cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tordometro
Tiu tordometro posedas du horizontalajn stangetojn. Unu, fiksa, subtenas du dikajn sferojn, dum la alia, po unu malgranda sfero al ĉiu ekstremo, povas pivoti per la ago de la studataj fortoj. La kono de la angulo inter la du stangetoj permesas kalkuli la intenson de la forto.
Tiamaniere Henry Cavendish  kalkulis la terdensecon, de kiu oni povis dedukti la termason.
Josani (Măgești)
Josani [ĵosanj] (Krajnikfalva) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 397 loĝantojn (rumanoj), en 1992 455. Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Je la komenco de la 18-a jarcento ĝi estis ankoraŭ hungara vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Măgești.
Léonie Sazias
Léonie SAZIAS (27-an de julio 1957 - 3-an de oktobro 2022) estis nederlanda televida prezentistino kaj politikistino. Ŝi estis parlamentanino inter 2017 kaj 2021.
Post sukcesa ekrantesto ŝi eklaboris kiel televida prezentistino ĉe Veronica. Poste ŝi laboris por AVRO, TROS, RTL 4 kaj FOX. Ŝi prezentis diversajn programojn, inkluzive de la intervjuspektaklo de AVRO Ruud en Leonie kun Ruud ter Weijden en 1985 kaj 1986. Ŝi estis plej konata de De Ojevaarsjo kaj Dierenmanieren kie ŝi laboris kune kun Martin Gaus.
Sazias estis je la dua loko en la listo de la politika partio 50PLUS por la parlamentaj elektoj de 2017, sub la partiestro Henk Krol. Dum la balotkampanjo de 2017 ŝi ne povis aktive partopreni; ŝi estis diagnozita kun kojlorektuma kancero. Post kiam 50PLUS gajnis kvar sidlokojn en la Dua Ĉambro, ŝi iĝis parlamentanino de la 23-a de marto 2018.En novembro 2018 ŝi malsaniĝis foriris kaj revenis la 26-an de junio 2019. Ŝi retiriĝis por la parlamentaj elektoj de 2021.
Sazias mortis la 3-an de oktobro 2022, en la aĝo de 65 jaroj.
Mönchenholzhausen
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Mönchenholzhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Grammetal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Isseroda.
Toyoda Sakichi
TOYODA Sakichi (japane 豊田 佐吉; 14-an de februaro 1867 en Kosai - 30-an de oktobro 1930) estis filo de ĉarpentisto, gravas kiel japanaj eltrovisto. Li elpensis multajn plibonigojn por la teksilo.
Lia plej grava elpensaĵo estis la aŭtomatigita gvida tekstilo, kiu aŭtomate haltis ĉe problemo. Li evoluigis la koncepton de „5 kial-oj“: Se la problemo aperas, demandu sin kvinfoje „kial”, por trovi kaŭzon de la problemo kaj poste ŝanĝu la produktadan proceson tiel, ke la problemo ne plu aperu. Tiu koncepto hodiaŭ estas parto de la 6-sigma metodo pri la problemsolvo, kvalita plibonigo kaj malpliigo de la kostoj.
Staad
Staad estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Toyoda Sakichi
Li havis du pli junajn fratojn, Toyoda Sasuke kaj Toyoda Heikichi (1875-1954), patron de Toyoda Eiji.
Toyoda Sakichi estas patro de filo (Toyoda Kiichirō (1895-1952), fondinto de Toyota Motor Corporation) kaj filino, Toyoda Aiko. Li ricevis la ordenon La blua rubando kaj la Servista ordeno tria klaso. Li estas rigardata ankaŭ kiel patro de la industria revolucio en Japanio.
Li estas fondinto de Toyota Industries Corporation, Ltd. Toyoda ofertis iam premion de unu miliono da jenoj por tiu, kiu elpensas baterion, kiu kapablas doni povumon de 100 ĈP dum 36 horoj kaj pezas ne pli ol 225 kilogramoj. Lia deziro ĝis hodiaŭ estas nerealigata.
BCH
BCH povas rilati al:
César (filmpremio)
La César estas franca filmpremio, atribuata de la franca Akademio de artoj kaj teknikoj de la kino, fondata en 1975. La atribuo de la premio okazas ĉia jaro inter februaro kaj aprilo ekde 1976 en 19 kategorioj.
Lazuri
Lazuri estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Kaino
Kaino (hebree קין "posedo") laŭ Genezo (Biblio) estis la unua filo de Adamo kaj Eva.
Li estis terkultivisto. Pro tio laŭ ĉapitro 4 de Genezo li koleriĝis, kiam li oferis al Dio el siaj fruktoj kaj vidis ilin neakceptataj, dum la unuenaskitaj ŝafoj kaj la ŝafa grasaĵo de lia frato Habel estis akceptitaj. Koleriĝinte li mortbatis Habelon kaj estis la unua mortiginto de la juda-kristana mitologio.
Tamen Dio faris sur li "signon" por marki lin, kaj minacis al tiu, kiu mortigos Kainon, "sepoblan punon". En kelkaj kulturoj oni nomas rekonilon de krimeco "kaina marko".
Kain foriris al la lando "Nod", kiu situis "oriente de Edeno", kaj per tio metis la bazon por holivuda filmo.
En la esperantlingva literaturo
La drama poemo Kaino de George Byron estis tradukita el la angla al Esperanto fare Antoni Kofman kaj publikigita en 1896 en volumo de 102 paĝoj. Nuntempe tiu ĉi tradukaĵo el la inkunabla periodo de Esperanto estas konsultebla en Legolibroj II; tio estas Ludovikologia Dokumentaro VIII (LD VIII) en la serio de l' Plena Verkaro de Zamenhof de itô kanzi.
Vidu ankaŭ
Cain and Abel
Arch Linukso
Arch Linukso (Arch Linux) (kutime nomata nur Arch) estas Linuks-bazita operaciumo por 64-bitaj komputiloj. Ĝi plejparte havas liberan programaron inkluzivitan en ĝi, kaj subtenas komunuman implikiĝon.
Arch Linux fokusiĝas al eleganteco, kodĝusteco, minimumismo kaj simpleco, kaj por uzi ĝin, la uzanto bezonas havi motivon por lerni pri ĝi. Pakaĵa administrilo farita nur por Arch Linux nomita "pacman" povas esti uzata por instali, forigi kaj ĝisdatigi pakaĵojn de programaro en la komputilo.
Ĉampa
La termino Ĉampa referencas al aro de sendependaj ĉamaj regnoj kiuj etendiĝis laŭlonge de la marbordo de kio estas nuntempe centra kaj suda Vjetnamio el proksimume la 7a jarcento ĝis 1832, antaŭ esti konkerita kaj aneksita de Vjetnamio. La regno estis konata varie kiel nagara Campa (en sanskrito |नगर चम्पा}}, en kmera ចាម្ប៉ា) en la ĉamaj kaj kamboĝaj surskribaĵoj, en vjetnama Chăm Pa, dum en ĉina 占城 Chiêm Thành nome en ĉin-vjetnama) kaj Zhànchéng en ĉinaj registroj.
La ĉama popolo de moderna Vjetnamio kaj Kamboĝo estas devenantoj de tiu iama regno. Ili parolas ĉamajn lingvojn, nome subfamilio de la Malajopolinezia lingvaro tre rilata al la Malajeca lingvaro kaj al Bali–Sasak lingvoj.
Historio
La prapatroj de la ĉamoj verŝajne migris de la insulo Borneo. Ĉinaj notoj pri la Regno Ĉampa datiĝas jam de la dua jarcento p.K. Jam dum la 9-a jarcento la regno regis la teritoriojn inter Hue en centra An-Namo kaj la delto de Mekongo en Koĉinĉino. Ĝia prospero venis de markomerco pri santaloligno kaj sklavoj, kaj verŝajne inkludis piratadon.
Ĉam-tradicio asertas ke la fondinto de la Ĉam-ŝtato estis Sinjorino Po Nagar. Ŝi originis en province Khan Hoa (ĉefurbo Nha Trang), de terkultivista familio de monto Dai An. Spiritoj helpis ŝin, kiam ŝi velis per peco de santaloligno al Ĉinio, kie ŝi geedziĝis kun heredonto de la reĝa familio, kun kiu ŝi havis 2 filojn. Ŝi revenis hejmen ankaŭ per la peco da santaloligno, kaj iam iĝis la reĝino de Ĉampa, kie ŝi estas ankoraŭ honorigata.
Al-Dimashqi (1325) deklaris ke "la landon Ĉampa ... enloĝas de islamanoj kaj fetiĉadorantoj. La islama religio venis tien dum la epoko de kalifo Uthman ... kaj Ali ibn Abi Talib; multaj islamanoj, kiuj estis forpelitaj fare de Umajadoj kaj de Al-Hajjaj ibn Yusuf, fuĝis tien."
En la 12-a jarcento p.K., ĉamoj batalis per serio da militoj kontraŭ la ankoraj kmeroj sur la okcidenta fronto. Ĉamoj kaj iliaj aliancanoj lanĉis atakon de la lago Tonlesapo, kaj sukcesis detrui la kmeran ĉefurbon. En 1181, aliflanke, ilin venkis reĝo de kmeroj, Jaĝavarman la 7-a.
Inter la pliiĝo de la kmera imperio ĉirkaŭ 800 p.K. kaj la premo de la vjetnama ampleksiĝo suden, la Regno Ĉampa komencis malpliiĝi. Dum la vjetnama invado de Ĉampa-lando en 1471, ĝi suferspertis grandan malvenkon kontraŭ la vjetnamoj; 120 000 Ĉam-homoj estis aŭ kaptitaj aŭ mortigitaj, kaj la reĝlando estis reduktita al malgranda enklavo proksime de Nha Trang. Inter 1607 kaj 1676, la reĝo de Ĉampa konvertiĝis al Islamo, kaj dum tiu periodo Islamo iĝis domina trajto de Ĉam-socio.
Plia vastiĝo de la vjetnamanoj en 1720 kondukis al la aneksado de la regno Ĉampao kaj al ties persekuto fare de la vjetnama reĝo, Minh Mang. Konsekvence, la lasta islama reĝo de Ĉampa, Pô Chien, decidis grupigi siajn popolojn (tiujn sur la kontinento) kaj migri suden al Kamboĝo, dum popoloj loĝantaj ĉe la marbordo migris al Trengganu (Malajzio). Malgrandega grupo fuĝis norden al la ĉina insulo Hajnano, kie ili estas konataj hodiaŭ sub la nomo "Uculoj". La parto de Kamboĝo kie la reĝo kaj la metropolanoj daŭre ekloĝis estas ankoraŭ konata sub la nomo "kompong Cham", de kie ili disiĝis en komunumoj trans la rivero Mekongo. Ne ĉiuj Ĉampa-islamanoj migris kun la reĝo. Kelkaj grupoj restis en la regionoj Nha Trang, Phan Rang, Phan Ri kaj Phan Thiết de centra Vjetnamio.
Mildmantela lutro
La Mildmantela lutro (Lutrogale perspicillata aŭ Lutra perspicillata) estas specio de lutro kiu vivas en plej el la Hindia subkontinento kaj de Sudorienta Azio, kun disaparta populacio en Irako. Ĝi estis listita kiel Vundebla en la IUCN Ruĝa Listo ekde 1996 kaj estas minacata pro habitatoperdo, poluado de humidejoj kaj ŝtelĉasado pro eksterleĝa komerco de naturo. Kiel ties nomo indikas, ties felo estas milda kaj pli maldensa ol tiu de aliaj lutrospecioj.
Karakteroj
La mildmantela lutro estas relative granda lutro, el 7 ĝis 11 kg peza kaj 59 ĝis 64 cm longa kapo-korpe, kun vosto de 37 ĝis 43 cm longo. Ĝi distingiĝas el aliaj lutrospecioj pro sia pli rondoforma kapo kaj senhara nazo kun formo de distorta diamanto. Ties vosto estas ebeneca, kontraste al la pli rondoformaj vostoj de aliaj lutrospecioj. Ties kruroj estas mallongaj kaj fortaj, kun grandaj retecaj piedoj un fortaj ungegoj. Kiel ties nomo sugestas, ĝi havas malkutime mallongan kaj mildan brilan felon; tiu estas malhele al ruĝece bruna laŭlonge de la dorso, dum la suba parto estas helbruna al preskaŭ grizkolora. Inoj havas du parojn de mamcicoj.
Departemento Colonia
Colonia estas departemento de Urugvajo, esperante nomebla departemento Kolonio. La ĉefurbo kaj administra centro nomiĝas Colonia del Sacramento. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
Quer
Quer [KER] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. La loĝantaro estas distribuitaj en la dekomenca domaro kaj en la novaj urbanizaĵoj Miravalles kaj Los Enebros. Norde de la antikva domaro disvolviĝis la Industria Zono de Quer.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas quereño [keREnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 748 loĝantoj kaj la denseco estas de 51,67 loĝ/km².
Situo
Quer situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 701 m super marnivelo; je 13,6 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 124 km el Toledo, je 56,5 km el Madrido, je 578 km el Barcelono, kaj je 347 km el Valencio. La areo de ties teritorio estas de 14,63 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°36′28″N 3°16′36″Ok.
Quer limas kun la jenaj municipaj teritorioj:
La municipa teritorio troviĝas inter 660 msm kaj 785 msm, kaj ĝi estas trafluata de la rojoj Valmoros, Morería, Dehesa, Carralavega kaj Machas. La klimato estas mediteranea kontinenta de malvarmaj vintroj kaj sekaj kaj varmaj someroj.
Historio kaj demografio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro de la areo falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, sed ĉe Quer la evoluo estis tute alia.
Inter 1860 kaj 1877, la vilaĝo Valbueno integriĝis en Quer kaj la loĝantaro pliiĝis el 184 al 215. Ekde mezo de la 19a jarcento al la mezo de la 20a jarcento la loĝantaro restis pli malpli stabila je ĉirkaŭ 200 loĝantoj. El 1940 ĝi malpliiĝis pro elmigrado ĝis minimumo de 76 loĝantoj en 2001. El 2002, la municipo de Quer komencis disvolvigon de la loĝejaro, kaj okazis plialtiĝo ĝis 625 loĝantoj en 2006. Ekde tiam la diversaj planoj helpis la alvenon de novaj loĝantoj, kio 10-obligis la loĝantaron ĝis 756 loĝantoj en 2017.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Solaro (Italio)
Solaro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Saronno (VA), Ceriano Laghetto, Bovisio-Masciago, Limbiate, Caronno Pertusella (VA) kaj Cesate.
Jorge Manuel Teotokopuli
Jorge Manuel Theotocópuli (Toledo, 1578 - 1631), hispana pentristo kaj arkitekto, ŝajne estis ununura filo (ekstergeedza) de la konata pentristo Domenikos Teotokopulos, «El Greco».Li lernis la metion de pentristo labore en la ateliero de lia patro, ĉar el 1603 oni dokumentas lian partoprenon ĉe la mendo por la retabloj de Illescas. Tuj poste, en 1607, eklaboris sendependajn laborojn, kiaj la retablo de Titulcia, kie, sekvante la manierismon de lia patro, ekdistingiĝas per persona stilo, kvankam lia kvalito kiel pentristo estis ĉiam klare malsupra al tiu de la granda majstro kreta.
Post la morto de lia patro, en 1614, Jorge Manuel fokusigis siajn interesojn al arkitekturo, kie li sekvis la skolon hereran kun Nicolás de Vergara el Mozo kaj Juan Bautista Monegro. El 1612 al 1618 partoprenis en la finigo de la konstruado de la urbodomo de Toledo.
Poste, en 1625, li akiris postenon de ĉefmajstro, skulptisto kaj arkitekto de la Katedralo de Toledo, kie li laboris por la konstruo de la Kapelo Ochavo [oĉAbo] (okono) kaj en la kupolo de la Mozaraba Kapelo de Enrique Egas.
Dufoje edzigita, ruiniĝis pro konflikto kontraŭ la Hospitalo Tavera, pro kio li perdis sian tutan havaĵon.
László Marton (reĝisoro)
László Marton [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marton László estis hungara reĝisoro, teatrestro kaj altlerneja instruisto. László Marton naskiĝis la 6-an de januaro 1943 en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
35646 Estela
35646 Estela estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Estela Fernández-Valenzuela, post-doktoran esploristinon ĉe la Kosma Instituto de Florido de la Universitato de Centra Florido (Orlando, Florido). Ŝiaj studoj inkludas, kaj fotometrion kaj stelajn kaŝadojn de.
Lamialoj
La lamialoj (Lamiales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 23 familiojn, ĉirkaŭ 150 genrojn kaj pli ol 3750 speciojn,. Ĝia tipa genro estas lamio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (24 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Medina Azahara
Medina Azahara estas rokenrola muzik-ensemblo naskiĝinta en Kordovo (Andaluzio-Hispanio) en la jaro 1979-a. Ĝiaj unuaj membroj estis Pablo Rabadán (klavaro), Manuel S. Molina (basulo), Manuel Martínez (kantisto), José A. Molina (drumo) kaj Miguel Galán (gitaro).
Otto Erich Deutsch
Otto Erich Deutsch (naskiĝis la 5-an de septembro 1883 en Vieno; mortis la 23-an de novembro 1967 samurbe) estis aŭstra muziksciencisto.
Medina Azahara
Historio
Ilia unua disko aperis en la jaro 1980-a, sub la nomo Medina Azahara, kaj ĝi tute enkadriĝas en la tiutempa andaluza rokenrolo, al kiu apartenis ankaŭ ensembloj kiel Triana. En la unua disko estas la fama kantaĵo Paseando por la Mezquita, kiu ĝis nun estas la plej konata elkreaĵo de la ensemblo. La dua disko estis La esquina del Viento de la jaro 1981-a, kaj en 1982-a aperis Andalucía. Sed tiam la andaluza rokenrolo ĉesis esti ekonomie profitodona kaj pro tio la entrepreno produktinta la diskojn de Medina Azahara ne produktis pliajn.
Otto Erich Deutsch
Vivo
Post sia studo de arthistorio kaj literaturo en Vieno kaj ĉe la Universitato je Graz Otto Erich Deutsch estis helpisto ĉe la arthistoria instituto de Universitato de Vieno samkiel bibliotekisto en la muzikarĥivo de Anthony van Hoboken. Ĉar la nazioj lin persekutis pro sia juda deveno, li loĝis ekde 1939 ĝis 1951 en Kembriĝo, post tio denove en Vieno.
Medina Azahara
Historio
En la jaro 1986-a la membroj de la ensemblo mem produktis novan diskon Caravana Española. En la jaro 1989-a nova membro venis, li estis Paco Ventura, ludanta gitaron. Ili kontaktis kun nova entrepreno kaj tiel aperis la disko Al-Hakim. Nova drumisto eniris en la ensemblon; li estis Manuel Reyes.
Otto Erich Deutsch
Vivo
De Deutsch devenas la unua kompleta registro de la verkoj de Franz Schubert, la Deutsch-Verzeichnis (aperinta en 1951 anglalingve, noveldono en 1978 germanlingve). Li esploris krom pri Schubert ĉefe pri Mozart kaj Händel, validas kiel "inventinto" de dokumenta biografio kaj estas unu el la plej gravaj muziksciencistoj de la 20-a jarcento.
Deutsch estas entombigita en honortombo de la Viena Centra Tombejo. En Vieno ekzistas ekde 1980 la strato Deutschstraße.
Medina Azahara
Historio
En la jaro 1990-a aperis nova disko En Directo, sonbendigita okaze de koncerto en Leganés (Madrido). En la jaro 1992-a oni eldonis Sin Tiempo; du el la kanzonoj de tiu disko atingis la unuajn postenojn kiel plej venditaj diskoj. En la jaro 1993-a aperis Dónde esta la luz kaj en 1995-a Árabe. En la jaro 1998-a aperis Tánger, disko kun videbla influo de la araba kaj al-andalusa muziko en kiu kunlaboris maroka orkestro.
En la jaro 1999-a ĝia disk-entrepreno eldonis Baladas kaj en la jaro 2000-a aperis XX, koincide al la 20-a datreveno de la ensemblo. En la jaro 2001-a ili sonbendigis versiojn de kantaĵoj de Triana, Miguel Ríos, Módulos, Los Salvajes….
En la jaro 2003-a aperis nova disko Aixa kiu atingis tiujare du gravajn premiojn, unu al la plej altkvalita rokenrola disko en Hispanio kaj alian por la kantaĵo Córdoba, en kiu ili havis kunlaboron de la Sinfonia Orkestro de Kordovo. En la jaro 2005-a, por festi la 25-an datrevenon, aperis Medina Azahara 25 años kaj en tiu jaro oni publikigis ankaŭ La Estación de los Sueños, unu el la plej belaj diskoj de la kordova ensemblo. En la jaro 2006-a aperis kompil-disko enhavanta la plej konatajn kantaĵojn plus la unuan kantaĵon en la angla lingvo: Niños. En la jaro 2007-a aperis Se Abre la Puerta, albumo omaĝa al la andaluza rokenrolo kun versioj de la ensembloj Triana kaj Alameda.
Medina Azahara estas konstanta muzik-ensemblo kiu naskiĝis en la ora epoko de la andaluza rokenrolo. Ili sukcesis sekvi propran linion kun senĉesa eldonado de diskoj kaj koncertoj tra la tuta Hispanio. Ili esas konataj kiel “la kalifoj de la hispana rokenrolo”.
Riet
Riet/Ried estas alemana vorto por marĉo kaj ofta loko nomo en alemanlingvaj regionoj.
BCL
La mallongigo BCL havas plurajn signifojn:
44368 Andreafrigo
44368 Andreafrigo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 23-an de septembro 1998 de la itala astronomo Antonio Vagnozzi elde la Observatorio Santa Lucia de Stroncone, Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Fraton Andrea Frigo, kiu ricevis titolon en Materiala Inĝenierarto kaj magistron pri Depono de Maldika Filmo ĉe la Instituto de Nuklea Fiziko de Padovo. En 2018, li revivigis la planetarion de la 14-a jarcenta konvento de la Santissima Annunziata in Amelia (Umbrio), aliformante ĝin en grava centro por astronomio kaj scienco.
Liliana Ruth Feierstein
Liliana Ruth FEIERSTEIN (naskiĝis en 1969 en Argentino) estas origine jid- kaj germanlingva juda filologino, filozofino kaj historiistino. Ŝi nuntempe esploras kaj docentas en la Humboldt-Universitato en Berlino, pli ekzakte en la fakultato de kulturo, sociaj sciencoj kaj edukado kaj en ties instituto por kulturaj studoj kaj tie ekde majo 2017 estas profesorino pri la transkultura historio de judismo.
Ŝi studis en Bonaero, Vankuvero kaj Meksikurbo, kaj en 2007 doktoriĝis en la Universitato Heinrich Heine de Duseldorfo pri filozofio. Ŝia disertaĵo honoriĝis per la Aŭgsburga Scienca Premio por Interkulturaj Studoj. Samtempe ŝi ankaŭ de 1997 ĝis 2010 docentis ĉe la universitato de Hajdelbergo. Ŝi estis postdoktoriĝa kolegino ĉe la Eŭropa Esplora Konsilio kaj kolegino ĉe la Seminario Rabínico Latinoamericano en Bonaero.
Ŝiaj esplorinteresoj estas juda kulturo, historio kaj literaturo en latinidaj landoj, precipe en Latin-Ameriko, same kiel teorioj de la diasporo.
De oktobro 2014 ĝis aprilo 2017 ŝi estis juniora profesoro kaj ekde majo 2017 estas plenrajta profesoro pri la transkultura historio de judismo en la Humboldt-Universitato en Berlino.
Lignotornado
Lignotornado (de verbo torni) estas formo de lignoprilaboro pere de tornmaŝino. Ĝi malsamas de aliaj formoj de lignoprilaboro per tio, ke dum ĝi la peco de ligno estas rapide movanta dum la iloj per kiuj oni ĝin prilaboras estas relative senmovaj. La tornmaŝino turnas la lignopecon je granda rapideco, kaj la plilaboristo, do la tornisto, uzas plurspecajn ĉizilojn, guĝojn, grifelojn, tranĉiletojn kaj fajlilojn por priraboti kaj priraspi ĝin. Tiel oni povas fari multajn aĵojn kun rondeca aŭ cilindreca formo. La materialo, kiu postrestas ĉirkaŭ la tornaĵo, en Esperanto simple nomatas ligneroj.
Ĉar ĉiu ligno estas fibroza, tre gravas ĉu la akso de turno estas paralela aŭ perpendikulara al la fibroj. Depende de tio, prilaboristoj uzas du iom diversajn teknikojn. Per lignotornado ĉirkaŭ akso paralela al la fibroj oni faras longecajn aĵojn kiel lignaj skribiloj, longtigaj bokaloj, piedoj de mebloj ktp. Per perpendikulara tornado pli ofte estas faritaj aĵoj, kies vasteco estas egala aŭ pli granda ol longo: bovloj, potoj, kruĉoj ktp.
Krom por ligno, la metilabora tekniko de tornado pli malofte ankaŭ uzatas por korno, eburo, sukceno, alabastro, steatito (sapoŝtono), serpentinito, polimetilmetakrilato (akrila vitro) kaj aliaj plastoj - Malgraŭ tio, en Esperanto oni kutimas nomi la metilaboran teknikon laŭ la ĉefa materialo lignotornado, precipe ĉar sen la aldonaĵo la vorto tre elvokas pensojn pri la samnoma ŝtormo tornado.
Historio
Unua referenco pri lignotornado estas de Antikva Egiptio ĉ. 1300 jarojn antaŭ Kristo. Tie oni laboris popare: unu persono turnis pecon de ligno per ŝnuro, kaj la alia prilaboris ĝin per akraj iloj. Poste en Romio oni inventis manieron turni lignon per pafarko. Tia tekniko estis uzata dum longa tempo en eksaj Romiaj kolonioj, kiel Anglio, Francio kaj Germanio.
En mezepoko oni inventis mekanismon, kiu estis funkciigata per pedalo, do ambaŭ manoj de la laboristo restis liberaj. Se la metilernanto de laboristo funkciigis pedalon, turniĝo de ligno povis havi konstantan rapidon. Tia sistemo ekzistis ĝis la industria revolucio, kiam motoroj vaste ekuzatis.
Motoraj tornomaŝinoj estas uzataj ĝis nun, kvankam en plimulto de landoj oni ne plu laboras permane en industrio. Por industria lignotornado nun uzatas maŝinoj funkciigataj per komputiloj. Permana lignoprilaboro estas opiniata arĥaa kaj nemoderna. Sed multaj hobiistoj uzas tornomaŝinojn hejme kaj kreas hejmfaritajn memoraĵojn per ili. Interalie en Sovetunio kaj postperestrojka Rusio lignotornado estis populara aktiveco en mezlernejoj, ĉar ekzistis kredo ke manlaboro helpas al infanoj harmonie evoluii.
Lignoj uzataj por lignotornado
La tuta nombro de lignaj tipoj uzataj po lignotornado estas apenaŭ numerebla. Sed plej ofte por multaj bonkvalitaj aĵoj oni uzas lignon de jenaj plantoj:
Ankaŭ por diversaj tipoj de lignoprilaboro, inkluzive lignotornado, tre taŭas ligno de Podokarpacoj.
Tetsuya Ogura
Tetsuya Ogura (小椋 哲也, n. ) estas japana futbalisto.
Russkij Mir (fondaĵo)
Rusaj centroj
La fondaĵo administras centojn da rusaj centroj ("Русский центр") en la mondo, foje reprezentitaj de Instituto Puŝkin. Laŭ ili mem, "rusaj centroj estas starigitaj por antaŭenigi la rusan lingvon kaj kulturon kiel esencan elementon de la monda civilizacio, por subteni ruslingvajn lernprogramojn eksterlande, por disvolvi interkulturan dialogon kaj plifortigi interkompreniĝon inter popoloj. La Rusa mondo konsistas el homoj de malsamaj naciecoj kaj religioj. Ili estas rusoj kaj samlandanoj eksterlande, elmigrintoj kaj eksterlandanoj kiuj montras sinceran intereson en Rusio. La centroj organizas sian laboron laŭ la principoj de malfermiteco, diskonigo kaj toleremo". En tiuj centroj oni organizas kursojn de la rusa lingvo sed ankaŭ kulturajn eventojn kaj debatojn pri rusaj politikaj sintenoj.
Subvencioj ankaŭ estas pagataj al ne-profitcelaj organizaĵoj registritaj en Rusio, al ŝtataj kaj municipaj institucioj en Rusio, sed ankaŭ al iu ajn asocio establita ekster Rusio, sendepende de ilia jura formo, kaj al individuoj sendepende de nacieco. Subtenotaj prioritatoj inkluzivas "disvolvi favoran publikan opinion pri Rusio, disvastigi scion pri nia patrujo" kaj "subtenado de ruslingvaj amaskomunikiloj kaj amaskomunikiloj eksterlande".
Projektoj por lernado de la rusa lingvo
La popularigo de la rusa lingvo kaj kulturo eksterlande estas unu el la ĉefaj celoj de la fondaĵo. Unu el la ĉefaj agadoj estas la starigo de rusaj centroj ĉe universitatoj kaj bibliotekoj en diversaj landoj.
La Fondaĵo Russkiy Mir efektivigas kelkajn projektojn kune kun Rossotrudnichestvo en la kampo de popularigo de la rusa lingvo kaj literaturo, la multnacia kulturo de la popoloj de la Rusa Federacio, kaj subtenado de programoj por la studo de la rusa lingvo eksterlande.
"Russkij Mir" aperigis kelkajn lernilojn por studado de la rusa lingvo (paperajn kaj enretajn), interalie:
Kritiko
Ekzistas asertoj, ke la reala celo de la fondaĵo estas helpado al la teritoria ekspansio de Rusio per financa subteno de eksterlandaj por-rusiaj organizaĵoj kiuj malhelpas integriĝon de lokaj lingvaj malplimultoj al la ŝtatanaro (rusa lingvo nun estas unu el la plej vaste uzataj en la mondo).
Vidu ankaŭ
Rusa lingvo en Rusio
Le Vaudreuil
Le Vaudreuil estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Valderoliens.
Pašková
Pašková, hungare Páskaháza (pAŝkahAza) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Pašková situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Slavošovce-Plešivec. La lasta troviĝas 6, Rožňava 21 km-ojn.
Historio
Pli frue jazigoj, hunoj, avaroj, ekde la 9-a jarcento slavoj, ekde la 10-a jarcento hungaroj vivis tie. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1318 en formo "Pascahaza". En 1558 la turkoj preskaŭ senhomigis la vilaĝon, baldaŭe en 1710 pro pesto denove preskaŭ senhomiĝis la vilaĝo. En 1825 incendio okazis. En 1828 oni nombris 30 domojn kaj 252 homojn. En 1910 loĝis en Páskaháza 407 da homoj, (escepte 2 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Páskaháza rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Pašková 274 da homoj, (207 hungaroj, 63 slovakoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).
Moneasa
Moneasa (hungare: Menyháza [menjhAza]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Sebiş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 772 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 964 (rumanoj, 2% hungaroj). Ĝi estas kuracbanloko.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1597. En la 16-a kaj 17-a jarcentoj ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad).
Ruĝventra akvalciono
La Ruĝventra akvalciono (Megaceryle torquata) estas granda, videblega kaj bruema akvalciono, tio estas birdo de la superfamilio de alcededoj, kiu enhavas ankaŭ la alcionon kaj la kukabaraojn.
La alcionoj Megaceryle estis iam lokitaj en Ceryle kun la Blanknigra alciono, sed tiu lasta estas genetike pli proksima al la amerikaj verdaj alcionoj.
Subspecioj
Estas tri subspecioj de tiu ĉi specio, la jenaj:
Kutimaro
Tiuj birdoj nestumas en horizontala tunelo (ĝis 2 m longa) farita en riverbordo aŭ sablejo. La ino demetas 3 al 6 ovojn. Ambaŭ gepatroj elfosas la tunelon, kovas la ovojn kaj manĝigas la idaron.
Ĝi estas ofte vidata ripoze elstare sur arboj, fostoj aŭ aliaj taŭgaj ripozejoj el kie gvati antaŭ saltoemrĝi sur eventuala fiŝa predo. Ili manĝas ankaŭ etajn krustulojn, ranojn, akvajn insektojn, etajn mamulojn, lacertojn kaj berojn.
Ties voĉo estas laŭta, akra sonorigilo ĉu dumfluge ĉu ripoze.
Habitato kaj disvastiĝo
Tiu specio troviĝas komune ĉe la valo de rivero Rio Grande del Norte en pli suda Teksaso en Usono tra Centrameriko ĝis Fuegio en Sudameriko, escepte la regiono de Andoj.
La reprodukta habitato estas areoj ĉe grandaj zonoj de akvo, kutime en densaj arbaraj areoj, kie la specio povas trovi ripozejon por gvati. Ĝi estas ĉefe loĝanta specio, restante en teritorio la tutan jaron.
Untereggen
Pri la komunumo
Untereggen estas komunumo en la elektodistrikto Rorschach, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1023 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
926 Imhilde
926 Imhilde estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Imhilde", estas virina antaŭnomo sen precizita kialigo.
Untereggen
Geografio
Untereggen situas alte super Rorschach kaj Goldach. La rivereto Goldach (rivero) formas en okcidento la limo inter Untereggen kaj la komunumo Mörschwil. Sudoriente Untereggen limas al Eggersriet, sudokcidente al la urbo Sankt-Galo, en nordo al Goldach kaj en oriento al Rorschacherberg. Sur la teritorio de la komunumo situas la Kastelo Sulzberg en kies parko troviĝas la lageto Schlossweiher. Ĉe la limo kun la urbo Sankt-Galo la rivereto Goldach formas la imponan Martin-Ravinon (germane Martinstobel).
Trafiko
Untereggen situas iomete flanke de la ĉefaj trafikvojoj, fakto al kiu ĝi dankas sian reputacion kiel ripozloko. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭto-linio de Rorschach al Sankt-Galo.
Historio
Untereggen dankas sian ekziston al la Jakoba Vojo, kiu inter Rorschach kaj Sankt-Galo ek de la 9-a jarcento kondukis tra la teritorio de la hodiaŭa komunumo. Untereggen. La unua dokumenta mencio de Untereggen datiĝas el la jaro 908. Meze de la 15-a jarcento la libervoktejo Untereggen falis al la Princabatejo Sankt-Galo, kiu ek de tiam regis pri la loko. En la jaro 1560 Untereggen akiris la rajton de vilaĝo kaj en 1701 estiĝis per disiĝo de Goldach ankaŭ memstara paroĥejo. En la jaro 1803 Untereggen, Eggersriet kaj Grub kuniĝis al politika komunumo, de kiu Untereggen disiĝis en la jaro 1827 kaj fariĝis memstara.
Ses sigmoj
La metodo de ses sigmoj estas entrepreno-gvida metodo, kiu baziĝas je informa teorio kaj statistiko kaj kiu dividas je kvin grandaj etapoj (difinado, mezurado, analizado, evoluigo, kontrolado) la procesaron por plibonigo kaj evoluigo de la entreprenaj procesoj. La metodo donas ne nur apogpunktojn por la analizado de la entreprena funkciado, sed ankaŭ por ties plibonigo.
La metodo de la ses sigmoj plibonigas la kapablon de la entrepreno kaj la efikecon de la procesoj, surbaze de analizado de mezureblaj fontoj. La analizo celas la nombron de eraroj en unu miliono da laboroperacioj. La celo estas havi 3,4 aŭ malpli da eraroj el unu miliono da laboroperacioj.
La nomparto 'sigmo' estas prenita el la matematika statistiko, kie la litero „sigmo” montras "norman diferencon"; ĝia grandeco indikas la ŝanĝiĝemon de la mezuritaj datenoj. En ambaŭflanka distanco de unu sigmo de la mezumo troviĝas ĉirkaŭ 84 % de la mezuritaj datumoj, en ambaŭflanka distanco de du sigmoj de la mezumo estas ĉirkaŭ 98 % de la mezuritaj datumoj, en distanco de maksimume ses sigmoj estas ĉirkaŭ 99,99966 % de la datumoj. La metodo de 'Ses sigmoj' celas preskaŭ seneraran funkciadon de la proceso. Entrepreno, kiu kapablas produkti kun kvalito de ses sigmoj, produktas maks. 34 fuŝitajn produktojn el 10.000.000, do la produktado donas je 99,99966 % seneraran produkton.
(17557) 1994 AX
(17557) 1994 AX estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Preĝejo Sankta Jozefo (Békásmegyer)
Kirko Sankta Jozefo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Óbuda, en kvartalo Békásmegyer.
Historio
Jam en la mezepoko preĝejo funkciis en la tiama vilaĝo. Ĝi malaperis dum dominado de turkoj. Loko de la nuna kirko ĝis 1740 estis tombejo. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la malfrua 18-a jarcento. La katolika grupo iĝis filio de Óbuda en 1756. En 1771 ligna turo estis konstruita, ĝi forbruliĝis pro fulmo en 1950. La orgeno alvenis en 1792, ĝi estis trakonstruita en 1891. En 1978 interna trakonstruo okazis. En la 1990-aj jaroj la kirko estis plene renovigita.
Konstruaĵo
Kermeso okazas la 1-an de majo.
Oberkrämer
Oberkrämer estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberhavel de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de Insterŝtataj Ŝoseoj
Ĉi tiu listo estas listo de Usona Interŝtataj Ŝoseoj:
Gyula Czimber
Gyula Czimber [djula cimber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czimber Gyula estis hungara agronomo, biologo, altlerneja instruisto.
Kumulonimbuso
Kumulonimbuso (cumulonimbus, mallonge Cb) estas genro de densaj altaj nuboj, kiuj ofte kaŭzas tondroŝtormon.
Aspekto
La kumulonimbuso estas granda, alta nubo, kies alto estas tipe pluraj kilometroj. La bazo troviĝas inter 200 kaj 400 metroj super tero, dum la supraĵo troviĝas ĉirkaŭ 10–20 kilometroj super tero. La nuboj de tiu genro estas la plej grandaj el la 10 nubgenroj.
Klasifiko
Laŭ la Internacia Nubatlaso, ekzistas du specioj en la genro Kumulonimbuso: La Internacia Nubatlaso agnoskas neniun varion de tiu genro.
Historio
Tiu ĉi genron unue proponis la dano Philip Weilbach en 1880.
Solarolo Rainerio
Solarolo Rainerio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Gussola, Piadena, San Giovanni in Croce, San Martino del Lago, Scandolara Ravara kaj Voltido.
Zapateo
Zapateo aŭ ankaŭ nomate zapateado (hispane zapateado: piedfrapado aŭ ŝuumo) estas danco, kiu estas karakteriza por la meksika federaciero Tabasko. Ĝi staras en ses-okona-takto, simile al Huapango de Veracruz kaj al Jarana yucateca, tamen ĝi distingas de tiuj ĉi du per la akompana, kiu faras ĝin tre originala, ĉar ĝi danceblas je la muziko Son de tamborileros. Ĉi tiu muziko estas esence populara, do oni aŭdas en la fandangos de la kabanaroj kaj vilaĝoj de Tabasko. En la epoko de Tomas Garrido Canabal ĝi komencis disvastiĝi kaj konstituis allogaĵon de la festoj aŭ regionaj ekspozicioj en la tabaska ĉerfurbo.
Originoj
La zapateo aperis ekde la tempo de la konkero de Meksiko fare de Hispanujo, kiam soldato de Hernán Cortés kun la familia nomo Ortiz, muzikis "seguidillas andaluzas", el ĉi tiu hispana muziko fontis la fandango, mestiza muziko, kiu en Tabasko nomiĝis "fandanguillo" kaj kiu estigis la tabaskan zapateon.
La unuajn zapateojn oni ludis dum la kolonia epoko. Ilin ludis malgrandaj orkestroj kun violonoj, gitaroj kaj unu malgranda gitaro nome jarana. Pli malfrue ili inkluzivis knartamburon, klarneton, valvohelikono kaj bastamburo; La kordinstrumentaj muzikistaroj kaj kantistoj superregis ĝis la dua duono de la 19-a jarcento la tabaskan teritorion, ludante meksikajn sonojn kaj zapateojn.
Poste la populara poeto Manuel Burelo komencis verki tekstojn por la muziko de zapateo, kaj proksimume 1860 pliiĝis la blovmuzikistoj en la ensembloj, ludantaj flutojn kaj klarnetojn, danke al la lernejoj, kiujn oni fondis en Comalcalco, Cunduacan kaj Huimanguillo. Je la mezo de la 19-a jarcento ekzistis du muzikistaroj kun la tasko interpreti la zapateon: la unua konsistanta el kordinstrumentoj kaj la dua formitaj el kordinstrumentoj kun blovinstrumentoj, ambaŭ plenvaloraj kaj taŭgaj por la ĝusta ludo de zapateo.
Pli malfrue estis muzikbandoj kun tamburoj kaj marimboj, kiu ludis la unuajn sonojn kaj zapateojn kiel el Toro, el Asistoy, la Tutupana el Tigre, la Caña Brava, ktp. Tiuj ĉi amasiĝis dum la paso de la tempo kaj estas aktuale nenombreblaj, ĉar ĉiu regiono kaj komunumo estis tre produktemaj pri zapateoj.
Referencoj
<References/>
Magnezito
La magnezito estas mineralo, karbonato de magnezio, kiun la industrio profitas por fajrorezista materio.
Similaj mineraloj estas dolomito kaj kalcito.
Plej gravaj trovejoj:
Thomas Albert Sebeok
Thomas Albert Sebeok estis hungara-usona lingvisto, profesoro, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1993). Lia origina hungara nomo estis Sebők Tamás [ŝebOk tamAŝ]. Thomas Albert Sebeok naskiĝis la  1920 en Budapeŝto. Li mortis la 2001 en Bloomington (Indianao).
Biografio
Thomas Albert Sebeok forlasis Hungarion en 1936 por studi en Kembriĝo. En la sekva jaro li elmigris al Usono, li lernis en Ĉikago, dume li fariĝis civitano en 1944. Li doktoriĝis en 1945 en Princeton. Pli frue jam en 1943 li ricevis lingvistajn taskojn, krome li instruis en la universitato ĝis 1991. Post falo de hungara revolucio de 1956 li vojaĝis al Vieno por helpi al la hungaraj rifuĝintoj. Baldaŭe li ofte vizitis Hungarion, sed li neniam estis arestita. En 1962 li aranĝis konferencon en Bloomington, kie oni akceptis la vorton semiotiko. Ties periodaĵon li redaktis inter 1969-2001.
Li estis ankaŭ inter la fondintoj de biosemiotiko. Li havis edzinon, kiu ne nur naskis 3 filinojn, sed ankaŭ estis kunaŭtoro de la artikoloj.
Portreto de Jorge Manuel Theotocópuli
Portreto de Jorge Manuel Teotokopuli aŭ en hispana Retrato de Jorge Manuel Theotocópuli estas pentraĵo de El Greco, realigita inter 1597 kaj 1603 dum sia lasta periodo toleda. Ĝi konserviĝas en la Muzeo de Belartoj de Sevilo, Hispanio. Ties stilo estas Manierismo kaj temas pri surtola oleo 81 cm x 56 cm.
Analizo
Jorge Manuel Theotocópuli kunlaboris kun sia patro en diversaj verkoj, kiaj la ĉefkapelo de la Hospitalo de la Karitato de Illescas. En tiu ĉi portreto li tenas la paletro kaj la penikoj, kiuj iĝas referenciloj de la portreto. La krispo de la pentristo estas konstruita per granda detalo. La mieno de la portretito montras granda inteligenton, markita per neŭtra fono. La kurtigaj manoj montras ŝajnan neekzistnatan senton de movo ene de la tuto. La pentraĵo sekvas la vojon de la venecia skolo.
Alberta Williams King
Alberta Christine Williams King (13a de septembro 1904 – 30a de junio 1974) estis patrino de Martin Luther King kaj edzino de Martin Luther King (patro) Ŝi ludis gravan rolon en la aferoj de la Martinluterkinga Nacia Historia Loko aŭ antaŭe Ebenezera Baptisma Preĝejo, kie ŝiaj patro, edzo kaj filo ĉiuj servis kie pastroj. Ŝi estis pafita kaj murdita en la preĝejo ses jarojn post la murdo de Martin Luther King, fare de kontraŭkristana aktivulo nigra, kiu fakte estus desirinta atenci kontraŭ Martin Luther King (patro), sed trovis pli facile lian edzinon kaj krome murdis alian pastron kaj vundis ĉeestantinon.
Kastelo Marienfels
La kastelo Marienfels estas en la novgotika stilo konstruita kastelo en n Remagen, urbo en la nordo de la germana federacia landeo Rejnlando-Palatinato. Ĉirkaŭ la kastelo estas parko de 100.000 m². La kastelo situas inter la urbo Remagen kaj ties urboparto Unkelbach supre de la federacia strato B 9 kaj la trajnlinio Kolonjo –Koblenco je la maldekstra flanko de la Rejno. Kastelo Marienfels estas monumentprotektita.
Eksteraj ligiloj
{{Koordinato|NS=50.588889 |EW=7.210556 |type=landmark |region=DE-RP}}
21190 Martamaffei
21190 Martamaffei estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Antonio Vagnozzi elde la Observatorio Santa Lucia de Stroncone (Italio).
Iteu
Iteu (Lüki) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Marghita. Administre ĝi apartenas al Abram.
21190 Martamaffei
Ĝi estas iom proksima de 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Marta Maffei, fondistinon de kultura centro por la promocio de sienca studo dediĉita al ŝia patro, la itala astronomo Paolo Maffei. Ŝi estas aktiva en la kultura vivo de la urbo Foligno kaj ŝi estas anino de la Fulginia Akademio de Artoj, Homaj Sciencoj kaj Sciencoj.
Iteu
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 746 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 556 (rumanoj, 3% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1321. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye).
(19908) 4324 T-3
(19908) 4324 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Baélls
Baélls estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Baélls estas parto de la nomita "Aragona Strio", ĉar ĝi estas teritorio de katalunparolantoj de Aragono.
Svisa Espero
Svisa Espero estis revuo eldonita inter 1903 ĝis 1973 kiel oficiala organo de Svisa Esperanto-Societo. Aktuale Svisa Espero estas nova svisa revuo pri daŭripovo lanĉita en 2015 kaj aperante kvarlingve, france, itale, germane kaj esperante.
Baélls
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko La Litera, okcidente de la rivero Noguera Ribagorzana. La municipa teritorio limas kun Benabarre norde, kun Estopiñán nordoriente, kun Camporrells oriente, kun Castillonroy sudoriente, kun Albelda sude, kun Alcampell sudokcidente kaj kun Peralta de Calasanz okcidente. Aktuale, la municipo Baélls enhavas la jenajn loĝlokojn: Baélls (municipa ĉefurbo), Nachá kaj Zurita.
Albert Kesselring
Albert KESSELRING (30a de novembro 1885 – 16a de julio 1960) estis germana Generalfeldmarschall de la Luftwaffe dum la Dua Mondmilito. En la militista kariero kiu pluis dum kaj la Unua kaj la Dua Mondmilitoj, Kesselring iĝis unu el plej lertaj komandantoj de Nazia Germanio, kaj unu el plej alte ordenita, nome unu el 27 militistoj kiuj ricevis la Feran Krucon de Kavaliroj kun Kverkofolioj, Glavoj kaj Diamantoj. Li ricevis kromnomojn "Rideta Albert" fare de la Aliancanoj kaj "Onĉjo Albert" fare de siaj trupoj; li estis unu el la plej popularaj generaloj de la Dua Mondmilito devenaj el la soldataro.
Baélls
Geografio
La loĝloko Baélls mem kiel sidejo de la municipo (610 msm) estas je 109 km sudoriente de Huesca, borde de la rojo Regué. Ĝi estas komunikata laŭ la nacia ŝoseo N-230 kun Benabarre norde, kaj kun Castillonroy sude.
Albert Kesselring
Kesselring aliĝis al la Bavara Armeo kiel studenta oficiro en 1904, kaj servis en la artileria branĉo. Li finkompleigis la trejnadon kiel balona observanto en 1912. Dum la Unua Mondmilito, li servis kaj en la Okcidenta Fronto kaj en la Orienta Fronto kaj estis enpostenigita al la Generala Stabanaro, spite la fakton ke li ne studis en la Militakademio. Kesselring restis en la Armeo post la milito, sed li estis senŝargita en 1933 por iĝi estro de la Departemento de Administracio de la Regna Komisararo por Aviado (ministerio), kie li estis engaĝita en la re-establo de la aviadila industrio kaj la fondo de la Luftwaffe, servante kiel ties estro el 1936 al 1938.
Baélls
Historio
En 1610, Baells havis nomon Bays, aperinta en la priskribo de Labaña tiuepoko. Gravis fortikita palaco, sur la centro mem de la urba kerno, ankoraŭ konservata, sed modifita.
Albert Kesselring
Dum la Dua Mondmilito, li komandis aerfortojn en la invadoj de Pollando kaj Francio, kaj en la Batalo de Britio kaj Operaco Barbaroso. Kiel Suda Ĉefkomandanto, li estis la germana komandanto en la Mediteranea Batalfronto, kio inkludis la operacojn en Nordafriko. Kesselring kondukis defendokampanjon kontraŭ la aliancanaj fortoj en Italio ĝis li estis vundita en akcidento en oktobro 1944. En la fina kampanjo de la milito, li komandis la germanajn fortojn en la Okcidenta Fronto. Li ricevis la respekton de siaj aliancanaj oponantoj pro sia militaj plenumoj, sed lia historio malpuriĝis pro masakroj fifaritaj de trupoj sub lia komando en Italio.
Baélls
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Dume oni starigis kolektivecon en la urbo ĉefe fare de la anarkiismaj trupoj.
Albert Kesselring
Post la milito, Kesselring estis juĝita pro militkrimoj kaj kondamnita al mortopuno pro la ordono de la murdo de 335 italaj civiluloj en la Masakro de la Ardeaj Kavernoj. La kondamno estis poste komutita al porviva enprizonigo. Politika kaj amaskomunikila kampanjo rezultis en lia liberigo en 1952, klare pro santialoj. Li estis unu el nur tri iamaj germanaj kampomarŝaloj kiuj publikigis siajn memorojn. La aliaj estis Wilhelm Keitel kaj Erich von Manstein. Ties unua parto titoliĝis Soldat bis zum letzten Tag (Soldato ĝis la lasta tago), la dua Gedanken zum Zweiten Weltkrieg ("Pensoj pri la Dua Mondmilito.")
Baélls
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Baélls kie oni malaltiĝis el 727 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 90 loĝantoj (2022).
Svisa Espero
Oficiala Organo de SES de 1903 ĝis 1973
Svisa Espero estis fondita kune kun Svisa Esperanto-Societo en 1903. Ĝiaj unuaj redaktistoj estis Théodore Renard, Edouard Mallet kaj Edouard Bernard.
Baélls
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktarboj, cerealoj), ĉasado kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj kaproj) al malfermo al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Svisa Espero
Svisa Esperanto-Revuo de 1971 ĝis 1990
Ek de 1973 ĝi estis alinomita al Svisa Esperanto-Revuo, sed ĉesis aperi fine de la 1990-aj jaroj. Ĝi estis anstataŭigita de modesta informilo SES informas, kiu transprenis la rolon de la oficiala organo de SES.
Claudio Giovanella
Claudio Giovanella (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Baélls
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas jenaj:
Svisa Espero
Kvarlingva svisa revuo pri daŭripovo ek de 2015
En aprilo 2015 Dietrich Michael Weidmann lanĉis sub la aŭspicio de Svisa Esperanto-Societo kaj kun ĝia financa subteno novan svisan revuon pri daŭripovo, kiu portas konsiderante la grandan tradicion de Svisa Esperanto-Societo la nomon de la iama revuo Svisa Espero. La nova revuo enhavas la tekstojn ĉiam en unu el la tri oficialaj lingvojn de Svislandeo (germana, franca aŭ itala) kaj aldone paralele en Esperanto. La revuo estas sendita al svisaj politikistoj, gravuloj kaj personecoj de la publika vivo kaj gravaj instutucioj kaj havas eldonkvanton de pluraj miloj. Ĝi ampleksa inter 50 kaj 70 paĝoj kaj estas kvarkolora. La eldonejo estas la firmao Allsprachendienst Esperanto GmbH.
Irving Penn
Irving PENN (naskiĝis la 16-an de junio 1917 en Plainfield, New Jersey, mortis la 7-an de oktobro 2009 en Novjorko) estis usona fotisto.
La filo de juda horloĝisto pasigis sian junaĝon en Plainfield kaj en Philadelphia. Li fariĝis dezajnisto.