cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ofikleido
Historio
Kiel ĉiuj konusaj latunblovinstrumentoj ĝi proponas facilan songeneradon. La ludeblecon de malnovaj ofikleidoj iom difektas manka precizeco de la instrumentkonstruistoj de la 19-a jarcento rilate la tubopason kaj la klapopoziciojn. Malgraŭ tio la virtuozeco de la solopecoj, de la solooj en orkestroverkoj, operoj kaj ĉambromuziko dokumentas, ke sufiĉe da ofikleidistoj plene regis siajn instrumentojn.
Sur germanlingva tereno la ofikleido ne povis venki pro la rapida enkonduko de tubjo en la armemuziko – kaj eble ankaŭ pro la manka vojaĝemo de la cefaj germanaj komponistoj Beethoven kaj Brahms. En Francujo, Italujo kaj Britujo ĝi tamen restis en uzo la tutan 19-an jarcenton. Famaj muzikekzemploj por ĝia uzo de germanaj komponistoj estas de Felix Mendelssohn Bartholdy la teatromuziko pri „Sommernachtstraum“ op. 61, oratorio „Elias“ kaj lia dua versio de „Athalie“. De Richard Wagner uzis ofikleidon en la operoj „Rienzi“ kaj „Fliegende Holländer“, kaj Robert Schumann uzis ĝin en „Das Paradies und die Peri“.
La plej malnovaj konstrutipoj de tubjo (1835 en Berlino) kaj la unua patentoskribaĵo de saksofono klare dokumentas la antaŭulan funkcion de ofikleido por ĉi tiuj instrumentoj.
Dum la 20-a jarcento preskaŭ nenio estis komponata por ofikleido; unu el la lastaj komponistoj, kiu ĝin regule uzis, estis Heitor Villa-Lobos. Ĝis la dua mondmilito oni regule rekontis ofikleidon kiel grava basinstrumento ĉe la brazila ŝoro kaj ĉe la kuba danzono, unuope ankaŭ eĉ ĝis la fino de la 20-a jarcento.
Pro la kreska intereso por la muzika praktiko de la 19-a jarcento, pri la sonkonceptado de la komponistoj kaj pro la kontinue kreskanta nombro de prezentadoj kun originalinstrumentoj aŭ ties kopikonstruaĵoj ekestis merkato, tiel ke oni denove novkonstruas kaj pluevoluigas ofikleidojn.
Karaktero
La sono de ofikleido estas priskribebla kiel inter korno kaj fagoto. En la sonspektro de ofikleido nur du suprotonoj klare elstaras, per kio ekestas ĝia karakteriza sono kaj ĝia bona taŭgeco por miksiĝi kun aliaj instrumentoj. Berlioz polemikas en 1844 en sia Grand traité d'instrumentation pri la bas-ofikleido:
Eble la kritiko de Berlioz rilatas malpli al la franca operliteraturo (granda opero kaj komika opero) ol al la prezentopraktiko de la kantakompanado en preĝejoj. Nuntempa kritiko pri prezentado de La Favorite de Donizetti (1840) en Zuriko konfirmas la avantaĝon de ofikleido kompare kun tubjo en operorkestro: „[…] anstataŭ la tubjo ludas pli malpeza kaj eleganta sonanta ‘ofikleido’ kiel basinstrumento.“
(15648) 6115 P-L
(15648) 6115 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Bragança Paulista (mikroregiono)
La mikroregiono de Bragança Paulista estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 11 municipojn.
Blanka sorbuso
La blanka sorbuso (Sorbus aria) estas specio el la genro sorbuso de la familio de la rozacoj. Esperantaj sinonimoj estas : la blanka alizarbo kaj la blanka alizujo. La frukto nomas "alizo".
Priskribo
La blanka sorbuso estas arbedo aŭ arbo kiu atingas alton de tri ĝis dek du metroj. La glata, griza arboŝelo estiĝas kreva kiam la arbo pliaĝas. La folioj grandas ses ĝis dek du centimetrojn kaj estas ovoformaj, la randoj neregule duoble segil-dente incizitaj. La malhel-gruna supra flanko komence estas velure harkovrita, tamen poste glata. La blanka suba flanko estas kovrita kun densa felteca hararo. En majo kaj junio la blanka sorbuso formas blankajn florojn en panikloj kun diametro de ok ĝis dek centimetroj. Ekde aŭgusto montriĝas la flavruĝaj ĝis skarlatruĝaj alizoj. Ili estas ovoforme sferaj kaj similas pometoj.
Disvastiĝo
La blanka sorbuso estas disvastiĝinta en Okcident-Eŭropo, Mez-Eŭropo, Sud-Eŭropo, kaj Nord-Afriko. Kontraŭe en Nord-Eŭropo kaj en partoj de Sudorient-Eŭropo ĝi mankas. Oni trovas la blankan sorbuson dissemite en sunaj kverkaroj kaj fagaroj, en sekaj arbustaroj, sur rokoj, ankaŭ en submontaraj arbustaroj. Tiu palearktisa specio preferas sekajn, kalkoriĉajn grundojn en somerovarmaj lokoj.
Uzado
Kaŭze de ilia enteno je sorbusa acido, krude manĝante la alizojn, eble rezultas stomakaj malordoj. Ĉar sorbusa acido varmege malkomponiĝas, teorie kun la alizoj oni povas pretigi marmeladon aŭ aliajn fruktajn preparaĵojn. Sed la faruneca gusto apenaŭ valoras la penon. Sekigitaj kaj muelitaj alizoj antaŭe estis uzataj kiel farunosurogato por panobakado. Tizanoj el alizoj efikas kontraŭ stomakaj malordoj kaj estas diurigaj.
La blanka-sorbusa ligno estas unu de la plej duraj el la eŭropaj lignospecoj. Ĝi estas flava-blanka, dise pora, fajne struktura kaj la kerno kolore ne estas diferencigebla. Kelkfoje oni uzas ĝin por manteniloj kaj por krucoplakaĵo.
1715 Salli
1715 Salli estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Heikki Alikoski elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Salli", en honoro al la edzino de la malkovrinto.
Genomiko
Genomiko estas la studo de genomoj. Genomo estas aro de genoj de ĉelo aŭ organismo.
Genomika esplorado povas temi pri la genoj de homoj, bestoj, plantoj aŭ mikroorganismoj. Ekzemple por serĉi la kaŭzon de malsanoj aŭ esplori la efikojn de novaj kuraciloj.
Sahako la 3-a
Sahako la 3-a, estis la Katolikoso de Armenio de 677 ĝis 703. Laŭ la historiisto Hovhannes Drasĥanakertci, Sahako la 3-a vivis en Damasko, kie li iris por pridiskuti pacon anstataŭ fari militon, dum islama batalanto Okbaj moviĝis kun sia armeo tra la areo de Vanand kiam la homoj tie masakris ilin. Okbaj revenis al la kalifo por kreskigi grandan armeon kontraŭ Armenio kaj detrui ĝiajn preĝejojn kaj mortigi la loĝantaron. Sahako petis permeson iri ĉe Okbaj por malinstigi lin fari tion, sed malsaniĝis kiam li alvenis en Ĥaran. Li skribis leteron al Okbaj ne efektivigi sian planon. Antaŭ ol li mortis, li petis, ke la letero estu metita en sian manon, tiel ke kiam Okbaj venos, li prenos el mortinta mano kaj eble rekonsideros ĝin. Laŭ legendo, Okbaj prenis kaj la mano de lmortinta Sahako moviĝis, pro kio li impresiĝis kaj plenumis la dezirojn de Sahako kaj resendis la korpon de Sahako al Armenio per letero al siaj princoj pardonante ilin. Tiel do, Armenio estis savita per la morto de Sahako kaj li estis honorata.
Harold Gramatges
Kariero
Gramatges estis lerninto de Aaron Copland. Li direktis ĉe la konservatorio de Havano kompozician klason kaj instruis tie pli frue ankaŭ muzikajn estetikon kaj historion. Ekde 1961 ĝis 1964 li estis kuba ambasadoro en Francujo. Post tio li fondis en Havano la kulturdomon Casa de las Américas, kie li direktis la muziksekcion.
Li komponis unu simfonion, unu simfonieton kaj aliajn orkestroverkojn, ĉambromuzikon, unu muzikpecon por preparita piano, sonateton por klaviceno, gitarmuzikojn, orkestron por deklamanto kaj orkestro kaj lidojn.
Aprilon de 2003 Gramatges apartenis al grupo de elstaraj kubaj kulturkreantoj, kiuj subskribis vokon publikigitan en la gazeto de la Kuba Komunisma Partio, Granma, kiu sin direktis al la amikoj de Kubo en la tuta mondo kaj rifuzis kritikon pri la homrajtopolitiko de la kuba registaro kiel kontraŭkuba kalumniokampanjo: Dum la semajnoj antaŭaj ŝtata prezidanto Fidel Castro post arestadondo nomata „Nigra Printempo“ estis kondamniginta 75 kritikajn homojn en rapidprocesojn al longaj malliberecoj kaj ekzekutiginta tri junajn nigrulajn kubanojn post sensanga provo de forrabado de ŝipo.
Blua vimplo
La Blua vimplo aŭ Blua rubando estas distingilo kiun ricevas (pasaĝer)ŝipoj kiam ili akiras novan rapidecrekordon dum la transpaso de la Atlantiko. Kiel mezurpunktoj estas uzataj "Ambrose lightship" (lumŝipo) antaŭ la bordo de Novjorkio kaj lumturo Bishop Rock (Episkopa roko) sur la Scilly insuloj en sudokcidenta Anglio. Ŝipo povas akiri novan rekordon dum transiro okcidenten, orienten aŭ ambaŭ.
Historio
Dum la tempo de la grandaj oceanŝipoj (fine de la 19-a jarcento ĝis meze de la 20-a jarcento la Blua vimplo estis tre grava por la transatlantikaj navigaciaj kompanioj. La posedo de la Blua vimplo estis treege bona por la prestiĝo kaj de la kompanio kaj de la nacio. Antaŭ ĉio inter Britio kaj Germanio (pliposte Francio) estis multe da konkurenco.
Pro tio ankaŭ la disvolviĝo de la ŝipkonstruado estis stimulita. Dum ilia klopodo daŭre konstrui pli rapidajn kaj pli grandajn ŝipojn la ŝipkonstruistoj aplikis la plej modernan teknologion en ilia konceptoj. Tiel padelpropulsitaj ŝipoj estis forpuŝitaj de ŝipoj kun helicopropulso en la konstruado de la kareno fero estis anstataŭita per ŝtalo kaj la piŝtonvapormaŝino per vaporturbino.
Hut (Transkarpatio)
Hut (Гут, Gút) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Hut situas sur ebenaĵo, Berehove troviĝas 14 km-ojn.
Historio
Oni konstruis en nekonata tempo terfortikaĵon en ĉi tiu loko. La unua mencio devenis el 1312. La tataroj detruis la vilaĝon en 1566. Tiutempe jam formiĝis 2 apudaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda Gút. Ĝis 1920 ambaŭ Gút apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. Ili rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ili apartenis al Sovetunio (unuigitaj en 1946). En 1948 kolĥozo pri Vorosilov ekfunkciis. Ekde 1991 Gut estas part de Ukrainio. En 2000 oni disdonis la kampojn inter la loĝantoj.
Nørresundby
Nørresundby estas urbo de Danio. Ĝi apartenas al la komunumo Aalborg kaj al la regiono Norda Jutlando. La urbo situas borde de la fjordo Limfjorden  kaj norde najbaras al la pli granda urbo Aalborg. En 2016 la urbo Nörresundby havis 22478 loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
Ekde la jaro 1932 la dana esperantisto Knud Thorbjörn Hansen, UEA-delegito ekde 1921, laboris kiel apotekisto en Nørresundby. Kvar jarojn antaŭ tio, en 1928, li edziĝis kun la germana esperantistino Hildegard Gerisch, Auerbach (Vogtland), la esperantlingva gazetaro tiujare amplekse raportis pri la internacia movada geedziĝo, kaj la Enciklopedio de Esperanto de 1934 menciis ĝin. La paro pasigis sian komunan vivon en Danio kaj havis kvar infanojn.
Slavistiko
Slavistiko estas interdisciplina scienco esploranta kaj priskribanta kulturojn, landojn kaj lingvojn de slavaj nacioj kune kun ilia historio kaj arkeologio, en malpli larĝa senco estas lingvoscienca fako, kiu okupiĝas pri la slavaj lingvoj kaj ilia literaturo. Plejparte identiĝas kun la slava filologio.
La slavajn lingvojn oni klasifikis en tri grupojn, nome: orientslavaj lingvoj, okcidentslavaj lingvoj, sudslavaj lingvoj.
Evoluetapoj
Slavistiko formiĝis en la 18-a/19-a jarcentoj kune kun vekiĝo de la nacia konscio kaj homa komunumo de slavoj. Unu el ĝiaj kreintoj estis ĉeĥo Josef Dobrovský.
Lingvistiko de slavaj lingvoj
Lingvistiko esploras kaj dokumentas evoluon de slavaj lingvoj de la praslava lingvo ĝis la hodiaŭa tago. En tiu scienco oni distingas jenajn fakojn:
Scienca branĉo pri slavaj lingvoj okupiĝas pri histori-lingvaj fenomenoj, geografi-lingvaj kaj kultur-lingvaj. Krom tio oni esploras influon de aliaj lingvofamilioj al evoluo de la parolo de slavoj (influo de latinida lingvaro, ĝermana lingvaro, finn-ugra lingvaro kaj de aliaj) kune kun rekonstruo de jam neekzistantaj lingvoj de la slava familio, kiel la malnovslava lingvo, malnova Novgoroda dialekto, rutena lingvo aŭ polaba lingvo.
Konindaj slavistikistoj
Mortintaj
Vivantaj
Belváros-Lipótváros
Belváros-Lipótváros estas la 5-a distrikto de Budapeŝto. La loknomo signifas: interna urbo-Leopoldourbo. Tiu malgranda distrikto estas koro de la ĉefurbo, tie estas la administra centro de Hungario.
Situo
Distrikto Belváros-Lipótváros situas centre en la ĉefurbo laŭ maldekstra bordo de Danubo sur ebenaĵo.
Historio
La romianoj havis tie gravan bazon por defendi Panonion. Dum dominado de hungaroj precipe komercistoj vivis tie. La loko iĝis libera reĝa urbo nomata Pest havanta urbomuron, ankaŭ nun kelkloke restanta. La Malgranda Bulvardo sekvas la iaman urbomuron. Dum regado de turkoj (1541–1686) la urbo ne senhomiĝis. En 1938 pro inundo praktike la urbo detruiĝis. Tiutempe la urbo industriiĝis, la fervojo kaj la ŝipado ekfunkciis, la unua konstanta ponto konstruiĝis. Pli frue ankaŭ estis pontoj, kiuj ne funkciis dum glacia periodo. En 1848 revolucio okazis. En 1873 Pest estis unu el la fondintoj de Budapeŝto. Sangaj bataloj okazis en 1945 kaj en 1956.
Ĝemelurboj
Budapest __NI__
944
En la jaro 944 post Kristo okazis, interalie:
Mühlpfad
Mühlpfad estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
31175 Erikafuchs
31175 Erikafuchs estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana tradukistino Erika Fuchs (1906 — 2005), kiu tradukis la rakontojn de Walt Disney. Ŝi inventis vortojn kaj frazojn, kiuj enkondukiĝis en la modernan. La asteroido estis nomita por celebri la malfermon de la Erika-Fuchs-domo en ŝia loĝurbo Schwarzenbach an der Saale, Germanio.
Toru Irie
Toru Irie (入江 徹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Vissel Kobe kaj Gamba Osaka.
Blankakapa vaporanaso
Aspekto
Kvankam temas pro nefluga specio, la ino similas al tiu de la Fluganta vaporanaso, dum la masklo estas kiu montras bankan kapon, kiu nomigas la specion ankaŭ en la latina scienca nomo kie leucocephalus estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “blanka” kaj “kapo”. La ino montras en malhelgriza al malhelgrizbruna kapo nur blankajn okulringon kaj postokulan strion, kiel ĉe aliaj samgenranoj. La masklo havas bluecgrizan bekopinton kun flava unua duono, la ino pli malhelgrizan bekon. Estas specio kun klara seksa duformismo. Ambaŭ seksoj havas flavecajn krurojn.
La totala longo estas de 61 al 74 cm, kaj tiel temas pri granda specio de Tachyeres, kun pezo de 3,8 kg proksimume. Oni ne konas subspeciojn.
Habitato
Ties habitato estas marbordoj de la menciita argentina provinco, kie estas rokoj en strando aŭ bordo. Ili ĉeestas ĉe la golfetoj kaj videblas ĉefe en la insuloj ĉe la kontinenta marbordo. Ne oftas ĉe la lagoj nesalaj. Kiel ĉiuj aliaj vaporanasoj temas pri agresemaj birdoj kiuj defendas sian teritorion. La populacio de tiu specio estas ĉirkaŭkalkulata je 5.000 individuoj.
Reproduktado
Nesto estas konstruita surgrunde ĉe akvo, en duoninsuloj aŭ insuloj, kaŝite inter vegetaĵaro, kaj kovrite per lanugo. La ino demetas 3-6 ovojn kiuj estas kovataj de la ino dum ĉirkaŭ unu monato. Junuloj ekflugas post ĉirkaŭ 120-130 tagoj. Ambaŭ gepatroj idozorgas post eloviĝo. Ili agreseme defendas malgrandajn teritoriojn dum reproduktado.
Kutimaro
Ili manĝas moluskojn, krustulojn kaj aliajn malgrandajn marbestetojn. Ili plonĝas dum 20 al 40 sekundoj, kaj peliĝas per flugiloj kaj kruroj.
John Pershing
John Joseph PERSHING, la usona generalo de ekspediciaj fortoj en Eŭropo dum la unua mondmilito, la plej grava usona soldato komence de la 20-a jarcento, la viro kromnomata "Nigra Jack", naskiĝas la 13-an de septembro 1860 en Linn County en Missouri kiel filo de etkomercisto. La inganeco kaj la juneco de Joseph John estas per nenio aparta signifa – li finstudas mezlernejon kaj poste kli restas en ĝi kiel instruisto.
55 Cancri d
55 Cancri d estas ekstersunsistema planedo kun granda orbita periodo kiu orbitas ĉirkaŭ la Sun-simila stelo 55 Cancri A. Je distanco al sia stelo simila al la distanco Suno-Jupitero, ĝi estas la kvina kaj plej malproksima planedo de la planeda sistemo. 55 Cancri d estis malkovrita la 13-an de junio, 2002.
John Pershing
Poste John Joseph Pershing estas akceptita en usonan soldatakademion en West Point, kiun li finas en rango de kapitano de korpuso de kadetoj.
55 Cancri d
Malkovro
Dum 2002, aldonaj observoj rivelis la ekziston de longperioda planedo je proksimume 5 AU al la stelo. Eĉ kalkulante je la du planedoj, ankoraŭ restis anomalio en la radiala rapido kun periodo de 43 tagoj. Tamen, ĉi tiu periodo estis simila al la rotacia periodo de Cancri A kaj do, tiu anomalio povus esti kaŭzita de la stelo mem. Ambaŭ, la 43-taga planedo (nomata 55 Cancri c) kaj la planedo je 5 AU (nomata 55 Cancri d) estis anoncitaj en la sama publikaĵo.
Orbito kaj maso
Kiam 55 Cancri d estis malkovrita, astronomoj kredis ke ĝi havas malgrandan discentrecon kiel Jupitero, kvankam la orbitaj elementoj ankoraŭ ne estis bone determinitaj. Laŭ pliaj datumoj ricevitaj la plej bona simulado montris tre discentrecan orbiton, multe pli ol ĉe iuj ajn planedo de nia Sunsistemo (eĉ pli ol ĉe Plutono). Fine, dum 2008, post observi kompletan orbiton de la planedo, la vera orbito povis esti kalkulita, kaj nun ni scias ke la planedo havas preskaŭ cirklan orbiton je 5,77 AU kun periodo de 14 jaroj.
Limigo de la metodo de radiala rapido estas ke nur eblas kalkuli la suban limon de la maso de 55 Cancri d. En ĉi tiu kazo, tiu suba limo estas 3,835 Jupiter-masoj. En 2004 astrometriaj mezuroj de la Kosmoteleskopo Hubble sugestis ke la klinangulo de la planedo estas 53°. Se ĉi tiu mezuro estas konfirmita, tio implicas ke la vera maso de la planedo estas 25% pli granda ol la suba limo, proksimume 4,8 Jupiter-masoj.
John Pershing
En la jaroj 1891 – 1895 Pershing postre servas kiel profesoro de armea scienco en universitato en Nebrasko kaj dum sia libera tempo li akiras pli malaltan juristan klerecon.
55 Cancri d
Ecoj
Pro ĝia granda maso, la planedo estas gasgiganto sen solida surfaco. Ĉar la planedo estis detektita per nerektaj metodoj, ĝiaj ecoj kiel la radiuso, konsisto kaj temperaturo restas nekonataj.
John Pershing
Kiam estas eksplodinta hispana-usona milito, kapitano John Joseph Pershing komandas al roto de la 10-a rajdistara regimento kreita el nuraj afrousonanoj – tiu ĉi fakto, komune kun lia severa aspekto kaj manko de senco por humoro, estas poste malantaŭ kromnomo de Pershing, kiun li ĝuste akiras en tiu ĉi tempo – oni diras al li "Nigra Jack".
4804 Pasteur
4804 Pasteur estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
John Pershing
En 1899, post mallonga intertempo, kiam li estas resaniĝanta pro malario, per kiu li malsaniĝas en Kubo, Pershing estas transdislokigita sur Filipinojn, kie li ankoraŭ, jam tiam eminentan reputacion, plibonigas per batalaj kaj administraj renovigoj dum perforta subpremado de ribeluloj el tribo Moro.
4804 Pasteur
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca biologiisto kaj kemiisto Louis Pasteur (1822–1895), pioniro de la mikrobiologio.
John Pershing
El Filipinoj John Joseph Pershing estas foriranta en funkcion de armea ataŝeo en Japanio, kie li estas partoprenanta kiel observisto de rusa-japana milito en la jaroj 1905 – 1906.
En 1906 Pershing estas avanciita de prezidento Theodore Roosevelt el kapitano je brigada generalo – tiu ĉi nevidata salto (Pershing transsaltos kelke da rangoj kaj pli ol naŭ cent predeĵore pli aĝajn oficirojn) ne estas ĝis hodiaŭ tute kontentige klarigita, sed certe estas sole tio, ke per siaj operacoj sur Filipinoj kaj per siaj valoraj raportoj el la rusa-japana milito Pershing akiris la prezidenton. Sed vero estas ankaŭ tio, ke Pershing estas edziĝinta kun filino de usona senatano kun granda politika influo...
5641 McCleese
5641 McCleese estas malrapide rotacianta, malgranda sed tre hela marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
John Pershing
Post denova mallonga epizodo sur Fora Oriento John Joseph Pershing ekprenas komandadon de prezidio en San Francisco. Ĉi tie li famiĝos pro punmilitiro, kiu li aranĝis por kapto de Pancho Villa, komandanto de meksikaj partizanoj, kiu antaŭe la 9-an de marto 1916 estas ekatakinta kaj plenrabinta Columbuson en Nova Meksiko – Pershing tamen nek mortigos nek militkaptos Villon, sed li estos neniiginta grandajn fortojn de la banditoj malebligante tiel al Villa pluajn armeajn operacojn.
Somere de 1918 John Joseph Pershing aktivigas siajn taĉmentojn (havantaj pli ol unu milionon da viroj) kiel sendependan batalkorpuso en regiono de Lotrinio – li ne estas komplezema entiriĝi en senfinan tranĉean militadon, tial li tuj estas komencanta grandegan ofensivon en klopodo alporti renverson en statikaj operacojn de la manovra milito. La soldataroj de pershing poste enpuŝas germanojn de tiu ĉi ofensivo ĉe Aisne-Marne ekde la 25-a de julio ĝis la 2-a de aŭgusto, ĉe Saint-Mihiel ekde la 12-a ĝis la 17-a de septembro kaj ĉe Meuse-Argonne ekde la 26-a de septembro ĝis fermo de armistico la 11-an de novembro.
La eniro de Pershing sur batalkampon de la unua mondmilito, malgraŭ tio ke li estas venanta proporcie malfrue, estas tre signifa – malgraŭ tio ke la usonaj taĉmentoj estos konkerintaj sole dek procentoj da batallinioj en la okcidenta batalfronto, germanoj devas aktivigi la tuta kvaronon de siaj armeaj fortoj, por ke ili dum la lasta ofensivo almenaŭ malrapidigu la usonan antaŭenpaŝon, se jam ne eblis haltigi ĝin.
La alporto de Pershing al la usona armeo estas same granda – li faris signifajn plibonigojn de la armea administracio per tio, ke li apartigis generalan stabon je partoj G-1 (administracio), G-2 (raportado), G-3 (operaca) kaj G-4 (sekurigo de postbatalfronto). Tiu ĉi sistemo estas uzata ĝis hodiaŭ de la usona armeo.
Reveninte Usonon Joseph John Pershing estas avanciita en rangon de armea generalo, en la rangon, kiun sole George Washington ricevis antaŭ li kaj poste ekde la jaro 1921 ĝis sia foriro el la aktiva deĵoro en la jaro 1924 li deĵoras kiel stabestro de la armeo. Poste li laboras kiel prezidanto de usona komisiono por militaj monumentoj kaj li skribas siajn memoarojn.
Ekde la jaro 1941 Pershing estas grave malsana, daŭre katenita sur malsanuleja lito – malgraŭ tio li ankoraŭ ĝisvivos malvenkon de Germanio kaj Japanio en la dua mondmilito.
John Joseph Pershing mortas la 15-an de julio 1948 en aĝo de okdej sep jaroj.
5641 McCleese
Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj de spektroklaso A, kiuj montras la spektran linion de la olivino. Oni supozas, ke tiaj asteroidoj estas eroj de diferenciĝita mantelo de pli granda korpo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedologo Daniel J. McCleese, scienca estro en la Jet Propulsion Laboratory; fakulo pri la planedaj atmosferoj.
Athis-de-l'Orne
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Athisiens.
Ĝi nun formas parton de Athis-Val de Rouvre.
Minbaro
Minbaroj similas al multaj predikejoj laŭ alteco kaj strukturo (en kelkaj preĝejoj uzitaj de legantoj de la Biblio), sed tiuj havas kaj funkcion kaj situacion pli simila al tiu de preĝeja librapogilo, kaj estas uzita anstataŭe de la ministro religia, nome la imamo, tipe por pli ampleksa gamo de legado kaj preĝado. La minbaro, kies dekorado estas kvazaŭ parto de la sunao, hacas kutima formon de tureto kun pinteca tegmento kaj ŝtuparo konduka al ĝi. Kontraste, la profeto Muhammed uzis nur platformon kun tri ŝtupoj. La minbaro situas dekstre de la mihrabo, nome la niĉo kiu indikas la direkton de la preĝado (tio estas al Mekko). La minbaro estas ankaŭ simbolo de aŭtoritato.
Székelyszabar
Székelyszabar [sEkejsabar], germane Sabern estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Mohács. La pli frua oficiala loknomo estis Hercegszabar.
Situo
Székelyszabar situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Mohács troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 en mallonga formo Zabar. Post la mezepoko pro la turka okupado la vilaĝo senhomiĝis. Poste germanoj alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1947 la germanoj deportiĝis al Germanio, dume alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio kaj Transilvanio.
SOGELO
En 1981 SOGELO malfondiĝis por cedi al la nove fondota Baden-Virtemberga Esperanto-Ligo (BAVLEO) kaj ankaŭ nove fondenda landa ligo por la federacia lando Rejnlando-Palatinato (germanlingve: Rheinland-Pfalz).
BAVELO (Baden-Virtemberga Esperanto-Ligo) fondiĝis en la posta jaro 1982, Rejnlando-Palatinata Esperanto-Ligo (Esperanto-RLP) tamen stariĝis nur plurajn jarojn poste.
Everly (Iovao)
Everly estas urbo de 603 en Kantono Clay, Iovao, Usono. La Rivero Ocheyedan estas sudokcidente de la urbo.
Historio
Everly estis fondita kun la nomo Clark en 1884, sed baldaŭ prenis ĝian nunan nomon ĉar jam estis Clarke, Iovao. La urbo estiĝis la 7-an de aprilo 1902.
Laŭ la Usona Buroo de la Censo, Everly enhavas totalan areon de 2.9km² (1.12kvadrataj mejloj), de kiu, 2.8km² (1.08kvadrataj mejloj) estas lando kaj 0.052km² (0.02kvadrataj mejloj) estas akvo.
Giuseppe Mentessi
Giuseppe Mentessi (naskiĝis en Ferrara, mortis  en Milano) estis itala pentristo.
Biografio
Filo de Michele Mentessi kaj Teresa Bentini, li estis itala pentristo.
Almens
Pri la komunumo
Almens estas komunumo de la komunumaro Domleschg kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 223 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Almens situas sur teraso iomete dekliva proksimume 200 metrojn super la valo de la Malantaŭa Rejno, proksimume 3 kilometrojn oriente de la rivero. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Almens mem ankaŭ la vilaĝeto Mulegns.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Almens limas en nordo al Tomils, en nordoriento al Churwalden, en oriento al Vaz/Obervaz, en sudo al Scharans, en sudokcidento al Fürstenau, en okcidentosudokcidento al Pratval, en okcidento al Rodels, kaj en nordokcidento al Paspels.
Trafiko
La komunumo Almens situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per mallarĝa flanka vojo de Pratval. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Thusis kaj po unu buso tage ankaŭ al Cazis kaj Rothenbrunnen.
Japana kastelo
Japanaj kasteloj (城 ,ŝiro) estis fortikaĵoj konstruitaj ĉefe el ŝtono kaj ligno. Tiuj evoluis el konstruaĵoj el ligno de antaŭaj jarcentoj ĝis la formoj plej konataj nuntempej kiuj aperis fine de la 16a jarcento kaj komence de la 17-a, laŭ la ekzemplo de la Kastelo Azuĉi, konstruita de Oda Nobunaga kaj la unua tiutipa kiu uzis ŝtonon por la bazo de la kastelo, kio faris ĝin pli rezista. Same kiel ĉe la kasteloj de aliaj mondopartoj, la japanaj kasteloj estis konstruitaj por gvati gravajn strategiajn lokojn kiaj havenoj, riveroj aŭ vojoj kaj preskaŭ ĉiam rilatis al la karakteroj de la loko por profiti plej bonan defendon.
Karioka Esperantista Junulara Organizo
La Karioka Esperantista Junulara Organizo (KarEJO) estas la juna departamento de la Asocio de Esperanto de Rio de Janeiro (AERĴ) kaj de la Brazila Esperantista Junulara Organizo (BEJO).
Ĝi estis neoficiale fondita en marto 2015. La iniciantoj de la organo estis Alexander Raymond, Leandro Silvestre kaj Matheus Arantes.
De 2015, ĝiaj membroj partoprenis en diversaj ŝtataj renkontiĝoj, naciaj kaj internaciaj kongresoj.
Celoj
Ĝi havas tri celojn:
1. Partoprenigi la junulojn en e-aranĝoj
2. E-paroligi la junulojn.
3. Igi la junulojn havi oportunojn por koni siajn urbojn kaj kulturaĵojn.
945
En la jaro 945 post Kristo okazis, interalie:
Muzikscienco en Kubo
Dum la paso de la tempo en Kubo evoluis muzikscienco, al kiu multaj fakuloj kontribuis siajn esplorojn kaj studojn. Nur en la pasinta ekestis aparte kuba muzikscienco, kiu okupiĝis pri la muziko en Kubo.
Komenco de la 20-a jarcento
Escepte la verkon de kelkaj aŭtoroj, kiuj donas informojn pri la muziko en Kubo dum la 19-a jarcento, kiuj kutime estis enigitaj en kronikoj, kiuj pritraktas temojn pli ĝeneralajn, la unuaj esploroj kaj studoj aparte dediĉitaj al la arto kaj la muzikpraktiko aperis en Kubo nur je la komenco de la 20-a jarcento.
Tiam la muziksciencan esploron kaj dokumentadon ne realigis profesiuloj plene sindediĉaj al ĉi tiu objekto, sed tion plenumis historiistoj, etnologoj kaj komponistoj kiel multverkinto Fernando Ortiz (naskiĝinta en 1881) aŭ komponisto Eduardo Sánchez de Fuentes (naskiĝinta en 1874). La disputo, kiun subtenis tiuj ĉi eminentuloj rilate eblan afrikan aŭ indiĝenan devenon, etendiĝis trans kelkaj jardekoj ekde la tridekaj ĝis la kvindekaj jaroj.
Alia grava persono, María Muñoz (naskiĝinta en 1886), galega pianistino, profesorino kaj ĥordirektistino, studinta en la konservatorio de Madrido sub la gvido de Manuel de Falla, malvolvis elstaran muzikan aktivecon en Kubo. Kune kun sia edzo Antonio Quevedo ŝi fondis la Societon de Nuntempa Muziko en 1929, antaŭenigis la revuon Musicalia kaj fondis la Ĥorsocieton de Havano. Muñoz proponis muziksciencajn kursojn en la Universitato de Havano ekde la tridekaj jaroj. Tiuj kursoj efikis stimule al la karieroj de kelkaj elstaraj muziksciencistoj kiel María Teresa Linares Savio (naskiĝinta en 1920).
La 1940-aj kaj 1950-aj jaroj
En 1946 la fama verkisto, artkritikisto kaj muziksciencisto Alejo Carpentier (naskiĝinta en 1904), metis referencpunkton per sia verko La música en Cuba (1946), en kiu li intencis realigi kompletan historian superrigardon super la kuba muziko ekde la 16-a jarcento ĝis la nuntempo. Kvankam la verko prezentas kiel konfirmitajn faktojn kelkajn historiajn pridisputendajn aspektojn, ekzemple la originojn de la konata Son de la Mateodora kaj de la Contradanza cubana, tiu ĉi grava studo, baziĝanta sur ĝisfundaj esploroj faritaj de Carpentier, proponis tiutempe profundan perspektivon neniam antaŭe viditan.
Samtempe kelkaj junaj komponistoj kaj muziksciencistoj kiel Argeliers León (naskiĝinta en 1918) kaj Hilario González (naskiĝinta en 1920) tiumomente estis diligente laborantaj kune kun José Ardévol en el Grupo de Renovación Musical cele al la renovigo kaj plibonigo de la muzika panoramo kuba. En 1947 Argeliers León plue proponis la somerkursojn pri muzikscienco, kiujn estis iniciinta María Muñoz kaj Fernando Ortiz en la Universitato de Havano, kaj komencis dar instruon al elstaraj studentoj kiel al pianistino kaj profesorino Ana Margarita Aguilera Ripoll (naskiĝinta en 1903), verkinto de grava kolekto da infankantoj nome Cancionero Infantil de Hispanoamérica. Aliaj gravaj muziksciencistoj de tiu epoko estis María Antonieta Henríquez, fondintino de la Nacia Muzeo de la Muziko, kaj Lydia Cabrera, antropologino vaste konata pro siaj studoj pri la afrikokuba muziko.
Postrevolucia periodo ekde 1959
Post la Kuba Revolucio de 1959 Pablo Hernández Balaguer (naskiĝinta en1928) instruis muziksciencon en la Universidad de Oriente, edukejo kiu kiel unua en la historio de Kubo ebligis doktoriĝon pri muziko. Balaguer verkis gravan studon pri la komponisto Esteban Salas kaj publikigis la unuan liston de muziko en la katedralo de Santjago de Kubo. Li estis instruinto de variaj eminentaj muziksciencistoj kiel Virtudes Feliú Herrera (naskiĝinta en 1941), kiu direktis detalan studon pri la ritaj kaj festaj tradicioj en Kubo. Ŝian verkon oni enprenis en la Atlas Etnográfico de Cuba, kiu ricevis premion de la Scienca Akademio.
Argeliers León kaj lia edzino María Teresa Linares estis la ĉefaj personoj de la kuba muzikscienco dum la unuaj jardekoj de la Kuba Revolucio de 1959. Inter 1961 kaj 1970 León estis direktoro de la Instituto de Etnologio kaj Popolarto de la Scienca Akademio de Kubo kaj direktis ankaŭ la Popolartan Departementon de la Nacia Teatro de Kubo, la Muzikan Departementon de la Nacia Biblioteko José Martí kaj la Muzikan Departementon de la Domo de la Amerikoj (Casa de las Américas). Li deĵoris kiel instruisto en la Urba Konservatorio de Havano, instruis la fakon afrikajn kulturojn en Kubo ĉe la Universitato de Havano kaj superan muziksciencon en la Supera Instituto pri Arto (ISA). Kiel muziksciencisto li publikigis variajn librojn, inter kiuj troviĝas Del Canto y el Tiempo (Pri la Kantado kaj la Tempo; 1974), en kiu li proponis subdividon en multfacetajn ĝenrojn kun la celo analizi la stilojn de la kuba muziko.
María Teresa Linares direktis grandampleksajn esplorojn sur diversaj kampoj de la muzikhistorio kaj publikigis multajn librojn kaj artikolojn. Ŝi profesoris en la Konservatorio Alejandro García Caturla, la Universitato de Havano kaj la Instituto pri Etnologio kaj Popolarto de la Scienca Akademio. Ŝi estis direktoro de la Muzeo de la Muziko ĝis la jaro 2000, kaj pli malfrue la Fondaĵo Fernando Ortiz akceptis ŝin kiel membro.
Dum la unua jardeko de la Kuba Revolucio (de 1960 is 1970), ekestanta generacio de muziksciencistoj komencis akiri rekonon en la muzika medio kuba. Kiel unuaj estas menciendaj du nepretendaj kaj sindediĉemaj esploristoj, kiuj posedas certajn komunajn trajtojn. Ambaŭ tenis antaŭan universitatan sperton kaj laboris multajn jarojn en la Nacia Biblioteko José Martí kiel esploristoj; krom tio iliaj ĉefaj esplortemoj estis iel rilataj kun la muzikscienca verkaro de Alejo Carpentier. Alberto Muguercia (naskiĝinta en 1928), advokato el Santjago de Kubo, meritas la honoron esti rifuzinta unu el la grandaj mitoj en la historio de la kuba muziko: tiun de la originoj de Son de la Ma Teodora. En sia fama verko La música en Cuba Alejo Carpentier atribuas kategorie al popolmelodio nome "Son de la Ma Teodora" originon, kiu reiras al la 16-ajarcento, sen esti realiganta detalan esploron pri la afero, ŝanĝante tiamaniere eraran aserton en popolan tradicion de esta manera. En brila artikolo pri ĉi tiu temo titole Teodora Ginés: ¿Mito o realidad histórica? Muguercia montras la malprecizecon de tiu teorio.
La dua generacio, la 1970-aj jaroj kaj pli malfrue
La anoj de la dua generacio de kubaj muziksciencistoj, kiuj aperis dum la periodo de la Kuba Revolucio, estis plimulte finstudintaj en la Urba Konservatorio de Havano aŭ en la Supera Instituto de Arto, kiu komencis oferti la unuan universitatan titolon pri muzikscienco en la historio de Kubo. Multaj el ili laboris pli malfrue en la ĵus kreita Centro por la Esploro kaj disvolvo de la Kuba Muziko (hispana mallongigo: CIDMUC), fondita en 1978. El ĉi tiu grupo estas menciendaj du renomaj muziksciencistoj, kiuj ofte laboris en liga kunlaboro: Victoria Elí (naskiĝinta en 1945) kaj Zoila Gómez (naskiĝinta en 1948). Ankaŭ menciendas Tamahra Martín (naskiĝinta en 1945), kiu dediĉis du librojn al la ĥormuziko: La música coral en Cuba” (1987) kaj Música Coral (1990).
Aliaj du gravaj muziksciencistoj tiugeneraciaj estas Alberto Alén Pérez (naskiĝinta en1948) kaj Rolando Antonio Pérez Fernández (naskiĝinta en 1947). Alberto Alén uzis siajn ampeksajn konojn de psikologio kaj statistiko por analizi la muzikajn formojn kaj la muzikpedagogion en publikaĵoj kiel ekzemple La forma de las formas musicales kaj Diagnosticar la musicalidad. Rolando Pérez realigis vastajn esplorojn pri la afrikokuba muziko kaj estas rekonata pro la dokumentado kaj la proceso de la transiro de la triumaj al la duumaj ritmoj aparte en la kuba kaj ĝenerale en la latinamerika muziko dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj en sia libro kun la titolo Proceso de binarización de los ritmos ternarios africanos en América Latina (1987) [Proceso de la duumigo de la triumaj ritmoj afrikaj en Latinameriko].
Olavo Alén (naskiĝinta en 1947) sekvis de proksime la pasojn de Argeliers León en siaj studoj pri la afrikokuba muziko kaj ellaboris kaj plilarĝigis la teoriojn de León pri la komplikaj ĝenroj en verkoj kiel Géneros de la música cubana [Ĝenroj de la kuba muziko] el 1976.
Tiujn teoriojn malakceptis aliaj muziksciencistoj kiel Leonardo Acosta, kiu klarigas en sia artikolo De los complejos genéricos y otras cuestiones [Pri la komplikaj ĝenroj kaj aliaj demandoj]: Aliaj membroj de ĉi tiu grupo estas la rekonataj muziksciencistoj Martha Ezquenazi (1949), Jesús Gómez Cairo (1949) kaj Dora Ileana Torres (1956).
Muntado
Pli konkrete temas pri (ĉi tie ĉapitroj 1 ... 3 estas laŭ la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto de 1970):
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Nagykálló)
La preĝejo Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika monumento historia en urbo Nagykálló (Hungario).
Muntado
1. En industrio: fikse kunmeti la diversajn partojn de aparato, maŝino sur la ĝustan lokon: pri tio vidu la paĝon fabrikado (Q187939).
Escaldes-Engordany
Escaldes-Engordany estas unu el la 7 parokoj de Andoro, la dua plej loĝata por Andoro Malnova. Ĝi situas en la centro de la lando, ĉe la kunfluejo de la rivero Valira. Ĝi etendiĝas sur 30 km² kaj havas 16.078 loĝantojn.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Nagykálló)
Historio
La kirkoj unue estis menciitaj en 1332 en tiam apartaj 2 vilaĝoj, kun patroneco de Sankta Kruco, respektive Sankta Johano la Evangeliisto. La loĝantoj depost 1552 kovertiĝis al kalvinismo. La katolika grupo refondiĝis nur en 1749. Ili komencis konstrui propran kirkon ekde 1750, en la sekva jaro jam estis preta sanktejo kaj sakristio, tamen la plena preĝejo nur en 1783. En 1826 fulmo trafis la konstruaĵon, sed poste nur la plej necesaj renovigaj laboroj okazis. Ĝi plene estis renovigita nur en 1865, la muroj estis repentritaj en 1871. La orgeno estis kreita en 1913. Plenaj renovigaj laboroj okazis en 2015.
Muntado
3. En filmado: elekti, enordigi kaj kunigi en unu definitivan strion la scenojn diversloke kaj diverstempe filmitajn: pri tio vidu la paĝon Filma muntado.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Nagykálló)
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, sed en la korto estas videbla kruco kaj paroĥejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. En la turo 3 sonoriloj sonoras. La eniro povas esti tra la turo. Krom la enirejo estas du malplenaj niĉoj. La absido estas duonronda, al kiu dekstre sakristio aliĝas. La navo havas po unu duonrondajn elstarecojn, kiuj interne estas la flankaj altaroj. Sub la kirko kriptoj troviĝas. La ĉefaltara bildo prezentas ambaŭ patronojn.
Kermeso okazas en la 29-an de junio.
Muntado
4. En komputiko - komenci uzi dosiersistemon kaj legi programon, pelilon, tiparon en la memoron de komputilo.
Malmunti do signifas apartigi la diversajn pecojn, el kiuj konsistas aparato aŭ maŝino.
La industrian evoluon de la 20-a jarcento tre influis la sistema enkonduko de muntoĉenoj, unue de 1903 ĝis 1913 en la usona aŭtomobila produktejo Ford, kiu ebligis tre efikan kaj tempoŝparan muntadon de industriaj varoj.
Amerika fuliko
La Amerika fuliko, (Fulica americana), estas granda birdo de la familio de Raledoj kaj ordo Gruoformaj.
Disvastiĝo
Tiu birdo reproduktiĝas tra plej granda parto de Ameriko -ekde suda Kanado tra Usono, Centrameriko, Karibujo kaj la orienta pacifika marbordo de Sudameriko ĝis suda Peruo. Ili povas migri -are kaj ne tre regule- ekzemple el la kanada teritorio suden aŭ eĉ al suda Usono aŭ Centrameriko. Ili estas loĝanta kie la akvo daŭre estas malferma vintre. Ties medio estas fluanta akvo de lagoj kaj lagetoj, foje eĉ ne malproksime de homaj areoj kiel parkoj de urboj.
Aspekto
Tiu ĉi specio povas esti konfuzata nur kun Nigra fuliko (Fulica atra), ĉar estas kazoj de apero de ekzempleroj de Amerika fuliko en okcidenta Eŭropo spite ties ŝajne mallerta flugeblo (almenaŭ 12 fojojn en Acoroj, 5 en Britio, 1 en Hispanio ekzemple), sed la makulo, ĉefe en plenkreskuloj, kaj la voĉo diferencigas ilin. Ankaŭ la plumareto inter beko kaj ŝildo iome malsimilas.
Kutimoj
Tiu nearktisa kaj neotropisa fuliko povas esti vidata naĝanta en malferma akvo, piedirante inter la akva plantaro aŭ manĝoplukante ĉeborde. Ankaŭ plonĝas. Temas pri agresema specio kiu defendas akre ties teritorion dum la bredsezono.
Ĝi ne flugantemas kaj por ekflugi kuras sur la surfaco multege plaŭdante. Ili faras same, sed sen ekflugi fakte, kiam flugas mallongan distancon rapidege pro teritoria luktado aŭ defendo de ebla predontoj. Kiel multaj aliaj raloj, ties malforta flugado pro havo de mallongaj rondformaj flugiloj aspektas nefidebla, sed post ekflugo ili povas flugi longajn distancojn kiel aliaj birdoj. Ĝi balancigas la kapon dum naĝado.
La fuliko estas ĉiomanĝanta prenante plantojn kaj ampleksan diversecon de etaj vivaj predoj -ĉefe insektojn, fiŝetojn kaj simile- inklude ovojn de aliaj akvaj birdoj. Ili povas eĉ rabi manĝaĵon de aliaj birdoj, kiel anasoj.
Ĝia voĉo estas iel mekanika uk aŭ krok.
Ili estas sociaj birdoj kiuj vivas ĝis 9 jaroj. La Fiŝaglo estas ĝia plej danĝeriga predanto, sed ankaŭ mamuloj.
Reproduktado
La procezo komencas per bruema ceremonio kiam la paro alvokas sin unu la alian per voĉo kaj ĉefe per akvoplaŭdado, la ino subigas la kapon invitante la virbirdon seksumi. Ambaŭ konstruas neston el mortaj kanoj kaj herboj proksime de la akvobordo inter alta kanaro aŭ sur subakvaj baroj proksimaj de la surfaco; por tio foje la fulikoj kondutas agreseme eĉ por rabi nestojn de aliaj birdoj, kies idoj foje iras en akvon; en tiu nesto la ino demetas almenaŭ 6 (ĝis 10) rozblankecajn ovojn kun brunaj aŭ grizaj punktoj. Foje eĉ demetas sur nestoj de aliaj birdoj. Kovado, farata de ambaŭ gepatroj, daŭras iom pli ol 3 semajnoj.
La idoj post eloviĝo havas nigran lanugon tutkorpe escepte iom da oranĝflavega ĉirkaŭkole kaj plie ruĝan ĉekape. Ili elnestiĝas eĉ nur post 1 tago kaj sendependiĝas post unu aŭ du monatoj.
Mount Vernon (Teksaso)
Mount Vernon estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Franklin, en la nordorienta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Hellogoodbye
Historio
hellogoodbye komencis en 2001 en Huntington Beach, California.
Membroj
hellogoodbye konsistas el Forrest Kline (kantado, gitaro), Jesse Kurvink (elektra piano), Marcus Cole (basgitaro) kaj Chris Profeta (tamburoj).
Ek-membroj
Aaron Flora (tamburoj) kaj Julian McCarty (elektra piano).
Grafschaft VS
-
Grafschaft estas komunumo en la distrikto Goms en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 198 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. La ĉefloko de la komunumo estas Biel.
Geografio
La komunumo Grafschaft Grafschaft situas en Supra Valezo. Ĝi konsistas el la tri vilaĝoj Biel, Ritzingen kaj Selkingen. Inter Grafschaft kaj Reckingen en sudoriento de la komunumo ekzistas interkomunuma teritorio de Rechingen, Gluringen kaj Grafschaft.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 22,62 km², de kiuj 20,73% estas kovritaj de arbaro, 23,8% servas por agrikulturo kaj 1,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grafschaft limas en nordo kaj orkiento al Reckingen, en nordoriento al la interkomunuma teritorio de Reckingen, Gluringen kaj Grafschaft, en sudo al Ernen, en sudoriento al Blitzingen, en oriento al Bellwald, kaj en nordoriento al Fieschertal.
Trafiko
Tra Grafschaft pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Brigo trans Furko-Pasejo al Andermatt. Pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
946
En la jaro 946 post Kristo okazis, interalie:
Briouze
Briouze estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Briouzains.
Dirborno
Dirborno ( Dearborn) estas urbo kun pli-malpli 98,000 enloĝantoj en la metropola areo ĉirkaŭ Detrojto kaj la Kantono Vajno, Miĉigano, Usono. La urbo estas la naskiĝurbo de Henry Ford kaj la monda sidejo de la aŭtomobila konzerno Ford.
Dundee
Dundee (Dùn Dèagh en la gaela, Dundio en Esperanto) estas urbo en la nordorienta parto de Skotlando, kaj krome estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando. Ĝi situas proksimume 100 kilometrojn norde de Edinburgo, ĉe la norda bordo de la rivero Tay, apud la marbordo de la Norda Maro. Ĝi estas la kvara plej granda urbo de Skotlando, kun ĉirkaŭ 143 000 loĝantoj, aŭ 170 000 se oni inkludas la ĉirkaŭurbajn areojn. Dundio oficiale akiris urban statuson en 1889. Ĝi estas alikonata en la angla kiel la "Urbo de Malkovro" (City of Discovery) pro sia longa scienca historio : el tie foriris la fama antarkta ekspedicio Discovery de Robert Falcon Scott. La ŝipo Discovery revenis al Dundio kaj restas videbla kaj vizitebla ĉe kajo de la urbo.
Nomo
Estas ne konata de kie la nomo "Dundee" venas. En la gaela, ĝi havas la prefikso "Dùn", kiu signifas fortikaĵon aŭ kastelon, kaj la sufikso "Dèagh", eble de la gaela vorto "Dè", kiu signifas fajro. La angligita versio de la gaela vorto estas uzata por ambaŭ la anglo kaj la skota lingvo versio, kaj la versio en Esperanto, "Dundio", estas ankaŭ el ĉi tiu vorto.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Dundio estas:
Monoptero
Monoptero ​(de la antikva greka: ὁ μονόπτερος, kies signifo estas de unusola alo; derivita de μόνος, "unika", "singulara", "sola" kaj τὸ πτερόν, "alo" ​) estas kolonaro cirkla kiu subtenas tegmenton sen ajna muro. Alivorte, temas pri rondoforma edifico, ĉefe de klasika templo, kiu havas anstataŭ murojn, cirklojn de kolonoj kiuj subtenas tegmenton.
Laŭ Francisko Azorín monoptero estas ''Konstruaĵo havanta unusolan kolonan vicon. Ronda konstruaĵo formita per ronda vico de kolonoj, subportante kupolon.''
28824 Marlablair
28824 Marlablair estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Marla Blair, mentorino por unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Deerlake Middle School de Tallahassee (Florido).
Zandobbio
Zandobbio estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Credaro, Entratico, Foresto Sparso, Trescore Balneario kaj Villongo. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Georgo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Jundiaí (mikroregiono)
La mikroregiono de Jundiaí estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas kvin municipojn.
Takumi Morikawa
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Juventude, Kawasaki Frontale, Consadole Sapporo, Vegalta Sendai kaj Rosso Kumamoto.
Konfirmacio
Konfirmacio estas sakramento de katolikismo, ortodoksismo kaj protestantismo, kiu konfirmas la kredanton en ties kristana fido.
Historie ĝi estas la dua parto de bapto, kiu (en la katolikismo) ne estas ricevata ĝis la aĝo de kompreno. Eĉ hodiaŭ, plenaĝuloj ricevas konfirmacion tuj post bapto. La pastro ŝmiras la kredanton per oleo, kio konfirmas ties bapton, la Sankta Spirito fortigas ties fidon per sia graco. La Sankta Skribo klare distingas inter la bapto kaj konfirmacio: