cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partituro por piano
Koncertprezentadoj, ekzercado kaj hejmmuziko
En la 19-a jarcento ekzistis pianoaranĝaĵoj por koncerta uzo, kiuj estis nenio alia ol komplikaj pianopartituroj. Solistaj koncertprezentadoj de pianopartituroj preskaŭ ne okazas. Pianopartituroj nuntempe ĉefe servas al ekzercado. La praktiko, kiu antaŭvidis la pianopartituron precipe por la profesia ekzercado (sed kalkulis per ĝia vendado al muzikŝatanto), estas distingenda de multaj kvarmanaj aranĝaĵoj por la hejma muzikado de amatoroj, kiu en la muzikauŝkulta historio ludas ne-subtaksendan rolon kaj kies populareco nur malpliiĝis pro la ĝenerala disvastiĝo de la sondisko komence de la 20-a jarcento. Por la hejmmuziko ekzistis ankaŭ multaj pianopartituroj de konĉertoj aŭ simfonioj.
Ĉefe en la ĥormuziko ankaŭ nuntempe ekzistas prezentadoj kun piano anstataŭ orkestro. Rekte parenca al la pianopartituro estas la orgenopartituro, ĉe kiu oni aranĝas la orkestropartion por orgeno; oni uzas ĝin prefere por prezentadoj kadre de diservoj. La instrumentado ĥoro kaj orgeno evoluis al memstara ĝenro.
Koreografio kaj enscenigo
La pianopartituro estas grava fonto por la baletmuziko de la malfrua 18-a kaj tuta 19-a jarcentoj. Multaj baletoj estis aranĝitaj en pianopartiturojn. Tiuj ĉi poste servis unuflanke kiel modelo por hejmmuziko, kiu ebligis la postaŭskultadon de baletmuzikoj simile al opermuziko. Aliaflanke ili servis kiel modelo por la ekzercado de baletoj kaj estis ludataj de akompanpianisto. Ofte ĉi tiuj pianopartituroj enhavas notojn pri la koreografio kaj estas per tio grava fonto.
En la opero reĝiasistantoj uzas la pianopartiturojn ankaŭ kiel reĝiolibroj, en kiuj samtempe al muzika sinsekvo estas notitaj sursceniĝoj aŭ scenejoteknikaj agadoj. Ankaŭ la sufloroj laboras kun pianopartituroj. – Ankaŭ por la tradukado de opertekstoj aŭ por la plandado de reĝio oni preferas pianopartiturojn al orkestropartituroj, ĉar la kantotekstoj estas pli bone legeblaj kaj oni malpli ofte devas foliumi.
Pianodirektado
Plua varianto de la pianopartituro estas la piano-direktadvoĉo, kiu en la distra muziko de la 19- kaj 20-a jarcentoj (salonorkestroj) daŭrigis la praktikon de la figurita baso, do formis ritman kaj akordan fundamenton, por garantii la kunteniĝon de la ofte diversdevenaj orkestranoj, kaj anstataŭ orkestropartituro orientigis la orkestrestron, sidantan ĉe piano, pri la daŭriĝo de muzikaĵo kaj voĉkomencejoj. Ĉi tiu speco de aranĝita pianopartituro transiras en la 20-a jarcento en akordnotado por klavariloj.
Ankaŭ sur la kampo de opereto sur la dirigentpupitro kuŝis plejparte pianopartituroj anstataŭ orkestropartituroj. Por la vienaj operetoj de la t.n. „arĝenta epoko“ eĉ nuntempo tio validas grandparte. Pro timo pri rabokopioj oni komence ne presis la orkestropartiturojn kaj produktis anstataŭe pianopartiturojn por la direktado. Nur ekde ĉ. la 1990-aj jaroj pli kaj pli dirigentpartituroj pri operetoj disponeblas. Bone faritaj pianopartituroj de ĉi tiu ĝenro tamen enhavas la informojn necesajn por direktado, kvankam ĉi tiu tradicio intertempe ĉesis.
Pianoskizo
Malan vojon de pliampleksigo ekde pianoaranĝo al orkestroaranĝo surpaŝas la pianoskizoj, kiujn produktis kelkaj komponistoj kiel ekz. Gustav Mahler por la preparado. Partiturigitaj pianoskizoj aperas en italaj operoj por la voĉoj de marŝbandoj, aranĝataj nur ĉe la prezentoloko por la lokaj bandoj. – Interŝtupon inter pianoskizo kaj partituroj prezentas la  partiĉeloj.
Ankaŭ por la labordivida produktado de muziko pianoskizo povas esti grava: por la produktado de filmmuziko en studiosistemo (ekz. ĉe Max Steiner) oni produktis la muzikon komence en la formo de pianoskizo aŭ de partiĉelo kaj poste fakuloj instrumentis ĝin.
Komuna lingvo
Krom koncepto, komuna lingvo estas nomo de kelkaj projektoj de planlingvo:
Dăbâca
Dăbâca estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Sandaun
Provinco Sandaun, antaŭe konata kiel Okcidenta Sepik, estas la provinco plej nordokcidenta de Papuo-Nov-Gvineo, kovrante areon de. La provincio havas loĝantojn laŭ la censo de la jaro 2000. Ĝia ĉefurbo estas Vanimo. Alia grava urbo estas Aitape.
-3.66667°N, 141.5°W
Libroeldonado en fruepoka Esperanto
Esperanto diferenciĝas de la naciaj lingvoj ankaŭ per tio, ke dum la lastaj estas unuavice parollingvoj kaj el tiuj naskiĝis la skrib- kaj literaturaj formoj, Esperanto jam naskiĝis kiel skriblingvo, ĝiaj vivo kaj unueco estas ligitaj al la skribo kaj nur duavice al la parolo. La unua Esperanto-libro naskiĝis pli frue, ol la unua interparolo, se ni ne kalkulas al tio la konversacion en la kadro de la familio Zamenhof, kie la lingvo ankaŭ parole estis elprovata.
Ĝis la unua mondmilito
Kompreneble la unuaj libroj en Esperanto estis gramatikoj kaj vortaroj. Sed jam la 14-a libro estis literaturaĵo kaj de tiam ambaŭ specoj de libroj aperis proksimume samkvante. La unuajn librojn eldonis la aŭtoroj aŭ tradukintoj mem. Tamen gramatikoj kaj vortaroj estis jam eldonataj de profesiaj eldonejoj antaŭ ol literaturaj verkoj. La serioza eldono de Esperantaj literaturaĵoj komencis per la fama kontrakto inter de Beaufront kaj L.L. Zamenhof, post kio de Beaufront kun helpo de Carlo Bourlet kontraktis kun la firmo Hachette et Cie, Paris, pri starigo de Esperanto-fako. Ĝis 1904 la firmo ne havis konkuranton, tiam Pál Lengyel fondis en Parizo la Centran Esperantistan Presejon kaj poste kun Théophile Cart kaj aliaj la Presan Esperantistan Societon (PES) por egalpezi la "novismajn" klopodojn de Bourlet. Tamen, Hachette restis ĝis la unua mondmilito la plej signifa eldonejo, regule aperigante kelkajn gazetojn, multajn librojn. Tre multe laboris ankaŭ PES, ekde 1910 la librofako de Brita Esperantista Asocio kaj de la firmo Friedrich Ellersiek.
La plejparto de la antaŭmilitaj libroj estis malgrandaj kajeroj, ne superantaj kvindek paĝojn. Ili celis plejparte esti daŭrigaj perfektigiloj post ellerno de kurso kaj lego de unua legolibro. Ofte oni ankaŭ presis partojn el klasikaj verkoj por kvazaŭ mistifiki la neesperantistan publikon pri la ekzisto de tiuj verkoj en Esperanto. Nur tre malmultaj libroj el la antaŭmilite eldonitaj povas esti komparataj kun la literaturo nacia. Al ili apartenas: „La Faraono“ de Bolesław Prus, „Fabiola“ de Nicholas Wiseman, originalaj romanoj de Valienne kaj Heinrich August Luyken ktp.
Post la unua mondmilito
La unua mondmilito forblovis preskaŭ ĉiujn eldonistojn. Post ĝia paso restis sur tereno nur la firmoj BEA kaj Friedrich Ellersiek. Tamen ne ili estas, kiuj daŭrigis la aperigadon de bonaj libroj, sed la Esperanto-fako de fama germana librejo Ferdinand Hirt und Sohn. La libroj de ĉi tiu librejo tute diferencis de la antaŭmilitaj eldonaĵoj. Ili estis ne nur seriozaj, kelkcentpaĝaj verkoj, sed estis diferenco ankaŭ en la ekstera aspekto de la libroj. La antaŭmilitaj ĉefe francaj eldonaĵoj estas ĉiuj presitaj sur malbona ligna, la kovrilo sur simpla ruĝa aŭ alikolora papero, dum la eldonaĵoj de Hirt aspektas kiel zorge dorlotitaj infanoj. Ĉi tiu diferenco lasis grandan impreson ankaŭ ĉe la poste eklaborantaj eldonejoj. La gvidrolo en la libroeldonado post la milito transiris el francaj manoj en germanajn, aldonante al la Esperanto-libroeldonado la unuarangan teknikon de la germana pres- kaj eldonarto. En 1925 ankaŭ Heroldo de Esperanto fondis sian libroeldonan fakon kaj de tiam la Esperanto-libro daŭrigas sian evoluon. Unu post la alia aperas gravaj kaj seriozaj libroj, kies ekstero kaj enhavo alligas al la Esperanto-movado multe da libroŝatantoj. La Esperanto-libro fariĝis unu el la plej bonaj propagandiloj por la lingvo mem. Sed ĝi ankoraŭ ne okupis sian indan lokon.
La meza eldonnombro de iu libro estas 2000. Tamen, la plejparto de la eldonejoj presas ne pli ol 1000 ekzemplerojn kaj unu el niaj plej grandaj postmilitaj eldonejoj en la lasta tempo de sia aktiveco presis el iuj libroj nur po 600 ekzempleroj. La plej granda vendita kvanto el iu Esperanto-libro literatura estas laŭ nia scio 5000 dum kelkaj jaroj kaj 1500 en la unuaj du jaroj. Tial okazas, ke la Esperanto-libroeldonadon ne prenas en la manon grandaj alilingvaj eldonejoj, kreante por tio Esperanto-fakojn. Se tamen tio okazas iufoje, tiuokaze tiu Esperanto-fako vivas plejparte per la profito, kiun donas la eldonataj prilingvaj verkoj kaj per kiu eble oni kovras la perdojn ĉe la literatura fako. Tion plej multe karakterizas la sorto de la Esperanto-fakoj ĉe la Verlag Steyrermühl en Vieno kaj Rudolf Mosse en Berlino. La unua komencis per eldono de malgrandaj Esperanto-gramatikoj, vortaroj, ekzercaroj. La verkoj eldonitaj simple, sed tre malkare, sukcesis kaj post tio la eldonejo intencis transiri al  eldono de literaturaj verkoj. Post la dua verko la eldonejo devis formeti sian intencon „al pli bonaj tempoj“ kaj decidis ne plu eldoni provizore iun novan volumon de sia biblioteko. La firmo Mosse en 1926 fondis Esperanto-fakon, decidante eldoni serion de malgrandaj, plaĉaspektaj libroj, vendante dek numerojn por 9 markoj afrankite. Laŭ la planoj estis necesa la eldonnombro de 10.000 ekzempleroj por ne havi deficiton. Malgraŭ la ĝis tiam ne okazinta grandstila reklamo, la firmo ne havis la necesan kvanton da abonoj. La dua serio estis kalkulata nur je 5000 abonantoj, sed ankaŭ tiu kvanto ne estis vendata kaj tial la firmo ĉe la 24-a numero ĉesigis la eldonadon de tiuj vere bonstilaj kaj interesaj verkoj. La verŝajna kaŭzo, ke la Esperanto-libro ne vendiĝas grandkvante, estas unuparte la ĉiama granda kvanto de eternaj komencantoj, aliparte la ega grandeco de la merkato (la tuta mondo - dum por aliaj eldonejoj nur po unu aŭ du landoj), kio ege malfaciligas la konatigon, reklamadon kaj eĉ aĉetadon de Esperanto-libro, sed neniukaŭze la manko de malkaraj bonaj libroj. Tiun aserton pruvas la sorto de la Mosse-eldonejo kaj tio, ke AELA malgraŭ plej malkaraj libroj, plej randa reklamo, apenaŭ atingis en la unua jaro la minimume necesan nombron de 1000 membroj. Tion pruvas ankaŭ la lastatempa sorto de Populara Esperanto-Biblioteko, kies eldonantoj kalkulis pri la eldonkvanto de 3000 ekzempleroj kaj kiu eldonkvanto, akompanate de nesufiĉe eltenema kapitalo, bankrotigis la entreprenon.
La krizo de la mond-ekonomio en 1933/1934 kompreneble grave influis ankaŭ la konsumkapablon de la Esperantistaro. Tiu malbono estos forigebla nur, se la gvidantoj sukcesos konvinki la Esperantistaron, ke la evoluo kaj grandeco de la Esperanto-literaturo dependas ne de la laboremo de kelkaj entreprenoj, sed de tio, ke Esperantistoj legu la interesajn verkojn aperintajn, en Esperanto mem kaj ne en la nacia lingvo, kaj ke la plej taŭga donaco estas Esperanto-libro. Al ĉi tiuj du konvinkoj devas aliĝi ankaŭ la plifaciligo de la ebleco de proprigo de Esperanto-libroj. Tio povas okazi trimaniere: per bone organizita reto de revendistoj, per kvazaŭa kooperativo por eldoni kaj aĉeti Esperanto-literaturon kaj per la maniero, kiun Universala Esperanto-Asocio (UEA) faris en la postmilitaj jaroj.
La apliko pligrandskala de la unua maniero estas ebla nur en landoj, kie la Esperanto-movado estas relative forta (Japanujo, Nederlando, Svedujo). En aliaj landoj la organizo de tia reto kostus pli da mono kaj peno, ol la tuta atingebla rezulto valorus. En ĉiuj aliaj landoj do estus ebla nur la dua maniero, kies sanan evoluon tamen malhelpas la motivita malfido de la E-istaro kaj la ofta principa kontraŭstaro de la ekzistantaj librejoj, kiuj timas pri sia vivo pro la disvastigo de organizaĵo, kiu finfine elpuŝus ilin mem. La libropremiado de UEA estas ideo, kiu multe estis kontraŭbatalata. La argumentoj de tiuj kontraŭbatalantoj estis, ke tiu maniero kutimigas la homojn ricevi librojn senpage kaj ne aĉeti ilin kaj ke la eldonejoj ricevas nur tre malaltan prezon por siaj libroj. Ricevante senpage librojn, plejparto de ricevantoj eble opinias, ke ili ne plu aĉetu libron, ĉar ili ja faris sian devon. La porparolantoj vicigis tiun grandan nombron da novaj E-istoj, kiuj ricevas nur per tiu premio-libro unuafoje kvazaŭ impulson por aĉeto de novaj libroj kaj ke la transpreno de granda, ofte nevendebla kvanto multe helpas la koncernan eldoniston.
Ĉiuokaze la eldono de Esperanto-libroj en la nuna tempo (komence de la 1930-aj jaroj) estas ankoraŭ plie afero de entuziasmo, ol tiu de negoco. La karakterizaj ecoj de la libroeldonado komprenebligas, ke eĉ la eldonejoj, laborantaj kun profito, havas sian profiton en la ĉiam pligrandiĝanta librostoko, anstataŭ en necesaj monsumoj kaj tial la kapitalo, investita en Esperanto-libroeldonejojn nur plej malfacile kaj tre malofte povas pagi rentumon, ĉar ĝi ne alportas pli da profito, ol kiom estas la administraj kostoj mem.
Laŭ la statistiko de la ECO en 1889 estis 29 Esperanto-libroj, en 1894 88, en 1899 123, en 1904 211, en 1909 entute 1330 libroj. Laŭ Bibliografio de Internacia Lingvo (BIL 1929) ĝis 1928 eldoniĝis ĉ. 3200 libroj en Esperanto (krom la gazetoj). Nombro de la en Esperanto aperintaj libroj laŭ la Bibliografia Servo de UEA: 1931-138, 1932-145, 1933-97 libroj.
Aktive laborantaj eldonejoj inter 1921 kaj 1930
Estas menciitaj nur tiuj, kiuj eldonis pli ol unu volumon dum unu jaro:
En la lastaj du jaroj (do 1932/1933) la plej aktivaj eldonejoj, eldonintaj almenaŭ po du libroj dum jaro, laŭ la vico de ilia aktiveco estis:
Vidu ankaŭ
Vidu ankaŭ la artikolojn pri Bibliotekoj, Literaturo kaj pri la eldonejoj sub iliaj nomo.
Mathieu Guidère
Mathieu Guidère estas franca specialisto pri geopolitiko kaj pri strategia gardado, kun aparta kompetenteco pri la araba mondo kaj islama terorismo, profesoro en la Universitato de Ĝenevo, Svisio, docento en la Universitato de Grenoble, Francio, kaj aŭtoro de libroj pri la araba lingvo, radikalaj kaj teroristaj grupoj — i.a. Al-Kaida —, kaj ankaŭ pri tradukado, propagando kaj reklamo.
Funkcioj kaj diplomoj
Mathieu Guidère estis konsultanta eksperto ĉe pluraj francaj kaj eksterlandaj mediatoj koncerne la politikon kaj publikan opinion en Mez-Oriento ĝis kiam li forlasis la militistan lernejon de Saint-Cyr. De tiam, li fariĝis specialisto pri eksterlandaj homhelpaj misioj kaj pri iliaj konsekvencoj ĉe la lokaj loĝantaroj. Li aparte klerigas pri interkultura pacperado por la Neregistaraj Organizoj (NROj) en Ĝenevo. Tio estas rekta konsekvenco de lia libro "Irak in Translation", aperinta en 2009, kiu rivelis plej gravajn mankojn en la klerigo de militistaj kaj homhelpaj intervenantoj sur la kampoj de lingvoj kaj kulturoj. Pro tio gravas la klerigo kaj konsciigo pri tiuj terenoj.
Artikoloj de Mathieu Guidère
- "La tentation internationale d’Al-Qaïda" (La internacia tento de  Al-Kaida). "Focus stratégique", n° 12, Paris, IFRI, dec. 2008. Interrete alirebla : http://www.ifri.org/files/Securite_defense/Focus_strategique_12_Guidere.pdf
- "Le traducteur-veilleur ou traduction et veille stratégique multilingue". (La tradukisto-gardisto, aŭ tradukado kaj strategia multlingva gardado). "Traduire", n°215, Parizo : SFT. 2007, pp. 44-62. http://www.sft.fr/page.php?P=fo/public/menu/gestion_front/index&id=465
- "La clef irakienne" (La iraka ŝlosilo). "Politique internationale". n° 117, pp. 353-370. 2007. http://www.politiqueinternationale.com/revue/article.php?id_revue=117&id=676&content=synopsis
- "L’Irak ou la terre promise des jihadistes" (Irak, aŭ la promesita tero de la ĝihadistoj). "Critique internationale". n° 34, pp. 45-60. 2007. http://www.cairn.be/revue-critique-internationale-2007-1- p-45.htm
- "La Toile islamiste dans tous ses états" (Vortluda titolo = La islamista Interreto en ekscitiĝo / en ĉiuj ĝiaj statoj). "Maghreb-Machrek", n°188, pp. 45-62. 2006. http://www.ladocumentationfrancaise.fr/catalogue/1321400000001/
- "The Clash of Perceptions" (La ŝoko de la perceptoj), kun Howard N.. "Defense Concepts Series", Washington DC. : CADS Press. Marto 2006. Interrete alirebla : http://cogprints.org/4838/1/CADS_pubs_clash_0306_final.pdf
- "Al-Qaeda’s Noms de Guerre". "Defense Concepts" (Militnomoj de Al-Kaida), Vol.1, Eld. 3. 2006, pp. 6-16. ISSN 1932- 3816. Interrete alirebla : http://www.c4ads.org/files/defense_concepts_I.3.pdf
- "La traduction publicitaire et ses perspectives d’avenir" (La reklama tradukado kaj ĝiaj estontecaj perspektivoj). "Hieronymus", oficiala organo de la svisa Asocio de tradukistoj, terminologoj kaj interpretistoj. n°2/2002. http://www.comanalysis.ch/ComAnalysis/Publication52.htm
- "Toward Corpus-Based Machine Translation for Standard Arabic". "'Translation Journal", Vol.6, n°2, 2002. : http://accurapid.com/journal/19mt.htm
- "The Interpretative Model and Machine Translation": http://www.translationdirectory.com/article61.htm
- "Algeria’s Al-Qaida Franchise". "Le Monde diplomatique", nov. 2006, anglalingva eldono : http://mondediplo.com/2006/11/04algeria
- "The Translation of Advertisements: From Adaptation to Localization". : http://www.translationdirectory.com/article60.htm
- "Iraq’s Resistance Evolves". "Le Monde diplomatique", mai 2006, anglalingva eldono : http://mondediplo.com/2006/05/02irak
- "How to Decode Resistance Propaganda". "Le Monde diplomatique", majo 2005, anglalingva eldono : http://mondediplo.com/2005/05/01iraq
Pliaj artikoloj aperas ĉe : http://www.guidere.org/presse_et_medias.html
Fonto
La informoj de tiu ĉi artikolo fontas parte el la franclingva versio de Wikipedia pri fr:Mathieu Guidère.
Phil Urso
Philip „Phil“ URSO (* 2-an de oktobro 1925 en Jersey City, Nov-Ĵerzejo; † 7-an de aprilo 2008 en Denvero, Koloradio) estis usona ĵaz-saksofonisto (tenor-, bariton-, aldosaksofono) kaj komponisto.
Vivo kaj verkado
Phil Urso regis la klarnetludon jam en la aĝo de 13 jaroj kaj transiris pli malfrue al saksofono. Post kiam lia familio meze de la 1930-aj jaroj estis transloĝiĝinta al Denvero, li militservis dum la Dua Mondmilito je la Pacifika Maro; en 1943 li preskaŭ ne eskapis japanan aeratakon. Dum la kuracado de lia posttraŭma perturbo en Kalifornio li malkovris la ĵazon, iris en 1947 al Novjorko kaj komence estis ege influata de Chu Berry, poste de Sonny Rollins. En 1948 li sonregistris plurajn diskojn kun Bob Karch, Tom O'Neil kaj Howie Mann.
Ekde 1948 ĝis 1950 li laboris kun Elliot Lawrence, en 1950/51 kun la bando Third Herd de Woody Herman, poste kun Jimmy Dorsey (1951) kaj Terry Gibbs (1952). Februaron de 1952 ekestis pluraj kvar pecoj en Novjorko kun bando el Tony Fruscella, Herb Geller, Gene Allen, Bill Triglia, Red Mitchell kaj Howie Mann, al la sonregistrado Urso kontribuis komponaĵojn. Siajn unuajn registrad-kunsidojn li havis aprilon de 1953 por Savoy Records, kiam li faris la albumon The Philosophy of Urso kun Walter Bishop, Clyde Lombardi kaj Howie Mann. Sekvis sonregistradoj kun Kai Winding kaj por Debut kun Oscar Pettiford ĉe violonĉelo kaj Charles Mingus ĉe kontrabaso; Fine de 1953 kaj komence de 1954 li koncertvojaĝis kun la bando de Miles Davis, al kiu tiam ankaŭ apartenis J. J. Johnson kaj Milt Jackson.
Post tio Urso muzikis liberprofesie, krome li faris kun Chet Baker en pluraj formaĵoj kiel kvinopo kaj bandego aron da diskoj. En 1956 Urso prezentis kun Baker, Francy Boland, Scott LaFaro kaj Lawrence Marable en la televidspektaklo Tonight Show, je kio la bando muzikis du komponaĵojn de li, „C.T.A.“ kaj „Phil's Extra Mild“.
Ekde tiam li restis precipe en Denvero kaj en Las-Vegaso, sen atentigi pri si transregione kiel ĵazmuzikisto, li nur foje surdiskigis kaj limiĝis je surlokaj prezentadoj en ĵazklubejoj. En 2002 li denove reiris kun trumpetisto Carl Saunders en la studion por ludi omaĝalbumon por Chet Baker.
Ildikó Mócsy
Ildikó MÓCSY [mo:ĉi] estas rumania hungara fizikistino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro la 15-an de oktobro 1943. Ŝi estas la filino de juristo János Demeter.
Kariero
Ildikó Mócsy diplomitiĝis en UBB de Kluĵo (1967). Ŝi estis la ĉefesplorfizikistino de la radihigiena laboratorio de la Publiksanafera kaj Medicina Esplorinstituto de Kluĵo, la sola anino el Rumanio de la internacia organizo Indoor Air International. Ŝi publikigis en pluraj enlandaj kaj eksterlandaj revuoj (Igiena, Clujul Medical, Radiologia, Studii şi Cercetări de Fizică, en kajeroj Caiet Metodologic, en volumoj Simpozion, en La Santé Publique (1987) kaj Revue de Physique (1990)).
Cerniat
Cerniat estis ĝis fino de 2013 komunumo kaj ek de la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Val-de-Charmey en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 346 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Cerniat situas en la Friburgaj Antaŭalpoj proksimume 12 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj 8 kilometrojn oriente de la urbo Bulle. La plej alta punkto de la iama komunumo estas la monto Berra kun alteco de 1719 m s.m. en nordoriento de la iama komunumo. La sudokcidentan limon formas la rivero Javro, en nordoriento la iama komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la bordo de Ĝerino (germane Aegera, france Gèrine). La komunumo konsistas el la vilaĝoj Cerniat, Les Utsets, la Monaĥejo La Valsainte kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 33,69 km², de kiuj 54,8% estas kovritaj de arbaro, 40,9% servas por agrikulturo kaj 2,3% por setlado.
Iamaj najbaraj komunumoj
La iama komunumo Cerniat limis en nordo al La Roche, en nordoriento al Plasselb, en oriento al Plaffeien, en sudo al Charmey, en sudsudokcidento al Crésuz, en sudokcidento al Châtel ĉe Montsalvens, en okcidentosudokcidento al Botterens, en okcidento al Corbières, kaj en nordokcidento al Hauteville.
Trafiko
Cerniat situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de flankaj vojoj de Crésuz. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 proksimume 8 kilometroj okcidente de la komunumo. La komunumo estas konektita al la publika transportreto poŝtaŭtolinio, kiu ĉe la ĉefvojo n-ro 180 sude de la iama komunumo havas konekton al la buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Friburgo al Boltigen kaj de Bulle al Jaun.
Napsugár
Napsugár (Sunradio) estas literatura revuo en Rumanujo por 6-10 jaraj infanoj en hungara lingvo aperanta en Kluĵo ekde januaro de 1957.
Cerniat
Historio
La unua dokumenta mencio de Cerniat datiĝas el la jaro 1288 kiel Sernia. Dum mezepoko Cerniat apartenis al la Senjorujo Corbières, kiu en la jaro 1553 fariĝis friburga voktejo. Okaze de la Helveta Revolucio Cerniat estis atribuita al la distrikto Grejerco.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iama komunumoj Charmey kaj Cerniat estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Charmey.
Kapušianske Kľačany
Kapušianske Kľačany, hungare Nyarádkelecsény (njarAdkeleĉEnj) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. La hungaroj uzas ankaŭ la nomon Kaposkelecsény.
Situo
Kapušianske Kľačany situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Veľké Kapušany troviĝas 3 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis de 1315. Baldaŭe 3 vilaĝoj formiĝis:
Kľačany
En 1910 loĝis en Magyarkelecsény 339 da homoj, (plejparte hungaroj). Vidindaĵo estas katolika preĝejo de 1970.
Močiar
En 1910 loĝis en Magyarmocsár 325 da homoj, (plejparte hungaroj). La slovakoj uzis anakaŭ la formon Močarany.
Ňarad
En 1910 loĝis en Ungnyarád 212 da homoj, (plejparte hungaroj). Vidindaĵo estas klasikisma kalvinana preĝejo de 1834, novgotika turo alkonstruiĝis en 1930
Ĝis Traktato de Trianon la 3 vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 ili rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1943 la 3 vilaĝoj unuiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kapušianske Kľačany 808 da homoj, (595 hungaroj, 154 ciganoj, 57 slovakoj).
Gimnazio Louis-le-Grand
La gimnazio aŭ lycée Louis-le-Grand, nome publika mez- kaj alt-lernejo, staras laŭlonge de la iama cardo de Luteco, ĉe la 123 de la strato Saint-Jacques en la 5-a arondismento de Parizo, en la kerno de la Latina Kvartalo. Ties origino datas el la 16a jarcento, ĉar ĝi estis fondita en 1550 kiel lernejo de la Jezuitoj en la pariza sidejo de la episkopo de Clermont (de kie ties unua nomo Collège de Clermont).
Historio
La 3an de majo 1762, la tiam Collège de Louis-le-Grand ricevis la oficialan averton adiaŭi kaj instruistojn kaj lernantojn. La jezuitoj estis forigitaj kaj ties kontraŭuloj instaliĝin venkinte ĉe la malnova lernejo. La 21an de novembro 1763, Louis-le-Grand estis proklamita ĉefa sidejo de la universitato de Parizo.
Listo de verkistoj de Surinamo
Ĉi-sube vi trovas alfabetan listigon de surinamaj verkistoj. Ne nur temas pri romanverkistoj; ankaŭ poetoj aperas.
Dmitrovskaja (haltejo)
Dmitrovskaja (Дмитровская) estos haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Listo de verkistoj de Surinamo
De aŭtoroj kiuj publikigis sub pseŭdonimo, la vera nomo aperas inter krampoj.
Liem Tjong Hie
LIEM Tjong Hie (naskiĝis la 15-an de januaro 1906 en Semarang, Javo, mortis en aprilo 1991) estis javana esperantisto kaj universitata docento ĉe Universitas 17 Agustus 1945 en Semarang.
Biografio
Kiel infano, Liem studis en nederlandaj lernejoj en Semarang. Li esperantistiĝis en 1919, kiam li havis nur dek tri jarojn.
Li havis dek ok jarojn, kiam li iĝis delegito de UEA en 1924. En tiu jaro, li ankaŭ tradukis kaj eldonis la unuan libron en Esperanto pri Javo, Javaj legendoj kaj fabloj. En 1925, li fondis la revuon Hinda Esperantisto kaj ekredaktis ĝin. Li ankaŭ fondis la eldonejon kaj kursejon Centraal Esperanto-Bureau & -Instituut. En 1927, Liem tradukis kaj eldonis libron de Multatuli, Historio de Saidjah kaj Adinda. En 1929, Liem fondis la asocion Unuiĝo de Geesperantistoj en Nederlanda Hindujo. En decembro 1929, la Unuiĝo havis nur dek unu membrojn. Li tradukis ankaŭ Fundamenton de Esperanto en la indonezian.
Li restis delegito de UEA ĝis 1989.
Polička
Polička estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta Bohemio, regiono Pardubice, 15 km de la distrikta urbo Svitavy. Vivas ĉi tie. Ĝi estas signifa historia urbo kun bone konservita historia kerno. Ĝi konatas ankaŭ kiel naskiĝloko de la komponisto Bohuslav Martinů.
Historio
Polička estis fondita en 1265 dum regado de reĝo Přemysl Otakar la 2-a kiel reĝa urbo en landa, la tn. Trstěnická-pado. La nomo devenas de loka nomo Na Poličkách, kiu estas historie dokumentita jam en la jaro 1167. En la jaro 1307 ĝi fariĝis doturbo de ĉeĥa reĝino Eliška Rejčka, vidvino post reĝo Venceslao la 2-a. Dum husanaj militoj ĝi estis kiel membro de husana urba asocio okupita en la jaro 1421 de husanoj, sed ankoraŭ dum la sama jaro konkeris ĝin hungara soldataro. Kiam la husanaj militoj finiĝis, ĝi ricevis privilegiojn de mejla, bierkuireja kaj gorĝa rajtoj. Pro rezistmovado kaj rifuzo de obeemo kaj al Ferdinando la 1-a en 1547 kaj al Ferdinando la 2-a en 1620 Polička estis sankciigita kaj ĝi estis senigita de la privilegioj. Vico da loĝantoj elmigris en tempo post batalo sur Blanka monto. Tradician vivtenadon alportis al la urbo tolproduktado kaj komerco. En Polička estis du bierfarejoj. Nova tradicio fariĝis ŝuindustrio, maŝinindustrio kaj viandindustrio.
Vidindaĵoj
La historia kerno de la urbo havas regulan elipsan bazplanon kun proporcie regula reto de stratoj, konsistantaj el strato ronda, granda kvadrata placo kaj proksimume rektangule tranĉanta sin sistemo de stratoj. Jam en la 2-a duono de la 14-a jarcento Polička estis pavimita kaj en la placo konstruita urbodomo kun trietaĝa turo. Ĉirkaŭ la placo staris unue domoj lignaj, iom post iom anstataŭigataj per domoj renesancaj ŝtonaj. Samtempe komenciĝis konstruado de remparoj. Kvar urbaj pordegoj kun turoj estis ŝirmataj per fortikigita antaŭpordegejo – barbakano, al kiu ligis falponto. Koneksa remparzono, ĉirkaŭbaranta kun 19 bastionoj la historian kernon de la urbo, apartenas kun sia longeco 1 220 m inter plej konservintajn en Eŭropo, la pordegoj estis en la 19-a jarcento detruitaj.
La ĉefa urba preĝejo - preĝejo de Sankta Jakobo, konstruita en 1265 kaj plurfoje rekonstruita ĝis nuna novgotika aspekto, havas 63 metrojn altan turon, el kiu proponiĝas bela panoramo de la tuta urbo kaj ĉirkauaĵo. En ĝi en 1890 naskiĝis kaj sian infanaĝon travivis muzikkomponisto Bohuslav Martinů.
Esperanto
En Polička okazis je la 9-a de novembro 2013 regiona renkontiĝo, detaloj ĉi tie. Inter la 22-a kaj 24-a de septembro 2007 la urbo estis gastiganto de la konferenco de Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Orba
Orba estas hispana municipo apartenanta al Valencia Komunumo kaj lokiĝanta en nordoriento de provinco Alakanto. Tiu havas etendon de kaj estis loĝata de 2,232 personoj en 2020. En 2018 estis eksterlanduloj el la lokanoj,  venis el alia lando de Eŭropo kaj  estas afrikaj.
Norde la municipa teritorio limas kun la municipoj Tormos kaj Pego; okcidente kun Vall de Laguart; sude kun Murla kaj Alcalalí; oriente kun Benidoleig. Ĝi apartenas al la jurisdikcia teritorio de Denia. Estas ŝoseo el Alakanto, laŭ la N-332 kaj poste en Ondara laŭ la CV-731.
En tiu municipo estas endemia planto, kies scienca nomo estas Linaria orbensis, apartenanta al la familio de la Skrofulariacoj. ​
Libera kultura movado
La libera kultura movado estas socia movado, kiu antaŭigas liberecon por disdoni kaj ŝanĝi kreemaj verkoj kiel libera enhavo aŭ malferma enhavo   uzante la Interreton kaj aliaj formoj de amaskomunikiloj.
La movado kontraŭas tro limigan kopirajtan leĝaron. Multaj movadanoj argumentas, ke tiaj leĝoj malhelpas kreemon. Ili nomas tiun sistemon "permesa kulturo".
Creative Commons estas organizaĵo kreita de Lawrence Lessig kiu disponigas permesilojn, kiuj eblas kunhavigon kaj remikson sub pluraj kondiĉoj, kaj oferas retserĉon de multaj verkoj sub permesiloj de Creative Commons.
Listo de verkistoj de la Nederlandaj Antiloj
Ĉi-sube vi trovas alfabetan listigon de verkistoj de la Nederlandaj Antiloj. Ne nur temas pri romanverkistoj; ankaŭ poetoj aperas.
De aŭtoroj kiuj publikigis sub pseŭdonimo, la vera nomo aperas inter krampoj.
Libera kultura movado
Hodiaŭe, la vorto estas uzata de aliaj movadoj, kiel malferma aliro, la remiksa kulturo, la kodumula kulturo, la kono-aliro movado, la malfermkoda lernado, la rajtoceda movado kaj la publika havaĵo-movado.
Nyelv- és Irodalomtudományi Közlemények
Nyelv- és Irodalomtudományi Közlemények (Lingvaj- kaj Literatursciencaj Komunikaĵoj) (kun litersimboloj NyIrK} estas revuo en hungara lingvo de la Rumana Sciencakademio. Inter 1957 kaj 1999 aperis 76 kajeroj. Ĝiaj redaktoroj estis Elemér Jancsó, István Nagy, Ernő Gáll, Zoltán Szabó. La eldonnombro alternis inter 350 kaj 1000.
Sokolinaja Gora (Centra ringo de Moskvo)
Sokolinaja Gora (Соколиная Гора) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Ligilo por Vidantoj
Ligilo por Vidantoj. De 1925 preskaŭ ĉiujare foje eldonita kajero de la blindaj Esperantistoj por informi la vidantojn pri iliaj vivo kaj agado. Redaktis H. Thilander, Stockholm.
Lokaj solvoj kaj tuttera malordo
Lokaj solvoj por globala malordo estas dokumenta filmo de Coline Serreau (3 Hommes et un couffin, La Crise, La belle verte, Chaos, Saint-Jacques...La Mecque). La surekranigo en francaj kinejoj okazis la 7an de aprilo 2010.
Enkonduko de Coline Serreau
La alertajn kaj katastrofsentajn filmojn oni jam faris. Ili havas propran utilecon, sed nun estas necese montri, ke ekzistas solvoj, aŭdigi pripensaĵojn de filozofoj kaj ekonomikistoj, kiuj paralele al klarigado pri tio, kial nia socia modelo enkotiĝis en ekologian, financan kaj politikan spertatan krizon, inventas kaj eksperimentas alternativojn.
Prezento
Superante la simplan denoncadon de aparta agrikultura sistemo devojigita de volo al senracia kreskado, Coline Serreau invitas onin en « Lokaj solvoj por tuttera malordo » malkovri novajn agrikulturajn produktsistemon, funkciantajn agmanierojn, kiuj riparas la damaĝojn kaj proponas vivon kaj plibonigitan sanon garantiante daŭran sinnutradan sekurecon.
Tiu serio da intervjuoj, kiuj respegulas nekredeblan konkordon pruvas, ke alia eblo ekzistas por nia mondo : konkreta respondo al ekologiaj defioj kaj pli amplekse la civilizacia krizo, kiun oni nun spertas.
Ŝtatŝuldo
La ŝtatŝuldo estas, sur la kampo de la ŝtataj financoj, la tuto de la pruntoj de la Ŝtato, de la publikaj komunumoj kaj la organizaĵoj, kiuj dependas de ili (iuj ŝtataj entreprenoj, la organizaĵoj de sociala sekureco, ktp.).
La ŝtata deficito aperas kiam la enspezoj (precipe la impostaj) malsuperas la elspezojn (precipe la buĝetajn) de la publikaj administracioj. Tiu diferecno inter la elspezoj kaj enspezoj kalkuliĝas laŭlonge de leĝa periodo, kutime la kalendara jaro. La ŝtatŝuldo kreskas ĉiufoje kiam publika deficito estas financata per deprunto. La ŝtatŝuldo estas do la akumuliĝo de la financbezonoj de la sinsekvaj periodoj de tiuj administracioj.
La plej ofta formo de ŝuldo estas la ŝtataj depruntoj. La kapableco repagi la depruntojn faritajn por la ŝtatŝuldo de la ŝtatoj kaj de la publikaj kolektivumoj estas taksata de la financnotaj agentejoj. La malplej fidindaj landoj, laŭ la financaj merkatoj kaj la notaj agentejoj, povas sin turni al la komercaj bankoj aŭ al internaciaj institucioj (Monda banko, Internacia monunua fonduso, regionaj bankoj por evoluigo).
Anni-Frid Lyngstad
Anni-Frid "Frida" Synni LYNGSTAD (naskiĝis la ) estas kantistino, eksano de la sveda pop-muzika grupo ABBA. Ŝia deveno estas germana kaj norvega.
Historio
Frida naskiĝis en Ballangen ĉe Narvik en Norvegio kiel filino de Synni Lyngstad kaj Alfred Haase. Haase estis germana soldato kiu kunlaboris al la nazia programo por purteni la arjan rason, la celo estis ke Frida poste estos transportita al Germanio, kiel multaj norvegaj infanoj por estonte naski purajn arjajn infanojn. Je la fino de la Dua Mondmilito Haase estis revokita al Germanio. Survoje la ŝipo sur kiu li veturis sinkis kaj li estis registrita kiel malaperinta. Sed Haase postvivis kaj nun vivas en Germanio kie Frida vizitis lin antaŭ kelkaj jaroj. Estis emocia renkonto kaj Frida kiu estis ege kortuŝita ne bone sciis kion fari kun la sperto. Nun ŝi retiriĝeme vivas kaj luktas kun sia pasinteco. Pro la interrilato kun Haase la patrino de Frida en postmilita Norvegio estis maldelikate traktita. La avino de Frida decidis kunpreni sian 18 monataĝan nepinon kaj transloĝiĝis al Svedio. La patrino de Frida poste sekvis, sed mortis antaŭ ol ŝia filino fariĝis 2 jara. Frida kaj ŝia avino restis en Svedio, en Torshälla, vilaĝo tuj apud la urbo Eskilstuna.
Barceloneta
Barceloneta - insula hispana prononco kun normala esperanta sono "s", per la Internacia Fonetika Alfabeto  - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo.
Anni-Frid Lyngstad
Historio
Kiam ŝi estis 11-jara, Frida debutis kiel kantistino dum prezentado profite al la Ruĝa Kruco. Ekde sia 13-jaraĝo ĝis sia 23-jaraĝo ŝi kantis interalie en la Ewald Eks kvintett dans-orchest kaj Bengt Sandlund's big band. En 1961 ŝi renkontis Ragnar Fredriksson, ŝia unua edzo de kiu ŝi poste divorcis. Kune ili havis du infanojn, Hans (1963) kaj Lise-Lotte (1967-1997). Ragnar kaj Frida fondis en 1964 propran grupon, Anni-Frid Four.
Barceloneta
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Anni-Frid Lyngstad
Historio
Je la 3-a de septembro 1967 Frida gajnis talentulkonkurson en Stokholmo kun la kanto En ledig dag (Libera tago) kaj akiris la ŝancon por aperi antaŭ la televido. Sufiĉe rapide post tio ŝi subskribis kontrakton ĉe EMI records, kaj ŝi unua disko En ledig dag / Peter, kom tillbaka (Libera tago / Peter, revenu) estis eldonita. Ĝis la komenco de la 1970-aj jaroj Frida antaŭ ĉio estis konata pro siaj rektaj aperoj, kaj multe malpli pro siaj diskoj. Kune kun la sveda kantistoj Lasse Lönndahl kaj Charlie Norman (kantisto/pianisto) ŝi rondveturis en Svedio dum la someroj de 1968, 1969 kaj 1970. Ŝi estis en 1969 unu el la partoprenintoj al la svedaj elektoj por la Eŭrovido-Kantokonkurso kaj finiĝis je la kvara loko. Frida ne havis sukceson per siaj diskoj, kaj en 1972 ŝi estis maldungita fare de la kompanio EMI. Estis ŝia fianĉo Benny Anderson, kiu sukcesis enfakigi ŝin ĉe Polar Music.En 1969 Frida, por la unua fojo, renkontiĝis kun Benny Andersson, post tio li agis kiel ŝia produktisto ĉe EMI. La kunlaboro inter Benny, Frida, Agnetha Fältskog kaj Bjorn Ulvaeus efektiviĝis en 1970. Kune ili partoprenis en la kabared-spektakto “Festfolket” (la gefianĉoj). La spektaklo ne tre sukcesis kaj la planoj por nova bando estis flankenmetitaj.
La granda trarompo por Frida venis kun ABBA: la grupo gajnis la unuan premion dum la Eŭrovido-kantkonkurso en Brighton (je la 6-a de aprilo 1974) per la kanto 'Waterloo' (Vaterlo). ABBA postvivis la efemeraĵan stigmon, kiun multaj gajnintoj portis kun si, kaj daŭrigis per televidaperoj, koncertoj kaj surdiskigoj en Eŭropo, Usono, Japanio ktp. Kun la apero de furorkanto 'SOS' (1975) por ĉiuj fariĝis klare, ke ABBA estis signifa popgrupo. La ABBA-erao reportis la patron Alfred Haase en la vivon de Frida. Danke al artikolo publikigita en la germana pop-magazino 'Bravo' kun ĉiuj datumoj de la diversaj membroj de ABBA, la scivolemo de Andrea Buchinger vekiĝis. Ŝia onklo ankaŭ nomiĝis Alfred Haase, kaj kiam ŝi demandis lin, montriĝis, ke li estas la patro de Frida. Daŭris iom da tempo antaŭ ol Frida volis lin renkonti, ĉar estis multe da reagoj je la biografiaj rakontoj en la gazetaro kaj la plimulto da ili ne estis aferkoncernaj.
Barceloneta
La nomo kompreneble signifas "Barceloneton", do "malgrandan Barcelonon". Tamen en Barcelono estas ankaŭ strando nomita precize Barceloneta. Tiukadre la blank-flav-ruĝaj bildoj de la flago kaj de la blazono estas prenitaj el tiuj de Barcelono.
Anni-Frid Lyngstad
Historio
La geedziĝo kun Benny Andersson ankoraŭ ne daŭris tri jarojn, post jaroj da gefianĉiĝo ili geedziĝis je la 6-a de oktobro 1978. La divorco sekvis en februaro 1981. Benny forlasis Frida-n pro Mona Norklit, sveda televida personulino.
Barceloneta
La loĝloko estis inter la lastaj setligitaj sur la insulo, nur en 1881 tie barcelonano fondis unuan plantejon de sukerkano. Ĝis 1894 jam ekzistis tri plantejoj de sukerkano, 93 sukermuelejoj kaj ankaŭ kultiviĝis aliaj fruktoj.
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo kiel jam menciite fondiĝis je la.
Anni-Frid Lyngstad
Post ABBA
Post kiam ABBA ne plu metis konkretajn planojn en la agendon por registri novan diskon, Frida reprenis sian solokarieron kun la de Phil Collins produktita albumo 'Something's Going On' (Io okazas) el (1982), de kiu la unuopa disko 'I know there's something going on' (Mi scias, ke io okazas) fariĝis granda furorkanto. De ĉi tiu kanto mondvaste vendiĝis preskaŭ 1 miliono da ekzempleroj. 'Something's going on' fariĝis n-ro 1 en Svedio, Belgio kaj Norvegio, venis en la Pintajn 10 de Aŭstralio kaj diversaj eŭropaj landoj kaj en la Pintajn 20 en Germanio. La aldona albumo 'Shine' (Brilu) el (1984), produktita de Steve Lillywhite, multe malpli bone sukcesis en la furorlistoj. La albumo venis en la Pintajn 10 de Svedio, Norvegio kaj Belgio kaj en la Pintajn 20 en Nederlando. Frida ĉesigis sian internacian karieron kaj post tio neniam plu surdiskigis anglalingvan albumon.
En la komenco de la 1990-aj jaroj Frida estis, intertempe avino, engaĝita ĉe ekologio-projektoj kaj la (viv)medio. Speciale ŝi subtenis organizojn The Natural Step (La natura paŝo) kaj Artister för miljö (Artistoj por la medio). Ĉi tiuj ekskursetoj ne estis multe pli ol hobio-projektoj. La germana princo Heinrich Ruzzo Reuß von Plauen de la nobela familio Reuß fariĝis ŝia sekva edzo, ili geedziĝis en Danio en 1992. Per tio Frida akiris la oficialan titolon de princino. Ili ekloĝis en Svislando kun la ĝemelfilinoj Henriëtte kaj Pauline el lia unua geedziĝo. Frida aperis en 1993 unufoje kun la "The Real Group" (La vera grupo) dum festspektaklo honore al la 50-a naskiĝtago de Reĝino Silvia. Tie Frida kaj The Real Group kantis, laŭ ideo de Frida, senakompanan version de Dancing Queen (Dancanta Reĝino) de ABBA.
La sekvantaj jaroj estis en la kadro de personaj tragedioj en la vivo de la intertempe griz/blonda Frida. Ŝia edzo mortis pro kancero en novembro 1999 (49-jaraĝa), du jarojn post kiam ŝia filino kun Ragnar Fredriksson, Lise-Lotte, mortis dum aŭto-akcidento en Usono. La edzo de Frida estis bona amiko de la sveda reĝo kaj lia familio kaj Frida intertempe ankaŭ amikiĝis. Frida faris diversajn projektojn kun la sveda reĝino Silvia. La reĝaj geedzoj kun siaj infanoj ĉeestis dum la entombigo de la edzo de Frida.
Post 1996 Frida ne plu surdiskigis kantojn. Nur de tempo al tempo ŝi konsentis pri dueto aŭ kunlaboro kun artistoj, kun kiuj ŝi havis specialan rilaton. Tiel ŝi surdiskigis la klasikaĵon 'La Barcarolle', dueto, kiun ŝi kantis kun la itala operokantistino Filippa Giordano. La muzikaĵo estis lanĉita sur la disko Il rosso amore (delŭe) de Filippa Giordano nur en Japanio (2002). Plue ŝi, por la bona celo, en 2003 surdiskigis popular-religian dueton 'Lieber Gott' (Kara Dio), kune kun la tute nekonata Dan Daniell, kiu kiel Frida loĝis en la svisa Zermatt. Kun vendo de malpli ol 500 ekzempleroj la disko tute fiaskis. La plej freŝdata surdiskigo de Frida (2004) estas la kanto The sun will shine again, (La suno denove ekbrilos) verkita de Jon Lord, eks-ano de Deep Purple. Jon Lord kaj lia edzino fariĝis tre bonaj amikoj de Frida post la morto de ŝia edzo. Kelkaj aperoj en nur la germana televido sekvis, sed tio nur kondukis al unuopa eldono de la disko, La malrapida kanto nur haveblas sur la disko Beyond the notes (Malantaŭ la notoj) (2004) de Lord.
Je la fino de 2005 de Frida aperigis DVD-on kun resumo de sia tuta solokariero ekde 1967 ĝis 2005. La DVD ankaŭ enhavas novan intervjuon (2005) kun Frida, en kiu ŝi diras, ke ŝia ambicio por daŭrigi sian kantokarieron finiĝis. Tamen ŝi diras, ke ŝi sekrete revas pri plua kunlaboro kun ABBA. Sed estas tre dubinde, ĉu la sukcesaj solistoj Benny, Björn kaj Agnetha ankaŭ volas tion. Antaŭ nelonge konatiĝis, ke Universal Music, la kompanio de Frida, rezignis pri la angla eldono de ŝia nova DVD. Frida tamen povas, post preskaŭ kvardek jaroj, retrorigardi al tre sukcesa kariero kun ABBA. Bedaŭrinde ŝia solokariero ne sukcesis. Tio je granda bedaŭro de ŝiaj ankoraŭ ĉiam fanatikaj admirantoj.
Armenio
Armenio aŭ Armenujo (Հայաստան [Hajastán], el Հայք Hajkh), oficiale Armena Respubliko, estas montara lando, sen mareliro, situanta en Suda Kaŭkazio. Ĝi kundividas landlimojn okcidente kun Turkio, norde kun Kartvelio , oriente kun Azerbajĝano kaj Irano , kaj sude kun la azerbajĝana enklavo Naĥiĉevano.
Armenio estas eks-soveta respubliko, unitara, plurpartia kaj demokratia ŝtato kiu originas el unu el la plej antikvaj civilizoj de la mondo. Donacata de riĉa kulturheredaĵo, elstaris kiel la unua nacio en la adoptado de la kristanismo kiel oficiala religio. Kulture, politike kaj historie, Armenio sin konsideras parto de Eŭropo. Tamen, ĝia situo en la suda Kaŭkazio situas ĝin en la arbitra landlimo inter Eŭropo kaj Azio: kio igas ĝin transkontinenta nacio. Nuntempe, Armenio estas membro de pli ol 35 internaciaj organizaĵoj, inkluzive de Unuiĝintaj Nacioj, la Konsilio de Eŭropo, la Banko por Azia Disvolviĝo, la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, la Monda Organizaĵo pri Komerco kaj la Organizo por la Ekonomia Kunlaboro de la Nigra Maro.
Origino de la vorto «Armenio»
La origina nomo en la armena lingvo por nomi la landon estis «Hayk‘» (hajk). Tiu ĉi nomo evoluis dum la Mezepoko al «Hayastan», kio estas kombino de la vortoj Hayasa (Հայասա) aŭ Hayk‘ (Հայկ) kun la persa sufikso «-stan» kiu signifas «tero». La nomo estis tradicie derivata de Haik aŭ Hayq (Հայկ), legenda patriarko de la armenoj. Laŭ la tradicio Hajko estis la pra-pranepo de Noa. Armenio estis proponita de la armenaj kredantoj kiel la loko kie estis la biblia Edena ĝardeno kaj tre populare ili kredas ke la monto Ararato estas la biblia monto sur kiu ripozis la arkeo de Noa post la universala diluvo (Genezo 8:4). Hajko estis kaziko de la «armens», armena tribo el la Aratta epoko (la nomo ankaŭ similas al Ararat, kaj fakte la monto situas en la loko kie eble iam estis Aratta). La persa termino estas «armani», unue registrita en la surskribo de Behistuno (521 a. K.). La greka termino «Armenoi» estas konfirmita en la skriboj de Herodoto Ἀρμένιοι δὲ κατά περ Φρύγες ἐσεσάχατο, ἐόντες Φρυγῶν ἄποικοι., kiu diras ke la armenoj estis kolonio de Frigio. Laŭ la historiistoj, la unua mencio de la vorto «Armina» aperis en la kojnoskriboj de la epoko de la reĝo Dario la 1-a de Persio (6a kaj 5a jc. a. K.). Sed la nomo donita al la armenoj «Gai» (aŭ Jai), venas de la lando Gaiasa aŭ Jaiasa, menciita en la keramikaj hititaj skriboj de la 12-a jarcento a.K.
Kelkaj jardekoj poste, Ksenofono, greka generalo, kiu batalis kontraŭ la persoj, priskribas multajn aspektojn de la vivo de la armena popolo kaj de ĝia gastamo. Li rakontas ke la popolo parolas lingvon similan, laŭ la akĉento, al la lingvo de la persoj.
Kelkaj judaj kaj kristanaj erudiciuloj, skribas ke la nomo «Armenio» venas de Har-Minni, tio estas, la «Minni-montaro» (aŭ de Mannai). Pluraj armenaj erudiciuloj inkluzive de Ishkhanyan (1989), identigas la persan terminon kun «Armani» (Armanum, kiu ankaŭ legeblas kiel Armanim) menciata inter la venkitaj malamikoj fare de la akada reĝo Naram-Sin (2300 a. K.), situigante ĝin en la montaro de la norda Armenio.
La historiisto Arnold Toynbee diras ke «Armenio» povas veni de «Erimena», patro de la lasta regento de Urarto, Russas la 3-a. Li aldonas ke alia alternativo estas «Aruma-ni», kio signifas «lando de la arameoj», popolo kiu alvenis el la nordo de la arabaj stepoj kaj fine de la 11-a aŭ komence de la 10-a jarcentoj konkeris Nairi-n
Antikveco
Armenio estis loĝata ekde prahistoriaj epokoj. La arkeologoj daŭre trovas restaĵojn kiuj demonstras ke Armenio kaj ĝia montaro estis inter la unuaj lokoj kie la homa civilizo ekloĝis. Ekde 4000 a. K. ĝis 1000 a. K., iloj kaj ornamaĵoj el kupro, bronzo kaj fero estis ellaborataj en Armenio kaj ofte vendataj en najbaraj regionoj kie tiuj materialoj estis malabundaj.
La teritorio de Armenio ankaŭ estas fama pro la gastado de la monto Ararato al la Arkeo de Noa post la universala diluvo rakontata en la Biblio kaj en multaj aliaj skribaĵoj.