cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Infero
ĉina kaj japana mitologio
Enkorpigante ideojn de taoismo kaj budhismo same kiel tradician ĉinan popolreligion, Diyu estas speco de purgatoria loko kiu servas ne nur por puni sed ankaŭ por renovigi spiritojn pretajn por ilia venonta enkarniĝo. Ekzistas multaj diaĵoj asociitaj kun la loko, kies nomoj kaj celoj estas la temo de multe da konfliktantaj informoj.
Jomi estas diferenca de la kristana Infero en tio, ke ĉiuj animoj iras tien, negrave iliaj agoj en la vivo; kaj oni ne ricevas punon pro malbonaj agoj faritaj vivante. Ĝi estas malpura kaj poluita loko. En japana kulturo, poluo estas kutime rilata al malbono. Laŭ la tradicio de Kojiki, Yomi verŝajne estas kutime subtera, kaj ĝia enirejo supozita situi en Izumo-provinco.
Kardecisma Spiritismo
Infero, laŭ Spiritismo, estas stato de konscio de la homo, kiu faras agojn kontraŭajn al tiuj starigitaj de la Moralaj Leĝoj, kiuj estas ĉizitaj en la konsciencon de ĉiu homo. Post kiam la persono havas sian konsciencon "vundita", li komencas vivi en pli-malpli signifa malĝustigo laŭ la graveco de siaj malfeliĉaj agoj, kaj ili estas stampitaj per spiritaj, emociaj, psikologiaj aŭ eĉ organikaj malekvilibroj. Ĉi tiu situacio kaŭzas al li teruran malkomforton.
Unufoje mortinta, se la persono ne evitis malfeliĉajn agojn en sia vivo, serĉante sanan vivon laŭ diaj leĝoj, li iras al la Spirita aŭ senkorpa Ebeno. Tie, li aliĝas al aliaj spiritoj, kiuj alportas similajn konsciencajn tumultojn. Tiel, la specoj de agoj kiujn la persono faris estas altiritaj.
La Spiritaj Ebenoj de sufero estas sennombraj kaj, konservas malsamajn nivelojn de sufero, kies niveloj estas establitaj de la tipoj de degradado de konscio, rezultanta de la agoj faritaj de ĉiu persono.
Tial, laŭ la spiritisma vidpunkto, la Infero, kiel regiono kreita de Dio por la eterna sufero de la kreitaĵo kaj geografie konstituita, ne ekzistas. Se iam ĉiuj tiuj homoj suferantaj en erareco regeneros, tiuj ĉi regionoj ĉesos ekzisti. Ĝi estas analogia al kvazaŭ ĉiuj pacientoj en tera azilo estus resanigitaj; la hospitalo povus esti malkonstruita kaj doni sian spacon al ĝardeno, ktp.
Ĉasteco
La termino ĉasteco, laŭ la komuna percepto, referencas al la kondiĉo de tiu kiu elektas abstini de la seksaj rilatoj, ekzemple pro etikaj kaj religiaj motivoj kaj/aŭ filozofiaj. Pro senca kunlimeco, la vorto povas esti uzata por aludi al la kondiĉo de virgeco, aŭ ankaŭ al la seksabstinado ĉu vola aŭ nevola (oni vidu ĉe zono de ĉasteco kaj ankaŭ kazoj pro nepra konduto ĉar temas pri sankialoj, soleco, malakompano ktp.).
Listo de famuloj naskiĝintaj en Győr
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Győr:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Steinbrunn
Steinbrunn, hungare Büdöskút, kroate Štikapron, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Infero
Kardecisma Spiritismo
Ankaŭ, en la spiritisma doktrino, Dio ne imputas eternan punon al iu ajn el siaj infanoj. Ili povas suferi ĝis ili vekiĝos al la bono kaj decidas iri la ĝustan vojon. Pli aŭ malpli frue li, en sia kompato kaj amo, donos al la suferanto revenon al la karno por daŭrigi sian lernadon kaj plibonigon.
Steinbrunn
Situo
Steinbrunn situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Eisenstadt troviĝas 10 km-ojn.
Ĉasteco
Ĝi kuntrenas la rezignon al la uzo de la genereco por alia momento, kaze de geedziĝo, ĉu provizore aŭ laŭlonge de la tuta vivo pro celo al la superaj bonoj aŭ aliaj celoj.
Steinbrunn
Historio
En tiu loko praaj ferofandejoj funkciis. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1271 en formo Byzuskut. En 1529, en 1532 kaj en 1683 la turkoj detruis la vilaĝon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Büdöskút 1399 da homoj, kroatoj en majoritato. Ĝis 1920 Büdöskút apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio.
Infero
Helena mitologio
En la helena mitologio, la infero estis la loko, kie restadis mortintoj.
Ĉasteco
En okcidento la ĉasteco estis ofte konceptita en hipokritecaj socitavoloj kiel ilo por kontroli la virinan seksecon: la respekto de tiu principo estis postulita al virino “honesta”, dum al la viro estis, praktike, konsentite havi seksajn sperton kun virinoj de modesta deveno aŭ kun prostitutinoj. Hodiaŭ la konceptoj, kaj la kondutoj, multe ŝanĝiĝis, jen pro la enkonduko de medicinaj sistemoj kiuj malhelpas la koncipon jen ankaŭ pro la malpliiĝo de la ĉasteco taksata kiel virina valoro.
Altajska distrikto
Altajska distrikto (ruse Алтайский район) estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio. La administracia centro estas vilaĝo Altajskoje, situanta 250 km for de Barnaul. La areo de la distrikto estas 3490 kvadrataj kilometroj.
Infero
Hadeso kaj Persefono regas la Inferon
Hadeso regis tiun landon. Li estis la frato de Zeŭso kaj Pozidono. Dum Zeŭso estris la ĉielon kaj Pozidono la maron, li estris la submondon. Lia palaco staris en la Tartaro, kiu estis la punloko por malhonestaj mortintoj. Li sidadis sur sia trono, tenante enmane sceptron. Tre malofte Hadeso eliris el tiu subtera mondo.
Ĉasteco
Historia skizo
La vorto “ĉasteco” devenas el la latina castitas, abstrakta nomo responda al "castus" kun signifo de pura.
Antikajn tempojn la valoro de la ĉasteco pasadis, en Grekio kaj poste en la klasika mondo, tra la debato pri la uzado de la sekso kun infanoj: aparte Sokrato estis subtenanto de “ĉastaj” pederastaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj; Platono, kiu transdonis multajn tiutipajn instruaĵojn al la estontaj homoj, tiom insistis en tiuj “ĉastaj” (do ne karnaj, seksaj) rilatoj ke oni devenigu la nocion de "platona amo" kiel speciala tipo de ĉasteco.
Infero
Hermeso kaj Karono gvidas la mortintojn
Hermeso, la mesaĝisto de la dioj, konduktis ĉiujn mortintojn ĝis la bordo de la rivero Stikso. Ĉiuj alvenis tien, bonuloj kaj malbonuloj, riĉuloj kaj malriĉuloj.
Tie ilin atendis Karono. Li aspektis kiel maljunulo surmetinta malsekigitajn vestaĵojn. Otuso akompanis lin. Necesis, ke la vivantoj metu moneron en la buŝon de la mortintoj por pagi la boatgvidanton, kiu veturigis ilin trans la riveron. Se ili ne havis tiun moneron, ili devis vagadi dum cent jaroj antaŭ ol akceptiĝi. Nur mortintojn li povis veturigi, kaj nur unufoje. Nur Eneo, kiu donacis oran branĉeton, kaj Heraklo, kiu minacis lin per fortaj pugnobatoj, sukcesis venki lin.
Ĉasteco
Historia skizo
Pro la diversaj malpermesoj pri tiuspecaj seksaj intimaj rilatoj en la abrahamaj religioj, (Judismo, Kristanismo kaj Islamismo devenantaj el la mosea Dekalogo, la termino praktike etendiĝas al personoj de ĉiuj sociaj statoj en ĉiuj cirkonstancoj.
Tom Tykwer
Tom TYKWER [tom tikver] (naskiĝis la 23-an de majo, 1965 en Wuppertal) estas germana filmreĝisoro kaj produktoro.
Infero
La submondaj riveroj
La Stikso donis senmortecon al ĉiuj, kiuj en ĝi banis sin. Pro tio la patrino de Aĥilo enakvigis la tutan korpon de sia bebo. Bedaŭrinde la tendeno de la kalkano ne estis enakvigita, ĉar tiun parton ŝi kovris per sia mano. Kiam li estos plenkreskulo, mortema sago atingos lin en tiu preciza loko.
Ĉasteco
Ĉasteco kiel virto
Tradicie seksaj agoj estis malpermesitaj ekstere de la geedziĝo flanke de jud-kristanismo kaj islamismo, kaj juĝataj pekaj. Inter la agoj tradicie juĝataj kontraŭaj al la ĉasteco, kun malsamecoj inter la diversaj kredoj, oni povas citi ekzemple: Sinmasturbado, ĝuado de pornografiaj verkoj, koito dummenstruaj periodoj, midzado, anusa seksumado, adulto, fornikado kaj aliaj agoj taksataj voluptamaj, kaj tiel plu ĝis puni kiel krimon la stupron.
Tom Tykwer
Eksteraj ligiloj
Lia oficiala retejo, germana+anglalingva
Infero
La submondaj riveroj
La rivero Aĥerono venenis ĉiujn, kiuj trinkis ĝian akvon. Laŭ la Helenoj, Karono remadis laŭ la Stikso. Laŭ la Romanoj, li remadis laŭ Aĥerono.
Ĉasteco
Ĉasteco kiel virto
La malpermeso pri iuj el tiuj agoj troveblas rekte en la tekstoj de la Biblio kaj Korano, aliaj kiel la malpermeso pri la artefarita kontraŭcipo, estas derivaĵoj el la tradicio kaj, fakte, ili ne estas same jŭĝataj ĉe la diversaj kristanaj konfesioj.
Infero
La submondaj riveroj
Ĉiuj, kiuj trinkis akvon el la Leteo forgesis kaj suferojn kaj plezurojn. Tio estis bona kuracilo por tiuj, kiuj ne deziris memori pri la antaŭa vivo. Kaj la mortintoj, kiuj havis permeson reveni inter la vivantoj estis devigitaj trinki el ĝi antaŭ ol foriri.
Cerbero
Pli fore sur la bordo de la Stikso kuŝis la minacanta Cerbero, trikapa hundo. Li malhelpis mortintojn reveni ĉe la vivantoj, kaj la vivantojn iri en la mortintujon. Por la lasta el siaj dekdu laboroj, Heraklo devis porti al Eŭristeio Cerberon. Li ĵetis la felon de la leono de Nemeo sur la besto, kaj kaptis ĝin en la faldojn. Li revenis al Tirinto kaj poste resendis la hundon en la Inferon.
Ĉasteco
Ĉasteco en geedziĝo
La seksa intimeco inter la geedzoj ene de la geedziĝo estas ĝenerale konsiderata ĉasta ĉe ĉiuj kristanaj konfesioj, kvankam kun distingoj. Iam oni konsideras ĝin malĉasta se ne celas nur la koncipiĝon kaj serĉas ankaŭe aŭ anstataŭe la simplan plezuron.
Seksabstinado
La virgeco, konsiderata kiel fizika stato estis ofte juĝata postulo por iuj religiaj ceremonioj, aparte por sacerdotoj kaj sacerdotinoj: vestaloj en Romio estis devigataj ĝis la aĝo de 40 jaroj virgece servi al Templo. La senedzeco (aŭ konsekro al la virgeco) estas kutime referencata al la klerikaro de iuj kristanaj konfesioj aŭ al institutoj de konsekrita vivo, estas voto per kiu la votanto promesas vivi sen seksaj ĝuadoj ene kaj ekstere de geedziĝo. La voto de ĉasteco povas esti evangelia konsilo ankaŭ por la laikoj.
Infero
Juĝistoj en la Infero
La animoj de la mortintoj estis juĝataj en la Infero. La juĝistoj nomiĝis Minoo, Radamantiso kaj Eako. Ili estis elektitaj pro sia ekzempla konduto dum sia vivo. Radamantiso estis helpita de la patro de Zeŭso, Krono, kies alia nomo estis Tempo. Li iam estis kruela dio, sed li fariĝis milda maljunulo, post kiam li estis ekzilita en la Inferon. Persefono kaj Hadeso malofte partoprenis la juĝon de mortintoj, sed ĉiam Persefono estis kompata.
Malsamaj lokoj por ripozi en la Infero
Laŭ la verdikto, la animoj iris en unu el tri malsamaj lokoj.
En la ebenaĵo de la Alfodeloj kreskis tristaj arboj kun falantaj branĉoj, kiuj plorĝemadis. Tie vivis mortintoj, kiuj estis nek bonaj nek malbonaj. Estis la loko de krepusko, la loko de enuo. Trans tiu ebenaĵo, etendiĝis la paŝtejoj de Erebo kaj la marĉoj de Leteo. La ebenaĵo de la Alfodeloj estis la loko plej proksima al la mondo de vivantoj.
En la Elizeo vivis la herooj, la virtuloj, en eterna printempo. Ĝi nomiĝis ankaŭ la Insulo de Feliĉo. La suno ĉiam brilis kaj la maloftaj nuboj estis ĉiam blankaj. Restadante sur la branĉoj, la birdoj kantadis, kaj tio ĉefe okazis en la teritorio de la blanka poplo de Temiso. En senarbarejoj, oni aŭdis notojn de flutoj kaj liroj. Tiel belaj estis la melodioj, ke oni deziris danci. Neniam noktiĝis en tiu lando. Dum oftaj bankedoj, vino fluadis senĉese kaj oni neniam malsatis. Feliĉuloj havis alian apartan favoron: ili povis reveni surteren, inter la vivantoj. Sed neniu provis fari tion, ĉar la vivo sube estis pli feliĉa.
En la tria loko, la plej malproksima de vivantoj, oni aŭdis nur kriojn. Ĝi nomiĝis Tartaro kaj estis terura punloko. Triobla murego el bronzo ĉirkaŭis ĝin. Tiu lando estis dezerta, kovrita de glaciigitaj aŭ sulfuraj lagoj, kie baniĝis malhonestaj animoj.
Hekato en la Tartaro
Hekato estris kiel diino de la Tartaro, diino de la ombro, de fantomoj. Ŝi portis torĉon en la mano. Ŝi estis helpata de multe da demonoj. Okazis eĉ kelkfoje, ke Hekato sendis demonojn por turmenti la vivantojn, kiuj malbone agis, dum lunplenaj noktoj.
La Erinioj en la Tartaro
La flugilhavaj Erinioj: Alekto, Megero kaj Tizifono turmentadis la krimulojn. Ili havis nigran korpon, flugilojn de vesperto kaj serpentojn anstataŭ plumoj kaj harojn.
Sizifo
Sizifo, filo de Eolo, reĝo de Korinto, iam katenis la Morton, kiam ĝi venis por preni lin. Dum longa tempo, neniu plu mortis, kaj tio ĉagrenis Hadeson. Do Areso liberigis ĝin, kaj Sizifo estis kondamnita. Li devis poreterne puŝi ŝtonegon, laŭ deklivo, ĝis la pinto de monto. Sed ĝi malfeliĉe retroruliĝis suben, do li devis ĉiam rekomenci.
La Danaidinoj
] En Tartaro ankaŭ loĝis la Danaidinoj, la kvindek filinoj de Danao. Ili ĉiuj krom unu mortigis siajn edzojn. Ili estis kondamnitaj al plenigado de senfunda barelego.
Tantalo
Tantalo estis reĝo de Lidio. Iun tagon li servis ĉetable al la dioj la karnon de sia mortinta filo Pelopo. Li deziris scii, ĉu la gastoj kapablos kompreni la trompon. Pro sia krimo, li estis kondamnita al terura sufero: neniam plu li povis satiĝi kaj sensoifiĝi. Li estis pendita je branĉo de fruktarbo super lago. Kiam li deziris manĝi frukton, ĝi retiriĝis kaj same pri la akvo. Pri Pelopo, la dioj revivigis lin, sed bedaŭrinde unu el siaj ŝultroj estis formanĝita. Ili do anstataŭigis ĝin per ebura ŝultro.
Revenintoj el Infero
Orfeo sukcesis eniri, sed vane revenigis Eŭridicon. Demeter subeniris serĉi Persefonon. Heraklo, por sia lasta el la dek du laboroj, devis porti al Eŭristeio Cerberon. Li sukcese plenumis tiun taskon. Psiĥo, kiu estis amata de Eroso, mortis kiam ŝi eliris. Teseo kaj lia amiko Piritoo iris serĉi Persefonon. Sed Hadeso kaptis ilin. Heraklo malliberigis Perseon, sed Piritoo mortis en la kaverno.
Kristanismo
Laŭ kristanaj ĉiuekleziaj eksegezistoj, la priskriboj pri infero kiel loko kun fajro ĉiam brulanta (vidu en Mateo, Marko kaj Luko) estas nur metaforoj aludantaj realon veran sed ne priskribeblan. La modernaj, kaj ankaŭ antikvaj, teologioj uzas la novtestamentan koncepton “esti kun Kristo” (paradizo), “ne esti kun Kristo” (infero), kie kaj fajro kaj torturaĵoj estas ignorataj pro la evidenta adaptiĝo al fantaziemo. Rilate eternecon, ne nur tiuj teologioj, sed ankaŭ la ĉiuj kristanaj eklezioj, tiel pensas: se pri la tempo ni havas koncepton kaj sperton, pri la eterneco ni havas apenaŭan koncepton, ĉar pri ĝi al ni mankas la sperto. Ĉiukaze, eterneco ne estas konceptebla kiel longega tempo, kiu estus infana fantaziaĵo.
Sed ne ĉiu speco de kristanismo rigardas inferon tiel. Laŭ adventismo la puno ne estas eterna, sed post la puno la animoj estas detruitaj kune kun Satano. Laŭ Universalismo kaj iuj kristanaj filozofoj, neniu iras al infero pro la granda kompato de Dio (Universala repacigo).
Infero iam estis konstanta temo de kristana predikado, sed nun estas doktrino malofte menciata aŭ ofte moligita en la plej liberalaj branĉoj de kristanismo. Eble la metaforo (fajro ktp) forigas el la justa koncepto: perdi la kontakton kun Dio kaj ne kapabli lin ami.
Strukturo
Laŭ Danto, infero konsistas de samcentraj ringoj ĉirkaŭantaj la infeo ĉe la centro. En la plej ekstera ringo estas la virtaj idolanoj, ekzemple Vergilio kaj Homero. En la pli internaj ringoj estas la pli malbonaj pekintoj, kiuj suferas pli gravajn punojn. En la centro de infero estas Satano kaj la grandaj perfidintoj de historio, ekzemple, Marko Bruto kaj Judas.
La 9 ringoj de infero laŭ Danto:
La 4 riveroj de Infero laŭ Danto:
Anoj
Satano, la demonoj kaj homoj, kiuj faras gravan pekon (murdo, adulto, herezo, ktp) kaj ne pentas.
Ĉu nekredantoj iros al la infero: tradicie, la kristanismo instruis, ke nekredantoj kaj la kredantoj de la aliaj specoj de abrahamismo iros al infero; la nuraj esceptoj povus esti infanoj, kaj tiuj esceptoj estus nur tre duba eblaĵo. Sed laŭ multaj modernuloj, Dio estas pli tolerema ol tio.
Laŭ Danto, la ĉisubaj, inter multaj aliaj, nun loĝas en infero :
Makiavelo unufoje diris, ke li preferus inferon al la ĉielo pro la pli interesaj anoj. Sanktuloj enuigis lin.
Enciklopedio de Esperanto
EdE-I
Infero. Unua parto de la Komedio de Dante, el la itala trad. Kalocsay. 1933, 288 p., plus 14 lignogravuroj. Ĉefverko de la mondliteraturo. "La koncizo, mirinda esprimforto, vortabundo kaj kolorriĉo de l' dantea lingvo, la aparta graveco kaj beleco de ĉiu vorto kaj vortlokiĝo, la ĉiam deviga fideleco vere povas malesperigi Ia tradukanton. . . Ne ekzistas aŭtoro pli malfacile tradukebla ol Dante... Kaj E pruviĝis mirinda instrumento." (El la Antaŭparolo.)
Proverboj
Ekzistas proverboj pri infero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Tantonville (stacidomo)
Tantonville estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en  Tantonville, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Jarville-la-Malgrange - Mirecourt (040000).
Nagpur
Nagpur, estas urbo (la plej granda en centra Barato) en subŝtato Maharaŝtro en federacia ŝtato Barato.
Situo
Nagpur situas ĝuste ĉe la geografia mezo de la lando laŭ ambaŭ bordoj de rivero sur altebenaĵo.
Historio
En tiu loko vivis homoj jam dum la pratempoj. La unua mencio okazis en la 10-a jarcento. En la 19-a jarcento Nagpur estis sidejo de centraj provincoj. En la urbo universitato funkcias. Nagpur estas gravaj nodoj de fervojo kaj aŭtovojo, apude internacia flughaveno funkcias.
Klimato
Nagpur havas tropikan precipe sekan (iomete malsekan) klimaton. La someroj estas ekstreme varmaj daŭrante de marto ĝis junio. La vintro daŭras de novembro ĝis januaro, tiam la temperaturoj falas sub 10 °C. Notitaj ekstremaj temperaturoj estis 48.6 °C kaj 3 °C.
8729 Descour
8729 Descour estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona komputadistino Anne S. Descour, de la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono. Ŝia programaro por la komunikoj inter procezoj kaj grafika uzanta interfaco plibonigis la kapablon de Spacewatch por detekti kometojn kaj asteroidojn.
Ivan Ŝiŝkin
Ivan Ivanoviĉ ŜIŜKIN (Иван Иванович Шишкин; n. en 1832 - m. en 1898) estis rusa pentristo de la 19-a jarcento.
Li travivis sian junaĝon en la sovaĝaj regionoj de la montaro Uralo kaj de la rivero Volgo, kaj poste studadis dum kvar jaroj pentradon, skulptarton kaj arkitekturon en Moskvo. Li sekve laboris ekde 1856 ĝis 1860 en la Imperia Arta Akademio de Sankt-Peterburgo, kie li fariĝis tre estiminda artisto kaj gajnis ormedalon. Kvin jarojn poste, Ŝiŝkin mem fariĝis membro de tiu akademio, kaj poste profesoro.
Ŝiŝkin plej famiĝis pro siaj pejzaĝoj, kiuj estas mirinde realistaj kaj senpekaj.
Soulignonne
Soulignonne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 726 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Soulignonne situas en la centro de Charente-Maritime, okcidente de Saintes.
Monasterolo del Castello
Monasterolo del Castello estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Adrara San Martino, Adrara San Rocco, Casazza, Endine Gaiano, Fonteno, Grone, Ranzanico kaj Spinone al Lago.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Kasiano de Imola, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
NGC 3376
NGC 3376 (aliaj indikoj — UGC 5891, MCG 1-28-7, ZWG 38.13, KARA 443, NPM1G +06.0259, PGC 32231) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kovareo
Kov-areo estas peceto de senpluma haŭto kiu estas videbla ĉe la malsupra flanko de birdoj dum la reprodukta sezono. Tiu peceto de haŭto estas bone dotita per sango-angioj ĉe la surfaco, kio ebligas, ke la birdo transdonu sian varmon al la ovoj dum kovado. En la plej multaj specioj la plumoj en tiu regiono estas deĵetitaj aŭtomate sed anasoj kaj anseroj povas pluki tiujn plumojn kaj uzi ilin por kovri la neston. La plumoj de tiu areo aŭ regiono baldaŭ rekreskas post la ovodemeto koncerne frukreskajn birdojn sed povas esti prokrastitaj ĉe tiuj birdoj malfrukreskaj.
La pozicioj de kovareoj povas varii ĉar multaj havas unuopan kovareon en la mezo de la ventro dum kelkaj marbordbirdoj havas unu peceton sur ĉiu flanko de la ventro. Mevoj kaj kokoformaj povas havi tri kovareojn. Pelikanedoj, naivuloj kaj suloj ne konstrupreparas idaropecetojn, sed anstataŭe lulilas la ovojn inter iliaj piedoj kiam kovas. Nestoparazitaj kukoloj ne disvolvigas kovareojn. Ĉe specioj kie ambaŭ gepatroj kovas, kovareoj povas evoluiĝi en ambaŭ seksoj.
Andreas Kneller
Andreas Kneller (ankaŭ: Kniller, Knüller, Knoller; n. 23-an de aprilo 1649 en Lübeck; m. 24-a de aŭgusto 1724 en Hamburgo) estis germana komponisto kaj reprezentanto de la Nordgermana Orgenskolo.
Andreas Kneller devenas de artista familio. Kaj la konata frato de Andreas siro Godfrey Kneller kaj lia patro estis pentristoj. En 1667 Kneller sukcedis la orgeniston Melchior Schildt ĉe la preĝejo Marktkirche en Hanovro. La 1-an de decembro 1685 oni elektis lin laŭ propono de Johann Adam Reincken kiel sukcedanto de J. Schade orgeniston ĉe la preĝejo St. Petri en Hamburgo. Jaron poste li edzinigis la filinon de Reincken, Margaretha Maria. En 1723 li pensiuliĝis favore al sia bofilo Jakob Henke, kiu tie laboris kiel orgenisto jam ekde 1717. Kneller mortis jaron poste en la aĝo de 75 jaroj.
Verkoj
Samkiel de multaj aliaj komponistoj de la Nordgermana Orgenskolo ankaŭ de Andreas Kneller niatempe nur malmultaj komponaĵoj estas konataj. Postlasitaj estas:
Valo de la Mirindaĵoj
La Valo de la Mirindaĵoj (france Vallée des Merveilles) estas parto de la masivo Mercantour ; pli ol tridek kvin mil prahistoriaj rokgravuraĵoj estis malkovritaj, inkluzive de multaj armilaj figuroj (ponardoj kaj halebardoj) devenantaj ĉefe de la Kupro-Epoko (III jarmilo a.K.), kaj en pli malgranda kvanto de la antikva Bronzepoko (2200-1800 a.K.) C.). Estas ankaŭ pli antikvaj figuroj, precipe retoj kaj topografiaj komponaĵoj (en la areo de Fontanalba), datigeblaj al la Neolitiko (5a kaj 4a-jarmilo a.K.).
La Valo de la Mirindaĵoj situas en la komunumo Tenda. Ĝis 1861 ĝi estis parto de la Savoja Nica Distrikto, poste de 1861 ĝis 1947 ĝi estis parto de Italio kaj estis inkluzivita en la provinco Cuneo, kun la parizaj traktatoj de 1947 ĝi pasis al Francio.
Historio
Ekde la longobarda periodo la monakoj de la potenca abatejo Sankta Kolombano de Bobbio kaj ĝia riĉa reĝa kaj imperia monakeja feŭdo , de kiuj dependis la abatejo Sankta Dalmaco de Pedona.
Rokaj gravuraĵoj
De ĉiam konataj en la popola kulturo kun la liguria kromnomo "Marvègie" ("mirindaĵoj") kaj science malkovritaj fine de la 19a jarcento (la unua eldonaĵo estis publikigita en 1869 ), la gravuraĵoj estis faritaj sur rokaj nudrokoj aŭ rokoj disĵetitaj kun pelito, fajngrajna silika grejso devenanta de la Permio. Ili estas dividitaj en du specojn:
Koncerne la historion de la esplorado, tri ĉefaj erudiciuloj devas esti menciitaj: Clarence Bicknell por la malkovro, Piero Barocelli por la arkeologia kadro kaj Henry de Lumley por la kompleta katalogado. Clarence Bicknell, botanikisto kaj anglikana pastoro, atingis la gravuritajn areojn komence altiritajn de intereso pri alpa flaŭro. Li tiel pasiiĝis pri gravuraĵoj, ke li pasigis dek du somerojn en la regiono (de 1897 ĝis 1912), dum kiuj li lokalizis la plej gravajn gravuritajn rokojn, fakte malkovrante la komplekson Fontanalba. Li kompletigis valoran dokumentan laboron per frotpaperaĵoj de pli ol dek du mil figuroj kaj ellaboris unuan taksonomian klasifikon de la gravuritaj signoj. Granda parto de ĉi tiu materialo ankoraŭ konsulteblas ĉe la muzeo Bicknell en Bordigero. Lia ĉefa verko ankoraŭ estas esenca referenco hodiaŭ.
La laboro realigita ekde 1967 de la teamo gvidata de Henry De Lumley permesis kompletigi grandiozan katalogan laboron, danke al la kompleta determinado de ĉiuj gravuritaj figuroj. La tuta korpuso de la gravuritaj figuroj de la areo nun konserviĝas ĉe la Laboratoire du Lazaret en Nico.
La loko nun bonvenigas studentojn de la tuta mondo sub la superrigardo de specialigitaj arkeologoj. Lastatempa esplorado komencis produkti rezultojn koncerne la komprenon de la kultoj kaj socioj de la praaj mediteraneaj populacioj.
Geografia distribuo
Ekde 1967, sistema enketo pri la areo estis lanĉita de grupo de akademiuloj, muzeistoj kaj sciencistoj financitaj de la franca Ministerio pri Kulturo kaj la Regiona Konsilio de la Maraj Alpoj. Ĝis nun, pli ol tridek kvin mil prahistoriaj gravuraĵoj estis registritaj (50 mil inkluzivante la historiaj), la plimulto de kiuj estas lokitaj ĉirkaŭ la Monto Bego, konsiderita de multaj esti sankta monto por la antikvaj Liguroj kiel Monto Bejgŭa (ne surprize alia riĉa areo de rokaj ĉizadoj). La distribuado de grafitioj estas ĉirkaŭ duono en la Valo de Mirindaĵoj, situanta okcidente de la Bego kaj duone en la nordo, en la Fontanalba Valo. Ekzistas ankaŭ aliaj areoj pli norde kun la ĉeesto de gravuraĵoj, sed malpli gravaj. La jenaj sektoroj do povas esti identigitaj laŭ descenda gravordo:
La tuto estas inkluzivita en areo de 40 km².
Ekskursoj
La GR52-migrovojo transiras la valon kaj oni ne rajtas forlasi ĝin krom se akompanataj de rajtigita gvidanto. La idealo estas komenci la turneon ĉe la Muzeo de Mirindaĵoj de Tenda kaj poste aliĝi al gvidata vizito. Eblas marŝi en la valo eĉ vintre kun taŭga ekipaĵo: la rokgravuraĵoj ne videblas en ĉi tiu sezono, sed la neĝa pejzaĝo estas vidinda.
Francisca Rodrigues
Francisca RODRIGUES (pseŭdonimo Chiquinha Rodrigues) estis brazila esperantisto. Ŝi naskiĝis en Tatuí, San-Paŭlio, la 4-an de marto 1896 kaj forpasis en San-Paŭlo 1966. Iĝis instruistino en 1913. En 1932 kreis la movadon Bandeira Paulista de Alfabetização por alfabetigi plenkreskulojn. Ŝi estis subŝtata deputito kaj agadis en politika vivo de San-Paŭlio. Ŝi estis dufoje estrino de municipo Tatuí. Ŝi verkis multajn librojn.
Ŝia agado en Esperanto-movado estis polemika. Oni akuzis ke ŝi ne scipovis Esperanton kaj estis aŭtoritateca. Ŝi aliĝis al movado en 1947 dum 11-a Brazila Kongreso de Esperanto kaj poste akiris fortan influon en la Esperanto-Asocio de San-Paŭlo.
Omaĝe al ŝi estas du publikaj lernejoj kun ŝia nomo en San-Paŭlo kaj du stratoj: unu en Tatuí kaj alia en San-Paŭlo.
ICQ
ICQ estas tujmesaĝilo kiu ebligas ke oni povas tuj sendi mesaĝon al alia ICQ-uzanto. Ĉiu persono kiu senpage aliĝas al ICQ havas sian propran numeron. Tiu persono kontakteblas per la programo aŭ per la oficiala retejo. Uzantoj estas serĉeblaj laŭ diversaj ecoj, ekz. hobioj aŭ lingvoj.
Historio
La programon kaj la protokolon ICQ ekevoluigis la firmao Mirabilis en la jaro 1996. En la jaro 1998 AOL aĉetis Mirabilis]-on. Ĝis nun AOL evoluigas ICQ.
30828 Bethe
30828 Bethe estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Skoto (apartigilo)
La vorto Skoto havas la jenajn sencojn :
Zderaz (distrikto Chrudim)
Zderaz estas municipo, kiu situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud la ŝoseo n-ro 358 el Slatiňany al Litomyšl, respektive el Skuteč al Nové Hrady, proksimume 10 kilometrojn oriente de Skuteč kaj 18 km okcidente de la urbo Litomyšl. Vivas ĉi tie.
Historio
Zderaz ekestis kiel huba vilaĝo en la duono de 13-a jarcento. Estis ĉi tie dek kvar hubaj kaj duonhubaj bienoj. La vilaĝo estis relative riĉa, ĉar la grundo ĉi tie estis pli produktiva ol en plejparto da vilaĝoj en ĉirkaŭaĵo. La unua skriba mencio pri Zderaz estas el la jaro 1398, kiam ĝi apartenis al Nové Hrady.
Naturo kaj turismo
La vilaĝo situas sur rando de naturrezervejo Maštale. Ĉirkaŭas ĝin belegaj arbaroj, en kiuj fontas malgrandaj riveretoj. Nordokcidente de Zderaz troviĝas romantika kanjono, natura memoraĵo - ravino Pivnice. Estas tie videblaj roka tunelo, groto, korbelaj rokoj kaj aliaj sabloŝtonaj formaĵoj. Apud ŝoseo al Nové Hrady troviĝas interesaj roko Zajíc kaj groto Betlém. En roka fundo de Prosečský rivereto troviĝas malprofundaj pelvoj nomataj Koupadla. Iom malsupre estas kabano Polanka kaj ĉe ĝi fontejo Kaplice kaj mariakulta kolono kun bildo kaj surskribo, kiu estas piktogramo kaŝanta jaron kiam la kolono estis starigita - 1879. Proksime de la vilaĝo estas ŝtonminejo Chřiby, kie oni minas raran rozkoloran graniton.
En la vilaĝo estas kapeleto de Sankta Johano Nepomuka konstruita komune de katolikoj kaj evangelianoj en la jaro 1848. Ŝtona krucifikso apude estis dediĉita de amerikaj samregionanoj. Proksime situas monumento de falintoj en la unua mondmilito. Estas ĉi tie ankaŭ kelkaj ĉarpentitaj kabanoj el la komenco de 19-a jarcento.
Vilaĝanoj ĉi tie penas konservi kelkajn malnovajn kutimojn kaj tradiciojn. Temas ekzemple pri antaŭedziĝfesta kantado, konstruo de solenarkoj, starigado kaj malstarigado de majarboj, vizitoj de Sankta Nikolao kaj de Tri Reĝoj, okazaj dancamuzoj kaj similaj.
Nekutima vidindaĵo en Zderaz estas rokaj keloj. Tuj apud vilaĝaj kabanoj elstaras rokoj de relative mola sabloŝtono, kiujn la vilaĝanoj eluzadis kaj minis en ili kelojn por diversaj celoj ekzemple por stoki aŭ kaŝi nutraĵojn, kiel brutstaloj, metiejoj kaj en kelkaj okazoj eĉ por loĝado. Legendoj ankaŭ atestas, ke en ili okazadis evangelianaj kaj aliaj nekatolikaj ceremonioj. Ĉirkaŭ la keloj oni faris diversajn alkonstruaĵojn, el kiuj dum tempo evoluiĝis nunaj domoj.
Kenneth Clark
Kenneth MCKENZIE CLARK (n. la 13-an de julio 1903 - m. la 21-an de majo 1983), barono Clark, estis brita verkisto, muzeo-direktoro kaj produktoro de televida serio. Li fariĝis unu el la plej gravaj arthistoriistoj de sia generacio.
En 1961, kvin jarojn post John Pope-Hennessy kaj unu jaron antaŭ Anthony Blunt, Kenneth Clark akiris la katedron Slade en la universitato de Oksfordo. Ĝi estis kromnomita "katedro John Ruskin" omaĝe al ties unua proprietulo.
876 Scott
876 Scott estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro al unu monhelpanto : E. Scott.
Sara (Biblio)
Sara aŭ Sarah (Hebrea lingvo: שָׂרָה) estas Biblia persono kaj edzino de Abrahamo.
Biblia rakonto
En la libro de la Genezo, Sara ludas fundamentan rolon en la konstruo de la elekta posteularo kaj de la plenumo de la promesoj de Dio, post kiam Abrahamo foriris de Karran kaj startas la eventoj kiuj konduktos al la konstituo de la Elektita popolo (Gn 13).
Surbaze de la biblia kronologio Sara naskiĝas ĉirkaŭ en 2028 a.K. de Teraĥ, patro de Abrahamo. Sara, do, estas duonfratino de sia edzo, filino de la sama patro, sed ne de la sama patrino (Gn 20, 12). Sara aĝas dek jarojn malpli ol la edzo Abrahamo (Gn 17, 17) kun kiu edziniĝas dum ilia loĝado en la urbo Ur, Mezopotamio, (Gn 11, 28-29). Sara estis virino tre ĉarma spite de sia aĝo. La timo de la edzo esti mortigita kiu volis posedi lian edzinon lin puŝas altrudi al ŝi deklari, al kiu ajn petanto, ke mem estas fratino de Abrahamo kaj ne lia edzino. Sekve okazis ke Sara estis unuafojon enkondukita ĉe la Faraonon, tiel ke Dio eskarigas la Faraonon kiu allasas ke ŝi revenu al la edzo antaŭ ol ŝin preni kiel edzinon. (Gn 12,11-20). Duan fojon Sara estas admirata de reĝo Abimeleĥ, kiu sendas por ŝin preni, ŝin taksinte de Abrahamo; ĉi tie Dio altrudas, dumsonĝe, al la reĝo ke Sara revenu al la edzo. (Gn 20).
Sara estas sterila kaj kiam jam aĝas 75jare ĉirkaŭ, laŭkutime de la epoko, allasas kiel edzinon al la edzo sian sklavinon Hagar por ke ŝi nasku filon: tiun ŝi fakte nomas Iŝmael, kiu poste estus fariĝinta prapatro de granda nacio (Gn 16).
Kiam naskiĝis Isaak Sara pretendis ke Abrahamo forigu Hagar kaj ties Iŝmaelon.
16975 Delamere
16975 Delamere estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Sara (Biblio)
Kromaj informoj pri Sara
Ŝia nomo, origine Sarai, kiu eble signigas "kverelema", sed kiam ŝi atingis la 90-an Dio ŝanĝis ŝian nomon al Sara kiu signifas "Princino, Sinjiorino" al ŝi promesante miraklan filon, al kiu ŝi donis la nomon de Isaak, kiu signifas “ridado”: Sara ridis aŭskultante la promeson al Abrahamo kaj, diris ke aŭvdinto pri naudekjaraĝantino naskanta filon, estus same ridinta. (Gn 17,15 kaj 21, 5-6).
Malta Esperanto-Societo
Malta Esperanto-Societo (malte Soċjetà Maltija tal-Esperanto) estas la unuiĝo de la esperantoparolantoj en la sudeŭropa insula ŝtato Malto. Ĝi fondiĝis en 1961, kaj en 1999 per aliĝo ricevis la statuson de landa asocio de Universala Esperanto-Asocio (UEA). Prezidanto laŭ la stato de aprilo 2013 estas d-ro Carmel Mallia. Asocia organo estas la publikaĵo Mezmara Stelo, kiu aperas laŭokaze.
Sara (Biblio)
Kromaj informoj pri Sara
Sara mortis 1901 a.K. ĉirkaŭ, aĝante 127 jarojn, 32 jarojn ĉirkaŭ post la almondigo de Isaak. Oni ŝin entombigis en la Groto de Makpela en Hebron.
Simbola figuro
Paŭlo de Tarso en la epistolo al la Galatoj (4, 22-31) diras ke Sara kaj Hagar reprezentas du interligoj. Hagar la Interligon de la Leĝo starigita kun Moseo sur la Monto Sinaja kaj la urbo Jerusalemo «kiu generas filojn por la sklaveco». Sara, male, reprezentas la «Jerusalemo de supre» surbaze de la nova interligo starigita per Jesuo, dum la lasta vespermanĝo kaj kiu igas liberaj la filojn de Dio.
Tantonville
Tantonville estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Sara (Biblio)
Literaturo
Dante Alighieri ŝin lokigas inter la beataj animoj de la 32-a kanto de la Paradizo de la Dia Komedio, kune kun Judit kaj Rebeka.
Tantonville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tantonvillois.
Itajpuo
Akvobaraĵo Itajpuo (portugale: Itaipu) estas la plej granda hidroelektra centralo en la mondo. Ĝi funkcias per la rivero Parano kaj produktas 25% el la elektro de Brazilo kaj 90% de Paragvajo. Ĝi povas produkti elektron je 12.600 MW, kun 18 generatoroj de po 700 MW. La unua generatoro komencis funkcii en majo 1984 kaj el la 18-a je la 9-a de aprilo, 1991. Tamen, la centralo ĉe Jangzi-rivero en Ĉinio pli ol tio, kiam ĝi estos finkonstruita en 2009.
Strategia celo
Krom hidroelektrika centralo, Itajpuo ankaŭ estis konstruita kun milita strategia celo. Ĝi estas ekzate en landlimo inter Brazilo kaj Argentino, kaj se oni malfermos la kluzojn, en kelkaj horoj, la akvoj detruos la ĉefajn urbojn de la plej riĉaj provincoj de Argentino, kaj, tre eble kaŭzos grandan detruon eĉ en Bonaero. Pro tio, argentinaj militistoj nomas Itajpuon "hidraulika bombo". Dum la konstruado de Itajpuo, Argentino intencis akiri atombombon por minaci Brazilon. Tio okazis dum la tempo kiam ambaŭ Brazilo kaj Argentino havis militistan registaron, sed, post la fino de militista periodo, oni ne plu parolis pri tio, kvankam la ebleco de milita uzo de Itaipuo ankoraŭ daŭras.
Akcidentoj
La 2009, vespere okazis paneo, pro kiu restis sen elektro grandegaj brazilaj urboj, inkluzive de Rio-de-Ĵanejro, San-Paŭlo kaj Belo Horizonte. Entute la sekvoj de la akcidento efikis 50 milionoj da homoj. Post du horoj la elektroprovizado estis restarigita.
Mehlbach
Mehlbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sistemo por administrado de enhavo
Sistemo por administrado de enhavo (angle. content management system) estas komputila sistemo por organizi kaj faciligi kunlabore krei kaj redakti dokumentojn, bildojn kaj alian enhavon. EMS kelkfoje estas reta programaro uzita por mastrumi retejojn kaj retan enhavon, tamen multfoje, EMS bezonas specialan klientoprogramaron por redakti kaj krei artikolojn. Ĝi ankaŭ povas esti uzata kiel konservejo kaj sola fonto de dokumentaĵo de firmao inkluzive uzadaj manlibroj, teknikaj manlibroj, ktp. La merkato je enhav-mastrumaj sistemoj daŭre estas fragmentita, kun multaj haveblaj liberaj kaj malliberaj programaraj solvoj.
Pago kaj permesilo
EMS povas esti pagaj aŭ senpagaj. Kutime la lastaj havas "malfermitan programkodon", kio signifas, ke ajna programisto povas ŝanĝi ĝin, depende de liaj bezonoj. Ofte la malfermita programkodo estas sub permesilo kiel la Publika Permesilo de GNU (GPL). La du plej popularaj EMS-oj en Esperantujo ambaŭ estas sub la GPL-permesilo (por iliaj nomoj rigardu la sekvan sekcion).
Instalado
Instalado de EMS foje, foje ne estas granda tempoperdiga laboro. Tio dependas je kelkaj ĉirkaŭaĵoj, ekz.; rethotelo, rajtoj de la servilo, stabileco, antaŭaj teknikaj spertoj ktp.
Ekzistas granda diferenco inter la instalomanieron de diversaj EMS-oj kaj ankaŭ inter Drupalo kaj Plone. Eblas instali Drupalo ĉe rethotelo sen aĉeti la tutan servilon. Tio ne eblas per Plone (escepte se estas Plone rethotelon kiu nuntempe malmultas kaj multekostas). Kun Plone oni devas havi propran servilon kiel la Saluton! teamo.
Desajnigo
Desajnigo preskaŭ ĉiam prenas la tempon de komencantoj de ajna EMS. Bedaŭrinde oni devas profunde scii la EMS antaŭ ekdesajnigi la retejon. Facilas por ĉiuj desajnistoj fari iun foton de la onta fina desajno, sed agordi kaj enmeti ĝin en la EMS estas granda tasko. Krom scii la EMS oni ankaŭ devas sperti almenaŭ pri ĝenerala retfunkciado, CSS kaj XHTML. Eĉ per desajnaj mangvidiloj (kiujn kaj Plone kaj Drupalo havas) malfacilas desajnigi EMS-ojn.
Juĝo de taŭgeco
Juĝo de taŭgeco de iu ajn EMS devas esti bazita sur kelkaj temoj. Sekvas kelkaj gravaj ordigitaj, kun la plej gravaj supre:
Teknika malantaŭaĵo
Pli ofte EMS baziĝas sur PHP (populara libera reta programlingvo) kaj datumbazo MySQL, sed foje ne (ekz. Plone). Plone havas alian datumbazon (Zope) kaj programlingvon (Python), sed tio ne gravas por kutimaj kontribuantoj post instalado.
Esperantigo de EMS-oj
Nuntempe kaj Drupalo kaj Plone estas esperantigataj. Daŭre restas kelkaj tradukeraretoj en ambaŭ sistemoj. Plurlingvece ekzistas nur malgrandaj diferencoj inter la du antaŭmenciitaj sistemoj. Plone nuntempe havas bonfunkciantan plurlingvecan kapablecon, kaj Drupalo ankaŭ ĵus ekhavis similan kromaĵon en decembro 2006 (ili nuntempe prilaboradas plibonigi kaj sencimigi ĝin).
Ĥuŝpuo
Ĥuŝpuo estas ĉuvaŝa virina kapvesto de cilindra aŭ de konusa formo, ornamita de alkudritaj moneroj kaj perloj. Ĥuŝpuo nur portatas fare de edziniĝintaj virinoj. Fraŭlinoj, do junaj, ne-edziniĝintaj virinoj, portas alian tradician kapveston, nomatan Tuĥjao (Тухья) - duonsfera ĉapeto el kanvaso, ankaŭ borderita de moneroj kaj perloj, do laŭ stilo iom parenca.
Makoto Sakurai
Makoto SAKURAI (桜井 誠 Sakurai Makoto, naskiĝis la 15-an Februaro, 1972; kromnome ドロンパ "Doronpa" ) estas persono de Fukuoko en Japanio. Li estas fundamenta naciisto de Japanio. Li estas la eksa ĉefo de la Zaitokukai (asocio de civitanoj, kiuj ne akceptas la privilegiojn de koreoj en Japanio) kaj pretendas, ke ekzistas la privilegioj de koreoj en Japanio kaj oni devas ilin forpreni. Li estas unu el la personoj, kiuj aprobas Japanan naciisman propagandan filmon La Vero en Nankingo.
Lia Politika starpunkto
Li estas fundamenta naciisto kaj havas etnocentrisman ideologion precipe kontraŭstaran kontraŭ Koreio kaj Ĉinio. Li pretendas, ke la lasta japania milito kontraŭ ĉinio estis krucmilito (bona milito) por Japanio kaj la koloniigo de Koreio estis bona. Li rigardas Koreion kaj Ĉinion kvazaŭ stultaj nacioj pro ilia 'ne-rekoneco de justeco fare de Japanio'.
Chminianska Nová Ves
Chminianska Nová Ves, hungare Szinyeújfalu [sinjeUjfalu] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Synovská Nová Ves.
Geografio
Chminianska Nová Ves situas en valo laŭ ĉefvojo Levoča-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 11 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1248 laŭ tiama hungara ortografio "Wyfalu" (=nova vilaĝo). En 1427 33 familioj pagis impostojn. Tiutempe la loko estis ankaŭ doganprena loko. En 1600 oni komputis 14 domojn. En 1787 497 vilaĝanoj loĝis en 71 domoj, en 1828 585 vilaĝanoj en 75 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szinyeújfalu 607 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Eperjes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 inundo okazis. En 2001 vivis en Chminianska Nová Ves 1153 homoj, (1145 slovakoj).
Aurora (Koloradio)
Historio
La nuna Aurora unuafoje menciiĝis en la 1880-aj jaroj kiel Fletcher. Tiu loko apartenis tiam al komercisto Donald Fletcher. La urbeto ricevis la nunan loknomon en 1907 kaj evoluis kiel antaŭurbo de Denvero. Granda armea ĉeesto ekzistis en Aurora ekde la frua 20-a jarcento. En 2012 granda pafado okazis, 12 homoj mortis, 58 vundiĝis.
Klimato
En Aurora la temperaturo averaĝe varias inter 2-18 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 32 °C, rekorde 42 °C, la malvarmo kulminas en januaro averaĝe -8 °C, rekorde -36 °C. Jare pluvas po 462 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (vintre ankaŭ neĝas). La pluvo kulminas en majo kaj malkulminas en februaro.
Universitata reformo (Argentino)
Oni konas kiel Reforma Universitaria de 1918 (universitata reformo de 1918), Reforma Universitaria de Córdoba (universitata reformo de Kordobo), Reforma Universitaria de Argentina (universitata reformo de Argentina), aŭ simple Reforma Universitaria (universitata reformo), la studentan movadon kiu ekis en la Nacia Universitato de Kordovo de Argentino en 1918, estrita de Deodoro Roca kaj de aliaj studentestroj, kiuj poste etendiĝis al la aliaj universitatoj de la lando kaj eĉ al aliaj de la resto de Latinameriko. La Universitata Reformo generis ampleksan tendencon de la studenta aktivuleco, integrita de grupoj de diversaj ideologiaj kampoj, kiuj difiniĝis kiel reformistoj. Inter ties celoj troviĝis la universitata aŭtonomeco, la kunregado, la universitata etendo, la portempeco de la profesoreco kaj la porprofesoraj ekzamenoj.
130320 Maherrassas
130320 Maherrassas estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Sud-ostrobotniaj dialektoj
Sud-ostrobotniaj dialektoj estas dialekto aŭ grupo de dialektoj de la finna lingvo; ĝi estas la plej malnova dialekto de la finna kaj la plej unuiĝinta dialekto de la finna lingvo. Ĝi estas parolata en suda Ostrobotnio kaj iom malmulte en la najbaraj regionoj.
130320 Maherrassas
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Maher Rassas, Inĝeniero pri Asekuro de la Misio por la Spektrometro por Termika Elsendo de la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx.
Ménières
Ménières estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 439 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Ménières situas en la friburga eksklavo Estavayer en la ebeneaĵo de la rivero Brojo, proksimume 7 kilometrojn sude de la urbo Estavayer-le-Lac kaj 6 kilometrojn sudokcidente de Payerne. La komunuman teritorion senakvigas la vilaĝa rojo de Ménières, kiu alfluas al Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Ménières kaj la setlejo La Malafin kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,38 km², de kiuj 15,5% estas kovritaj de arbaro, 74,6% servas por agrikulturo kaj 9,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ménières limas en nordo al Cugy, en oriento al Fétigny, en sudoriento al Granges-près-Marnand (VD), en sudokcidento al Sassel (VD), kaj en okcidento al Les Montets.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona vojo n-ro 185 de Estavayer-le-Lac al Marnand. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 5 kilometrojn norde apud Estavayer-le-Lac. Pere de poŝtaŭtolinio de Payerne al Combremont-le-Petit la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ménières datiĝas el la jaro 1228 kiel Meinires. En Ménières estis trovitaj unuopaj objektoj el la neolitiko kaj restaĵoj de romia setlejo. Dum mezpoko Ménières apartenis al la Senjoroj de La Molière, kiu en la 15-a jarcento estis akirita de la Senjoroj de Cugy. En la jaro 1658 la Senjorujo de Cugy estis aĉetita de la urba ŝtato Friburgo kaj Ménières atribuita al la Voktejo Estavayer, kiu surbaze de la Helveta Revolucio de 1798 estis transformita al distrikto kaj en la jaro 1848 integrita al la nova distrikto Brojo.
Zoltán Kovács (pentristo)
KOVÁCS Zoltán (kovaĉ) estis hungara pentristo naskita en Kolozsvár la 30-an de septembro 1913 kaj mortinta samloke la 30-an de junio 1999. Li estis la edzino de aktorino Zsófia Koós.
József Batthyány
Grafo József Batthyány [jOĵef BatjAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj laŭ plena nomo Batthyány József Félix János Nepomuk Ádám estis hungara pastro, kardinalo, primaso, episkopo, kanoniko, preposto, mecenato. Lia nobela antaŭnomo estis németújvári. József Batthyány naskiĝis la  1727 en Vieno. Li mortis la 1799 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
József Batthyány frekventis gimnazion en Kőszeg, poste li lernis juron, filozofio]]n kaj teologion en Nagyszombat. Li ricevis la pastran rangon kanoniko en 1752 en Esztergom, post 3 jaroj preposto en Pozsony, en 1759 dekano de Bars, en 1759 episkopo de Transilvanio, en 1760 ĉefepiskopo de Kalocsa, en 1776 primaso de Esztergom, post 2 jaroj kardinalo. Inter 1778-1781 li konstruigis primasan palacon en Pozsony, kiu estas elstara konstruaĵo de la tiutempa Hungarujo. En 1790 li malfermis la hungaran parlamenton hungarlingve.
Cipreso
La kupreso aŭ cipreso (Cupressus) estas genro de daŭra-foliaj, monoikaj arboj el la familio de cipresacoj kun malhele aŭ blue verdaj, skvamformaj folioj kaj kun globformaj konusoj el 6-12 dikaj, ŝildoformaj skvamoj. Estas 13 specioj, nord-hemisferaj, pluraj kultivataj por ornamo aŭ ŝirmado kontraŭ vento.
Populare oni nomas cipresoj ankaŭ la membrojn de iuj aliaj genroj de la cipresacoj, precipe (sed ne nur) tiujn de Chamaecyparis.
Testamento de Baha'u'llah
La Testamento de Bahá'u'lláh, Profeto kaj fondinto de la Bahaa Kredo, estis malsigelita kaj legita publike naŭ tagojn post lia forpaso, kiu okazis la 29-an de majo 1892 (2-a de  Dh i'l-Qa'dih 1309 p.H.) en lia Vilao de Bahjí apud la palestina urbo Akko ( 'Akká, nun en la norda parto de Israelo ).
Tiun testamenton sian Bahá'u'lláh propramane skribis, sigelis kaj transdonis al sia plej aĝa filo  'Abdu'l-Bahá'  (arabe : "Servanto de Bahá' "), por ke ĝin li gardu ĝis lia forpaso. Tiun testamenton Bahá'u'lláh titolis "la Libro de Mia Interligo" (Kitáb-i-'Ahd), sia "plej grava epistolo", kaj la "Purpura Libro".
Hlavice
Hlavice (Hlawitz) estas municipo en nordo de Ĉeĥio en distrikto Liberec. Ĝi situas proksimume 6 km sudoriente de Český Dub en akvokolekta areo de riveretoj Zábrdka kaj Malá Mohelka. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.