cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcidentaj Altaj Teroj
La Provinco Okcidentaj Altaj Teroj (Western Highlands) estas unu el la provincoj de Papuo-Nov-Gvineo. La provinca ĉefurbo estas Mount Hagen. Ĝia areo etendiĝas sur kvadrataj kilometroj. En Okcidentaj Altaj Teroj loĝas ĉ. personoj. Kafo kaj teo estas kultivataj en la okcidentaj altaj teroj, kaj ili estas la plej signifaj enspezfontoj de la provinco.
Frigyes Csáki
Frigyes Csáki naskiĝis la  1921 en Budapeŝto. Li mortis la 1977 en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Csáki frekventis mezlernejon, poste lia anonco al universitato ne sukcesis, tial li eklaboris en teksaĵ-uzino. Dum la 2-a mondmilito li estis trudlaboristo. Inter 1945-1949 li studis en Teknika Universitato de Budapeŝto, poste li restis plu en la universitato por instrui. Baldaŭe li akiris altajn instruistajn rangojn, eĉ li estis rektoro inter 1964–1969. Li okupiĝis precipe pri elektraj motoroj. Li ricevis premion en 1973, en 1977 memormedalon.
Prefaco (diservo)
La prefaco (latine: praefatio - "enkondukvortoj", "antaŭpreĝo") estas parto de la katolika kaj lutera liturgio de meso (kun komunio), tuj antaŭ la Sanctus. La prefaco apartenas al la proprio, la ŝanĝebla parto de la liturgio, ĝi varias laŭ festoj kaj festotempoj. Ekz. ekzistas prefacoj por la kristnasktempo, por Epifanio, por rekviemoj, la prefaco de la Sankta Triunuo, la ordinara prefaco por mesoj sen propra prefaco kaj aliaj.
Poste sekvas la vera prefaco, komencante per la frazo Vere estas inde kaj juste, ke ni danku al vi, ĉiopova Patro, ĉiam kaj en ĉiu loko, per Kristo, nia Sinjoro.... Sekve de la liturgireformo oni enigis aliajn, similajn enkodukfrazojn.
Katalin Gyöngyössy
Katalin Gyöngyössy [djondjoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyöngyössy Katalin estas hungara aktoro. Ŝia edzo estis Rudolf de Châtel. Katalin Gyöngyössy naskiĝis la  (laŭ alia fonto la naskiĝmonato estas julio) en Sátoraljaújhely.
Biografio
Katalin Gyöngyössy akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1963. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: Ekde 1981 ŝi apartenas al Teatro Kisfaludy.
Jankovce
Jankovce (hungare Jánosvölgye [jAnoŝvoldje]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jankovce situas laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 21 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1317. En 1715 16 familioj pagis imposton. En 1787 loĝis tie 301 vilaĝanoj en 38 domoj, en 1828 225 vilaĝanoj en 31 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jankóc(z), poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jánosvölgye 241 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jankovce 284 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Igor Iljinskij
Igor Vladimiroviĉ Iljinskij (Игорь Владимирович Ильинский; naskiĝis la, mortis la ) estis fama rusa kina kaj teatra aktoro, reĝisoro kaj dramaturgo.
En 1920 li aliĝis al la Teatro de Vsevolod Mejerhold. La stilo de la juna aktoro estis kongrua kun la principoj de Mejerhold, kaj tiele Iljinskij tuj iĝis la centra aktoro de tiu teatro. Ĉe la Teatro Mejerhold li laoris dum ĉirkaŭ dek jaroj. Meze de la 1920-aj jaroj li ekaperis en filmoj de muta kino. En 1938 li aliĝis al la Malij-Teatro kie li aktoris ĝis la 1950-aj jaroj kaj reĝisoris dum multaj jardekoj. En 1938 Iljinskij belege aktoradis kiel Bivalov en la komedia filmo Volga-Volga, kiu ŝajne multe entuziasmigis Stalin-on. Fine de la 1960-aj jaroj li reĝisoris ĉefe seriozajn teatraĵojn kiaj Madame Bovary de Gustave Flaubert, kaj aliaj de Fjodor Dostojevskij kaj Lev Tolstoj
La asteroido 3622 Ilinsky estas nomata laŭ li.
Belvès-de-Castillon
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Universitato Espero de Kongo
Ne konfuzenda kun Universitato Espero de Afriko
La Universitato Espero de Kongo (Université Espoir du Congo, Hope University of Congo) estas privata universitato en la Demokratia Respubliko Kongo, situata en la provinco de la Sud-Kivuo, en la urbo Baraka. La instrulingvo estas la franca.
Fondita de la libera metodisma eklezio de Kongo, ĝi celis doni kursojn en la franca kaj la angla pro la ligoj de tiu preĝejo kun Usono kaj en la espero ke usonaj profesoroj venu instrui tie, sed tio ĝis nun ankoraŭ ne konkretiĝis. En 2010 la universitato iĝis aŭtonoma sekve al la ministeria dekreto.
Misio kaj celo
La misio de la universitato estas eduki la estontajn gvidantojn de la Demokratia Respubliko Kongo, kiuj pretas transformi kongan socion. Ĝi celas kontribui al la redukto de la malriĉeco, al la ekonomia kaj socia disvolviĝo de la lando kaj de la regiono de la Grandaj Lagoj.
Esperanto
Okazos ankaŭ projekto rilate al Esperanto, ekzemple kurso pri interlingvistiko.
En 2022 okazas Esperanto-Kurso por komencantoj, gvidata de Fransoazo (Françoise NOIREAU) kun 20 lecionoj de 90 minutoj ĉiun sabaton per la Zoom-ĉambro de la irana asocio, danke al la helpo de Ahmad Reza Mamduhi, prezidanto de ILEI. La granda grupo de gelernantoj sendas siajn hejmtaskojn per tujmesaĝoj en WhatsApp: https://chat.whatsapp.com/KNKm4Ccvgv5Ejw5isnG5aZ
Ekstera ligilo
(fr) Retejo de Universtitato Espero de Kongo
Ellhofen
Ellhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Reisbach (apartigilo)
Reisbach estas nomo de geografiaj lokoj:
Komunumo:
Lokoj:
Akvejoj:
Balatonakarattya
Balatonakarattya [balatonakaratja] estas malgranda vilaĝo, sed signifaj banloko kaj feriejo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Balatonalmádi, en Distrikto Balatonalmádi. La loknomo signifas: volo de Balatono.
Situo
Balatonakarattya situas sur mildaj deklivoj, ĉe norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely. La feriejo dekomence havas stacidomon.
Historio
En la 19-a jarcento oni komencis konstrui feriajn domojn. La teritorio mem ĉiam apartenis al Balatonkenese En 1910 oni komputis tie 163 homojn. Ankaŭ nun en la vilaĝo loĝas nur somere. En 2005 oni fondis submunicipon. La vera sendependiĝo okazis en 2014, sed la administrado okazas daŭre en Balatonkenese.
14583 Lester
14583 Lester estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Virginia Lester, mentorinon en 2002 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruisto ĉe la Austin Academy for Excellence de Garland (Teksaso, Usono).
Buková
Buková estas nomo por pluraj lokoj en Ĉeĥio kaj Slovakio.
En Ĉeĥio:
Władysław Kotwicz
Władysław Kotwicz (naskiĝis la 20-an de marto 1872 en Ossowo apud Lida, mortis la 3-an de oktobro 1944 en Czarny Bór apud Vilno) – pola lingvisto kaj orientalisto, specialiĝanta ĉefe pri mongola lingvaro surfone de altaja lingvaro.
Vivo kaj laboro
Enposteniĝo ĉe universitato en 1900 eblis pro samjara habilitiĝo kaj pozicio de privata docento. Li tuj iĝis ĉefo de mongola filologio. Por iĝi etata docento (stabila posteno) li atendis ĝis 1917. En 1923 li profesoriĝis.
Kotwicz partoprenis kelke da ekspedicioj al la kalmukoj (1894, 1896, 1910, 1917), sed la plej konata lia scienca vojaĝo estis la ekspedicio al norda Mongolio (1912), kie li esploris tjurkajn runoskribojn, kaj ankaŭ monaĥejon en Erdeni Dzu (16-a jc), situanta ĉ. 400 km okcidente de Urga (hodiaŭ Ulaanbaataro).
Samtempe li strebis krei post la Oktobra Revolucio t.n. Petrogradan Instituton de Vivantaj Orientaj Lingvoj - organizaj laboroj daŭris ĝis aŭtuno 1920, kiam li estis nomumita ankaŭ gvidanto de la instituto. Tiun funkcion li plenumis ĝis printempo 1922.
Ĝuste en 1922 Kotwicz ricevis samptempe du invitojn al Pollando: de Jagelona Universitato en Krakovo kaj de Universitato de Johano Kazimiro en Lvovo. Ambaŭ altlernejoj decidis sendepende inter si inviti lin al Pollando. Kotwicz elektis Lvovon, verŝajne pro tio, ke la rektoraj regopovoj de tiu ĉi urbo intencis fondi grandan Orientalistikan Instituton, pro kio la propono ŝajnis al li pli perspektiva.
Post plenumo de ĉiuj formalaĵoj Kotwicz alvenis al Lvovo en 1924 senprokraste entreprenante la laboron kiel gvidanto de kreita por li Filologia Katedro de Malproksima Oriento.
Samptempe kreiĝis Polskie Towarzystwo Orientalistyczne (Pola Orientalistika Societo), kies prezidanto elektiĝis ĝuste Kotwicz, kiu plenumis tiun ĉi funkcion ĝismorte. En 1927 li ankaŭ iĝis ĉefredaktoro de Rocznik Orientalistyczny (Orientalistika Jarlibro). En 1932 li establis serion Collectanea Orientalia, kiun li mem financis (ĝis 1939 aperis 16 kajeroj; post la dua mondmilito mankis daŭrigo).
Estas malmulte sciate, ke Kotwicz en 1940 en Vilno eldonis Gramatyka języka litewskiego w zarysie (Gramatiko de la litova lingvo skize), kun 137 paĝoj.
Aguada
Aguada - prononco per la Internacia Fonetika Alfabeto, kio sonas esperante preskaŭ kiel , origine San Francisco de Asís de la Aguada - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la okcidenta marbordo de la insulo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La loknomo Aguada estas etimologie komprenebla kiel Akvokaptejo aŭ Akvokaptado.
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Kantono Cass (Norda Dakoto)
La kantono Cass - angle Cass County - estas kantono de Usono en la subŝtato Norda Dakoto. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Denta enplantaĵo
Denta enplantaĵo aŭ implanto estas fremda korpo en la makzela osto. Ĝi havas la funkcion de la dentoradiko kaj servas kiel bazo por la artefarita dentokrono. Tiuj nenaturaj enplantaĵoj enradikiĝas - histe asimiliĝas - dum -6 monatoj.
La enplantaĵo estas farita plej ofte el titano kaj havas ŝraŭboformon.
Historio
Arkeologiaj esploroj trovis kranion en Sidon (Fenica civilizacio, hodiaŭ Libano) de la 5-4-a jarcento a.K., kiu prezentis orajn fadenojn por teni en siaj antaŭaj lokoj la dentojn, kiuj estis perditaj. La samon oni trovis en la Etruska civilizacio. Estis revo de la homaro, povi anstataŭi la dentojn, kiuj iam perditaj, neniam plu povis esti sukcese anstataŭigitaj per io simila kaj efike por maĉi, kaj estetike por ridi kaj havi normalan sociajn rilatojn.
La sveda ortopedista kuracisto D-ro Per-Ingvar Brånemark hazarde malkovris la fenomenon, kiam li kondukis serĉesploron ĉe la tibia osto de kunikloj. De tio li produktis ŝraŭbojn por anstataŭi perditajn ostopartojn, dentojn kaj eĉ teni protezojn por anstataŭi mankantajn lipojn, okulojn kaj orelojn.
Kun la celo krei dentajn implantojn, la homoj faris multajn provojn ne sciencajn, kaj pro tio la rezultoj estis terure malbonaj. Ĝis kiam en la komenco de la 1950-aj jaroj, pli precize en la jaro 1954, profesoro D-ro Per-Ingvar Brånemark havis akcidenton dum serĉesploro, kiun li kondukis ĉe la tibiaj ostoj de kunikloj. Li provis studi vivan ostosaniĝon post frakturo (ostorompiĝo) kaj pro tio li enmetis objektivojn de mikroskopoj en la tibiojn de kunikloj, kaj de temp'al tempo kunigis tion al mikroskopo, kaj li povis trarigardi la vivantan restrukturiĝon de ostoj kaj sangaj vaskuloj.
Li kondukis aliajn serĉesplorojn kaj malkovris ke tio, kio ebligas la ligon inter la metalo kaj la osto estas la oksidiĝo de la surfaco de tiu titano: La titana okcido. Surbaze de tio li komencis fabriki ŝraŭbojn por Ortopedio (scienco kiu studas la ostojn). Kun tia materialo estas pli facile por la kirurgoj, kunigi rompitajn ostojn, kaj anstataŭi mankantajn ostopartojn.
La serĉesploro daŭris jardekon, kaj fine li provis anstataŭi dentajn radikojn. Komence li malsukcesis, poste li produktis specialan ŝraŭbon, kaj sukcesis ostointegriĝon. Sur tiu ŝraŭbo li konstruis denton (dento-kronon), kaj tiel ebligis anstataŭi perditajn dentojn.
Tiu ilo konsistas el ŝraŭbo, titana kolo kaj sur tiu kolo la dento (krono). La unuan fojon la scienco akceptis teknikon, por anstataŭi la dentojn per implanto. Post lia eltrovo multaj aliaj sciencistoj ĉefe dentkuracistoj (stomatologoj) disvolvis aliajn implanto-specojn, jen ŝraŭboj, jen cilindroj preskaŭ ĉiuj kun granda sukceso.
Unu el la ŝlosiloj de tiu sukceso estis la dutempa kirurgio, tio esta: Unue malfermi la gingivon, prepari la oston (borante ĝin), oni enmetas la metalan radikon, denove fermas la gingivon sur gin, kaj atendas, ĝis kiam okazos la ostointegriĝo, kiu daŭras ĉirkaŭ 4 monatojn ĉe la mandiblo (la malsupra makzelo), ĉar la osto estas pli densa, do pli forta; kaj daŭras dum ĉirkaŭ 6 monatoj ĉe la supra makzelo (t.e.: la maksilo). Post tio tempo venas la dua fazo: oni malfermas la gingivon, kaj enŝraŭbas la kolon, kaj jen ĝi estas preta por ricevi la denton.
Tekniko
Komence oni pensis nur anstataŭi la malsupran dentaron, kie estas plej malfacile fari depreneblan protezon. Tiucele oni bezonis 6 implantojn en la antaŭa parto de la mandiblo, kaj sur tiuj oni povos konstrui 10 aŭ eĉ 12 dentojn, solvante unu el la plej grandaj problemoj de la sendentaj homoj. Granda procento de la monda socio tute perdis siajn dentojn, kiuj pereis ĉefe pro karioj, parodontopatioj (t.e.: gingivaj malsanoj), akcidentoj, kistoj kaj tumoroj. Por la supera makzelo, oni bezonas inter 6 kaj 10 implantojn, por povi sufiĉe teni ĉiujn dentojn.
La protetikaj procedoj, kiam rilatas al implantoj, estas multe pli akurataj. Mi diru: senkompare pli akurataj ol kiam oni prizorgas naturajn dentojn. La dento-teknikistoj povas pli facile labori, ĉar ĉiuj la kunaĵoj jam venas maŝinfabrikite pretaj. Kaj ĉiuj estas tenataj de ŝraŭboj, kiuj forte kaj precize premas ilin unu kontraŭ la alia.
Eĉ la muldaĵ-procedoj estas pli simplaj, ĉar oni ne nepre bezonas kopii ĉiujn la detalojn de la preparo de dento-surfaco, samkiel okazas ĉe ordinaraj protezoj. Rezulte de tio la protezoj pli facile kaj efike finpretiĝas.
Enplantaĵo el cirkonia oksido
La plej nova formo uzas cirkonian oksidon (ceramiko) por la enplantaĵoj. Tion ellaboris la svisa firmao Straumann en 1998 kaj nomis la enplantaĵon SLA. La radikiĝo atingis la 98%.
En 2005 aperis la SLA-aktiv, kiu havas hidrofilan (akvoŝatan) surfacon sur titano. Ĝis tiam oni uzis nur enplantaĵojn nur kun hidrofobaj surfacoj. la ostiĝo okazas dum 3 semajnoj. La unua enplantado okazis fine de 2005.
Bibliografio
Tiu ĉi artikolo baziĝas parte sur prelego dum UK 2002
(106239) 2000 UM46
(106239) 2000 UM46 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,25812 astronomia unuo, tie estas 38,614 milionoj da km.
Krimskaja (Centra ringo de Moskvo)
Krimskaja (Крымская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
August Vermeylen
August Vermeylen (naskiĝis en Bruselo la, mortis en Ukkel la ) estis flandra verkisto kaj arthistoriisto.
Li studis en Bruselo, Berlino kaj Vieno. Li doktoriĝis en 1899 je la brusela universitato je historio kaj literaturo. Tie li iĝis docento pri arthistorio (en 1901) kaj de 1902 ĝis 1923 instruis pri la historio de la nederlandlingva literaturo. Poste li estis profesoro en nederlandlingva kaj moderna literaturo en Gent, kie li estis la unua rektoro de flandrigita universitato (1930-1932).
Cetere li de 1921 ĝis 1945 estis socialista senatano.
Kun antaŭzorgo li defendis la opinion de estonteco de Flandrio en Eŭropa interrilato, konstruita je kulturaj kaj ekonomiaj fortoj.
Legii
Legii [leĝij] (hungare Légen) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 454 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 209 (rumanoj, 15% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1228. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Geaca.
Pro knigi
La gazeto por bibliofiloj «Pro knigi» («Pri libroj») estas rusia ĉiukvaronjara ilustrita popularscienca gazeto, dediĉita al malnovaj libroj, al esplorado pri libroj, al historio de bibliofilio kaj ankaŭ al problemoj de librokolektado. La prezidanto de la redakcia-eldona konsilantaro estas M. Seslavinskij.
«Pro knigi» daŭriĝas tradiciojn de rusia bibliofilia gazetaro. Ĝiaj antaŭuloj estis gazetoj «Antikvar» («Antikvaĵisto») (1902 – 1903) kaj «Russkij bibliofil» («Rusa bibliofilo») (1911 – 1916), kiujn eldonis librovendisto kaj kolektanto N. Solovjov.
Hodiaŭ la gazeton «Pro knigi» oni rigardas kiel veran enciklopedion de bibliofila vivo de la 21-a jarcento. En la gazeto legantoj povas trovi artikolojn pri maloftaj libroj, unikajn arĥivajn materialojn, revuojn de librobrokantaj aŭkcioj, ĝui «bibliofilan promenadon» tra diversaj urboj de mondo, legi intervjuojn kun libroamantoj kaj librovendistoj.
63305 Bobkepple
63305 Bobkepple estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Ĝia orbita duona grandakso de 3,204058 metas ĝin 607 000 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝia nomo honoras Bob Kepple, kreinton de la populara helpilo de observo "Astro Cards" kaj, kun la amatora astronomo Glen Sanner, kun-aŭtoro de la du-voluma Night Sky Observer's Guide, treege estimata de la observantoj de la profunda ĉielo
Kontraŭatomenergia movado
La kontraŭatomenergia movado estas internacia socia movado, kiu luktas kontraŭ la armea, sed aparte ankaŭ kontraŭ la malarmea uzo de atomenergio/nuklea energio en nukleaj centraloj cele al havigo de elektra energio. La movado ekestinta en la 1970-aj jaroj apartenas al la novaj sociaj movadoj de la fina 20-a jarcento. Laŭ la movadanoj nek la armea nek la malarmea uzo de nuklea energio iel ajn pravigeblas, ĉar la riskoj kaj problemoj tro grandas kaj ne antaŭkalkuleblas.
(6222) 1980 PB3
(6222) 1980 PB3 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Reĝa Observatorio de Edinburgo elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kontraŭatomenergia movado
Celoj
Parto de la kontraŭatomenergia movado postulas la tujan kaj senkondiĉan malfunkciigon de ĉiuj nukleaj centraloj. Jam en 1973 la Monda Natur-Fonduso WWF publikigis tian postulon.
Intertempe la rekta realigo de tia postulo malfacilas - pro la alta procentaĵo de nuklecentrale produktata elektro. Parto de la movado do ŝanĝis sian postulon al celo de iom-post-ioma eliro el nuklecentrala produkto de elektro, per pli ŝpara kaj efika uzo de elektra energio kaj plia uzo de renoviĝanta energio. Por unuopaj ŝtatoj la movado pro la individuaj ekonomiaj cirkonstancoj evoluigis malsamajn scenarojn de tia iom-post-ioma ne-plu-uzo de atomenergio.
Kritiko pri atomenergio
Multaj kontraŭantoj de atomenergio opinias, ke la funkciigo de nuklesaj centraloj kun la provizo per kaj post nuklecentrala uzo sekura stokigo de radioaktiva materialo interalie signifas la sekvajn grandegajn riskojn:
Multaj kritikantoj ankaŭ taksas la radioaktivan radiadon de normale, senakcidente funkciantaj nukleaj centraloj forta danĝero por medio kaj homaro de la pli aŭ malpli proksima ĉirkaŭaĵo. Krome la minado de urano, necesa por funkccigo de la nukleaj centraloj, estas media problemo. La risko de evoluigo kaj disvastigo de nukleaj armiloj flanke de malarmea uzo de nuklea energio estas plia argumento kontraŭ ties uzo - la lastan argumenton ankaŭ serioze konsideras multaj favorantoj de malarmea produktado de elektro per nuklea energio.
Multaj kontraŭantoj de nukleaj centraloj krome forte kritikas, ke la prienergiaj industriaj konzernoj funkciigantaj tiujn centralojn en multaj landoj ricevas signifajn ŝtatajn subvenciojn el civitanaj impostoj, sen ke la civitanoj mem deklaris sian konsenton pri tio, kaj ankaŭ la provizora kaj fina stokiĝo de nuklecentrale uzita radioaktiva "rubaĵo" kutime estas subtenata per ŝtata mono, tiel ke la ekonomia kalkulado pri la kosto de nukleenergie produktita elektro estas misa: fakte la kosto de tia elektro devus multe pli alti.
Organizado de la movado
En la kontraŭatomenergia movado precipe organiziĝas sendependaj grupoj, kies anoj luktas kontraŭ atomenergiaj programoj. La grupoj ofte estas organizataj "bazdemokratie", tio signifas ke ĉiuj membroj en kunvenoj fiksas unuopajn celojn kaj adagojn de la grupo, sen ke elektitaj estraroj aŭ komisionoj estus taskigitaj fari tiajn decidojn (pri la realigo de la tutgrupe deciditaj celoj kaj kampanjoj tamen povas zorgi elektitaj grupanoj). La movado ne havas tegmentan organizan strukturon, kiu de-supre direktus la grupajn agadojn. Komunaj kampanjoj - kiel ekzemple la senperforta blokado de trajnaj transportoj de radioaktiva materialo transportata al kaj for de la nukleaj centraloj - estas pridiskutataj kaj pridecidataj en (en multaj landoj regule okazantaj) tutlandaj kontraŭatomenergiaj konferencoj. Krome ekzistas regionaj kunvenoj de grupaj delegitoj, en kiuj regionaj kampanjoj pridiskutiĝas, kvankam tamen la unuopaj grupaj membrokunvenoj decidas ĉu partopreni aŭ ne en proponataj kampanjoj.
Parto de la kontraŭantoj de atomenergio, pli radikala, ankaŭ toleras puneblan materian detruon - ekzemple de fervojaj reloj aŭ stratoj, tra kiuj transportatas nuklecentrale uzota/uzita radioaktiva materialo, dum ne estas danĝerigataj homoj. Ene de la movado regas diversaj konceptoj pri la termino "perforto": iuj anoj ne konsideras puran materian detruon perforta ago, kaj nemalmultaj konsideras perforto la ŝtate laŭleĝan funkciigon de nukleaj centraloj, kaj ankaŭ la aktivigon de miloj da policanoj por ties protekto kontraŭ demonstracioj de kritikantoj. Regas forta konsento ene de la movado, ke perforto kontraŭ homoj ne estas movade permesebla, kaj ankaŭ ne permeseblas detruoj, kiuj pli forte damaĝus la medion.
Simboloj kaj sloganoj
La tradicia simbolo de la kontraŭatomenergia movado estas ridanta, tradicie ruĝa suno sur kutime flava fono. Ekzistas diversaj variaĵoj, ekzemple kun batalopreta pugno aŭ kun vizaĝokamuflaĵo. Kutime la simbolo estas ligata al la slogano "Atomenergio? Ne dankon!" en diversaj lingvoj. La simbolo kaj slogano havas sian radikon en la kontraŭatomenergia movado de Danio fine de la 1970-aj jaroj, kaj ekde la jaro 1980 amase disvastiĝis unue en la najbara lando Germanio kaj de tie plu al aliaj landoj kaj lingvoj. Ankaŭ esperantlingva bildbutono de la slogana simbolo publikiĝis kaj distribuiĝis jam en 1980/1981. La simbolo tutmonde iĝis publika rekonilo de la movado.
Plia simbolo de la movado, aparte lige al trajnaj transportoj de radioaktiva materialo transportata al kaj for de la nukleaj centraloj, estas flava litero "ikso" (X). Tiu simbolo de senperforta rezisto, kiu marku la danĝerajn transportilojn kaj "trastreku" la koncepton pri uzo de atomenergio, pli junas. Ĝi havas sian originon en la kontraŭatomenergia movado de Okcidenta Germanio de la 1980-aj jaroj.
Tamás Stockinger
Tamás Stockinger [tamAŝ stokinger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stockinger Tamás estis hungara kuracisto, profesoro.
Tamás Stockinger naskiĝis la  1811 en Pest (urbo). Li mortis la 1883 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Stockinger aliĝis al la piaristoj en 1826, post lernado li instruis en Tata (Hungario). Inter 1830 kaj 1832 li plulernis en Vác, poste li forlasis la ordenon. Li studis en Reĝa Universitato de Pest, li akiris kuracistan diplomon en en 1838, en la sekva jaro kirurgian diplomon. Post siaj studoj li laboris apud Ignác Stáhly. Ekde 1845 li instruis en la menciita universitato. En 1857 li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro. En la studjaro 1863 li estis dekano, en 1870 rektoro. En 1871 li estis nomumita reĝa konsilisto. Li pensiuliĝis en 1879.
Horka u Staré Paky
Horka u Staré Paky estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Luženice
Luženice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Luženičky, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Luženičky. Estas ĉi tie registritaj 53 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horka u Staré Paky
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1823.
Luženice
Luženice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,12 km².
Horka u Staré Paky
Industrio
En la municipo troviĝas uzino de kompanio Suchánek & Walraven, kiu produktas firmigan teknikon. Plu poste firmao JILOS HORKA, kiu okupiĝas per prilaborado de ligno kun celigo al produktado de finaj produktoj – transportaj pakumoj – paledoj.
Transporto
En la municipo kondukas fervojlinio 030 de ĉefa tiro Hradec Králové – Liberec kaj ŝoseo I/16 direkto Nová Paka kaj Trutnov kaj II/293 direkto Jilemnice. Rilate al trafiksituo de la municipo estas ĉi tie ankaŭ tre densa reto de aŭtobusaj linioj (direktoj: Prago, Hradec Králové, Trutnov, Vrchlabí).
Luženice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Magnús Jónsson (1878)
Magnús Jónsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda juristo kaj profesoro kaj mallongtempa financministro. Magnús ne estis politikisto, sed elektiĝis kiel ministro de registaro de Sigurður Eggerz, kiun subtenis la Progrespartio. Magnús neniam estis parlamentano kaj elektiĝis kiel ministro kiel iomete neŭtrala oficisto (kvankam li poste aniĝis en la Progrespartio).
Scheveningen
Scheveningen [] estas urboparto de Hago, je distanco de ses kilometroj de la urbocentro ĉe la strando. De malgranda fiŝista vilaĝo ĝi evoluis al la plej granda mara banloko de Nederlando.
Ĝi estas atingebla de la urbocentro per pluraj tramoj, kiuj veturas ĝis la dunoj ĉe la strando.
Esperanto en Scheveningen
Post la elmigro de Teo Jung el Germanio en 1936, Scheveningen fariĝis sidejo de la eldonejo "Heroldo de Esperanto".
Jurica Buljat
Jurica Buljat estas kroata futbalisto en la pozicio de defendisto. Li naskiĝis en Zadar, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la islarela klubo Makabi Ĥajfo - antaŭe li en 2004-2005 estis profesia futbalisto de la klubo NK Zadar kaj en 2005-2011 de la klubo Hajduk Split.
Ivan Grigorieviĉ Lidin
Ivan Grigorieviĉ LIDIN (Moĥov), sovetiano, ruso. Nask. 1891 en Ardatov (Mordovio). E-isto de 1914. Aŭtoro de kelkaj rusaj E-lernolibroj (1925,26.27), ankaŭ por blinduloj. En 1924-25 li eldonis E-lernogazeton por rusoj „E-hejme“, Kazanj (Tatario). Artikoloj en SEU kaj SAT-organoj. Membro de CKSEU. 1925-28.
Insula kverko
Quercus tomentella, nome Insula kverko, ankaŭ Kanalinsula kverko, estas kverko de la sekcio Protobalanus.
Distribuado
La Insula kverko, Quercus tomentella, estas endemia de ses insuloj ĉe la marbordo de Kalifornio, Usono, kaj de Kalifornia Duoninsulo, Meksiko, inklude:
Aspekto
La Insula kverko estas arbo kutime malpli alta ol 20 m. Ties ŝelo estas kutime griza kaj iĝas falteca pro aĝo. La specia epiteto tomentella, latina por "plenplena je [tomentum] (lanugo)", referenco al densaj haroj troviĝantaj ĉe la subaĵo de ties folioj. La folioj, kiuj estas ĉiamverdaj, estas kutime 5–8 cm longaj, oblongaj, kun dentecaj bordoj, tre markate. Glanoj bezonas 2 jarojn por maturiĝi kaj estas teleret- al bovlo-formaj kun rondoforma pinto, kaj larĝe grandaj (taso 20–30 mm larĝa, 6–8 mm profunda, nukso 20–35 mm).
La Insula kverko povas hibridiĝi kun ĉiuj alisj membroj de la sekcio Protobalanus, kvankam ties natura teritorio koincidas nur kun la Kanjona kverko (Quercus chrysolepis).
Elxleben
Elxleben havas diversajn signifojn:
Air Itam
Air Itam, ĉine 亚依淡 estas urbego, antaŭurbo de Ĝorĝtaŭno (Penango) en Malajzio, en subŝtato Penango.
Geografio
Air Itam situas en nordokcidenta Malajzio en insulo (same nomata Penango) apud la Malaja duoninsulo. Gelugor kaj Ĝorĝtaŭno troviĝas po 5, Kuala-Lumpuro 297 km.
Trafiko
Flankovojoj ligas Air Itam-on al Ĝorĝtaŭno kaj al aliaj urbetoj.
Klimato
Air Itam havas tropikan pluvarbaran klimaton. La jara averaĝa temperaturo estas 27 °C, kiu varias inter 23-31 °C. Jare falas pli, ol 2000 mm.
Ižkovce
Bazaj informoj
Ižkovce, hungare Iske estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Ižkovce situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Laborec, laŭ traira flankovojo. Veľké Kapušany troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1297 en formo "Iske". En 1910 loĝis en Iske 278 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Iske apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Iske rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Ižkovce 120 da homoj, (111 hungaroj, 9 slovakoj).
Aguas Buenas
Aguas Buenas - "bonaj akvoj", prononco per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta centre de la insulo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mezume la municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis je la.
Principaro de Frostavallen
La Fundamenta Principaro de Informado pri la Internacia Lingvo, konata poste kiel Principaro de Frostavallen, estis akceptita de la reprezentantoj de la Landaj Informaj Fakoj de UEA en Frostavallen, Svedio, la 30-an de julio 1956. Ĝin formulis Ivo Lapenna, poste la teksto iomete ŝanĝiĝis dum la kunveno.
I. CELO
1. Tri branĉoj de aktivadoj: informado; instruado; praktika utiligo. Nur paralela, bone studita kaj celkonscia agado sur la tri kampoj povas doni kontentigajn rezultojn kun daŭra valoro.
2. La celo de la informado: a) diskonigi la Internacian Lingvon kaj ĉion kio estas kreita en ĝi aŭ pere de ĝi; b) detrui la antaŭjuĝojn, precipe en la ŝlosilaj pozicioj de la kulturo kaj de la publika vivo; c) instigi al lernado de la lingvo kaj altiri novajn adeptojn al la Movado.
II. NUNA STATO
3. Fondiĝo: UEA refondis sian propagandan fakon en Bournemouth (1949), transformis ĝin en Informan Fakon (IF) en Parizo (1950) kun Kongresa Gazetara Servo (1950). Sekvis reorganizado aŭ organizado de la landaj Informaj Fakoj.
III. ORGANIZO
5. Informa Fako de UEA (gvidata de la Ĝenerala Sekretario):
a) Gazetara Servo: 1) Bulteno kun novaĵoj (en Esperanto por la landaj IF; en la angla kaj franca por la grandaj presagentejoj kaj por la ĉefaj gazetoj en landoj sen movado); 2) Fotoservo; 3) Artikola Servo; 4) Radio-Servo; 5) se eble, Televida Servo.
b) Kongresa Gazetara Servo: 1) Bulteno kun novaĵoj en Esperanto kaj nacilingve; 2) Fotoservo; 3) Artikola Servo; 4) Radio-Servo; 5) se eble, Televida Servo.
c) Ekspozicioj: 1) Organizado de la Universala Ekspozicio en diversaj landoj kaj konstanta kompletigado de la materialoj; 2) sugestoj rilate organizon de aliaj ekspozicioj laŭ la modelo de la universala.
ĉ) Afiŝoj kaj flugfolioj: Prizorgado de tekstoj kaj taŭgaj desegnaĵoj; eventuale eldonado en diversaj okazoj kun internacia karaktero.
d) Filmoj, Radio, Televido: Sugestoj al landaj IF pri utiligo de tiuj rimedoj.
e) Prelegvojaĝoj: Organizo pere de la landaj asocioj kaj vasta utiligo por informado pere de gazetoj, radio, afiŝoj k.s. laŭ la cirkonstancoj.
f) Gazetaraj Konferencoj: Utiligo de ĉiu pli grava evento por aranĝo de gazetaraj konferencoj.
7. Lokaj IF (gvidataj de komisiito aŭ malgranda komitato): Organizo laŭ la modelo de la landa IF kun adapto al la lokaj cirkonstancoj).
IV. FUNKCIOJ
8. IF de UEA: a) Harmoniigo de la tuta laboro; b) rekta informado al internaciaj instancoj kaj en regionoj sen movado; c) konsiloj kaj helpo per liverado de informoj, artikoloj kaj materialoj al la landaj IF kaj al la rektaj kunlaborantoj en landoj sen movado.
9. Landaj IF: a) Realigo de la sugestoj de la IF de UEA; b) organizo de la informado sur siaj teritorioj; rekta informado al tutlandaj instancoj; c) konsiloj kaj helpo al la lokaj IF per liverado de artikoloj, novaĵoj, flugfolioj, afiŝoj kaj aliaj materialoj.
10. Lokaj IF: a) Realigo de la konsiloj de la landaj IF; b) rekta informado al la loka kaj regiona publiko.
V. METODOJ
11. Diversaj eblecoj: a) Artikoloj; b) Mallongaj informoj (nepre objektivaj); c) Publikaj prelegoj por ĝenerala publiko; ĉ) Prelegoj en specialaj medioj (sciencaj institucioj, literaturaj societoj, sindikatoj, studentaj kluboj, diversaj asocioj ktp.); d) Radioprelegoj kaj informoj; e) Afiŝoj; f) Flugfolioj; g) Sloganoj; ĝ) Ekspozicioj; h) Filmoj; ĥ) Varbado de Apogantoj de UEA; i) aliaj eblecoj laŭ la landaj aŭ lokaj cirkonstancoj.
12. Nur intensa utiligado de ĉiuj eblecoj paralele efikas pozitive.
VI. KVALITO
13. Ĉefaj eraroj:
a) Nomi la lingvon artefarita, helpa, verda k.s.; oni ĉiam nomu ĝin aŭ la Internacia Lingvo aŭ Esperanto;
b) superflue menciadi diversajn projektojn de komuna lingvo;
ĉ) uzi en nacilingvaj tekstoj esperantajn esprimojn, ekz. "samideano", "Majstro", "verdstelanoj" k.s.;
f) doni al la Esperanto-movado sektecan karakteron (tro multe da steloj kaj flagoj, kantado de la himno kaj aliaj kantoj en nekonvenaj tempo kaj loko, strangaĵoj en la vestoj dum kongresoj kaj aliaj publikaj kunvenoj k.s.). La eraroj en la informado malproksimigas de Esperanto dekmilojn da personoj kaj kaŭzis fortan kompromitiĝon de la movado en multaj medioj.
14. Por altigi la kvaliton estas necese akcenti ĉion, kio montras la kulturan kaj praktikan valorojn de la lingvo; literaturo, sciencaj verkoj, ISU, Belartaj Konkursoj, delegita reto, precipe helpo dum vojaĝoj kaj en profesia laboro. La digno de ĉiuj publikaj aranĝoj spegulu la respekton, kiun la esperantistoj mem havas por la Internacia Lingvo.
VII. KONSTANTECO KAJ KAMPANJOJ
15. Konstanteco: La informado devas esti konstanta dum la jaro, por ke la publiko senĉese konsciu pri la ekzistado kaj funkciado de Esperanto.
16. Kampanjoj: Specialaj kampanjoj, kun utiligo de ĉiuj metodoj, devas esti farataj antaŭ la komenciĝo de la kursoj, okaze de kongresoj, je la Zamenhof-tago kaj ĉiam kiam por tio prezentiĝas taŭga okazo.
VIII. MEDIOJ ATINGOTAJ
17. Ĝenerala informado: Ĝi estas direktita al la larĝa publiko kaj havas la celon krei ĝeneralan favoran agordon.
18. Speciala informado: Ĝi estas direktita al specialaj medioj, kies interesoj transiras la limojn de iliaj naciaj lingvoj (sciencistoj, diversaj fakuloj, komercistoj, membroj kaj adeptoj de internaciaj organizaĵoj kaj movadoj) kun precipa atento al la junularo kaj la studentoj.
IX. KONKLUDO
19. La esperantistoj mem estu pli forte konvinkitaj pri la praveco de la propra afero kaj pli kuraĝe argumentu kontraŭ la eraraj prezentoj. Ĉiu esperantisto konstante klopodu larĝigi kaj profundigi sian lingvan scion. Ĉiu esperantisto ĉiam portu la Esperantan insignon (ne multajn, sed unu). En fakaj aŭ specialigitaj organizaĵoj la esperantistoj levu sian voĉon. La informado estu ĉiam adaptita al la medio, en kiu oni faras ĝin, kaj venu prefere de tiu medio mem.
20. Ĉiuj branĉoj de informado estu egale atentataj kaj paralele aplikataj. La maniero de informado varias de unu lando al la alia kaj de unu medio al la alia. Sekve, tiuj ĉi bazaj principoj estu aplikataj kun elasteco kaj kun konsidero de la apartaj cirkonstancoj.
Diptiko
Diptiko estas en pentrarto duparta pentraĵo. Sian funkcion ĝi havas precipe kiel pieca aŭ altara bildo. Nure profanaj diptikoj estas plejofte portretoj de geedzoj. Ambaŭ duonoj de diptiko estas ligitaj per ĉarniro por ebligi fermadon resp. malfermadon.
La origino de la pentrita diptiko troviĝas en antikvaj vaksaj skribotabuloj, kiuj evoluis trans skulptitaj eburtabuloj en la bizanca imperio al pentritaj tabuloj en la frua mezepoko. Sur unu flanko de la diptiko videblas la objekto de la adorado. Sur la alia tiam troviĝas ekz. la mendinto de la bildo. La dorsflankoj de diptiko ankaŭ povas esti pentritaj.
Laŭ Francisko Azorín diptiko estas ''Dupeca, faldebla tabulo pentrita aŭ skribita. Ĉe la antikvaj romanoj. oni uzis ĝin kiel notlibro, ligna, ora, ebura, vaksoŝmirante la facojn por surskribi per grifelo. Kaj li indikas etimologion el greka diptikos, el dis + ptisein (du faldi), kaj de tie la latina dipticha''.
Nedaříž
Nedaříž estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horka u Staré Paky en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Horka u Staré Paky. Estas ĉi tie registritaj 36 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nedaříž estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,22 km².
Rudolf von Lidl
Rudolf VON LIDL (naskiĝis en la 1860-aj jaroj) estis aŭstra esperantisto kaj oficisto.
Lujerdiu
Lujerdiu [luĵerdju] (hungare Lózsárd) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Corneşti (Cluj).
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 852 loĝantojn (rumanoj), en 1992 442.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1279. En mezepoko ĝi estis hungara vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Vedran Ćorluka
Vedran Ćorluka estas kroata futbalisto en la pozicio de defendisto. Li naskiĝis en Derventa en tiutempa SFR Jugoslavio, nuna Bosnio kaj Hercegovino, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la germania klubo Bayer 04 Leverkusen - antaŭe li en 2003-2007 estis profesia futbalisto de la klubo Dinamo Zagreb, en 2004–2005 prunte en la klubo Inter Zaprešić, en 2007-2008 en la britia klubo Manchester City, kaj ekde 2008 en la same britia klubo Tottenham Hotspur, kvankam ekde la jaro 2012 li prunte membras en la teamo de la menciita germania klubo Bayer 04 Leverkusen en samnoma urbo proksime de la urbego Kolonjo.Krome Vedran Ćorluka ekde la jaro 2006 estas membro de la kroata nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la naciaj teamoj de sub-16-, sub-17-, sub-19- kaj sub-21-jaruloj.
Ludilkonektingo
Ludilkonektingo (angle: game port []) estas interfacilo ĉe komputiloj por konekti analogajn stirstangon, pagajon, ludmantenilon, aŭ laŭversioj eĉ MIDI-aparatojn. Per unu ludilkonektingo eblas uzi ĝis kvar analogajn stiraksojn kaj kvar ciferajn fajrilojn.
Microsoft ĉesis subteni ludilkonektingojn per Windows Vista,, tial verŝajne produktistoj ĉesos produkti kartojn kun tiaj konektingoj.
Aparatoj konektotaj al ludilkonketingo bezonas nur minimuman propran elektronikon, ĉar la analogaj signaloj estas traktataj de la komputilo. Jam por la unuaj personaj komputiloj de IBM en 1981 oni proponis ludilkonektilojn kiel kromaĵon. Ludilkonketilo estas tiel kun seriaj RS-232 kaj paralelaj IEEE 1284 unu el la klasikaj komputilaj konektingoj.
Poděbrady
Poděbrady (Podiebrad) estas konata banloka urbo en Ĉeĥio, situanta en Mezbohemia regiono, apud la rivero Elbo, 48 km oriente de la ĉefurbo Prago. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estiĝis ĉe travadejo en komercvojo el Prago ĝis orienta Bohemio, Silezio kaj Pollando. La nomo estas unuafoje dokumentita en duono de la 12-a jarcento, kiam la vilaĝo apartenis al familio de Sezemic-anoj. En la 2-a duono de la 13-a jarcento reĝo Přemysl Otakar la 2-a lasis konstrui en la loko de fortikigita sidejo akvan burgon, en kies proksimeco ekkreskis urbeto. En la jaro 1345 akiris de Karolo la 4-a la poděbradan sinjorujon sinjoroj el Kunštát kaj ili proprumis ĝin ĝis la jaro 1495. La plej konata el la familio estis Jiří z Poděbrad, kiu enla jaro 1420 naskiĝis en ĉi tiea kastelo, en la jaro 1458 li estis elektita kiel la ĉeĥa reĝo kaj en 1472 li avancis la urbon je urbo. Ferdinando la 1-a envicigis ĝin en la jaro 1539 inter reĝajn kamerajn urbojn. Poděbrady suferis dum la tridekjara milito, pereiga incendio trafis ĝin en 1681, pluaj poste en 1800 kaj 1832. Dum nova konstruado la remparoj estis detruita kaj la fosaĵoj superŝutita, sekve malaperis restaĵoj de pordegoj kaj domoj kun arkadoj en placo. Komence de la 20-a jarcento markis vergisto en interna kortego de la burgo lokon de forta fonto, kiu fariĝis bazo de pli malfrua banlok-afero, eĉ kiam la fontoj kaj ties kuracaj efikoj estis konataj jam pli baldaŭ. La unua banloka sezono okazis en la jaro 1908, sed evoluo de la banloko okazis nur post la unua mondmilito, ekde la jaro 1926 la loka banloko specialiĝas al kuracado de kormalsanoj kaj angiomalsanoj. Mineralakvo nomata Poděbradka estas enboteligata kaj ĝi estas uzata ankaŭ al baniĝado.
Vidindaĵoj
La kastelo sur la dekstra bordo de rivero Elbo estis en lastaj jaroj multekoste renovigita. Sinjoroj el Kunštát disvastigis kaj plifortigis la originan burgon de Přemysl Otakar la II-a, renesanca alikonstruo okazis en la 2-a duono de la 16-a jarcento, nuntempa baroka aspekto estas el la jaroj 1752–1757. La kastelo estas sidejo de muzeo.
Antaŭ la enirejo en la kastelon situas placo de reĝo Jiří, foje mezepoka staplejo. Aspekto de la domoj devenas el tempo post la jaro 1832. En Poděbrady estas pluraj parkoj. La urbon famigis ankaŭ vitrofarejo, fondita en la jaro 1876; ekde la jaro 1927 la vitrofarejo okupiĝas per produktado de plumbhava facetita kristalo.
Esperanto en Poděbrady
Oficiala adreso de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (sidejo de la sekretariejo) estas en Poděbrady (kontakto: cea.polnicky ĉe quick.cz).
En la urbo naskiĝis kaj agis František Pytloun, Ladislav Fiala, Josef Chvosta, ankoraŭ vivas Pavel Polnický.
De la 24-a ĝis la 26-a de septembro 2010 okazis en Poděbrady konferenco de ĈEA. Ekde la 2-a ĝis la 9-a de aŭgusto 2011 okazis la 61-a kongreso de KELI, kaj la 22-a Ekumena Esperanto-Kongreso okazis de la 6-a ĝis la 13-a de aŭgusto 2018 (ĝi estis la 68-a kongreso de KELI kaj la 70-a de IKUE).
Adolfo la 1-a de Mark
Adolfo la 1-a Grafo de Mark (naskiĝinta antaŭ 1182; mortinta la 28-an de junio 1249), ĝis 1226 nomata ankaŭ Adolfo la 1-a Grafo de Altena-Mark, estis la filo de Frederiko de Berg-Altena kaj de Alveradisa de Krieckenbeck (naskiĝinta proksimume 1155; mortinta post 1220, dokumente menciita inter 1173 kaj 1220), filino de Grafo Rejnero de Krieckenbeck-Millendonk (naskiĝinta proksimume 1110; mortinta post 1164, dokumente menciita en 1164, filo de Henriko de Krieckenbeck).
Adolfo apartenis al la Grafoj de Berg kaj Altena kaj estis fondinto de nova nobelodinastio, la grafoj de Mark. Li unuigis ekde 1226 la bienoj de la grafoj de Berg-Altena, kiuj post la heredodispartigo de Altena ekde 1180 troviĝis en la posedo de pluraj flanklinioj de ĉi tiu gento, en unu mano kaj formis el ili la Graflandon Mark kun la ĉefurbo Hamm, kiun li estis fondinta. Krom tio Adolfo de Mark ankaŭ estis Grafo de Krickenbeck (ĝis 1243) kaj vokto de Monaĥejo Cappenberg kaj de Monaĥejo Werden.
14584 Lawson
14584 Lawson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Melissa Lawson, mentorinon en 2002 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruisto ĉe la Hastings Middle School de Upper Arlington (Ohio, Usono).
Bosselshausen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Varmointerŝanĝilo
La varmointerŝanĝilo (ankaŭ varmotransdonilo) estas aparato, kiu varmon t.e. varmoenergion transdonas de unu materialfluo al alia.
Oni dividas la varmointerŝanĝilojn jene:
La ekstera ŝelo de la varmotrandonilo povas konsisti plej ofte el metalo (kupro, aluminio, nobla ŝtalo), emajlo, plasto, vitro aŭ silicia karbido.
Banko por Internacia Kontoreguligo
Banko por Internacia Kontoreguligo (BIK) (angle: Bank for International Settlements, BIS, france: Banque des Règlements Internationaux, BRI, germane: Bank für Internationalen Zahlungsausgleich, BIZ) kun sidejo en Bazelo estas la plej malnova internacia financ-organizo. Ĝi mastrumas partojn de la internaciaj valutorezervoj kaj per tio rolas kvazaŭ kiel kreditinstituto de la centraj bankoj de la mondo. La ĉefa oficejo lokiĝis 1977 en Bazelo proksime de la stacidomo Bahnhof SBB rondan turon 70 metrojn altan, koncipitan de la arĥitekto Martin Burckhardt.
Historio
La Bankon por Internacia Kontoreguligo fondis 1930 la centraj bankoj de Belgio, Britio, Francio, Germanio, Italio kaj du grupoj de privataj bankoj de Japanio kaj Usono. Komence ĝia tasko estis certigi la pagivon de Germanio lige kun la riparpagoj. Jam en 1931, kun pagoĉeso de la germanaj riparpagoj post la unua mondmilito pro la monda ekonomia krizo tiu tasko grandparte superfluis. Sed la germanaj pagodifektoj donis nur la lastan instigon por starigo de organizo kiu, kiel "banko de la centraj bankoj" subtenu la kunlaboradon inter tiuj kaj donu al ili eblecojn por novaj komercoj.
Post la dua mondmilito ĝi ree eklaboris, kaj ĝiaj statutoj estis tiel ŝanĝitaj ke aniĝis ĉiuj eŭropaj centraj bankoj, ankaŭ tiuj de la socialismaj landoj (kun escepto de Sovetunio kaj de la Germana Demokratia Respubliko. Inter 1962 kaj 1971 ilia ĉefa tasko estis kunordigi la reagon al valutaj krizoj, dense kunlaborante kun la dekopo (G10), en kiu estis reprezentitaj la emisiaj bankoj der la dek plej gravaj membrolandoj de la Internacia Mon-Fonduso kaj de Svislando, kiu tiam ankoraŭ ne membris en la IMF. Ekde 1971, kun la fino de la sistemo de fiksaj ŝanĝokurzoj, ĝi transprenis novajn taskojn, kiel la eŭromerkatoj, la banko- kaj asekuro-kontrolado.