cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karur
Ekonomio
Karur havas proksimume 19% de sia suma areo sub agrikultura kultivado. La plej gravaj kultivaĵoj estas rizoj, kotonoj kaj sukerkanoj, dum la plej gravaj hortikulturaj kultivaĵoj estas kokosoj, banano kaj mangoj. La urbego estas komerca centro de la agrikulturaj krudvaroj. La ĉefa ekonomia branĉo komence estis agrikulturo. En 1936 oni establis la unuan kotonan ŝpinejon. Poste pli da teksaĵfabrikoj ekfunkciis. Hodiaŭ Karur estas grava centro de la teksa industrio kun pluraj muelejoj kaj granda kotonmerkato.
Lingvoj
La tamila estas la ĉeflingvo parolita en Karur, sed uzo de la angla estas relative ofta. La angla estas la instrulingvo en la plej multaj instruejoj kaj oficoj en la serva sektoro.
Eduko
En Karur kelkaj kolegioj kaj institutoj signifas la altan edukon.
Klimato
Karur situas en duonarida klimato (BSh) kun musono laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 594 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen tre multe en oktobro. La averaĝa temperaturo estas 29 °C kaj varias inter 23-34 °C.
Trafiko
Karur situas en mezo de la subŝtato, tial la urbego voje estas atingebla el ĉiuj direktoj. Ekzistas 2 naciaj aŭtovojoj kaj aliaj gravaj ŝtatŝoseoj. La aŭtobusa stacidomo funkcias en mezo de la urbego. La fervoja stacidomo estas signifa nabo. Pontoj helpas la trafikon. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Tiruĉirapali.
Hipotezo pri pensolingvo
La hipotezo pri pensolingvo estas teorio disvolvigita ĉefe de la usona filozofo Jerry Fodor, kiu supozigas specon de specifa lingvaĵo uzata en la mensaj procezoj, kiu ebligas la disvolvigon de kompleksaj pensoj el konceptoj pli simplaj.
Ŝajne la usona filozofo Gilbert Harman jam uzis por la unua fojo tiun terminon en tiu kunteksto.
La tezo
Laŭ la germana filozofo Ansgar Beckermann, la teorio de Jerry Fodor estas reprezentebla tiel:
La disvolvigo
Estas variaj teorioj pri la rilato inter lingvo kaj penso. Plej elstara versio en la nuntempa filozofio estas la nomata "hipotezo pri pensolingvo". Ĝi asertas, ke pensado okazas en la medio de mensa lingvo. Tiu lingvo, ofte referencata kiel Menslingvo, estas simila al regulaj lingvoj en variaj aferoj: ĝi estas komponita de vortoj kiuj estas konektataj unu kun alia en sintaksaj manieroj por formi frazojn. Tiu postulo ne kuŝas nur sur intuicia analogio inter lingvo kaj pensaro. Anstataŭe, ĝi havigas klaran difinon de la trajtoj kiujn reprezenta sistemo havas por ekzempligi por havi lingvan strukturon. Sur la nivelo de sintakso, la reprezenta sistemo devas posedi du tipojn de reprezentoj: nome atoma kaj kompona reprezentoj. Atomaj reprezentoj estas bazaj dum komponaj reprezentoj estas konstituitaj ĉu de aliaj komponaj reprezentoj ĉu de atomaj reprezentoj. Sur la nivelo de semantiko, la semantika enhavo aŭ la signifo de la komponaj reprezentoj dependus el la semantikaj enhavoj de siaj konstituantoj. Reprezenta sistemo estas lingve strukturita se plenumas tiujn du postulojn.
La hipotezo pri pensolingvo asertas, ke samo estas vera por pensado ĝenerale. Tio signifus, ke pensado estas komponata de kelkaj atomaj reprezentaj konstituantoj kiuj povas esti kombinataj kiel priskribite supre. Krom tiu abstrakta karakterizo, neniu plua konkreta postulato estas farita pri kiel la homa pensaro estas plenumita de la cerbo aŭ pri kiuj aliaj similaĵoj al la natura lingvo ekzistas. La hipotezo pri pensolingvo estis por la unua fojo enkondukita de Jerry Fodor. Li argumentas favore al tiu postulo subtenante, ke ĝi konstituas la plej bonan klarigon de la karakteraj trajtoj de pensado. Unu el tiuj trajtoj estas produktiveco: nome sistemo de reprezentoj estas produktiva se ĝi povas generi senfinan nombron de unikaj reprezentoj bazitaj sur malalta nombro de atomaj reprezentoj. Tio aplikiĝas al pensado ĉar homaj estaĵoj estas kapablaj entrepreni senfinan nombron de diferencaj pensoj eĉ se iliaj mensaj kapabloj estas tre limigitaj. Aliaj karakteraj trajtoj de pensado estas sistemeco kaj inferenca kohereco. Fodor argumentas, ke la hipotezo pri pensolingvo pravas ĉar ĝi klarigas kiel pensado povas havi tiujn trajtojn kaj ĉar ne estas bona alternativa klarigo. Kelkaj argumentoj kontraŭ la hipotezo pri pensolingvo estas bazataj sur neŭraj retoj, kiuj estas kapablaj produkti inteligentan konduton sen dependi el reprezentaj sistemoj. Aliaj objektoj fokusas al la ideo ke kelkaj mensaj reprezentoj funkcias nelingve, por ekzemplo, en la formo de mapoj aŭ bildoj.
Vodafone
Vodafone (IFA:, plennome Vodafone Group Plc) estas internacia komunika firmao, bazita en Londono, Anglio. Ĝi plejparte funkcias servojn en Azio, Afriko, Eŭropo kaj Oceanio.
En januaro 2023, Vodafone posedas kaj funkciigas retojn en 21 landoj, kun partnerretoj en 48 pliaj landoj. La Vodafone Global Enterprise disponigas telekomunikadojn kaj IT-servojn al kompaniaj klientoj en 150 landoj.
Vodafone estas la plej granda provizanto de poŝtelefonio en la mondo laŭ profitoj, kaj la dua plej granda provizanto en la mondo laŭ nombro da abonantoj (post China Mobile), kun ĉirkaŭ 341 milionoj da abonantoj (sen pripensado de kontrolo de aliaj firmaoj), en novembro 2010. La firmao funkciigas ĉelajn retojn en pli ol 30 landoj kaj kunlaboras kun retoj funkciigantaj en pli ol 40 aliaj landoj. La firmao kontrolas 45% de Verizon Wireless, la plej granda poŝtelefona provizanto en Usono laŭ nombro da abonantoj.
La nomo Vodafone originas de la kombinaĵo de la vortoj en la angla: vo ice da ta fone (telefoninformvoĉo), nomo elektita de la firmao "por reflekti la provizon de informoj kaj voĉservoj en ĉela komunikado".
Kritikoj
En septembro 2010, la brita Private Eye rivelis detalojn de la impostfraŭdaj agadoj de Vodafone. La semajnĵurnalo raportis, ke Vodafone faris la aĉeton de la komunika divido de la germana konzerno Mannsmann per Luksemburgia filio, kun la celo eviti impostpagojn pri la transakcio. Estis ankaŭ raportite, ke la kompanio daŭre transdonis siajn profitojn al Luksemburgio eĉ post kiam la transakcio estis kompletigita. Post longa lukto kun Her Majesty's Tax Authority (HMRC), finfine estis decidite, ke Vodafone pagos monpunon de 1,25 miliardoj da pundoj. Tamen, surbaze de ekzameno de la kontoj de Vodafone, spertuloj taksis, ke la impostpago evitita de la firmao temis pri 6 miliardoj da puntoj. La novaĵoj pri la impostfraŭda afero provokis kolerajn manifestaciojn, komencante en oktobro 2010, ekster Vodafone-butikoj en Britio, sub la nomo "UK Uncut". La unuaj manifestacioj kaŭzis la samtempan fermon de pli ol 12 branĉoj, inkluzive de la frontmontra branĉo sur Oxford Street.
Vodafone estis implikita en la perforta subpremado de la por-demokratiaj manifestacioj kiel parto de la Egipta revolucio de 2011. La 27-an de januaro, Vodafone, kiu respondecas pri la plej granda parto de la telekomunika infrastrukturo de Egiptio, ĉesigis ĉiujn voĉajn kaj datumservojn por civitanoj kaj entreprenoj en Egiptio, konforme al la instrukcioj kiujn ĝi ricevis de la registaro de Hosni Mubarak. La brita Daily Telegraph raportis ke "la ago de la egipta registaro havas neniun precedencon en la historio de la Interreto". La ĉefoficisto de Vodafone Group, Vittorio Colao, klarigis, ke la kompanio estis devigita laŭleĝe plenumi la instrukciojn de la egipta registaro.
(139009) 2001 DH42
(139009) 2001 DH42 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata «Greka Tendaro». Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Fenilpropila benzoato
Fenilpropila benzoato aŭ fenilpropila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj fenilpropanolo. Fenilpropila benzoato estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenilpropila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al fenilpropila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Torino Porta Nuova (stacidomo)
Torino Porta Nuova estas la ĉefa stacidomo de la piemonta ĉefurbo Torino, la tria en Italio.
Ĝi estas la tria itala trajnstacio laŭ kvanto de pasaĝeroj post Roma Termini kaj Milano Centrale. Ĝi estas uzita ĉiutage de proksimume 192 000 pasaĝeroj (70 milionoj jare) kaj 400 trajnoj.
En la urbo ĝi estas sufiĉe centra: trans la Corso Vittorio Emanuele II oni atingas la Placon Carlo Felice kaj laŭ la Via Roma la Placon Sankta Karlo kaj sekve la Piazza Castello.
Oranta katedralo (Tjumeno)
La Oranta katedralo (Знаменский собор) estas la ĉefa ortodoksa preĝejo en Tjumeno (Rusio). Ĝi evidente estis fondita ĉirkaŭ 1624, plurfoje estis restarigita post incendioj kaj en 1768-1786 estis konstruita el brikoj. Ĝi estis unu el du preĝejoj en la urbo, kiuj funkciis en sovetia tempo kun relative mallongaj paŭzoj.
Konstruado kaj funkciado
Preciza dato de la konstruado de la unua preĝejo kun tiu nomo en Tjumeno restas nekonata. Sur la mapo datita je la fino de la 17-a — komenco de la 18-a jarcentoj jam estas markita la Oranta preĝejo. En 1654 la preĝejo jam ekzistis, en ĝi servis pastro Dometian (Daniil), unu el plej konataj en Siberio malnovritanoj. Poste li fondis ermitejon ĉe rivero Berjozovka apud Jalutorovsko, kie li propagandis rifuzon preĝi por la caro kaj alvokis al sinmortigo per sinbruligo kiel vojo al saviĝo en la mondo ekregita de Antikristo. En 1679 nokte antaŭ la festo de Epifanio, li estis ĉirkaŭita de militistoj kaj ekbruligis la ermitejon, kion sekvis liaj adeptoj — pereis ĝis homoj. En dokumento de 1657 estas menciita la Oranta preĝejo situanta ekster la fortikaĵo — apud ĝi oni ordonis konstrui virinan monaĥejon. Longan tempon en la preĝejo troviĝis arĝenta kruco kun restaĵoj de diversaj martiroj kaj surskribo el kiu sekvis ke ĝi estis donacita al la Oranta preĝejo en Tjumeno en 1659; la surskribo mencias ankaŭ alkonstruaĵojn omaĝe al Sankta Johano la Evangeliisto kaj Johano Krizostomo.
Siberia historiisto Nikolaj Abramov opiniis ke la preĝejo estis konstruita ĉirkaŭ 1624.
La episkopo de Tobolsko Varlaam (Petrov) ordonis surloke de la brulinta preĝejo konstrui la novan. Origine oni planis konstrui nehejtatan (someran) preĝejon, sed en februaro 1769 laŭ peto de la paroĥanoj li permesis "por vintra diservado fondi alian alkonstruaĵon en la refektorio de la suda flanko" omaĝe al Johano Krizostomo. La la konstruado komenciĝis. En 1775 la alkonstruaĵo omaĝe al Johano Krizostomo estis finita. La ĝin konsekris arkimandrito Sofronij, estro de la monaĥejo de Sankta Triunuo. Guberniestro Denis Ĉiĉerin permesis laborigi masonistojn kaj ĉarpentistojn el ekzilitoj por kio en 1776 en la urbo estis restigitaj 10 ekzilitoj el grupoj sekvantaj al punejoj. Ekde 1772 la konstruadon partoprenis sperta masonisto Afanasij Perevalov, kiu metis preskaŭ brikojn. Ekde junio 1775 la laborojn gvidis serĝento de geodezio Pjotr Pankov (Петр Паньков) el Tobolsko, taskigita de la guberniestro Denis Ĉiĉerin.
En 1786 la preĝejo estis finkonstruita.
En 1789 komenciĝis murpentrado en la Oranta alkonstruaĵo. Unue oni dungis tjumenan burĝon E. K. Solomatov, sed baldaŭ maldungis lin, evidente pro pluraj fuŝoj. En 1799 al la Tobolska Spirita Konsistorio siajn servojn proponis tjumena majstro V. Kuznecov, kiun subtenis estro de la Tjumena Spirita Administracio, igumeno de la monaĥejo de Sankta Triunuo Margarit. Tamen la konsistorio rifuzis lian proponon, malpermesinte al li pentri en preĝejoj. Episkopo Varlaam proponis tobolskan ikonfariston, veturigiston Fjodor Ivanoviĉ Ĉerepanov, kies patro Kozma estis frato de Ivan Ĉerepanov, aŭtoro de la fama Siberia kroniko, arkitekto kaj lignoĉizisto. Akademiano Johan Peter Falck, renkontiĝinta kun li en Tobolsko en 1772, laŭdis lin kiel bonan pentriston memstare lernintan tiun metion.
Fjodor Ĉerepanov unue hezitis, ĉar igumeno Margarit oponis lian kandidatecon kaj eĉ proponis al li 50 rublojn por ke li rifuzu la mendon. Tamen pro estimo al la episkopo, kiel li diris poste, li konsentis kaj en marto 1800 faris tri ikonojn kaj korektis plurajn faritajn de lia antaŭulo. Margarit tamen plu kontraŭis lin kaj incitis paroĥanojn protesti, dirinte ke se Ĉerepanov ne estos forigita kaj subteninta lin pastro G. Lukin eksigita, li forprenos ĉiujn ikonojn kaj vendos ilin al alia preĝejo.
La ĉefepiskopo ĉesigis la kverelon per sia aŭtoritato :
La igumeno Margarit konsekris la ĉefan, Orantan alkonstruaĵon.
Komence de la 19-a jarcento la preĝejo aspektis tiel:
Origine en la unua ŝtupo de la sonorilturo estis balkono kaj en muro iom super la homa alteco estis vitrumita kvarangula niĉo, en kiu oni metis ikonon de la Lasta juĝo faritan el tri tabuloj. En 1837 ĝi estis metita aliloken sur la muron kaj en la niĉon oni metis la Orantan ikonon por kio la niĉo estis adaptita al ties okedra formo. La balkono estis atingebla laŭ ŝtuparo kiu komenciĝis ĉe preĝeja perono. Sur tiu balkono okazis diservoj antaŭ la Oranta ikono, lokita en niĉo kaj vitrumita. La ikono estis lokita en niĉo super la enirejo, evidente plenumante la saman protektan funkcion kiel antaŭe, kiam ĝi troviĝis en la fortikaĵa turo.
En 1851 la Sankta Sinodo aprobis vastigon de la preĝejo per kreado de du alkonstruaĵoj. Financis tion plejparte negocisto Ivan Vasiljeviĉ Ikonnikov, kaj paroĥestro P. Maslovskij. Rezulte de tio la ĉefa Oranta preĝejo kaj alkonstruaĵo de Johano Krizostomo iĝis hejtataj, do uzeblaj ankaŭ vintre. Dum tiu ĉi rekonstruado estis kreita la suda alkonstruaĵo unuigita kun la ĉefa spaco per arko kaj aperis nova sonorilturo. Estis ankaŭ riparita altaro de la Oranta alkonstruaĵo kaj starigita nova ikonostazo. En novembro 1854 alkonstruaĵo de Johano Krizostomo estis finkonstruita kaj konsekrita de ĉefepiskopo de Tobolsko kaj Siberio Jevlampij (Pjatnickij). En 1860 la Oranta ikono estis renovigita. En decembro 1862 la rekonstruado finiĝis kaj la preĝejon konsekris ĉefepiskopo Varlaam la 2-a (Uspenskij).
En 1880 oni anstataŭigis lignan plankon per tiu gisfera. En 1883 la muroj interne estis farbitaj je turkisa koloro kaj kovritaj je murpentraĵoj. Fine de la 19-a jarcento incendio detruis la alkonstruaĵon de Johano Krizostomo, sed ĝian restarigon financis negocisto el Ekaterinburgo Miĥail Ivanoviĉ Ivanov, kiu pro tio en 1904 ricevis titolon de la honora civitano de Tjumeno. La la restarigitan preĝejon konsekris episkopo de Tobolsko kaj Siberio Antonio la 4-a (Karĵavin). Dum la ceremonio la norda alkonstruaĵo estis nomita omaĝe al ikono de Dipatrino la Rapidhelpantinoru. La estis konsekrita la alkonstruaĵo de Johano Krizostomo.
La la preĝejo ricevis statuson de katedralo kaj la  okazis respektivaj solenaĵoj. Tio estis kompromisa solvo, ĉar monkolektado komencita post la murdo de imperiestro Aleksandro la 2-a cele konstrui en Tjumeno katedralon de Aleksandr Nevskij memore al la murdito, post jaroj evidentiĝis fiaskinta — la kolektitaj oferoj estis tro malabundaj por realigi tiom ambician projekton. Krome jam haveblis la Oranta katedralo, kiu povis kontentigi plejparton de la religiaj bezonoj, ĉar ĝi estis pli granda ol la antaŭ Anunciacia katedralo. Do la la urba dumao decidis transdoni 10 mil rublojn al la Anuncacia preĝejo kaj la reston de la mono ( rublojn) al la Oranta katedralo, kiu devis financi konstruadon de kapelo de Aleksandro Nevskij sur la Bazara placo kaj la restintajn sumojn uzi por plibeligo de la katedralo mem.
Arkitektoj konstatas ke en la katedralo senteblas ukraina influo — ekzemple etaj kupoloj estas lokitaj ne ĉe anguloj de la ĉefa kvarangula bazo, sed ĉe ĝiaj aksoj, super kvazaŭ rompitaj frontonoj, proksime al la kupolo. Du pordegoj kondukas al stratoj Semakov kaj Volodarskij.
La nuna ikonostazo en la ĉefa Oranta alkonstruaĵo estis farita fine de la 1940-aj jaroj de ikonfaristo I. S. Ŝavrin.
La 20-an kaj 27-an de majo 1917 en la Tobolska eparĥio okazis eksterordinara kongreso de pastraro dum kiu oni elektis kiel delegiton al la Tutrusia kongreso de pastraro kaj laikoj, okazonta en Moskvo la, Kronid Olerskij, ĉefpastron de la Oranta katedralo.
En 1918 en la paroĥo de la Oranta katedralo estis 152 domoj el kiuj 78 troviĝis en antaŭurbo (Kuznici, do Forĝejoj).
La en la katedralo okazis funebra vespero omaĝe al tri pereintaj klerikoj — episkopo de Tobolsko kaj Siberio Hermogen (Dolganjov) kaj pastroj Fjodor Raspopov kaj Vladimir Bogojavlenskij, mortigitaj de bolŝevikoj.
Sovetia periodo
Kadre de la konfiskado de valoraĵoj el la preĝejoj, la oni forprenis  da arĝentaĵoj kaj  da varolŝtonoj. La oni forprenis ankaŭ arĝentan ornaton de sur la ikono ĉirkaŭ 16 kg pezan kaj ornamitan de valorŝtonoj. La ikono mem evidente restis en la preĝejo.
La la prezidio de la Tjumena Distrikta Partia Komitato ordonis transdoni la preĝejon al la Viva Eklezio, argumentante ke la nuna komunumo malsukcesis ripari ĝin ĝis akceptebla stato. Sekvan tagon estis subskribita oficiala dokumento pri la transdono. En junio 1927 adeptoj de la tradicia eklezio estrata de patriarko Tiĥon petis la distriktan komitaton redoni al ili la preĝejon, argumentante ke ilia komunumo nombras ĉirkaŭ homojn dum la Viva Eklezio havas ne pli ol 160. La peto estis rifuzita kun referenco al similaj decidoj en 1925 kaj 1926.
En 1933 la preĝejo estis redonita al la religia komunumo, oni establis paroĥan konsilion el 29 homoj.
La la preĝejo estis transdonita al militistoj kiuj uzis la katedralon por sia mastruma organizo (коммунально-эксплуатационная часть, mallonge КЭЧ). Ĝi faris en la alkonstruaĵo de Johano Krizostomo truon 3,5 x 4 metrojn grandan por enveturo de la riparotaj aŭtoj kaj eniro de ferumotaj ĉevaloj. Laŭ aliaj informoj, la muro estis trarompita en 1927-1930. Samloke funkciis lignaĵista metiejo kaj supre, sur bretaro estis stokitaj tabuloj kaj aliaj lignaĵoj. De septembro 1941 ĝis decembro 1942 en la alkonstruaĵo de Nikolao de Mira funkciis kantino de la mastrumejo. En orienta, altara parto troviĝis stokejo de rezervaj elementoj, laborvestoj kaj aliaj materialoj. En la refektorio, sur balkono nun uzata kiel ĥorejo, estis stokitaj nutraĵoj.
La la katedralo estis redonita al la religia komunumo por senpaga kaj sentempolima uzado. Origine la kredantoj petis redoni al ili preĝejon de la Savinto, sed apude troviĝis du lernejoj, infanĝardeno kaj ĝardeno de Lenin, do la aŭtoritatoj proponis al la kredantoj unue preĝejon de Mikaelo la Ĉefanĝelo kaj fine — la Orantan katedralon. Laŭ rememoroj de paroĥanoj, dum la milito Maria Dalmatova (1873-1967) kolektadis subskribojn sub respektiva peto kaj eĉ veturis al Miĥail Kalinin por peti lian helpon. A. A. Sartakova rememoris ke diservoj rekomenciĝis en 1944. En 2005 en sekurecŝranko de la alkonstruaĵo de Nikolao de Mira estis trovita ligna kruco kun surskribo, informanta ke ĝin faris Pavel Jazov memore al siaj kamaradoj pereintaj dum la Dua mondmilito. Pavel Jazov faris ankaŭ altartablon de tiu alkonstruaĵo. Li estis frato de Pjotr Jazov, redaktoro de gazeto "Tjumenskaja Pravda".
La katedralon transprenis pastro Aleksandr Siĉugov (Александр Андреевич Сычугов), antaŭe servinta en la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj.
Post kiam la katedralo estis transdonita al la religia komunumo, kredantoj alportis multe da ikonoj, libroj ktp. Oni alportis kupraĵojn (samovarojn, vazaron ks) el kiu poste estis faritaj unuaj sonoriloj. Vilaĝanoj alportadis vakson, el kiu monaĥinoj permane faris kandelojn. Riparadon de la katedralo faris la paroĥanoj kaj klerikoj mem. La truon en la muro oni masonis per brikoj alportitaj el siaj domoj, konstruinte maldikan muron, kies internan spacon oni plenigis per konstruaj rubaĵoj. La murpentraĵojn oni restarigadis dum longa tempo, foje paroĥanoj mem pagis pentradon de iu sanktulo. Poste oni denove malkonstruis la masonitan truon en la suda muro kaj refaris ĝin sed jam pli kvalite; nun tie estas pordo. La rekonstruadon partoprenis cefa arkitekto de Tjumeno Jevgenij Borisoviĉ Fok, dezajninta barilon kaj ikonostazon en la alkonstruaĵo de Johano Krizostomo.
La episkopo Aleksij konsekris la ĉefan Orantan alkonstruaĵon.
La aperis ordono N 503 de la Konsilio de Ministroj de Sovetunio, kiu donis al la katedralo statuson de arkitektura monumento. La ordono de la Konsilio de Ministroj de RSFSR donis al la katedralo statuson de arkitektura monumento de respublika signifo. En 1995 la statuso estis altigita ĝis la federacia.
En junio 1965 ĉefpastro Nikolaj petis urbajn aŭtoritatojn fari kaj instali gisferan barilon ĉirkaŭ la katedralo. Sekretario de la Tjumena Provinca Plenumkomitato Aleksandr Jeremejev kaj sekretario de la Tjumena Urba Plenumkomitato Dmitrij Sirotkin petis Sergej Velikopolskij, unuan sekretarion de la Tjumena Urba Komitato de Komsomolo, plenumi tiun taskon. Do komsomolanoj de la fabriko Mekanik kreis novan gisferan barilon por la Oranta katedralo. La la barilo estis instalita kaj farbita je du koloroj. La paroĥo proponis pagi la mendon, sed la fabriko rifuzis. En la preĝejo okazis danka diservo je la sano de ĉiuj helpantoj. Poste provinca partia gazeto "Tjumenskaja Pravda" publikigis kondamnan artikolon "Pastro kaj liaj laboristaĉoj" (Поп и его работнички). Dmitrij Sirotkin kaj direktoro de la fabriko S. V. Jemelanov ricevis oficialajn riproĉojn en la buroo de la urba komitato de KPSU.
En la 1960-aj jaroj, laŭ rememoroj de paroĥanoj, ĥoro konsistis el du grupoj: unu kantis sur balkono, alia malsupre. La ĥoro estis malbona, ĉar gvidinta ĝin Galina havis tro mildan karakteron kaj ne povis strikte regi la kantistojn, multaj el kiuj eĉ ne estis kredantoj. En 1992 oni organizis ĥoron el infanoj kaj adoleskuloj, kiuj frekventis la dimanĉan lernejon. Gvidis ĝin Lubov Cirke (Любовь Цирке), edzino de ĉefpastro Nikolaj Cirke. Fine de 1995 la ĥoro definitive formiĝis kaj konsistis el 20 kantistoj, kies nombro poste kreskis ĝis 60. La la ĥoro unuafoje venis sur balkonon kaj kantis la tutan diservon okaze de Kandelfesto.
La ĉefpastro Valerij Gordejev dum la Baptofesto unuafoje faris sur lago Krivoje riton de akvosanktigo.
En 1981 la paroĥo enhavis 34 aktivulojn, inkluzive 5 klerikojn, 6 administrantojn kaj 15 ĥorusanojn. En 1980 okazis ritoj, inkluzive de: 467 baptoj,  sepultoj, 10 nuptoj. 60% de la partoprenintoj loĝis ekster Tjumeno.
En decembro 1984 oni faris revizion dum kiu estis registritaj 334 ikonoj kaj 11 valoraj kultaĵoj; 81 ikonoj kaj kultaĵoj estis registritaj kiel monumentoj de malnovrusa kulturo.
En 1984 estis registritaj jam ikonoj kaj 11 kultaĵoj, el kiuj 81 ikonoj estis registritaj kiel arte valoraj.
Postsovetia periodo
La okazis la unua en postsovetia historio krucomarŝo, sekvinta de la Oranta katedralo al la monaĥejo de Sankta Triunuo kaj reen.
La la urba administracio permesis al la katedralo dezajni kaj konstrui loĝdomon en strato Perekopskaja 24 sur tereno je  detruonte kadukajn konstruaĵojn. En februaro 1996 al la Oranta paroĥo estis luigita domo kun tereno je ĉe strato Orlovskaja, kaj transdonita por sentempolima kaj senpaga uzado tereno je  ĉe strato Lenin 22 kaj por du jaroj tereno je  ĉe kruciĝo de stratoj Turgenev kaj Herzen por dimanĉa lernejo.
Fine de 2012 finiĝis plurjara granda restaŭrado de la katedralo.
La en la katedralo gvidis liturgion patriarko Cirilo la 1-a.
Ikonoj
La ĉefa trezoro kaj relikvaĵo de la katedralo estas la Oranta ikono. Elstaras ankaŭ ikono de Nikolao de Mira. Ambaŭ rekoneblas per plej grandaj ŝranketoj kaj situas en la ĉefa Oranta alkonstruaĵo. Laŭ rememoroj de paroĥanoj, ili estis pentritaj meze de la 20-a jarcento aŭ eĉ en la 1970-aj jaroj. Ikono de Kristo Pantokratoro estis donacita de patriarko Cirilo la 1-a.
Alkonstruaĵo de Johano Krizostomo, Johano de Tobolsko kaj Dimitrij de Rostovo (suda) enhavas ikonojn de tiuj ĉi sanktuloj. Ikonostazon en ĝi en 1995 faris loka restaŭristo Vadim Makaroviĉ Ŝitov kune kun arkitekto Aleksandr Klimenko. La laboro daŭris 9 monatojn.
Oranta ikono
Origine la ikono estis pentrita sur kruda kanvaso, gluita sur lignan okedran ŝildon faritan el cedraj tabuloj dikaj je unu verŝoko (4,4 cm). Ĝin faris en 1624 tjumena ikonfaristo Spiridon Ikonnikov, transloĝiĝinta al Tjumeno komence de la 17-a jarcento el la urbo Velikij Ustjug kaj fondinta dinastion de Ikonnikovoj. La ikono estis farita laŭ ekzemplo de la Oranta ikono de Novgorodo (1170).
La ĉefpastro Aleksandr Sulockij detale priskribis ĝin en la 19-a jarcento:
En 1624 en Tjumeno ne ekzistis Oranta preĝejo, do oni povas supozi ke la ikono estis farita por la Oranta turo de la Tjumena fortikaĵo. En la fortikaĵoj de tiu tempo oni ofte pendigis sur travetureblaj turoj ikonojn, kiuj kvazaŭ protektis la enirejon kaj la urbon ĝenerale. Ofte en supra parto de tiaj turoj oni faris kapelon aŭ etan preĝejon. La ikonoj estis instalataj je fenestretoj kaj protektataj per vitro, pro kio ili ofte havis specifan pluredran formon. En Tjumeno ekzistis la Oranta turo (Знаменская), sur kiu evidente origine estis pendigita la ikono.
La ikono mirakle postvivis plurajn incendiojn, en kiuj pereis preskaŭ ĉiuj urbaj konstruaĵoj. En 1659 la Oranta preĝejo forbrulis kaj estis restarigita. En 1667 ĝi forbrulis denove, sed la ikono estis savita. La forbrulis la tuta urbo, inkluzive la Orantan preĝejon, tamen la ikono saviĝis. La la preĝejo denove forbrulis, sed la ikono estis savita "danke al preĝa... kantado, kiu okazis dum la katastrofo mem".
La Tjumenon trafis ĥolera epidemio: el 645 malsaniĝintoj mortis 212 (137 viroj kaj 75 inoj). La infekto aperis je Transtjumenko, areo kie tradicie loĝis kaj gastis veturigistoj (ямщики) kaj aliaj gastoj. Iutage paroĥano de la Oranta preĝejo, burĝo Semjon Efimoviĉ Zubaĉev (Семен Ефимович Зубачев), konata per sia pieco, sonĝis ke por ĉesigi la epidemion necesas preni la Orantan ikonon kaj marŝi kun ĝi ĉirkaŭ la urbo. La oni prenis la ikonon de sur la sonoriltura balkono kaj ĝis la  marŝadis kun ĝi ĉirkaŭ Tjumeno preĝante kaj kantante religiajn himnojn. La 17-an de aŭgusto la epidemio mildiĝis kaj post certa tempo tute ĉesis.
Ekde tiam la ikono estis honorata de la urbanoj kaj aperis ĉiujara festo omaĝe al ĝi, okazinta la 8-an de aŭgusto. La estis eldonita ukazo N 902 de la Tjumena Spirita Administracio laŭ kiu la ikono ne plu troviĝis sur la sonorilturo, sed estis lokita en la preĝejo. En 1851 la festo estis formale aprobita de ĉefepiskopo Georgio (Jaŝĉurĵinskij). En 1852 la ikono, oficiale agnoskita miraklofara, estis translokita malantaŭ la dekstra ĥorejo, je nova ĉizita ikonŝranko kun kolonoj. Ĉiujare la 8-an de aŭgusto en la Oranta preĝejo okazis tutnokta diservo gvidata de arkimandrito de la monaĥejo de Sankta Triunuo asistata de superaj pastroj. La preĝejo en tiu nokto estis abunde lumigata interne kaj ekstere. Post la liturgio okazis krucomarŝo kun la miraklofara ikono al la Aleksandra placo, kie okazis akvosanktiga diservo.
La al Tjumeno denove venis ĥolero, ĉi-foje aperinta en Tiĉkovka, urboparto ĉe la rivera haveno. Fine de julio ĉiutage mortis po ĝis 170 homoj, sume. La oni faris krucomarŝojn ĉirkaŭ la urbo kun la Oranta kaj aliaj ikonoj, post kio varmegon anstataŭigis friska vetero, venis pluvoj, morteco reduktiĝis kaj la epidemio poiomete ĉesis, pro kio lokanoj denove dankis la miraklofaran ikonon al kiu oni faris plurajn oferojn. Interalie oni faris grandan brankardon sur kiu oni portadis la ikonon dum la festo de Bapto de Jesuo al rivero Turo por fari akvosanktigan riton. En 1901 oni instalis je la ikono diamantan broĉon donacitan de negocista edzino Anfisa Miĥajlovna Koĉneva. La la urba dumao konstatis ke urbanoj petis permeson ĉiujare en la unua dimanĉo de majo fari krucomarŝon kun ikonoj kaj pastraro de ĉiu preĝejo kun diservoj surstrate, petante eviton de epidemioj, ĉe tio la krucomarŝoj komenciĝu de la Oranta preĝejo kie antaŭ la miraklofara Oranta ikono eterne brulas lucerno. Tamen la Sankta Sinodo respondis ke jam estas permesite fari krucomarŝon la 6-an de aŭgusto de la Oranta preĝejo al la Aleksandra placo, do permesis fari la tuturban krucomarŝon nur en 1894.
Jam en 1903 oni konstatis ke "pro malnoveco, influo de aero la ikono grave kadukiĝis, en multaj lokoj senkoloriĝis kaj nigriĝis, nur vizaĝo de Dipatrino kaj la Eterna Bebo konserviĝis".
La Oranta ikono, nun troviĝanta en la katedralo, havas bildon diferencan de tiu videbla en antaŭrevoluciaj fotoj. Arthistoriisto Nadeĵda Veliĵanina konkludis en la 1980-aj jaroj ke la bildo mem estas pentrita en la 1950-aj jaroj, sed la ikono troviĝas en vitrumita ejo, do ne estas klare ĉu la bildo estis pentrita super tiu malnova aŭ ĉu la ikono mem estis farita en tiu periodo. Maljuna paroĥanino Angelina Sartakova rememoris ke en la 1950-aj jaroj okazis restaŭrado de la ikono.
Sonoriloj
En la 1830-aj jaroj sur la sonorilturo estis 8 sonoriloj. La plej granda pezis 123 pudojn, du po 40 pudoj , tri po 10 pudoj , 4 po 6 pudoj kaj 4 de nekonata pezo. En 1836 la plej granda sonorilo fendiĝis kaj estis refandita de metiisto Stepan Ŝmotin; post tio ĝi pezis jam.
En 1920 dum registrado de la preĝejaj posedaĵoj oni trovis sur la sonorilturo 6 sonorilojn: granda pezis 19 pudojn 36 funtojn, estis ankaŭ meza kaj 4 etaj.
En la 1940-aj jaroj dum la rekonstruado de la preĝejo direktoro de la lignokombinato "Ruĝa Oktobro" (Красный Октябрь) Stepan Suslov plenumis peton de la preĝeja konsilio kaj farigis en la kombinata fandejo du sonorilojn. Li estis kritikita de partia organizo, okazis partia enketado. La urba partia komitato oficiale verdiktis ke la sovetiaj organizoj kaj entreprenoj ne devas kontentigi bezonojn de preĝejoj.
En la 1950-aj jaroj paroĥanoj aĉetis tri grandajn sonorilojn, sed lokaj aŭtoritatoj malpermesis uzi ilin kaj poste konfiskis kaj kaŝis ie. Ankaŭ la pedagogia instituto (nun Tjumena Ŝtata Universitato) petis forigi la sonorilojn kies sonorado kvazaŭ malhelpis la instruadon.
Fine de aprilo — komence de majo 1993 al Tjumeno venis sonoriloj, forprenitaj de lumturoj Milutin (Милютин), Pesĉanij (Песчаный), Datta kaj Askold. Oni eksciis pri ili hazarde, kiam en 1990 al pastro Valerij venis maljunulo kaj rakontis ke lia filo militservas en Fora Oriento de Rusio kiel maristo kaj ke li sendis foton apud sonorilo sur kies malsupro legeblis: "Ĝi estas fandita en fabriko de filoj de Gilov, Tjumeno" (Лит на заводе Гилева сыновей, Тюмень). La pastro telefonis la oficiron kaj flugis al li. La maristo tiutempe preparis liston de ĉiuj sonorilturoj en la regiono, sur kiuj haveblis sonoriloj. Unu el ili troviĝis en lumturo Pesĉanij sur kabo de Elizabeta en duoninsulo de Schmidt je la plej norda punkto de insulo Saĥaleno. Lumturo Askold staras sur la samnoma insulo meze de golfo de Petro la Granda. Lumturo de Sisojev troviĝas sur kabo ĉe enirejo de Ussuria golfo. Ĉiuj ĉi sonoriloj estis origine faritaj por preĝejoj.
Patriarko Aleksio la 2-a petis helpon de ministro pri defendo marŝalo Dmitrij Jazov kaj vic-admiralo Jurij Ĵeglov, sed finan aprobon donis jam ministro pri defendo Jevgenij Ŝapoŝnikov. En oktobro 1991 estis ordonite senpage transdoni al la Tobolska eparĥio 7 sonorilojn. Pastro Vasilij Gordejev, lia patro Nikolaj kaj du estroj de kozaka komunumo el Tjumeno venis al Fora Oriento por akcepti la sonorilojn, transportitajn diversmaniere, inkluzive per helikoptero, kaj poste per fervojo. Revenis 4 sonoriloj, el kiuj du estis starigitaj en la korto de la Oranta katedralo kaj du aliaj sur la sonorilturo de la Sofia katedralo en Tobolsko. Fine sonorilo farita de tjumena metiejo Gilov en 1907, estis levita sur la sonorilturon de la Oranta katedralo. Historiisto Aleksej Talaŝkin trovis ke ĝi estis farita por la Dipatrina-Entempliga preĝejo en vilaĝo Ust-Kolba (Kemerova provinco). Alia sonorilo, farita en fabriko de Orlov en Sankt-Peterburgo speciale por lumturoj, plu staras en la korto.
Dum la restaŭrado oni transdonis la sonorilojn, jam fendiĝintajn, al la Ŝkolnij ermitejo (Школьный скит) en Isetska distrikto (Tjumena provinco).
China Mobile
China Mobile (plennome China Mobile Communications Corporation; 中国移动有限公司; NYSE : CHL, SEHK : 0941) estas telekomunika korporacio fondita en septembro 1997, kiu inkludas ĉinan ŝtatan publikan firmaon kiu provizas telefonia kaj plurmedia servoj inkluzive de sendrata komunika reto kovranta la tutan Ĉinion.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Sonoriloj
En 2019 sur la sonorilturo estis 13 sonoriloj, plejparto el kiuj estis faritaj en fabriko de Pjatkov en Kamensk-Uralskij en 2002.
China Mobile
La kompanio estas posedata de China Mobile Communications Group Co., Ltd. (中国移动通信集团有限公司, antaŭe nomita China Mobile Communications Corporation, akronime "CMCC", kiu estas ŝtata firmao.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Lernejoj
La estis establita la Oranta paroĥa lernejo (Знаменское приходское училище). En 1852 en ĝi lernis 220 infanoj. En 1854 ĝi forbrulis, sed danke al monoferoj de negocisto Kondratij Ŝeŝukov estis restarigita kaj la malfermiĝis denove.
China Mobile
Preter Ĉinio, la firmao ĉeestas nur en Pakistano laŭ iom pli granda mezuro.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Lernejoj
Laŭ ordono de la Sankta Sinodo de la ĝi estis transformita je paroĥa lernejo. En 1920 la lernejo funkciis en domo N 18 de negocisto Marjanov ĉe strato Serebrjakovskaja kaj en ĝi lernis 20 knaboj kaj 30 knabinoj. Komence de la 20-a jarcento funkciis la Oranta paroĥa lernejo en urboparto Tiĉkovka, tie lernis 81 infanoj.
China Mobile
Ĝi estas la plej granda ĉel-komunikada firmao en la mondo laŭ merkata kapitaligo kaj estas komercita sur la Novjorkaj kaj Honkongaj borsoj. La merkata valoro de la firmao (en aŭgusto 2018) estas $ 193.62 miliardoj.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Lernejoj
La ĉe la preĝejo malfermiĝis alfabetiga lernejo (школа грамотности), en kiu lernis 19 knaboj kaj 1 knabino.
China Mobile
Ekde julio 2013, China Mobile estas la plej granda movebla funkciigisto en la mondo kun proksimume 760 milionoj da uzantoj.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Lernejoj
Komence de la 1990-aj ekfunkciis dimanĉa lernejo. Unuaj lecionoj okazis en la refektorio. En 1991 al la paroĥo estis transdonita la preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo, do la lernejo translokiĝis tien kaj funkciis tie ĝis en 1998-1999 la preĝejo formis propran paroĥon kaj restarigis la diservojn. Post tio dum iu tempo la lecionoj okazis en la domo N 17 en strato Respubliko, posedata de la urba departamento pri edukado.
China Mobile
Fine de 2013, post longaj intertraktadoj, Apple subskribis interkonsenton kun China Mobile kaj mendis grandegan kvanton de ĉirkaŭ 70 milionoj da iFonoj or eniri la emerĝantajn merkatojn.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Paroĥo
En 1781 la preĝeja paroĥo enhavis 81 urbajn kortojоn.
Al la Oranta paroĥo apartenis vilaĝoj Guseva kaj Zubareva (Tjumena distrikto). La la Tobolska Spirita Konsistorio permesis al kamparano Gavriil Pjatkov konstruigi en vilaĝo Guseva novan kapelon anstataŭ tiu kadukiĝinta. En 1855 ambaŭ vilaĝoj estis transdonitaj al paroĥo de la novkonstruita preĝejo en vilaĝo Perevalova.
En 1917 al la Oranta paroĥo apartenis ankaŭ du kapeloj :
Miĥail Makarov
Miĥail Petroviĉ Makarov (1881 — 1918) servis kiel pastro de la Ĉielira preĝejo (1914) kaj de la ĝis la  kiel eksteretata pastro de la Oranta katedralo. Ĉe la katedralo li estis nomumita laŭ ordono de episkopo Hermogen (Dolganjov) kiun li servis kiel persona asistanto. Li estis konato de Grigorij Rasputin. Li servis samtempe kiel eparĥia misiisto kaj estis laŭdata pro haltigo de disvastigo de baptismo en Tjumeno. En 1918 li kune kun pastroj Jefrem Dolganjov kaj Konstantin Minjatov veturis al Ekaterinburgo por doni elaĉetan monon por episkopo Hermogen. Ĉiuj tri pastroj estis arestitaj kaj poste mortpafitaj. En aŭgusto 2000 li estis agnoskita novmartiro de la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj glorata kiel pastromartiro.
Aleksandr Siĉugov
Aleksandr Andrejeviĉ Siĉugov (Александр Андреевич Сычугов) naskiĝis la en Tjumeno. Li lernis tri jarojn en urba lernejo. En 1913 li finis kursojn de psalmistoj ĉe la monaĥejo de Sankta Triunuo kaj laboris en paroĥo ĝi 1915, kiam li estis mobilizita al armeo. En 1918 li estis malmobilizita kaj laboris en la Gubernia Konsilio de Deputitoj en Tjumeno. En 1919, kiam armeo de Aleksandr Kolĉak okupis la urbon, li denove eklaboris kiel psalmisto, poste estis ordinita kiel diakono. En 1919-1920 li estis sekretario de episkopo Irinarĥ.
3-Heksenila benzoato
3-Heksenila benzoato aŭ 3-heksenila benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj 3-heksenila alkoholo. 3-Heksenila benzoato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Heksenila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al 3-heksenila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Oranta katedralo (Tjumeno)
Aleksandr Siĉugov
Ĝis 1923 li laboris kiel ladisto kaj seruristo en distrikto Verĥnjaja Tavda kaj tie denove ekservis kiel diakono. En 1926 li estis ordinita kiel presbitero. Antaŭ sia forpaso li verkis rememorojn en kiuj interalie rakontis ke restaĵoj de Sankta Filofeo (Leszczyński) estis en 1922 enterigitaj sub la fundamento de la Ĉielira preĝejo en Tjumeno. La li ekservis kiel pastro en vilaĝo Krasnij Jar (Tavda distrikto), sed la  rezignis je la posteno pro kreskanta premo. Li revenis kun sia familio al Tjumeno kie laboris kiel vitristo, farbisto, tegmentisto en lignokombinato kaj en aliaj lokoj, inkluzive en kamparo.
En 1947 li translokiĝis al Novosibirska eparĥio, kie servis en diversaj paroĥoj, partoprenis restarigon de pluraj preĝejoj. La li mortis en Novosibirsko.
Iakov Trofimjuk
Pastro Iakov Fjodoroviĉ Trofimjuk (Иаков Федорович Трофимюк) naskiĝis la en vilaĝo Savĉudak, Kremenecka distrikto, Ternopola provinco. En 1941 li finis mezlernejon en la urbo Poĉajevo, en 1943 — dujaran pastran lernejon ĉe la Poĉajeva laŭro. La li estis ordinita kiel diakono kaj la  kiel pastro kaj iĝis asistanto de ĉefpastro en vilaĝo Ljudviŝĉe, Ŝumska distrikto. En 1945-1959 li servis kiel ĉefpastro en diversaj vilaĝaj preĝejoj. En 1959 li estis nomumita ĉefpastro (настоятель) de preĝejo en la urbo Iŝimo (Tjumena provinco), samjare translokita kiel dua pastro al la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj en Tjumeno. En 1964-1966 li studis malĉeeste en la Moskva Spirita Seminario. En 1965 li estis ordinita kiel ĉefpastro (протиерей). En 1968 li iĝis ĉefpastro de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. La li estis nomumita ĉefpastro de la Oranta katedralo kion li plenumis ĝis la. La li forpasis kaj estis sepultita apud la Oranta katedralo.
Béla Kelemen (instruisto)
Béla Kelemen, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kelemen Béla estis hungara instruisto, lernejestro. Lia origina familia nomo estis Wolff ĝis 1899.
Béla Wolff naskiĝis en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis  en Székesfehérvár (Hungara reĝlando).
Biografio
akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato Loránd Eötvös, sed dum la studentaj jaroj li kontribuis en la gazetaro (ekzemple en Vasárnapi Ujság). Li estis ĵurnalisto inter 1888–1890, poste li estis instruisto en Székesfehérvár, kie li estis levita lernejestro en 1906. Li pensiuliĝis en 1921. Dum sia vivo li verkis ankaŭ lernolibrojn kaj vortarojn. Li havis edzinon.
Angono
Angono - Bayan ng Angono - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Rizalo. La loknomo derivas el mito signifanta "la nano".
Geografio
Angono kuŝas laŭ lago Laguna de Bay. Taytay (Rizalo) troviĝas nur 4, Binangonan 8, Pasigo 9, Kezonurbo kaj ĉefurbo Manilo po 20 kilometrojn (aere).
Historio
Vilaĝo Angono estis fondita en 1766 kaj konvertiĝis al municipo en 1935. Ĉirkaŭ 2010 Angono atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol 100 mil).
Ekonomio
Angono estas la arta ĉefurbo de Filipinoj kun vigla komercado kaj kun turismaj cellokoj. Estas ankaŭ fiŝkaptado en la lago.
Eduko kaj religio
Angono gastigas akademion. Kristanismo estas la ĉefa religio en la urbo, la plimulto estas katolikoj, krome estas kelkaj sektoj.
Trafiko
Angono havas trairan laŭlagan vojon inter Taytay kaj Binangonan. La loĝantoj uzas biciklojn, triciklojn, bustetojn kaj aŭtobusojn. La haveno servas nur por fiŝkaptistoj.
Klimato
La klimato de Angono estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1005 mmm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro falas pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 23-31 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Maria Butan
En la 108-a Universala Kongreso de Esperanto somere de 2023 en la Teknologia Universitato de Torino ŝi partoprenis interalie al la programa formato kleriga lundo per la prelego Pejzaĝoj, kiuj influas nin kaj al la programa formato scienca kafejo per prelego La Atendo – lernenda leciono.
32194 Mahlke
32194 Mahlke estas mezgranda, ne tre hela, ne rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan planedan scienciston Max Mahlke, kiu laboras pri asteroidoj kaj meteorŝtonoj. Li planis novajn alpaŝon en asteroida taksonomia klasifiko bazitan sur spektro kaj albedo. Tiu metodo kombinas ambaŭ ĉefajn taksonomia skemojn (Tholen kaj Bus-DeMeo) en konsekvencan taksonomion.
Orsolya Karafiáth
[orŝoja karafiAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Karafiáth Orsolya estas hungara literatura ĉiufaranto (poeto, tradukisto, tekstopoeto, scenaristo, redaktoro, ĵurnalisto, bibliotekisto). Ŝi deklaris sin mem kultura demono.
naskiĝis en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1995-2002. Post siaj studoj ŝi estis bibliotekisto en arta muzeo, poste ŝi estis redaktoro ĉe sensignifa gazeto, en alia gazeto eĉ ĉefredaktoro. Tamen ŝi estis ankaŭ literatura ĉiufaranto, nombro de ŝiaj okupiĝoj estas senfinaj, ne nur la supre menciitaj. Ŝi ricevis premiojn inter 1998-2005.
Dekila ftalato
n-Dekila ftalato aŭ C28H46O4 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la ftalata acido kaj dekanolo. Dekila ftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de vinilaj rezinoj, derivaĵoj de la ftalata acido kaj en la produktado de plastaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Dekila ftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Dekila ftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Marc Jaeger
Marc JAEGER (1954) estas luksemburga juristo. Li estis advokato kaj juĝisto en Luksemburgo. En 1996 li iĝis juĝisto en la Tribunalo de la Eŭropa Unio, kiun li prezidis de 2007 ĝis 2019.
Bo Vesterdorf
Bo VESTERDORF (1945) estas dana juristo. Li estis oficisto de la Kortumo de la Eŭropaj Komunumoj kaj de la dana ministerio pri justico. En 1989 li iĝis juĝisto en la Tribunalo de la Eŭropa Unio, kiun li prezidis de 1998 ĝis 2007.
Tramtransporto en Torino
La Tramtransporto en Torino (Rete tranviaria di Torino) administrata de la firmao GTT, kiu integras ĝin en la sistemon de publika transporto de la piemonta ĉefurbo Torino, estas la plej malnova en Italio, devenanta de la unuaj ĉevalaj tramoj ĝis 1871. La nuna reto konsistas el longa itinero, kun  da aktivaj trakoj kaj urba funkciado de 8 ordinaraj tramlinioj plus du specialaj linioj (7 kaj 9/).
Ermanno Tarracchini
Ermanno TARRACCHINI [tarakKIni] estas itala pedagogo kaj esperantisto. Li estis profesoro pri bio-pedagogiaj strategioj por inkluzivigo ĉe la Universitato de Modeno kaj Reggio Emilia. Ermanno Tarracchini verkis la librojn
Rolf Bossert
Rolf BOSSERT (naskiĝinta la en Reșița/Reschitz, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis rumania verkisto germanlingva, ĵurnalisto, instruisto kaj eldoneja lektoro.
Vivo
Prauloj liaj venis en la 18-a jarcento disde Stirio al Banato. Post trapaso de la abitura ekzameno li studis germanistikon kaj anglistikon ĉe la universitato de Bukareŝto. En 1971 li debutis per poemoj en la bukareŝta gazeto "Neue Literatur" 2/1971 kun la poemo Japanisches Märchen; en 1974 aperis du liaj poeziaĵoj en la antologio ''Befragung heute. Junge deutsche Lyrik in Rumänien''. Bossert estis kunfondinto de la literaturista rondo Aktionsgruppe Banat kiu ekzistis inter 1972 kaj 1975 kaj en kiu partoprenis krome Richard Wagner, William Totok, Johann Lippet, Gerhard Ortinau: tie diskutatis literaturaj problemoj kaj la aŭtoroj reciproke komentis la verkojn; povis temi ankaŭ pri politikaj temoj. Bossert poste estis membro de la Müller-Guttenbrunn-grupo literatura de Timișoara al kiu membris i.a. Herta Müller, Johann Lippet, Helmuth Frauendorfer kaj Roland Kirsch.
Inter 1975 kaj 1979 li deĵoris instruiste (pri germana lingvo) en Bușteni (Distrikto Prahova). Inter 1979 kaj 1981 li laboris kiel kulturperanto ĉe la germana Schiller-kulturdomo en la rumania ĉefurbo. Poste li estis lektoro ĉe la eldonejo "Meridiane Verlag" kaj inter 1982 kaj 1984 ĉe la renomita eldonejo "Kriterion Verlag".
En julio 1984 li petis elmigropermeson por si kaj sia familio al okcidenta Germanio; sekve li maldunigits kaj malrajtigitis publikigi. Post vespera laŭtlegado de poeziaĵoj li terenbatitis tiom forte, ke lia makzelo rompiĝis. Por tio la milicanoj petis pardonon oficiale. En aŭgusto 1984 okazis priesplora demandado fare de kaŝpolicanoj dum kio li perfortiĝis subsigni protokolon kie li agnoskis la ŝtatperfidan tendencon de siaj tekstoj.
Je kristnasko 1985 li finfine povis kune kun la edzino Gudrun kaj la du filoj forlasi Rumanion post kiam sekretaj policistoj antaŭ la okuloj de Bossert priserĉis lian apartamenton konfiskonte ĉiujn manuskriptojn kaj laborutilaĵojn. Du monatojn post la migro al okcidenta Germanio li troviĝis mortinta en ĉambro de porrifuĝinta hejmo rekte sub malfermita fenestro. La mortokondiĉoj neniam malvolviĝis.