cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
Finas la kvartalon la preĝejo de la Savinto (Спасская церковь), konsiderata unu el plej malnovaj kaj belaj preĝejoj de la urbo. Ĝi situas ĉe angulo kun strato Ĉeljuskincev kaj havas N 43. Ĝia arkitekturo kombinas la siberian barokon de la fino de la 18-a jarcento kaj la kvazaŭrusan stilon de la komenco de la 20-a jarcento. La konstruado daŭris de 1796 ĝis 1819, sed pliaj alkonstruaĵoj aperadis ĝis komenco de la 20-a jarcento. En la preĝejo troviĝis la miraklofara ikono de la Tuko de Edessa, kiun oni ĉiujare portadis dum krucmarŝo al la vilaĝo Kamenko, kie ĉe tiu ikono okazis miraklaj resaniĝoj. Oni asertis ke en la 17-a jarcento ĝi ĉesigis en tiu vilaĝo epidemion.
La la preĝejo estis konfiskita sub preteksto de “nepago de ŝuldoj kaj neplenumo de sindevigoj”. La 1930 la paroĥanoj petis redoni ĝin, sed la urba konsilio rifuzis, argumentante ke “la preĝejo estas fermita surbaze de postuloj de la laboristaj amasoj kaj pro krimo fare de la preĝejaj servistoj”. En 1932 oni planis eksplodigi la preĝejon, sed al la urba konsilio venis la ordono N 17147 de la Popola Komisariato pri Edukado de la, malpermesinta detruadon aŭ damaĝadon de la preĝejo kiel la kultura valoraĵo. Pro tio oni sukcesis detrui nur la aparte situintan sonorturon.
Ĝis 1960 la preĝejo estis uzata por bezonoj de la urba arĥivo kaj la urba biblioteko. En 1959 la arĥivo estis translokita al Tobolsko pro ekstreme malbonaj kondiĉoj en la ejo. En 1981 la biblioteko ricevis novan ejon en strato Orĝonikidze. La preĝejo estis transdonita al la Tjumena Provinca Muzeo, kiu en 1982 stokis tie siajn eksponaĵojn kaj bibliotekon.
En 2004-2006 estis restaŭrita ĝia eksteraĵo. Komence de 2018 ĉiuj muzeaj kolektoj kaj la muzea biblioteko estis translokitaj al la nova muzeo, komenciĝis dezajnado de la restaŭrado de la interieroj. Oni decidis ke la preĝejo estos transdonita al la eklezio post la fino de la restaŭrado.
Dekstra flanko
Fine de la 19-a jarcento tiu areo estis la sola bulvardo de la urbo, kiu nomiĝis laŭe al la strato, do la Savinta (Spasskij) bulvardo. Ĝi konsistis el du aleoj, formitaj de kvar vicoj da betuloj, estis longa je 170 m kaj larĝa je 42 m. En 1897 loka ĵurnalo plendis pri ĝia malbona stato, kaŭzita de daŭra neglekto, do somere 1898 la bulvardo estis luigita al la urba societo de sobreco, kiu ordigis ĝin kaj faris unu ĝis dufoje semajne porinfanajn aranĝojn. La enirpago por plenkreskuloj estis 5 kopekoj, la infanoj eniris senpage. La ĵurnaloj raportis, ke la bulvardo estis en tiuj tagoj superplena, ĉar tio estis la sola verda promenejo kun orkestra muziko kaj benkoj. Oni foje nomis ĝin Tekutejv-ĝardeno (Текутьевский сад), ĉar kontraŭ la nuna domo “Pioniro” staris la domo de la negocisto kaj urbestro Andreo Tekutjev. En 1924 ĝi estis alinomita je la Lenin-ĝardeno (Ленинский сад), poste tie aperis statuo de Lenin.
Oni decidis establi la Domon de Junpioniroj la kaj en junio 1937 ĝi ekfunkciis en la eksa Klubo de Komizoj (nun — filharmonio en strato Respubliko). Ĝin frekventis ĝis 300 infanoj. En 1942-1944 la ejon okupis la Kubana Medicina Instituto, evakuita el Krasnodaro. En 1950 la Domo de Junpioniroj ekfunkciis denove, jam en malnova ligna domo ĉe angulo de stratoj Pervomajskaja kaj Urickij, kiun frekventis 475 infanoj. En 1955 la organizaĵo translokiĝis al la pli granda domo N 20 en strato Pervomajskaja, kiun frekventis 534 infanoj.
En 1955 komenciĝis konstruado de la nuntema ejo, kiu okupis areon de la Lenin-ĝardeno kaj de strato Bulvarda sakstrato (Бульварный тупик), pro tio malaperinta. La ĝi solene malfermiĝis per novjara balo. Totala areo de la konstruaĵo estas. Ĝi enhavis 20 ĉambrojn, halon por 550 sidlokoj, sportejon, bibliotekon ktp. Ĝin frekventis 2200 infanoj. La konstruaĵo estas brila ekzemplo de la Stalin-klasikismo kaj aspektas kiel vera palaco. En la ŝtuparejo haveblas granda vitralo, bildiganta Lenin, apude staras junpioniroj ktp. Ekde 1987 la konstruaĵo havas statuson de la arkitektura monumento.
Domblans - Voiteur (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Strato Lenin (Tjumeno)
Dekstra flanko
La la Domo de Junpioniroj estis alinomita je la Palaco de Kreemo de Infanoj kaj Junularo. En 2006-2007 okazis granda rekonstruado, dum kiu interalie estis forhakitaj lastaj arboj en la tereno. La 2007 la guberniestro Vladimir Jakuŝev solene malfermis la renovigitan Domon “Pioniro”. La ĝi estis transformita je la Palaco de Kreemo kaj Sporto “Pioniro”, kuniginta kelkajn similajn porinfanajn organizaĵojn. En “Pioniro” kaj sur ĝia tereno ofte okazas distraj kaj sportaj aranĝoj.
Domblans - Voiteur (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Mouchard - Bourg-en-Bresse (880000).
Strato Lenin (Tjumeno)
Dekstra flanko
Antaŭ la domo "Pioniro" situas haltejo Dom detskogo tvorĉestva (Domo de Infana Kreemo).
Maldekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la unuetaĝa ligna domo N 45 (Ĉeljuskincev 53), konstruita en 1896. Ĝia posedanto estis la filistero Ivan Neĉajev, kiu okupiĝis pri vendado de alkoĥolaĵoj. En 1910 ĝi transiris al Ĥ. A. Vagapova. En la 1990-aj jaroj ĝi iĝis la unua sidejo de la novestablita tjumena doganejo. Poste tie gastis la milittrupo N 64822, kiu forlasis la ejon en 2014. Ekde 1990 la domo havas statuson de la kultura heredaĵo.
En realo la posedanto de la domo nomiĝis Jankel Ŝajeviĉ Ŝajĉik (1875-1942) kaj apenaŭ iu krom la plejaj proksimuloj povis nomi lin minuskle, ĉar plej ofte oni nomis lin “pelta reĝo” pro lia grava rolo en loka pelta komerco. Evidente li naskiĝis en Tobolsko en 1872, sed poste translokiĝis al Tjumeno, kie okupiĝis pri vendado de vestoj en eta budo en bazaro. Dum la Rusa-japana milito (1904-1905) la familio Ŝajĉik forveturis orienten kaj poste revenis kun grandaj riĉaĵoj, laŭdire akiritaj dum la milito.
GEN
La vorto havas plurajn signifojn:
.
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
Oni scias ke jam en 1898 Jankel Ŝajĉik posedis tiun ĉi terenon. En 1907 tie jam staris duetaĝa brika domo (evidente la nuna domo N 49), al kiu en 1914 estis alkonstruita la domo N 47. La tjumena amatora historiisto Viktor Kopilov asertas, ke ĝin dezajnis la tjumena urba arkitekto Konstantin Ĉakin. Malantaŭ la ĉefa domo (N 47) staras la duetaĝa ligna flankokonstruaĵo. Evidente en 1919 la familio fuĝis kun la retiriĝanta armeo de Aleksandro Kolĉak. Tiujare ili estis en Kobeo (Japanio), sekvan jaron translokiĝis al Harbino (Ĉinio). Nun posteuloj de Ŝajĉik loĝas en Kanado.
Ekde 1986 la konstruaĵo havas statuson de la kultura heredaĵo.
La lasta historia konstruaĵo de la kvartalo estas la duetaĝa ligna domo N 49/1, konstruita fine de la 19-a jarcento. Origine ĝia posedanto estis la filistero G. I. Maŝkov. Ĉirkaŭ 1910 la domo transiris al la dirigento de la urba orkestro Isaj Bejn. Lia orkestro el 18 muzikistoj ludis en urbaj parkoj kaj dum festenoj. Ekde 1990 la konstruaĵo havas statuson de la kultura heredaĵo. Nun tie funkcias la municipa dentokliniko N 1.
Sekvas kruciĝo kun strato Dzerĵinskij, tamen apenaŭ rimarkebla ĉar tiuflanke ĝi estas komplete blokita de la deketaĝa loĝdomo N 57, aperinta en 1984. La menciita domo etendiĝas ĝis kruciĝo kun strato Pervomajskaja, do finas la kvartalon. Tie loĝis la Heroo de Sovetunio Jakov Neumojev, la tjumena kavaleriisto, kiu kuraĝe batalis dum la Dua mondmilito kaj post reveni estris la hipodromon. Pri tio informas la marmora memortabulo, renovigita en 2006.
Dekstra flanko
Antaŭ ĝi staras la monumento al studento fare de la tjumena skulptisto Pavel Rosljakov (la sama, kiu faris ankaŭ la monumenton al Sankta Tatjana). Ĝi estis solene malfermita la okaze de la 30-a datreveno de la jura fakultato de la universitato.
Sekvas la oketaĝa loĝdomo N 38/1, 2, grandparte okupita de vendejoj kaj oficejoj. Ĝi estis konstruigita en la 1990-aj jaroj de la fama tiutempe loka komercisto Pjotr Ĵuravkov, kies familinomo signifas gruo. Li estis konata kiel ekscentra persono, ĉiam portis ĉapelojn kaj ŝatis uzi en dezajno de siaj konstruaĵoj tiujn birdojn. En la unua bloko (domo N 38/1) la unuajn du etaĝojn origine okupis la aĉetcentro “Korona” (Krono), kies ŝtuparejojn ornamas bildoj de gruoj kaj imitaĵoj de renesancaj pentraĵoj, en kiuj foje rekoneblas la komercisto mem. Post malfermo de la modernaj aĉetcentroj kiel Premier kaj Goodwin nombro de vizitantoj draste malpliiĝis, luantoj komencis forlasi la ejon kaj post kelkaj jaroj da vegetado ĝi estis vendita kaj nun transformiĝis je la oficejaro.
Post strato Dzerĵinskij, kiu reaperas ĉi-loke, situas la unuetaĝa ligna domo N 46. En 1888 tie loĝis la geedzoj Illarion kaj Maria Ignatjev. Poste ĝi transiris al la farmaciisto Jozefo Zenowicz, kiu uzis ĝin kiel loĝejon kaj apotekon. Li estis filo de Adolf kaj Veronica Zenowicz. Adolf estis ekzilita kun sia edzino al Tobolsko kiel partopreninto de la Januara Ribelo (1863). Jozefo Zenowicz, la tobolska negocisto de la 2-a rango, edziĝis al Józefina Szyszkowski, kiu naskis al li tri infanojn. Post ŝia morto li denove edziĝis en 1895 al Malwina Worotyńska.
En 1906 li translokiĝis kun sia familio al Tjumeno, kie li mortis supozeble en 1908-1909. Liaj gefiloj Eleonora kaj Zygmunt heredis lian aferon kaj iĝis farmaciistoj. En 1916 Zygmunt rekonstruis la terason de la gepatra domo. En 1918 la apoteko (do ankaŭ la domo) estis ŝtatigita. En 1926 Malwina Worotyńska elmigris al Pollando, kie jam loĝis ŝia filino Eleonora Głomska, kies edzo laboris tie kiel farmciisto. En 1933 Malwina mortis. La plej aĝa filo Zygmunt Zenowicz edziĝis en 1904 al Maria Worotyńska, fratino de sia bopatrino Malwina. En la 1920-aj jaroj ankaŭ li elmigris al Pollando. Alia filo, Adolf estis aktiva partopreninto de la Blanka movado kaj post retiriĝi kun la Blanka Armeo al Omsko pafmortigis sin tie en 1920. La filo Feliks iĝis kapitano de riverŝipoj kaj mortis en Omsko en 1956.
En la sovetia periodo en la domo sidis diversaj oficejoj. Komence de la 1990-aj jaroj la apuda urbodomo planis larĝiĝi per alkonstruaĵo de tiu ĉi flanko, do la kadukiĝinta domo estis detruenda. Sed aktivuloj ekprotestis kaj la ejon okupis loka societo pri protektado de monumentoj. Poste tie sidis la urba inspekcio pri la historiaj monumentoj. En 2008 ĝi iĝis sidejo de la departemento pri havaĵoj, sed jam en 2009 la domo estis transdonita al restoracio “Ĉe Ranevskaja”, kiu ekde tiam funkcias en ĝi.
Ĝin sekvas la unuetaĝa leĝera domo N 46a. Tio estas la burgerejo Black Star Burger, malfermita la (kvankam origine oni planis fari tion en majo 2017 . Ĝi estas parto de la rusia ĉeno de rapidmanĝejoj, establita la  . Por la malfermo de la burgerejo al Tjumeno venis la fama rusia repisto Timati, kiu estas kunfondito de la firmao. Parto de Kolora bulvardo apud la cirko estis blokita, sur scenejo amuzis la publikon muzikistoj kaj dancistoj, kaj fine Timati disdonis mil ĵus kuiritajn burgerojn. Tio kaŭzis grandan hompremiĝon, sekve de kio du junulinoj estis venigitaj al ambulanco pro ŝoko kaj sufokiĝo.
Post ĝi etendiĝas granda pagenda parkumejo, antaŭ kies enirejo videblas ekrano, montranta nombron de vakaj lokoj. La elektroŝarĝejo, tegita je poluritaj ŝtalaj platoj, ebligas ŝarĝi elektrajn aŭtojn, kiuj estas parkumeblaj senpage.
La parkumejo aperis en la 2000-aj jaroj surloke de la ŝufabriko, establita la kiel bota metiejo. En 1955 ĝi estis transformita je la Tjumena Fabriko de Modaj Ŝuoj (Тюменская фабрика модельной обуви). En 1993 ĝi estis privatigita kaj degeneris. La produktado reduktiĝis ĝis fabrikado de galoŝoj, la ejoj estis plejparte luigataj. Fine de la 2000-aj jaroj ĝia kaduka duetaĝa konstruaĵo estis detruita en novjara nokto. Antaŭ ĝi situas la haltejo Administracija goroda Tjumeni (La administracio de la urbo Tjumeno). Iam ĝi nomiĝis Fabrika Modelnoj Obuvi (Fabriko de Modaj Ŝuoj), sed post la malapero de la fabriko estis alinomita. En decembro 2020 ĝi iĝis unu el tri unuaj intelektaj haltejoj, kie oni povas konsulti interagajn ekranojn pri busaj itineroj, ŝarĝi siajn elektronikaĵojn per USB, uzi Wi-Fi.
Maldekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la duetaĝa brika domo N 61, konstruigita en 1909 de la tjumena negocisto Vasilij Ĵernakov laŭ dezajno de la urba arkitekto Konstantin Ĉakin. En la unua etaĝo funkciis vendejo de faruno kaj manĝaĵoj de la negocisto, dum la dua etaĝo estis luigata.
En 1918 li estis inter 50 riĉaj urbanoj, ostaĝigitaj de la revolucia taĉmento subestre de Zapkus, okupinta Tjumenon. En 1919 li foriris kun la retiriĝanta armeo de Aleksandr Kolĉak kaj fine setliĝis en Harbino. La li mortis en Dalian kaj estis sepultita en Harbino.
En la ŝtata arkivo de Tjumena provinco troviĝas kolekto el 89 leteroj de Vasilij Ĵernakov kaj liaj familianoj el Vjatka gubernio, verkitaj inter 1881 kaj 1896. Ili rakontas unu al alia pri sia vivo kaj la familianoj senĉese petas lin helpi — sendi monon, vestojn, aranĝi postenojn por parencoj ktp. Tiuj leteroj estis esploritaj kaj publikigtaj de Olga Yokoyama (n. 1942), nepino de la negocisto. Ŝi estas usona filologo, profesoro pri aplika lingvistiko en la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso, specialiĝanta pri la slava filologio. Ŝi plurfoje vizitis Tjumenon kaj donacis al lokaj muzeo kaj arkivo plurajn familiajn memorindaĵojn. Surbaze de la menciita letera kolekto ŝi verkis duvoluman studaĵon “Rusaj kamparanaj leteroj: Teksto kaj kunteksto”.
Nun la konstruaĵo estas okupita de manĝejoj, vendejoj kaj oficejoj kaj havas statuson de la kultura monumento.
Sekvas la kvinetaĝa loĝdomo N 63, konstruita en 1960. Post ĝi staras la kvaretaĝa loĝdomo N 65, konstruita en 1964. Origine ĝi, same kiel N 63, estis destinita por la partiaj kaj sovetiaj kadruloj. En tiu ĉi domo de 1964 ĝis 1971 loĝis la fama sovetia geologo, malkovrinto de Okcidentsiberia naftogasa provinco Nikolao Rostovcev (1907-1981), kion atestas la marmora memortabulo starigita en 1998. En la sama domo en 1970-1987 loĝis alia fama geologo kaj malkovrinto de gigantaj naftominejoj en la menciita provinco Farman Salmanov, pri kio memorigas la bronza memortabulo, metita la. Samloke en 1965-1977 loĝis la legendeca naftisto Viktor Muravlenko, estro de Glavtjumenneftegaz (Ĉeftjumennaftogaso), kiu gvidis ekspluaton de ĉiuj naftominejoj en Tjumena kaj Tomska provincoj. La respektiva marmora memortabulo estis instalita en 1998. Iom aparte staras la marmora memortabulo, kiu ekde la 2010 informas ke en tiu ĉi domo loĝis la generalo-leŭtenanto Arkadij Guŝĉin (1922-1994), estro de la Tjumena Supera Milit-Inĝeniera Komandestra Lernejo kaj de la tjumena garnizono en 1966-1974. Li partoprenis la Duan mondmiliton, estis vundita kaj premiita. Krome li partoprenis la likvidadon de la sekvoj de la Ĉernobila katastrofo.
Sekvas T-forma kruciĝo kun strato Vodoprovodnaja, antaŭ kiu, kontraŭ McDonald's, troviĝas piedirejo kun semaforo, funkcianta laŭpete.
Sekvas la kvinetaĝa domo N 67, kiu formas kvadraton kune kun la provinca dumao (domo N 52 en strato Respubliko). Ĝi estis konstruita por Glavtjumenneftegaz (Ĉeftjumennaftogaso) — la giganta konzerno, kiu sidis tie de 1965 ĝis 1977 kaj gvidis ekspluatadon de ĉiuj naftominejoj en Tjumena kaj Tomska provincoj. En ĝi laboris ĝis 400 mil homoj. Lia plej fama estro estis Viktor Muravlenko, en kies ĉambro nun funkcias muzeo. En 1998 sur ĝi aperis memortabulo, dediĉita al Viktor Muravlenko kaj la estis instalita memortabulo dediĉita al la konzerno mem.
Sekvas la kvaretaĝa loĝdomo N 69a, konstruita en 1960. En ĝia unua etaĝo sidas la muzeo de tjumena polico, vizitebla laŭ anticipa interkonsento.
Iom funde de la strato situas la trietaĝa domo N 69, konstruita en la sama klasika stilo en la 1960-aj jaroj. Origine tio estis la provinca infana hospitalo kaj nun ĝi estas reorganizita je la infana fako de la provinca hospitalo N 1. La memortabulo informas ke la hospitalo venkis en julio 1986 en la socialisma konkurso, dediĉita al la 400-a datreveno de Tjumeno.
La kvartalon finas la kvaretaĝa loĝdomo N 71 (strato Orĝonikidze N 58), konstruita en 1953. Ĝia unua etaĝo estas okupita je vendejoj kaj manĝejoj. En la sovetia periodo ĉe angulo troviĝis la brokanta librovendejo “Evrika” (nun tie sidas juvenvendejo).
Dekstra flanko
La tutan kvartalon inter stratoj Lenin, Pervomajskaja, Herzen kaj Orĝonikidze okupas Kolora bulvardo — la plej granda bulvardo de la urbo, konstruita en 2004 surloke de la Parko de Kulturo. Ĝi enhavas plurajn manĝejojn (inkluzive de McDonald's), atrakciojn, fontanon (la plej grandan en la urbo). Ĉe anguloj de la bulvardo situas la Tjumena Ŝtata Cirko, sportejo Centra kaj eventejo "La Ora pordego de Siberio".
Maldekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la duetaĝa pagenda parkumejo (strato Orĝonikidze N 59/1) de la apuda Tjumena Provinca Scienca Librejo, kiu tamen estas alirebla al ĉiuj kaj enveturebla sole de sur strato Lenin. Ĝi estis malfermita en 2012 kune kun la rekonstruita librejo kaj proponas rabaton al la bibliotekaj vizitantoj.
Sekvas skvaro de Nemcov, kiu etendiĝas ĝis strato Respubliko. Komence de la 20-a jarcento ĝi servis kiel ĝardeno kaj promenejo por la orfoj de apuda orfejo. En la sovetia periodo ĝi plurfoje estis alinomata kaj fine en 1985 ricevis la nomon de loka bolŝevisto Nikolao Nemcov. En 2002-2003 la skvaro estis grave rekonstruita, en 2004 aperis fontano kaj la busto de Boris Ŝĉerbina, la partiestro de Tjumena provinco en 1961-1973, kiu grave kontribuis al evoluigo de la regiono kaj starigo de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso.
Sekvas la kvaretaĝa loĝdomo N 77, konstruita en 1962. En ĝi sidas horloĝa butiko, ŝuvendejo kaj kafejo, antaŭ kiu staras kelkaj amuzaj feraj skulptaĵoj, bildigantaj bolkruĉon kaj virinon kun bolkruĉo kaj taso. Post ĝi staras la identa domo, konstruita samjare. Ĝian unuan etaĝon okupas vendejoj kaj servosalonoj. Sekvas la naŭetaĝaj loĝdomoj N 81 kaj 83, aperintaj en 1975. Ili rimarkindas per sia unua etaĝo, komplete okupita de juvelvendejoj. Tiu “juvela kvartalo” formiĝis en la 1990-aj — 2000-aj jaroj ĉirkaŭ la vendejo “Lazurit” (Lazurito), kiu en la sovetia tempo estis la plej granda juvelvendejo de la urbo. Nun ĝi perdis sian unuarangecon, tamen plu funkcias kaj prosperas. La tereno ĉe tiu loko, markanta finon de la kvartalo, estas rekonstruita, kun piedirejoj, lanternoj kaj benkoj.
Ĉe la stratangulo staras senpaga publika necesejo, rimarkinda pro sia konto en Instagramo, reklamata sur ĝia elektronika panelo. Kontraŭ ĝi troviĝas semafora piedirejo.
Dekstra flanko
Laŭlonge de la strato etendiĝas tri bushaltejoj: Centralnij Rinok (Centra merkato), Centralnij Rinok — 2. Malantaŭ ili situas placo de Unueco kaj Konsento, borderita de tri ĉefaj konstruaĵoj: la federaciaj komercaj juĝejoj, la Centra merkato kaj la historia monumento — domo de la negocisto Aleksandr Miĥalov.
Post la placo staras la 11-etaĝa sidejo de la Okcidentsiberia Federacia Arbitracia Juĝejo, malfermita en 2003. Ekde la tie sidas la Tjumena Provinca Arbitracia Juĝejo, ĉar la federacia juĝejo transloĝiĝis al nova 14-etaĝa ejo, alkonstruita al ĝi. Ili estas plenaj je ege multekostaj mebloj, kies prezoj kaj lukseco ŝokis aktivulojn kaj estis priparolataj en lokaj amaskomunikiloj. Ĝin sekvas la sesetaĝa domo N 76, kie sidas la Ŝtata Statistika Servo. Ĝi estis konstruita en 1964 (laŭ aliaj informoj, en 1969) kaj en la 2000-aj jaroj ricevis novan fasadon. Antaŭ ĝi situas la bushaltejo Centralnij Rinok — 3. Malantaŭ ĝi, en la korto staras la duetaĝa domo N 76/1, kie sidas oficejoj.
Maldekstra flanko
Tuj post la kruciĝo kun strato Profsojuznaja situas la relative granda skvaro Sibirskij (Siberia). Ĝi estas ankoraŭ ne rekonstruita, nura aro da verdaĵoj kaj padoj. Rimarkindas ke inter aliaj arboj tie kreskas kverkoj — maloftaj gastoj en la severa siberia klimato. La skvaro okupas la tutan areon inter stratoj Respubliko, Profsojuznaja, Lenin kaj Maurice Thorez.
Post ĝi antaŭe iris fervojo, kiu ligis la Transsiberian fervojon kun la fabriko "Meĥanik", situanta norde de strato Respubliko kaj plu kun riverhaveno Tura. Laŭ tiu fervojo interalie la sekvis al la riverhaveno la eksa imperiestro Nikolao Romanov kun siaj familianoj kaj servistaro. En la haveno ili enŝipiĝis kaj navigis al sia ekzilejo en Tobolsko. Antaŭ la 400-jariĝo de Tjumeno, festita en 1986, oni fermis la fervojon, kiu foje blokis la trafikon sur la ĉefa strato de la urbo. En 1988 ĝi estis komplete malmuntita, lignaj domoj inter stratoj Profsojuznaja kaj Maurice Thorez detruitaj, kaj sur ilia loko aperis la menciita skvaro.
Jen kiel priskribis tiun urboparton en 1966 la fama geologo Raul-Jurij Ervier:
Rekonstruado
Somere de 2019 estis anoncita plano pri kompleta rekonstruado de la strato. La dezajno, kreita de la tjumenaj arkitektoj kaj dezajnistoj, estis prezentita por publika diskutado kaj jam estis korektita laŭe al reagoj. La strato devos ricevi pli unuecan kaj modernan dezajnon, sed samtempe konservi siajn historiajn trajtojn. Aperos pluraj piedirejoj, biciklejoj, skvaroj, ĉiuj bariloj estos forigitaj, aperos novaj monumentoj, multaj konstruaĵoj estos restaŭritaj aŭ rekonstruitaj, ĉiuj placoj grave ŝanĝitaj.
Oni planas komenci la rekonstruadon jam en 2019 kaj la tuta projekto estas realigota en tri ĝis kvin jaroj. Jam komenciĝis rekonstruado de la subtera inĝeniera infrastrukturo
Transporto
La strato tradicie funkciis kiel la dua (post Respubliko) veturejo de la urbo kaj ĝis nun havas grandan transportan signifon.
Trafiko estas unudirekta (de okcidento al oriento, do laŭ kresko de la strato), laŭ tri strioj. Post kruciĝo kun strato Orĝonikidze, la trafiko disiĝas je du partoj, dividitaj per piedira strio: busoj kaj itineraj taksioj veturas laŭ dekstra dustria veturejo dum ĉiuj aliaj plu veturas laŭ maldekstra, tristria veturejo.
En ĉiuj kruciĝoj la strato Respubliko estas la ĉefa, do havas prioritaton. Buskoridoro mankas. Trafikado de kamionoj estas malpermesita. Gvatkameraoj abundas, sensemaforaj pasejoj malmultas. La strato estas ĉiujare riparata kaj plejparte en perfekta stato. Funkcias pluraj subĉielaj parkumejoj (la plej granda antaŭ strato Pervomajskaja)) kaj unu duetaĝa (post strato Orĝonikidze). Benzinstacioj mankas, ĉe la parkumejo antaŭ strato Pervomajskaja haveblas ŝarĝejo por elektraj aŭtoj.
(13867) 1999 XR182
(13867) 1999 XR182 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
2646 Abetti
2646 Abetti estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Stacio Tarui (Gifu)
Stacio Tarui (japane: 垂井駅 [Tarui-eki], angle: Tarui Station) estas fervoja stacio en Tarui, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Stratokumuluso
Stratokumuluso (strātocumulus, mallonge Sc) estas genro de nuboj, konsistantaj el grandaj, mallumaj, rondaj amasoj, ofte en grupoj, linioj, aŭ ondoj, kies eroj estas pli grandaj ol tiuj en altokumuluso. Stratokumuluso ordinare troviĝas malpli ol 2 km super marnivelo.
Klasifiko
La Internacia Nubatlaso difinas kvin speciojn de la genro stratokumuluso.
Historio
Ludwig F. Kämtz difinis la genron stratokumuluso en 1840. La nomo stratokumuluso devenas de la jam ekzistintaj genroj stratuso kaj kumuluso (sed ne estas regula kunmetitaĵo laŭ Esperanta gramatiko pro la ŝanĝo de la radiko stratuso → strato).
Orlando Barone
Orlando BARONE (5-a de oktobro 1937, La Boca, Bonaero) ​ estas argentina ĵurnalisto kaj verkisto. Li laboris dum pli ol 50 jaroj en la amaskomunikiloj, ĉefe en la skriba gazetaro. Li ricevis la literaturan premion La Nación en la ĝenro fikcio; li estis finalisto de la Premio Plaza y Janés, en Hispanio. Li estas aŭtoro de la polemika libro Diálogo Borges-Sabato.
Florentino Ameghino
Florentino Ameghino (19an de Septembro, 1853 – 6an de Aŭgusto, 1911) estis argentina naturhistoriisto, paleontologo, antropologo kaj zoologo.
Biografio
Li naskiĝis en Moneglia, filo el enmigrintoj el Italio, Ameghino estis memlerninta naturalisto, kiu fokusigis sian studon al la teroj de sudaj Pampoj. Li formis unu el plej grandaj kolektoj de fosilioj el la tiama mondo, kiu utilis al li kiel bazo por nombraj geologiaj kaj paleontologiaj studoj.
Masato Tamada
Masato Tamada (玉田 真人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Perkolilo
Perkolilo estas ilo por perkoli t.e. la tragutado de likvo tra pora substanco aŭ eta aperturo. Perkolado foje ankaŭ estas difinita kiel ekstraktado de likvo per filtrado. Perkolado okazas ekde la jaro 1600.
Konata formo de perkolado estas la preparado de kafo en perkoladokruĉo en kiu la akvo gutetas tra aluminia ujo kun truetoj, en kiu troviĝas la muelita kafo. Tiu ujo havas longan tubon kiu alsuĉas la akvon de sube el la kruĉo. La tutaĵo, la kruĉo kun la ujo kaj tubo, nomiĝas (kafo)perkolilo.
Mühlental
Mühlental estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Kun la najbara urba komunumo Schöneck ĝi formas administran komunumaron, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schöneck-Mühlental.
Morales de Campos
Morales de Campos [moRAles deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Morales de Campos estas etimologie komprenebla kiel Morusarboj de Kampoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 141 loĝantojn. Ĝi perdis 60 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 54 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
GEO
La vorto havas plurajn signifojn:
LeBron James
LeBron Raymone James estas usona profesia korbopilka ludisto por la usona teamo en la olimpikoj kaj por la klubo Los Angeles Lakers en la National Basketball Association.
Li estas ofte konsiderata la plej bonkvalita korbopilka ludisto en la mondo kaj rigardita kiel la plej granda ludisto el ĉiu tempo.
Krome, James akumulis konsiderindajn riĉon kaj famon el nombraj kontraktoj. Lia publika vivo estis la celo de granda scivolemo, kaj li estis kategoriita kiel unu el plej influaj kaj popularaj usonaj atletoj. Li aperis en libroj, dokumentaj filmoj kaj televidaj reklamaĵoj.
Villanova d'Ardenghi
Villanova d'Ardenghi estas komunumo de Italio.
-ant-
–ant– estas la esperantlingva sufikso kiu el verbo faras aktivan aktualan participon (aŭ adjektiva aŭ adverba) aŭ substantivon.
Ĝi estas fiksita en regulo 6 de la fundamenta Gramatiko de Esperanto.
Etimologio
La sufikso –ant– estas derivita el la vokalo a en la gramatika markilo -as kaj la literoj nt de la latina/latinida aktiva prezenca participo.
Ekzemploj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Agrikulturo de Usono
Agrikulturo estas grava ekonomia branĉo de Usono, la lando mem pli da agrikulturaĵoj eksportas ol importas. La agrikulturon de Usono karakterizas la grand-grada ekipiteco per maŝinoj, grandaj monokulturoj kaj ofta kultivado de la diskutataj genetike modifitaj plantoj.
Gravaj agrikulturaj produktoj
La 20 plej gravaj agrikulturaj produktoj de Usono – laŭ raporto de FAO en 2003- en (metra) tuno):
Aliaj produktoj, kiuj aperis dum la lsataj 40 jaroj en la 20-a listo estis tabako, hordeo, kaj aveno kaj malofte arakido, migdalo kaj sunfloro-grajnoj.
Kampaj produktoj
La plej gravaj agraj produktoj laŭ valoro de la produkto (en $miliardoj) estis:
Fonto: 1997 USDA-NASS reports, http://www.usda.gov/nass/pubs/ranking/rankus-b.txt.
Noto: luzerno kaj fojno ne estas listigita ĉe FAO kaj al produktado de tabako malpliiĝis je 60% inter 1997 kaj 2003.
Brutaro
La plej gravaj brutoj, bestoproduktoj:
fine de 1997 estis en Usono:
kaproj, ĉevaloj, meleagroj kaj mielabeloj havas malpli da signifo. (en 2002=1.200.000 kaproj; 5.300.000 ĉevaloj en 1998; 2.500.000 kolonioj de mielabeloj en 2002.)
Usono – same kiel EU kaj aliaj evoluintaj landoj (ekz. Sud-Koreio, Japanio la rizkulturistojn) - apogas siajn agrikulturiston (ekz. la kotonproduktadon) per produktaj apogoj, importa protekto. Tio kaŭzas akrajn diskutojn en WTO.
Ezequiel Martínez Estrada
Ezequiel MARTÍNEZ ESTRADA (San José de la Esquina, Santa Fe, 14-a de septembro 1895 — Bahía Blanca, Bonaero, 4-a de novembro 1964) estis argentina verkisto, poeto, eseisto, literatura kritikisto kaj biografiisto.
Li ricevis dufoje la Nacian Premion de Literaturo, en 1933 pro sia poezia verkaro kaj en 1937 pro la eseo Radiografía de la pampa. Membro fondinto de la SADE, li plenumis la postenon de prezidanto de tiu organizo dufoje, nome el 1933 al 1934 kaj el 1942 al 1946. En 1960 li ricevis la prestiĝan honoron de la Premio Casa de las Américas pro sia eseo Análisis funcional de la cultura.
Mallaŭdita dum lia vivo kaj eĉ post lia morto, lia verkaro estis defendita de aŭtoroj kiel Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, David Viñas, Noé Jitrik, Horacio González, Juan José Saer, Ricardo Piglia kaj Christian Ferrer.
Randal Cremer
Sir William Randal CREMER (la 18-an de marto 1828 - la 22-an de julio 1908), kutime konata per sia dua nomo, estis membro de la Parlamento de Britio kaj pacisto. Cremer estis elektita kiel sekretario de la Unua Internacio en 1865, sed eksiĝis du jarojn poste. En 1903 Cremer ricevis la Nobel-premion pri paco kaj tiel fariĝis la unua kiu gajnis ĝin kiel unuopa homo.
Li gajnis la premion ĉefe pro siaj agadoj en internacia arbitracio kaj precipe la Angl-usona Arbitracia Interkonsento de Olney–Pauncefote en 1897.
Li ankaŭ ricevis la Francan Honoran Legion kaj ricevis la titolon kavaliro en 1907.
Károly Szabó
Károly Szabó
Italo Svevo
Italo SVEVO, realnome: Ettore SCHMITZ (naskiĝis la 19-an de decembro, 1861, mortis la 13-an de septembro, 1928) estis itallingva verkisto.
Li naskiĝis en Triesto, kiel filo de juda komercisto de vitraĵoj. De 1873 ĝis 1878 li vivis en Germanio; reveninte al Triesto li fariĝis bankoficisto kaj poste entreprenisto.
Liaj unuaj du romanoj Una vita kaj Senilità (Maljuneco) aperintaj en 1892 kaj 1898 apenaŭ kaptis la atenton de la publiko, kaj li dum 25 jaroj nenion publikigis. Famon li tamen gajnis per sia amiko James Joyce, kiu malkovris la talenton de Svevo kaj subtenis lian karieron.
La 1-an de februaro de 1926 la franca revuo Le Navire d'Argent tradukis pecon de Senilità kaj tri ĉapitrojn de lia tria psikologia romano La coscienza di Zeno (La Konscienco de Zeno): Komenciĝis la eŭropa literatura fortuno de Svevo.
La verkaro de Italo Svevo estas influita de la naturalismo kaj de la psikoanalizo de Sigmund Freud. Krom romanojn li verkis teatraĵojn, rakontojn kaj eseojn.
Svevo mortis dum trafikakcidento en Motta di Livenza.
Leopold Bloom estas fikcia protagonisto kaj heroo de la verko de James Joyce nome Uliso. Lia pilgrimado kaj trafoj en Dublino la 16an de junio 1904 respegulas, je pli banala kaj ĉiutaga skalo, tiujn de Uliso/Odiseo en Odiseado. La rolulo de Leopold Bloom estis inspirita de la tre proksima rilato de James Joyce kun Aron Ettore Schmitz (Italo Svevo), aŭtoro de La coscienza di Zeno. Tiu estas la filo de hungardevena judo kiu konvertiĝis al la protestantismo en Irlando, kiu siavice konvertiĝas al la katolikismo por edziĝo.
Aglo (konstelacio)
Aglo (Aquila) estas konstelacio de la tera ĉielo kaj videblas de la norda duonglobo somere kaj aŭtune.
Ĝohoro
Ĝohoro estas ĉirkaŭata de la subŝtatoj Pahango norde, Malako kaj Negeri-Sembilano nordokcidente. Sude ĝin limigas la ĝohora markolo, kiu disigas Ĝohoron de la Respubliko de Singapuro. La subŝtato ankaŭ dividas maran limon kun la insulara kaj kontinenta partoj de la indonezia teritorio Riauo, respektive oriente (insulara parto) kaj okcidente (kontinenta parto) de la sudĉina maro kaj la malaka markolo.
Platforma videoludo
Platforma videoludo estas tipo de videoludo. En platforma ludo, la rolulo stirata de la ludanto devas salti kaj grimpi inter diversaj ŝvebantaj platformoj, evitante malhelpaĵojn. Kutime la ludanto povas iom stiri kiel alte kaj kiel longe la rolulo saltas, por atingi la deziratajn celojn kaj eviti mortigajn falegojn.
Platformaj ludoj ekestis fine de la 1970-aj, komence de la 1980-aj jaroj. Inter la unuaj konataj tiaj ludoj estis Space Panic de 1980 kaj Donkey Kong (de Nintendo) de 1981.
Fontenai-les-Louvets
Fontenai-les-Louvets estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de L'Orée-d'Écouves.
Ĝohoro
Ĝohoro estas ankaŭ konata per sia araba honora titolo, Darul Ta'zim, aŭ "adobo de digno", kaj foje alternative estas literumata Johore kun fina litero "e".
Erantido
Erantido vintra (science: Eranthis hyemalis) - nomo devenas de la grekaj vortoj: er – printempo, anthos – floro kaj latina vorto hyems – vintro.
Ĝohoro
Etimologio
La nomo "Johor" devenas de la araba vorto Ĝaŭhari, 'gemo' / 'juvelo'. La malajoj tendencas nomi lokon laŭ naturaj objektoj tie troveblaj aŭ videblaj en granda abundo. Antaŭ ol la nomo Johor estis elektita, la areo sude de la rivero Muar ĝis la insulo Singapuro estis konata kiel Tanah Ujong aŭ "terfino" en la malaja, pro sia lokiĝo fine de la malaja duoninsulo. Cetere, Ĝohoro estas la plej suda punkto de la malinsula parto de la azia kontinento.
Erantido
Vidu
Erantido vintra
Ĝohoro
Geografio
Ĝohoro estas la 5-a plej granda subŝtato de Malajzio laŭ areo kaj la 2-a plej multnombre loĝata. Laŭ la oficiala censo de 2000, el la tiam 2,75 milionoj loĝantoj de Ĝohoro etne estis 54 procentaĵoj da malajoj, 35 procentaĵoj da ĉinoj, 7 procentaĵoj da hindoj kaj 4 procentaĵoj da aliuloj. Ĝi estas la plej suda ŝtato de la Duoninsula Malajzio, kaj lokiĝas inter la nordaj latitudoj 1 ° 20 ' kaj 2 ° 35'. La plej alta punkto de Ĝohoro estas la monto Gunung Ledang, 1 276 metrojn super la marnivelo. La subŝtato ankaŭ havas 400 kilometrojn da marbordo - kaj oriente kaj okcidente.
Ĝohoro havas 8 grandajn insulojn, nome Pulau Aur, Pulau Besar, Pulau Dayang, Pulau Fajlilo, Pulau Pemanggil, Pulau Rawa, Pulau Sibu, Pulau Tengah kaj Pulau Tinggi. Aldone ekzistas multnombraj pliaj insuletoj.
Erantido
Vidu
Erantido vintra (science: Eranthis hyemalis) estas specio de pereno el familio ranunkolacoj. Nature kreskas en sud-okcidenta kaj centra Eŭropo (Jugoslavio, Bulgario, Italio) kaj okcidenta Azio (Irako, Turkio)
Majuskliga klavo
La majuskliga klavo estas modifklavo sur klavaro. Ĝia ĉefa funkcio estas tajpado de majuskloj anstataŭ minuskloj; depende de la klavararanĝo, ĝi povas krome esti necesa por aliaj simboloj, ekzemple krampoj. Kutime estas du majuskligaj klavoj sur klavaro, kiuj situas en la randoj de la dua linio de malsupre.
Ĝohoro
Registaro kaj politiko
Ĝohoro estas konstitucia monarkio. Ĝi estis la unua subŝtato de Malajzio kiu adoptis la sistemon de konstitucia monarkio tra Undang-undang Tubuh Negeri Johor, la ŝtata konstitucio verkita de sultano Abu Bakar. La konstitucia gvidanto de Johori estas la sultano. Ĉi-tiun heredan pozicion nur povas havi membro de la johora reĝa familio, kiu devenas de sultano Abu Bakar. De 1981 ĝis 2010 la ŝtatestro estis sultano Iskandar Al-Haj. Post lia morto la 22-an de januaro 2010, Tunku Ibrahim Ismail Ibni Almarhum Sultan Iskandar estis proklamita kiel la nova sultano la 23-an de januaro.
Ĝohoro estis la unua kaj nuntempe estas la sola ŝtata de Malajzio kiu havas sian propran armeon, nomata Timbalan Setia Negeri - temas pri privata armeo de la sultano kiu lokiĝas en la urbo Johor Bahru.
Aglo (konstelacio)
Mitologio
Ganimedo estis la filo de la reĝo Tros de Trojo. Li estis fama pro sia beleco, kaj pro tio Zeŭso enamiĝis en lin. Li decidis do forrabi la junulon.
Dum Ganimedo paŝtis la brutojn en la ebenaĵo, Zeŭso sendis sian aglon. La birdo prenis Ganimedon per siaj ungegoj kaj alportis lin en Olimpon. Tie, li anstataŭis Hebon kiel vinverŝisto.
Nuntempe la Aglo daŭre flugas en la nokta ĉielo kiel konstelacio. Ĝi situas dekstre de la Akvisto, kiu fakte estas Ganimedo.
Dietkirchen-Madono
La Dietkirchen-Madono, verŝajne ekestinta en 1350 en Kolonjo, estas Mariafiguro apartenanta al la plej altkvalitaj verkoj de la altgotiko en Rejnlando. Origine ĝi staris en la preĝejo Dietkirche proksime de la iama romia fortikaĵo en Bonn, kiu estis detruata dum la franca-nederlanda milito en la jaro 1673.
Ĝia plastika stato estas bone konserviĝinta, kvankam ĝia origina versio, kiun superregis tegaĵo da orfolioj, estas treege reduktita. En 2002 monumentprotekta metiejo de la Regiona Ligo Rejnlando riparis kaj konservigis ĝin. Nun la madono troviĝas en la preĝejo Sanktaj Johano Baptista kaj Petro en Bonn.
Satu Nou (Bihor)
Satu Nou (hungare Kügypuszta) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. Administre ĝi apartenas al Tămășeu. Tra Satu Nou pasas la nacia vojo DN 19, samtempe eŭropa vojo E 571. Sude de la vilaĝo pasas la aŭtovojo A3, la Transilvania Aŭtovojo.
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). . Iam ĝi estis parto de Niuved.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 203 loĝantojn (2 rumanoj, 201 hungaroj), en 1956 980. La censo de 2002 rezultigis 248 loĝantojn (13 rumanoj, 235 hungaroj).
Viadukto de Madrido
La Viadukto de Segovio troviĝas en la urbo hispana urbo de Madrido. La nuna viadukto estis konstruita en 1978 nome la tria de tiuj konstruitaj en tiu loko; iam oni konstruis unu en la 1930-aj jaroj por anstataŭi alian el fero de 1874. La celo de la viadukto de Segovio estas la plilongigo de la strato Bailén, en ties supra parto, por eviti la malnivelon de la Strato Segovio, kiu estas perpendikulara malsupre. Ĝi kunigas la zonon de la Reĝa Palaco kun la areo Vistillas. Prenas nomon el tiu lasta vojo, kvankam ĝi estas konata populare nur kiel "el viaducto" (la viadukto). Ekde ĝia komenco, ĝi estis simbolo de memmortigo en Madrido (nome populare ankaŭ kiel puente de los suicidas, ponto de memmoritigitoj).
Măgești
Măgești [məĝeŝtj] (hungare: Szászfalva) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 248 loĝantojn (rumanoj); en 1992 302. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Butani, Cacuciu Nou, Dobricionești, Gălășeni, Josani kaj Ortiteag.
Zygmunt Janiszewski
Zygmunt JANISZEWSKI [janiŜEVski] (naskiĝis la 12-an de junio 1888 en Varsovio, mortis la 3-an de januaro 1920 en Lvovo) estis pola matematikisto, organizanto de scienco, kunkreinto de la unua matematika revuo, unu el ĉefaj reprezentantoj de la varsovia skolo matematika.
Li studis en Zuriko, Göttingen kaj Parizo. Doktorecan tezon titolitan Sur les continus irréductibles entre deux points, kies promociisto estis Henri Leon Lebesgue, defendis en 1911. Ekzamenan komisionon eniris: Henri Poincaré kaj Maurice Fréchet. En 1913 publikigis fundamentan laboraĵon On cutting the plane by continua (Pri distondo de surfaco per continua) pri la topologio de surfaco.
Sago (konstelacio)
Sago estas konstelacio de tera ĉielo.
Zygmunt Janiszewski
En la jaroj 1914–1915 estis soldato de Polaj Legioj. En 1918 iĝis profesoro de Varsovia Universitato. En 1920 mortis en la aĝo de 31 jaroj pro gripo, kies pandemio en la jaroj 1918-1920 estas ĝenerale konata kiel la hispana gripo. Hereditan familian bienon kaj parton de siaj enspezoj destinis al klerigaj kaj sociaj celoj.
3317 Pariso
3317 Pariso estas granda malhela troja asteroido ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero. La asteroidoj de tiu grupo formas la tiel nomatan "".
Zygmunt Janiszewski
Liaj laboraĵoj koncernis ĉefe topologion, pro tio estas konsiderata unu el kreintoj de la varsovia skolo topologia. Kiel aŭtoro de la evolu-programo de pola matematiko (kiu iĝis bazo de apero de la pola skolo matematika), postulis koncentriĝon de fortoj pri aroteorio, topologio kaj matematika logiko. Estis kunkreinto de la unua en la mondo spcialiĝinta matematika revuo "Fundamenta Mathematicae" (kune kun Stefan Mazurkiewicz kaj Wacław Sierpiński).
3317 Pariso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
GES
La vorto havas plurajn signifojn:
Tsukimitsu Mizuta
Tsukimitsu Mizuta (水田 月満, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Henschel-Wegmann-trajno
Henschel-Wegmann-trajno estis moderna rapida trajno en Germanio, kiu en la jaroj 1936 ĝis 1939 ligis Berlinon kaj Dresdenon sen halto. La vapora lokomotivo 61001 (DRG-Baureihe 61) veturis 100-160 kilometrojn / horo, la lokomotivo sola 175 kilometrojn / horo.
Voiteur
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Victoriens.
Flers (Orne)
Flers estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Nikolao la 1-a (patriarko)
Nikolao la 1-a la mistika (greke: Νικόλαος Α΄ Μυστικός, Nikolaos I Mystikos; 852 - 11-an de majo 925) estis la Ekumena Patriarko de Konstantinopolo de marto 901 ĝis februaro 907 kaj de majo 912 ĝis sia morto en 925. Lia festotago en la Orienta Ortodoksa Eklezio estas la 16-a de majo.
Nikolao naskiĝis en la itala duoninsulo kaj fariĝis amiko de la patriarko Fotio la 1-a. Li falis en malfavoron post la maldungo de Fotio en 886 kaj retiriĝis al monaĥejo. La imperiestro Leono la Saĝa vokis lin el la monaĥejo kaj igis lin mistikos, dignaĵo kio estus la imperia sekretario aŭ jura oficisto.
La 1-an de marto 901, Nikolao estis nomumita patriarko. Tamen, li falis kun Leo la 6-a pri lia lasta kvara geedziĝo al sia amatino Zoe Karbonopsino. Kvankam li kontraŭvole baptis la frukton de ĉi tiu rilato, la estonta Konstantino la 7-a, Nikolao malpermesis al la imperiestro eniri en la preĝejon kaj eble implikiĝis en la ribelo de Androniko Dukas. Li estis eltronigita kiel patriarko la 1-an de februaro 907 kaj anstataŭigita de Eŭtimio. Ekzilite al sia propra monaĥejo, Nikolao rigardis sian atestadon kiel nepravigebla kaj implikis la papon Serĝo la 3-a en la disputo.
Sâmbăta
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 935 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 467 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar).
Oberzissen
Oberzissen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Jubilea Libro 1903 - 2014 (Berlino-Brandenburgio)
Okaze de la neordinara jubileo 111 jaroj Esperanto en Berlino kaj Brandenburgio en 2014 estis kolektitaj aktualaj kaj historiaj dokumentoj, fotoj kaj tekstoj pri Esperanto en Berlino kaj Brandenburgio kaj kompilitaj por la Jubilea Libro 1903 - 2014 Esperanto - Lingvo kaj Kulturo en Berlino kaj Brandenburgio, redaktita de Fritz Wollenberg kaj eldonita de Esperanto-Asocio Berlino-Brandenburgio en la eldonejo Mondial - Novjorko; Berlino en 2017.
Estiĝo de la libro
Laŭ alvoko de la kompilinto de Jubilea Libro 1903-2003 nome Fritz Wollenberg, komence de 2014 sendis esperantistoj el Berlino kaj Brandenburgio aŭ kun rilatoj al la regiono materialojn kaj kontribuojn por krei kompletigon kaj aktualigon de la unua Jubilea Libro en dua volumo.
Recenzintoj de la unua Jubilea Libro kritikis, ke mankas en ĝi gravaj temoj kaj personoj, superas uzado de Esperanto kaj ne enestas germanlingva traduko de antaŭvorto, enkonduko kaj enhavtabelo. Pro tio la dua Jubilea Libro enhavas dulingve la antaŭvortojn, enkondukojn kaj enhavtabelon por ambaŭ volumoj kaj pli ampleksajn alilingvajn resumojn de kontribuoj (ofte preskaŭ tradukojn en Esperanton aŭ en la germanan). La listo de uzataj mallongigoj kaj la indekso de personoj de la nova libro validas por ambaŭ jubileaj libroj.
Do fakte la Jubilea Libro 1903 – 2014 estas la dua volumo, la Jubilea Libro 1903 - 2003 la unua volumo de duvoluma verko.
La manuskripto pretiĝis en 2015. La origine anglalingvan leteron de Karl Maier al liaj ĉinaj amikoj el Berlino en 1956 Esperantlingven tradukis Jessica Grasso kaj aldonis piednotojn. Gerd Bussing kaj Henryk Wenzel reviziis la en 2014/2015 la pretiĝintan manuskriptan tekston, kreitan de la redaktanto. Pri dezajno respondecis Ulrich Becker. La libro aperis en 2017 en la eldonejo Mondial en Novjorko kaj Berlino. Ĝi estis presita en Birmingham – Unuiĝinta Reĝlando.
Eldoninto estis Esperanto-Asocio Berlino-Brandenburgio (EABB), fondita en 2005 per kunfandiĝo de Esperanto-Ligo Berlin (ELB), eldoninto de la unua Jubilea Libro, kaj Brandenburgia Esperanto-Asocio (BEA).
Aŭtoroj kaj temoj
Christiane Altrogge (Miaj Universalaj Kongresoj)
Peter Bäß (Antaŭparolo de prezidanto de Esperanto-Ligo Berlino por Jubilea Libro 1903 – 2003 / Pri Do Si Trang kaj ŝia vizito en Esperanto-kurso en Berlino Neukölln)
Sibylle Bauer (Germana Esperanto-Arkivo en Berlino)
Torsten Bendias (Pri efikoj de la libro Die Esperanto-Jugend in der DDR - La Esperanto-Junularo en GDR en intervjuo de Fritz Wollenberg kun li)
Detlev Blanke (Informilo por Interlingvistoj / Materialoj el la biblioteko de Wera kaj Detlev Blanke / Evoluo de Societo pri Interlingvistiko ekde 2005 / Pri interlingvistoj el Berlino - Detlev Blanke, Ignat Florian Bociort, Cyril Brosch, Georg Friedrich Meier, Karl-Hermann Simon, Bengt-Arne Wickström / Terminologia agado / Egiptologiaj temoj / Distriktaj organizaĵoj de GDREA kaj iliaj prezidantoj ĝis 1990 / Helmut Krone / Bibliografio pri GDREA