cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bir Taŭil
Ĝia stato de terra nullius estas pro malakordo inter la rekta politika bordo inter Egiptio kaj Sudano establita je 1899, kaj la nerekta administra bordo establita je 1902. Egiptio asertas la politikan bordon, kaj Sudano asertas la administran bordon, do rezulte la Triangulo Halaib estas postulata de ambaŭ, kaj Bir Tawil de neniuj.
Historio
Je 19 januaro 1899, akordo inter la Unuiĝinta Reĝlando kaj Egiptio difinis "Soudan" kiel la "teritorioj sud de la 22-a cirklo de latitudo". Je 4a de novembro 1902, la UR desegnis alian "administran bordon", kiu pli taŭgis por la efektiva land-uzado de la regionaj triboj. Bir Taŭil estis paŝtejo uzata de la Ababda tribo proksima al Asuano, kaj konsekvence estis metita sub Egipta administracio de Kairo. Simile, la Triangulo Halaib al la nordoriento estis metita sub la Brita guberniestro de Sudano, ĉar la kulturo de ĝiaj loĝantoj estis pli proksimaj al Ĥartumo.
Egiptio postulas la originan bordon de 1899, la 22-an latitudo-cirklon, kiu metus la Triangulon Halaib en Egiptio kaj Bir Taŭil en Sudano. Kontraŭe, Sudano postulas la administran bordon de 1902, kiu metus Halaib en Sudano, kaj Bir Taŭil en Egiptio. Konsekvence, ambaŭ ŝtatoj postulas la Triangulon Halaib kaj neniu postulas la multe malpli altvaloran Bir Taŭil, kiu estas nur dekone granda, kaj kiu havas nek daŭrajn loĝantojn nek marbordon. Ne estas leĝa bazo laŭ kiu Sudano aŭ Egiptio povas postuli ambaŭ teritoriojn, kaj neniu lando volas cedi Halaib. Bir Taŭil estas unu el malmultaj mond-regionoj kiujn neniu ŝtato postulas. Aserteble, Egiptio ankoraŭ administras la teritorion, sed neniu registara mapo indikas tion. Post la holokaŭsto, aparta ŝtato estis proponita por la pluvivaj Ciganoj, kaj Bir Tawil estis elektita. Tamen, pro la malgastama klimato kaj malkonsentoj inter la, tiu ideo ne estis efektivigita.
Geografio kaj klimato
Bir Taŭil ampleksas 2060 km2. Ĝia norda bordo estas 95 km longa, ĝia suda bordo 46 km, ĝia orienta bordo 26 km kaj ĝia okcidenta bordo 49 km. En la nordo de la areo estas la monto Jabal Taŭil (جبل طويل), kiu estas 459 m alta. En la oriento estas Jebel Hagar ez Zarqa, la plej alta loko de Bir Taŭil, kiu havas altecon de 662 m. En la sudo estas la ŭadi Taŭil (وادي طويل), kiu ankaŭ nomiĝas Khawr Abū Bard.
La klimato de Bir Taŭil estas, laŭ la Köppen klimata klasado, BWh varma seka dezerto. Dum la someraj monatoj, la temperaturo kutime superas 40 °C. Dum la mallongaj vintroj (Decembro-Februaro), Bir Taŭil estas plej malvarma, kun ĉiutagaj plej altaj temperaturoj de 26-28 °C. La ĉiutaga temperatura gamo estas granda, kiel estas kutima en dezertoj; la noktaj temperaturoj kutime estas 18-20 °C pli malaltaj ol la pinto.
Postuloj
Pro ĝia de jure stato kiel nepostulata teritorio, pluraj personoj kaj organizaĵoj provis postuli Bir Taŭil kiel mikronacio. Tamen, neniu estas serioze konsiderata de la internacia komunumo, kaj pro ĝia foreco kaj malfacila klimato de la regiono, la grandparto de la postuloj estas deklaritaj interrete de aliaj lokoj. Neniu registaro aŭ internacia organizaĵo akceptas ajnan de tiuj postuloj.
En la esperantlingva gazeto pri flagoj nome VENTO aperis artikolo pri la flagoj uzitaj en tiuj postuloj.
(152122) 2004 RT318
(152122) 2004 RT318 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 12-an de septembro 2004 en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ennordres
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Smilakacoj
La smilakacoj (Smilacaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lilialoj (Liliales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj ĉirkaŭ 260 speciojn,. Ĝia tipa genro estas smilako.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Samaria (III) hidroksido
Samaria (III) hidroksido aŭ hidroksido de samario (III) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la samaria (III) oksido aŭ hidrolizo de samariaj (III) saloj kaj esteroj. Samaria (III) hidroksido estas blanka aŭ flaveca senforma solidaĵo, nesolvebla en akvo, solvebla en mineralaj acidoj kaj uzata en kemiaj sintezoj. Samaria (III) hidroksido prezentas tri hidroksilajn grupojn ligitajn al samariatomo. Ĝi konsistas je 1 samariatomo, 3 hidrogenatomo kaj 3 oksigenatomoj.
Ripogonacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Brinon-sur-Sauldre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Portretpentrarto
Portretpentrarto estas ĝenro ene de la pentrarto, en kiu oni klopodas reprezenti la vidan ŝajnon de la celita subjekto, partikulare kiam la portretito estas homa estaĵo, kvankam estas reprezenteblaj ankaŭ animaloj kaj fikciaj estaĵoj. La portretistoj laboras plej ofte laŭ komisio, ĉu de privatuloj ĉu de publikaj instancoj, aŭ inspirite de admirado kaj aprezo al la protagonisto. Ofte temas pri dokumentoj de familio aŭ de ŝtato, same kiel memoroj de la portretita persono. Kiam la artisto portretas sin mem temas pri memportreto.
Torrijo de la Cañada
Geografio
Torrijo de la Cañada estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Bijuesca norde kaj Villalengua sude.
Portretpentrarto
Historie, oni reprezentis ĉefe riĉulojn kaj povulojn. Sed poste, disvastiĝis inter la meza klaso la kutimon komisii portretojn de familianoj kaj kolegoj. Ankoraŭ pluas nuntempe la portretpentrarto kiel mendo de registaroj, korporacioj, asocioj aŭ unuopuloj; plej ofte tiuj komisioj estas ricevitaj (kaj eĉ arde proponitaj) de jam famkonataj portretistoj. Tiel foje okazis renverso de la gravo inter portretisto kaj portretito.
Torrijo de la Cañada
Geografio
La loĝloko Torrijo de la Cañada mem estas je 106 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 725 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Manubles.
Historio
La historio de Torrijo estas antikva, kiam ĝi estis konata kiel Termes kaj Turriga. Tie okazis epizodo rakontita de la historiisto Apiano protagonizita de la prokonsulo Kvinto Pompeo en la jaro 137 a.K., ene de la keltiberaj militoj kiam venkinte Numantion, iris kontraŭ la urbo Termes, kie li perdis 700 homojn.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon el islamanoj en la 12-a jarcento kadre de la konkero de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Torrijo de la Cañada kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 204 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la gotika preĝejo de la Virgulino, la renesanca de Sankta Johano, la ponto, la restaĵoj de la kastelo, la ermitejo-rigardejo el deklivo de iamaj vinkeloj (nun amikarejoj), krucmonumentoj, restaĵoj de aliaj ermitejoj, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Surstrekilo
Surstrekilo aŭ elstariga feltokrajono estas speciala markilo kun fluoreska inko por streki sur vortoj aŭ frazpartoj, pri kiuj oni volas atentigi (PIV). La strekita teksto sub la inko estas bone videbla, ĉar la inko estas travidebla.
Surstrekilo povas havi diversajn kolorojn kaj atentigi pri tekstopartoj, kiuj iel apartenas unu al la alia. Ekzemple aktoro surstrekas tekston, kiujn li mem devas paroli, studento vortojn, kiujn necesas parkerigi ktp.
Vidu ankaŭ feltokrajono.
Dampierre-en-Graçay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
La Hague
La Hague estas nova franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Clémont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Ivoy-le-Pré
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Udo-Peter Wagner
Vivo
Post frekvento de la sibiaj Brukenthal-gimnazio kaj de la sibia Gheorghe-Lazăr-gimnazio (kie li partoprenis la germanlingvajn literaturrondojn) li studis ĉe la Universitato de Kluĵo germanistikon kaj rumanajn lingvon kaj literaturon. Lia diplomiĝlaboraĵo (Die Erzählweise Johannes Bobrowskis) ankoraŭ la saman jaron (1969) aperis en la fama porstudenta organo Echinox, kiun estis kunfondinta Peter Motzan. war. Sekvis inter 1964 kaj 1969 instruistaj jaroj ĉe mejzernejoj kamparaj en Axente Sever kaj en Șura Mică. En 1971 li vokitis kiel asistanto al la katedro pri germanaj lingvo kaj literaturo Sibion. Ekde 1980 ĝis neniigo de la katedro en 1987 li estis universitata lektoro. Ĝis 1991 (intertempe en 1990 fondiĝis Universitato Lucian Blaga Sibiu) li instruistis ĉe la porinstruista seminario sibia. Doktoriĝo lia sukcesis en 2003 pri Bertolt Brecht (Zur Rezeption des literarischen Werkes von Bertolt Brecht in Rumänien) ĉe Horst Schuller Anger. En 2004 li iĝis docento (conferenţiar universitar). Prelegadoj liaj temis plejofte pri la historio de germana kaj germanlingva literaturo de Rumanujo.
Liaj libropublikigoj, recenzoj kaj eseoj abundis pri literatura kaj kultura historioj. Li ankaŭ tradukistis kaj skribis superrigardajn kaj detalajn literaturaĵojn, ekz. kvarvoluma fundamenta verko (1979-1999) kun la partoj Literatur der Siebenbürger Sachsen in den Jahren 1849–1918 (eldonis Carl Göllner kaj Joachim Wittstock, Kriterion-eldonejo, Bukareŝto 1979; Die rumäniendeutsche Literatur in den Jahren 1918-1944, eldonis Joachim Wittstock kaj Stefan Sienerth, Bukareŝto 1992; Die deutsche Literatur Siebenbürgens. Von den Anfängen bis 1848. I. Halbband: Mittelalter, Humanismus und Barock, II. Halbband: Pietismus, Aufklärung und Vormärz, Südostdeutsches Kulturwerk, Munkeno 1997 kaj 1999 (eldonis Joachim Wittstock kaj Stefan Sienerth).
Liaj specialaj interesoj estis pri literaturhistoria heredaĵo de la germanlingvaj rumanlandanoj Daniel Roth, Petrus Mederus, Emil Witting, Georg Scherg, Emil Sigerus, Erwin Wittstock, Joachim Wittstock). Dum instruado li ankaŭ okupiĝis pri moderna germanlingva literaturo; inter la de li traktitaj aŭtoroj plej elstaris Brecht.
Post emeritiĝo Wagner kontinue observis la literaturajn vojojn de Transilvanio. En 2016 eldonitis verko kiun li skribis kun sia filo Tilman-Otto pri literaturkontaktoj inter Transilvanio kaj Aŭstrio. Tre konata kaj deĵorloke kaj private estis lia humuremo.
Eseoj liaj mulnmobraj kaj raportoj pri literaturaj eventoj eldonitis en kongresaj libroj kaj kolektaĵoj, en kultursciencaj fakgayetoj (ekz. Forschungen zur Volks- und Landeskunde, Spiegelungen, Südostdeutsche Vierteljahresblätter, Saeculum, Transilvania), ĉe Allgemeine Deutsche Zeitung für Rumänien (ADZ) kaj Hermannstädter Zeitung. Multajn jarojn li membris ĉe la redaktistaro de la sibia germanistika serio Germanistische Beiträge (ekde 1993) kaj de la tradiciriĉa periodaĵo Transilvania kie li fondis la germanlingvan rubrikon.
Substrekotas ankaŭ lia prelegado dumkongresa per kio li povis implicite ade reklamis por la sibia katedro pri germanistiko kaj la tuta universitato - en Germanujo (Marburg, Stutgarto, Ratisbono), Aŭstrio, Hungarujo, Italujo kaj Franclando. Ofte li gastis televide kaj radifonie ekde 1967 (do ankoraŭ dum lia studenta tempo). En la 15.6.1992 li kunfondis la sibian filion de Gesellschaft der Germanisten Rumäniens (GGR).
34494 Shikarpur
34494 Shikarpur estas rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Ĝia rotacia periodo ŝajnas nenormale malgranda. Estas tre malofte, ke asteroido rotacias kun periodo de malpli ol 2,4 horoj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 23-a de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Pranav Nadig Shikarpur, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri mediscienco kaj Terscienco. Li estis lernanto ĉe la Internacia Akademio de Bengaluro (Karnatako, Barato).
Villalengua
Villalengua [biljaLENgŭa] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villalengua estis iam Villaluenga, kiu estus etimologie komprenebla kiel Granda Vilaĝo.
Barbizon
Barbizon estas komunumo en la departemento Seine-et-Marne en nordcentra Francio. Ĝi estas proksime de la Arbaro de Fontainebleau.
Villalengua
Geografio
Villalengua estas municipa teritorio en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Torrijo de la Cañada norde kaj Moros sude. Ĝi estas borde de la rivero Manubles, alfluanto de la rivero Jalón. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1502.
Barbizon
La Barbizona skolo de pentristoj nomitaj laŭ la vilaĝo; Théodore Rousseau kaj Jean-François Millet, estroj de la skolo, faris siajn hejmojn kaj mortis en la vilaĝo. Tiel la pentrarto estas grava por la komunumo kaj aperas simbole en la blazono.
<Gallery> File:Jean-François Millet - The Sheepfold, Moonlight - Walters 3730.jpg|La ŝafejo, lunlumo de Jean-François Millet. The Walters Art Museum. File:Jean-François Millet - The Potato Harvest - Walters 37115.jpg|La terpomrikolto de Jean-François Millet. The Walters Art Museum.
Villalengua
Geografio
La loĝloko Villalengua mem estas je 106 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 770 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Manubles. Oriente estas Cervera de la Cañada.
Lury-sur-Arnon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Villalengua
Historio
Dum la Mezepoko ĝi estis filio kaj senjorlando de la Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo.​
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la gotika preĝejo kun baroka kupolo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Privata kolekto
Privata kolekto estas private posedata kolekto de verkoj (kutime artaĵoj). En kunteksto de muzeo aŭ arta galerio, tiu termino signifas, ke iu verko ne estas posedata de tiu institucio, sed estas prunto el unuopulo aŭ organizo, ĉu por portempa ekspozicio aŭ por longdaŭro. Tiu fonto estas kutime artokolektisto, kvankam ĝi povas esti ankaŭ lernejo, eklezia institucio, banko, aŭ alitipa kompanio aŭ organizo. Kontraste, kolektantoj de libroj, eĉ se ili kolektas pro estetikaj tialoj (fajnaj librobindaĵoj aŭ ilustritaj manuskriptoj por ekzemplo), estas nomataj bibliofiloj, kaj iliaj kolektoj estas tipe referencataj kiel libraroj.
Privataj kolektoj jam estis iel popularaj inter kleruloj en la Renesanco kaj plue estis en diversaj epokoj kaj landoj. Lastatempe tre multekostegaj artaĵoj estas aĉetataj de la plej riĉaj kaj influaj gravuloj de la tuta mondo. Fakte artaĵoj estas inter la plej multekostegaj varoj en la tuta mondo kaj ili estas vendataj/aĉetataj plej ofte pere de aŭkcio. Plej ofte tio rezultas en fiskaj profitoj por la artokolektisto.
Moros
Moros [MOros] estas municipo de Hispanio, en la norda centro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Moros estas etimologie komprenebla kiel Maŭroj ple verŝajne kiel memoro de kiam la loko estis historie loĝata de mudeĥaroj unue kaj poste de moriskoj.
Geografio
Moros estas municipa teritorio en la norda centro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Ateca sude kaj Villalengua norde ĉiuj en la valo de la rivero Manubles, alfluanto de la rivero Jalón.
La loĝloko Moros mem estas je 109 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 791 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Manubles. Norde kaj sude de la loĝloko estas du pontoj super la rivero ĉe respektivaj fontoj. Oni alvenas al la loĝloko pere de la ŝoseo A-1502.
Historio
En islama epoko oni konstruis kastelon tradicie laŭ ordono de la reĝo Aĝubb de la tajfo de Calatayud cele al defendo de landlima zono kaj de distra ĉasejo. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. La plej frua mencio estas la buleo de la papo Lucio la 3-a publikigita en 1182, en kiu aperas la preĝejo de Moros kiel parto de la havaĵoj de la eklezio de Calatayud. En 1238, Justo de Ateca, sekretario de la reĝo Jakobo la 1-a, nomumis kastelestro de Moros la senjoron de Monegrillo, kaj organizis soldatarojn de Moros por la konkero de la Regno Valencia.
En 1362 Petro la 1-a de Kastilio kaptis la lokon, kiu lasis tien Pedro González de Mendoza kun tridek kavaliroj.​ Grandparte pro la Milito de la du Petroj (inter Petro la 1-a de Kastilio kaj Petro la 4-a de Aragono), la loĝloko ekperdis loĝantaron. Tamen kelkaj lokanoj gravuliĝis, inter kiuj Lope de Moros, kopiisto aŭ aŭtoro de Razón feita de amor, nome unua libro verkita en aragona lingvo, ŝajne naskiĝinta en Moros.
En la 19-a jarcento estis kvat fabrikoj de brando kaj du farunmuelejoj.​ La 18an de julio 2022, okazis arbara incendio en Ateca kiu bruligis tie preskaŭ la tutan municipan teritorion, sed etendiĝis ankaŭ al la limaj municipoj, kiel Moros, kie same bruligis preskaŭ la tutan municipan teritorion; ĝi estis okazigita akcidente de laboroj fare de entreprenoj Land Life Company kiu estis farante rearbarigon de 200 ha, sed kiu rezultis en bruligo de 14 000 ha.
La Chapelle-d'Angillon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Moros
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Eŭlalia, la restaĵoj de la kastelo, la ermitejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Chéry
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Christian Friedrich Werner
Christian Friedrich WERNER (naskiĝinta la en Schorndorf, mortinta la  en Sarata/Buĝak ) estis germana komercisto. Estante sekvanto de la katolika karisma pastro Ignaz Lindl li organizis la elmigron de germanaj pietistoj en 1820 kaj 1821 Besarabion; li mem sekvis en 1823. Kelkajn monatojn post sia alveno li mortis promesinte legace la havaĵojn al la setlejo Sarata. El la heredaĵoj naskiĝos ankaŭ porinstruista seminario (Wernerschule) kiu nomitis por li. Temis pri la ununura germanlingva institucio siaspece en Besarabio estante gravega por la germana minoritato en Novorusio.
Vivo
Werner pasigis la junulajn jarojn en Ludwigsburg, kien liaj gepatroj (li estis la filo kuracisto) moviĝis en 1761. Post la patra morto en 1763 lia pli maljuna frato Johann Philipp prizorgis lin. Kiel lia frato, Christian Friedrich ankaŭ elektis la profesion de komercisto. En 1779 li iris al Giengen an der Brenz, kie li tenadis teksaĵbutikon. Gottlieb Veygel poste iĝis lia kompaniano. Post lia geedziĝo al la filino de riĉa komercisto, Friederike Veil de Schorndorf li havis tri infanojn. Ekde 1791 li faris pietismajn biblistudojn en sia domo. En la jaroj de 1803 ĝis 1807 Werner suferis severajn batojn de la sorto per la morto de pluraj proksimaj homoj al li, inkluzive de sia edzino, du el siaj filinoj, sia patrino kaj bona amiko.
Elmigro
En 1819 la katolika pastro kaj elstara reprezentanto de la reviviĝmovado Ignaz Lindl venis al Gundremmingen. Liaj diservoj venigis multajn pilgrimantojn ĉi-tien. Werner estis imponita de la karismo de Lindl dum liturgipartopreno. Kiam Lindl perdis sian pastrecon kaj havis planojn elmigri al Rusio kun siaj anoj, Werner apogis lin kiel riĉa komercisto. Li organizis la planitan elmigradon disde sia loĝloko en Württemberg. Lindl ĉefe mobilizis subtenantojn en najbara Bavario, kie amasa foriro estis puninda delikto. Estis do malsukcesaj bavaraj petoj al la registaro de Virtembergo ĉesigi elmigradon.
En 1820 kaj 1821, germanaj elmigradkolonoj el Virtembergo kaj Bavario foriris al Suda Rusio kun proksimume 200 homoj en kovritaj ĉaroj. Alveninte en Odeson la elmigrantoj ricevis terenojn en Besarabio fare de la rusa registaro en 1822. Tie ili fondis la setlejon Sarata. Christian Friedrich Werner kaj lia komercpartnero Gottlieb Veygel sekvis la elmigrintojn forlasante Germanion la 2-an de majo 1823. Werner kunportis sian tutan riĉaĵon kaj malavare disdonis monsumojn al malriĉaj setlantoj. Kelkajn monatojn post lia alveno en Sarata, Werner mortis.
Testamento
Werner asignis per testamento siajn riĉaĵojn de 25.000 rubloj en arĝento al la municipo de Sarata. Laŭ la volo de la testamentinto ankaŭ preĝejo estis konstruita (en 1843) kaj lernejo estis fondita (en 1844). Kvankam Werner deziris misilernejon, ekzistis neniu oficiala permeso por tio, ĉar misioj estis malpermesitaj en ortodoksa Rusujo.
En la lernejo, kies frekvento estis senpaga, viraj orfoj estis komence trejnitaj por iĝi instruistoj kaj skribistoj por la besarabigermanaj setlejoj. Ĝi estis nomita por Werner Evangelisch-deutsche Lehrerbildungsanstalt Werner. La komunumo de Sarata ŝuldas sian gvidan pozicion inter la Bessarabian germanaj komunumoj ĉefe al la lernejo.
Méreau
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Ménétréol-sur-Sauldre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Sekvorajto
Sekvorajto, en franca Droit de suite, estas rajto garantiita al artistoj aŭ iliaj heredantoj, en kelkaj jurisdikcioj (ekzemple en Francio), ricevi monon el la revendo de iliaj verkoj. Tio kontrastas kun aliaj praktikoj kiel la usona unuavenda doktrino, laŭ kiu artistoj ne havas rajton kontroli aŭ profiti el postaj vendoj.
La sekvorajto estis unuafoje proponita en Eŭropo ĉirkaŭ 1893, reage al pliigo en la gravo de la Salono, la fino de la privata patrono, kaj la defendo de la interesoj de la "malsatanta artisto". Multaj artistoj, kaj iliaj familioj, suferis pro militoj kaj malriĉo, kaj la sekvorajto estis rimedo solvi sociajn malfacilaĵojn.
Laŭ Renaud Donnedieu de Vabres, la droit de suite estis kreita en Francio post la vendo de la pentraĵo de Millet de 1858, nome "Anĝeluso", en 1889 al Eugène Secrétan. La posedanto de la pentraĵo faris grandan profiton el tiu vendo, dum la familio de la artisto vivis malriĉe.
Chrášťany
Nomon Chrášťany havas pluraj municipoj:
Pikuaĥ nefeŝ
Pikuaĥ nefeŝ (hebree: פיקוח נפש, "savi vivon") estas la principo en juda juro, ke la konservo de homa vivo superregas preskaŭ ĉiun ajn alian religian regulon. Kiam la vivo de specifa persono estas en danĝero, preskaŭ ĉiu micva lo taase (ordono ne fari agon) de la Torao fariĝas neaplikebla.
Chrášťany
…kaj partoj de municipoj:
Similan nomon havas:
Pikuaĥ nefeŝ
Talmuda diskuto
La Talmudo diskutas diversajn okazojn, kiel ekzemploj, en kiuj oni povas malobservi biblie postulitajn leĝojn por savi homan vivon (B.Joma 84b). Ĉiuj el ĉi tiuj ekzemploj rilatas al ŝabataj malpermesoj: savi infanon de la maro, disrompi muron, kiu falis sur infanon, rompi pordon fermontan sur infano, kaj estingi fajron por savi vivon.
La Miŝno diskutas, kiam oni rajtas rompi sian faston sur Jom Kipur: "Se iun kaptas vivo-minaca malsato, al tiu oni povas doni eĉ malkoŝerajn manĝaĵojn por manĝi, ĝis liaj okuloj estas senpezigitaj." (B.Yoma 83)
Necerteco
Se oni ne povas certiĝi, ĉu situacio estas vivminaca, la situacio nepre estu konsiderata vivminaca ĝis la kontraŭo pruviĝos, tiel permesante, ke ago estu farita. Ĉefe gravas, ke se oni kredas, ke vivo povas esti minacata, kaj sekundoj povas determini la rezulton, oni nepre ne hezitu helpi la viktimon pro timo malobservi halaĥon. Se oni faras agon kontraŭ halaĥo por savi vivon, kiam ili kredas, ke la situacio estis vivminaca, sed poste lernas, ke neniu minaco al homa vivo ekzistis, oni ne pekis kaj ne sentu sin kulpa.
Gyula Sváb
Gyula Sváb [djula ŝvAb], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sváb Gyula  estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Schwáb [ŝvAb].
Gyula Sváb naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Sváb akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato. Post siaj studoj li estis samloke asistanto. Ekde 1908 li ricevis postenon en la religia kaj eduka ministerio. Li respondecis pri la lernejaj konstruaĵoj. Li ofte projektis kune kun Károly Róbert Kertész. Ekde 1929 li denove instruis en la teknikuniversitato.
Spikumado
Spikumado estas kutima rajto en agrikulturo, kiu en kelkaj landoj konsistas en rikoltado de forlasitaj spikoj da tritiko, kaj ankaŭ de granoj, kaj pajlo, post la fino de la rikolto. Tiu kutimo estas dokumentita ekde la Mezepoko. Tio ne damaĝas la rajtojn de la terposedantoj, kiuj jam faris sian negocon kaj utilis al multaj malriĉaj sociaj tavoloj, kiuj profitis el tiaj restaĵoj. La rajto estis plenumita ĉefe de virinoj kaj infanoj. Tia kolektado estas laŭrajta, se la kolektaĵo estas tombita surgrunde. En disvolviĝintaj lnadoj, tiu kutimo estas apenaŭ uzata en la kultivoj de cerealoj, kie precize iam estis plej ofta.
Unu el la plej bone konataj el la pentraĵoj de Jean-François Millet, nome La spikumistinoj (1857). Kian Millet vagadis trakampare ĉe Barbizon, tiu temo revenis al sia pentrilo dum sep jaroj. Li komprenis la temon kiel io jarcenta, ligita al historioj de la Biblio.
Tio distingiĝas el simila agado, kiu okazas pri la restaĵoj lasitaj ne surgrunde sed sur arboj, vitoj ktp. Tiel simila agado koncernas terpomojn, vinberojn, pomojn kaj fruktojn ĝenerale.
Estas specifaj kulturo kaj rakontoj pri tiu agado ekde biblia literaturo.
Dua Sudana Enlanda Milito
La Dua Sudana Enlanda Milito estis armea konflikto kiu daŭris de 1983 ĝis 2005 inter la Registaro de Sudano kaj la Sudana Popola Liberiga Armeo (SPLA). Tio estas rekta daŭrigo de la unua sudana enlanda milito, kiu okazis inter 1955 kaj 1972. Kvankam la batalado origine komenciĝis en la Suda Sudana regiono, la milito poste disvastiĝis al la Nubaj Montoj kaj la regiono de la Blua Nilo.
La milito daŭris pli ol 21 jarojn, igante ĝin unu el la plej longaj enlandaj militoj en dokumentita historio.
Laŭ taksoj, du milionoj da homoj mortis kiel rezulto de la milito, malsato, kaj malsano kaŭzitaj rekte de la konflikto. Kvar milionoj da homoj en Suda Sudano estis devigitaj translokiĝi el siaj hejmoj almenaŭ unufoje dum la milito (kaj ofte pli ol unufoje). La nombro da civiluloj mortigitaj en la milito estas inter la plej alta ekde la Dua Mondmilito, kiam la milito ankaŭ estis karakterizita per granda nombro da malobservoj de homaj rajtoj, inkluzive de okazaĵoj de masakro kaj ĝeneraligita sklaveco.
Fono kaj kaŭzoj
Grava tendenco, kiu manifestiĝis preskaŭ dum la tuta sudana historio, estas la daŭra lukto inter la centra registaro, kiu celas vastigi sian regadon, kaj ŝlosilaj elementoj en la sudana periferio, kiuj multfoje starigis marĝenajn asertojn. La centra registaro, kiu tradicie estis establita laŭ la rivero Nilo, luktis dum jarcentoj por apliki sian kontrolon al la interno de Sudano, malproksime de Nilo. Ekde la 18-a jarcento, la centraj registaroj, kiuj regis la sudanan regionon, sisteme kaj senĉese agadis por plifirmigi sian potencon kaj ekspluati la sudajn kaj periferiajn regionojn de Sudano, ofte en rekta konflikto kun la loĝantaroj vivantaj en tiuj ĉi regionoj.
Pluraj fontoj priskribis la daŭrantan konflikton kiel religian lukton, kun la daŭrantaj provoj de la centra islama registaro trudi la principojn de la islama religio kaj Ŝario al ne-islamanoj vivantaj en la sudo, kondukante al perforta lukto, kaj finfine al enlanda milito.
En tempo kiam Sudano estis regita fare de la britoj, brita regado dividis Sudanon en nordan provincon kaj sudan provincon, kun ĉiu provinco regita aparte. Dum tiu periodo, la karaktero de la suda provinco estis tre simila al tiu de la aliaj britaj kolonioj en Orientafriko - Kenjo, Tanganjikio kaj Ugando, dum la naturo de la norda provinco estis pli simila al la arablingva egipta provinco.
Dum la unuaj jaroj de brita regado en Sudano, la britoj malhelpis la arabojn de la nordo pri tenado de pozicioj de potenco en la sudo, kiu estas karakterizita per afrika pensmaniero kaj tradicioj, kaj eĉ komerco estis limigita en amplekso inter la du provincoj. Tamen, komence en 1946, la britoj subiĝis al norda premo kaj komencis labori por kombinaĵo de la du distriktoj. La araba iĝis la lingvo de registaro ankaŭ en la sudo, kaj la arabaj loĝantoj de la nordo komencis okupi ŝlosilajn postenojn en la registaro en la sudo. En respondo, membroj de la elito en la sudo, kies granda plimulto parolas la anglan, indignis pri tiu ŝanĝo de direkto, kiu ekskludis ilin el ilia registaro. Kiel parto de la procezo de malkoloniigo, ŝlosilaj postenoj en loka administracio en la sudo estis plejparte transdonitaj al membroj de la nordaj elitoj kiuj ekloĝis en Ĥartumo, kio kaŭzis agitadon en la sudo.
De 1950 ĝis la fino de brita regado en Sudano en 1956, la britoj agis iom post iom por doni al Sudano sendependecon, sed tiu procezo estis plejparte bazita sur plifortigo de la norda elito, dum neglektado de la elito en la sudo. Ekzemple, dum la intertraktadoj kaj oficialaj preparoj por la sendependeco de Sudano, sudsudanaj gvidantoj tute ne estis invititaj partopreni en la interparolado. Dum 1953, la sudana komitato kiu partoprenis en kontaktoj kun la brita registaro inkluzivis nur 6 gvidantojn de la sudo, kvankam en tiu tempo ekzistis proksimume 800 sudaj gvidantoj okupantaj ŝlosilajn postenojn en la suda provinco.
La Dua Mondmilito siaflanke atentigis pri la temo de naturaj rimedoj. En la regiono inter Norda kaj Suda Sudano estas vastaj naftejoj, kio rezultigas ke la interesoj de eksterlandaj estaĵoj estis signife implikitaj en la estonteco de la regiono (tra la jaroj, enspezoj de la regiono estis eksproprietigitaj en favoro de okcidentaj interesoj, kiel okazis en Niĝerio). Nordaj gvidantoj serĉis kontroli tiujn resursojn, pro la geografia loko de la norda provinco ĉe la rando de la Sahara Dezerto, kiu ne estas taŭga por agrikulturo. En komparo, Suda Sudano ĝuas signife pli altan gradon de aliro al akvo kaj fekunda grundo, pro la nombro da alfluantoj de la riverego Nilo kaj peza precipitaĵo kompare al la norda regiono. Tial, Nordaj gvidantoj konsideris kiel plej grava la kontrolon de la naftkeja regiono, kun naftoproduktoj respondecaj pri proksimume 70% de la totala profito de tiama Sudano el eksportaĵoj, kaj kontribuante plejparte al la evoluo de la Norda Distrikto.
Dum tiu periodo, la Suda Distrikto ankaŭ estis karakterizita per larĝa gamo de sangelverŝaj konfliktoj inter la diversaj triboj en la Sudo. La plej granda parto de la konflikto okazis inter la Nuera kaj Dinka triboj, sed ankaŭ inter aliaj etnoj. Lokaj luktoj inter tiuj triboj daŭre okazis eĉ post kiam Suda Sudano akiris sendependecon.
Inter 1955 kaj 1972, en Suda Sudano eksplodis la unua sudana enlanda milito inter nordaj islamanoj kaj sudaj kristanaj loĝantoj. La milito finiĝis en 1972, kun la subskribo de la Interkonsentoj de Adis-Abebo. La interkonsentoj inkludis la donadon de religia kaj kultura aŭtonomio al la kristana sudo.
La unua rompo de la interkonsento venis en tempo kiam sudana prezidanto Jaafar Nimeiri provis preni kontrolon de la naftokampoj kiuj etendiĝis cirkaŭ la nord-suda limregiono. Nafto estis unuafoje malkovrita ĉe la supro de Blua Nilo en 1979. La malkovro de la naftokampoj igis la sudanan registaron internigi la signifajn ekonomiajn gajnojn kiuj akiros al tiuj, kiuj regas ĉi tiujn kampojn.
Islamaj fundamentistoj en la nordo kontraŭbatalis la principojn de la Adis-Abeba Interkonsento, kiu kondukis al aŭtonomio por la ne-islama plimulto en Suda Sudano. La influo de la fundamentistoj sur la sudana reĝimo iom post iom pliiĝis, kaj en 1983, prezidanto Nimeiri anoncis, ke Sudano, en sia tutaĵo, estas islama ŝtato, kio fakte signifas, ke la deklaracio estis la fino de la aŭtonoma registaro en la sudo, kaj tial rekta malobservo de la Interkonsento de Adis-Abebo.
Sudana Popola Liberiga Armeo (SPLA)
Baldaŭ post la deklaracio de la forigo de suda aŭtonomio, la Sudana Popola Liberiga Armeo (SPLA) estis fondita en 1983 kiel ribela grupo, kies ĉefa celo estis renovigi aŭtonomian regadon en Suda Sudano, per armita lukto kontraŭ la centra registaro en Sudano. La movado, gvidata de John Garang, baziĝis sur subtenantoj kaj volontuloj en Sud-Sudano, sed en siaj publikaj deklaroj ĝi deklaris, ke ĝi laboras por la avantaĝo de ĉiuj sudanaj civitanoj subpremataj de la centra registaro. En siaj fruaj tagoj, la movado daŭre pledis por la ekzisto de unuiĝinta Sudano, kritikante la agadojn de la centra registaro, kies politikoj, kaj la forigo de suda aŭtonomio, iom post iom kaŭzis nacian "disfalon".
Inter eskalado kaj intertraktado
En majo 1986, ĉefministro al-Mahdi kaj la koalicia registaro komencis pacnegocadojn kun la Sudana Popola Liberiga Armeo (SPLA). En la sama jaro, la Liberiga Armeo, kune kun kelkaj sudanaj partioj, okazigis komunan renkontiĝon en Etiopio, kiu finiĝis kun la deklaracio de la Koka Baraĵo. Tiu ĉi deklaracio postulis la abolicion de Ŝario-leĝo en Sudano, kaj la transiro al konstitucia reĝimo kaj la donado de aŭtonomio en la sudo. En 1988, la Popola Liberiga Armeo kaj la Socialisma Unia Partio kune redaktis pacplanon postulantan la forigon de armeaj interkonsentoj kun Egiptio kaj Libio, la frostigon de Ŝario-leĝo, ĉesigon de la krizostato, kaj batalhalton en la civila milito. Malgraŭ tio, ĉefe dum tiu periodo okazis ke la civila milito de la lando intensiĝis konsiderinde, la mortnombro soris, kaj la nacia ekonomio daŭre plimalboniĝis, kiu eĉ kaŭzis amasajn tumultojn sekvantajn la plialtiĝon de prezoj de bazaj varoj en 1988, kondukante al interveno fare de la sudana registaro kaj abolicio de la plialtiĝon de prezoj.
La militista puĉo de 1989
La situacio denove ŝanĝiĝis la 30-an de junio 1989, kiam oficiroj en la sudana armeo, gviditaj fare de kolonelo Omar Hassan al-Baŝir, subtenata de la Islama Fronta Partio (NIF), faris militistan puĉon kaj senpotencigis la registaron de al-Mahdi. Post la puĉo, al-Bashir iĝis la totalisma gvidanto de Sudano kiel prezidanto, ĉefministro, kaj komandanto de la armetrupoj egale.
La nova armea administracio gvidata de al-Bashir malpermesis la ekziston de sindikatoj, politikaj partioj kaj aliaj nereligiaj institucioj. En la sama tempo, proksimume 78 000 armeaj, policaj kaj civilaj oficialuloj estis "purigitaj" por transformi la landon.
Daŭrigo de la milito: 1991 - 2001
Fine de 1989, kaj post serio da sukcesaj militaj agadoj, la Sudana Popola Liberiga Armeo tenis grandajn teritoriojn en la sudaj partoj de sud-Sudano kaj funkciis en la sudaj partoj de Darfuro kaj de la Blua Nilo. En la sama tempo, la sudana registaro kontrolis la plej multajn el la plej gravaj grandurboj en la sudo, inkluzive de Juba, Vav kaj Malakal. Neoficiala batalhalto inter la partioj kolapsis en oktobro 1989.
Kaj la regulaj armeotrupoj kaj la fifamaj registaraj milicfortoj (ankaŭ konataj kiel la Popola Defendo-Armeo, PDF) kutimis rutine ataki kaj trudeniri vilaĝojn en suda Sudano kaj la Nubaj Montoj La sudanaj registaroj tra la jaroj faris ampleksan uzadon de armetrupoj kiuj ne estas parto de la regula armeo, en speco de "prokura milito", precipe en suda Sudano kaj la limregionoj inter la nordo kaj la sudo, por fari militon, kaj konservi regulan armean pozicion. Tiuj milicoj estis rekrutitaj loke en ĉiu regiono kaj regiono, sed en praktiko la rekrutado estis farita kun signifaj sekretaj ligoj al elementoj en la sudana registaro. Multaj el la armitaj milicoj kiuj funkciis en la Ĥartuma areo por la avantaĝo de la registaro, ekzemple, faris tion sub la gvidado de la Islama Fronto (NIF), kiel parto de la "dividu kaj regu" taktikon.
Interna konflikto en la Sudana Popola Liberiga Armeo
De 1991 ĝis 1993, interna tumulto inter la ribelantoj igis la rivalojn de kolonelo Garang, la gvidanto de la Sudana Popola Liberiga Armeo, disiĝi de la armeo kun siajn sekvantoj kaj krei tri novajn ribelamajn frakciojn. La 5-an de aprilo 1993, la tri frakcioj de la Liberiga Armeo anoncis en Gazetarkonferenco en Najrobio, Kenjo, pri formiĝo de komuna koalicio, nomata "Unuiĝinta Liberiga Armeo de la Sudana Popolo", aparta armeforto de la origina Sudana Popola Liberiga Armeo.
Konduto de la Sudana Registaro
Dum la jaroj 1990-1991, la sudana registaro apogis Saddam Hussein dum la Golfa Milito. Ĉi tiu subteno kaŭzis malfavoran ŝanĝon en la sintenoj de Usono al la sudana registaro. La usona administracio sub prezidanto Bill Clinton deklaris malpermeson de usona investado en la lando, kaj eĉ transdonis monon al la najbaroj de Sudano por helpi forpeli la fortojn de la sudana registaro, kiuj kutimis transpasi la limojn en la batalo kontraŭ la ribelantoj. Samtempe Usono lanĉis diplomatian kampanjon por "izoli" Sudanon, kiu igis pli kaj pli da landoj trakti ĝin kiel ribelan ŝtaton.
Konduto de la Unuiĝinta Liberiga Armeo de la Sudana Popolo
En 1995, la opozicio al la sudana registaro en la nordo formis konektojn kun elementoj en la suda opozicio por formi koalicion de opoziciaj partioj, nomita la "Nacia Demokrata Alianco" (NDA). Tiu evoluo kaŭzis la kreadon de alia fronto en la civita milito kontraŭ registartrupoj, ĉi-foje en nordorienta Sudano, kiu ŝanĝis la naturon de la tradicia nord-suda konflikto en pli larĝan lukton inter centra registaro kaj periferiaj regionoj. La ŝlosilaj elementoj en la Nacia Demokrata Alianco estis la Unuiĝinta Liberiga Armeo de la Sudana Popolo, la Nacipartio kaj la Demokrata Unia Partio, kune kun kelkaj organizitaj partioj kaj grupoj de la Norda Sudana regiono.
En 1997, sep grupoj laborantaj kune kun la registaro, gviditaj fare de Riek Machar, la deputito de iama kolonelo en la Unuiĝinta Liberiga Armeo, subskribis la pacinterkonsenton de Ĥartumo kun la Nacia Islama Fronto, kondukante al la oficiala establado de la Sud-Sudana Defendarmeo (SSDF) kiel tegmenta organizo por la diversaj grupoj. Jam en 1997, la registaro subskribis interkonsentojn kun kelkaj ribelaj frakcioj. Multaj el tiuj iamaj ribelantoj kiuj subskribis interkonsentojn kun la registaro poste translokiĝis al Ĥartumo, kie ili tenis marĝenajn poziciojn ene de la centra administracio, kaj kelkaj eĉ kunlaboris kun la registaro kontraŭ la sudana popola liberiga armeo. Tiuj interkonsentoj inter la registaro kaj la ribelaj organizoj estis plejparte bazitaj sur la Deklaracio de Principoj de 1997, inkluzive de la Deklaracio pri la donado de grado da aŭtonomio al la Sudo, same kiel la rajto al mem-determino.
Eksteraj intervenoj kaj humanitara helpo
Sekvante internan proteston, la registaro de al-Mahdi aprobis en marto 1989 humanitaran helpoprogramon de UN nomitan "Operaco Savo Sudano", en kiu proksimume 100 000 tunoj da manĝaĵo estis liveritaj al la loĝantoj de la konflikta zono en la sudo, kio helpis eviti amasan malsatkatastrofon.
En 1999, Egiptio kaj Libio lanĉis la Egiptan-Libian Iniciaton (ELI). Je ĉi tiu punkto, la provo de la Interregistara Aŭtoritato pri Sekeco kaj Disvolviĝo (IGADD) komenci la pacprocezon inter la partioj - atingis sakstraton. La ĉefa celo de la egipta-libia iniciato estis impliki ankaŭ ne-sudajn opoziciulojn en la pacnegocadojn (precipe de la opozicio en Norda Sudano). Tamen, ĉar la iniciato evitis tuŝi polemikajn temojn, kiel la ebleco de deplojo en la sudo, la Popola Liberiga Armeo de Sudano sindetenis je adopto ĝin, kaŭzante grandmezure la mankon de sukceso por rompi la blokiĝon inter la partioj.
Subskribante packontrakton
Pacnegocoj inter la ribelantoj de la sudo kaj la registaro signife progresis dum 2003 kaj komence de 2004, malgraŭ la daŭrigo de batalado en diversaj partoj de la sudo de la lando. La kontaktoj finfine kondukis al la subskribo de la packontrakto inter la partioj la 9-an de januaro 2005, en Najrobio.
Inter la kondiĉoj de la packontrakto estis jeno:
Infansoldatoj en la milito
Dum la enlanda milito, batalfortoj sur ĉiuj flankoj rekrutis infanojn al siaj rangoj en batalo kaj krizhelproloj. La packontrakto (2005) kondiĉis, ke infansoldatoj estu liberigitaj kaj senditaj hejmen, kaj la Liberiga Armeo asertis esti liberiginta 16 000 infansoldatojn hejmen inter 2001 kaj 2004. Tamen, internaciaj observantoj trovis, ke la liberigitaj infanoj estis en multaj kazoj re-rekrutitaj fare de la Liberiga Armeo. Aktuale en 2004, ekzistis inter 2 500 kaj 5 000 infanoj en la servo de la Liberiga Armeo. Post la malkaŝo, la ribeluloj promesis senarmigi ĉiujn infanojn ĝis la fino de 2010, celo kiu laŭ la lastaj datumoj estis plenumita.
Lazenay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Massay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Sinhahanuo
Sinhahanuo estis ŝakja kŝatrijo de la suna dinastio, patro de Ŝudodano kaj avo de la budho Gotamo.
Familio
Sihahanuo estis filo de Ĝahaseno kaj frato de Jaŝodaro.
Li edziĝis kun Kaccanā el Devadaho, filino de Devadahasakka.
Kaccanā kaj Sihahanuo havis la jenajn infanojn:
Hervé Renard
Hervé Renard (naskiĝis en Aix-les-Bains) estas franca profesia futbala trejnisto kaj iama ludanto kiu estas manaĝero de la Saudarabia nacia teamo.
Renard estis antaŭe manaĝero de Zambia nacia teamo, kun kiu li venkis en la Afrika Pokalo de Nacioj 2012; li ankaŭ gajnis la konkuradon en 2015 kun Ebura Bordo, fariĝante la unua trejnisto kiu venkis en du Afrikaj Pokaloj de Nacioj kun malsamaj teamoj.
Limeux (Cher)
Limeux estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Jean-François Millet
Jean-François MILLET (en franca: [milɛ]; 4a de oktobro, 1814 – 20a de januaro, 1875) estis franca artisto kaj unu el la fondintoj de la Skolo de Barbizon en rura Francio. Millet famiĝis pro siaj pentraĵoj de kamparanoj kaj povas esti kategoriigita kiel parto de la movado de la Realisma pentrarto. Ĉirkaŭ la fino de sia kariero li pli kaj pli interesiĝis en pentrado de puraj pejzaĝoj. Li estas konata ĉefe pro siaj ole-pentraĵoj, sed li laboris ankaŭ per paŝtelo, Conté-krajono, kaj akvaforto.
Junaĝo
Millet estis la unua filo de Jean-Louis-Nicolas kaj Aimée-Henriette-Adélaïde Henry Millet, membroj de kamparana komunumo en la vilaĝo Gruchy, en Gréville-Hague (Normandio), proksime al la marbordo. Sub la gvidado de du lokaj pastroj — unu el kiuj estas vikario Jean Lebrisseux — Millet akiris sciaron de Latino kaj de modernaj aŭtoroj. Sed tuj li devis helpi sian patron je la kampolaboro; ĉar Millet estis la plej aĝa el la filoj. Tiele la tuto de la kampolaboro estis familiara al li: fojnado, garbado, draŝado, kribrado, sterkado, plugado, semado kto. Ĉiuj tiuj motivoj revenos en lia posta arto.
En 1833 lia patro sendis lin al Ĉerburgo por studi kun portretisto nome Bon Du Mouchel. Ĉirkaŭ 1835 li estis studante kun fr:Théophile Langlois de Chèvreville, lernanto de Baron Gros, en Ĉerburgo. Stipendio havigita de Langlois kaj aliaj ebligis, ke Millet translokiĝu al Parizo en 1837, kie li studis en la "École des Beaux-Arts" kun Paul Delaroche. En 1839 lia stipendio finiĝis kaj lia unua kandidatiĝo al la Salono, nome Sankta Anna instruanta la Virgulinon, estis malakceptita de la tribunalo.
Parizo
Post lia unua pentraĵo, nome portreto, estis akceptita en la Salono de 1840, Millet revenis al Ĉerburgo por ekkarieri kiel portretisto. Tamen, la venontan jaron li edziĝis al Pauline-Virginie Ono, kaj ili translokiĝis al Parizo. Post malakceptoj en la Salono de 1843 kaj la morto de Pauline pro elĉerpiĝo en aprilo 1844, Millet revenis denove al Ĉerburgo. En 1845 Millet translokiĝis al Havro kun Catherine Lemaire, al kiu li edziĝos per civila ceremonio en 1853; ili havis naŭ gefilojn kaj restis kune por la cetero de la vivo de Millet. En Havro li pentris portretojn kaj malgrandajn ĝenrismajn pecojn dum kelkaj monatoj, antaŭ retranslokiĝi al Parizo.
En Parizo meze de la 1840-aj jaroj Millet amikiĝis kun Constant Troyon, Narcisse Diaz, Charles Jacque kaj Théodore Rousseau, artistoj, kiuj kiel Millet estis asociaj kun la Barbizona Skolo; Honoré Daumier, kies figura desegnarto influos la posta kompono fare de Millet de kamparanaj bildoj; kaj Alfred Sensier, registara burokrato kiu iĝos dumviva subtenanto kaj finfine biografo de la artisto. En 1847 lia unua sukceso en la Salono venis per la ekspozicio de pentraĵo Edipo elarbigita, kaj en 1848 lia Ventumisto estis aĉetita de la registaro.