cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aŭtonoma urbo
Argentino
En Argentino, la artikolo 129 de la Argentina Konstitucio post ties reformo de 1994, havigis al la urbo Bonaero la rangon de ciudad autónoma (aŭtonoma urbo), kio havigas statuson egalecan al tiu de provinco, kaj tiele ĝi havas reprezentantojn en la Congreso de la Nación (ŝtata parlamento) krom propran administradon. Tamen Bonaero ne estas Provinco kaj kvankam ĝi ja havas aŭtonomecon, tiu estas limigita de la leĝaro fare de la Kongreso dum la ŝtata ĉefurbo estu ĝi, kio ne okazas ĉe la Provincoj. Nome ties aŭtonomeco estas derivata, kaj ne propra.
Karoline Paulus
Paulus eble nombriĝis inter la plej inteligentaj damoj siatempe pro la sukcesoj literaturaj multflanke (beletre, historie, etnografie). En 1789 ŝi edziniĝis al sia kuzo. Ŝi vigle partoprenis ties interesojn/studojn koncerne fremdajn kulturojn, ekz. okaze de la eldono de »Sammlung der merkwürdigsten Reisen in den Orient«. Karoline mem faris por tio tradukojn de la novaĵoj de Claude Sicard pri Egiptio kaj de la observoj de Pierre Belon pri la Oriento.
Aŭtonoma urbo
Hispanio
Estas du urboj kun kompetentecoj superaj al tiuj de simpla municipo (eĉ de la ŝtata ĉefurbo Madrido mem) sed malaltaj al tiuj de aŭtonomaj komunumoj (ĉar ili ne havas proprajn parlamentojn). La aŭtonomaj urboj de Hispanio estas Sebto kaj Melilo, du eksklavoj situantaj ĉe la norda marbordo de Magrebo, nome ĉirkaŭitaj de Maroko.
Angula frekvenco de Planck
kie c estas lumrapideco en vakuo;
Karoline Paulus
De ŝiaj aliaj skribitaĵoj, kiujn ŝi parte eldonis sub la pseŭdonimo Eleutheria Holberg, menciindas: la romano »Wilhelm Dümont« (Lübeck 1805), »Adolph und Virginie oder Liebe und Kunst« (Nürnberg 1811), »Natalie Percy« (novelo), »Erzählungen« (Heidelberg 1823; rakontoj). Paulus krome tradukis kelkajn aferojn por Friedrich Schiller en ties kolekto » Allgemeine Sammlung historischer Memoiren« (I. Abtl. 1–4. B., H. Abtl. 1–29. B.). Ankaŭ el la rememoroj de Louis de Rouvroy de Saint-Simon kaj de Pierre de Bourdeille (senjoro de Brantôme).
Aŭtonoma urbo
Usono
En la ŝtato usona Virginio aŭtonoma urbo estas ento administra simila al tiu de kantono. Kiel ĉe la kantonoj, gravas administre kaj politike. Ekonomie la rango estas tre malalta.
Karoline Paulus
Ŝia filino Sophie (1791-1847), kiu mallonge estis la edzino de August Wilhelm von Schlegel, same verkistinis.
Angula frekvenco de Planck
Ĝia valoro estas
La ĉeferarujo de la pritaksita valoro estas metita en krampoj.
Karoline Paulus
Fonto
Damen-Conversations-Lexikon, volumo 8. Lepsiko 1837, p. 133-134 (tie ĉi interrete)
Sanŝino
Sanŝino aŭ 三線 (en japana) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el insuloj Rjukjuoj/Nansajoj, Japanio.
Angula frekvenco de Planck
Pli elvolvita formo de ĉi tiu lasta esprimo estas ωP = 1,85487 · 1043 s−1 ± 0,00009 · 1043 s−1.
Relativa necerteco de la valoro estas ĉefe pro necerteco de la gravita konstanto G. Relativa necerteco de ωP preskaŭ egalas al tiu de G dividita je 2. Vidu plu en unuoj de Planck.
Sanŝino
Ĝi havas 3 kordojn en 3 kordoĥoroj. Ĝi agordantas C3, F3, C4. La mezuro estas 600 mm.
La reson-skatolo povas imiti karapacon de testudo.
Aŭtonoma urbo
Germanio
Hamburgo, Bremeno kaj Berlino estas aŭtonomaj urboj de Germanio, kvnakm ili nomiĝas ŝtatoj (Länder) spite esti nur urboj (Freistaat).
NGC 4803
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Flacq
Distrikto Flacq estas unu el la naŭ distriktoj de Maŭricio, situanta en la orienta parto de la ĉefa insulo. Ĝi havas limojn kun distriktoj Rivière du Rempart norde, Pamplemousses nord-okcidente, Moka okcidente kaj Grand Port sude. La orienta parto estas bordata de la Hinda Oceano.
Maso de Planck
En fiziko, maso de Planck mP estas la mezurunuo de maso en sistemo de naturaj unuoj de Planck.
Kantono Diekirch
La kantono Diekirch situas en la nordo de la Grandduklando Luksemburgio. Ĝi norde limas je la kantonoj Clerf kaj Vianden, oriente la la federacia lando Rejnlando-Palatinato de Germanio kaj ke la kantono Echternach, sude je la kantono Mersch kaj okcidente je la kantonoj Redingen kaj Wiltz.
Maso de Planck
Ĝi egalas al
Kantono Diekirch
Administra divido
La kantono Diekirch ampleksas dek komunumojn (nombroj de loĝantoj laŭ la stato ).
Maso de Planck
kie: c estas lumrapideco en vakuo;
Ĝia valoro estas
aŭ
La ĉeferarujo de la pritaksita valoro estas metita en krampoj.
Pli elvolvita formo de ĉi tiu lasta esprimo estas mP = 2,17645 · 10−8 kg ± 0,00011 · 10−8 kg.
Relativa necerteco de la valoro estas ĉefe pro necerteco de la gravita konstanto G. Relativa necerteco de mP preskaŭ egalas al tiu de G dividita je 2. Vidu plu en unuoj de Planck.
La malpligrandigita maso de Planck estas
La aldonita faktoro plisimpligas iujn ekvaciojn en ĝenerala relativeco.
Signifo
Malsimile al la aliaj bazaj unuoj de Planck kaj plejparto da derivitaj unuoj de Planck, la maso de Planck estas makroskala kvanto, de pli-malpli praktika skalo. Ekzemple, la korpa maso de pulo estas proksimume 4000 ... 5000 mP.
Kondensita objekto kun maso egala al maso de Planck havas radiuson de Schwarzschild egalan al longo de Planck kaj egalan al la ondolongo de Compton de la objekto dividitan per π; ĉi tio estas je proksimume 1020 fojoj malpli granda ol la radiuso de protono.
La maso de Planck estas ankaŭ la maso de la partiklo de Planck, hipoteza malgrandega nigra truo.
La maso de Planck estas idealigita masa konsideranta kiel havanta specialan signifecon por kvantuma gravito; ĝi estas maso, ĉe kiu ĝenerala relativeco kaj la fundamentoj de kvantuma mekaniko iĝas reciproke gravajn por priskribo de la konduto.
.zr
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Zr''.
.zr estas forigita interreta nacia domajno de la alta nivelo de Zairo. La domajno .zr estis forigita pro renomigo de la lando al la formo Demokratia Respubliko Kongo en 1997, la nova domajno estas .cd. En 2001 .zr ĉesis funkcii.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
(18036) 1999 ND26
(18036) 1999 ND26 estas asteroido de la de la Ŝubarta familio : sub-familio de la Hilda grupo, asteroida familio en orbita resonanco kun Jupitero en la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Zemné
Zemné, hungare Szímő estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Váh sen ponto, laŭ triara flankovojo. Nové Zámky troviĝas 13, Kolárovo 12 km-ojn for.
Tomokazu Nagira
Tomokazu Nagira (柳楽 智和, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, FC Tokyo kaj Gainare Tottori.
21362 Dickarmstrong
21362 Dickarmstrong estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona-kanada geologo Richard Lee "Dick" Armstrong (1937–1991), kiu studis la geokemion de la radiogeneritaj nuklidoj, la geologion de la Amerika Kordilero, la geokronologion kaj la geokemian evoluon de Tero.
Zugerberg
Turismo
La monton oni atingas per la funikularo Zugerbergbahn ek de la valhaltejo Schönegg en Zugo. La valhaltejo atingeblas de la stacidomo de Zugo per la loka aŭtobuso n-ro 11 de Zugerland Verkehrsbetriebe en malmultaj minutoj. La monta finhaltejo situas sur alteco de 926 m s.m. La veturado per la funikularo de la valstacio ĝis la monto daŭras proksimume 6 minutojn. La funikularo estis malfermita la 14-an de majo 1907. La funikularo transportas jare proksimume 300 000 pasaĝerojn. La monta haltejo de la funikularo estas bona elirpunkto por migradoj.
Paseja vojo
Tra Zugerberg ankaŭ kondukas paseja ŝoseo de la urbo Zugo al Unterägeri, kiu dum semajnfinoj estas fermita por privata motortrafiko. La pasejkulmino situas je alteco de 1039 m s.m.
20480 Antonschraut
20480 Antonschraut estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Piñel de Arriba
Piñel de Arriba [piNJEL deaRIba] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,12 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el la 1991.
Ĝi distas 58 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas inter municipoj Piñel de Abajo kaj Encinas de Esgueva. Ĝia municipa teritorio estas monteta kaj trairata de la rojo Piñel.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento kaj la ermitejo.
Mn
La literkombino havas plurajn signifojn:
Burgo Bollendorf
La burgo Bollendorf estas burgo en la suda Ejfelo ĉe la rivero Sauer en Bollendorf en la distrikto Bitburg-Prüm, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Lajos Szimonidesz
Lajos Szimonidesz [lajoŝ simonides], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szimonidesz Lajos estis hungara pastro, luterana episkopo, historiisto, ĵurnalisto.
Burgo Bollendorf
Ĝi staras sur roko an la apudrivera malaltaĵo sur fundamentoj de iama romia fortikaĵo. Ĝi fine de la 18a jarcento la burgo estis administra subcentro de la Propstei Echternach. Hodiaŭ la konstruaĵo estas en privata posedo. En ĝi estas hotelo kun feriloĝejoj kaj restoracio.
Lajos Szimonidesz
Lajos Szimonidesz  naskiĝis la  1884 en Pusztaföldvár. Li mortis la 1965 en Budapeŝto.
Burgo Bollendorf
Literaturo
Georg Dehio: ''Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Rheinland-Pfalz und Saarland'', Deutscher Kunstverlag, München 1984, S. 136
Lajos Szimonidesz
Biografio
Lajos Szimonidesz frekventis gimnaziojn en Arad, Lugos kaj Késmárk poste li plulernis en Pozsony kaj Göttingen. Hejmenveninta li estis vicpastro en Rákospalota, 1909 jam elektita pastro de Nagybörzsöny, dume li verkis religiajn artikolojn. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis elektita vilaĝestro, tial poste li arestiĝis kaj li devis abdiki pri la pastreco. Li trovis laborlokon en banko en Budapeŝto, poste li estis ĵurnalisto ekzemple en Népszava, krome li konatiĝis kun la socialdemokratoj kaj framasonoj. Post la 2-a mondmilito li laboris en Hungara Nacia Muzeo. En 1948 ki estis la unua luterana episkopo por la plena armeo. En 1955 li pensiuliĝis. (Budapeŝto)
Avy
Avy [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 467 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Avy situas sudoriente de Saintes.
Antareso
Antareso (latine Antares) estas la propra nomo de la astro α en la konstelacio Skorpio (α Scorpii). Temas pri ruĝa supergiganta stelo en la galaksio Lakta Vojo kaj la dek-sesa plej brila stelo en la dumnokta ĉielo (Ĝi estas foje listita kiel 15-a plej brila, se la du pli brilaj eroj de la kvarobla stelsistemo Kapelo (Capella) estas rigardataj kiel unu stelo). Kune kun Aldebarano, Spiko, kaj Reĝeto (Regulus), ĝi estas unu el la kvar plej brilaj steloj proksime de la ekliptiko. Ĝi estas la plej brila stelo en la konstelacio Skorpio, kaj estas ofte nomata kiel "la koro de la skorpio". Antareso estas malrapida varianta stelo kun mezuma grando de +1,09.
Johann Christoph Gottsched
Johann Christoph GOTTSCHED (naskiĝis la 2-an de februaro 1700 en Juditten/Mendeljevo, mortis la 12-an de decembro 1766 en Lepsiko) estis germana verkisto kaj scienculo. Per sia poetiko li havis grandan influon sur la literaturo de la 18-a jarcento.
Antareso
Antareso estas la plej brila, plej masa kaj plej evoluita membro de la plej proksima stelgrupo Skorpio-Centaŭro. Ĝi konsideritxas membro de la supra skorpia subgrupo de la stelgrupo, kiu enhavas milojn da steloj kun meznombra aĝo de 11 milionoj da jaroj je distanco de proksimume 470 lumjaroj disde la Tero.
Johann Christoph Gottsched
Vivo
La filo de protestanta pastoro jam kiel 14-jaraĝulo komencis studi en Kenigsbergo filozofion, filologion, fizikon, matematikon, literaturon kaj retorikon, kaj skribis ne malpli ol kvar disertaciojn. Dum tiu tempo li iĝis adepto de la iluminisma filozofo Christian Wolff. Post sukcesa fuĝo antaŭ armerekrutigantoj li iĝis privata docento en Lepsiko, poste profesoro, fakultatestro kaj rektoro. Tie ĉi li estris la t.n. Deutschübende Poetische Gesellschaft, kiu - nun sub la nomo Deutsche Gesellschaft fariĝis la forumo por la novigprojektoj de Gottsched.
Kiel literaturteoriisto
Aperis en 1730 la verko Versuch einer kritischen Dichtkunst, kie li sukcesis kiel unua germanlingvano krei reguligon poetologian de la germana literaturo. Celo estis la riformo de germana dramo laŭ la reguloj de franca klasicismo kaj laŭ Nicolas Boileau. Plej grava leĝo de liaj klolpdoj estis la postulo je imitado de naturo (kp. la principon de mímesis de Aristotelo). Por plirangigi la teatron li forpelis de sur la scenejoj (kun la helpo de teatrorespondeculino Friederike Caroline Neuber) la ŝatatan figuron de arlekeno (Hanswurst).
Kiel verkisto
Gottsched famis pro la tragedio Sterbender Cato (1732); li kontinue instigis siajn disĉiplojn intence imiti francajn drammodelojn. Sekvis la filozofia traktato Erste Gründe der gesamten Weltweisheit (1734). Kiel tradukisto li prilaboris la vortaron de Pierre Bayle (1741-1743). Iĝis grava ankaŭ lia ofte tradukita fundamento lingva Grundlegung einer deutschen Sprachkunst (1748), en kiu li traktis pri problemoj gramatikaj ortografiaj etimogiaj.
Kontraŭuloj
Laŭ la modelo de Franca Akademio li engaĝiĝis por pli multe da klareco kaj prudenta racio koncerne lingvon kaj literaturproduktadon. Kontraŭis la liajn la pozicioj de Johann Jakob Bodmer kaj Johann Jakob Breitinger, kiuj propagandis necesan enliteraturan ĉeeston de miro. Liaj ideoj ekkonfliktigis lin ankaŭ kun Friedrich Gottlieb Klopstock, Johann Gottfried von Herder kaj specife kun Gotthold Ephraim Lessing. Ties nova poetiko finfine estis venkonta la Gottsched-an.
Paco de Lucía (metroo de Madrido)
Paco de Lucía [PAko] estas interŝanĝejo inter de la Metroo de Madrido kaj linioj,  kaj  de Proksimaĵoj Madrido, situanta en distrikto Fuencarral-El Pardo de Madrido.
Antònia Font
Antònia Font estas hispana pop-muzika bando el Majorko (Balearoj), kiu kantas katalune. Ili komencis sian karieron en 1997. La komponisto de ĉiuj kanzonoj estas Joan Miquel Oliver, kiu estas la gitaristo.
Volksbühne
La Volksbühne ("popola scenejo") esta teatro en Berlino, kiu estis kreita en 1890 dum fondkunveno de asocio de la laborista movado kiu volis atingi pli bonan aliron de malriĉaj laboristoj al kulturaj eventoj. La asocio tre prosperis kaj ekde 1902 ricevis sufiĉe da financo por konstrui sian propran konstruaĵon. La hodiaŭa teatro situas sur Rosa-Luxemburg placo en la distrikto Mitte. Ĝi estis konstruita ne malproksime de la Viktoria Teatro, kiu estis disfaligita en 1891. La teatrejo ekzistis kiel tia ĝis la 17-an de majo 1933 sub la nomo Volksbühne Theater am Bülowplatz. Post la milito, la konstruaĵo estis tre difektita kaj ne remalfermis ĝis 1954. Dum tiu tempo ekzistis aliaj ejoj kiuj provizore funkciis kiel ludejoj por la Volksbühne Berlin Ost. Ĝis ĝi denove estis renomita en 1979 al sia nuna nomo, la ejo estis nomita Volksbühne am Luxemburgplatz. Post la falo de la Berlina muro ĝi estis transprenita de Frank Castorf - lia oficperiodo finiĝis en 2017. Lia posteulo Chris Dercon eksiĝis en aprilo 2018, post kio la domo estis administrita je provizora bazo de Klaus Dörr. De 2018 ĝis 2021 ĝi estis oficiale nomita la Volksbühne Berlin. Ekde la gvidado de René Pollesch ekde la sezono 2021/22, ĝi denove havas sian antaŭan nomon. La origina aŭditorio havis tri partojn kun 1968 sidlokoj. En la 1960-aj jaroj, ilia nombro estis reduktita al la nunaj 800.
Ruska Kuĉava
Ruska Kuĉava, ukraine Руська Кучава, ruteneРуська Кучoва [ruska kuĉova], ruse Русская Кучава [ruskaja kuĉava], slovake Ruská Kučová, hungare Oroszkucsova [oroskuĉova] estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Kalnjik.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Oroszkucsova apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ruska Kuĉava. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Samanta Villar
Samanta VILLAR FITÓ (Barcelono, 16-a de septembro 1975) estas hispana ĵurnalistino.
Ŝi studis ĵurnalismon en la Universitato Aŭtonoma de Barcelono (Postgrado Aktorreĝisorado en la Universitato Ramón Llull) kaj dramon kun Nancy MUÑÓN; ŝi komencis en TV3 kiel helpantino de produktado.
Mautern ĉe la Danubo
Mautern an der Donau estas urba komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Krome la komunumo, kiu troveblas rekte sude de la rivero Danubo, ĉe la dekstra bordo, estas parto de la pejzaĝo Wachau. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Irlanda nacia teamo de futbalo
La vira irlanda nacia teamo de futbalo reprezentas la Respublikon Irlando en koncernaj internaciaj turniroj. Ĝi nun, en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj ĝi havis siajn plej grandajn sukcesojn. Aktuale, la teamo ankaŭ kvalifikiĝis por la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, kiu 8-a de junio 2012 (malfermada matĉo en Varsovio) ĝis 1-a de julio (finala matĉo en Kievo) okazas en Pollando kaj Ukrainio.
Reĝeto (stelo)
Reĝeto (latine Regulus) estas la propra nomo de la astro α en la konstelacio Leono (α Leonis). Temas pri la plej hela stelo de la konstelacio kaj pri entute unu el la plej brilaj steloj en la dumnokta ĉielo. Kune kun Aldebarano, Spiko, kaj Antareso, ĝi estas unu el la kvar plej brilaj steloj proksime de la ekliptiko.
.zw
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Zw''.
Schweigen-Rechtenbach
Schweigen-Rechtenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, rekte ĉe la limo al la historia regiono Alzaco en la nuna administra regiono Granda Oriento de Francio. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
.zw
.zw estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Zimbabvo.
Schweigen-Rechtenbach
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Bergzabern, kiu kovras la sudan parton de la distrikto.
.zw
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Instituto Nacional de Estadística y Censos de Argentina
La Instituto Nacional de Estadística y Censos (INDEC, Nacia Instituto pri Statistiko kaj Censoj) estas publika organismo, de teknika karaktero, kiu unuigas la orientadon kaj plenumas la superan kondukon de ĉiuj oficialaj statistikaj agadoj realigitaj en la teritorio de la Respubliko Argentino. Ties kreado kaj funkciigo estas regulataj de la leĝo 17.622 (25a de januaro de 1968) kaj la dekretoj 3110/70 (30a de decembro de 1970) kaj 1831/93 (1a de septembro de 1993).
La leĝaro havigas al ĝi respondecon rekte super la metodologio, organizado kaj estrado de la ŝtataj agadoj por censoj kaj enketoj, la prilaborado de bazaj indikiloj de socia kaj ekonomia karakteroj kaj por la produktado de aliaj bazaj statistikoj.
En la aktualo ĝi dependas el la Ministerio de Ekonomio kaj Publikaj Financoj.
NGC 4802
NGC 4802 (aliaj indikoj — NGC 4804, MCG -2-33-61, IRAS12532-1147, PGC 44087) estas galaksio en konstelacio Korvo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4802, NGC 4804.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
San José
San José - prononco, esperantigite San-Joseo, estas la hispanlingva formo de Sankta Jozefo kaj estas la nomo de pluraj lokoj en landoj kie la hispana estas aŭ estis parolata.
La du ĉefaj urboj estas:
Aliaj lokoj estas:
En astronomio:
San José estas la plej populara nomloko en Usono: 1716 lokoj havas tiun nomon.
40441 Jungmann
40441 Jungmann estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Josef Jungmann (1773–1847), ĉeĥa poeto, ĵurnalisto, historiisto pri literaturo kaj aŭtoro de la "Ĉeĥa-Germana Vortaro". Li promociis la en oficiala korespondo kaj en eduko. Lia agado havis fundamentan gravecon por la ĉeĥa nacia konscio.
Saint-Médard-de-Guizières (stacidomo)
Saint-Médard-de-Guizières estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Médard-de-Guizières, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Coutras - Tulle (621000).
Yusuke Tanaka
Yusuke Tanaka (田中 佑昌, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, JEF United Chiba kaj Ventforet Kofu.
Quintanilla de Arriba
Quintanilla de Arriba [kintaNIlja deaRIba] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Quintanilla de Arriba estas etimologie komprenebla kiel Bieneto de Supro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 160 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 740 el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 47 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas inter municipoj Padilla de Duero kaj Quintanilla de Abajo laŭ la ŝoseo A-11. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Doŭro.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Fervojo helpis la vivon el 1895 ĝis 1985.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.
Pupo
La vorto havas plurajn signifojn:
Valmanya
Valmanya (Vallmanya) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Valmanyencs.
2826 Ahto
2826 Ahto estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Ahto, finna dio de la maro kaj de la fiŝkaptado, edzo de Vellamo.
Andreas Mayer
Andreas Mayer (naskiĝinta la 9-an de marto 1970 en Vieno) estas aŭstra sciencohistoriisto, sociosciencisto kaj muziksciencisto.
Guilt Is My Shadow
Guilt Is My Shadow ("Kulpeco estas mia ombro") estas brita drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Roy Kellino. Guilt Is My Shadow estis originale filmita en la angla lingvo kaj temas pri virino turmentita de ŝia propra konscienco, post kiam ŝi murdis homon kaj kaŝis lian korpon.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Elizabeth Sellars, Patrick Holt, Peter Reynolds.
La filmo entute daŭras 86 minutojn.
Antezo
Antezo estas botanika esprimo kiu priskibas la evolupaŝojn de la flororganoj ekde la fino de la burĝonado ĝis la komenco de la forflorado.
Mühldorf (Malsupra Aŭstrio)
Mühldorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Nikelo
Nikelo (latine niccolum) estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Ni kaj la atomnumero 28. Ĝi estas arĝent-kolora transirmetalo. Ĉefe, ĝi estas valora pro sia uzo en alojoj (ekz. en multaj rustorezistaj ŝtaloj).
Arthur Fitger
Arthur FITGER (naskiĝinta la en Delmenhorst, mortinta la  en Bremen-Horn) estis germana pentristo kaj poeto.
Vivo
Fitger ekstudis en 1858 ĉe la Akademio de Munkeno antaŭ liaj estadoj en Antverpeno (ekde 1861) kaj Parizo. Inter 1863 kaj 1865 li estis en Romo, poste alterne en Vieno kaj Berlino. Ekde 1869 li transloĝiĝis el Bremeno.
Liaj pentraĵoj estas dekoraj kaj monumentalaj apartentante je granda parto al la fantaziaĵoj. Gaja friso infana pri korpaj funkcioj kaj la friso Die Nacht und ihr Gefolge (ambaŭ en kastelo en Orientfrislando) menciindas el lia unua kreiva periodo. En Bremeno li plibeligis la Remberto-kirkon (per bildigoj de la erarinta filo kaj de la bona samariano), la ŝipan domon kaj la regnan poŝtejon. Famiĝis lia bildo Barbarossas Erwachen kiun inspiris la milita jaro 1870; en 1875 li komisiitis ornami per vandpentraĵoj la kelon de la urbodomo. En 1883 kaj 1884 li realigis maletajn vandaĵojn en la Artohalo hamburga, poste en Bremeno la bildigojn de la sep virtoj kompatemaj por Ruten-konvento, 14 bildojn por la refektorio de la kastelo de la duko de Saksio-Meiningen en Altenstein, frison pri importado kaj eksportato por la borso bremena (de longeco de 72 metroj), pentraĵojn por la vaporŝipo "Kaiser Wilhelm I." de Norddeutscher Lloyd. Sekvis laboroj por la reprezentiga salonego de kastelo en Oldenburg, por la artsocieta ejo de Bremeno, por diversaj privatuloj en Bremeno kaj Hamburgo. Por la Katedralo de Bremeno li donacis eĉ du bildojn pri la adorado de la saĝuloj kaj la elkrucigo de Jesuo.
Graveco kaj verkisteco
Fitger, orientiĝinte pri Peter von Cornelius kaj Bonaventura Genelli, poste aliĝis al la moderna kolorema movado konkurencante al Hans Makart; fine li tamean preferis denove pli heljan bildojn.
Kiel verkisto li ankaŭ furoris. Ofte surscenigitis liaj dramoj »Adalbert von Bremen« (Oldenburg 1873), »Die Hexe« (Oldenburg 1878), »Von Gottes Gnaden« (tria eldono, Oldenburg 1895), »Die Rosen von Tyburn« (Oldenburg 1888), »San Marcos Tochter« (Oldenburg 1902). Por la Bremena porartista societo li verkis diversajn festivalaĵojn (»Albrecht Dürer«, »Johann Kepler« und »Michelangelo«) kaj la etan epopean poemon »Roland und die Rose« (1871). Plej gravis liaj freŝ-tonaj poeziaj antologioj »Fahrendes Volk« (kvara eldono, Oldenburg 1894) kaj »Winternächte« (tria eldono, Oldenburg 1887). Sekvis ankoraŭ »Jean Meslier« (Leipzig 1894) kaj la poemoj »Requiem aeternam dona ei« (Leipzig 1894). Li ankaŭ eldonis tradukaĵoj de la byron-a »Marino Faliero« kaj de la augier-a »Philiberte« (Oldenburg 1886, 1888).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 6. Leipzig 1906, p. 633 (tie ĉi interete)
Röderland
Röderland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝi konsistas el sep historie sendependaj loĝlokoj, el kiuj la plej granda estas Prösen - tiu loko havas la honoron esti menciita en la originala esperantlingva romano Idoj de Orfeo.
Antal Bartal
Antal BARTAL, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartal Antal estis hungara klasika filologo, instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1898).
Antal Bartal naskiĝis la  1829 en Hungario, en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio). Li mortis la 1909 en Dunaharaszti.
Biografio
Antal Bartal frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno. En 1856 li ekinstruis en Ungvár, post 2 jaroj en Pest, kie li instruis la grekan kaj latinan lingvojn. Inter 1871-1890 li estis direktoro en gimnazio. Li emeritiĝis en 1890.
Kvina koncilio de Melfi
La Kvina koncilio de Melfi okazis en la somero de 1137 kaj estas la lasta de la kvin organizitaj en Melfi agnoskitaj de la Katolika Eklezio.
Organizaj aspektoj
La papo Inocento la 2-a celebras la kvinan koncilion de Melfi en la kastelo de Melfi kaj en ties filio de Lagopesole, de 4-a de julio ĝis 18-a de julio de 1137.
Michelle von Treuberg
Michelle von Treuberg - prononco, naskiĝis en Starnberg, Bavario, Germanio, do nun -jara - estas germana infana aktorino.
Kvina koncilio de Melfi
Religiaj aspektoj
La koncilio pridiskutas la religiajn malkongruaĵojn de la teritorio kaj la konciliaj patro decidas por la malkonfeso kaj eloficigo de kontraŭpapo Anakleto la 2-a.
Michelle von Treuberg
Vivo
La unuan ĉefan rolon, tiun de knabino nomata „Sprotte“, ŝi en 2006, do en aĝo de 13 jaroj, kun la samaĝulinoj Paula Riemann, Lucie Hollmann, Zsá Zsá Inci Bürkle kaj Jette Hering havis en la kineja filmo Die Wilden Hühner pri grupo de kvin ekpuberantaj knabinoj, unua parto de filma trilogio. La saman rolon ŝi ankaŭ havis en la sekvajara dua parto de la trilogio, Die Wilden Hühner und die Liebe, kaj komence de 2009, ĵus 16-jariĝinta, en la tria parto, Die Wilden Hühner und das Leben. Poste en 2009 ŝi videblis en la unua epizodo de la krimfilma serio SOKO Köln. En somero 2001 ŝi pasigis sian abituran ekzamenon en la gimnazio de Starnberg.
Kvina koncilio de Melfi
Religiaj aspektoj
Rimarkindas kiel Inocento volas montri al sia kontraŭulo, en tiu sidejo, ke la solena deklaro pri lia formeto okazas per la sama instrumento (Koncilio), kaj en la sama loko (la kastelo de Melfi), kie Anakleto (senrajte, en la antaŭa 1130) estis proklaminta Reĝo Ruĝeron la 2-an kaj doninta la dukaton al la dinastio de Altavilla.
(18037) 1999 NA38
(18037) 1999 NA38 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kvina koncilio de Melfi
Religiaj aspektoj
La dinastio Altavilla nombris, inter la malmultaj, akceptantoj de Anakleto kune kun la monaĥoj de Montokasino, dum la plej granda parto de la eklezianaro kaj reĝaro agnoskis la papon en Inocento la 2-an. Kaj estos ĝuste tiu lasta kiu legitimos la titolon de reĝo al la sama Ruĝero de Sicialio sed nur en 1139 nome du jarojn post la koncilio.
(18037) 1999 NA38
Ĝi estas ano de la Troja Tendaro, tie estas de la grupo da asteroidoj, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Kvina koncilio de Melfi
Religiaj aspektoj
Dum la restado en Melfi naskiĝas kontrastoj en la difinado de la rajtoj de Montokasino. Lotario kunvokas Rainaldon, abaton de la Montokasina monaĥejo, al la filio Lagopesole. Notas kronikisto Falcone Beneventano: “Imperiestro kaj papo iris teritorion de Lagopesole kaj tie restadis unu monaton. Ne la “castrum” (milita fortikaĵo), tiam tute en fazo de reordigo, sed la aperta kamparo ricevis la tendaron de la du plejelstaraj aŭtoritatoj de la tero!”.
Petro Diakono, bibliotekisto en Montokasino, informas ke la delegacio foriranta la 24-an de junio 1137 (kun Rainaldo kaj la Diakono mem nome Pandolfo episkopo de Teano, Amfredo trezoristo, Maŭro Kuropolato kaj Petro Makabeo) alvenas al Lagopesole. Poste, la 18-an de julio de 1137 oni asemblee kuniĝas pro la lasta koncilia sesio, dum kiu Inocento la 2-a anoncas la pardonon al la Montokasinaj benediktanoj, ĝis nemulte antaŭe partianoj de kontraŭpapo Anakleto la 2-a, kaj nuligas la antaŭan ekskomunikon kontraŭ ili.
Politikaj aspektoj
La efektiviĝo de la Koncilio, kunvokita de la papo en Melfi, kuŝas precipe en la volo plifortigi kaj, eventuale ĝustigi, la rilatojn de la Apostola Seĝo kun la normanaj gentoj Altavilla kaj Drengot.
La 14-a de julio 1137 Inocento la 2-a, kune kun Loario la 2-a de la Sankta Romia Imperio, eloficigas la uzurpanton Ruĝeron de la dinastio Altavilla (lin forigante al lia regno de Sicilio) kaj enoficigas Rainulfon di Alife, de la gento Drengot, nova duko de Apulio.
Noto
Alia koncilion oni okazigis en Melfi, tiu de 1130; sed ĝi ne estas agnoskita de la Eklezio ĉar kunvokita kaj pezita kaj promulgita de kontraŭpapo Anakleto la 2-a
Preĝejo Sankta Mikaelo (Herencsény)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Herencsény.
Historio
Estis konstruita romanika rotondo (la nuna sanktejo) en la 13-a jarcento, en la sekva jarcento estis alkonstruita navo. En 1852 ĝi estis pligrandigita, kaj turo estis konstruita. La orgeno estis farita en 1910. En 2012 la preĝejo estis renovigita.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en tombejo. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La eniro estas tra la turo. Apud la turo dekstre estas ŝtuparo supren al la galerio. La navo finiĝas en hufoforma absido, al kiu sakristio aliĝas. La eksteraj muroj estas senornamaj, sed menciiĝas 2 romanikaj fenestroj ĉe la absido kaj gotika enmurita pordo ĉe la navo. Tegmento de la rotondo estas konusa kaj estas kovrita per kupraj lamenoj. Interne 2 pilieroj tenas la galerion. La internaj muroj estis pentritaj depost 1965.
Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al 29-a de septembro.
NGC 4805
NGC 4805 estas stelo en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
21367 Edwardpleva
21367 Edwardpleva estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
20481 Sharples
20481 Sharples estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David R. Sharples, finalisto en 2004 de la scienca konkurso de mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Chapin School de Princeton (Nov-Ĵerzejo Usono).
Lazura Marbordo
La Lazura Marbordo aŭ simple Lazura Bordo - ankaŭ nomata franca Riviero, france Côte d'Azur, okcitane Còsta d'Azur - estas franca mediteranea marbordo de la Ligura Maro inter la urbo Hyères okcidente kaj la itala landlimo oriente. Ĝi kovras la departementoj Alpes-Maritimes kaj Var, kaj la monaka teritorio. Ĝin ĉirkaŭas la montmasivoj de Maures, de Estérel kaj de Sudalpoj, kies kelkaj pintoj kulminas je preskaŭ 3000 m.
La zono estas tre urbaniza ĉe la bordo pro la turismo, sed pli protektata en la enlando (ekz-e en Var, en masivo de Maures). Sunan kaj varman klimaton profitas la Bordo Lazura. Nico kun sia internacia flughaveno estas rigardata kvazaŭ la ĉefurbo de la Bordo Lazura.
La esprimon "Bordo Lazura" elkreis la franca verkisto Stéphen Liegeard en sia libro La Côte d'Azur (La Bordo Lazura) publikigata en 1887. La vorton lazuro li pruntis el la heraldikaj koloroj.
Historio
La franca riviera regiono estas unu el la unuaj modernaj feriregionoj en la mondo, sed ĝis la fino de la 18-a jarcento ĝi estis karakterizita per malfacila alirebleco kaj malriĉeco kaj estis konata pro fiŝkaptado, olivarbaroj kaj kultivado de floroj por uzo en parfumoj. Nova fazo por la areo komenciĝis ĉe la fino de la 18-a jarcento kiam membroj de la supera klaso en Britio komencis ferii en la areo en la vintromonatoj por eviti la britan malvarmon.
En la mezo de la 19-a jarcento post kiam estis establita fervojo kiu ligis la regionon al la resto de Eŭropo, britoj, rusaj kaj aliaj aristokratoj komencis amasiĝi ĉe la Riviero. Krome, la starigo de la fama kazino en Montekarlo en Monako en la mezo de la 19-a jarcento alportis ekonomian akcelon al la regiono pro la fakto ke en tiu tempo hazardludo estis malpermesita en Francio kaj Italio.
Direkte al la fino de la 19-a jarcento, multaj pentristoj kaj artistoj kiuj aprezis la klimaton kaj brilajn kolorojn komencis alveni en la areo. Inter ili ni povas nomi: Pierre-Auguste Renoir, Henri Matisse kaj Pablo Picasso.
Post Dua Mondmilito, la areo iĝis populara turistcentro. La Festivalo de Cannes, kiu komenciĝis en septembro 1946 kaj okazis ĉiujare, igis Cannes kaj la tuta Riviero pilgrimloko por filmsteluloj kaj famuloj el la tuta mondo, multaj el kiuj posedas domojn en la areo. Krome, la geedziĝo de la usona filmstelulo Grace Kelly al la Princo de Monako en 1956 helpis atentigi pri Monako aparte kaj la Franca Riviero ĝenerale.
Hermann Platiel
Hermann PLATIEL (n. en 1896 – m. en 1980) estis germana socialista Esperantisto, prezidanto de la direkcio de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) de 1933 ĝis 1935.
Terfabo
La terfabo (Macrotyloma geocarpum), estas  plantspecio el la  genro  (Macrotyloma) ene de la  subfamilio Faboideoj (Faboideae) kaj  familio de la  Fabacoj (Fabaceae). Tiu utilplanto estas tre parenca al la hinda ĉevalfabo (Macrotyloma uniflorum). La terfabo originas en la savanoj de okcidenta Afriko kaj estas kulivataj hodiaŭ maloft, ordinare por la propra konsumado.
Hermann Platiel
Platiel jam de multaj jaroj aktivis en SAT. Li estis dungito de la administrejo de SAT en Lepsiko de la 8-a de majo 1929 ĝis pentekosto 1932. En Lepsiko li ankaŭ gvidis la lokan filion de "Internationaler Sozialistischer Kampfbund" (ISK - Internacia Socialisma Batalligo, socialisma frakcio en la germana socialdemokrata partio SPD). Poste li iris al Hispanio. De tie li venis kiel politika rifuĝinto al Parizo. Dum la 13-a Kongreso de SAT en Stokholmo en aŭgusto 1933, li estis elektita prezidanto de la direkcio kiel posteulo de Eŭgeno Lanti. Pro la potenc-akiro de la nazioj en Germanio intertempe la administrejo estis translokita de Lepsiko al Parizo. Platiel denove estis dungita de majo 1934 ĝis septembro 1935.
De 1938 ĝis 1939 li estis sekretario de la franca Esperanto-sekcio de ISK kaj redaktis „La Kritika Observanto“. En 1940 li ekkonis sian postan edzinon Eleonore ("Nora") Block (1896-1976), al kiu li edziĝis en Montauban en 1943. Nur mallonge ili kunvivis antaŭ esti disigitaj pro razio. En la sama jaro 1943 li kontraŭleĝe fuĝis al Svislando, laboris ĉe "Schweizer Hilfswerk" (Svisa Helpfondaĵo) kaj verkis raportojn por la Londona eksterlanda gvidantaro de ISK. Nur post la milito ili denove renkontiĝis en Svislando kaj kune laboris ĉe la Arbeiterhilfswerk (laborista helpfondaĵo) en la departemento "rekonstruo". En 1949 ili revenis al Germanio al Kassel, kie Nora Platiel eklaboris kiel juĝistino.
Terfabo
Priskribo kaj ekologio
La kotiledonoj defalas rapide kaj elkreskas unu aŭ du paroj da lancetformaj primaraj folieto. La alternestarantaj folioj havas longajn folitigojn. La neparaj foliplatoj havas nur tri plume pinatajn folietojn. La folietoj estas ov-ĝis lancetformaj.
La supreteraj guŝoj restas longe verdaj. La subgrunaj guŝoj estas palaj kaj restas pergamentece. La fruktoj maturiĝas en la grundo, do, temas pri geokarpaj leguminozo, kiel  arakido (Arachis hypogaea) kaj  voandzeo (Vigna subterranea), tial ankaŭ la  Trivialna nomo terfabo kaj la  epiteto geocarpum. La subteraj, maldikŝelaj, palaj guŝoj konsistas el du ĝis tri eroj aŭ segmentoj kaj longas 1,5 ĝis 3,0 cm. En ĉiu segmento estas unu semo. La semoj estas 8 ĝis 12 mm longaj kaj 4 ĝis 7 mm larĝaj kaj ovformaj ĝis  iom plata. La semoj estas blankaj, brunaj, nigraj aŭ makulitaj. La hilumo estas hela kun malhela rando. La milgrajna pezo estas inter 50 kaj 150 g. Ĉirkaŭ ses ĝis naŭ semajnoj post la fekundiĝo la semo estas matura.
La kromozomnombro estas 2n = 20.
Uzado
La terfabo estas tropika planto kiu bezonas altan temperaturon kaj multe da akvo.
La semoj estas manĝataj verdaj kaj enmatura stato. Pro ĝia agrabla gusto la terfabo estas preferata en kelkaj regionoj antaŭ arakidoj.
La faboj ankaŭ estas uzata en la popola medicino. La infuzaĵo helpas kontraŭ dioreo..
Ĉiuj plantpartoj povas esti uzataj kiel furaĝo.
Deveno kaj disvastigo
La origina regiono de la terfabo estas la malsekaj ĝis duonsekaj savano en Okcidenta Afriko. La planto estas kultivata de Senegalo ĝis norda Nigerio centro en la norda Ganao.
Sistematiko
Maréchal & Baudet publikigis 1977 du variaĵojn:
Sudamerika vanelo
Disvastiĝo kaj medio
Tiu birdo estas komuna kaj tre disvastigita kiel loĝanta specio tra tuta Suda Ameriko, escepte en ĝangaloj de Amazonio kaj Andoj, tio estas la du plej malfacilaj medioj en la kontinento. Ĝi estas tre facile videbla en regionoj de Brazilo, Paragvajo, Ĉilio kaj en ebenaĵoj de Argentino kaj Urugvajo, lando kie la specio estas konsiderata blazona birdo. Ĝi atingis eĉ kelkajn karibajn insulojn kiel ekzemple Trinidado (1961) kaj Tobago (1974), ambaŭ en ŝtato Trinidado kaj Tobago, kie la specio pliiĝis lastatempe.
Ĝi logas en malferma kamparo, sed ankaŭ en terkulturejoj kaj urbaj medioj, ĉefe proksime de lagetoj kaj kanejoj. La specio profitis el la pliampleksigo de teritorio dediĉata al herbejoj por brutaro. Eblas ankaŭ vidi ĝin kiel hejmbesto en ĝardenoj, ĉar ĝi estas ŝatata pro siaj graciaj movoj, manĝado de insektoj kaj lerte zorgema karaktero, kio helpas esti uzata kiel alarmilo.
Aspekto
Ĝia ĝenerala aspekto estas de eta birdo de ne tre alloga koloraro, sed tre eleganta kaj svelta, kronita de eta, nigra, pintakra kaj tre fajna kresteto, kio igas ĝin la ununura krestovanelo kaj krestovadbirdo en Sudameriko.
Estas eta vadbirdo 30 ĝis 35 cm longa kaj 295 g peza. Supraj partoj estas ĉefe brungrizaj, sed komence de flugiloj estas unue eta verda parteto kaj poste pli granda makulo kun nuancoj iom bronzkoloraj iom violaj. La kapo estas specife logalveka, ĉar estas griza, sed havas nigran strion de supre suben en fronto, subbeko -ĉe tiuj du partoj ĝi ĝuas blankan pli fajnan markostrion-, gorĝo ĝis brusto kie “eksplodas” en granda nigra cirklo.
La beko estas mallonga kaj ruĝa escepte ties pinto kiu estas nigra. La okuloj estas brilruĝaj. Ankaŭ la kruroj estas ruĝaj kaj longaj kaj maldikaj. Ili havas tri antauajn fingrojn kaj unu mallongan malantaŭan. Kiam estas varmo aŭ danĝero, la birdo tute forfaldas siajn krurojn, sed plej ofte ripozas sur unu el ili, dum la alia restas faldita ĉe la korpo. La birdo povas ankaŭ resti senmova kun malantaŭen kruroj falditaj. Ĝi havas ankaŭ etajn ostajn plilongaĵojn sub pintoflugiloj (spronoj), kiujn uzas kiel armiloj dum malalta flugado kontraŭ malamikoj aŭ por defendi sin kontraŭ rabobirdoj.
Dumfluge la birdo montras supre vertikalan blankan mezstrion inter brungriza korpo kaj nigra pinta flugilduono. Sube estas pli granda horizontala blanka duono kun blanka ventro kontraŭ nigra malantaŭa flugilduono. Flugiloj estas grandaj kaj larĝaj. La vosto estas mezgranda, blanka ĉe vostobazo kaj nigra ĉepinte.
Junuloj ne havas ruĝan okulĉirkaŭaĵon, nek tiom longan kreston nek tiom kontrastan plumarkoloraron. Ili havas pli brunajn vizaĝon kaj bruston. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ plumaro, sed inoj estas iom pli malgrandaj.
Estas kvar regionaj subspecioj de tiu neotropisa specio, kiu diferenciĝas precipe laŭ la detaloj en la nigroblanka vizaĝa bildo.
Kutimoj
Ĝenerale ili moviĝas laŭ aroj kaj estas tre zorgemaj de idoj. Ili nestas en malferma kamparo. Pro tio ili estas tre sentemaj antaŭ iu ajn bruo aŭ fremda moviĝo. Kaze de alarmo ili krias per laŭta specifa ripetota kaj konata kriado, alarmante kaj samspecianojn kaj nesamspecianoj. Kiuj fidas je ties alarmkapablecon, certigas, ke ili estas eksterordinaraj gardistoj kaj noktogardistoj ĉar ili alarmas hundojn kaj krome krias malsimile laŭ la specio de la fremdulo.
Kaze de predantoj, ĉu rabobirdoj ĉu katoj -hejmaj aŭ ne- ili barakte luktas kontraŭ ili per spronoj kaj kutime ili sukcesas malproksimigi tiujn predantojn.
Reproduktado
Dum inokonkero okazas luktado inter maskloj, sed nur per beko kaj ne per spronoj. Dum allogakrobatio la maskloj levegas la kapon kaj subigas la voston. La nesto estas eta truo en malferma kamparo nur iomete limigita de kelka herbaro aŭ branĉareto; tamen ili estas malfacile troveblaj. La ino demetas 2-4 olivbrunajn malhelmakulitajn ovojn fine de vintro. Sama reprodukta paro povas ovumi kelkajn fojon dum unu jaro. Kovado daŭras 26 tagojn. Ambaŭ gepatroj zorgas la neston kaj idojn, kiuj estas defenditaj agreseme kaj brueme, sed kiuj ne bezonas esti manĝigataj. Nokte la ino kaŝas la idojn sub siaj flugiloj. La idoj estas zorgitaj ĝis sia ekflugo post unu monato. Se la nesto estas trovita, la birdo ŝajnigas esti vundita por malproksimigi la fremdulon.
La specio kaj la homo
Jam oni parolis pri hejmado kaj alarmohelpo de tiu specio. Tamen eĉ en kaptivado ili estas zorgemaj kontraŭ homoj, sed ili povas alproksimiĝi al tiuj por atingi manĝaĵon.
En sudamerika hispana lingvo estas kutima la frazo hacer como el tero, tio estas “teroe konduti”, rilate eksterordinaran konduton de la specio dum bredado: kiam ovoj estas en danĝero por proksimiĝo de fremduloj, la birdo krias kaj kuŝas en proksima loko por trompi la fremdulon, ke la ovoj estas en tiu alia loko. Tiele oni aludas homojn kiuj ŝajnigas esti kortuŝita de iu afero, kiam vere ili estas interesita de alia.
Voĉo ”kerker” aŭ “teruteru” nomigas la specion en Sudameriko.
Manĝo
Ili manĝas precipe insektojn kaj aliajn etajn senvertebrulojn, precipe dumnokte. Kvankam ties preferata medio estas ĉeakva, ili manĝas precipe terajn insektojn laŭ specifa tekniko, kiu konsistas en mallonga kuro, atendo kaj rapida bekofrapo antaŭen. Alia tekniko konsistas en perfingra skrapado kaj aŭskultado sub ĝi de vermoj, kiuj poste estas forprenitaj per beko. Ili povas manĝi ankaŭ semojn kaj nekuiritan viandon. Pro tio la hejmigado estas facila, ĉar ili serĉas insektojn kaj poste povas manĝi aldonaĵon kiel viando. Tamen ne konvenas interna hejmigado, ĉar ili fekas konstante blankajn etajn fekaĵojn.
Gyula Bőke
Gyula BŐKE [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bőke Gyula estis hungara kuracisto, otorinolaringologo, profesoro. Lia familia nomo foje estis Beck. Li estas fondinto de la hungara okulkuracado.
Gyula Bőke naskiĝis la  1832 en Tata (Hungario). Li mortis la 1918 en Budapeŝto.