cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kamboĝo
Ekonomio
En 1999, post sinsekvaj 30 jaroj da militado, la ekonomio progresis danke al la realigitaj reformoj, atingante fine de tiu jaro kreskadon de 5%. Malgraŭ la severaj inundadoj, la MEP kreskis je 5% sekvajare, je 6,3 % en 2001 kaj je 5,2 % en 2002. En 2005 registriĝis kreskado je 13,5%.
Turismo estis la industrio kiu plej kreskis en Kamboĝo ekde 2000. De 154,000 eksterlandanoj kiuj vizitis la landon 1993, estis transirata al 1.700.000 m en 2005, ĉirkaŭ 20% pli ol pasintjare. ILi foruzis 1.400 milionojn da usonaj dolaroj.
Antaŭnelonge estis trovita gas- kaj petrolrezervejoj siaj teritoriaj akvoj.
Kvankam ĝi havas solidan kreskadon, la disvolvo de la ekonomio je longa limtempo post jardekoj de milito estas granda defio. La loĝantaro ne havas edukaliron ĉefe en la kamparo, kaj suferas la kronikan mankon de baza infrastrukturo. La lando ankaoraŭ estas en siapostmilita periodo kun ĉiuj ĝiaj aldonaĵoj kiel malriĉeco, senlaborado kaj epidemioj. La ekspluatado kaj la infana prostituado estas akraj problemoj en kelkaj regionoj de la lando.
La koruptado kaj manko kaj de infrastrukturo kaj de kvalifikitaj profesiuloj estas gravaj balastoj en la kamboĝa labormerkato.
Kamboĝo estas lando cefe agrikultura. Ties precipa kulturplanto estas rizo. Fiŝkaptado en enlandakvoj estas grava ekonomia riĉofonto. Produktpovo de rivero kaj lago Tonle Sap estas la plej alta en la mondo. La ĉefa fiŝkapta periodo okazas dum decembro, januaro, februaro. Pitoreskan trajton de la Kamboĝa pejzaĝo konsistigas la ĉiea ĉeesto de la sukerpalmarbo thnot. Kun trunko rekta aŭ iomete kurba striata trunkoŝelo, kaj bula kvasto de rigidaj palmoj olivverdkoloraj. Tiuj palmoj utiligatas por konstruo de la domoj; el trunko oni faras la trabojn, kaj pargeterojn.
Loĝantaro
Kamboĝo estas etne homogena, kun pli ol 90% de la loĝantaro de la kmera etno. La naciaj malplimultoj konsistigas la 3% de la tuta loĝantaro. La ĉamoj, islamanoj, estas la malplimulta etno plej grava. Aliaj tribaj malplimultoj loĝas en la altaj regionoj kaj arbaroj. En la lando ankaŭ ekzistas etaj grupoj de ĉinoj kaj vjetnamoj.
La oficiala lingvo estas la kmera, ano de la subfamilio mon-kmera de la grupo de aŭstralaziaj lingvoj.
La ĉefa religio estas budhismo teravado.
Kulturo
La kulturo disvolvita kaj disigita tra la Kmera Imperio multe influis la kulturojn kaj de Laoso kaj de Tajlando.
La nuna kamboĝa kulturo esta rekta heredanto de la kulturo de la Angkora Imperio. Tial, la religia komplekso de la angkoraj temploj estas konsiderataj kiel parto de la nacia identeco.
La du militjaroj, la franca koloniigado, la kamboĝa diasporo en Usono, Aŭstralio, Ĉinio, Japanio kaj Barato ankaŭ influis en la kreado de la nuntempa kamboĝa kulturo.
La Kamboĝa kuirarto havas fortan influon de la ĉina kaj hinda kuirartoj, sed ankaŭ de la nutraĵo por la plej fruaj loĝantoj de Sudorienta Azio.
Esperanto
En Kamboĝo ekzistas Kamboĝa Esperanto-Asocio kaj turisma agentejo kiu uzas Esperanton (vidu sub 'eksteraj ligiloj')
Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 23-an ĉapitron "Fabelo el Kamboĝo" al komentoj pri la lando. Poste ŝi rakontas pri kiel "Ili Volis Sekigi la Maron".
Ricardo Cavalcante Ribeiro
Ricardo Cavalcante Ribeiro (n. ) estas brazila futbalisto, kiu ludis kiel defendanto en la teamoj CFZ do Rio, Juventude kaj Joinville.
Li futbalis krome en la Japana Ligo, nome ĉe Kashima Antlers, Vegalta Sendai, Sanfrecce Hiroshima kaj Kyoto Purple Sanga.
52337 Compton
52337 Compton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Ĝi ŝajnas esti en orbita resonanco 1:6 kun Venuso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona fizikisto Arthur Holly Compton (1892–1962), kiu malkovris la Kompton-efikon, konfirmo de la partikla eco de la elektromagneta radiado. Li ricevis la Nobel-premion pri fiziko 1927 kun C. T. R. Wilson.
Hubert Ferez
Hubert FEREZ (ferez) (naskiĝis la 15-an de marto 1896 en Voyenne, apud Laon - mortis meze de septembro 1977 en Nico, Francio), estis franca instruisto, unu el la plej viglaj propagandistoj de Esperanto en Francio.
Li starigis kaj prezidis dum 10 jaroj la Orientfrancan Federacion. Loĝante en Strasbourg, li faris sian tutan eblon por komprenigi al la germanlingvuloj la animon kaj kulturon de Francujo, kaj tiamaniere labori por la paco, per interpenetrado de tiuj ambaŭ civilizacioj. Li Kreis la plej gravan Esperantan propagando-gazeton, en granda formato: La Tribune Espérantiste, redaktita en franca lingvo (20.000 ekzempleroj). Li laboris por ke en ĉiu nacio stariĝu simila organo nacilingva grandformata. Li kreis la Asocion Groupement Espérantiste de l' Enseignement kaj Les Légions Espérantistes, kaj fondis la organizon de tiuj Asocioj sur nova fundamento: neniam okazas balotoj; estas nur direktantoj, kiuj administras, kaj anoj, kiuj subtenas ilian agadon; neniuj statutoj; neniuj diskutoj.
Villa Unión (Meksiko)
Villa Unión estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Unión. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05037.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6138 loĝantojn. El tiuj estis 3122 viroj kaj 3016 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1540,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 380 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5485 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,018 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 4658 personoj apartenis al la katolika religio kaj 303 personoj al la protestantisma religio. 64 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 107 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Bois Briard (Tramtrajno en Francilio)
Bois Briard estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta en Courcouronnes, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ilustrita Biblioteko
Ilustrita Biblioteko estas serio de kajeroj eldonita de Heroldo de Esperanto en Horrem apud Kolonjo en formato 18x12 1/2 cm en 1927 kaj 1928. Serio I enhavas rakontojn pri la "Oriento" (1927), Serio II pri la "Maro" (1928). Ambaŭ serioj havas po 5 kajeroj.
Internacia Helpo-Tago al Viktimoj de Torturoj
Internacia Helpo-Tago al Viktimoj de Torturoj - ĉiujara internacia festo celebrata la 26-an de junio, starigita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj en 1997 (rezolucio 52/149 el la 12-a de decembro) laŭ peto de Ekonomia kaj Socia Konsilio.
''Torturoj estas krimo lume de la internacia juro. Malpermeso de aplikado de torturoj estas absoluta kaj unusignifa. Neniu el tiaj cirkonstancoj kiel milito, terorisma atako, manko de interna politika stabileco aŭ ajna alia escepta situacio, povas esti senkulpigo por uzo de torturoj''.
— aŭtoro, Ban Ki-moon
La dato ne estas hazarda. Ĝi memorigas ekvalidon de la Konvencio pri malpermeso de tortur-uzado kaj alia kruela, nehoma aŭ humiliga traktado, voĉita en 1984.
Festado de la Tago celas apogon de la agado por elimini torturojn kaj efika realigo de la decidoj de Konvencio. Ĝin partoprenas interalie Internacia Konsilio de Rehonorigo de Tortur-Viktimoj (IRCT) fondita en 1985 fare de la dana kuracistino Inge Genefke kaj Amnestio Internacia, agantaj en pluraj landoj.
Sussex
Sussex [Saseks] estas graflando (regiono) en suda Anglio, ĉirkaŭ la urbo Brighton. Sussex estas unu el la 39 tradiciaj graflandoj de Anglio. Hodiaŭ ĝi estas dividita administre je subregionoj West Sussex (1989 km², ĉefurbo Chichester), East Sussex (1759 km², ĉefurbo Lewes) kaj la areo de urbo Brighton and Hove, kiu estas ekde 1997 memstara urbodistrikto. Sussex limas norde al Surrey, nordoriente al Kent, okcidente al Hampshire kaj sude al manika markolo. Ĝis 1974, Sussex estis ceremonia graflando, post tiam la funkcion transprenis West Sussex kaj East Sussex.
La nomo signifas Suda areo de la saksoj kaj estas ekde 477 dokumentita. La reĝlando Sussex estis malgranda reĝlando de la anglosaksoj, sed venis en la 8-a jc. sub regadon de la najbara reĝlando Wessex, en kiu ĝi disvolviĝis en 823. La kontraŭsituanta Normandio havis kun Sussex jam antaŭ la invado de 1066 intensajn kontaktojn. Hastings, la loko de la decida batalo situas en tiu areo.
La hodiaŭa Sussex estas grandparte ebena, kun montetaj ĉenoj kiel South Downs kaj Weald kiel plej granda altaĵoj. La riveroj estas mallongaj kaj ne gravaj. Ĝi situas apud la marbordo, kiu donas gravan ekonomian faktoron por la graflando. Krom Brighton, ankaŭ Bognor Regis kaj Eastbourne estas gravaj maraj banlokoj. En la landinterno regas ĉefa fruktokultivado kaj bovobredado.
La plej grandaj urboj de Sussex estas Burgess Hill, Brighton, Chichester, Crawley, Eastbourne, Hastings, Haywards Heath, Lewes kaj Worthing.
Chotěšov (distrikto Litoměřice)
Chotěšov (Chotieschau) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Ústí nad Labem, distrikto Litoměřice, troviĝanta proksimume 8 km sude de Lovosice. En la vilaĝo loĝas.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1057.
Fekundeco
Fekundeco estas la kapablo de organismoj krei posteulojn. La vorto same validas por plantoj kaj fungoj kiel por bestoj inter ili homoj. La fekundeco estas koncepto tre profunde enradikiĝinta en la kultura historio de la homaro. En du dimensioj ĝi rilatas al la pluvivo de la homaro:
Malfekundeco
Malfekundeco (aŭ neologisme "sterileco") estas la kontraŭaĵo de fekundeco.
Giuseppe Zappella
Giuseppe Zappella (n. ) estas itala futbalisto. Li ludis kiel defendanto por teamoj kiel Milan, Como, Monza, Avellino, Viterbese, Catanzaro, Vis Pesaro, Alessandria kaj Cuneo.
Li futbalis krome en la Japana Ligo ĉe Urawa Reds.
Teri Hatcher
Ŝi estis listigita ofte en la 2000-aj jaroj en diversaj versioj de la plej seksallogaj virinoj en la mondo.
Je Aprilo 2006, Hatcher estis unu el la plej tiom multe pagita televidaktorino en Usono, laŭinforme ricevante 285 000 usonajn dolarojn por ĉiu epizodo de Desperate Housewives. Tiun jaron ŝi estis unu el la tri nomumitaj por la premio al la Favorita Televidistino per Popola Elekto kaj estis denove nomumita por Ora Globo kiel Ĉefaktorino en televida komedia programo. En Majo 2006, ŝi publikigis sian unuan libron, Burnt Toast: And Other Philosophies of Life.
Ŝajne en la fino de Desperate Housewives la kolegaj kunaktorinoj, nome Eva Longoria, Felicity Huffman, Marcia Cross, kaj Vanessa Williams ne amike rilatis al Hatcher.
Pettoranello del Molise
Pettoranello del Molise estas komunumo de Italio.
Demografio
Pettoranello del Molise havas proksimume 166 mastrumadajn unuojn. La nombro da loĝantoj dum la periodo 1991-2001 altiĝis per 7,8% kaj dum la periodo 2001- 2011 per 7,2% laŭ la ĉiudekjara popolnombrado de ISTAT.
Chotiměř
Chotiměř (Ĥotjimnjerĵ) estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. En la vilaĝo loĝas 283 loĝantoj (2009).
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1406.
(15701) 1987 RG1
(15701) 1987 RG1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Roza Otunbajeva
Roza Isakovna OTUNBAJEVA aŭ Roza OTUNBAJEVA (kirgize kaj ruse en cirila alfabeto Роза Исаковна Отунбаева; naskiĝinta la 23-an de aŭgusto 1950) estas prezidantino de Kirgizio, elektita post la protestoj kiuj rezignigis la ĝistiaman prezidenton Kurmanbek Bakijev kaj post la Interetna insurekcio kontraŭ uzbekoj en Kirgizio en 2010. Ĝis regula parlamenta baloto ŝi en 2010 ankaŭ funkciis kiel estro de la provizora registaro de Kirgizio, do aldone al la prezidanta posteno plenumis la funkcion de ĉefministro. Antaŭ tio ŝi estis ministrino pri eksteraj aferoj de sia lando kaj estro en la parlamento de la opozicinta Socialdemokratia Partio de Kirgizio.
La 30-an de novembro 2010 anonciĝis ke ŝia sampartiano Almaz Atambajev, kiu en 2007 jam dum 8 monatoj estis kirgizia ĉefministro, en registara koalicio el la Socialdemokratia Partio de Kirgizio kun la partioj Ata Meken kaj Respublika transprenas la postenon de ĉefministro, dum Roza Otunbajeva daŭre restas ŝtata prezidentino. Post baloto de oktobro 2011, Almaz Atambajev transprenis de ŝi la prezidantan postenon.
Jales (mikroregiono)
La mikroregiono de Jales estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 23 municipojn.
Stereoskopio
Stereoskopio (nomata ankaŭ stereoskopiko, aŭ stereobildigo) estas tekniko por krei aŭ plibonigi la iluzion de profundeco en iu bildo per rimedoj de stereorigardo pere de duokula rigardo. La vorto stereoskopio derivas el la greka στερεός (stereos), signife 'firma, solida', kaj σκοπέω (skopeō), signife 'rigardi, vidi'.
Laŭ Francisko Azorín Stereo-grafio estas Arto desegni k. priskribi geometriajn figurojn sur ebeno. Li indikas etimologion el la greka stereos + graphos (solido priskribo). Kaj li aldonas la terminojn stereometrio, stereodinamiko, stereofotografio, stereofotogrametrio, stereokromio, stereoskopio, stereostatiko, stereotipio.
Alila dubromoacetato
Alila dubromoacetato aŭ C5H6Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun alila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Alila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Stanley Matthews
Stanley MATTHEWS (naskiĝis la 1-an de februaro 1915 en Stoke-on-Trent, mortis la 23-an de februaro 2000) estis brita futbalisto.
Li estas konsiderata unu el la plej talentaj Britaj futbalistoj el la tuta historio, kaj dum lia kariero li kolektis multajn rekordojn.
Li estis la plej aĝa futbalisto kiu iam ajn ludis por la Angla nacia teamo, ludante sian lastan matĉon por ili je la aĝo de 42 jaroj, en 1957. La unua fojo kiam li ludis por Anglio estis en 1934, nekredeble 23 jarojn antaŭe! Entute li ludis en 54 oficialaj matĉoj por Britio, farante 11 golojn. Li retiriĝis de Brita profesia futbalo kiam li estis jam 50-jara, en 1965, kaj ankaŭ tio reprezentas rekordon. Matthews estis vegetarano kaj neniam trinkis alkoholon, kaj eble tio helpis lin resti en bona fizika kondiĉo ĝis tiu aĝo.
Matthews ludis ĉefe por la teamoj Stoke City kaj Blackpool F.C. dum sia kariero. Li estis konata kiel ege genia driblanto. Li ankaŭ estis tre honesta ludisto, kiu neniam ricevis flavan karton dum ludo malgraŭ la fakto ke li ludis pli ol 700 matĉojn en la Brita Ĉampioneco.
Matthews havis la okazon ludi en la Futbala Mondpokalo en du okazoj, en 1950 kaj en 1954, kiam Britio atingis la kvaron-finalon.
En 1956 li ankaŭ ricevis la unuan premion kiel Eŭropa futbalisto de la jaro.
Ĉi tiu rimarkebla figuro daŭre ludis en ne-oficialaj futbal-ludoj ĝis li estis pli aĝa ol 60.
Osterburg (Altmark)
Osterburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La 30-an de junio 2009 la antaŭe sendependaj komunumo Ballerstedt, Düsedau, Erxleben, Flessau, Gladigau, Königsmark, Krevese, Meseberg, Rossau kaj Walsleben, kiuj ĝis tiam konsistigis administran komunumaron nomatan Verwaltungsgemeinschaft Osterburg, aliĝis al la hansa urbo Osterburg.
Teregova
Famuloj
En Teregova naskiĝis hungara ministro.
Yeste
Yeste [ĜESte] estas municipio en la Provinco Albaceto, Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kun areo de 511,22 km². Ĝi apartenas al la komarko Sierra del Segura en la sudokcidento de la provinco. Estas je 877 msm kaj je 132 km de Albacete (tra Hellín), je 34 km de Elche de la Sierra kaj je 69 km de Hellín.
Yeste havas 2 657 loĝantojn (2019) kun denseco de nur 5,36.
La plej grava ĵusa okazaĵo estis arbara incendio de 1994, kun unu mortinto kaj 12 500 hektaroj perditaj (14 000, depende de la informofonto), kiu tuŝis ankaŭ la municipon Molinicos kaj ege malfacilis la rekuperadon ne nur ekonomian sed ankaŭ demografian.
Loko
La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Segura kaj limas norde kun Cotillas, Riópar kaj Molinicos; oriente kun Elche de la Sierra kaj Letur; sude kun Nerpio kaj Santiago-Pontones (tiu de la Provinco Ĥaeno; okcidente, kun Segura de la Sierra kaj Siles (ambaŭ, de la Provinco Ĥaeno).
Submunicipoj
Yeste estas municipa ĉefurbo kaj estas formata de 13 submunicipoj. Siavice tiuj estas formataj de pli malgrandaj domaroj. Enkalkulante ĉiujn domarojn, Yeste havas pli ol 100.
La submunicipoj estas la jenaj:
Kelkaj domaroj estas Arroyo Morote, Cortijo de la Juliana, Llano de la Torre, Las Torres, Las Quebradas, Tejeruela, La Parrilla kaj Boche.
Beneden Veensloot
Beneden Veensloot, ankaŭ nomata Beneden Veendijksloot, estas setlejo kaj regioneto en la komunumo Midden-Groningen en la nederlanda provinco Groningen. La regioneto nuntempe estas konsiderata apartenante al Meeden. Beneden Veensloot situas oriente de Muntendam kaj sude de Meeden. La vojo tra la setlejo kondukas en la oriento pluen al Kibbelgaarn.
Yeste
Historio
Jam antaŭ la Hispana Enlanda Milito okazis masakro de lokanoj fare de la civilgvardio nome la 29an de majo 1936 pro malkonsento pri la konstruado de akvobaraĵo: mortis 17 lokanoj kaj unu civilgvardiano. Tio okazigis rezultojn en la tutlanda politiko.
Breitkopf & Härtel
Breitkopf & Härtel estas muzikeldonejo rezidanta en Wiesbaden (ĉefa rezidejo), Lepsiko kaj Parizo. Al la eldonejo ankaŭ apartenas eldonejo Deutscher Verlag für Musik. En la jaro 2000 ĝi transprenis ankaŭ la eldonejon Musica Rara el Monteux, Francio.
Yeste
Ekonomio
La ekonomio de Yeste estis fundamentata ne tiom sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj, sed ĉefe sur forstado.
Breitkopf & Härtel
Fondado de la eldonejo komence de la 18-a jarcento
Breitkopf und Härtel estas la plej malnova muzikeldonejo tutmonde. Ĝi estis fondita oficiale la 27-an de januaro 1719, kiam Bernhard Christoph Breitkopf (1695–1777) fariĝis partnero per geedziĝo en la malnovan presistofamilion Müller, kiu jam ekde preskaŭ 200 jaroj tenis la presejon. En 1732 Breitkopf aĉetis la kadukan gastejon „Goldener Bär“, en kiu li instalis post la novkonstruado la eldonejon. De la gastejoŝildo devenas la eĉ nuntempe uzata blazonobesto en la eldoneja signo. Baldaŭ Breitkopf renomiĝis kiel eldonisto de fakscienca literaturo (aparte de teologio) kaj verkoj de la tiam tre influa poeto Johann Christoph Gottsched. Samtempe sin anoncis la muzikeldonejo: En 1736 aperis „Schemellis Gesangbuch“ (Kantaro de Schemelli), je kiu ankaŭ kunlaboris Johann Sebastian Bach. Plurajn eldonojn havis la kantaro „Singende Muse an der Pleiße“ de Sperontes (ekde 1740). En 1762 la filo Gottlob Immanuel (1719–1794) eniris la eldonejan estraron. Li plibonigis en 1754 la teknikon de notpresado per moveblaj prestipoj. Ekde 1756 li eldonis verkojn de preskaŭ ĉiuj renomaj komponistoj de la germanlingvaj teritorioj (la filoj de Bach, Joseph Haydn, Leopold Mozart, Johann Joachim Quantz, Carl Stamitz, Georg Philipp Telemann kaj aliaj). En 1762–1787 li kompilis sistemajn registrojn de la verkoj, kiujn li ofertis por vendo. Ĉi tiuj donas al oni nuntempe kiel gravaj fontoj informojn pri la muziko de Haydn kaj de la fruklasikismo. Kiam juna Goethe en 1765 iris al Lepsiko, li amikiĝis kun la du filoj Bernhard Theodor (1749–1810) kaj Christoph Gottlob Breitkopf (1750–1800). Bernhard Theodor muzikigis la unuajn poemojn de Goethe, ili estis presitaj en 1770 sen nomado de la ankoraŭ nekonata poeto. En 1794 Christoph Gottlob Breitkopf transprenis la eldonejan estradon. Post finacaj malfacilaĵoj li fondis en 1795 kune kun Gottfried Christoph Härtel (1763–1827) societon. Ekde 1796 la eldonejo firmaas kiel Breitkopf & Härtel. En 1798 Härtel fondis la unuan longtempe aperantan muzikrevuon Allgemeine musikalische Zeitung (ĝenerala muzika revuo). Ekde 1798 aperis la 16-voluma eldono Œuvres complettes (kompleta verkaro) de Mozart, kiu entenis krom piano- kaj ĉambromuziko samkiel lidoj multajn unuajn presaĵojn. Dua Œuvres-serio sekvis en 1799 kun la pianoverkoj de la ankoraŭ vivanta Joseph Haydn.
La eldonejo ekde la komenco de la 19-a jarcento ĝis la fino de la dua mondmilito
Post la morto de Breitkopf Härtel transprenis en 1800 la eldonejon. Baldaŭ ankaŭ komencis la eldona kunlaboro kun Beethoven, la ĉefaj eksponentoj de la viena klasikismo do estis komplete reprezentataj en la eldonprogramo. En 1807 Härtel komencis per la piano-produktado, kiu estis flegata ĝis 1872. La kvaliton de la Breitkopf-pianegoj ŝatis virtuozoj kiel Clara Schumann kaj Franz Liszt. En la unua duono de la 19-a jarcento escepte Carl Maria von Weber kaj Franz Schubert ĉiuj gravaj komponistoj estis reprezentitaj. En 1832 Raymund Härtel (1810–1888), la pli juna filo de Gottfried Christoph Härtel, transprenis la eldonejon. En la sekvaj jaroj li eldonis la verkojn de famaj komponistoj kiel Felix Mendelssohn Bartholdy, Robert Schumann, Franz Liszt kaj Richard Wagner. En 1833 la eldonejo komencis per la publikigo de la pianoverkoj de Frédéric Chopin. Du jarojn poste la frato de Raymund, Hermann Härtel (1803–1875), eniris la eldonejan estraron. Robert Schumann atentigis la eldonejon en 1853 pri la ankoraŭ nekonata Johannes Brahms.
Harada Tsukuru
HARADA Tsukuru (naskiĝis la en Kumamoto, Japanio) estas japana esperantisto, kiu en esperanta medio estas konata kiel Faro. Lia avino Fuji (Fuĝi) estas la filino de la nevino Mito
Breitkopf & Härtel
La eldonejo ekde la komenco de la 19-a jarcento ĝis la fino de la dua mondmilito
Lige kun la fondado de la Lepsika Bach-Gesellschaft okaze de la 100-a datreveno de la morto de la fama komponisto en 1850 komencis la „duonjarcento de la kompletverkaraj eldonoj“. En 1851 ekekzistis la unua volumo de la „malnova“ eldono de la kompleta verkaro de Bach. sekvis kompletaj eldonoj de la verkaroj de Händel (1858–1902), Beethoven (1862–1865), Mendelssohn Bartholdy (1874–1877), Mozart (1877–1893), Schumann (1879–1893), Schubert (1884–1897), Berlioz (1900–1907) kaj aliaj. Nuntempe nekonata estas la fakto, ke la ĉefa akirado de la eldonejo tiutempe ne estas la notpresado, sed la literaturo. Tion klarigas la nombro de 108 libropresistoj kontraste al 14 notpresistoj, kiuj laboris en 1869. En 1867 Breitkopf und Härtel transloĝiĝis ekde „Goldenen Bären“ en la konstruaĵon ĉe Nürnberger Straße, ankoraŭ nuntempe uzata domo de la Breitkopf & Härtel/Deutscher Verlag für Musik GmbH. Post la morto de Hermann Härtel 1875 kaj la eksiĝo de Raymund Härtel en 1880 liaj nevoj Oskar von Hase (1846–1921), avo de la nuntempa kunposedantino Lieselotte Sievers, kaj Wilhelm Volkmann transprenis la estradon de la eldonejo.
Harada Tsukuru
(ミト) de iama samurajo MIYABE Teizo (宮部鼎蔵 ) kiu memmortigis per nipona sabro dum la  Ikedaya - Incidento. Kaj ila onklo YONEARA Kameo (米原亀生), kiu estis la pli aĝa frato de la patro Mankichi (万吉) studis pri Niten Ichi-ryū (二天一流), la glavarto de la fama samurajo MIYAMOTO Musashi, kaj li fariĝis la adoptofilo de la familio YONEHARA.
Esperantista agado
Kiam li estis 10-jara li eksciis pri ekzisto de Esperanto, sed kiam li estis 17-jara li eklernis ĝin en kurso de Kumamoto-Esperanto-Grupo. kies gvidistino estis sinjorino MORITA Reiko. Li partoprenis en multaj kongresoj kaj vojaĝis memzorge tra la mondo pro kulturaj interŝanĝoj.
Breitkopf & Härtel
La eldonejo ekde la komenco de la 19-a jarcento ĝis la fino de la dua mondmilito
En 1877 oni enkondukis la popoleldonon Breitkopf und Härtel, el kiu rezultis en 1913 Edition Breitkopf, ĝis nuntempe eldonata. En 1885 oni enkondukis la Breitkopf & Härtels ĥorbibliotekon, en 1890 sekvis la orkestrobiblioteko, en 1893 la partiturbiblioteko kaj en la ĉambromuzika biblioteko. Ĉi tiuj kvar „normbibliotekoj“ ĝis nun estas parto de la eldonoprogramo, eĉ la titolpaĝo, krono kunmetita el malfrubarokaj elementoj, ornamas nuntempe ankoraŭ multjan eldonaĵojn. Nur la pratekstaj eldonaĵoj ricevis en 2005 novan "vizaĝon" (vd. titolpaĝo). Ekde 1910 Breitkopf & Härtel eldonis verkojn de la fama komponisto Jean Sibelius. Mallonge antaŭ la unua mondmilito la personaro ampleksis preskaŭ 1000 kunlaborantojn. En 1896 Ludwig Volkmann (1870–1947) fariĝis kunsocietano. En 1919 Hellmuth von Hase (1891–1979) eniris kiel persone respondeca societano. Malgraŭ granda depresio kaj inflacio (ekde 1914 ĝis 1923) la eldonejo publikigis ĝis 1927 la 26-voluman kompletverkaran eldonon de Brahms.
Ponto de Ré
La ponto de Ré estas ponto en Francio, kiu kunigas la insulon Ré kun la ĉeftero. Ĝi estas preskaŭ longa kaj iras de La Rochelle al Rivedoux-Plage.
Breitkopf & Härtel
La eldonejo ekde la komenco de la 19-a jarcento ĝis la fino de la dua mondmilito
En la nokto de la 3-a sur la 4-a decembro alianca bombatako grave difektis la eldondomojn ĉe Nürnberger Straße, La arĥivaĵoj tamen restis konservitaj dank' al antaŭzorga transstokado. Ili nun troviĝas plejparte kiel deponaĵoj en la Saksia Ŝtata Arĥivo je Lepsiko.
Harada Tsukuru
Esperantista agado
Li agadas en porblindulaj aferoj, kunlaborante kaj donante sian voĉon al songazeto de DGE, aranĝita de sinjoro YUNOKAWA Mikio, prezidanto de la japana porblindula asocio. En interreto li aktivas ĉe Ipernity (ĉefe per Esperanto) kaj organizas ĉiutage internaciajn voĉkonferencojn tial ke multaj esperantistoj povas praktiki la lingvon kaj interkonatiĝi. En 1998 li kompilis antologion pri verkoj de la forpasinta amiko Jacques-Franky FARJON DE LAGATINERIE.
Ponto de Ré
Ĝi estas la dua plej longa ponto en Francio, post tiu de Saint-Nazaire.
Breitkopf & Härtel
Breitkopf & Härtel en la jaroj de la germana dividiĝo kaj post la reunuiĝo en 1990
En 1945 Hellmuth von Hase transloĝiĝis kun sia familio kaj plej ligaj kunlaborantoj al Wiesbaden. En 1951 la eldonejo povis profiliĝi post vendado de altvaloraj manskribaĵoj. En 1952 von Hase estis foreste kondamnata en la GDR kaj la eldonejo estis eksproprietigata. Ĝi firmais per VEB Breitkopf & Härtel. En 1954 komencis la eldonado de la kompleta verkaro de Max Reger, 1959–1971 sekvis tiu de Beethoven. En 1953 Joachim Volkmann (* 1926) kaj en 1962 la pranepino de Härtel, Lieselotte Sievers (* 1928), eniris la eldonejan estraron. En 1967 la eldonejo ekrezidis en sia ankoraŭ nuntempe uzata domo ĉe Walkmühlstraße. En la eldoneja krizo en 1976 Joachim Volkmann eksiĝis, anstataŭe en 1979 Gottfried Möckel (1926–2009) eniris la eldonejan estraron. En 1971 oni kreis la filialon Taunusstein, en kiu troviĝas la du sekcioj disportado kaj vendado same kiel orkestro kaj scenejo. Ekde 1979 ĝis 2009 Gottfried Möckel estis kunsocietano de la eldonejo. En 1991 la eldonejo povis reakiri post malfacilaj intertraktadoj la lepsikan eldonejon; ekde tiam la eldonejo firmaas kiel „Breitkopf & Härtel – Wiesbaden, Leipzig, Paris“.
Harada Tsukuru
Esperantista agado
Post renkontiĝo kun Jacques-Franky FARJON DE LAGATINERIE, konferenca interpretisto, li havis bonŝancon resti ĉe li dum preskaŭ 2 jaroj (1988-1990) en Germanio, ĉe urbeto tre proksima al Sittard (Nederlando). Li lernis Esperanton de Jacques, parolante nur per ĝi ĉiun tagon. Tsukuru multe lernis dum tiu periodo, ne nur la prononcon kaj la gramatikon de Esperanto, sed ankaŭ tiujn de la ĉefaj eŭropaj lingvoj. Krome li povis viziti multajn urbojn de Francio, Hispanio kaj Portugalio, inkulzive Andoron per la loĝaŭto de Jacques dum 2 monatoj. Tiu restado tre influis la sekvantan agadon de HARADA pri Esperantio.
Breitkopf & Härtel
Lektorejo
La lektorejo kontrolas verkojn proponitajn al la eldonejo pri kvalito kaj ĉu ili konvenas al la profilo de la eldonejo. Ĝi preparas presŝablonon de la notoj, priparolas eventualajn ŝanĝojn kun la komponisto aŭ eldonanto kaj kontrollegas tion antaŭ la presado. Krome ekspertizas la originalaĵojn de la ekzistantaj eldonoj je malklarecoj kaj decidas pri ŝanĝoj.
Ponto de Ré
La ponto estas uzebla de aŭtoj, piedirantoj kaj bicikloj. La transveturo estas pagenda por ĉiuj veturiloj (krom bicikloj).
Breitkopf & Härtel
Produktadejo
Ĉi tiu sekcio, post kiam la lektorejo kontrolis la enhavon, estas kompetenta pri la produktado de la materia eldono. Ĝi disdonas la mendojn al notgrafikistoj kaj presejoj, kontrolas la presŝablonoj je ilia grafika kaj optika kvalito (pri tio ekzistas apartaj direktivoj de la eldonejo). La produktejo/presejo de la firmao produktas pli malgrandajn eldonojn de verkoj, precipe de nuntempaj komponistoj, sed ankaŭ represadojn de tradiciitaj eldonoj, kiuj estas mallongtempe bezonataj, kies produktado ekster la firmao tamen estas malavantaĝa.
Harada Tsukuru
Verko
Verkaro de J. F. Farjon de Lagatinerie. Kompilis HARADA Tsukuru. Kumamoto: La kompilinto, 1998. 37 p.
Breitkopf & Härtel
Rajtejo kaj licencejo
La sekcio rajtoj kaj licencoj estas kompetenta por la disdono de licencoj (ekz. kopipresadoj de aliaj eldonejoj, permeso de prilaboradoj, rajtigo de porfilma uzado) kaj la kontrolo de la uzado de aŭtorrajte protektataj verkoj deflanke de triaj. Krome ĉi tiu sekcio akiras necesajn rajtojn de triaj, kiuj estas necesaj por publikigo de la verkoj de Breitkopf & Härtel.
Librotenejo
La librotenejo prizorgas la librotenadon de la tuta eldonejo.
Harada Tsukuru
Vidu ankaŭ
Jacques Farjon de Lagatinerie
Breitkopf & Härtel
Arkivo
En la arkivo stokiĝas la originaloj de notoj kaj libroj. De tiuj oni eventuale reproduktas novajn produktadoŝablonojn. Krome la arkivo administras memskribaĵojn kaj leterkomunikaĵojn i.a. kun komponistoj.
Disportadejoo kaj vendadejo
La sekcioj disportado kaj vendado loĝigas grandegan stokon kun ĉiuj disponeblaj vendomaterialoj kaj dissendas ilin laŭ mendo de la muzikaĵokomerco.
Orkestro kaj scenejo
La sekcio orkestro kaj scenejo kompetentas pri la ludonado de prezentadmaterialoj, kiujn ĝi luas tutmonde. Ĝi havas stokon de ĉirkaŭ 3500 lumaterialoj. Krom la luado ĝi prizorgas la postuladon de prezentotantiemoj, la konroladon de radioelsendaĵoj kaj de la produktado de sonregistraĵoj (por kiuj pagendas la aldonaj kompensoj je lumaterialoj), necesajn kontraktajn interkonsentoj rilate lumaterialon same kiel la konservadon kaj plibonigon de kvalito de la lumaterialoj (produktado).
Josef Václav Myslbek
Josef Václav Myslbek (naskiĝis la 20-an de junio 1848 en Prago – mortis la 2-an de junio 1922 en Prago) estas elstara ĉeĥa skulptisto, fondinto de la novtempa ĉeĥa skulptarto, kiun li kondukis al la eŭropa nivelo.
Li estis disĉiplo de Václav Levý kaj Tomáš Seidan, sed lia ĉefa inspiro dum lia arta kariero estis por li precipe verkaro de Josef Mánes. Ekde komenco li klopodis krei skulptan ekvivalenton al la bildoj de Mánes, slavajn tipojn, materiigon de la nacia ideo. Li apartenis al la generacio de la Nacia teatro kaj temojn por siaj verkoj li ĉerpis el romantisme konceptita ĉeĥa historio, sed per sia arta prezento evidente elstaris super siaj samtempuloj.
La dua flanko de lia verkaro, ankoraŭ pli rimarkebla, estis monumenta realismo, ĝis tiu tempo en la ĉeĥa skultptarto en tioma forto nekonata. Kun tio ligiĝas ankaŭ lia nekutime respondeca sinteno al laboro. Ĉiun lian statuon antaŭis centoj de skizoj, studoj kaj modeloj, kaj foje eĉ miloj – ja ekz. pri sia kulmina verko – rajdostatuo pri Sankta Venceslao sur Venceslaa Placo en Prago – li laboris plenajn 30 jarojn.
Instruante en Artmetia altlernejo en Prago, li edukis plurajn generaciojn de ĉeĥaj skulptistoj. En liaj paŝoj daŭrigis ne nur liaj plej konataj disĉiploj – Bohumil Kafka kaj Jan Štursa, sed eblas diri, ke la ĉeĥa skulptoarto ĉerpas el lia arta heredaĵo ĝis nun.
Pratval
Pri la komunumo
Pratval estas komunumo de la komunumaro Domleschg kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 231 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Pratval situas ĉe la orienta bordo de Malantaŭa Rejno sur teraso iomete super la rivero. La komunumo konsistas el la tri partoj Dorf, Kastelo Rietberg kaj Klein Rietberg. Kun areo de nur 0,77 km² Pratval laŭ teritorio estas la plej malgranda komunumo de Kantono Grizono.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pratval limas en nordo al Rodels, en oriento al Almens, en sudo al Fürstenau, kaj en okcidento al Cazis.
Trafiko
Tra Pratval pasas la vojo de Fürstenaus al Tomils. Al la svisa aŭtovojo A13, kiu pasas tra la komunuma teritorio, Pratval havas alvetureblon 3 kilometrojn sude en Thusis kaj 4 kilometrojn norde en Tomils. Per poŝtaŭtolinioj al la stacidomo de Thusis kaj al Rhäzüns.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pratval datiĝas el la jaro 1506 kiel Pradval. La Kastelo Rietberg en la hodiaŭa komunumo Pratval estis dum la 12-a kaj 13-a jarcento la sidejo de Senjoroj de Rietberg, kaj poste de la Senjoroj de Salis kaj de Planta. Ĝis 1845 Pratval estis frakcio de la komunumo Almens. Tiam ĝi fariĝis najbarara de la tribunalkomunumo Fürstenau. Per la administracia reformo de 1851 Pratval fariĝis komunumo de la distrikto Heinzenberg. En la jaro 2001 la distikto Heinzenberg kaj kun ĝi Pratval estis integrita al la distrikto Malantaŭa Rejno.
Zaragoza (Coahuila)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 10920 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,027 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Metropola areo de La Palmoj de Granda Kanario
La Metropola areo de La Palmoj de Granda Kanario estas urba kernaro kiu disvolviĝas ĉirkaŭ la urbo de Las Palmas de Gran Canaria, kaj laŭ du diversaj etendoj (pli ampleksa kaj pli interna) de Kanarioj (Hispanio).
Zaragoza (Coahuila)
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 8331 personoj apartenis al la katolika religio kaj 519 personoj al la protestantisma religio. 233 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 383 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Metropola areo de La Palmoj de Granda Kanario
Ĝi estas la deka metropola areo pli granda laŭ populacio de Hispanio.
Zaragoza (Coahuila)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Metropola areo de La Palmoj de Granda Kanario
Projekto AUDES5
Laŭ tiu projekto, la insulo de Gran Canaria enhavas kunurbaĵon de urbaj areoj pli malgrandaj kaj najbaraj sed sufiĉe interrilataj kiuj formas urban regionon. La ciferoj estas 741.816 loĝantoj kaj areo de 883,2 km².
Metropola areo
Aliflanke estas konsiderata metropola areo de la municipoj najbaroij de la ĉefurbo, tiukaze formata de la municipoj de Telde, Arucas, Ingenio, Santa Brígida, Agüimes, Santa Brígida, Teror, Valsequillo de Gran Canaria, Moya kaj Firgas kun populacion de 629.241 loĝantoj (2008). Tie koncentriĝas la plej parto de la ekonomia agado de la metropola areo, kun diversaj subareoj industriaj, komercaj kaj entreprenaj, la flughaveno de Gran Canaria, ĉirkaŭŝosearo de Las Palmas de Gran Canaria kaj kelkaj el la fakultatoj de la Universitato de Las Palmas de Gran Canaria, kiaj la Kampuso de Tafira en Las Palmas de Gran Canaria kaj tiu de Bañaderos en Arucas. En la sekva tabelo aperas la informo je januaro de 2008.
Kunurbaĵo
La dua tipologio de metropola areo de Las Palmas de Gran Canaria koincidas praktike kun la leĝo de grandaj urboj, kaj laŭ tio enhavas cirklon de radiuso de 20 km, kun populacio de 741.826 loĝantoj.
Stacio Higobashi
Stacio Higobashi (肥後橋駅 [Higobaŝi-eki], Higobashi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Yotsubashi.
Burgauberg-Neudauberg
Burgauberg-Neudauberg, hungare Burgóhegy-Magashegy [burgOhedj-magaŝhedj], estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Cetate (Bistrița-Năsăud)
La komunumo estis kreita en 2002 (per la leĝo n-ro 537 de la ) el la nordaj partoj de la komunumo Satu Nou. La sudaj partoj iĝis la komunumo Dumitrița.
Chevrolet Viva
Chevrolet Viva (Шевроле Вива) estis la rusia aŭto de la kompakta klaso. Ĝi estas amase fabrikata en Toljatti (Rusio) de la kunlabora kompanio GM-AvtoVAZ en 2004-2008. Ĝi estis la kopio de Opel Astra G kaj havis nur unu varianton de la motoro kaj rapidumskatolo. Oni planis fabriki ĝis po 17 mil aŭtoj jare, sed pro malalta aĉetado produktis malpli ol 10 mil sume antaŭ ĉesigo de la fabrikado en 2008.
Burgauberg-Neudauberg
Situo
Burgauberg-Neudauberg troviĝas laŭ negravaa flankovojo, ĉefvojo numero 57 preteriras.
Historio
En 1910 vivis en la komunumo 1389 homoj (1380 germanoj, unusola hungaro kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon Burgóhegy-Magashegy apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Burgauberg-Neudauberg 1319 homoj (1280 germanoj, 7 ciganoj, 3 slovakoj, 2 slovenoj, unusola hungaro kaj aliaj).
Chevrolet Viva
Historio
La komenciĝis la fabrikado de la aŭtoj en Toljatti. Ĝis aprilo 2005 estis produktitaj 456 aŭtoj kiuj servis kiel nuraj eksponaĵoj en la oficialaj vendejoj.
Unue ĉiuj elementoj krom la tegaĵoj de la sidiloj kaj de pordaj enmetaĵoj estis importataj. La korpusoj de la aŭto estis alportataj de la Opel-fabriko en Pollando dum en Toljatti oni nur veldis kaj farbis ilin je la koloroj de Chevrolet Niva. En julio 2005 en Rusio estis produktataj 30% de elementoj.
Oni celis fabriki la aŭton, kiu kostos en Rusio malpli ol Ford Focus, produktata en Vsevoloĵsko. Sed en realo la prezoj rapide altiĝis, la baza (L) kaj meza (LS) versioj apenaŭ troveblis en vendejoj. Pro malvigla aĉetado la produktado stagnis. En 2005 estis fabrikitaj nur 2000 aŭtoj (anstataŭ planitaj 7500) kaj en aŭgusto 2005 aperis onidiroj pri eventuala fermo de la projekto. Krome jam en 2005 aperis la nova versio de Ford Focus, pli alloga rilate opciojn kaj prezojn.
En oktobro 2005 oni anoncis ĉesigon de la fabrikado de Chevrolet Viva por anstataŭigi ĝin per la nova versio — Viva Adrenaline. Tio estis la sama Chevrolet Viva, sed perfektigita de la oficiala ateliero Irmscher. Ĝi ricevis pliajn aerodinamikajn surmetaĵojn, spojleron sur la kofrujo, gutoformajn flankospegulojn, 16-colajn fanditajn radodiskojn, duobligitan kromitan ellastubon, iom malpli altan veturaltecon kaj pli sporte dezajnitan interieron. Ĉiuj aŭtoj havis klimatizilon, elektre regeblajn flankospegulojn kaj la glacolevilojn. Tamen la aŭto estis tro kosta kaj preskaŭ ne reklamata, do ne tre populara. Ĝi estis produktata en tri koloroj: brile flava, skarlata kaj nigra. En la merkato ĝi devis iĝi konkuranto de Mitsubishi Lancer.
Tamen jam en septembro 2006 oni anoncis relanĉon de la fabrikado de Chevrolet Viva. En februaro 2008 la fabrikado de ambaŭ versioj definitive ĉesis, ĉiuj aŭtoj estis disvenditaj.
Teknikaj karakterizoj
La aŭto estis kreita surbaze de la platformo Opel Astra T-3000. Tio estis kopio de Opel Astra G, kiu estis produktata en Germanio en 1998-2004 kaj plu produktata en Pollando kaj Brazilo.
Tiu aŭto antaŭe bone vendiĝis en Rusio kaj najbaraj landoj, do oni prognozis sukceson ankaŭ al ĝia kopio. Diferencoj disde la germana originalo estis etaj kaj koncernis kradon de la radiatoro, frontan bufron, ŝildetojn, malantaŭan lumilon, koloron de la instrumenta panelo, materialon kaj kolorojn de la sidiloj (la samaj kiel ĉe Chevrolet Niva). Same kiel ĉe Opel Astra G, destinitaj por Rusio, estis instalitaj pli pova akumulilo (62 amperoj hore), protektilo de la motoro, pli fortika suspensio, estis pli granda veturalteco, 15-colaj radoj (anstataŭ 14-colaj). Ĉiuj aŭtoj havis ABS, hidraŭlikan stirhelpilon, centran seruron, kontrauŝtelan blokilon.
La motoron oni elektis la saman kiel por Chevrolet Niva — FAM1 Ecotec Z18XE, kie FAM1 estas mallongigo de Family 1, kio signifas ke ĝi apartenas al la unua motora familio. Ĝi plenumis postulojn de la normo Euro IV kaj estis la kvarcilindra, 16-valva, benzina, volumeno 1796 cm³, 125 ĉevalpovoj.
Ekzistis tri versioj: L, LS kaj GLS.
Al la baza versio L mankis klimatizilo, muzikilo, elektre regeblaj glacoleviloj kaj flankospeguloj, postaj kapapogiloj, aerkusenoj, reguligado de la stirilo. Haveblis ABS, diskaj bremsoj ĉe la radoj, la centra seruro distance regebla, izotermaj glacoj, alarmosistemo.
La versio LS havis ankaŭ fanditajn radodiskojn, hejtilon de la malantaŭa glaco kaj la frontan bufron kun integritaj kontraŭnebulaj lumiloj de la modelo Astra Coupe.
La versio GLS havis ĉiujn menciitajn opciojn kaj iujn pliajn, inkluzive de duspoka sporta stirilo kaj alian instrumentan panelon.
Antal Fleischer (dirigento)
Antal Fleischer [flejŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fleischer Antal estis hungara dirigento, komponisto, helpekzercisto, instruisto. Antal Fleischer naskiĝis la en Makó, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Antal Fleischer akiris diplomon en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj plej gravaj instruistoj estis Viktor Herzfeld, Hans Koessler kaj Zoltán Kodály. Inter 1912 kaj 1915 li estis helpekzercisto, poste dirigento de Népopera, poste li laboris same en Budapeŝta Ŝtata Operejo ĝismorte. Li ankaŭ instruis en muziklernejo en Budapeŝto inter 1919–1935. Li havis edzinon.
Herkules Dembowski
Herkules DEMBOWSKI, Ercole Dembowski (naskiĝis la 12-an de januaro 1812 en Milano, mortis la 19-an de januaro 1881 en Albizzate) – itala astronomo poldevena.
Vivo
Lia patro estis Jan Dembowski (Dębowski), partoprenanto de la insurekcio de Kościuszko, poste adjutanto de generalo Jan Henryk Dąbrowski, poste itala generalo kaj guberniestro de Ferrara, honorigita de Napoleono Bonaparte per la titolo de barono, kiun feredis la filo. Patrino estis italino Matylda Viscontini, amikino de Stendhal.
Ĝis 1843 servis en mararmeo de Aŭstra imperio. Post preno de demisio loĝis en Napolo, kie komence amatore okupiĝis pri astronomio.
Aparte interesis lin duoblaj steloj, kies du mil mezurojn li faris. Ankaŭ priskribis duoblajn stelojn el katalogo de Friedrich Struve kaj rimarkis ŝanĝon de la pozicio de kelkiuj dum paso de la jaroj pro iliaj orbitoj kiel duobalaj sunsistemoj. Liaj publikaĵoj frontis ekinteresiĝon kaj agnoskon en la scienca mondo. En 1878 ricevis Oran Medalon de la Reĝa Astronomia Societo.
Memorigo
Per lia nomo estis nomita alfrapa kratero Dembowski sur la Luno kaj ankaŭ unu el asteroidoj Dembowska.
Semado
Dissemado aŭ semado laŭ PIV estas
En la esperanta kulturo aparte multaj klasikaj proverboj rilatas al semado: Inter la saĝaj frazoj estas interalie la eldiroj 'Ne semu inter dornaĵo' (Malnova Testamento), 'Se Peĉjo ne semos, Petro ne rikoltos' (Zamenhofo), 'Kiu semas venton, rikoltos ŝtormon' (same Zamenhofo) kaj 'Semu al vi justecon, tiam vi rikoltas amon' (Nova Testamento).
Semado do konkrete en agrikulturo estas la disĵeto de semoj en preparitan teron, kiu ĝenerale antaŭe estis plugita kaj erpita. Tradicie homoj per mano prenis la semojn el sako ĉe la korpo kaj per svinga movo de la mano disdonis ilin: tiam la nombro de semoj en la mano, la forteco de la svingo kaj la rapideco de paŝado difinis, kiom da grajnoj po kvadrata metro estis semitaj. Nuntempe ofte tiun laboron faras maŝinoj, por kiuj oni kompreneble povas antaŭfiksi la nombron da grajnoj po kvadrata metro.
La plej bona tempo por semado tre dependas de la planto, sed krome ankaŭ de la regiona vetero kaj grundokonsisto. Plantoj tre malsame reagas al temperaturo, la nombro kaj intenseco da ĉiutaga sunradiado kaj de pluvo. Multaj plantoj en la pli malvarmaj klimatozonoj de la mondo semiĝas dum printempo, sed ekzistas ekzemple "vintraj grenoj", kiuj bezonas frostan grundon por ekĝermi, kaj do devas semiĝi iom antaŭ la vintra frostoperiodo. En la tropika klimatozono kompreneble eblas semi sendepende de la kalendaro, krom ke iuj sezonoj estas tro sekaj aŭ tro malsekaj.
Scottsdale (Arizono)
Scottsdale estas grandurbo en Usono, en subŝtato Arizono, en distrikto Maricopa. La urbego apartenas al aglomeraĵo de Fenikso (urbo).
Geografio
Scottsdale situas sur montetaro laŭ riverbordo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza parto de Arizono. Fenikso, Mesa kaj Tempe (Arizono) troviĝas proksime.
Historio
En la nuna Scottsdale estis grava kulturo jam antaŭ la eŭropanoj. En 1868 angloj faris pli moderna la irigacian kanalon de indianoj. Baldaŭe alvenis spertaj terkultivistoj Scott-fratoj, pri kiuj la urbego havas la nomon ekde 1894. Ĝi iĝis populara feriejo, poste dormourbo de Fenikso.
Ekonomio
En Scottsdale la plej grava estas la turismo, estas menciinda ankaŭ la kuracturismo kaj la butikumado.
Tropikejo
TROPIKEJO (aŭ: Tropika forcejo) estas komplekso forceja kaj varmkultureja kun artefarita ekologia sistemo. Tiuj kondiĉoj ebligas vivon por tropikaj kreskaĵoj kaj bestoj.
Scottsdale (Arizono)
Trafiko
Scottsdale havas municipan flughavenon. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Scottsdale havas senpluvan aŭ dezertan klimaton. La temperaturo averaĝe varias inter 13-30 °C. La varmo kulminas inter junio-aŭgusto foje kun 48 °C, inter oktobro-aprilo okazas eĉ frostoj. Jare pluvas po 238 mm, junie ĝenerale neniam pluvas. La pluvo kulminas en aŭgusto.
Famuloj
En Scottsdale mortis Elisabeth Kübler-Ross.
10-a de majo
La 10-a de majo estas la 130-a tago de la jaro (la 131-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 235 tagoj restas.
Je la 10-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 10-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
10037 Raypickard
10037 Raypickard estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Rilataj Transoceanaj Landoj kaj Teritorioj (Eŭropa Unio)
La Transoceanaj Landoj kaj Teritorioj (mallongigita TLToj) estas dependoj de la membroŝtatoj de la Eŭropa Unio, sed kiuj tamen ne estas integra parto de la Eŭropa Unio mem. Iliaj statutoj kaj iliaj rilatoj kun EU regas laŭkaze en la Traktato pri Eŭropa Unio (TEU). La aŭtonomeco kaj individuaj privilegioj, kiujn ili ĝuas, dependas ankaŭ de la rilatoj, kiujn ili havas kun la landoj, al kiuj ili estas ligitaj.
Oni ne konfuzu la TLTojn kun la Eksteraj Regionoj (ERoj), kiuj havas alian statuson de transmaraj regionoj de la landoj de Eŭropa Unio. Ilia jura reĝimo estas difinita en Artikoloj 198 kaj sekvaj De la Traktato pri Funkciado de Eŭropa Unio). La TLToj, kies statuto estis kreita ekde la Traktatoj de Romo en 1957, ne estas parto de la Eŭropa Unio kaj ne estas membroj de la Schengen-areo kvankam ili dependas de landoj, kiuj estas ties parto.
10037 Raypickard
Nomo
Ĝia nomo honoras Ray Pickard, de Bathurst (Novsudkimrio, Aŭstralio), instruiston, univestitatano kaj gvidanta fakulo pri identigo kaj analizo de meteorŝtonoj. Li posedas kaj funkciigas la Observatorion de Bathurst en Novsudkimrio, kiu gastigas malgrandan muzeon montrantan unu el plej grandaj privataj kolektoj da meteorŝtonoj en la mondo.
Rilataj Transoceanaj Landoj kaj Teritorioj (Eŭropa Unio)
La TLOToj estas: