cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mircea Eliade
Mircea Eliade [mirĉa eliade] (naskiĝis la 13an de marto 1907 en Bukareŝto, Rumanujo kaj mortis la 22an de aprilo 1986, Ĉikago, Usono), estis rumana pensulo kaj verkisto. Filozofo kaj religihistoriisto, Eliade estis profesoro ĉe la Universitato de Ĉikago ekde 1957, katedrestro de "Sewell L. Avery" ekde 1962, naturalizita usonano en 1966, distingita per la titolo "Distinguished Service Professor". Aŭtoro de trideko da volumoj sciencaj, beletraj kaj eseaj, tradukitaj en dudekon da lingvoj, kaj de ĉirkaŭ 1 200 bonege dokumentitaj artikoloj kaj recenzoj varitemaj. La verkaro de Eliade okupus pli ol 80 volumojn, kiuj ne inkludus liajn taglibrojn kaj nepublikigitajn manuskriptojn.
Juneco
Li naskiĝis kiel filo de la kapitano Gheorghe Eliade kaj Ioana Stoenescu. En la jaroj 1925–1928 studis filozofion ĉe la Bukareŝta universitato sub gvido de la rumana filozofo N. Ionescu. Tiam lernis fremdajn lingvojn, i.a.: la italan, anglan kaj hebrean. En la jaroj 1928–1932 kiel stipendiulo restis en Barato (universitato de Kalkato kaj duonjara restado en aŝramo). Post reveno doktoriĝis en 1933 surbaze de la laboraĵo Kompara historio de jogo-teknikoj. En la sama tempo ricevis postenon de profesoro en la universitato de Bukareŝto. Novembre 1934 komencis lekcii pri Savo en orientaj religioj, vintre 1935 gvidis seminarion pri la Dokta Nescio de Nikolao el Kuzo. Ankaŭ lekciis en pluraj aliaj eŭropaj universitatoj (en Berlino, Londono, Berno).
Kontaktoj kun aliaj pensuloj
Persona amikeco ligis lin kun interalie Samuel Beckett, Emil Cioran, Eugène Ionesco, Paul Ricoeur; Eliade amikiĝis kaj korespondis kun Carl Gustav Jung. Pri la propra vivo detale raportis en tagĵurnalo Mia vivo.
Konceptoj
Rigarde al religio Eliade estis plej proksima al Rudolf Otto, Nathan Söderblom kaj Gerardus van der Leeuw. Li estis ĉefa reprezentanto de tiel nomata skolo de la morfologio de sankteco ene de religioscienco, iniciatinto de pensfluo okupiĝanta pri kompara esploro de fundamentaj strukturoj kaj religiaj arketipoj, manifestiĝantaj en historio de religio pere de simboloj, mitoj, ritoj. Esenco de lia koncepto pri religio estas teorio de sacrum kontraŭ profanum – du manieroj de homa realigo de la propra ekzistado.
Eliade estis pioniro de fenomenologia alpaŝo por malkovri esencon de religio sendepende de historia aŭ kultura dependiĝo. Li opiniis ke religioscienco devus apliki du reciproke sinkompletigajn metodojn: fenomenologian priskribon de religiaj strukturoj (t.e. morfologio de sankteco) kaj histori-komparan metodon (t.e. dialektiko de sacrum kaj profanum). Li popularigis kontraŭreduktisman, kontraŭevoluisman kaj holisman alpaŝon al religio. Tia rigardo ligiĝis kun ĝenerala koncepto de la homo, laŭ kiu li estas estulo religia (Eliade uzis terminon homo religiosus), kies objektiva reciprokaĵo estas ekzisto de sacrum - nereduktebla kerno de ĉiuj religiaj fenomenoj.
Kunmeto de nocioj kaj konceptoj
(...)
Al Ĝagbub
La oazo fakte pli proksimas al la oazo Siva de Egiptio ol al iu granda urbo de Libio. Subtenate fare de rezervujoj de subtera akvo, la urbo plej konatas pro sia malfacile gajnita aŭtonomeco je akvoprovizo. La reĝo Idriso la 1-a de Libio naskiĝis en la oazo la 12-an de marto 1889.
Jakubov
Jakubov, hungare Nagyjakabfalva [nadj-jakabfalva] germane Jakobsdorf estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky.
Situo
Jakubov situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo kaj troviĝas de Malacky je 9 km-oj.
Historio
Antaŭ la hungara erao slavoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la loko en 1460 laŭ tiama hungara ortografio "Jacabfalva". En 1703 kaj en 1826 la komunumo plene cindriĝis. En 1828 loĝis tie 868 loĝantoj en 120 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyjakabfalva 1165 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Malacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jakubov 1312 homoj, (1249 slovakoj).
Neositedoj
La Neositedoj estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Passeriformes), subordo Kantbirdoj. Neositedoj troviĝas nur en Aŭstralazio. Ili similas al la Certiedoj, sed havas molan voston. Ili estas nemigrantaj birdoj, escepte de regionaj moviĝoj.
La Neositedoj estas malgrandaj arbarbirdoj kun maldikaj, pintaj suben kurbigitaj bekoj, kiujn ili uzas por eltiri insektojn el arboŝeloj. Iliaj nestoj estas pelvetoformaj, nekovritaj, kiujn ili konstruas en branĉoforkoj.
Emil Nikolaus von Rezniĉek
Emil Nikolaus Joseph Freiherr von Rezniĉek (ankaŭ: Rezniček; naskiĝis la 4-an de majo 1860 en Vieno; mortis la 2-an de aŭgusto 1945 en Berlino) estis aŭstra komponisto.
Familio
Li devenis de bohema familio kaj naskiĝis kiel filo de aŭstrihungaria generalo Joseph Rezniĉek, kiu la 4-an de januaro 1853 en Vieno estis nobeligita kiel kavaliro kaj la 2-an de januaro 1860 per diplomo de 1-a de februaro 1860 en Vieno kiel barono. Li estis duonfrato de la pentristo Ferdinand von Rezniĉek (1868–1909).
Vivo
Rezniĉek ricevis muzikan edukadon unue en Graz, poste ĉe la Altlernejo por Muziko kaj Teatro „Felix Mendelssohn Bartholdy“ Lepsiko. Li estis teatrokapelestro en Zuriko, Graz, Stettin, Majenco, Mannheim kaj Vejmaro. Ekde 1909 ĝis 1911 li aktivis kiel unua kapelestro ĉe Komika Opero en Berlino. Ekde 1920 Reznicek instruis kompozicion ĉe la Ŝtata altlernejo por Muziko. Li estis membro kaj senatano de la Prusa Akademio de Artoj. Liajn komponaĵojn prosperigis i.a. dirigentoj kiel Arthur Nikisch, Gustav Mahler, Felix Weingartner, Richard Strauss kaj Leo Blech. En nazia Germanio Reznicek estis renoma komponisto. Julie 1933 li prezentigis unuan fojon sian solenan uverturon ekestinta en 1925, kiu finas per la naciisma kanto Die Wacht am Rhein, sub la nova titolo Liberigita Germanio. Ekde 1934 ĝis 1942 li estis germana delegito en la "Permanenta Konsilantaro por Internacia Kunlaboro de Komponistoj". En 1935 li ricevis la Goethe-medalon por arto kaj scienco, kaj la 20-an de aprilo 1936 Adolf Hitler denove profesorigis lin. En 1938 oni prezentis lian arĉkvarteton kadre de la Regnaj Muzik-Tagoj. Samjare la Regna Muzikĉambro proponis lin kiel regna kultursenatano. Ekde 1940 Reznicek ricevis ĉiumonatan honorpagon kaj decembre 1944 unufojan doton pri 30.000 Regnaj Markoj.
Gábor Szabó (gitaristo)
Gábor Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Gábor estis hungara-usona ĵazgitaristo, komponisto. Li estis la unua hungara ĵazisto akceptita tutmonde.
Emil Nikolaus von Rezniĉek
Vivo
Li estas entombigita sur la Arbara Tombejo en Wilmersdorf.
Gábor Szabó (gitaristo)
Biografio
Gábor Szabó komencis ludi gitaron kiel memludanto en la aĝo de 14 jaroj, inspirita de ĵazaj programoj de eksterlandaj radiostacioj. Li aliĝis al pluraj ĵazorkestroj, kiuj muzikadis en amuzejoj de Budapeŝto (ekzemple Attila Garay). Li jam estis konata ĵazisto, kiam dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. Li faris helplaborojn, iom poste li studis en Berklee College of Music. En 1958 li partoprenis en Newport Jazz Festival, en la sekva jaro li edziĝis en Bostono. Post siaj studoj en 1961 li aliĝis al ĵazorkestro de Chico Hamilton, sed poste li ankaŭ muzikadis kun aliaj ĵazistoj. En 1968 li partoprenis en fondo de muzikeldonejo, kiu faris pli facila kreojn de muzikdiskoj. Li mortis en Budapeŝto, pli frue li ofte manĝis drogaĉojn.
Elektitaj muzikdiskoj
Mizrab; Bacchanal; Dreams; Szabó 1969; Lena et Gábor (kun Leng Horne); The Sorcerer; Wind; Sky et Diamonds; Live with Charles Lloyd; Femme Fatale
Nyírtelek
Nyírtelek [njIrtelek] estas urbo en Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Nyíregyháza. La loknomo signifas: betulo-parcelo.
Geografio
Nyírtelek situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Debrecen-Miskolc. Nyíregyháza troviĝas 10, Debrecen 58, Budapeŝto 227 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la kuprepoko, bronzepoko, kaj ferepoko. En la 14-a jarcento nomiĝis Királytelek, kiu signifas: reĝa parcelo. En 1592 ĝi senhomiĝis, longe nur farmoj troviĝis en la kampoj. En la 19-a jarcento ĝi estis farmocentro. Kastelo de Dessefwy (deĵofi) en 1820, katolika kapelo en 1874 konstruiĝis. Formiĝis vilaĝo el farmoj en 1952. Ĝi ricevis la rangojn grandvilaĝo en 1971, urbo en 2005.
Famuloj
En Sörekút (ekstera parto de Nyírtelek) naskiĝis Tibor Kovács (politikisto).
Brachypodium distachyon
Brachypodium distachyon estas herbospecio indiĝena en suda Eŭropo, norda Afriko kaj sudokcidenta Azio, oriente de Hindio. Ĝi havas multajn kvalitojn, kiuj igas ĝin elstara modelorganismo por esploro de funkcia genomiko kaj kiel esperplena biofuelo.
SteepleChase Records
SteepleChase Records estas dana diskeldonejo de ĵazo, kiun en 1972 fondis Nils Winther en Kopenhago. Laŭ Richard Cook ĝi estas unu el la ĉefaj sendependaj diskeldonejoj pri moderna ĵazo en Eŭropo. Muzikistoj surdiskiĝintaj ĉe SteepleChase Records estas inter aliaj Mary Lou Williams ("Free Spirits") Dexter Gordon („The Apartment“), Stan Getz, Archie Shepp, Thad Jones, Niels-Henning Ørsted Pedersen kaj Lee Konitz.
Brachypodium distachyon
Ĝi havas etan, facile manipuleblan genomon, tiel ĝi iĝas ideala laboratoria planto. Ĝi havas la plej malgrandan genomon el inter la poacoj; oni povas facile labori kun ĝi, la planto estas eĉ fizike malgranda, ĝia vivciklo estas mallonga.
Laŭ analizo de ties genomo, oni trovis 25 532 genojn (kvin kromosomojn), kiu estas iom malpli ol ĉe ĝia parenco la rizo (28236) aŭ ĉe la sorgo (27640). La tri poacoj havas en 77-84 % identan genaron, laŭ sciencistoj, la komuna praulo de la plantoj disiĝis antaŭ 56-72 milionoj da jaroj.
Istán
Istán [isTAN] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la sudokcidenta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la sudo de la montaro Sierra de las Nieves kaj je 15 kilometroj nordokcidente de Marbella. En 2016 estis totale 1399 loĝantoj.
Historio
La strategia loko plifaciligis la setladon de islamanoj en la epoko de Al Andalus. Post la konkero de la areo de Marbella kaj post la ĝenerala trudkonverto de 1500, la premo farita super la mudeĥaroj estis tialo por sekreta fuĝo al la nordo de Afriko kiu estis malhelpita ĉe la elfluejo de la Verda Rivero. Dum la ribelo de la moriskoj de 1568, Istán estris la insurekcion kaj en ties montoj okazis sangelverŝaj bataloj, ĝis la malvenko de Fuerte de Arboto (Plaza Armas) en kiu ili estis submetitaj de la Duko de Arcos kaj, poste, ekzilitaj al interno de Iberio. En 1570 komencis procezo de reloĝado fare de malnovaj kristanoj kiuj devenis el diferencaj punktoj de Hispanio, inter kiuj oni disdonis la posedojn de la moriskoj. Unu el tiuj grupoj devenis el kampoj de Murcio kaj parolis dialekton "panoĉo", pro kio oni aplikis tiun nomon al lokanoj de Istán.
William H. Seward
William Henry SEWARD (16a de Majo, 1801 – 10a de Oktobro, 1872) estis usona politikisto kiu servis kiel Usona Sekretario de Ŝtato el 1861 ĝis 1869, kaj antaŭe li servis kiel guberniestro de Novjorkio kaj kiel Senatano. Klara opozicianto de la etendo de sklaveco en la jaroj tuj antaŭ la Usona Enlanda Milito, li estis elstara figuro en la Respublikana Partio en siaj dekomencaj jaroj, kaj estis tre laŭdita pro sia laboro je la konto de la Unio kiel Sekretario de Ŝtato dum la Enlanda Milito.
Seward baraktis por haltigi la secesion de la sudaj ŝtatoj; kaim tio malsukcesis, li dediĉis sin tutkore al la defendo de la Unio. Lia firma sinteno kontraŭ eksterlanda interveno en la Enlanda Milito helpis eviti, ke Unuiĝinta Reĝlando kaj Francio agnosku la sendependecon de la Konfederaciitaj Ŝtatoj. Li estis unu el la celoj de la murdokomploto de 1865 kiu mortigis Lincoln kaj estis serioze vundita fare de la konspiranto Lewis Powell. Seward restis en sia posteno laŭlonge de la prezidenteco de Andrew Johnson, dum kiu li negocis la aĉeto de Alasko en 1867 kaj apogis Johnson dum la proceso por lia elpostenigo (impeachment).
Preĝejo Koro de Jesuo (Edelény)
La preĝejo Koro de Jesuo estas romkatolika preĝejo en urbo Edelény (Hungario).
Historio
En la origina Edelény estis menciita kirko en 1332. Dum dominado de turkoj la loĝantoj kalvinaniĝis kaj jam ili uzis la preĝejon. Baldaŭ la katolikoj konstruis pli novan, kiu preskaŭ kadukiĝis. Ili longe uzis la kapelon de Kastelo L’Huillier–Coburg. La nun videbla kirko estis konstruita en la jaroj 1903 kaj 1904. La orgeno estis kreita en 1906. La freskoj estis pentritaj en 1976.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola ĉe vojangulo en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turopinto estas pinta piramido. La enirejo funkcias tra la turo. La navoj konsistas el ĉefnavo kaj krucnavo. Pli gravaj freskoj estas en la sanktejo miraklo pri multobligo de panoj kaj la Lasta Vespermanĝo; en la navo reviviĝo de Lazaro, Jesuo resanigas, Jesuo konsekras infanojn, Jesuo resanigas blindulon; en la kupolo Vizito de Maria, Naskiĝo de Jesuo, reviviĝo de Jesuo, Pentekosto. Skulptaĵoj ĉe la altaro estas Koro de Jesuo, Sankta Jozefo kun sia bebo, Stefano la 1-a (Hungario). En la fenestrobildoj videblas Elizabeto de Hungario, Sankta Anna kun sia bebo, Ladislao la 1-a (Hungario). La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio el Padovo kaj Dipatrino.
Kermeso okazas en la 22-an de aŭgusto (festotago de Koro de Jesuo).
Osek (distrikto Rokycany)
Osek (Wosek) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kvar kilometrojn norde de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1240. En la jaro 1980 estis al Osek alligita Vitinka.
Móric Pálfy
Móric Pálfy [pAlfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pálfy Móric (foje Pálfy Mór) estis hungara geologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1915). Lia nobela antaŭnomo estis várfalvi.
Biografio
Móric Pálfy frekventis Universitaton Kolozsvár, poste li ekinstruis samloke. Li doktoriĝis en 1895, poste li laboris en geologia instituto en Budapeŝto, kiun li gvidis ekde 1919. Li okupiĝis precipe pri montoj en Transilvanio. Li redaktis periodaĵon Földtani Közlöny (=Geologia Informilo). Li pensiuliĝis en 1926. Li ricevis memormedalon en 1912.
Villars-sur-Ollon (stacidomo)
Villars-sur-Ollon estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Maroon 5
Maroon 5 estas usona rokmuzika grupo el la urbo Los-Anĝeleso, kiu iĝis internacie fama dum la jaro 2004 pro la kanto This Love ("tiu ĉi amo") el ilia albumo Songs About Jane ("kantoj pri Ĝejn"), kiu mem jam aperis du jarojn pli frue. La grupo ekestis el antaŭa grupo, kiu fondiĝis dum la jaro 1995, apartenis al la popmuzika gentro alternativa rokmuziko kaj nomiĝis Kara's Flowers.
Preĝejo Sankta Wigbert (Sülzenbrücken)
La Kirko Sankta Wigbert (germane: Wigbertikirche) troviĝas en Sülzenbrücken. Ĝi estas tre malnova: ĝiaj plej malnovaj partoj estas romanikaj. Konserviĝis el tiu epoko mureroj kaj plenmasonitaj rondvolbaj fenestroj ĉe la turo kaj la ĉefa navo. Pro alikonstruoj dum la 16-a kaj la 17-a jarcento la tuto tre suferis arkitekturhistorie. Ankaŭ partoj de la ĉirkaŭfortikaĵo detruitis tiam. Ĝi estas unu el la plej pompe ornamitaj kaj pentritaj kirkoj de la regiono kun scenoj bibliaj kaj belaj galerioj.
Priskribo
Iam la kirko estis vere remparokirko kaj - kiel la tuta vilaĝo - ĉirkaŭita de muregoj. Interna muro kun konservita duoncirklo je distanco de 6 metroj disde la kirko iam komplete ĉirkaŭis la preĝejon estante 1 metron dika kaj pli ol 4 metroj alta. Kvin embrazuroj ankoraŭ videblas. Ŝtono montras enskribe la jaron 1162. De la ekstera muroringo inverse nenio restis. Antaŭ la preĝejoj estas monumento por la falintoj de la Dua mondmilito.
Interno
La stiloj interne varias de gotiko ĝis baroko. En la jaroj 1710/11 estiĝis la pentraĵoj, de la mezo de la 18-a jarcento datumas la ambono simila al birdonesto. La orgeno estas de 1676 alikonstruite kaj pligrandigite en 1743 (fare de la orgenkonstruisto Johann Christoph Schmaltz el Wandersleben). Hodiaŭ jam ne eblas ludi ĝin: necesis forpreni ĝin pro malaltiĝo de la tegmento. Ekde 1995 okazas koncertoj por reloki la orgenon iam estontece ĉe la origina loko. Oleopentraĵo montras la portreton de la paroĥestro H.W. Göring de ĉ. 1856. Inter la altvaloraĵoj nombriĝas ankaŭ bildo de la krucumita Jesuo el la 16-a jarcento, kiun oni trovis dum restaŭradlaboroj. Krome parto de iama triptiko kun tri virinaj figuroj (ĉ. de 1480 en la altarejo).
Rolo de la vilaĝo
En frua kristana epoko Sülzenbrücken ege gravis. En 741 certa Wynnebald (eble kuzino de Sankta Bonifaco) fondis tie ĉi misian kirkon estante animzorgada estro de sep komunumoj. Sankta Bonifaco mem ankaŭ plurfoje gastis tie ĉi. En la 21-a de oktobro 742 li konsekris - en ĉeesto de la episkopoj Burĉard de Würzburg kaj Witta de Büraburg la fraton de Wynnebald, Willibald, episkopo de Erfurto.
De 1561 ĝis 169 pastoris surloke la poste tre influa luterana teologo Martin Mirus. Ĝis la fino de la 20-a jc videblis en la preĝejo unika naskoseĝo, kiu estas nun en la Muzeo pri turingia folkloro en Erfurto.
Literaturo
Corona Unger: St. Wigbert Sulzenbrücken: Die Gemälde der Emporenbrüstungen Taschenbuch, 2011, eldonita fare de Evangelisches Pfarramt Holzhausen, ISBN 978-3000347870
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la kirko.
Nacia Muzeo de Bosnio kaj Hercegovino
La Nacia Muzeo de Bosnio kaj Hercegovino (bosne, kroate kaj serbe Zemaljski muzej Bosne i Hercegovine / Земаљски музеј Босне и Херцеговине) situas en centra Sarajevo, la ĉefurbo de Bosnio kaj Hercegovino.
Ĝi estis establita en 1888, estinte origine konceptita ĉirkaŭ 1850. Tiam Sarajevo apartenis al la Habsburga Imperio. En 1913, la muzeokonstruaĵo estis pligrandigita fare de la ĉeĥa arkitekto Karel Pařík kiu dizajnis strukturon de kvar simetriaj pavilonoj kun fasado en stilo de la itala novrenesanco. La kvar pavilonoj enhavas la fakojn de arkeologio, etnologio, naturhistorio kaj biblioteko.
La muzeo estas kultura kaj scienca institucio kovranta larĝan gamon de areoj inkluzive de arkeologio, arthistorio, etnologio, geografio, historio kaj naturhistorio. La Hagado de Sarajevo, ilustrita manuskripto kaj la plej malnova sefarda dokumento en la mondo eldonita en Barcelono ĉirkaŭ 1350, enhavanta la tradician judan Hagadon, estas tenita en la muzeo.
Ĝi havas bibliotekon kun 162 000 volumoj.
Restinte malferma por ĝia tuta historio inkluzive de dum la Bosnia Milito en la fruaj 1990-aj jaroj, la muzeo estis fermita inter 2012 kaj 2015 pro malkonsentoj pri financado.
Scenedesmus
Scenedesmus estas genro de verdalgoj. Ĝiaj specioj havas diverse formitajn ĉelojn, kiuj restas unuĉele aŭ formas koloniojn (2-32-ĉelaj). La ĉelmuro entenas krom celulozo ankaŭ sporopoleninon. Oni povas paroli ankaŭ pri Scenedesmus-tipoj → plantoj, kiuj alprenas preskaŭ senescepte karbondioksidon kontraŭe al HCO3−.
11885 Sumano
11885 Sumano estas tre malgranda apolona asteroido; marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido malkovrita la 25-an de septembro 1990 elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la etruska romia dio Sumano, responsulo de la noktaj fulmoj kaj tondroj (dum Jupitero prizorgis la tagajn fulmotondrojn): ĝi estis la unua apud-tera objekto aŭtomate malkovrita per programaro kaj (fulmrapida) komputilo; J. V. Scotti uzis la Programaron de Malkovro de Movaj Objektoj de D. L. Rabinowitz
Eduard Pfeiffer
Eduard PFEIFFER (24-a de novembro, 1835 – 13-a de majo 1921) estis loĝanto de la germana urbo Stutgarto kaj estas konata pro siaj diversaj socialpolitikaj kaj socialreformaj aktivecoj.
En 1864 li iniciatis en Stutgarto la "Consum- und Ersparnisverein" (Konsum- kaj Ŝparasocio), du jarojn poste la "Verein für das Wohl der arbeitenden Klassen" (Asocio por la bonfarto de la laborantaj klasoj). Li apogis la "Arbeiterbildungsverein" (Asocio por klerigo de laboristoj) per grandaj sumoj kaj en 1904 per fondaĵo por tiu celo. De 1892 ĝis 1903 li realigis siajn viziojn pri sociala loĝejkostruado per la setlejo Ostheim en Stutgarto.
Li karieris kiel bank- kaj ekonomifakulo, apartenis al la fondintoj de la "Württembergische Vereinsbank" (Virtemberga Asocibanko). Kvankam unu el la plej riĉaj virtemberganoj de sia tempo, riĉeco por li neniam estis absoluta celo, sed devigo servi al la komuno (porsociala devigo de propraĵo).
Seninfana, li kvar jarojn antaŭ sia morto, en 1917, fondis la fondaĵon "Eduard-Pfeiffer-Stiftung", al kiu li heredigis sian tutan posedaĵon. Celoj de lia fondaĵo estas interalie la popolklerigo, la malpliigo de socialaj kontrastoj kaj tensioj kaj la plibonigo de la sancirkonstancoj.
Lia tombo troviĝas en la stutgarta tombejo "Pragfriedhof".
Viktor Aroloviĉ
Viktoro (Viktor Semjonoviĉ) AROLOVIĈ (Виктор Семёнович Аролович; naskiĝis en 1946) estas rusia (antaŭe sovetia) esperantisto.
Profesie li estas doktoro pri matematiko, gvida scienca redaktoro en la eldonejo "FIZMATLIT".
Li redaktis plurajn librojn, i.a. Lernolibro de la lingvo Esperanto. Baza kurso. (en la rusa lingvo) kaj Vojaĝo en Esperanto-lando de Boris Kolker, Dek tagoj de kapitano Postnikov de Mikaelo Bronŝtejn, Rusa-Esperanta biblia frazaro de Aleksandr Ŝevĉenko, Sciencisto, esperantisto, patro: Eŭgeno Bokarjov de Antonina Bokarjova, Intelektaj amuzoj de Tatjana Auderskaja. Tradukis kaj redaktis multe da politikaj broŝuroj. Kuntradukis en la rusan lingvon la libron La danĝera lingvo de Ulrich Lins. Kontribuis al la beletraj almanakoj Moskvaj sonoriloj kaj El ombro. Kunredaktis REGo-n (Rusia Esperanto-Gazeto).
Aktiva partopreninto de multegaj sovetiaj kaj rusiaj Esperanto-tendaroj, kongresoj, regionaj renkontiĝoj kaj aliaj aranĝoj, li kunorganizis i.a. SEJT-14 (1972), OkSEJT-23 (1981) kaj la lastan, 12-an Konferencon de SEJM (1978). Aŭtoro de multaj artikoloj pri movadaj aktualaĵoj, Esperanto-historio kaj esperantologio, tradukinto de pluraj popularaj rusaj kantoj. Elpensinto de 37-litera ĉiuliteraĵo.
Krom Esperanto, lia grava ŝatokupo estas intelektaj ludoj, precipe "Propra ludo" kaj "Kio? Kie? Kiam?". En kelkaj intelektludaj turniroj (teamaj kaj individuaj) li estis ĉampiono aŭ laŭreato.
Aleksandr Melnikov
Aleksandro S. / Aleksandr / Aleksander / Alexander Melnikov, Александр Сергеевич Мельников (naskiĝis en 1951) estas rusia kaj sovetia diplomito pri kemio kaj angla lingvo, emerita docento, poste profesoro pri la angla lingvo kaj la estro de fremdlingva katedro.
Melnikov esperantistiĝis en 1965. Li estas duoble doktoro pri lingvoscienco, defendinta la disertaciojn (doktoran kaj habilitacian) pri interlingvistikaj temoj.
En diversaj tempoj prezidanto de SEJM, estrarano de ASE, vic-prezidanto de SEU, ĉefdelegito de UEA. Instruis Esperanton en pluraj landoj. Li estas aŭtoro de ruslingvaj kaj esperantlingvaj libroj kaj artikoloj pri interlingvistiko kaj Esperanto-informado.
Rio Real
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Alagoinhas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ekstergalaksia planedo
Ekstergalaksia planedo (anglalingve: extragalactic planet) estas ekstersunsistema planedo kiu ne situas en la Lakta vojo (nia galaksio). Pro la tre grandaj distancoj, la malkovro de tiuj planedoj estas malfacila.
PA-99-N2 b
PA-99-N2 b estas eventuala ekstergalaksia planedo en orbito ĉirkaŭ la stelo PA-99-N2 en la Andromeda galaksio.
PA-99-N2 b estas 6,34-oble pli masiva ol Jupitero.
Ĝi estis malkovrita uzante proceson nomatan gravita mikrolenso kiu detektis la eksoplanedon en la galaksio de Andromedo, la plej proksima galaksio kiu ne estas satelito de la Lakta Vojo.
Inversa hiperbola funkcio
En matematiko, inversaj hiperbolaj funkcioj estas retroĵetoj de hiperbolaj funkcioj.
Ekstergalaksia planedo
Q0957+561 b
Q0957+561 b estas eventuala ekstergalaksia planedo en orbito ĉirkaŭ la Ĝemela Kvazaro Q0957+561.
Inversa hiperbola funkcio
Ili estas nomataj ankaŭ kiel areaj hiperbolaj funkcioj, ĉar ili komputas areon de sektoro de la unua hiperbolo x2-y2 = 1, simile al tio kiel inversaj trigonometriaj funkcioj komputas longon de arko de la unuobla cirklo x2+y2 = 1.
Ekstergalaksia planedo
Q0957+561 b
La ekstersunsistema planedo situas je 4 milionoj da lumjaroj el la Tero. Oni scias malmulte pri tiu planedo.
Inversa hiperbola funkcio
La kutimaj simboloj por ili (ekzemple por hiperbola sinuso) estas kiel arsinh, arcsinh aŭ asinh (en komputiko). Ankaŭ skribmaniero kiel sinh−1 (x) estas uzata. La simboloj komenciĝantaj de "arc" (arcsinh, ...) estas kutime uzita, sed fakte ili estas misnomaĵoj ĉar la prefikso "arc" devenas de vorto arko analoge al inversaj trigonometriaj funkcioj, sed inversaj hiperbolaj funkcioj ne kalkulas arkon. La prefikso "ar" devenas de vorto areo kaj respektivas la realan kalkuladon.
Sur reelaj nombroj, nur sinh, tanh, coth kaj csch permesas retroĵetadon kun certa ricevo de la originala valoro (tiel por ĉiu reela x, ekzemple arsinh (sinh x)=x). cosh kaj sech prenas (sur reela domajno) preskaŭ ĉiun eblan valoron je du malsamaj argumentoj, sed la ĉefa valoro de inversa funkcio redonas nur unuon el la du eblaj variantoj.
Pro tio ke ĉiuj hiperbolaj funkcioj estas periodaj kun kompleksa periodo 2πi (πi por hiperbola tangento kaj hiperbola kotangento), apliko de la inversa funkcio kun preno de la ĉefa valoro (vidu sube) ne ĉiam donas la originalan valoron. Tiel la inversaj funkcioj estas multvaloraj funkcioj
Logaritma prezento
La funkcioj estas difinita en la kompleksa ebeno per esprimoj kun logaritmoj kiel:
De la kvadrataj radikoj estas prenetaj la ĉefaj valoroj. Por reelaj argumentoj kaj redonaj valoroj, certaj plisimpligoj povas esti faritaj, ekzemple, kio ne estas ĝenerale vera tra kompleksaj x.
Serioj
Seriaj elvolvaĵoj por la funkcioj estas:
Asimptota elvolvaĵo por arsinh x estas
Derivaĵoj
Ekzemplo de pruvo: estu θ = arsinh x, do:
33625 Slepyan
33625 Slepyan estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ariel Slepyan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la George W. Hewlett High School de Hewlett (Nov-Jorkio, Usono).
Stacio Komagatani
Stacio Komagatani (japane: 駒ヶ谷駅 [Komagatani-eki], angle: Komagatani Station) estas fervoja stacio en Habikino, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka.
Goldisthal
Goldisthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sonneberg de la federacia lando Turingio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
384 Burdigala
384 Burdigala estas meze granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la, de la franca astronomo Fernand Courty elde la observatorio de Bordeaux.
Nomo
Ĝi estis nomita "Burdigala" : latina nomo de Bordeaux.
Gecse
Gecse [geĉe] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Győr-Pápa. La lasta urbo troviĝas 15, Pannonhalma 25, Győr 40, Veszprém (urbo) 64, Budapeŝto 142 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1319 laŭ tiama ortografio "Gueche". En la 16-a jarcento la turkoj disrabadis la vilaĝon, ne tro longe la vilaĝo senhomiĝis. Vilaĝservoj estas kuracejo, migra poŝto.
Hindisheim
Hindisheim (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Usona dudekdolara ormonero de 1933
La Usona dudekdolara ormonero de 1933 estas la plej rara kaj valora ormonero de ĉiuj tempoj, nome speco de Usona Oraglo. Ĝi havas la anglan nomon 1933 double eagle (duobla aglo 1933), ĉar en Usono oni nomas la dekdolaran moneron aglo. La monero nuntempe havas la plej altan prezon atingitan por sola monero dum aŭkcio. El tiu monero oni pregis 445,500 ekzemplerojn en 1933, sed oni enmuldis ĉiujn en 1934 - krom ĉ. dudek specimenoj - pro maluzo de orbazo. Oni donis po unu ekzempleron por ŝtataj instancoj, sed oni ŝtelis pliajn 20 ekzemplerojn (supozeble George McCann). La usona sekreta servo trovis 9 el tiuj, unu venis en 1944 al egipta reganto Faruk.
Tiun moneron oni vendis en aŭkcio de Sotheby (30-an de julio 2002) kontraŭ prezo de $6.6 milionoj plus 15 % aĉetanta premio kaj aldona $20 pro la nomvaloro. Tiel la venda prezo estis $7.590.020,00, nova (duobla) prezorekordo por monero. Duonon de la prezo ricevis United States Treasury (+$20) alian duonon Stephen Fenton. la aŭkcio daŭris 9 minutojn.
Kopiaĵoj
En 2004, National Collectors Mint eldonis kopiaĵon de la duobla aglo, sed ili devis alpregi COPY, al stomako de la aglo.
Sindicato Español Universitario
La Sindicato Español Universitario (SEU, Hispana Universitata Sindikato) estas aŭ estis sindikato studenta kaj korporaciisma, simila al tiuj ligataj al la partioj faŝismaj en Italio kaj Rumanio, kreita dum la Dua Hispana Respubliko fare de Falange pelite de ties estro, José Antonio Primo de Rivera, proklamante dekomence sian perfortan karakteron, naskiĝis cele nuligi la tiaman majoritatan universitatan respublikan organizon nome Federación Universitaria Escolar (FUE) kaj enmeti propagandon de Falange en la Universitaton.
Bentarique
Bentarique [bentaRIke] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria. La areo de la municipo estas 11 km2 kie loĝas 284 geloĝantoj, do loĝdenso estas 25.8 loĝ./km2. Bentarique situas je 32 km de la provinca ĉefurbo Almería, lime norde kun Santa Cruz de Marchena kaj Alsodux, oriente kun Terque, sude kun Huécija kaj okcidente kun Íllar.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 284 geloĝantoj de la municipo Bentarique estas 133 inoj kaj 151 viroj. En la 11-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 272 geloĝantoj, kaj aliaj 12 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 3, 2 inoj kaj 1 viroj, kaj mortis 4, 4 inoj kaj 0 viroj. Tiel la natura kresko estis -1 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 131 homoj (46.1%).
Malenkovskaja (stacio)
Malenkovskaja (Маленковская) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Foliarbaro
Naturo > flaŭro > arbo > arbaro > foliarbaro < Ekologio
En la komunuza lingvo foliarbaro komprenigas arbaron, en kiu ne troviĝas koniferoj, nur foli-portantaj arboj. Plej ofte temas pri arbaroj en regionoj kun modera klimato, kiuj en vintro estas kalvaj kaj somere verdaj.
La foliarbarojn oni subdividas je la grandfoliaj kaj etfoliaj arbaroj.
Wald-Michelbach
Wald-Michelbach estas komunumo en la federacia lando Hesio de Germanio, centre de la lando - en triangulo inter la urboj Heidelberg, Darmstadt kaj Aschaffenburg nordoriente.
Ĝi apartenas al la distriktaro Darmstadt kaj ties distrikto Bergstraße, kaj situas en la arbara mezmontaro Odenwald. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
monto Hardberg
Sur la komunuma tereno troviĝas la monto Hardberg, kiu altas 593 metrojn kaj estas la dua plej alta monto de la mezalta montaro Odenwald.
Sano
Deklive de la monto Hardberg, en la komunuma parto Siedelsbrunn, troviĝas konata psikoterapia kliniko kun hipnoterapia koncepto.
Beregovo (Jalta municipo)
Beregovo estas urbotipa loĝloko de Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. Oni ofte nomas la loĝlokon ankaŭ per la historia nomo Kastropolo.
La loĝloko situas okcidente de la loĝloko Parkovo, 10 kilometrojn for de Simeizo, ĉe la Nigra maro kaj administre apartenas al la Simeiza komunumo. La loĝloko estas dividita je du historiaj partoj: en la supra parto troviĝas etaj domoj, en la suba parto troviĝas la ĉemara ripoza zono, en kiu troviĝas ankaŭ la ĉefa entrepreno de la loĝloko — la kuracejo „Kastropolo“.
Oni povas atingi la loĝlokon el Jalto kaj Sebastopolo uzante busojn, tamen, la busoj ne enveturas la loĝlokon mem, sed haltas sur la ŝoseo (por atingi la loĝlokon oni devas piede malsupreniri de la ŝoseo).
Historie la loĝloko estas fama pro la fakto, ke ĉi tie komence de la 20-a jarcento rezidis la esplorista grupo estrata de inĝeniero (kaj relative fama rusa verkisto) M. Garin-Miĥajlovskij, kiu projektis novan ŝoseon Sebastopolo-Jalto (la ŝoseo estis konstruita en 1968-1972; la definitiva projekto uzis multajn elementojn el la malnetoj de Garin-Miĥajlovskij).
(65223) 2002 EU34
(65223) 2002 EU34 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝi orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas, en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Animo
Kutime oni en animo distingas tri gradojn de vivo: animo vegeta (principo de la fizika vivo), animo sensa (principo de sentebleco kaj senseco), kaj animo racia aŭ spirita (principo de la penso kaj volo kaj de la ceteraj raciaj potencoj).
Ankaŭ rilate la postmortan supervivon de la animo, la opinioj varias kaj, kvankam la religioj kun diversaj kulturoj kutime insistas pri ĝia senmorteco, iuj, precipe modernaj, filozofioj pri tio aŭ dubas aŭ neas. Tradicie avantaĝe de senmorteco oni utiligas argumentojn diversajn kiel la jenon: la animo havas la saman esencan strukturon kaj sorton de la objektoj de sia pensado: ĝi pensas ideojn neŝanĝiĝantajn space kaj tempe: do ĝi similas al ili. Tial, se koncepto (2 + 2 =4) estas ĉiutempa, ankaŭ animo vivdaŭras ĉiutempe.
La nuntempa interkonsento de moderna scienco estas ke ne estas pruvaro kiu subtenu la ekziston de la animo tradicie difinita kiel la spirita spiro de la korpo. En metafiziko, la koncepto de "animo" povas esti egaligita al tiu de "menso" por referenci al la konscio kaj al la intelekto de individuo.
Sinonimoj
La kojnegreka Septuaginto uzas ψυχή (psiĥe) por traduki hebrean נפש (nefeŝ), signife "vivo, vitala spiro", kaj specife aludas al mortonta, fizika vivo, sed en en diversaj lingvoj ĝi estas varie tradukita kiel "animo, memo, vivo, kreitaĵo persono, apetito, menso, vivanta estaĵo, deziro, emocio, pasio"; ekzemplo troveblas en Genezo 1:21:
La kojnegreka vorto ψυχή (psiĥe), "vivo, spirito, konscio", estas derivita el verbo kiu signifas "refreŝigi, blovi", kaj de tie aludas al spiro, male al σῶμα (soma), kiu signifas "korpo". Psychē estas apudigita al σῶμα, kiel en Mateo 10:28:
Paŭlo de Tarso uzis ψυχή (psychē) kaj πνεῦμα (pneuma) specife por distingi inter la judaj nocioj de נפש (nefeŝ) kaj רוח ruaĉ (spirito) (ankaŭ en Septuaginto, ekz. Genezo 1:2 רוּחַ אֱלֹהִים = πνεῦμα θεοῦ = spiritus Dei = "la Spirito de Dio").
Signifoj kaj simboloj de animo
La simboloj, reprezentantaj la nevideblan animon, estas dependaj de la aspekto konsiderata. Kiel kapablo de videbla memmovo, la plej ofta simbolo de la animo estas spiro, blovo aŭ vento; pro tio, la nomoj de spiro, blovo aŭ vento servis, en diversaj kulturoj, por la kreo de la nomo mem de animo.
Enkadre de la dualisma interpreto, laŭ kiu oni imagas, ke la animo post la morto elmigras al alia loko, facile formiĝas la popoleca bildo de forfluganta birdo; ekzemple, kiel kolombo, la animo supreniras la ĉielon, nome alia simbolo de transmondo.
Egiptanoj, kiuj kredis, ke la eliranta animo restas fluganta proksime de la mortinta korpo sed nevidita, ĝin reprezentis per birdo kun homa kapo. La sankta Ibiso (cikoniforma birdo, kun longa kaj kurba beko kaj senplumaj kapo kaj kolo), tre ofta en egipta arto, reprezentas la ĉielan senmortan principon (aĥ), komuna naturo de la dioj kaj homoj.
Animo estas eksperimente ne perceptebla principo (aŭ kaŭzo) de la tiel nomataj psikaj fenomenoj, aparte de tiuj raciaj kaj spiritaj. Samvaloras diri, ke la animo estas kaŭzo de la psikaj kaj raciaj fenomenoj menciitaj kaj distingiĝas el ili, sed tamen igante sin per ili sense perceptebla.
En la ordinara semantiko de la vorto, animo estas nocio dependa de la dualisma interpreto, laŭ kiu tiusenca animo estas substance, sed ne age, sendependa de la korpo.
Similaj nocioj
Psiko, laŭ la greka lingvo (= blovo de la vivo, animo) signifas la tuton de la animo kun ĉiuj ĝiaj fenomenoj. Pro kroma semantika evoluo de la vorto, psiko substrekas la konscian aspekton, dum animo la kapablon de la spontanea movo. Sekve eblas paroli pri la vegeta animo kaj psika animo.
Vivo - koresponda al la greka (= bio), ambaŭ el la sama hindeŭropa radiko, - rilatas al la sinmova aktiveco, kontraste kun la inerteco de la materia postmorta korpo. Tiu aktiva spontaneeco rilatas antaŭĉio al la biologia vivo, kaj tiusence oni diras, ke plantoj, animaloj, homoj havas animon. Kiel spontanea aktivo, vivo rilatas pli al la nocio de animo ol al tiu de psiko kaj spirito, kiuj tamen estas spontaneaj kaj pro tio ankaŭ diriĝas vivaj.
Vitala Principo signifas, fortigite de la adjektivo, animon. Vitala, el la latinlingva vitalis, siavice el vita (= vivo) kun la tipe latina sufikso -alis, signifas tion, kio havas la kvaliton esti viva.
En antikveco
Fedono estas unu el la plej bone konataj dialogoj de la meza periodo de Platono, kun Respubliko kaj Simpozio (La bankedo). La filozofia temo de la dialogo estas la senmorteco de la animo. Ĝia agado okazas en la lastaj horoj antaŭ la morto de Sokrato, kaj estis la kvara kaj lasta dialogo de Platono, kiu detaligas la finajn tagojn de la filozofo. Unu el la ĉefaj temoj en Fedono estas la ideo ke la animo esta senmorta. En la dialogo, Sokrato studas la naturon de la postmorto en sia lasta tago antaŭ esti ekzekutita per trinkado de cikuto. Sokrato estis enprizonigita kaj mortokondamnita fare de atena tribunalo pro manko de kredo en la dioj de la ŝtato (kvankam kelkaj fakuloj pensas, ke plie temas pri lia apogo al la "filozofiaj reĝoj" anstataŭ al demokratio) kaj pri koruptado al la junularo de la urbo. Engaĝiĝante en dialektiko kun grupo de amikoj de Sokrato, kiel la du Tebanoj, Cebes, kaj Simmias, Sokrato esploras kelkajn argumentojn por konfirmi la senmortecon de la animo por montri, ke estas postmorto en kiu la animo falos post la morto.
Kristana vidpunkto
Post la konsidero kaj konstato, ke animo estas multsenca koncepto kaj ke la nocio havas originon el spertoj pri la naturaj fenomenoj, kaj estas esprimata per metaforaj priskriboj, kaj do ne per intrinsekaj difinoj, kristanismo rezignas ĝin difini se ne per ĝia destino kaj funkcio. Fakte, kristanaj teologoj vidas en la animo nur kapablon krei rilatojn kun aliaj homoj kaj kun Dio (kio implicas konsciencon pri bono/malbono, kaj kapablon libere decidi kaj sin juĝi ktp); kaj pere de la naturo de tiuj rilatoj, aparte tiu kun Dio, ili deduktas ankaŭ la naturon de la animo. Helpas tiun konkludon la jena rezonado: la animo havas la saman naturon de tio kion ĝi pensas: ĝi pensas, fakte, ideojn kiuj neniam ŝanĝiĝas same kiel, se ekzempli, tiuj de bono kaj justo kaj vero ktp, do ĝi havas ties sorton, do la saman daŭrigon kaj senmortecon. Kaj el tio jen nova nocio: spirita! Animo estas spirita. Kaj se spirita, ĝi ne estas dividebla aŭ koruptebla: kiel jam diris Aristotelo.
Pri kio el la mortinta korpo restas en la animo kaj kio formas la unuopan homan individuecon, kristanaj teologioj ne scias kaj kristanaj dogmoj ne eksplikas. Estas nur dogme instruate, ke la individua animo rilatas, senmiksiĝi kun li, kun Dio el kiu ĝi ricevas aprobon aŭ malaprobon pri sia pasinta morala agado. Pri la senmorteco de la animo, ĉe la kristanaj eklezioj, pli ol el la racio kaj komuna kredo de ĉiuj religioj, ĝi ricevas konfirmon el Kristo resurektinta kiu juĝos vivantojn kaj mortintojn: el la evangelioj estas multfoje asertata la senmorteco de la animo. Jam en la antikva hebrea literaturo (precipe eksterbiblia) la nocio pri nemorteco de la animo iom post iom fariĝis komuna konvinko, kvankam ne multe emfazita pro timo imiti la egiptajn kultojn kiuj diigis kaj preĝis al la animoj de mortintoj. En la Talmudo estas dirita, ke la animo vagas laŭ kelkaj tagoj, ĉirkaŭ la tombo.
La kristanaj kredo-scienco-esplorantoj ricevas diversajn utilajn sugestojn el la modernaj psikologiaj kaj antropologiaj sciencoj, traktitaj de kristanaj aŭ nekristanaj fakuloj, kvankam foje ili obĵetas kontraŭ la redukto de la animo al la psikologiaj fenomenoj kaj la redukto de tiuj ĉi al cerebraj fenomenoj. Laŭ kristanaj teologoj tia redukto estas pli sciencisma pretendo ol scienca konstato.
Laŭ kelkaj kristanaj pensuloj la homa animo estus unu el la tri flankoj (eroj) de homa persono: korpo - animo - spirito. Animo inkluzivas, ja jes, psikon, racion, menson kaj sentojn (emociojn) sed similas al tiu de bestoj. Tamen, malsame ol ĉe bestoj, en la homon "Dio inspiris spiritecon" kaj homo "iĝis animo spirita". La homa animo, do, estus el si mem morteca ĉar apartenanta al la fizika naturo de homo kaj nur pro la dia decido ĝi fariĝas senmortema.
Islama vidpunkto
Laŭ Islamo la animo, kiu estus kunigita al la korpo kvar monatjn post la korpa koncipiĝo, estas spirita kaj senmorta; kaj ĉar estas spirita kaj senmorta, postmorte ĝi renkontos la dian juĝon, sed dum la atendo de la resurekto de sia korpo por la juĝa tago, ĝi kuŝas, kvazaŭdorme (Korano 66:8, 39:20,), en intertempa stato konata per la nomo de Barzaĥ
Hebrea vidpunkto
Se tiu “blovo” estas nur ilo kiu igas vivanta la homon, kaj ne la dia vivo mem kiu estus el si mem senmorta, tamen la senmorta sorto de la animo ekaperas inter la hebrea kulturo, kvankam iom malfrue, eble dum kaj post la babilona ekzilo. La senmorteco estas certe asertata ankaŭ de la farisea movado ekde la tria jarcento antaŭ Kristo kaj en la raportintaj evangelioj kaj en Filo de Aleksandrio. Ĉiukaze la senmorteco de la animo estas brile asertata en la literaturo paralela al la Biblio.
Antaŭe, pri senmorteco de la animo, precipis, se resti al la literoj de la libroj, skeptikeco kiel aperas en dua Ĉapitro de la Predikanto: ''“19 Kaj kiu scias, ĉu estos saĝa aŭ malsaĝa tiu, kiu ekposedos mian tutan laboron, pri kiu mi penis kaj streĉis mian saĝon sub la suno? Ankaŭ ĉi tio estas vantaĵo. 20 Kaj mi decidis, ke mia koro atendu nenion de la tuta laboro, kiun mi laboris sub la suno. 21 Ĉar ofte oni vidas homon, kiu laboras en saĝo, scienco, kaj talento, kaj li devas fordoni sian akiron al homo, kiu ne laboris por ĝi; ĉi tio ankaŭ estas vantaĵo kaj granda malbono. 22 Kaj kio restas al la homo de lia tuta laborado kaj de la zorgoj de lia koro, kion li laboras sub la suno?”''
En juda postkrista diaspora epoko, Maimonido  igas senmorta nur la Intelekton Agantan al kiu kunfluas ĉiuj animoj, en kiu la senmorteco estos rekompenco nur por tiuj kiuj tion meritis.
Eĉ la animoj en transtombo (ŝeolo) ĝuas okazon sin purigi per puna repagado. Laŭonidire, la animo vagas ĉirkaŭ sia korpo ĝis kiam tiu ĉi estos definitive entombigita. Talmudo opinias, ke Dio kunigas la animon al la embrio post kvardek tagoj el la koncipiĝo.
Laŭ Kabalo la animo dividiĝas laŭ diversaj tavoloj: la plej nobla el ili povas sperti la senfinan ĝuadon. En la Zoharo estas skribite ke Nefeŝ postmorte malfariĝas, sed Ruach transdoniĝas “en provizoran paradizon” kie ĝi atendas la unuiĝon de animo kaj spirito (ĉu nefeŝ kun ruaĉ?).
Laŭ Atestantoj de Jehovo
Kiam la Atestantoj de Jehovo legas en la hebrea Biblio la vortojn nefeŝ kaj ruaĉ, ili pensas pri persono kaj besto aŭ pri la vivo de homo kaj besto: do por ili “animo” estas la persono mem, aŭ la besto mem, aŭ la vivo mem. Ne temas, pri principo senmorta, sed pri morteca elemento ĉar oni konstatas ke la vivo ĉesas post la morto.
Okazis, laŭ Jehovistoj, ke en la historio de kristanismo kaj de aliaj kulturoj dependantaj de la Biblio, la legado, kiu interpretas nefeŝon io malsama ol la vivo mem, plenumigis fatalan eraron atribuante al la animo karakterizon de senmorteco kiun, eventuale donos al ĝi nur Dio. Subtene al sia tezo, Jehovistoj citas diversajn bibliajn erojn, kiuj ŝajne aludas morton de la animo (Gn 17:14; El 12:15; Lev 7:20; 23:29; Jos 10:28-39; Psa 78:50; Jeĥ 13:19; 22:27; 1Reĝ 8:9; 16:3).
Jehovistoj rezistas al jenaj obĵektoj: tuta la paralela hebrea literaturo, rabena kaj ne, hebrelingva kaj alilingva, interpretis nefeŝon kiel dian blovon kiu pereas ja jes, antaŭ niaj okuloj, sed kiu permesis al hebreaj saĝuloj kaj al pensfluoj ĉeestaj jam en la tria jarcento antaŭ Kristo, kiel la fariseoj, atingi la konvinkon pri la senmorteco de la animo.
Plue, ŝeolo, pri kiu parolas plurfoje la Biblio kiel loko kie loĝas la mortintoj (Ijb 33:22; Psa 89:48; Psa 16:10; 30:3; 49:15; Pr 23:14), la jehovistoj interpretas kiel tombo, do ne loko de la pluvivantaj animoj. Sed tia interpreto kornobatas kontraŭ la ĉiutempa interpreto de kaj judoj kaj kristanoj. Oni vidu Talmudon.
Krome, la jehovisma interpreto (precipe rilate la esprimojn neklare montrantajn la senmortecon de la animo) ne konsideras la strebon de psalmistoj kaj profetoj por eviti ke la hebrea popolo akiru la paganajn kultojn pri animo (egiptoj, kanaanoj ktp diigantaj animojn).
Vidpunkto prahoma kaj ŝamana
Laŭ antropologoj, la prahomoj lasis spurojn de kredo je estaĵoj superaj kiujn ĝenerale oni nomas spiritoj, kiuj poste evoluis kaj konceptiĝis dioj. Ofte, tiuj spiritoj identiĝas kun la animoj de la prauloj. Ankoraŭ hodiaŭ, laŭ ŝamanismo, estas la spiritoj kiuj movas la mondon kaj ili ofte estas la animoj de la forpasintoj: la spiritoj ĉeestas en ĉiuj vivantaĵoj, ilia rango estas proporcia al la graveco de la estaĵo animita. Prahomoj, do, kredis ke la postmorta homo eniras la dimension de la spiritoj, superan al tiu de la homo surtene vivanta: el tio la neceso honori la animon-spiriton de la forpasinto, ne nur pro senta ligo al li, sed precipe pro tio ke li, potencigita, povas beni kaj bonfari al la vivantoj. El tio ankaŭ la timo pri la mortintoj, pri ilia eventuala venĝemo se malprave humiligitaj ĉe ĉiteraj vivantoj. Kaj ankaŭ estas timo al la perdo de la animo, pro kio la persono devas entrepreni riskan veturadon.
Animo universala
“Anima mundi” (animo de la mondo). Temas pri koncepto subtenata de iuj filozofoj, laŭ kiuj la individuaj animoj kuniĝas kaj iusence kolektive konsistas, kaj fine ili revenas el individueco al unueco en kiu malaperas individueco. Ankaŭ tiuj pensaj kaj mitaj pensfluoj kredas je io, de la homo, postmorta daŭranta.