cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Zaida
Geografio
La Zaida estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la komarko Ribera Baja del Ebro, kie ĝi okupas teritorion sude de tiu de Velilla de Ebro. La areo estas tute ĉe la valo de la rivero Ebro kun la loĝloko tute sur la maldesktra bordo de la rivero Aguasvivas, kiu ĝuste tie alfluas en Ebron.
La loĝloko La Zaida mem estas je 55 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro je kurbo de la rivero. Ĝi estas sur 156 msm. La loĝloko mem estas konektita laŭ la ŝoseo A-221 kun Sástago oriente kaj kun pli fora Quinto norde, nome komarka ĉefurbo.
Forfoleda
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Forfoleda kaj Santibáñez del Cañedo, okupas totalan areon de 38,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 192 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 19 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La Zaida
Historio
La loknomo (La) Zaida devenas de la araba vorto زيدة, Zajda, de la propra nomo Zajd toponimiigita al "domo de Zajd". La ekzisto en Aragono de diversaj toponimoj kiuj inkludas la nomon Zajd (ekzemple en Vinaceite, Calaceite, Zaidín, Beceite, Binaced, ktp.), plus la distrikto -iklim- de Zaidún, sugestas setladon de ŝijaistoj de minoritato zajdi' en la distriktoj oriente de Zaragozo.​
Forfoleda
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La Zaida
Historio
La teritorio de La Zaida estis konkerita el islamanoj ĉirkaŭ 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. Post la konkero el islamanoj granda parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon. Ĉefa familio de posedantoj estis Castellot.
Forfoleda
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas kaj gravas ĉefe produktado de vino. Lastatempe rura turismo ekgravis ĉar estas gravaj montarbaroj kiuj altiras piediradon. En la preĝejo rimarkindas du romanikaj kapiteloj.
La Zaida
Historio
La Zaida demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en La Zaida oni malaltiĝis ĝis nunaj 435 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo.
Forfoleda
La urbestro estas de dekstra partio PP.
La Zaida
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Cinco Olivas
Cinco Olivas [zinkoLIbas] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidenta parto de la komarko Ribera Baja del Ebro kies ĉefurbo estas Quinto. Ĝi estas en la oriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Cinco Olivas estas nuntempe komprenebla kiel Kvin Olivoj kaj tio aperas simbole en la municipa blazono, sed fakte, laŭ Joaquín Caridad Arias, la loknomo​ havas rilaton nek kun la nombro kvin nek kun la frukto de la olivarbo, sed ĝi devenas de kelta lingvo kun origina formo *Cink-ollivus komponita de cink- 'militisto' kaj propra persona nomo Ollivus (rilate al mezepokaj Oliverio kaj angla Oliver, ambaŭ de kelta deveno); tio signifus '(Loko de) Olivo la militisto'. Post romaniigo, kiam en la areo jam estis forgesita la kelta lingvo kaj neniu komprenis la iaman signifon, la lokanoj adaptis la loknomon fonetike por atingi sencon kiel "kvin olivoj".
Geografio
Cinco Olivas estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la komarko Ribera Baja del Ebro, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Alborge okcidente kaj tiu de Alforque okcidente; fakte ĝi estas unu el tri malgrandaj teritorioj de tri tre proksimaj vilaĝoj, nome Alborge, Alforque kaj Cinco Olivas. La areo estas tute ĉe la valo de la rivero Ebro kun la loĝloko tute sur la dekstra bordo de la rivero.
La loĝloko Cinco Olivas mem estas je 60 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro tute ene de meandro. Ĝi estas sur 161 msm. La loĝloko mem estas konektita kun La Zaida okcidente kaj Sástago oriente.
Historio
La teritorio de Cinco Olivas estis konkerita el islamanoj ĉirkaŭ 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. Post la konkero el islamanoj granda parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vizitindaĵoj estas baroka preĝejo, olemuelejo kaj fortikaĵo de la 16-a jarcento.
2-Nonila heptanato
2-Nonila heptanato aŭ 2-nonila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj 2-nonanolo. 2-Nonila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Nonila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al 2-nonila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 32 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Montoj de Béjar
La Montoj de Béjar [BEĥar], en hispana sierra de Béjar, estas montaro nordorient-sudokcidenta apartenanta al la Centra Sistemo, en Iberio.
La Montoj de Béjar, kiu formas parton de la Centra Sistemo, estas konsiderata kiel la plej okcidenta sektoro de la sierra de Gredos. Ĝi estas inter la hispanaj provincoj Salamanko, Avilo kaj Cáceres.
En ĝi abundas granito, granodiorito kaj migmatito. Ĝia plej alta pinto estas Canchal de la Ceja (2428 m s. m.) kaj en ties flanko estas la skiejo La Covatilla. En la orienta deklivaro estas la lagetoj de Trampal kaj de la Duko. Ĝi estas separa bariero inter la valoj de la riveroj Jerte kaj Aravalle —oriente, en la provincoj Avilo kaj Cáceres— kaj la nomita «Corredor de Béjar», okcidente, en la provinco Salamanko.
Ĝi estas formata de aliaj subsistemoj kiel la sierra de Candelario, La Covatilla kaj el masivo de Vallejera, Sierra del Carrascal en Medinilla (Ávila), La Hoya kaj El Tejado. Estas du geodezaj vertoj, unu sur Calvitero kaj alia en Cabeza Gorda.
Ordeno de Kanado
La Ordeno de Kanado (Order of Canada; Ordre du Canada) estas la plej alta honoro donita en Kanado. Nur la merito-ordeno de la Brita Ŝtatkomunumo estas pli alta ol ĝi. Membreco de la Ordeno de Kanado ricevas al tiuj kiuj observas la verson de la Epistolo al la hebreoj "Deziras bonon por sia lando". Ekde 1967, la premio ricevis al tiuj kiuj kontribuis dum siaj vivoj al signifa ŝanĝo al pli bonigo de la vivo en Kanado, same kiel al homoj kiuj ne estas kanadaj civitanoj kiuj laboris ĉiujn siajn vivojn por ŝanĝi la mondon al la pli bona. En februaro 2014, ekzistas 6,259 membroj de la Ordeno de Kanado.
La ordeno estas gvidita fare de la Reĝo de Kanado, Karlo la 3-a, kaj la Ĝenerala Guberniestro de Kanado fakte funkcias kiel la kapo de la ordeno (Ĉefa Kunulo). Konsila komisiono rekomendas la kandidatojn por membreco de la ordeno, kaj membreco de la ordeno estas aljuĝita fare de la Ĝenerala Guberniestro.
La ordeno estas gvidita fare de la Reĝo de Kanado, Karlo la 3-a, kaj la Ĝenerala Guberniestro de Kanado fakte funkcias kiel la kapo de la ordeno (Ĉefa Kunulo, Principal Companion). Konsila komisiono rekomendas la kandidatojn por membreco de la ordeno, kaj membreco de la ordeno estas aljuĝita fare de la Ĝenerala Guberniestro.
Starigo-establado
La ordeno estis establita la 17-an de aprilo 1967 fare de reĝino Elizabeto la 2-a, laŭ la konsilo de la Ĉefministro de Kanado tiutempe, Lester Pearson. La ordeno estis inaŭgurita en ceremonio okazigita la 1-an de julio 1967 okaze de la 100-a datreveno de la starigo de la Dominio Kanado. La unua membreco de la ordeno estis aljuĝita al la Guberniestro Ĝenerala de Kanado, Roland Michener, kaj la 7-an de julio el la sama jaro, la membreco de ka ordeno estis aljuĝita al 90 aliaj homoj, inkluzive de Vincent Massey, Louis Saint Laurent, Hugh McLennan, Gabrielle Roy, Donald Creighton, Wilder Penfield, Arthur Lismer kaj Maurice Richard. Tiun saman jaron Michener vizitis Londonon kaj donacis al la reĝino la broĉon de la ordeno, kaj ŝi portis la broĉon por la unua fojo ĉe aŭdienco okazigita en Yellowknife en la Nordokcidentaj Teritorioj en julio 1970. La ordeno estis fakte la unua ordeno unika al Kanado. Antaŭ ĝia establado, civitanoj de Kanado ricevis insignon de la Ordeno de la Brita Imperio (simila al la aliaj kronkolonioj de Britio). Sekve la establado de La Ordeno de Kanado, la Ordeno de Aŭstralio kaj la Ordeno de Nov-Zelando ankaŭ estis establitaj.
Rangoj
Ekzistas tri rangoj en la Ordeno de Kanado: "Kunulo", "Oficiro" kaj "Membro" - en descenda ordo de graveco. Membroj de la ordeno povas esti promociitaj, sed estas kutime ne fari tion en la unuaj kvin jaroj post ricevo de la unua rango.
Kiam la ordeno estis fondita, ĝi havis du rangojn: kunulo kaj membro, kaj aparta medalo nomita la "Medalo de Honoro", kiu estis celita honori eksterordinarajn agojn de braveco. La 1-an de julio 1972, aparta ordeno estis establita - la Ordeno de Honoro de Kanado, sub kiu la Medalo de Honoro estas nuntempe aljuĝita. Kiam tiu ŝanĝo estis farita, la rango de "oficiro" estis aldonita al la Ordeno de Kanado, kaj al iu ajn al kiu estis premiita la Medalo de Honoro ene de la Ordeno de Kanado antaŭ la establado de la Ordeno de Honoro de Kanado, iĝis oficiro en la Ordeno de Kanado, por apartigi la ordenojn.
Kunulo (Companion)
Kunuloj en la Ordeno de Kanado (Companions of the Order of Canada, mallonge CC) estas donita al tiuj, kiuj faris agadojn ĉe la plej alta nivelo por Kanado aŭ por la mondo. Ĉirkaŭ 15 homoj ricevas ĉi tiun insignon ĉiujare, kiam en iu momento estos ne pli ol 165 partneroj (ekskludante honorajn partnerojn). En la 20-a de februaro 2007, ekzistis 168 partneroj en la ordeno, de kiuj kvar estis honoraj partneroj.
Laŭ la statutoj de la ordeno, la Vicreĝo de Kanado (la Ĝenerala Guberniestro) kaj lia geedzo ricevas partnerinsignon sur alprenado de oficejo.
Gros (stacidomo)
Gros estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Donostio en la kvartalo Gros. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe. Ĝi ankaŭ havas servojn de Mezlonga Distanco.
Hindio-Partia Reĝlando
La Hindio-Partia Reĝlando estis regno de la historia regiono Partio fondita de Gondofaro (greke Γονδοφαρης Gondofarēs, Υνδοφερρης Indoferrēs; en la antikva skribmaniero Ĥaroŝti: 𐨒𐨂𐨡𐨥𐨪 Gudafara; 𐨒𐨂𐨡𐨥𐨪𐨿𐨣 Gudafarna), kaj aktiva de la jaro 19 de nia erao ĝis ĉ. 226 de nia erao. Ĉe sia zenito, la reĝlando regis areon kovrantan partojn de orienta Irano, diversajn partojn de Afganio kaj la nordokcidentajn regionojn de la hinda subkontinento (plej de moderna Pakistano kaj partoj de nordokcidenta Barato). La regantoj eble estis membroj de la partia dinastio de Suren, kaj la regno eĉ estis nomita la "Regno de Suren" de kelkaj aŭtoroj.
Ordeno de Kanado
Oficiro (Officer)
Oficiro de la Ordeno de Kanado (Officers of the Order of Canada, mallonge OC) ricevas iu, kiu montris esceptan gradon da talento kaj servo al Kanado. 64 oficiroj estas nomumitaj ĉiun jaron. Ne estas limo al la nombro da oficiroj en la ordeno. En la 29-an de septembro 2005, ekzistis 1,006 oficiroj en la ordeno.
Hindio-Partia Reĝlando
La regno estis fondita en 19 kiam la guberniestro de Drangiana (greke Δραγγιανή, Drangianē, Sakastan, historia parto de la Aĥemenida Imperio) Gondofaro deklaris sendependecon de la Parta Imperio. Li poste farus ekspediciojn al la oriento, konkerante teritorion de la hindiaj skitoj kaj de la Hindogreka regno, tiel transformante sian regnon en imperion. Gravaj ĉefurboj de la imperio estis Kabulo kaj Taksila.
Ordeno de Kanado
Membro (Member)
Membroj de la Ordeno de Kanado ( Members of the Order of Canada, kaj mallongigita CM) ricevas tiuj kiuj faris eksterordinarajn agadojn por Kanado aŭ por kanadanoj sur la loka aŭ federacia nivelo. 136 membroj povas esti akceptitaj al la ordeno ĉiujare, sen ajna limo de la nombro de membroj. Ĝis la 29-an de septembro 2005, la ordeno havas 1 964 membrojn.
Urnieta
Urnieta estas municipo en Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2022.
François Joseph Lefebvre
François Joseph LEFEBVRE [fʁɑ̃swa ʒɔzɛf ləfɛvʁ] (naskiĝis en Rouffach (Alzaco), mortis  en Parizo) estis franca generalo, Marŝalo de la Imperio.
Urnieta
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas urnietarra.
Ordeno de Kanado
La simboloj de la ordeno
La signo de la suvereno (la signo donita de la reĝino) estas en formo de neĝero farita el emajlo kun krono supre. En la centro de la simbolo estas acerfolio farita el rubenoj sur blanka fono. La broĉo de la membroj de la ordeno estas simila al la insigno de la suvereno.
Rajto ricevi la signon
Ĉiuj kanadaj civitanoj rajtas iĝi membroj de la ordeno, kun la escepto de federaciaj kaj provincaj juĝistoj dum ilia oficperiodo.
François Joseph Lefebvre
Lia kariero komenciĝis iom antaŭ la Franca Revolucio dum kiu li batalis en la Armeo de Rejno kaj poste en tiu de Sambre-et-Meuse, kio havigis al li promocion al divizia generalo. Nomumita Marŝalo de la Imperio en 1804, li estis unu el la du honoraj marŝaloj - kun Kellermann - kiujn la imperiestro metis en armeajn postenojn, kaj la sola kiu komandis armean korpuson sur la batalkampoj de la Imperio. Li ankaŭ estas la unua el la marŝaloj de Napoleono kiu akiris dukan titolon pro milita venko, tiun de duko de Dancigo. Farita pajro de Francio fare de la reĝo dum la Unua Resurtronigo, li aliĝis al Napoleono dum la Cent-Tagoj.
Ordeno de Kanado
Konsila Komisiono
La konsilantaro ekzamenas la nomumojn kaj kontrolas ĉu la kandidatoj taŭgas por ricevi la leteron. La Konsilio estas kondukita fare de la Prezidanto de la Supera Tribunalo de Kanado kaj membroj de la Konsilio inkludas la Sekretarion de la Reĝa Konsilio de Kanado kaj la Ministron en pagendaĵo de Canadian Heritage, same kiel la prezidanton de la Reĝa Societo de Kanado kaj la Prezidanto de la Asocio de Universitatoj kaj Kolegioj de Kanado. Ankaŭ, la konsila komisiono havas kvin membrojn de la ordeno kiuj estas nomumitaj de inter la membroj de la ordeno por periodo de kvin jaroj. Se la signo estas donita al persono kiu ne estas kanada civitano, la Vicministro de Eksterlandaj Aferoj de Kanado ĉeestas ĉe la komitataj demandosesioj.
Honoraj nomumoj
Aktuale en 2008, la ordeno donis 20 honorsignojn al homoj kiuj ne estas civitanoj de Kanado:
Rezigno-eksiĝo
Membro de la ordeno povas eksiĝi de la ordeno prezentante sian eksiĝon, skribe al la ĝenerala sekretario de la ordeno. Nur post kiam la signo estas ricevita de la Ĝenerala Guberniestro de Kanado, la eksiĝo efektiviĝas. Tra la jaroj, aktuale en 2022, ses membroj de la ordeno eksiĝis.
Rifuzo
Ĉirkaŭ 1,5% de la kandidatoj por ricevi la insignon de la ordeno rifuzis ricevi ĝin. La ordeno ne publikigas la nomojn de la kandidatoj por ricevi la insignon de la ordeno, tial la identeco de ĉiuj tiuj kiuj rifuzas ricevi la insignon de la ordeno ne estas konata (krom se la kandidatoj publikigis tion). Signifa nombro da tiuj, kiuj rifuzas ricevi la insignon de la ordeno, faras tion pro modesteco, kaj atentigas, ke iliaj sociaj agoj ne estas faritaj por ricevi rekompencon.
Elpelo
La Ĝenerala Guberniestro povas forigi membrojn de la ordeno, laŭ la rekomendo de la Konsila komisiono, kaj ĉi tio se ili kondutis en maniero kiu estas malkonvena por la membroj de la ordeno. Se la konsila komisiono decidas pri tio unuanime, ĝi sendas leteron al la kandidato por publikigo informante lin pri la decido kaj donante al li ŝancon prezenti sian version. Persono de la ordeno devas resendi la insignon al la ordeno, kaj la registaro povas ordenoni al la polico perforte kapti la insignon (kiu estas fakte la posedaĵo de la registaro) se la membro de la ordeno rifuzas resendi ĝin. Aktuale en 2006, nur du membroj estis forpelitaj de la ordeno: Alan Eagleson estis forpelita de la ordeno en 1998 post esti malliberigita rilate akuzoj de fraŭdo kaj rompo de fido, kaj David Ahenakew, indiana ĉefo de Saskaĉevano, estis forpelita de la ordeno en 2002 pro antisemitaj deklaroj.
Touët-sur-Var
(jen france, okcitane Lo Toit, itale Toetto di Boglio) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Urnieta (stacidomo)
Urnieta estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Urnieta en la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
La Tour-sur-Tinée
La Tour-sur-Tinée aŭ pli koncize La Tour (jen france, okcitane La Tor) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Galisancho
Galisancho [galiSANĉo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes. Galisancho estas derivata etimologie el Galindo Sancho, persona nomo de loĝestro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carmeldo, Cartala, Galisancho, Santa Inés y Santa Teresa, okupas totalan areon de 22,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 402 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 350 loĝantojn en la mezo de la 20-a jarcento pro la konstruado de du novaj vilaĝoj sed ekde la 1990-aj jaroj perdis pli ol 400 loĝantojn pro migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Ben Furman
Ben Zwi Hirsch FURMAN (n. la 21-an de septembro 1953 en Helsinko) estas specialisto pri psikiatrio, psikoterapiisto kaj trejnisto de solvorientita psikoterapio. Furman diplomiĝis kiel specialisto pri psikiatrio ĉe la Universitato de Helsinko. Ben Furman estas finna judo.
Furman ankaŭ estas internacie konata eksperto en persona evoluo, teamkonstruado kaj la evoluo de laborkomunumoj. Kune kun Tapani Ahola, Furman evoluigis novajn funkciigadmetodojn en fakoj (reteaming kaj TwinStar), kiuj altiris internacian intereson.
Furman aranĝis intervjuspektaklon sub sia propra nomo ĉe Yle TV1 de 1998 ĝis 2006. En septembro 2009, li komencis gastigi la programon Radioterapeutti en la radia kanalo Radio Suomi.
La Fuente de San Esteban
La Fuente de San Esteban estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. La Fuente de San Esteban estas tradukebla etimologie al La Fontano de Sankta Stefano. Fontano aperas en la suba pinto de la blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Boadilla, La Fuente, Muñoz kaj Santa Olalla de Yeltes, okupas totalan areon de 77,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 270 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Boada, El Cubo de Don Sancho, Buenamadre, Pelarrodríguez (eksklavo), Garcirrey, Martín de Yeltes, Aldehuela de la Bóveda, Martín de Yeltes, Cabrillas kaj San Muñoz. Ĝi distas 57 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Gejuelo del Barro
Gejuelo del Barro [ĥeĤŬElo delBArro] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco.
La Fuente de San Esteban
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Ekde 1887 ĝi iĝis grava centro por fervojoj dum unu jarcento. Ĉe la submunicipo Muñoz, okazis la 21an de Decembro 1978 terura trajnakcidento kiam lokomotivo frapis aŭtobuson kiu estis trapasanta la fervojon. Mortis 32 el kiuj 30 infanoj: Ĝi estis ĝis nun la plej mortiga trajnakcidento okazinta en Hispanio pro surveturado en ĉenivela trapasejo.
Dekila heptanato
Dekila heptanato aŭ dekila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj dekanolo. Dekila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dekila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al dekila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 34 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
La Fuente de San Esteban
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Gejuelo del Barro
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Gejuelo del Barro, Muelledes kaj Valrubio, krom la senhomejoj Calzadilla del Campo kaj La Huérfana, okupas totalan areon de 43,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 38 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 250 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Sepulcro-Hilario, Tamames, Tejeda y Segoyuela, Puebla de Yeltes, Navarredonda de la Rinconada, El Cabaco, Cereceda de la Sierra kaj La Bastida. Ĝi distas 60 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Escatrón
Escatrón [eskaTRON] estas municipo de Hispanio, en la plej suda parto de la komarko Ribera Baja del Ebro kies ĉefurbo estas Quinto. Ĝi estas en la oriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Escatrón mem estas je 78 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro inter du meandroj, kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Martín ĉe ĝia alfluejo en Ebron. Ĝi estas sur 143 msm.
Gejuelo del Barro
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Escatrón
Geografio
La loĝloko mem estas konektita laŭ la ŝoseo A-221 kun Chiprana oriente, laŭ la ŝoseo A-224 kun Castelnou sude, laŭ la ŝoseo A-1404 kun Azaila okcidente kaj laŭ la ŝoseo A-221 kun Sástago norde, kaj de tie kun Alforque, Alborge kaj Cinco Olivas.
Historio
Oni trovis restaĵojn de iama setlejo de iberoj kaj romianoj. Escatrón tiam nomiĝis Skatro, eble derivita de la latina vorto «kastro», alude al kastrumo aŭ militista kampadejo kiu kontrolis la alfluejon de la rivero Martín en Ebron. Ankaŭ visigotoj loĝis tie.
La teritorio de Sástago estis konkerita el islamanoj en 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. En 1182 la reĝo Alfonso la 2-a donis al la monaĥoj de la Ordeno de Cistercianoj la loĝlokon kaj kastelon de Escatrón, por ke ili konstruu kolonion laŭ sia kutimo. Konstruado pluis el la 13-a ĝis la fino de la 14-a kaj komenco de la 15-a jarcentoj. La monaĥoj fakte alvenis tiem ekde 1202. La rilatoj inter la lokanoj kaj la abato de la monaĥejo ne ĉiam estis amikemaj; en 1389 la reĝo Johano la 1-a avertis al la abato "fray" Andrés Monsén ke li devas faciligi aliron al la riverhaveno por la grenkomercistoj de Barcelono kaj Tortosa.
La nomita Verda Kvartalo de Escatrón estas atestilo de la kunvivado de diversaj kulturoj kaj religioj; fakte la nomo aludas al la juda komunumo. La forpelo de la moriskoj de Escatrón okazis en 1610 kvankam, diference de aliaj proksimaj lokoj, la kristana loĝantaro ĉiam estis multe pli multnombra ol la islama, eble pro influo de la kristaniga laboro de la monaĥoj.
Jam en la 19-a jarcento, Escatrón estis kontrolita de la franca armeo en Marto 1809, kaj ekde tiam oni abandonis la monaĥejon ĝis 1814. Dum la karlismaj militoj, la loko estis okupita de karlismaj trupoj en decembro 1835, estre de Añón, kiu postulis monsumon el la lokanoj, sen ataki la ŝtatajn defendantojn rifuĝintajn en la fortikaĵo.​
En la dua duono de la 19-a jarcento alvenis fervojo al Escatrón. En 1865 oni fondis la fervojon Ferrocarril del Príncipe de Asturias, de Zaragozo ĝis Escatrón, cele al komercigo de la karbo produktita en la minbasenoj de Gargallo kaj Utrillas al la rivero Ebro. Sed tio haltiĝis kiam la fervojo alvenis al La Puebla de Híjar (1879); la sektoro el La Puebla de Híjar ĝis Escatrón kaj Caspe, estis konstruita en Oktobro 1893-1894.
Bajo Aragón-Caspe
Bajo Aragón-Caspe [baĥoaraGON-KASpe] (en Esperanto eble Malsupra Aragono-Kaspo, en kataluna Baix Aragó-Casp; oficiale Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp), estas komarko de regiono Aragono, en Hispanio, en la sudorienta pinto de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas ene de la Ebra baseno, kaj oni konsideras ĝin "malsupra" ene de Aragono laŭ la riverfluo ĝuste antaŭ ties eniro en Katalunio.
Escatrón
Historio
En la 20-a jarcento, la militista puĉo de 1936 rezultis en konsekvencoj en Escatrón ekde la unuaj tagoj de la milito, ĉar meza de Aŭgusto milicaj kolonoj devenaj de Barcelono okupis la urbon kaj starigis kolektivisman reĝimon, estante Escatrón sub la kontrolo de la Regiona Konsilantaro de Defendo; nur preskaŭ du jarojn poste, nome la 12an de Marto 1938 al armeo de Franco konkeris la lokon.
Bajo Aragón-Caspe
Ĝia ĉefurbo estas Caspe.
Escatrón
Historio
Meze de la 20-a jarcento, oni konstruis en la municipo termoelektran centralon kaj minfervojon cele al uzado de lignito el Andorra kaj Escucha, kiu funkciis el 1953 ĝis komenco de la 1980-aj jaroj. Paralele oni konstruis Poblado, nova loĝeja kvartalo. La elekto de Escatrón por la instalado de tia centralo rilatis al la ebloj de akvodisponeblo, necesa por la funkciado de la centralo. Post la fermo de la centralo kiu konsumis karbon, en 2006 oni konstruis du novajn centralojn de kombinita ciklo.
Bajo Aragón-Caspe
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 6 municipojn:
Geografio
En tiu komarko estas la Akvorezervejo de Mequinenza en la rivero Ebro, kromnomita "maro de Aragono" pro sia grando. Parto de la komarka teritorio estas okupata de la Natura Rezervejo de "Saladas de Chiprana".
Escatrón
Historio
Escatrón demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, sed en Escatrón oni plialtiĝis el ĉirkaŭ 2 000 loĝantoj al inter 3 000 kaj 3 500 pro la konstruado de la unua centralo en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, sed poste kiel ĉe aliaj samregionaj lokoj oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 156 (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo.
Bajo Aragón-Caspe
Geografio
Ĝi limas norde kun la komarkoj los Monegros kaj Bajo Cinca, okcidente kun la komarkoj Ribera Baja del Ebro kaj Bajo Martín, sude kun Matarraña kaj Bajo Aragón kaj oriente kun la provincoj Ilerdo kaj Taragono. Ĝia teritorio estas ĝenerale ebena sur la baseno de la rivero Ebro. Foje oni inkludas tiun komarkon ene de la historia Malsupra Aragono.
Escatrón
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. La ĉefa rimedo rilatis al la produktado de elektro, dum la iama agrikulturo tute dekadencis; el ĝia areo, nur 9,7% transformiĝis por irigacio, kaj la ĉefaj kultivoj estas cerealoj kaj olivarboj.
El vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo kun renesancaj kapeloj kaj grava ĉefretablo el alabastro de komenco de la 17-a jarcento devena de la apuda Monaĥejo de Rueda; la ermitejo de Santa Águeda kun mudeĥareca sonorilturo; la Sanktejo de Sankta Francisko Ksaviero, nome iama preĝejo de jam malaperinta konvento, aktuale ruina, de kiu konserviĝas nur parto de la preĝejo en kiu elstaras la du ĝemelturoj ĉe la iama pordego, dum tute estas malaperinta la klostro; el restaĵoj de la murego konserviĝis nur la Arko de Santa Águeda, nun kovertita en kapelo; blazondomo Casa de los Abades; la Malnova Ponto super la iama fluejo de la rivero Martín; la karlisma gvatoturo El Mocatero; la gotik-renesanca Monaĥejo de Rueda kaj ties hidraulikaj instalaĵoj, la domo de la boatisto kaj aliaj naturaj lokoj ĉe la rivero.
Bajo Aragón-Caspe
Geografio
Ekonomie gravas agrikulturo sur fekunda valo de la rivero, kaj sekva nutrindustrio, nome vinproduktado kaj ĉefe de olivoleo.
La orientaj municipoj Fabara, Fayón, Maella kaj Nonaspe havas la katalunan kiel propran lingvon, tio estas, ili apartenas al la lingva areo konata kiel Aragona Strio. La pli okcidentaj municipoj Caspe kaj Chiprana estas hispanlingvanoj.
Andoain
Andoain (Andoain, Andoáin) estas municipo en Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2020.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas andoaindar.
Garcihernández
Garcihernández estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes. Garcihernández derivas etimologie al García Hernández, persona nomo de loĝestro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj El Pardo, Garcihernández, La Lurda, Jemingómez, Matamala, La Cida, La Granja kaj Azud de Villagonzalo, el kiuj la tri lastaj senhomejoj, okupas totalan areon de 47,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 469 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 540 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 31 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
30436 Busemann
30436 Busemann estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Garcihernández
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo; tiukadre la 23an de Julio 1812, unu tagon post la Batalo de Arapiles okazis nova bataleto ĉe Garcihernández.
30436 Busemann
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĝermanan svison Henner Busemann profesoron pri kosmokemio ĉe la ETH Zuriko, Svislando. Li studas la en meteorŝtonoj por malĉifri ties historion, kun la kerna celo plibonigi nian komprenon pri la formiĝo kaj la evoluo de la Suno kaj de la planedoj de la sunsistemo.
Garcihernández
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Andoain (stacidomo)
Andoain estas fervoja stacidomo situanta en la hispana municipo Andoain en la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Toudon
(jen france, okcitane Todon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Andoain-Centro (stacidomo)
Andoain-Centro estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Andoain en la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Golpejas
Golpejas [golPEĥas] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma. Golpejas estas derivata etimologie el Vulpejas, tio estas vulpinoj. Vulpo videblas en la supra duono de la blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 11,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 154 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 23 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Garcirrey
Garcirrey estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Garcirrey estas derivata etimologie el García Rey, tio estas García (plej ofta familinomo en Hispanio) kiel loĝestro nome de la reĝo (rey).
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alcornocal, Ardonsillero, Berrocalejo, Casasola, Garcirrey, Moral de Castro, Valdelama, Vilvis kaj Villarejo, tiu lasta senhomejo, okupas totalan areon de 84,25 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 69 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Galinduste
Galinduste estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparoj Aguas de Sta. Teresa kaj Tierras del Tormes. Galinduste estas derivata etimologie el Galindo Yuste, persona nomo de loĝestro.
Thiéry
(jen france, okcitane Tièri) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Galinduste
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Galinduste, Gutiérrez Velasco Álvarez, Andarromero kaj Martín Pérez (ĉiuj nomoj de senjoroj), la du lastaj senhomejoj, okupas totalan areon de 31,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 440 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Veĉirnij Kut (stacidomo)
Veĉirnij Kut (Вечірній Кут) estas fervoja stacio en Krivij Rih (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
Antoine Waechter
Antoine WAECHTER (naskiĝis en Mulhouse, Haut-Rhin) estas franca politikisto de ekologia tendenco.
Théoule-sur-Mer
(jen france, okcitane Teula de Mar aŭ simple Teula) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Le Tignet
(jen france, okcitane Lo Tinhet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Galindo y Perahuy
Galindo y Perahuy estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo La Armuña. Galindo y Perahuy estas tradukebla al Galindo kaj Perahuy, du personaj nomoj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj El Encinar, Escobos, Galindo y Perahuy, La Rad, Miranda de Pericalvo, San Benito de la Valmuza, Campo Charro, Pericalvo kaj Torre de Martín Pascual, krom la senhomejoj Santo Tomé de Colledo kaj San Justo de Valmuza, okupas totalan areon de 44,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 703 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la 1990-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ĝia proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Sulfurigita papero
Sulfurigita papero, fornopapero, buterpapero aŭ simple vegetala papero, estas vegetaldevena papero traktita kemie por ŝtopi la porojn de la celulozo kaj tiel malpermeabligi ĝin kaj oni faras ĝin rezistaj al la altaj temperaturoj de hejma forno. Ĝi havas kiel ĉefa trajto estis neadherema (la manĝaĵoj ne adheras sin al ĝia surfaco), kaj pro tio oni uzas ofte en kuirado de manĝaĵoj kiuj devas esti kuiritaj en forno kiel por ekzemplo: biskvitoj, picoj, volvaĵoj ktp. La sulfurigita papero povas rezisti temperaturojn de ĝis 220 °C proksimume, kaj oni devas zorgi, ke ĝi ne venu al rekta kontakto kun varmofontoj.
Galindo y Perahuy
Limas kun loĝlokoj Rollán, Carrascal de Barregas (eksklavo), Parada de Arriba, Barbadillo, Doñinos de Salamanca kaj Calzada de Don Diego. Ĝi distas 20 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Sulfurigita papero
Temas pri papero kies esenca trajto estas malpermeableco al la grasaj korpoj kaj same alta rezistado al malsekeco kaj bona malpermeableco kaj rezistado kontraŭ la desintegrado per akvo, eĉ dum boligado. La malpermeablecon oni akiras pasigante la paperfolion dum kelkaj sekundoj tra banado en koncentrita sulfuracido (75 %, 10 °C) kaj posta forigo de la acido pere de lavado. Kontakte kun la acido, la celulozo transformiĝas parte en hidrocelulozo, gelateneca materialo kiu ŝtopas la porojn de la papero kaj faras ĝin malpermeebla.
Galindo y Perahuy
Estas restaĵoj de Prahistorio kaj de vetonoj, sed la setlejoj mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Kantono Champagne-en-Valromey
La kantono Champagne-en-Valromey ( canton de Champagne-en-Valromey) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 14 komunumoj. Ĝi havis entute 5 115 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Champagne-en-Valromey.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Champagne-en-Valromey la jenaj 14 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Champagne-en-Valromey malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Champagne-en-Valromey ĉiuj fariĝis parto de la nova kantono Plateau d'Hauteville.
Fabien Roussel
Fabien ROUSSEL (naskiĝis en Béthune) estas franca politikisto.
Membro de la Franca Komunista Partio (PCF), li estas parlamentano por la dudeka balotdistrikto de Nord ekde 2017 kaj nacia sekretario de PCF ekde 2018. Li estis nomumita kiel kandidato de la partio por la Prezidanta baloto de 2022 en Francio.
Tom Robbins
Tom ROBBINS (naskiĝis la 22-an de julio 1936) estas eminenta usona verkisto.
Liaj verkaĵoj havas kompleksajn, sovaĝajn intrigojn kaj multoblajn partiintrigojn. Lia plej rimarkindaj verkaĵoj estas "seriocomedies" (ankaŭ konataj kiel "komedia dramo"). Eble lia plej fama verkaĵo estas Even cowgirls get the blues (Eĉ vakerinoj trafas la bluson), kiu en 1993 estis adaptita al samnoma filmo reĝisorita de Gus Van Sant kaj ĉefrolita de Uma Thurman.
Vivo
En 1954 li studis ĵurnalismon ĉe la Vaŝingtona Universitato en Lexington sed foriris pro disciplinaj problemoj. Li translokiĝis al Novjorko kaj provis verki poezion. Li aliĝis en la aerarmeo kaj servis tri jarojn en Koreio. Li revenis al Virginio en 1960, kie li ekzamenis artlernejon.
Li translokiĝis al Seatlo por majstraj studoj ĉe la Lernejo de malproksimorientaj studoj. Tie li laboris kiel ĵurnalisto. En 1970 li translokiĝis al La Conner, ankaŭ en Vaŝingtonio, kaj de tiam daŭre loĝas tie.
Robbins estis proksima amiko de Terence McKenna, kies influo sur li estas evidenta en kelkaj el liaj verkaĵoj, kaj li admiras Oŝon, la baratan mistikan guruon.
Kolektoj
Wild Ducks Flying Backward (2005) —
Traverse City (Miĉigano)
Traverse City (/ˈtrævərs ˈsɪti/ aŭ surloke /ˈtrævər.sɪti/) estas urbo en la usona subŝtato Miĉigano. Ĝi estas la kantona sidejo de la kantono Grand Traverse, kvankam malgranda parto etendiĝas al la kantono Leelanau. Ĝi estas la plej granda urbo en la 21-kantona regiono Norda Miĉigano. La loĝantaro estis de 14 674 personoj en la popolnombrado de 2010, kaj 143 372 en la mikropola areo de Traverse City.
La areo de Traverse City estas la plej granda produktanto de acidaj ĉerizoj en Usono, kalkulita en 2010. Je la epoko de la ĉerizrikoltado, la urbo gastigas la ĉiujaran semajn-longan festivalon National Cherry Festival en la unua kompleta semajno de julio, kio altiras proksimume 500 000 vizitantojn ĉiujare. La ĉirkaŭa kamparo produktas ankaŭ vinberojn, kaj estas unu el la centrojn de vinproduktado en la Usona Mez-Okcidento. Turismo, kaj somere kaj vintre, estas alia ŝlosila ekonomia sektoro. La areo de Traverse City enhavas variajn naturajn altiraĵojn, kiel nesalakvajn strandojn, vitejojn, Nacian Lagobordon, deklivajn areojn por skiado, kaj nombrajn us arbarojn. En 2009, TripAdvisor nombris Traverse City en la dua rango de malgrandaj urbetoj kiel veturdestinado en Usono. En 2012, la urbo estis listigita inter la 10 plej bonaj lokoj por retiriĝi en la lando fare de country by U.S. News & World Report.
Zoë Tauran
Zoë Tauran (Roden Nederlando, 31-an de marto, 1997) estas nederlanda kantistino de moluka deveno. Krom ŝia kariero kiel kantistino, ŝi ankaŭ havas sukceson en la socia amaskomunikila platformo TikTok, kie ŝi disaŭdigas sian muzikon kaj atingas vastan aŭdantaron.
Biografio
Zoë partoprenis televidprogramon The Voice Kids en 2012, sed akiris la unuan famon kiam ŝi partoprenis en la talentkonkurso Holland's Got Talent en 2014 kiel parto de la knabingrupo TP4Y. La grupo daŭrigis rekte per la koncertaj spektakloj de la programo post sia aŭdicio, poste akirante trian lokon. Ili publikigis la kantojn "Kisses" kaj "La La Love", sed disiĝis en 2018 sen gajni grandan sukceson.
Zoë plueniris kiel soloartisto kaj povus esti aŭdita en kelkaj trakoj kun artistoj kiel ekzemple Jonna Fraser kaj Bilal Wahib. Kun Fraser ŝi jam atingis la Single Top 100 en 2017 kun la kanto "Solo bent". En 2022 ŝi trarompis kun la kanto "Solo", kunlaboro kun Bilal Wahib. La kanto estis kvar semajnojn en la Supraj 40, kaj ŝi ricevis platenan diskon por tiu kanto. Tio estis sekvita per remiksaĵo de la kanto Amazin' de Idaly, kune kun Ronnie Flex, kaj "Use me", kunlaboro kun Frenna, pro kio ŝi gajnis oran diskon. Ŝi ankaŭ kunlaboris kun Kris Kross Amsterdam kaj Ronnie Flex en la kanto "Adrenaline".
En 2023, Zoë publikigis sian unuan solludan unuopaĵon, "Therapie". La kanto temas pri ŝia lastatempa trarompo kaj ankaŭ sukcesis atingi lokon en la furorlisto. Ŝi dividis la unuajn fragmentojn de Therapie en sia TikTok-konto antaŭ ol ĝi estis oficiale publikigita, aldonante la popularecon de la kanto.
Kantono Coligny
La kantono Coligny ( canton de Coligny) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 9 komunumoj. Ĝi havis entute 6 802 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Coligny.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Coligny la jenaj 9 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Coligny estis kreita en 1833, kaj situis en la arondismento Bourg-en-Bresse
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Coligny malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Coligny estis dispartigitaj inter novaj kantonoj.
Csilla Gyémánt
[djEmAnt ĉila], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Gyémánt Csilla estis hungara teatrohistoriisto, instruisto, altlerneja instruisto, membro de Societo Dugonics. Ŝia origina familia nomo estis Pintér, ŝia alia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Gyémánt Ivánné.
Csilla Pintér naskiĝis en Szentes, ŝi mortis  en Szeged.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Attila József. Post la diplomo ŝi estis instruisto en bazlernejo en Szeged. Ekde la 1970-aj jaroj ŝi okupiĝis ankaŭ pri teatrokulturo en Szeged. Ŝi doktoriĝis en la universitato en 1979. En 1988 ŝi komencis instrui ankaŭ en Pedagogia Altlernejo Gyula Juhász, en la sekva jaro ŝi atingis la instruan rangon lektoro, en 1995 docento. Ŝi estis signifa rolanto de kultura vivo en Szeged.
Ŝi edziniĝis jam dum la studentaj jaroj. Ŝi ricevis memormedalojn aŭ premiojn inter 1997-2008.
Utelle
(jen france, okcitane Uelhs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Náměšť nad Oslavou
Náměšť nad Oslavou (Namiest, Namiest an der Oslawa, ĝis la jaro 1900 Náměšť) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Vysočina, distrikto Třebíč 20 km oriente de Třebíč sur rivero Oslava. En ĝi havis. Konsisto de la urbo estas partoj Jedov, Otradice kaj Zňátky.
Historio
La unua skribmencio pri la urbo de venas el la jaro 1234.
Memorindaĵoj
Proksime situas ankaŭ municipo Kralice nad Oslavou kun monumento de Kralice.
Undekila heptanato
Undekila heptanato aŭ undekila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj undekanolo. Undekila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Undekila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al undekila grupo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 36 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.