cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nakir kaj Munkar
Munkar kaj Nakir (منكر و نكير) estas du anĝeloj en la islama eskatologio, kiuj ekzamenas kredon de la entombigitaj mortintoj. Munkar kaj Nakir resurektas la mortintojn el la tombo kaj ordonas diri, kiu estis Mahometo. La veraj kredantoj, kiuj scias, ke li estis komisiito de Dio ('rasul Allaĥ') povas plu ripozi ĝis la Tago de Juĝo. La nekredintoj kaj pekintoj ne kapablas respondi kaj pro tio ilin ĉiun tagon (krom vendredo) batas la anĝeloj, ĝis Dio vidas, ke jam sufiĉas.
Fundamenta kapitalo
legu: nominala kapitalo, ...
Nakir kaj Munkar
https://eo.wikipedia.org/skins-1.5/common/images/button_bold.png
The Endless River
Kovrilo
La kovrilo bildigas junan viron boatanta al suno sur nuba maro. Post la mortiĝo de la malnova kunlaboranto de Pink Floyd Storm Thorgerson en 2013, Pink Floyd kunlaboris kun Aubrey Powell, kiu estis kunfondinta Hipgnosis kun Thorgerson en 1968. Powell malkovris 18-jaraĝan egiptian artiston Ahmed Emad Eldin kaj petis al li la permeson uzi la koncepton de lia artaĵo "Beyond the sky" por The Endless River. Eldin, kiu estis Pink Floyd-a fanatikulo, entuziasme akceptis. Powell sentis ke la koncepto de Eldin havis "tujpretan Floyd-an resonancon" kaj priskribis ĝin "enigman kaj multmaniere interpreteblan". La fina kovrilo estas reverko de la artaĵo de Eldin fare de la londona fasonada firmao Stylorouge.
Surbendigo
La komponaĵoj de The Endless River estas eltiritaj de seancoj de la surbendigo de The Division Bell en 1994, kiuj estis kunigitaj de Andrew Jackson al longa peco da ambientmuziko titolata "The Big Spliff" (La granda herbingo). En 2012, David Gilmour kaj Nick Mason decidis uzi la neuzitajn muzikajn pecojn de The Division Bell por krei novan albumon. David Gilmour: ''Ni aldonis novajn partojn, resurbendigis aliajn, kaj jungis al ili studiajn teknologiojn por krei 21-a-jarcentan Floydan albumon. Rick mortinta, havantaj la ŝancon refari tion, tio ŝajnis normala ke tiuj reverkitaj kaj relaboritaj komponaĵoj estu havigeblaj en nia albumaro." La kanto "Autumn'68" referencas al la kanto el la albumo Atom Heart Mother'' "Summer'68", kaj enhavas surbendigon de Richard Wright muzikanta per la orgeno de la koncertejo Royal Albert Hall dum provludo en 1969.
Komerca sukceso
The Endless River estis la plej mendita albumo antaŭ sia eldono ĉe Amazon. En Britio, ĝi superis la rekordon de la unuasemajne plejvenditaj albumoj pere de 139.000 vendoj. Ĝi iĝis N°1 en 19 aliaj landoj.
Recenzoj
Ludovic Hunter-Tilney de la Financial Times laŭdis la nostalgian "Floydian" sonon de la albumo, memorante la laboron de Pink Floyd antaŭ The Wall, kaj skribis: "Estas sufiĉe konvena ke grupo tiel kutima de perdo finiĝu per tia allogiga eleganteco al ĝia pasinteco." Cameron Cooper de The Music donis al la albumo tri kaj duonon poentojn el kvin, skribante ke ĝi similas "malpli kiel cigna kantado ol kiel fina tributo ... la manko de voĉoj (escepte de la finan trakon) donas pli da libereco al la muziko, permesante al ĝi paroli por si mem". En The Guardian, Alexis Petridis priskribas ĝin kiel "ne novan albumon de ekzistanta bando, sed eĥo de la pasinteco - aŭ lasta varma brakumo, sed iomete mallerta... en ĉi-tiuj kondiĉoj, ĝi funkcias tre bone", kaj laŭdis la kantatan kaj finan titolon "Louder than words" kiel "majesta, emocia kaj malkaŝema". En Rolling Stone, David Fricke skribis: "Wright estis la konstanta majesto en la esploroj de Floyd, kaj ĉi-tiu albumo estas neatendita kaj bonvena epitafo." JC Maçek III de PopMatters skribis: "Sen la kantado, io tre klare mankas kaj la aŭskultanto estas forlasata plu deziranta. Dum ĉi-tio faras bonan albumon, The Endless River ne tute taŭgas por servi kiel la fina albumo de la plej granda rokgrupo de sia speco, por diri nenion pri unu el la plej grandaj rokmuzikaj grupoj iam ajn prezentitaj.". Andy Gill de The Independent kvalifikis ĝin "nur sencela improvizo, longa fadeno de la gitaro de Dave Gilmour kontraŭ la pastelaj klavaroj de Rick Wright kaj la malcerta perkutado de Nick Mason, kun neniu melodio de ajna distingo survoje dum la albumdaŭro... sen la incitanta kreemo de Syd aŭ Roger, ĉio restanta estas terura falsa-psikedela vespermanĝa-festa fonmuziko.". NME skribis, ke The Endless River estas "kolekto da reŝminkitaj forlasitaj trakoj... En tiuj limigitaj terminoj ĝi funkcias sufiĉe bone, kaj ĝi estas interesa el ia gika perspektivo, sed ĝi neniam estas tiel kontentiga aŭ grava kiel vi volas, ke ĝi estu.". Pitchfork skribis ke The Endless River "estas esence kaj memkonscie Pink Floyd, por pli bone aŭ malbone ... ĝi pruviĝas esti unu el la malmultaj Pink Floyd-eldonoj kiuj sonas kiel paŝo malantaŭen, kun nenio nova direnda kaj neniuj novaj limoj esplorendaj.". Mikael Wood de la Los Angeles Times kvalifikis ĝin "tiom kruele enua (eĉ inter la ofte enuaj klasikaĵoj de Pink Floyd), ke la nomo de la bando sur la kovrilo aperas kiel logcela blufo".
EnviroMission
EnviroMission estas aŭstralio-bazata kompanio, kiu okupiĝas pri konstruado de sunturoj. Ĝi proponis ekde 2001 konstruon de 1000-metrojn alta energio-produkta suntura centralo (Solar Tower Buronga) en la okcidenta parto de Aŭstralio (New South Wales) ĉe loko 25 km nordoriente de Mildura (Victoria). La kompanio volis konstrui sunturon ankaŭ en Teksaso, sed ambaŭ projekto restis en la planada stato.
Kautokeino
- jen norvege, en la norda samea Guovdageaidnu, prononco laŭ sistemo IFA [], en la kvena Koutokeino kaj finna Koutokeino - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la samnoma loĝloko, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 414 kilometroj.
Litamo
Litamo (en araba: لِثَام‎, translit. DMG lithām, foje prononcita lifam), ankaŭ alilingve litham aŭ tagelmust (Tamasheq, la homoj de la vualo) sed ankaŭ konata kiel cheich (ŝeŝo) aŭ en la berbera : cheche aŭ éghéwed) estas lin-vestaĵo el tinkturita kotono ofte en indigo sed nuntempe ankaŭ en aliaj koloroj, iel inter turbano kaj vualo. Gin portas tuaregaj kaj beduenaj viroj en diversaj ŝtatoj de okcidentafriko kaj povas esti ĝis15 metroj longa.
Funkcioj
La litamo trovis praktikan uzadon en la Saharo, ĉar ĝi ne nur protektas kontraŭ la suno kaj sablo, sed pro la vualo, malhlepas la enspiradon de sablo (precipe dum sabloŝtormoj). Tuaregoj vidas en ĝi idealon de beleco kaj kredas ke Indigo subtenas la sanon de tiu kiu portas ĝin; haŭto. Kune kun la litamo oni ĉiam portas longan pantalonon, ĉar oni konsideras ke la du vestaĵpecoj estas fratoj (proverbo de la Tuarego).
La litamon oni turbanstile envolviĝas ĉirkaŭ la kapo kaj depende de la longeco ĝi ankaŭ estas ligita al iu socia prestiĝo aŭ festa karaktero : ju pli grava personeco des pli longa kaj je pli longa, ankaŭ despli festa.
Kulture la litamo aperas ankaŭ inter aliaj etnaj grupoj kiel ekzemple la Haŭsoj aŭ la Sonhajoj. En la hodiaŭa tempo, aliaj koloroj ol Indigo regule ekaperas. La novaj generacioj de Tuaregoj (Ishumar) ankaŭ portas helajn kolorojn kiel ekzemple flava, ruĝa, turkiso, rozkolora, oranĝa kaj verda.
Akravosta lamprotorno
La Akravosta lamprotorno aŭ Akravosta brilsturno (Lamprotornis acuticaudus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Lamprotornis aŭ Brilsturnoj, kiuj estas afrikaj bluecaj birdoj kun metalecaj briloj. Ĝi povas formi superspecion kun la parenca L. chloropterus.
Ĝi troviĝas en Angolo, Bocvano, Demokratia Respubliko Kongo, Namibio, Tanzanio kaj Zambio.
Oni agnoskas du subspeciojn nome:
Nominala kapitalo
Nominala kapitalo signifas la la fondan enmeton de entreprenisto ĉe fondo de kapitala asocio. Tio povas konsisti el mono (ofte la duono de la nominala kapitalo devas esti mono) kaj el nemono (moveblaĵoj, nemoveblaĵoj). La minimuma nominala sumo estas en leĝo antaŭskribita ĉe fondo de la Klr-oj.
Garrigues (Tarn)
Garrigues estas komunumo de la departemento Tarno en la regiono Sudo-Pireneoj en Francio. La komunumo konsistas el teritorio kun disaj domoj kaj en la nukleo nur troviĝas preĝejo, tombejo, infanvartejo kaj la urbodomo. En 1999 ĝi havis 213 loĝantojn.
Hugo Claus
La teatra verkaro de Claus estas tre ampleksa: 35 originalaj verkoj kaj 31 tradukitaj kaj adaptitaj el la angla, greka, latina, franca, hispana kaj nederlanda lingvoj. Lia unua verko, De getuigen, datiĝas de 1952.
Hugo Claus plurfoje estis nomita kiel kandidato por la Nobelpremio de literaturo.
Mont-de-Vougney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Károly Safranek
Károly Safranek [kAroj ŝafranek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Safranek Károly estis hungara aktoro. Lia fratino estis Anna Safranek.
Ĉefurba gubernio (Barejno)
La Ĉefurba gubernio (محافظة العاصمة) estas unu el la kvar gubernioj de Barejno. La gubernio inkluzivas Manamon, la ĉefurbon de Barejno. Ĝi estas la plej loĝata administracia regiono en la lando, kun loĝantaro de super duonmiliono da homoj en 2020.
Károly Safranek
Károly Safranek naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Eger.
Biografio
Károly Safranek estis laboristo inter 1968-1973, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1977. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Madách. Liaj sekvaj signifaj teatraj stacioj estis: Lastfoje li havis rolojn en Teatro Gárdonyi Géza. Li ricevis premiojn en 1988 kaj 1989. Li postlasis filinon.
Kodo de Kanona Juro
La Kodo de Kanona Juro (latine: Codex Iuris Canonici) estas la eklezia jura kodo (leĝaro) de la latina Eklezio. Ĝi estas la plej grava kompilaĵo de kanona juro.
La aktuala aperis en 1983 nome Kanonjura kodo de 1983, anstataŭante la unuan tian kodon, eldonita en 1917, nome Kanonjura kodo de 1917.
La preparon de jura kodo por la latina Eklezio ordonis papa Pio la 10-a. Li mortis antaŭ ol finiĝis la laboro. La Kodolibron de 1917 tial publikigis Benedikto la 15-a. Simile la revizion komencitan post la dua Vatikana koncilio komisiis Paŭlo la 6-a kaj ĝin eldonis Johano Paŭlo la 2-a.
Analoga kodo por la orientaj katolikaj eklezioj estas la Kodo de la kanonoj de la orientaj Eklezioj.
Enhavo
La Kodo de Kanona Juro estas dividita en sep librojn.
Boigneville (stacidomo)
Boigneville estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Boigneville, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio D (branĉo D4) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Villeneuve-St-Georges - Montargis (745000).
Sidney Sheldon
Sidney SHELDON (naskiĝis la 11-an de februaro 1917 en Ĉikago, Ilinojo, mortis la 30-an de januaro 2007 en Rancho Mirage, Kalifornio) estis usona verkisto kaj scenaristo.
Li komencis sian karieron kiel 20-jarulo en Hollywood, kie li prilaboris filmscenarojn. Post la Dua Mondmilito li verkis musikalojn por la Broadway-teatro, krome li daŭrigis sian scenar-laboron por la firmaoj Metro Goldwyn Mayer kaj Paramount. Sian plej gravan sukceson li havis en 1947, kiam li gajnis Oskaron pro la scenaro de la filmo The Bachelor and the Bobby-Soxer.
Sheldon ankaŭ agis kiel reĝisoro kaj produktoro kaj li verkis la scenarojn por televidserioj. En la jaro 1969 li verkis sian unuan romanon: The Naked Face, kiu gajnis la premion Edgar Allan Poe Award en la kategorio plej bona debuta romano. En 1984 la verko aperis kiel filmo, kun Roger Moore en la ĉefrolo. Pliaj romanoj sekvis, kaj grandparte ili estis filmigitaj. En 2005 aperis liaj memoroj The Other Side of Me.
Sidney Sheldon mortis 89 jarojn aĝa de pulmoinflamo.
Daniel Svejda
Daniel SVEJDA (naskiĝis, do nun -jara) estas germana ekonomikisto kaj esperantisto. En la 1990-aj jaroj li estis estrarano de Germana Esperanto-Junularo pri financoj kaj ŝtataj subvencipetoj. Ekde 1995 li ankaŭ aktivis en la komisiono pri eksteraj rilatoj kaj reprezentis la asocion en la tegmentaj asocioj ANDJ kaj DBJR, transpreninte tiun funkcion de Thomas Pusch. Fine de tiu jardeko li edziĝis al la nederlanda esperantistino Saskia Idzerda, kun kiu li komune vivis en Sarlando dum la fino de la studa periodo kaj poste kune translokiĝis al Utreĥto, komenciĝante la profesian vivon. La paro havas tri denaske esperantlingvajn infanojn, David (2000), Abel (2002) kaj Laura (2004).
Ĥasdaj ibn Ŝaprut
Ĥasdaj (Abu Juzuf ben Jicĥak ben Ezra) ibn Ŝaprut ( חסדאי אבן שפרוט, حسداي بن شبروط; naskiĝis ĉirkaŭ 910 en Jaeno, mortis ĉ. 970 en Kordovo) estis jud-devena kuracisto kaj diplomato en Al-Andalus. Li estis la unua juda altrangulo servanta hispanajn regantojn pri kiu hodiaŭ ekzistas informoj.
Lia patro, Jicĥak ben Ezra ibn Ŝaprut, ankaŭ jaenano, estis riĉa kaj kompatema judo. Li helpis judajn artistojn en Jaeno kaj li eĉ fondis sinagogon en sia urbo. Lia filo Ĥasdaj sekvis siajn unuajn studojn en sia urbo Jaeno sed baldaŭ li vojaĝis en Kordovon, la ĉefurbo de Al-Andalus, por perfektiĝi. Li lernis la hebrean, araban kaj latinan lingvojn, ĉi lasta lingvo nur estis uzata de la plej altaj reprezentantoj de la Kristana Eklezio. Li ankaŭ parolis la tiutempe naskiĝantan kastilian lingvon. Li studis medicinon kaj atingis grandan famon ĉar li eltrovis la universalan rimedon konata kiel “Al-Faruk”, verŝajne temis pri kontraŭvenena antidoto.
La kalifo Abderahmano la 3-a (912-961) nomumis lin sian personan kuraciston kaj li poste turniĝus en lian plej gravan konsilanton. Verdire li agadis kiel respondeculo pri eksterlandaj aferoj, kvankam li, pro sia juda origino, neniam ricevis la titolon veziro. Tamen li estis nomumita “nasi” aŭ princo de la judaj komunumoj de Al-Andalus. Li subskribis aliancojn inter la Kaliflando de Kordovo kaj aliaj regnoj. En la jaro 949 li akceptis en Kordovo la ambasadoron de la imperiestro de Bizanco Konstantino la 7-a, kiu donacis al la kalifo mirindan kodekson pri botaniko verkitan de Dioskorides. Kun la helpo de la bizanca monaĥo Ĥasdaj tradukis la kodekson en la araban lingvon.
Li ankaŭ atingis grandan diplomatan sukceson kiam okazis disputo inter la reĝoj de Leono kaj Navaro. Sanĉo la 1-a, reĝo de Leono estis detronigita de Ordonjo la 4-a. Dank’al la influo de Ĥasdaj la reĝino Toda de Navaro petis helpon al la kalifo Abderahamano la 3-a por rehavigi al Sanĉo sian tronon. La kordova kalif-lando luktis kune kun la navaraj trupoj kaj ili venkis al la armeo de Ordonjo la 4-a. Kiel kompenso la kordova kalifo ricevis dek kastelojn en la zono de la rivero Doŭro.
Ĥasdaj ankaŭ agadis favore al la judoj, tiel li sendis leteron al la bizanca imperiestrino Helena por eviti la devigan kristaniĝon de la judoj de la sudo de Italio. Li kontaktis kun la judaj komunumoj de Kairuan, Constantina kaj Babilonio. Li favorigis la rabenajn studojn en Kordovo kaj li nomumis al Moses ben Hanoĥ kordovan rabenestron. Li ankaŭ atingis la sendependiĝon de la okcidentaj judaj komunumoj rilate tiujn orientajn, ĉi tiel la okcidentaj judaj skoloj iĝis la plej gravaj internaci-nivele. Pro la apogo de Ĥasdaj multnombraj judoj loĝantaj en la nordo de Afriko, ĉefe en la urbo Fez, translokiĝis en Al-Andalus.
Konata estas ankaŭ lia letero al Jozefo, reĝo de la ĥazaroj, kaj ties respondo, tamen ilia aŭtentikeco ne estas tute certa.
Kavernoj de Frasassi
La Kavernoj de Frasassi (Grotte di Frasassi) estas reto da karstaj kavernoj en la Regiona Natura Parko de la abismoj Rossa kaj Frasassi en la komunumo de Genga (provinco Ancona kaj regiono Markio) de Italio.
La kavernoj estis malkovritaj la 28-an de Junio 1948, kiam iuj speleologoj el Ancona malkovris la enirejon al la unua kaverno, nomata “Grotta del Fiume” (Rivergroto). Ili malkovris aliajn kavojn de la sama reto ĝis, je la 25-a de septembro 1971, la Ancona speleologia CAI (Itala Alpa Klubo) eltrovis la “Grotta Grande del Vento”-n (Granda venta kaverno). La teamo ne povis malsupreniri ĝis la bazo de la kavo, kaj kalkulis ĝian alton ĵetante ŝtonon kaj mezurante la faltempon, kiu estis kalkulita je pli ol 100 m. Poste la teamo organizis sin kaj esploris la vastan spacon, kiu estis nomata “Abisso Ancona” (ankona abismo) honore de la urbo de la malkovrintoj. Per la gazetoj la malkovro disvastiĝis kaj la Frasassi-kavernoj famiĝis inter la ĝenerala publiko.
Tiu “Abismo” etendiĝas je 180 x 120 m kaj altas je 200 m (t.e. multe pli ol 2 milionoj da m3). Ĝi povus eĉ enteni la Katedralon de Milano.
Dum la jaroj oni esploris multe en pli aŭ malpli atingeblaj medioj. Ĝis nun, la kaverna komplekso de Frasassi longas pli ol 13 km.
La 1-an de Septembro 1974 okazis la malfermo al la publiko kaj ili iĝis unu el la ĉefaj allogaĵoj de Markio. Oni taksis, ke ĝis nun vizitis ilin pli ol 12 milionoj da vizitantoj.
NGC 454-1
NGC 454-1 (aliaj indikoj — PGC 4461, ESO 151-36, AM 0112-554) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hornburg
Hornburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wolfenbüttel de la federacia lando Malsupra Saksio. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 2723 loĝantojn.
Amerika kaprimulgo
La Amerika kaprimulgo aŭ Komuna noktofalko, Chordeiles minor, estas unu el la plej konataj specioj de la birdoj de la familio de kaprimulgedoj en ties genro Chordeiles propra de Ameriko. Vere Amerikaj kaprimulgoj povus esti nomo por ĉiuj membroj de la genro Chordeiles aŭ eĉ de la tuta subfamilio Chordeilinae, sed ĉar tiuj ricevas ankaŭ la nomon de noktofalkoj, povas resti Amerika kaprimulgo por tiu ĉi specio.
Aspekto
La Amerika kaprimulgo estas tre malhela birdo, inter grizbruna kaj nigreca, kun kelkaj blankaj markoj. Plenkreskuloj havas malhelbrunajn, grizajn kaj blankajn markobildojn en supraj partoj kaj brusto; la longaj flugiloj estas nigraj kaj montras blankan kurban strion antaŭ la flugilpintoj dumfluge. La vosto estas malhele nigreca kun blanka strio; la subaj partoj estas helaj kun nigra striado. Maskla plenkreskulo havas blankan gorĝon; la ino havas helbrunan gorĝon.
Disvastiĝo kaj reproduktado
La reprodukta vivejo estas malferma kamparo tra Nordameriko el suda Kanado tra Usono (escepte Kalifornion) ĝis Centrameriko. Ili kutime nestumas sur nuda grundo, foje en altetaj lokigoj inkludante arbostumpojn aŭ ŝtonetamasojn. Ili ĉefe preferas bruligitajn areojn en arbaroj. La du ovoj estas demetitaj rekte sur nuda grundo —ne estas vera nesto. Kovado estas farita ĉefe de la ino kaj dum 20 tagoj. Idoj elnestiĝas post 20 tagoj. Povas okazi dua ovodemetado en suda parto de Usono.
Tiuj nearktisaj birdoj vintras en Sudameriko el norda Kolombio al suda Brazilo kaj norda Ĉilio. Ili migras en aroj. Tiu ĉi specio estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo, ekzemple al Britio, Islando aŭ Azoroj.
Kutimoj
Ili kaptas flugantajn insektojn dumfluge, ĉefe mateniĝe aŭ krepuske, foje dumnokte profitante la lunlumon aŭ tiun de la stratoj.
Kamenac
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Kamenac 294 da homoj, (hungaroj 90 (31 %), kroatoj 83 (28 %), serboj 57 (19 %), jugoslavianoj 20 (7 %) kaj aliaj).
Amerika kaprimulgo
Kutimoj
La voĉo estas mallonga piit kutime aŭdata de supre. La masklo realigas enaeran ceremonion dum pariĝado, produktante resonadon fine de falflugo. La sono estas produktita de la aero resonanta tra la flugilpintoj.
Taksonomio
La scienca nomo por tiu specio, minor, alportas ian konfuzigon. Originale tiu ĉi specio estis lokita en la genro Caprimulgus, kaj vere tiam ĝi estis pli malgranda ol kelkaj aliaj membroj de tiu ĉi genro, kiel la Almozulo, Caprimulgus vociferus. Tamen, kiam la Komuna noktofalko translokiĝis al la genro Chordeiles, ĝi estis en la mala situacio dum estas nomata minor (malgranda), eĉ kvankam ĝi estas pli granda ol la Eta noktofalko, Chordeiles acutipennis.
Strepsirino
Strepsirinoj aŭ malseknazuloj (Strepsirrhini) estas unu el du subordoj de la primatoj - la alia estas la seknazuloj (Haplorrhini). Kiel sugestas ilia nomo, unu trajto komuna al ĉiuj bestoj de ĉi tiu kategorio estas iliaj malsekvaj nazoj. La strepsirinoj estas ankaŭ ĉiuj prasimioj, sed sciencaj studoj montris ke la prasimiaj tarsioj tamen ne estas strepsirinoj, do la du terminoj "strepsirino" kaj "prasimio" ne estas tute samsignifaj.
Inter la strepsirinoj estas la jenaj bestoj: lemuro - galago - loriso
27522 Lenkenyon
27522 Lenkenyon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leonard Kenyon, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Tippecanoe Middle School de Tipp City (Ohio).
22171 Choi
22171 Choi estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sekura akvo
Antaŭ la malfacilo disponi el trinkakvo por homa konsumo en multaj lokoj de la Tero, konsolidiĝis koncepto intermeza, nome sekura akvo kiel akvo kiu ne enhavas danĝerajn bakteriojn, dissolvitajn metalojn toksajn, aŭ kemiajn produktojn damaĝajn por la sano, kaj ĝi estas tiele konsiderata sekure trinkebla, kaj pro tio ĝi uzatas kiam la liverado de trinkakvo ne estas certa. Temas pri akvo ne malprofita por la homa estaĵo, kvankam ĝi ne havas la idealajn kondiĉojn por ties konsumo.
Estas nombraj programoj de internacia kunlaborado kies celo centriĝas en disvastigo de facilaj kaj malmultekostaj procezoj por akiri sekuran akvon, direktitaj al disvolviĝantaj landoj.
Sejŝela lingvo
La sejŝela lingvo - sejŝele Seselwa [prononco "seselŭá", de la franca vorto Seychellois - estas la kreola lingvo surbaze de la franca kaj estas parolata de proksimume 70.000 homoj en la insulara ŝtato Sejŝeloj en la Hinda Oceano. Seselwa krom la franca kaj angla lingvoj estas la trie oficiala lingvo de la Sejŝeloj. Seselwa laŭ loka neformala lingvouzo ankaŭ estas la nomo por la tie loĝantaj homoj kun sejŝela ŝtataneco.
La sejŝela lingvo havas propran ortografion surbaze de la latina alfabeto, kiu estas pure fonetika kaj neniel orientiĝas laŭ la ortografio de la norma franca lingvo. Krom ĝenerale kreolaj karakterizaĵoj kiel la perdo de gramatikaj konjugaciaj sufiksoj, de gramatikaj sekso kaj diferencigo inter singularo kaj pluralo, ankaŭ la prononco estas plisimpligita kompare al la franca lingvo, tiel ke la sono [ö] iĝas [e], [ü] iĝas [i], [ĵ] transformiĝas al [z] kaj [ŝ] al [s].
La alfabeto de la sejŝela
A B D E F G I K L M N O P R S T U V W Y Z
Do ne uziĝas la literoj C H J Q kaj X, kaj same ne uziĝas aldonaj literoj kun diakritaj signoj.
Kompare al la franca lingvo, la jenaj literoj estis anstataŭigitaj: Ekzemploj: La franca vorto jour (tago) sejŝele nomiĝas zour, la angla vorto job (laborposteno) sejŝele skribiĝas dyob.
Atentindas, ke la litero U nur uzatas en diftonga kombino OU. Ekzemploj: Tou, Nou kaj Poul. Y prononciĝas kiel la esperantlingva J, kaj W kiel la esperantlingva Ŭ.
Leksikaj ekzemploj
La Patro nia en la sejŝela:
British Council
British Council (esperante: Britia Konsilio) estas internacia organizaĵo, fondita kaj subtenata de la registaro de la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Nord-Irlando (Britio). Ĝia celo estas disvastigado de la kulturo de sia lando kaj de la angla lingvo.
Sejŝela lingvo
Leksikaj ekzemploj
La nombroj ĝis 10:
British Council
Ĝi funkcias en pli ol 100 landoj: antaŭenigante pli larĝan scion pri Britio kaj la angla lingvo (kaj la kimra lingvo en Argentino) instigante kulturan, sciencan, teknologian kaj edukan kunlaboron kun Britio. La organizo estis nomita mildpova etendo de la ekstera politiko de la UK. Ĉiu centron havas bibliotekojn, kulturajn ekspoziciojn, lingvajn kursojn ktp en diversaj landoj de la mondo.
Incidento 228
Tajvano estis dum okupado fare de Japanio ĝis 1945, kiam la teritorio estis transdonita al la Respublika Ĉinio. La daŭra alfluo de la kontinentaj ĉinoj kaŭzis konfliktojn kun la lokaj loĝantoj tajvananoj. La ribelon enkondukis diskuto de cigareda vendistino kaj kontraŭ-kontrabanda oficisto la 27-an de februaro 1947. La vendistino estis vidvino, kiu vendis kun siaj du infanoj. Laŭ la oficisto, la cigareto estis ne impostita, tiel li forprenis stokon de la virino kaj eĉ ŝian monon. Ŝi vane protestis, oficisto krude batadis ŝin. La oficiston ĉirkaŭis tumulto, okazis pafoj. Sekvatage plilarĝigis la tumulto. La ribelon subpremis ĉinaj militistoj, mortis 10.000 ĝis 30.000 civiloj.
British Council
En 1934 britaj eksterlandaj oficistoj kreis la "British Committee for Relations with Other Countries" por subteni anglan edukadon eksterlande, antaŭenigi britan kulturon kaj batali la pliiĝon de faŝismo.
Incidento 228
Parolo pri la incidento estis tabuo ĝis komenco de la 1990-aj jaroj.
British Council
La totala enspezo de la British Council en 2014-15 estis 973 milionoj £, ĉefe konsistigitaj de 154.9 milionoj £ subvencio ricevita de la Oficio de Eksterlandaj rilatoj kaj de la Komunumo de Nacioj; 637 milionoj £ enspezo de kotizoj kaj instruado kaj ekzamenservoj; kaj 164 milionoj £ de kontraktoj.
Austin Richardson
Austin RICHARDSON [riĉardsn], anglo, abato, prof. de la angla lingvo en Instituto St. Louis, Bruselo. Naskiĝis en la 21-a de oktobro 1843 en Amugnoabah apud Mumbajo, ĉiam en Angla Hindio, de anglikanaj gepatroj Augustin Richardson kaj Catherine Jeanne Boye Cocheteŭ. Pro la dolorega morto de sia juna edzo, kiu estis armekuracisto, lia patrino baldaŭ poste reiris al Anglio. Austin fariĝis, 21-jaraĝe, katoliko en 1864 kaj pastriĝis en 1873. Kelkajn monatojn antaŭ sia pastriĝo li fariĝis instruisto de la Bazaj Lernjaroj ĉe la Instituto Saint-Louis. Dum la instruo-periodo en Saint Louis, li multe aktivis por la unuiĝo de la Eklezioj, precipe por la reveno de anglikanoj al la katolika Eklezio; li batalis por pacismo kaj flamiĝis je la fino de sia vivo por la celoj de Esperanto. Li esperantistiĝis oktobre de 1906 (63-jaraĝe). Li mortis la 20-an de aŭgusto 1913 en Bossey (Haute-Savoie).
Vojaĝante al la UK 1913 en Bern kaj al la 4-a Kongreso de IKUE en Romo, li pasigis kelkajn tagojn ĉe s-ino Maria Milsom (al kies konvertiĝo li influis per Esperanto), en Bossey, Francio, por prepari la farotaĵojn de la du kongresoj. Sed la morto trafis lin tie en la 19-a de aŭgusto 1913 pro subita sufokatako. Diservon, okazintan por li, en la 26-a de aŭgusto 1913 dum la UK en Bern, partoprenis ankaŭ Zamenhof. Austin Richardson estis animo de la katolika Esperanto-movado, prezidanto de IKUE kaj de Belga Katolika Ligo Esperantista, direktoro de „Espero Katolika“, vic-prezidanto de Belga Ligo Esperantista. Li predikis ĉe la UK 1907 en Cambridge. Multfoje li defendis Esperanton kontraŭ Idistaj atakoj.
Palminha
Palminha [palminjə] (kiu signifas "aplaŭdeto") estas vira spirito bone konata en spiritisma medio. Oni nomas lin "aplaŭdeto" ĉar foje dum spiritaj seancoj liaj manoj aperas kaj aplaŭdas. Ĝi estas gaja spirito kiu parolas dialekte kun akuta voĉo kaj ofte ridas dum komunikoj. Li kunlaboras kun spirito Scheilla.
Ktesibios
Ktesibios el Aleksandrio (Egiptio), malnovgreke Κτησίβιος ὁ Ἀλεξανδρεύς, (* 296 a.K. en Aleksandrio, † 228 a.K.), estis greka teknikisto, inventisto kaj matematikisto, kiu vivis en la unua duono de la 3-a jarcento a.K..
Ktesibios agis sub Ptolemeo la 1-a kaj Ptolemeo la 2-a en la Biblioteko de Aleksandrio. Li estas rigardata kiel unu el la unuaj teknikistoj entute. Lia lernanto supozeble estis Filono de Bizanco. Liajn konstruaĵojn konis Herono de Aleksandrio samkiel Vitruvio. En la barbirejo de sia patro Ktesibios instalus spegulon laŭ alteco alĝustigebla, malkovrante tiel la korpecon kaj laborkapablo de aero. Lia verko "Περὶ τῶν πνευματικῶν" (pneŭmatiko) estis vojmontra.
Kiel plej gravaj inventaĵoj siaj oni konsideras:
Jasenovac (Kneževi Vinogradi)
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Ustaŝe Koncentrejo Jasenovac.
Jasenovac, serbe Јасеновац estas tre malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Kneževi Vinogradi.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Jasenovac 171 da homoj, (kroatoj 116 (68 %), serboj 22 (13 %), jugoslavianoj 17 (10 %), hungaroj 6 (4 %), kaj aliaj).
Niceto Alcalá-Zamora
Juristo, li membriĝis tre juna en la Partio Liberala. Li estis elektita deputisto kaj rapide famiĝis pro siaj elokventaj paroladoj ĉe la Congreso de los Diputados (hispana Parlamento). Li estis ministro pri Ekonomia agado en 1917 kaj ministro pri Milito en 1922, ene de la koncentriga registaro preziditaj de Manuel García Prieto. Li estis ankaŭ reprezentanto de Hispanio ĉe la Ligo de Nacioj.
Post la municipaj balotoj en aprilo de 1931, oni deklaris la respublikon, kaj Alcalá-Zamora prezidis la provizoran registaron la 14-an de aprilo.
Li estis konfirmita kiel ĉefministro post la balotadoj de junio samjara, sed li rezignis en oktobro, pro sia opono al la laikecaj artikoloj de la nova konstitucio.
Li ĝuis moderan rolon, kaj havis diversajn konfliktojn kun la registaroj diverstendencaj, malgraŭ la karaktero ĉefe simbola kaj reprezenta de lia posteno.
En 1936, post la venko de la Popola Fronto, li estis forigata el sia posteno, kaj oni elektis nova prezidento la tiaman ĉefministron, Manuel Azaña.
Li ekziliĝis dum la civila milito, kaj klopodis apogi neniun flankon. Li forpasis en Bonaero, kaj liaj restaĵoj estis reportitaj al Hispanio nur en 1979, post la morto de la diktatoro Franco
Hugo Preuß
Hugo PREUSS (naskiĝis en Berlino, Prusujo; mortis  en Berlino, Vajmara Respubliko) estis germana politikisto kaj kunfondinto de la Germana Demokratia Partio (germanlingve Deutsche Demokratische Partei, DDP). Li ankaŭ kunskribis la konstitucion de la Vajmara Respubliko.
Politika vivo
Preuß estas ofte konsiderata kiel patro de la germana konstitucio de la Vajmara Respubliko (1919). Tamen li ne havis laŭvorte demokratian planon. Ekzemple li forte kontraŭis la ordonon de la Triopa Entento venkinta en la Unua Mondmilito, ke la germanlingva parto de Aŭstrujo ne apartenu al la germana ŝtato, kiel postulis la principo de la mem-determino de la popoloj formulita de la usona prezidento Woodrow Wilson. Preuß estis ŝtata sekretario pri internaj aferoj dum la perrevolucie skuata kabineto de 1918 kaj 1919. Liaj ideoj pri la konstitucio estis influataj de la franca socia sciencisto Robert Redslob. En 1919 li iĝis ministro pri internaj aferoj.
(13374) 1998 VT10
(13374) 1998 VT10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Richard Cobden
Richard Cobden (3a Junio 1804 – 2a Aprilo 1865) estis brita fabrikisto kaj politikisto kaj radikala kaj liberala, asocia kun du ĉefaj kampanioj por Libera Komerco, nome la Kontraŭgrenleĝa Ligo kaj la Traktato Cobden–Chevalier.
Juna, Cobden estis sukcesa komerca veturanto kiu iĝis kunposedanto de tra enspeziga perkalfaktorio en Manĉestero, urbo kun kiu li ege identiĝis. Tamen li engaĝiĝis en politiko, kaj liaj veturoj konvinkis lin pri la valoroj de la Libera Komerco (kontraŭ-protektismo) kiel ŝlosilo por pli bonaj internaciaj rilatoj.
En 1838, li kaj John Bright fondis la Kontraŭgrenleĝa Ligo, cele aboli la nepopularajn Grenleĝojn, kiuj protektia la interesojn de la terposedantoj markante impostojn pri importita tritiko, tele levante la prezon de la pano kiam fabrikposedantoj klopodis malplialtigi elspezojn. Kiel Membro de la Parlamento el 1841, li luktis kontraŭ opozicio el la ministro Robert Peel, kaj la abolo estis atingita en 1846.
Alia iniciato por Libera Komerco estis la Traktato Cobden-Chevalier de 1860, kiu celis helpi plian interdependon inter Britio kaj Francio. Tiu kampanio estis enkondukita kunlabore kun John Bright kaj al franca ekonomikisto Michel Chevalier, kaj sukcesis spite la endemian malfidon de la franca parlamento.
Referencoj
Notes
Bibliografio
Inocento la 13-a
Inocento la 13-a, kun civila nomo Michelangelo dei Conti (* la 13-an de majo 1655 en Poli ĉe Palestrina; † la 7-an de marto 1724 en Romo) estis papo ekde 1721 ĝis 1724. Li originis el la familio de Inocento la 3-a.
Vivo
Michelangelo dei Conti studis en Ankono kaj en Romo en la Gregoriana universitato. Papo Aleksandro la 8-a nomumis lin papa honorkameraisto. Sub papo Inocento la 12-a li membriĝis en la roma prelatejo.
En la jaro 1695 li estis nomita titulara arkiepiskopo de Tarso. Post tio li iris kiel papa nuncio al Lucerno. En la jaro 1698 li fariĝis papa nuncio en Lisbono, la 17-an de majo 1706 papo Klemento la 11-a nomumis lin kardinalo.
En la jaro 1709 li fariĝis rezidanta episkopo de Osimo kaj ekde 1712 ĝis 1719 li krome estis episkopo de Viterbo. La 8-an de majo 1721 li unuanime elektiĝis papo post antaŭe tre ŝanĝoplena konklavo, post kiam la favorato, la kardinalŝtatsekretario de la antaŭulo estis ekskludita per imperiestra vetoo (komparu Rampolla).
La 19-an de junio 1722 li transdonis al imperiestro Karlo la 6-a la du reĝlandojn Napolo kaj Sicilio, en 1723 li faris la diocezon Vieno arkidiocezo. Kontraŭ la Jezuitoj li ĉiam estis malfavora kaj postulis de ili senrezervan akcepton de la papaj dekretoj, precipe en la kverelo pri la ritoj. La Jansenistoj tamen esperis vane papan partiecon por si.
Kiedrich
Kiedrich estas komunumo en la federacia lando Hesio de Germanio. Ĝi administre apartenas al la distrikto Rheingau-Taunus kaj la distriktaro Darmstadt. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kvalsund
- jen norvege, en la norda samea Fálesnuorri kaj en la kvena Valasnuora - estas eksa komunumo de Norvegio, kiu ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al la antaŭe najbara komunumo Hammerfest. Ĝi ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la samnoma loĝloko Kvalsund, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 492 kilometroj.
Aara lingvo
La Aara lingvo estas omota lingvo de Etiopio. La parolantoj de tiu lingvo estas konataj kiel Ŝankilaoj, nomo konsiderata aĉ-nomo. Laŭ la censo de 1998 pli ol 150.000 personoj parolas la aaraan kiel patran lingvon.
La skribkapablo en aara estas malpli ol 1%. La Nova Testamento estis la unua publikaĵo en tiu lingvo, nome en 1997.
NGC 454-2
NGC 454-2 (aliaj indikoj — PGC 4468, ESO 151-36, AM 0112-554) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
José Grosso
José GROSSO estas fama spirito al spiritisto.
Lia grimaco estas tre distiga. Eĉ la diferenco inter la mediumoj kaj medioj ĝenerale ne influas sur liaj karakteroj, precipe lia tronda voĉo kaj ĝentila rideto. Ofte li parolas per versoj.
Foje ĝia gorĝo materialigas kaj oni povas aŭdi liajn versojn elirante de ĝi.
Retoso
Retoso estas evento de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO). Ĝi estas organizita de kaj por junuloj. La unua fojo okazis inter la 2-a kaj la 5-a de aprilo 2021, kaj ĝia organiza teamo konsistis el homoj de 7 landoj en 4 kontinentoj. Retoso povas esti komprenita kiel neologismo per kunmetaĵo de reto kaj etoso.
(74558) 1999 LT13
(74558) 1999 LT13 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maŝinpafilo
Maŝinpafilo estas portebla aŭ loke muntebla aŭtomata etkalibra pulvopafilo ĝenerale planita por rapida pafado fusil-kuglojn el pafaĵo-zono aŭ grand-enhaveca kartoĉujo, ordinare po plurcent kuglojn en minuto. Antaŭ aŭtomateco, maŝin-pafiloj estis funkciigataj per aliaj rimedoj, ekzemple per permana movado krankon.
Ĝi estis evoluigita fine de la 19-a jarcento, kio ebligis rapidan amasmurdadon de homoj.
Plimulto de la maŝinpafiloj pafas po 500–1000-foje en unu minuto. La modernaj pafiloj pafas daŭre ĝis oni povas postplenigi per kartoĉrubandoj. La pafiloj repleniĝas per la retropuŝa forto de la pafado.
Mitraletoj estas malgrandaj maŝinpafiloj, el kiuj soldatoj povas pafi irante.
Historio
La ideo por pafilo kiu povu pafi reripete devenis jam el la unua generacio de modernaj pafarmiloj, komence de la 16a jarcento. Ekzemplo estis klopodo de ripetanta arkebuzo, produktita de Hans Stopler el Nurembergo en 1597. Sed oni atendos ĝis la plibonigo de la metalurgio por la apero de la unuaj modeloj de ripeta pafado per la franca mitrailleuse, nome armiloj kun apogo konstruitaj per supermetado de fusiltuboj ŝarĝeblaj tra la magazeno kiuj povis pafi sinsekve, semante de mitrajlo (mitraille) la celitan arkokampon por pafado fare de la armilo. Ĝia uzado en batalo en la Franc-Prusia Milito montriĝis per nesukcesaj rezultoj, ĉefe kompare kun la prusiaj artileriaj pafiloj de reŝarĝo, integre forĝitaj el ŝtalo kaj de efiko klare supera.
La unua efika aŭtomata pafilo estis la Maŝinpafilo Gatling, kiu havis sesopon aŭ pliajn de fusiltuboj disponitaj en cirkla sinteno ĉirkaŭ akso kaj nutritaj per vertikala aŭ cilindra ŝarĝilo funkciigita pere de kranko. Kvankam dekomence ĝi konservis la aspekton de armilo de artilerio, muntita sur afusto kaj radoj kiel tiuj de la tiamaj kanonoj, ĝia perfektigo iom post iom malpezigis ĝin ĝis ebligi sian transporton fare de unusola ŝarĝobesto. Ĝia uzado en koloniaj militoj estis klara indikilo pri la ŝanĝoj kiujn la sinsekvaj generacioj de maŝinpafiloj estos produktantaj en la batalkampo. La bremso al la evolucio de la maŝinpafilo estis farita de la menso de la oficiroj de la okcidentaj armeoj, kiuj komprenis ilin kirl armilo taŭga nur por koloniaj militoj kontraŭ konvenciaj nemodernaj armiloj, sed maltaŭgaj por okcidenta batalkampo.
En 1884 aperis la unua aŭtenta maŝinpafilo, nome la Maŝinpafilo Maxim inventita de la usonano ŝtatigita brita Hiram Maxim, kiu uzis la premon de la eliro de la pafgasoj por okazigi la retroiron de la kanono, la malfermon de la fermilo, la forpelon de la kuglingo kaj la nutradon per alia nova kartoĉo elprenita el bendo en la flanko de la armilo. Kiam la kaisero Vilhelmo la 2-a observis tiujn demonstraciojn, diris tiurilate al la kreaĵo de Maxim: «Tiu estas la armilo, estas nenio simila».
Maxim realigis demonstraciojn tra tuta Eŭropo kaj lia maŝinpafilo estis adoptita de plej parto de la armeoj de la kontinento. En 1885, la desegnisto, inventisto kaj fabrikisto John Browning prezentis en Usono modelon de maŝinpafilo funkciigita per la gaso kolektita el la paftubo tra piŝto ene de tubo konektita al la paftubo, sistemo adoptita poste por fusiloj kaj duonaŭtomataj kaj de atako.
En 1917 dum la Unua Mondmilito, Browning aperigis sian plej faman modelon, nome la Maŝinpafilo Browning M1917, kiu plue estas uzata en la aktualo kaj kiu funkciigas per la retroiro de la paftubo. La Browning estis adoptitaj de la usona armeo kaj poste en multaj aliaj landoj de la NATO, kaj ŝanĝis siajn kalibrojn laŭlonge de la tempopaso.
Efiko sur la milito
La apero de la maŝinpafilo ŝanĝis definitive la sistemon batali, kiu ne suferis grandajn evoluojn ekde la epoko de la Napoleonaj Militoj, kaj kun la progreso de la artilerio, devigis al uzado de tranĉeoj kaj konvertis la militon en konflikto de statecaj daŭraj linioj el kiuj oni lanĉis amasajn (memortigajn kaj amasmurdajn) atakojn de infanterio kontraŭ la linioj de la malamiko, kiuj normale rezultis en senutilaj masakroj, tro ofte sen konkero de tereno.
Kiel respondo al la maŝinpafilo aperis la tanko por ataki la liniojn defenditajn per maŝinpafiloj kaj la unuaj solvoj kiuj permesis al la infanterio porti aŭtomatajn armilojn por la atako, kiel la Mitraleto aŭ la unuaj malpezaj maŝinpafiloj.
Evoluo de la maŝinpafilo
Dum la Unua Mondmilito, la maŝinpafiloj estis pezaj armiloj, muntitaj sur tripiedo aŭ afusto kun radoj laŭ stilo de malgranda kanono. Por rezisti la kontinuajn paf-ŝprucojn sen iĝi nefunkciantaj, la paftuboj estis ĉirkaŭitaj de malvarmigila mantelo kiu estis plenigita je akvo por malvarmigi la paftubojn, siavice varmegigitajn per la pafado mem.
La malpezaj maŝinpafiloj de la Unua Mondmilito kaj de la periodo intermilita estis laŭaspekte grandaj fusiloj desegnitaj por aŭtomata pafado kiel apogo al la tradicia roto de fusilistoj. Armiloj kiel la usona aŭtomata fusilo Browning BAR (Browning Automatic Rifle) uzita en la du mondmilitoj aŭ la brita malpeza maŝinpafilo Bren, uzita en la Dua Mondmilito, eniras ene de tiu kategorio. Normale ili estas nutrataj pere de ŝarĝiloj aŭ tamburoj de 30 ĝis 100 kartoĉoj kaj disponas de malgranda dupiedo en la pinto por povi pafi fare de komforte kuŝanta pafisto. Tiu koncepto restas ankoraŭ nuntempe, kaj la majoritato de la aktualaj maŝinpafiloj de tiu tipo estas atakfusiloj modifitaj por havigi pli longan daŭron al la kanono, havantaj dupiedon kaj ŝarĝilojn de pli granda enhavokapablo ol tiu de la normigaj de la fusilo el tiu de kiu ili devenas, kvankam estas nuntempaj modeloj de bendo desegnitaj intence kiel malpezaj maŝinpafiloj, kiel la belga FN Minimi (uzita de la usona armeo kaj de multaj landoj de la NATO) kaj la hispana CETME Ameli.
En la Dua Mondmilito, la germanoj uzis la maŝinpafilojn MG 34 kaj MG 42, kiu estas simpligita versio de la unue menciita, havantaj la plej parton de siaj pecoj faritaj el lamenoj de ŝtalo stampita por malmultekostigi ĝin. La maŝinpafilo MG 42 restas ĝis nuntempe je la servo en la NATO, en plibonigita versio nomita Rheinmetall MG3. Aliaj modeloj estas la usona maŝinpafilo M60 de la epoko de la Vjetnama milito aŭ la rusa maŝinpafilo PKM.
Pezaj maŝinpafiloj
En la Dua Mondmilito aperis tipo de maŝinpafiloj de granda kalibro, atingo kaj penetrokapablo: nome la pezaj maŝinpafiloj. Ili estas uzataj kiel kontraŭaviadilaj armiloj aŭ por detrui vehiklojn kun malmulta blendaĵo aŭ sen tiu; ili estas kapablaj senmembrigi soldaton, pro kio ili estas uzataj ankaŭ kiel maŝinpafiloj de pozicio kaj kutime estas elektitaj por esti muntitaj sur tankoj kiel helpa armilo, sur infanteriaj batalveturiloj aŭ en helikopteroj. Kun kalibroj inter la 12,7 mm (0.50) kaj 14,5 mm, multaj havas preskaŭ 3 000 m de atingo kaj povas trabori malpezajn blendaĵojn.
Unu tipo de armilo rilata kun la maŝinpafiloj estas la aŭtomata kanono, de 20 ĝis 30 mm, muntita sur turetoj, blenditaj batalveturiloj aŭ en helikopteroj kaj ĉasaviadiloj. Foje, tiu estas funkciigita pere de ekstera energifonto kaj disponas de multaj kanontuboj laŭ la sistemo de la antikvaj maŝinpafiloj Gatling por elteni la eliuzigon kaj la varmigon al kiu la armilo estas submetita dum la pafado. Tiu tipo de kanontubo, kiu uzas pafaĵojn havantajn traborantan kernon kaj rapidecon de pli ol 1000 m/s, sukcesas trabori blendaĵojn pli akuratajn kaj detrui vehiklojn per pli granda facileco. Por ekzemplo, la aŭtomata rotacia kanono GAU-8 de 30 mm uzata de la kontraŭtanka aviadilo A-10 Thunderbolt estas kapabla trabori la plej superan blendaĵon el ajna tanko aŭ almenaŭ damaĝi ĝin grave, kio povas okazigi gravajn vundojn al la okupantoj de la vehiklo pere de la eniranta mitrajlo.
Multaj pezaj maŝinpafiloj, kiel la Browning M2 de kalibro 50, estas sufiĉe akurataj por atingi celojn je grandaj distancoj. Dum la Vjetnama Milito, Carlos Hathcock atingis rekordon por longdistanca pafo al 2 250 m pere de peza maŝinpafilo de kalibro 50 kiun li estis ekipinta per teleskopa rigardilo.
Eluziĝo de la pafiltubo
Las maŝinpafiloj estas armiloj kiuj suferas fortan eluziĝon pro la granda kvanto de frapoj kaj frotado de siaj mekanismoj dum la energia, subita kaj neregula uzado dum la batalo, kaj pro la erozio kaj varmo generata en la paftubo. Tiuj tuboj kutime ne rezistas pli ol kelkaj centoj da kontinuaj pafoj sen dilatiĝi, tiel ke tio povas rezulti en la neutiligo portempa de la armilo, kaj pro tio oni devas dozigi la pafojn laŭ pafaroj kun intermezo, kaj la strioj de la paftubo eluziĝas tiel ke oni devas anstataŭi la tutan paftubon ĉiun 10 000-an aŭ 15 000-an pafon por pluteni la bonkvalitajn pafkarakterojn de la armilo. Krome tio kondukis la sciencistojn kaj inventistojn pri armiloj kaj metalurgio al plej zorgema esplorado tiukadre por trovi la plej adekvatajn progresojn kiuj eltenu tiun eluziĝon.
22173 Myersdavis
22173 Myersdavis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Myers Abraham Davis, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Baltimore Polytechnic Institute de Baltimore (Marilando).
Gábor Sallós
Gábor Sallós [ŝalOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sallós Gábor estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro.
Gábor Sallós naskiĝis la  en Tarcal, li mortis la  en Miskolc.
Kresta kolombo
La Kresta kolombo aŭ Krestokolombo (Ocyphaps lophotes) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas loĝanto kaj disvastigata reproduktanto en Aŭstralio.
Aspekto
Estas nur du kolomboj en Aŭstralio kiuj posedas erektan pintoforman kreston, nome la Kresta kolombo kaj la Spinifeksa kolombo. La Krestokolombo estas la plej granda de la du specioj.
La longeco de la Krestokolombo varias el 30 ĝis 34 centimetroj. Koloro estas griza kun brunaj nuancoj. Ĝi havas maldikan pluman pinton surkape. Ili kuras kun kresto erekta. Estas briloranĝa ringo ĉirkaŭ la okulo. La flugiloj havas nigrajn striojn kaj estas bronzbrunaj, dum la unuaj flugilplumoj havas kolorajn areojn de bruno, purpuro, bluo kaj verdo. Nematuruloj havas pli senkoloran plumaron sen bronza koloro en flugiloj.