cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jangzio
Fluejo
Kvar el la kvin ĉefaj nesalakvaj lagoj kontribuas per sia akvokvanto al Jangzio. Tradicie la supra parto de Jangzio referencas al la parto el Jibino al Jiĉang; la meza parto referencas al la parto el Jiĉang ĝis Hukou, kie la Lago Pojang kunfluas al la rivero; la malsupra parto estas el Hukou ĝis Ŝanghajo.
Alfluantoj
La rivero Jangzio havas ĉirkaŭ 700 alfluantojn. La plej gravaj (listitaj el supra fluejo al malsupra) kun la lokoj kie ili kuniĝas al la Jangzio estas la jenaj:
Aparte menciindas la jena:
Delto
La Jangzia Riverdelto aŭ la Ora Triangulo de Jangzio, ĝenerale enhavas la triangulforman teritorion de Vu-parolanta Ŝanhajo, suda provinco Ĝjangsuo kaj norda provinco Ĝeĝjango. La areo kuŝas ĉe la kerno de la regiono tradicie nomita Jiangnano (laŭvorte, "sude de la rivero Jangzio"). La rivero drenas en la Orientĉina Maro. La urba zono en la areo kreskiĝis en kio estis la plej granda koncentriĝo de la apudigitaj metropolaj areoj en la mondo. Ĝi kovras areon de 99,600 km² kaj estis hejmo al ĉirkaŭ 115 milionoj da personoj en 2013, el kiuj ĉirkaŭkalkulitaj 83 milionoj estas urbaj. Baze sur la pli granda zono de la Jangzia Riverdelto, ĝi havas ĉirkaŭ 140 milionojn da personoj. Havante fekundan grundon, la Jangzia Riverdelto abunde produktas grenon, kotonon, kanabon kaj teon.
Strukturoj
Krom la konstruo de la Energicentralo Tri Gorĝoj ekzistas dua granda projekto: "Dolĉakvon norden", kio temas pri akvoalkonduka sistemo, kiu helpus al la akvomalriĉa Norda Ĉinio per akvo el Jangzio. La unua traceo apud la Imperiestra kanalo jam pretas, uzatas; la dua traceo estas ankoraŭ en plana stadio.
La nuntempa plej granda arkoponto en la mondo estas la Ponto Ĉaotianmen super la rivero Jangzio kun longo de 1,741 m kaj spano de 552 metroj. La ponto estis malfermita la 29an de Aprilo, 2009 en Ĉongĉingo.
Baraĵo Tri Gorĝoj
La Baraĵo Tri Gorĝoj (ĉine 三峡大坝 Sānxiá Dà Bà) estas akvoenergia baraĵo sur la Jangzi-rivero. Ĝi plene ekfunkcias ekde 2012-07-04, kiam la lasta turbino komencis liveri energion. Tiu estas la plej granda akvenergia baraĵo el la mondo laŭ areo (2 335 metroj longa) kaj devus fariĝi la 1-a laŭ produktado de elektro (kun 22 500 megavatoj), la nuna unua estas la akvobarejo de Itajpuo en Brazilo (kun 14 000 MW).
Akvoenergio estas riĉa en Jangzi-rivero, kaj la akvoutiliga artiko de la Tri Gorĝoj estas ŝlosila inĝenieraĵo de sinteza jungado kaj ekspluato de la rivero. La sidejo de la Inĝenieriaĵo ĉe la Tri Gorĝoj estis elektata en Sandouping, interna loko de Jiĉang, urbo de la ĉina meza provinco Hubejo, ĉe la meza baseno de Jangzi-rivero. Post la finkonstruado de la akvobaraĵo ĝi ludas funkciojn de preventado de inundo, elektra produktado, navigacio, bestobredado, turismo, protektado de ekologia medio, purigo de medio, kondukado de akvo el sudo al nordo de Ĉinio kaj akvoprovizado. La akvobaraĵo ĉe la Tri Gorĝoj de Yangzi-rivero realigas celojn de akvoakumulado, malfermo de navigado kaj elektra produktado.
Inundoj
Laŭlonge de la historio tiu ĉi rivero okazigis terurajn inundojn kaj multajn perdojn partikulare multajn mortojn. Dekoj da milionoj da personoj vivas en la inundebenaĵoj de la Jangzia valo, areo kiu nature inundiaĝs ĉiusomere kaj estas loĝebla nur ĉar ĝi estas protektita de riverdigoj. La inundoj estas sufiĉe grandaj por superflui la digojn kaj tio okazigis grandajn problemojn al tiuj kiuj tie loĝas kaj laboras. Gravaj superfluoj estis tiuj de 1931, 1954, kaj 1998.
El Junio ĝis Septembro 1954, la Jangziaj inundoj estis serio de katastrofaj superfluoj kiuj okazis ĉefe en la provinco Hubejo. Pro malkutima alta volumo de pluvofalo same kiel pro eksterordinara longa pluvsezono en la meza etendo de Jangzio en la printempo de 1954, la rivero ekplialtiĝis super sia normala nivelo ĉirkaŭ la fino de Junio. Spite klopodojn malfermi tri gravajn inundopordojn por malpliigi la plialtigon de la akvo devojigante ĝin, la supernivelo plue plialtiĝis ĝis ĝi atingis la historian alton de 44.67 m en Jingzhou, Hubejo, kaj de 29.73 m en Vuhano. La nombro de mortoj pro tiu superfluo estis ĉirkaŭkalkulitaj je 33 000, inklude tiujn kiuj mortis pro la rilataj malsanoj en la sekvo de la katastrofo.
El meza Junio ĝis mezo de Julio 2016 terurajn inundojn okazigis grandajn perdojn de 22 mil milionoj da usonaj dolaroj kaj 180 mortojn.
Ekologio
Biogeografie la Jangzio troviĝas en la orientazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono, kaj estas unu el la 53 dolĉakvaj ekoregionoj de la tutmondaj 200. Tiu ĉi estas listo de ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso (WWF) por ilia graveco pri la naturprotekto.
Faŭno
En la rivero vivis la blanknaĝila delfeno, kies lasta konata ekzemplero estis tre protektata besto en kaptiteco, inter aliaj interesaj bestoj. Nun estas protektata la rivermedio por ekzemple konservi la restantajn ekzemplerojn de la Sennaĝila foceno (Neophocaena asiaeorientalis spp. Asiaeorientalis).
Walton-on-Thames
Walton-on-Thames - prononco laŭ sistemo IFA - estas urbo en la graflando Surrey de Anglio. Laŭ la censo de 2011 ĝi havis loĝantojn. Kiel la nomo indikas, la urbo situas borde de la rivero Tamizo (angle nomata Thames).
Jangzio
Faŭno
La jangzia giganta testudo aŭ ruĝ-rivera giganta testudo (Rafetus swinhoei) estas testudo-specio el familio de molkarapacaj testudoj (Trionychidae aŭ Trioniĥedoj), kiu iam havis sian arealon en la Jangzirivera Baseno, de kie ŝajne ĝi jam malaperis. Ĝi havas nuntempe nur kelkajn ekzistantajn ekzemplerojn en kaptiveco kaj estas forte minacata je formorto.
Fiŝoj
La Jangzia acipensero (Acipenser dabryanus) estas specio de fiŝoj en la acipensera familio, nome Acipenseredoj. Aliaj komunaj nomoj estas Ĉiangjianga acipensero, kaj rivera acipensero. Ĝi estas endemia de la Jangzirivera Baseno. Ĝi estis la bazo de fiŝaĵo de komerca gravo. Ties populacioj malpliiĝis draste, kaj en la komencaj 1980-aj jaroj, ĝi estis deklarita endanĝerita specio kaj ties komerca rikoltado estis malpermesita. Ĝi estis listita kiel draste endanĝerita specio fare de la IUKN ekde 1996 kaj ekde 2010 (eble formortinta) estis aldonita al ties statuso.
En 2011, 416 fiŝospecioj estis konataj kiel vivantaj en la akvokolekta baseno de Jangzio, inter kiuj 362 kiuj estas strikte specioj de nesalaj akvoj. La aliaj estas konataj ankaŭ el salhavaj aŭ salhavetaj akvoj, kiel en la estuaro de la rivero aŭ en la Orientĉina Maro. Tio faras tiun riveron unu el la plej speci-riĉaj riveroj en Azio kaj pro multo la plej speci-riĉa en Ĉinio (kompare, la Perlorivero havas preskaŭ 300 fiŝospeciojn kaj la Flava Rivero nur 160). 178 fish species are endemic to the Yangtze River Basin. Multaj troviĝas nur en ioma parto de la riverbaseno kaj speciale la supraj areoj (super Jiĉang, sed malsupre de la komencaj akvoj de la Tibeta Altebenaĵo) estas riĉaj pro enteno de 279 specioj, inklude 147 jangziajn endemiojn kaj 97 striktajn endemiojn (troveblaj nur en tiu parto de la riverbaseno). Kontraste, la supraj akvoj, kie la averaĝa altitudo estas super 4500 m super marnivelo, estas hejmo nur de 14 tre specialaj specioj, sed 8 el tiuj estas endemiaj de la rivero. La plej grandaj ordoj en Jangzio estas Ciprinoformaj (280 specioj, inter kiuj 150 endemioj), Siluroformaj (40 specioj, inter kiuj 20 endemioj), Perkoformaj (50 specioj, inter kiuj 4 endemioj), Tetraodonformaj (12 specioj, inter kiuj 1 endemio) kaj Osmeroformaj (8 specioj, inter kiuj 1 endemio). Neniu alia ordo havas pli ol kvar specioj en la rivero kaj unu endemian.
Ekologia konsekvenco
En la komenco de 2020 oni konfirmis la jaman supozon de la formorto de la Elefanta fiŝo nome "Psephurus gladius", kiu vivis en la rivero Jangzio, nome hejmo de pli ol 400 diversaj specioj. Ekde 2009, tiu fiŝo ne estis plu vidata, sed la sciencistoj atendis ĉar ne estis certigaj pruvoj de ties formorto. Ĵusa studo publikigita en la revuo Science of the Total Environment montris la malpliigon de la specio ekde 1970 kiel rezulto de troa fiŝkaptado kaj de la habitatofragmentado. Krome, en 1981, oni konstruis la Akvobaraĵon Geĵuba kiu blokis la migradon de la fiŝo necesa por ties reproduktado. Inter 1981 kaj 2003, la specio estis vidata nur 201 fojojn — kaj 95,2% antaŭ 1995— kaj ekde 1996 oni deklaris ĝin endanĝerigita, laŭ la Ruĝa Listo de la Internacia Unio por la Konservado de la Naturo. En 2003, oni konstruis la Baraĵon de la Tri Gorĝoj, kaj tio malbonigis la situacion de la specio kiu jam ne trovis frajejojn. En tiu jaro oni konfirmis la lastan vidon de tiu specio. La esplorado de la ĉinaj sciencistoj konfirmis, ke la specio komplete malaperis kaj probable inter 2005 kaj 2010. Dum lasta detala esplorado tra la tuta regiono, oni identigis 322 fiŝospeciojn, kaj eĉ ne unusolan specimenon de elefanta fiŝo. La baseno de tiu rivero suferis fortan ekonomian disvolvigon ekde la 1950-aj jaroj, kaj eltenas pli ol 40 grandurbojn. Ĝi produktas la 40% de la MEP de Ĉinio kaj enhavas unu trionon de ties loĝantaro. Pli ol 70 akvobestoj estis klasitaj kiel protektendaj.
Staré Město (Karviná)
Nové Město (katastra teritorio Staré Město u Karviné; Altstadt, Stare Miasto, Freystadium Orientale) estas antaŭurba parto de urbo Karviná en Ĉeĥio. Temas pri eksa historia municipo, devene mezepoka urbo kaj plej longe loĝata parto de Karviná. Vivas ĉi tie.
Historio
Devene ĉi tie sur la dekstra bordo de rivero Olše situadis Starý Fryštát (Malnova Fryštát), fondita post falo de Grandmoravia imperio en la jaro 906 p.K. fare de ĝermanaj domaranoj kaj kun urbaj rajtoj jam ekde la tempo de regado de pola reĝo Mjeŝko la 2-a Lamberto Piastido inter la jaroj 1024-1032. Tiutempe la ĝemana domaro estis evoluiĝinta jam kiel silezia komerca centro de unuaklasa signifo, kaj tial reĝo Lamberto la 2-a donis al ĝi la nomon Freystadium Orientale, ĉeĥe Východní Fryštát (Orienta Fryštát). La nomo Fryštát estas tradukata kiel "urbo de libera komerco", ,kaj ĝuste tia ĝi estis, ĉar ĝi situis sur tre grava komerca vojo el Hungario ĝis Silezio kaj Baltio. Tial ĝi estas unu el la plej malnovaj urboj en Ĉeĥio.
Laŭ mito ĉi tie situis forte fortikigita ligna burgo loĝata de posedanto de la urbo, kiu en sia burgo kaŝigis edzinon de certa reĝo de malproksime. Tiu, eksciinte, kie lia edzino restadas, veturis eĉ kun multnombra taĉmento konkeri la burgon en Fryštát. Kiam la burgo estis konkerita kaj forbruligita, a reĝo mortbatis ankaŭ la burgan senjoron kaj lian taĉmenton. Li poste lasis fosigi iliajn korpojn en la teron, kie hodiaŭ estas malnova lernejo. La ĝermanaj domaranoj venis al teritorio de la hidiaŭa Karviná siajn kulturon ka tradiciojn kaj lingvon - silezian-germanan lingvon, kiu ĉi tie konserviĝis ĝis fino de la 2-a mondmilito en la jaro 1945. La devenan ĝermanan mitologion ili anstataŭigis per kristana adorado de unu Dio en la dua duono de la 13-a jarcento, kiam ili ĉi tie ankaŭ konstruis la unua kristanan preĝejon.
En la jaro 1290 venis en Teŝinio princo Mjeŝko la 1-a Piastida kaj pro oftaj inundoj sur rivero Olše li tuj iniciatis translokigi Fryštát (lat. Freystadium Orientale) en lokojn, kie ĝi situas ĝis hodiaŭ. La municipo estis ankoraŭ en la jaro 1447 menciata kiel Starý Fryštát, poste jam nur kiel Staré Město. Dum jarcentŝanĝo el la 15-a al la 16-a jarcentoj ĉi tie estiĝis princaj fiŝlagoj de fryŝtata princo Kazimiro la 2-a Piastida, kie li mem tre ofte kaj kun ŝato fiŝkaptis. Ofte kompaniigis lin reĝo Sigismondo Jogajlida. En la jaro 1525 disvastigis tiujn ĉi fiŝlagojn ankaŭ fryŝtata regento Johano la 4-a el Pernštejn.
Loĝantaro
Ĝis fino de la 1940-aj jaroj Staré Město estis memstara municipo historie kunigita kun urbo Fryštát. En la jaro 1949 ĝi estis alligita al la evoliĝanta Karviná. Komence de la 1960-aj jaroj oni komencis en la katastro de la municipo konstrui translokigon de fervojlinio kun nova trajna stacidomo, kiu apartigis la municipon de la urbo. En dekjarŝanĝo el la 1980-aj kaj la 1990-aj jaroj oni ĉi tie intencis fondi novan karbominejon. Tial estis parto de Staré Město detruita. Sed ppost la jaro 1989 tiuj ĉi planoj fiaskis kaj sur la loko post la jaro 2000 estiĝis industria zono nomita Nové Pole.
Ventabren
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Guido Reni
Guido RENI(naskiĝis en Bolonjo, Papa Ŝtato, 4-an de novembro 1575 - mortis en Bolonjo, la 18-an de aŭgusto 1642) estis itala pentristo de la baroka periodo, kvankam liaj verkoj montris klasikan manieron, similan al Simon Vouet, Nicholas Poussin kaj Philippe de Champaigne. Li ĉefe pentris religiajn verkojn, sed ankaŭ mitologiajn kaj alegoriajn temojn. Aktiva en Romo, Napolo kaj ĉe lia naskiĝa Bolonjo, li fariĝis la domina reprezentanto en la bolonja skolo, kiu aperis sub la influo de la Carracci-familio.
Reni estis la plej fama itala artisto de sia generacio. Per siaj multaj lernantoj, li havis ampleksan influon en pli posta Baroko. En la centro de Bolonjo li establis du studiojn, plenplenajn de preskaŭ 200 lernantoj. Lia plej eminenta lernanto estis Simone Cantarini, nomata Il Pesarese, kiu pentris la portreton de sia majstro en la Bolonja Galerio. La aliaj bolonjaj lernantoj de Reni inkludis Antonio Randa (frue en sia kariero konsiderata la plej bona lernanto de Reni, ĝis li provis mortigi sian mastron), Vincenzo Gotti, Emilio Savonanzi, Sebastiano Brunetti, Tommaso Campana, Domenico Maria Canuti, Bartolomeo Marescotti, Giovanni Maria Tamburino,  kaj Pietro Gallinari.
Margno
Margno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktula apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Casargo, Crandola Valsassina kaj Taceno.
Károly Zágonyi
Zágonyi Károly [za'gojni ka'roj] (19-a de oktobro 1822 – post 1867) naskiĝis en Szinérváralja, Hungario, estis la bravulo de Springfield dum la Usona Enlanda Milito.
Herkulo la 2-a d'Este
Herkulo la 2-a, Duko de Ferrara (naskiĝis en Ferrara, en la 4-a de aprilo 1508 - mortis en Ferrara, en la 3-a de oktobro 1559) estis la 4-a Duko de Ferrara, Modeno kaj Reggio (1534-1559) kaj filo de Alfonso la 1-a kaj Lucrezia Borgia. Flanke de sia patrino, Herkulo estis nepo de la papo Aleksandro la 6-a kaj kuzo de Sankta Francisko Borgia. Flanke de sia patro, li estis nevo de Izabela d'Este (1474-1539), Markizino de Mantovo kaj ankaŭ de la kardinalo Hipolito la 1-a (1479-1520).
Károly Zágonyi
En 1848 li iĝis memvola patrujdefendanto kaj servis en la armeo de generalo Bem kiel husara kapitano.
Li estas modelo por ĉiu husaro, li kapablis entuziasmigi siajn homojn. Li vundiĝis en batalo kaj la aŭstroj kaptis, enprizonigis lin. Li liberiĝis post du jaroj kaj tuj vojaĝis al Usono en 1851. Tie generalo Frémont komisiis lin organizi malpezan husarregimenton, kion li eminente plenumis. Ĉar lia taĉmento aspektis husareske kaj eĉ la uniformo estis pli bela ol la aliaj soldatoj, la enviantoj komence mokis ilin holiday soldiers (festaj soldatoj). Tiu moka opinio ŝanĝiĝis kiam Zágonyi atakis en oktobro de 1861 kun 300 rajdistoj garnizonon de malamiko en Springfield (Misurio). La garnizonon defendis 1900 soldatoj, sed la regimento disbatis ilin. Tiutempe tio estis la plej elstara militbrava ago. La nomon de Zágonyi la gazetoj angligis "Seagoyne".
La evento pri liberigo de Springfield estas pentrita sur la kupolo de la kapitolo.
Pareao
La Pareao (laŭ lingvo Moriori) aŭ Ĉathama kolombo (Hemiphaga chathamensis) estas aŭstralazia birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemiaj en la insuloj Ĉathamo de Novzelando. La nomo devenas el la nomo en Morioria lingvo. Ĝi estas ĝis 800 g peza kaj ĝis 55 cm longa, do Pareao estas pli granda ol Kereruo aŭ Novzelanda kolombo (Hemiphaga novaeseelandiae), kaj ĝi havas ankaŭ pli fortikan bekon.
Ĝi ne estas konsiderata de IUCN (kie ĝi aperas kiel subspecio de Kereruo), ĝi estas minacata specio, kun populacio de ĉirkaŭ 150 birdoj tre limigita al la sudaj arbaroj de la insulo Rekohu (ĉefe ĉe tiuj ĉirkaŭ la rivero Tuku). Kelkaj estis vidataj alie en insulo Ĉatham aŭ alie en insulo Pitt aŭ en Sudorienta Insulo. Ili estis komunaj en la 1870aj jaroj, sed pro mediperdo kaj predado de enmetitaj mamuloj, la loĝantaro malpliiĝis ĝis 40 ĉirkaŭ 1990. Ekde tiam, predantokontrolo kaj aranĝado de teritorio plibonigis la reproduktan sukceson kiu pliigis denove la loĝantaron.
Tradicie konsiderata kiel subspecio de Kereruo, oni proponis en 2001 ke iie stas sufiĉe diferencaj por esti plena specio. Malmultaj fakuloj de ekster Novzelando sekvis tiun proponon kaj plej parto ankoraŭ konsideras ĝin kiel subspecio.
Mariana Mantovana
Mariana Mantovana estas komunumo de Italio.
Agilulf (Sueboj)
Agilulf (naskiĝis ĉirkaŭ 420, mortis ĉirkaŭ 482) estis grava princo de la Sueboj kaj de la Kvadoj.
Li estis verŝajne filo de la sueba princo Hunimund (Filius Hermanarici, 395-469 ĉ. en Suavia, do Ŝvabio). Agilulf minacis la urbon Passau estante eble ano de arianismo. Temis eble pri la prapatro de la dinastio de la Agilulfidoj kaj patro de duko Theodo la 1-a de la Sueboj kaj Kvadoj (ĉ. 455-530). Theodo evoluigis ekde 490 tribiĝon de la nove alvenintaj bavaroj.
(19756) 2000 EW50
(19756) 2000 EW50 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la hispanaj astronomoj Ángel López Jiménez kaj Rafael Pacheco elde la Observatorio de Majorko en Costitx.
868 Lova
868 Lova estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo, "Lova", ne havas konatan kialigon.
28129 Teresummers
28129 Teresummers estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Alemana Instituto
'''Alemannische Institut Freiburg i. Br. e. V.''' (esperante: La alemana instituto r.a.) estas registrita asocio. Ĝi estas unuiĝo de sciencistoj, kies celo estas la esplorado de la alemana lingvo-regiono. La alemana instituto havas pli ol 200 membroj el preskaŭ ĉiu scienca fako, ekzemple geografio, geologio, germanistiko, historio, dialektologio, pejzaĝflegado, botaniko, forstado, landplanado, arĥeologio, jurhistorio, arthistorio kaj historio de la arkitekturo, forensa medicino, sociologio kaj aliaj.
28129 Teresummers
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Teresa Summers, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Manchester Middle School de Richmond (Virginio).
Alemana Instituto
La Alemana Instituto agas kiel ligo inter la fakaj sciencoj kaj la interesata publiko per (popular)-sciencaj publikaĵoj pri loĝantoj, kulturo kaj geografio (germane: „Landeskunde“), per eventoj kaj prelegoj tiurilate. Krome la asocio subtenas la kunlabron kun aliaj kulturaj kaj historiaj institucioj pri loĝantoj, kulturo kaj geografio de Alemanujo en sudokcidenta Germanio, orienta Francio kaj Svislando.
(58683) 1998 AJ10
(58683) 1998 AJ10 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Alemana Instituto
La instituto estas registrita asocio kiu estas grandparte financata de la germana federacia lando Baden-Virtembergo. Krom la ĉefa sidejo en Freiburg la instituto havas laborgrupon ĉe la Universitato de Tubingeno.
La nuna prezidanto de la Alemana Instituto estas Hans Ulrich Nuber.
(58683) 1998 AJ10
Ĝia tre discentra orbito malproksime tanĝas tiun de Marso sed ne traira ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,234493 astronomia unuo, tie estas 35,080 milionoj da km.
Strobl
Strobl estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sosúa
Sosúa havas grandan kaj belan strandon (Playa de Sosúa) kaj estas alogga ripozeja, tursima celo ekde la 1990-aj jaroj, ĉefe por turistoj el norda Ameriko kaj Eŭropo.
Sosúa konsistas el tri urbopartoj: El Batey, Sosúa Abajo kaj Los Charamicos.
La elvenintaj germanaj judoj instalis metiejojn (lakto-prilaborejoj, bakejoj, viandohakejoj) kaj iliaj produktoj (Productos de Sosúa) signifis en la lando la kvaliton.
Hodiaŭ oni trovas en Sosúa multajn hotelojn, subkaviĝejan bazon, fermitajn apartementojn, domojn de eŭropaj posedantoj ekz. La Mulata aŭ Perla Marina.
Droŝko
Droŝko estas relative malpeza, malferma, risortita veturilo por unu ĝis kvar personoj. Ĉevaldroŝko estas trenata de ĉevaloj kaj konsidereblas speco de kaleŝo. Motordroŝko estas foje la nomo por taksio. En multaj turismaj urboj oni uzas ilin kiel distraj veturiloj por vizitantoj, simile al fiakro, kaj ili ne estas multe uzataj por ĉiutaga veturado. La kondukisto de tia ĉevalveturilo nomiĝas koĉero.
Chûn Quoit
Chûn Quoit estas ĉ. 5500 jaraĝa dolmeno el la neolitiko kaj estas la plej bone konservata quoit en la graflando Kornvalo. Chûn venas de la kornvale Chy-an-Woone, kiu signifas domo super la malaltaĵoj. La en Kornvalo kaj Kimrujo nomataj quoit-oj estas portaltomboj.
Janka Djagileva
Janka Djagileva (Яна Станиславовна Дягилева) estis soveta poetino, kiu kantis siajn kantojn rokmaniere. Al ŝi aktive helpis la grupo Graĵdanskaja Oborona kaj oni emas konfuzi ŝin al anino de la grupo (kie ŝi vere ofte ludis basgitare). Oni pro ĉi tiu afero emas opinii ankaŭe ke ŝia maniero estas punka.
Bořetín (Stružnice)
Bořetín (Tiefendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Stružnice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Stružnice. Estas ĉi tie registritaj 12 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chûn Quoit
Situo
La Chûn Quoit troviĝas en la okcidento de Penzance inter Pendeen kaj Great Bosullow. La quoit troviĝas sur montetkresto. Super la ĉirkaŭantaj altetaĵoj kun rigardo al la maro..
Katastrofo
Specoj de katastrofoj
Oni distingas inter naturaj katastrofoj (kaŭzitaj de naturfortoj) kaj teknikaj katastrofoj (kaŭzitaj de malfunkcio de homo kreaĵo). Ankaŭ en naturaj katastrofoj povas efiki homa influo.
Janka Djagileva
Ŝi faris sinmortigon la, estante 24-jara.
Bořetín (Stružnice)
Bořetín situas en katastra teritorio Stráž u České Lípy kun areo 3,67 km².
Katastrofo
Specoj de katastrofoj
Plago estas tutlanda longedaŭra katastrofo, kies kaŭzon oni atribuis al Dio, punante pekajn homojn; pli ĝenerale plago estas granda longedaŭra katastrofo.
Chûn Quoit
Situo
En la ĉirkaŭo troviĝas pluraj megalitaj instalaĵoj:
Ferepoka setlejo kastelo Chûn situas 200 m for.
Bořetín (Stružnice)
Devene temis pri domaro de municipo Stráž u České Lípy (Schönborn), en la jaroj 1961–1965 ĝi estis konsisto de urbo Česká Lípa kaj ekde la 1-a de januaro 1966 temas pri konsisto de Stružnice.
Kazernoj en Meiningen
La urbo Meiningen en Germanujo estis grava loko garnizona. Pro sia funkcio kiel ĉefa kaj rezideja urbo estiĝis jam je la komenco de la 18a jarcento la unua kazerno por la soldataro de la Duklando Saksio-Meiningen. Dum la 19a jarcento sekvis aliaj soldatloĝejoj. En la kadro de plifortigo de Wehrmacht en la 1930aj jaroj aldonitis du aliaj. En la teritorio de Meiningen troviĝis do ne malpli ol ses kazernoj. Tia rolo finiĝis en 1991 kiam la lastaj taĉmentoj de la Ruĝa Armeo forlasis Turingion.
Nova kazerno / Neue Kaserne
Pro la seninterompa pligrandiĝdo de la Majningena kontingento la Supra kazerno space malabundis kaj oni devis konstrui novan pli grandan. Tiel la registaro simple ŝanĝis je kazerno la iamam tabakaĵentreprenon Thorbecksche Tabakfabrik. Troviĝis tiu ĉi soldatloĝejo je la komenco de Leipziger-strato sur teritorio kiun okupas hodiaŭ la iama bankejo de Reichsbank kaj la Kulisa domo de la Teatro je Meiningen. Sed jam post du dekoj da jaroj ankaŭ tiu ĉi Nova kazerno ne plu sufiĉis por la truparaj bezonoj kaj sekve ekde 1865 faritis nova kazerno kiu poste nomiĝis Hauptkaserne respektive Stadtkaserne. La Nova kazerno post la (mallibervola) loĝejŝanĝo de la armilportantoj de la Majningena kontingento al Hildburghausen en 1866 ne plu utiliĝis kaj malkonstruis oni ĝin en 1880.
Ĉefa kazerno / Hauptkaserne
Aparte varian historian havis la Ĉefa kazerno kies alia nomo estis Urba kazerno/Stadtkaserne. Ĝin konstruis inter 1865 kaj 1867 ĉefarkitekto Otto Hoppe por la 1700 virojn nombranta Majningena kontingento. Troviĝis ĝi je la fino de Linden-aleo ĉe la tiama norda urborando; nuntempe la areo estas meze de la urbo. Sed pro la Prusia-Aŭstria Milito de 1866 ĝia funkcio aliiĝis. La duklando sub la regado de Bernardo la 2-a (Saksio-Meiningen), kiu samtempe estis ĉefkomandanto de la majningenaj trupoj, subtenis la planojn de la malvenkonta Aŭstra Imperio. Konsekvence okupis en aŭgusto 1866 du batajlonoj prusaj la urbon Meiningen kaj la Majningena kontingento, kiu tiam estis apud Mainz, haste reenkuris. Pro la novaj politikaj eventoj ili sen prepariĝo translokigitis je Hildburghausen. Kontraŭ la oferto je daŭra ekzisto de memstara duklando la prusoj klopodis la abdikon de duko Bernardo la 2-a. La novaj loĝantoj de la moderna Ĉefa kazerno iĝis la 1a kaj la 2a Batalionoj de la 2a Turingia infanteriregimento nr. 32. Komandanto iĝis la nova duko Georgo la 2-a (Saksio-Meiningen). Restis la regimento surloke ĝis la neniiĝo en decembro 1918.
En 1873 jam la regimento starigis la unuajn flankajn ejojn, i.a. lazareton. En 1921 anoj de la 1a Bataliono de la 14-a Infanteriregimento de Reichswehr eniris la kazernon. De ili iĝis en 1934 la 1-a kaj la 2-a Batalionoj de la Infanteriregimento Meiningen, kiu alinomitis en oktobro 1935 Tiraljoraregimento nr. 2 submetote al la 2a Tankdivizio de la 9a Armekorpuso de Wehrmacht. La 2a Bataliono transloĝiĝis en 1936 al nove konstruita Drachenberg-kazerno. La Tiraljorregimento nr. 2 venis en 1938 sur la teritorio de la post Anschluss neniiĝinta ŝtato Aŭstrio kaj inverse venigis oni je la fino de 1938 la el eksaj aŭstraj trupoj konsistantan Tiraljorregimenton nr. 12 de la 4a Tankdivizio.
Dum la Dua mondmilito venis unue la Tiraljoranstataŭiga regimento nr 81 kaj ekde 1943 la Tankgrenadiranstataŭiga bataliono nr.6 ekzistinta ĝis 1944. Ĝis la militfino estis surloke la Tanka kaj skoltada dividaĵo nr 9 kun sekcio por kandidatoj je oficireco. Post la eksieĝo de Meiningen ekde la 3a de aprilo 1945 fare de la Usona Armeo la Tanka kaj skoltada unio kaptis okazon fuĝi okcidenten en la direkto de Nurenbergo kio ebligis la rapidan formoviĝon de la usonanoj. Post la forlaso de la urbo fare de la usonaj liberigintoj kaj la ekokupo fare de sovetianoj prenis loĝeje tiun ĉi kazernon ekde julio 1945 la 23a Tankbataliono, la 11a Skoltadbataliono kaj ono de la 489a Tankdefenddividaĵo de la 8a Gardarmeo de Ruĝa Armeo. La teritorion pormilithospitalan oni separis de la aliaj kazerneroj kaj uzis ĝin por civiluloj. Poste la sovetianoj konstruigis aliajn ejojn i.a. loĝdomblokon por oficiroj kaj ties familianoj. La sovetiaj okupantoj restis pli ol 40 jaroj en Meiningen kaj post ilia finfina hejmenveturo en 1991 la kazerno kelkajn jarojn havis mankon de utiliĝo. Fine en 1993 la Liberŝtato Turingio akiris 3 hektarojn de sume 5,2 hektaroj de la kazerna areo por starigi surloke ĝis 2000 grandan justiccentron kaj policejon. Tiam oni alikonstruis la grandan ĉefan ejon kaj enkorpigis ĝin je la justiccentro. La stabejo estas hodiaŭ kune kun nova ejo la polica inspektorejo. La malsamaj konstruaĵoj malkonstruitis, krom la oficira kazino iĝonte moderna oldulejo. Sur la sukokcidenta parto kazerna Germana Federacia Banko]] kreis novan filion por Landeszentralbank Meiningen kun kelkaj aldonaj loĝejoj. La reston kovris ekde 2012 moderna loĝejzono.
Norda kazerno / Nordkaserne
Por la 3a Bataliono de la 2a Turingia infanteriregimento nr. 32, kiu ĝis 1886 troviĝis ankoraŭ al Kaselo, la prusoj disponigis ekde 1885/86 la Nordan kazernon en Leipziger-strato. Ĝin konsistigis du grandaj skipaj ejoj, unu oficirejo kaj pluraj ekonomiaj domoj. Inter 1919 kaj 1933 ĝi utiligitis civile. Post la potencakiro de la nazioj]] la civila uzo interrompitis kaj kelkaj eroj ankoraŭ tie aldonitis. Post 1945 enestis denove civiluloj. La restintajn ejojn la aŭtoritatoj komunismaj alifunkciigis je distrikta provizaddeponejo (BVL) por Nacia Popolarmeo. Post la Turniĝo en 1999 Telekom venis surloken kaj aĉethalo. La norda skipejo malkonstruitis en 1994 por povi pligrandigi straton kaj kruciĝon. La restintaj ejoj, kiujn enloĝis intertempe ankaŭ rifuĝintoj, cedis en 2007 la lokon al supermerkato; sekve nenio plu memorigas onin je la Norda kazerno en Meiningen.
Drachenberg-kazerno
Post ekvalido de nova defenleĝaro en la 16a de marto 1935 ene de malmultaj monatoj sukcese konstruitis Drachenberg-kazerno, cetere la plej granda kazernokomplekso de la tuta urbo kun ok skipaj kaj stabaj domoj kaj riparejoj kaj veturilejoj. Ekenloĝis ĝin en la 5.1.1936 la 2a Bataliono de la Tiraljonregimento nr. 2 de la 2a Tankdivizio de Wehrmacht. Post translokiĝo kompleta en la komenco de marto 1938 al la okupita Aŭstrio venis en novembro 1938 bataliono de la Pafistregimento nr. 12 de la 4a Tankdivizio. Post militeksplodo kaj la sekvinta ĉefronten-irdevo de la regimentanoj uzis la tuton la Anstataŭigbataliono nr. 1 de la motorizitaj pafistoj kaj kelkaj trejndividaĵoj. Ekde la 23.8.1943 la ĉefkomandantaro de Wehrmacht translokigis eron de la sekcio Wehrmachtinformejo (WASt) kaj de Wehrmachtperdaĵoj (WVW) en la Drachenberg-kazernon majningen-an. La dua ero venis al Saalfeld (Saale). Ne tute 1400 oficiroj, skipanoj kaj civiluloj sub la komando de subkolonejo von Wittig administris disde Meinigen ĉiujn informojn pri falintaj soldatoj kaj materialaj perdoj de la germana armeo. En la 31.3.1945 maldungis von Wittig kvazaŭ ĉiujn siajn laborantojn por ne trudi al ili militkaptitecon minacontan; tiumaniere li krome protektis ĉiujn gravajn dokumentojn antaŭ eblaj damaĝoj dumbatalaj. Post la venko de la usonanoj en la 5.4.1945 speciala dividaĵoj usona transprenis la WASt-sekcion kaj ankoraŭ antaŭ la diktatura ekregado de la sovetianoj en julio 1945 transportitis la plejmulto de la dokumento al Fürstenhagen. Restis nur la slipoj pri italoj kaj eosteŭropanoj en la manoj de la sovetianoj kiuj transportis ilin en 1946 al Vajmaro]].
Azerbajĝana Esperanto-Asocio
Azerbajĝana Esperanto-Asocio estas la nacia asocio por subteno de la Esperanto-movado en Azerbajĝano. Ĝi estas Landa Asocio esperantista ne aliĝinta al UEA. Ĝiaj aktivuloj kunlaboras en la Azia Komisiono de UEA. Laŭ la stato de 2013, prezidanto de la asocio estas Ŝaig B. Mammadov.
Morusacoj
La morusacoj (Moraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 40 genrojn kaj pli ol 1200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas moruso.
Kazernoj en Meiningen
Drachenberg-kazerno
Destinite je malkonstruiĝo Drachenberg-kazerno ekde 1947 refunkciis porarmee. Post la enloĝo de la landlimaj trupoj venis ankaŭ anoj de la Tujintervena polico. Dum la GDR-tempo estis ĝis 1990 en la okcidenta kazernono la 13a dividaĵo de la Tujintervena popola milico. Magnus Poser; en la eosta parto kazerna setlis la staba kompanio, la informa/skoltda kompanio kaj la 3a Bataliono de la landlimajŝirmregimento nr. 9 Konrad Blenkle.
Morusacoj
Tiuj plantoj disvastiĝis en la tropikaj, subtropikaj kaj mediteraneaj (kaj kompareblaj) regionoj. Plej konataj estas la morusarbo kaj la vastega kaj ege interesa genro de la figarboj.
Kazernoj en Meiningen
Drachenberg-kazerno
Post Turniĝo transprenis al tuton la turingia polico kaj instalis unue pluklerigejon. Ĝis la finfaro de la majningen-a justicentro en 2000 troviĝis surloke ankaŭ la polica inspektorejo (PI) kaj la ejo de la publika persekutisto. Alvenis en 1994 ankaŭ la Turingia fakaltlernejo polica kaj kreitis Klerigcentro de la turingiaj policanoj. De tiam la iama kazerno iĝas moderna kampuso por ĉ. 500 studantoj kun sportejo, pafejo, kantino, aŭditorioj kaj pluraj domoj por realecsimila kaj konkreta trejnadoj.
Morusacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kazernoj en Meiningen
Barbara-kazerno
Nelonge post la konstruo de Drachenberg-kazerno venis en 1936 aldone la Barbara-kazerno por gastigi dividaĵojn de la Artileriregimento nr. 74 de la 2a Tankdivizio. Ĝi troviĝis en Utendorfer-strato en la nuna urbokvartalo Jerusalem. Estiĝis ses kvaretaĝaj porskipaj kaj porstabana domoj kiel ankaŭ veturilejoj kaj riparejoj. Oni nomis la soldatloĝejon laŭ la patronino de la artilerianoj Barbara. Post kiam la soldatoj de la Artileriregiemento nr. 74 translokigitis je okupita Aŭstrio en 1938 venis al la Barbara-kazerno la stabaro kaj la 1a Dividaĵo de la Artileriregimento nr. 103 de la 4a Tankdivizio. Dum la tuta mondmilito la kazerno estis kaj lazareto kaj eskapejo por de la armilejo kasela.
Post la transpreno fare de la sovetianoj en julio 1945 ekgastis tie la 117a Garda pafistregimento de la 39a Garda pafistdivizio de la 8a Gardarmeo. Poste venis ankoraŭ la 519a Aerdefend-raketdividaĵo de la 18a Raketdefendbrigado. Ĝis aŭgusto 1991 enestis sekve anoj de la Ruĝa Armeo. Post la kazerno vakis; la eosta parato kun la veturilejoj forigitis ekde 1995 kune kun ĉiuj medipoluantaj rareoj kaj kelkajn jarojn poste oni malkonstruis ankaŭ la stabejon sudan por krei spacon porloĝejan. Restis tiam nur tri domoj ankoraŭ.
Aleksandro (Pollando-Litovio)
Aleksandro Jogajlido (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1461, mortis la 19-an de aŭgusto 1506) estis Reĝo de Pollando kaj Grandduko de Litovio kaj estis la kvara filo de Kazimiro la 4-a. Li elektiĝis kiel Grandduko de Litovio okaze de la morto de sia patro (1492), kaj kiel Reĝo de Pollando post la morto de sia frato Johano la 1-a Alberto (pole Jan I Olbracht) (1501).
La litova kaj pola nobelo Aleksandro, el la dinastio de Jogajlidoj (Jagelonoj), ekde la jaro 1492 estis grandduko de Litovio kaj ekde 1501 ankaŭ reĝo de Pollando.
La kvara filo de la pola reĝo Kazimiro la 4-a post ties morto elektiĝis grandduko de Litovio, dum lia frato Johano la 1-a iĝis reĝo de Pollando. Post la morto de Johano, Aleksandro ankaŭ iĝis pola reĝo. Li estis geedziĝinta kun Helena, la filino de la rusia caro Ivano la 3-a. Tamen dum la regado de Aleksandro plurfoje okazis militaj konfliktoj inter Pollando-Litovio kaj la rusia regno de Moskvo, sekve de kiuj Litovio dum la jaro 1503 devis cedi teritoriojn al Rusio.
Aleksandro komencis sian regadon per speciala rajto, donante la rajton pri gravaj ŝtataj decidoj ekskluzive al senato, kies prezidanto estis la monarko.
Dum la jaro 1505 kadre de senata kunsido en la urbo Radom, interkonsentiĝis aldono kun titolo Nihil Novi al la konstitucio. Tiu aldonaĵo signifis limigon de la decidopovo de la reĝo, kiu sekve nur kun jeso de la parlamento Sejmo povis fari gravajn decidojn. Tiel ekestis politika sistemo, kiu nomatas nobela respubliko.
Aleksandro mortis en aĝo de 45 jaroj en Vilno kaj estas entombigita en la tiuurba katedralo de sankta Stanislao.
Ĉevalkolumo
Ĉevalkolumo estas parto de jungilaro kiu estas uzata por distribui la pezon ĉirkaŭ la kolo kaj ŝultroj de ĉevalo kiam ĝi pelas el vagono, ĉaro aŭ plugilo. La kolumo ofte eltenas kaj kusenigas paron de kurbaj metalaj aŭ lignaj teniloj al kiuj la tiriloj de la jungilaro estas ligitaj. La kolumo permesas al ĉevalo uzi sian tutan forton dum pelado, esence ebligante al la ĉevalo peli antaŭen per siaj antaŭaĵoj en la kolumon. Kaze de uzado de jugo aŭ brustokolumo, la bestoj pelos per siaj malplej povaj ŝultroj. La kolumo havas alian avantaĝon super la jugo ĉar ĝi malpliigas premon sur la ĉevala trakeo.
El la epoko de la inventado de la ĉevalkolumo, ĉevaloj iĝis pli valoraj por plugado kaj pelado. Kiam la ĉevalo estis harnisita per kolumo, la animalo povis apliki 50% pli da povumo al difinita tasko en difinita tempo ol povus fari okso, pro la pli granda ĉevala rapido. Aldone, ĉevaloj ĝenerale havas pli grandan reziston ol oksoj, kaj tiele povas labori pli da horojn ĉiutage. La gravo kaj valoro de ĉevaloj kiel rimedo por plibonigi agrikulturan produktadon pliiĝis kongrue al tio.
La ĉevalkolumo estis tre grava por la disvolvigo de multaj areoj tutmonde. Kie oni uzis oksojn kaj povis esti anstataŭataj de ĉevaloj, la uzado de ĉevaloj helpis ekonomiojn, kaj malpliigis dependon el la vivteniga agrikulturo. Tio permesis pli da libera tempo por speciala aktiveco, kaj sekve al disvolvigo de komenco de industrio, plibonigo de edukado kaj artoj en la apero de komerc-bazitaj urboj.
Johann Christoph Oesterlein
Johann Christoph Oesterlein (* 1727 en Berlino; † 1792 samloke) estis germana konstruisto de muzikinstrumentoj.
Oesterlein apartenis en la dua duono de la 18-a jarcento al la plej famaj instrumentkonstruistoj en Berlino. Li produktis antaŭ ĉio fortepianojn ege ŝatatajn kaj grandkvante produktatajn, sed ankaŭ arĉinstrumentojn. Ĉ. 1773 li konstruis kiel novaĵo pianojn kun ledaj tanĝantoj. Je la malnova klavikordo tiel nomiĝis la metallamenoj starantaj sur la malantaŭaj klavofinaĵoj, kiuj ne ekplukis la kordojn kiel la plumtuboj de klaviceno, sed nur tuŝetis.
Duklavara klaviceno (Berlino 1792) de Oesterlein troviĝas kiel daŭra pruntodonaĵo de la Sing-Akademie zu Berlin en la Muzikinstrumento-Mumuzeo je Berlino. Ĝi devenas el la posedaĵo de Carl Friedrich Zelter, kaj supozeble Felix Mendelssohn Bartholdy uzis ĝin por la unuafoja rea prezentado de la Mateo-Pasiono de Johann Sebastian Bach post ties morto en 1829 en la kantakademio. Ekde la instrumento Mendelssohn Bartholdy direktis la prezentadon.
Alteriĝa paĝo
Alteriĝa paĝo (angle: landing page), iam nomita ankaŭ merkata aŭ merkatika paĝo, estas speciale farita retpaĝo, kiu aperas post klako al interreta anonco (kvankam ankaŭ paperaj varbiloj povus konduki la legantojn al tia paĝo). Tiu paĝo estas plej adaptita al la celgrupo rilate al koloroj kaj elementoj. Gravega parto de ĝi tamen estas speciala oferto, kiun oni prezentas. Se oni ekzemple privarbas ŝuojn la celo estas atingi, ke la alvenanto aĉetas la ŝuojn. Alia gravega elemento estas la integriĝo de respond-elemento (ekz. informpeta elemento; ligilo al la interreta vendejo aŭ peto pri telefona revoko). Tiel oni garantias, ke eblas interago kun la vizitanto. La kreo de bona alteriĝa paĝo estas scienco, kiu enplektas plej diversajn kampojn (psikologio de koloroj; movoj de rigardoj; psikologio pri decidoj ktp.)
Profundaj informoj
Teorie jam ĉiu en serĉmaŝino registrita informo estas alteriĝa paĝo. Tio signifas, ke ankaŭ la paĝo devas esti adaptita al eventualaj serĉrezultoj. En la reta marketingo la alteriĝaj paĝoj ofte havas la funkcion de plejbonigo de serĉrezultoj.
Alteriĝaj paĝoj kaj Esperanto
Rilate al Esperanto menciindas, ke ĝis nun apenaŭ ekzistas modernaj alteriĝaj paĝoj. Multaj varbiloj aŭ anoncoj kondukas la interesitojn al paĝoj malmodernaj kaj kun multege da elementoj, sed sen ebleco peti pliajn informojn. Kelkfoje la interesitoj eĉ venas al paĝo, kiu estas plene en Esperanto kaj nur per klako oni atingas la paĝon en la koncerna nacia lingvo. Kreante alteriĝan paĝon rilate al Esperanto oni unue havas la dilemon, ĉu fari ĝin por informi pri Esperanto aŭ por konvinki la homojn lerni Esperanton (kurspartopreno). Laŭ la teorio por ambaŭ celoj devus ekzisti du diversaj alteriĝaj paĝoj.
Tamen jam estus grandega progreso, se en la Esperanto-mondo ekzistus bonaj alteriĝaj paĝoj por ambaŭ celoj, do por informi la homojn (baze) pri Esperanto kaj por stimuli ilin registriĝi por novaĵletero, aĉeti kurson aŭ registriĝi por senkosta kurso. Oni tamen atentu: ju pli da eblecoj estas sur la paĝo des pli granda verŝajno ekzistas ke la homoj forlasas la paĝon sen fari decidon. Ju pli bone la paĝo estas adaptita al la celo de iu anonco, des pli bone.
Alteriĝa paĝo povas esti normala retpaĝo, sed ankaŭ eblas adapti Facebook-paĝon, kiel alteriĝa paĝo por privarbi ĝin pere de Facebook.
Niederkirchen apud Deidesheim
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Deidesheim.
Venelles
(jen france, okcitane Venèla) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ekskurendo
Administranto ekskurendo (alveturanta klerikula administranto, latine excurrendo - laŭvorte " elveturanta administranto, administranto") estas markigo por pastro komisiita de administrado eĉ alia ol sia hejma paroĥo (de unu aŭ ofte eĉ pli). En landoj, kie estas manko de pastroj, kiel ekz. en Ĉeĥio, estas tia aperaĵo, kiam unu pastro zorgas pri pluraj paroĥoj, absolute kutima.
Paroĥa distrikto
La hejma paroĥo komune kun la paroĥoj administrataj per la ekskurendo nomiĝas paroĥa distrikto aŭ pli malofte paroĥa kolaturo.
12433 Barbieri
Nomo
Ĝia nomo honoras Giovanni Barbieri, unu el la amatorajn astronomojn de la Grupo de Montelupo.
Nereduktebla frakcio
Nereduktebla frakcio estas, en matematiko, tia frakcio \frac a b, kie la numeratoro a estas entjero kaj la denominatoro b estas pozitiva entjero, ke ne ekzistas alia samvalora frakcio \frac c d, por kiu c estus pli malgranda (en absoluta valoro) ol a kaj 0 < d < b, kun entjeraj c, d.
Pli simple: tio, ke frakcio estas nereduktebla signifas, ke oni ne povas skribi ĝin uzante "pli malgrandajn nombrojn".
Ekzemple, la frakcio egalas \frac 2 5 kaj do ne estas nereduktebla, sed la frakcioj \frac 4 9,    kaj  estas neredukteblaj.
Teoremo : La frakcio \frac a b estas nereduktebla se kaj nur se a kaj b estas reciproke primaj, t.e. ne havas komunajn divizorojn.
Frakcio, kiu ne estas nereduktebla povas ĉiam esti reduktata al nereduktebla frakcio per la Eŭklida algoritmo por trovi la plej grandan komunan divizoron de la numeratoro kaj de la denominatoro, kaj dividi ambaŭ per ĝi.
Polná (Hazlov)
Polná (germane kaj ĝis la jaro 1947 Hirschfeld) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hazlov, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Hazlov. Proksime troviĝas randa parto de montetaro Smrčiny. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Polná situas en katastra teritorio Polná u Hazlova kun areo 7,83 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1307, kiam komune kun Lipná, Franky kaj Podílná kreis unu tutaĵon, apartenanta al familio Zedtwitz el Libá. En la jaro post estiĝo de municipoj 1850 Polná transiras ĝis distrikto Aš. Pli poste ĝi fariĝas memstara municipo, en kiun falas ankoraŭ solejoj Podílná (Halbgebäu) kaj Franky. Nuntempe la vilaĝo falas sub municipon Hazlov. Fine de la 19-a jarcento vivs en la municipo ĉirkaŭ 640 loĝantoj. Post la dua mondmilito kaj ellandigo de germanaj loĝantoj Polná restis preskaŭ malplena. Kreo de limzono plie kulpigis deŝiron de kelke da domoj. Proksime de Polná estis konstruita konstruaĵo de ĉeĥoslovaka Limgardistaro.
16958 Klaasen
16958 Klaasen estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kenneth P. Klaasen, geomorfologiisto kaj spertulo pri sciencaj opracioj de kosmoveturiloj ĉe la Jet Propulsion Laboratory. Li planis sevencojn de observado por multenombraj planedaj misioj; plej freŝdate por Deep Impact, por kiu li ankaŭ superrigardis la kalibradon de la instrumentoj.
Distrikto Kronach
La distrikto Kronach [prononco "Kronaĥ"] situas en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la germana federacia lando Bavario.
Administra centro estas la samnoma urbo Kronach. La distrikto havas areon de 651 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
La distrikta areo situas en la pleja nordo de la distriktaro. Najbaras norde la turingia distrikto Saalfeld-Rudolstadt, nordoriente la same turingia distrikto Saale-Orla, oriente la distrikto Hof, sude la distriktoj Kulmbach kaj la Lichtenfels, sudokcidente la distrikto Coburg kaj okcidente la turingia distrikto Sonneberg.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
Urboj
Merkataj komunumoj
Neurbaj komunumoj
Komunumaroj (neurbaj komunumoj Mitwitz kaj Schneckenlohe) (urbo Teuschnitz, neurbaj komunumoj Reichenbach kaj Tschirn)
8721 AMOS
8721 AMOS estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la elde la usona aerarmea observatorio Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory (AMOS) sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui.
Ĝi estas rigardita kiel ano de la Hilda grupo kun malgranda discentreco.
Nomo
Ĝi estis nomita per la akronimo "AMOS", en refero al la Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory elde kiu ĝi estis malkovrita.
Pungarabato
Pungarabato estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Altamirano. Pungarabato apartenas al la regiono Tierra Caliente ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas ok aliaj komunumoj. Al Pungarabato apartenas entute 29 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12050.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 36466 loĝantojn. El tiuj estis 17610 viroj kaj 18856 virinoj. La komunumo havas surfacon de 212,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 240 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1100 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 33 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 30252 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 240 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,79 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
21771 de la loĝantoj de Pungarabato en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3324 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 15,27 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 17,95 % (2051 el 11426 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 12,31 (1273 el 10345 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 30252 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 25982 apartenis al la katolika religio. 4270 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 3314A
NGC 3314A (aliaj indikoj — ESO 501-46, IRAS10348-2725, MCG -4-25-41, PRC D-48, AM 1034-272, PGC 31531) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kalia dukloroizocianurato
Kalia dukloro-izo-cianurato aŭ kalia troklozeno estas organika, aromata, nebrulema kombinaĵo kun klorodoro, kiu reakcias kun akvo kaj uzatas kiel malinfektilo, kiel blankigagento, domuza komponaĵo kiel asepsaĵo, higieno, malsankontrolo, medicina traktado, akvokulturo kaj plantoprotektado.