la poezion de la greka poeto Konstantinos Kavafis, kiun li konis loĝante en Aleksandrio.
Post la morto de sia patrino, Forester ricevis honoran membrecon en King's College Cambridge kaj vivis tie plej de la tempo en relativa mallaboremo. Li mortis en Coventry ĉe la hejmo de liaj amikoj, la paro Buckingham.
Temoj
La opinioj de Forester kiel sekulara humanisto estas ĉe la kerno de lia verkado, en kiu la roluloj ofte klopodas por kompreni unu la alian, en la vortoj de la fama moto de Forester, preter sociaj baroj. Liaj humanismaj opinioj estas esprimitaj en la teoria eseo "Aferoj kiujn mi kredas."
Liaj du plej alte estimataj verkoj, "Vojaĝo al Hindio" kaj "Howard Estate", ekzamenas la maleblecon transponti klasinterspacojn. Kvankam iuj atribuas malpli literaturan valoron al "Ĉambro kun Vido", ĝi ankaŭ estas rimarkinda kiel lia plej legita kaj alirebla verko, kiu konservis popularecon dum preskaŭ jarcento ekde sia unua publikigo. Lia 1914 romano, "Morris", publikigita post lia morto en 1971, esploras la eblecon de transpontado de klasinterspacoj kiel parto de samseksemaj rilatoj.
Sekseco ankaŭ estas esenca temo en la laboro de Forester, kaj kelkaj argumentas ke lia skribo povas esti priskribita kiel moviĝo de aliseksema amo ĝis samseksema amo. La enkonduko al "Morris" priskribas lian lukton kun lia propra samseksemo, kaj similaj temoj estis esploritaj en pluraj volumoj de noveloj pri samseksemaj temoj. La verkoj de Forester pri samseksemo, la romano "Morris" kaj la kolekto de noveloj, "The Life to Come", estis publikigitaj baldaŭ post lia morto kaj kaŭzis konflikton.
Forester utiligas simbolojn kiel teknikon en siaj romanoj, kaj estis kritikita, fare de lia amiko Roger Fry ekzemple, por sia sekvado al mistikismo. Ekzemplo de lia simboleco estas la ulmo en "Howards End"; La roluloj de sinjorino Wilcox en ĉi tiu romano kaj de sinjorino Moore en "Vojaĝo al Hindio" portas mistikisman ligon al la pasinteco kaj iel kapablas komuniki kun homoj preter siaj propraj rondoj.
Longèves (Charente-Maritime)
Longèves [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 800 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Longèves estas vilaĝo en la nordo de la departemento Charente-Maritime, nordoriente de La Rochelle. Ĝi najbaras kun Marans, Nuaillé-d'Aunis, Angliers, Vérines, Saint-Ouen-d'Aunis kaj Andilly.
Gorbuŝo
Aspekto
Koloro de gorbuŝo dependas de medio. En oceanoj, gorbuŝoj havas arĝentan koloron, sed en riveraj kaj aliaj nesalaj akvujoj ili koloras grize aŭ verdece, iam kun flavece-blanka ventro. Kiel ĉiuj salmoj, gorbuŝoj havas aldonan naĝilon apud vosto. Karakteraj ecoj de gorbuŝoj estas blanka mundo kun nigraj gingivoj, manko de dentoj sur lango, grandaj nigraj ovalaj makuloj sur dorso kaj v-forma vosto. Dum reproduktiĝo la dorsoj de malinoj iĝas kurbaj, kvazaŭ ĝiba. Pro tio aperis la rusa kaj la scienca nomo gorbuŝo. La nomo ĝiba salmo ankaŭ uzeblas. Averaĝe gorbuŝoj pezas ĉ. 2.2 kg. La rekorde plej granda gorbuŝo kaptita estas 76 cm longa kaj 6.8 kg peza.
Arealo
Gorbuŝoj preferas malvarman akvon je temperaturo inter 5.6 kaj 14.6 °C, optimume 10.1 °C. Ili mortas en akvoj de temperaturo 25.8 °C aŭ pli. Do, ili preferas arktajn regionojn de Pacifika oceano. En Nordameriko ili troveblas inter riveroj Sakramento kaj Makenzio, kaj laŭ Eŭraziaj bordoj inter la rivero Lena kaj Norda Koreio. En Japanio gorbuŝoj kapteblas eĉ en latitudoj de Honŝu-insulo, do estas plej suda populacio.
Enkondukita populacio de gorbuŝoj ekzistas en Grandaj Lagoj en Nordameriko. Tio estas la sola konata okazo, kiam gorbuŝoj vivas en pure nesala akvo. Ili plej ofte kapteblas en Supra lago kaj relative maloftas en lago Miĉigano.
Reproduktiĝo
En endemia arealo, gorbuŝoj havas rigore dujara ciklo de reproduktiĝo. Do, populacioj de paraj kaj neparaj jaroj neniam intermiksiĝas. Periodoj de reproduktiĝo okazas inter malfrua Junio kaj mez-Oktobro. Gorbuŝoj reproduktiĝas apud oceanaj bordoj kaj en riveroj, sed plej ofte en nesala akvo. La inoj fosas kavetojn en grundo, kien metas siajn ovojn (ĉ. 2000-4000 po ino). La virseksuloj (ofte pli ol unu po ino) fekundigas ilin, post kio ĉiu ino enterigas sian ovaron kaj gardas ilin ĝis sia morto. Tio estas necesa, ĉar se iu ino metas sian ovaron super ovaro de alia ino, por la lasta preskaŭ ne estas ŝanco travivi. Plej ofte ĉiuj plenkreskaj gorbuŝoj mortas dum reproduktiĝo.
En okazoj kiam gorbuŝoj kaj ketaoj reproduktiĝas en la sama akvujo, povas aperi interspeciaj hibridoj. Hibrido inter gorbuŝo kaj ketao nomiĝas miko. Ili estas nefekundaj.
(119315) 2001 SQ73
(119315) 2001 SQ73 estas iom granda, malhela uranorenkonta centaŭro malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:6 kun Urano.
Ĝia discentra orbito kruca tiun de Urano kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia malsuprenira nodo; ĝia urana MOID estas 0,41236 astronomia unuo, tie estas 61,688 milionoj da km.
Element
Element (antaŭe Riot.im) estas malfermkoda tujmesaĝila kliento bazita sur la Matrix protokolo.
Post anonci la 23-an de junio 2020 la renomadon de Riot.im (la retpoŝta kliento) kaj New Vector (la kompanio kiu disvolvas Riot) estis renomita Element la 15-an de julio 202030,31. Koncerne al Modular, la gastiganto de federaciaj serviloj, estas renomita Element Matrix Services (EMS).
Alice Paul
Alice PAUL (naskita la en Paulsdale, Nov-Ĵerzejo, Usono – mortinta la  en Moorestown, Nov-Ĵerzejo) estis usona aktivisto pri la virina balotrajto en Usono kaj pri virinaj rajtoj ĝenerale. Ŝi estis ĉefstrategiisto, kune kun Lucy Burns, de la kampanjo en la 1910-aj jaroj por la 19-a amendo al la usona konstitucio, kiu malpermesas genrajn diskriminaciojn rilate al la rajto je voĉdonado, per taktikoj kiel la "Procesio por Virina Balotrajto" (1913) kaj la "Silentaj Sentineloj" (1917-19), kiuj rezultigis la aprobiĝon de la amendo en 1920.
Post 1920 Alice Paul pasigis duonon de jarcento kiel la estro de la Nacia Virina Partio, kiu batalis por la Amendo pri Egalaj Rajtoj. Ŝi insistis pri enfokusiĝo al la ĝeneralaj rajtoj de ĉiuj virinoj, kaj ne flankenatentis apartajn polemikajn demandojn.
La, okaze de ŝia 131-a naskiĝdatreveno, la ĉefpaĝo de la serĉilo Google honoris ŝin per Google Doodle.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Banejo de Sultano Amir Ahmad
La Banejo de Sultano Amir Ahmad (:,  Hammam-e Soltan Amir Ahmad), ankaŭ konata kiel la Banejo de Gasemi, estas tradicia irana publika banejo en Kaŝano, Irano. Ĝi estis konstruita en la 16a jarcento, dum la Safavida epoko; tamen, la banejo estis difektita en 1778 rezulte de tertremo kaj estis renovigita dum la gaĝara epoko. La banejo estas nomita laŭ Imamido (emamzade) Sultano Amir Ahmad, kies maŭzoleo estas proksime.