cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Badon
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1323. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szilágy).
Glatigny (Manche)
Glatigny estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Glatignais.
Ĝi nun formas parton de.
Pinĉilo
Pinĉilo estas ilo por preni aĵojn.
Pri teĥniko
Kutima pinĉilo konsistas el du makzeloj kun fustoj, kruciĝantaj kaj turniĝantaj ĉirkaŭ akso en punkto de la kruciĝo. Pinĉilo ofte enhavas ankaŭ flankan mordilon, tia pinĉilo estas kombinita.
Ofte pinĉilo havas izolitajn fustojn por pli maldanĝere labori kun elektraj cirkvitoj.
Ankaŭ estadas risorta pinĉilo, en kiu la makzeloj fleksiĝas anstataŭ turniĝi.
Historio
La ilo estis ofte uzata en forĝado de metaloj. Unu el la plej malnovaj ilustraĵoj de pinĉilo estas pri la helena dio Hefesto kiu uzas pinĉilon en sia forĝejo.
Pri anatomio
Pinĉilo estas ekstremaĵo de kelkaj el la kruroj de iuj krustacoj, skorpioj k.a. animaloj (Artropodoj).
Peĉora (rivero)
Peĉora (ruse Печора) estas rivero en Rusio, en la nordorienta parto de Eŭropa areo. Plejparte fluas tra Komiio, nur la suba parto tuŝas Nenecion. Laŭ akvofluo, ĝi etas plej granda rivero de tiu Norda regiono.
Geografio
La rivero fontas estas sur okcidentaj deklivoj de Norda Uralo. Komence, ĝi fluas en mallarĝa valo sudokcidente, tiam turniĝas norden, malrapidiĝas kaj fluas sur la Peĉora ebenaĵo. Ĝi turnigxas okcidente ĉe buŝo de la rivero Usa, ĝia fluejo plilarĝiĝas - de tie oni nomas la riveron Granda Peĉora - kaj post du akraj kurboj, ĉe buŝo de rivero Cilma, la rivero denove fluas norden. Sur tiu areo, ĝia inunda areo estas larĝa, ĝi havas multajn flankajn kaj finbranĉojn. Je ĉ. 130 km de la buŝo, sur teritorio de Nenecio, ĝi disiĝas je du grandaj branĉoj kaj formas riverdelton ĉe Narjan-Mar kaj alfluas la Barencan maron en la Peĉora golfo. La larĝo de la delta estuaro atingas 45 km.
La supra kaj meza parto de la rivero fluas en la arbaro areo, kiun laŭgrade anstataŭigas tundro en la suba parto. Ĝi frostas en malfrua oktobro, la printempa inundado okazas en malfrua aprilo, komence de majo kaj pintas en mez-majo. La printempan degelon ofte akompanas forta glaci-amasiĝo. La rivero denove inundas, se okazas granda pluvokvanto dum somero.
Plejparto de la Peĉora ĝis urbo Troicko-Peĉorsk (ĉirkaŭ ĝis 1550. km) estas navigebla, en printempo kaj aŭtono eĉ plu. La marŝipoj povas 110 km trafiki ĝis la haveno de Narjan-Mar.
Urboj
La Peĉora regiono estas malabunde loĝata, ekzisrtas nur kelkaj gravaj setlejoj kaj konstruitaj transportaj itineroj. La rivera ŝargotransporto tiel tie estas de aparta graveco. Gravaj havenoj:
Mineraloj kaj naturaj riĉaĵoj
En la akvokolekta aero de Peĉora estas troveblaj konsiderindaj mineralaj kaj hidrokarbonidaj tavoloj. Tie okazas longtempe minado, kiel - ĉe Inta (karbo) ĉe Vuktil (tergaso), ĉe Usinsk (petrolo) - aliaj mineraloj atendas ekspluaton kaj esploron. En 1993, ĉe Usinsk okazis la plej detrua nafto-disverŝo.
La aliaj, grandegaj areoj de la akvokolekta areo estas tute netuŝitaj de industria aktivado. La rivero estas riĉa je fiŝo, la riverdelta regiono estas nestejo por multaj migrantaj birdoj. La supra parto de Peĉora kaj la areo ĝis rivero Iliĉ entenas 720 000 hektarojn, kies netuŝitaj praarbaroj aperas sur UNESKO-listo de Monda Heredaĵo.
Poemaro el Hungarlando
Poemaro el Hungarlando estas poemantologio de 53 hungaraj poetoj de la 16-a jarcento ĝis nuntempe. La 95-paĝa libreto estas tradukita fare de Ferenc Szilágyi kaj eldonita en Budapeŝto en la jaro 1929.
Dekoracio
Dekoracio laŭ PIV estas tuto de la aferoj, kiujn oni artisme aranĝas, por doni pli belan aspekton al konstruo aŭ loko.
Tiele ĝi povas esti:
Hohenroth
Hohenroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Valy (Krompach)
Valy (Schanzendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krompach. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Krompach. Estas ĉi tie registritaj 90 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Valy situas en katastra teritorio Krompach kun areo 7,77 km².
Limpasejo
La 21-an de decembro 2011 estis post longaj intertraktadoj solene malfermita ŝoseo por personaŭtomobiloj kun limpasejo inter Krompach sur la ĉeĥa kaj Jonsdorf sur la germana flanko. Kaŭzo de prokrastoj de la malfermo de limpasejo estas avera stato de omunikilo sur la ĉeĥa flanko. Sur veturilo kuŝis ŝtonegoj malhelpantaj al trafiko. Poste aperis problemoj kun trafika markigo sur la germana flanko. Sed la problemojn oni sukcesis solvi kaj la ŝoseon trafikigi.
46596 Tobata
46596 Tobata estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ Tobata, kvartalo de la urbo Kitakjuŝu en gubernio Fukuoka kaj loko de la kampuso de la Fakultato de Inĝenierarto de la Instituto de Teknologio de Kjuŝuo.
Kadirli
Kadirli estas urbo en provinco Osmaniye en Turkio. Ĝi lokas ĉe koordinatoj , kaj enhavas 83,618 loĝantojn (laŭ 2010 censuso).
Nicolas de Grigny
Nicolas de GRIGNY (n. 1672 en Reims; m. 1703 samloke) estis franca orgenisto kaj komponisto.
15006 Samcristoforetti
15006 Samcristoforetti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Samantha Cristoforetti, kiu iĝis la unua itala virino kosmonaŭtino la, plenumante plurajn sciencajn eksperimentojn ĉe la Internacia Kosmostacio.
Pola Antologio
Pola Antologio estas Esperanta antologio, kompilita kaj tradukita fare de Kabe. La 155-paĝa libro aperis en la jaro 1906 ĉe Hachette en Parizo.
Palazzolo dello Stella
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Latisana, Marano Lagunare, Muzzana del Turgnano, Pocenia, Precenicco, Ronchis kaj Teor.
Luterana preĝejo (Mosonmagyaróvár)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Mosonmagyaróvár.
Historio
La preĝejo estis konstruita inter 1876 kaj 1884. La memstara luterana grupo fondiĝis nur en 1922. En 1958 pli moderna orgeno alvenis. En 1960 malgranda renoviĝo okazis. Plena interna renoviĝo okazis en 1983, ekstera renoviĝo okazis en la 2000-aj jaroj, sed la turo nur en 2012 estis renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la trotuaro, proksime Leitha fluas. En meze de la fasado estas la enirejo, pli supre la turo altiĝas. Sur la muro estas videbla memortabulo pri iama predikisto.
35313 Hangtianyuan
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Zhongguo Hangtianyuan Zhongxin, la Kosmonaŭta Centro de Ĉinio, situanta en Beijing-Kosmurbo, bela moderna urbo en la nordokcidenta ĉirkaŭurbo de Pekino. La centro faris grandan kontribuon al la sukceso de la homa kosmoflugo en Ĉinio.
Frank Tuttle
Frank TUTTLE (n. la 6-an de aŭgusto 1892 - m. la 6-an de januaro 1963) estis usona holivuda reĝisoro. Li reĝisoris filmojn ekde 1922 (The Cradle Buster) ĝis 1959 (Island of Lost Women).
Inter liaj verkoj estas ankaŭ This Is the Night kun Cary Grant, Puritan Passions kaj Roman Scandals (1933).
Wittelsheim
Wittelsheim (jen germane, en la alzaca dialekto de la germana Wittelsà) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
La komunumo situas 11 kilometrojn nordoriente de Mulhaŭzo, ĉe la orienta rando de la mezalta montaro Vogezoj.
Waffen-SS
La Waffen-SS (Germana vorto por "Armita SS") estis la milita fako de la organizaĵo Schutzstaffel ("Protekta Skadro") aŭ mallonge SS, grupo de la naziisma partio NSDAP de Adolf Hitler. Waffen-SS funkciis dum la Dua Mondmilito. Ĝi kreskis de tri regimentoj al pli ol 38 divizioj, kaj servis apud la kutima armeo de Nazia Germanio (Wehrmacht Heer), sed neniam estis oficiale parto de ĝi, laŭ la volo de Adolf Hitler. Li volis ke ĝi restu kiel fako de la NSDAP kaj estiĝi supera policaro post la fino de la Dua Mondmilito. Estante parto de la organizaĵo SS, ĝi estis regita de ties gvidanto Heinrich Himmler.
La deveno de eksterlandaj (alilandaj) soldatoj de Waffen-SS
Krome en Waffen-SS milit-servis malgrandnombre: slovenoj, grekoj, ĉeĥoj, litovoj, slovakoj kaj unuopuloj luksemburgianoj kaj poloj.
42a Strato (filmo)
42-a Strato (42nd Street}) estas usona muzika filmo de 1933 reĝisorita fare de Lloyd Bacon, kun Warner Baxter, Ruby Keeler, Bebe Daniels, Ginger Rogers, Una Merkel kaj Dick Powell en la gvidroloj.
La filmo estis nomumita al Akademia Premio por la Plej Bona Filmo.
En 1998, la filmo estis elektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono fare de la Library of Congress "por esti de kultura, historia kaj estetika graveco".
En 2006, ĝi estis voĉdonita 13-a en la listo de la 25 plej grandaj muzikaj filmoj.
En 1980 la filmo estis adaptita por la scenejo kaj estis prezentita en Broadway-teatroj ĝis 1989 entute 3,486 fojojn. Ĝi estas en 15-a loko en la listoj de teatraĵoj prezentitaj la plej multajn fojojn sur Broadway. En 2001 ĝi estis enscenigita denove sur Broadway same kiel en Londono kaj en multaj lokoj en la mondo kaj fakte ĝi estis enscenigita ĝis la periodo de KOVIM-19.
Slaj 3: Honoro Inter Ŝtelistoj
Slaj 3: Honoro Inter Ŝtelistoj (originale en la angla : Sly 3 Honor Among Thieves ) estas la tria epizodo de la aventuroj de Slaj Kuper. Parto de aghado okazas en la Karnavalo de Venecio.
Scenaro
Ĉi-foje, Slaj volas reakiri ĉiujn riĉaĵojn de sia familio.
42a Strato (filmo)
Intriga resumo
Julian Marsh (Warner Baxter) estas teatra reĝisoro kiu perdis sian tutan monon dum la Granda Depresio post la borskraŝo sur Wall Street (je la 24a de oktobro 1929, la nigra ĵaŭdo). Nun li estas laca kaj amara kaj volas reĝisori sukcesan teatraĵon, kiu permesos al li sekure retiriĝi de la profesio. Li ricevas la ŝancon de sia vivo, reĝisori muzikalon nomitan "Pretty Lady" en la teatro sur 42nd Street en Novjorko.
Abner Dillon (Guy Kibbee) estas riĉa bankisto, kiu investas 200,000 USD el sia propra mono en la produktado, kaj li ankaŭ estas la sukerpaĉjo de la ĉefa aktorino en la produkto, Dorothy Brock (Bebe Daniels). El 5,000 kandidatinoj, nur 200 estas elektitaj kaj spertas komencan revizion de la reĝisoro kaj investanto, kiu inkluzivas la aspekton de iliaj kruroj.
Golleville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gollevillais.
10679 Chankaochang
10679 Chankaochang estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chan-Kao "Rex" Chang, esploristo ĉe la Nacia Centra Universitato (ĉine : 國立中央大學 ; Kuo Li zhong yang da xue) en Tajvano, kies laboro inkludas serĉon de rapide rotaciantaj asteroidoj en la enketo pri datumoj de disdono en rotacio de la Palomar Transient Factory (Laborejo pri nedaŭraj fenomenoj de Palomar).
István Barlanghy
BARLANGHY István (barlangi) estis hungara pantomiminstruisto kaj fakverkisto naskiĝinta en Temeŝvaro la 2-an de majo 1926.
Kariero
Li fondis en 1958 kaj gvidis ĝis 1965 la Hungaran Pantomimstudion. Inter 1957 kaj 1991 li instruis aktorojn, inter 1969 kaj 1987 li estis katedrestro-pantomiminstruisto en Porartista Lernejo. En 1967 la eldonejo The Imperial Society of Teachers of Dancing en Britujo aperigis lian instrulibron Mime Training and Exercises, kiu estas la lernolibro de Reĝa Drama Akademio.
42a Strato (filmo)
Intriga resumo
Peggy Sawyer alvenas en la scenon de Allentown, Pensilvanio kiu volas partopreni la produkton kvankam ŝi havas neniun sperton entute. Ŝi ŝatas la ĉefaktoron, Billy Lawler (Dick Powell) kiu prezentas ŝin al la reĝisoro kaj ŝi estas akceptita kiel korusknabino. Ŝi ankaŭ estas helpita fare de du veteranaj aktorinoj, Anna Lowell (Ginger Rogers) kaj Lauryn Fleming (Una Merkel).
La provludoj daŭras senlace de mateno ĝis nokto, dum kvin semajnoj. La premiero devas esti en Filadelfio. Dorothy batalas kontraŭ sia "sukerpaĉjo" kaj tordas sian piedon. Li anstataŭigas ŝin kun Annie kaj postulis de la reĝisoro ke ŝi anstataŭigu Dorothy. Annie diras, ke la rolo estas tro granda por ŝi kaj ŝi rekomendas kiel anstataŭigon la korusan knabinon Peggy.
Marsh estas ronde havi nervan kolapson sed li havas nenion por perdi. Li komencas ekzerci kun Peggy ĝis unu horo antaŭ ol la kurteno leviĝas. Dorothy renkontiĝas kun Peggy kaj deziras al ŝi bonŝancon kaj sciigas ke ŝi geedziĝas kun Pat.
La spektaklo estas tre sukcesa kaj la publiko ĝojas. Marsh staras ekstere konsumita de maltrankvilo kaj aŭdas de la eliranta spektantaro, ke la teatraĵo estis sukceso dank'al Peggy, li ne estas menciita entute.
Hanroth
Hanroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
László Keszég
László Keszég [lAslO kesEg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keszég László estis hungara reĝisoro, aktoro, altlerneja instruisto.
László Keszég naskiĝis la  en Subotica (Jugoslavio, nun en Serbio).
Biografio
László Keszég apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1985 en Budapeŝto, reĝisoran diplomon samloke post 2 jaroj. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Horvai kaj Dezső Kapás, respektive László Babarczy. Li komencis sian reĝisoran karieron en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste inter 2009-2012 li estis liberprofesiulo. Inter 2012-2016 li estis reĝisoro de Nacia Teatro (Miskolc), poste 2 jarojn li estis ĉefreĝisoro en Nacia Teatro (Szeged). Intertempe li estis foje-foje ankaŭ aktoro, li reĝisoris ankaŭ en nehungaraj (slovenaj, kroataj kaj rumanaj) teatroj, se ne paroli pri la filmaj taskoj. Ekde 2005 li instruis en la menciita altlernejo (jam universitato), Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, Universitato de Kaposvár kaj Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István. Lia vivkunulino estis Eszter Ónodi, en 2006 filo naskiĝis.
Gonfreville
Gonfreville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gonfrevillais.
Horn TG
Geografio
Horn estas enklavo de Kantono Turgovio en Kantono Sankt-Galo ĉe la suda bordo de Bodenlago norde de la montoĉeno Seerücken inter Goldach kaj Steinach.
Najbaraj komunumoj
Horn limas en sudo al la komunumo Goldach kaj Tübach kaj en okcidento al Steinach, ĉiuj en Kantono Sankt-Galo). En nordoriento Horn limas al la Bodenlago kaj sur la lago en okcidento al la komunumo deRorschach kaj Rorschacherberg, ambaŭ Kantono Sankt-Galo, kaj al Fussach kaj Höchst ambaŭ en (Aŭstrio), kaj en nordo al germanaj komunumoj Kressbronn am Bodensee, Nonnenhorn kaj Wasserburg.
Trafiko
Horn situas ĉe la trajnlino de Romanshorn al Rorschach, per kiu la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto. Tra Horn pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Sankt-Margreto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.1, flanka aŭtovojo de la svisa aŭtovojo A1, situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo inter Goldach kaj Steinach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Horn datiĝas el la jaro 1155 kiel Horna. Dum la bienoj de Horn en mezepoko apartenis al la episkopo de Konstanco, la bienoj en la ĉirkaŭaj vilaĝoj iom post iom falis sub la kontrolon de la Princabatejo Sankt-Galo. Tiel Horn estiĝis enklavo. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 oni volis aldoni Horn al Kantono Säntis, el kiu en 1803 fariĝis la nova Kantono Sankt-Galo. La turgovia prefekto en Arbon tamen per sia interveno konservis Horn al Turgovio substrekante la ligojn inter Arbon kaj Horn. Tiel Horn restis turgovia kaj hodiaŭ estas Turgovia enklavo en Kantono Sankt-Galo.
Man (programo)
Preskaŭ ĉiuj Unikso-similaj operaciumoj havas ampleksan dokumentaron konata kiel paĝoj de man. Kak man estas la komando de Unikso por rigardi la dokumentaron. Ĉiu paĝo estas aparta dokumento.
Por legi paĝon de la manlibro, oni povas uzi la komandon
man <nomo de la paĝo>
en ŝelo. Paĝoj estas tradicie nomataj en skribmaniero "nomo(sekcio)", ekzemple, <tt>ftp(1)</tt>.
La sama paĝa nomo povas aperi en pli ol unu sekcio de la manlibro. Ĉi tio povas okazi se la nomoj koincidas.
Du ekzemploj: estas <tt>man(1)</tt> kaj <tt>man(7)</tt> ; <tt>exit(1)</tt> kaj <tt>exit(3)</tt>.
La sintakso por atingi la ne-defaŭltan manlibran sekcion malsamas inter malsamaj realigoj de man. En Linukso kaj *BSD, ekzemple, la sintakso por legi <tt>printf(3)</tt> estas
man 3 printf
La Manlibro pri Unikso estis unue publikigita en la 3-a de novembro 1971. Tamen, surliniaj paĝoj de man aperis nur en la Unikso de versio 7 en 1979. En ĉi tio tempo, la havebleco de surlinia dokumentaro kiel la manlibra paĝa sistemo estis estimita kiel granda progreso. Al ĉi tiu tago, preskaŭ ĉiu uniksa komandlinia komando venas kun ĝia manlibra paĝo, kaj multaj uniksuloj pritaksas mankos de manlibraj paĝoj kiel signon de la malalta kvalito.
Kelkaj projektoj, ekzemple Debiano, elektis la alian vojon por skribi manlibrajn paĝojn de programoj. Kelkaj alternativoj al man estas ege populaj. Unu el la nepopularaj alternativoj estas sistemo Texinfo de la projekto GNU, frua kaj simpla hiperteksta sistemo.
Tamen, aranĝo de la sola paĝo por ĉiu apliko, manko de klasifiko en la sekcioj kaj relative malmultaj kapabloj de formatigo de la teksto motivigis la evoluon de alternativaj dokumentaraj sistemoj, kiel la antaŭe menciita Texinfo.
Plejparto de Uniksaj grafikaj uzantinterfacoj (aparte tiuj konstruitaj kun uzo de GNOME kaj KDE) nun provizas dokumentaro por la uzanto en formo HTML kaj inkluzivas montrilon de HTML.
Kutime la manlibraj paĝoj estas skribita angle. Ankaŭ tradukoj en la aliajn lingvojn povas esti haveblaj en la sistemo.
La defaŭlta datenaranĝo de la manlibraj paĝoj estas troff, kun aŭ la pakaĵo de troff makrooj (pli orientita al aspekto) aŭ mdoc (pli orientita al semantiko). Ĉi tio eblias rekodogi la manlibran paĝo al PostSkripto, PDF kaj diversaj alia datenaranĝoj por rigardi aŭ presi ilin diversmaniere, kvankam plejparto de uzantoj ankoraŭ preferas la defaŭltan terminalan interfacon.
Kelkaj sistemoj havas aldonajn sekciojn de man:
La sekcioj povas esti plu subdividita per sufiksaj literoj, ekzemple <tt>3M</tt> estas pri la matematika biblioteko.
La paĝoj de man estas konservataj en dosieroj kun finaĵoj de dosiernomo <tt>.1</tt> ... <tt>.9</tt>, <tt>.n</tt> respektive al la sekcio de manlibro, aŭ kun la finaĵo <tt>.man</tt>.
Normlingva Esperanto
Normlingva Esperanto estas variaĵo (lingva Registro) de Esperanto kreita de Manuel Halvelik, kiu kreis ankaŭ Arcaicam Esperantom, Gavaron kaj Popidon por literaturaj tradukoj.
Scienca Registro
Halvelik vere ne kreis novan internacian lingvon, sed donis al Esperanto sciencan variaĵon, t. e., lia celo estis plibonigi la reprezentadon de la terminologio scienca de deveno greko-latina en Esperanto. Ĝi aperis en Scienca Revuo en 1966, kajero 67-68.
Boissise-le-Roi
Boissise-le-Roi estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Régiboissiens.
Poffertjes
Poffertjes estas speco de etaj patkukoj, sed pli dolĉaj kaj dikaj ĉar ili fermentŝveliĝas. Kontraŭe al patkukoj poffertjes estas turnataj dum la preparo kiam la pasto ankoraŭ ne tute malfluidiĝis. Pro tio ili interne estas iomete molaj kaj fariĝas bele rondaj.
Normale poffertjes estas surtabligataj kun pulvora sukero, butero kaj eventuale kun siropo. Ekster Nederlando poffertjes ofte estas prezentataj kiel io tipe nederlanda. Tamen poffertjes origine venas el Francio. Ili estas facile fareblaj, sed oni bezonas specialan poffertjespaton. Tio estas ronda gisa plato kun ansoj, kun rondaj kavoj en ĝi. En restoracioj oni uzas tre grandajn platojn por rapide prepari grandan nombron da poffertjes. La poffertjesbakistoj en restoracioj estas tre lertaj en la rapida turnado de la preskaŭ plenbakitaj poffertjes.
Hino (mezurunuo)
En la hebrea Biblio, la hino (הִין) estas mezurunuo de volumeno.
Priskribo
Laŭ Oxford Biblical Studies Online, unu kabo estas proksimume 3,829 litroj, aŭ 3 kaboj:
Uzo en la Biblio
La mezurunuo hino estas uzata en la Libroj de Eliro (29:40), Levidoj (19:36), kaj Nombroj (15:4–9, 28:5–14) el la Torao. En tiuj versikloj, la hino estas uzata por mezuri oleon kaj vinon por oferoj. Levidoj avertas pri falsado de mezuriloj:
Krome, ĝi ankaŭ troviĝas en la Libro de Jeĥezkelo (4:11, 45:24, 46:5–14), por mezuri akvon kaj olean oferon.
Etimologio
La nomo de la mezurunuo estas kognato de la egipta hnw (𓉔𓐰𓈖𓏌𓅱𓏊) “bokalo”.
36983 Sumner
36983 Sumner estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, prosksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Edward (Red) Sumner, kiu sin distingigis mem kiel observanto de stelaj kaŝadoj. Precipe, li provizis kernan subtenon en eduko kaj scienca popularigo al la Research and Education Collaborative Occultation Network (Esplora kaj Eduka Kunlaboranta Reto pri Kaŝadoj).
Nacia Parko de Insulo Elk
Nacia Parko de Insulo Elk, fondita en la jaro 1913, troviĝas tuj oriente de Edmontono (Alberto, Kanado). Ĝi estas unu el la pli malgrandaj Naciaj Parkoj de Kanado, kun areo de nur 194 km².
La parkon transiras la Ŝoseo Yellowhead, 35 km oriente de Edmontono.
Sovaĝaj bestoj
NP de Insulo Elk protektas la ekosistemon de la tremola arbaro. Tie havas sian hejmon diversaj sovaĝaj bestoj, precipe bizonoj, ruĝaj cervoj, alkoj, ursoj, kaj kastoroj. En la parko estas herdoj de proksimume 450 ebenaĵaj bizonoj kaj 350 arbaraj bizonoj.
Pli ol 250 birdospecioj trovas rifuĝejon en la parko.
Sjunika provinco
Sjunika provinco estas unu el la marzoj (provincoj) de Armenio. Ĝia ĉefurbo estas Kapan. Ĝi havas areon de 4.506 km² kaj loĝantaron de ĉirkaŭ 145.000 loĝantoj (1991). Ĝi havas limojn norde, nordoriente kaj oriente kun la Sekur-zonoj de Azerbajĝano (norde la Kelbaĝara distrikto kaj Laĉino, interalie la koridoro de Laĉino, pli sude de ĝi la distriktoj Qubadli kaj Zangilan), sude kun la rivero Arakso 35 km kun Irano (provinco Okcidenta Azerbajĝano), okcidente kun la azera eksklavo Naĥiĉevano kaj nordokcidente kun la provinco Vajoco-Dzoro.
Etimologio
Historie, Sjuniko supozeble estas unu el la 15 provincoj de la antikva Armenia Reĝlando. Diverstempe la regiono de la nuna Sjuniko estis konata ankaŭ sub aliaj nomoj kiel Sjunia, Sisaksan kaj Zangezur (aŭ Zangadzor). Tamen la nuna nomo de la provinco devenas de la antikva armena Siunia dinastio, kiuj estis la naĥararoj (regantoj) de la historia provinco Sjuniko ekde la 1-a jarcento.
Geografio
Sjuniko situas inter la Naĥiĉevana Aŭtonoma Respubliko de Azerbajĝano de okcidento, kaj la fakta sendependa Arcaĥa Respubliko de la oriento. La provinco Vajoco-Dzoro de Armenio formas siajn nordajn limojn, dum la rivero Aras sude apartigas Sjunikon de Irano. Sjuniko kovras areon de 4.506 km² (15% de la tuta areo de Armenio), kio igas ĝin la dua plej granda provinco en Armenio post Gegharkunik laŭ la suma areo.
Historie la nuna teritorio de la provinco okupas la plej grandan parton de la historia Sjunika provinco de Antikva Armenio.
Sjuniko estas montara regiono, ĉefe kovrita de densaj verdaj arbaroj. La montoj Zangezuro okupas plej multajn teritoriojn de Sjuniko. Monto Kaputĝugh kun alteco de 3905 metroj kaj Monto Gazanasar kun alteco de 3829 metroj estas la plej altaj pintoj de la provinco.
Multaj el la arbaroj en Sjuniko estas protektitaj de la registaro, inkluzive de la Nacia Parko Arevik, la Ŝtata Rezervejo Ŝikahogh, la Rezervejo Boghakar, la Rezervejo Goris, la Rezervejo Plane Grove, la Sanktejon Lago Lago kaj la Sanktejon Zangezur,
Gravaj akvobasenoj inkluzivas la riverojn Vorotan, Vogĝi, Sisian, Meghri kaj Vaĉagan. Somera temperaturo povas atingi ĝis 40 °C, kvankam la averaĝa temperaturo estas ĉirkaŭ 22 °C, dum vintre ĝi povas atingi ĝis -12,5 °C. Ĝia limo kun Naĥiĉevano okcidente estas difinita de la montoj Zangezuro.
Kalecik (Ankara)
Kalecik estas urbo en provinco Ankara en Turkio.
Sjunika provinco
Geografio
La montokresto Meghri ĉe la ekstrema sudo de Armenio kutimis esti hejmo de la endanĝerigitaj kaŭkazaj leopardoj. Tamen, nur unu individuo el ili estis kaptita per foto inter aŭgusto 2006 kaj aprilo 2007, kaj neniu spuro de aliaj leopardoj estis trovitaj dum esploroj kondukitaj super areo de 296.9 km 2. La loka predobazo povus subteni 4-10 individuojn, sed ŝtelĉasado kaj tumultoj kaŭzitaj de bredado de brutoj, kolektado de manĝeblaj plantoj kaj fungoj, senarbarigo kaj homaj induktitaj arbarofajroj estas tiel altaj, ke ili superas la toleremajn limojn de leopardoj. Dum esploroj en 2013-2014, fotilaj kaptaĵoj registris leopardojn en 24 lokoj en suda Armenio, el kiuj 14 situas en la Zangezur-montaro.
La regiono
La regiono Sjuniko estas sudorienta provinco de historia Armenio. Ĝi estis dividita en 12 distriktojn aŭ kantonojn (gavar, գավառ):
Ĝi havis du ĉefurbojn Ŝgat kaj Baghaberd kiu regis de fine de la 3-a jarcento fare de la dinastio de hajkidoj, post Sisak, filo de Gegham filo de Amasia Hajkazuni.
Post la morto de Vasak la 3-a en 821, Sjuniko estas dividita de siaj filoj inter okcidenta Sjuniko (Gegarkunik), kiu malaperis ĉirkaŭ 920, kaj orienta Sjuniko. Vassak la 7-a kaj Smbat la 2-a estas rekonitaj kiel sendependaj reĝoj fare de islamanoj kontraŭe al la bagratida reĝeco de Anio. La lasta princo de Orienta Sjuniko, Grigor la 5-a (kiu mortis en 1084) havas kiel posteulon sian bofraton (t.e. fraton de sia edzino) Senekerim-Ion, titola reĝo de Kaŭkaza Albanio. De 1175 ĝis 1437, ĝi estis ekregata de la nobela familio kartvel-armena Orbeljan. Laŭ Cyril Toumanoff fine de la 15-a jarcento, la dinastio de "melikoj" (armenaj lokaj princoj) el la "Ĥalbakidoj-Proŝidoj", kiuj disputis kaj postulis kun pli malpli sukceso la regionon de Vajocdzoro al la familio Orbeljan kiu ekloĝis en Zangezuro:
Jesaja (1687 - 1725), la plej aĝa filo de la dinastio Orbeljan, elmigris al Karabaĥo kie li fondis la meliklandon de Ĝraberd dum unu el liaj pli junaj infanoj, Israel Ori, provis veki la atenton de Okcidentopri la sorto de Armenio kaj ties sendependeco.
Irana regado
Inter la mezo de la 18-a kaj frue en la 19-a jarcento, Sjuniko estis parto de la Karabaĥa ĥanato de la Safavida Imperio. Ĝi ankaŭ estis regita de la otomanoj inter 1578 kaj 1606 kaj denove inter 1722 kaj 1736.
Komence de la 18-a jarcento, Sjuniko estis asociita kun la armena armea gvidanto David Bek, kiu gvidis la liberigan kampanjon de la armenoj de Sjuniko kontraŭ Safavida Irano kaj la invadaj otomanaj turkoj. David Bek komencis siajn batalojn en 1722 kun la helpo de miloj da lokaj armenaj patriotoj, kiuj liberigis Sjunikon. La centro de la lukto de David Bek estis la fortikaĵo Baghaberd nordokcidente de Kapan kaj de la fortikaĵo Halidzor sudokcidente de Kapan kie li mortis en 1728).
Unua Armena Respubliko
Inter 1918 kaj 1920 Sjuniko estis inkluzivita en la mallongdaŭra Respubliko Armenio. Post la sovetiĝo de Armenio, Sjuniko fariĝis la ĉefa centro de la rezisto kontraŭ la bolŝevikoj, tiel fariĝis parto de la nerekonita Respubliko Montara Armenio sub la gvidado de Garegin Nĵdeh. La urbo Goris estis la fakta ĉefurbo de la mallongdaŭra nerekonita ŝtato. Tamen, la Ruĝa Armeo faris amasajn militajn operacojn en aprilo 1921, atakante Sjunikon de la nordo kaj oriento. Post monatoj da furiozaj bataloj kun la Ruĝa Armeo, Montara Armenio kapitulacis en julio 1921 sekvante la promesojn de Sovetunio konservi la montregionon kiel parton de sovetia Armenio. Post la konflikto, Garegin Nĵdeh, liaj soldatoj, kaj multaj eminentaj armenaj intelektuloj, inkluzive de gvidantoj de la unua Sendependa Respubliko de Armenio, transiris la limon al najbara persa urbo Tabrizo. Tiel, Sjuniko fariĝis parto de la Armena Soveta Socialisma Respubliko en julio 1921.
Soveta Sjuniko
Armenaj trupoj finfine sekurigis la regionon sed iliaj klopodoj estis vanaj kiam la bolŝevikoj, sukcesaj en la Rusia enlanda milito, eniris profunde en Kaŭkazion. Sjuniko estis unu el la lastaj gravaj forpuŝoj de la sendependa armena ŝtato kies gvidantoj estis poste forpelitaj de alvenantaj sovetaj instancoj al Irano. Dum sovetiigo, Sjuniko fariĝis parto de soveta Armenio, dum la du aliaj pridisputataj teritorioj, Naĥiĉevano kaj Montara Karabaĥo iĝis parto de soveta Azerbajĝano. Ĝi tiam fariĝis parto de Armenio sub la Transkaŭkaza FSSR kaj parto de la Armena SSR en 1936. Sub soveta regado, Sjuniko suferis detruan tertremon en aprilo 1931, lasante 80% de ĝiaj vilaĝoj detruitaj. Posta tertremo trafis la regionon en majo dum la sama jaro, detruante 27 el 38 vilaĝoj en la distrikto Sisian.
Kiel administra unuo, nuntempa Sjuniko estis dividita en la regionojn de Meghri, Kapan, Goris kaj Sisian.
Malgraŭ la maltrankvilaj fruaj jaroj de la regiono en Sovetunio, ĝi iom post iom komencis resaniĝi kun granda parto de la infrastrukturo de la areo rekonstruita kaj plibonigita. Dum la soveta epoko, Sjuniko notiĝis kiel fonto de metala kaj ora produktado. Tamen, la regiono estis skuita de la renovigo de la konflikto pri Montara Karabaĥo kun najbara Azerbajĝano. En 1987–1989, la ceteraj azeraj loĝantoj fuĝis de la regiono kiel rezulto de intergenta perforto. Ĉi tiu elirado de azera loĝantaro igis Sjunikon kaj Armenion ĝenerale pli homogenaj.
Sendependa Armenio
Ekde la dissolvo de Sovetunio en 1991, Sjuniko estas konsistiga parto de la Respubliko Armenio. Post la sendependeco de Armenio, la 4 rajonoj de la sovetia Sjuniko kunfandiĝis dum la administra reformo de 1995, por formi la Provincon Sjuniko kun la urbo Kapan kiel la provinca ĉefurbo. Estante la plej suda provinco de la respubliko, ĝi akiris strategian kaj ekonomian gravecon por Armenio. La limo kun Irano plibonigis la eksportadon de esencaj energiaj rimedoj de Armenio al Irano kaj aliaj regionoj. Lastatempe, nova 140-kilometroj longa dukto Armenio-Irano estis malfermita, antaŭvidita provizi Armenion per abundaj kvantoj da gaso. La nova dukto altiris la nordan najbaron de Armenio, Kartvelio, celante malpliigi ĝian dependecon de la energio de Rusio.
En 2000 oni trovis malnovan tombejon inter la vilaĝoj Kornidzor kaj Ĥndzoresk apud Goris. Ĝi estis konstruita dum la regado de la tjurka tribo kara-kojunlo.
La provinco
Kiel aliaj armenaj provincoj (marzoj en armena lingvo), Sjuniko estis kreita de la Armena Konstitucio adoptita la 5-an de julio 1995, efektivigita ĉi-rilate de la Leĝo pri Administra Teritoria Divido de la Respubliko Armenio de la 4-a de decembro 1995 kaj per la Dekreto pri Publika Administrado en la Provincoj de la Respubliko Armenio de la 2-a de majo 1997. La provinco Sjuniko estis tiel formita per la fuzio de kvar sovetiaj rajonoj: Goris, Kapan, Sisian kaj Meghri.
Loĝantaro
Laŭ la oficiala censo de 2011, Sjuniko havas loĝantaron de 141.771 (69.836 viroj kaj 71.935 virinoj), formante ĉirkaŭ 4.7% de la tuta loĝantaro de Armenio. La urba loĝantaro estas 95.170 (67.13%) kaj la kampara estas 46.601 (32.87%). La provinco havas 7 urbajn kaj 102 kamparajn komunumojn. La plej granda urba komunumo estas la provinca centro Kapan, kun loĝantaro de 43,190. La aliaj urbaj centroj estas Goris, Sisian, Kaĝaran, Meghri, Agarak kaj Dastakert.
Kun 2,661 loĝantoj, la vilaĝo Ŝinuhajr estas la plej granda kampara komunumo Sjuniko.
Etnoj kaj religio
Sjunik estas preskaŭ tute loĝata de etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Sjunik, nuntempe estrita de pastro Zaven Jaziĉjan. La Katedralo Sankta Gregorio de Goris estas la sidejo de la diocezo.
Administraj dividoj
Rezulte de la administraj reformoj okazintaj la 24-an de novembro 2015, la 17-an de junio 2016 kaj la 9-an de junio 2017, Sjuniko estas nuntempe dividita en 8 komunumojn (hamajnkner), el kiuj 5 estas urbaj, kaj 3 estas kamparaj.
Agrikulturo
Ĉirkaŭ 74% (3 336 km²) de la tuta areo de la provinco estas kultiveblaj teroj, el kiuj 13,2% (440 km²) estas plugitaj.
La vilaĝo Angeghakot havas fiŝbredajn lagetojn, dum la vilaĝo Aĝanan estas hejmo de kokinbredejo.
Industrio
Sjuniko kiel inter la ĉefaj kontribuantaj provincoj en la industria sektoro de Armenio. Ĝi havas parton de 17% de la ĉiujara totala industria produkto de Armenio. La ekonomio de la provinco ĉefe baziĝas sur la industria sektoro, inkluzive minadon, konstruadon de materialoj kaj nutraĵprilaboradon. La eblo de ekspluatado de urania minejo fare de la rusa Ŝtata Nuklea Energia Korporacio (Rosatom) en la vilaĝo Lernadzor.
Turismo
Turismo estas inter la evoluantaj sektoroj en la ekonomio de Sjuniko. La urboj Goris kaj Kapan havas multajn diversajn nivelojn de hoteloj kaj gastejoj.
La kultura heredaĵo, same kiel la natura beleco de la regiono allogas multajn lokajn kaj eksterlandajn turistojn precipe en la somera periodo. La telfero Flugiloj de Tatev, funkcianta ekde la 16-a de oktobro 2010 inter Halidzor kaj la monaĥejo Tatev, estas la plej longa reigebla aera tramo konstruita en nur unu sekcio, kaj konservas la rekordon de plej longa senhalta dutraka kablo-aŭto 5.7 km.
Multaj arbaroj kaj maldensarbaroj de Sjuniko estas inter la protektitaj areoj de Armenio kiel la Nacia Parko Arevik kaj Ŝtathava Rezervejo. La provinco ankaŭ havas la naturajn rifuĝejojn de Boghakar, Goris, Sev-Lago, Zangezuro kaj la arbareto de Ŝikahogh.
Aliaj turistaj cellokoj de Sjuniko inkluzivas la monton Ĥustup kaj la akvofalon de Ŝaki.
Edukado
Sjuniko estas hejmo de la Gorisa Ŝtata Universitato, kiu funkcias ekde 1967 en la urbo Goris.
Branĉoj de la Erevana Ŝtata Universitato, Nacia Politeknika Universitato de Armenio kaj Erevana Ŝtata Instituto de Teatro kaj Kinematografio ankaŭ funkcias en la provinco. Ekde la lernojaro 2015–2016, Sjuniko havas 119 lernejojn.
Sporto
Piedpilko estas la plej populara sporto en la provinco. FK Gandzasar Kapan reprezentas Sjunikon ĉe la Armena Unua Ligo. Stadiono Gandzasar en Kapan estas la plej granda sportejo de Sjuniko. Malgrandaj stadionoj ankaŭ troviĝas en Meghri, Goris kaj Sisian.
En 2013, FK Gandzasar Kapan malfermis sian pintnivelan trejncentron por iĝi la nura piedpilka trejnadakademio en suda Armenio. La centro havas plurajn plengrandajn futbalajn terenojn inkluzive unu kun artefarita gazono.
Antaŭe FK Zangezur de Goris estis alia grava futbala teamo en la provinco. Tamen la teamo dissolviĝis en 1997 pro monaj malfacilaĵoj.
Franciska Győry
Franciska Győry [djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győry Franciska estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia familia nomvarianto estis Győri, ŝia geedziĝa nomo estis Tamásné Végvári.
Franciska Győry naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Franciska Győry akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1962. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Miklós Szinetár kaj Lajos Básti. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs) (1962–1964). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Teatro Petőfi (Veszprém) (1964–1970), Nacia Teatro (Szeged) (1970–1972), Nacia Teatro (Budapeŝto) (ne plenan jaron), Teatro Radnóti (1973–1979), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1979-1989), poste ŝi estis individua aktoro. En 1991 ŝi ekinstruis Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Ŝi edziniĝis en 1961, ŝi naskis 2 filinojn, ŝi vidviniĝis en 2010.
1438 Wendeline
1438 Wendeline estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialo de ĝia nomo ne estas konata.
Lumplumo
En informadiko, lumplumo estas eniga aparato por komputiloj.
Priskribo
La lumplumo estas eniga aparato, kies formo estas lumdetekta bastoneto. Ĝi estas uzata kune kun katodradia ekrano.
Lumplumo detektas ŝanĝojn de heleco de apudaj ekranaj bilderoj kaj komunikas tiun ŝanĝon al la komputilo. Ĉar katodradia ekrano skanas la tutan ekranon bildere, la komputilo povas komputi la atendatan tempon de skanado de diversaj lokoj sur la ekrano kaj tiel dedukti la lokon de la lumplumo.
Historio
Dum la 1960-aj jaroj, lumplumoj estis ofte uzataj kune kun terminaloj kiel IBM 2250 (grafika) kaj IBM 3270 (nurteksta).
Post la vasta populariĝo de la eniga aparato muso, la lumplumo iĝis malpli populara.
Stacio Hineno
Stacio Hineno (japane: 日根野駅 [Hineno-eki], angle: Hineno Station) estas fervoja stacio en Izumisano, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Linio Hanwa, Linio Flughaveno Kansaja.
Stacio Awaza
Stacio Awaza (阿波座駅 [Aŭaza-eki], Awaza Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nishi, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Chūō, Linio Sennichimae.
Gonneville
Gonneville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ede Bánáti
BÁNÁTI Ede ba:na:ti, Goldberger estis hungara aktoro, kiu naskiĝis en Arad en jaro 1859 kaj mortis en Kolozsvár en jaro 1929.
Gonneville
Ĝi nun formas parton de Gonneville-Le Theil.
Ede Bánáti
Trupoj kaj teatroj
Bánáti ekde 1878 ludis en trupoj de Ignác Krecsányi, ekde 1884 en tiu de Károly Mosonyi, en tiu 1889–91 de Lajos Makó, inter 1902–1907 kaj ekde 1922 en tiu de Mihály Szendrey. Inter 1907-1912 li estis atentisto en Magyar Színház (Budapeŝto).
Louis Marchand
Louis MARCHAND (n. 2-an de februaro 1669 en Lyon; m. 17-an de februaro 1732 en Parizo) estis franca klavicenisto, orgenisto kaj komponisto.
Vivo
La patro de Marchand, Jean, onidire estus „mezkapabla orgenisto“. Louis tamen fariĝis, laŭ vivopriskribo publikigita en lia mortojaro, jam en la aĝo de 14 orgenisto de la katedralo de Nevers. Aliaj dokumentoj pruvas, ke li en la aĝo de 20 geedziĝis en Parizo. Ekde 1691 li laboris ĉe la jezuita preĝejo en Rue St Jacques, ĉe St Benoît, ĉe Cordeliers kaj ĉe St Honoré. Ekde 1708 li apartenis oficiale al la orgenistoj de la reĝo. En 1713 li ekvojaĝis por pluraj jaroj tra germanaj landoj kaj muzikis por la imperiestro kaj por kelkaj elektoprincoj. En septembro 1717 li onidire evitus muzikan konkuron kun Johann Sebastian Bach ĉe la kortego je Dresdeno per fuĝo; tamen ĉi tiun okazintaĵon priskribas nur germanaj fontoj, ekz. Friedrich Wilhelm Marpurg kaj Jakob Adlung. Evidente malmulte poste Marchand estis akceptita en Parizo malfermabrake. Ĝis sia morto li estadis orgenisto ĉe Cordeliers kaj multŝatata instruisto; lia plej sukcesa lernanto estis Louis-Claude Daquin.
Louis Marchand posedis en Francio elstaran famon kiel virtuozo. Krome skandaloj nutris lian famon: li lanĉus intrigojn kontraŭ Pierre Dandrieu kaj François Couperin kaj batus sian edzinon. En 1701 li separiĝis de ŝi; la vojaĝo tra Germanio estus onidire fuĝo for de ŝiaj monpostuloj. En Germanio Marchand devus esti asertinta, ke Ludoviko la 14-a ekzilis lin pro impertinenteco. Ĉiukaze nur germanaj fontoj konas ĉi tiun version, muzikhistoriistoj pridubas ĝin.
Verkaro
Louis Marchand ŝajnas esti malmulte interesita pri la publikigado de siaj komponaĵoj. Almenaŭ multaj etaj lidoj, tiel nomataj airs, estis enigitaj en antologiojn de sia tempo. En 1702 aperis en Parizo du suitoj por klaviceno, al kiuj oni atribuas ĉarmon kaj kvaliton; antologio el 1707 enhavas klavicenpecon nome „La vénitienne“. Nur post la morto de Marchand en Parizo aperis kolekto de orgenpecoj, en ĝi kvarteto por tri manualoj kaj pedalaro.
12027 Masaakitanaka
12027 Masaakitanaka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Naoto Sato elde ties privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan amatora astronomo Masaaki Tanaka, kiu observas kometojn per schmidt-teleskopo kaj binoklo. Li estas unu el la observantoj, kiu remalkovris la 122P/de Vico la.
Třebom
Třebom estas municipo de Hluĉinio en distrikto Opava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La vilaĝo troviĝas ĉe ĉeĥa-pola ŝtatlimo. Nuntempe estas je dispono du limpasejoj de malgranda limregiona kontakto. El la vilaĝo konkukas vojo al pola urbo Kietrz kaj al pola vilaĝo Gródczanki.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. En la jaro 1621 la vilaĝon akiris Ordeno de germanaj kavaliroj.
Partizanskaja (stacio de Moskva metroo)
Partizanskaja (Партизанская, "Partizana") estas stacio de la Metroo de Moskvo oriente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Hohensaaten
Hohensaaten estas ekse memstara administra komunumo en Germanio. Ekde la 1-a de januaro 2009 ĝi estas parto de la urbo Bad Freienwalde (Oder) en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. La antaŭa memstara komunumo apartenis al la najbara distrikto Barnim. La 30-an de junio 2005 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis 809 loĝantojn.
Preĝejo de Ĉieliro (Arnstadt)
La Preĝejo de ĉieliro de Jesuo (germane: Himmelfahrtskirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en Arnstadt.
Historio kiel tombeja preĝejo
Tial ke multaj urbanoj deziris propran kapelon sur la tiama nova tombejo, en 1649 la bonfarulo Rottenbach subvenciis la konstruadon per dono de 100 guldenoj. En 1743 oni anstataŭigis la modestan kapelon sur la Malnova tombejo per granda preĝejo. Tomba kelo por 92 personoj instaliĝis subtere, la vitraĵojn grandajn pagis la diversaj gildoj, kaj la urba konsilantaro financis la plafonbildon montrantan la ĉielen irintan Jesuon. Inaŭguro solena estis la 23-an de majo, posttagmeze de la festo de la Ĉieliro de la Sinjoro, kaj la paroladon faris ĉefdiakono Hedemus.
Demando pri daŭra uzo
Kvazaŭ nur por enterigoj estis la preĝejo uzata - krom la aranĝoj en la ĉiujara reveno de la festo de la Ĉieliro. En 1812/13 dum la militoj kontraŭ Napoleono ĝi eĉ servis kiel magazino kaj soldathospitalo. Kiam la 16-an de aŭgusto 1894 la tombejo estis fermita, la uzo tombeja de la preĝejo ankaŭ tuj forfalis. En 1924 komencis la ŝanĝo de la eksa tombejo al ĝardeno publika; tiam oni starigis kelkajn tomboŝtonojn en la preĝejo. En la 19-a jarcento la kadukiĝinta konstruaĵo laŭ la planoj de kelkaj estu malkonstruita, sed savis ĝin ĝia nekutima horizontala projekciaĵo: ĉar ĝi estis jam tiutempe konsiderata monumento protektinda!
Katolika komunumo
Ekde la 6-a de novembro 1842 la preĝejo jam nelongan tempon estis pruntedonita al la katolikoj ĝis ili trovis pli taŭgan lokon. Hodiaŭ la preĝejo estas ŝatata kaj belaspekta ejo religia kaj allogas - ankaŭ pro ĝia favora situo - eĉ nekatolikajn fidelulojn. Krome ĝi bone taŭgas kiel koncertejo.
Vidu ankaŭ
Katolikismo en Arnstadt
Lilla Barabás
BARABÁS Lilla (baraba'ŝ) estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagybánya la 29-an de marto 1834 kaj mortinta en Szentendre la 12-an de januaro 1909.
Kariero
Ŝi ludis kiel infanaktorino jam en 1843. Mallongtempe ŝi estis anino de Nacia Teatro de Pest (1846–1847).
Barroso
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Barbacena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Palmanova
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la romia martirino sankta Justina (Giustina), unu el pluraj samnomuloj, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bagnaria Arsa, Gonars, San Vito al Torre, Santa Maria la Longa, Trivignano Udinese kaj Visco.
Le Coudray-Montceaux
Le Coudray-Montceaux [lǝ kud̪ʁɛ mɔ̃so] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Coudraysiens.
14948 Bartuška
14948 Bartuška estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj kaj astronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Josef Bartuška (1898–1963) ĉeĥa avangarda poeto, pentristo, grafikisto, fotisto, kaj instruisto. Li eksperimentis ankaŭ fotogramojn kaj kolaĝojn. Inter ambaŭ militoj li estis estis unu el la plej gravaj aristoj de la sudbohemia arta gupo "Linie".
Sankta Raĵden
Sankta Raĵden (რაჟდენ სპარსი), ankaŭ Raĵden Persiano aŭ Raĵden Unuemartiro († eble en la jaro 457), estis persa nobelo en deĵoroj de ibera reĝo Vaĥtang la 1-a. Li konvertis al kristanismo. En bataloj kontraŭ sasanida Persio li estis militkaptita. Post tio, kiam li rifuzis rezigni de sia kredo, li estis krucumita kaj mortigita per venenigitaj sagoj.
Kiel la sanktulo li estas adorata de ĉiuj ortodoksaj eklezioj, precipe de Kartvela Ortodoksa Eklezio.
Zagreba metodo
La Zagreba metodo estas maniero instrui Esperanton al lernantoj. Ĝi enhavas la 500 plej uzatajn morfemojn laŭ studoj de Zlatko Tišljar.
Neceso kaj invento
La Zagreba metodo inventiĝis en Zagrebo kiam oni realigis multajn kursojn al diversaĝaj personoj, per diversaj metodoj kaj lernolibroj, sed la rezultoj, aparte ĉe la infanoj en lernejoj estis nekontentigaj. Pedagogia teamo en Internacia Kultura Servo (IKS) en la sepdekaj jaroj de la 20a jarcento konstatis ke kulpas la lerniloj kiuj ne bazis sin sur la strukturo de Esperanto mem, sed imitis lernolibrojn de naciaj lingvoj. Oni faris grandajn lernolibrojn kun multaj lecionoj kaj disdividis simplan E-gramatikon je tre longa periodo (ekz. kondicionalo troviĝis ĉe Szerdahely-lernolibro en la trideka leciono).