cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Train World
Kolekto
Kelkaj rimarkindaj objektoj:
Michael Oakeshott
Michael Joseph OAKESHOTT (/ˈoʊkʃɒt/; 11a de decembro 1901 – 19a de decembro 1990) estis angla filozofo kaj politikteoriulo kiu verkis pri filozofio de historio, filozofio de religio, estetiko, filozofio de edukado, kaj filozofio de juro.
775 Lumière
775 Lumière estas mezgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Michael Oakeshott
Li studis en la Universitato de Kembriĝo kaj poste Oakeshott seniluziiĝis disde la politika ekstremismo kiu okazis en Eŭropo dum la 1930-aj jaroj, kaj liaj survivantaj prelegoj el tiu periodo montras lian malemon kaj al Naziismo kaj al Marksismo. En la Dua Mondmilito li militservis en la spiona servo, sed ne en batalfronto. Poste li profesoris en la Universitato de Oksfordo kaj en la London School of Economics ĝis 1969. En tiu epoko li kontraŭis la maldekstremajn studentojn tie. La verkistino Iris Murdoch estis lia plej fama amatino.
775 Lumière
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Joanny-Philippe Lagrula elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo honoras la fratojn Auguste kaj Louis Lumière, pionirojn de la kinematografio.
Lunca (Mureș)
Lunca [lunka] (hungare: Tekeújfalu) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Reghin. Apartenas al ĝi la vilaĝoj Băița, Frunzeni, Logig kaj Sântu.
Lunca okcidente limas al la distrikto Bistrița-Năsăud. Tra la vilaĝo pasas la nacia vojo DN15A, samtempe eŭropa vojo E578, inter Reghin kaj Bistrița.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 661 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 334 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1319 kiel Barthaleuswyfalva. En mezepoko ĝi estis saksa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Kuriozaĵo
Dum al Lunca apartenas vilaĝo nomita Băița, en distrikto Hunedoara ekzistas komunumo Băița, al kiu apartenas vilaĝo nomata Lunca.
Prometio
Prometio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Pm kaj la atomnumeron 61. Ĝi estas metala lantanoida elemento, kiu emisias betaradiojn, sed ne gamaradiojn. Promeciaj saloj lumetas bluete aŭ verdete pro alta radioaktiveco.
Kan Naoto
KAN Naoto (japane: 菅 直人; naskiĝis la 10-an de oktobro 1946 en Ube, gubernio Jamaguĉi, Japanujo) estas japana politikisto kaj ekde la ĉefministro de Japanujo. Li estas deputito de la ĉambro de reprezentantoj de Japanujo kaj estro de la Demokrata Partio de Japanujo (DPJ). Ene de la partio subtenas lin propra fakcio, la Kan-grupo (oficiale 国のかたち研究会, kuni no katachi kenkyūkai, "esplorkonsilo por la stato de la lando").
Samario
Samario estas nomo de:
Vidu ankaŭ:
Justica Kunlaborada Agentejo de Eŭropa Unio
La Justica Kunlaborada Agentejo de Eŭropa Unio, aŭ Eŭrojust, estas la eŭropunia agentejo respondeca pri plifortigo de jura kunlaborado inter la membroŝtatoj per adopto, ĉe eŭropa skalo, de strukturaj rimedoj celantaj antaŭenigi optimuman kunordigon de enketaj agoj kaj procesigoj preter la kadro de unu nacia teritorio, kun plena respekto al fundamentaj rajtoj kaj liberecoj. Starigita per la konsila decido de la 28-a de februaro 2002, la principo de ĝia estiĝo estis skizita ĉe la Eŭropa Konsilio en Tampere (1999, §46). Ekipita per jura personeco, Eurojust estis parto de la tria kolono de Eŭropa Unio antaŭ ilia malapero post la ekvalidiĝo de la Lisbona Traktato. La Amsterdama Traktato (1997) ebligis la kreon de tia justica institucio.
Historio
Eŭrojust estis kreita la 28-an de februaro 2002 per decido 2002/187 / JAI.
Ĝia prezidanto, José Luis Lopes da Mota, estis devigita eksiĝi en decembro 2009 pro suspekto, ke li celis kaŝi supozatan koruptan kazon pri portugala ĉefministro José Sócrates.
Celoj
Ĝi celas la jenajn ĉefajn celojn:
Prenila pirofosfato
Prenila pirofosfato aŭ dumetilalila dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la prenolo kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Prenila pirofosfato posedas 5 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Ĝi estas izomero de izopentenildifosfato (IPP) trovata en preskaŭ ĉiuj vivantaj organismoj.
Saint-Jean-de-Losne
Geografio
La urbo situas laŭ la Saono kaj la kanalo de Burgonjo, avale de la enfluejo de la rivero Ouche.
Ekonomio
Tie estas grava turisma haveno.
Historio
En 1636 de la 28-a oktobro ĝis la 2-a novembro, la armeo de Karlo la 4-a duko de Loreno kaj Bar sub la komando de la generalo François de Mercy kaj la armeo de Ferdinando la 2-a imperiestro de la Sankta Romia Imperio sub la komando de la generalo Matthias di Gallasso vane klopodis ekokupi la urbon. En 1814 la urbo rezistis longe kontraŭ la aŭstria armeo. Ĝi ricevis en 1815 de Napoleono la 1-a por ĝia kuraĝo la honoran leĝion. La germana armeo okupaciis Saint-Jean-de-Losne ekde juno 1940. Ĝi forlasis la urbon la 10-an de septembro 1944.
Vidindaĵoj
La preĝejo estas gotika. Ĝia ĥorseĝaro datiĝas el 1756-58. La dihotelo datiĝas de 1688. Ĝi enhavas statuon de dipatrino kun la knabo Jesuo eble farita de Jean de La Huerta. La ponto datiĝas de 1947. La muzeo prezentas la historion de barĝoj kaj kanaloj.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,39 % de voĉoj) en 2004.
NGC 2509
NGC 2509 (aliaj indikoj — OCL 630, ESO 561-SC7) estas malfermita stelamaso en la konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mourioux-Vieilleville
Mourioux-Vieilleville estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 569 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Mourioux-Vieilleville etendiĝas sur 25,2 km², kaj havis 569 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 22 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Mourioux-Vieilleville situas je alteco de 516 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Mourioux-Vieilleville apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Alain Delattre, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mourioux-Vieilleville apartenas al la kantono de Bénévent-l'Abbaye, kies ĉefurbo estas Bénévent-l'Abbaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Étuz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Loireauxence
Loireauxence estas nova franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Loireauxençois.
Jaakko
Jaakko estas finna vira antaŭnomo, versio de Jakobo.
Karagando
Karagando (Караганда) aŭ Qaraghandy (Қарағанды) estas la centro de la samnoma regiono en Kazaĥio. Loĝ.: 437000 (1999). Karagando fondiĝis en la 1930-aj jaroj kiel industria urbo, uzanta la sklavan laboron de la sovetuniaj kondamnitoj malliberige senditaj tien.
Etna konsisto en 2010
Ekzistas 50 naciecoj en Karaganda, inter kiuj la ĉefaj estas :
Fiska juro
La fiska juro estas la aro de la reguloj, kiuj difinas la rajtojn kaj devojn de la impostpaganto. Ĝi ankaŭ difinas la domajnojn, en kiuj la fisko devas agi. Ĝi estas grava fako de juro.
Gnafalio parenca
Gnafalio parenca (Gnaphalium affine D. Don. Ankaŭ esperantigebla al "Ĥuko" ), ankaŭ konata en la angla kiel Jersey Cudweed, estas specio de plantoj apartenantaj al la genro gnafalio (Gnaphalium). La specio kreskas grandskale en Orientazio inkluzive de mezvarmaj regionoj de Ĉinio, Koreio, Japanio, kaj Tajvano same kiel kelkaj altaj tropikaj regionoj de Hindio, Nepalo, kaj Tajlando. En Vjetnamio ĝi kreskas de Hà Giang (norde) ĝis Bảo Lôc (sude)
Priskribo
La planto estas dujara, kun tigoj 15–40 cm longaj, la surfaco de la planto estas kovrita per delikata lanugo kaj la folioj estas malgrandaj kaj rondetaj. La floroj prezentiĝas kiel malgrandaj floretoj kun petalo proksimume 2 mm longaj. En la ĉina tiu planto estas konata kiel shǔ qū cǎo ("鼠麹草", laŭvorte "herbo de musa gisto"), en la japana ĝi estas konata kiel hahako-gusa ("ハハコグサ" aŭ "母子草", "herbo de patrino-infano"). Gnafalio parenca estas unu el la herboj konsumitaj en la japana printempa festivalo Nanakusa-no-sekku (sep-herboj festivalo). En Vjetnamio, ĝi estas nomita rau khúc tẻ aŭ lá khúc ("herbo de krizantemo").
Uzoj
Tiu planto estis uzita en ĉina tradicia medicino kaj ankaŭ rolas en la kuirarto de Orienta Aziaj Landoj nome en dolĉaj rizokukoj. Ili inkludas la japanan kusa mochi (草餅, nun kutime farata de Artemisia princeps) kaj la tajvanan chhú-khak-ké (鼠麹粿, 草仔粿).
La planto estas ankaŭ pistita kaj uzita por doni al nudeloj kaj verdaj cepokrespoj (蔥油餅) karakterizan verdan koloron kaj unikan guston.
Tio estas ingredienco por speco de xôi- xôi khúc (vaporkuirita glurizo kun Ganafalio parenca, aŭ banĥuko) en Vjetnamio kaj oni kutime uzas ĝin por traktado de ordinara tuso. En ĉina tradicia medicino, dekoktaĵo aŭ infuzaĵo de ĥuko estas uzata en la kuracado de malvarmumo, angino, kronika bronkito, gastrito, podagro, fabismo. Kiel kataplasmo ĝi estas uzata por trakti nove aperintan furunkon.
Kishartyán
Kishartyán [kiŝhartjAn] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Salgótarján. Kis signifas: malgranda.
Situo
Kishartyán situas sur malebenaĵo kontaktiĝanta kun Sóshartyán, laŭ ĉefvojo Balassagyarmat-Salgótarján. La lasta troviĝas 9, Szécsény kaj Bátonyterenye po 17 km-ojn.
1700
1700 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1700 post Kristo okazis, interalie:
Terebintarbo
La terebintarbo aŭ terebinto ( Pistacia terebinthus ) estas specio de pistacio el la Mediteranea regiono, falfolia trunktarbusto aŭ arbeto kun nepare plume kunmetaj folioj, kiu liveras la veran terebinton ( aŭ terabintinon ). En NPIV difinita kiel "specio de pistacio (Pistacia terebinthus) el la mediteranea regiono falfolia trunkarbusto aŭ arbeto kun nepare plume kunmetitaj folioj, kiu liveras la veran terebintinon"
La Terebinta pistacio (Pistacia terebinthus), aǔ terebino, estas plantspecio el la familio de la familio de la Anakardiacoj (Anacardiaceae).
Karakterizaĵoj
Terbeninarbo estas somerverda, 2 ĝis 5 m alta arbusto aǔ malgranda  arbo. La folioj estas nepare plumaj. La folitigoj estas kalvaj. La raĥido estas sen flugiloj. Ekzistas 3 ĝis 9 folietoj, kiuj longas 2 ĝis 8,5 cm kaj estas ovalaj. Ili havas malgrandan pinton. La floroj estas brunecaj kaj staras en longaj panikoj. La renverse ovoformaj fruktoj longas 5 ĝis 7 mm. Unue ili estas ruĝaj poste brunaj.
La maturiĝo estas de aprilo ĝus julio.
Disdivido
La terbentino kreskas nature en la mediteranea regiono, tie en maldensaj arbaroj kaj en la makiso ĝis la montara ŝtupo. La specio plej ofte kreskas sur kalko.
Uzado
La terebentinplanto estas uzata (apud pli ofte uzataj pingloarboj) por ricevi terebentino (kipra terebentino).
En kelkaj regionoj de Turkujo la fruktoj de la arbeto estas uzata kiel kafosuregato (Menengiç kahvesi). La preparo de tiu kafo similas al la turka kafo: la pulverigita frukto estas kuirita en lakto anstataǔ akvo.
Sistematiko
Oni distingas du subspeciojn:
NGC 2510
NGC 2510 (aliaj indikoj — UGC 4178, MCG 2-21-7, ZWG 59.23, PGC 22541) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Nagyhegyes
Nagyhegyes [nadjhedjeŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Hajdúszoboszló. La nomo signifas granda-pinta.
Žulová
Žulová estas cismontara urbeto troviĝanta en distrikto Jeseník en Ĉeĥio, en suda parto de Žulovská montetaro sur kunfluejo de rivereto Vidnávka kaj Arĝenta rojo. Dominaĵo de la vilaĝo estas la plej alta monto de Žulovská montetaro Dia monto (525 m), sur kies supro staras de malproksime videbla preĝejeto el la jaro 1856. Jam la nomo mem sufloras, ke oni ĉi tie intensive minis graniton, en la ĉirkaŭaĵo ni trovos grandan kvanton de forlasitaj kaj agadaj minejoj. Vivas ĉi tie.
NGC 2510
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Žulová
Historio
La unua skribmencio pri tiama vilaĝeto Sestrechowitz devenas el la jaro 1290. La plej grandan evoluon Žulová spertis fine de la 19-a jarcento ĝuste kun grandega evoluo de minado kaj prilaborado de granito. En 1886 estis en Žulová fondita lernejo por ŝtonistoj kaj ŝtonskulptistoj por prilaborado de granito. Tiu ĉi lernejo, pli poste kiel faka metilernejo, ĉi tie pluekzistis ĝis la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento.
Nagyhegyes
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Füzesabony-Debrecen, Orienta ĉefkanalo preterfluas, Balmazújváros estas proksime.
Žulová
Nuntempo
Al Žulová nuntempe apartenas vilaĝo Tomíkovice kaj vilaĝetoj Žlíbek kaj Starost. Tomíkovice kaj Kobylá nad Vidnávkou estis aligita al Žulová en la jaro 1976. En 1976 ĝis 1990 dumtempe ankaŭ Skorošice kun apartenantaj vilaĝoj. Skorošice en la jaro 1990 memstariĝis, sed Tomíkovice restis plu kiel parto de Žulová. Vilaĝo Kobylá nad Vidnávkou en 2001 ankaŭ memstariĝis.
Memorindaĵoj
Inter la plej signifajn konstruajn memorgaĵoj apartenas jam la menciita preĝejeto sur Dia monto kaj filia preĝejo de sankta Jozefo, kiu estis alkonstruita al devena burgo Friedberg el la 13-a jarcento. Tiun ĉi burgon proprumis du familioj de rabemaj kavaliroj, Wüstehubidoj kaj poste Haugwitzidoj.
Nagyhegyes
La unua mencio okazis en 1067 en dokumento. Tiutempe ĝi havis eklezion. La tataroj en 1241 faris senhoma la komunumon, pli poste la sama okazis pro la turkoj. En la pli pacemaj tempoj nur farmoj formiĝis. Komence de la socialismo oni fondis farmocentrojn, kie jam estis elektro, aĉetejo, lernejo. En 1952 oni refondis la vilaĝon. Ekde 1960 oni minas tergason.
Žulová
Ĉirkaŭaĵo
Žulová havas idealan situon por atingi ĉiujn partojn de Riĥleba montaro kaj Žulovská montetaro. Proksime de la vilaĝo ni trovos tuj kelke da belegaj naturkreaĵoj, kiuj estis proklamitaj kiel naturmemorigaĵoj. Tio estas belegaj Nýznerovaj akvofaloj en Arĝenta valo, belega rokurbeto sur proksima Borový vrch (487 m) kaj aliaj.
Nagyhegyes
Apud la vilaĝo lago nomata Kadarcs (kadarĉ) kaj fiŝlagoj troviĝas.
Vilaĝservoj estas apoteko, infanĝardeno, lernejo kun kolegio, kuracejo, dentokuracejo, familihelpa centro, domo por maljunuloj, biblioteko kaj kulturdomo.
Újszentmargita
Újszentmargita [Ujsentmargita] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Polgár. La nomo signifas nova-sankta-Margareta.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, ĉe rande de Nacia parko Hortobágy, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Tiszafüred-Tiszalök, Tiszacsege estas proksime.
La tataroj en 1241 detruis la komunumon, la loĝantoj rifuĝis al marĉo de Tiso. Pli poste la turkoj senhomigis la regionon. En la pli pacemaj tempoj hajdukoj profitis la kampojn. En la 18-a, 19-a j.c.-oj la loko estis bienocentro, dume farmoj formiĝis. En 1895 preĝejo omaĝe al Sankta Margareta konstruiĝis. Ekde 1947 Újszentmargita estas vilaĝo.
Ĝemelkomunumo estas Korond, Rumanio.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno ekde 1962, lernejo, bebohelpa centro, biblioteko kaj kulturdomo.
Hilinci-vojo
La Hilinci-vojo estas fruhistoria komercovojo, kiu pasis ekde la Rejno norden trans la montaro Bergisches Land tra la Balkhauser Tal ĉe Hattingen plue al Monastero kajOsnabrück.
Ĉe la monto Isenberg ĉe Hattingen, malsupre de la Isenburg ĉe Hattingen la komercovojo transpasis je la "Kölner Furt" la riveron Ruhr, poste trans la Ruhr-ponto ĉe Hattingen.
Administracia juro
La administracia juro estas la aro de leĝoj, dekretoj kaj aliaj reguloj, kiuj difinas:
Avron (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1903. Ĝi ŝuldas sian nomon al la proksimeco de Strato d’Avron, kiu etendiĝas de Bulvardo de Charonne al Pordo de Montreuil.
Alirejoj
La stacio disponas pri unusola alirejo per ŝtuparo sur la meza inter-ŝoseo fronte al n-ro 35, Bulvardo de Charonne.
28557 Lillianchin
28557 Lillianchin estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lillian Tiffany Chin, finalistinon de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Westminster School de Atlanta (Georgio).
9781 Jubjubbird
9781 Jubjubbird estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
La "Jubjubbird" estas mistera, ŝajne danĝera estaĵo, kiu aperas en la poemo Jabberwocky de Lewis Carroll.
Porto-Novo
Porto-Novo (aŭ Porto Novo) estas la ĉefurbo de la okcidentafrika lando Benino. La urbo estas sidejo de la parlamento kaj de kelkaj ministerioj, dum la aliaj, plimulte da ili, troviĝas en urbo Kotonuo (Cotonou). Krome Porto-Novo estas la administra centro de la ŝtata departemento Ouémé.
Geografio
Porto-Novo estas havena urbo borde de la laguno de Porto-Novo, kiu estas flanka parto de la Golfo de Gvineo. En 2013 la urbo havis loĝantojn, kio igas ĝin la dua plej loĝata urbo de Benino, kvankam ekonomie malpli grava ol la urbo de la registara sidejo, Kotonuo. La geografiaj koordinatoj estas 6° 29' 0" norde kaj 2° 37' 0" oriente.
Historio
Ĝis la 17-a jarcento la urbo nomiĝis Ajatche kaj estis la ĉefurbo de la reĝlando Aja. Sian nunan nomon (en Esperanto "haveno nova") ĝi ricevis dum la 17-a jarcento de portugalaj maristoj, kiuj sklavigis afrikanojn kaj de ĉi-tie ŝipe sendigis ilin al Norda Ameriko.
Dum la jaro 1863 la reĝlando akceptis la "protekton" de la franca armeo, por bari la antaŭeniron de la brita armeo. La najbara reĝlando Dahomey tamen malaprezis la sekvan ĉeeston de francaj soldatoj en Aja, kaj komenciĝis milito inter la du regnoj. Dum la jaro 1883 la Franca Mararmeo okupis Porto-Novon kaj la urbo iĝis parto de la franca kolonio Dahomey. Dum 1900 la urbo iĝis la ĉefurbo de Dahomey, la hodiaŭa Benino.
Ekonomio
La urbo estas la centro de agrikultura regiono, kies ĉefaj produktoj estas palmoleo kaj kotono, kaj kiu krome eksportas kapokon.
Kulturo kaj eduko
La École du Patrimoine Africain, instituto pri la konservo de la kultura heredaĵo de Afriko, aktivas en 26 landoj de la kontinento sude de la Saharo, en kiuj la ĉefa lingvo estas la franca, hispana kaj portugala.
En Porto Novo situas lertigejo por kamparanoj, kies nomo estas Centro Songhai, laŭ la nomo de la vastega imperio, kiu ekzistis en tiu regiono antaŭ la alveno de blankuloj. En Songhai oni bredas porkojn, fiŝojn, kokinojn. Oni kreskigas legomojn, cerealojn, fruktoarbojn. En la Centro oni produktas konfitaĵojn, fruktosukojn, sapojn, ktp. La uzantoj de la centro manĝas el la produktoj de la centro. La urbanoj povas veni aĉeti varojn en la butiko de la centro.
En la Centro staras granda domo, en kiu oni recikligas plaston.
Flavbrova kamaroptero
La Flavbrova kamaroptero (Camaroptera superciliaris) estas malgranda birdo de la genro de Kamaropteroj kiu enhavas 3 aŭ 4 afrikajn speciojn de la familio de Cistikoledoj, kiuj kombinas en sia plumaro grizan ĝeneralan kolorn kun olivecajn dorsojn. Tiuj birdoj estas loĝantaj reproduktuloj en subsahara Afriko.
Porto-Novo
Esperanto en Porto-Novo
En 2007 ILEI organizis en Porto Novo en Centro Songhai seminarion por lertigi instruistojn. En somero 2008 okazis en Porto Novo en Centro Songhai tutmonda konferenco de ILEI, la Ligo de instruistoj de Esperanto. Partoprenis ĉirkaŭ 50 personoj el 4 kontinentoj, du trionoj estis afrikanoj el 5 landoj. Okazis sesio de Internaciaj Ekzamenoj de ILEI / UEA. En Centro Songhai staras arbo plantita dum la Konferenco en 2008 kun ZEO-ŝildo "ARBRE DE L'ESPERANTO".
Flavbrova kamaroptero
Tiu specio havas helgrizajn subajn partojn kaj olivecajn flugilojn kiel sia proksima parenco la Grizdorsa kamaroptero, sed male al tiu, tiu ĉi havas ankaŭ verdolivecajn kapon kaj nukon. En vizaĝo videblas tre nigreca traokula strio kaj tre kontrasta kaj tre flava superokula strio, kiu nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie superciliaris aludas al la superokula strio. La irisoj estas malhelaj kaj la kruroj ruĝecaj. La beko estas nigra, longeta, pintakra kaj iom subenkurbeca.
Ĝi troviĝas en Angolo, Benino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Ganao, Gvineo, Liberio, Niĝerio, Sieraleono, Togolando kaj Ugando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj arbustaroj el Sieraleono orienten al Ugando, suden al nordokcidenta Angolo kaj suda DRKongo; ankaŭ ĉe Bioko (iama Fernando Poo, kie oni priskribis unuafoje la specion).
Oni priskribis kelkajn geografiajn rasojn, sed variado estas malmulta kaj probable nur klina.
Kabugao
Kabugao - Bayan ng Kabugao - estas malgranda urbo (municipo) en Filipinoj, en Kordilera Administra Regiono, kie ĝi estas ĉefurbo de la provinco Apajao. Kabugao havas 21 distriktojn.
Geografio
Kabugao situas en montaro laŭ rivero en la norda flanko de la insulo Luzono for de marbordo. Laoag troviĝas 65, regiona ĉefurbo Baguio 189, Kezonurbo 370, ĉefurbo Manilo 382, Cebuurbo 906, Dabao 1310, General Santos 1392 kilometrojn (aere).
Historio
Origine indiĝenoj loĝis ĉi tie. Depost alveno de hispanoj en Luzonon, tiu areo restis ekster hispana kontrolo ĝis la malfrua 19-a jarcento pro la malbonaj trafikaj eblecoj. En 1684 la monaĥoj provis konverti la homojn al la kristanismo kaj starigis preĝejon en la nuna loko de Kabugao. Totala hispana kontrolo ne okazis. Dum la usona periodo (unua duono de la 20-a jarcento) komenciĝis establo de la administracio. La japanaj soldatoj havis la areon inter 1942-1945. Kabugao estis fondita en 1950, la memstara provinco Apajao en 1995.
Ekonomio
Kabugao estas agronomia urbeto. Oni produktas rizojn sur terasoj. Menciindas produktado de maizoj, kafoj, legomoj, fruktoj. Hejme oni faras korbojn.
Trafiko
Kabugao havas solan alvenintan vojon konstruitan nuntempe. La rivero estas navigebla per kanuoj.
Klimato
Kabugao situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas po 1696 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter februaro-aprilo iomete pli malofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-29 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Calco
Calco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Virgilio.
Najbaras la komunumoj Brivio, Imbersago, Merate, Olgiate Molgora, Pontida (BG) kaj Villa d'Adda (BG).
1752
1752 estis superjaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1752 post Kristo okazis, interalie:
Listo de grandurboj en Germanio laŭ loĝantaro
Jen listo de grandurboj en Germanio laŭ loĝantaro. Grandurbo (Großstadt) estas difinita kiel administrada unuo kun loĝantaro pli granda ol 500 000. Datumoj laŭ la 31-a de decembro 2013.
Kokanseroj
Karakteroj
kvankam estas tre diversaj ekologiaj kaj sekve, kiel adapto al ties diferencaj vivostiloj, ankaŭ morfologiaj kaj etologiaj, estas ankoraŭ kelkaj karakteroj kiuj unuigas ambaŭ grupojn (kokoj kaj anasoj). Multaj el tiuj, tamen, estas pleziomorfaj ĉe Neornithes kiel tutaĵo, kaj estas kunhavataj ankaŭ de Paleognatoj.
Les Avants (stacidomo)
Les Avants estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Ovoflavo
Ovoflavo (en la greka Lecithos, en la latina Vitellus) estas arigo de plasmaj substancoj en la ovoĉelo, kiu utilas kiel rezervo. Tiaj substancoj estas inter aliaj proteinoj, grasoj, vitaminoj kaj mineraloj, kiuj ekzistas en la ĉelplasmo. En la kokina ovo la ovoflava ekzistas kiel ovoflavglobo.
Oni povas dispartigi ovoĉelojn laŭ la ovoflavenhavo kaj laŭ ties distribuo.
Dispartigo laŭ la ovoflavenhavo:
Distribumaniero de la ovoflavo en la ovo:
Flavaĵoj
En diversaj lokoj oni kuiras dolĉaĵojn kiuj ricevas ofte la nomon de flavaĵoj ĉar ovoflavo estas ĉefa ingredienco krom sukero. Famas ekzemple la la Flavaĵoj de Sankta Tereza el Avilo kaj la Flavaĵoj de la Tranĉo el Arundo, ambaŭ el Hispanio.
Samuel Selfisch
Samuel SELFISCH (naskiĝinta en la 10-a de novembro 1529 en Erfurto, mortinta en la 8-a de januaro 1615 en Wittenberg) estis germana eldonisto kaj urbestro grava de Wittenberg.
Vivo
Estante filo de libroeldonisto kaj -vendisto li senditis kiel 16 jaraĝulo al Wittenberg, la tiama centro de libropresado. Tie li unue servis por la renomita fakulo Barthel Vogel. Poste li ŝanĝis la laborpostenon kaj venis al la entrepreno de Conrad Rühel, kiu ankaŭ estis urbestro.
En la aĝo de 28 jaroj Selfisch ekestis memstara. Disde Wittenberg li faris libroservon por tuta Germanio, poste ankaŭ por multaj eŭropaj landoj (i.a. ĝis Islando kaj Turkio). La enspezitaĵojn li investis en la produktadon de libroj. En Belzig ekzemple li starigis por la filo Laurentius papermuelejon kaj aĉetis minejajn akciojn. En lia eldonejo aperis precipe teologiaĵoj, i.a. 17 diversaj eldonoj de la Biblio kaj 49 verkoj de Martin Luther. Siatempe li estis unu el la plej gravaj libroeldonistoj/-vendistoj de tuta Germanio.
Li akiris multajn terenojn kaj eksciis ke la komerca koncepto kun enspezakumuligo sole ne sufiĉus. Tiel li baldaŭ montris sin bonfara sociale donacante 1.500 guldenojn al Gotteskasten, karitata kaso por malriĉaj komunumanoj. Por la urbo Wittenberg li aĉetis novan tombejon kiu nomiĝas nuntempe Nördlicher Friedhof (Dresdener Straße). Krome li estis politikisto urba. Li estis Kämmerer (ĉambristo) en la jaroj 1569, 1572, 1575, 1578, 1581 kaj 1584; krome urbestro en 1585, 1588, 1591, 1594, 1597, 1600, 1603, 1606, 1609 kaj 1612 kaj adjunkto de la urbestro en 1586, 1589, 1590, 1592, 1595, 1598, 1601, 1604, 1607, 1610 kaj 1613.
Familio
Li estis la nepoto de Laurentius Seelfisch († 23. 2.1504 en Erfurt). En la 20.1.1557 li edziĝis al Maria Rühel († 1. 9.1580), en la ĉeesto de Paul Eber kaj Filipo Melanktono.
Ĉar la ekleziaj registroj komenciĝis nur en 1560 oni deduktis ke unu filo kaj unu filino baldaŭ mortis. Iliaj nomoj restis nekonataj.
Ratlinioj
Ratlinioj estis sistemoj de eskapaj vojoj por nazioj kaj aliaj faŝistoj fuĝante de Eŭropo ĉe la fino de la 2-a Mondmilito. Tiuj eskapaj vojoj plejparte gvidis direkte al rifuĝejoj en Sudameriko, precipe Argentino, Paragvajo, Brazilo kaj Ĉilio. Aliaj celoj estis Usono, eble ankaŭ Kanado kaj Mezoriento.
Ekzistis du precipaj itineroj: la unua iris de Germanio ĝis Hispanio kaj plue al Argentino; la dua de Germanio ĝis Romo, plue al Ĝenovo, tiam al Sudameriko; la du itineroj „evoluis sendepende“ sed fine kuniĝis kunlaborante.
La fruaj ratlinioj tra Hispanio
La originoj de la unuaj ratlinioj estas ligitaj al diversaj evoluoj en Vatikan-Argentinaj rilatoj antaŭ kaj dum la 2-a Mondmilito. Jam en 1942, monsinjoro Luigi Maglione kontaktis la argentinan ambasadoron Llobet, demandante ĉu „la argentina registaro volus uzi ĝian enmigradleĝon malavare kaj instigi en la oportuna momento eŭropajn katolikajn enmigrantojn serĉi teron kaj kapitalon en nia lando“. Poste germana pastro, Anton Weber, la kapo de la Rom-bazita Socio de Sankts Rafaelo, vojaĝis al Portugalio kaj pluen al Argentino por prepari la estontan katolikan enmigradon. Laŭ historiisto Michael Phayer, „tio estis la senkulpa origino de tio, kio iĝus la vatikana ratlinio“.
Hispanio, ne Romo, estis la „unua centro de ratliniagado kiu faciligis la fuĝon de naziaj faŝistoj“, kvankam la elirado mem estis planita ene de la Vatikano. Charles Lescat, franca katolika membro de Action Française (organizaĵo subpremita fare de Pio la 11-a kaj rehabilitita fare de Pio la 12-a), kaj Pierre Daye, belgo kun kontaktoj en la Hispana registaro, estis inter la unuaj fuĝantoj helpite de franca kardinalo Eugene Tisserant kaj argentina kardinalo Antonio Caggiano.
En 1946 verŝajne troviĝis centoj de militkrimuloj en Hispanio, kaj miloj de iamaj nazioj kaj faŝistoj. Laŭ la usona ministro pri eksteraj aferoj James F. Byrnes, la Vatikana kunlaboro transdoni azilpetantojn estis „nekonsiderinda“. Laŭ Phayer, Pio la 12-a „preferis vidi faŝismajn militkrimulojn surborde de ŝipoj irantaj al la Nova Mondo prefere ol vidi ilin putri en tendaroj por militkaptitoj en iu zono de postmilita Germanio“. Dum la italaj ratlinioj sekvis la striktan vatikanan hierarkion, la ratlinioj de Hispanio, kvankam ankaŭ direktita de la Vatikano estis relative sendependaj de tiu hierarkio de la vatikana elmigrado-agentejo.
Fruaj klopodoj - episkopo Hudal
Episkopo Alois Hudal estis rektoro de Pontificio Istituto Teutonico Santa Maria dell'Anima en Romo, seminario por aŭstraj kaj germanaj pastroj, kaj "Spirita Direktoro de la Germanoj loĝantaj en Italio". Post la fino de la milito en Italio, Hudal iĝis pastro por la germanlingvaj militkaptitoj kaj malliberigitoj tiam troviĝantaj en tendaroj ĉie en Italio. En decembro 1944 la vatikana Ŝtatsekretariejo ricevis permeson nomumi reprezentanton por "viziti la Germanlingvajn ĝentilajn malliberigitojn en Italio", tasko asignita al Hudal.
Hudal utiligis tiun postenon por helpi la fuĝon de serĉataj nazioj-militkrimuloj. Inter ili: Franz Stangl, komandanta oficiro de Treblinka, Gustav Wagner, komandanta oficiro de Sobibor, Alois Brunner, respondecan por la koncentrejo de Drancy proksime de Parizo kaj por deportadoj el Slovakio al koncentrejoj, kaj Adolf Eichmann - fakto, pri kiu li poste estis senhonte konfesema. Kelkaj el tiuj viroj estis tenitaj en Aliancaj internigejoj: ĝenerale sen identecpaperoj, ili estis registritaj sub falsaj nomoj. Aliaj nazioj kaŝadis sin en Italio, kaj kontaktis kun Hudal, kiam lia helpa rolo por fuĝoj famiĝis en naziaj rondoj.
En siaj memuaroj Hudal diris pri siaj agoj: Mi dankas dion ke Li [permesis min] por viziti kaj konsoli multajn viktimojn en iliaj malliberejoj kaj koncentrejoj kaj helpi al ili eskapi kun falsaj identecpaperoj. Li klarigis siajn kialojn:
Laŭ Mark Aarons kaj John Loftus en ilia libro „Malsankta Triunuo“ (1991), Hudal estis la unua katolika pastro por dediĉi sin al establado de eskapaj vojoj. Aarons kaj Loftus asertas ke Hudal disponigis al la objektoj de sia bonfarado monon por helpi al ili eskapi, kaj – pli grave – falsajn legitimilojn inkluzive de identecodokumentoj emisiitaj fare de la Vatikana Rifuĝ-Organizo („Commissione Pontificia d' Assistenza“).
Tiuj Vatikanaj legitimiloj ne estis plenaj pasportoj, kaj ili en si mem ne sufiĉis por akiri trairejon eksterlanden. Ili estis nur la unua paŝo por burokrata identigo - per ili oni povis akiri rifuĝinto-pasporton de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco (ICRC), kiu siavice povis esti uzata por akiri vizon. Teorie la ICRC devus fari kontrolojn pri la pasporto-kandidatoj, sed praktike la vorto de pastro aŭ precipe episkopo jam sufiĉis. Laŭ deklaroj kolektitaj fare de Gitta Sereny ĉe altranga oficisto de la Roma filio de ICRC, Hudal eĉ povis utiligi sian postenon kiel episkopo por peti legitimilojn de ICRC „emisiitaj tute laŭ liaj specifigoj“. La fontoj de Sereny ankaŭ rivelis aktivan kontraŭleĝan komercon pri ŝtelitaj kaj imititaj ICRC-dokumentoj en tiutempa Romo.
Laŭ malkaŝitaj usonaj spionraportoj, Hudal ne estis la nura pastro helpante al naziaj fuĝintoj en tiu tempo. En la „La Vista raporto“, malsekretigita en 1984, Counter Intelligence Corps (CIC) agento Vincent La Vista rakontis, kiel facile li aranĝis ke du pretenditaj hungaraj rifuĝintoj ricevis falsajn ICRC-dokumentojn per la helpo de letero de Patro Joseph Gallov. Gallov, kiu prizorgis Vatikanan bonfaradon por hungaraj rifuĝintoj, demandis neniujn demandojn kaj skribis leteron al sia „persona kontakto en la Internacia Ruĝa Kruco, kiu tiam emisiis la pasportojn“.
La ratlinio de San Girolamo
Laŭ Aarons kaj Loftus, la privata operacio de Hudal estis malgrandskala kompare al kio poste venis. La plej grava romia ratlinio estis funkciigita per malgranda, sed influa reto de kroataj pastroj, membroj de la franciskana ordeno, gvidita fare de Patro Krunoslav Draganović. Draganović organizis tre sofistikan ĉenon kun ĉefsidejo ĉe la sacerdota seminario kaj monaĥejo San Girolamo degli Illirici en Romo, sed kun ligiloj de Aŭstrio ĝis la fina embarkadejo en la haveno de Ĝenovo. La ratlinio komence fokusiĝis al helpo por membroj da la kroata Ustaŝo-movado, unuavice la kroata milittempa diktatoro Ante Pavelić.
Al aktivaj pastroj en la ĉeno apartenis: Frato Vilim Cecelja, iama Militara vic-vikario de Ustaŝo, loĝanta en Aŭstrio kie multaj Ustaŝaj kaj Naziaj rifuĝintoj restis en kaŝado; Fr. Dragutin Kamber, laboranta en San Girolamo; Fr. Dominik Mandić, oficiala Vatikana reprezentanto ĉe San Girolamo kaj ankaŭ ĉefekonomisto aŭ kasisto de la franciskana ordeno - kiu uzis tiu pozicion por meti la franciskanan gazetaron je la dispono de la ratlinio; kaj monsinjoro Karlo Petranović, loĝanta en Ĝenovo. Vilim faris kontakton kun tiuj kaŝitaj en Aŭstrio kaj helpis al ili trans la limo al Italio; Kamber, Mandić kaj Draganović trovis por ili restejojn, ofte en la monaĥejo mem, dum ili pretigis la legitimilon kaj dokumentojn; finfine Draganović telefonis al Petranović en Ĝenovo kun la nombro da bezonataj litoj sur ŝipoj forvojaĝantaj al Sudameriko. (Vidu sube por la operacio de la sudamerika fino)
La operaco de la Draganoviĉa ratlinio estis malferma sekreto en la intelektaj kaj diplomatiaj komunumoj en Romo. Jam en aŭgusto 1945 la aliancitaj komandantoj en Romo kritike demandis pri la uzo de San Girolamo kiel rifuĝejo por Ustaŝanoj. Jaron poste la raporto de la usona ministerio pri ekstero je la 12 julio 1946 listigis naŭ militkrimulojn, inter ili albanaj kaj montenegranoj samkiel kroatoj, kaj pluraj aliaj, kiuj „fakte ne ŝirmiĝis en la COLLEGIUM ILLIRICUM (tio estas: San Girolamo degli Illirici), sed kiu alimaniere ĝuas subtenon kaj protekton de la eklezio.“ La brita diplomato ĉe la Sankta Seĝo, Francis Osborne, petis de altranga vatikan-oficialulo Domenico Tardini permeson, ke la brita armea polico rajtu trudeniri eksterteritorian vatikanajn institutiojn en Romo. Tardini rifuzis kaj kontestis ke la eklezio ŝirmis militkrimulojn.
En februaro 1947 Robert Clayton Mudd, speciala agento de Counter Intelligence Corps (CIC) raportis, ke dek membroj de la Paveliĉa Ustaŝa kabineto vivis aŭ en San Girolamo aŭ en la Vatikano mem. Mudd infiltris agenton en la monaĥejon kaj konfirmis ke ĝi estis "plena de ĉeloj de Ustaŝo-agentoj" garditaj de "armitaj junuloj". Mudd ankaŭ raportis:
La konkludo de Mudd estis jena:
La ekzisto de la Draganoviĉa ratlinio estis konfirmita fare de Vatikan-historiisto, Frato Robert Graham: „Mi ne havas iun dubon, ke Draganoviĉ estis ekstreme aktiva eltiri siajn kroatajn Ustaŝo-amikojn.“ Tamen, Graham insistis, ke tiu Draganoviĉ ne estis oficiale subtenita en tiu afero fare de liaj ĉefoj: ''„Nur ĉar li estas pastro, tio ne signifas ke li reprezentas la Vatikanon. Ĉio estis lia propra operaco.“'' En kvar kazoj la Vatikano intervenis favore al internigitaj Ustaŝaj kaptitoj. La Ŝtatsekretariejo petis al la brita kaj usona registaroj liberigi kroatajn militkaptitojn el britaj internigejoj en Italio.
Cabannes
(jen france, okcitane Cabanas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ratlinioj
Implikiĝo de usonaj sekretservoj
Se komence usonaj spionoj estis nuraj observantoj de la Draganoviĉa ratlinio, tio ŝanĝiĝis en somero de 1947. Uson-armea spionraporto de 1950, kiu de antaŭ mallonge ne plu estas traktata kiel sekreta, komencas sekvi en detalo la historion de la homkontrabandoperaco dum la tri jaroj. Laŭ la raporto, de tiu punkto usonaj fortoj uzis la establitan Draganoviĉan reton por evakui siajn proprajn „vizitantojn“. Kiel la raporto klarigas, tiuj „vizitantoj“ estis homoj, kiuj estis en gardejo de la 430-a Counter Intelligence Corps (CIC) kaj komplete pritraktataj laŭ la aktualaj direktivoj kaj postuloj, kaj kies daŭra loĝado en Aŭstrio konstituis sekurecminacon same kiel fonton de ebla embaraso al la Komandanta Generalo de USFA, ĉar la Sovetia Komando fariĝis konscia pri ilia ĉeesto en la usona zono de Aŭstrio kaj en kelkaj kazoj petis la revenon de tiuj personoj sub gardadon en la sovetia zono"“.
La „vizitantoj“ estis suspektitaj militkrimuloj de areoj okupitaj fare de la Ruĝa Armeo, kaj Usono havis devon transdoni ilin por tribunalo al la Sovetanoj. Usono estis malvolonta fari tion, parte pro kredo ke justa tribunalo povus apenaŭ esti atendita en Sovetunio (vidu Operation Keelhaul), kaj aliflanke Usono mem deziris akiri naziajn sciencistojn kaj aliaj fakulojn. Sekvis interkonsento kun Draganoviĉ tiel, ke post alveno de la „vizitantoj“ en Romo, Draganoviĉ prizorgu por ili la bezonatajn dokumentojn: identigilojn de la Internacia Rifuĝint-Organizo validaj por Italio kaj Sudameriko, vizojn, ŝtampojn, aranĝon de transporto kaj notojn por la reloĝigokomisionoj en la cellandoj. Usona sekretservo uzis tiujn metodojn por ricevi gravajn naziajn sciencistojn kaj armeajn strategiistojn, kiujn ne jam estis postulataj de Sovet-Unio, por preni ilin en la propraj centroj de militistiko en Usono. Multaj naziaj sciencistoj estis laborigitaj fare de Usono, prenita en „Operaco Paperclip“.
La Argentina ligo
En sia libro de 2002 „La Reala Odeso“ argentina esploristo Uki Goñi utiligis novan aliron al la landarkivoj por montri ke argentinaj diplomatoj kaj spionoj devis, laŭ la instrukcioj de Perón, forte apogis naziajn kaj faŝismajn militkrimulojn fari sian hejmon en Argentino. Laŭ Goñi, la Argentinanoj ne nur kunlaboris kun la Draganoviĉa ratlinio, sed starigis pliajn ratliniojn propre manaĝitajn tra Skandinavio, Svislando kaj Belgio.
Laŭ Goñi, la unua agado de Argentino en nazia kontrabando estis en januaro 1946, kiam argentina episkopo Antonio Caggiano, episkopo de Rosario kaj gvidanto de la argentina ĉapitro de Katolika Agado flugis kun episkopo Agustín Barrére al Romo, kie Caggiano estis sanktoleota al kardinalo. Dum en Romo la argentinaj episkopoj renkontiĝis kun franca kardinalo Eugène Tisserant, kie ili pludonis mesaĝon (registritan en la diplomatiaj arkivoj de Argentino) ke „la Registaro de la Argentina respubliko estas preta ricevi francajn personojn, kies politika sinteno dum la lastatempa milito eksponus ilin, se ili devus reveni al Francio, al severa traktado kaj privata venĝo“. Dum printempo 1946 kelkaj francaj militkrimuloj, faŝistoj kaj Vichy-oficialuloj sukcesis veni el Italio al Argentino laŭ la sama maniero: ili ricevis pasportojn de la Roma ICRC-oficejo; tiuj poste estis stampitaj kun argentinaj turistaj vizoj (pri sanatestiloj kaj revenbiletoj oni rezignis pro la rekomendo de Caggiano). La unua dokumentita kazo de franca militkrimulo alvenanta en Bonaero estis Émile Dewoitine - poste kondamnita en foresto je 20 jaroj da deviga laboro. Li veturis en la unua klaso per la sama ŝipo kiel kardinalo Caggiano.
Baldaŭ post la komenco tiu argentina-nazia kontrabando estis firme instituciigita: laŭ Goñi, la nova registaro de Perón en februaro 1946 nomumis antropologon Santiago Peralta ministron pri enmigrado, kaj krome Ludwig Freude, iam Ribbentrop-agento, kiel ties spionĉefon. Goñi argumentas, ke tiuj du tiam instalis „savteamon“ de sekretservaj agentoj kaj enmigrado-„konsilistoj“, multaj el kiuj estis eŭropaj militkrimuloj, kun argentina civitaneco kaj dungado.
„ODESO“ kaj la organizaĵo Gehlen
La italaj kaj argentinaj ratlinioj estis nur konfirmitaj antaŭ relative mallonga tempo, plejparte per la ebleco esplori en ĵus malsekretigitaj arkivoj. Ĝis la laboroj de Aarons kaj Loftus (1991) kaj de Uki Goñi (2002), oni kutime pensis, ke eks-nazioj mem, organizitaj en sekretaj retoj, prizorgis la eskapajn vojojn sole. La plej fama tia reto estas ODESO (akronimo: Organizaĵo De Eksaj SS-Anoj; germane: ODESSA), fondita laŭ Simon Wiesenthal en 1946, kiu inkludis SS-Obersturmbannführer (SS-subkolonelo) Otto Skorzeny kaj Sturmbannführer (SS-majoro) Alfred Naujocks kaj en Argentino, Rodolfo Freude. Alois Brunner, iama komandanto de la koncentrejo de Drancy proksime de Parizo, eskapis al Romo poste al Sirio, helpe de ODESO. (Brunner supozeble estas la plej altranga nazia militkrimulo ankoraŭ vivanta (aktuale en 2011). Personoj postulantaj reprezenti ODESON postulis respondecon en noto por la 9 julio 1979 aŭtobombado en Francio direktita kontraŭ nazipersekutistoj Serĝo kaj Beate Klarsfeld.
Laŭ Paul Manning (1980), „poste, pli ol 10.000 germannaziaj militistoj sukcesis atingi Sudamerikon laŭ eskapxovojoj de ODESO kaj Deutscher Hilfsverein“.
Simon Wiesenthal, kiu konsilis al Frederick Forsyth por ties romano/filma manuskripto La Odeso-Dosiero, kiu alportis la nomon ODESO al publika atento, ankaŭ menciis alian naziajn fuĝorganizojn kiel ekzemple Spinne ("Araneo") kaj Sechsgestirn ("Konstelacio de Ses"). Wiesenthal, tuj post la milito, priskribis tiujn kiel naziajn ĉelojn lokigitaj sur la tereno de Aŭstrio, kien multaj nazioj retiriĝis kaj iris en la subgrundon. Wiesenthal asertis ke la ODESO-reto gvidis la fuĝintojn al la Katolikaj ratlinioj en Romo (kvankam li mencias nur Hudal, ne Draganoviĉ); aŭ tra dua itinero tra Francio kaj en Hispanion sub reĝimo de Francisco Franco.
ODESO estis apogita de „organizaĵo Gehlen“, kiu laborigis multajn iamajn naziojn, kaj estis gvidita fare de Reinhard Gehlen, iama nazia spiono laborigita postmilito fare de la CIA. (Organizaĵo Gehlen poste fariĝis la kerno da la BND, germana sekreta servo, direktita fare de Reinhard Gehlen de ĝia kreo en 1956 ĝis 1968).
Fuĝintoj per ratlinoj
Kelkaj el la nazioj kaj militkrimuloj kiuj eskapis uzanta ratliniojn estas la jenaj:
Komerca juro
La komerca juro estas la aro de la reguloj, kiuj aplikiĝas rilate al:
Fahy-lès-Autrey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Defendo de la du ĉevaloj
La defendo de la du ĉevaloj estas unu el la Malfermoj de la reĝa peono en ŝako.
4. Ĉg5
Post karakterizaj unuaj movoj 1.e4 e5 2.Ĉf3 Ĉc6 3.Kc4 Ĉf6, la Blankoj povas elekti inter du ĉefaj linioj : '''4. Ĉg5 aŭ 4. d3'''
Tio estas iom riska, ĉar ĝi ebligas efikajn reagojn de la Nigroj.
Fakte post Ĉg5, la Nigroj daŭrigas:
5. ... Ĉd5
La Blankoj povas daŭrigi
La ĉefa varianto okazas tiel : '''1. e4 e5; 2. Ĉf3 Ĉc6; 3. Kc4 Ĉf6; 4. Ĉg5 d5; 5. exd5 Ĉa5. (Diag. 2) '''
Sekvas '''6. Kb5+ c6; 7. dxc6 bxc6 8. Df3 = varianto Bogoliubow (Diag. 3)''', al kiu la Nigroj devas pluiri per Rb8 kaj la Blankoj ne devas preni la peonon c6, (kio faciligus la ludon por la Nigroj). Bona movo por la Blankoj estas Ke2.
Boziaș
Boziaș [boziaŝ] (hungare Borzás [borzaŝ]) estis vilaĝo en Rumanio, aligita en 1950 al Târnăveni.
Defendo de la du ĉevaloj
4. d3
d3 estas multe pli trankvila ol Ĉxg5 kaj pli sekura. La Blankoj daŭrigos per sistemo kiu entenas Ĉbd2, c3, b4, Re1,Ĉf1,Ĉg3 kaj h3 por eviti najlado de la ĉevalo per eventuala alveno de la nigra kuriero g4. Post d3, la Nigroj povas aliri al Itala malfermo, en kiu okazos proksimume la saman strategion.
Boziaș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 706 rumanajn loĝantojn.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1441. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Defendo de la du ĉevaloj
Ĉefa linio
La plej bonaj respondoj estas:
La plej bona respondo estas:
Akvoskotero
Akvoskotero estas speco de skotero por veturi sur akvo, kiu estas propulsata de akvojetmotoro.
Sur akvoskotero unu ĝis tri personoj povas sidi.
Estas rekomendinda ke la stiranto kaj pasaĝeroj portu naĝkombineon kaj savjakon.
Grapolo (komputado)
Komputilgrapolo estas grupo de ligitaj komputiloj, kune laborantaj tiel kuple ke laŭ multaj aspektoj ili aperas kiel nur unu komputilo. La komponantoj de grapolo estas kutime, sed ne ĉiam, konektitaj unu al la aliaj per rapidaj lokaj retoj. Komputilgrapoloj estas kutime starigitaj por plibonigi la kapablojn kaj la disponeblon super tiuj de unuopa komputilo, samtempe estantaj multe malpli kostaj ol unuopaj komputiloj je komparebla rapido kaj disponeblo.
Hinda filozofio
Hinda filozofio estas antikva el antaŭ multaj jarcentoj.
Hinduaj filozofioj
La ses klasikaj ortodoksaj filozofiskoloj hinduaj :
Kvinoo
Kvinoo (Chenopodium quinoa) estas herbeca jara planto de la familio amarantacoj kultivata precipe pro siaj grenoj riĉaj je proteinoj. La inkaoj nomis kvinoon chisiya mama, kiu signifas en la keĉua La patrino de ĉiuj grenoj.
Hinda filozofio
Hinduaj filozofioj
Postklasikaj sistemoj:
Kvinoo
2013 : Internacia Jaro de Kvinoo: "estonteco plantita antaŭ miloj da jaroj"
La Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj decidis en 2011 laŭ propono de Bolivio, ke la jaro 2013 estu la "Internacia Jaro de Kvinoo".
Estas la celo direkti la atenton de la mondo al la nutraj, ekonomiaj, ekologiaj kaj kulturaj valoroj de kvinoo, semo kiu unue estas kultivita kiel nutraĵo en la sudamerika montaro Andoj, precipe en Peruo, Bolivio kaj Ekvadoro. La ĉefa kialo por elekti la jaron 2013, kiel jaro de kvinoo estas pligrandigi la tutmondan konscion, kiamaniere kvinoo povas kontribui al nutrado, plibonigi nutraĵan sekurecon kaj helpi al la elimino de malriĉeco en la tuta mondo.
La slogano por la jaro estas "estonteco plantita antaŭ miloj da jaroj" agnoskas la kontribuon de la indiĝenaj popoloj de la Andoj kiel gardistoj de la nutraj kaj biologie diversaj semoj.
Informoj de FAO
La valoro de kvinoo troviĝas ne nur en la multkoloraj greneroj, sed ankaŭ en la scio, kiun kolektis la andaj popoloj savintaj diversajn variojn, plibonigintaj la uzeblecon kaj kreintaj gastronomion ĉirkaŭ kvinoo.