cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia Spionservo de Grekio
Historio
La Greka Nacia Inteligenteco estis establita la 7-an de majo 1953 kiel la Centra Spionservo de Grekio (Κεντρική Σεπιστεία Ονοματριών ΚΥΠ). La 27-an de aŭgusto 1986, ĝi iĝis la Nacia Spionservo.
La Centra Spionservo de Grekio estis establita fare de agentoj de CIA de greka origino, la plej fama el kiuj estas Thomas Karamsins, la vicdirektoro de operacioj de la CIA, kiu estis profunde implikita en spionoperacioj kontraŭ la socialisma prezidanto de Ĉilio, Salvador Allende, en la 1960-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj.
Ĝis la [1980-aj jaroj, la Centra Spionservo estis la ĉefa spionagentejo en la lando kaj estis subordigita al la armeo, en 1986 - kun la establado de la Nacia Spionservo - ĝi iĝis civila spionagentejo.
Ekde la fino de la 1990-aj jaroj - kiel la plej multaj eŭropaj sekretaj servoj - la organizo okupiĝas pri kontraŭterorismo kaj batalo kontraŭ dormantaj teroristaj ĉeloj. Lia laboro temigas ĉefe la batalon kontraŭ turkaj spionoj kaj separistoj de la Turka Respubliko Norda Kipro.
La turka invado de Kipro
En 2021, iama spionoficiro kiu estis respondeca de la Kyrenia filio de la Nacia Spionservo koncedis ke Grekio kaj la ĥunto de Dimitrios Ioannidis sciis pri la turka invado de Kipro jam en aprilo 1974. Li asertis ke la estraro de la lando povus damaĝi la turkojn kaj ke ĉiuj pruvoj por tio estis transdonita al la greka parlamento. Sed la enketo estis silentigita.
La afero de subaŭskultadoj
Fine de julio 2022, oni sciis, ke la greka registaro, pere de la Nacia Spionservo, hakis en la poŝtelefonon de opozicia gvidanto Nikos Androlakis kaj enketema ĵurnalisto Thanasis Koukakis, kiuj antaŭe esploris la komercajn rilatojn de la greka ĉefministro Kiriakos Mitsotakis. La afero kaŭzis grandan politikan tumulton en la lando, malgraŭ ke antaŭe kima la lando estis sub armea ĥunta reĝimo kie telefonaŭskultado la praktiko estis ordinara. Post la afero, la estro de la servo, Panagiotis Kontoleon, eksiĝis kune kun la sekretario de la greka registaro.
Israela Ĉambrorkestro
La Israela Ĉambrorkestro estis fondata en 1965 fare de Gary Bertini. Krom la Israela Filharmonia Orkestro, direktata de Zubin Mehta, ĝi estas la plej renoma kaj plej grava orkestro de Israelo. Sidejo de la orkestro kaj eventejo de ĉiujaraj koncertserioj estas Tel-Avivo.
Eĉeverioj
Eĉeverioj (Echeveria) estas genro de sukulenta planto en la familio de krasulacoj. Ili originale aperas de Meksiko ĝis Sudameriko. La nomo de la genro devenas de Meksika botanika artisto, Atanasio Echeverría y Godoy, de la eǔska lingvo Etxeberria, de etxe (domo) kaj berri (nova), laŭlitere La nova domo. La folioj de eĉeverioj normale kreskas same kiel floro.
Israela Ĉambrorkestro
La orkestro
Fondinto Gary Bertini estis dek jarojn arta direktisto de la orkestro; al li sekvis interalie Luciano Berio, is kiam en januaro de 2009 wurde Roberto Paternostro farigis muzika direktisto. La repertuaro etendiĝas ekde baroka ĝis nuntempa muziko. Verkoj de la viena klasiko trovigas same en la programoj kiel unuaj prezentadoj de israelaj komponistoj.
Koncertvojaĝoj kondukis la Israelan Ĉambrorkestron en plurajn mezeŭropajn landojn, al norda kaj suda Ameriko kaj en orientan Azion. Gastludoj ĉe festivaloj en en multaj urboj alportis al la ĉambrorkestro la famon, esti unu el la plej bonaj siaspecaj.
Dirigentoj kaj solistoj
La Israela Ĉambrorkestro koncertis kun multaj renomaj solistoj kaj orkestrestro kiel ekzemple Mstislav Rostropovich, Vladimir Ashkenazy, Isaac Stern, Itzhak Perlman, Pinchas Zukerman, Shlomo Mintz, Yefim Bronfman, Luciano Berio, Krzysztof Penderecki, Christoph Eschenbach, Heinrich Schiff, Heinz Holliger, Frieder Bernius kaj aliaj.
Péter Szijjártó
Péter Szijjártó [sijArtO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szijjártó Péter estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, profesoro. Péter Szijjártó naskiĝis la  1978 en Komárom.
Biografio
Péter Szijjártó abiturientis en 1997 en Győr, poste li akiris diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto en 2002. Jam dum lernado en 1998 li estis elektita deputito al municipo Győr, loke li apartenis al junulara politika organizaĵo. Li estis parlamenta deputito daŭre ekde 2002, li estis partiestro de Győr en 2005, poste li havis partiajn taskojn kun postenoj, krome li ekinstruis en Altlernejo de Dunaújváros ekde 2009. Same en 2009 li edziĝis, baldaŭe li havis du filojn. En la Dua Kabineto Orbán komence li estis proparolanto de Viktor Orbán, poste subministro pri eksteraj aferoj kaj eksterlanda ekonomio. En la Tria Kabineto Orbán li estis altrangigita ministro.
Siberia molanaso
La Siberia molanaso aŭ laŭ la latina scienca nomo Stelera molanaso (Polysticta stelleri) estas sola specio de genro Polysticta el klaso birdoj, ordo anseroformaj (Anseriformes) kaj familio anasedoj (Anatidae). Ĝi estas membro de la grupo de maraj anasoj.
Tiu birdospecio ricevis nomon el la germana naturalisto Georg Steller.
Vivloko, konduto
Tiu holarktisa birdo nestas laŭ la marbordoj de Arkta Oceano en orienta Siberio kaj Alasko en la tundro ĉe akvo, kovas 6-10 ovojn. Ĝi vivas apud roka marbordo, manĝas akvajn organismojn, ĉefe krustulojn kaj moluskojn, nome krabojn kaj ĉefe mitulojn.
Ĝi vintras iome pli sude ĉe la Beringa Maro, norda Skandinavio kaj ĉe la Balta Maro. Ĝi povas formi grandajn arojn, ĝis 200,000 birdoj en taŭgaj marbordaj akvoj. Ĝi estas malabunda sude de sia vintra teritorio.
Aspekto
Ĝi longas 43–47 cm, pezas 650-900 gramojn. Tiu specio estas la plej malgranda el la molanasoj. La beko kaj kruroj estas grizaj en ambaŭ seksoj kaj ili montras ankaŭ malhelbluan speguleton inter blankaj bordoj..
La femalo estas malhelbruna kun hela makulo ĉirkaŭokula, pli malgranda kun pli tipa anasecaj kapo kaj korpo ol aliaj specioj de molanasoj. Ŝi havas ankaŭ repertorion de gruntoj kaj fajfoj.
L Stelera molanaso ŝajne hibridiĝis kun la Molanaso almenaŭ dufoje en naturo. Masklo montrante karakterojn de ambaŭ specioj estis ĉe Cuxhaven, Malsupra Saksio, Germanio la 17an de novembro 1993. Alia tia masklo estis vidata ĉe la haveno Vadso, ĉe Varanger, Norvegio, la 7an de aprilo 1995; foto de tiu birdo estis publikata akompane Forsman (1995).
Reĝa molanaso
La Reĝa molanaso (Somateria spectabilis) estas specio el familio anasedoj (Anatidae), ordo anseroformaj (Anseriformes), klaso birdoj kaj grupo de molanasoj. Ĝi estas granda birdospecio de la grupo de maranasoj kiu reproduktiĝas laŭlonge de la nordhemisferaj arktaj marbordoj de nordorienta Eŭropo, Nordameriko kaj Azio. Tiuj birdoj pasas plej parton de la jaro en marbordaj maraj ekosistemoj je altaj latitudoj, kaj migras al tundro de Arkto por reproduktiĝi en junio kaj julio. La ino demetas 3-7 ovojn en skrapaĵo surgrunda kovrita el herbo kaj lanugo.
Ĝenerala Direkcio por Tradukado
La Ĝenerala Direkcio por Tradukado (Direction générale de la Traduction, Directorate-General for Translation (DGT)), kun sidejoj en Bruselo kaj Luksemburgo, havigas tradukon de verkitaj tekstoj al kaj el la dudek kvar oficialaj lingvoj de la Eŭropa Unio. Kun averaĝa produkto de ĉirkaŭ 1.5 milionoj da paĝoj, ĝi estas la plej granda tradukservo en la mondo, kiu havas ĉirkaŭ 1,750 lingvistojn kaj tradukistojn dungitajn. Tiuj ciferoj varias laŭ la uzataj kriterioj, nome oni indikas ankaŭ 2300 dungitojn el kiuj 1600 tradukistoj.
Reĝa molanaso
Vivloko
Tiu holarktisa birdo nestas en norda parto de Azio, Ameriko kaj Eŭropo. Ĝi vivas apud marĉoj, dolĉakvaj lagoj, rojoj.
La Reĝa molanaso vintrumas en arktaj kaj ĉearktaj maraj areoj, ĉefe ĉe la Beringa Maro, la okcidenta marbordo de Gronlando, orienta Kanado kaj norda Norvegio. Ili ĉeestas marborde ĉiujare ankaŭ ĉe nordorienta Usono, Skotlando kaj Kamĉatko. Reproduktaj areoj estas Arkta marborda tundro de norda marbordo de Alasko.
Vintrumantaj birdoj povas formi grandajn arojn en taŭgaj marbordaj akvoj, kaj kelkaj aroj povas superi la 100,000 birdojn.
La Reĝa molanaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Aspekto
Tiu specio estas pli malgranda ol la Komuna molanaso. Ĝi longas 50-70 cm, la flugila enverguro estas 80-108 cm kaj averaĝe 94 cm, pezas 1500-2000 gramojn. Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo.
Ĉe la reprodukta masklo, tute nekonfuzebla, la korpo estas nigra, dum la brusto hela kaj la kapo buntkolora. Sur la bekobazo videblas flava elkreskaĵo. Nome la beko estas ruĝa al rozkolora kun helaj (flavecaj aŭ helgrizaj) pinto kaj iom da supra bordo. Super la bekobazo kaj ĉe frunto estas ŝvela flava al flavoranĝa elkreskaĵo, kiun ĉirkaŭas kaj vertikala dividas fajna nigra bordostrio, kiu pluas traokule al kolflanko akompanata de blanka samfajna strio. La kapo estas helgriza, sed sube de tiu nigrablanka limostrio estas verda nuanco aŭ koloro en vango ĉefe subokule. Tiu helverda vango estas horizontale dividata per la komisuro kiu venas el bekobazo kaj kiu havigas ridetan mienon. Estas blanka mallarĝa kolumo kiu pluas subnuke al same blanka supra dorso kiu iĝas nigra en suba dorso.
La brusto estas flaveca, kiel ĉe la Komuna molanaso, sed multe pli markata. Krom la pli buntkolora kapobildo, tiu masklo estas iom simila al la parenca Komuna molanaso, nome kun blankanigra korpo, nome ĉe la Reĝa molanaso kun nigraj flankoj, ventro, vosto kaj flugilplumoj (unuarangaj kaj duarangaj) same kiel ĉe la komuna, kaj nigraj suba dorso kaj ŝultroj, malsame. Fakte la ŝultroj ripoze kaj dumnaĝe videblas kiel nigra areo ĉirkaŭata de blanka ŝultrobordo, dum dumfluge videblas kiel blanka makulo ĉirkaŭta je nigro. Ankaŭ la komuna havas blankajn ŝultrojn sed ne ĉirkaŭate je nigro. Ambaŭ specioj havas la similan blankan rondoforman makulon antaŭvoste (femura makulo). Krome kiel partikulara distingilo la nigraj ŝultroj montras du nigrajn dornecajn plumojn stare, iom simile al tiuj velformaj de la Mandarenanaso. Tiuj plumoj restas iomete dum la eklipsa plumaro, kiam la masklo perdas la kolorojn de kapo kaj brusto, kiuj griziĝas kaj restas iom de la blanka vangolimo kaj tute la koloroj de la beko. Ĉiukaze la kruroj estas flavoranĝecaj. La alvoko de la masklo estas profunda rukulado.
La femalo estas helbruna, kun pli malhelaj strioj kaj makuloj. Ŝi povas esti facile distingata el ĉiuj anasoj escepte de aliaj specioj de molanasoj pro grando kaj strukturo. La kapo estas pli mallonga ol ĉe la Komuna molanaso kaj la pluma etendo al beko estas rondoforma, ne triangula. La strioj estas longaj kaj paralelaj en suba dorso. La makuloj estas vo-formaj ĉe la flankoj kaj punktecaj ĉe la dorso kie aperas, kiel ĉe la masklo, paro de pli malgrandaj dornoplumoj. La beko estas griza kaj ankaŭ la pintungo, sed malpli. Anstataŭ la maskla ŝvelaĵo, estas longa bekobazo al frunto, kiel ĉe aliaj molanasoj, kaj en centra kaj suba bekobazo estas hela nuanco, kaj komisuro kio same kiel ĉe la masklo havigas ridetan mienon. La junulo estas tre simila al ino, sed ne tiom ruĝecbruna kaj ne havas la dorsan dornoplumojn.
Nutrado, konduto
La Reĝa molanaso travintrumas sude de la Norda Poluso, en Norvegio, Islando kaj la Ferooj. Vintre ili troviĝas en golfoj kaj fjordoj senfrostaj. vagantoj povas troviĝi inter aroj de Komuna molanaso, kun kiu ili povas foje hibridiĝi, ekzemple en Islando.
La migrado de tiu specio estas spektakla. La enormaj aroj, foje konstituataj nur de maskloj aŭ nur de inoj, veturas en longaj strioj laŭ la marbordo.
Reproduktado
Kvankam temas pri marbirdoj, tiu specio ne reproduktiĝas en kolonioj, sed laŭ izolaj paroj en interno. La ino konstruas neston sur bordoj de la dolĉakvoj (sed foje malproksime) el plantaj materialoj kaj remburas la neston per propra lanugo. Post la ovodemetado, la masklo foriras kaj liberiĝas el kovado aŭ idozorgado. Ŝi kovas 3-7 ovojn dum 22-24 tagoj. La frumaturaj idoj tuj forlasas la neston. For de la reprodukta sezono ĉiuj iras al maro, kaj ofte ili malproksimiĝas el marbordo pli ol la Komuna molanaso.
Tradiciaj uzoj
La Reĝa molanaso estas regula fonto de freŝa viando printempe. Ili ekmigras pase tra la delto de la rivero Jukono fine de aprilo kaj estas ĉasataj en grandaj nombroj. Maje kelkaj centoj da miloj pasas tra Point Barrow en norda Alasko survoje al la reproduktejoj de Alasko kaj Kanado.
Referencoj
(En la angla)
Manŝaltilo
La manŝaltilo havas la saman funkcion kiel gaspedalo, sed ĝi estas manipulebla per la mano.
Krome la "mangasilo" estas ilo ĉe la stirilo por reguli la rapidecon de duradaj veturiloj, kvadoj kaj  ankaŭ ĉe kvarradaj veturiloj kun ekipaĵo por korpe handikapitaj homoj. Ĝi ankaŭ estas la nomo por la rapidecŝaltilo ĉe elektromorskutiloj aŭ handikapulaj skoteroj.
Manŝaltilo ĉe traktoroj
Pli malnovaj traktoroj nur havas manŝaltilon. Grava avantaĝo de manŝaltilo estas, ke ĝi male al la gaspedalo, povas fiksiĝi en certaj pozicioj. Tio gravas ĉe traktoro, ekzemple, se la traktoro estas uzata kiel nemovebla potencfonto, ekzemple kiel propulso de irigacia pumpilo, propulsata per fortotransdonŝafto kaj la ŝoforo sidas sur traktoro.
La manŝaltilo povas esti ligita trans boŭdenkablo) aŭ stangaro, sed ankaŭ trans potenciometro al la motoro. Ĉe modernaj traktoroj gasŝaltilo kaj gaspedalo estas kunligitaj, t. s., ke la gaspedalo ŝanĝas sian pozicion depende de la movigado de la manŝaltilo. La manŝaltilo iĝas aŭtomate dereglita kiam la gaspedalo estas premata, por ke la rapideco povu denove esti reglata per la piedo.
Yvonand (stacidomo)
Yvonand estas fervoja stacidomo en Yvonand, Svislando.
Árpád Palotay
Árpád Palotay [palotai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palotay Árpád estis hungara operkantisto, (baso), reĝisoro. Lia familia nomvarianto estis Palotai, lia edzino estis Mária Budanovits.
Árpád Palotay naskiĝis la  en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Salzbach
Vidu ankaŭ:
Ĝenerala Direkcio por Tradukado
Aliflanke ofte Esperanto-parolantoj parolas pri la multekosta lingva servo de EU. Tiujn kostojn redukti helpe de Esperanto eblus en la kadro de la EU-institucioj nur, se oni forigus la tradukadon de kaj al naciaj lingvoj. Krome la Esperanto-parolantoj multe aplaŭdis la raporton Grin, kie multpaĝe prezentiĝas modelo kun Esperanto kiel sola oficiala EU-lingvo.
József Csapó (kuracisto)
József Csapó [jOĵef ĉapO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapó József estis hungara kuracisto, botanikisto. Lia nobela antaŭnomo estis tagyosi [tadjoŝi].
József Csapó naskiĝis la  1734 en Győr. Li mortis la 1799 en Debrecen.
Árpád Palotay
Biografio
Árpád Palotay post la abituriento frekventis privatan aktorlernejon de Szidi Rákosi, fine li studis en konservatorio de Berlino. Hejmenveninta li komence kantis operetojn, poste li apartenis al Operejo Popola. Li revojaĝis al Berlino, kie li estis membro de trupo de Max Reinhardt, sed pro la 1-a mondmilito li hejmenvenis. Li ricevis rolojn en Teatro Belvárosi. Li edziĝis en 1917. En 1919 li estis nomumita privata kantisto de Budapeŝta Ŝtata Operejo, en 1933 vicreĝisoro, poste reĝisoro, fine li komencis okupiĝi ankaŭ pri kantoinstruado. Post la 2-a mondmilito li oficiale instruis en studio de la Operejo, krome li instruis private kun sia edzino.
Israel Kirzner
Israel KIRZNER (naskiĝinta en 1930) estas grava ekonomikisto en la Aŭstria skolo de ekonomiko.
Li ricevis sian doktoriĝon pri ekonomiko je 1957 de Kolegio Brooklyn en Novjorko, kiam li studis sub Ludwig von Mises. Lia ĉefa laboro estas pri la ekonomiko de entreprenismo, ankaŭ etiko kaj ekonomiko. Li estas profesoro ĉe la Universitato de Novjorko.
Iuj el liaj ĉefaj verkoj inkluzivas:
Pompeu Fabra
Pompeu Fabra i Poch (: [pumˈpɛw ˈfaβɾə], naskiĝis en Gràcia, Barcelono, mortis  en Prada de Conflent) estis kataluna inĝeniero kaj gramatikisto. Li estis la ĉefa aŭtoro de la normiga reformo de la nuntempa Kataluna lingvo.
Biografio
Pompeu Fabra naskiĝis en Gràcia, kiu tiutempe ankoraŭ estis aparta disde Barcelono, en 1868. Li estis la lasta el dek du infanoj naskiĝintaj de Josep Fabra i Roca kaj lia edzino Carolina Poch i Martí. Kiam Pompeu estis ses-jaraĝa, la familio translokiĝis al Barcelono.
Ekde tre junaĝe Fabra dediĉis sin al studado de la kataluna lingvo. Pere de la gazeto kaj eldonejo L'Avenç, li partoprenis en la kampanjo por reformi Katalunan ortografion inter 1890-1892. Li publikigis Tractat d'ortografia catalana kun la verkisto kaj eldonisto Jaume Massó i Torrents kaj Joaquim Casas i Carbó, fama juristo kaj verkisto, en 1904.
Malgraŭ lia persona interesiĝo pri lingvistiko, Fabra studis industrian inĝenieradon en Barcelono kaj en 1902 akceptis kiel postenon katedron de ĥemio en la Lernejo de Inĝenierado en Bilbao. Dum lia deĵorado en Bilbao, Fabra aktive partoprenis en la "Unua Internacia Kongreso de la Kataluna Lingvo" okazinta en 1906. Tiu ĉi evento donis al li ioman prestiĝon en la kampo de Kataluna lingvistiko. En 1911, li revenis al Barcelono por fariĝi katedra profesoro pri la Kataluna — posteno kreita de la diputació (loka registaro) de Barcelono — kaj membro de la departemento de filologio en la novkreita Institut d'Estudis Catalans, de kiu li poste fariĝis prezidanto. En 1912 li publikigis sian Gramática de la lengua catalana (en la hispana).
La Instituto publikigis la Normes ortogràfiques en 1913, la Diccionari ortogràfic en 1917, kaj ĝian oficialan Gramàtica catalana en 1918. Tiun saman jaron, Fabra ankaŭ eldonis la lernolibron Curs mitjà de gramàtica catalana, publikigitan de l'Associació Protectora de l'Ensenyança Catalana. Liaj "Converses filològiques", unue publikigitaj en la gazeto "La Publicitat", estis poste kompilitaj kiel "Popular Barcino." Probable lia plej fama verko estis la Diccionari General de la Llengua Catalana (1932), kies unua eldono poste fariĝis la oficiala vortaro de la Instituto.
En 1932, danke al lia scienca prestiĝo, li estis unuanime nomita katedra profesoro de la Respublika Universitat Autònoma de Barcelona (ne konfuzenda kun la posta Universitat Autònoma de Barcelona kreita en la 1960-aj jaroj sub la reĝimo de Francisco Franco). La sekvantan jaron li estis nomita Prezidanto de la guverna konsilio de la Universitato, kio rezultis en lia enkarcerigo en 1934 post la "eventoj de la 6-a de oktobro" kiam soldatoj de la Dua Hispana Respubliko devis subpremi la ribelon de la Kataluna registaro kondukitan de Lluís Companys.
Heredaĵo
la Universitato Pompeu Fabra en Barcelono portas lian nomon.
Bertrichamps
Bertrichamps estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bertrichampois.
Maroilles (Nordo)
Maroilles, prononco [], pikarde Marolles [], tradicie nederlande/okcidentflandre Marolle [], estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi situas en la natura, tre verda regiono Avesnois (kies historia centro estas Avesnes-sur-Helpe).
Historio
Maroilles naskiĝis pro la fondo en 652 de unu el la plej gravaj abatejoj de la regiono. Ĉirkaŭ ĝi progrese disvolviĝis la vilaĝo. La abatejo estis rabita kaj detruita dum la franca revolucio de 1789.
Glacilaktuko
Glacilaktuko estas nomataj pluraj kulturvarioj de la kultiva laktuko (Lactuca sativa) kun firme fermita kapo (kapa laktuko). Ĝi apartenas kune kun la batavia laktuko, unu el la plej malnovaj formoj kun supre malfermitaj kapoj, al la grupo de krispaj laktukoj. La tigo estas tre malalta, la folioj interlobiĝas kaj formas densan, globan „kapon“. Oni manĝas la internajn foliojn.
Teridiedoj
La familio Teridiedoj (Theridiidae) estas familio de araneoidoj, kiu inkluzivas pli ol 2200 specoj de araneoj. Araneuloj de ĉi tiu familio konstruas ĉasoretojn uzante specon de glua silko por kapti aliajn bestojn. Ĉi tiu familio inkluzivas la genron Latrodectus, al kiu apartenas la famaj nigraj vidvinoj. Ĝi ankaŭ inkluzivas kelkajn speciojn de araneoj kiuj estas kleptoparazitoj, alivorte ili vivas en la ĉasoretoj de aliaj araneoj kaj manĝas bestojn kaptitajn de la gastiganta araneo.
Glacilaktuko
Priskribo
La ĝeneralaj ecoj de la glacilajtuko similas al tiuj de la kultiva laktuko: Ĝi estas unu- ĝis dujara planto kun longa palisradiko, kiu unue formas baza folirozeto, poste aperas disbranĉita infloresko kun multnombraj flavaj floroj.
Ĉe la kultivara grupo glacilaktuko la tigo estas forte mallongigita, ke la tigoĉirkaŭantaj folioj interplektiĝas formante densan kapon. La formo estas regulforma kaj globa, la eksteraj folioj estas kubiĝitaj eksteren. La internaj folioj estas envolvitaj de la eksteraj folioj kaj ne povas disvolviĝi. Ili restas helverdaj, firmaj kaj krakantaj. Kreskante la kapo povas greviĝi.
Historio
La pli maljuna formo kun ankoraŭ malfermitaj kapoj, la batavia-laktuko, originas en Francio, la unuaj fermitaj glacilaktukaj kapoj venas el Usono. Komence de la 20a jarcento la produktado de laktukoj kreskis precipe en Usono. La kultivado okazis grandkvante en la okcidento de la lando. De tie oni transportis la produktojn ĉien tra la lando. Por la transporto tre taŭgas batavia laktuko. Post 1923 oni bredis la unuan fermitan glacilaktukan kulturvarion, la kultivaro Great Lakes. Ĉi tie ankaŭ ekestis la nomon de la kultivara grupo „glacimonta salato“ (angla Iceberg-Salad): Ĉar tiam ankoraŭ ne ekzistis fridujaj vagonoj la laktuko estis metitaj sur grandaj glaciblokoj (la glacimontoj) dum la transportado al la orienta marbordo.
Utiligado
La glacilaktuko estas plej ofte manĝata krude kiel salato. Ĝi ankaŭ povas esti kuirita.
Ĉe temperaturo de 0°C kaj relativa aerhumideco de 95 ĝis 98 % la stokotempo estas inter du kaj tri semajnoj.
Arjaramno
Arjaramno (en malnovpersa lingvo: Aryāramna "Kiu alportas pacon al la arjoj (tio estas, la irananoj)" ); greke: Ἀριαράμνης) estis la praavo de la persa reĝo Dario la 1-a, kaj ano de la aĥemenida dinastio.
5549 Bobstefanik
5549 Bobstefanik estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Robert Stefanik, direktoro de la Observatorio Oak Ridge elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Elizavetpola Gubernio
Elizavetpola Gubernio (Елизаветпольская губерния) estis unu el la gubernioj de la Rusa Imperio, kun ĝia centro en Elizavetpolo (oficiala nomo por Ganĝa en 1805-1918). Ĝia areo estis 44,136 kvadrataj kilometroj, kaj ĝi havis 878,415 loĝantojn antaŭ 1897.
Historio
Komence en 1905, ekzistis provoj de la etnaj armenoj de la regiono apartigi la altajn zonojn (ofte konatajn kiel Montara Karabaĥo) de la resto de Elizavetpolo. En tiuj areoj, 70% de la loĝantaro estis armenoj. Kvankam la plano estis poste apogita de la rusa vicreĝo, ĝi neniam estis adoptita.
Post la establado de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko en 1918, Elizavetpola Gubernio estis renomita Ganĝa Gubernio. La areo en la sudo de la montaro Murov estis transformita en Ĝenerala Karabaĥa gubernio. La gubernia sistemo estis forigita en la fruaj 1920-aj jaroj.
Hodiaŭ, la teritorio de la antaŭa gubernio estas en okcidentaj azeraj kaj apudaj areoj de Armenio.
István Szabó (tradukisto)
István SZABÓ [iŝtvAn sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó István estis hungara tradukisto, pastro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy.
István Szabó naskiĝis la 1801 en Bakonyszentkirály. Li mortis la 1892 en Kazár.
Biografio
István Szabó frekventis lernejojn en Pápa kaj Rozsnyó. En 1826 li pastriĝis, poste en diversaj lokoj li estis pastro, lastfoje en Kazár, kie li mortis. En 1839 li membriĝis en MTA. Tiutempe li estis la plej grava tradukisto el la greka kulturo.
Kariofilaloj
La kariofilaloj (Caryophyllales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 34 familiojn, ĉirkaŭ 800 genrojn kaj pli ol 12 700 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kariofilo (Caryophyllus), kiu estas malnova sinonimo de la genro dianto (Dianthus).
Tiu ordo enhavas florplantojn, kiel ekzemple la kaktojn, la diantojn, la amarantojn, la betojn, aŭ la nepentojn.
Mormonsciencoj
Mormonsciencoj estas la interfaka akademia studo de la kredaro, praktikoj, historio kaj kulturo de la termino Mormono kaj konfesioj aŭ eklezioj kiuj apartenas al la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kies membroj ĝenerale kongruas kun la termino "Mormono". La Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj inkluzivas ne nur la komunumon de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj sed ankaŭ tiujn de la Komunumo de Kristo kaj aliajn grupojn, kaj ankaŭ tiujn grupojn sub la ombrelo de mormona fundamentismo.
Teleac (Ciugud)
Teleac (Ciugud) (hungare:Újcsongvaitelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Ciugud.
Oktila antranilato
Oktila antranilato aŭ oktila 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj oktanolo. Oktila antranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktila antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al oktila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 23 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Aulnay-sur-Mauldre
Aulnay-sur-Mauldre estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aulnaysiens.
Rosières-sur-Mance
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Defendo (apartigilo)
Defendo estas protekto iamaniera kontraŭ atako (ankaŭ supozita) kaj povas esti
NGC 3248
NGC 3248 (aliaj indikoj — UGC 5669, MCG 4-25-20, ZWG 124.24, PGC 30776) estas galaksio en konstelacio Leono.
Butirka
La malliberejo Butirka (бутырка, parollingva esprimo por la oficiala бутырская тюрьма, Butirskaja tjurma) estis la centra transitmalliberejo en carista Rusio, situanta en centra parto (distrikto Tverskoj, Centra arondismento) de Moskvo. Nuntempe Butirka restas la plej granda de moskvaj esplorarestejoj. Troloĝateco daŭre estas problemo.
Historio
Inter ĝiaj famaj malliberigitoj estis la influa revoluciema poeto Vladimir Majakovskij, la rusa revoluciema Nikolai Bauman, la fondinto de la sekretpolica KGB Feliks Dzerĵinskij (kiu estis unu el la malmultaj individuoj farantaj sukcesan fuĝon de la malliberejo), kaj la verkistoj Aleksandr Solĵenicin kaj Jefgenija Ginzburg.
Dum la Februara revolucio, la laboristoj de Moskvo liberigis ĉiujn politikajn kaptitojn de la Butyrka. Post la Oktobra Revolucio, Butyrka restis loko de internigo por politikaj kaptitoj kaj transiga tendaro por homoj juĝitaj por esti sendita al la Gulago.
Dum la Granda purigo ĉirkaŭ 20.000 malliberigitoj samtempe estis malliberigitaj tie ĉi.. Miloj da politikaj kaptitoj estis pafitaj post esploradoj.
Vivkondiĉoj
Varlam Ŝalamov notas, en unu el siaj rakontoj, ke la Butyrka estas ekstreme varma en somero; Eduard Limonov, en lia dramo Morto en la polickamioneto, emfaze konsentas. Li diras ke, kun la kolapso de la sovetia reĝimo en 1991, troloĝateco fariĝis ankoraŭ pli urĝa temo; ekzistas pli ol 100 malliberigitoj en ĉeloj intencitaj por enhavi maksimume 10 homojn. La plej multaj el tiuj homoj estas laŭdire nefidindaj homoj de la kaŭkazaj regionoj. Ĉar epidemioj estas problemo, la prizonestroj provas plenigi ĉelojn tute kun homoj kun aidoso, aŭ kun tuberkulozo; tamen, tio utilas malgrande, ĉar multaj malliberigitoj estas drogmaniuloj, kaj ekzistas maksimume unu injektilo per ĉelo. Krome, malliberigitoj estas alportitaj al la tribunalo en troloĝataj polickamionetoj, tiel ke sana malliberigito povas spiri la saman aeron de unu kun tuberkulozo. La benzino ŝparita laŭ tiu maniero estas vendita sur la nigra merkato. La Butyrka havas strangan slangon: la prizonestroj estas nomitaj "manti", la malliberigito- "patzani", manĝi drogaĵojn estas "smazatsia", t.e., por ŝmiri sin. La vorto khuy estas uzita ekscese. Dokumentado televida estis permesita ekde 1995.
Hurdes
Las Hurdes, Hurdes aŭ Las Jurdis estas komarko aŭ distrikto de la plej norda pinto de la Provinco de Cáceres (Hispanio), situa en la nordo de la regiono de Ekstremaduro.
La komarko estas komponita de nur 5 municipoj, sed kun ĝis 43 domaroj, 4 el kiuj jam senhomiĝis. La natura riĉo de la komarko estas forsta kaj la turismo kiu implicas. La teritorio estas ligata al valo de Las Batuecas, en kies malsupra parto setlas la hurdesa domaro de Las Mestas.
Geografio
Temas pri montara tereno de mediterenea klimato kun influo de atlantika klimato. Limas kun la Sierra de Gata, la Tierras de Granadilla kaj la Sierra de Francia, (Provinco de Salamanca). Formas parton de la areoj enhavantaj per la nomigo "humida Hispanio".
Sep riveroj fluas tra ĝiaj valoj: la rivero Malo aŭ Ladrillar, la rivero Batuecas, la rivero Hurdano, la rivero Malvellido, la rivero Esperabán, la rivero Ovejuela kaj la rivero de Los Ángeles.
Municipoj kaj domaroj
La tradicie disa loĝado de la komarko markas specifan formadon de la loĝa strukturo de la zono, formita de malgrandaj loĝentoj konataj per la nomo de alquería [alkerIa] (domaro).
Prahistorio
La plej antikvaj informoj pri homa setlado en la komarko fruas je Ĥalkolitiko. Al tiu epoko apartenas la gravuraĵoj surrokaj -aŭ petroglifoj- ekde ĉirkaŭ la 40-a jarcento a. K. al la Romia Imperio. Estas ankaŭ steleojn kiuj reprezentas entombigitajn gravulojn, ĉevalirojn aŭ militistojn kun ties armilaro aŭ posedaĵaro.
Romia kaj araba epokoj
Dum la Romia epoko tiu areo estis integrita ene de la Provinco de Lusitanio, sed estas malmultaj restaĵoj el tiu epoko. Post la araba invado probable Las Hurdes senhomiĝis, sed legendo kolektita de Lope de Vega en sia verko "Las Batuecas del duque de Alba" parolas pri homaj grupoj izolitaj kaj descendaj de visigotoj (do, de antaŭ la 8-a jarcento) fine de la 17-a jarcento. Ĉiukaze la plej antikvaj skribaj mencioj pri tiuj domaroj estas de fino de la 12-a jarcento, nome de "Riomalo", Batuecas, "Mestas" kaj "Ovejuela". Tre verŝajne kapropaxstado reloĝigis tiun areon.
19-a kaj 20-a jarcentoj
Jam en la 19-a jarcento post separo de La Alberca kaj la nova provinca divido fare de Javier de Burgos en 1833, elstaraj gravuloj ekinteresiĝis pri la la komarko, kiu estis krom izolitejo ankaŭ ekzilejo. La doktoro Bide en 1892 post veturado tra Las Hurdes, prezentis informon en la "Boletín de la Sociedad Geográfica de Madrid", per kiu denoncas la malfacilajn vivkondiĉojn de la hurdesanoj. La Socio "Esperanza de Las Hurdes" (Hurdesespero), estrita de Francisco Jarrín, episkopo de Coria, iniciatis karitaton en la komarko, kio kristaliĝis en la 1-a Nacia Kongreso de Hurdesanoj kaj Hurdesemuloj en 1908. En 1904, Gabriel y Galán recitas sian poemon "La Jurdana". En 1913, Unamuno dediĉas ĉapitron de "Andanzas y Visiones Españolas" al Las Hurdes, denonce denove la sankondiĉojn de la lokanoj.
Postaj informoj de la doktoro Marañón kaj de Legendre, franca konsulo en Madrido, movigas la reĝon Alfonso la 13-a veturi al la komarko por ekkoni ĝin en 1922. Post tiu reĝa vizito aperis iniciatoj ĉefe por la sansistemo. Las Hurdes ĉiukaze iĝis eksemplo de la malprospero de la rura medio en tiama Hispanio, ĉefe post la filmo Las Hurdes, tierra sin pan, kiun Luis Buñuel reĝisoris en 1932 kaj per kiu li denoncis la malprogresa situacio de la komarko.
Post la Enlanda Milito, la diktatoro Francisco Franco funkciigis planon por la komarko kies bazo estis la forsta rearbarigo de etendaj pinaroj. Tiu dungado helpis bremsi malsaton kaj elmigradon sed detruis ekosistemon propran por paxstado kaj abelbredado, la du ĉefaj sektoroj de la hurdesa ekonomio. Post 1976 jam en demokratia epoko oni klopodis denove disvolvigi la komarkon iom malsukcese kaj senloĝado kaj forstaj incendioj detruis la areon Hurdes. En 1988 la 2-a Nacia Kongreso de Hurdesanoj kaj Hurdesemuloj ne sukcesis veki intereson kiel en 1908. En la 1990-aj jaroj komencis nova epoko pro apero de la turismo kio konsolidiĝis kiel nova enspezofonto de la komarko kun la abelbredado kaj la olivarboj.
Aktuala situacio
Spite ĉio la aktuala situacio de Las Hurdes plu malfacilas kaj la perdo kaj maljuniĝo de populacio akriĝis. La municipoj de Caminomorisco kaj Pinofranqueado iom disvolviĝis, sed en Nuñomoral, Casares de las Hurdes kaj Ladrillar ne tiom.
Levajanta cistikolo
La Levajanta cistikolo, Cisticola tinniens iam Malurus tinniens, estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj kaj ties tipa genro Cistikoloj, kiuj estas malgrandaj birdoj ĉefe el Afriko, kvankam kelkaj specioj estas en Azio kaj nur unu ankaŭ en Eŭropo, nome la tre disvastigata Herbosilvio.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas kiel loĝanta reproduktanto en orienta Afriko el Kenjo al orienta Sudafriko. Tiu cistikolo estas komuna en kareksejoj, junkejoj, herbejoj kaj similaj humidaj habitatoj kutime ĉe riveroj aŭ akvorezervujoj.
Oni agnoskas ses subspeciojn inter kiuj estas la jenaj: dyleffi, Prigogine, 1952 - orienta DRKongo (nordokcidente de Lago Tanganiko), oreophilus, van Someren, 1922 - okcidenta Kenjo en altaj teroj kaj perpullus, E. J. O. Hartert, 1920 - Angolo, suda DRKongo kaj okcidenta Zambio.
Aspekto
La Levajanta cistikolo estas malgranda, 12-15 cm longa, grizkolora birdo kun longeca vosto kaj ruĝeca krono. La supraj partoj de la plenkreska reproduktanto estas grizaj, kun tre larĝa strieco je nigro kio iĝas la dorso fakte nigra, kaj kun ruĝeca parto en faldita flugilo. La superokula strizono, vizaĝo kaj subaj partoj estas sablokoloraj al blankecaj kaj la vosto estas ruĝecbruna kun nigraj plumocentroj. La mallonga rekta beko estas nigrecbruna kun rozkoloreca aŭ kornokolora bazo, kaj piedoj kaj kruroj estas rozbrunaj. La iriso estas helbruna.
Plenkreskaj nereproduktuloj estas pli brundorsaj, kaj junuloj havas pli flavajn subajn partojn.
La alvokoj de la Levajanta cistikolo inkludas muzikan ĉrip-trrrup-trriii, plendeman tii tii tii kaj akrajn alarmonotojn.
Kutimaro
La Levajanta cistikolo konstruas buloforman neston kun flanka enirejo el sekaj herboj, araneretoj kaj milda plantomaterialo. Ĝi kutime lokiĝas en hebotufo de herboj aŭ fiherboj, kiuj staras aŭ pendas ĉe aŭ super akvo. Nestosezono okazas el aŭgusto al oktobro.
La Levajanta cistikolo estas kutime vidata en paroj, sola aŭ en malgrandaj familigrupoj, flugetadanta tra herbo dum ĝi manĝas malgrandajn insektojn. Ĝi estas voĉema kaj videbla, ripoze sur pinto de altaj herboj kaj junkoj kaj faras alarmalvokon.
Konservostatuso
Tiu komuna specio havas grandan teritorion kun ĉirkaŭkalkulata etendo de 1,400,000 km². Oni supozas ankaŭ ke la populacio estas granda kaj ke la specio ne alproksimiĝas al kriterioj de malpliiĝo fare de la IUCN Ruĝa Listo kaj pro tio tiu specio estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga.
Niederbösa
Niederbösa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Greußen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Artana
Artana estas municipo kaj urbo en la provinco Castellón kaj la aŭtonoma komunumo Valencilando de Hispanio. En 2014 ĝi havis loĝantojn. En la loĝloko naskiĝis interalie la futbalisto Bruno Soriano.
Hastings
Hastings estas urbo kaj distrikto en la graflando East Sussex en suda Anglio, kaj estas unu el la Cinque Ports. Ĝi situas ĉe la bordo de la Manika Markolo.
Ĝi havas ĉirkaŭ 84.000 loĝantojn. Gravas tie fiŝkaptado; multaj fiŝkaptistaj boatoj tradicie ne uzas havenon, sed simple albordiĝas strande. Ĉar Hastings ne plu havas propran havenon, la boatoj devas oficiale registriĝi en Rye.
Ankaŭ plaĝa turismo estas signifa.
Proksime de la urbo en 1066 okazis la Batalo de Hastings, en kiu la normana duko Vilhelmo la 2-a de Normandio (Vilhelmo la 1-a de Anglio), nomita la Konkerinto, venkis la anglosaksajn trupojn.
Esperanto-vivo
En Hastings ekzistas Esperanto-grupo ekde la frua 20-a jarcento, fondita de Alfred John Adams. La unua prezidanto de la Rotaria Amikaro de Esperantistoj, John J. Boutwood, estis ankaŭ prezidanto de tiu grupo. Konata esperantistino de Hastings estas Sally Phillips, pri kies teatraj kapabloj en oktobro 2009 raportis eseo en Beletra Almanako 6.
La stepa lupo
La stepa lupo estas eble la plej fama romano de Hermann Hesse, kiu kombinis la aŭtobiografian stilon kun iuj elementoj de fantasto, en la fina de la verko. La libro estas iel reflekto de la profunda spirita-krizo de lia vivo en la dua jardekaj jaroj.
Historio
Komence de 1924, Hesse edziĝis kun dua edzino, la kantistino Ruth Wenger. Tamen la verkisto eliris el Basilea kaj poste forlasis sian edzinon, dum lia aflikto kreskis kaŭze de lia izoliĝo. En 1926 Hesse publikigis libron de poezio titolita La krizo, kiu estas anonco de La stepa lupo.
Resumo
Harry Haller estas maljuna, malsana viro. Li skribas manuskriptojn pri sia vivo kaj sia ekzistaj problemoj: soleco kaj izoliĝo. Harry Haller kreas la nomon stepa lupo por si mem. Dum la definitiva krizo, Haller konas al Hermine, kiu invitas lin al vivi novajn spertojn.
Kadri Simson
Kadri SIMSON (naskiĝis la ) estas estona politikistino de la Estonia Centra Partio. Ŝi estis ministro en la estonia registaro. Ekde 2019 ano de la Komisiono von der Leyen pri energio.
Konga bordhirundo
La Konga bordhirundo, Riparia congica, estas eta paserina birdo el la familio de hirundedoj (Hirundinidae).
Vaŝukani
Vaŝukani (ankaŭ Waššukanni, Waššugganni) estis unu el la du ĉefurboj de la imperio de Mitano de la 15-a ĝis la 13-a jarcento a.K.. La urbo situis ĉe la fontoareo de rivero Ĥabur en hodiaŭa Turkio aŭ en norda Sirio. La preciza situo de la iama urbo ne estas konata. Anton Moortgat supozas ties ejon en la tumula setlejo Tell Feĥerije, unu kilometron sude de la hodiaŭa loko Ras al-Ain.
Konga bordhirundo
Ĝi ĉeestas nur ĉe la Kongo kaj ties alfluanto, la Ubangi. Ĝi estas iom abunda ene de ties limigita teritorio. La habitata postulo de tiu ne-migranta specio estas arbaraj riveroj kun sablobordoj taŭgaj por reproduktado.
Parc des Princes
La Parko de Princoj, aŭ franclingve Parc des Princes, estas renoma kaj tradicia stadiono en la urbo Parizo de Francio: laŭ la stato de somero 2016 ĝi principe povas gastigi 49 000 spektantojn dum futbalaj aŭ rugbeaj maĉoj, sed en internaciaj futbalmatĉoj antaŭvidiĝas maksimume 44 283 spektantoj. La stadiono estis inaŭgurita je la 18-a de julio 1897 kiel velodromo, ekde 1899 ankaŭ uziĝis kiel futbala stadiono, kaj nun estas posedata fare de la futbala klubo Paris Saint-Germain.
Vaŝukani
La urbon konkeris, detruis la hitita reginto Supiluliumas la 1-a (regis ĉ.1344–1322 a.K.) en lia unua regada jaro. Li surtonigis vazalan reĝon Ŝativaza. La urbon ĝisgrunde detruis la asira reĝo Adad-nirari la 1-a ĉ. 1290 a.K., sed oni konas malmulte pri tio.
Parc des Princes
En 1900 la monda ĉampionado de biciklado okazis en la stadiono, kaj inter la jaroj 1903 kaj 1967 la renoma bicikla konkuro Tour de France solene finiĝis en la stadiona velodromo. En 1967 la velodromo tamen forpreniĝis, la stadiono ĝis la jaro 1972 trakonstruiĝis al moderna futbala stadiono kaj ekde tiam nur havas tiun funkcion. Krome ankaŭ en 1932, 2012, 2013–2014 kaj 2015–2016 okazis signifaj trakonstruoj. De 1905 ĝis 1997 kaj en 2007 la stadiono estis la hejma stadiono de la vira franca nacia teamo de futbalo, estis eventejo interalie de la Futbala Mondpokalo 1938, de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1960, de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1984 kaj de la Futbala Mondpokalo 1998. Ĝis la konstruo de la Stadiono de Francio de Saint-Denis en 1998 la stadiono Parko de Princoj havis la titolon de "nacia stadiono".
Konga bordhirundo
La Konga bordhirundo nestumas en kolonioj en februaro kaj marto, kaj ĉiu apro elfosas tunelon en sablobordo je ĉirkaŭ 1 m super la rivero. La propra nesto estas je la fino de la tunelo. Oni scias malmulte pri la reprodukta biologio, kvankam ĝi estas probable simila al tiu de la Bordhirundo.
Parc des Princes
Krom futbalo, la stadiono kapablas enteni aliajn sportajn konkuradojn kaj okazigas koncertojn kaj grandajn spektaklojn. Ĝi interalie estas unu el dek eventejoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016.
Konga bordhirundo
Priskribo
La 11 cm longa Konga bordhirundo estas helbruna supre kun iom pli malhelaj krono kaj flugiloj. Ĝi havas malhelan linion traokulan. La subaj partoj estas blankaj escepte pri palbruna brusto. Ĝi ne havas la distingigan mallarĝan brustozonon montratan de la Bordhirundo. La beko estas nigra kaj la kruroj estas brunaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas palajn pinotjn de plumoj en dorso, pugo kaj flugiloj.
Ĝis nun ties voĉo ne estis surbendigita nek priskribita.
Kvankam la nedistingiga brustozono de la Konga bordhirundo estas diferenca el la klare difinitaj markoj de la Bordhirundo, praktike ne facilas distingi la nemigrantajn speciojn el la vintraj migrantoj.
Kutimaro
La manĝo de tiu afrotropisa specio konsistas el etaj insektoj, kiel kuloj kaj aliaj muŝoj, kaptataj dumfluge super la rivero aŭ en arbarklaraĵoj aŭ aliaj malfermaj areoj je kelkaj mejloj el ĝi. Ili manĝas laŭ etaj aroj aŭ kun aliaj hirundoj, ĉefe vintrantaj bordhirundoj.
Konserva statuso
Tiu surloke abunda specio havas teritorion kun ĉirkaŭkalkulata etendo de 80,000 km². La kvanto de la populacio oni supozas, ke estas granda, kaj la specio oni supozas, ke ne alproksimiĝas al la sojlo de la kriterioj de malpliiĝantaj populacioj de la IUCN Ruĝa Listo (tio estas malpliiĝante pli ol 30 % en dek jaroj aŭ tri generacioj). Pro tio la specio estas konsiderata kiel "Malplej Zorgiga".
7934 Sinatra
7934 Sinatra estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona kantisto kaj aktoro Frank Sinatra (1915–1998). Ekde 1935, kiam li gajnis radiofonian konkurson, Sinatra montris senpekan guston por la usona kanto dum 50 jaroj. Li gajnis Oskar-premion en 1954 por sia rolo en la filmo "From Here to Eternity", kaj en 1985 li ricevis la Prezidantan Medalon de la Libereco. Laŭlonge de sia kariero, li "sekvis sian vojon".
Keroneo
Ĥeroneo aŭ Keroneo aŭ Chaeronea; Χαιρώνεια, Chaironeia, [kʰai̯rɔ̌ːneːa|anc]) estas vilaĝo kaj iama municipo en Beotio, Grekio, situa ĉirkaŭ 80 km oriente de Delfo. Ekde reformo de loka regado de 2011 ĝi estas parto de la municipo Lebadea, el kiu ĝi estas submunicipo. Tiu municipo havas areon de 111.445 km2, dum la komunumo 26.995 km2. Estas 1,382 loĝantoj (2011). Ĝi situas ĉe la monto Turion kaj en la valo de la rivero Kifisos, nordokcidente de Tebo.
Historio
Tiu urbo famiĝis por la historio ĉar estis scenejo de bataloj decidaj por la estonteco de Ateno. Unue en la jaro en la jaro 338 a. K. inter Filipo la 2-a (Makedonio) kaj la unuigitaj armeoj de la urboj Tebo kaj Ateno; poste jam en la 1-a jarcento a.K. okazis en Keroneo la lasta de la bataloj inter la romia armeo estrata de Sulao kaj la reĝo de Ponto Eŭksino, Mitridato la 4-a.
(13737) 1998 RU76
(13737) 1998 RU76 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Glisilo
Glisilo estas senmotora aerodino, kiun alia kunpoveja aviadilo per vinĉo tiras supren, kaj poste per kiu oni glisflugas en la aero.
La glisilo estas la unua formo de aviadilo. Dum la flugo, glisilo uzas relativan venton por ricevi levforton sen uzo de motoro. Glisilo ne bezonas fuelon, sed danĝeras kiam ĝi tro perdas rapidecon, ĉar ĝi ne scias ricevi aldonan levforton el povumejo. Pluraj aviadpioniroj kiel Otto Lilienthal mortis dum flugo pro tiu problemo.
Nuntempe la flugo de glisilo determiniĝas laŭ la vetero de fluga tago kaj reguliĝas de civila aviada aŭtoritato.
Romeo kaj Julieto: la sceno de la tombo
Romeo kaj Julieto: la sceno de la tombo (: Romeo and Juliet: the Tomb Scene) estas pentraĵo farita de Joseph Wright of Derby, kompletigita en 1790, ekspoziciita en 1790 kaj 1791, montrita dum la Ekspozicio de Derby (1839) en la Meĥanika Instituto, kaj nun ekspoziciata en Muzeo kaj artgalerio de Derby. La pentraĵo elmontras la faman lerton pri noktaj kaj kandel-lumaj scenoj de Wright. Ĝi bildigas la momenton en Romeo kaj Julieto de Shakespeare kiam Julieto, surgenuanta apud la korpo de Romeo, aŭdas paŝon kaj eltiras ponardon por mortigi sin. La linio estas "Iea, bruo? Tiam mi estos mallonga. Ho feliĉa ponardo!"
Historio
La ideo pri la pentraĵo venis al Wright en decembro 1776 kiam li proponis la pentraĵon de "Julieto vekiĝanta en la tombo". La komisio estis akceptita de John Boydell por sia "Shakespeare Galerio". Tamen la verko estis la kaŭzo de granda kverelo inter ambaŭ. Wright malkovris ke Boydell klasifikis la pentristojn kiujn li komisiis en du klasojn. Wright malkovris ke li estis asignita al la dua klaso. Li estis pagota 300 pundojn por unu pentraĵo kaj li estis afliktita malkovri ke kelkaj artistoj estis pagitaj ĝis mil pundoj. La protesto de Wright pli multe koncernis la damaĝon faritan al sia reputacio ol la malgajnon de enspezo.
Boydell ne pripentis kaj kvankam la pentraĵo de Wright de Romeo kaj Julieto estis preta ĝustatempe, estis lia pentraĵo de La Tempesto (nun perdita) kaj pli modesta sceno de la Tempesto La Vintra Fabelo kiuj estis la kontribuo de Wright al galerio de Boydell. Wright restis kun sia pentraĵo kiu estas konsiderata kiel la plej bona el la tri kiujn li kreis por la galerio. Povas estis ke ekzistis alia malkonsento kiu kondukis al la kreado fare de James Northcote de naŭ per dekunu futojn pentraĵo de Romeo kaj Julieto sceno de la tombo por Boydell kiu estis tre bone akceptita de vizitantoj al la galerio.
Wright ekspoziciigis la pentraĵon en la Reĝa Akademio en 1790 sed li estis malkontenta dirante ke ĝi estis malbone prezentita pro ĝia malfrua alveno. Tamen Wright private sentis ke li estis malestimita de la Reĝa Akademio kaj estis feliĉa ekspozicii kvin pentraĵojn en la "Societo de Artistoj de Britio" (Society of Artists of Great Britain). Antaŭ ol la pentraĵo estis ekspoziciita en la Societo de Artistoj (Society of Artists) la sekvantan jaron ĝi estis reprilaborita fare de Wright sed ĝi ankoraŭ ne sukcesis vendiĝi. Estas ankaŭ sciate ke la pentraĵo estis inkluzivita en ekspozicio en la Meĥanika Instituto de Derby. La pentraĵo de Wright estis inkludita en pentraĵo de la Interno de Meĥanika Instituto (Ekspozicio de Derby (1839)) fare de Samuel Rayner. Estas pensite ke multaj el la pentraĵoj en la pentraĵo de Rayner venis el la kolekto de Joseph Strutt. Estas pensite ke multaj el la aliaj artefaktoj en la pentraĵo de Rayner aliris la fruan kolekton de Muzeo de Derby, sed pasis multaj jaroj antaŭ ol ĝi aliris la kolekton de Muzeo de Derby.
Rezulte de la kverelo de Wright kun Boydell la pentraĵo estis rifuzita kaj restis en la posedo de Wright. Ĝi estis vendota ĉe Christies en 1801 kaj en Derby en 1810, sed ĝi malsukcesis trovi aĉetanton. Ĝi estis aĉetita de la ekzekuciistoj de Wright kaj ĝi troviĝis en Oakes familio ekde 1883 ĝis ĝi estis aĉetita por Muzeoj de Derby por 33,250 pundoj en 1981.