cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kongens Lyngby
Rilatoj al Esperanto
En Kongens Lyngby interalie en 1958 mortis la dana esperantisto Peter Isaksen.
Ludwig von Ficker
Biografio
Tre ligite al la katolika kultura kaj spirita vivo li fondis en 1910 la komence ekspresionisme orientitan kulturfakgazeton Der Brenner en Innsbruck, kiun Karl Kraus nomis la ununura honesta magazino de Aŭstrio kaj Germanio. Tiu kritika organo iĝis la sontubo kaj atentigilo de la frua ekspresionimo en Aŭstrio. Tie aperis unuafoje skribitaĵoj i.a. de Theodor Däubler kaj Georg Trakl. Ficker ankaŭ proksime rilatis al Ludwig Wittgenstein kaj Rainer Maria Rilke. Ĉirkaŭ von Ficker kolektiĝis la t.n. Brenner-rodo, kies anoj strebis fari kulturreformojn laŭ kristanaj valoroj. De 1915-19 maleblis apero de la gazeto, ĉar Ficker en 1914/15 ege estis kritikinta la militon. Aperinte komence ĉiun duan monaton, poste unu fojon pojare la gazeto ekzistis ĝis 1954 (serio nr. 18).
Honoroj
En la 1959-a jaro Ficker ricevis la premion Großer Österreichischer Staatspreis kaj en 1966 la meritkrucon Österreichische Ehrenzeichen für Wissenschaft u. Kunst.
Takayoshi Shikida
Takayoshi Shikida (式田 高義, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Albirex Niigata.
Miklós Gábor Kerényi
Miklós Gábor Kerényi [miklOŝ gAbor kerEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kerényi Miklós Gábor estas hungara reĝisoro, teatrestro. Lia karesnomo estis Kero, lia edzino estis Tünde Frankó.
Miklós Gábor Kerényi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Gábor Kerényi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, en 1975 li akiris pedagogian diplomon en altlernejo, en 1976 ankaŭ en konservatorio, fine teatroteorian diplomon en Teatra Altlernejo de Budapeŝto en 1979. Li komencis sian teatran karieron en Teatro de Kecskemét. Inter 1981 kaj 1989 li estis reĝisoro de Operetoteatro (Budapeŝto), sed li reĝisoradis ankaŭ en Nacia Teatro (Szeged). Li reĝisoradis jardekon en Budapeŝta Ŝtata Operejo, same ankaŭ en Francio, Svislando, Usono, Rusio, Rumanio, Pollando, Britio. En 2011 li revenis al la Operetoteatro, kie li komence estis reĝisoro, poste arta gvidanto. En jarfino de 2017 li abdikis, ĉar oni akuzis lin pro seksaj molestadoj. Li havas edzinon kun 3 gefiloj. Li ricevis premion Kossuth en 2008, inter 1986-2012 aliajn premiojn.
Granton (Edinburgo)
Granton estas kvartalo en la norda parto de Edinburgo, la ĉefurbo de Skotlando. Ĝi estas parto de la marbordo de Edinburgo ĉe la estuaro Firth of Forth, kaj estas historie industria areo kaj grava haveno. Fine de la 20-a jarcento, tiu kvartalo iom malaktiviĝis kaj malriĉiĝis, tiel ke la edinburga municipo ellaboris programon por ree disvolvigi la areon.
Gostomysł
Gostomislo estis gentestro de novgorodanoj; verŝajne li estis grandprinco de Obodritoj, heredanto de Czedróg.
Tabula Cortonensis
Hodiaŭ, la teksto estas parte deĉifrita. Laŭ tio, temas pri kontrakto inter du gravaj familiaj klanoj de Cortona. Per la dokumento oni dividas – laŭ pontifika juro – kultivareojn al 20 heredantoj (do ne temas pri aĉeta aŭ lua traktato).
La tabulo de Cortona ebligis precizigon de la vorto sian (kiel sinonimon por eiti = domo). Ankaŭ la profesiaj nomoj de pava kaj traula estas pli verŝajne difineblaj. En la dokumento estas antaŭskribita la ok-onigo de la dokumento – el kiu partoj oni retrovis nur sep – kaj la rezervado en sanktaj ejoj (laŭ rito).
Szamosbecs
Szamosbecs [samoŝbeĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Csenger. Paro de Szamosbecs estas Tiszabecs.
Historio
La unua mencio pri la komunumo devenis el 1314 laŭ tiama hungara ortografio "Beecz". En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al fortikaĵo de Szatmár. Ĝis 1828 ofte okazis inundoj, tiam la rivero ricevis artefaritan branĉon, sekve ĉesis tiu danĝero. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, poŝto.
Indus-Ganga ebenaĵo
La Indus-Ganga Ebenaĵo, konata ankaŭ kiel Indus-Gango aŭ Nordhindia Riverebenaĵo, estas fekunda ebenaĵo de 255 milionoj da hektaroj (630 milionoj da akreoj) kiu enhavas plej el norda kaj orienta Barato, la orientajn partojn de Pakistano, kaj virtuale ĉion el Bangladeŝo. La regiono havas tiun nomon laŭ la riveroj Induso kaj Gango, kaj enhavas nombrajn grandajn urbajn areojn. La Indus-Ganga Ebenaĵo limas norde kun Himalajo kiu nutras ties nombrajn riverojn kaj estas la fonto de la fekunda aluvio lasita tra la regiono fare de la du riversistemoj. La suda bordo de la ebenaĵo estas markita de la Ĉotanagpur-Altebenaĵo. Okcidente kuŝas la Irana Altebenaĵo.
Ottó Jenei
JENEI Ottó estis rumanuja hungara aktoro naskita en Temeŝvaro en 1900 kaj mortinta en Târgu Mureș en 1960.
Biografio
Ottó Jenei finis oficirlernejon en 1925 kaj debutis en provincaj teatroj, poste dungis lin la teatro de Kluĵo. De 1948 li estis ano de la Székely Színház. Li figuris epizodrolojn.
Mühlingen
Mühlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
The Sword in the Stone (filmo)
The Sword in the Stone (anglalingve por La Spado en la ŝtono) estas usona animacia muzikala fantazia komedio filmo de 1963 produktita de Walt Disney kaj publikigita de Buena Vista Distribution.
Ĝi estis la 18a animacia filmo de Disney, kaj estis premierita en kinejoj la.
(15647) 4556 P-L
(15647) 4556 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Cikladoj
La Cikladoj (Κυκλάδες, respektive Νομός Κυκλάδων, esperanta nomo kun komenca "c" - kaj ne "Kikladoj" - laŭ PIV) estas insularo de Grekio, kaj samtempe ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomós"). La insularo situas en la sudo de la Egea Maro, kaj apartenas al la administra regiono ("periferio") Suda Egeo. La Cikladoj kovras areon de sume kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 113,000 loĝantojn. Administra centro de la provinco kaj de la administra regionon estas la urbo Ermupoli sur la insulo Siroso.
Dum la epoko de antikva Grekio oni konsideris la insularon cirklon ĉirkaŭ la sankta insulo Deloso kaj tial nomis ilin Cikladoj (ringaj insuloj). Sur tiuj insuloj disvolviĝis la nomita Ciklada kulturo. La restajn insulojn de la regiono oni nomis Sporadoj, la "disĵetitaj insuloj". La insularo estas inter la plej ŝatataj turismaj celoj en Grekio.
La unuopaj insuloj de la insularo estas la jenaj:
Kastelo de la Muela
La kastelo Muela estas kastelo situanta en la municipo Consuegra (Provinco Toledo, Hispanio) kaj estas unu de la plejbone konservitaj de tuta Kastilio-Manĉo.
Situo
Ĝi estas tre proksima al la Ventomuelejoj de Consuegra, sur monteto (Cerro Calderico) kie ŝajne estis konstruaĵoj aŭ fortikaĵoj de romianoj kaj araboj, kun negrandaj ravinoj super la urbo Consuegra, de 10.497 loĝantoj (INE, 2005), je 64 km de la provinca ĉefurbo, Toledo, ekde kie oni povas atingi la lokon laŭ la Aŭtovojo de la Vitejoj.
Historio
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, en 1809, la kastelo estis okupata de la francoj kiuj setligis tie soldataron, kiu daŭris ĝis la franca kapitulaco de la 22a de septembro de 1812 kiam estris la hispanajn trupojn la generalo Xavier Elío.
En 1962 la kastelo, kiu kiel parto de la desamortización de 1836 pasis al privata posedo, estis donata al la urbodomo. En 1985 komencis restaŭrado kaj kreado de Atelierlenejo, kies laboro ankoraŭ pluas.
Sárszentmihály
Sárszentmihály (ŝArsentmihAj) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Székesfehérvár. Dum la pratempoj estis en la regiono marĉa lago, tial en la vilaĝnomo estas sár (=koto), kaj aldoniĝas Sankta Miĥaelo.
Situo
La vilaĝo situas proksime al fervojo Székesfehérvár-Veszprém, krome estas traira flankovojo al Székesfehérvár.
Encamp
Encamp estas paroko kun loĝantoj situanta en Andoro, je 1.300 metroj super marnivelo. La paroko havas muelejon kaj plurajn kapelojn kaj preĝejojn el romanika kaj antaŭromanika stilo. Ĝi estas sidejo de la Nacia Muzeo de la Aŭtomobilo kaj la Etnografia Muzeo. Encamp famas pro tieaj montaroj, montopasejoj por biciklistoj aŭ skiejoj.
Sárszentmihály
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. En 1438 katolika preĝejo omaĝe al Sankta Miĥaelo konstruiĝis, kiu ruiniĝis kaj oni konstruis kalvinanan preĝejon el la ruinoj. Post la turka epoko la bienoj apartenis al familio Zichy (ziĉi). Ili konstruigis nobeldomon, kapelon kaj kastelon en la 19-a j.c.
Encamp
El Pas de la Casa katalune kaj oficiale, en hispana Paso de la Casa kaj en franca Le Pas de la Case, estas vilaĝo de la municipo Encamp, kiu limas inter Andoro kaj Francio.
Sárszentmihály
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
Julián Orbón
Julián Orbón (naskiĝinta la 7-an de aŭgusto 1925 en Avilés (Asturio), Hispanujo; mortinta la 21-an de majo 1991 en Miami) estis kuba komponisto.
Vivo
Orbón ricevis unuan muzikan edukadon de sia patro, pianisto Benjamìn Orbón, kun kiu li en 1940 translokiĝis al Kubo. Tie li estis lernanto de Oscar Loirée kaj José Ardévol kaj aktivis en la grupo Renovación Musical, kiun tiuj ĉi estis fondintaj cele al la progresigo de nacia kuba muziko. Al ĉi tiu grupo apartenis interalie Harold Gramatges.
Ekde 1945 Orbón ankaŭ laboris kiel recenzisto por la revuo Alerta. En 1954 li ricevis dum la Internacia Muzikfestival en Karako la Premion Juan de Landaeta por siaj Tres versiones sinfónicas kaj lernis kadre de stipendio ĉe Aaron Copland.
OCT
La tri-litera kombinaĵo OCT havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Santa Eufemia del Arroyo
Santa Eufemia del Arroyo [santaeŭFEmja delaROĝo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Santa Eufemia del Arroyo estas etimologie komprenebla kiel Sankta Eufemia de la Rojo alude al la rojo Navajos, konata ankaŭ kiel Bustillo aŭ Ahogaborricos (Azendronejo), alfluanto de la rivero Valderaduey.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 61 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
(19967) 1987 SN12
(19967) 1987 SN12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Henri Désiré Landru
Henri Désiré LANDRU (en Esperanto Henriko Dezire' Landru' ; naskiĝis la 12-an de aprilo 1869 en 19-a arondismento de Parizo, mortis la 25-an de februaro 1922 en Versajlo) estis franca krimulo kaj seria murdisto.
Li estis kromnomita « La Blua-Barbo de Gambais ».
Deveno
Henri Désiré Landru estis la filo de Julien Landru (mortis la, memmortiginta sin en Bosko de Boulogne), ŝoforo, kaj de Flore Henriquel (mortis en 1910), hejma kudristino. Li studis en Lernejo de la Fratoj en Parizo, kaj diservis kiel sub-diakono en preĝejo Saint-Louis-en-l'Île. Li estas la pli juna frato de Florentine Marguerite Landru (naskiĝinta en 1854).
Tie li renkontis Marie-Catherine Rémy, kun kiu li edziĝis la post lia militservo, plenumita en 87-a infanteria regimento de Saint-Quentin. La paro havis kvar gefilojn:
Friponaĵoj
De 1893 al 1900 li havis plurajn laborojn: librotenisto, konstru-entreprenisto, kartografo... kaj fondis pseŭdo-fabrikon de petrolaj bicikloj per kiu li faris sian unuan friponaĵon: li organizis nacian reklaman kampanjon, precizigante ke kun ĉiu mendo estu sendata la triono de la prezo. Mendoj tiam alfluis, kaj li malaperis kun la mono, sen liveri iun ajn biciklon.
Irante de friponaĵo al friponaĵo, kaŝita sub falsaj nomoj, li amasigis kondamnojn al monpunoj kaj enkarcerigo (2 jaroj en 1904, 13 monatoj en 1906) tamen sukcesis eliri el karcero dank' al ekspertizoj de psikiatraj kuracistoj kiuj deklaris lin en « malsana mensa stato kiu, sen esti frenezo, almenaŭ ne plu estas la normala stato ».
Saint-Michel (metroo de Montrealo)
Saint-Michel estas stacio de la Metroo de Montrealo sur blua linio, situanta en arondismento Villeray–Saint-Michel–Parc-Extension de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Henri Désiré Landru
Friponaĵoj
En 1909, li estis kondamnita al tri plenaj jaroj da karcero pro friponaĵo: sekve al edzeca anonceto, li festis sian fianĉiĝon kun iu Jeanne Izoret. Li havigis al si la valorpaperojn de la sinjorino, kaj malaperis.
Tuj post lia eliro el karcero, li prilaboris novan friponaĵon: li aĉetis garaĝon, kiun li tuj revendis sen pagi la antaŭan posedanton. Justico rapide identigis lin kiel la deliktulon, kaj li forfuĝis. En 1914, en lia foresto, li estis kondamnita pro tiu afero al kvar aliaj jaroj da karcero. Ĉar temis pri lia kvara kondamno al puno de pli ol tri monatoj, la verdikto estis akompanata de kroma puno al relegacio, t.e. li estis kondamnita al dumviva deporto al punlaborejo de Franca Gujano. Landru, kiu jam ekkonis karceron, sciis ke kaptiteco en Gujano okazis en tre malfacilaj kondiĉoj, kun alta morto-kvanto inter kaptitoj. Estas probable, sed nur konjekteble, ke tiu kondamno ludis rolon en lia transformiĝo en murdiston: li tutsimple ne plu povis allasi ke li estu rekonata de unu el siaj viktimoj.
La afero Landru
Por havigi al si enspezojn, ekde 1915 Landru trapasis la sojlon kiu kondukis lin al eŝafodo. Ŝajnigante sin vidvo, sola kaj disponanta ioman riĉecon, li entreprenis amindumi virinojn solajn, kiuj sen esti vere riĉaj, posedis iujn monŝparojn kaj ĉefe pasigis vivon sufiĉe izolitan de sia ĉirkauaĵo. Simulante prosperon kiu estis nura fasado, li loge promesis al ili edziĝon kaj invitis ilin mallonge resti en izolita vilao, kiun li luprenis unue en Vernouillet, kaj poste en Gambais (Seine-et-Oise, nuna departemento Yvelines).
Dank' al persista elokvento, li subskribigis prokurojn de siaj viktimoj, poste ebligante al li akapari iliajn bankkontojn. Nur restis al li murdi tiujn malprudentajn virinojn, kaj malaperigi la korpojn. Oni poste supozis, ke li bruligis ilin en la forno de la vilaoj kiujn li luis: kvankam sufiĉe izolita, la domo de Gambais estis sufiĉe proksima al la ceteraj konstruaĵoj por ke plurfoje la atento de la najbaroj estu altirita de iuj akraj odoroj elirantaj el la kamentubo dum periodoj kiam intensa hejtado ne nepris. Tamen, ĉar Henri Landru montriĝis sufiĉe diskreta en la plenumo de siaj krimoj, tiuj faktoj restis vualitaj ĝis la afero komenciĝis. Krome, li profitis el la konfuza situacio kreita de la unua mondmilito; tiel, dum li estis enslipigita kiel fuĝinta fripono pro sia antaŭa kondamno, li povis permesi al si sen vera risko de aresto, reveni de tempo al tempo al siaj edzino kaj gefiloj, kiuj kredis lin brokantisto, kaj kiujn li profitigis el la gajnoj de siaj krimoj. Landru uzis multnombrajn pseŭdonimojn. Kiam unu el liaj viktimoj petis liajn dokumentojn por organizi la promesitan edziĝon, li pretendis esti devenanta el regionoj okupitaj de germanoj, kio malebligis la kontrolon de lia identeco. Des pli, milito pligrandigis la nombron de virinoj solaj povantaj esti liaj viktimoj.
Komenco de la afero
Je la fino de 1918, la urbestro de Gambais ricevis leteron de iu S-ino Pellat, petante de li novaĵojn pri iu S-ino Anne Collomb, kiu fianĉita al iu S-ro Dupont, ekloĝis kun li en Gambais; la urbestro respondis, ke li ne konas tiun personon. Kelkan tempon poste, tamen, la urbestro ricevis leteron de iu F-ino Lacoste, kiu petis de li novaĵojn pri sia fratino Célestine Buisson, kiu ankaŭ ekloĝus en Gambais kun iu S-ro Frémyet.
Frapita de tiu simileco inter tiuj petoj, la urbestro ekkontaktis ambaŭ familiojn, kiuj konstatis ke Dupont kaj Frémyet ŝajnas esti la sama persono, kaj unuiĝis por plendi kontraŭ nekonatulo ĉe la prokurejo de departemento Seine.
Polica enketado permesis evidentigi ke la koncerna domo apartenis al iu Sinjoro Tric, kiu ludonis ĝin al iu Sinjoro Frémyet, loĝanta en Rouen. Priserĉoj pri tiu persono restis vanaj ĝis la, kiam parencino de unu el la viktimoj rekonis la misteran viron elirantan el porcelana vendejo sur Strato Rivoli en Parizo. Alertita, la polico sukcesis lokalizi la ulon, nomitan Lucien Guillet; tiu ĉi estis arestita en sia hejmo sur strato Rochechouart, la, tagon de lia kvindeka datreveno, fare de policanoj Braunberger kaj Belin akuzante lin pri friponaĵo kaj fid-trompo.
Enketado
La ekzameno de la personaj paperoj de Landru - kaj ĉefe lia kontlibro, zorge tenita - rivelis vastan operacon de friponaĵo al edziĝo: ne malpli ol 283 virinoj kontaktiĝis kun Landru sekve al edzecaj anoncetoj aperigitaj de tiu ĉi en la gazetaro. En la kajero, la malkovro fare de komisaro Dautel de nomoj de dek virinoj oficiale deklaritaj malaperintaj, kondukis juĝiston Bonin kulpigi Landru pro murdoj en majo 1919.
La Nederlanda Banko
La Nederlanda Banko  - nederlande De Nederlandsche Bank NV (NV signifas akcia kompanio) estas la centra banko de Nederlando.
Ekde la jaro 1999 ĝi apartenas al la Eŭropa Sistemo de Centraj Bankoj. Antaŭ tio ĝi produktigis kaj cirkuligis la nacian valuton de Nederlando, la nederlanda guldeno (NLD). La valutopolitikan rolon de la banko en 2001 transprenis la Eŭropa Centra Banko. Nun, inter alie, la banko produktiĝas la nederlandajn eŭro-monerojn. En 2005 la banko fuziis kun la Pensioen- en Verzekeringskamer ("pensia kaj asekura institucio").
La banka centralo situas en Amsterdamo (adreso Westeinde 1). Krome estas kvar bankaj agentejoj: en la centralo, en Eindhoven, Hoogeveen kaj en Wassenaar proksime de Hago.
Henri Désiré Landru
Enketado
Perkvizicioj okazis ĉe Landru kaj ankaŭ en ambaŭ vilaoj kiujn li sinsekve luprenis, en Vernouillet kaj poste en Gambais, kondukante al la malkovro de homaj restaĵoj en amaso de cindroj retrovita sub staplejo, en la kameno, en la kuiraparato; oni ankaŭ trovis vinktojn, pinglojn, pecojn de korsetoj, butonojn parte brulitajn. Entute, polico trovis 4,176 kilogramojn da brulitaj ostoj, el kiuj 1,5 kg devenantaj de homaj korpoj, kaj ankaŭ 47 dentojn aŭ fragmentojn de dentoj.
Jenő Jendrassik (fiziologo)
JENDRASSIK Jenő (jendraŝik) estis hungara fiziologo, universitata profesoro, ano de MTA naskita en Kapnikbánya la 18-an de novembro 1824 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de marto 1891. Li estis la patro de neŭrologo Ernő Jendrassik.
Biografio
Jenő Jendrassik post havigo de diplomo pri filologio finis medicinajn studojn de 1847 en Vieno, kie li diplomiĝis en 1853. Du jarojn li laboris en la publika malsanulejo de Vieno kiel operacistudento, pli poste li estis ĥolera kuracisto en Transilvanio. Post tio li plukvalifigis sin en la institutoj anatomiaj (Brücke kaj Ludwig). En 1857 li iĝis en Koloĵvaro profesoro pri medicina teorio. De 1860 ĝis sia morto li estis publika ordinara profesoro de la universitato de Pest (urbo). En jaroj 1884–85 li estis rektoro. Laŭ liaj planoj konstruiĝis la anatomia instituto, kiu apartenis en tiu tempo inter la plej mondernajn. Li estis la unua kultivanto en Hungario de la medicina fiziko. Li konstruis plurajn anatomiajn aparatojn. Li havis grandan rolon en la organizado de la Landa Konsilantaro pri Publiksano.
Henri Désiré Landru
Enketado
La, enketistoj Kling kaj Beyle bruligis en la kuiraparato ŝaf-kapon kaj femuraĵon de 7 funtoj: ili konstatis ke la aertiro estis bonega kaj ke la graso de la viando certigis perfektan bruladon.
Same, enketistoj trovis en meblo-gardejo luprenita de Landru meblojn apartenintajn al unu el la viktimoj.
La personaj paperoj de Landru estis ekzamenitaj, interalie lia kontlibro, kiu rivelis la aĉeton de pluraj segiloj por metalo kaj por ŝtipoj; la nomoj de la fianĉinoj eĉ estis tie asociitaj al horoj kiuj ŝajnis, por enketistoj, konsistigi la horojn de la krimoj (« F-ino Babelay 4-a horo vespere;  S-ino Buisson 10-a horo 15 minutoj;  S-ino Jaume 5-a horo;  S-ino Pascal 17-a horo 15 minutoj »).
Unu el la plej nerefuteblaj elementoj estis donita de la kvitancoj de trajn-biletoj: Landru aĉetis, dum siaj vojaĝoj per trajno al Vernouillet aŭ al Gambais, ir-revenan (por li) kaj iran bileton (por la fianĉino).
Ŝajnas hodiaŭ konsentite, tiel de analizistoj kiel de historiistoj, ke la viktimoj estis dispecigitaj kaj la korpoj (trunko, kruroj, brakoj) estis, ĉu enterigitaj en arbaroj, ĉu ĵetitaj en lagetoj, dum la kapoj, manoj kaj piedoj estis bruligitaj (verŝajne en la kuiraparato de la vilao).
La, S-ino Landru kaj lia filo Maurice estis kulpigitaj de kvalifikita ricelado kaj de falsado kaj uzo de falsaĵoj. Enkarcerigita en prizono de Saint-Lazare pro helpado al sia edzo elvendi valorpaperojn apartenintajn al unu el la viktimoj, S-ino Landru fine akiris senkulpigan ordonon.
La, juĝisto Bonin detaligis ĉiujn akuzojn: la dosiero estis tiel ampleksa ke la anstataŭanto Gazier, komisiita starigi la definitivan rekvizicion, profitis el la ferioj de juĝisto Bonin por pristudi ĝin en la kabineto de la magistro. La dosiero entenis entute pli ol 5,000 pecoj sen pruvo nek konfeso.
Viktimoj
Landru estis akuzita pro murdo de 11 personoj:
Proceso
La proceso, kiu pasiigis la samtempulojn malfermiĝis la antaŭ la asiza kortumo de Seine-et-Oise (nuntempe: Yvelines) kunsidanta en Versailles. La kortumo estis prezidita de prezidanto Gilbert asistita de S-roj Schuler kaj Gloria, asesoroj; S-ro Godefroy oficis kiel ĝenerala advokato; Landru elektis kiel advokaton Mastron Vincent de Moro-Giafferi, asistitan de Mastro Auguste Navières du Treuil dum la civilaj partoj estis reprezentitaj de Mastroj Lagasse kaj Surcouf.
La proceso altiris la tutparizan moŝtaron: Mistinguett, Raimu, Berthe Bovy, Colette (kiu ankaŭ raportis multajn jarojn poste pri proceso de alia fama krimulo Dokoro Petiot ).
Landru neis ĝis la fino ke li kulpis la krimojn pri kiuj oni akuzis lin, koncedante tamen ke li priŝtelis kaj trompis siajn supozitajn viktimojn. Li plurfoje montris elokventon ofte provokan antaŭ la Kortumo, ekzemple eĉ ekkriante: « Montru al mi la kadavrojn! ». La kuiraparato en kiu li supozeble povis bruligi la korpojn de siaj viktimoj eĉ estis transportita en la aŭdiencejon.
Lia advokato talente defendis lin, tamen, fronte al serio da nerefuteblaj atestoj kaj aro da konvinkaj probablecoj, ne povis eviti al li esti kondamnita al morto la.
La, Alexandre Millerand, prezidanto de la respubliko, forĵetis la deponitan apelacion al pardono.
Anekdotoj
Landru ankaŭ restis fama pro iuj el siaj replikoj:
Atemojo
Atemojo (Annona × atemoya) estas (hibrido) el du anonaj specioj – sukerpomo (Annona squamosa) kaj ĉerimolio (Annona cherimola) – kiuj originas el la sudamerika tropikoj. La atemoja frukto estas korforma aŭ ronda kaj havas helversdan ŝelon. La kruciĝon faris en 1908 P. J. Wester.
Usona Olimpika Komitato
La Usona Olimpika Komitato (angle United States Olympic Committee) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Usono. Kiel NOK, la Usona Olimpika Komitato celas subteni usonajn atletojn, sporton en Usono kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Usono. La lasta tia Olimpiko estis la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta (Georgio).
Fondiĝo
Lige al la fondo de la Internacia Olimpika Komitato en 1894, la du usonaj IOK-membroj - James Edward Sullivan kaj William Milligan Sloane - formis komisionon por organizi la partoprenon de usonaj atletoj en la unua moderna olimpiko de 1896, en Ateno, Grekio. En 1921, la komisiono adoptis konstitucion kaj regularojn por formale organizi la Usonan Olimpikan Asocion.
Atemojo
Priskibo
La atemoja arbo tre similas al la ĉerimolia arbo. Tiu rapide kreskanta folifalanta arbo atinmgas alton de 7,5 ĝis 9 metroj. De la pendantaj branĉoj la mmalsupraj atingas la grundsurfacon. La alterne starantaj folioj estas ĝis 15 cm longaj. La ledra foliplato estas elipta kaj iomete hareca kiel tiu de ĉerimolio.
La floroj havas longajn tigojn kaj estas flavaj kaj 6 cm longaj kaj 4 ĝis 5 cm larĝaj.
La frukto estas ĝis 10 cm longa kaj havas diametron de 9,5 cm, konus- aŭ korformaj. La fruktoj pezas ĝis 2,25 kg kej estas mature hele blu-verdas aŭ pize verdaj kaj iomete flavaj inter la areoloj. La fruktŝelo estas ĉ. 3 mm dika. La odoranta fruktkarno estas neĝe blankakaj havas fajnan strukturon. La fruktoj enhavas malpli da semoj ol tiuj de la sukerpomo. La fruktkarno gustas dolĉe kaj iomete acide. Ĝi similas tiun de ĉerimolio. La malmolaj glataj semoj estas malhelbrunaj kaj havas longecon de 2 cm kaj diametron de 8 mm.
Antônio Wagner de Moraes
Antônio Wagner de Moraes (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Fujita Industries, Otsuka Pharmaceutical kaj Kashiwa Reysol.
Paperserpentaĵo
Paperserpentaĵo estas kolororiĉa festartikolo kio konsistas el mallarĝa ringo de maldika rulvolvita papero. La ringo povas per ĵeto, dum oni tenas la internan finaĵon, esti derulvolvita por krei facilaniman kaj gajan etoson.
Paperserpentaĵoj estas aĉeteblaj en butikoj por festbezonaĵoj kaj plej ofte estas liverataj en pakaĵoj kun pluraj rulaĵoj en diversaj koloroj.
Dum la telegrafostria parado uzitaj trubendoj estas uzataj kiel serpentaĵo. Tia materialo plej ofte ne estas kolorigita.
Ochtmersleben
Ochtmersleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 552 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova komunumo Hohe Börde.
Perliso
Perliso (Perlis respektive Negeri Perlis, plenforme Perlis Indera Kayangan) estas unu el la 13 subŝtatoj, kiuj konsistigas Malajzion. La subŝtato kovras areon de 821 kvadrataj kilometroj en la malaja duoninsulo; ĝi situas en la ekstrema nordokcidento de duoninsula Malajzio, kaj norde limas je Tajlando. Politike ĝi estas konstitucia monarkio, regata de sultano. Laŭ stato de la jaro 2010 Perliso havis 227 025 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 280 homoj laŭ kvadrata kilometro. Kaj laŭ areo kaj laŭ loĝantaro temas pri la plej eta subŝtato de Malajzio. Administra centro kaj sultana rezidejo estas la urbo Kangar.
Henri Désiré Landru
Kanzonoj
..../....
.../...
Codo
Kodo (en hispana Codo [KOdo]) estas municipo de Hispanio, en la komarko Belĉita Kampo, en la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝia areo estas 11,36 km², kaj estas 46 km for Zaragozo je alteco de 342 metroj super maro. Ĝia averaĝa jara temperaturo estas 15,1 ºC kaj averaĝa jara precipitaĵo estas 370 mm.
Geografio
Codo estas malgranda municipa teritorio en la nordoriento de la komarko Belĉita Kampo kiel enklavo ene de la ampleksa municipa teritorio de Belĉito, kio estas fakte la ĉefurbo de la komarko. La loĝloko estas je 48 km de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 342 msm. Ĝi estas tute apud Belchite (7 km sudokcidente), dum nordoriente estas Quinto ĉe la bordo de la rivero Ebro.
Historio
En Varella Castellar estis trovita nekropolo de visigotoj, kio indikas antikvecon de la setlado en la loko. La unuaj dokumentataj mencioj de Codo estas de la donaco de la loko kiun la Reĝo de Aragono, Jakobo la 1-a, faris al la monaĥoj cisteraj de la Monaĥejo de Rueda la 3an de julio 1224.
Sangelversaj estis okazaĵoj kiuj suferigis kaj Codo kaj la komarkon dum la milito inter montaranoj kaj moriskoj en la printempo 1588. La unuaj kvereloj okazis inter moriskoj de Codo kaj bandoj de paŝtistoj de Serrablo en la ebenaĵo Planerón. La loko eĉ estis abandonita de siaj loĝantoj. La fino de la konflikto ebligis la revenon de la lokanoj, sed komence de la 17-a jarcento okazis la forpelo de la moriskoj el Hispanio, kio rezultis en nova krizo por la loko.
Dum la Hispana Enlanda Milito la 24an de Aŭgusto 1937 okazis batalo kaj respublikaj kolonoj en la kadro de la Ofensivo al Zaragozo, atakis la proksiman lokon Quinto kaj okupis Codo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Codo kie oni malaltiĝis el 1 161 loĝantoj de 1910 al nur 206 en 2021 laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vidindaĵoj estas la baroka preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, popola arkitekturo, lavejo, naturaj lokoj kiel la baseno kaj la birdoprotekta areo ZEPA de la Reto Natura 2000. Aparta intereso estas la naskodomo de la verkisto Benjamín Jarnés.
Kaliningrado
Geografio
Kaliningrado estas proksima al la Balta maro, ĝia meza alteco super marnivelo estas nur ĉ. 5 metroj. Trafluas ĝin la rivero Pregola (Преголя), kiu formas insulon, historie nomatan Kneiphof [Knajphof], nun Kanta Insulo (кантский остров / Kantskij ostrov).
La enklava situo de Kaliningrado ekde la jaro 1946 ne estis tro granda problemo dum la ekzisto de Sovetunio, ĉar tiam Kaliningrado estis ligita al la resto de la Rusia SFSR per Litova SSR. Sed post la ŝtata resendependiĝo de Litovio en 1990, kaj aparte post aliĝo de Litovio kaj Pollando al Eŭropa Unio en 2004, ekde kiam la provinco havas terajn limojn nur al Eŭropa Unio, necesis interkonsenti pri specialaj trafik-kondiĉoj.
Nomo
Ĝis 1946 la urbo nomiĝis Königsberg (germane "reĝa monto") (ruse Кёнигсберг) (latine: Regiomontium, "Reĝmonto", en vortaroj troveblas la esperantigita nomformo Kenigsbergo). La urbon fondis dum la jaro 1255 la Ordeno de germanaj kavaliroj honore al la ĉeĥa reĝo (de tio la nomo) Přemysl Otakar la 2-a, kiu gvidis unu el iliaj krucmilitaj bataloj kontraŭ la praprusoj, nekristana balta popolo, kiu loĝis en la regiono, ĝis kiam ĝi post 50-jara militado de la kavalira ordeno estis praktike ekstermita. Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso. Königsberg fariĝis ĉefurbo de la reĝlando de Prusio ekde la jaro 1600 (la titolo ĉefurbo transiris al Berlino dum la jaro 1660).
Kaliningrado havas muzeojn, bibliotekojn kaj du universitatojn.
La nomon Kaliningrad oni atribuis en 1946 honore al la komunisma rusa revoluciulo Miĥajl Ivanoviĉ Kalinin, kvankam tiu ne havis ajnan historian rilaton al la urbo, sed li fifams ke li persone subskribis dokumenton, pere de kiu estis la decido pri la morto de kelkdek-mil da pola oficiroj en Katin en la jaro 1940, legu pri la Masakro de Katin kaj sube vidu la unuan paĝon de tiu dokumento. Kiam post 1990 multaj rusiaj urboj, inter ili la urbo Tver (Kalinin) kaj Korolov (Kaliningrad), kiuj same nomiĝis laŭ Kalinin, alprenis siajn antaŭajn nomojn, Kaliningrad konservis sian nomon, kvankam "Kenig" estas uzata kiel neformala, komunlingva nomo. Ankaŭ la propono Kantgrad ne estis tre populara.
Historio
Kenigsbergo (germane: Königsberg) estis germanlingva urbo borde de la Balta Maro, kiu konstruiĝis ĉirkaŭ samnoma burgo de la Germana Ordeno starigita en 1255 kaj komplete detruiĝis inter la jaroj 1944 kaj 1948. Sur la malplena spaco de la eksa urbo sekve konstruiĝis la nuna urbo Kaliningrado, ĉefurbo de la samnoma regiono de la Rusa Federacio. Ĝis la jaro 1724 la urbo konsistis el tri loĝlokoj, kiuj ĉiuj ekestis ĉirkaŭ la mezepoka burgo: la historia urbokerno kaj la urboj Kneiphof kaj Löbenicht.
La Batalo de Königsberg finis kiam la germana soldataro kapitulacis al la sovetoj la 9an de aprilo post tri-taga atako faris sian situacion neeltenebla. La sovetoj perdis 3 700 homojn en la fina atako; la germanoj perdis 40 000 al 50 000 homojn en batalo kaj 80 000 al 90 000 estis kaptitaj.
Sándor Bihari (komponisto)
Sándor BIHARI estis rumania hungara komponisto, instruisto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 20-an de septembro 1900 kaj mortis en 1984.
Kaliningrado
Vidindaĵoj
Katedralo de Kaliningrado
Sándor Bihari (komponisto)
Kariero
Sándor Bihari finis porinstruistan lernejon en sia naskiĝurbo kaj poste li estis instruisto de violono de 1920 samloke.
Kaliningrado
Famaj urbanoj
Pro siaj universitatoj la urbo ĉiam allogis famajn sciencistojn. Interalie tie vivis kaj instruis la astronomo kaj matematikisto Friedrich Bessel kaj la filozofo Immanuel Kant. Studis tie ekzemple la matematikisto Christian Goldbach.
La urbo famas ankaŭ pro matematika problemo de la sep pontoj en Königsberg, solvita de Leonhard Euler en 1736.
Esperanto en Kaliningrado border|40px
Dum 1909 la administracio de la germana Ruĝa Kruco en Königsberg proponis al sia subularo lerni Esperanton.
Esperantistoj el Kenigsbergo (ĝis 1945):
Siegfried Liebeck
Gustav Schattat
Esperantistoj el Kaliningrado (ekde 1945):
Halina Gorecka
Vidu ankaŭ
Immanuel Kant
Bibliografio
Królewiec a Polska (Królewiec kaj Pollando), red. Marian Biskup, Wojciech Wrzesiński, OBN, Olsztyn 1993
28823 Archibald
28823 Archibald estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kaliningrado
Eksteraj ligiloj
Esperanto en Kaliningrado: ne nur gazeto, libroj kaj novajretej o
www.kaliningrad.info, informoj en la rusa kaj la germana
Polacy w Królewcu Poloj en Królewiec
942
En la jaro 942 post Kristo okazis, interalie:
Blanka Drin Kanjono
Blanka Drin Kanjono (Gryka e Drinit të Bardhë; White Drin Canyon; Kanjon Belog Drima) estas malgranda kanjono situanta en la sudokcidenta Kosovo. La Blanka Drin Rivero prizorgas traen la kanjonon. La kanjono estas relative mallonga, nur estante proksimume 900 m longa kun profundo de 45 metroj. Ĉe la enirejo de la kanjono estas Fshajta Ponto, ankaŭ konata kiel Sankta Ponto, malnova otomana ponto kiu altiras plonĝistojn de la tuta Balkanio.
La ponto kaj la kanjono, pro siaj hidrologiaj kaj geomorfologiaj valoroj, estas laŭleĝe protektitaj ekde 1986 kiel Natura Monumento. La protektita areosurfaco estas 199 ha kaj ĝi apartenas al la municipoj Rahovec (124.96 ha) kaj Gjakova (73.86).
Tlakskalanoj
La Tlakskalanoj aŭ Tlakskaltekoj (laŭ la hispanlingva termino) estis antikva popolo setlita en kio nuntempe estas la ŝtato Tlaxcala, Meksiko.
En la 14a kaj 15a jarcentoj, Tlakskala floris kiel grava senjorlando integrita de 21 malgrandaj urbo-ŝtatoj. Krome, ĝi estis unu el la malmultaj popoloj kiujn la azteka imperio neniam sukcesis submetigi totale.
Blanka Drin Kanjono
Geografio
Blanka Drin Kanjono situas plej proksime de la vilaĝo de Ksërksë, en la municipo de Rahovec. Situante proksime al la aŭtovojo kiu ligas Gjakova kaj Prizren, la Blanka Drin Kanjono estas vizitita per alta nombro da eksterlandaj turistoj same kiel lokuloj. La kanjono estas morf-hidraj fenomenoj kun genetika, vida kaj eduka valoro. Ĝi estis formita dum la postlaga periodo de la Dukagjini neogena lago. Ĝia formado estis kondiĉigita per multaj tektonaj okazaĵoj. La gorĝo havas tipajn kanjontrajtojn kaj enhavas multajn karbonatformaciojn.
Tlakskalanoj
Je la alveno de la hispanoj, ili unuiĝis al tiuj por povi venki super la azteka imperio, kiu sieĝis konstante la altépetl de Tlakskala. Ties alianco kun la hispanoj por la konkero de Tenoĉtitlano faris la tlakskalanojn la ĉefaj aliancanoj de la konkistadoroj, kaj ili akompanis ilin en la plej parto de militkampanjoj faritaj por konkeri diversajn popolojn, tra tre diversaj regionoj de Mezameriko kaj Aridameriko, pro kio ili ĉiam havis bonajn rilatojn kun la hispana krono. Pro tiu bona rilato kun la hispanaj kolonoj, la Tlakskalanoj ĝuis privilegiojn kaj partoprenis amplekse en la setlado de variaj komunumoj en la nordorienteo de Nova Hispanio.
Blanka Drin Kanjono
Turismo
Dum longa geomorfologia procezo la Blanka Drin Rivero malfermis kanjonon inter du kalkecaj ŝtonejoj, per kreado de tre alloga kaj interesa kanjono por esploristoj kaj vizitantoj. Tiu ĉefa Fshajta Ponto super la kanjono reprezentas alian gravan turisman altiraĵon en la areo. Konkurso "la saltado de la ponto" estas aranĝita ĉiun jaron kiu estas sekvita fare de multaj regionaj konkurantoj.
Proksime al la ponto ekzistas du ŝtonoj konataj kiel "Aglo-Roko" kaj "Skanderberga Roko", kiu havas kuprogravuron de 15-a jarcenta albana nobelo George Kastrioti Skanderbeg. La portreto de Skanderbeg estis pentrita en la roko en 1968 fare de Mexhid Yvejsi dum la kialo por la 500-a datreveno de lia morto.
Ĉe la supra fino de la kanjono oni povas trovi plaĉan restoracion kie oni povas manĝi ĵus kaptitajn fiŝojn de la rivero.
Belĉita Kampo
La Belĉita Kampo (hispane Campo de Belchite [KAMpo debelĈIte]) estas komarko de komunumo Aragono, en Hispanio, en la Provinco Zaragozo. Ĝi lokas en la Ebra apudrivero kaj ĝia ĉefurbo estas Belĉito.
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn municipojn:
Geografio
Limiĝas norde kun Zaragozo, okcidente kun Karinjena Kamparo, Daroka Kamparo kaj Ĥiloka; kaj sude kun Cuencas Mineras. Estas signifoplenaj naturaj lokoj en ĉi komarko, kiel ornitologiaj rezervejoj El Planerón kaj Lomaza de Belchite.
Ekonomio
La pluvdependa agrikulturo estas la plej grava ekonomia subsektoro, bazita en olivarboj, cerealoj kaj vitejoj.
Klingonlingva Instituto
La Klingonlingva Instituto estas sendependa organizo, kiu lokiĝas en Pensilvanio, Usono. Ĝi celas promocii la klingonan lingvon kaj ĝian kulturon.
Ĝenerala informo
Pli-malpli da 2500 homoj en pli ol 50 nacioj en la tuta mondo membriĝis al la KLI. Dum 13 jaroj, ĝi eldonis la ĵurnalon HolQeD (kiu signifas "la lingvistiko" en la klingona) kvarfoje ĉiujare, antaŭ ol la instituto ŝanĝis al reta versio. Ĉiujare, la KLI invitas siajn membrojn (kaj ankaŭ ajnajn homojn, kiuj havas intereson en la lingvo) al sia kunveno, kiu nomiĝas qep'a' kaj signifas en Esperanto "kunvenego". Ĉe la kunveno, la "Stipendion pro la Memoro de Kor", kun valoro de 500 doloroj, donas al du studentoj, unu el kiuj estas diplomiĝonta, la alia el kiuj estas diplomiĝinta. La KLI havas plurajn projektojn, kiuj inkluzivas tradukojn de la Biblio kaj la verkaĵojn de Shakespeare. La devizo de la instituto estas qo'mey poSmoH Hol, signifikante "La lingvo malfermas mondojn".
La KLI estas publikutila firmo kaj ekzistas por faciligi la esploron de la klingonan lingvon kaj kulturon. Paramount Pictures permesas la KLI-on uzi la kopirajtojn de Star Trek kaj ioj, rilatantaj al la vorto Klingon.
Historio
Fondis la KLI-on en la jaro 1992 en Flourtown, Pensilvanio (Usono). Ĉiujare dum la somero, kaj membroj de la KLI kaj uloj, kiujn interesas la lingvo, iras al la kunveno qep'a'. Nur la oka kunveno, en 2001, okazis en Eŭropo, en Brussels (Belgio). Ĉe la kunveno, ĉeestantoj parolas pri kaj en la klingona tiel, kiel oni porolus en lernejo, kun lecionoj, lekcioj, kaj ekzercoj. La atmosfero estas profesia kaj ege ne similas sciencfikcikunvenojn. Ankaŭ, multaj membroj de la KLI organizas siajn proprajn "kunvenetojn", nomiĝantajn "qepHom", kiuj estas neformalaj kaj al kiuj homoj iras por praktiki la lingvon. Ĉe la qep'a' de 2003, produktis dokumentan filmon pri la KLI. La nomo de filmo estas Earthlings: Ugly Bags of Mostly Water (Teruloj: Malbelaj Akvosakoj). La filmo estis prezentita ĉe la Festivalo de Cannes en Francio kaj aperis en teatroj post kelkaj jaroj.
Organizo
La direktoro de la KLI estas ĝia fondinto, Lawrence M. Schoen, Ph.D. En ŝanĝantaj periodoj de tri al dekok monatoj, Gramatikisto por Komencantoj estas elektita inter la plej travivintaj parolantoj. Lia (aŭ ŝia) tasko estas helpi la komencantojn de la klingona, speciale en la retpoŝtdiskutgrupo, kiun ne-membroj ankaŭ povas akcesi. Post kiam, finiĝas sia devo, li konservas sian titolon de "Gramatikisto". Dumtempe, la KLI havas pli-malpli da 20 da ĉi tiuj Gramatikistoj por Komencantoj.
György Szécsey
SZÉCSEY György (se:ĉei) estis hungara kuracisto, enzimologo naskita en Petrila la 5-an de novembro 1920 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de aŭgusto 1978.
Kariero
Szécsey diplomitiĝis en Kluĵo (1944), inter 1944 kaj 46 li estis minejkuracisto en Salgótarján, en 1946–51 laboratoria kuracisto en interna kliniko de Imre Haynal, en jaroj 1951–56 laboratoria adjunkto de la Malsanulejo de Miskolc kaj gvidĉefkuracisto de la Országos Közegészségügyi Intézet (OKI) en departemento Borsod, en jaroj 1956–62, 1962–69, 1969–78 laboratoria ĉefkuracisto. Lia ĉefesplorkampo estis la endokrinologio.
Klingonlingva Instituto
Notindaj parolantoj
Kelkaj klingonistoj gajnis famon pro siaj atingaĵoj. La KLI povas doni la titolon "Amiko de Maltz" al klingonisto, kiu pluigis la lingvon en ia maniero.
* Rich Yampell
Rich Yampell (konata al klingonistoj kiel "Kapitano Krankor"), programarinĝeniero, loĝanta en Bellevue, Vaŝhingtono, estas probable la unua konversebla parolanto de la klingona en la mondo. Li estas la skribisto de la libro The Grammarian's Desk (La Skribtablo de la Gramatiko), eldonita en 1996 de la KLI, kolekto da la artikoloj, kiujn li skribis por HolQeD. Yampell estas ankaŭ la skribisto kaj ko-skibristo de multaj kantoj, ekzemple la Klingonan Himnon "taHjaj wo'", "'Iv maH", kaj "yIH bom".
Dr-o. d'Armond Speers estas usona komputila lingvistiko kaj membro de la KLI. Li diplomiĝis ĉe la Universitato Georgetown en la printempo de 2002, skibinte la disertaĵon "Reprezento de Usona Signolingvo por Maŝina Tradukado". Dr-o. Speers estas konata pro klopodi kreskigi sian filon dulingve en la angla kaj la klingona. Speers parolis en la Klingona kaj sia edzino en la angla. Post kelkaj jaroj, la infano komencis malakcepti la klingonan kaj movi al la angla, ĉar li povis uzi la anglan kun pli da parolantoj. Malpli importa estis la fakto, ke al la klingona mankis multe da la vortoj por tiuj, kiuj estas importaj al infanoj, ekzemple "vindotuko" kaj suĉilo". Kiam Speers klopodis, al la klingona mankis eĉ la vortoj por multaj domaj objektoj, ekzemple "tablo". La eksperimento fine malsuckesis, kiam la infano plikreskiĝis kaj malakceptis uzi la klingonan.
* Lawrence M. Schoen
Eldonitaj verkaĵoj
La akademia ĵurnalo de la KLI. Ĝi enhavas informon por la membroj kaj diskutojn pri la gramatiko, novaj klingonaj vortoj, kaj klingona literaturo.
Libro kun bildoj, klarigantaj la uzojn de malsimilaj sufiksoj. La libro ne estas eldonata nun.
La klingonlingva versio de la Epopeo de Gilgameŝ, tradukita de Roger Cheesbro, kun enkonduko de Lawrence M. Schoen.
La klingonlingva traduko de la plej fama verkaĵo de Shakespeare, tradukita de Nick Nicholas kaj Andrew Strader kaj subtenita de la KLI. La projekto komenciĝis post kiam la Klingona Kanceliero Gorkon diris en Star Trek VI: The Undiscovered Country, "Vi ne komprenos Shakespeare ĝis post kiam vi estos leginta lin en la origina klingona."
Kolekto da la gramatika sperto de la HolQeD-aj skibaĵoj de Kapitano Krankor, unu el la unuaj gramatikistoj de la KLI. La libro ne estas ricevebla nun.
Hiroaki Hotta
Hiroaki Hotta (堀田 博晃, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
SCL
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Franklin (Teksaso)
La kantono Franklin situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Mount Vernon.
Voltido
Voltido estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Ca' d'Andrea, Drizzona, Piadena, San Martino del Lago, Solarolo Rainerio kaj Torre de' Picenardi.
Vimoutiers
Vimoutiers estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vimonastériens.
943
En la jaro 943 post Kristo okazis, interalie:
Moĉola
Bazaj informoj
Moĉola, ukraine Мочола, hungare Macsola estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Moĉola situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ la hungara landolimo. La limotrapasejo troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1327. En 1566 la tataroj detruis la vilaĝon. La lernejo ekfunkciis en 1802. Ĝis 1920 Macsola apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Rehungariĝo okazis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La pli frue funkcianta ĉeĥa lernejo iĝis hungara, sed oni faris ankaŭ ukrainan-rutenan lernejon. Ekde 1945 Moĉola apartenis al Sovetunio. Oni kultivis grandan pomoarbaron ĉe la limo, nomita "Amikeco". La rikoltado okazis ankaŭ helpe hungarianoj. Ekde 1991 Moĉola apartenas al Ukrainio. En 2001 loĝis en Moĉola 675 da homoj, (545 hungaroj).
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, poŝto.
Ofikleido
Ofikleido (grek.: ofis serpento, kleides klapoj) estas latuna blovinstrumento el la familio de la klapokornoj, kun klapoj kaj supren direktita sonfunelo. Ĝia formo similas al tiu de fagoto kaj ĝi havas naŭ ĝis dek unu klapojn. Por kompleta kromata ludado de la tonamplekso (je B♭-instrumentoj ekde A ĝis b♭1) dek unu klapoj estas necesaj.
La instrumenton inventis proksimume 1817 Halary (Jean-Hilaire Asté) en Parizo. Antaŭ ol la valvotubjo pro sia pli bona taŭgeco por armemuziko, la ofikleido estis uzata en simfoniaj orkestroj, en latunblovorkestroj kaj en la eklezia muziko kiel basinstrumento. Famiĝis aparte la ofikleidsoloo en Symphonie fantastique de Hector Berlioz' (Dies irae-citaĵo).
Ofikleido ankaŭ estas nomo por ege laŭta lamenregistro je 16' aŭ 32' de orgeno.
Historio
Komence de la 19-a jarcento ekzistis la problem, ke mankis plensonaj basinstrumentoj, kiuj povis starigi sufiĉan fundamenton por la nova, pli volumena orkestrosono. La serpento, kiu ankoraŭ devenis el la renesancepoko, ne plu konvenis al la moderna sonidealo, kaj ankaŭ la baskorno en siaj variaj konstruformoj ne estis sone konvinka. La lignaj blovinstrumentoj kontrafagoto kaj basklarneto tamen ne estis sufiĉe laŭtaj. Pro tio oni evoluigis novajn malalto-tonajn blovinstrumentojn. El tiuj rapide venkis la ofikleido en la armemuziko ĝis enkonduko de la tubjo, kion dokumentas la multaj ofikleido-lernolibroj aperintaj en la tempospaco ekde 1820 ĝis 1840.