cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rhede
Geografia situo
Rhede estas baza centro, situanta en la sudokcidenta parto de la distrikto Borken, parte limiĝanta kun la nederlanda landlimo. Rhede ne nur situas en la okcidenta Monastera Lando, sed ankaŭ en la limtransira regiono Hamaland. Tra Rhede fluas la rivereto Bocholter Aa.
La urbocentro situas je nivelo de ĉ. 30 ĝis 32 metroj super NN. La plej supra punkto kun 51 metroj situas en la ekstrema sudo, la plej malsupra punkto kun 26 m en la okcidento je la transiro de la urboteritorio al Bocholt.
Naturpejzaĝo
La tuta teritorio de la urbo Rhede apartenas al la naturpejzaĝo de la malsuprorejna sabloplataĵo. Ambaŭ akvofluejoj Bocholter Aa kaj Rheder Bach dividas la urboteritorion en la valebenaĵo de Rhede, la Aa-vala herbejo de Krechting kaj la suda sablovala ebenaĵo de Krechting Sandtalebene.
Laplejstocenaj sedimentoj konsistas plejparte el Rejngruzoj kaj -sabloj, intermiksitaj per aldonaĵoj de la orientaj Rejno-flankriveroj.
En la malnova urbokerno sekaj kverkoaroj kaj fagaroj dominas, dum kiam en la pli kamparaj terenoj prefere troveblas tigfruktaj kverkoj kaj karpeno. La diferencaj grundoj en la suda urboteritorio prosperigis la evoluon de pli malsekaj kverkaroj.
Esperanto en la regiono
En distanco de 76 kilometroj okcidenten situas la urbo Monastero (Vestfalio) kaj ties Esperanto-Societo Monastera, en distanco de 72 kilometroj sudokcidenten la urbo Essen kaj ties Esperanto-Grupo Essen, kaj en distanco de 68 kilometroj suden la urbo Duisburg kaj ties Esperanto-grupo ''Asocio por internacia kompreniĝo.
Soultzbach-les-Bains
Ĝiaj loĝantoj germane nomatas Sulzbacher, franca nomigo ne konatas.
Katrineholm
Katrineholm estas urbo en la sveda provinco Södermanlands län kaj la samnoma historia provinco Södermanland, do Sudermanio. La urbo estas la centro de samnoma komunumo.
Frua historio
La nomo Katrineholm venas de duka rezidejo samnoma, laŭ la nobelino Catherina Gyllenhorn kiu vivis tie. La loĝloko ekkreskis kiam ĝi iĝis fervoja nodopunkto interligante la fervojajn liniojn Stokholmo - Gotenburgo kaj Stokholmo - Malmö. En 1917 ĝi havis 6 000 loĝantojn kaj ekde la jaro 1971 estas la centro de la samnoma komunumo.
Nuntempo
Katrineholm havis fortan industrian sektoron, al kies ekonomio kontribuis pluraj multnaciaj entreprenoj kiel Ericsson kaj Scania, sed en la 1990-aj jaroj pluraj el tiuj kompanioj reduktis sian laboristaron en Katrineholm. Nuntempe, multaj urbanoj laboras ekster la urbo, aparte en Stokholmo, ĉar la trajnkonekto inter Katrineholm kaj pluraj aliaj aparte gravaj urboj de Svedio rapidas kaj komfortas.
Rilato al Esperanto
En malgranda paroĥo proksime al Katrineholm naskiĝis, kreskis kaj antaŭ sia morto plurajn jarojn vivis la esperantisto Valdemar Langlet, fondinto de la Esperanto-Klubo de Upsalo, la laŭ fondodato dua Esperanto-klubo de la mondo: Li dum la Dua Mondmilito laboris kiel universitata instruisto de la sveda lingvo kaj ambasadora dungito en Budapeŝto kaj savis la vivojn de multaj nazie persekutitaj judoj kaj ankaŭ hungaroj.
Sia (kantistino)
Sia Kate Isobelle Furler (n.18-a de decembro 1975, Adelajdo) estas aŭstralia kantaŭtorino, aktorino kaj komponistino.
Meza kartoĉo
La meza kartoĉo estas pli forta ol la pistola kartoĉo, sed pli malforta ol tiu de la fusilo.
Oni evoluigis tion pro kolektitaj spertoj de la unua mondmilito, laŭ kiuj la pafistoj plej ofte pafis nur je 200-300 m, tiel la teoria kapablo de pafdistanco je 800 – 1000 m estas superflua. Tiel oni superflue eluzis pulvon. Malpliigante pulvoentenon de la kartoĉo, pafisto povas kunporti pli da municio. Alia avantaĝo estas, ke pro la pli malgranda kvanto de la pulvo, la pafilo pli malforte repuŝas dum pafo. Tiu meza kartoĉo estis larĝe uzita en la dua mondmilito.
Cabrejas del Campo
Cabrejas del Campo [kaBREĥas delKAMpo] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Cabrejas del Campo estas etimologie komprenebla kiel Kapretoj de la Kamparo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 320 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 24 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Cabrejas del Campo kaj Ojuel [oĤŬEL]. Ĝi limas kun Candilichera, Aldealafuente, Aliud kaj Almenar de Soria.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis al la Comunidad de Villa y Tierra de Soria formante parton de la Sexmo de Lubia.​
Ĝi havis fervojon el 1895 ĝis 1985.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la gotika preĝejo kun gotika retablo el plurkolora ŝtono, unika en la provinco, tradicia arkitekturo, ermitejo, gvatoturo kaj tiel plu.
Visznek
Visznek [visnek] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös.
Hayao Miyazaki
Hayao MIYAZAKI (宮崎 駿 [Mijazaki Hajao] 1941) estas japana anime-reĝisoro desegnofilmisto kaj verkisto de mangao.
Lia ĉefverko estas la mangao Naŭsika de la Venta Valo (風の谷のナウシカ [Kaze no Tani no Nauŝika]), epopeeca rakonto de pli ol mil detalplenaj paĝoj, kiun li verkadas ekde 1982 ĝis 1994. La kompleksa intrigo temas pri la vivo kaj la morto, lojaleco inter estro kaj ano, kaj la etika kosto de klopodoj krei tro perfektan mondon. En 1983—84 Mijazaki adaptis la jam nefinitan historion al desegnofilmo, kiun li direktis. La filmo rapide fariĝis la tiama plej populara kinaĵo en Japanio; la sama sorto okazis kaj okazas ankoraŭ je multe el liaj sekvaj filmoj.
En 1985, Mijazaki kune kun la eldonejo de "Naŭsika", Tokuma Ŝoten (徳間書店), fondis la desegnofilman studion Studio Ghibli (スタジオジブリ [sutaĝio ĝiburi]) por sekvi ties sukceson per nova filmo, "Laputo: Kastelo en Ĉielo". Ekde tiam, li reĝisoris proksimume duonon de la filmoj tie produktitaj; la plejmulton el la restaĵo direktis lia longatempa samlaborano, Takahata Isao.
Dum lia juneco, Mijazaki estis marksisto, kaj la filozofio de marksismo ankoraŭ influas liajn verkojn.
Oftaj "mijazakiaĵoj" estas:
Filmaro
La verkoj kun la indeksoj 1, 2, 3 estas TV-serioj, la aliaj verkoj estas kinofilmoj.
2: Mijazaki Hajao reĝisoris ĉiujn 26 epizodojn de tiu TV-serio, kie multaj specialaĵoj de lia stilo unue aperis.
3: Tiu "speciala" epizodo identas kun la du epizodoj 145 kaj 155 reĝisorita de Mijazaki Hajao, el la televida serio "Nova Lupeno la 3-a" (Lupena la 3-a: Parto 2).
Eksteraj ligiloj
(en) Profilo je IMD
(jp) Oficiala retejo de Studio Ghibli
(eo) Populara animacia filmo Nausicaä de Japanio ludita kiel kabuka teatraĵo, Tutmondaj Voĉoj
(en) Nausicaa.net Informplena retejo administrata de Mijazaki-ŝatantoj
(fr) Dossier de la Schkopi page ciné : l'exception Miyazaki, artikolo pri la kvalitoj de du el liaj filmoj, Mononoke kaj Totoro
Leľa
Leľa, hungare Leléd estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Novi Kozjak
Novi Kozjak, serbe Нови Козјак, germane Ferdinandsdorf, hungare Ferdinándfalva estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Alibunar.
Leľa
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ dekstra bordo de Ipeľ, fine de sakovojo, laŭ la slovaka-hungara ŝtatlimo. Štúrovo troviĝas 8 km-ojn for.
Novi Kozjak
Situo
Novi Kozjak situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo.
Leľa
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la loko devenis el 1262. Tiam la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. En 1910 loĝis tie 553 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al la distrikto de Szob. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 396 da homoj (343 hungaroj, 46 slovakoj). Ekde 2008 nur la rivero baras la trafikon, ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen.
Novi Kozjak
Historio
La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Alibunár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Novi Kozjak 768 homoj, (695 serboj (91 %), 29 rumanoj, 10 jugoslavianoj, po 8 hungaroj kaj slovakoj, 7 ciganoj kaj aliaj).
Stacio Omotesandō
Stacio Omotesando (表参道駅 [Omotesandō-eki], Omotesando) estas metroa stacio de la metroa reto Tokjo Metro en Tokio, Japanio. Ĝi servas 2 liniojn: Linion Ginza, Linion Hanzomon. La stacio situas en Kvartalo Minato-ku (parto de la kajo de la linio Ĉijoda situas en Kvartalo Ŝibuja).
Stacio Ōtani (Ŝiga)
Stacio Ōtani (japane: 大谷駅 [Ōtani-eki], angle: Ōtani Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Keishin.
Stacio Omotesandō
Kajoj
La linioj Ginza kaj Hanzomon havas komunajn insulajn kajojn. Je ĉiu tiu kajo estas samdirekta trafiko, ili situas sur la sama etaĝo.
Feurs (stacidomo)
Feurs estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Feurs, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Tiĥvina Tombejo
La Tiĥvina Tombejo (Тихвинское кладбище) estas historia tombejo en la centro de Sankt-Peterburgo. Ĝi estas parto de la monaĥejo Aleksandro Nevski, kaj estas unu el la kvar tombejoj de la komplekso. Ekde 1932 ĝi estis parto de la Ŝtata Muzeo de Urba Skulptarto, kiu referencas ĝin kiel Nekropolo de Artomajstroj (Некрополь мастеров искусств).
Malfermita en 1823 post la unua tombejo de la monaĥejo Lazarevskoe (Lazar-tombejo) iĝis plenplena, la tombejo unue nomiĝis simple la "Nova Lazar-tombejo". Ĝia nuna nomo referencas al la tombeja preĝejo, dediĉita al la ikono de la Tiĥvina Dipatrino. Ĝi superis la Lazarevskoe kaj iĝis populara kaj prestiĝa tombejo. La unua literatura figuro entombigita estis la historiisto kaj verkisto Nikolaj Karamzin (1826), sekvita en 1833 de Nikolai Gnediĉ, samlernanto de Aleksander Puŝkin. Kelkaj aliaj amikoj de Puŝkin estis poste entombigitaj tie. Partikulare gravaj entombigoj estis tiuj de Miĥail Glinka en 1857, Fjodor Dostojevskij en 1881, Modest Musorgskij kaj Aleksander Borodin en la 1880-aj jaroj, kaj Pjotr Ĉajkovskij en 1891.
Kelkaj aliaj entombigitoj
59.92278°N, 30.38611°W
Mnichov (distrikto Domažlice)
Mnichov (Münchsdorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Plzeň, en distrikto Domažlice. Ĝi situas en Bohemia arbaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1550.
Ernie Wilkins
Ernest Brooks Wilkins la pli juna (naskiĝis la 20-an de julio 1919 en Sankta Luiso, Misurio, Usono ; mortis la 5-an de junio 1999 en Kopenhago, Danujo) estis usona saksofonisto, komponisto kaj bandestro de moderna ĵazo.
Vivo kaj verkado
En 1951 li fariĝis kune kun sia pli juna frato Jimmy Wilkins laŭ rekomendo de Clark Terry membro de la bando de Count Basie, por kiu li verkis kiel muzikaranĝisto kaj komponisto. I.a. li priverkis por ĝi One O'Clock Jump kaj Every Day I Have The Blues. En 1955 li foriris de Basie, por verki komponiste kaj saksofoniste en la bando de Dizzy Gillespie. En 1956 li laboris por Big Joe Turner (Boss of the Blues); ekde 1958 ĝis 1960 li laboris kun la bando de Harry James.
En la 1960-aj jaroj la kariero de Wilkins haltis pro drogoproblemoj. Fine de la 1960-aj jaroj li revenis en la muzikmondeton kiel muzika direktisto de la Big B-A-D Band de Clark Terry. En 1975 li komponis la ĥorsuiton Four Black Immortals, kiu estis prezentata en la Urbo-Halo kaj la Halo Avery Fisher en Novorko. Dum la malfruaj 1970-aj jaroj li koncertvojaĝis kun Clark Terry tra Eŭropo.
En 1980 Wilkins decidiĝis, komplete translokiĝi al Eŭropo kaj ekloĝis en Kopenhago. Tie li fondis la Ernie Wilkins' Almost Big Band, kun kiu li verkis kvar albumojn. Krom tio li verkis ankaŭ kun la bandego de la Dana Radio, kun kiu li en 1991 vojaĝis tra Britujo kaj verkis la albumon Suite for Jazz Band. Li muzikis ankaŭ kun muzikistoj Earl Hines, Sonny Rollins, Milt Jackson, Sarah Vaughn, Lena Horne kaj Quincy Jones. Post apopleksio li retiriĝis el la muziknegoco.
Rekta parolo
Malsame ol citaĵo, rekta parolo aperas kiel plena eldiro, en konkreta parol-agado kaj en konkreta situacio, kun konataj parolanto kaj aŭskultantoj. Estas 2 ĉefaj specoj de tiaj parol-agadoj:
La tempajn kaj spacajn adjektojn, la personajn pronomojn aperantajn en rekta parolo oni interpretu laŭ la situacio de la parolanto, kiu situacio kutime malsamas ol tiu de la rakontanto: Ŝi diris: «Mi revenos morgaŭ». Sed en la sekva tago ŝi ne venis.
Monologo
Rekta parolo monologa kutime havas la saman interpunkcion, kiel ĉitaĵo. La cita parto aperas inter citiloj. La atribuon eblas antaŭ-, inter- aŭ post-meti.
Antaŭmetita atribuo:
Kiam la bona virino trankviligis sian soifon, ŝi diris al la knabino: «Vi estas tiel bela, tiel bona kaj tiel honesta, ke mi devas fari al vi donacon» (FE, §15).
Intermetita atribuo:
«Mi faras al vi donacon,» daŭrigis la feino, «ke ĉe ĉiu vorto, kiun vi diros, el via buŝo eliros aŭ floro aŭ multekosta ŝtono.» (FE, §15)
Postmetita atribuo:
«Kaj tamen ĝi moviĝas!» diris Galilejo.
Dialogo
En Esperanto kunekzistas du manieroj prezenti dialogojn: la ĝermana kaj la franca-pola-rusa. Zamenhofo uzadis jen unu, jen la alian.
La maniero ĝermana (angla-germana)
En tiu maniero dialogo aperas kiel simpla sinsekvo de rektaj paroloj monologaj, ĉiu el kiuj komencas apartan alineon, ekz‑e («La batalo de l' vivo»): “Alfred”, diris Grace kaj rapide ekrigardis supren. “La suno malleviĝas. Vi ne forgesis, kion vi devis sciigi min, antaŭ ol ĝi malaperas.”
“Vi sciiĝos la veron pri la sorto de Marion, mia kara”, li respondis.
“La tutan veron”, ŝi varmege petis. “Sen pluaj kaŝoj. Tiel estis la promeso. Ne vere?”
“Tute vere”, diris la edzo.
Antaŭmetita atribuo rompas la alineon: (…) li tamen respekte respondis:
“Kiel Vi ordonos, sinjoro!”
“Se povus esti io serioza”, komencis la doktoro, “en tiu ĉi —”
“Farso, sinjoro”, plenigis Alfred. (Samverke.)
La maniero franca-pola-rusa
En ĉi tiu maniero dialogo estas konceptata ne kiel pluro da monologoj, sed kiel aparta speco de parol-agado. Ankaŭ en ĉi tiu maniero ĉiu eldiro komencas novan alineon, tamen la citajn partojn dialogajn apartigas ne citiloj, sed haltostrekoj: – Estimata sinjorino kredeble havas bezonon al la informa oficejo? – diris la mastrino de la loĝejo.
– Jes, sinjorino, – respondis la venintino. – Mi estas Marta Świcka.
– Volu sidiĝi kaj atendi momenton, ĝis mi finos la interparoladon kun tiuj sinjorinoj, kiuj venis antaŭe. («Marta»)
Tiu aparta interpunkcio ebligas, interalie, klare diferencigi la dialogon (la eldirojn eksterigatatajn) disde la paralela rekta parolo interna (enmensa), ekz‑e
— Vi estas tre modesta … Sed mi dezirus ekscii ion pri vi, pri via familio, pri via patro, pro kiu vi forlasas nin.
«Kial ŝi diras tion al mi?» — pensis Bazarov.
— Ĉio ĉi tute ne estas interesa, — diris li voĉe, — precipe por vi, ni estas malaltaj homoj … («Patroj kaj filoj», ĉap. 17ª)
Ankaŭ la eningita rekta parolo apektas pli bone: – Efektive, okulfrapis, kiam mi vidis lin post tiu travivaĵo, lia mirinda sereneco. Li diris: «Mia animo similas vastan trankvilan lagon». Ĉu vi iam aŭdis pri iu, kiu, en unu tago, transiris el plej profunda deprimiĝo en perfektan serenecon kun plena malapero de ĉiuj psikaj simptomoj?
San Damiano d'Asti
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Asti. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Kosmaso kaj Damiano, ĝemeloj kaj kuracistoj fine de la 3-a jarcento, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Rekta parolo
La maniero franca-pola-rusa
Ene de tiu maniero franca-pola-rusa la citila interpunkcio povas prezenti enmensan dialogon: Sed baldaŭ pensoj tumulte envenis min kaj koliziis inter si: «Ne eblas» – «Tamen mi vidas» – «Sed ne eblas, mi konas ĉi tiun regionon ege bone. Kiom ofte mi esploris ĝin ekskurse aŭ montgrimpe! Ĉi tiu valo ne ekzistas» – «Eble mi frakasis mian kapon sur la rokojn, kiam mi falis, kaj nun febre sonĝas» – «Sed mi sentas neniun doloron» – «Ĝi estas ege bela» – «Tamen mi multfoje konsultis mapon de la regiono: mi scias, ke tia valo ne povas ekzisti. Kaj je ĉi tiu alteco ĝi ne povus esti tiel verda.»
San Damiano d'Asti
Najbaras la komunumoj.
Rekta parolo
Vortordo en la atribuoj
PAG rimarkigas (§227): La vortordo en la inter- kaj postmetitaj frazoj citantaj tenas sin, laŭ la kutimo de Zamenhofo kaj aliaj aŭtoroj, al la jena regulo: La motivo de tiu rekomendo estas klarigita en la artikolo pri vortordo en Esperanto. La ekzemploj en ĉi tiu artikolo ĝenerale konformas al la rekomendo; ŝajna escepto estas la atribuo diris li voĉe ĉe la respondo de Bazarov; sed tie la enklitiko li ne staras frazofine, frazofine staras la dusilaba voĉe, kaj la prozodio ne suferas. Tiu ekzemplo atestas, ke la rekomendo de PAG estas precizigenda: la dua parto validas se la pronomo staras frazofine.
Lamar S. Smith
Lamar Seeligson SMITH (naskiĝis la 19-an de novembro 1947 en San Antonio, Teksaso) estas usona politikisto de la Respublikana Partio. Ekde la jaro 1987 li estas parlamentano en la Usona Domo de Reprezentantoj kaj reprezentas la 21-an kongresan balotodistrikton, kiu kovras teritorion nordoriente de San Antonio kaj okcidente de Aŭstino.
Vivo
Lamar Smith naskiĝis en 1947 en San Antonio kaj tie en 1965 finis la mezlernejajn jarojn en la urba Teksasa Armea Instituto. En 1969 li finis bakalaŭran studon de juro en la Universitato Yale en New Haven (Konektikuto) kaj en 1975 doktoriĝis pri juro en la Suda Metodista Universitato de Dallas.
Ekde la jaro 1970 li profesie laboris kiel ĵurnalisto kaj advokato en Vaŝingtono. Kun sia edzino Beth li havas du infanojn.
Internacie li precipe konatiĝis ekde oktobro 2011 per sia antaŭenpuŝo de la leĝpropono Stop Online Piracy Act (mallonge SOPA, traduke "Leĝo por Haltigi Enretan Piratadon").
Lomoviejo
Lomoviejo [lomoBJEĥo] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco.
Holínské Předměstí
Holínské Předměstí estas parto de urbo Jičín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordokcidente de Jičín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/35. Estas ĉi tie registritaj 524 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Holínské Předměstí situas en katastraj teritorioj Jičín kun areo 12,06 km².
Lomoviejo
Geografio
Ĝi distas 76 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj 18 km de Medina del Campo kaj limas kun municipoj Fuente el Sol, Ataquines, Muriel de Zapardiel kaj Moraleja de Matacabras. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj. Inter Fuente el Sol kaj Lomoviejo estas lageto.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de 15-a al 16-a jarcentoj.
4129 Richelen
Nomo
Ĝia nomo, "Richelen", estis komponita en honoro de Richard A. Keen kaj Helen C. Duran, amikoj de la malkovrinto, okaze de ilia geedziĝo.
Preĝejo Tereza el Avilo (Kazincbarcika)
Preĝejo de Tereza el Avilo estas romkatolika konstruaĵo, pli pli malgranda preĝejo en Hungario, en Kazincbarcika.
Historio
En tiu loko vilaĝo Sajókazinc funkciis ĝis 1947, poste ĝi unuiĝis kun Barcika. Pri la vilaĝa kirko grandparte la datenoj perdiĝis, sed en 1576 la kalvinanoj akiris la la kirkon. La restintaj katolikoj apartenis al filio de Sajószentpéter, poste al Berente. Oni konstruis la nun videblan preĝejon en 1913. Depost 1984 renoviĝo komenciĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la korto estas ankaŭ skulptaĵo pri Tereza el Avilo kaj krucifikso. La kvadrata turo altiĝas en flanko de la navo.
Kermeso okazas en la 15-an de oktobro.
Sándor Kiss (skulptisto)
Sándor Kiss [ŝAndor kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Sándor estis hungara skulptisto, medalisto.
Sándor Kiss naskiĝis la en Șaroș pe Târnave (Rumanio), li mortis la  en Zsennye (Hungario).
Biografio
Sándor Kiss apartenis al la hungara minoritato en Rumanio (Transilvanio). Li abiturientis en Kolozsvár (tiam apartenanta al Hungario), poste li studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto (1945-1950). Liaj plej gravaj instruistoj estis Béni Ferenczy, Ferenc Medgyessy kaj Pál Pátzay. Post siaj studoj li vivis en Budapeŝto, baldaŭ ĝismorte en artistkolonio en Zsennye. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1969-1980.
Elektitaj artaĵoj
Sigismondo (Sankta Romia Imperio) (bronz, 1985, preĝejo en Pásztó), Patrino kun sia filo (ŝtono, 1961, Budapeŝto), Stefano Bocskai (marmoro, 1971, Derecske), Elizabeto de Hungario (ŝtono, 1981 en Baziliko Sankta Petro), Ottó Bláthy (bronzo, 1973, Göd), Margareta de Hungario (ŝtono, 1981, Baziliko Sankta Petro), Gizela de Bavario (ŝtono, 1981, Baziliko Sankta Petro), Martinász (ŝtono, 1953, Hatvan)
Schöngeising
Schöngeising estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Grafrath, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Kottgeisering kaj Grafrath.
2794 Kulik
2794 Kulik estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan mineralogon Leonid Aleksejeviĉ Kulik, (cirile Леонид Алексеевич Кулик, 1883–1942), konata pro liaj studoj pri meteorŝtonoj.
Kaŭna Teknologia Universitato
La Kaŭna Teknologia Universitato (litove Kauno Technologijos Universitetas, KTU) estas la plej granda teknologia universitato en Baltio kaj la dua plej granda universitato en Litovio. Establigita el iuj partoj de la Vytautas-Magnus-universitato dum la sovetunia okupado, la universitato estis nomata "Kaŭna politeknika instituto" (litove Kauno politechnikos institutas), ekde la jaro 1974 kun la kromnomo de la komunisto "Antanas Sniečkus". La politeknika instituto kaj la "Kaŭna medicina akademio" estis formitaj el partoj de la Vytautas-Magnus-universitato, post kiam du ĉefaj humanismaj fakultatoj estis translokitaj al la Vilna Universitato dum la jaro 1949.
Dum la jaro 2006 la universitato havis proksimume 19.000 studentojn.
Charles Korvin
Charles KORVIN estis hungardevena usona aktoro. Charles Korvin naskiĝis, kiel Kárpáthy Korvin Géza la 1907 en Hungario, en Pöstyén [poŝtjen] (nuntempa Piešťany en Slovakio) - mortis la  1998 en Novjorko.
Biografio
Charles Korvin devenis el hungara nobela familio. Li frekventis lernejojn komence en Hungario (ekzemple en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi), poste en Parizo. En 1940 li migris al Usono. Li komencis sian aktoran karieron en Novjorko sub nomo Geza Korvin. Li ricevis usonan ŝtatanecon en 1957, poste li ekuzis la nomon Charles Korvin. Li ricevis rolojn en Universal Pictures, baldaŭe ankaŭ en diversaj filmejoj.
3437 Kapitsa
3437 Kapitsa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun de fakto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la rusa soveta fizikisto Pjotr Leonidoviĉ Kapica (cirile Пётр Леонидович Капица, 1894–1984) nobel-premiito por fiziko en 1978.
Albert Bedő
BEDŐ Albert (bedeo:), ankaŭ Kálnoki Bedő, estis hungara arbarkultiristo. Li naskiĝis en Sepsikőröspatak la 31-an de decembro 1839 kaj mortis en Budapeŝto la 20-an de oktobro 1918.
Lia nomo Kálnoki devenas de vilaĝo Kálnok proksime de Sepsikőröspatak.
Biografio
Albert Bedő post siaj juraj studoj laboris en Marosvásárhely, pli poste inter 1860–64 li finis la akademion pri arbarokulturo de Selmecbánya. Ekde 1864 li estis kunlaborabnto de Erdészeti Lapok (=Arbaraj Paĝoj), pli poste ĝia redaktoro. Li estis la sekretario de la Országos Erdészeti Egyesület (Landa Arbara Ligo) fondita en 1866, pli poste ĝia unua subprezidanto. Kun Adolf Divald kaj Károly Wagner li preparis la arbarleĝon de 1879. En 1881 li estis minsterikonsilanto, en 1885 ŝtatsekretario. En 1896 li iĝis deputito de landkunveno kun liberala programo ĝis 1905. Je lia memoro la Országos Erdészeti Egyesület en 1957 establis distingon Bedő Albert emlékérem (Memoredalo).
NGC 4510
NGC 4510 (aliaj indikoj — UGC 7679, MCG 11-15-58, ZWG 315.41, PGC 41489) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de moskeoj
Jen listo de gravaj moskeoj tra la tuta mondo:
Seleuŝ
Situo
Seleuŝ situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj.
Historio
La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Alibunár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Seleuŝ 1340 homoj, (658 rumanoj (49 %), 578 serboj (43 %), 62 ciganoj, 12 slovakoj, 10 jugoslavianoj, 4 kroatoj kaj aliaj).
Vârciorova
Vârciorova [vırĉorova] (hungare: Varcsaró) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 1 50 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 112 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1433. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Bolvaşniţa.
5822 Masakichi
5822 Masakichi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki S. Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
Brisbana Vala Fervoja Linio
La Brisbane Valley Railway Branch (Brisbano Vala Fervoja Branĉo) estis fervoja interligo en Kvinslando, Aŭstralio liganta Ipswich, okcidente de Brisbano, al valo de la supra Brisbana rivero. Laŭstadie malfermite inter 1884 kaj 1913 la fervojo disponigis decidan transportan ligon inter Ipswich kaj Yarraman kaj faris evoluon kaj prosperon laŭ sia vojo. La linio akiris sian serpentuman reputacion ĉar ĝi ne prenis rektan kurson kiam konfrontite kun monteto aŭ montfendo.
La linio branĉigis de la ĉefa okcidenta linio ĝis Toowoomba ĉe Wulkuraka mallongan distancon okcidente de Ipswich kaj frapis nordokcidentan itineron direkte al Fernvale kaj Lowood antaŭ daŭrante tra Toogoolawah kaj Blackbutt al Yarraman. Ĝi iĝis unu el la malmultaj lokaj fervojaj por gastigi pasaĝeron kaj miksitajn trajnojn kaj la enkonduko en 1928 el fervojmotoraj servoj certigis ke ĝi retenis gravan pasaĝeran trafikan rolon.
Ŝtupo 1
La unua sekcio de Wulkuraka ĝis Lowood estis malfermita la 16an de junio 1884 kaj haltoj estis establitaj ĉe Muirlea, Pino-Monto, Borallon, Wanora, Fairney View, Fernvale, Vernor kaj Lowood. Origine konata kiel "Fetora Montfendo", Fernvale akiris tiun nomon en 1875. La punkto iĝis regula tenduma loko sur la vojo de Ipswich ĝis Esk. La linio inter Fernvale kaj Lowood poste estis forigita kaj anstataŭigita per migranta kaj bicikla trako scianta kiel la Brisbane Valley Rail Trail (Brisbano Vala Fervoja Vojeto).
Antaŭe konate kiel "La Vepro" aŭ "Cairnhill", Lowood evoluis kiel fervoja urbo post kiam ĝi iĝis la finstacio por la unua fervoja sekcio. Stacidomo estis konstruita ĉirkaŭ ĉi tiu tempo. Telegrafejo funkciis en la stacidomo de 1885 ĝis 1886 kaj poŝtejo funkciis tie de 1888 ĝis proksimume 1938. Antaŭ 1926 la stacio fanfaronis pri ripozejo, varejo, ŝarĝejo, porkejo lkaj loĝejo por la staciestro. La stacidomo estis ĵus reestigita kaj fervoja historia muzeo estas proponita.
Ŝtupo 2
Malfermite la 9an de aŭgusto 1886, la dua stadio de la linio pasis tra Klarendono, Coominya, kaj Monto Hallen kaj finiĝis ĉe Esk. Stacidomo estis konstruita ĉe Coominya (origine nomita Bellevue) en 1886 kiel parto de la etendaĵo. Varejo estis alkonstruita kaj en proksimume 1891 la platformo kaj stacidomo estis translokigitaj al la kontraŭa flanko de la linio. Staciestro estis nomumita en 1914 permesante kontraŭmovantajn trajnojn por pasi. La stacio iĝis centro por brutara transporto. La stacidomo estis reestigita kaj nun estas uzita por komunumaj celoj.
La urbo de "Gallanani" (eble indiĝena nomo por la orienta marĉkokino) nuntempe estis establita tagon ESK en 1872. Kiam la fervojo alvenis la urbo daŭris sub la nomo de Gallanani kaj la stacio estis nomita ESK. Gallanani iĝis la stacia urbo de ESK en 1913. ESK kreskis por iĝi la ĉefurbeto en la Brisbana Valo kaj ripozejoj estis aldonitaj en 1912 kaj poste disfaligita en 1978. Porkoj, brutaro, konstruligno kaj kafkremo konsistigis la plejparton el la frajto. Rapida kaj malmultekosta transporto de konstruligno al Brisbano ankaŭ estis postulata por apogi loĝigon por la burĝona populacio en la ŝtatĉefurbo. ESK pritraktis amaso da trafikon dum la konstruado da Somerset Dam en la 1930-aj jaroj kaj 1940-aj jaroj. [ citaĵo bezonis ] Kiel speciala okazaĵo, la lasta vaportrajno vojaĝis tra ESK en 1993.
Ŝtupoj 3-4
15a februaro 1904 kaj 1a septembro 1904 vidis la triaj kaj kvaraj stadiojn de la linio malfermita al Toogoolawah (tra Ottaba) kaj Yimbun respektive. La jam sukcesa Cressbrook fabriko por kondensita krema funkciigis en Toogoolawah kaj la apero de la fervojo akcelis sian evoluon. Kiam la unua pasaĝero alvenis, ekzistis konfuzo inter Cressbrook stacio kaj Cressbrook stacidomo. La nomo Toogoolawah estis elektita por la stacidomo honore al la hejmo de loka familio en Brisbano nomita "Tugulawa" kun la signifo "kurbo en la rivero". Ĉe ĝia alteco, la fervoja komplekso inkludis varejon, railteleron, tendumaj lokon, brutkortojn, la loĝejon kaj porkejojn de staciestro. Iimbun (antaŭe nomita Moorabool kaj pli posta Kannangur) estas nur proksimume 4 mejloj preter Toogoolawah kaj tri trajnoj semajne laŭiris la linion de Ipswich.
Ŝtupoj 5-7
Pli ol ses jarojn poste, la 22an de novembro 1910, la kvina stadio de la linio estis malfermita al Linville kaj haltoj estis establitaj ĉe Harlin, Nurinda kaj Moore. Brutaro, ŝafaj kaj porkaj kortoj estis konstruitaj ĉe Harlin kiam la fervojo malfermita kaj traniranta rekurbo estis konstruita en 1941 permesantaj trajnojn pasi. La stacia sinjorino estis retirita de servo en oktobro 1963. Nomita laŭ la Moore-familio, varejo kaj platformo estis establitaj ĉe Moore en 1910. Ŝirmejo, brutkortoj kaj ŝarĝanta banko poste estis aldonita. Brutaro kaj ligno estis gravaj krudaj varoj veturitaj tra Linville kiu iam fanfaronis la plej grandan fervojkapo en suda orienta Kvinslando kaj la dua plej granda en la suda hemisfero. Brutaro venis de ĉiuj partoj de la Suda Burnett regiono por esti veturita sude al merkatoj.
La linio estis malfermita ĝis Benarkin la 8an de majo 1911 kaj tra Blackbutt kaj Nukku al Gila la 19an de decembro 1912. De Benarkin kaj Blackbutt grandaj kvantoj de konstruligno estis transportitaj. Blackbutt estis nomita en 1909 laŭ ordinara arbo de la areo - la Blackbutt aŭ Eŭkalipto pilularis. Staciestro estis nomumita al Blackbutt en 1913 kaj servo ĉe la stacio ĉesis en 1965.
Ŝtupo 8
Malfermite la 1an de majo 1913, la oka kaj fina stadio finiĝis ĉe Yarraman post pasado tra Pidna. Proponita etendaĵo al Nanango ne rezultis. Yarraman-stacio servis la Kvinslandan Pino-Firmaon ĝis la segejo fermiĝis en 1972. En la sama jaro pasaĝertrajno forlasis al Ipswich tri tagoj semajne ĉe 8.30 matene por la ses hora vojaĝo al Yarraman. La reveturo venontan matenon estis dudek kvin minutoj pli rapida. La unua dizela lokomotivo funkciigis inter Ipswich kaj Yarraman en 1967. En la samaj jaraj pasaĝertrajnoj sur la linio ĉesis. Dum 2-a Mondmilito la marbordo estis opiniita minacata per atako kaj alternativa vojo por defendo estis konstruita kun la fervojo utiligita por transporti fuelon. Grandaj subteraj stokujoj estis konstruitaj proksime de la stacidomo kaj estis uzitaj ĝis la 1980-aj jaroj. Interŝanĝadaj terenoj estis fermitaj en 1991 kaj servoj proksimume du jarojn poste estis nuligitaj.
Kokono
Kokono estas ŝelo ŝpinata aŭ sekreciata de diversaj animaloj (senvertebruloj), por ŝirmi en ĝi la ovojn dum ilia evoluo (ekz. lumbriko) aŭ la pupojn dum la metamorfozo (ekz. lepidopteroj). La kokono konsistas el organika materialo (kitino, silko).
Sándor Jemnitz
Sándor Jemnitz [ŝAndor jemnic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jemnitz Sándor estis hungara komponisto, dirigento, muzikkritikisto, esteto.
Kokono
En la kokonejo oni bredas silkraŭpojn por poste bobenigi silkofadenojn el la kokono.
Sándor Jemnitz
Sándor Jemnitz naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Balatonföldvár.
Biografio
Sándor Jemnitz devenis el juda familio. Li studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio (1906–1908), en konservatorio de Lejpcigo (1908–11) de kaj en Berlino de (1913–1915). Liaj plej gravaj instruistoj estis Max Reger, Artúr Nikisch, Hans Sitt kaj Arnold Schönberg. Post siaj studoj li estis dirigento en teatroj en diversaj urboj, poste muzikkritikisto en Berlino. En 1919 li revenis al Hungario. Inter 1924 kaj 1950 li estis kritikisto de Népszava, poste li instruis en muziklernejo.
Novak Đoković
Novak ĐOKOVIĆ (serbe: Новак Ђоковић; naskiĝis en Beogrado, Serbio, la 22-a de majo 1987) estas serba tenisludisto, ekde la 4-a de julio 2011 daŭre gvidanto de la ATP-listo (monda ranglisto de profesiaj tenisludistoj).
Dum sia kariero, li ĝis la stato de februaro 2016 venkis en signife pli ol 650 ludoj, akiris pli ol 61 titolojn, el kiuj 12 en la prestiĝaj turniroj de la serio "Granda Ŝlemo", 30 en konkuro ATP Masters Series kaj 5 (2008, 2012, 2013, 2014 kaj 2015) en Pokalo de la Majstroj (Tennis Masters Cup).
Novak Đoković loĝas en Montekarlo, Monako.
La 16-an de Januaro 2022, post kelkaj tagoj de juraj procesoj Novak Đoković estis deportita el Melburno, Aŭstralio, ĉar li malobeis la landajn regulojn kontraŭ KOVIM-19, ĝuste antaŭ sia partopreno en ĉampioneco Malferma.
Pezinok
Situo
Pezinok situas ĉe renkontiĝo de Malgrandaj Karpatoj kaj ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Bratislava-Modra (urbo), laŭ fervojo Bratislava-Trnava. La ĉefurbo troviĝas 20 km.
Crupies
La teritorio havas komunan limon kun.
Historio
En la jaro 1276, la grafo de Valentinois konstruigis lignan kastelon en tiu strategia loko por aserti sian potencon kontraŭ la episkopo de Die. Sekve aperis ŝtonkastelo. Ambaŭ konstruaĵoj tamen malaperis jam antaŭ la 16-a jarcento.
Monumentoj
La kapelo Saint-Jean de Crupies famas pro sia romanika stilo. Ĝi estis menciita por la unua fojo en la jaro 1107, kaj estas verŝajne la plej malnova preĝejo de la tuta departemento. Ĝi fariĝis Monumento historia en 1980.
Administrado
Crupies apartenas al la kantono de Bourdeaux, kies ĉefurbo estas Bourdeaux. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
Pintopredanto
Pintopredanto (konata ankaŭ kiel alfa, super-, aŭ altopredanto) estas predanto kiu ne havas predantojn de si mem, kaj tiele ĝi estas pinte de la manĝo ĉeno. Pintopredantaj specioj estas ofte en la pinto de longa manĝoĉeno, kie ili havas gravan rolon en pluhavo de la sano de ties ekosistemoj.
Manĝoĉeno startas en la trofa nivelo 1a kun unuanivelaj produktantoj kiel plantoj, pasas al la herbovoruloj je la nivelo 2a, karnovoruloj je la nivelo 3a aŭ pli alta, kaj tipe finas per pintopredantoj en la nivelo 4a aŭ 5a.
Sobieski (trajno)
La Sobieski estas EuroCity (EC) internacia trajno. Ĝi estis lanĉita en 1994, ĝi konektas Vienon, la ĉefurbon de Aŭstrio, kaj Varsovion, la ĉefurbon de Pollando, tra la Ĉeĥa Respubliko.
La nomo de la trajno honoras la Sobieski-familion, faman familion de pola nobelaro.
En la jaro 2013, la norden iranta trajno forveturas post la sepa horo kaj la suden iranta trajno post tagmezo. Ambaŭ trajnoj alvenas en siajn cellokojn post ok horoj kaj tridek minutoj.
Haltoj de trajno Sobieski (entute 639 km)
Wien Meidling - Wien Simmering - Břeclav - Hodonín - Staré Město u Uherského Hradiště - Otrokovice - Přerov - Hranice na Moravě - Ostrava-Svinov - Ostrava hl.n. - Bohumín - Zebrzydowice - Katowice - Sosnowiec Glowny - Warszawa Zachodnia - Warszawa Centralna - Warszawa Wschodnia
Kantono Semur-en-Auxois
La kantono Semur-en-Auxois (Canton de Semur-en-Auxois) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 3 kantonoj de la arondismento Montbard. Ĝia ĉefurbo estas Semur-en-Auxois.
Ekde 2015
Apartenas al la kantono Semur-en-Auxois la jenaj 89 francaj komunumoj : Aisy-sous-Thil, Arnay-sous-Vitteaux, Avosnes, Bard-lès-Epoisses, Beurizot, Bierre-lès-Semur, Boussey, Brain, Braux, Brianny, Champeau-en-Morvan, Champrenault, Charigny, Charny, Chassey, Chevannay, Clamerey, Corrombles, Corsaint, Courcelles-Frémoy, Courcelles-lès-Semur, Dampierre-en-Montagne, Dompierre-en-Morvan, Époisses, Flée, Fontangy, Forléans, Genay, Gissey-le-Vieil, Jeux-lès-Bard, Juillenay, Juilly, Lacour-d'Arcenay, Lantilly, Magny-la-Ville, Marcellois, Marcigny-sous-Thil, Marcilly-et-Dracy, Massingy-lès-Semur, Massingy-lès-Vitteaux, Millery, Missery, Molphey, Montberthault, Montigny-Saint-Barthélemy, Montigny-sur-Armançon, Montlay-en-Auxois, La Motte-Ternant, Nan-sous-Thil, Noidan, Normier, Pont-et-Massène, Posanges, Précy-sous-Thil, La Roche-en-Brenil, Roilly, Rouvray, Saffres, Saint-Andeux, Saint-Didier, Saint-Euphrône, Saint-Germain-de-Modéon, Saint-Hélier, Saint-Mesmin, Saint-Thibault, Sainte-Colombe-en-Auxois, Saulieu, Semur-en-Auxois, Sincey-lès-Rouvray, Souhey, Soussey-sur-Brionne, Thoisy-la-Berchère, Thorey-sous-Charny, Thoste, Torcy-et-Pouligny, Toutry, Uncey-le-Franc, Velogny, Vesvres, Vic-de-Chassenay, Vic-sous-Thil, Vieux-Château, Villargoix, Villars-et-Villenotte, Villeberny, Villeferry, Villeneuve-sous-Charigny, Villy-en-Auxois, Vitteaux.
Antaŭ 2015
Apartenis al la kantono Semur-en-Auxois la jenaj 29 francaj komunumoj :
Septembro de 2017
Jen ekestos listo de okazaĵoj en septembro 2017:
Arkitekto
Historio
En antaŭaj tempoj la arkitektoj havis alian titolon: mastro de konstruado. Ili ricevis tre tradician ĝeneralan edukon. Laŭ malsamaj historiaj epokoj la konstrumastroj devenis de diversaj klasoj kaj medioj. Ekzemple, dum la romia epoko, la konstrumastroj ofte estis armeaj inĝenieroj kaj en la mezepoko la monaĥoj ludis tiun rolon. Ekde la renesanco venis la artistoj, la skulptistoj kaj la sciencistoj.
Ekde la 19-a jarcento, pro la disvolviĝo de la ekonomio kaj tekniko dum la industriiĝo, la profesio arkitekturisto fariĝis aparta akademia fako. Ekestis enorma antaŭeniĝo en la konstruteknologio kaj novspecaj taskoj (apartamentoj, lernejoj, ...) kaŭzis ke duonprofesiaj konstrumastroj ne plu kapablis regi la tutan konstruprocezon. Tiam ekestis lernejoj kaj akademioj por arkitektoj. La komplekseco daŭre kreskadas kaj dum la 20-a jarcento ekestis specialiĝo en diversajn fakojn, interalie urboplanado, pejzaĝo-arkitekturo, arkitekto de interno, konstrufiziko, kaj tiel plu.
Tasko
Arkitekto ricevas taskon por projekti konstruaĵon. La taskodonanto povas esti unuopulo aŭ ampleksa organizaĵo. Iom da ekzemploj de eblaj taskodonantoj: privatulo, iu loĝej-organizanto, urbestraro, asocio, fondaĵo aŭ eklezio, estraro de fabriko aŭ entrepreno, registara instanco kaj tiel plu.
La arkitekto post ricevi taskon faras la antaŭprojekton por pludiskuti ĝin kun la investistoj. La arkitekto faras ankaŭ la antaŭkalkuladon de la kostoj. Se la investistoj konsentas, la projekto estas plu ellaborata. Post tiu ĉi fazo, la arkitekto kontaktas entreprenistoj por fari oferton pri la kostoj de la konstruado.
Foje iu instanco petas al diversaj arkitektoj fari skizan projekton. Poste komisiono de la instanco elektas la plej taŭgan ensendaĵon (ofte la ensendaĵo devas esti anonima). La elektito poste ricevas la konkretan taskon.
Alia ebleco estas entreprenisto kiu posedas konstru-areon. Tiu donas taskon al la arkitekto por fari la projekton kaj poste mem konstruas.
Arkitekto respondecas pri la formo, interna divido, konstruado, elektoj de la koloro kaj materialoj, ĉio laŭ la financaj eblecoj kaj la estetikaj deziroj de la taskodonanto.
Desegnado
Depende de la grandeco de la ofico, la arkitekto mem faras la skizon kaj antaŭprojekton aŭ transdonas la taskon al siaj kunlaborantoj. Ĝis preskaŭ la lasta jardeko de la 20-a jarcento, ĉiu desegnado okazis per plumo aŭ krajono, papero, liniilo kaj sur desegnotablo. Poste pli kaj pli oni enkondukis komputilojn kun specialigitaj programoj por projektado.
Francesco Filelfo
Francisko FILELFO (n. en Tolentino, en la 25-a de julio 1398 - m. en Florenco, en la 31-a de julio 1481) estis itala humanisto, filologo, klerulo, pedagogo, poeto, helenisto kaj tradukisto.
Biografio
Inter 1416 kaj 1417, Filelfo komencis en la Universitato de Padovo siajn studojn pri gramatiko, retoriko kaj latina lingvo, kie liaj profesoroj estis Gasparino Barzizza kaj Paŭlo Veneto (1369-1429). Tie li havis la oportunon konatiĝi kun Georgo de Trebizondo kaj Andreo Chrysobergès (1380-1451), kaj ili fariĝis intimaj amikoj. En 1417, kiam li estis nur 18-jara, lia beletra reputacio estis tiel granda, ke li estis invitita instrui elokventecon kaj moralan filozofion en Venecio. Kiel estis tradicio en Italio, li komencis instrui pri la lingvaĵo kaj la beleco de la ĉefaj latinaj aŭtoroj, Cicerono kaj Vergilio, kiuj estis konsideritaj la majstroj de la morala scienco kaj de la retorika eleganteco.
Agnoskita de la societo de la plej renomaj beletristoj kaj de la plej eminentaj veneciaj patricioj, estis al li proponita katedro por la publika instruado, en Vicenco, kaj, en 1419, dank'al influo de sia patrono, Leonardo Ĝustiniani (1388-1446) sur la senato, li nomumiĝis al la grava posteno kiel notario kaj kanceliero por la administraj kaj feŭdaj aferoj en Konstantinopolo. Al ĉi tiu nomumo, kiu cetere estis tre deziregata de la tiama klera junularo, avidantaj je loka akirado rilate al la konado de la grekaj lingvo kaj literaturo, Filelfo antaŭ longe sin preparis, kaj tio rezultis, laŭ Johano Krizoloras (1360-1422), je interveno el sia profesoro Guarino da Verona, kiu, inter 1403 kaj 1406, okupis tiun postenon en la urbo. Kun la necesa preparo por la konkero de la ofico kiel sekretario de la kanceliero, Filellfo, en la 14-a de julio 1420 fariĝis civitano de Venecio, kaj vojaĝis al la bizanca ĉefurbo en la fino de la sama monato. Iom poste li edziĝis al Teodora Crysoloras, nevino de Manuelo Krizoloras, la bizanca klerulo, kiu enkondukis la grekan kulturon en Italio, kaj je rekomendo de ĉi lastulo, li partoprenis en multenombraj diplomatiaj misioj de la imperiestro Johano la 8-a Paleologa.
Joseph Martin Fischer
Joseph Martin (Joschka) FISCHER (naskiĝis la 12-an de aprilo 1948) estas germana politikisto kaj estinta vickanceliero kaj ministro pri eksteraj aferoj.
Biografio
Fischer naskiĝis en Gerabronn. La gepatroj de Fischer estis hungari-germanaj kaj devis forlasi Budapeŝton en 1946.
Ekde 1967 li aktivis en la studenta movado kaj en la APO. Ekde 1968 li vivis en Frankfurt am Main kaj estis gasto en la universitato por aŭskulti Theodor W. Adorno, Jürgen Habermas kaj Oskar Negt. Li ankaŭ legis verkojn de Karl Marx, Mao Zedong kaj Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Li laboris en diversaj okupoj.
Tamen li ne finstudis. En tiu ĉi tempo li amikiĝis kun Daniel Cohn-Bendit. Fischer estis membro de diversaj radikalaj maldekstraj kaj militantaj grupoj kaj partoprenis en stratbataloj.
En la jaro 1971 li laboris en la fabriko Opel en Rüsselsheim por interesigi la laboristojn pri politiko kaj konvinki ilin al revoluciaj celoj. Tiu ĉi laboro ne gajnis sukceson, kaj post duona jaro li perdis tiun ĉi okupon.
Ekde 1976 ĝis 1981 li laboris kiel taksiŝoforo en Frankfurto ĉe Majno.
Diversaj okazaĵoj en la jaro 1977, kiel ekzemple la murdo de Hanns Martin Schleyer kaj la forrabo de la aviadilo "Landshut", komencis ŝanĝi lian menson, kaj li forlasis finfine sian radikalan, perforteman sintenon rilate al la politiko.
Li estis unu el la fondintoj de la verda partio "Die Grünen", kies ano li fariĝis en 1982. Unu jaron poste li gajnis sufiĉe da voĉoj por eniri la germanan federacian parlamenton, sed en 1985 li forlasis tiun ĉi postenon.
Samjare en Hesio formiĝis la unua registaro konsistanta el socialdemokratoj kaj verduloj. Ĉefministro estis Holger Börner, Fischer fariĝis ŝtatministro por mediprotektado kaj energio. Jam dum la ĵuriga ceremonio li, vestite per stratvestoj kaj blankaj sportŝuoj, kaŭzis atenton.
En februaro 1987 li perdis sian postenon, ĉar la verduloj per ultimato postulis la renversigon de la registara permeso por la nuklea entrepreno "Alkem". Dum la balotoj en aprilo 1987 gajnis la kristdemokrata CDU, kiu formis koalicion kun la liberaldemokrata FDP. Fischer ricevis postenon en la Hesia landa parlamento kaj fariĝis estro de la verda frakcio.
Dum la balotoj en 1991 la reganta koalicio malgajnis kaj la ruĝ-verda koalicio regajnis la potencon, ĉi-foje kun Hans Eichel kiel ĉefministro. Joseph Martin Fischer denove fariĝis ministro por mediprotektado kaj energio, krome anstataŭanto de la ĉefministro kaj ŝtatministro por federaciaj aferoj.
En oktobro 1994 li forlasis ĉiujn postenojn en Hesio. La 16-an de oktobro, kiam la verduloj finfine reakiris sufiĉe da voĉoj por eniri la federacian parlamenton, li tie kune kun Kerstin Müller fariĝis parolisto de la frakcio de Bündnis 90/Die Grünen.