cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hungaria Esperanto-Asocio
Prezidanto
Koncerne la unuan kurson en Budapeŝto estas erara ankaŭ la rememoro de Marich, Ágoston (1883--1955) poŝto- poste policista oficisto. Laŭ li en 1903 al Budapeŝto venis Johannes Joseph Süssmuth (1883--?), kiu estus enhejmiginta la Esperanto-kursojn en Hungario. Sed ni scias pri la sudetogermana Süssmuth, kiu vivis en Svedio, ke li neniam partoprenis la fondiĝon de la societo. Lia nomo eĉ ne povus aperi en marto 1902, ja li venis al Budapeŝto nur en somero de 1902, poste li renkontiĝis kun la gvidantoj de la societo. En januaro 1903 kune kun Paŭlo Lengyel li eĉ aperis en la konversacia trejnado de la societo, sed li gvidis Esperanto-kurson nur post tiu de Miletz en aŭtuno 1903. Pli bone memoris pri la okazintaĵoj la poŝta ĉefkonsilisto Csáholyi Géza Nyulászy (+1926). Kvankam la fondiĝon de la societo ankaŭ li erare metis al la jaro 1901, ni devas aldoni, ke tion li eble povis nur aŭdi, ĉar li ne partoprenis la fondon de la societo. Poste li faris viziton en la strato Dob kaj li eĉ fiksis skribe la tieajn spertaĵojn. Laŭ liaj rememoroj en 1903 la kunvenoj okazis „en iu malbona gastejo en la malhela strato Dob, kaj ĉirkaŭ nerabotitaj tabloj kovritaj per malpuraj tukoj” sidis la gelernantoj, sed estis jam tabulo, eĉ kretoj, kaj la aŭstra Johannes Joseph Süssmuth gvidis la kurson. La ĉefkonsilisto de la poŝto estis elstara elitulo, kaj supozeble li fartis fremda en tiu proleta kvartalo trans la Stacidomo Keleti. Li tamen iĝis esperantisto, kaj en 1910 jam ankaŭ li gvidis Esperanto-kurson en Zugló. Poste li mem verkis la unuan gvidlibron tra Budapeŝto. Erara estas ankaŭ tiu aserto de Enciklopedio de Esperanto, ke Marich iĝis esperantisto en 1901. Estas imageble, ke la fonto de tiu informo estas la propra rememoro de Marich, sed mankas aludo pri tio. Neniu el la rememorantoj menciis eĉ la nomon de Marich. Nek el 1901, ne el 1902, kaj lia nomo ne aperis en la tiutempa hungar-, german- kaj Esperantlingva gazetaro, eĉ inter la korespondpetoj ne. Eĉ lingvokursoj ne estis en Budapeŝto ankoraŭ en 1901—1902. Kurson oni povus ja eĉ sen libro organizi, tamen menciindas, ke en Budapeŝto la unua Esperanto-gramatiko aperis en aprilo 1903. La nomo de Marich aperis la unuan fojon en la elektado de funkciuloj la 26-an de septembro 1903. Laŭ nia scio post la fondiĝo tio estis la unua renovigo de funkciuloj, kaj tiam estis elektitaj al la estraro la sekvaj: prezidanto József Miletz, bibliotekisto Johannes Joseph Süssmuth, sekretario Ágoston Marich, kasisto Géza Nyulászy kaj kontrolisto F. Kun. Ĉirkaŭ la persono de Marich dekomence estis perturboj, kion bone prezentas, ke laŭ ĉi tiu dokumento li iĝis sekretario, sed laŭ alia fonto li estis elektita nur notario, dum la funkcio de sekretario restis malplena.
La lasta informo pri la funkciado de la societo estis, ke la svedaj fratoj Axel kaj Valdemar Langlet (1872–1960) estis la unuaj, ankaŭ Hungarion travoĝantaj esperantistoj. Somere de 1902 en Budapeŝto ili renkontiĝis kun hungaraj esperantistoj, poste ili pasigis naŭ tagojn en Hortobágy akompanate de Kajetán Seper. Tio estis la unua fojo, kiam,la printempe fondiĝinta societo havis la eblon praktiki unu el la aktivadoj fiksitajn kiel celojn, la helpadon de traveturantaj esperantistoj, kaj estas tute ne surprize, ke la sekretario de la societo akompanis ilin. La pli ol semajna vizitado de fratoj Langlet en Hortobágy atribueblas al la pasio de Valdemar, al la rajdado.
Estas strange, ke mencias tiun vojon Valdemar Langlet nek elstara verko de Bernard Golden, kiu analizis la esperantistan agadon de Langlet, nek la libro de la vidvino Nina, kiu priskribas la Budapeŝtan savkampanjon de la geedzoj kaj ankaŭ lian vivon. Kvankam Laglet tiutempe jam la duan fojon estis en Budapeŝto. Eĉ pli stranga estas la strebado, per kiu la homsavan aktivadon de Langlet, kiu vivis en Budapeŝto inter 1932 kaj 1945, volas parte prisilentante, parte malgrandigante, parte atribuante al Wallenberg volas forgesigi organizitaj grupoj. En 1904 ankoraŭ Marich estis la sekretario de la societo, sed li en 1905 komencis jam organizadi.
En 1905 Süssmuth elmigris, Paŭlo Lengyel kun sia presejo kaj kun Kajetán Seper, kiu iĝis ĝis tiam kompostisto, translokiĝis al Parizo. Anstataŭ la personoj ludantaj iun rolon en la unuaj jaroj de la societo, aliaj personoj venis en la fokuson. Laŭ la spuroj de la agado de Societo de Hungaraj Esperantistoj inter 1902 kaj 1904 la ĝis tiam "provinca" Esperanto-movado kvazaŭ kompletiĝis per la Budapeŝta movado estiĝinta nur kun ioma malfruo, kaj jen tiel ĝi iĝis vere tutlanda movado. Mem la Societo tiam konsistis nur el Budapeŝtanoj, kaj tio kreis la taskon, ke la Societo mem fariĝu tutlanda. La hungaraj abonantoj de Lingvo Internacia, aperanta jam en Parizo, pli frue estis plejparte provincanoj, sed en 1905 ili preskaŭ ĉiuj estas jam Budapeŝtanoj. La laŭarea distribuo de esperantistoj rapide ŝanĝiĝis, kaj ekestis la „tropezo” de la ĉefurbo. Tamen 1905 estis mejloŝtono ankaŭ en la historio de la internacia Esperanto-movado, kaj tio akcelis ankaŭ la ŝanĝiĝojn en Hungario. La historio de la organizaĵo komenciĝis komence de marto 1902 en la konstruaĵo en strato Dob, n-ro 100. Laŭ influo de la 1-a Universala Kongreso la nova etapo de ĝia historio komenciĝos en 1906 per la reorganizado, transnomado kaj disvastigo de la societo.
Prezidantoj
Gravaj okazintaĵoj:
Gravaj okazintaĵoj (enlandaj kaj internaciaj):
Tutlanda Esperanto-Konsilantaro 1950–1955
Ĉi tiu periodo de HEA inter 1950–1960 estas iomete kaosa, por klarigi la eventojn vidu: Datoj de la hungara Esperanto-movado.
Református Szemle
Református Szemle reforma:tuŝ semle (Reformita Revuo) estas la posteaĵo de inter 1898-1907 aperinta Erdélyi Protestáns Lap, kiu de 1908 aperas komence semajne, sekve trifoje, respektive dufoje, inter 1940-1959 monate, de 1960 dumonate. Ĝia respondecredaktoro estis la episkopo aŭ la ĉefnotario de Erdélyi Egyházkerület: inter 1908-1920 Nagy Károly, en 1921 László Ravasz, inter 1921-1924 Sándor Makkai, inter 1925-1928 kaj 1937-1946 Sándor Tavaszy, inter 1929-1937 Vásárhelyi János, inter 1947-1958 Darkó Ákos, inter 1959-1973 Dávid Gyula, inter 1973-1984 Tőkés István, inter 1984-1989 Gálfy Zoltán, de 1990 Nagy László. Kunulredaktoroj estis ĝis 1920 Révész Imre, en 1923-1924 Imre Lajos, inter 1959-1962 Daróczi Ferenc, inter 1959-1973 Tőkés István, inter 1963-1973 István Juhász. Ĝia posedanto estss Erdélyi Egyházkerület, de 1947 kun kun Királyhágómelléki Egyházkerülettel; de 1948 ĝi estas oficiala gazeto ankaŭ de Zsinatpresbiteri Evangélikus Egyháznak. Krom la teologiaj profesoroj kunlaboris Dávid Gyula, Dezső László, Muzsnai László, M. Nagy Ottó, György Kristóf, János Herepei, Károly Kós, Attila Szabó T., László Debreczeni, pli juna Géza Nagy.
Ignác Halász
Ignác Halász [halAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Halász Ignác estis hungara lingvisto, literaturhistoriisto, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1888).
Hungaria Esperanto-Asocio
Prezidanto
Gravaj okazintaĵoj:
Valdajskij (distrikto)
La distrikto de Valdaj aŭ Valdaja distrikto aŭ Valdajskij distrikto (Валдайский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la urbo Valdaj. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 22854 homoj.
Geografio
La distrikto de Valdaj situas en sud-orienta parto de la Novgoroda provinco, sur la Valdaja altaĵo. La areo de la distrikto estas 2701,63 km².
En la distrikto situas ĉirkaŭ 180 lagoj, la plej granda inter ili estas Valdajskoje. La plej alta punkto de la disrikto estas la monteto Ĥolm apud la vilaĝo Zimogorje. La alto de la monteto estas 266 m super la marnivelo.
Sud-okcidente la distrikto de Valdaj najbaras kun la distrikto de Demjansk, nord-okcidente – kun la distrikto de Krestci, norde – kun la distrikto de Okulovka, sud-oriente – kun la Tverja provinco.
Ignác Halász
Biografio
Ignác Halász devenis el juda familio. Li frekventis gimnaziojn en Várpalota kaj Székesfehérvár, universitaton en Budapeŝto. Li ekinstruis en Székesfehérvár en 1877, en 1892 jam en Budapeŝto. Baldaŭe li instruis en universitato de Budapeŝto kaj Universitato Kolozsvár. Li studvojaĝis trifoje al sameoj helpe de MTA. Tie li kolektis lingvajn esprimojn, kutimojn, literaturaĵojn. Hejme li okupiĝis parte pri porjunulara literaturo, parte pri parencaj lingvoj de la hungara lingvo. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Vasárnapi Újság.
Taufkirchen (Vils)
Taufkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erding kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Atomu Nabeta
Atomu Nabeta (鍋田 亜人夢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Avispa Fukuoka.
Francis Beaumont
Francis BEAUMONT (n. 1584, m. la 6-an de marto 1616) estis angla dramisto kiu ofte kunverkis kun John Fletcher.
Ždiar
Ždiar [ĵdiar], (hungare Zár aŭ Zsgyár, germane Morgenröthe) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Francis Beaumont
Vivo
Beaumont estis filo de kavaliro. Li eniris la Universitaton de Oksfordo kiam li havis 13 jarojn sed en 1598, post la morto de sia patro, li eliris sendiplome. En 1600 li komencis studi juron ĉe Londono. Tamen literatura kariero altiris lin, kaj li amikiĝis al Ben Jonson, la poeto Michael Drayton, kaj aliaj verkistoj. Eble en 1605 li unue kunverkis kun John Fletcher. Laŭ John Aubrey, plurajn jarojn la du viroj kunloĝis.
Ždiar
Situo
Ždiar, kiel longa vilaĝo, situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Pollando-Spišská Belá. Poprad troviĝas je 34 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1282 en formo "Stragar", pri la setlejo en 1590. En 1787 794 vilaĝanoj loĝis en 120 domoj, en 1828 1118 vilaĝanoj loĝis en 155 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Zsdjár, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zár 1115 homoj, (plejparte slovakoj). En 1918 kaj en 1938 la poloj okupis la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Kežmarok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Philip Massinger
Philip MASSINGER (n. 1583, m. la 17-an de marto 1640) estis angla dramisto.
Vivo
Li entombiĝis en la nuna katedralo de Southwark.
Verkoj
Liaj teatraĵoj notindas pro sia morala etoso. Estis proksimume 40 teatraĵoj kiujn li verkis aŭ al kiuj li kontribuis. Liaj ĉefaj verkoj estis:
Milínov
Milínov (Milinau ) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
En distanco 9 km norde situas urbo Rokycany, 17 km nordokcidente la statuta urbo Plzeň, 20 km sudokcidente urbo Přeštice kaj 27 km okcidente urbo Nýřany.
Memorindaĵoj
En la katastra teritorio de la municipo situas ankaŭ naturmemorindaĵo Hádky.
Margit Takács
Margit Takács [takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takács Margit estis hungara aktoro, primadono, operetkantisto.
(18254) 4062 T-2
(18254) 4062 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Margit Takács
Margit Takács naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Pécs.
József Benkő
József Benkő
Margit Takács
Biografio
Margit Takács akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1939. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Operetoteatro (Budapeŝto), sed ŝi estis videbla ankaŭ en kabaredo. Inter 1942–1952 ŝi apartenis al pluraj provincaj teatrejoj, poste ĝis sia pensiuliĝo al Nacia Teatro (Pécs). Ŝia repertuaro estis ege vasta. Ŝi havis sukcesojn en dramoj, operetoj, operoj, muzikaloj. Ŝi ricevis premion en 1965 kaj ŝi havis la titolon "eterna membro de la teatro en Pécs".
NGC 5821
NGC 5821 (aliaj indikoj — UGC 9648, MCG 9-25-2, ZWG 273.39, ZWG 274.5, PGC 53532) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fleksuro
Fleksuro (de flexura — kurbo) estas la tektonika strukturo, kiu aspektas kiel genuoforma kurbo de tavolaro, en kiu la tavolaro havas du drastajn kurbojn. Se la tavoloj kuŝas kune, fleksuro estas areo, kie ili kuŝas oblikve. Se temas pri monoklinalo fleksuro estas areo kun pli kruta falo de tavoleco.
Fleksuro konsistas el kvin partoj: du kurboj kaj tri aloj. El tiuj aloj du estas ekstremaj, do troviĝas ekster la kurboj (la supra kaj malsupra) kaj unu estas kuniga, do troviĝas inter la unuaj du. Ĉiu parto havas specifajn karakterizojn, surbaze de kiuj oni difinas plurajn specojn de la fleksuroj. Laŭ kuŝtipo oni klasifikas tiel: la simplaj, akompanaj, renkontaj. Laŭ kliniĝo de ĉarniroj de la kurboj: la vertikalaj, oblikvaj, horizontalaj. Fleksuroj en la oblikve kuŝantaj tavolaroj povas esti kongruaj aŭ malkongruaj. En la kongruaj fleksuroj la supra, kuniga kaj malsupra aloj direktiĝas al la sama direkto. En la malkongruaj fleksuroj la supra kaj malsupra aloj direktiĝas je unu direkto, dum la kuniga alo je la inversa direkto. Se la genuoforma kurbo de tavoloj situas en horizontala ebeno la fleksuro nomiĝas horizontala.
Same kiel aliaj tektonikaj strukturoj fleksuroj povas esti la sedimentaj (formiĝas samtempe kun la sedimentado) aŭ postsedimentaj (formiĝas post la fino de la amasiĝo de la deformata tavolaro). La postsedimentaj fleksuroj havas samajn dikecon kaj faciojnen ĉe la aloj. La sedimentaj fleksuroj havas pli komplikan strukturon, iliaj dikeco kaj facioj ĉe la aloj grave diferencas. En la malsupraj, mallevitaj aloj formiĝas la plej plenaj stratigrafiaj sekcojen kun la plej grandaj dikeco kaj etrompaj, argilaj kaj karbonataj facioj. Ĉe la kunigaj aloj rokaĵoj estas malplej dikaj, ofte kun interrompoj kie mankas iuj partoj de la stratigrafia sekco. Facioj de la kunigaj aloj estas krudrompaj. En la supraj, levitaj aloj dikeco de sedimentaj tavoloj estas malpli granda ol ĉe la levitaj aloj kaj facioj estas pli krudrompaj.
Grandeco de fleksuro varias de kelkdek centimetroj ĝis kilometroj, kliniĝo de la aloj — de apenaŭ rimarkebla ĝis vertikala. Fleksuroj ofte renkontiĝas ĉe platformoj kaj orogenezoj. La plej grandaj fleksuroj troviĝas ĉe la randoj de platformoj kaj ĉe la flankoj de sineklizoj.
Foje fleksuroj povas formi hidrokarbonajn kaptujojn kaj kontroli lokiĝon de naftominejoj.
Ĉaskastelo Hohe Sonne
La ejero Hohe Sonne (germane: Jagdschloss Hohe Sonne), konstruaĵo ĉe Rennsteig, ĉirkaŭ 6 kilometrojn sude for de la urbo Eisenach rekte ĉe la federacia ŝoseo B 19 estas nuntempe tre kaduka posteula konstruaĵo de ĉaskastelo el la 18-a jarcento.
2027 Shen Guo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino.
Ĉaskastelo Hohe Sonne
Historio
Duko Johano Vilhelmo (Saksio-Eisenach) aranĝigis kiel ĉasadan institucion grandan bestoĝardenon kiu etendiĝsi disde Rennsteig suden tra la arbaro supre de Karthauser-monto valen ĝis Wilhelmsthal. Enirejo al tiu ĉi fazanejego troviĝis ĉe la loko de la nuna kasteleto. Por protekti la zoon kontraŭ ŝtelĉasistoj starigitis ĉasista domo tuj apude. La loko jam tiam estis tre trafikfavore situante ĉe la kruciĝo de pluraj gravaj vojoj de Eisenach, Mosbach, Ruhla, Etterwinden, Eckardshausen kaj Wolfsburg-Unkeroda, de la vojego nurenberga kaj Rennsteig-pado. Oni uzis la domon ankaŭ kiel ripozumejon, poste ĝi estis gastejo nomita Zur goldenen Füchsin; nuntempe ĝi kuŝas kvazaŭ malrimarkita ĉe la ŝoseo al Wilhelmsthal.
2027 Shen Guo
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉinan plurfakan scienciston Shen Kuo (沈括) (1031 - 1095). Li determinis, ke la distanco inter la Norda Stelo kaj la norda ĉiela poluso estis 3°, kaj li aranĝis esperimenton por montri, ke la Luno estas neluma, sfera korpo prilumita de la Suno. Li ankaŭ proponis, ke la tradicia luna kalendaro estu forlasita profit'al kalendaro bazita sur la Suno.
Ĉaskastelo Hohe Sonne
Historio
En la jaro 1741 heredis duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) la uestturingiajn teritoriojn kun la centro Eisenach. La duko havis du pasiojn, kastelokonstruadon kaj ĉasadon. En la proskima Elte-valgrundaro ĉe la forstista komunumo Winterhausen estis jam ekde la 16-a jarcento duka ĉasejo. Nun ordonis la ĉiam malpacienca duko starigon de privata ĉaskastelo ĉe la forstista centro Hohes Kreuz rekte ĉe la montokresto ĉe Rennsteig. Arĥitekto estis la landa ĉefkonstruisto Gottfried Heinrich Krohne mem, la stukaĵojn faris la vajmarano Johann C. Michel kun helpo de la itala stukisto Paolo Sotai. Finfaro de la komplekso estis ĉ. 1747 kiu konsistis el ĉaskastelo kun turo, du pavilonoj, staloj, deponejoj kja kurireja alo. La kastelo je alteco de ĉ. 430 metroj evidentiĝis ideala elirpunkto por longaj plezurmarŝadoj en la dukaj ĉasejoj de Okcidenta Turingio. Pro tro hasta kaj maldiligenta realigo la konstruaĵaro nur malmultajn jarojn taŭgis. Kiam la avantaĝoj de la ne tro malproksima Kastelo Wilhelmsthal kiel somerrezidejo plifamiĝis la sorto de la Hohe-Sonne-kastelo deciditis: ĝi venditis respektive ludonitis servonte kiel gastejo, ripozumejo, tranoktejo por vojaĝantoj.
Ekde 1777 Goeto plurfoje estadis tiuregione kaj ravigitis perpejzaĝe. Post kiam la flankaj ejoj kadukaj malkonstruitis ĉ. la 1800-a jaro restis de la orginalo nur la ĉirkaŭa muro, la ĉasista domo kaj remizo. La loko antaŭ la Unua mondmilito apartenis al la komunumo Mosbach (Wutha-Farnroda), dume la ĉirkaŭa arbaro plejparte estsi sub grandduka posedado, poste ĝi estis ŝtata arbaro. Ankaŭ nuntempe ĝuste ĉekastelo kuntuŝas la teritorioj de Eisenach (de nordo), Mosbach (de oriento), Eckardtshausen (de sudo) kaj Wolfsburg-Unkeroda (de okcidento).
D.E.D.I.L. - Renkontiĝloko de la Vendreda societo
Komence de la 19-a jarcento kunvenis regule vendrede la t.n. ajzenaĥa Vendreda societo, unuiĝo de ajzenaĥaj elstaruloj. Iliaj slogano estis versaĵoj de Horaco: D.E.D.I.L. - Dulce est desipere in loco (agrablas esti intertempe stultulo). El la priskribo de la ĉi-tie videbla kuprogravuraĵo oni lernis pri kiuj uloj temas: poŝteja subestro Jungherr, direktoreja konsilisto Oettelt, financsubministro Voigt (kun hundo), registara konsilisto sekreta Heerwart, asesoro kaj libropresisto von Goeckel, duka ĉefkonstruisto kaj brikfabrikestro Sältzer, urbestro Carl Christian Wilhelm May, invititulo nome Teysson, profesoro Müller kaj fabrikestro Eichel.
Hohe-Sonne-hotelo
La nuna kastelo planitis kaj komisiitis kiel hotelo. Ĉar temis pri la unua tia aĵo necesis havi specialan permeson konstruan kiu eĉ metitis sur la tagordon de parlamentdebato en la Duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach ĉirkaŭ la jaro 1890. Post meto de la fundamenta ŝtono en la 22.7.1899 ekis la konstrulaboroj: tiam malaperis ankaŭ la ankoraŭ restinta pavilono de la strateggardanto. Centre de la altebenaĵo estiĝis novkonstruaĵoj hotela kaj kastela sub la gvidado de la vajmara ĉefarĥistekto Reichenbecher kaj la lokulo kaj inspektisto Dittmar el Eisenach. Enestis komence 20 ĉambroj. La transporto kaj de la gastoj kaj de la materialoj sekurigitis ankoraŭ per veturiloj ĉevalaj kaj ofertitis vintre plurhoraj kaleŝplezurveturadoj disde la stacidomo ajzenaĥa tra Pflugens-monto, Wein-strato kaj Rennsteig ĝishotele. De tiam Hohe Sonne intense utiligitis ekskursocele kaj hotele. La unuaj restaŭradoj kaj alikonstruadoj sekvis en la jaroj 1923, 1928 kaj inter 1933/34. Ekde 1956 la hotelo estis en la manoj de la GDR-tipa Handelsorganisation. Inter 1971 kaj 1973 faritis la lastaj plibonigoj antaŭ la fermo definitiva en la jaro 1985-a. Parkeje starigitis provizora trinkejo por migradoj fare de la Ŝtata forsta organizaĵo en trabodomo.
Detaloj konstruaj
Krom la kastelo en la plej malmallarĝa senco de la voro, do malgranda trietaĝaĵo kun groptegmento menciitis en dokumentoj ankaŭ ekonomiejoj, staloj kaj loĝejoj por la dungitoj. La plejparto konstruaĵkompleksa estis trabfakaĵo kun ekstera ligna ujo protekta. Ties uzebleco kaj stabileco ne estis tre daŭraj. La tuto ĉirkaŭitis de suna herbejo kaj eĉ hodiaŭ videblas parte konserviĝinta rempareto kun alirejoj. Eta turo kun supren metita orumita sunsimbolo emblemis kaj orientiĝpunktis kaj videblas bonege disde la montoj en la medio kaj disde Warburg mem. Por fari pli impona la proksima burgo kreitis jam en la 19-a jarcento senarba strio. En 1886 konstruitis la Wartburg-akvokondukilo kaj tiel la loĝantoj de Hohe Sonne unuafojo ĝuis la provizadon per trinkakvo.
La konstruaĵo konata kiel kastelo kun eta turo faritis en la 1980-aj jaroj lastfoje hotele kaj ekskursgasteje; sed pro ne plu ripareblaj damaĝoj fermo ne plu eviteblis en 1985. Ejoj kaj grundoj estis en privata posedado kaj nealireblaj. Ĝis 2012 ĉiuj apelacioj fare de burĝaj iniciativoj, societoj kaj la municipa administrado fiaskis. Almenaŭ la volego de svisa interesato malkonstrui la tuton por starigi postmodernan ejon al vitro kaj ŝtalo malakceptitis. En 2012 investonto el Nederlando proponis ripari la komplekson kaj malfermi pormigradan tranoktejon.
En la 20.11.2014 la liberŝtataj aŭtoritatoj deklaris la kastelon endanĝerigita kiel 15 aliajn. En 2016 publike konita iĝis planoj konkretaj je sekurigo de la bieno. Sed tio ne realiĝis. En 2019 entrepreno el Unterbreizbach aĉetis la ejojn kadukajn; la flankaj (Kleine Sonne kaj la ĉevalejo) forigitis en oktobro 2020 dume la ĉefa ejo baldaŭ ekrestaŭrotas. Anstataŭ la malkonstruitaj ejoj prezentu sin ĝis fino de 2021 gastejo kaj tranoktejeto por migremuloj. Laŭ planoj de la arĥitekto Salzmann post la restaŭro de la ĉefa ejo remalfermiĝu hotelo.
Turismo
Hohe Sonne estas ŝatata elirpunkto por migradoj je la faŭko Drachenschlucht. Dum la GDR-tempo, kiam la enpaŝo de la landlima regiono engermanuja apenaŭ eblis, komenciĝis tie ĉi ĉiuj Rennsteig-migradoj oficialaj kaj ĝis 2001 la kurado GutsMuths-Rennsteig-kurkonkurso. Tie finiĝas ĝis hodiaŭ unu el Edersee kondukanta Lull-pado X 16.
Ikebukuro
En la centro de Ikebukuro situas granda Stacio Ikebukuro, la ĉefa navedada nodo en nord-okcidento de la urba centro.
Historio
La malnova vilaĝo Ikebukuro situis norde de la Stacio Ikebukuro. La areo da nuntempa Ikebukuro estis historie konata kiel Sugamo. En periodoj de Tajŝo kaj Ŝoŭa, la relative malaltaj teren-prezoj altiris artistoj kaj eksterlandaj laboristoj, kiuj aldonis kosmopolitecan etoson al Ikebukuro.
Philip Kelland
Rev. Profesoro Philip Kelland, membro de la RSE kaj de la RS (17a de oktobro 1808 – 8a de majo 1879) estis angla matematikisto. Li estis konata ĉefe pro sia granda influo en la disvolvigo de edukado en Skotlando.
Kelland estis nomumita Profesoro de Matematiko en la Universitato de Edinburgo en 1838. Li estis sukcedanto de la skota matematikisto William Wallace. Li iĝis la unua angle-naskita kaj tue angl-edukita matematikisto kiu tenis tiun katedron.
Kelland aliĝis al la skota kuracisto James David Forbes subtenante reformojn de la skota universitata sistemo. Li estis efika reformisto de la eduka sistemo. Li atingis la respekton de siaj kolegoj, kaj estis konsiderata tre alte kiel instruisto de matematiko. Li verkis pri la reformo de la skotaj universitatoj.
Carman Maxwell
Carman Griffin "Max" MAXWELL (27a de decembro, 1902 – 22a de septembro, 1987) estis usona animaciisto kaj voĉaktoro.
Maxwell naskiĝis en Siloam Springs, Arkansaso, kaj poste translokiĝis al Kansasurbo, Misurio. Li startigis sian karieron kun Walt Disney, kie Maxwell, kun Hugh Harman, Rudolf Ising, kaj Friz Freleng, estis parto de la unuo kiu finfine elrompis el Disney por formi la kernon de tio kio poste estos la animacia studio de Warner Bros. (sun kontrakto kun Leon Schlesinger).
Krom animacion de Harman-Ising, Maxwell plenumis ankaŭ la voĉon de ilia plej fama kreitaĵo, Bosko. Maxwell estis ankaŭ poste produktora administranto en la Kartuna Departemento de MGM Studios, kaj laboris tie tiom frue kiom en 1953.
Sankt Aegyd am Neuwalde
Sankt Aegyd am Neuwalde ("sankta Egidio ĉe la nova arbaro") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Lilienfeld. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Dentrela fervojo Tanvald-Kořenov
Dentrela fervojo en Tanvald (Ĉeĥio) estas nomindiko de fervojlinio numero 036, kiu estas nomata ankaŭ kiel Jizerská montara fervojo, en pola lingvo „Kolej Izerska“ aŭ Jizerská fervojo, kiu nomo fariĝis uzata ekde fino de 20-a jarcento, kiam fervojlinio dum kelkaj monatoj estis transdonita al „Sdružení Jizerské dráhy“ (Unuiĝo de Jizerská fervojo). La dentrela fervojo itineras el Tanvald tra Desná kaj Kořenov ĝis Harrachov. Temas pri unu el lastaj normalŝpuraj dentrelvojoj en Eŭropo kaj ankaŭ pri la plej kruta fervojlinio en Ĉeĥio. En la jaro 1992 Ministerio de Kulturo proklamis ĝin kultura memoraĵo.
Historio
Post Dua mondmilito estis prusa Silezio okupita de Pollando kaj translima trafiko sur linioparto inter nunaj stacioj Kořenov kaj Harrachov (origine Strickerhäuser, pole Tkacze) estis haltigita. En jaro 1958 estis haltigita trafiko ankaŭ sur ĉeĥa linioparto Tanvald – Kořenov. Post interŝanĝo de teritorio kun Pollando, kiu okazis 14-an de februaro 1959, estis trafiko sur ĉeĥa parto renovigita ĝis Mýtiny, transdonitaj el Pollando por Harrachov, ĝis stacio Harrachov-Mýtiny (nun Harrachov, antaŭ interŝanĝo de teritorio Tkacze). En jaro 1962 estis al liniosekcio Tanvald – Harrachov donita memstara fervojlinia numero 3f, kiu kun ŝanĝo de numerado estis anstataŭigita de numero 035. Fine de la jaro 2000 estis la ĝistiama fervojlinio 036 (pli frue 3g) Liberec – Tanvald – Železný Brod kun ŝanĝo de veturdirekto en Tanvald dividita, numero 035 estis donita al linio Tanvald – Železný Brod, kaj sub numero 036 troviĝis kunligita linioparto Liberec – Tanvald kun linio Tanvald – Harrachov. Trafikon prizorgis kvar novaj motorlokomotivoj, denove el Floridsdorf, kun markado T426.0. De post jaro 1965 ankaŭ rekonstruitaj pasaĝermotorvagonoj M240 109 kaj 110. Ekde 1980-aj jaroj estas regula trafiko sur tiu ĉi fervojlinio praktikata nur en adherotrakcio (do sen uzo de dentrelo). Dentradaj lokomotivoj nun estas uzataj nur por nostalgiaj veturoj. En aŭtuno 1992 estis malmuntitaj raraĵaj dentrelaj trakforkoj en Dolní Polubný, kaj en la jaro 1996 ili estis maŝinpistitaj. En januaro 1987 sub pezo de neĝtavolo trarompiĝis tegmento de ŝtona rotondo en Kořenov, en la jaro 2000 tegmento kaj flanka muro de „malgranda hejtejo“ en Kořenov, ekde tiu tempo estas veturiloj deponataj sub libera ĉielo en Tanvald.
Interrompo en trafikado
En februaro 1997 sur fervojlinio pro malbona stato de la ponto super rivero Jizera estis ĉesigita trafiko, kaj dum kvar monatoj ĉi tie trafikis anstataŭa aŭtobusa trafiko. Ĉeĥaj Fervojoj tiam eĉ pripensis nuligi la fervojan trafikon. Post okazantaj protestoj de civitanoj kaj ĉirkaŭa loĝantaro, Ĉeĥaj Fervojoj la ponton riparis kaj fervojan trafikon la 15-an de junio 1997 renormaligis. 28-an de septembro 1997 sur linioparto Tanvald – Harrachov denove estis haltigita trafiko kaj minacis ĝia nuligo, en kunligo kun tiama ŝtata politiko celanta nuligi neprofitigajn lokajn fervojliniojn. La 24-an de majo 1998 ricevis la fervojlinion por lutrafikado grupiĝo de civitoj „Sdružení Jizerské dráhy“ kaj kompanio GJW Praha s.r.o. renovigis sur fervojlinio trafikon (tio sama tuŝis ankaŭ regionajn fervojliniojn el Tanvald al Železný Brod kaj Liberec). Laŭ origina licenco devus GJW Praha renovigi trafikon jam al 5-a de januaro 1998. Fine de la jaro 1998 GJW Praha anoncis, ke ĝi deziras pro ekonomiaj problemoj rezigni pri la kontrakto kun kompanio „Sdružení Jizerské dráhy“. GJW Praha origine kalkulis kun malpli alta lukosto, kun pli alta ŝtata dotaĵo kaj kun tio, ke fervojlinio estos privatigita, kio ebligus investi en ĝin. Sed de multnombra privatigo de regionaj fervojlinioj la ŝtato cedis.
Dank´ al ŝanĝo de ŝtata politiko kaj ankaŭ de direktado de Ĉeĥaj Fervojoj ekde 1-a de decembro 1998 transprenis trafikon denove Ĉeĥaj Fervojoj, kaj tion en maniero de takta trafiko.
En majo 2003 estis de civitana kompanio „Sciencteknika societo ĉe fervoja stacio Tanvald“ fondita ĝenerale profitdona kompanio Fervoja kompanio Tanvald, kies celo estas savo kaj protekto de tiu ĉi fervojlinio. La kompanio ankaŭ fondis fervojan muzeon en konstruaĵo de iama kinejo en fervoja stacio Kořenov. Ĝi strebas renovigi ankaŭ areon de remizo en tiu ĉi stacio, popularigon de la linio, aranĝon de instruvojo „Tra regiono de dentrada fervojo Kořenov“, organizadon de porokazaj nostalgiaj veturoj, ekspluatapertigon de vapora dentrada lokomotivo kaj partoprenis ankaŭ renovigadon de liniosekcio Harrachov – Sklářská Poruba.
Post la jaro 2000 kun liniosekcio oni pripensis trajtraman projekton Regiotram Nisa. La fervojlinio povus esti plilongigita ĝis centro de Harrachov kaj tiu ĉi linioparto havus karakteron de tramo. Ĉeĥa registaro tamen en la jaro 2007 rifuzis la projekton envicigi inter projektojn konvenaj por ricevo de evoluiga dotaĵo el Eŭropa Unio.
Iom post iome en ĉiuj tri fervojlinioj de iamaj Jizeraj fervojoj estas konstruataj kaj ekspluatapertigataj ankaŭ novaj haltejoj. Sur la fervojlinio Tanvald – Harrachov tio estas haltejoj „Desná –Riedlova vila“ kaj „Desná – Pustinská“.
Richard Taruskin
Richard Taruskin (naskiĝinta la 2-a de aprilo en 1945, Novjorko, mortis la 1-a de julio 2022) estis usona muzikologo, muzikhistoriisto, kaj kritikisto kiu verkis pri la teorio de la ludado, pri muziko de Rusio, 15a-jarcenta muziko, 20a-jarcenta muziko, naciismo, la teorio de modernismo, kaj analizo. Kiel ĥora dirigento li direktoris ĉe la Collegium Musicum de la Universitato Kolumbio. Li ludis la gambovjolon kun la Aulos Ensemble el la fino de la 1970-aj jaroj al la fino de la 1980-aj jaroj. Taruskin ricevis sian B.A. magna cum laude (1965), M.A. (1968) kaj Ph.D. en historia muzikologio (1976) el la Universitato Kolumbio.
Li ricevis variajn premiojn pro sia akademiaj studoj kaj estis profesoro de muzikologio ĉe Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, el 1955 al sia retiriĝo en la fino de 2014.
Dentrela fervojo Tanvald-Kořenov
Renovigo de translima liniosekcio
Sur translima liniosekcio okazis kelkaj porokazaj veturoj en 1990-aj jaroj, kaj en kadro de solenaĵoj pri centjariĝo de la fervojlinio en jaro 2002.
Polan parton de neekspluatata liniosekcio en februaro 2008 transprenis de PKP PLK surbaze de privatrajtiga daŭra Malsupresilezia Vojevodio kaj poste situacio rapide disvolviĝis. Estis transdonita petskribo por kunfinancado el rimedoj de Operacia programo de eŭropa translima kunlaboro Ĉeĥa respubliko – Pola respubliko 2007 –2013. En unua propono de tiu ĉi programo la petantoj ne sukcesis pro materialaj mankoj de la petskribo, dua alvoko en aŭtuno 2008 finis per akcepto de la petskribo. En marto 2009 la projekto estis proponita por kunfinancado, en majo 2009 komencis unuaj konstrulaboroj por riparo de pola liniosekcio de la neekspluatata translima liniosekcio. Post preskaŭ dudek jaroj de penado fariĝis la fervojlinio ekspluatebla en tuta longo en aŭgusto 2010.
Richard Taruskin
La ampleksa studo de Taruskin de 1996 nome Stravinsky and the Russian Traditions: A Biography of the Works through Mavra montris ke Igor Stravinski turnis sin pli al la rusa folklora materialo ol kiom oni dekomence oni agnoskis, kaj analizis la historiajn tendencojn kiuj kaŭzis ke Stravinski ne estis disponebla al akceptado de tiaj pruntoj.
14258 Katrinaminck
14258 Katrinaminck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dentrela fervojo Tanvald-Kořenov
Eksterordinaraj okazintaĵoj
La 22-an de majo 1904 okazis inter fervojstacioj Tanvald kaj Desná, onidire pro eraro de deĵoranta trafikoficisto kolizio de trajnoj, kiu elpostulis 30 vundigitojn. Lastaj pli severaj fervojaj akcidentoj sur la fervojlinio okazis en jaro 1945. La 26-an de majo ne bremsis lokomotivo super Dolní Polubný la trajnon kaj en tunelo elreliĝis. La 13-an de aŭgusto ankaŭ en granda rapido elreliĝis lokomotivo kaj sekve falegis malsupren sur herbejon ĉe la fervojlinio.
14258 Katrinaminck
Nomo
Ĝia nomo honoras  Katrina D. Minck, mentorinon de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2001. Ŝi estis instruistino ĉe la Manhattan Beach Middle School de Manhattan Beach (Kalifornio, Usono).
Dentrela fervojo Tanvald-Kořenov
Eksterordinaraj okazintaĵoj
Komence de la jaro 2012 dufoje okazis, ke pasaĝermotortrajno (veturilkompleto konsistanta de motorvagono serio 843 kaj pasaĝervagono kun kondukistejo serio 943) ne plenumis bremsordonon de trajnkondukisto kaj traveturis kelkajn haltejojn senhalte. La 4-an de januaro 2012 antaŭtagmeze traveturis senhalte tri haltejojn kaj haltis ĝis apud vitrofarejo en Desná. La 16-an de februaro 2012 traveturis alia trajno kun 7 pasaĝeroj senhalte tri haltejojn. Ambaŭ okazintaĵoj estis solvitaj senakcidentaj. En unua kazo fervoja inspekto ĉe analizo ne trovis difekton de la trajno kaj okazaĵo supozeble okazis pro malbona priservo de lokomotivisto, kiu ekfunkciigis elektrodinamikan bremson anstataŭ premaera, ĉe kio rapidbremso poste tiun eelektrodinamikan bremson malfunkciigis. Erara priservo probable kaŭzis ankaŭ la duan incidenton. Jam post la unua akcidento „SŽDC“ limigis rapidon en kritikaj liniopartoj por tiun ĉi tipon de trajnoj de ĝistiamaj 30 al 20 km/h.
Richard Taruskin
Taruskin verkis ankaŭ etende por ĝenerala publiko, inklude nombrajn artikolojn en The New York Times, multaj el kiuj estis poste kolektitaj en Text and Act (en kiu li estas influa kritikanto de la premisoj de la movado por "Antikva muziko" en klasikmuzika ludado), The Danger of Music and Other Anti-Utopian Essays, kaj On Russian Music.
Timoteo de Efezo
La kristana sanktulo Timoteo (Τῑμόθεος, Tīmotheus) estis kunlaboranto de la apostolo Paŭlo de Tarso. Li naskiĝis en Lystra apud Konya en Malgrandazio (la nuntempa Turkio) kaj mortis ĉirkaŭ 97 en Efezo.
Vivo
Timoteo estis la filo de greka patro kaj de kristaniĝinta judino de la nomo Eunike. Laŭ la raportoj de la novtestamenta libro Agoj de la Apostoloj kiel ankaŭ de la epistoloj de Paŭlo li akompanis la apostolon Paŭlo en ties misiaj vojaĝoj, post kiam tiu malkovris lin en ties hejmurbo kaj kunprenis lin al la vojaĝoj. La libro Agoj de la Apostoloj krome raportas, ke Paŭlo ĉe Timoteo plenumis la operacion de cirkumcido.
József Marjai
József Marjai [jOĵef marjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marjai József estis hungara politikisto, vicĉefministro, ministro, diplomato.
József Marjai naskiĝis la  1923 en Budapeŝto. Li mortis la 2014 en Budapeŝto.
Judea dezerto
La Judea dezerto (מִדְבַּר יְהוּדָה, kaj Dezerto de Judah aŭ Judea dezerto; صحراء يهودا) estas dezerto en Israelo ĉefe en Cisjordanio kiu kuŝas oriente de Jerusalemo kaj supren al la Morta Maro. Ĝi etendas el la nordoriento de la Negevo al la oriento de Beit El, kaj estas markita per naturaj terasoj kaj krutaĵoj. Ĝi finas per kruta deklivaro al la Morta Maro kaj kaj al la Jordana Valo. La Judea Dezerto estas trapasata de ŭadioj el nordoriento sudorientenvkaj havas multajn ravinojn, plej el ili profundaj, el 366 m okcidente ĝis 183 m oriente. La Judea Dezerto estas areo kun speciala morfologia strukturo laŭlonge de la oriento de la Judea Montaro.
József Marjai
Biografio
József Marjai frekventis mezlernejon pri komerco, poste li eklaboris en 1941 en fabrika administrado. Post 2 jaroj li aliĝis al la subteraj komunistoj. Li estis militkaptito en Sovetunio inter 1945 kaj 1947. Hejmenveninta li havis postenon en ministerio. Ekde 1948 li ricevis diplomatiajn taskojn. Laŭvice li laboris en ambasadorejoj de Berno, Prago, Beogrado inter 1956 kaj 1970, poste li estis subministro, fine ambasadoro en Moskvo. Ekde 1976 li havis signifajn partiajn postenojn, krome li estis ministro pri komerco en 1988, inter 1978 kaj 1988 vicĉefministro, poste li pensiuliĝis. Li ricevis premiojn en 1988 kaj 2006.
Timoteo de Efezo
Vivo
La grekdevena nomo Timoteo signifas "timu dion" (videblas la simileco de la du grekaj vortoradikoj al la esperantlingvaj ekvivalentoj) respektive "honoru dion".
Reformátusok Lapja
Reformátusok Lapja (Gazeto de Reformituloj)
Timoteo de Efezo
Ikonografio
En kristanaj bildigoj ekzemple per pentraĵoj, skulptaĵoj aŭ freskoj, Timoteo kutime prezentiĝas kun klabo kaj ŝtono.
Nova testamento
En la nova testamento kolektiĝis du epistoloj de Paŭlo de Tarso al Timoteo: la 1-a kaj 2-a epistoloj al Timoteo.
Michael Drayton
Michael DRAYTON (n. 1563, m. la 23-an de decembro 1631) estis angla poeto.Li naskiĝis en Warwickshire kaj eble studis ĉe la Universitato de Oksfordo antaŭ eniri literaturan karieron.
De 1597 al 1602 li kontribuis al 23 teatraĵoj, kunlaborante kun aliaj verkistoj, sed krom unu ĉiuj perdiĝis. Estas kiel poeto kiel li gravas.
Inter liaj verkoj estis
Drayton entombiĝis en Abatejo Westminster.
NGC 5822
NGC 5822 (aliaj indikoj — OCL 937, ESO 176-SC9) estas malfermita stelamaso en konstelacio Lupo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
20893 Rosymccloskey
20893 Rosymccloskey estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roisin McCloskey, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Lumen Christi College de Derry (Nord-Irlando, Britio).
32593 Crotty
32593 Crotty estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(18255) 4188 T-2
(18255) 4188 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Preĝejo Sankta Nikolao (Sárvár)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto laŭ trotuaroj de stratangulo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turo estas prismoforma, kvarlatera kaj larĝa. La enirejo funkcias tra la turo. La navo estas apenaŭ pli larĝa, ol la turo. Interne la predikejo en 1859, la ĉefaltaro en 1861, la baptujo kaj kapeleto Lourdes en 1885 estis faritaj. Estas ankaŭ alia altaro Koro de Jesuo. La altara bildo pri Sankta Nikolao estis pentrita en la 1950-aj jaroj.
Kermeso okazas en la 6-an de decembro.
2028 Janequeo
Nomo
Ĝia nomo honoras Janequeo, edzino de la mapuĉa tribestro Guepotan. Post la morto de sia edzo, ŝi unuigis pluraj mapuĉajn tribojn kaj daŭrigis la lukton kontraŭ la hispanaj koloniantoj.
Corcelles-le-Jorat
Corcelles-le-Jorat estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 423 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Corcelles-le-Jorat situas en la Vaŭda Mezlando sur la montetoj Le Jorat meze inter Moudon kaj Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Corcelles-le-Jorat (sur alteco de 770 m s.m.), Les Chênes (sur alteco de 885 m s.m. nordokcidente de Corcelles), Chez-les-Porchet (sur alteco de 848 m s.m. inter Les Chênes kaj Corcelles), En Gillette (sur alteco de 867 m s.m. tute en nordo de la komunumo), Le Torel (sur alteco de 785 m s.m. sude de Corcelles), kaj Champ la Pierre (sur alteco de 792 m s.m. oriente de Le Torel), La Molleyre (sur alteco de 833 m s.m. sude de Le Torel), kaj Riau Graubon (sur alteco de 872 m s.m. en sudokcidento de la komunumo), kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,93 km², de kiuj 42,0% estas kovritaj de arbaro, 52,3% servas por agrikulturo kaj 5,8% por setlado.
Plandry
Plandry (Preitenhof) estas municipo en Ĉeĥio, en Bohemio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Corcelles-le-Jorat
Najbaraj komunumoj
La komunumo Corcelles-le-Jorat limas en nordo al Hermenches, en oriento al Ropraz, en sudo al Montpreveyres en sudokcidento al Froideville, kaj en okcidento al Jorat-Menthue.
Plandry
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1654.
Corcelles-le-Jorat
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1140 kiel Corceleys. En la 12-a jarcento al episkopo de Laŭzano donis la vilaĝon Corcelles kiel feŭdo al la Senjoroj Philippe kaj Vaucher, kiuj ek de tiam sin nomis Senjoroj de Corcelles. La senjorujo estis plurfoje dividita kaj reunuigita kaj la mastroj plurfoje ŝanĝiĝis. Sub la berna regado ek de 1536 Corcelles-le-Jorat estis majorejo kaj ek de 1754 subvoktejo de la Voktejo Moudon, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1803 estis integrita al Kantono Vaŭdo, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 atribuita al la nova Distrikto Brojo-Vully.
Lajos Györgyi
Lajos Györgyi [lajoŝ djordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györgyi Lajos estis hungara politikisto, bredisto.
Lajos Györgyi naskiĝis la en Orosháza, li mortis la  en Budakalász.
Biografio
Lajos Györgyi finis nur bazlernejon. Inter 1920–1930 li faris kamparanajn laborojn en la familia bieno, poste li establis modelan bredejon pri kortobirdoj (iom poste pri porkoj, bovinoj). Ekde 1935 li estis membro en partio, iom poste ankaŭ en aliaj organizaĵoj, eĉ li estis kelfoje parlamenta deputito. Dum la socialismo li laboris en ŝtata porkobredejo inter 1950–1956, poste li estis ĝardenisto en sia naskiĝurbo (1956–1960), pli poste li estis kolĥozano 3 jarojn, fine ĝis la emeritiĝo en ĝardena laborejo en Budakalász. Li ricevis ŝtatan premion en 1964. Li edziĝis en 1931 kaj 1977, la unua edzino naskis 3 gefilojn.
Hejmturto
La Hejmturto, Streptopelia risoria, estas eta enhejmita aŭ ĉehomigita birdo de la genroj turtoj.
Théâtre Gérard Philipe (Tramtransporto en Parizo)
Théâtre Gérard Philipe estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo (departemento Seine-Saint-Denis).
La nomo Théâtre Gérard Philipe devenas de apuda samnoma teatro, omaĝe al franca aktoro Gérard Philipe (1922-1959).
Hejmturto
La Hejmturto estis ĉehomigita dum 2000 ĝis 3000 jaroj. Ili estas facile kaptitaj, kaj iĝas longvivuloj en kaptiveco ĝis 12 jarojn, kaj ili estas rimarkindaj pro sia afableco. Lastatempe ili estas uzataj ekstensive en biologia eksperimentado, ĉefe pri hormonaj bazoj de reproduktado, ĉar iliaj sekvencoj de ceremonia pariĝado kaj gepatra kutimaro estis akurate priskribitaj kaj estas tre koheraj laŭ formo. Turtemuloj bredigas ilin laŭ granda varieco de koloroj; ĉefe dum la dua duono de la 20-a jarcento, kaj oni supozas, ke tion kaŭzis interbredado kun la S. roseogrisea. Kelkaj el tiuj turtoj mutaciiĝis kaj iĝis tute blankaj. Tiuj blankaj hejmturtoj estas tre komune uzataj en magiaj spektakloj kaj kiel simbolo de paco kune kun la blanka kolombo.
La voĉo kuu de la Hejmturto estas kreata ĉe muskoloj, kiuj vibras aeron senditan el la pulmoj de la turto. Tiuj muskoloj apartenas al la plej rapidaj konataj el la muskoloj de vertebruloj, ili kontraktiĝas ĝis dekfoje pli rapide ol la muskoloj, kiujn vertebruloj uzas por kurado. Tiu klaso de muskoloj troviĝas ofte en histoj je granda rapideco kiel en vostoj de krotaloj. Hejmturto estas la unua specio de birdoj kie troviĝis tia klaso de muskolo. (Elemans, et al., 2004)
Liberaj loĝantaroj de la Hejmturto setlas kiel rezulto de fuĝoj el kaptiveco, sed ili intermiksiĝas kun loka loĝantaro de Turka turto se ekzistas. Estas eta sovaĝa loĝantaro en Los Anĝeleso, Kalifornio, kie ekzistas nek S. decaocto nek S. roseogrisea.
Niklaus Wirth
Niklaus WIRTH (naskiĝis la en Winterthur) estas svisa komputikisto.
Dániel Ötvös
Dániel Ötvös [otvoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ötvös Dániel estis hungara kemiisto, juristo, profesoro, muzeestro. Lia nobela antaŭnomo estis ebesfalvi.
William Nicol
Dro. William NICOL (18a de aprilo 1770 – 2a de septembro 1851) estis skota geologo kaj fizikisto kiu inventis la laŭ li nomitan prismon de Nicol, nome la unua aparato por atingi eben-polarizitan lumon, en 1828.
Dániel Ötvös
Dániel Ötvös naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Kolozsvár (nuntempa Cluj en Rumanio). Li mortis la en Budapeŝto.
Niklaus Wirth
Li estis profesoro de komputiko (de 1968 ĝis 1999) en la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko (ETH Zürich), Svislando. Li estis la ĉefa kreanto kaj konstrukcianto de la sekvantaj programlingvoj : Pascal, Modula kaj Oberon. Li ankaŭ estas la gvidanto de la internacia teamo por konstrukcii Lilith kaj Oberon operaciumojn. Li ricevis la prestiĝan Premion de Turing (1984) pro kreado de siaj programlingvoj.
William Nicol
Nicol faris sian prismon dusekcante paralelepipedon de Islanda spato (nome nature ekzistanta, travidebla kristala formo de kalcia karbonato) je ĝia pli mallonga diagonalo, kaj poste cementante la du duonojn kune per abia balsamo. La lumo kiu eniras en la prismon estas refraktita en du radioj, el kiuj unu aperas kiel eben-polarizita lumo. Nicol-prismoj ege faciligis la studadon de refrakto and polarizado, kaj estis poste uzata por esploradi molekulajn strukturojn kaj optikan agadon de organikaj komponaĵoj.
Dániel Ötvös
Biografio
Dániel Ötvös akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1925. Post siaj studoj li laboris en kemia uzino en Budapeŝto, kie li iĝis uzinestro post 3 jaroj. En 1935 li doktoriĝis el juro en Scienca Universitato Ferenc József. Inter 1938 kaj 1944 li gvidis novan kemian uzinon en Pápa, poste li revenis al la pli frua uzino. Post la 2-a mondmilito li gvidis diversajn uzinojn en Peremarton, poste en Szolnok. Inter 1963-1972 li estis muzeestro de kemia muzeo en Várpalota. Li ricevis premion en 1970. Li instruis ankaŭ en Kemia Universitato de Veszprém. Li okupiĝis plej ofte pri sulfataj acidoj kaj artefaritaj sterkoj.
Niklaus Wirth
Lian artikolon "Programado pere de Paŝa Purigado" (1971) oni rigardas kiel unu el klasikaj tekstoj pri komputiko. Alia lia verko - la libro "Algoritmoj + Datumaj Strukturoj = Programoj" (1975) - ludis la gravan rolon tiutempe kaj restas utila kaj populara ĝis nun.
Stemwede
Stemwede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Minden-Lübbecke de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la neurba komunumo havis  loĝantojn.
La rivero Hunte okcidente troviĝas nur en distanco de 350 metroj de la komunuma limo, la lago Dümmer (la dua plej granda lago de Malsupra Saksio) nordokcidente foras malpli ol 10 kilometrojn.
Johann van Beethoven
Johann van BEETHOVEN (Bonn, 14-a de novembro 1740 – samloke, 18-a de decembro 1792) estis germana tenoro de la kortego de Bonn. Li estis la patro de la fama komponisto Ludwig van Beethoven.