cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodano-Alpoj
La areo estas unu el la plej ekonomie fortaj regionoj de Francio, kun multaj industrioj en la rodana koridoro.
Ĉefurbo de la regiono estas Liono, france Lyon. Pliaj aparte gravaj urboj estas Grenoble, Chambéry, Annecy, Saint-Etienne kaj Valence. ISO-kodo de la regiono estas <tt>FR-V</tt>.
Masonistoj el Creuse
Laboristaj migradoj > Francio > Masonistoj el Creuse < historio
De fino de la 15-a jarcento ĝis ĉirkaŭ Jaro 1900 tiu regiono, unue provinco Marche, (iĝinta post la Franca revolucio de 1789 departemento Creuse) estis fama fonto de migrantaj masonistoj laborantaj sezone dum la « bela sezono » en la urbaj centroj, precipe Parizo. Kaŭzo: Kiel pri ĉiuj labormigradoj ĉar la elir-regiono estis samtempe malriĉa agrokulture kaj kun tro abunda logantaro rilate la rimedriĉoj. Tial multaj viraj kamparanoj foriradis el siaj vilaĝoj ĉirkaŭ marto, kaj rehejmiĝis ĉirkaŭ novembro. (1) Ili specialiĝis pri la metioj konstruadaj, precipe masonado. Tiel la « masonistoj el la Creuse fariĝis famaj kaj gravaj. Tiu movado altiĝis ĝis la epoko de la Dua Imperio (regnado de Napoleono la 3-a ĉirkaŭ 1850-1870), dum kiu ili grave kontribuis al la egaj detru- kaj konstru-vorkoj en Parizo, grava plena novfasonado de la urbo, aranĝitaj de Barono Haussmann. Tiuepoke ilia nombro atingis 45 000. Ankaŭ en la grandaj politikaj eventoj de tiu epoko ili partoprenis: Franca revolucio de 1830, la Franca revolucio de 1848, la Pariza Komunumo (1871). Kompreneble siajn vojaĝojn ili faris piede, ope, po proksimume 50 kilometoj (10 leŭgoj) ĉiuetape. La irvojo de Creuse ĝis Parizo iris tra Issoudun, Vierzon kaj Orléans. (1) Iliaj migradoj sekvis la saman ritmon kaj direkton kiel tiuj de la gruoj, kiuj la vilaĝanoj povis vidi traflugi super siaj kapoj, tial kelkaj diradoj kunrilatigis la du (en limoza dialekto) :
« Las gruas passin, Lous maçous las menin. »
(La gruoj pasas,la masonistojn ili revenkondukas.) Tial se aŭtune la virinoj vidis frue pasi la gruojn, tio signifis, ke malvarmas, kaj baldaŭ ankaŭ siaj edzoj rehejmiĝos ! La piedaj etapoj estis kutime po 60 kilometroj. Migrantoj iris are, tiu inter ili, kiu plej rapide kapablis piediri, iris antaŭe, kun la mono de la tuta grupo, kaj havis la respondecon rezervi la litojn por la tutaj, kaj iliajn vespermanĝon, la pladojn, kaj intertrakti la prezojn.
Post tiu epoko, la migrado fariĝis plurjara, poste definitiva, kaj la Creuse-anoj kontribuis, kune kun multaj aliaj malriĉaj kamparecaj francaj regionoj al konsistigo de la pariza loĝantaro. La migrado tute malaperas ĵus antaŭ la Unua mondmilito. Tiuj sezonaj migradoj profunde stampis la pensmanieron de la Creuse-anoj, ili disvastigis emon al lernado, donis al tiuj viroj, pere de siaj laboroj, streboj, politikaj luktoj, profesiaj prosperoj tiun senton de digno kiu farigis ilin, fine de la 19-a jarcento, subskribi fiere : « masonisto el Creuse ».
Kapelo Dolora Sankta Maria (Mohács)
Kapelo Dolorplena Sankta Maria aŭ Batalkampa Memorkapelo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Mohács.
Historio
La memorkapelo estis konstruita en 1816. Ĝi memorigas pri bataloj en 1526 kaj 1687. La plata tegmento estis elvidejo, sed oni metis tien ankaŭ 3 ŝtonajn krucojn. La krucoj estis tro granda pezo por la konstruaĵo, tial trakonstruado okazis inter 1856-1860, samtempe la krucoj estis metitaj surteren apud la kapelon. En 1862 kripto estis konstruita, eĉ la kapelo mem pligrandiĝis. En 1908 turo estis konstruita. Memorŝtono estis metita en 1926 fare de ĉefepiskopo Gyula Zichy. La kapelo estis renovigita en 1998.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola ĉe tombejo de Mohács. Interne estas videblaj 2 pentraĵoj de István Dorfmeister (1729) kaj vitralo pri Dorottya Kanizsai fare de Jenő Haranghy en 1928. En niĉo estas videbla kanono, kiu restis el la batalo en 1687.
Meteologio
La meteologio (internacia termino: meteorologio) estas terscienco, kiu studas la atmosferajn fenomenojn kaj provas konjekti la estontan veteron. Tiel meteologio estas parto de la geofiziko kaj ĉefe studas la dinamikon de la suba atmosfero kaj la fenomenojn de la vetero en la troposfero. La moderna gvida nocio en la meteorologia fako estas la nocio fiziko de la atmosfero.
Meteologiaj fenomenoj estas ekzemple :
Subordigoj kaj branĉoj
Ĝenerala:
Multaj metodoj, manieroj kaj ideoj de la dinamika meteorologio devenas el la ĝenerala fluidodinamiko kaj estas uzataj en oceanologio, geofiziko kaj inĝenieroscienco, plue en almenaŭ ĉio scienco.
La meteologio ekster veterobservado (veterscienco) estas juna scienco. Ĝi havas ekstreme inter- kaj transen-fakan volemon, do kunigas tre multajn diversajn sciencojn. La sciencajn fakojn, kiuj de la meteologio estas uzataj respektive tuŝataj, estas el aliaj jenaj:
La meteologio mem subordiĝas al diversaj branĉoj, inter kiuj pluraj interseksiĝas.
Bazaj subordigaj fakoj - (branĉoj):
Aplikado:
Akaparo de tero
Akaparo de tero aŭ terprenado (angle land grabbing) estas la alproprigo de terenoj, kutime de agrikulturaj areoj, fare de transnaciaj kompanioj, registaroj aŭ individuoj. Ĝi povas esti laŭleĝa aŭ kontraŭleĝa, kaj estas ofte kritikata, kiam ĝi malebligas al kamparanoj plu vivteni sin per kultivado de etaj parceloj, ĉar la investisto celas al profito per grandkvanta produktado kaj vendo sur la monda merkato. Ofte la akaparo de tero kondukas ankaŭ al pli abunda uzo de herbicidoj, pesticidoj kaj artefarita sterko.
Meteologio
Subordigoj kaj branĉoj
La listita kolektaĵo estas ne kompleta. Speciale la meteologio okupiĝas ne nur pri troposfero - la plej suba tavolo de la atmosfero, sed ankaŭ pri la stratosfero kaj en barata amplekso eĉ pri mezosfero kaj termosfero. En tiuj aferoj radiosondoj, veter- kaj mediosatelitoj ludas gravan parton. La apartenanta fako de la meteologio estas la aerologio respektive la aeronomio.
Meteologiaj datenelementoj
La plej gravaj grandoj (raportitaj ekz-e per vetermapo) estas jenaj:
Multaj de tiuj observendaj aŭ mezurendaj grandoj estas determinataj en tiel nomata Klimagarten (observadejo kun termometrojkesto).
Urba ekologio
Urba ekologio estas fako kies studcelo estas la interrilato inter la loĝantoj de urba aglomeraĵo kaj ties multaj interagadoj kun la medio. Temas pri fako kun formanta teoria kampo kiu aplikas konceptojn kaj teoriojn de la tradicia ekologio, sed kiu nutras sin per la dialogo kun aliaj fakoj (urboplanado, ekonomio, sociologio, antropologio, geografio, inĝenierado, juro kaj historio). Ĝi aperis sendube kiel reago kontraŭ la troa specialigo de ĉiu el la fako de sciaro.
Kelkaj el ĝiaj celoj kiuj estas pli elstaraj estas la analizo de la urba strukturo, la kvantigo de la fluo de materio kaj energio kiu interrilatigas la urbon kun sia medio kaj permesas ĝian kontinuecon, la studo de la efiko produktita de la diferencaj homaj agadoj sur la medio kaj la serĉo de multflankaj kriterioj por la administrado de la urboj.
Estas multaj la laborplanoj kiuj enhavas grandan varion de vidpunktoj kaj metodoj.
Ekologiaj problemoj de la moderna urbo
Depende de la geografiaj areoj la problemoj de la moderna urbo multobliĝis kaj pligraviĝis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj ĉefe dum ĝia dua duono. En la komenco de la 21-a jarcento, kelkaj problemoj en kelkaj grandurboj iĝis neelteneblaj al malfacilege solveblaj. Plej el tiuj problemoj devenas el la tro enorma kvanto de loĝantoj. Inter la plej gravaj problemoj estas poluo (ĉefe pro transporto per individuaj veturiloj aŭ hejtsistemoj), liverado de trinkakvo kaj elfluo de malpura akvo en triamondaj urboj, traktado de rubo ktp.
Finsing
Finsing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erding kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rr
rr estas digrafo uzata en pluraj lingvoj, ekzemple por la sono en la Hispana, la Portugala kaj Eŭska alfabetoj. Ĝi ne estas konsiderata memstara litero. Krom en iuj ortografioj de Cigana lingvo kaj en arkaika portugallingva ortografio (antaŭ la 15-a jarcento), ĝi ne aperas en vortokomencoj.
En la eŭska lingvo, Sabino Arana proponis anstataŭe & (r kun dekstra korno «´»). El fonologia vidpunkto r kaj rr (ŕ) reprezentas du apartajn fonemojn.
En la hispana lingvo rr estas la sola vere duobla konsonanto. Ja ekzistas ll, sed ĝi estas propra konsonanto kun apartaj fonemo kaj alfabeta pozicio. Ekzistas ankaŭ cc, sed kutime ĝi estas prononcata aŭ, do la du partoj havas malsaman prononcon. Kontraŭe, rr estas plilongigo-plifortigo de r.
Vidu ankaŭ
R
Preĝejo Emeriko de Hungario (Pusztaszabolcs)
Preĝejo de Sankta Emeriko de Hungario estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Pusztaszabolcs.
(10562) 1993 UB1
(10562) 1993 UB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Koncentrejo
Koncentrejo, ekstermejo aŭ internigejo inkluzivas diversajn specojn de kolekt-, internig-, perfortlabor-, punlabor- aŭ eksterm-ejoj ene la historio.
La naziaj koncentrejoj mondvaste konatiĝis pro la malhumanegaj kaj sistemaj krueleco, ekspluatado kaj amas-murdado.
La esprimo devenas el la hispana kaj aperis unue dum ribelado kontraŭ la hispana koloni-potenco en Kubo en 1896. Kamparanoj, kiuj ne volis esti konsiderataj ribeluloj, estis admonitaj iri en campos de concentración.
En 1900 Usono internigis filipinajn gerilanojn en Mindanao. En la 21-a jarcento ĝi metas rifuĝintojn el Latinameriko, kiuj ekzercas sian rajton peti azilon sub usona kaj internacia juroj, en koncentrejojn.
Preĝejo Emeriko de Hungario (Pusztaszabolcs)
Historio
La tiama vilaĝo ekprosperis pro la fervojo. En 1925 oni aranĝis mesojn en la lernejo, en 1928 oni konstruis provizoran kapelon. La preĝejo estis konstruita inter 1936-1942.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola havanta 2 simetriajn turojn. Inter la turoj estas la ĉefenirejo. Interne la muroj estas blankaj, mankas freskoj.
Orgeno
La rara orgeno estas farita ĉ. en 1770 kaj ĝi funkciis en Preĝejo de Sankta Anna (Esztergom). En 1941 oni metis ĝin en ĉi tiun preĝejon. La orgeno mem estas historia monumento ekde 2003 kaj finiĝis la renovigo en la sekva jaro.
Koncentrejo
Ekstera ligilo
Khaossia - Juderia
Axel Holmström
Axel Holmström (n. 1881 - m. 1947) estis sveda anarĥiisto. Li enmalliberejigitis en 1906 pro kontraŭ-militistaj diroj. Holmström estis redaktoro de anarĥiista ĵurnalo Brand (Fajro).
Daimio
Etimologio
La japanlingva nomo daimio (大名<rt>だいみょう</rt>) estas derivita el la ĉin-japanaj morfemoj dai (大<rt>だい</rt>, “granda”) kaj myō (名<rt>みょう</rt>, “nomo”). La dua morfemo estas mallongiĝo de la vorto myōden (名田<rt>みょうでん</rt>, “privata bieno”, laŭlitere “nombieno”).
Origino de la daimioj
La guberniestro-daimioj (守護大名<rt>しゅごだいみょう) estas la plej malnova klaso de daimioj. Tiu daimiaro devenis de la oficoj de guberniestroj (守護<rt>しゅご) nomumitaj de la ŝoguno dum la Muromaĉi-epoko (1336–1573).
Abolado de daimiaj privilegioj
La privilegioj de daimioj estis abolitaj en 1869, dum la Mejĝi-reformo. En 1869 la japana registaro instigis la daimiojn redoni siajn regajn privilegiojn, kaj ĉiuj laŭfaris kaj estis nomumitaj guberniestroj (ĉihanĝi). En 1871 la registaro nuligis la guberniojn kaj fondis prefektujojn; kompense la daimioj iĝis aparta grupo de la nobelaro, la kazoku (華族<rt>かぞく).
Post la malvenko de Japanio je la Dua Mondmilito, la nobelaro malfondiĝis, escepte de la imperiestra familio mem.
Charles Rabemananjara
Charles RABEMANANJARA estas generalo kaj politikisto de Madagaskaro. Li estas nomumita de prezidento Marc Ravalomanana. Li (Charles Rabemananjara) estas madagaskara ministro ekde la 20-a de januaro 2007 anstataŭ Jacques Sylla.
Li naskiĝis la 9-a de junio 1947 en Ampatsakana-Antananarivo, li estas edziĝinta kaj patro de 4 infanoj. Li ricevis la avancon de generalo de Nacia Ĝendarmejo.
Post komenci sian karieron al état-major de Ĝendarmerio en 1970, li estis nomumita komandanto de kompanio en Antsurabe en 1975, kaj adjunkto al la Komandanto de la Ĝendarmerio de la regiono de Tananarivo en 1976.
Hœrdt
(jen france, origine germane kaj alemane Hördt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Poŝbilardo
Poŝbilardo estas grupo de bilardaj ludoj, ĉe kiuj oni uzas specifan bilardan tablon kun 6 poŝoj, truoj. Oni plej ofte parolas tiusence pri poolbilardo (angle pool [pu:l]), sed ankaŭ ĉe snukero oni uzas poŝojn. (Senpoŝa bilardo estas la karambolo).
Poolbilardo
Oni ludas la poolbilardon pej ofte sur tablo de 1,5x2,8m (ludejo 254x127 cm), malofte sur 1,7x3,1 m aŭ 1,3x2,5 m (Norda kaj Suda Ameriko).
La truoj ĉe la poŝbilarda tablo estas pli grandaj ol ĉe la angla bilardo aŭ snukero. Krom la blanka globo, oni uzas en tiu ludo maksimume 15 numeritajn globojn. La trafindaj globoj de 1 ĝis 8 estas unukoloraj, de 9 ĝis 15 striaj.
Komence de la ludo, oni lokigas la celglobojn en triangula formo, kion helpas plasta aŭ ligna triangulo. La komenca ludanto provas detrui la triangulan formon, poste provas puŝi la globojn en la poŝojn (en certa sinsekvo au metodo). Se lia/ŝia puŝo estas sensukcesa, la puŝrajton akiras la alia ludanto. Same okazas, se la ludanto puŝas la blankan globon en poŝon.
La poolbilardo havas multajn variojn depende de la nombro de la koloraj globoj aŭ puŝa sinsekvo. Ĉe la 9-globa oni devas numerosinsekve puŝi la globojn en la poŝon. En la „straight”-pool (senfina pool 14.1) ambaŭ ludantoj povas puŝi la 14 celglobon en la poŝon. La vicordo aŭ la kombinado ne gravas, sed oni devas anonci antaŭ ĉiu puŝo pri la celota poŝo. Se la puŝo sukcesas, tio valoras unu poenton.
La tia plej konata ludo estas la 8-globa, kiam la ludanto per sukcesa poŝpuŝo de la unukolora aŭ 7 striaj globoj akiras rajton por ludi la 8-an kaj se tio sukcesas en la celota poŝo, li/ŝi gajnas.
49-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 49-a Hispana Kongreso de Esperanto - hispane 49 Congreso Español de Esperanto - okazis de la 19-a ĝis 23-a de julio 1989 en Bilbao, la plej granda urbo de Eŭskio, Hispanio. Kiel la antaŭaj esperantlingvaj eventoj en Eŭskio, ĝi estis aparte atentata kaj aprezata fare de la eŭskaj esperantistoj, kiuj konsideras sin porparolantoj de du malgrandaj lingvoj, kaj de Esperanto kaj de la eŭska lingvo, al kies internacia rekono povas kontribui eksterlandaj esperantistoj partoprenantaj en internacia kongreso en Eŭskio, kiuj pro la programo, per ekskursoj kaj pro personaj spertoj pli konatiĝas kun la eŭska kulturo.
Post bonvenigoj interalie de s-ro Aragay, tiutempa prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio, kaj s-ro Bringas, prezidanto de la organiza komitato, Amador Diaz, prezidanto de la Esperanto-Asocio de Britio, en prelego informis pri la nuna stato de la Esperanto-movado en la mondo laŭ malsamaj fokusoj, ekzemple el ekologia vidpunkto, aŭ la uzo de Esperanto en la interreto. En la kultura programo interalie la bulgara kantistino Maria Angelova recitis poezion de Julio Baghy kaj kantis esperantlingvajn ariojn. Kadre la kongresa urbopromeno okazis ankaŭ oficiala akcepto de la provizora urbestro, kiu esprimis sian bondeziron por la Esperanto-movado. Okazis kunveno de la federacia estraro kaj la delegitoj de la lokaj Esperanto-grupoj, kaj jarasembleo de la federacio. Kaj fine la kongresan flagon transprenis la kataluna delegitino Trini García el la urbo Sant Cugat del Vallés, kie sekve okazis la 50-a, jubilea Hispana Kongreso de Esperanto. Aliaj delegitoj ankaŭ prezentis pliajn projektojn, inkluzive de organizado de la 77-a Universala Kongreso de Esperanto dum somero 1992 en Valencio
Acheux - Franleu (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Abbeville - Eu (323000).
Franleu
Franleu estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Franleusiens.
Magda Stief
STIEF Magda (ŝti:f) estas rumania hungara/germana aktorino naskita en Kluĵo la 18-an de aŭgusto 1943. Magda Stief estas edzino de teatrestro Vlad Mugur.
Kariero
Magda Stief finis la aktorakademion inter 1961-1965 en la Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet de Târgu Mureş kaj ĝis 1971 ŝi estis ano de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház. En 1971 ŝi loksidiĝis en Germanio kaj inter 1973-1977 ŝi ludis en la Ŝtata Teatro de Konstanz. Poste de 1977 ĝis 1978 ŝi estis anino de Ŝtata Teatro de Bazelo (Svislando), poste en la teatro de Bochum (1978-1981). De 1982 ŝi estis fondantino de Ensemblo “Vlad Mugur” de Munkeno, de kiam ŝi estas liberprofesia aktorino. Inter 2001 kaj 2008 ŝi estis docentino de la “Athanor” aktorakademio de Burghausen.
Bečice (distrikto Tábor)
Bečice (Betschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1283.
Birjulovo-Passaĵirskaja (stacio)
Birjulovo-Passaĵirskaja (Бирюлёво-Пассажирская) (aŭ Birjulovo-Passaĵirskoje, Бирюлёво-Пассажирское) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Departementoj de Nikaragvo
Nikaragvo estas respubliko, dividita por administraj celoj en dekkvin Departementoj (departamentos) kaj du aŭtonomaj regionoj:
Distrikto Balmazújváros
La Distrikto Balmazújváros [balmazUjvAroŝ), (hungare Balmazújvárosi járás) estas distrikto en Hungario en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Tiso en la okcidenta parto de la departemento. eta|Distrikto Balmazújváros en Hungario eta|Putoj en Hortobágy
La distrikta ĉefurbo estas Balmazújváros, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj grandvilaĝo, la ceteraj 2 estas vilaĝoj.
La areo estas 827,44 km², kie loĝas 29 616 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri bestobredadoj (ĉevaloj, bovoj, ŝafoj, diversaj birdoj, eĉ fiŝoj) kaj agrikulturo. Apartenaĵo de la distrikto estas Hortobágy (Nacia parko), kiu estas simbolo de Hungario.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1876-1901, sed la distrikta ĉefurbo estis Debrecen. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013. Balmazújváros iĝis nova administra centro depost refondiĝo de la distrikto.
Mega
Mega estas prefikso por mezurunuoj kun koeficiento je miliono. Tiu prefikso estas uzata en la internacia sistemo de unuoj.
* 1 megabito = 1.000.000 bitoj * 1 megaomo = 1.000.000 omoj * ...
Mega estas ankaŭ: * ludkonzolo de la marko Sega: Mega Drive * radio en Silezio: Radio Mega * aŭtomobilmarko en Francio
Vidu ankaŭ
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
La Subiro de la Okcidento
'Der Untergang des Abendlandes. Umrisse einer Morphologie der Weltgeschichte' (La Subiro de la Okcidento. Skizo de morfologio de la monda historio) estas la kulturfilozofia ĉefverko de la germana filozofo Oswald Spengler. Ĝi forte influis la modernan koncepton pri historio. La unua volumo (Gestalt und Wirklichkeit, Figuro kaj Realo) estis unuafoje eldonita en 1918 en Vieno, la dua volumo (Welthistorische Perspektiven, Mondhistoriaj Perspektivoj) en 1922 en Munkeno.
Laŭ Spengler historio ne estas progresa linio, sed la cikla naskiĝo kaj disfaliĝo de malsamaj altaj kulturoj (Hochkulturen), kiuj: havas fruan etaĝon de spirite vigla juneco kaj entrepreneco ĉe feŭdisma sistemo, kie la popoloj estas tre alligitaj al sia lando kaj religio, kaj la principoj de kulturo naskiĝas (Printempo), poste atingas plej altan etaĝon de ekstrema kultura rafinado, kie la luktado inter la mistikaj kaj raciaj esprimoj de kreado kondukas al ĝusta ekvilibrigo kaj al la pinto de kreado kaj arto, ĉe regsistemo de dinastia monarĥio (Somero), ekdegeneriĝas post absoluta venko de raciismo (kaze de la Okcidenta civilizo, Klerismo) kiu malriĉigas la mistikajn aspektojn de la religio de popolo, anstataŭante la religian fervorecon per naciismo, kaj post la absoluta venko de la ĉefurba vivmaniero kontraŭ la periferia vilaĝa vivmaniero, kune kun la kreskinta koncerno nure pri ekonomiaj aspektoj kiu kondukas al demokratia sistemo, (liaopinie la absoluta povo de mono) (Aŭtuno), kaj fine frostiĝas forme de materiisma kulturo (Vintro), kie arto iĝas ripetiĝo de antaŭaj kreaĵoj, vivo kaj naskindicoj statikiĝas, kaj naciismo degeneriĝas en la personan deziron por fortaj, karismaj estroj, do demokratio kondukas al enlandaj intercivitanaj militoj kaj fine al Cezarismo, t.e. al la regado de individuoj kiuj postulas lojalecon kontraŭa al la Ŝtato.
Ĉe Cezarismo, aŭtoritarismaj homoj, laciĝitaj pro la politikaĵoj de mono, akiras la povon pro la ĥaoso de malstabilaj demokratioj, kaj sekve masakras la intelektajn kaj ekonomiajn klasojn de la socio aŭ lando. La sovaĝa vivmaniero malrapide enŝoviĝas denove en la profunde civilizan vivstilon, kondukanta denove al socio de sovaĝuloj kiuj tiel denove bezonas monarĥon aŭ reganton (Printempo).
La Okcidenta kulturo evidente estis malprogresanta, sed la verko temas pri fundamenta tendenco en ĉiuj kulturoj. Ĝi ekhavis grandan signifon al okcidenta filozofio kaj prihistoria pensado dum la 1920aj jaroj, nelaste surfone de la kultura ŝoko kiun kaŭzis la unua mondmilito.
Kulturo kaj Civilizacio
Spengler adoptas organikan koncepton de Kulturo. Primitiva kulturo estas nur kolektiĝo aŭ tutaĵo de siaj konstituaj senkoheraj partoj (individuoj, triboj, vilaĝoj, ktp). Alta Kulturo, tamen, en sia matureco kaj kohero, iĝas organismo mem. Tia Kulturo kapablas unuigi, sublimi kaj aliformigi la plurajn kutimojn, mitojn, teĥnikojn, artmetiojn, popolojn, kaj klasojn en ununuran fortan kaj unikan historian tendencon.
Li mencias entute 8 malsamajn Hochkulturen ( Altaj Kulturoj ) en la homa historio:
Spengler dividas la konceptojn pri Kulturo kaj Civilizacio; la unua koncentriĝas je sia eno kaj kreskiĝas, la dua koncentriĝas je sia ekstero kaj nure ekspansiiĝas. Tamen, li konsideras Civilizacion la sorto de ĉiu Kulturo. La transiro Kulturo-Civilizacio ne temas pri elekto—ne estas la konscia volo de aro da individuoj, klasoj aŭ popoloj kiu decidas. Unuflanke, Kulturoj estas  aĵoj-iĝantaj , aliflanke Civilizacioj estas  aĵoj-iĝintaj . Ĉar ili estas la konkludo de la etaĝo de kresko de Kulturo, Civilizacioj koncentriĝas eksteren, kaj tiusence ili estas artefaritaj aŭ nesinceraj. Civilizacioj estas tio, kio Kulturoj iĝas kiam ili ne plu kreemas nek kreskiĝas ene. Ekzemple, Spengler aludas Grekojn kaj Romianojn: la imagema Greka Kulturo subiris kaj aliformiĝis en la tute praktikan Romian Civilizacion.
Spengler ankaŭ komparas du nociojn: la  mondo-urbo  kaj la provinco kiel analogajn konceptojn por Civilizacio kaj Kulturo respektive. Urboj elprenas kaj kolektas la vivon de la vastaj ĉirkaŭaigantaj religioj. Li cetere kontrastas du homojn: la  vera-aŭtoktona  sidloka kamparano de la lando-rando, kun la nomada, sentradicia, senreligia, inteligenta-tamen-nefruktodona kamparano, kiu malamas la urboloĝanton. En la Urboj, Spengler vidas ne popolon, sed  amason  da homoj, hostilaj al la tradicioj kiuj reprezentas Kulturon (laŭ Spengler ĉi tiuj tradicioj estas: la nobelaro, la Eklezio, privilegioj, dinastioj, formala arto komprenata kiel kultura tasko kaj limoj de scienca scio). Urbo-loĝantoj posedas vantan inteligentecon,  kiu konfuzas la kamparanan saĝecon, je novmoda kontraŭdira naturismo kun sinteno pri seksemo kiu estas reveno al primitivaj instinktoj, kaj tamen kun ene mortanta religieco . Krome, Spengler rigardas ĉe la urba amasa disdonado de enspezoj por sportaj ekshibicioj por amuzado la lastajn aspektojn kiuj indikas la finiĝon de Kulturo kaj la leviĝon de Civilizacio.
Spengler havas malestiman opinion pri Civilizacioj, eĉ pri tiuj kiuj implikiĝis en signifa ekspansio, ĉar tia ekspansio ne estis vera kreskiĝo. Unu el liaj ĉefaj ekzemploj estas la Romia  mondo-regado . Ĝi ne estis sukceso, ĉar Romianoj ne alfrontis signifan rezistadon al sia ekspansio. Do, tiele ili ne vere konkeris sian imperion, sed simple prenis kiel sian posedaĵon kiu kuŝis tie, por iu ajn. Spengler asertas ke la Romia Imperio ne estis fruktodona poste, pro la kultura energio kiun ĝi elĉerpis ĉe la Punikaj Militoj. Post la Milito de Zama, Spengler kredas ke la Romianoj neniam partoprenis, aŭ eĉ ne estus kapablaj partopreni, militon kontraŭ vere konkuranta milita povego
Demokratio, amaskomunikiloj kaj mono
Spengler asertas ke demokratio estas simple la politika armilo de mono, kaj ke la amaskomunikiloj estas la ilo pere de kiu mono plenregas la demokratian politikan sistemon. La ĝisfunda influo de la povo de mono ĉe socio estas indikilo pri la ŝanĝiĝo de Kulturo al Civilizacio.
Spengler akceptas ke, en lia epoko, mono jam estis fakte venkinta antaŭ longe, forme de demokratio. Sed detruante la oldajn elementojn de Kulturo, ĝi preparas la vojon kaj leviĝon de nova kaj povega arĥetipo: la Cezaro. Ĉe tia estro, mono disfaliĝas, kaj la Imperia Epoko de la politikaĵoj de mono velkas kaj malaperas.
La spenglera analizo de demokratio argumentas ke eĉ la uzado de ies propraj konstituciaj rajtoj postulas monon, kaj ke voĉdoni povas nure funkcii ĉe la malesto de ajna organizita estraro prilaboranta la voĉdonadan procezon. Tuj post la voĉdonada procezo ekestas organizita de politikaj estroj, laŭmezure kiel mono permesas tion, voĉdonado ĉesas esti vere signifa. Ĝi estas nenio krom registrita opinio de la amasoj pri registaraj organizoj sur kiuj ili havas nenian pozitivan influon.
Spengler rimarkas ke, des pli granda la koncentriĝo de riĉeco ĉe individuoj, des pli fervore la batalo por politika povo rilatiĝas al aferoj pri mono. Oni ne povas diri ke tia koruptiĝo estas degeneriĝo aŭ difektiĝo, ĉar ĝi estas fakte la necesa fino de maturaj demokratiaj sistemoj.
La unika forto kiu povas kontraŭi monon, laŭ la bontrovo de Spengler, estas sango. Rilate al Markso, Spengler diras ke lia kritiko de kapitalismo estis kreita kaj formuligita laŭ la sama lingvo kaj antaŭsupozoj de Adam Smith. Lia indigniĝo estas multe pli simila al agnosko pri la vereco de kapitalismo, ol vera refuto. La unika celo estas  transdoni al la objektoj la avantaĝon esti subjektoj .
Presidente Alves
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Nioo
Niooj (Kongōrikishi (金剛力士) (el वज्रपाणिबलिन्, Vajrapāṇibalin) estas darmoprotektantoj (dharmapāla), gardistoj de budhismo kaj budhistoj. Paro da statuoj de kongōrikishi ofte troviĝas ĉe la fronta enirejo de bikŝuejo — unu kun malfermita buŝo kaj la alia kun fermita buŝo (阿吽)—. Ili estas ankaŭ komune konataj kiel Niō (仁王).
Laŭ la japana tradicio, niooj vojaĝis kune kun la budho Gotamo por protekti lin. Pri tio ankaŭ troviĝas referencoj en la Palia kanono kaj la Ambaṭṭha Sutta.
Niooj estas manifestiĝo de la bodisatvo Vajrapāṇi. Ili estas ankaŭ manifestiĝoj de la bodisatvoj Mahastamaprapto en Purlanda budhismo kaj Vaĝrasatvo en Tibeta budhismo.
Villers-les-Pots
Villers-les-Pots estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Malsupra Karabanĉelo
Malsupra Karabanĉelo, en hispana origine Carabanchel de Suso, de Yuso, Alto (Supra Karabanĉelo) kaj Bajo, de Arriba kaj de Abajo, Carabancheles en pluralo, aŭ simple, Carabanchel [karabanĉEl], estas lokonomoj aludaj al la teritorio kaj al antikvaj vilaĝoj limaj kun Madrido (Hispanio) sudoriente, pasinte la Manzanares.
La du malgrandaj agrikulturaj domaroj, dekomence apartenantal al la vilaĝo Madrido kiuj iĝis sendependaj municipoj (ĝis 1948), reiĝis denove partojn de la urba histo de la etenda najbara metropolo.
La socio de Karabanĉeloj estis jam komponita en la jaroj 30-aj kaj 40-aj ĉefe de popolaj tavoloj, okupintaj ĉefe en konstruado, industrio kaj komerco, trajtoj kiuj karakteros en tiu urba distrikto de Madrido (post ties aneksigo meze de la 50-aj).
Labormigradoj de aŭvernjanoj
Tio estiĝis tradicio ĉefe en la vilaĝoj de la altebenaĵoj, kie paŝtejoj estas la ununura enspezfonto, kaj la vintroj estas longaj kaj rigoraj. Tial la loĝantoj plenumas tutan ĉielarkon da metioj: hakistoj, ĉevalvendistoj, grenrikoltistoj, kolportistoj, kaldronfaristoj, ladoprilaboristoj. Ili forestas de siaj vilaĝoj dum longaj tempoj, foje dekkvin aŭ dekok monatoj, eĉ du jaroj, ĝis kiam iliaj varostokoj estas elĉerpitaj.
Pri tio tradicioj estis tre lokitaj, laŭ vilaĝoj. Ekzemple en komunumo Lugarde plejmulto de la viroj estas kolportistoj de patro al filo. En Chaudes-Aigues (pr: ŝodezeg') ili estas specialigitaj kiel lignaĵistoj. Tiuj de Pleaŭ (pr: pleo') estas famaj pro sia talento kiel kaldronistoj; en 1806 la kaldronistoj el Pleaux estas disigitaj en tuta Francio, pluraj establis sin eksterlande ĉefe Nederlandon, kaj Hispanion.
En Parizon: Fine de la 19-a jarcento la aŭvernjanoj venintaj konsistigadis grandan parton de la loĝantaro de Parizo, ili venis, ĉefe por krei malgrandajn butikojn kaj trinkejojn. La aŭvernjanoj iĝis tiom multaj, ke aperis kun ili "aŭvernjaj baloj" por ili, kie komence oni ludis la tradiciajn dancojn kun la tradicia sakŝalmo, aŭ france musette (pr: müzet'), poste sakŝalmoj estis antataŭigitaj per nove inventita akordiono aŭ tirharmoniko; tio estis la origino de muzika popola genro musette, kiu iĝis furora dum unu jarcento, kaj ofte iĝis eksterlande simbolo de franca popola kulturo.
Kir Buliĉov
Kir BULIĈOV, la vera nomo Igor Vsevolodoviĉ Moĵejko, estas unu el la plej famaj sovetiaj sciencfikciistoj.
Biografio
La unua rakonto «Maung Ĝo vivos» estis publikita en 1961. Sciencfikcion li komencis verki en 1965, la unua fikcia verko - la rakonto «La devo de gastamo» estis publikita kiel «traduko de rakonto de la birma verkisto Maun Sejn Ĝi». La aliaj fikciaj verkoj estis publikataj sub la pseŭdonomo «Kirill Buliĉov»; - la pseŭdonomo estis kompilita el la nomo de la edzino kaj la fraŭla familinomo de la patrino. Poste la nomo «Kirill» sur la libroj estis mallongigita ĝis «Kir». Sian veran nomon la verkisto kaŝis ĝis 1982, ĉar li opiniis, ke la estraro de la instituto de orientalistiko ne konsideros fikcion serioza afero, kaj li timis, ke malkaŝinte la pseŭdonomon li estos maldungita.
Estis eldonitaj kelkaj dekoj da libroj. La tuta kvanto de la publikitaj verkoj superas kelkajn centojn. Krom verkado de siaj verkoj, li okupuĝis ankaŭ pri tradukado rusen de sciencfikciaj verkoj de la usonaj verkistoj.
Pli ol dudek liaj verkoj estis surekranigitaj. En 1982 li ricevis la tre presiĝan Ŝtatan premion de Sovetunio pro la scenaroj por filmoj. Ricevinte la premion li malkaŝis la pseŭdonomon, la timiga maldungo ne okazis
Kir Buliĉov mortis la 5an de septembro 2003, havante 68 jarojn kaj estis enterigita en Moskvo.
Nefikciaj verkoj
La tuta kvanto de la sciencaj verkoj, publikitaj sub la vera nomo estas kelkaj centoj. Plimulto da tio estas verkoj pri historio, orientalistiko kaj literaturo, publikitaj en sciencaj gazetoj. Krom tio, li verkis pli ol ducent versaĵojn kaj kelkajn minirakontojn.
Krom verkado de siaj verkoj, Buliĉov ankaŭ tradukis rusen la librojn de eksterlandaj aŭtoroj. Li tradukis la librojn de Isaac Asimov, Jorge Luis Borges, Graham Greene, Arthur C. Clarke, Ursula K. Le Guin, Clifford D. Simak, Georges Simenon, Theodore Sturgeon, Robert A. Heinlein
Sciencfikcio
Estas malfacile diri la ĝustan nombron de la verkoj de Kir Buliĉov. Unue, ĉar la kvanto de la plej famaj romanoj kaj novelon superas centon, due ĉar kelkaj verkoj de Buliĉov estis reeldonitaj sub diversaj nomoj aŭ poparte en malsamaj libroj.
En siaj verkoj Kir Buliĉov ofte uzis la jam antaŭe elpensitajn kaj priskribitajn personojn, rezulte li havas kelke da serioj de verkoj, en ĉiu estas priskribitaj la aventuroj de la samaj personoj.
La aventuroj de Alisa
La plej fama serio de la verkoj de Kir Buliĉov. La ĉefa rolulino de tio serio estas lernejanino de la jarcento XXI Alisa Seleznjova. La prototipo de la rolulino estis la filino de la verkisto Alisa, naskiĝinta en 1961. La unuaj verkoj de la serio estis rakontoj, konsistigintaj la libron «La knabino, al kiu nenio okazos». La aventuroj de Alico okazas en malsamaj lokoj kaj tempoj: sur la Tero de la jarcento XXI, en la kosmo, sur marfundo kaj eĉ en la pasinteco, kien ŝi trafas helpe de tempomaŝino. Ekzistas eĉ unu subserio «Alisa kaj ŝiaj amikoj en la labirintoj de la historio», rakontanta pri la aventuroj de la infanoj de la jarcento XXI en la pasintaj tempoj. En la unuaj verkoj Alisa estis sola ĉefa infana rolulo, kaj la rakontoj estis de la patro de Alisa - kosmobiologiisto profesoro Seleznjov, poste la rakontoj estis de la tria persono kaj la ĉefaj roluloj kune kun Alisa iĝis ŝiaj samaĝuloj - amikoj kaj samklasanoj. Tiuj libroj fakte estas fabeloj, en ili rolas ankaŭ sorĉistoj kaj okazas mirakloj. Ankaŭ pli aĝaj libroj de tiu serio estas iom fabelaj.
Velikij Guslar
La serio pri la urbo Velikij Guslar, prototipo de kio estis Velikij Ustjug. En la urbon venas aliplanedanoj, tie loĝas multaj strangaj homoj, tie okazas strangaj eventoj kaj tie loĝas ankaŭ multe da ordinaraj homoj kiuj de tempo al tempo devas solvi tute neatenditajn problemojn. La verkoj de la serio estas verkitaj facile, kun humuro. La serio pri Guslar havas ĉirkaŭ sepdek verkojn. La unua rakonto aperis pro vojsigno, sur kiu, kiel ekŝajnis al la aŭtoro, homo havis tri krurojn. La rakonto estis verkita por bulgara gazeto. La verkoj de la serio estis verkataj dum preskaŭ tridek kvin jaroj, ekde 1967.
Doktoro Pavliŝ
Tradicia por la sovetia fikcio kosma sciencfikcio, noveloj kaj romanoj pri flugoj de la teranoj en la kosmo, sur aliajn planedojn kaj pri iliaj aventuroj tie. Ĉiuj verkoj de la serio havas unu komunan rolulon - Doktoron Vladislav Pavliŝ, kosma kuracisto. La prototipo estis kuracisto Vladislav Pavliŝ de la ŝipo «Segeĵa», kun kiu la verkisto navigis sur Arkta Oceano. Estis publikitaj naŭ verkoj, kelkaj el kiuj estis publikitaj poparte kaj sub malsamaj nomoj
Andrej Brus
Andrej Brus, agento de kosmofloto estas rolulo de la du romanoj: «Agento KF» kaj «Subteraĵo de sorĉistinoj». En la unua romano Andrej Brus alfrontas komploton sur la planedo Pe-U, en kiu rekoneblas la konata por la aŭtoro Birmo. La dua romano - «Subteraĵo de sorĉistinoj» estis surekranigita en 1989. Ĝi priskribas postsekvojn de la mirinda eksperimento, farita de nekonata civilizacio sur unu malproksima planedo kaj celanta plirapidigi socian evoluon de homoj,
Campo de Ribatajada
Ĝi estas trafluata de la rivero Júcar kaj de la rivero Trabaque (alfluanto de Taĵo).
Kir Buliĉov
La instituto de ekspertizo
Malgranda serio de rakontoj pri certa scienca laboratorio, okupiĝanta pri esploro de neordinaraj eventoj kaj faranta fantastikajn malkovrojn. La roluloj de tiu serio rolas ankaŭ en la serio «La teatro de ombroj»
Campo de Ribatajada
Servoj
La komarko estas tre neloĝata kaj pro tio ĝi intencas unuigi servojn en la plej loĝataj urbetoj. Pro tiu senloĝigo ne ĉiuj municipoj povas havi bazlernejon, ĉar multaj el tiuj vilagetoj apenaŭ havas infanojn. Estas lernejoj en la jenaj lokoj: Sotos, Mariana kaj Villalba de la Sierra apartenantaj al la Rura Lernejo Grupigita CRA "Miguel Delibes"; kaj Cañamares kiu apartenas al la CRA Los Sauces.
Kir Buliĉov
La teatro de ombroj
La serio el tri libroj: «la malnova jaro» «vido desupre al la batalo» «la operacio „Vipero“», en kiuj estas priskribataj la aventuroj de la roluloj en iu paralela, «ombra» mondo, ekzistanta apud nia, ordinara mondo. Tiu mondo estas ege simila al la nia, sed preskaŭ senhoma. Ĉe certaj cirkonstancoj homoj povas trafi tien kaj vivi tie. Iuj simple vivas, sed iuj tuj trovas manieron transformi la ombran mondon en la fonton de riĉo kaj de potenco. La roluloj, komunaj kun la serio «La instituto de ekspertizo» penas esplori tiun mondon. La ĉefa rolulo Jurij Aleksejeviĉ (Garik) Gagarin estas arkeologo laŭ la profesio kaj aliplanedano, trovita la 12an de aprilo en arbaro.
La rivero Ĥronos
Komence serio el tri romanoj «Heredanto», «La atako de Dulber», «Reveno el Trapezunt». En la serio estas ankaŭ la romanoj «rezervejo por akademianoj», «La etulo Frej» kaj kelkaj detektivaĵoj. La serio apartenas al la ĝenro alternativa historio. La roluloj de la serio - Andrej Berestov kaj Lidia Ivanickaja - ricevas la eblon vojaĝi en paralelajn mondojn kaj esti atestantoj de diversaj eventoj de la alternativa historio: liberigo de la cara familio fare de Aleksandr Kolĉak post la februara revolucio 1917, faro de atombombo en 1934 («rezervejo por akademianoj») kaj eĉ resurekto de Lenin («La etulo Frej») Al la serio apertenas ankaŭ kelkaj nefikciaj detektivaĵoj: «Dormu, belulino», «La tiajn oni ne mortigas», «La domo en Londono».
Ligon
La eventoj de la romanoj de la serio: «la tertremo en Ligon» kaj «nudaj homoj» okazas en la elpensita lando Ligon en la Sud-orienta Azio. La prototipo estas Birmo, en kiu la aŭtoro laboris kelkajn jarojn.
(18850) 1999 RO81
(18850) 1999 RO81 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kir Buliĉov
Dramaturgio
Kir Buliĉov verkis kelkajn teatraĵojn, kelkajn speciale por reĝisoro Andrej Rossinskij - la teatro «laboratorio». Iujn teatraĵojn li verkis speciale: «La krokodilo en la korto», «Nokto premie», kaj iuj estis refaritaj noveloj «Kanmarado D.» kaj «Mispafo-67», kaj la teatraĵo «La nomfesto de la sinjorino Vorĉalkina» estas refaro de la samnoma teatraĵo de la imperiestrino Ekaterino la 2a
Tadeusz Kotarbiński
Tadeusz KOTARBIŃSKI (naskiĝis la 31-an de marto 1886 en Varsovio, mortis la 3-an de oktobro 1981 en Anin, nun kvartalo en Varsovio) estis unu el plej bonaj polaj filozofoj. Li estis reprezentanto de Lvova-Varsovia skolo.
Aabenraa
Aabenraa (ankaŭ Åbenrå, Apenrade, frise Apenrua, sudjutlande Affenro) estas dana urbo en la regiono Syddanmark (germane Nordschleswig) kun ĉirkaŭ 16.000 loĝantoj. Ĝi situas ĉirkaŭ 30 kilometroj norde de Flensburg en Germanio apud fjordo de la Balta Maro, la Fjordo de Aabenraa. Aabenraa havas malnovan tradicion kiel havena, marista kaj ŝipkonstrueja urbo. Ĝis hodiaŭ ĝi estas grava haven-urbo kun vidinda malnova urbocentro.
De 1864 ĝis 1920 la urbo apartenis al Prusio kaj pro tio de 1871 ĝis 1920 al la Germana Regno. Ĝi hodiaŭ estas centro de la germana minoritato en la regiono.
Aabenraa estas la naskiĝ-urbo de la germana politikisto Ernst Reuter (1889–1953), urbestro de Magdeburgo kaj Berlino kaj en la distrikto naskiĝis la dana pentristo Christoffer Wilhelm Eckersberg (1783–1853).
Suro (apartigilo)
Suro havas plurajn signifojn:
Göllheim
Göllheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Suro (apartigilo)
Nomo de diversaj riveroj:
Tadeusz Kotarbiński
Biografio
Kiam li finis liceon de nomo de Jan Zamoyski en Varsovio li komencis studi filozofion ĉe Kazimierz Twardowski en Lvovo. Poste li estiĝis profesoro de Varsovia Universitato kaj la rektoro de Lodza Universitato. Li estiĝis ankaŭ la Prezidanto de Pola Scienca Akademio (PAN), Pola Filozofa Asocio (PTF) kaj Internacia Instituto de Filozofio.
Li estis la kreinto de reismo - la materiala koncepto filozofia - kaj la kunkreinto de prakseologio - la teorio de praktika ĝeneraleco. Kune kun Kazimierz Twardowski, Roman Ingarden kaj Kazimierz Ajdukiewicz li estis inter la plej gravaj analitikaj filozofoj en Pollando.
Etiko sendependa
Tadeusz Kotarbiński sendependigas sian etikon de ĉia ideologio serĉanta pruvadon ekster la materia mondo. Li pruvas tion ne laŭ maniero ontologia (ne asertas, ke etiko devus dependi de Dio, ĉar tiu ne ekzistas), sed metodologia. Li do asertas ke malgraŭ senduba praveco de multaj moralaj principoj de kristanismaj etikoj (aparte proksima estas por li la ordono ami proksimulon), ilia pravigo povas tute perdi sencon en la momento de perdo de la kredo al Dio, kiu estas ilia fundamento. Sencon kaj valoron de morala konduto oni devas lokigi en rilatoj kun aliaj homoj kaj kompreni en antropologi-historia kunteksto, sed ne en la transcendeca. Etiko sendependa estas laŭ tiu ĉi rigardo laika etiko.
Li volas paroli pri konduto prefere estiminda kaj malnobla ol bona kaj malbona. Konduto respektinda indas al estimo, laŭdo dum ties kontraŭo estas konduto malbona, malinda, malhonora. Ĉi tie la aŭtoro apelacias al la modelo de fidinda zorganto.
En ĉi tiu kunteksto honorinda konduto estas agado konforma al propra konvinko, direktata de la plej alta bono por homoj komisiitaj al nia zorgemo, agado honesta, nobla, respondeca, ecigita de la plej granda zorgo pri tiuj, kies bono iel estas dependa de niaj decidoj. La fidinda zorganto ne utiligos malfortajn flankojn de sia zorgato por propraj aferoj. Ne perfidos konfidon de pli malforta, kiu fidas nur al lia helpo. Kontraŭe agados homo malhonora, kiu agas male al indikita ĉi tie modelo de konduto. Cetere tio ne koncernas ekskluzive sindevigojn de formala tipo, ekzemple naturan ligon de gepatroj kun infano aŭ rilatoj inter edukisto kaj lernantoj. Sindevigo de la bonvolema zorganto koncernas ĉiun homon en ĉiu situacio. Zorganto devus esti modelo de konduto: ... kondutu tiel, por ke en la socio de ni formata oni igu, disvolvu kaj fiksu motivadon karakterizan por sinteno de la bona zorganto.
Acheux-en-Vimeu
Acheux-en-Vimeu estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Achéens.
Soneto
Soneto (de la okcitana vorto sonet kaj la itala vorto sonetto; ambaŭ signifas 'kanteto') estas dekkvarlinia poeziaĵo kun striktaj reguloj pri rimo kaj ritmo, tre populara en la okcidenta literaturo.
Formo
Soneto konsistas el 14 versoj grupigitaj en kvar strofoj, nome du kvarversaĵoj kaj du triversaĵoj. La poeto ordinare grupigas la versojn kaj ideojn en du malsimilajn duonojn. Kiel precize li faras tion, dependas de la tradicio: ĉu unuaflanke la ok versoj de la kvarversaĵoj kaj duaflanke la ses versoj de la triversaĵoj; ĉu unuaflanke la dekunu de la kvarversaĵoj kaj de la unua triversaĵo kaj duaflanke la tri de la lasta triversaĵo. La rimo estas klasike laŭ skemo abba abba cce dde (foje ded por la lasta; kaj foje abab por la unuaj), sed ekzistas pluraj aliaj formoj.
Ekzistas speciala versio, la ŝekspira soneto kiun ĉu inventis ĉu popularigis William Shakespeare, ĉe kiu la 14 versoj formas tri strofojn de po kvar versoj, kiuj kontrastas al la fina duversa 4a strofo.
Tute speciala variaĵo estas la soneto-krono, ĉe kiu unu soneto konsistas el la 14 unuaj versoj de l' ceteraj sonetoj de la ciklo.
Historio
La origino de la soneto estas la Italujo de la dektria jarcento, kie verŝajne inventis ĝin kortegano de la Imperiestro Frederico la 2a, Jakobo el Lentini. La plej fama frua sonetisto tamen estis Francesco Petrarca, kies Canzoniere (Kantaro) plejparte konsistas el sonetoj. Ankaŭ Giovanni Boccaccio kaj Dante Alighieri verkis multe da sonetoj.
La formo disvastiĝis dum mezepokaj tempoj de Italujo al la cetera okcidenta Eŭropo eĉ antaŭ la komenco de la renesanco (15a jarcento). En la komenco de la 16-a jarcento aperis la unuaj famaj verkistoj de sonetoj en Hispanio (Garcilaso de la Vega), en Portugalio (Luís Vaz de Camões) kaj en Britio (Thomas Wyatt). Aliaj famaj sonetistoj estis ekzemple William Shakespeare (Britujo), Pierre de Ronsard (Francujo), Martin Opitz (Germanujo), Pieter Corneliszoon Hooft (Nederlando), Francisco de Quevedo (Hispanujo) kaj Jan Stanisław Skorupski (Pollando).
En la 19-a kaj 20-a jarcentoj ankoraŭ verkis multaj poetoj sonetojn. Ne eblas listigi ĉiujn; ni mencias ĉi tie nur en la itala Ugo Foscolo, Giovanni Pascoli kaj Gabriele D'Annunzio; en la hispana Pablo Neruda; en la franca Charles Baudelaire, Stéphane Mallarmé kaj Arthur Rimbaud; en la germana Rainer Maria Rilke; en la angla William Wordsworth, John Keats, Percy Bysshe Shelley kaj la usonanino Emma Lazarus; en la portugala Fernando Pessoa; en la pola Adam Mickiewicz.
En la 19-a aŭ la 20-a jarcento la formo de la soneto atingis eĉ aziajn langvojn. Ekzemple, Nun Mim Raŝid verkis sonetojn en la urdua.
En Esperanto
Jam de la komenco oni tradukis sonetojn el naciaj literaturoj al Esperanto, ekzemple de Theophile Gautier, Hviezdoslav, F. Preseren, M. Under, ktp.
Same, tre elstaraj esperantistoj verkis sonetojn en Esperanto, kiel Mikaelo Bronŝtejn, Geraldo Mattos, Valentin Melnikov, Kálmán Kalocsay, Jan Stanisław Skorupski (kiu aperis pro siaj sonetoj verkitaj paralele en Esperanto kaj en la pola lingvo en la jaro 1997 en la Guinness-libro de rekordoj (germanlingva eldono 1997), kiel la poeto, kiu verkis la plej multajn sonetojn iam ajn en la historio de la monda literaturo), kaj multaj aliaj.
Levu la Manojn!
Levu la Manojn! estas detektiva triakta komedio origine esperantalingve speciale verkita de Frans van Dooren en 1939 okaze de la deka kongreso de Flandra Ligo Esperantista. Eldonis ĝin Pestvidéki Nyomda Vácon en Budapeŝto sub la gvido de Vilmos Bleier. Hungara Esperanto-Asocio el Budapeŝto reeldonis la libron en 1977 kune kun La Aventuroj de L.R.M. Stultulof la X-a en unu sola volumo titolita Satiroj.
La peco ludiĝas dum internacia Esperanto-kongreso en granda urbo, en hotela ĉambro.
Rolularo
Ĵimi Bum kaj Bil Ŝvarc estas similuloj.
5986 Ksenofono
5986 Ksenofono estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la greka verkisto Ksenofono (~-430 – ~-355), filozofo, historiisto kaj militestro.
Heinrich August Neithardt
Heinrich August NEITHARDT (naskiĝinta la en Schleiz, mortinta la  en Berlino) estis germana muzikisto. Li estis la plej granda antaŭeniginto de la koruso de la Katedralo de Berlino.