cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultura Revolucio
Ĉin-sovetia disigo kaj kontraŭ-reviziismo
En la komenco de la 1950-aj jaroj, la Ĉina Popola Respubliko kaj Sovet-Unio estis la du plej grandaj komunistaj ŝtatoj en la mondo. Dum ili komence estis reciproke subtenaj, malkonsentoj ekestis sekvante la potencprenon de Nikita Ĥruŝĉov al potenco en Sovet-Unio post la morto de Josif Stalin. En 1956, Ĥruŝĉov kondamnis Stalin kaj liajn politikojn kaj poste metis ronde efektivigante post-stalinismajn ekonomiajn reformojn. Mao kaj multaj membroj de la Ĉina Komunista Partio estis malfavoraj al tiuj ŝanĝoj, kredante, ke ĝi havos negativajn sekvojn por la tutmonda marksisma movado, inter kiuj Stalin daŭre estis rigardita kiel heroo. Mao kredis, ke Ĥruŝĉov ne adheris al marksismo-leninismo, sed estis anstataŭe reviziisto, ŝanĝante siajn politikojn de bazaj marksism-leninismaj konceptoj, kion Mao timis, ke ĝi permesus al kapitalistoj poste reakiri kontrolon de la lando. Rilatoj inter la du registaroj poste acidiĝis, kaj la sovetianoj rifuzis apogi la kazon de Ĉinio por enirado ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kaj iris reen el iama promeso provizi Ĉinion per atombombo.
Mas daŭriĝis por publike kondamni reviziismon en aprilo 1960. Sen meti la fingrojn rekte ĉe Sovet-Unio, Mao kritikis ilian ideologian aliancanon, nome la Komunista Partio de Jugoslavio, dum la sovetianoj resendis la favoron siaflanke per kritikado de la Komunista Partio de Albanio, nome teorie ĉin-aliancano. En 1963, la Ĉina Komunista Partio komencis malkaŝe kondamni Sovet-Union, publikigante serion de naŭ polemikoj kontraŭ ĝia perceptita reviziismo, kun unu el ili estante titolita Pri Ĥruŝĉeva Komunismo kaj Historiaj Lecionoj por la Mondo, en kiu Mao atakis, ke Ĥruŝĉov estis ne nur reviziisto sed ankaŭ pliigis la danĝeron de kapitalisma restarigo. Ankaŭ la falo de Ĥruŝĉov pro interna puĉo en 1964 kontribuis al la timoj de Mao pri sia propra politika vundebleco, precipe pro sia malkreskanta prestiĝo inter siaj kolegoj sekvante la aferon de la Granda Salto Antaŭen.
6805 Abstracta
6805 Abstracta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Kultura Revolucio
Pioniroj de la revolucio
Dum Lin Biao promociis la plialtigon de la kulto al la personeco al la figuro de Mao, lia edzino Jiang King, iama aktorino tre enmetita en la kultura vivo de la lando, propagandis la defendon de la revoluciaj idealoj en la arta produktado. La Kultura Revolucio ekeksplodiĝis precize tra atako al literatura verko. En 1961, Vu Han, prestiĝa verkisto kaj vicurbestro de Pekino, estis publikiginta teatraĵon, Hai Rui elpostenigita (海瑞罢官 / 海瑞罷官 Hǎi Ruì Bàguān), en kiu oni uzis rolulojn de la epoko de la dinastio Ming por aludir al la konflikto inter Mao Zedong kaj Peng Dehuai. Tiu verko estis koleriginta Mao, kiu rekonis la evidentajn aludojn al sia persono. Ankaŭ aliaj du membroj de la municipa registaro de Pekino, nome Deng Te kaj Liao Moŝa, turnis sin al la historia fikcio por kritiki Mao. En tiu momento, la municipa registaro de Pekino, kun sia urbestro estre, nome Peng Ĵen, gastigis multajn el la partianoj de Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping, kaj kontraŭ ili estis pafitaj la unuaj kritikoj de la maoistoj. Konscia pri la malamikeco kontraŭ sia persono en Pekino, Mao vojaĝis al Ŝanghajo en la somero de 1965. En tiu urbo, dum kunsido de la Centra Komitato en la monato de septembro, Mao faris alvokon al rezistado kontraŭ la burĝa ideologio reakcia. La kontraŭofensivo estis startigita kaj Mao, ekde Ŝanghajo, preparis sian revenon. Pere de la influo de Jiang King kaj pere de la apogo de la armeo, en la ŝanghaja eldono de la Gazeto de la Liberiga Armeo Ĝao Venĝuan, kunlaboranto de Jiang King, verkis agreseman artikolon en kiu atakis Vu Han pro la malfidelo de la intrigo de Hai Rui elpostenigita.
6805 Abstracta
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Kultura Revolucio
Pioniroj de la revolucio
Tiel, la strategio de Mao kaj liaj sekvantoj evitis rektan atakon kontraŭ Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping kaj atakegis kontraŭ tiuj kiuj estis apogante ilin. Tio malfaciligis la situacion de la partiestroj, ĉar spite ĉion, Mao plue havis la agnoskon kiel maksimuma ideologo de la reĝimo kaj la kritikoj al la teamo de la municipa registaro de Pekino estis fundamentitaj en la strikta obeo al la ideologio de Mao, pro kio ili estis malfacile kontraŭdireblaj antaŭ la opinio de la partiestroj. La atakoj atingis la esperitan sukceson kaj, la 30-an de decembro 1965, Vu Han rekonis publike sian eraron. Tio kuraĝigis la sekvantojn de Mao pligrandigi la subpremadon. En la 26-a de marto 1966, profite de la foresto de Liu Shaoqi kiu estis dum oficiala vizito al Pakistano kaj Afganio, la partianoj de Mao kidnapis la urbestron de Pekino kaj elstara membro de la Politika Buroo Peng Zhen. Al la apogo de Yao Wenyuan en Ŝanghajo estis unugita la kontrolo de la ĉefurbo fare de parto de la armeo, fidela al Lin Biao kaj al Mao. Ekde tiam, la tutlanda eldono de la Gazeto de la Liberiga Armeo ekestis kontrolita de la sekvantoj de Mao kaj, en la 18-a de aprilo, historia artikolo en tiu gazeto proklamis ni levu la grandan ruĝan emblemon de la pensaro de Mao Zedong kaj partoprenu aktive en la Granda Kulutra Revolucio Socialisma. Tiu artikolo jam havigis la nomon por la movado kaj konfirmis la apogon de la armeo al tiu. El 1-a de junio, ankaŭ la Renmin Ribao (Popola Ĵurnalo), ĉefa organo de la Komunisma Partio, falis sub la kontrolo de la maoistoj.
6805 Abstracta
Nomo
Ĝia nomo aludas al la astronomia bibliografio "Astronomy and Astrophysics Abstracts" aŭ AAA (Resumo pri Astronomio kaj Astrofiziko), fondita en 1969. La AAA prezentas kompletan dokumentaron pri astronomio, astrofiziko kaj tiu-rilataj temoj.
Kultura Revolucio
Komenco: Amasmovado
Dum ĉi tiu malagrabla periodo de la ĉina historio, grupoj da junuloj organizitaj en militaj bandoj nomataj Ĉinaj Ruĝaj Gardistoj terurigis la loĝantaron, almenaŭ en la grandaj urboj, persekutante homojn kiuj estis konsideritaj "klasaj malamikoj" aŭ "dekstruloj" pro sia viv-stilo, siaj opinioj aŭ kia ajn alia afero kiu ne plaĉis al ili. Milionoj da homoj suferis publikajn humiligojn, malliberigojn kaj malbonan traktadon, kaj eble ĉirkaŭ duono de miliono mortis kiel rezulto. Intelektuloj, artistoj kaj estroj de la komunisma partio estis la plej oftaj celoj. La Ruĝaj Gardistoj estis ofte studentoj, kaj ili ofte montris fanatikan fidon kaj kredon je Mao Zedong kaj kulto de liaj teorioj. Ili emis svingi la "ruĝan libreton", faman libron de citaĵoj de Mao Zedong, preskaŭ kiel religian tekston, kaj konstante citis el ĝi. Dum la kultura revolucio, ambaŭ la du grandaj rivaloj de Mao Zedong ene de la komunisma partio, nome Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping, fariĝis viktimoj. Liu Shaoqi estis sendita al mallibereja kampo, kie li mortis post du jaroj, kaj Deng Xiaoping estis sendita labori en fabriko kiel ordinara laboristo. Aliflanke, la gvidanto de la partio kiu plej gajnis de la kultura revolucio estis Lin Biao, kiu fariĝis la dua plej potenca homo en la partio post Mao mem.
Anonco de la 16-a de Majo
En majo 1966 oni kunvokis en Pekinon "ampleksigitan sesion" de la Politburoo. La konferenco, anstataŭ esti kundebato pri la politiko (laŭ la kutimaj normoj de la operacoj de la partio), estis esence kampanjo por mobilizi la Politburoon por ke tiu apogu la politikajn intencojn de Mao. La konferenco estis plenplena je politika retoriko maoisma pri la klasbatalo, kaj same estis plenplena je 'akuzoj' detale preparitaj kontraŭ la estroj ĵus elpostenigitaj, kiel Peng Zhen kaj Luo Ruiqing. Unu el tiu dokumentoj, publikigita en la 16-a de majo, estis preparita sub la persona superrigardo de Mao, kaj estis partikulare kondamniga:
Tiu teksto, konata kiel la "Anonco de la 16-a de Majo" (en ĉina: 五一六通知; en piĝino: Wǔyīliù Tōngzhī), resumis la justigon ideologie de Mao por la Kultura Revolucio kaj anoncis, ke fakte estas malamikoj de la komunisma idearo ene de la propra Partio: klas-malamikoj kiuj "flirtigas la ruĝan flagon por opozicii al la ruĝa flago". La nura maniero identigi tiujn personojn estas pere de la "teleskopo kaj de la mikroskopo de la Pensaro de Mao Zedong". Kvankam la estraro de la partio montriĝis relative unuigita aprobante la ĝeneralan direkton de la farendaĵo de Mao, multaj membroj de la Politburoo ne estis speciale entuziasmaj aŭ estis simple konfuzaj pri la direkto de la movado. La akuzoj kontraŭ estimitaj partiestroj kiel Peng Zhen sonorigis la alarmojn en la komunumo de intelektuloj de Ĉinio kaj inter la ok partioj nekomunismaj.
La Ruĝaj gardistoj kaj la detruo de la "Kvar Maljunuloj"
La sekvoj de la Dekses Punktoj sukcesis atingi grandajn rezultojn. Plialtigis tion kio dekomence estis studenta movado al kategorio de homamasa kampanjo je tutlanda nivelo kiu levigus la laboristojn, kamparanojn, soldatojn kaj funkciulojn malaltrangajn de la partio al leviĝo, defio kontraŭ la aŭtoritato kaj reformi la "superstrukturon" de la socio. Dum la Ruĝa Aŭgusto de Pekino, en la 18 de Aŭgusto 1966, pli ol unu miliono da Ruĝaj Gardistoj el la tuta lando kunsidis en la Placo Tian An Men de Pekino kaj ties ĉirkaŭoj por persona kunveno kun la Prezidento Mao. Mao persone miksiĝis kun la Ruĝaj Gardistoj kaj apogis iliajn intencojn, surmetante li mem brak-bendon de la Ruĝaj Gardistoj. Ankaŭ Lin Biao okupis la centron de la scenejo en la mitingo de la 18a de Aŭgusto, denuncinta krie ĉiujn tipojn de malamikoj perceptitaj en la ĉina socio kiuj estis malhelpantaj la "progreson de la revolucio".
Poste, startis amasa mortigo en Pekino kaj la ruĝa teroro etendiĝis rapide al aliaj areoj de Ĉinio. En la 22a de Aŭgusto 1966, oni publikigis centran direktivon por haltigi la polican intervenon en la agado de la Ruĝaj Gardistoj, kaj la membroj de la polico kiuj defiis tiun averton estis konsideritaj kontraŭrevoluciaj. La laŭdo de Mao por la ribelo kuraĝigis la agadon de la Ruĝaj Gardistoj. La centraj aŭtoritatoj nuligis la limigojn al la violenta konduto apoga de la revolucio. Xie Fuzhi, tutlanda policestro, ofte pardonis la Ruĝajn Gardistojn pro iliaj "krimoj". Dum ĉirkaŭ du semajnoj, la violento okazigis ĉirkaŭ cent mortojn inter funkciuloj de la reganta kaj meza klasoj de la okcidenta distrikto de Pekino. La nombro de vunditoj superis tiun nombron. La plej perfortaj aspektoj de la kampanjo estis okazoj de torturo, murdo kaj publika humiligo. Multaj personoj kiuj estis akuzitaj kiel kontraŭrevoluciaj memmortigis sin. En Aŭgusto kaj Septembro 1966, nur en Pekino estis murditaj 1 772 personoj. En Ŝanghajo estis 704 memmortigoj kaj 534 mortoj rilataj kun la Kultura Revolucio en Septembro. En Vuhano estis 62 memmortigoj kaj 32 murdoj dum la sama periodo. Peng Dehuai, grava militestro dum la Dua Mondmilito, la Ĉina Enlanda Milito kaj la Korea Milito, estis alportita al Pekino kaj fitraktita kaj ridindigita publike.
Inter Aŭgusto kaj Novembro 1966, estis okazigitaj ok amasaj koncentroj en kiuj partoprenis pli ol 12 milionoj da personoj de la tuta Ĉinio, kies plej parto estas Ruĝaj gardistoj. La registaro pagis la koston de la Ruĝaj gardistoj, kiuj veturis tra la tuta lando interŝanĝante "revoluciajn spertojn". En la mitingoj de la Ruĝaj gardistoj, Lin Biao petis la detruon de la "Kvar Maljunuloj", tio estas, la malnovaj kutimoj, kulturo, moroj kaj ideoj. La revolucia febro balais la tutan landon komplete, kaj la Ruĝaj gardistoj agadis kiel la plej elstaraj batalantoj. Kelkaj ŝanĝoj asociaj kun la kampanjo de la "Kvar Maljunuloj" ne kondukis al rekta perforto, kiel la atribuo de novaj nomoj al stratoj de urboj, al lokoj kaj eĉ al personoj; milionoj da beboj naskiĝis portantaj nomojn kiuj sonis "revolucie" dum tiu periodo. Aliaj aspektoj de la agado de la Ruĝaj gardistoj estis pli detruaj, speciale en la medioj de la kulturo kaj de la religio. Kelkaj historiaj lokoj en la tuta lando estis detruitaj. La damaĝo estis partikulare markita en la ĉefurbo, Pekino. La Ruĝaj gardistoj atakis la enhavon de la Templo de Konfuceo en la provinco Ŝandongo kaj aliajn nombrajn tombojn kaj artefaktojn de historia gravo. Oni desruis bibliotekojn pleplenaj je historiaj kaj eksterlandaj tekstoj; oni bruligis librojn. Temploj, preĝejoj, moskeoj, monaĥejoj kaj tombejoj estis fermitaj kaj foje uzitaj por aliaj funkcioj, rabitaj kaj detruitaj. La marksisma propagando priskribis budhismon kiel superstiĉo, kaj religio estis konsiderita kiel rimedo de malamika eksterlanda enfiltrigo, same kiel instrumento de la reganta klaso. Pastroj estis arestitaj kaj senditaj al kampadejoj; multaj budhismaj tibetanoj estis perforte devigitaj partopreni en la detruo de siaj monaĥejoj per pafilminaco.
En Oktobro, Mao kunvokis "Centran Konferencon de Laboro", esence por konvinki la partiestrojn kiuj ankoraŭ ne estis adoptintaj la novan revolucian ideologion. Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping estis procesitaj kiel parto de burĝa reakcia tendenco (zichanjieji fandong luxian) kaj kontraŭvole memkritikis sin. Post la konferenco, Liu, kiu iam estis modera pova fakulo de la reganta klaso, estis hejme arestita en Pekino kaj poste sendita al arestokampadejo, en kiu li ne ricevis kuractraktadon kaj mortis en 1969. Deng Xiaoping estis sendita trifoje al prizono por periodo de reedukado, kaj finfine li estis sendita labori al fabriko de motoroj de Jiangxi.
Unu de la multaj citaĵoj en la Ruĝa Libreto kiun la Ruĝaj gardistoj sekvos poste kiel gvidilon, havigita de Mao, estis "la mondo estas via, same kiel nia, sed laste, estas via. Vi junuloj, plenaj je vivo-forto, estas en la floro de la vivo, kiel la suno je la oka aŭ naŭa matene. Nia espero estas sur vi... La mondo apartenas al vi. La futuro de Ĉinio apartenas al vi". En Decembro 1967 estis presitaj jam 350 milionoj da ekzempleroj de la libro, nome la mekanismo kiu kondukis la Ruĝajn gardistojn al engaĝiĝo kun sia celo de futuro por Ĉinio. Tiuj rektaj citaĵoj el Mao rezultis en aliaj agadoj de la Ruĝaj gardistoj laŭ la vidpunktoj de aliaj maoismaj estroj.
La radikaluloj enpoviĝis (1967)
Kun la kontrolo fare de maoistoj de ĉiuj amaskomunikiloj, la apogo de la armeo kaj la deviga silento de la intelektuloj, la pozicio de Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping iĝis neelteneblaj. Per surpriza maniero, kiun neniu povis antaŭvidi post la malsukceso de la Saltego Antaŭen, kiam la tuta estraro de la partio estis kontraŭ li, Mao reiĝis la nediskutebla estro. En la 18-a de julio 1966, li revenis al Pekino kaj dum la Dekunua Plenumsesio de la Centra Komitato de la Politburoo de la Komunisma Partio de Ĉinio, decidis variajn rezoluciojn, cele al elpostenigo de tiuj kiuj laŭ la maoistoj estis irantaj laŭ kapitalisma vojo. En tiu plenumsesio oni anoncis la kreadon de la Ruĝaj gardistoj, junulara movado kiu marĝenigis la Ligon de la Junularo de la Partio, fidela al Liu Shaoqi. La agado de propagando etendiĝis al la atakoj kontraŭ Liu Shaoqi, kromnomita la «Ĥruŝĉov de Ĉinio», kaj Deng Xiaoping, kaj tiuj iĝis eĉ pli intensaj. Liu Shaoqi estis jam apartigat el la povo, kvankam lia elpostenigo ne publikiĝis ĝis Novembro 1968.
Unu de la malmultaj altaj partiestroj kiu evitis atakojn estis la ĉefministro Zhou Enlai. Lia negocema kapablo permesis al li peri inter la Ruĝaj gardistoj, kies misagadojn li kritikis, kaj la armeo. La protekto de Zhou Enlai savis multajn altajn partiestrojn, kaj speciale de la armeo, el la atakoj fare de la Ruĝaj gardistoj, dum lia apogo al Mao tenis lin for el la atingo de la kritikoj.
Gvenoj
La gvenoj estas etno kun aparta lingvo kiu loĝas en la plej norda parto de la Pare Montaro en la regiono Kilimanĝaro en Tanzanio. En 2000 la gvenoj estis taksitaj 2.000 homoj kun la preskaŭ estingita gvena lingvo. La plej multaj el ili parolas la asuan lingvon, kiun ankaŭ uzas la kristanoj en siaj diservoj.
Kultura Revolucio
La radikaluloj enpoviĝis (1967)
Estante Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping apartigitaj el la povo, la lukto por la kontrolo de la Partio kaj de la Ŝtato estis venkita fare de Mao kaj liaj sekvantoj. Por ratifi la novan situacion estis kunvokita nova kongreso de la Partio, nome la naŭa de ĝia historio.
La "Febro de la mango" kaj la kulto al la personeco de Mao (Aŭgusto 1968)
En la printempo de 1968 startis amasa kampanjo por plifortigi la reputacion de Mao. Menciinda ekzemplo estis "mango-febro". En la 4-a de Aŭgusto 1968 la Ministro pri eksteraj aferoj de Pakistano, nome Syed Sharifuddin, donacis 40 mangojn al Mao, ŝajne kiel diplomatia demarŝo. Mao sendis la mangojn pere de sia helpanto al sia Teamo de Propagando Mao Zedong en la Universitato Cinghua en la 5-a de Aŭgusto, teamo tie lokigita por mildigi la konfliktojn inter la frakcioj de la Ruĝaj gardistoj. En la 7-a de Aŭgusto oni publikigis artikolon en la Popola Ĵurnalo kiu diras:
Funkciuloj de la registaro redaktis sinsekvajn artikolojn propagandantajn pri la ricevo de la mangoj, kaj alian poemon en la Popola Ĵurnalo esprimis: "Vidu tiun orumitan mangon/estis vidi la Grandan Estron Prezidenton Mao... Tuŝi fojon kaj fojon tiun orumitan mangon/la orumita mango estas tiom milda..." . Malmultaj en Ĉinio ĝis tiam estis vidintaj mangon persone, kaj la mango estis konsiderita kiel "frukto tre rara, kiel Fungo de Senmorteco".
Unu de la mangoj estis sendita al la Tekstila Fabriko de Pekino, kies revolucia komitato organizis mitingon honore al la mangoj. La laboristoj legis citaĵojn de Mao kaj celebris la donacon. Oni starigis altarojn en elstaraj lokoj por ekspozicii la frukton; kiam post kelkaj tagoj la ŝelo de la mango ekputriĝis, oni senseligis ĝin kaj bolis ĝin en marmito. Poste la laboristoj viciĝis por ricevi laŭvice kuleraĵon el mangakvo. La revolucia komitato mendis kopion el vakso de la mango kaj ekspoziciis ĝin kiel centra peco en la fabriko. Sekviĝis variaj monatoj de "mangofebro" kiam konvertiĝis la frukto en la fokuso de kampanjo de "neelĉerpebla fideleco" al la Prezidento Mao. Pliaj kopioj de la mango estis kreitaj kaj senditaj turnee tra la ĉirkaŭaĵoj de Pekino kaj la cetero de Ĉinio. Multaj revoluciaj komitatoj iris viziti la mangojn al Pekino el la najbaraj provincoj; proksimume duono da miliono de personoj eliris ricevi la kopiojn kiam tiuj alvenis al Chengdu. Oni presis insignojn kaj afiŝojn montrantajn la mangojn kaj Mao-n en milionoj da ekzempleroj.
La frukto estis disdonita inter ĉiuj institucioj kiuj estis parto de la teamo de propagando, kaj oni organizis longajn procesiojn kiel apogo al zhengui lipin ("valora donaco"), kiel oni nomis la mangojn. Vilaĝa dentisto, nome Dro. Han, kiu vidis la mangojn, diris, ke ili tute ne estis specialaj kaj aspektis precize kiel batatoj, estis procesita, kulpigita, devigita trairi la vilaĝon, kaj poste ekzekutita per pafo al la kapo.
Transiro de povo (aprilo 1969)
La 9-a Kongreso de la Komunisma Partio de Ĉinio, inaŭgurita en Aprilo 1969, konfirmis la povon de Mao, reelektita unuanime kiel prezidanto de la partio kaj kiel prezidanto de la Centra Militista Komisiono. Krome, oni adoptis la pensaron de Mao Zedong kiel la oficiala ideologio kaj de la Partio kaj de la Ŝtato. Lin Biao, siaflanke, estis elektita vicprezidanto de la partio kaj sukcedanto de Mao.
La Kongreso konsideris finigita la Grandan Kulturan Revolucion Proletaran, prezentita kiel granda sukceso de la ĉina popolo kiu, pere de la estreco de Mao, estis venkinta super la reviziistoj kaj kontraŭrevoluciuloj kiuj estis endanĝerigintajn la ideologian purecon de la sistemo.
Kvankam per la 9-a Kongreso oni finigis oficiale la Kulturan Revolucion, la strukturoj de la socio, de la Partio kaj de la Ŝtato restis grave damaĝitaj per la elpurigo de membroj de la partio kaj de intelektuloj. La konsekvencoj de la Kultura Revolucio estis sentitan dum multe da tempo, kaj la luktoj por la povo pluis en la venontaj jaroj.
La falo de Lin Biao
Post la 9-a Kongreso, Lin Biao aperis kiel la nova granda venonta estro de la Popola Rsepubliko. Nomumita oficiale sukcedantor de Mao kaj vicprezidanto de la partio, lia tuja ascendo en la hierarkio de la povo ŝajnis esti metinta lin en neplibonigeblan pozicion por esti la nova fortulo de la reĝimo.
Post tiuj ŝajnaj sukcesoj tamen la realo estis pli kompleksa. La troa laŭdemo de Lin Biao faris, ke Mao malfidis de la aŭtentaj intencoj de tiu kiu ŝajnis lia fidela kunlaboranto. Dum la 9-a Kongreso, okazis forta kontraŭstaro inter ambaŭ pro la insistemo de Lin Biao por ke Mao estu proklamita nova prezidento de la Popola Respubliko, por okupi tiel la ŝtatestreco kiun estis perdinta Liu Shaoqi. Mao, tamen, ne deziris okupi la prezidentecon kaj defendis la abolon de la posteno. Aspektas paradoksa ke estis Lin Biao kiu premis Mao por ke tiu akceptu la prezidentecon sed Mao sciis, ke akcepti la postenon de prezidento povis pravigi la membrojn de la partio kiuj konsideris la Kulturan Revolucion kiel ruza strategio por atingi la politikan povon. Malakceptante la postenon, Mao prezentis sin kiel estro priokupita nur de la ideologio kaj de la partio, kaj ne de personaj ambicioj. Sed estis ankoraŭ pli grava tialo por la malakcepto de Mao restarigi la ŝtatestrecon: post nomumi Lin Biao sukcedanto kaj vicprezidanto de la partio, Mao sciis, ke se restarigi la prezidentecon, la posteno de vicprezidento devus korespondi al Lin Biao, kio certigus al tiu lian rolon kiel sukcedanto. Male la nuligo de la ŝtatestreco nuligus ankaŭ same la postenon de prezidento kiel tiu de vicprezidento, kio lasus la ĉefministro Zhou Enlai kiel suprema estro de la aparato de la ŝtato, kio limigus konsiderinde la povon de Lin Biao.
Ekde tiam, kvankam publike ambaŭ estis laŭdataj kiel la venkintoj de la Kultura Revolucio, la rilatoj inter ambaŭ estis enirantaj en fazo de reciproka malfido. Post kiam en marto 1970 Mao abolis la ŝtatestrecon, en la 2a Plenumsesio de la 9-a Nacia Kongreso de la Partio, okzainta en Luŝan en Aŭgusto tujare, Lin Biao, apogita de kelkaj proksimaj kunlaborantoj, klopodis akiri la prezidentecon de la Popola Respubliko. Tiu klopodo de puĉo, kiu estos disvastigita nur tri jarojn poste fare de Zhou Enlai, rezultis en fina batalo totala inter Mao kaj Lin. Kiel kutime, Mao ne atakis rekte kontraŭ Lin Biao, sed kritikis liajn kunlaborantojn. Konante la apogojn kijn Lin Biao havis en la armeo, Mao kritikis unue unu el liaj ĉefaj sekvantoj en la armeo, nome Chen Boda, kiu estis akuzita de «ultramaldekstrulo», kaj postulis ke la armeestroj apogu la kritikojn. La militistestroj akceptis, kaj Lin Biao konstatis sian totalan izolecon antaŭ la atako de Mao kaj Zhou Enlai.
Antaŭ tiu situacio de izoleco, Lin Biao decidis ekataki kaj klopodi novan puĉon, kiun li organizus kun sia filo Lin Liguo dum la vintro de 1970 kaj la printempo de 1971. Eble tiu klopodo de puĉo havis apogon de Sovetunio, sed tio neniam estis konfirmita. La perdo de apogoj de Lin Biao, rezultis en la malsukceso de la puĉa klopodo. Oni diris, ke unu de la konspirantoj, Li Weixin, denuncis Lin. Laŭ la asertoj de Zhou Enlai en la 10-a Nacia Kongreso de la Partio okazinta en 1973, tiu estus estinta la dua puĉoklopodo fare de Lin Biao, post tiu de Luŝan, kaj eĉ por murdi Mao.
La morto de Lin Biao post la malkovro de liaj puĉaj intencoj restis en mistero kaj spekulativo. La oficiala versio asertas, ke Lin Biao, kun du el siaj filoj kaj ses pliaj homoj, klopodis fuĝi al Sovetunio. La manko de brulaĵo en la aviadilo per kiu la grupo de konspirantoj rapide kaj subite fuĝis rezultis en avikraŝo en la dezerto de Mongolio, pro kio mortis ĉiuj pasaĝeroj. Tiu oficiala versio ĉiam esti pridubita.
Fino
En 1969, Mao oficiale deklaris la finon de la kultura revolucio, kaj estis iu reveno al stato de publika ordo. Multaj intelektuloj estis senditaj al la kamparo dum ĉi tiu periodo, por labori kun la kamparanoj kaj lerni kiel ili vivas. Inter ili estis multaj ruĝaj gardistoj, kiuj en ĉi tiu maniero estis metitaj en lokoj kie ili ne povis krei problemojn.
En 1971, Lin Biao provis perforte preni la potencon de Mao Zedong. Lia provo malsukcesis, kaj li provis eskapi al Sovet-Unio per aviadilo, kiu tamen frakasiĝis super Mongolio. Post ĉi tiu evento, la modera gvidanto Zhou Enlai reakiris pli da potenco, kaj Deng Xiaoping estis realvokita el la kamparo al Pekino. En la posta periodo, la tiel nomata "Bando de la Kvar", kiu konsistis el la edzino de Mao, Jiang Qing, kaj tri aliaj gravaj gvidantoj, Yao Wenyuan, Zhang Chunqiao kaj Wang Hongwen, komencis kampanjon kontraŭ la ĉefministro Zhou Enlai kaj Deng. La Bando de la Kvar reprezentis la pli ekstremisman frakcion, kiu estis malantaŭ la kultura revolucio, dum Zhou kaj Deng reprezentis la pli pragmatikan flankon de la partio.
En 1976 mortis Zhou Enlai. La 5an de aprilo, tradicia tago de rememoro pri la mortintoj en Ĉinio, du milionoj da homoj kolektiĝis en la centra Placo Tian An Men en Pekino por esprimi sian malĝojon. La afero tuj fariĝis protesto kontraŭ la Bando de la Kvar. La 9an de septembro mortis Mao Zedong. Estis grandega kaj sincera malĝojo en la tuta Ĉinio pro lia forpaso. Hua Guofeng, la homo indikita de Mao, fariĝis la nova ĉefministro, kaj la "Bando de la Kvar" estis arestita. Ilia aresto estas kutime konsiderata la vera fino de la kultura revolucio, kaj la komenco de nova periodo da stabileco kaj ordo en Ĉinio.
Modernaj implikaĵoj
Nuntempe, la kultura revolucio estas memorata kiel katastrofa periodo de la ĉina historio. Dum ĉi tiu periodo, ĉiu eco de la ekonomia kaj kultura vivo de Ĉinio estis negative influata de la manko de stabileco kaj ordo, almenaŭ en la urboj. La eduka sistemo ankaŭ suferis tre multe. Interalie, la ruĝaj gardistoj detruis amason da valoregaj antikvaj objektoj kaj konstruaĵoj, ĉefe religiaj konstruaĵoj, ĉar ili estis konsiderataj simboloj de mez-epokaj kaj feŭdismaj pensmanieroj.
Tamen, kelkaj komentistoj rimarkigas, ke eble dum la kultura revolucio iom ŝanĝiĝis la antikva ĉina kutimo respekti la aŭtoritaton kaj obei ordonojn senproteste, kaj ke eble sen la kultura revolucio ne estus okazintaj la studentaj protestoj en 1989.
La Komunisma Partio de Ĉinio nuntempe agnoskas, ke la kultura revolucio estis malbona por Ĉinio, sed tamen ĝi havas la oficialan pozicion, ke Mao Zedong faris pli da bonaj aferoj ol da malbonaj dum sia regado.
Oliver Twist (1982)
Oliver Twist estas brita/usona filmo de Clive Donner aperinta en 1982.
Temo
Oliver Twist eble estas la plej multe ŝatata el ĉiuj romanoj de Charles Dickens, kaj pro tio objekto de antaŭaj adaptoj al kino. Eco de tiu tute nova filmo estas ĝia aŭtenteco al detaloj, restante ĉiel pli proksima al la origina romano, inkluzive filmadon en la veraj Viktoriaj stratoj kaj domaĉoj, tiel familiaraj al Dickens.
Videoteko
VHS de la filmo aperis en 1986.
Monumento de Filopapo
La Monumento de Filopapo (Μνημείο Φιλοπάππου) estas antikvgreka maŭzoleo kaj monumento dediĉita al Gajo Julio Antioĥo Epifano Filopapo aŭ simple Filopapo, (Γάιος Ιούλιος Αντίοχος Επιφανής Φιλόπαππος, 65–116 n.e.), princo el la Regno Komageno. Ĝi situas sur la Monteto Muzejo en Ateno, Grekio, sudokcidente de la Akropolo.
Ĉe la malsupra nivelo estas friso kiu reprezentas Filopapon kiel konsulo, rajde sur ĉaro kaj kondukita de liktoroj. La supra nivelo montras statuojn de tri homoj: nome Antioĥo la 4-a maldekstre, Filopapo centre kaj Seleŭko la 1-a, nune perdita, dekstre.
Eksteraj ligiloj
37.96743°N, 23.72118°W
Hen Wlad Fy Nhadau
Hen Wlad Fy Nhadau [heːn ˈwlaːd vəˈn̥adaɨ] (kimre por Antikva Lando de miaj patroj) estas la nacia himno de Kimrio, verkita en 1856 de Evan James, kies filo James James komponis la melodion. La saman melodion poste prenis la nacihimnoj de Bretonio (Bro goz ma zadoù) kaj Kornvalo (Bro Goth Agan Tasow), kies skribintojn ankaŭ tekste forte influis la Kimra originalo.
Verso de tiu himno, Pleidiol wyf i'm gwlad (mi altŝatas mian landon), aperas ĉe la flanko de iuj britaj unupundaj moneroj.
La rimo de mâd kaj gwaed en la unua strofo montras la dialekton de la verkinto. Tiuj vortoj estas kutime prononcataj mad kaj gŭajd, sed iudialekte la dua estas gŭad.
3889 Menshikov
3889 Menshikov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aleksandr Daniloviĉ Menŝikov (cirile : Александр Данилович Меншиков, 1672–1729), rusa politikisto kaj militestro sub la regado de Petro la Granda.
NGC 2707
NGC 2707 estas stelo en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vlasta Horáková
Vlasta HORÁKOVÁ (naskiĝis en 1922; mortis la 12-an de marto 1990) estis slovaka esperantisto kaj fakdelegito pri pedagogio en Nová Dubnica, Slovakio.
Ŝi estis tre aktiva en la loka kaj regiona movado, interalie kiel senlaca instruisto.
Sant Joan Despí (Metroo de Barcelono)
Sant Joan Despí estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Sant Joan Despí.
Hermafrodito (vivoscienco)
Hermafrodito en vivoscienco (rare ankaŭ ambaŭseksa vivulo) estas vivulo kapabla reprodukti samtempe ovolojn kaj spermojn. La hermafrodito havas aŭ testikojn kaj ovariojn aŭ tiuj ĉi organoj estas anstataŭigitaj per la t.n. ambaŭseksa glando.
Palestiniaj teritorioj
La palestinaj teritorioj kutime referencas al Cisjordanio (Okcidenta Bordo [de la Jordana rivero]) kaj la Gazaa sektoro. Ilia fina statuso devas ankoraŭ esti determinata. La teritorioj estis okupita de Israelo, ĝis la Akordoj de Oslo en 1993. Ili estis antaŭe okupitaj de Jordanio kaj de Egiptio, respektive, kiel rezulto de la Arab-israela milito de 1948. Israelo konkeris kaj okupis la areojn dum la Sestaga Milito en 1967. Palestinaj teritorioj landlimas Jordanion en la oriento, Israelon en la okcidento. Ĝi ankaŭ havas limon kun Egiptio sudokcidente, kiu kundividas maran limon de la Mediteraneo.
Hermafrodito (vivoscienco)
La termino devenas el helena mitologio, laŭ kiu Hermafrodito, filo de dioj Hermeso kaj Afrodito, kunkreskis kun nimfo Salmakis en unu ununuran ambaŭseksan estulon.
Palestiniaj teritorioj
Post kiam la Oslo-akordoj estis subskribitaj en 1993, partoj de la teritorioj estis regitaj de la Palestina Nacia Aŭtoritata (PNA). Kaj Israelo kaj la PNA postulas la orientan Jerusalemon, kiu estis konkerita de Israelo en 1967. En 1980, Israelo faris leĝon por aneksi ĝin, tiel inkluzivis orientan Jerusalemon kiel parto de Israelo. Tio ĉi ne estis agnoskita de ajna alia lando. Laŭ la Akordoj de Oslo, Parto de la Okcidenta Bordo (angle West Bank), la areoj markitaj per C, estas regata de la israela armeo per la 'Cisjordania Civila Administracio'. Tio ĉi ne estis agnoskata de ajna alia lando.
Hermafrodito (vivoscienco)
Memfekundigo
Memfekundigo estas aparta kazo de reproduktado de la hermafroditoj. Ĝi estas proporcie rara, ĝi aperas precipe ĉe tiaj organismoj, kiuj ne povus pro sia maniero de la vivo trovi vivkunulon por kopulacio. Tipa ekzemplo estas endoparazitoj, ekzemple teniozo.
Palestiniaj teritorioj
Noto
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la vikipedia artikolo en Simple English, Palestinian Territories, listo de aŭtoroj.
Hermafrodito (vivoscienco)
Ĉe la plantoj
94 % de la plantospecioj estas duseksaj.
9822 Hajduková
9822 Hajduková estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras la slovakan astronominon Mária Hajduková de la Instituto de Astronomio de la Komenia Universitato en Bratislavo (Observatorio de Modra). Ŝi estis aktiva en esploro pri la interplaneda materio, ĉefe meteoroido ; en plurkolora fotometrio kaj radiadoj (dependo de la kolora indikilo kun la rapideco). Ŝi instruis tutan generacion da astronomoj en Slovakio.
Argumento
Argumento, ĝenerale, estas pervorta pravigo en disputo aŭ debato.
1813
1813 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1813 post Kristo okazis, interalie:
Karl Reinhold
Karl Leonhard REINHOLD (26-a de Oktobro 1757 – 10-a de Aprilo 1823) estis aŭstra filozofo. Li estis la patro de Ernst Reinhold, ankaŭ filozofo.
En la gazeto German Mercury li publikigis, en 1786-87, sian Briefe über die Kantische Philosophie (Leteroj pri la Kanta Filozofio), kiu ludis gravan rolon por igi Kant konata al pli ampleksa etoso de legantoj. Kiel rezulto de tiuj Leteroj, Reinhold ricevis alvokon de la Universitato de Jena, kie li profesoris de 1787 ĝis 1794.
19597 Ryanlee
19597 Ryanlee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ryan Thomas Lee, finalisto en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri scienco de la Tero kaj kosmo. Li estis lernanto ĉe la Fairfield Middle School de Fairfield (Ohio Usono).
Balga
Balga estas nomo de historia burgo kaj teŭtona setlejo ĉe la Vistula Laguno en la nuna distrikto Bagrationovsk de Kaliningrada provinco (antaŭ la dua mondmilito en Orienta Prusio).
Historio
En 1238 la ordeno de germanaj kavaliroj konkeris la prusan burgon Balga, kie en la sekva jaro konstruis novan kastelon. Balga ekde 1250 estis sidejo de komandorlando, kiu etendiĝis al sud-oriento ĝis Johannisburg kaj Lyck. La komandoroj de Balga plenumis samtempe la oficon de vokto de Natangio. Pro sia situo (akva transporto) Balga ne estis konkerita dum la praprusaj ribeloj. En la jaro 1253 tra Balgo al Sambio iris ekspedicio de ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a. Samtempe oni finis konstrui novan kastelon dediĉitan al la konvento. Komence de la 14-a jarcento al la konstruaĵo estis aldonita antaŭkastelo. En la 17-a jarcento la burgo estis malkonstruita, kaj la materialon oni uzis por konstrui fortikaĵon en Pillau.
Nuntempo
Nuntempe Balga estas neloĝata. Post la burgo restis malkovritaj fundamentoj kaj ruina antaŭkastelo, parte rekonstruita antaŭ la dua mondmilito. Apud la ruinoj troviĝis restaĵoj de la preĝejo s-ta Nikolao el la 14-a jc. kun konservitaj ĉirkaŭmuroj kaj portalo dekorita per ŝtonoj portitaj el la Sankta Lando kaj restaĵoj de murpentraĵoj.
La paroĥa preĝejo en Balga antaŭ 1525 apartenis al la dekanujo Braunsberg.
Personaĵoj
Kelkaj komandoroj de Balga iĝis poste altaj majstroj de la ordeno de germanaj kavaliroj, interalie Winrich von Kniprode kaj Ulrich von Jungingen.
Pniko
La Pniko estas situa je malpli ol 1 kilometro okcidente de la Akropolo kaj je 1.6 km sudokcidente de la centro de Ateno, en la Placo Sintagma.
Sul do Amapá
La mezoregiono de Sul do Amapá, esperante Suda Amapao, estas unu de la du mezoregionoj de la brazila subŝtato de Amapao. Ĝi enhavas 11 municipojn kuniĝantas en 2 mikroregionoj.
22995 Allenjanes
22995 Allenjanes estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Allen Janes, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Red River High School de Grand Forks (Norda Dakoto).
Péter Dobai
Péter Dobai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dobai Péter estas hungara verkisto, poeto, scenaristo, dramaturgo, reĝisoro.
Péter Dobai naskiĝis la  1944 en Budapeŝto.
Biografio
Péter Dobai abiturientis en 1963 en sia naskiĝurbo, poste li estis 3 jarojn matroso en la maro. Hejmenveninta li frekventis universitaton ricevinta diplomon en 1970. Li laboris inter 1970-1994 en la hungara produktejo de filmoj. En la studjaro 1973 li ricevis stipendion en Kubo. En 1981 lia scenarlibro atingis la unuan lokon en Cannes. Li ricevis premion Kossuth en 2014, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Undulato
Undulatoj  loĝas en la okcidenta Atlantika oceano kaj la Meksika Golfo. Tiu ĉi fiŝo longas maksimume 55 centimetrojn. Ili kutimas naĝi proksime de sablaj aŭ kotaj marfundoj kie ili manĝas vermojn, krustacojn kaj fiŝojn. Mem ili servas kiel manĝo por homoj.
Undulatoj estas unu el la fiŝoj kiuj produktas sonon.
Grundado
Grundado estas senmoviĝo de ŝipo sur neprofundaĵo, tie estas loko, kie la alto de akvo ne sufiĉas, por ke la ŝipo flosu.
Male al la tiel nomata vola grundado, manovro farita sur ebena strando, dekliva ebenaĵo aŭ seka doko, la akcidenta grundado povas okazigi averion.
Se la ondoj estas fortaj, la ŝipo ekbatas la fundon kaj estos iom post iom disrompita. Se la grundado okazas sur rifo ĉirkaŭata de profunda akvo, la ŝipo ŝippereos.
Se la grundado okazas sur ebena strando (sen rokoj) aŭ sablejo kiam la tajdo malflusas, la danĝero estas malpli granda, sed la ŝipo riskas renversiĝi, se oni ne subtenigas ĝin per flankapogiloj.
Grundita ŝipo povas eskapi per ĝi mem, aŭ atendante la altan tajdon, aŭ haŭlante sin per ankroj; sed por grandaj komercaj ŝipoj, trenŝipo estas ofte nepra.
Juda anarkiismo
Juda anarkiismo estas ĝenerala termino, kiu ampleksas diversajn esprimojn de anarkiismo ene de la juda komunumo.
Sekulara juda anarkiismo
Multaj homoj juddevenaj, kiel Emma Goldman, Alexander Berkman, Martin Buber, Murray Bookchin kaj Noam Chomsky, rolis en la historio de anarkiismo. Tamen, aldone al tiuj juddevenaj anarkiistoj, ankaŭ ekzistis specife judaj anarkiismaj movadoj, ene de la jida-parolantaj komunumoj de orienta kaj meza Eŭropo kaj la okcidentaj urboj, al kiuj ili migris, ekde la malfrua deknaŭa jarcento ĝis la Dua Mondmilito. Ĉiuj membroj de la unua anarkiisma grupo en la Rusa Imperio, kiu estis formita en 1903 en Białystok, estis judoj. Jida-parolantaj judoj partoprenis en la Internacia Anarkiista Kongreso de Amsterdamo en 1907.
Religia juda anarkiismo
Jacques Ellul rakontas ke, fine de la Libro de Juĝistoj (Juĝas 21:25), neniu reĝo estis en Israelo kaj ĉiuj laboris laŭ sia volo kaj kapablo. Poste en la unua Libro de Samuelo (1 Samuelo 8) la izraelidoj deziris reĝon por esti kiel aliaj nacioj. Dio deklaris ke la homoj malakceptis lin kiel ilia reĝo. Li avertis ke homa reĝo kondukus al militarismo, deviga militservo kaj impostado kaj ke li tiam ne respondos al iliaj pledoj por graco el la postuloj de la reĝo. Samuelo plusendis la averton de Dio al la izraelidoj sed ili ignoris lin kaj elektis Ŝaulon kiel ilian reĝon. Multe da la posta Tanaĥo temas pri iliaj provoj vivi kun tiu decido.
Dum multaj judaj anarkiistoj estis nereligiaj aŭ foje fervore kontraŭreligiaj, ankaŭ kelkaj religiaj anarkiistoj kaj profesiaj anarkiismaj pensuloj kombinis nuntempajn radikalajn ideojn kun tradicia judismo. Ankaŭ kelkaj sekularaj kontraŭaŭtoritatistoj, kiel Abba Gordin kaj Erich Fromm, rimarkis menciindan similecon inter anarkiismo kaj multaj kabalaj ideoj, precipe en ties ĥasidisma interpreto. Kelkaj judaj mistikaj grupoj baziĝis sur kontraŭaŭtoritatismaj principoj, iom simile al la kristanaj Kvakeroj kaj Duĥoboroj. Martin Buber, profunde religia filozofo, ofte menciis la ĥasidan tradicion.
Steleo de Tel Dan
La steleo de Tel Dan estas ŝtontabulo el du fragmentoj (B1 kaj B2), kiujn oni malkovris dum la elfosado de Tel Dan, norda Palestino, en julio de 1993. Oni rekonis nur unu jaron poste, ke la du fragmentoj apartenas unu al la alia, sed ilia kunmetado ankoraŭ hodiaŭ estas malcerta. Ĝenerele akceptitas, la du fragmentoj lokiĝis unu apud la alia sur la steleo. Oni povas rekoni fragmentojn de 13 vicoj. La steleo estas datata je la 9-a ĝis 8-a jarcento antaŭ nia erao.
Juda anarkiismo
Anarkiismo en nuntempa Israelo
Estas diversaj anarkiismaj grupoj en Israelo. En la pasinta jardeko, la israela grupo konata kiel Anarkiistoj Kontraŭ la Muro fariĝis ĝenerale konata en la daŭra lukto kontraŭ la kreo de la diversmaniere nomata Apartiga Muro/Barilo/Baro sur la okcidenta riverbordo de Jordano.
Steleo de Tel Dan
La teksto eternigas venkon de Damaska aramea reĝo kontraŭ Israelo, resp. Domo de David. La traduko de Domo de Davido ('ביתדוד', videbla en la 9-a vico sur la foto) estas forte disputita, ĉar „dvd” povas estis ne nur la Israela reĝo Davido.
La teksto estas en la aramea lingvo.
Keramiko
Keramiko, Keramikos aŭ Kerameikos (en greka: Κεραμεικός), konata ankaŭ laŭ sia latinigita formo Ceramicus, estas areo de Ateno, Grekio, situa nordokcidente de la Akropolo, kiu inkludas etendan areon kaj ene kaj ekstere de la antikvaj urbomuregoj, ĉe ambaŭ flankoj de la pordego Dipilon (Δίπυλον) kaj ĉe la bordoj de la rivero Eridanos. Ĝi estis la kvartalo de la ceramikistoj de la urbo, el kio la vorto "keramiko" derivas, kaj estis ankaŭ la loko de grava tombejo kaj de nombraj funebraj skulptaĵoj starigitaj laŭlonge de la ŝoseo el la urbo al Eleŭziso.
Proklamo de Poznano
Subskribintoj
Detlev Blanke Tadeusz Chrobak István Ertl Zbigniew Galor Georgo Handzlik Paweł Janowczyk Zbigniew Kornicki Ilona Koutny
Ingrid Annel
Ingrid ANNEL (naskiĝinta la en  Erfurto) estas germana verkistino kaj dramaturgino. Ŝia edzo estas Ulf Annel; ŝi havas tri infanojn.
Vivo
Post ekstudo de fiziko kaj matematiko (por instruado en lernejoj) en 1973/74 ŝi studis inter 1974 kaj 1978 germanistikon kaj artpedagogion. En Ukrainio ŝi laboris ĉe tergasodukto. Stipendion esploran pri literaturscienco ŝi ricevis por 1978/79 en Erfurto. Inter 1982 kaj 1986 Annel deĵoris kiel dramaturgino ĉe la kabaredo Die Arche - en Waidspeicher (Erfurto) -, inter 1986 kaj 1992 samprofesie ĉe la Porinfana kaj porjunulara teatro de Erfurto. Inter 1993 kaj 1997 ŝi estis memstara muzikpedagogino. Literatureventojn ŝi faras ekde 1998, ekz. kiel libroklaŭnino.
Verkaro
Poemoj/rakontoj en jarlibroj de la eldonejo Kinderbuchverlag, Berlino:
Cxe Verlagshaus Thüringen:
Cxe Schwager & Steinlein Verlag, Kolonjo:
Nietzsche kontraŭ Wagner
Nietzsche kontraŭ Wagner estas la lasta traktaĵo de Friedrich Nietzsche, kiun li surpaperigis fine de 1888, antaŭ ol li kolapsis la 3-an de januaro 1889 en Torino. Jam monatojn antaue li estis verkinta tie plurajn traktaĵojn, en kiuj interalie temis pri lia rilato al Richard Wagner: La kazo Wagner, Krepusko de la idoloj aŭ Kiel oni filozofias per la martelo kaj Ecce Homo. Per ĉi tiu selekto da pli malpli priverkitaj tekstoj Nietzsche, aŭtoro de La naskiĝo de la tragedio el la spirito de la muziko, volis senfortigi la riproĉon, ke li nur per La kazo Wagner ŝanĝiĝis de fervora adoranto al fanatika kontraŭulo de la komponisto.
Tial li kompilis „aktaĵojn“ de pli fruaj traktaĵoj - ekzemple el Homeca, trohomeca -, kiuj dokumentu, ke li jam en 1876, dum la unua festivalo de Bayreuth, por si adiaŭis de Wagner. La dubon de la ankoraŭ juna verkisto Nietzsche pri la afero de Wagner la esploro klare konfirmis helpe de pli fruaj traktaĵoj kaj skizoj.
La lasta Usonano
La lasta Usonano estas la Esperanta versio de  la anglalingva originalo The Last American, verkita de John Ames Mitchell kiun tradukis Lehman Wendell. Unuan eldonaĵon de 46 paĝoj en 1912 publikigis la eldonejo Möller & Borel en Berlino kiel volumon 20 en la serio Esperanta Biblioteko Internacia. Dua 48-paĝa eldonaĵo aperis en 1924 ĉe la eldonejo Ellersiek & Borel en Berlino kaj Dresdeno.
Represoj aperis ĉe Whitefish en 2008 (48 paĝoj; ISBN 978-0548907252 kaj 2010 (50 paĝoj; ISBN 978-1161743890). Bibliobazar el Charleston (Suda Karolino) prizorgis 54-paĝan represon en 2009 (ISBN 978-1110297696, 978-1110297726, 978-1110297740).
La verko estas la fikcia taglibro de Persa admiralo en la jaro 2951, kiu re-malkovras Usonon kiu ĵus restariĝas el okazinta klimata apokalipso.
Hermafrodito (helena mitologio)
Hermafrodito estas filo de dioj Hermeso kaj Afrodito kaj kunkreskis kun nimfo Salmakis en unu ununuran ambaŭseksan estulon.
Mito
Hermafrodito aŭ Hermafrodita, estas gravulo de la helena mitologio. Li estis filo de Afrodito kaj de Hermeso, en honoro de kiuj, li ricevis sian nomon, miksaĵo de la nomoj de liaj gepatroj. Li ankaŭ heredas de liaj belecoj. Kun la paŝo de la tempo, la knabo iĝis junulo de granda beleco. Unu tagon, Hermafrodito decidis eliri kaj trairi la grekajn terojn. Irante al Kari, en Halikarnaso, la troo de varmego de tiu sunplena tago igis lin proksimiĝi al lago, en kiun li ĵetis sin kaj eknaĝis nuda. La nimfo Salmakis, spirito de tiu lago, rimarkis lian belecon, kaj ekvidinte lian nudan korpon, ŝi sentis tujan altiron. Ŝi alproksimiĝis al li por klopodi konkeri lin, sed la junulo rezistis.
Copalillo
Copalillo estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Copalillo. Copalillo apartenas al la regiono Norte, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordoriento de Guerrero. Al ĝi ankaŭ apartenas dek-kvin aliaj komunumoj. Al Copalillo apartenas entute 57 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12019.
Hermafrodito (helena mitologio)
Mito
Iom poste, ĉe la proksima fonto, al kiu Hermafrodito venis, Salmakis forte brakumis lin, trenis lin al la fundo, kaj, dum ŝi baraktis kun li, ŝi pledis al la dioj, ke ili ne disigu iliajn korpojn, dirante: ”Via rezisto estas vana, kruela viro! Dioj! Faru tiel, ke nenio povos disigi lin de mi, nek disigi min de li”. La dioj koncedis al ŝi ŝian deziron, kaj ambaŭ korpoj kunfandis por ĉiam en unu korpon de duobla sekso.
Copalillo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13747 loĝantojn. El tiuj estis 6469 viroj kaj 7278 virinoj. La komunumo havas surfacon de 898,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 900 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1000 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Hermafrodito (helena mitologio)
Mito
Hermafrodito elpetigis de siaj gepatroj, la dioj, ke ĉiu junulo, kiu banos sin en tiu lago havu la saman sorton: la lago forprenu virecon de ĉiu, kiu banos en ĝi. Tiel koncedis al li la diojn.
77696 Patriciann
Patriciann estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Copalillo
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10683 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8542 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 79,96 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
6719 de la loĝantoj de Copalillo en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3212 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 47,8 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 59,45 % (2211 el 3719 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 33,37 (1001 el 3000 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.