cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torre Latinoamericana
Ĝi estis la plej alta konstruaĵo ĉe la urbo ekde ĝia malfermo je 1956 ĝis 1972, kiam oni malfermis la Hotel de México (nun World Trade Center); ĝi ankaŭ estis la plej alta nubskrapulo ekster Usono, tial ankaŭ el latinameriko.
Ordoso
Ordos (mongole aŭ Ордос хот [ordos ĥot], ĉine simpligite鄂尔多斯, tradicie 鄂爾多斯, pinjine 'ěrduōsī) estas eksterdistrikta urbo en la aŭtonoma regiono Interna Mongolio de la Ĉina Popola Respubliko. Historie ĝi apartenis al la provinco Suijuano de la Ĉina Imperio. La urba teritorio kovras areon de 87 000 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010, en la urbo vivis 1 940 653 loĝantoj.
Ordos estas altebenaĵo kaj meandro (ĉine 鄂尔多斯, pinjine: Èěrduōsī) kaj regiono de Ĉinio en la okcidento de Pekino, kie la Flava Rivero faras ampleksan meandron.
La Perche
La Perche estas franca situanta en departemento, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Perchois.
Fardis
Fardis estas urbego en la Provinco Alborzo en norda Irano. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto.
Geografio
Fardis situas sur altebenaĵo sude de Karaĝo (provinca ĉefurbo).
Klimato
Fardis apartenas al la duonarida klimato (BSk) laŭ klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas 15 °C. La meza temperaturo de la plej malvarma monato (januaro) estas 0,9 °C, la plej varma monato (aŭgusto) estas 27.6 °C. La jara precipitaĵo estas po 251 mm.
Sferoj 6
Sferoj 6 libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro originale verkita en Esperanto. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis ĝin Grupo Nifo en 1988.
Bever
Bever estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Eisenach (Eifel)
Eisenach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Asturio
La Princlando Asturio aŭ Asturujo (hispane: Principado de Asturias, asture: Principáu d'Asturies, galeg-asture: Principao d'Asturias) estas unuprovinca aŭtonoma komunumo en la nordokcidento de Hispanio, kun 1 028 244 loĝantoj (NIS, 2018). Norda banata de la akvoj de la Kantabra Maro, ĝi limas okcidente kun la provinco Lugo (Galegio), sude kun la provinco Leono (Kastilio kaj Leono) kaj oriente kun Kantabrio. Ĝi ricevas la nomon Princlando pro historiaj kialoj, tial la heredanto de la hispana krono ricevas la nobelan titolon "Princo de Asturio", establita de Johano la 1-a de Kastilio en la jaro 1388. Ĝia ĉefurbo estas Oviedo, dum Ĥiĥono estas ĝia plej loĝata urbo.
La nuna astura teritoria spaco koincidas esence kun la malnova teritorio de Asturio de Oviedo, apud la Asturia de Santillana. Post la teritoria divido de Javier de Burgos en 1833, la astura regiono de Oviedo fariĝis la provinco Oviedo, ricevante parton de la teritorio de Asturio de Santillana, la konsilioj de Peñamellera Alta, Peñamellera Baja kaj Ribadedeva, dum la resto de ili estis integritaj en la provinco Santandero, poste aŭtonoma komunumo de Kantabrio.
La Princlando Asturio laŭ propra Statuto de Aŭtonomeco estas konsiderata kiel historia komunumo en la artikolo 1. Ĝi havas leĝdonan asembleon nomitan Ĝenerala Asembleo de la Princlando, memore al malnova mezepoka institucio reprezentanta la konsilojn antaŭ la Krono. Krome, ĝi parte koincidas kun la nuklea areo de la antaŭa Reĝlando Asturio en 718 kaj havas du proprajn lingvojn: la astura, kiu ankoraŭ ne estas oficiala lingvo, kaj havas juran similan rangon al tiu de oficialeco kaj la astur-galega lingvo, parolita en la municipoj de la ekstrema okcidento kaj kiu ĝuas similan statuson.
Etimologio
La termino Asturias prenas sian nomon el la antikvaj loĝantoj de tiu regiono, la asturoj, praloĝantoj de la riverbordoj de Astura (Esla). La nomo asturoj ne nur temas pri la pure etnaj asturoj sed historie ankaŭ inkluzivis la praloĝantojn de la altebenaĵo kaj ankaŭ la praloĝantojn de la nordo (transmontanoj).
Astura verŝajne estas kelta radiko; stour, signifas «rivero». Tiu toponimio aperas en Bretonio, kie Plinio parolas pri la rivero «Stur»; nuntempe ekzistas tri riveroj Stour en Kent, Suffolk kaj Dorset. En la enfluejo de Elbo estas alia rivero Stör, antikve nomata «Sturia». Same, en Piemonto troviĝis kelta tribo Esturi-oj kaj rivero Stura. La sama radiko estas uzata en la gaela kaj bretona lingvoj en la vortoj ster y stour kun la signifo «rivero».
Greografio kaj klimato
La Kantabra Montaro formas la naturan limon de Asturio kun la provinco Leono en la sudo. En la orienta teritorio, la Nacia Parko Picos de Europa enhavas la plej altajn kaj verŝajne plej okulfrapajn montojn, kreskante ĝis 2,648 metroj ĉe la pinto de Torrecerredo. Aliaj rimarkindaj ecoj de ĉi tiu ĉefe kalkŝtonaĵo estas la Natura Parko de Redes en la centra oriento, la centra Ubiñas sude de Oviedo, kaj la Natura Parko de Somiedo okcidente. La Kantabra montaro estas uzata por multaj aktivaĵoj kiaj grimpado, piedirado, skiado kaj speleologio, kaj etendiĝas ĉirkaŭ 200 kilometrojn. Entute ĝis galega provinco okcidente de Asturio kaj Kantabria provinco oriente. Similaj aktivaĵoj estas disponeblaj por la vojaĝantoj de Asturio interesataj pri la Pinto Caldoveiro.
La ĉefaj ecoj de la astura geografio estas ĝiaj krudaj marbordaj klifoj kaj la monta interno. La astura klimato estas forte markita de la golfa marblovo. Ene de la kantabra zono konata kiel Verda Hispanio, en ĝi pluvas preskaŭ la tutan jaron. Someroj estas mildaj kaj, ĉe la marbordo, vintroj ankaŭ havas relative mildajn temperaturojn, malofte inkludante froston. La malvarmo estas speciale sentata en la montoj, kie neĝo ĉeestas de oktobro ĝis majo. Ambaŭ pluvo kaj neĝo estas regulaj veteraj trajtoj de asturaj vintroj. En marbordaj aŭ preskaŭ-marbordaj areoj, dumtage altaj temperaturoj ĝenerale averaĝas ĉirkaŭ 12 °C - 13 °C dum vintro kaj 22 °C - 23 °C en somero.
Antaŭhistorio
Per la konata arkeologiejoj ĝis nun, oni kredas ke la unuaj loĝantoj de Asturio ekloĝis en la kantabra marbordo kaj en kavernoj de marbordaj valoj Pindal (Ribadedeva), Posada, Tito Bustillo (Ribadesella), Buxu (Cangas de Onis), San Román de Candamo (Candamo) kaj Covaciella (Cabrales).
Dum la astura Neolitiko ekzistas evidentaĵoj kiel 30 dolmenoj el prahistoriaj nekropoloj en Monto Areo, inter Carreño kaj Ĥiĥono, 5.000 jaroj, tiel kiel ĉaroj aŭ idolo Peña Tú restas. Iam la antaŭaj kulturoj forlasis la kavernojn kaj regis la agrikulturon kaj bruto-bredadon.
Laŭ Avieno, en lia priskribo de la marbordoj de okcidenta Eŭropo estis la ostriminidoj, popoloj kiuj vivis unue en norda Hispanio kaj la atlantika marbordo de Britio. Ili estis la posteuloj de la unuaj loĝantoj kiuj estis unu prahindeŭropa kaj alia nehindeŭropa. Ĉi tiuj estis delokigitaj de aliaj kiu formis la Ofiusa (nomo donita al la tuta Iberia duoninsula nordo): Cempsoj, Seĥeoj, Ligusoj kaj Draganoj. El ĉiuj ĉi, la draganoj okupis la nunan Asturion kaj verŝajne estis la keltorigina popolo kiu ĝin invadis.
Prahistorio
Ekzistas ankaŭ skribaĵoj pri la malfacilaj bataloj kiujn kantabroj kaj asturoj entrepreni laŭlonge de la rivero Sella. Kaj ankaŭ la fortecon kaj kuraĝon de ambaŭ popoloj kaj ilia rezisto esti regataj de la romianoj.
Al ĉi tiu periodo apartenas specimenoj de la homa ĉeesto en Asturio kiel la fortikaĵoj. Inter ili, la kastro de Coaña estas urbo astura konstruita komence de nia erao proksime de la urbodomo de Coaña. Ĝi perdis gravecon ekde la 3-a jarcento kaj estis ligita per oro-minado en Navia. Aliaj elstaraj kastroj estas tiuj de Pendía (Boal), Chao Samartín (Grandas), San Chuis (Allande), Os Castros (Taramundi), Cabo Blanco (El Franco), La Sobia kaj La Cogollina (Teverga), la Campa Torres (Ĥiĥono), Caravia kaj tiel ĝis ĉirkaŭ 300.
Romiigo
Fine de la 1-a jarcento a.K. La romianoj bezonis fini la konkeron de la tuta Iberia Duoninsulo. Tiutempe nur la nordaj popoloj: Asturoj kaj kantabroj ne estis sub la romia jugo. La ĉefa instigo de la imperia intereso por ĉi tiu regiono estis la oro de la subgrundo de la nordokcidenta duoninsula areo, konata de la romianoj per la ekspedicio kontraŭ Gallaecia de Bruto. Ankaŭ la juna imperiestro Aŭgusto Cezaro bezonis iom da venko por glori sian pozicion. En la jaro 29 a.K. vakceoj, asturoj kaj kantabroj aliĝis al la batalo kontraŭ la romianoj, kaj ili koncentris sian tutan militan potencon en la nordo de la duoninsulo. Cezaro Aŭgusto persone gvidis siajn trupojn.
Ĉiam laŭ la fontoj grek-latinaj, en la jaro 25 a.K. Asturoj transiris la montojn de la Kantabra Kornico kaj kampadis sur la rivero Asturika (rivero Esla). Dividante siajn fortojn en tri kolonojn por ataki plurajn aliajn romiajn tendarojn. Se ne estus pro la perfido de la urbo Brigaecium, kiu avertis la romianojn donante al ili tempon por reorganiziĝi kaj forpuŝi la atakon, la asturoj estus disvenkintaj la trupojn de la generalo Publio Karisio. Post suferado de ĉi tiu malvenko, la asturoj rifuĝis sin en Lancia, atakita kaj okupita de Luzitanio.
Tamen, ĉi tiu venko ne signifis la finon de la astura rezisto. Efektive, la romianoj devis alfronti sinsekvajn ribelojn, kiuj periode ekestis pro la traktado ricevita de la invadanto aŭ pro la altigo de impostoj. Do estis pluraj ribeloj en 24 a.K., 22 a.K. kaj unu lasta en 19 a.K. kiu estis la plej serioza reprezalio. Aŭgusto kun la deziro rapidigi pacigon lasis la ĉefgvidon de siaj trupoj al sia plej bona stratego: Agripo.
Visigota monarkio
La falo kaj disrompo de la Romia Imperio, kiu ŝajne ne multe influis la asturan teritorion, okazis en la 5-a jarcento. En la 6-a jarcento, la invado de la duoninsulo fare de la visigotoj kaj ŝvaboj estis rifuzita de la asturoj kaj kiel konsekvenco Asturio restis for de la ĝermana kultura influo.
Inter la 5-a kaj 8-a jarcentoj, Prakristanismo ekaperis en Asturio.
Astura monarkio
En la momento, kiam la islamanoj venkis, en la batalo de Gvadaleto, la Visigota regno de Toledo, la kristanoj de Toledo fuĝis por trovi rifuĝon en Asturio. Estas en ĉi tiu momento kiam la relikvoj hodiaŭ konservitaj en la Sankta Ĉambro de la Katedralo alvenas en Asturion. Unue ili estis stokitaj en Monsakro (Montoj de Morcín) kaj poste en Oviedo. Ĉi tiu regiono neniam suferis intensan arabigon, ĉar la okupoj fare de la islamanoj estis eventualaj kaj nur celis rejdojn.
En la jaro 716 okazis en Asturio unua ribelo kontraŭ la islama potenco, ĉefgvidita de Don Pelayo. Ĉi tiu ribelo estis rifuzita kaj Pelayo arestita kaj malliberigita.
Don Pelayo sukcesis fuĝi en la jaro 717 el Kordovo, alvenis al la rivero Piloña en 718 kaj en tiu sama jaro sukcesis fariĝi estro de la Asturoj, post konversacio kaj konvinkado de la asturoj pri la neceso kunigi siajn fortojn kontraŭ "la komuna malamiko". En majo de 722 dua alfronto okazis en la Batalo de Kovadongo kontraŭ la araba generalo Munuza. Ĉi tio estis pli gerila venko ol milita. Don Pelayo, kun la intenco plifirmigi sian triumfon, proklamis sin reĝo en Cangas de Onís, fondante la Reĝlandon Asturio.
La Astura monarkio, kiel rezulto de pluraj disigoj kaj regrupiĝoj, cedis en la sekvaj jarcentoj la reĝojn de Leono, Galegio, Kastilio kaj Portugalio. Ekde tiu tempo ĝis 1492 la Iberia Duoninsulo estis dividita inter islama kaj kristana regionoj.
Sub Fruelo la 1-a, la ĉefurbo estis Oviedo. Tie, Abato Maksimo kaj lia nevo Fromestano konstruis cenobitan benediktanan monaĥejon sur la ruinoj de romia fortikaĵo. Kastro, kiu en la tempo de Aŭgusto, protektis la proksiman urbon Lucus Asturum (probable en la regiono de Lugones) kaj situis sur la pinto Obetao. Alfonso la 2-a konstruis muregon ĉirkaŭ la urbo kaj ekkonstruis la komencan bazilikon de la Sankta Savinto kaj la bazilikon de Sankta Juliano de la Pratoj.
Dum la 9-a jarcento inter la regadoj de Ramiro la 1-a kaj Alfonso la 3-a la Granda estas konstruitaj la jenaj kirkoj: San Miguel de Lillo, Sankta Maria del Naranco, la kirko Sankta Savinto de Valdediós kaj Santa Cristina de Lena.
La Reĝlando Asturio estis dividita post la morto de reĝo Alfonso la 3-a la Granda, kiu distribuis siajn potencojn inter tri el liaj kvin infanoj. Ĉi tiuj posedaĵoj inkluzivis, krom Asturio, la graflandojn Leono, Kastilio, Alavo, Galegio kaj Portugalio (kiu tiam estis nur la suda limo de Galegio). Garcio restis kun la unuaj du graflandoj kiuj fondis la Reĝlandon Leono. Ordoño la 2-a restis kun Galegio kaj Portugalio, kaj Fruelo la 2-a restis kun Asturio kaj poste heredis lareĝlandon Leono de sia frato Garcio la 1-a, kiu ne havis idaron.
Mezepoko
Post la kuniĝo de la du reĝlandoj Asturio kaj Leono, la ĉefurbo iris al la bone fortika kaj romia urbo Leono. Pro tio, Asturio iĝis malproksima regiono kaj malfacile alirebla, oni vizitis ĝin nur okaze de pilgrimado tra la Jakoba vojo al Santiago-de-Kompostelo, kiam la pilgrimantoj estis deturnitaj al Oviedo por viziti la relikvojn de la Katedralo.
La perdo de ĉi tiu influo provokis plurajn secesiismajn movadojn; Unu el la plej gravaj estis, en la 12-a jarcento, la ribelo de grafo Gonzalo Peláez kontraŭ reĝo Alfonso la 7-a kaj Urraca, kiu regis Asturion nome de la reĝo.
En 1388, tra la Traktato de Bajono, Johano la 1-a kaj Johano de Gento finis siajn disputojn rilate al la trono de Kastilio konsentante la geedziĝon de iliaj filoj Henriko la 3-a de Kastilio kaj Katerina de Lankastro, ceremonio okazigita en la katedralo de Palencio. Ambaŭ ricevis la titolon princo de Asturio, tiel establante la Princlandon Asturio kaj la titolon kiu de tiam estis la titolo por la heredonto al la Krono. Krome, pluraj teritorioj estis aneksitaj, kiuj pro izoleco, konstituis konstantan fonton de ribeloj.
San Pedro del Romeral
San Pedro del Romeral [sanPEdro delromeRAL] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo San Pedro del Romeral estas etimologie komprenebla kiel Sankta Petro de la Rosmarenejo, kaj tiukadre en la municipa blazono videblas supre la ŝlosiloj simbolaj de Sankta Petro kaj malsupre planto de rosmareno.
Asturio
Mezepoko
En la fruaj tagoj de la institucio la astura teritorio apartenis al la princo kiel heredaĵo kaj povis nomumi juĝistojn, urbestrojn, ktp. kiuj regis je lia nomo. Ĉi tiu situacio ŝanĝiĝis kun la Katolikaj Gereĝoj, kiuj reduktis la titolon al honora kondiĉo.
Asturio ludis gravan rolon en la ribelo, kiu post la morto de Henriko la 4-a estis daŭrigata de Alfonso la 5-a de Portugalio favore al la heredaj rajtoj de lia nevino Johanino la Beltranida kaj kontraŭ Izabela la Katolika. Alfonso la 5-a serĉis la subtenon de malkontentaj kastiliaj nobeluloj kaj Izabela ĉe la trupoj senditaj de Asturio kaj Biskajo.
Klerismo
Kiam Napoleono Bonaparte invadis Hispanion en 1808 kun la subteno de la francemuloj, komenciĝis la Milito de la Sendependeco, la Konsilia Asembleo de la Princlando Asturio deklaris sian suverenecon kaj ĝi kunvenis en la kaitula ĉambro de la Katedralo prenante la decidon deklari la militon al la francoj, formante armeon por batali kun ili en Pajares.
San Pedro del Romeral
Ĝi estas unu el la tri nomitaj "tres villas pasiegas" (Pas-urboj) nome Vega de Pas, San Roque de Riomiera kaj San Pedro del Romeral mem.
Geografio
Ĝi limas kun Vega de Pas, Luena kaj sude kun la provinco Burgoso. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera.
Asturio
Klerismo
Asturio estis la scenejo de kelkaj bataloj dum la Unua (1833-1839) kaj Tria Karlisma Milito en 1873-1876. En ĉi tiu lasta, Oviedo estis sieĝita de la karlismaj trupoj sed rezistis, donante ĉi tiun fakton, probable, originon al la loka gastronomia tradicio de la Tago de Senarmiĝo.
En 1852 la unua sekcio de fervoja linio inter Ĥiĥono kaj Langreo estis oficiale malfermita. Ĉi tiu paŝo ligis Ĥiĥonon kaj Carbayín kaj estis la tria linio en Hispanio kaj la unua en Asturio. La industriiĝo de la Minindustriaj Basenoj komenciĝis en ĉi tiu 19-a jarcento, precipe en Mieres kaj La Felguera (Langreo). Aliflanke, karbo estis ekspluatita en ĉi tiu areo ekde la 18-a jarcento.
20a - 21a jarcentoj
Asturio ludis gravan rolon en la okazaĵoj, kiuj kondukis al la Hispana Enlanda Milito. En oktobro 1934 asturaj ministoj kaj aliaj laboristoj aranĝis armitan ribelon por kontraŭi la alvenon al potenco de la dekstrema partio CEDA, kiu akiris tri ministrajn postenojn en la centralisma registaro de la Dua Hispana Respubliko. Dum monato, komitato pri Popola Fronto regis en suda Asturio, dum lokaj laboristaj komitatoj eksaltis aliloke en la regiono. Militkomisiono dominita de anarki-sindikatistaj subtenantoj ekregis en Oviedo. Soldatoj sub la komandeco de tiam nekonata generalo nomita Francisco Franco Bahamonde estis alportitaj el hispana Maroko por subpremi la ribelon. Franco uzis taktikojn kutime rezervitajn por transmaraj kolonioj, uzante trupojn de la Hispana Legio kaj marokaj trupoj: sekvis feroca subpremo.
San Pedro del Romeral
Demografio
Fonto: INE
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 49,5 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 20,7 % al la konstruado, 5,6 % al industrio kaj 24,2 % al triaranga sektoro. En la municipo la dungiteco estas de 46,7 % kaj sendungeco de 23,00 %, dum averaĝoj en Kantabrio estas ĉirkaŭ 52,5 % kaj 14,2 % respektive.
Asturio
20a - 21a jarcentoj
La 30-an de decembro 1981, Asturio fariĝis aŭtonoma komunumo ene de la malcentra teritoria strukturo establita de la Konstitucio de 1978. Rafael Luis Fernández Álvarez, kiu antaŭe funkciis kiel la Prezidanto de la Regiono Konsilio ekde 1978, fariĝis la unua prezidanto de la registaro. Princlando Asturio, post la adopto de aŭtonomio. La astura regiona registaro akiris ampleksajn kapablojn rilate al gravaj areoj kiel sansistemo, edukado kaj protekto de la medio. En majo 2011, la prezidanto de Astura Registaro estis Francisco Álvarez-Cascos, de la Forumo-Asturio (FAC), sukcedita de Javier Fernández en 2012.
Registaro kaj politiko
La organizo kaj politika strukturo de la Princlando Asturio estas regata de la Statuto de Aŭtonomeco, valida ekde la 30-a de januaro 1982. Laŭ la Statuto, la instituciaj korpoj de Asturio estas tri: la Ĝenerala Konsilio, la Registara Konsilio kaj la prezidanto. La formo de registaro de la Princlando estas parlamenta: la Ĝenerala Konsilio estas la leĝdona povo, kiu elektas, nome de la astura popolo, la prezidanton de la Princlando Asturio. La prezidanto de Asturio estas tiu de la Registara Konsilio, la estro de la plenuma povo, kaj li respondas politike antaŭ la Ĝenerala Konsilio, kiu, per mocio de demisio aŭ demando pri konfido, povas ĉesi en siaj funkcioj. Inter la funkcioj de la Ĝenerala Konsilio estas la aprobo de la buĝetoj, kaj la orientiĝo kaj regado de la agado de la Registara Konsilio. Ĝi konsistas el 45 deputitoj, elektitaj por periodo de kvar jaroj per universala voĉdonado en sistemo de proporcia reprezentado, en kiu la atribuo de deputitoj baziĝas sur la sistemo d'Hondt.
Teritoria organizado
Por administraj celoj, Asturio estas disigita en 78 municipojn, kiuj tie estas nomataj concejo. Pli malgranda ento ol la municipo aŭ concejo, estas la paroko, kiu ne nepre devas koincidi kun la eklezia paroko. En ĉiu paroko povas ekzisti malsamaj komarkoj kaj vilaĝoj.
La Statuto de Aŭtonomeco ankaŭ parolas pri la eblo organizi regionojn. Kvankam ili ankoraŭ ne estas laŭleĝe evoluintaj, ekzistas kelkaj regionaj administracioj establitaj de pluraj municipoj aŭ konsilioj por provizi servojn kiuj estas kompetentecoj de la municipoj kaj ankaŭ por planado kaj antaŭenigo ekster la regiono. Ĉi tiuj estas: la regiono de Avilés kiu inkludas la municipojn de Avilés, Gozón, Illas, Corvera kaj Castrillón kaj la regiono de Nalón kiu inkludas Langreo, Sankta Marteno, Laviana, Caso kaj Sobrescobio.
Ekonomio
Dum jarcentoj, la vertebro de la astura ekonomio estis agrikulturo kaj fiŝkaptado. La laktoproduktado kaj ĝiaj derivaĵoj ankaŭ estis tradiciaj, sed ĝia granda evoluo estis kromprodukto de la ekonomia ekspansio de la fino de la 1960-aj jaroj. Nuntempe produktoj de la lakta kooperativo Central Lechera Asturiana estas komercigitaj tra la tuta Hispanio.
La ĉefa regiona industrio en modernaj tempoj tamen estis karbominado kaj ŝtalproduktado: en la tempoj de la diktaturo de Francisco Franco, ĝi estis la centro de la ŝtala industrio. La tiama ŝtata kompanio ENSIDESA pri ŝtalo nun estas parto de la privatigita Aceralia, nun parto de la ArcelorMittal Grupo. La industrio kreis multajn laborpostenojn, kio rezultis en grava migrado de aliaj regionoj en Hispanio, ĉefe el Ekstremaduro, Andaluzio kaj Kastilio kaj Leono. La ŝtala industrio nun malpliiĝas se mezuriĝas laŭ nombro de postenoj provizitaj, same kiel la minado. La lastaj kialoj estas ĉefe la altaj kostoj de produktado por eltiri la karbon kompare kun aliaj regionoj. La regiona ekonomia kresko estas sub la pli ampleksa hispana indico, kvankam en la lastaj jaroj kreskado de serva industrio helpis redukti la altan imposton de Asturio. Grandaj ekster-urbaj detalaj parkoj malfermiĝis proksime al la plej grandaj urboj de la regiono (Ĥiĥono kaj Oviedo), dum la ĉiam-aktuala hispana konstruindustrio ŝajne daŭre prosperas.
Asturio multe profitis el la Eŭropa Unio pri vojoj kaj aliaj esencaj infrastrukturoj ekde 1986, kvankam ankaŭ okazis iom da diskutado pri kiel ĉi tiuj financoj estas elspezitaj, ekzemple, pri pensioj de ministoj.
Transporto
Asturio estas tre izolita regiono pro la granda montara tereno, kiun ĝi havas. Ekde la epokoj de la romianoj, la regiono komunikis kun la altebenaĵo tra la Vía de la Plata, kiu transiras la Kantabran montaron, atingante la urbon Sevilo, la nuna A-66. Koncerne la trajnon, kun la evoluo de la fervojo en la 19-a jarcento, ĝi komunikis kun la resto de la duoninsulo, ĉefe kun Leono kaj Santandero. En la regiono situas unu el la plej gravaj havenoj de la Kantabra maro, El Musel, kiu ĉiutage havas komercajn itinerojn kun Francio, Britio, Irlando.
Flughavenoj
Asturio havas nur la flughaveno de Asturio, situanta en Santiago de la Monto, kaj la Morgal-flughavenon, en Llanera.
La Astura flughaveno havas ĉiutagajn flugojn al Palmo de Majorko, Madrido, Barcelono, Lanzarote, Sevilo, kaj ĉiusemajne al Tenerifo Sudo, Alakanto, Malago, Valencio, Bruselo, Londono kaj Ĝenevo. La flughaveno registris konsiderindan pliiĝon de pasaĝeroj, el 774 317 en 2002 al 1 530 248 en 2008, sed notis malkreskon en 2009 al 1 316 088, estante la deknaŭa flughaveno en Hispanio. Ĝi povas esti alirata tra la kantabra aŭtoŝoseo A-8 kaj la N-632.
György Z. Gács
György Z. Gács [djordj zE gAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Z. Gács György estis hungara pentristo, grafikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruistoj. Lia familia nomvarianto (supoze lia origina nomo) estis Zartler.
Asturio
Fervojoj
Asturio havas unu el la plej gravaj fervojaj infrastrukturoj en la lando pro la graveco de ĉi tiu transporto en la industria pasinteco de la regiono. Nuntempe ĝi havas densan reton de trajnoj en la centra zono, servoj de Renfe Operadora kaj Renfe FEVE. Ili ankaŭ provizas regionajn kaj longdistancajn servojn al Ferrol, Santandero, Leono, Madrido, Alakanto kaj Barcelono.
György Z. Gács
György Zartler  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Asturio
Fervojoj
Nuntempe oni konstruas la varianton Pajares, long-dezirata fervoja infrastrukturo kiu permesos aliron al la trajno AVE kaj rilatoj kun pli mallongaj tempoj al Madrido kaj la resto de Hispanio.
György Z. Gács
Biografio
György Z. Gács frekventis privatajn artlernejon de János Vaszary (pentristo) kaj István Szőnyi, poste li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1940. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ágost Benkhard kaj István Szőnyi. Post la diplomo li instruis en faklernejo, ekde 1945 en arta gimnazio. En la jaroj 1948 kaj 1949 li havis stipendiojn en Romo kaj Bulgario. Li kreis mezlernejan instruadon pri vitropentrado kune kun Júlia Báthory. Inter 1953 kaj 1978 li instruis en Industriarta Altlernejo en statuso katedrestro. Li instruis ankaŭ en la Belarta Altlernejo (1962-1978). Li pensiuliĝis en 1978.
Komence li pentradis kaj kreis grafikaĵojn, poste li kreis artaĵojn el betonoj, vitroj, ceramikaĵoj kaj emajloj. Li longe apartenis al Artistkolonio (Szentendre). Li ricevis 4 premiojn inter 1956–1974. Li mortis pro trafikakcidento.
Asturio
Mara transporto
Ligoj per pramŝipoj el la haveno de Ĥiĥono:
En 2016, ĉi tiuj ligoj estis nuligitaj, kvankam oni provis estonte remalfermi ilin.
Loĝantaro
Asturio havas 1 044 481 loĝantojn (laŭ la NIS), kio reprezentas 2,38% de la nacia totalo. Ĝia denseco de loĝantaro, de 98,50 loĝantoj por km².
La loĝantaro de Asturio havas la plej altan mortprocenton en Hispanio (12 el mil) kaj la plej malaltan naskiĝ-indicon (6 el mil), do ekde 1987 la loĝantaro malkreskadas, ĉar naskiĝoj nur reprezentas 42 % el la konservado de loĝantaro, kvankam grandaj urboj konservas sian loĝantaron, kompare kun la minaj basenoj kaj la kamparaj areoj de la interno, kiuj malpliiĝas pli rapide.
La procento de eksterlandanoj estas 3.65% (NIS 2017), trioble malpli ol la nacia mezumo kaj nur antaŭ Galegio kaj Ekstremaduro. La ĉefaj eksterlandaj komunumoj estas rumanoj (21,94% de ĉiuj eksterlandanoj), marokanoj (7,1%), brazilanoj (5,57%) kaj portugaloj (4,93%).
Lingvoj
La hispana lingvo estas la sola oficiala lingvo de la Princlando. La astura estas regiona lingvo, sed ne ĝuas oficialan statuson sed estas rekonita kaj protektita de la Princlando Asturio,laŭ la Statuto de Aŭtonomeco kaj leĝaro evoluigita.
La astura havas sian originon en la latinida lingvo derivita de la latina parolata en la mezepokaj reĝlandoj Asturio kaj Leono. La plej malnova konata teksto en tiu ĉi lingvo estas la Nodicia de Kesos kiu datiĝas inter 959 kaj 980, dum la plej malnova dokumento konata, skribita en norma astura estis Foruo de Avilés de 1085. Ekde la Hispana Transiro, la astura oficialeco estas unu el la postuloj de diversaj sociaj movadoj. En 1981 ili kreis la Akademion de la Astura Lingvo, institucio de la Princlando Asturio kies celo estas la studado, la antaŭenigo kaj la defendo de la astura lingvo. Ekde 2005 kelkaj loknomoj estis oficialigitaj en la astura. Nuntempe estas tre malmultaj municipoj sen ilia oficiala asturlingva toponimio.
La astura estas la gepatra lingvo de 17,7% de la asturoj, dum, por 20.1% ankaŭ kun la kastilia. Krome, ĝi estas afero de libervolaj studoj por studentoj en lernejoj kaj gimnazioj tra la Princlando Asturio. Ĝi ankaŭ havas certan aperon ĉe la komunikiloj, precipe dum la semajfinoj, kiuj uzas ĉi tiun lingvon kiel komunikilo. En la lastaj jaroj literaturo en la astura ĝuis grandan disvolviĝon pro tio, kio nomiĝis  Surdimientu.
Municipoj
La ĉefaj loĝantaraj nukleoj de la Princlando koncentriĝas en la centra areo, el la marbordo al la interno, sekvante la minajn valojn. La plej loĝata municipo estas Ĥiĥono, kun 275 274 loĝantoj, sekvata de la regiona ĉefurbo, Oviedo, kun 225 391 loĝantoj. kaj Avileso, kiu havas 83 617 loĝantojn. Aliaj municipoj kun ĉirkaŭ 50.000 loĝantoj estas Siero (52.094 loĝantoj), Langreo (44.737 loĝantoj) kaj Mieres (42,951 loĝantoj). La datumoj venas de la NIS. Ankaŭ povas esti menciitaj aliaj municipoj kies ĉefurboj estas tre gravaj por strukturi la asturan teritorion: Cangas del Narcea kiel sudokcidenta ĉefurbo (14 249 loĝantoj), Navia (9015 loĝantoj) kaj Luarko (5292 loĝ.) En la nordokcidento, Grado (10 901 loĝ.) Kiel ĉarniro inter la centro kaj okcidento de la regiono, Arriondas (5804 loĝ.) en la orienta interno kaj Llanes (14 048 loĝ.) kiel la dinamika kerno de la regiono ĉe orienta marbordo.
Sube estas prezentitaj en tablo la dudek komunumojn kun la plej granda loĝantaro laŭ la urba censo de la INE de 2017 (oficialaj loĝantaraj figuroj rezultantaj el la revizio de la Urba Registro la 1-an de januaro 2018):
Arkitekturo
Asturio havas riĉan artan heredaĵon, kiu emfazas la romanikan indiĝenan arkitekturon kun monumentoj kiel Santa Maria del Naranco, Santa Cristina de Lena kaj San Miguel de Lillo. Ĉi tiuj monumentoj havas ramiran romanikan stilon. Kelkaj ekzemploj de ramira arkitekturo estas la preĝejo de Villaviciosa, San Salvador de Valdediós (ofte konata kiel monaĥejo), kaj la kirko de San Salvador de Priesca. Alia ekzemplo estas la kirko San Julian de Viñón de Cabranes.
La romanika stilo estas tre aktuala, ĉar la tuta Asturio estas trairita de unu el la itineroj de la Jakoba vojo, kiuj reliefigas la monaĥejon de San Pedro de Villanueva (proksime al Cangas de Onis), la preĝejoj de San Esteban de Aramil (Siero), San Juan de Amandi (Villaviciosa) kaj Santa María de Junco (Ribadesella).
La gotika stilo ne estas tiel abunda, sed estas bonaj ekzemploj de ĉi tiu stilo, kiel la Katedralo de Sankta Savinto en Oviedo.
La baroka stilo pli ĉeestas per palaca arkitekturo, kun rimarkindaj ekzemploj kiel la Palaco de Camposagrado kaj Velarde - ĉi-lasta, sidejo de Muzeo de Belartoj de Asturio. La baroka stilo elstaras en publikaj civilaj inĝenieraĵoj.
En 1985, Unesko deklaris la antaŭromanikajn monumentojn kaj la Katedralon de Oviedo kiel Mondaj Heredaĵoj.
Asturio estas la hejmo de la sola arkitektura verko en Hispanio (same kiel la plej granda en Eŭropo) de la brazila arkitekto kaj disĉiplo de Le Corbusier; Oscar Niemeyer: la Internacia Kultura Centro Oscar Niemeyer. La arkitektura projekto estis donacita al la Princlando de la arkitekto, kiu estis premiita per la Premio Princo de Asturio pri Artoj, en la 25-a eldono de ĉi tiuj premioj. La projekto de Niemeyer kombinis plurajn diversajn elementojn, kaj projektis malferman spacon, lokon por edukado, kulturo kaj paco.
En la ĉefurbo de la Princlando staras unu el la plej reprezentaj konstruaĵoj de moderna arkitekturo, la Palaco de Kongresoj de Oviedo, de la hispana arkitekto Santiago Calatrava, kiu ankaŭ estis premiita per la Premio Princo de Asturio de Artoj en 1999.
Kuirarto kaj trinkaĵo
La kuirarto de Asturio havas elementojn, kiuj rilatigas ĝin al normanda kaj bretona kuirartoj. La plej konata plado estas fazeola stufaĵo kun lardo, nomata fabada, la fazeoloj estas vario de blankaj faboj, akompanitaj de ĉorizo, sangokolbaso, ŝinko kaj lardo. Ĉi ĉi estas aparte servataj kaj estas konataj kiel compangu. Ĝi ankaŭ elstarigas la varion de freŝaj fiŝoj kaj mariskoj de la Kantabra maro kaj ĝia bovaĵo kaj bovidaĵo, uzataj en alia tipa telero, la kaĉopo.
En Asturio estas pli ol cent malsamaj specoj de tradicie faritaj fromaĝoj, el kiuj Cabrales estas la plej konata (kvankam la plej populara en Asturio estas Gamonedo,  Afuega'l pitu, ktp.) Kaj ĝi havas originan nomon. Se oni preferas dolĉan deserton, la plej tradicia estas la rizo kun lakto kaj casadielles (speco de krespoj farĉitaj per miksaĵo de sekfruktoj kiel ekzemple juglando, migdalo aŭ avelo, antaŭe dispremitaj, miksitaj (kun sukero kaj ŝprucitaj de anizo) aŭ bakitaj, oni ankaŭ trovas la faman kukon "Charlota" de Ĥiĥono, la carbayones kaj moscovitas en Oviedo kaj la fama tocinillo de cielo de Grado inter aliaj desertoj. Dum karnavaloj oni preparas la Frixuelu, dolĉaĵo farita el faruno, lakto, sukero, fritita kun iom da oleo kaj aspergita per sukero. La astura empanado ankaŭ estas tipa.
La astura trinkaĵo plej fama kaj aprezata estas la cidro, kies procezo de ellaborado kaj formoj de konsumado estis plene integritaj en la socia vivo de Asturio. Kun malmultaj gradoj da alkoholo, inter kvar kaj ses, la cidro gajigas la popolajn festojn kaj renkontiĝojn. En la lastaj jaroj, cidroj sen alkoholo ankaŭ aperis, kaj pluraj registritaj laŭ protektita devenloko.
Malpli integrita, sed ne malpli grava, en la okcidento estas ankaŭ tipa vino produktita en tiu regiono kiel la vino Cangas del Narcea, kvankam Asturio ne havas ajnan originan nomon de vinoj.
Sporto
En futbalo, la ĉefaj teamoj de la Princlando estas: Reala Sporting de Gijón, kiu estis 42 sezonoj en la Unua Divizio kaj havas 6 eŭropajn partoprenojn, unu subĉampioneco en la ligo; kaj Real Oviedo kiu ludis por 38 sezonoj en la Numero unu-divizio kaj havas 1 eŭropan partoprenon kaj 3-an pozicion en la Unua Divizio. Ambaŭ teamoj nuntempe ludas en la Dua Divizio.
Kvin aliaj teamoj ludis en la Dua Divizio: Real Avilés C. F. (14 sezonoj), Unión Popular de Langreo (8 sezonoj), Caudal Deportivo (7 sezonoj), Club Deportivo Ensidesa (unu sezono) kaj Real Deportivo Oriamendi (unu sezono). La Princlando estas reprezentita de la astura futbala teamo.
Je individua nivelo, elstaras en Asturio, Fernando Alonso, piloto, duobla ĉampiono de la Formulo 1 en 2005 kaj 2006, ankaŭ en aŭtomobilo, indas mencii pilotojn kiel Alberto Hevia, ĉampiono de Hispanio en 2004 kaj 2010 kaj finalisto en 2005 kaj 2007, José Antonio López Fombona aŭ Daniel Alonso. Oni ankaŭ devas reliefigi la bicikliston Samuel Sánchez, olimpika ora medalo en la Olimpikoj de Pekino 2008 en la kategorio de voja biciklado kaj Chechu Rubiera.
En Asturio ekzistas ankaŭ indiĝenaj sportoj kun vasta sekvo de amatoroj. Inter ĉi tiuj la kegloludado estas la plej grava kaj en Asturio ĝi estas praktikata en pluraj kategorioj. Rimarkinda malplimulta sporto en la provinco estas sketado sur unuliniaj glitiloj, kun pluraj glitkuradoj tra la centro de la regiono. Indas reliefigi A.D Asturpatín, kun alta nacia nivelo.
Krome elstaras vintraj kaj montaj sportoj. Ili havas la vintran kaj montan sezonon ĉe Valgrande-Pajares, kiu estas unu el la unuaj hispanaj skio-stacioj, kiuj havas 21,5 km da vojoj kaj 7 km da interkruciĝa skio kaj estis inaŭgurita en 1954.
Muziko
La muziko de Asturio estas diversa. La plej karakteriza instrumento en tradicia muziko estas la astura sakŝalmo, aŭ Gaita asturiana, kiu havas ununuran virgulinon, komune kun la tradiciaj sakŝalmoj de aliaj keltaj nacioj kiel Kimrio kaj Irlando. La sakŝalmo ofte estas akompanata de manlibro, fajfiloj kaj akordiono.
En la lastaj jaroj reaperis intereso pri tradiciaj popolmuzikoj, kaj pluraj muzikaj ensembloj akiris regionan kaj internacian rekonon pro sia etnomuzika studo kaj prezento de indiĝenaj asturaj muzikoj. Rimarkindaj ekzemploj inkludas tradiciajn flutistojn kiel Xuacu Amieva kaj Tejedor kaj la fuziistojn José Ángel Hevia (kies muzikfilmetoj provizas vidojn kaj de lasakŝalmo kaj de la astura pejzaĝo), kaj la grupoj Llan de Cubel, Xera, Nuberu kaj Felpeyu. Plie, multaj rok-, ska- kaj pezmetalaj grupoj ankaŭ trovis relativan sukceson ene de Asturio, multaj el kiuj inkluzivas elementojn de tradicia astura muziko en la kantoj.
El Canto del Loco
El Canto del Loco (La kanto de la frenezulo, mallongige ECDL) estas grupo hispana de muziko pop-roko, kvankm ties membroj konsideras, ke kelkaj el ties kantoj apartenas vere al genro power pop.
Ĝi estis kreita en 1994 de Dani Martín kaj Iván Ganchegui [ganĉEgi] (kiu abandonis la grupon en 2002), kaj poste ili iĝis kvinmembra grupo. Influataj ĉefe de aliaj hispanaj grupoj de la 1980-aj jaroj kaj per kvin eldonitaj albumoj, El Canto del Loco sukcesis vendi pli da unu miliono de kopioj en la merkato, kaj iĝis unu el la muzikaj grupoj plej gravaj de la hispanaj aktualaj kantistaro kaj muzikistaro.
Mihály Répássy
RÉPÁSSY Mihály (re:pa:ŝi) estis hungara honvedgeneralo naskita en Nadjvarado en 1789 kaj mortinta en Segedo la 30-an de julio 1849.
Biografio
Mihály Répássy estis estinta imperiestra oficiro de Aŭstrio ĉe la husaroj de Württemberg. De 11-a de oktobro 1848 li estis kolonelo, de 1-a de novembro generalo. De januaro de1849 li estis komandanto de rezervarmeo. De 8-a de majo 1849 ĝis la fino de la montato li estis gvidanto de la defendafera ministerio. Li mortis en ĥolero.
Baĉinci
Baĉinci, serbe Бачинци, slave Bačinci estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Geografio
Baĉinci situas sur ebenaĵo laŭ traira vojo kaj fervojo.
Historio
Fine de la mezepoko la regiono longe apartenis al la Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Baĉinci 1072 serboj (78 %), 215rutenoj (15,5 %), 22 kroatoj, 21 ukrainoj, 13 slovakoj, 10 jugoslavianoj kaj unusola ruso.
Krišľovce
Krišľovce (hungare Kisvölgy [kiŝvoldj], rutene Кришлівцї [kriŝlivcji]) estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Ourscamps (stacidomo)
Ourscamps (antaŭe Ourscamp) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pimprez, apud Chiry-Ourscamp, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Krišľovce
Situo
Krišľovce situas en kaldrono, fine de sakovojo el Brusnica. Stropkov troviĝas je 12 km.
Ourscamps (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Krišľovce
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1454. En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 5 domojn. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Krislócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisvölgy 70 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krišľovce 59 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Lackov
Lackov, hungare Lászlód [lAslOd] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lackov situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam antaŭ 5000 jarojn. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1341 en formo "Lyzkou". En 1715 oni komputis tie 12, post 5 jaroj 9 domojn. En 1828 loĝis tie 233 vilaĝanoj en 39 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lászlód 247 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lackov 123 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Bajan-Nuro
Bajan-Nuro aŭ Bayannur (mongole [Bajannagur], ĉine simpligite 巴彦淖尔, tradicie 巴彥淖爾, pinjine Bāyànnào'ěr) estas eksterdistrikta urbo en la aŭtonoma regiono Interna Mongolio de la Ĉina Popola Respubliko. Historie ĝi apartenis al la provinco Suijuano de la Ĉina Imperio. La urba teritorio kovras areon de 65 788 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010, en la urbo vivis 1 669 915 loĝantoj.
Jóannes Eidesgaard
Jóannes Dan Eidesgaard (19-an de aprilo 1951 en Tvøroyri, Ferooj) estis prezidanto de la feroaj socialdemokratoj en 1996-2011 kaj ĉefministro de Ferooj en 2004-2008.
Fruaj jaroj
Liaj gepatroj estas Jona naskigis kiel Magnussen el Trongisvágur kaj Erling Eidesgaard el Oyndarfjørður. Lia edzino estas Anita Eidesgaard (nask. Joensen) el Froðba. Ili havas du infanojn, Erling kaj Ingun Eidesgaard. Li abiturientiĝis en 1970, poste diplomitiĝis en 1977 kiel instruisto.
Hunedoara (urbo)
Hunedoara (urbo) (Vajdahunyad vajdahunjad, Eisenmarkt, Eisenstadt) estas urbo en Rumanio ĉe la orienta piedo de Rusca-montaro laŭ la rivereto Cerna, sude de Deva, en la samnoma distrikto. Sian nomon ĝi ricevis de Johano Hunyadi, al kies familo donacis ĝin Sigismondo la 1-a. Administre apartenas al ĝi Buituri, Răcăştia, Peştişu Mare, Teliucu Superior. Oni aligis al ĝi antaŭ 1945 Zlaşti.
Jóannes Eidesgaard
Politiko
Ekde 1990, li estis membro de Løgting. De 1991 ĝis 1996, li estis ministro en diversaj koalicioj kaj estis de 1994 ĝis 1996 ankaŭ vic-ĉefministro.
Adaŝevci
Adaŝevci, serbe Адашевци, slave Adaševci estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Jóannes Eidesgaard
Politiko
De 1998 ĝis 2001, li estis unue el la du feroaj politikistoj, kiel parlamentano en la dana parlamento, la t.n. Folketing.
Adaŝevci
Geografio
Adaŝevci situas sur ebenaĵo laŭ flankovojo kaj fervojo Ŝid-Savo.
Jóannes Eidesgaard
Politiko
Ekde la 4-a de februaro 2004, Jóannes Eidesgaard estis registara givdanto, ĉefministro de Ferooj. La koalicia registaro konsistis el socialdemokratoj, konservativoj kaj unuiiĝistoj. Post la parlamentaj elektoj en 2008, establiĝis sub lia gvido maldekstra kolicio el socialdemokratoj, respublikanoj kaj centristoj. Kiam la koalicio en la sama jaro kolapsis kaj li perdis la konfidon al respublikana ĉefo Høgni Hoydal, kaj abdikis pri sia pozicio la 24-an de septembro 2008. Lia posteuilo iĝis Kaj Leo Johannesen, la prezidanto de la kunregintaj unuiĝistoj. Eidesgaard paroprenis en la nova kabineto kiel ministro pri financaj aferoj. Li abdikis la 20-an de februaro 2011.
Kunal Deŝmuk
Kunal Deŝmuk (naksiĝinta la 4-an de marto 1982 en Mumbajo; marate kaj hindie कुणाल देशमुख, IAST: Kuṇāla Deśamukha, Hunter: Kunal Deshmukh) estas barata kina reĝisoro kaj restoraciisto. Li kreskiĝis en Mumbajo (Barato) kaj fariĝis fama pro siaj filmoj Jannat (2008), Raja Natwarlal (2014), kaj Shiddat (2021).
Hunedoara (urbo)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992  (rumanoj, 6,5% hungaroj).
Kunal Deŝmuk
Edukado kaj komencoj
Post la kompletiĝo de sia baza edukado ĉe Arja Vidja Mandir, en urbo Bandra (proksime al Mumbajo) kaj de malsupera altlernejo ĉe Ĝai Hind, en Churchgate, li frekventis kurson pri reklamado ĉe la altlernejo H.R.. Poste, li iris al Usono por mallonga diploma kurso pri filmarto. Dum tiu vizito li ekkonis la industrion de la manĝaĵo en Nov-Jorko, kune kun sia amiko Rikej, kaj tio instigis lin interesiĝi pri tiu komerca sektoro. Li tiam renkontiĝis kun Mohit Suri dank'al komuna amiko nome Sahil en Goao, kiu sugestis al li labori kune en filmo nome «Zeher».
Sudokcident-arabaj montaraj duonarbaroj
La sudokcident-arabaj montaraj duonarbaroj estas ekoregiono el la sudaraba ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj. La ekoregiono ankaŭ troviĝas unuflanke en la tutmondaj 200-regiono "arab-altaĵaj duonarbaroj kaj kserofitaroj", kaj aliflanke en la biodiverseco-riĉaĵejo orienta afromontano difinita fare de la organizaĵo Naturprotekto Internacie.
Kunal Deŝmuk
Kariero
Li komencis sian karieron kiel kunhelpa reĝisoro en Tumsa Nahin Dekha (2004), Zeher (2005), Kalyug kaj Woh Lamhe (2006), sub la direktoro Mohit Suri kaj la firmao Vishesh Films.
En oktobro 2006, li ĉesis sian laborpostenon por verki filma intrigo. Li debutis kiel filma reĝisoro en Jannat en 2008, kun Emran Haŝmi kiel ĉefrolo, produktita de Vishesh Films. Jannat estis publikigita en 2008 kaj estis sukcesa.
Sudokcident-arabaj montaraj duonarbaroj
Flaŭro
La flaŭro ŝanĝiĝas laŭ altitudo. Ĉiamverda duonarbaro kaj arbustaro troviĝas inter altitudoj de 2 000 kaj 2 500 metroj, kun Olea chrysophylla kaj Tarchonanthus camphoratus kiel superregantaj arboj. Super altitudo de 2 500 metroj, nubarbaroj estas troveblaj je pli humidaj nord-flankaj deklivoj; plejofte ili konsistas el grandaj arbedoj kaj arbetoj de altkreska junipero kaj Euryops arabicus, kovritaj kun la likeno Usnea articulata. Je la pli sekaj sud-flankaj deklivoj arbustetaj arbaroj de Rubus petitianus, Rosa abyssinica, Alchemilla crytantha, Senecio spp., Helichrysum abyssinicum, Aloe sabae, kaj Euphorbia ssp. estas komunaj.
Kunal Deŝmuk
Kariero
Li faris filmon en 2009 nome Tum Mile, surbaze de la Mumbajaj inundoj de la 26-a julio 2005, kun Emraan Hashmi kaj Soha Ali Kan kiel ĉefroloj.
Sudokcident-arabaj montaraj duonarbaroj
Faŭno
La araba leopardo (Panthera pardus ssp. nimr) kaj araba lupo (Canis lupus ssp. Arabs) estas krize endanĝerigitaj. Aliaj mamuloj inkluzivas Papio hamadryas, karakalon Caracal caracal ssp. schmitzi, Procavia capensis ssp. jayakari, kaj hienon (Hyaena hyaena).
Minacoj kaj konservado
En Jemeno, tradicio de altmontara agrikulturo dum dumil jaroj naskigis sensacian terasigitan pejzaĝon je la krutaj montaraj deklivoj. Tamen, tiu forigis plimulton de la arbara kaj maldensarbara kovraĵo kaj nur dessimitaj makuloj de duonarbaro nuntempe postrestas.
Kunal Deŝmuk
Kariero
En 2012 Jannat 2, sekvo de filmo Jannat, estis publikigita kaj kapablis akiri grandegan sukceson.
Hunedoara (urbo)
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1265. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). La fortikaĵo estas menciita unue en 1446. Ĝian konstruigon komencis Johano Hunyadi kaj finis lia filo Matiaso la 1-a. En 1482 li donacis kaj la urbon kaj la fortikaĵon al sia filo Johano Korvin.
La Faraono
La Faraono (originala pola titolo Faraon) estas historia kaj politika romano de la pola verkisto Bolesław Prus, unue aperinta serie en varsovia semajna gazeto en 1895 kaj 1896. La scenejo estas la antikva Egiptujo. La precipa temo estas batalado inter la pastraro kaj la kronprinco, kiu volas akiri al si mem la plenpotencon. Priskribataj estas moroj, eĉ la intima vivo de la egiptoj.
Intrigo
La Faraono en sia tuto estas pesimisma romano. En la antikva medio oni povas rekoni la ripetiĝantajn scenojn de la mondhistorio, plena de intrigoj, egoismo kaj tragedio de la bonaj intencoj. Ĉiukaze la egipta kronprinco, poste faraono Ramses, la XIII-a, revas pri sociaj reformoj, mildigo de la popola mizero kaj pri forigo de la sociaj hirudoj, sed finfine lian popularecon detruas la fleksiĝema, ruza kaj "science" mistifikanta pastraro, bezonanta la konservon de la antaŭa sistemo. Ramses, kiu mem ne estas imuna de homoj eraroj, (iom facile) glitas en la reton de la pastraro, kaj post la morto (oni murdigas lin) la popolo, kiun jam antaŭe forturnis de li la intrigoj, apenaŭ rememoras lin. Sed pesimismo en valora verko ne povas esti memcelo kaj ankaŭ la romano de Prus fine solviĝas en iaspecan kosman optimismon, ligiĝanta al la vivo, instruo kaj batalo mem.
Esperanto-traduko
El la pola en Esperanton tradukis ĝin Kazimierz Bein (Kabe). Ĝi aperis en 1907 ĉe Hachette en Parizo (tri volumoj, entute 630 paĝoj). La dua ŝanĝita eldono aperis en 1912, do jaron post la kabeiĝo de Kabe, la tria en 1925-1926, la kvara 1957 ĉe Eldonejo Polonia en Varsovio (senŝanĝa represo de la 2-a kaj 3-a eldonoj). La unua eldono lingve iom varias de la ceteraj. Plej konata eble estas, ke la vorto "balko" el la unua eldono estis anstataŭigita per "trabo" en la dua (kaj tiel en ĉiuj sekvaj senŝanĝe).
Kunal Deŝmuk
Kariero
En 2009, li starigis ristoracion nome «Trikaja» ĉe Bavdan, Puneo.
La Faraono
Esperanto-traduko
En 2017 nova eldono, bazita sur la unua, aperis ĉe Fonto.
La traduko estas konsiderata esti entute modela, klasika stilo, unu el la plej famaj verkoj en Esperanto. Verkita nur 20 jarojn post la publikigo de la Unua Libro ĝi ankoraŭ hodiaŭ impresas kaj fakte ĝi forte influis postajn originalajn kaj tradukajn verkojn de Esperanto. Post pli ol cent jaroj la lingvaĵo tamen ŝanĝiĝis pri multaj detaloj. "Ramzes" fariĝis "Ramseso" (PIV), "Egipton" estas laŭfundamente "Egiptujo", "Teboj" nomiĝas "Tebo" ktp. Akuzativo por indiki la direkton ("revenis Tebojn") nuntempe efikas eksmoda ("revenis al Tebo") k.m.a.
En 1980 aperis bildstria libro surbaze de la traduko de Kabe.
21430 Brubrew
21430 Brubrew estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bruce X. Brewington, finalisto en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Fairport High School de Fairport (Nov-Jorkio, Usono).
William Arms Fisher
William Arms FISHER (27a de aprilo, 1861 – 18a de decembro, 1948) estis usona komponisto, muzik-historiisto kaj verkisto.