cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seine (departemento)
Departemento Seine estis franca departemento, kiu estis forigita la (kun la departemento Seine-et-Oise en kiu ĝi estis enklavo), pro la leĝo de la  pri reorganizado de la pariza regiono.
Ĝi estis tiam dividita en kvar departementojn : Parizo (1 municipo dividita en 20 arondismentoj), Hauts-de-Seine (27 municipoj), Seine-Saint-Denis (24 municipoj) kaj Val-de-Marne (29 municipoj).
Origine, ĝi nomiĝis simple Parizo.
Tesson
Geografio
Tesson situas en la centro de Charente-Maritime, sude de Saintes.
Unterschwaningen
Unterschwaningen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Harbino
Harbino aŭ Ĥarbin (哈尔滨 [haŭrbin] ) estas urbo en Ĉinio. Ĝi estas la ĉefurbo de provinco Hejlongĝjango, la plej norda provinco de Ĉinio. Ĝi estas grava industria centro kun natura kaj artefarita beleco, situanta ĉe la suda bordo de la rivero Songhua. Oni ofte nomas ĝin “brila perlo sur la kolo de cigno”. Hejlongĝjango estas parto de Manĉurio, Manĉurujo aŭ Manĝurio (满洲 Mănzhōu) situas en Nord-Orienta Ĉinio, ĉirkaŭ la urbo Harbin kaj entenas la provincojn Heilongjiang, Jilin kaj Liaoning. Pro historiaj kaŭzoj, la ĉinoj ne preferas tiun nocion, ili pli volonte uzas la terminon Nord-Oriento (东北/東北 Dōngběi). Manĉurio estis okupita en 1931 fare de Japanio, kiu establis la pupŝtaton Manĉuko aŭ Manĉukuo en 1932. Tiu okupado estis kondamnita fare de Usono per Hoover-Stimson-Doktrino. Post kiam la teritorion okupis en 1945 la Sovetunio, la teritorio transiris en 1946 al Ĉinio.
La areon limas oriente la rivero Amuro kaj Ussuri, norde la Ĥingan-montaro, okcidente la Ĉina Muro kaj sude la rivero Jalu. Norde kaj oriente limas ĝin Rusio (Siberio), okcidente Mongolio kaj sude Nord-Koreio.
La nocio «Manĉurio» estas relative nova kaj derivita el la loka tunguza popolo manĉuoj.
Historio
Harbino, sufiĉe juna urbo laŭ ĉinaj normoj, estis antaŭe fiŝkaptista vilaĝo. Historiaj kronikoj montras, ke la loko estis loĝata en la 11-a jarcento de Nüzhen, prauloj de la manĉuroj. La nomo “Harbin” devenas de la manĉura “aleĝin”, kiu signifas grundon por sunumi fiŝretojn. En 1896 cara Rusio subskribis sekretan traktaton kun la Qing-dinastia registaro pri konstruado de fervojo de la ĉina urbo Manzhouli ĉe la ĉina-rusa landlimo, tra Harbino, al Vladivostoko. Per mono el porkompensa fonduso eltrudita el la ĉina registaro kaj malmultkosta ĉina laboro, oni konstruis la Ĉinan Orientan Fervojon kun Harbino kiel la administra centro. La urbo nature disvolviĝis en transportadan fokuson. Rusaj komercistoj, misiistoj kaj aventuristoj eksvarmis al la urbo, starigante tie siajn butikojn, fabrikojn kaj preĝejojn. Ilia influo sur la arkitekturo de Harbino estas videbla hodiaŭ: rus-stilaj konstruaĵoj, kupoloj kaj turpintoj super tridek antaŭaj grek-ortodoksaj preĝejoj.
Aliaj eksterlandanoj alvenis al la kreskanta urbo. Dek kvin landoj malfermis konsulejon, inkluzive de Japanio, Britio, Francio, Germanio, Italio kaj Usono. Bankoj prosperis kune kun hoteloj, trinkejoj, vetludejoj, altkostaj vilaoj, dum la ĉina loĝantaro servis al la kreskanta internacia komunumo. Iam troviĝis cent mil fremdaj loĝantoj el 36 landoj en la urbo. En 1946 Harbino estis redonita al Ĉinio post la malvenko de Japanio kaj la fino de la Dua mondmilito.
Urba Ĉirkaŭaĵo
Harbino, konata kiel urbo de parkoj, havas 13 parkojn kune kun 154 florovartejoj kaj multaj arbaretoj. Laŭ la stratoj staras bele pritonditaj ulmoj, poploj kaj pinoj. Plejparto de la parkoj troviĝas laŭ la bordoj de la rivero Songhua. Riverborda Parko laŭ la suda bordo, dek hektarojn granda, estas ŝatata loko. La Suna Insulo, kun areo de 1 300 hektaroj sidas meze de la rivero Songhua. Gin kovras densaj arboj, belaj gazonoj, gloroplenaj terasoj kaj riverbordaj pavilonoj. Digo ĉirkaŭanta la insulon kaj ĝin protektanta kontraŭ inundo estas ankaŭ ŝatata promenejo. Iam antaŭe la insulo estis en du partoj: La okcidenta duono estis rezervita por domoj de riĉuloj kaj la orienta por pajlotegmentitaj kabanoj de fiŝkaptistoj kaj boatistoj. La Vilaĝo de Paradizo sur la okcidenta flanko estas nun populara loko por distriĝo kaj baniĝo. Tie estas 14 resanigaj ripozejoj konstruitaj por fabrikoj, superaj lernejoj kaj universitatoj.
Turismo
Unika estas la Infana Parko de Harbino, kiu havas la solan infanfervojon en Ĉinio. Konstruita en 1956, ĝi estas du kilometrojn longa, kun stacio Pekino ĉe unu fino kaj stacio Ĥarbin ĉe la alia. La malgranda trajno, tirata de dizellokomotivo, havas sep buntajn vagonojn kaj povas transporti ducent pasaĝerojn. La personaro de la fervojo: la stacioadministrantoj, inĝenieroj, konduktoroj, biletvendistoj, trajnogardistoj kaj ĉefo de la vagondeĵorantaro estas lernejanoj malpli ol 13-jaraj. Ili laboras kaj ludas laŭvice.
Ankaŭ alia specialaĵo de Harbino aperas en la Printempa Festo (ĉina tradicia Novjaro). Tra la lando estas la tradicia kutimo de la sezono festocele pendigi paperlanternojn. Ĉi tie oni faras lanternojn el glacio, oni lasas akvon glaciiĝi en poto, poste eltiras kaj kavigas en la centro, kien oni metas kandelon aŭ olelampon. La lanterno ne fandiĝas, ĉar la ekstera temperaturo restas sub la nulo. Fari glaci-lanternojn jam fariĝis kutimo, sed ili ne plu estas simple faritaj el poto. En la Lanternfesto, la 15-a tago de la unua monato laŭ la ĉina luna kalendaro, mamutaj blokoj da glacio estas tranĉitaj el la rivero Songhua. Martelo, ĉizilo kaj muldiloj uziĝas kaj post kelkaj horoj blokoj fariĝas vazoj da floroj, figuro de skiisto, karpo aŭ kokino. Glacidomegojn oni faras el blokoj cementitaj kune per akvo. Kontraŭ la blua ĉielo ili estas kristale blankaj. Vespere oni lumigas ilin kaj la publikaj placoj kaj parkoj vigliĝas per la glaciarto – miriado da desegnoj kreitaj de la amatoraj kaj profesiaj glaci-skulptistoj de Harbino.
Klimato kaj ekologio
La vintro en Harbino estas nekontesteble malvarmega. La meza temperaturo de decembro ĝis februaro estas -30 °C kaj multe neĝas. Sed adaptiĝinte al la malvarmego, oni trovas certajn ĝuojn, kiujn nur Harbino povas oferti. Lakto vendiĝas brikforme. Frostiĝintajn pirojn oni liveras al aĉetantoj. Degelinte en malvarma akvo, la piroj estas aparte gustoplenaj kaj estas populara frandaĵo dum la Printempa Festo
Novembre de 2005, la urbego restis sen trinkakvo, ĉar la riveron Songhua poluis benzolo.
Esperanto en Harbino
La unua kaj plej fama esperantisto estis: Nikolaj Kazi-Girej aŭ Nikolao Aleksandroviĉ Kazi-Girej' (naskiĝis la en Peterburgo, mortis la  en Harbino) estis rusa esperantisto el Kaŭkazo kaj civila ĉefinĝeniero en Ĉina Orienta Fervojo.
Li kunfondis kaj prezidis Manĉurian Esperanto-Societon. Li tradukis du rakontojn de Vsevolod Garŝin en 1896. En 1902 li publikigis (en sep eŭropaj lingvoj kaj Esperanto) leteron pri Esperanto, adresitan al Geografia Societo en Antverpeno.
Judoj en Harbino
Sekve de la Oktobra Revolucio alvenis al Harbino amaso da rifuĝintoj kaj la urbo fariĝis la plej granda enklavo de Blankaj rusoj ekster la Rusio. En la urbo ekzistis ankoraŭ multnombra de pli frua tempo la socio de judoj, konsistanta ĉefe de rusaj kaj germanaj judoj, kiuj rifuzis al Fora Oriento (Malproksima Oriento) pro la persekutado en Eŭropo. Interalie la gepatroj de ĉefministro de Israelo Ehud Olmert.
Poloj en Harbino
La apero kaj disvolviĝo de pola socio en Harbino dum la jaroj 1898 - 1916
La genezo kaj dinamika disvolviĝo de la urbo Harbino en nord-orienta Ĉinio kaj samtempe ĉefurbo de la provinco Hejlongĝjango, estis ligita kun la kanstruado de orientĉina fervojo fare de Rusia Imperio. La urbon Harbino fondis en la jaro 1898 pola inĝeniero Adam Szydłowski proksime de malgranda vilaĝo ĉe la bordo de la rivero Songhua (Songhuajiang), iam nomata Sungari. La uŭtoro de la unua urboplano estis ankaŭ polo, inĝeniero Konstanty Jokisz. En Harbino dum la komenco estis granda amaso de poloj laborantaj por Rusia Imperio. Tial aperis la katolikaj preĝejoj kaj funkciis kulturaj kaj karitataj (filantropiaj) societoj. La unuaj poloj kiuj aperis sur la teritorio de Manĉurio, estis la militkaptitoj el la dua duono de la 17a jc. La Rusa Imperio formis de ili sub la gvido de tri rusoj Ĉerniĥovski la militajn taĉmentojn, kiuj trairante la riveron Amuro invadis la sudajn teritoriojn de ĝi kaj la iaman urbon Ajgun t.e. la nunan urbon Heihe. Bedaŭrinde ne ekzistas la precizaj informoj, kiuj permesus montri la siluetojn de ili. Amase la poloj aperis en Manĉurio post la fiasko (falo) en Pollando de la Januara Ribelo (1863-1864) kontraŭ la Rusia Imperio. La ribelo finiĝis per malvenko de ribelintoj. Kelkdek miloj estis mortigitaj en bataloj, preskaŭ mil ekzekutitaj, ĉ. 38 mil ekziligitaj al la plej foraj partoj de la Impario i.a. al Siberio, Turkestano kaj Manĉurio, kaj ĉ. 10 mil elmigris. Tamen nur postaj la libervolaj venoj de poloj komencigis la rimarkeblan plinombriĝon de pola grupo. Tio ĉefe okazis lige kun la konstruado de la Ĉina Orienta Fervojo.
Partnerurboj
Harbino havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj eksterlandaj urboj:
Vidu ankaŭ
Pola Semajn-revuo (Harbino)
Ponto Ĉaotianmen
La Ponto Ĉaotianmen (en simpligita ĉina skribo: 朝天门长江大桥; en tradicia ĉina: 朝天門長江大橋; en pinjino: Cháotiān mén chángjiāng dàqiáo), estas fervoja grava ponto en Ĉinio.
La nuntempa plej granda arkoponto en la mondo estas la Ponto Ĉaotianmen super la rivero Jangzio kun longo de 1,741 m kaj spano de 552 metroj. La ponto estis malfermita la 29an de Aprilo, 2009 en Ĉongĉingo, Ĉinio.
Ikki Sasaki
Ikki Sasaki (佐々木 一輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis kaj Kataller Toyama.
Shogo Onishi
Shogo Onishi (大西 勝俉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, Azul Claro Numazu kaj Kagoshima United FC.
Untershausen
Untershausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Petersberg (Erfurto)
La Petra Monteto estas la urba monteto de Erfurto.
Historio superrigarde
Antaŭe sur la monteto estis estinta frankonia landlima fortikaĵo, poste alvenis la benediktanoj fondontaj la Monaĥejon Sanktaj Petro kaj Paŭlo. Finfine la majencanoj konstruis citadelon. Ĝi konsistas el ok bastionoj (laŭ la senco de horloĝa montrilo): Michael, Johann, Franz, Philipp, Leonhardt, Kilian, Martin, Gabriel. Unuaj modernaj remparfarplanoj estis sub la svedoj, fare de Casper Vogell.
La citadelo
Ĝi estas unu el la tre malmultnombraj fortresoj barokaj tutmonde, kiuj per bona kvalito kaj impona grandego ankoraŭ hodiaŭ impresas. Precipe danke al la ĝis 22 metrojn altaj muroj kun pentrindaj gardo-orieloj, lunetoj kiel ankaŭ ravelinoj. La ĉirkaŭa muroringo estas 2234 metrojn longa kaj eblas laŭiri ĝin ĉe la piedo de la muroj.
Atrakcioj
Porturismaj eventetoj estas la irado tra la gangoj kun torĉoj, la vizito de eta muzeo kaj de plene funkcianta historia bakejo kie oni faris panon unufoje po semajno. Antaŭ ĉio tamen estas imponaj la belvidoj ravaj de sur la Leonard-bastiono, kiu funkcias kvazaŭ kiel balkono super Erfurto. La aranĝo de belvido sur tiu bastiono faritis en 1965. Ĉe bonaj veterkondiĉoj oni vidas ĝis Vajmaro kaj Oberhof. En aprilo 2000 malfermitis en moderna kaj ege pridisputita konstruaĵo informadcentro kaj panorama kafejo kun ĉ. 90 sidlokoj. En septembro 2006 malfermitis 1,8 ha granda "civitana parko" sur la bastionoj Johann kaj Franz (kie estis antaŭe garaĝoj de la polico): pli ol 50 arboj, multaj benkoj, ludiloj, ludejoj kaj herbejoj invitas al ripozumado. Samtempe faritis novaj alirejoj per ŝtuparoj el ŝtalo.
Konstrufazoj
Post la reakiro de Erfurto danke al francaj dungotrupoj la ĉefepiskopo de Majenco ekkonstruigis en 1665 la "Johann-Philipps-burgon". Arĥitekto estis la italo Antonio Petrini. Dum la unua konstrufazo oni konstruis 8 bastionojn laŭ la nova itala sistemo; la komandantejo, la kazernoj kaj la eksteraj muroj venis en 1707/26 en la kuro de novaj plifortigoj laŭ la planoj de Maximilian von Welsch, kiu sekvis la sistemon de Vauban. Finfine inter 1814/73 fariĝis la lasta alikonstruo laŭ la prusa metodo pri citadelaranĝo.
Rezulto estis pli fortikaĵo kontraŭ la Erfurtanoj, ol fortikaĵo por la Erfurtanoj kontraŭ malamikoj de ekstere! Tiam fariĝis ankaŭ la belega ejo de la komandantaro kun la majenca blazono. Proksime bone videblas aliaj defendaranĝoj kiel levoponto, foso, herso, ŝirmbalustradoj. Ekde 1802 regis la prusoj kaj inter 1806-1813 Napoleono. Poste la komplekso estis armea ĝis la 1945-a jaro. Dum la liberigaj militoj kontraŭnapoleonaj la fortikaĵoj ekbrulis. Tiam plejmulte suferis la monaĥeja preĝejo, kiu nelonge post tio fariĝis deponejo soldata. Dum la nacisocialisma tempo troviĝis sur la monto ekzekutejo; dum GDR-tempo estis polica lernejo surmonte. Ekzistis eĉ planoj konstrui tie ĉi loĝdomblokoj. Sur la Petersberg estas ankaŭ la erfurta filio de la Jahn-instanco por la dosieroj de la sekreta servo de GDR.
Ĉe la piedo de la monteto, en la iama malliberejo de Stasi en la Andreo-strato, troviĝas moderna memorig- kaj klerigadloko. Ekde 1999 troviĝas ĉe citadela remparo la Federacia laborjura tribunalo de Germanujo.
NGC 6394
NGC 6394 (aliaj indikoj — UGC 10889, MCG 10-25-55, ZWG 300.45, IRAS17296+5940, PGC 60410) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vira
Vira havas la sekvantajn signifojn:
Geografia nomo
Vira estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Preĝejo Reviviĝinta Kristo (Budapeŝto)
Kirko Reviviĝinta Kristo  estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya.
Historio
Post Traktato de Trianon multe da hungaraj rifuĝintoj alvenis ankaŭ en Kőbánya. Post jaroj ili formis kolonion, ties kirko estis konstruita en la jaroj 1924 kaj 1925. Ĝi iomete similas al kirkoj en Transilvanio pro la rifuĝintoj el Transilvanio. La unua orgeno alvenis en 1930. Dum la 2-a mondmilito 9 bomboj trafis la preĝejon. Ĝi renoviĝis post 2 jaroj, sed la pli nova orgeno alvenis nur en 1950.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaro. La fasado estas malsimetria, ĉar maldekstre la kvadrata turo altiĝas. En mezo de la fasado 4 arkadoj estas videblaj, malantaŭe estas la ĉefenirejo. Antaŭ la ĉefenirejo estas skulptaĵo pri Elizabeto de Hungario farita en 1931. La navo estas seslatera, do estas ĉefnavo kun du flanknavoj. Post la enirejo troviĝas altaro pri Sankta Antonio el Padovo, la ceteraj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Jozefo kaj Sankta Maria. La sanktejo estas plurlatera, la ĉefaltaro estis kreita en 1940. Tie estas videbla skulptaĵo pri Reviviĝinta Kristo.
Kermeso okazas en la 2-a dimanĉo dum Pasko.
Paedophilia : The Radical Case
Paedophilia : The Radical Case ("Pedofilio: La radikala kazo") estas eseo pri pedofilio aperinta en 1980, verkita de la pedofilia aktivulo kun duobla ŝtataneco irlanda kaj brita Tom O'Carroll, prezidinto de la asocio Paedophile Information Exchange. Ĝi eksplicite defendas la normaligon de konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj.
Tom O'Carroll baziĝas sur la studoj de Sigmund Freud pri la infana sekseco por defendi la ideon, ke la infanoj kaj adoleskantoj povas deziri, konsenti kaj ĝui seksrilatojn kun plenkreskuloj. La aŭtoro eksplikas, ke ĉiu etapo de seksrilato inter plenkreskulo kaj infano povas esti "intertraktita" per "spuroj kaj signoj, parolaj kaj ne parolaj, tiamaniere ke ĉiu parto indikas al la alia tion, kion ĝi konsentas aŭ ne". Rilate al la supozata "naiveco" de la infanoj pri sekso, O'Carroll asertas, ke ĝi estas kontraŭvola konsekvenco de la misinformado pri sekseco al kiu ili estas elmetitaj.
La libro montras plurajn kazojn de infanoj kiuj havis seksrilatojn kun plenkreskuloj, kun la celo pruvi, ke la neplenkreskuloj spertis ilin kiel pozitivaj ĝis interveno de la leĝo, momento ekde kiam ili iĝis malagrablaj pro la psikologia premo al kiu ili estis submetitaj de la jura maŝino.
Ryota Watanabe
Li futbalis ĉe Ehime FC, AC Nagano Parceiro, Azul Claro Numazu kaj Fujieda MYFC.
Juri Oleŝa
Juri Karloviĉ Oleŝa (ruse Юрий Карлович Олеша, naskiĝis la 3-an de marto 1899 en Odeso - m. oktobro majo 1960 en Moskvo) estis rusa verkisto. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj verkistoj de la sovetia epoko kaj unu el la malmultaj, kiuj kapablis verki verkojn kun daŭra arta valoro malgraŭ la premo de cenzuro. Kune kun Ilf kaj Petrov, Isaak Babel kaj Konstantin Paustovskij, li estas konsiderata parto de la verkista lernejo de Odeso.
Biografio
Juri Olesja kreskis en Odeso kaj debutis kiel verkisto en la 1920-aj jaroj. Li estas unu el la tiel nomataj "kunuloj" aŭ komplicoj de la sovetia ŝtato. Ekde la 1930-aj jaroj li vivis izolite kaj luktis kun sia alkoholismo. Li tiam verkis interalie filmajn manuskriptojn kaj filmajn recenzojn. Li estis artiste stilkonscia verkisto. En la 1930-aj jaroj multaj el la amikoj kaj konatoj de la verkisto estis subpremitaj. La ĉefaj verkoj de Oleŝa mem (inter 1936 ĝis 1956) ne estis represitaj.
Verkaro
Plej fama estas lia romano Envio (Zavist, 1927), kiu montras la kontraston inter efikaj sovetiaj homoj kaj paralizitaj individuistoj.
Funde reviziita eldono de la taglibroj de Oleŝa estis publikigita en 1999 sub la titolo "La Libro de Adiaŭo" (redaktoro V. Gudkov).
Krom romanoj kaj taglibraj noticoj, li verkis teatraĵojn, poemojn kaj filmscenariojn.
25781 Rajendra
25781 Rajendra estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ashoka Sanjaya Rajendra, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Loudoun County Academy of Science de Sterling (Virginio, Usono).
Nogaredo
Nogaredo estas komunumo de Italio.
János Szerekován
SZEREKOVÁN János [pro. serekova:n]) estas hungara operkantisto (tenoro). Li naskiĝis en Târgu Mureş (Rumanio) en 1975.
Kariero
János Szerekován apartenis al la hungara minoritato de la lando. Li studis en fako de violono, poste de kanto en loka muzikliceo. En 1998 li fariĝis membro de filhamonia ĥoro de Târgu Mureş, en 2001 de la ĥoro de Hungara Radio de Budapeŝto. Pli poste li studis en la Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, lia ĉefinstruisto estis Boldizsár Keönch. Li debutis en 2003 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Lia internacia kariero komenciĝis en 2011. Okaze de Operfestivalo Gut-Immling (Germanujo) li kantis la rolon Don Ottavio (Mozart: Don Giovanni).
Untersiemau
Untersiemau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coburg kaj en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Coulanges (Loir-et-Cher)
estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ), proksimume naŭ kilometrojn okcidente de la departementa ĉefurbo Blois kaj ekde la 1-a de januaro 2017 apartenas al la nova komunumo Valloire-sur-Cisse. Fine de en la loĝloko vivis.
Izobutila fenila karbonato
Izobutila fenila karbonato aŭ karbonato de izobutilo kaj fenilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fenolo, izobutanolo kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Izobutila fenila karbonato posedas 11 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn, kaj 3 oksigenatomojn. Izobutila fenila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj izobutilaj kaj benzenaj derivaĵoj.
4269 Bogado
4269 Bogado estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉilia astronomo Carlos Torres elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la paragvajan amatoran astronomon "Manuel D. Bogado", kiu estas konata por siaj laboroj pri astrofotografio kaj la variantaj steloj.
Paeonia delavayi
La peonio de Delavay (Paeonia delavayi) estas arbusto de 1,50 ĝis 2 metroj alta, de la familio de la Paeoniaceae, ĝi devenas de la sud-okcidento de Ĉinio.
En 1884, la pastro Jean Marie Delavay malkovris apud glaĉero en la regiono de Lijiang, en Junano (Ĉinio), je 3500 m da altitudo, ŝirmitan malantaŭ roko, sovaĝan peonion kun sombraj ruĝaj floroj, nekonatan ĝis tiam (ŝajnas ke la ĉinoj mem ne ĝin konis). Ĝi estis nomita Paeonia delavayi, en 1886 de Adrien Franchet de la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo. Kultivita en Parizo, ĝi floris por la unua fojo en 1892. Ĝia ĉina nomo estas 滇牡丹 diānmǔdān.
La klasifiko de la arbustaj peonio estas la objekto de multnombraj diskutadoj. Por Hong kaj kunlaborantoj (1998), la grupo P. Delavayi estas tre ŝanĝiĝema interne kaj inter la loĝantaroj. Tiuj kontinuaj variadoj kaj sen korelacioj inter karakteroj konduktas rekoni nur unu specion P. Delavayi, sen taksonoj sub la specio. Paeonia lutea, P. Potaninii kaj iliaj formoj estas reduktitaj al la sinonimo kun P. Delavayi.
Priskribo
La peono de Delavay (laŭ la larĝa senso de Hong kaj al. 1998) estas arbusto de 150 ĝis 180 cm alta, tute senhara, kun staŭda ligneca tigo kaj havanta defalemajn foliojn. La ĉefa formo de reproduktado estas per stolono. La radikoj estas ŝpinilformaj.
La folioj estas senharaj. la folitigoj de la subaj folioj longas 7-10 cm kaj disiĝis triparte. La folieroj estas aranĝitaj kiel branĉoj en plumo, ili estas profunde lobaj aŭ dentaj. La pintaj segmentoj estas liniaj aŭ lancoformaj.
Ĉiu tigo portas 1 ĝis 3 florojn, pinta kaj aksaj, pendantaj, de 6 ĝis 9 cm de diametro. La brakteoj estas verdaj kaj foliformaj. La 2-9 rondoformaj staŭdaj sepaloj estas verdaj kun roza bazo aŭ plene purpura. La petaloj de 7 ĝis 11 estas de koloroj variaj : ruĝaj aŭ ruĝaj brunaj (en la strikta formo), plene flavaj aŭ flavaj kun purpura bazo (en P. Lutea), foje blankaj, verda-flavetaj, oranĝaj. La disko formas kiel tre videbla lobo, karna, ĉirkaŭante la bazon de la karpeloj. La multnombraj stamenoj longas de 13 ĝis 20 mm. Ili havas karmezinajn stamentigojn malhelajn aŭ flavajn. Polenujarojn estas flavaj. La 3-6 senharaj konusaj karpeloj finiĝas en mallonga stiluso. La florado okazas dum la monatoj de aprilo kaj junio.
La fruktoj estas folikloj starigitaj, de 4 × 1,5 cm, brunaj al matureco, senharaj, duon-vastaj, kun dikaj vandoj.
Ekologio
Oni trovas ĝin en la centro kaj norde de la Junano, okcidente de la Siĉuano kaj en la sud-oriento de Tibeto.
La specio estas sur la listo de la specoj minacaraj.
Tiu specio estas kultivita ekde 1892.
Uzo
La ŝelo estas uzata kiel medicina materio ĉe la Sichuan sub la nomo de 西昌丹皮 xichangdanpi, komerca vario de 牡丹皮 mǔdānpi, en anstataŭilo de P. Suffruticosa 牡丹 mǔdān.
Natria karbonato
Natria karbonato (ankaŭ konata kiel natro) estas salo de la karbonata acido. Kiel nutraĵa aldonaĵo gi havas la E-numeron E500.
Formoj
Natria karbonato estas polimorfa; depende de premo kaj temperaturo ĝi kristaliĝas al diversa kristalsistemo, kiu povas esti senakva aŭ enhavi kristalakvon hidrato.
Stacio Kitayama (Kioto)
Stacio Kitayama (japane: 北山駅 [Kitajama-eki], angle: Kitayama Station) estas fervoja stacio en Kita-ku, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Kiota Urba Subtera Fervojo: Linio Karasuma.
Antoine-François de Fourcroy
Antoine François de Fourcroy (1755-1809) (n. en Parizo, 🇫🇷, 15-a de junio 1755 - m. en Parizo, 🇫🇷, en la 16-a de decembro 1809) estis franca kemiisto kaj kunmalkovrinto de la kemia elemento iridio. . Li estis filo de Jean Michel de Fourcroy (1710–1783) kaj Jeanne Laugier.
Stacio Matsugasaki
Stacio Matsugasaki (japane: 松ヶ崎駅 [macugasaki-eki]) estas komuna nomo de du fervojaj stacioj en Japanio:
Solkan-ponto
Kun malfermo (spano) de 220 m, la Solkan-ponto (Solkanski most, Ponte di Salcano) super la rivero Soĉa en Solkan ĉe Nova Gorica en Slovenio, estas arkoponto (laŭ fervoja terminaro ĝi estas viadukto) kaj la dua plej granda ŝtonponto en la mondo kaj la plej longa fervoja ŝtonponto. Ĝi estis kompletita en 1905. Ties arko de 85 m, kiu estis konstruita el ĉirkaŭ 5 000 tunoj de ŝtonblokoj en ĝuste 18 tagoj, estas la duaj ple granda ŝtonarko en la mondo, superpasita nur de Friedensbrücke (Syratalviadukt) en Plauen, kaj la plej granda fervoja ŝtonarko. La arko de Friedensbrücke, kiu estis konstruita en la sama jaro, havas spanon de 90 m kaj trapasas la valon de la rivero Syrabach. La diferenco inter ambaŭ estas ke la Solkana Ponto estis konstruita el ŝtonblokoj, dum la Friedensbrücke estis konstruita el miksaĵo de pistita ŝtono kaj cementa mortero.
NGC 6395
NGC 6395 (aliaj indikoj — UGC 10876, MCG 12-16-39, ZWG 339.44, IRAS17272+7108, PGC 60291) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Astraĥano-Kalmuka naftogasa distrikto
La Astraĥano-Kalmuka naftogasa distrikto estas naftogasa distrikto, kiu okupas la sud-okcidentan parton de Ĉekaspia naftogasa provinco. Sud-okcidente ĝin limigas Karakulo-Smuŝkova falto-surŝova zono de la Karpinskij-kresto. Okcidente ĝin limigas Karasala monoklinalo, norde — Centro-Ĉekaspia depresio kaj oriente — Meĵdureĉenska levozono.
Strukturo
La sedimenta kapoto de la distrikto estas dika 9 ĝis 18 mil metrojт kaj formita de la terigeno-karbonato-halogenaj fanerozoikaj strukturoj kaj eble de tiuj de la malfrua antaŭkambrio.
Oni povas klasifiki la du ĉefajn naftogasajn kompleksojn: la subsala kaj supersala.
La supersala komplekso enhavas naftajn kaj gasajn kuŝejojn en la ĵurasiaj (la Verbluĵje, Kasatkina, Beŝkula minejoj), kretaceaj (la Pustinoje minejo), la paleogenaj (la Ĉapajeva, Caricina kaj aliaj minejoj) sedimentaĵoj. Parte industrie gravaj alfluoj de nafto kaj gaso estas ricevitaj el la filipovska horizonto de la kungura ŝtupo de la malsupra permio kaj el la subkarbonataj devoniaj rokaĵoj.
Komencaj naftogasaj resursoj estas taksataj je 5 ĝis 12 miliardoj da tunoj da kondiĉa fuelo.
Nomi
Nomi estas komunumo de Italio.
Natz-Schabs
Natz-Schabs - por kiu aldona itallingva nomo Naz-Sciaves estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brixen, Franzensfeste, Lüsen, Mühlbach, Rodeneck kaj Vahrn.
Szczecin Łękno
Szczecin Łękno (ĝis 1945 germane: Stettin Westend) estas fervoja haltejo en Szczecin, Pollando (antaŭe fervoja stacidomo). Ĝi estas lokita ĉe la strato de Paweł Jasienica, proksime de avenuo de Pola Armeo (provinca vojo No. 115). Ĝi troviĝas en la okcidenta parto de la setlejo Łękno, sur ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński.
Natz-Schabs
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (94%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 5% parolas denaske la italan kaj 1% la ladinan.
Szczecin Łękno
En la jaro 1945 la stacio akiris nomon Szczecin Pogodno, dum post unu jaro la stacio estis nomita Szczecin Łękno. Fervoja halteja Łękno lokitas proksime de la Roza Ĝardeno "Różanka", Arbaro Arkoński kaj parko de Kasprowicz. La plej proksima haltejo de la urba transporto estas "Traugutta".
Interkonektoj
Proksime de la stacidomo situas la haltejoj de tramlinioj kaj buslinioj; ili havas nomon "Traugutta".
Unterspreewald
Unterspreewald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald, Brandenburgio kaj estas membro de la samnoma komunumaro Amt Unterspreewald, libervola ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj dividas iujn komunajn taskojn. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Konstitucio de Filip Orlik
La Konstitucio de Filip Orlik aŭ Paktoj kaj konstitucioj de rajtoj kaj liberecoj de la Zaporogoj (en ukraina Конституція Пилипа Орлика (Konstytutsiya Pylypa Orlyka); Пакти і Конституції прав і вольностей Війська Запорозького (Pakty i Konstytutsii Prav i Volnostei Viyska Zaporozkoho)}}, en latina Pacta et Constitutiones Legum Libertatumque Exercitus Zaporoviensis) estis konstitucia dokumento de 1710 verkita de Hetmano Filip Orlik, nome kozako de Ukraina, tiam ene de Respubliko de Ambaŭ Nacioj.
Ĝi establis demokratan normon por la povdisiĝo en registaro inter la leĝdonaj, plenumaj, kaj juĝistaraj branĉoj, bone antaŭ la publikigo de Spirito de la Leĝoj de Montesquieu. Tiu konstitucio ankaŭ limigis la plenuman aŭtoritaton de la hetmano, kaj establis demokratie elektitan kozakan parlamenton nome la Ĝeneralan Konsilion. Tamen, la projekto de Orlik por sendependa ukraina Ŝtato neniam realiĝis, kaj lia konstitucio, skribita en ekzilo, neniam estis ratifikita. Ĉiukaze ĝi estis unika en sia historia periodo, kaj estis unu el la unuaj ŝtataj konstitucioj en Eŭropo.
Unterstadion
Unterstadion estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donaukaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lajos Gyenes
Lajos Gyenes [lajoŝ djeneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyenes Lajos estis hungara juda arkitekto, pentristo. Lia origina familia nomo estis Gottlieb.
Lajos Gottlieb naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Gyenes akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1910. Post siaj studoj li studvojaĝis al Italio, kie li lernis pentroarton. Hejmenveninta li estis en Artistkolonio de Nagybánya, poste li ekspoziciis ekzemple en Arthalo Budapeŝto. Tiam li havis arkitekturan postenon en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li edziĝis en 1919. En 1924 li malfermis arkitekturan atelieron kun Kornél Neuschloss, sed en la sekvaj jaroj li kunlaboris ankaŭ kun aliaj arkitektoj. Li estis mortpafita dum la holokaŭsto.
NGC 6396
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sagua palmo
La Sagua palmo - dunome Metroxylon sagu - estas genro de arekacoj. Ĝi originas en tropika sudorienta Azio, pli precize en Indonezio (okcidenta Nov-Gvineo kaj la Molukoj), en Papuo-Nov-Gvineo, Malajzio (kaj en duoninsula Malajzio kaj Saravako) kaj eble ankaŭ la Filipinoj (kvankam ĝi eble estis enkondukita tien).
El ĝi produktiĝas saguo, nutra grio ekstraktata el la medolo palmarba.
La prezidanto estas mejdo!
La prezidanto estas mejdo! (japane 会長はメイド様!, kajĉo va mejdo-sama!) estas serio de japanaj bild-literaturaj verkoj, celantaj knabinajn legantojn. La verkinto estas Hiro Fuĝivara. Nun 14 ĉef-rakontoj estas publikitaj. Kreado de la laŭa samnoma desegnofilmo komenciĝis en la 1-a de aprilo de 2010-a.
Rakonto
Altlernejo Sejka, iam estinta nur por knaboj kaj konata pro ĝiaj sovaĝaj lernantoj kaj pro esti timiga loko por knabinoj, antaŭ-nelonge iĝis lernejo por kaj knaboj kaj knabinoj. Ĉar la knabinaj lernantoj plu estas pli malmultaj ol la knabaj, Misaki Ajuzava decidas mem ŝanĝi la lernejon kaj igi la knabinojn senti sin sendanĝeraj. Pene ekzercinte, lerninte kaj eĉ iĝinte la unua virina estro de la lerneja konsilantaro, Misaki nun estas konata inter knaboj kiel postulema knabo-malŝateganta kontrolisto, kaj por la instruistoj kaj amikinoj ŝi estas lumanta espero.
Sed kvankam ŝi tiel aspektas, ŝi kaŝe laboras kiel mejdo en mejdo-manĝejo por subteni sian familion. Bedaŭrinde la pene-gajnita respekto komencas esti en danĝero, kiam konata, bela, kaj malofte esprimanta iujn ajn sentojn Takumi Usui interesiĝas en ŝi post trovi ŝin en mejdo-vestoj post instruoj.
Mezzovico-Vira
Mezzovico-Vira estas komunumo de la komunumaro Taverne kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1254 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Coulommiers-la-Tour
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Mezzovico-Vira
Geografio
Mezzovico-Vira situas ĉe la bordo de la rivero Vedeggio sude de la montopasejo Monte Ceneri, proksimume 15 kilometrojn norde de la urbo Lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Mezzovico kaj Vira.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,21 km², de kiuj 66,4% estas kovritaj de arbaro, 11,1% servas por agrikulturo kaj 10,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mezzovico-Vira limas en nordo, sudo kaj okcidento al Monteceneri, kaj en oriento al Capriasca.
Trafiko
Tra Mezzovico-Vira pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2, kiu de Belinzono kondukas trans la montopasejo Monte Ceneri al Lugano kaj la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo situas 3 kilometrojn norde de la komunumo en Rivera. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lugano al Belinzono.
Boršice u Blatnice
Situo
La viteja municipo Boršice u Blatnice situas en valo de rojo Boršický potok, parte sur teritorio de PPR Blankaj Karpatoj proksimume 16 km sudoriente de Uherské Hradiště. Tra la municipo kondukas viteja pado Strážnická.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1283.
Mezzovico-Vira
Historio
La unua dokumenta mencio de Mezzovico-Vira datiĝas el la jaro 1335 Medio Vico kaj Vira. Apud la preĝejo San Abondino en la jaro 1990 estis malkovrita tombejo el la romia epoko. Dum mezepoko Mezzovico-Vira apartenis al la valkomunumo Carvina. Mezzovico kaj Vira jam tradicie ek de mezepoko formis komunumon. Post konstruo de aparta preĝejo en Vira en la jaro 1838 el la komuna paroĥo tamen fariĝis du apartaj paroĥoj. La 25-an de novembro 2007 la civitanoj de Mezzovico-Vira voĉdonis nee al kuniĝo kun 6 najbaraj komunumoj al nova komunumo Monteceneri, kial la komunumo konservis sian sendependecon kaj nun estas preskaŭ enklavo en la nova komunumo, kiu de tri flankoj ĉirkaŭas ĝin.
Unuigita Socialisma Partio (Francio)
La Unuigita Socialisma Partio ( "Parti Socialiste Unifié" aŭ PSU) estis franca politika partio fondita la. Ĝi reprezentis je sia fondiĝo la tendencojn de la dua maldekstro, kiu politike situis inter la socialdemokratia Franca Sekcio de la Laborista Internacio (SFIO) kaj la Franca Komunisma Partio (PCF), la PSU sin dissolvis en novembro 1989.
La PSU apogis sin sur la transformiĝo (kaj laikiĝo) de la Franca Konfederacio de Kristanaj Laboristoj (CFTC) en Francan Demokratian Konfederacion pri Laboro (CFDT) kaj defendis, en la jardeko de 1970, la memzorgisman eksperimenton, subtenanta aparte la laboristoj de la entrepreno Lip. La unua sekretario estis, de 1960 ĝis 1967, Édouard Depreux, eksa socialisma ministro pri enlandaj aferoj, poste Michel Rocard, de 1967 ĝis 1973.
Alain Badiou estis unu el la fondintoj kaj tre aktiva en la partio.
Edward Said
Edward Wadie SAID, (إدوارد وديع سعيد; naskiĝis la en Jerusalemo, mortis la  en Novjorko) estis, krom fama literatura teoriisto kaj kritikisto, ankaŭ tre konata palestina aktivisto.
Said naskiĝis en Jerusalemo en anglikana medio, sed pasigis la infan-aĝon en Kairo, Egiptujo, escepte de pluraj longaj restadoj en Palestino. Li diverse diplomiĝis ĉe Victoria College en Kairo kaj ĉe la universitatoj de Princeton kaj Harvard. Dum multaj jaroj li instruis Anglan Lingvon kaj Komparan Literaturon ĉe la universitato de Columbia. Li instruis ankaŭ en la universitatoj Johns Hopkins, en Harvard, kaj Yale. Li parolis flue la anglan kaj la francan, same kiel la parolan kaj la norman arabajn.
Orientismo
Said iĝis plej konata pro sia priskribado kaj forneado de kion li opiniis nura aro da missupozoj subkuŝantaj en la diroj kaj agoj de t.n. Okcidento vidalvide al t.n. Oriento. Ĉi tian sintenon li nomis orientismo.
En sia libro Orientalism (Orientismo, 1978), Said denuncis "la subtilan kaj konstantan eŭropcentran antaŭjuĝadon kontraŭ arab-islamaj popoloj kaj ĉi ties kulturo". Li asertis, ke longa tradicio de falsaj kaj romantismaj bildoj de Azio kaj t.n. Mezoriento en la t.n. okcidenta kulturo efektive servis kiel implicita pravigo de la koloniaj kaj imperiaj ambicioj de Eŭropo kaj Usono. Verkante en 1980, Said ruze antaŭvidis la mondpercepton postan al la terorismaj atakoj kontraŭ Novjorko de la 11-a de septembro, 2001:
Kritikante liajn teoriojn, Christopher Hitchens skribis ke Said rifuzis ajnan eblecon de tio, "ke rekta engaĝiĝo de Okcidento en la regiono estus legitima" kaj ke liaj analizoj rigardas "ĉian montron de eŭropa scivolo pri Oriento kiel parton de granda plano por ekspluati kaj refari tion, kion okcidentanoj vidas kiel pasivan, riĉan, sed last-instance malŝatindan 'orientan' sferon".
Aktivado
Kiel palestina aktivisto, Said defendis la rajtojn de palestinanoj en Israelo kaj la okupataj teritorioj. Dum multaj jaroj, Said membris en la Palestina Nacia Konsilio, sed li rompis rilatojn kun Jaser Arafat ĉar li kredis ke la Interkonsentoj de Oslo subskribitaj en 1993 perfidis la rajton de palestinaj rifuĝintoj reveni al siaj hejmoj antaŭaj al la Israelo de 1967. Li ankaŭ kontraŭis la oslan formulon krei palestinan umon eksteran al Israelo en Cisjordanio kaj Gazo, sed male pledis por la kreo de unu ŝtato, kie araboj kaj judoj ĝuus egalajn rajtojn (kion oni ofte nomas la dunacia solvo). Liaj rilatoj kun la Palestina Aŭtoritato tiel aĉis, ke la gvidantoj de la PA iam proponis malpermesi liajn verkojn.
En julio, 2000, li estigis polemiketon okaze de ŝtonĵetado ĉe la liban-israela limo.
La libroj de Said pri la israela okupado de Palestino inkludas The Question of Palestine (La demando Palestino, 1979) kaj The Politics of Dispossession (La politikoj de senposedigo, 1994).
Edward Said mortis 67-jara in Novjorko post longa luktado kontraŭ leŭkemio.
Courbouzon (Loir-et-Cher)
Courbouzon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Edward Said
Vidu ankaŭ
Orientalismo (libro)
Sudamerika Virina Futbal-Ĉampionado
La Sudamerika Virina Futbal-Ĉampionado - hispane Sudamericano Femenino- estas la sudamerika kontinenta ĉampionado de virina futbalo. Ĝin ĉiun kvaran jaron okazigas la kontinenta konfederacio CONMEBOL. La turniro samtempe estas la kontinenta kvalifikigo por la Virina Futbala Mondpokalo, en kiu rajtas partopreni unu nacia teamo el Sudameriko. La ĉampionado okazas ekde la jaro 1991 - en la unuaj du turniroj nur partoprenis 3 respektive 5 naciaj teamoj, sed ekde la jaro 1998 konkursas teamoj de ĉiuj 10 naciaj membroasocioj de la CONMEBOL teil. La teamoj de Brazilo kaj de Ĉilio estas la solaj, kiuj ĉiam partoprenis. La turniro komence okazis en malregula ritmo, sed ekde la jaro 2006 ĝi estas okazigata ĉiun kvaran jaron, unu jaron antaŭ la Virina Futbala Mondpokalo, kaj estas ties kontinenta kvalifikiga turniro. Krome per la turniro decidiĝas pri la sudamerikaj teamoj partoprenantaj la turniron de virina futbalo en la Someraj Olimpikoj. Laŭ la stato de somero 2011 la konfederacio CONMEBOL rajtas je po du partoprenantaj teamoj en la monda ĉampionado kaj en la Somera Olimpiko. Rekorda ĉampiono estas la brazila virina nacia teamo de futbalo, kiu kvinfoje venkis la turniron.
Krom la bolivia virina nacia teamo de futbalo, ĉiu teamo almenaŭ unufoje atingis lokon inter la 4 plej bonaj pozicioj, la teamo de Venezuelo tamen nur en la unua turniro en kiu entute nur partoprenis tri teamoj.
Rugby
Rugby estas sur la orienta bordo de Warwickshire, proksime al la bordoj de Leicestershire kaj Northamptonshire. Ĝi estas je 134 km norde de Londono, je 48 km oriente de Birmingham kaj je 18 km oriente de Coventry.
La lernejo Rugby School, sendependa lernejo situa en la urbo, estas la naskoloko de Rugbeo. En 1845, tri lernantoj de la Rugby School produktis la unuajn skribitajn regulojn de la "Rugby style of game".
Henri Braconnot
Henri Braconnot (1780-1855) (n. en Commercy, Meuse, 🇫🇷, en la 29-a de majo 1780 - m. en Nancio, 🇫🇷, en la 15-a de januaro 1855) estis franca kemiisto, botanikisto, naturalisto kaj apotekisto, kiu malkovris la unuan polisakaridon, la pektinon kaj la kitinon, komponaĵon trovitan en la ekzoskeleta konko de kelkaj senvertebruloj. Li ankaŭ ekstraktis la glukozon de la plantoj kaj glicinon kaj unue kreis polimeron, kiam li almetis nitratan acidon sur lignon kaj sur kotonon, kaj tiel li produktis la ksiloidinon, (ian antaŭaĵon de kolodio kaj nitrocelulozo).
Biografio
Li estis filo de konsilisto de la loka parlamento. Kiam li patro mortis, li estis nur 7-jara kaj komencis siajn elementajn studojn. Kiam li estis 13-jara li engaĝiĝis kiel lernanto de apoteko en Nancio, el la regiono de Loreno, kie li akiris la unuaj konojn pri farmakologio, kemio kaj botaniko. Je la 15-a jaraĝo, li lasis Nancion por plenumi la militservon en ia hospitalo de Strasburgo. Inter 1801 kaj 1802, li estis en Parizo kie li vizitadis plurajn lernejojn, inter ili ian medicinan lernejon, kie li havis lecionojn kun Antoine-François de Fourcroy, Jean-Baptiste Lamarck kaj Geoffroy Saint-Hilaire. Li faris kelkajn kemiesplorojn pri la komponiĝo de iu fosilia korno, kiuj estis plublikigitaj pli malfrue.
De 1802, ĝis sia morto, li vivis en Nancio, kie, ne 1807, li estis nomumita direktoro de la botanika ĝardeno kaj fariĝis membro de la urba scienca akademio. Ĝis siaj lastaj tagoj, li laboris kiel kemiisto, kie li faris plurajn esplorojn pri la absorbiĝo de la plantoj, la organikaj acidoj, komponiĝo de la plantoj kaj grasaj acidoj. Li ankaŭ faris kelkajn kontribuaĵojn rilate al mineralogio kaj hidrologio.
En 1823, li elektiĝis korespondanta membro de la Akademio de Sciencoj de Parizo. Ĝis sia morto, en 1855, li publikigis 112 verkojn. Rilate al la grasfako, Braconnot priskribis, en 1815, ke la grasoj formiĝas de ia solida parto kun alia olea komponaĵo, kaj ties firmeco rezultis el la proporcioj de la du partoj. Ĉikonkludon li faris post premi malvarmajn grasaĵojn inter paperfiltrilojn. Krom tio, post sapiĝo kaj acidiĝo, Braconnot apartigis solidan frakcion similan al cireca substanco, priskribita de Fourcroy, en 1806. Bedaŭrinde li ne rimarkis ties acidajn proprecojn, kiuj kondukis Michel-Eugène Chevreul al la malkovro de la stearata acido, en 1820.
Ĉar ĉi tiuj datumoj estis similaj al tiuj unuaj akiritaj de Chevreul, ĉirkaŭ 1813, ĉi-sciencisto sendis leteron al la ĵurnalo Analoj de la Kemio kaj Fiziko postulante sian prioritecon kaj kontestante la originalecon de la laboro de Braconnot. Braconnot sugestis aplikadon por ties laboratoria verko, kiu estis simila al stearino el bovaĵo aŭ safaĵo, kaj povus uziĝi por fari kandelojn, al kiu li donis la nomon "ceromimeno" (cirsimilaĵo). Kun François Simonin, iu nancia apotekisto, li patentigis, en 1818, iun procezon pri kandelfabrikado. Chevreul plibonigis patenton pri produktiĝo de stearata acido, post sep jaroj.
Pri la kemifako, Braconnot kontribuis por la izolo kaj priskribo de pluraj kunmetaĵoj, multaj el ili pli malfrue montriĝis miksaĵoj de substancoj pli simplaj. Inter aliaj substancoj, li malkovris la gajlatan acidon kaj la elagikan acidon (1818), la pirogajlolo aŭ pirogajlata acido, kiu pli malfrue ebligis la disvolviĝon de la fotografio. En 1811, li malkovris la kitinon en fungoj, unu el la unuaj konataj polisakaridoj. En 1819, li publikigis memorlibron kiu unue priskribis la ligna, pajla aŭ kotona konvertiĝo en sukeron pere de traktato kun sulfata acido.
Alexandru Bernardazzi
Alexandru BERNARDAZZI (Александр Осипович Бернардацци; naskiĝinta la en Pjatigorsk, mortinta la  en Fastiv) estis rusia-svisa arĥitekto kiu kreis multajn aferojn ekz. por Kiŝinevo, Odeso kaj Bendero.
Familio
Alexandru Bernardazzi estis la filo de la svisa familio de arkitektoj kaj artistoj kies originloko estis Pambio proksime de Lugano. Lia gepatroj estis Giuseppe Marco Bernardazzi kaj Wilhelmine Dorothea Conrady. Lia unua geedziĝo kun Cristina Frantsevna Rennskaja (1843-1878) alportis al li tri infanojn, inkluzive de la posta arkitekto Alexander Joseph Bernardazzi. Lia edzino mortis en Kiŝinevo. De lia dua edzino Julie Perervna Bulazel naskitis la filo Evgenij Bernardazzi, kiu poste ankaŭ eklaboris kiel arkitekto.
Agadoj
Post kompletigado de liaj arkitekturaj studoj en Sankt-Peterburgo en 1850, lia laboro alportis lin al la rusia governorato de Besarabio. Tie li dediĉis sin al pluraj grandskalaj konstruaĵoj en la tiama urbeto de Kiŝinevo, inkluzive de la Preĝejo Sankta Pantelemon kaj de la Katedralo Sankta Teodora de la Sihla. Li tiel formis la urban silueton ĝis hodiaŭ.
Post 1878 li ŝanĝis sian profesian fokuson al Odeso, kie vere estiĝis multaj liaj verkoj. De li venis i. a. la dezajnoj por la Domo de la invalidoj (1886/87), la Nova borso (1894/99), Petrokokino-komercdomo (1895/96), Hotelo Bristol (1898/99) kaj la Medicina kliniko (1901/04). La renovigoj de la ĉefstacidomo kaj la opero ankaŭ okazis sub lia direkto. La lastajn jarojn li laboris ĉe la universitato de Novorossijsk. Ankaŭ en Eŭpatorio admireblas verkoj de li.
En lia honoro starigitis monumento por li en Kiŝinevo. Tie li ankaŭ estis entombigita laŭ testamenta volo, apud la patrino.
Projektoj kiŝinevaj
En Kiŝinevo realiĝis ĉ. 30 aferoj de Bernardazzi inter kiuj jenas:
Michał Boym
Michał Piotr Boym (ĉine: 卜弥格 ; pinjine : Bǔ Mígé ; 1612–1659) estis pola sciencisto, esploristo kaj jezuita misiisto en Ĉinujo. Li estas notinda kiel unu el la unuaj okcidentanoj por vojaĝi en de la ĉina landinterno, kaj kiel la aŭtoro de multe da verkoj pri la aziaj faŭno, flaŭro kaj geografio.
Biografio
Michał Boym estis naskita en Lvivo ( nuntempe en Ukrainujo ), tiam unu el la plej gravaj urboj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj, ĉirkaŭ 1612 aŭ 1614, ĉe bonhava familio de malproksima hungara deveno.
Lia avo Jerzy Boim venis al Polujo de Hungarujo kun la reĝo Stefano Báthori, kaj geedziĝis kun Jadwiga Niżniowska. La patro de Michał, Paweł Jerzy Boim (1581-1641) ), laŭdire estis kuracisto al reĝo Sigismondo la 3-a Vasa de Polujo . El la ses filoj de Pawel Jerzy, la plej aĝa, la ĉarlatana Jerzy estis senheredigita; Mikołaj kaj Jan iĝis komercistoj; Paweł, doktoro; dum Michał kaj Benedykt Paweł eniris la Societon de Jesuo . La familio posedis sian propran familiokapelon en la centra placo de Lvivo, kiu estis konstruita ĉirkaŭ la tempo de la naskiĝo de Michał.
En 1631, Boym aliĝis al jezuitoj, kaj estis ordinita. En 1643, post preskaŭ jardeko de intensaj studoj en la monaĥejoj de Krakovo, Kalisz, Jarosław kaj Sandomierz, Boym ekvojaĝis al Orientazio. Li unue vojaĝis al Romo, kie li akiris la benon por sia misio de papo Urbano la 8-a, kaj tiam pluvojaĝis al Lisbono. Poste tiun jaron li enŝipiĝis kun grupo de naŭ aliaj pastroj kaj klerikoj al portugala Goao, kaj tiam al Makao. Komence li instruis ĉe la Jezuita Akademio Sankta Paŭlo en Makao. Li tiam vojaĝis al la insulo de Hajnano, kie li malfermis malgrandan katolikan mision. Post kiam la insulo estis konkerita fare de la Manĉuoj, Boym devis fuĝi al Tonkino en 1647.
The Blues and the Abstract Truth
The Blues and the Abstract Truth estas ĵaza muzikalbumo de Oliver Nelson. Ĝi estis sonregistrata la 23-an de februaro 1961 en