cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rivero
Konstanteco de fluo
Intermita rivero (aŭ efemera rivero) fluas nur foje kaj povas sekiĝi eĉ dum kelkaj jaroj en unu fojo. Tiuj riveroj troviĝas en regionoj kun limigita aŭ tre varia pluvokvanto, aŭ tio povas okazi pro geologiaj kondiĉoj kiel tre permeabla rivergrundo. Kelkaj efemeraj riveroj fluas dum la someraj monatoj sed ne vintre. Tiaj riveroj estas tipe nutrataj el kretaj akvofontoj kiuj reŝarĝiĝas el vintra precipitaĵo. En Anglio tiuj riveroj estas nomataj bournes kaj ricevas tiun nomon el lokoj kiel Bournemouth kaj Eastbourne aŭ inverse. Eĉ en malsekaj regionoj, la loko el kiu fluado startas en la plej malgrandaj alfluantoj ĝenerale moviĝas supren reage al pliiĝo de precipitaĵo kaj malsupren pro ties manko aŭ kiam aktiva somerplantaro forigas akvon pro vaportranspirado. Normale sekaj riveroj en aridaj zonoj povas sekiĝi somere kaj ekflui nur post la unuaj aŭtunaj pluvoj, kaj estas ofte identigitaj per regionaj nomon kiel "arroyo" (rojo) en la hispana, uedo en araba ktp. Fandakvo el grandaj hajlŝtormoj povas krei miksaĵojn de akvo, hajlo kaj sablo aŭ grundo, formante portempajn riverojn.
Rivernomoj
La ĉefa rivero kutime estas difinita kiel la plej akvenhava fluaĵo (ĉu averaĝa ĉu maksimuma) aŭ la plej longa aŭ tiu kun plej granda areo drenbaseno. Tiu koncepto de ĉefa rivero, same kiel tiu de ekfluo de rivero aŭ la distingo inter ĉefa rivero kaj alfluanto, estas arbitra kaj tio resultas ofte en polemikoj kaj sciencaj malprecizecoj. En multaj kazoj aperas duboj pri la nomo kaj itinero de la riveroj, ĉefe ĉe riverbasenoj de heterogena tereno kaj de granda etendo, en kiuj ne ekiztis komuna ĝenerala kriterio pri la dimensioj de la ĉefa rivero kaj de ĝiaj alfluantoj. En aliaj kazoj, ekzistas variaj nomoj por unu rivero, laŭlonge de ĝis itinero. Ekzemploj de riveroj kies nomoj estis diskutitaj en rilato al loko en kiu oni povu fiksi la ekfluon aŭ kun alfluantoj plej gravaj ol la ĉefa rivero oin povas mencii jenajn:
En aliaj okazoj, unu rivero havas diversajn nomojn laŭlonge de ĝia itinero, speciale en la kazoj en kiuj formiĝas brakoj aŭ kanaloj el sama dekomenca fluejo kaj ĉiu el tiuj brakoj ricevas diferencan nomon. Tiu estis la okazo de la rivero Apure (Apure Seco, Apure Viejo kaj Apurito). Ankaŭ la rivero Magro povus esti inkludita en tiu kazo (Rambla de la Torre, rivero Magro, Alcalá, Rambla de Algemesí, inter aliaj.)
Biologio
La flaŭro kaj faŭno de la riveroj estas diferenca disde tiu kiu troveblas en la oceanoj ĉar la akvo havas diferencajn karakterojn, speciale pro la salenhavo. La specioj kiuj vivas en la riveroj devis adaptiĝi al akvoforto kaj al nivel-diferencoj. Tamen, ekzistas nombraj esceptoj, kiel ĉe la salmoj kiuj ovodemetas en la supraj aŭ montaraj basenpartoj de la riveroj, aŭ ĉe la ŝarkoj de nesala akvo de Nikaragvo, kaj ankaŭ ĉe la marspecioj kiuj eniras en la oceanaj deltoj portitaj de la alta tajdo kaj oceanaj fluoj, kiel okazas en la deltoj de Orinoko kaj de Amazono. Simile okazas ĉe la estuaroj de la riveroj, kvankam tiuokaze la enirado de marspecioj en la riveroj kutime estas nur portempa dum la alta tajdo kiam fakte ŝanĝiĝas la salenhavo de la akvo.
Kelkaj fiŝoj de nesala akvo estas jenaj:
Rivero kaj la homo
La rivero provizas la homon per multaj el liaj gravaj bezonoj. De akvo por trinki kaj akvumi la kampojn, ĝis akvo por lavi, fiŝoj kaj fekunda aluvia grundo, ĝis transportaj vojoj, kaj energio por propulsi akvomuelejojn kaj hidrelektrajn centralojn. La utilaj ecoj de la riveroj, kaj ankaŭ la damaĝoj, kiuj povas esti kaŭzitaj de ili (inundoj) instigis la loĝantojn de la rivera regiono disvolvi siajn kulturon, kapablojn kaj sciojn.
La plej fruaj kulturoj, ekestis ĉe la bordoj de grandaj riveroj. Antikva egipta kulturo disvolviĝis sur la bordoj de Nilo. La greka historiisto Herodoto nomas Egiption "la donaco de Nilo", kaj ĝi ja estas. Nilo superfluas ĉiujare, fine de junio, kaj fine de septembro estas plenigita per malhela aluvio, kaj fine de oktobro lasas riĉan kaj fekundan aluvian grundotavolon tra sia fluteritorio. Ĉiu egipta agrikulturo dependis de Nila tero kaj akvo, kaj egiptaj setlejoj koncentriĝis proksime al ĝiaj bordoj. Egipta kulturo donis al la mondo la 365-tagan kalendaron, kiun ĝi lernis per la regula konduto de Nilo. Novaj konstruaj metodoj ankaŭ disvolviĝis sur la bordoj de Nilo - la unua digo en la historio, konstruita en Egiptio ĉirkaŭ la 6-a jarcento a.K.
Aliaj kulturoj, ne malpli gravaj, estas la akadaj kaj sumeraj kulturoj, kiuj disvolviĝis en Mezopotamio sur la bordoj de la Eŭfrato kaj Tigriso. La fluo de ĉi tiuj riveroj ne estas tiel regula kaj antaŭvideblaj kiel Nilo, kaj eĉ iliaj inundoj estis pli severaj. La lokaj kondiĉoj devigis la loĝantojn disvolvi ĉirkaŭ 5 000 jarojn antaŭ nia tempo specialajn manierojn malhelpi inundojn, por irigacio, kaj eĉ por la provizado de akvo ene de la urboj kaj la konstruado de kanaloj por boatoj. La vasta uzo de la rivero, kaj la homaj rilatoj implikitaj, igis la babilonanojn, la unuajn leĝdonantojn en la praa mondo, aldoninte al siaj leĝoj specialajn leĝojn reguligantajn la uzon de la rivero kaj ĝia akvo.
Ankaŭ sur la bordoj de la rivero Induso en ĉe nuntempaj Barato kaj Pakistano disvolviĝis unu el la plej gravaj kulturoj en la mondo - la kulturo de la Indusa Valo. Ĉi tiu kulturo, kiu disvolviĝis antaŭ ĉirkaŭ 8 500 jaroj, havis pli ol kvindek urbojn, evoluintan agrikulturan vivon kaj progresintan sciencon. La grandaj urboj, Harapo kaj Mohenĝo-daro havis duetaĝajn domojn, bonevoluintan urboplanadon, kaj iujn el la unuaj urbaj kloakigaj sistemoj en la mondo.
Ankaŭ ĉe la Flava Rivero, en Ĉinio, floris antikva kulturo, unu el la plej malnovaj kulturoj en la mondo. La rivero, kies inundoj estas ege severaj, kaj eĉ estis nomata "funebro de Ĉinio", devigis loĝantojn disvolvi defendajn metodojn kontraŭ fortaj fluoj, kie kulturo jam disvolviĝis antaŭ ĉirkaŭ 7 000 jaroj.
La riverojn influis ne nur la materia kulturo, sed ankaŭ la spirita kulturo de siaj loĝantoj. La rivero Gango estas plej konata en Barato - la akvoj de la rivero estas konsiderataj sanktaj por hinduismo, kaj multaj homoj pilgrimas al ĝi, trinkas ĝian akvon kaj banas en ĝi, aŭ pilgrimas al la fonto de la rivero en Himalajo. .
Rivero kaj urbo
Kiel menciite, la rivero estis levilo por la disvolviĝo kaj kresko de kulturoj. Laŭlonge de la homa historio, ĝis la industria epoko, multaj urboj disvolviĝis laŭ riveroj, kaj sur riveraj estuaroj ĝis la maro. La fakto, ke rivero povus provizi multajn homajn bezonojn, faciligis la loĝadon laŭlonge ĝi. Malgrandaj vilaĝoj establitaj proksime al riveroj prosperis kaj fariĝis tra la jaroj grandaj kaj sukcesaj urboj. Kun la disvolviĝo de granda urbo ĉe la bordo de aparta rivero, la rivero fariĝis ĉefa transporta arterio konektanta la urbon al aliaj urboj aŭ al la vilaĝoj kaj urboj ĉirkaŭ ĝi, simile al modernaj aŭtovojoj. Multaj ĉefaj riveroj ligas grandajn kaj gravajn urbojn ĝuste tial. La rivero Danubo, ekzemple, kunligas kvar eŭropajn ĉefurbojn kaj multajn aliajn urbojn en pluraj landoj. La rivero Nilo konektas plej multajn ĉefajn urbojn en Egiptio kaj multaj aliaj urboj en pli sudaj afrikaj landoj.
Iuj de la plej longaj kaj grandaj riveroj
Plej longaj riveroj:
Aliaj konataj riveroj:
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri rivero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Mistero
Mistero estas koncepto ligita al religio, sed kiu transiras ekster tiu fako. Laŭ PIV la unua signifo estas ligita al historiaj religioj kaj kredoj. En la egipta, helena kaj Romana religioj, mistero estus sekreta doktrino kaj kulto, kiu promesis al la inicitoj la senmortecon per simbola unuiĝo kun mortanta kaj resurektanta diaĵo. La dua signifo centriĝas en la uzado de la koncepto fare de kristanismo, nome religio kiu ja estas bazita sur diversaj misteroj. Tiukadre mistero estus dogmo, revelaciita de Dio kaj neatingebla per la nura racio. Tiel oni kontrastigas la misteroj kiuj venus el Dio kontraŭ la racio de la homo; nome, la religio konsistigas en kredo (neracia) bazita sur misteroj. Inter ili oni listigas kiel ekzemploj la misterojn de la enkarniĝo (Dio fariĝas homo laŭ kristanismo), de la elaĉeto (Dio-homo estus veninta al la Tero por elaĉeti la homaron for el la kondamno pro la origina peko), de la Triunuo (Dio estas unu kaj tri - patro, filo kaj Sankta Spirito - samtempe). Finfine la vortaro montras la plej uzatan signifon kiu eblas en ajna fako kaj kunteksto, nome "fakto, afero kaŝita aŭ neklarigebla". Tio estas, mistero estas difinebla kiel io tre malfacile komprenebla, io stranga kaj neklarigebla por facila kompreno aŭ malkaŝebla ĉar estas kaŝita.
Prilipeț
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1746 loĝantojn [rumanoj), en 1992 879, kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1484. Ĝis 1919 Perebő apartenis al Hungario (Krassó-Szörény).
Golzen
Golzen estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de julio 2009 parto de la komunumo Bad Bibra en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2007 la loĝloko havis 218 loĝantojn.
Temešvár
Temešvár estas malgranda municipo en Ĉeĥio en distrikto Písek, situanta proksimume 10 km nordoriente de Písek, proksime de rivero Vultavo kaj Ponto Podolsko. Vivas ĉi tie.
Historio
La nomo de la vilaĝo estas unuafoje menciata en la jaro 1737 en matrikula libro por paroĥo Chřešťovice, kien la vilaĝo falis. Sed la municipo estiĝis jam pli frue kaj ĝi estis indikata sub nomo Nová Ves. La pli novan nomon Temešvár ĝi akiris laŭ urbo Timișoara en Rumanio, kie aŭstra-hungaraj soldataroj venkis turkan armeon. La municipo Temešvár estas signifa precipe pro tio, ke kondukas tra ĉi tie ŝoseo de la 1-a klaso, kuniganta urbojn Písek kaj Tábor, sur bordoj de Vultavo poste troviĝas kelkaj refreŝigejaj ekipaĵoj, falantaj sub Temešvár.
En Temešvár havas ekzerccentron Elektronika fakultato de Teknika universitato de Prago.
Tramtransporto en Amsterdamo
La Tramtransporto en Amsterdamo formas parton de la reto de publikaj transportoj de Amsterdamo, Nederlando.
Malfermita la la tramreto enkalkulas 15 liniojn. Ekde 1943 kompanio Gemeentelijk Vervoerbedrijf (GVB) ekspluatas ĝin.
Hubert von Goisern
Hubert VON GOISERN (naskiĝis la en Bad Goisern, Oberösterreich). Lia naskiĝnomo estas Hubert Achleitner kaj de sia edzino li transprenis la nomon Sullivan.
Landébia (stacidomo)
Landébia estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Landébia, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Hubert von Goisern
Li estas aŭstra kantaŭtoro. Per sia miksaĵo de rokmuziko kun tradicia popola muziko el la Alpoj kaj el la tuta mondo Hubert von Goisern estas internacie konata.
En 1974 la aŭstra muzikisto Wolfgang Ambros komponis la muzikalon "Der Watzmann ruft". En turneo Hubert von Goisern kaj la grupo Alpinkatzen ludis la muzikalon.
Landébia (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lison - Lamballe (415000).
Forțeni
Forțeni (hungare: Farcád [farca:d]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Odorheiu Secuiesc. En 1910 Farcád havis 521 loĝantojn kaj en 1992 408 (hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Udvarhely. Administre apartenas ĝi al la komunumo Feliceni.
Ito Itcho
ITŌ Itchō (japane: 伊藤 一長 [itō itĉō]; vera nomo ITŌ Kazunaga; naskiĝis la 23-an de aŭgusto 1945 en Kajoi-vilaĝo en Ocu-distrikto (nun Nagato-urbo), Jamaguĉi; mortis la 18-an de aprilo 2007 en Nagasako) estis japana politikisto, urba konsiliano, prefektuja deputito kaj ekde 1995 ĝis 2007 urbestro de Nagasako.
Vivo
Li naskiĝis en Kajoi-vilaĝo en Ocu-distrikto (nun Nagato-urbo), la prefektujo Jamaguĉi. Li transiĝis en Nagasakon kiam li estis studento de bazlernejo. En 1995, li iĝis estro de Nagasako, subtenite de Liberala Demokrata Partio(LDP), venkinte kontraŭ antaŭa estro Motoshima Hitoshi. En 2003, li revenkis balotadon senpartie (subtenate de LDP kaj Nova Komeito.
Je 15-a de aprilo, li decidis kandidatiĝi por baloto de sia 4-a urbestreco, tamen la 17-an de aprilo 2007 post balotkunveno, Ito estis paftrafita de Yakuza. Li estis transportita al la hospitalo de la medicina fakultato de la Universitato de Nagasako, kie li mortis matene la 18-an de aprilo pro tro granda sangoperdo.
Ito estis la dua pafita urbestro de Nagasako sekve de la antaŭa urbestro Motoshima Hitoshi, kiu estis pafita en 1990. Li ankaŭ bedaŭris morton de Ito.
Liaj hobioj estis legado, ĝardenkulturo kaj plonĝo.
Günther Ramin
Günther Werner Hans RAMIN (naskiĝis la 15-an de oktobro, 1898, mortis la 27-an de februaro, 1956) estis influa germana orgenisto, dirigento, komponisto kaj pedagogo en la unua duono de la dudeka jarcento.
Ramin naskiĝis ĉe Karlsruhe, estante la filo de pastoro. Kiam li estis dekdujaraĝa oni lin akceptis en la Thomas-ĥoron de la Thomas-kirko ĉe Leipzig. La fama orgenisto Karl Straube poste rimarkis liajn orgenajn kaj komponajn kapablojn, kaj fariĝinte la ĥorestro de la Thomas-kirko, igis Ramin sia asistanto.
Ramin plenkreskinte okupiĝis plejparte per la koncertado de la komponaĵaro de Johann Sebastian Bach. Li kun sia orkestro veturis en 1953 Rusujen kaj en 1955 Sudameriken. Li mortis pro subita cerba hemoragio en 1956.
Kelkaj famaj studentoj de Ramin estis Christoph Albrecht, Karl Richter, kaj Helmut Walcha, interalie.
5380 Sprigg
5380 Sprigg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstralia geologo kaj biologiisto Reginald C. Sprigg (1919–1914), kiu malkovris en 1946 la fosiliojn de la faŭno de Ediacara.
Banĝulo
Banĝulo (angle Banjul, mandinke Banjul, iam Bathurst) estas ĉefurbo de Gambio kun 34.828 loĝantoj (stato 2003). Ĝi estas la tria plej granda urbo de Gambio post Serekunda kaj Brikama. Banĝulo estas ankaŭ propra administra distrikto.
Situo
Banĝulo situas ĉe la faŭko de rivero Gambio sur la bordo de Atlantiko.
Historio
Banĝulo fondiĝis en 1816 kiel komerca kaj armea loko, kiam la Britio provis la sklavkomercon reguligi.
Ĝi nomiĝis ĝis 1973 Bathurst (post Henry Bathurst, sekretaro de brita kolonia buroo).
Ekonomio
La marhaveno de Banĝulo  havas gravan rolon por Gambio, pej ofte oni eksportas tra la urbo arakidon kaj nafton kaj naftaĵojn.
Iomete ekstere de Banĝulo troviĝas la Banĝula Internacia Flughaveno: la flugkampo estis elektita far NASA en 1987 kiel transatlantika neces-alteriĝejo por Space Shuttle-oj kaj en la postaj jaroj por tio antaŭpreparita. La nova flugkampo longas 3600 m.
Mistika nomo
Mistika nomo (ofte latine: nomen mysticum) estas sekreta nomo kiun membro de mistika sekreta societo aŭ simila organizo povas havi.
Inicado
Kutime oni ne donas al la neofito la sekretan nomon rekte, sed nur posta ia inicado.
La ligo inter inicado kaj sekreta nomo estas konsiderata tre profunda de multaj esoteraj ordenoj, kaj verŝajne reprezentas la misteron de renaskiĝo (aŭ naskiĝo - morto - renaskiĝo).
Christian Rosencreuz
Iuj kredas ke Christian Rosencreuz estas la mistika nomo de Francis Bacon. Tio estas la sinteno ankaŭ de la Rozkruca Ordeno, AMORC.
Csertő
Csertő [ĉertO], kroate Čerta estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Csertő situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo el ĉefvojo Kaposvár-Szigetvár. La lasta urbo troviĝas 7, Barcs 37, Pécs kaj Kaposvár po 40, Budapeŝto 217 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj keltoj kaj romianoj vivis. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1360 laŭ tiama hungara ortografio "Chertw". Dum regado de la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis.
En Csertő migra poŝto servas.
Artur Balder
Artur BALDER (naskiĝis la 14-an de julio 1974 en Alicante) estas hispana verkisto, kiu studis muzikon en Munkeno. Dum siaj studoj tie li komencis verki gazetartikolojn kaj mallongajn rakontojn, precipe pri muzikaj temoj, kiujn li sendis al la hispana revuo Scherzo. En 2004 aperis lia unua romano La piedra del Monarca (La ŝtono de l' monarko) kun en la ĉefrolo lia figuro Curdy. Tiu persono revenas en lia posta romano Curdy y la cámara de los lores (Curdy kaj la ĉambro de la lordoj). Intertempe aperis lia historia romanaro Teŭtoburga tetralogio. Li nun vivas en Majorko.
Listo de verkoj
Pluraj el liaj verkoj estis tradukitaj, i.a. en la nederlandan kaj la italan. En la nederlanda traduko Curdy nomiĝas Ydruc kaj en la itala Idruk.
Malankara Ortodoksa Eklezio
La Malankara Ortodoksa Eklezio, ankaŭ konata kiel Barata Ortodoksa Eklezio, Ortodoksa Eklezio de la Oriento aŭ per aliaj similaj nomoj, estas grava membro de la familio de orientaj eklezioj de la kristanismo. La eklezio estas unu el la pluraj grupoj konataj kiel la kristanoj de Sankta Tomaso kiuj serĉas siajn originojn en tiu apostolo de Jesuo, kiu laŭ la tradicio alvenis al Barato en la jaro 52, fondante la eklezion kaj fariĝis martiro en la jaro 72 en Mylapore (nuntempe en la urbo Ĉennai) sude de Barato.
La spirituala ĉefgvidanto de la Malankara Ortodoksa Eklezio estas nomata Katolikoso de la Oriento kaj Malankara Metropolito, kies sidejo troviĝas en Kotajamo, Keralo, Barato. La eklezio havas diocezojn kaj preĝejojn en la plejparto de la barata geografio, ankaŭ en aliaj landoj kien enmigris kredantojn (Usono, Kanado,Britio, Okcidenta Eŭropo, Persa Golfo, Malajzio, Singapuro, Aŭstralio kaj Nov-Zelando. La oficiala titolo de la primaso estas "Katolikoso de la Oriento en la Apostola Trono de Santa Tomaso kaj Malankara Metropolito. ".
La portugaloj kiuj koloniigis parton de la marborda Barato en 1498 kaj intencis romkatoligi la malankaranojn (aŭ kristanoj de sankta Tomaso), sed parto ribeliĝis kaj serĉis restaŭrigi la episkopejon per helpo de la Siria Ortodoksa Eklezio kiu sendis episkopon al Barato. La Metropolito Mar Gregorio de Jerusalemo vojaĝis al Barato en 1665.
En la 19-a jarcento, pro brita ĉeesto en Barato, la Anglikana Eklezio disvastigis ĝiajn doktrinojn inter la malankaroj, inspirante reformisman movadon gvidata de Abraham Malpan, kiu fondis la Malabara Siria Eklezio Sankta Tomaso.
En 1912 la Katolikosato de la Oriento estis restabligita en Barato per la kunlaborado de Mar Abdul Messiah, elpatriarkigita de la Siria Eklezio de Antioĥio. La ceremonio estis okazigita en la preĝejo Sankta Maria en Niranam la 15-a de septembro 1912. Tio ne estis akceptita de kiuj restis fidelaj al la siria patriarko. La du partoj repaciĝis en 1958 kiam la Supera Kortumo de Barato deklaris ke nur la memstara Katolikoso kaj liaj episkopoj en komunio kun li havas la leĝan agnoskon. En 1926 parto de la Malankara Eklezio aniĝis al la Romkatolika Eklezio, formante la t.n. Siria-malankara katolika eklezio.
Fritz Reuter
Fritz REUTER (fakte Heinrich Ludwig Christian Friedrich Reuter; naskiĝis la 7-an de novembro 1810 en Stavenhagen; mortis la 12-an de julio 1874 en Eisenach) estas inter la plej signifaj verkistoj en la platgermana lingvo.
Malankara Ortodoksa Eklezio
En 1964 la Patriarko de Antioĥio formale reinstaŭris la Katolikosejon de la Oriento. En 1975 ripetiĝis la skismo kiam la siria patriarko forpelis la katolikoson Basilio Augen kaj nomis lin sia rivalo, kio denove disigis la eklezion ĝis la nuntempo.
Fritz Reuter
Infanaĝo en Meklenburgo
La patro de Fritz Reuter, Johann Georg Reuter, urbestro kaj juĝisto de la nordgermana urbeto Stavenhagen, dum februaro 1810 geedziĝis kun Johanna Luise Oelpke, filino de la urbestro de Tribsees. Naŭ monatojn poste, la 7-an de novembro, naskiĝis ilia filo Fritz en la tiama urbodomo de Stavenhagen. Post la nasko de la dua filo dum la jaro 1812 la patrino tutvive restis paralizita, kaj la knabo mortis en aĝo de apenaŭ du jaroj.
Malankara Ortodoksa Eklezio
Frua historio
La kristanoj de Sankta Tomaso de la Malabara Marbordo laŭdire estis en komunio kun la Eklezio de la Oriento de 496 ĝis 1599. Ili ricevis klerikan subtenon de persaj episkopoj, kiuj vojaĝis al Keralo en komercaj ŝipoj sur la spicvojo. Dum la 16-a jarcento, klopodoj de la portugala Padroado alporti la kristanojn de Sanktajn Tomaso al latin-rita katolikismo kaŭzis la unuan el pluraj dividoj en la komunumo kaj la establado de la frakcioj Siria-malabara katolika eklezio kaj la Siria-malankara katolika eklezio. La kristanoj de Sankta Tomaso estas nuntempe dividitaj en plurajn grupojn.
Fritz Reuter
Infanaĝo en Meklenburgo
Fritz Reuter dum iom da tempo estis la sola knaba lernanto en knabina lernejo, sed krome ĝis la 13-a vivojaro edukiĝis fare de gepatroj kaj parencoj. Poste li vizitis lernejon, sed havis malbonajn notojn - krom en la fakoj desegnado kaj sporto. Dum sportado li havis unuajn kontaktojn kun demokratiemaj studentaj ideoj, kiuj iĝis gvidaj por lia tuta vivo.
Malankara Ortodoksa Eklezio
Frua historio
Ili estis sub la gvidado de ĉefdiakono (denaska eklezia estro kun spiritaj kaj tempaj potencoj, devenantaj de la greka ĉefdiakono). La kristanoj de Sankta Tomaso estis en komunio kun la Eklezio de la Oriento, centrita en Irano, ekde almenaŭ 496. La indiĝena Eklezio de Malabar (Malankara) sekvis la kredon kaj tradiciojn de Tomaso la Apostolo. Portugalaj jezuitoj provis aneksi la indiĝenajn kristanojn al la katolika eklezio per la Sinodo de Diamper de 1599. La kristanoj de Sankta Tomaso kiuj estis malfavoraj al romia katolikismo alprenis la konfeson de Coonan Cross la 3-an de januaro 1653. La Nederlanda Orienthinda Kompanio venkis la portugalojn por la regado de la Malabara spickomerco en 1663. Episkopo Gregorios Abdal Jaleel de la Siria Ortodoksa Eklezio atestis la preskribon de Tomaso en 1665 kiel episkopo Toma la 1-a, kiu forĝis rilaton kun la siria eklezio, kiu starigis la fundamenton por adopti okcident-siriajn liturgion kaj praktikojn dum la venontaj du jarcentoj.
Fritz Reuter
Infanaĝo en Meklenburgo
Dum 1826 mortis la patrino. Sekvajare la patro volis ricevi por la filo lokon en la gimnazio de Parchim, sed nur dum printempo 1828 sukcesis pri tio. La rilato de la filo al la kritikanta kaj puŝanta patro plimalboniĝis. Fritz restis lernanto, kiu engaĝiĝis nur en iuj fakoj, sed tamen li dum septembro 1831 sukcesis pri la abituro. Dum oktobro li koencis studon pri juro en la urbo Rostock, kaj ekde majo 1832 plustudis en Jena. Kie li membriĝis en demokratiema protesta studenta ligo, kaj samjare unuafoje malliberiĝis pro tio. Dum februaro 1933 li forlasis la urbon Jena kaj malsukcese provis rajti plustudi en Halle aŭ Lepsiko. Fine de oktobro li duafoje malliberiĝis dum vojaĝo al Berlino, kaj enkarceriĝis dum sep jaroj. La verdikto de aŭgusto 1836 akuzis lin pri "partopreno en forte perfidaj studentaj ligoj en Jeno kaj majesta ofendo", kaj origine kondamnis lin je morto. Dum januaro 1837 la puno reduktiĝis ĝis 30 jaroj da enkarceriĝo, kaj poste pro favora interveno de la duko de Meklenburgo ĝis nur 7 jaroj da enkarceriĝo. Fine de aŭgusto 1840 li reliberiĝis.
Sukceso en la platgermana lingvo
Post mallonga provo daŭrigi la studon en Hajdelbergo, Fritz Reuter revenis al Meklenburgo, kaj eklaboris kiel administranto de bienejo en Hohen Demzin. Tie li konatiĝis kun la posta edzino, filino de luterana pastro en la vilaĝo Roggenstorf. Dum marto 1845 mortis la patro de Fritz, kiu pro ĉagreniĝo pri la filo malheredigis lin. Fritz Reuter ekverkis, unue en la germana, poste kun pli forta sukceso en la platgermana lingvo. Dum aprilo 1850 iĝis instruisto en Altentreptow, iĝis civitano de Prusio kaj urba parlamentano. Junie 1851 li edziĝis, kaj du jarojn poste platgermana romano de li iĝis unua signifa sukceso. Dum 1856 Fritz Reuter kiel profesia verkisto translokiĝis al Neubrandenburg, kie li pasigis siajn plej produktemajn jarojn. La universitato de Rostock dum 1863 deklaris lin honora doktoro. Samjare la verkisto kun sia edzino translokiĝis al Eisenach. Origine ili ne planis daŭran restadon tie, sed tamen inter 1866 kaj 1868 konstruigis novrenesancan vilaon en la urbo. Fritz Reuter tie mortis dum julio 1874.
Malankara Ortodoksa Eklezio
21-a Jarcento
Sekvante la verdiktojn de 1958, 1995 kaj 2017,  malveraj asertoj de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio sub la Patriarko de Antioĥio estas ĉiuj malĝustaj laŭ la Konstitucio de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio, kiu difinas la Primason de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio de la Oriento kiel la Katolikoso. Eklezioj en Malankara apartenas al la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio kaj al ĝiaj fideluloj de kelkaj generacioj. Laŭ la Sinoda Sekretario de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio, Juhanon Mar Diaskoros, "Ŝajnas, ke la alia frakcio provas kapti la simpation de la socio, post kiam ĝiaj penoj saboti la juĝan sistemon miskarburis. La akuzoj levitaj de la frakcio pri la Eklezio de Thiruvarppu estas senbazaj kaj defias la jurŝatecon . Ĉiuj preĝejoj de Malankaraj kristanoj estis konstruitaj helpe de donacoj faritaj de eklezianoj. Sekve, sub la jura ordo kaj kortumaj decidoj, la parokanoj havas ĉiujn rajtojn partopreni kultadon, ne nur en la Thiruvarppu-Preĝejo, sed en iu ajn preĝejo sub la Malankara Eklezio".
Fritz Reuter
Sukceso en la platgermana lingvo
En nordorienta Germanio ekestis la ĵurnalo "De Eekboom" ("la kverkujo"), kies titolo elektiĝis laŭ poemo de Fritz Reuter kaj kiu dum multaj sekvaj jardekoj estis la plej grava forumo por la literaturo de la platgermana lingvo.
Verkaro
La literatura verkaro de Fritz Reuter al granda kvanto de la loĝantaro de nordorienta Germanio demonstris la literaturajn kapablojn de la orienta branĉo de la platgermana lingvo. Li iĝis grava pioniro por la revivigo de la skriba kulturo de tiu lingvo. La verkoj karakteriziĝas per delikata humuro kaj plenas je satiraj aludoj. La lingvaĵo de la literaturaj personaĵoj estis vere popola, kaj faciligis la identigon de la legantoj kun ili. Per la literaturaj stilaj rimedoj de lingvo vaste komprenata, sed ne identa al la oficiala ŝtata lingvo, li sukcesis temigi sociajn problemojn kaj vortigi kritikon pri la aristokratio kaj nedemokratia ŝtato, sen ke la cenzuro malpermesus liajn verkojn.
Malankara Ortodoksa Eklezio
Hierarkio, distribuo kaj doktrino
La spirita estro de la eklezio estas la Katolikoso de la Oriento, kaj ĝia tempa estro estas la Malankara Metropolito. Ekde 1934, ambaŭ titoloj apartenas al unu persono; la oficiala titolo de la estro de la eklezio estas "Katolikoso de la Oriento kaj Malankara Metropolito". Paulose la 2-a estis kronita kiel Katolikoso de la Oriento la 1-an de novembro 2010 ĉe la preĝejo Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, Parumala. Li estas la 91-a Katolikoso de la Oriento en la genlinio de Tomaso la Apostolo, la oka post reenpostenigo en Barato, kaj la 21-a Malankara metropolito.
Fritz Reuter
Verkaro
Pluraj kulturaj asocioj en norda Germanio nuntempe daŭre vivtenas la memoron pri lia literatura verkaro. Multaj skulptaĵoj en urboj de nordorienta Germanio memorigas ne nur pri la verkisto, sed ankaŭ pri unuopaj figuroj el liaj literaturaj verkoj.
Malankara Ortodoksa Eklezio
Hierarkio, distribuo kaj doktrino
Orientaj Ortodoksaj Eklezioj, inkluzive de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio, akceptas nur la unuajn tri ekumenajn konciliojn: la Unua Koncilio de Niceo, la Unua Koncilio de Konstantinopolo kaj la Koncilio de Efeso. La eklezio, kiel ĉiuj aliaj orientaj ortodoksaj eklezioj, uzas la originalan Nicean Kredon sen la filiokva klaŭzo. Kiel la Siria Ortodoksa Eklezio, ĝi ĉefe uzas la liturgion de Sankta Jakobo en la malajala, la konkana, kanara, hinda, angla kaj aliaj hindaj lingvoj.
Liturgio kaj kanonikaj horoj
La eklezio uzas la Malankaran Riton, parton de la Antioĥia Rito, ekde la 17-a jarcento. La Orienta Siria Rito kaj la Maronita Eklezio ankaŭ apartenas al la sama liturgia familio. En la unua duono de la kvina jarcento, la eklezio de Antioĥio adoptis la Liturgio de Sankta Jakobo. En la 4a kaj 5a jarcentoj, La liturgia lingvo de Jerusalemo kaj Antioĥio de la kvara kaj kvina jarcentoj estis greka, kaj la originala liturgio estis verkita en la greka.
Post la Koncilio de Kalcedonio en 451, la Orienta Eklezio dividiĝis en du; unu grupo akceptis la koncilion, kaj la alia kontraŭis ĝin. Ambaŭ grupoj daŭre uzis la grekan version de la sankta Jakoba liturgio. La bizanca imperiestro Justino (518-527) forpelis la kontraŭulojn de Antioĥio, kaj ili prenis rifuĝintojn en la siri-parolanta Mezopotamio sur la rom-persa limo (moderna orienta Sirio, Irako, kaj sudorienta Turkio). La Antioĥiaj liturgiaj ritoj iom post iom tradukiĝis al siria lingvo, kaj siriaj himnoj estis enkondukitaj.
Gregorios Abdal Jaleel venis al Malankara el Jerusalemo en 1665 kaj enkondukis siriajn ortodoksajn liturgiajn ritojn. La plej frapa karakterizaĵo de la antioĥia liturgio estas ĝia granda nombro da anaforoj (festoj de la Komunio). Ĉirkaŭ okdek estas konataj, kaj ĉirkaŭ dekduo estas uzataj en Barato. Ĉiuj estis kunmetitaj post la Liturgio de Sankta Jakobo.
Katolikosejo
"Katolikoso" signifas "la ĝenerala estro", kaj povas esti konsiderata ekvivalenta al "universala episkopo". La frua eklezio havis tri pastrajn rangojn: episkopos (episkopo), pastro kaj diakono. Antaŭ la fino de la tria jarcento, episkopoj de gravaj urboj en la Romia Imperio iĝis konataj kiel metropolitoj. La ekumenaj koncilioj de la kvara jarcento agnoskis la aŭtoritaton de la metropolito. Ekde la kvina jarcento, la episkopoj de Romo, Konstantinopolo, Aleksandrio kaj Antioĥio akiris kontrolon de la eklezioj en ĉirkaŭaj urboj. Ili iom post iom fariĝis la estroj de la regionaj eklezioj, kaj estis konataj kiel patriarkoj (komuna patro). Ekster la Romia Imperio, patriarkoj estis konataj kiel katolikosoj. Estis kvar katolikosoj antaŭ la kvina jarcento: la Katolikoso de la Oriento, la Katolikoso de Armenio, la Katolikoso de Kartvelio kaj la Katolikoso de Albanio. Laŭ ortodoksa tradicio, iu ajn apostola kaj aŭtonoma nacia eklezio (ofte nomata loka preĝejo) povas nomi sian estron katolikoso, papo aŭ patriarko. La ĉefdiakonoj regis de la kvara ĝis la 16a jarcentoj.
La sidejo de la Katolikoso de la Oriento estis translokigita al Barato en 1912, kaj Baselios Paulose la 1-a sidis sur la apostola trono de Sankta Tomaso kiel la Katolikoso de la Oriento. La sidejo de la Malankara Ortodoksa Siria Eklezio kaj la Katolikoso de la Oriento estas la Katolikosa Palaco en Devalokam, Kottayam, Keralo, kiu estis konsekrita la 31-an de decembro 1951. La nova palaco, konstruita en 1961, estis dediĉita kun la vizito de la Katolikoso de ĉiuj armenoj Vazgen la 1-a. Restaĵoj de Sankta Tomaso estas konservitaj en la katolika kapelo, kaj Geevarghese la 2-a, Augen la 1-a kaj Mateo la 1-a estas enterigitaj tie.
Katolikoso de la Oriento
Laŭ la eklezio, ĝi estis fondita de Sankta Tomaso kiam li venis al Barato en 52 p.K. Ekde la kvara jarcento, la hinda eklezio havis proksiman rilaton kun la persa (orient-siria) eklezio. La baratanoj heredis ĝian orientsirian dialekton por liturgia uzo, kaj iom post iom iĝis konataj kiel siriaj kristanoj. Dum la 16-a jarcento, katolikaj misiistoj venis al Keralo. Ili provis kunigi la siriajn kristanojn kun la Romkatolika Eklezio, dividante la komunumon; tiuj, kiuj akceptis katolikismon, fariĝis la nuna katolika eklezio Siria-Malabara. La eklezio adoptis okcidentajn siriajn liturgiojn kaj praktikojn, kaj la katolikosejo estis establita en 1912.
Administracio
Ĝis la 17-a jarcento, la eklezio estis administrita de la ĉefepiskopo kaj la persa episkopoj de la Eklezio de la Oriento. La elektita ĉefdiakono respondecis pri ĉiutagaj aferoj, inkluzive la ordinadon de diakonoj al la pastraro. Preskriboj estis faritaj de persaj episkopoj vizitantaj Baraton. La Malankara antaŭulo de la Malankara Asocio konsistis el elektitaj reprezentantoj de unuopaj parokoj. La izolado de la eklezio de Malankaro disde la resto de la kristanaro konservis la demokratian naturon de la apostola epoko per interagoj kun portugalaj (romkatolikaj) kaj britaj (anglikanaj) koloniistoj. De la 17-a ĝis la 20-a jarcentoj, la eklezio havis kvin administrajn kolonojn :
Eklezia konstitucio de 1934
Antaŭvidite de Dionizio la 6-a, la ĝenerala kaj ĉiutaga administracio de la eklezio estis kodigita en sia konstitucio de 1934. La konstitucio  estis prezentita dum konsideo de la Malankara Kristana Asocio la 26-an de decembro 1934, kaj estis adoptita kaj realigita. Ĝi estis ŝanĝita tri fojojn. Kvankam la konstitucio estis kontestita en kortumo de disidentaj subtenantoj de la Patriarko de Antioĥio, la verdiktoj de la Supera Kortumo en 1958, 1995, 2017 kaj 2018 konfirmis ĝian validecon.
La unua artikolo de la konstitucio emfazas la ligon inter la Siria Ortodoksa Eklezio kaj la Malankara Eklezio, difinante ilin kiel fratajn ekleziojn. La dua artikolo skizas la fundamenton de la eklezio kaj nomumas ĝian primason kiel la Katolikoso. La tria artikolo rilatas al la nomo de la eklezio, kaj la kvara al iliaj kredaj tradicioj. La kvina artikolo ekzamenas la kanonan juron regantan eklezian administradon.
Malankara Asocio
La eklezia konstitucio skizas la povojn kaj respondecojn de la asocio. La Katolikoso de la Oriento kaj Malankara Metropolito estas la prezidanto, kaj la diocezaj metropolaj episkopoj estas vicprezidantoj. Ĉiuj postenoj estas elektitaj. Ĉiu paroko estas reprezentita en la asocio fare de elektita pastro kaj laikoj, proporcia al grandeco de parokoj .
Sanktuloj
Konforme al aliaj Ortodoksa Kristana Eklezio kaj orientaj ortodoksaj eklezioj, la Malankara eklezio aliĝas al la tradicio serĉi propeton de sanktuloj. Pluraj estis enkanonigitaj:
El Bercial (metroo de Madrido)
El Bercial estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta en la norda ekstremaĵo de la samnoma kvartalo de Getafe, apud la samnoma vendejaro.
La stacio estis malfermita la.
József Mitterpacher
József Mitterpacher [jOĵef miterpaĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mitterpacher József estis hungara pastro, monaĥo, matematikisto, profesoro, instruisto. Lia nobela nomo estis mitternburgi. Lia frato estis Lajos Mitterpacher. Lia origina familia nomo estis Mitterbacher.
József Mitterpacher naskiĝis kiel Mitterbacher Lajos la  1739 en Hungario en Bellye (nuntempa Bilje en Kroatio). Li mortis la 1788 en Pest (urbo).
Biografio
La familio Mitterpacher nobeliĝis en 1752. József frekventis gimnazion en Pécs, li aliĝis al jezuitoj en 1753. Post lernado en 1766 li pastriĝis en Graz, poste li instruis en diversaj lokoj. En 1773 la jezuitoj estis malpermesitaj, tial li instruis en Reĝa Universitato de Nagyszombat. Li sekvis la translokigitan universitaton al Pest-Buda (komprenu Budapeŝto). Li estis dekano en la studjaro 1776, rektoro en 1780. Li partoprenis en 1785 en establo de filia ĝerma universitato nomata Institutum Geometrico, kie li ofte instruis fizikon kaj matematikon.
Jorat
Jorat estas nomo de diversaj geografiaj objektoj en Svislando.
Ĉina Soveta Respubliko
La Ĉina Soveta Respubliko (ĈSR; ĉine 中華蘇維埃共和國 aŭ 中华苏维埃共和国 transkribe Zhōnghuá Sūwéi'āi Gònghéguó), konata ankaŭ kiel Soveta Respubliko Ĉinio aŭ la Ĉina Soveta Respubliko, estas ofte aludita en historiaj fontoj kiel Jiangksi Sovjet (laŭ ties plej granda komponanta teritorio, nome la Soveto Ĝjangŝio-Fuĝjano). Ĝi estis establita en Novembro 1931 fare de la estontaj estroj de la Komunisma Partio de Ĉinio nome Mao Zedong, generalo Ĵu De kaj aliaj, kaj ĝi daŭris ĝis 1937.
Disaj teritorioj estis la sovetoj de Nordorienta Ĝjangŝio, de Hunano-Ĝjangŝio, de Hunano-Hubejo-Ĝjangŝio, de Hunano-Okcidenta Hubejo, de Hunano-Hubejo-Siĉuano-Gŭiĝoŭo, de Ŝaanksi-Gansu, de Seĉuano-Ŝensi, de Hubejo-Henano-Anhui, de Honghu kaj de Haifeng-Lufeng.
Mao Zedong estis kaj ŝtatestro de la ĈSR kaj ĉefministro; li estris la ŝtaton kaj ties registaron. La sperto de Mao kiel ĉefo de "malgranda ŝtato ene de ŝtato" havigis al li sperton en movomilito kaj en kamparana organizaĵo; tiu sperto helpis al li plenumi la komunisman reunuigon de Ĉinio dum la fino de la 1940-aj jaroj. La ĈSR estis eventuale detruita de la Nacia Revolucia Armeo de Kuomintang (KMT) en serio de la ĉirkaŭigintaj kampanjoj de 1934. Post la Okazaĵo de Siano de Decembro 1936, la komunistoj kaj Kuomintang formis malfacilan "Unuiĝintan Fronton" por rezisti kontraŭ la japana premo, kio kondukis al fakto ke la komunistoj agnoskis almenaŭ provizore Ĉiang Kai-ŝek kiel estro de Ĉinio kaj la oficiala dissolvo de la Soveta Respubliko en la 22a de Septembro 1937.
Aŭtonoma Regiono Norda Kariba Marbordo
Aŭtonoma Regiono Norda Kariba Marbordo (Región Autónoma de la Costa Caribe Norte) estas departemento en Nikaragvo, situanta ĉe la Atlantiko, plej nordoriente de la lando kaj lime al Honduro. Ĝi kovras areon de (nome la plej etenda regiono en la lando) kaj havas populacion de 249,700 (censo de 2005). La ĉefurbo estas la municipo Puerto Cabezas respektive ties plej granda urbo Bilwi.
Tierra de Astorga
Tierra de Astorga (Tero Astorga) estas komarko en centrokcidento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.​ Ĝi etendiĝas tra 1.325,21 km², kiu estas la 8,5% de la totalo provinca, kaj kun 19 237 loĝantoj, kiuj estas la 4,17% de la totalo provinca en 2017. Ĝi estas dividita en 14 municipaj teritorioj kaj foje la limaj konsideroj ne koincidas, kiam oni parolas pri tradiciaj komarkoj Cepeda, Maragatería kaj Sequeda. Geografie, la Tierra de Astorga estas de milda reliefo kiu iĝas dekliveca el montaroj ĝis la bordoj de la rivero Órbigo.
La Tierra de Astorga havas koncentritan loĝantaron kun forta malpliiĝo, kiu estas supera eĉ al la provinca averaĝo, escepte ĉe la urbo Astorga, kiu ne kapablis absorbi la elmigrintan loĝantaron. La kastilia estas la oficiala lingvo kaj plej uzata, sed oni parolas ankaŭ la leonan, kies hibridigo rezultas ofte en propra dialekto kun diversaj lokaj variaĵoj.
Petenia
Petenia (hungare: Petenye) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Şimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 358 loĝantojn (hungaroj, rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1484. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Oni aligis ĝin al Horoatu Crasnei.
Gábor Nittray
Pri naskiĝo de Gábor Nittray mankas informoj. Li mortis la 1797 en Nagymagyar (nuntempa Zlaté Klasy en Slovakio).
Miglianico
Miglianico estas komunumo de Italio.
Gábor Nittray
Biografio
Gábor Nittray doktorigixis el filozofio (komprenu sciencoj) kaj juro. Li instruis hungaran privatan juron en Reĝa Universitato de Nagyszombat ekde 1759. Li sekvis la translokigitan universitaton al Buda en 1777, al Pest (urbo) en 1784. En 1778 li estis nomumita rektoro. Li instruis ĝis 1792, en la sekva jaro li pensiuliĝis, samtempe li ricevis la titolon reĝa konsilisto.
Jean Effel
Jean Effel, reala nomo François Lejeune (naskiĝis la 12-an de februaro 1908 en Parizo, mortis la 10-an de oktobro 1982 samloke) estis franca pentristo, karikaturisto, ilustristo kaj ĵurnalisto. Plejparte li konsideris sin esti ĵurnalisto kaj politika komentisto. Lia pseŭdonimo estas kreita de liaj komencaj literoj F. L., kiuj laŭ franca literumo prononciĝas "ef el".
Vivo
Effel naskiĝis en Parizo kaj diplomiĝis en arto, muziko kaj filozofio. Malgraŭ ĉiuj penoj kaj deziroj de sia patro transpreni sian komercan komercon, Effel elektis vojon de profesia artisto. Ofte li desegnis por franca ĵurnalo l'Humanité kaj li ankaŭ estas aŭtoro de ilustradoj de la fabeloj de Jean de La Fontaine.
La pentraĵoj de Effel estas facile legeblaj, freŝaj, komikaj kaj novaj, kaj portas sian rekoneblan buklan signon ofte kun malgranda lekanto en la malsupra dekstra angulo kiu montras la petolan rigardon de la aŭtoro al la mondo.
Jean Effel havis proksiman rilaton kun Sovetio kaj Ĉeĥoslovakio, kaj estis la longtempa prezidanto de la "Asocio de Franca-Ĉeĥoslovaka Amikeco". Li ricevis la "internacian Lenin-an pac-premion" (международная Ленинская премия мира) en 1967. En 1982 li mortis en Parizo.
La franca poŝta servo honorigis lin per poŝtmarko de 4 francaj frankoj publikigita la 5-an de oktobro 1983.
Robert Buron
Robert BURON (naskiĝis en Parizo, mortis ) estis franca politikisto,  fondinto, la 26-an de novembro 1944 kun Georges Bidault de la Popola Respublikana Movado, kaj de la movado Objectif 72. ;
Li fariĝis urbestro de Laval en 1971-1973. En Laval dediĉis liceon.
(8566) 1996 EN
(8566) 1996 EN estas tre malgranda kaj hela apolona asteroido, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Laŭ ĝi spektra klaso "V", ĝi estas de komponiĝo simila al tiu de 4 Vesta kaj, kvavankam ĝia orbito ne kongruas kun tiuj de la Vesta familio, ĝi povas esti ero elŝirita de 4 Vesta.
Kvankam ĝia orbito estas tre klinita, ties ambaŭ nodoj estas tre proksimaj de la orbitoj de Tero kaj Marso, ĝi estas do terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido; kaj potence danĝera objekto:
Svisa Esperanto-Societo informas
SESi - Svisa Esperanto-Societo informas
Kvaronjare aperanta bulteno de Svisa Esperanto-Societo, SES. Ĝi traktas ĉefe esperantajn eventojn de Svislando, enhavas kalendaron de lokaj programoj, raportojn pri okazaĵoj kaj kulturajn paĝojn.
Ekde la jaro 2007, ekaperis ankaŭ ĝia reta versio.
Ĉefaj redaktaj kunlaborantoj en 2006-2007: Claude Gacond, Richard Schneller, Nancy Fontannaz, Rolf Ernst kaj Stefano Keller.
National Football League
La NFL estis fondita en 1920 kiel parto de la American Professional Football Association. Ĝi adoptis la nomo National Football League en 1922.
(16364) 1979 MA5
(16364) 1979 MA5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Novo Selo (Distrikto Vidin)
Novo Selo (bulgare Ново село) estas vilaĝo en nordokcidenta angulo de Bulgario, en Distrikto Vidin, kun 1.217 loĝantoj en 2005. Ĝi situas sur la dekstra (suda) bordo de Danubo, 45 m super la marnivelo.
La vilaĝo situas 25 km nord-nordokcidente de la provinca centro Vidin kaj 12 km oriente de la serbia limo, ĉe alfluo de la rivero Timok. Sur la norda, kontraŭa flanko de la Danubo situas la rumania distrikto Mehedinţi. La ĉefa laboragado de la vilaĝanoj estas la vinkultivado.
Laŭ itala vojaĝisto Luigi Ferdinando Marsigli, la vilaĝo estis fondita en ĉ. 1700 kaj komence havis la nomon Prosǎnǎc (Просънъц). Post plagoj kaj incendio, la vilaĝanoj forlasis la lokon kaj revenis ties posteuloj nur en 1772 en la modernan Novo Selo.
Post la liberiĝo de Bulgario en 1878, Novo Selo iĝis parto de distrikto Vidin kaj estis ekde la 1-a de januaro 1979 centro de distrikto entenante ankaŭ vilaĝojn kiel Florentin, Negovanovci, Vinarovo kaj Jaseno.
La konstruado de la bulgara ortodoksa Preĝejo de Sankta Nikolao komenciĝis en 1825.
JEA
La mallongigo JEA povas havi diversajn signifojn. Interalie ĝi en la Esperanto-movado signas
29650 Toldy
29650 Toldy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Peter Kolény elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
SESi
SESi - Svisa Esperanto-Societo informas estas kvaronjare aperanta bulteno de Svisa Esperanto-Societo, SES. Ĝi traktas ĉefe esperantajn eventojn de Svislando, enhavas kalendaron de lokaj programoj, raportojn pri okazaĵoj kaj kulturajn paĝojn.
Ekde la jaro 2007, ekaperis ankaŭ ĝia reta versio.
Ĉefaj redaktaj kunlaborantoj en 2006-2007: Claude Gacond, Richard Schneller, Nancy Fontannaz, Rolf Ernst kaj Stefano Keller.
Proceduro
Proceduro estas maniero, laŭ kiu estas kondukataj aferoj konforme kun kutimo, statuto, reglamento aŭ leĝo.
Kazbek
Kazbek, Kazbeko (kartvele მყინვარწვერი aŭ ყაზბეგი(mk'invarcveri aŭ kazbegi), osete Хъазыбеджы хох aŭ Сæнайы хох, Казбек) estas la dua (post Elbruso) plej alta monto de la Granda Kaŭkazo.
La monto havas formon de duobla konuso, kies bazo estas sur alteco de 1.770 m. Plejparte kovrita per glacio kaj neĝo. Ĉe la orienta deklivo iras la kartvelia milita vojo (unu el malmultaj aŭtovojoj inter Norda kaj Suda Kaŭkazio).
La monton verŝajne unuafoje ascendis en 1868 Douglas W. Freshfield, Adolphus W. Moore kaj Charles C. Tucker.
Aralia elata
La japana aralio (Aralia elata) estas plantospecio de la familio de la Araliacoj (Araliaceae).
Priskribo kaj ekologio
„Aralia elata“ kreskas kiel somerverda, plurtrunka kaj granda arbusto aŭ malgranda arbo. En ĝia hejmregiono la planto kreskas ĝis alteco de 10 metroj, en Meezeŭropo ĝi nur atingas altecon de 4 ĝis 5 metroj. Ĝi havas nur malmultajn dikajn branĉojn kun griza arboŝelo kaj pikilhavaj branĉetoj. La alterne starantaj folioj longas ĝis 80 cm kaj estas unu- ĝis tri-oble pinataj. Aŭtune la folioj fariĝas ruĝe-flavaj kaj defalas.
La floraro de “Aralia elata” konsistas el terminale starantaj vertikalaj disbranĉitaj umbelaj floraroj. La blankaj, kvinnombraj floroj estas duseksaj aŭ masklaj, nur inaj ne ekzistas. Ekzistas nur unucirklo kun kvin stamenoj. Kvin kapeloj formas unu ovarion. Formiĝas bersimilaj drupoj, kiuj fariĝas mature malhelbluaj ĝis nigraj. En vintro birdoj manĝas ilin.
La kromosomonombro estas 2n = 24.
Disvastigo
„Aralia elata“ hejmiĝas origine en Rusujo (orienta Siberio), Ĉinujo (Manĉurio), Japanujo kaj Koreujo
Sistematiko
Oni povas distingi kvar variojn: • “Aralia elata” (MIQ.) SEEM. var. “elata”: Ĝi hejmiĝas en Ĉinujo, Koreujo kaj Japanujo. En Usono ĝi estas neofito. • „Aralia elata“ var. „inermis“ (YANAGITA) J.WEN: Ĝi hejmiĝas sur la Insuloj Izu en Japanujo. • “Aralia elata” var. “mandshurica” (RUPR. & MAXIM.) J.WEN: Tiu vario hejmiĝas en la nordaj partoj de Ĉinujo, Koreujo kaj la fora azio de Rusujo. • „Aralia elata“ var. „ryukyuensis“ J.WEN: Ĝi venis de la Rjukju-insularo kaj okcidenta Tajvano.
Uzado
La junaj foliburĝonoj estas manĝeblaj, En Japanujo ili estas bakitaj en tempuro. Tre junaj ŝosoj estas manĝataj ankaŭ krudaj. La folioj povas esti manĝataj post brogado.
Fontoj
• Qibai Xiang & Porter P. Lowry: „Araliaceae“: „Aralia elata“, S. 484 - textgleich online wie gedrucktes Werk, In: Wu Zheng-yi, Peter H. Raven & Deyuan Hong (Hrsg.): „Flora of China“, Volume 13 – „Clusiaceae through Araliaceae“, Science Press und Missouri Botanical Garden Press, Beijing und St. Louis, 2007. ISBN 978-1-930723-59-7 (Abschnitt Beschreibung)
Forlaso
Forlaso estas definitiva laso de iu al ties destino, de io sen reveno, de kredo aŭ religio, ktp.
Jura signifo
La termino havas specifan juran signifon laŭ la diversaj leĝsistemoj. Laŭ la formo de sinonima "abandono" estus ago per kiu oni cedas al asekuristo la asekuritan objekton aŭ tion, kio restis el ĝi post difektiĝo kaj anstataŭe postulas la plenan asekuritan sumon (PIV). Ĝenerale oni konsideras kiel cedo de posedrajto sen agnosko de sukceda posedonto.
Ĉiutaga lingvo
Alia signifo estus la forlaso de hejmo aŭ de ido fare de unu el la geedzoj. Forlaso etas ankaŭ definitiva laso de iu al ties destino, de io sen reveno, de kredo aŭ religio.
Psikologio
Abandonismo estus psika perturbo karakterizata de granda malfacilo alfronti eblan forlasitecon (PIV).
Literaturo
Munniksma, F. (1990) Internacia komerca-ekonomia vortaro en dekunu lingvoj. Pekino
18855 Sarahgutman
18855 Sarahgutman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).