cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hanovro (lando)
En 1806 la elektoprinclando estis okupita de Prusio, kaj anstataŭ ĝi estis formita la napoleona ŝtato Reĝlando Vestfalio. Post Napoleono, la lando estis restarigita kaj rangaltigita de la Viena Kongreso kaj ekzistis de 1814 ĝis 1866 kiel memstara "reĝlando Hanovro". En 1866 ĝi estis konkerita kaj aneksita de Prusio kaj ĉesis ekzisti kiel memstara ŝtato. Ĝia teritorio fariĝis prusia provinco, "provinco Hanovro".
Post la Dua Mondmilito la lando Prusio estis malfondita. Per dekreto de la brita militista registaro la lando Hanovro estis restarigita la, sed ĝuis nur tre mallongan memstaran ekziston, ĝis kiam alia dekreto la 23-an de novembro samjare unuigis ĝin kun najbaraj landopartoj al la nove kreita federacia lando Malsupra Saksio.
Regantoj
Hanovro kaj Britio havis komunan monarĥon de 1714 ĝis 1837 (en Hanovro unue kiel princo-elektisto, ekde 1815 kiel reĝo).
Reĝoj de Hanovro
En 1866 la reĝlando estis konkerita kaj aneksita de Prusio kaj ĉesis ekzisti kiel memstara lando.
Viola Orbán
Viola Orbán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Orbán Viola estis hungara aktoro.
Biografio
Viola Orbán lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste ŝi komencis sian aktoran karieron precipe province (Eger (1921), Nacia Teatro (Pécs) (1923, 1927–1932), Kecskemét (1932)). En Budapeŝto unue ŝi havis rolojn en Teatro Thália (Budapeŝto) en la teatra jaro 1925, poste en Teatro Városi (1939), Teatro Madách (1940, 1949), Gaja Teatro (1941, 1947), Operetoteatro (Budapeŝto) (1942). Inter 1949 kaj 1961 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi havis ankaŭ komikajn rolojn, ofte en operetoj. Ŝi edziniĝis en 1925, sed en la sekva jaro ŝi eksedziniĝis, poste ŝi denove edziniĝis al Róbert Bánky (pli maljuna), en 1930 kaj 1931 ŝi naskis po unu filojn.
Leandro Machado
Leandro Machado (n. ) estas brazila futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokyo Verdy.
Oster
La urbo Oster (Остер) situas en la Ĉernihiva provinco (Чернігівська область) en la nordo de Ukrainio. Laŭ la stato de ĝi havis.
La Chapelle-Viel
La Chapelle-Viel estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Hubert Reeves
Hubert Reeves (nask. la 13-an de julio 1932 en Montrealo, en Kebekio en Kanado -) estas astronomo, astrofizikisto, scienca vulgariganto, verkisto. Li havas la duoblan naciecon kanadano-franco.
Juneco kaj kleriĝo
Hubert Reeves faris siajn klasikajn studojn ĉe Jezuitoj en la gimnazio Jean-de-Brébeuf de Montrealo. En tiu epoko, li observis unuafoje la planedon Saturno per teleskopo, kiun li mem konstruis. Laŭ li, tiu eksperimento estis decida pri la elekto de lia scienca kariero
Li abiturientiĝis en sciencoj pri fiziko, en la Universitato de Montrealo en 1953, kaj, en 1955, li prezentis en la Universitato McGill, anglalingvan memuaron por magistreco sub la titolo "Formation of Positronium in Hydrogen and Helium" (Formado de pozitronio en hidrogeno kaj heliumo).
Li plue studis nuklean astrofizikon en la Universitato Cornell, Ithaca, Nov-Jorko), kie li havis okazojn frekventi tiamajn fizikistojn kiaj George Gamow, Richard Feynman, Fred Hoyle, Philip Morrison kaj Ed Salpeter, kiu estis lia direktoro pri disertacio . En 1960, li prezentis sian disertacion por doktoriĝo sub la titolo"Thermonuclear Reaction Involving Medium Light Nuclei".
Komenco de lia kariero de universitata profesoro
De 1960 ĝis 1964, li instruis fizikon en la Universitato de Montrealo. Li estis samtempe scienca konsilanto en la NASA.
Tiu periodo koincidis kun la Kebekia Kvieta Revolucio kiu estigis, i.a. certan influon favore al franclingvio ĉe pluraj profesoroj de la Universitato de Montrealo. Reeves, kiu rifuzis uzi nur franclingvajn lernolibrojn, eksentis malboniĝon de la laboretoso, kiam iuj el liaj kolegoj profesoroj montriĝis malagrablaj. Pro tio li emis trovi alian laborlokon. La rifuzo kunlabori inter profesoroj de la universitatoj de Montrealo kaj de la Universitato McGill por projekto de partikla akcelilo estis, laŭ Reeves, decida pri lia decido forlasi Kebekion. Dum somera staĝo en la Nuklea Laboratorio de Chalk River, en Ontario, li ricevis proponon gvidi kursojn al belgaj esploristoj pri nuklea fiziko. Kelkajn monatojn poste, la Kalifornia Instituto pri Teknologio (California Institute of Technology — Caltech) proponis postenon en sia laboratorio de William Fowler.
Zoltán Berczik
naskiĝis la en Novi Sad (Jugoslavio, nun en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Lia familio translokiĝis al Budapeŝto en 1944. maturiĝis en Békéscsaba. Post jaroj li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li ricevis premion en 1980.
Sporta kariero
konatiĝis pri tabloteniso en Békéscsaba en sia aĝo 14, poste li estis tablotenisisto en Gyula ĝis 1955, pli poste en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono 23-foje unuoble aŭ teame inter 1959-1969, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1957-1969 145-foje. Li estis la dua en mondĉampionumoj en 1957, 1959 kaj 1961. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1969, poste li estis trejnisto ankaŭ eksterlande, krome li havis altajn postenojn en la hungara tablotenisa vivo.
Hubert Reeves
Foriro el Kebekio al Eŭropo
La Universitato de Montrealo konsentis pri unujara kontraktinterrompo por Hubert Reeves. Li translokiĝis en 1964 al Bruselo. Li komencis instrui en la Libera Universitato de Bruselo kie li konstatis, i.a. grandan diferencon inter Norda Ameriko kaj Eŭropo pri rilatoj inter profesoroj kaj studentoj. La saman jaron, post ricevo de invito de la tiama |sovetia Akademio de sciencoj, li restadis en Sovetio, kie li konatiĝis kun Iakov Zeldovitch. Komunismo tia, kia ĝi ekzistis en Sovetio forte markis lian spiriton. .
Fizikisto laboranta kun li en la Laboratorio pri Fiziko de Orsay partoprenis en kurso de Reeves kaj invitis lin veni kun li. Reeves petis plian kontraktinterrompon al la Universitato de Montrealo, kiu konsentis. La franca Nacia Centro pri Scienca Esplorado (Centre national de la recherche scientifique — CNRS) proponis al li postenon. La familio Reeves transloĝiĝis en Francio en 1965.
Dum tiu periodo, la grupoj de esplorado pri nuklea astrofiziko de la Laboratorio de Orsay kaj de la Laboratorio de Fowler, en Caltech, estis reciproke tute sensciaj pri respektivaj publikaĵoj kaj esploroj. Laŭ Reeves, la rilatoj inter ambaŭ grupoj pliboniĝis dum interveno de Fowler en konferenco en Jerusalemo en 1969. La malvarmaj rilatoj definitive finiĝis ŝajne ekde kiam aperis publikaĵo komuna al la du laboratorioj en 1970.
En 1971, Reeves publikigis, kun du el siaj studentoj, Jean Audouze kaj M. Meneguzzi, fundamentan artikolon pri stela nukleo-sintezo. Dekkvar jarojn post la fama artikolo "B2FH", tiu artikolo ebligis plenigi vakuon inter la elementoj produktitaj dum la praeksplodo (hidrogeno, heliumo kaj kelkaj spuroj da litio) kaj tiuj produktitaj dum la vivo de la steloj, t.e. ĉiuj situantaj post karbono en la Perioda tabelo de la elementoj de Dmitrij Mendelejev. Same kiel B2FH, tiu esenca artikolo estas pli konata sub la komencliteroj de la nomoj de ties aŭtoroj : "MAR".
Scienca vulgariganto
En la 1970-aj jaroj, Reeves komencis esprimiĝi publike pri diversaj temoj ligitaj, i.a., al la nuklea fiziko. La kariero de scienca vulgariganto de Hubert Reeves komenciĝis dum ferioj en Carry-le-Rouet, kie li, nokton post nokto, dispartigis siajn konojn pri astronomio kun aliaj feriantoj. Sekve de sugesto de amikino, li komencis skribe diskonigi siajn konojn kaj komencis redakti Patience dans l'azur (Pacienco en lazuro), kies titolon inspiris poemo de Paul Valéry. La manuskripto, kiun rifuzis trideko da eldonistoj, estis reverkita kun helpo de lia amiko fizikisto Jean-Marc Lévy-Leblond, kaj estis finfine publikigita en 1981. La libro havis grandan sukceson post prezento en la televidelsendo Apostrophes de Bernard Pivot.
Pluraj legantoj de Hubert Reeves skribis al li leterojn, kiuj influis la penson kaj elekton kaj skribmanieron de la sciencisto. Tiel, legantino de Patience dans l'azur sendis al li leteron, kiu inspiris lin verki "Poussières d'étoiles", aperinta en 1984 kaj en kiu li metis en ekzergo parton el la letero, kiu inspiris lin (Oni diris al mi "Ci estas nur cindro kaj polvoj". Oni forgesis diri al mi ke temas pri nubo da steloj. . En tiu libro, li rememorigis, i.a. ke la atomoj, kiuj konsistigas la Teron kaj ĝian loĝantaron estis grandparte produktitaj interne de masivaj steloj kaj estis disŝutitaj en la spacon, kiam mortis ĉi lastaj.
Ĉar iuj legantoj, kritikis tion, kion ili konsideris "ekscesa pozitivismo" ĉe Reeves, li decidis, en 1984, skribi pri la plej granda planeda minaco perceptebla en tiu epoko, tiu kiu fontis el la Malvarma Milito. Tiel aperis "L'Heure de s'enivrer" (La horo por ebriiĝi) en 1986, en kiu li montris timigan bildon pri la nukleaj arsenaloj de la du grandaj nukleaj potencoj usona kaj sovetia.
Li animis serion da televidaj elsendoj prelegoj sub la titolo "Histoire de l'Univers" (Historio pri la Universo), kiu estis plurfoje dissendita dum la jaroj 1990 kaj la jaro 2000 ĉe la kanalo Canal Savoir. Li reprenis, i.a. la ideon pri la Piramido de la komplekseco, t.e. koncepto klarigita en "L'Heure de s'enivrer", priskribanta la kompleksiĝon de la universo, ekde la praeksplodo ĝis nun.
En 2000, en Kebekio, li donacis 100 000 kanadajn dolarojn al la Universitato Laval por krei fonduson Hubert-Reeves, kiu ebligas atribui stipendion ĉiun jaron al studentoj de dua studciklo pri astrofiziko.
Cetere, Hubert Reeves partoprenas en televidaj elsendoj de scienca vulgarigo el kiu la plej emblema, pasintece, estis eksterdube "Nuit des étoiles" (Nokto de la steloj) kiun dissendis la publika kanalo France 2.
Ekologiista aktivulo
Komence de la 2000-aj jaroj, pro kreskanta sentemo pri media efekto de la homa aktivado, Hubert Reeves fariĝis aktivulo por la defendo de la ĉirkaŭmedio. En 2001, li ekprezidis la Ligon por ŝirmo de la sovaĝa faŭno kaj de defendo de la ne-ĉasistoj (ROC), asocio konforma al la franca leĝo de 1901 pri asocioj kaj agnoskata kiel publike utila.
En 2003 aperis lia libro "Mal de Terre", kiu reliefigas timigan konstaton pri la stato de la termedio. Li partoprenis ankaŭ en konferenco kun la biologo David Suzuki, "Alerte climatique" (Klimata alarmo) prezentita en Montrealo la 26an de oktobro 2005 en Kebekio. Tiu konferenco, kiun organizis Équiterre en kunlaboro kun la Universitato de Kebekio en Montrealo kaj la eldonejo "Éditions du Boréal", estis prezentita antaŭ 3400 personoj en la Kongrespalaco de Montrealo.
En 2004, Hubert Reeves sendis kaj subskribis kun aliaj sciencistoj publikan leteron kun teksto de leĝprojekto al la francaj parlamentanoj por atentigi ilin pri la neceso, en la "lando de la Homrajtoj", dediĉi pli da loko kaj atento al la principo de antaŭzorgo.
En 2005 kaj en 2007, Hubert Reeves publikigis du librojn en kiuj li aperigis siajn radiokronikojn de France Culture : "Chroniques du ciel et de la vie" (Kronikoj pri la ĉielo kaj la vivo) kaj "Chroniques des atomes et des galaxies" (Kronikoj pri atomoj kaj galaksioj). Lia antaŭlasta libro, "Je n'aurai pas le temps" (Mi ne havos tempon), rakontas la sciencan vojon de la aŭtoro ekde lia infanaĝo en Montrealo ĝis nun.
Hubert Reeves estas membro de la Komitato de patronado de la Franca Kunordigado por la Jardeko de la Kulturo pri Paco kaj pri Neperforto En 2007, iuj el liaj pensoj estis uzitaj en la albumo "Du simple au néant" (De simpleco al nenieco), de la grupo de kantistoj Ogres de Barback.
Fonto
La enhavo de tiu artikolo fontas esence el la franca versio de Wikipédia http://fr.wikipedia.org/wiki/Hubert_Reeves
Petit-Quevilly (stacidomo)
Petit-Quevilly estas franca varstacidomo sur linio Rouen-Gauche - (voies des quais), situanta en  Le Petit-Quevilly, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rouen-Gauche - Petit-Couronne (voies des quais) (365000).
NGC 5853
NGC 5853 (aliaj indikoj — UGC 9707, MCG 7-31-30, ZWG 221.27, IRAS15039+3942, PGC 53894) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tegernheim
Tegernheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regensburg kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Stacio Suzaki
Stacio Suzaki (japane: 洲先駅 [Suzaki-eki], angle: Suzaki Station) estas fervoja stacio en Niŝinomija, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin-Mukogawa.
Realp DFB (stacidomo)
Realp DFB estas fervoja stacidomo en Realp, Svislando.
Muzeo pri bierfarado (Altenburg)
La Muzeo pri bierfarado (germane: Brauereimuseum) troviĝas en Altenburg, Germanujo.
Priskribo
Bierfarado havas tradicion sufiĉe longan en Altenburg. Jam Henriko la 3-a (Meißen), markigrafo de Turingio permesis al la urbo en la jaro 1256-a donace elverŝi bieron ene de la urbomuroj. Nenombreblaj subteraj bierkeloj (nomitaj Höhler aŭ Tonnen) atestas en la sekva tempo apartan entuziasmon de bierfarado. En la regiono ankaŭ estiĝis multaj bierfarejoj, kiuj bedaŭrinde ne konserviĝis. Tio ankoraŭ plivalorigas tian dokumentadan lokon, por profunde esplori malnovajn tradiciojn kaj klarigi ilin al la publiko.
La altenburg-a bierfarejo Altenburger Brauerei GmbH kaj la amikara rondo Freunde der Brautradition des Altenburger Landes e.V. en tiu ĉi devo unuiĝis kaj fondis biermuzeon, kiu inaŭguritis en la 9-a de junio 2002.
Kolektoj
En kvin elmontraj salonoj de la iama bierfarejestra vilao el la Periodo de spekulanto-kompanioj, kiu zorge kaj ĝisfunde restaŭritis, la vizitanto trovos aferojn samtempe ilustrajn kaj informoplenajn. La rondirado gvidas onin antaŭe al la krudaĵoj de bona biero: malto, lupolo, gisto, akvo. Filmo pri bierfarado kompletigas je la fino la tuton. Oni lernas i.a. ke Leĝo de pureco ekzistis jam antaŭ 1516 ...
Aliaj stacioj estas la historio de la altenburg-a bierfarejo de ĝia fondiĝo en la 1871-a jaro ĝis hodiaŭ. La per bildoj ilustrita historio kaj la teknikaj iloj de la iama bierfarejo Actien- und Riebeck-Brauerei donas interesajn enrigardojn en iamajn produktadan teknikojn. Post antaŭa sinanonco eblas por grupoj viziti ankaŭ la hodiaŭan bierfarejon kaj gustumi la hodiaŭajn bierajn specojn.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 14
Eksteraj ligiloj
Pri la muzeo sur la retpaĝaro de la bierfarejo.
Steuden
Steuden ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la komunumo Teutschenthal en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de aprilo 2015 la komunumoparto havis 732 loĝantojn.
Endre Kertész
Endre KERTÉSZ [kerte:ŝ] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 15-an de novembro 1924.
Biografio
Endre Kertész diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1949). Li laboris ĉe la Radiologia Kliniko. Li estis rediologia ĉefkuracisto, doktoro pri medicinaj sceencoj (1967).
Oswaldo Fumeiro Alvarez
Oswaldo Fumeiro Alvarez (n., mortis la 25-an de majo 2020) estis brazila futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokyo Verdy.
Caballar
Caballar [kabaLJAR] estas municipo en la sudocentro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Caballar estas etimologie komprenebla kiel Ĉevalejo alude ĉu al bieno ĉu al bredeja tereno.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 76 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
La municipa teritorio kuŝas sur la deklivaro de la Sierra de Guadarrama. Fakte, parto de ĝia teritorio estas ene de la Nacia Parko de la Sierra de Guadarrama kaj de la Reto Natura 2000.​
Historio
Estas restaĵoj de Bronzepoko. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La reĝino Urraca donis Caballar, kun aliaj posedaĵojn, al la episkopo de Segovio Pedro de Agén en 1123.​ En tiu tempo oni konstruis la romanikan preĝejon de la Asunción de Nuestra Señora.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj -ĉefe brasikoj kaj fazeoloj- kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe rura turismo (popola arkitekturo) kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj distribuado de porkoviando. Gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj inter kiuj romanika preĝejo de "Asunción" (Ĉieliro), ermitejoj, fontoj ktp.
Stacio Nishiōji
Stacio Nishiōji (japane: 西大路駅 [Niŝiōĝi-eki], angle: Nishiōji Station) estas fervoja stacio en Minami-ku, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō.
Tripi
Tripi estas komunumo de Italio.
Radioricevilo
Radioricevilo, aŭ radioaparato, estas elektronika aparato uzata por kapti, selekti kaj malkodi la radioondojn emisiitaj de la radiosendiloj. La celo de la malkodado estas eltiri el la ondoj kaptitaj de anteno la informoj n, kiuj estis tie prilaboritaj antaŭ ol esti emisiitaj : sonoj aŭ ciferecaj signaloj (RDS Radio-datensistemo, DRM Cifereca Monda Radio, horaj signaloj, <abbr class="abbr" title="et cetera">ktp ).
En ĉiutaga elektroniko, la terminoj radio kaj radioricevilo estas ofte uzataj por riceviloj desegnitaj por reprodukti la sonsignalojn elsenditaj de radio-elsendanta stacio. Tio historie estis la unua amasa komerca radioapliko.
Funkciado de radioricevilo
La signaloj formitaj de la elektromagnetaj ondoj estas kaptitaj de anteno. Ĉi tiu, kiu ajn ĝi estas, ricevas multnombrajn signalojn kiujn necesas diferencigi. Ricevilo devas sekve kapabli :
Radiosendilo
En elektroniko kaj telekomunikado radiosendilo estas elektronika aparato kiu, kun la helpo de anteno, elsendas radioondojn. La sendilo produktas  alternan kurenton, kun radiofrekvenco kiu estas aplikita al la anteno. Ekscitita de tiu alterna kurento, la anteno elsendas radioondojn. Krom ilia uzo en radiofonio, sendiloj estas necesaj partoj de multaj elektronikaj aparatoj kiuj komunikas per radioondoj, kiel ĉelaj telefonoj, senkablaj komputilaj retoj, Bluetooth ebligitaj aparatoj, garaĝa pordo malfermiloj, dudirektaj radioj en aviadilo, ŝipoj, kosmoŝipo, radaro kaj navigiloj.
Interesaĵoj
Post la germana invado en Pollando la 1-an de novembro 1939 regopovoj de Ĝenerala Gubernio sub minaco de morto devigis polojn redoni radioaparatojn.
Sud-Rusa minejo
Sud-Rusa minejo estas la naftogasa minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 140 km sud-oriente de la vilaĝo Tazovskij kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1969 kaj ekspluatata ekde 2007.
Geologio
La minejo estas ligita al levaĵoj, kiuj troviĝas ĉe Sud-Rusa muro de Ĉasela megamuro. Sud-Rusa muro laŭ tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo estas la ebena granda antiklinala falto, grandeco 62 x 15 km, amplitudo 100 m.
Tergaso haveblas en la turonianaj kaj cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo kaj de albiano-aptiano de malsupra kretaceo. Je la fundo de 788-2064 m estas trovitaj 19 kuŝejoj. La turonianaj sedimentaĵoj (tavoloj T1, T2) kuŝas je la fundo 788-899 m, efika gasohava dikeco 6-9,9 m, poreco 27-29%, gasosatureco 0,52-0,55, la komenca tavolpremo 9,9-11,5 MPa.
La ĉefa gaskapacito (proksimume 90%) koncentriĝis en la grejso-aleŭrolitaj sedimentaĵoj de cenomaniano (tavolo PK1), malkovritaj je la fundo 860-950 m, efika dikeco 33 m, poreco 32,6%, gasosatureco 0,82, la komenca tavolpremo 9,3 MPa.
En la albiano-aptianaj sedimentaĵoj je la fundo 1390-2064 m estas malkovritaj 10 produktohavaj tavoloj: PK12, PK16, PK17, PK18, PK19, PK20-21, PK21-22, PK24, AT0, AT1.
Kuŝejoj estas masivaj, akvoflosaj. Elminigado de gaso varias de 39,1 ĝis 325,6 mil m ³ diurne, tiu de nafto 5,2 ĝis 6 mil m ³ diurne. Tavolpremo estas 13,3-18,9 MPa, poreco de la kolektujoj 17-26,5%, gasohava dikeco 1,4-5 m. Gasakva kontakto estas registrita je la absoluta marko de -1256 ĝis -2000 m.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 686,8 miliardoj da kubaj metroj.
Hinterrhein
Hinterrhein (en Esperanto ankaŭ Malantaŭa Rejno, en la romanĉa lingvo Valragn) estas komunumo de la komunumaro Rheinwald kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 74 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Hinterrhein situas en oriento de la komunumaro Rheinwald. Sur ĝia teritorio fontas Malantaŭa Rejno, unu el la du ĉefaj brakoj de Rejno. En oriento la teritorio de la komunumo etendiĝas ĝis al la kulmino de San-Bernardino-Pasejo, kiu estas la ĉefa konekto inter Tiĉino kaj Grizono. En sudoriento la montopintoj Rheinquellhorn (kun alteco de 3200 m s.m.), Vogelberg (kun alteco de 3481 m s.m. la plej alta punkto de la komunumo) kaj Rheinwaldhorn(kun alteco de 3402 m s.m.) ĉirkaŭa la Paradizo-Glaĉeron, kiu estas la ĉefa fonto de Malantaŭa Rejno. Al la komunumo krom la kernvilaĝo mem apartenas diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hinterrhein limas en nordo al Valzo, en oriento al Nufenen, en sudo al Mesocco, en sud okcidento al Malvaglia (TI), kaj en okcidento al Blenio (TI).
Trafiko
Tra Hinterrhein pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 al San-Bernardino-Pasejo, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Tra la komunumo pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A13, al kiu ĝi havas propran alveturejon. Sur la teritorio de Hinterrhein situas la nordorienta portalo de la aŭtovoja tunelo de A13 sub San-Bernardino-Pasejo. Ĝis la aŭtovoja tunelo trans Gotardo, tiu tunelo estis la plej longa alpa aŭtovojotunelo kaj la ĉefa nordsudkonekto de Eŭropo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hinterrhein datiĝas el la jaro 1219 kiel de Reno. En frau mezepoko Hinterrhein servis al romanĉlingvanoj kiel alpopaŝtejo. Hinterrhein estas la unua dokumentita valza setlejo en Grizono. Ĝis en la 13-a jarcento Hinterrhein troviĝis sub la regado de la Senjoroj de Sax-Misox. En la jaro 1219 la Senjoroj de Sax Misox donacis sian propraĵopreĝjeon Sankta Petro al la kolegia preĝejo en San Vittore. En la jaro 1274 la barono Alberto de Sax-Misox konkludis kun la valzaj fratoj Jakob kaj Hubert protektokontrakton. En la jaro 1286 la Abatejo San Vittore konkludis heredeblan feŭdokontrakton kun setlantoj germanlingvoj, kiuj devenis plejparte el la Valo Formazza kaj el Sempiono. En la jaro 1301 la unuan fomoj estis menciita la najbararo Hinterrhein.
Bitlibro
Bitlibro, aŭ cifereca libro, plej ofte konata kiel elektronika libro estas libro disponigata en cifereca, bita formo, kiel komputila dosiero de speciala tipo. La dosiero mem ne estas rekte legebla de homo, ĝi estas en kodita formo magneta, elektra aŭ lumdiska.
Alternativaj nomoj
Oni ankaŭ uzas la paŭsaĵojn de terminoj nacilingvaj: E-libro, elektronika libro aŭ retlibro. En tiuj terminoj «elektronika» estas preskaŭ sinonimo de komputile legebla, kie la nocio komputilo inkluzivas ankaŭ aparatojn speciale faritajn por videbligi tekston konservitan kiel dosiero sur datumportilo.
Do, bitlibro ne estas io elektronika, ĝi estas dosiero por kies kreo kaj uzo necesas aparatoj elektronikaj: komputilo por krei; surtabla komputilo, platkomputilo, poŝtelefono aŭ speciala elektronika librolegilo (kia ekz-e Amazon Kindle) por legi. Ĝuste por la laste menciita elektronika legilo konvenas la termino elektronika libro (kaj efektive ĝi estas uzata nacilingve ankaŭ por tiaj aparatoj).
Konsisto
Bitlibro ebligas samtempan prezenton ne nur de teksto kaj senmovaj bildoj, sed ankaŭ eventuale de sono kaj filmo, kaj tiel plivastigas la uzokampon de la klasika medio "libro". Grava novaĵo en komputile legebla dokumento estas la ebliĝo de intertekstaj kaj interdosieraj ligoj (tuj konsulteblaj referencoj): tiel estiĝas hiperteksto.
Se la teksto de la bitlibro estas en simpla tekstodosiero (iom tro simple esprimite: enhavanta nur literojn), ĝi estas plej ofte nomata e-teksto. La tekston de bitlibro ofte akompanas metadatumoj, t.e. informoj bibliografiaj kaj pri la enhavo.
Disponigo
La dosierformoj kaj la tuta teĥniko de bitlibroj estas evoluantaj, same la komerca ekspluatado de la nova komunika medio rapide trovadas novajn formojn.
Bitlibro povas esti eldonita por disdono sur preskaŭ kia ajn datumporta medio: lumdiskoj, magnetaj disketoj, interrete konektitaj datumbankoj kun tuj legebla aŭ elŝutebla enhavo, ktp. Oni povas diri ke la tuta Vikipedio estas granda bitlibro.
Legiloj
Aparato necesas por legi aŭ presi bitlibron. Kun aldono de taŭgaj programaroj komputilo aŭ lerta poŝtelefono povas servi kiel legilo. Enmerkatiĝis ankaŭ specialaj poŝlegiloj, kombinaantaj sufiĉe grandan kaj distingivan ekranon kun bona portebleco. Vd «elektronika librolegilo».
Bitlibraj dosierformoj
La formo de la dosieroj, en kiuj prezentiĝas bitlibro, povas esti mallibera, posedata de iu kompanio kaj ekzemple kreebla kaj deĉifrebla nur per ties programo, eventuale eĉ nur per ties aparato. Aŭ ĝi povas esti malfermita kaj libera, farita laŭ publika normo.
Ĉapeligaj programoj
Ĉapelanto: kromprogramo de firmao Micropraxis por vidigo de ĉapelaj literoj en Palm-poŝkomputiloj.
Argens (Alpes-de-Haute-Provence)
Argens estas malaperinta franca situanta en departemento Alpes-de-Haute-Provence, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Bitlibro
Organizoprogramoj
GooReader: organizilo por libroj kaj gazetoj el Guglo Libroj (Google Books)
Argens (Alpes-de-Haute-Provence)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Argentins.
Bitlibro
Organizoprogramoj
iBooks: organizilo de Bitlibroj por iPad-legilo aŭ iPhone-telefono.
Argens (Alpes-de-Haute-Provence)
Ĝi nun estas asocia komunumo de La Mure-Argens.
Bitlibro
Organizoprogramoj
ibis reader: organizilo kaj legilo de epub-libroj.
iTunes: organizilo de muzikaĵoj kaj bitlibroj.
Kalibro: senpaga organizilo de e-libraro (anglalingve: calibre).
LovelyReader: organizilo kaj legilo de epub-libroj.
Stanza: organizilo kaj legilo de epub kaj pdf-libroj.
Écorcei
Écorcei estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Écorceiens.
Bitlibro
Legoprogramoj
ADE: programo de firmao Adobe por lego de bitlibroj en formoj epub, flash, pdf (anglalingve: Adobe Digital Editions).
Aldiko: Bitlibra legilo por poŝtelefonoj kun Android.
Bookworm: senpaga programo de firmao Oreilly por lego de epub-libroj.
eBook Reader: kromprogramo de la retumilo Opero (Opera) por lego de epub-libroj.
EPUBReader: kromprogramo de la retumilo Fajrovulpo (Firefox) por lego de epub-libroj.
FBreader: senpaga programo por lego de bitlibroj en formoj epub, fictionbook, plucker, mobipoketo.
Mobipocket eBook Reader: senpaga programo por lego de mobipoket-libroj.
Redakto- kaj kontroloprogramoj
Atlantis: redaktilo de epub-dokumentoj.
EpubCheck: senpaga programo kontrolanta la konformecon de dosiero al formo epub.
FlightCrew: libera programo kontrolanta la konformecon de dosiero al formo epub.
Mobipocket Creator: senpaga redaktilo de mobipoket-libroj.
Sigil: senpaga redaktilo de epub-dokumentoj.
Priluki
La urbo Priluki (Прилуки) situas en la Ĉernihiva provinco (Чернігівська область) en la nordo de Ukrainio. Laŭ la stato de ĝi havis.
Vorholz
Vorholz estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
kaj:
Vorholz estas la familia nomo de jenaj personoj:
Franz Xaver Sterkel
Johann Franz Xaver STERKEL (Würzburg, Bavario, 3a de decembro 1750 - Würzburg, 12a de oktobro 1817) estis germana komponisto kaj pianisto. ​
Li edukiĝis en la Universitato de Würzburg kaj pastriĝis en 1774, kio ne malpermesis al li pluigi sian muzikan karieron. En 1778 li translokiĝis al Majenco kie li estis nomumita kapelano kaj muzikisto de la kortego. ​
Inter 1779 kaj 1782 li veturis tra Italio kaj dume li kontaktiĝis kun la same muzikisto kaj pastro Giovanni Battista Martini. En aŭtuno de 1791 li havis faman renkonton kun Beethoven kiu vizitis lin hejme en Aschaffenburg, kaj ambaŭ komponistoj restis ege impresitaj.
Inter 1793–1797 li estis Kapelmajstro en Majenco kiel sukcedanto de Vincenzo Righini kaj poste li translokiĝis al Regensburg (1802-1810) kaj Aschaffenburg, kie li estis je la servo de Karl Theodor von Dalberg, Grandduko de Frankfurto ĉe Majno. En 1815 li retiriĝis definitive al Würzburg, kie li mortis en 1817.
NGC 5854
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Richard Martin West
West malkovris plurajn kometojn, en kiuj la spektindan "Kometon West" (C/1975 V1) kaj la periodajn kometojn 76P/West-Kohoutek-Ikemura kaj 123P/West-Hartley. Li ankaŭ malkovris multenombrajn asteroidojn, kaj, kun Hans-Emil Schuster, kunmalkovris la nanan galaksion Fenikson.
La asteroido 2022 West ricevis lian nomon en lia honoro.
La sekreta ĝardeno (filmo)
La sekreta ĝardeno (angle: The secret garden) – usona-brita filmadapto de populara romano porinfana de Frances Hodgson Burnett reĝisorita de Agnesa Hollando] en 1993. La filmo i.a. estis nomumita por BAFTA-premio.
Semenivka (Oblasto Ĉernihiva)
La urbo Semenivka (Семенівка) situas en la Ĉernihiva provinco (Чернігівська область) en la nordo de Ukrainio. Laŭ la stato de ĝi havis.
László Füssy
László FÜSSY [lAslO fyŝi] hungara poeto. Li naskiĝis en Szamosújvár la 3-a de septembro 1899 kaj mortis en Segedo la 28-an de novembro 1969.
Kariero
László Füssy estis eligita el akademio de Mosonmagyaróvár pri sia politika agado. Li fariĝis laboristo, librovendisto. En 1931 kaj 1932 oni kondamnis lin al prizono de du kaj duonjaroj.
Fay (Orne)
Fay estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
(18270) 2312 T-3
(18270) 2312 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Joan Manuel Serrat
Joan Manuel SERRAT I TERESA (Barcelono, 27-a de decembro 1943) estas hispana kantisto en la kataluna kaj hispana lingvo, peranto de la movadoj nome Canción de autor en Hispanio kaj Nova Cançó en Katalunio, li estas tre populara en Hispanio kaj Latin-Ameriko. Li kantis poemojn de multaj hispanaj poetoj kaj populariĝis ĉefe multajn de Antonio Machado.
Li volis kanti la kanton de Hispanio en la kataluna por la Eŭrovido-Kantokonkurso, sed Massiel kantis ĝin kaj ŝi gajnis la konkurson.
Li devis ekziliĝi en Meksiko dum unu jaro de la lastaj de la diktatoreco de Francisco Franco, ĉar li suferis malfacilaĵojn en Hispanio.
Steutz
Steutz ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Zerbst (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 958 loĝantojn. Parto de la tiama komunumo estis la vilaĝo Steckby.
Niŝinoŝima
Niŝinoŝima estas vulkana insulo kiu estas parto de la vulkanarko de la Vulkanaj Insuloj, Japanio. Ĝi estis ege ampleksigita en 1974 post novaj erupcioj kreis novan parton de la insulo.
Morfologio
Antaŭ 1974, Niŝinoŝima formis malgrandan, verdan insulon kiu ne havis erupciojn en la pasintaj 10,000 jaroj. La vulkano prenis la formon de kaldero. Tiu havas multajn grandajn submarajn satelitajn konojn sude, okcidente kaj nordoriente. La suda kono staras 214 m el la surfaco, ĉirkaŭ 9 km SSE de Niŝinoŝima.
Erupcioj
Antaŭ 1973, ne estis registritaj erupcioj en Niŝinoŝima. La 30an de majo de 1973 ŝipanaro vidi la unuan fojon blankan fumon eliri.
János Boda
János BODA [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boda János estis hungara-aŭstrala kuracisto, la unua hungaro, kiu vivis en Antarkto.
János Boda naskiĝis la en Érsekvadkert (Hungario), li mortis la  en Sidnejo (Aŭstralio).
Biografio
János Boda akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1952. Post la diplomo li laboris en hospitaloj de Szolnok kaj Székesfehérvár ĝis la Hungara revolucio de 1956. Pli poste li disidis al Aŭstralio, kie li aliĝis (kiel kuracisto) al esploristoj de Antarkto. Li estis inter 1958–1960 en la stacio "Wilkes", inter 1962-1968 en la stacio Davis, en 1961 kaj 1968 en la Makvora Insulo. Li ricevis medalon de Elizabeto la 2-a (Britio) pro savo de esploristo.
Troina
Troina estas komunumo de Italio.
Esencaj medikamentoj
Esencaj medikamentoj (angle Essential Medicines) laŭ difino de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) estas tiuj medikamentoj necesaj pro plenumi la bazajn bezonojn de la monda loĝantaro je medicina prizorgo. .
Kreo de listo de esencaj medikamentoj
Specimena listo de esencaj medikamentoj estas regule kunmetata de ekspertaro de la MOS laŭ kriterioj de malsana ofteco, medicina efiko kaj sekureco de la unuopaj substancoj kaj kosto-efiko-rilato. Tia listo unuafoje publikiĝis en 1977 fare de la organizaĵo, kaj ekde tiam ĉiun duan jaron estas aktualigata. Nuntempe listiĝas pli-malpli 300 substancoj, kaj medikamentoj kaj vakcinaĵoj.
La MOS-listo de esencaj medikamentoj direktiĝas unuavice al naciaj registaroj, kiuj laŭ siaj regionaj bezonoj surbaze de la MOS-listo kreu proprajn listojn kaj zorgu ke la medicinaj substancoj listigitaj haveblu en sia lando.
Aliro al la listigitaj esencaj medikamentoj
Laŭ publikiĝo de la Monda Banko el la jaro 2006, triono de la monda loĝantaro ne havas efikan aliron al la listigitaj esencaj medikamentoj. Proksimume 65 procentaĵoj de ĉiuj baratanoj kaj 47 procentaĵoj de ĉiuj homoj en Afriko sude de la Saharo ne povas akiri esencajn medikamentojn kiam ili bezonas ilin. La kialoj por tio multfacetas: mankaj financaj eblecoj, malbona medicina infrastrukturo kaj misa organiziĝo de medikamenta transportado kaj stokiĝo, ĝenerale maltro evoluigita prisana sistemo, kaj parte pro medicinaj patentoj ankaŭ tro altaj prezoj por la medikamentoj.
Sekurigi la alireblon de ĉiuj homoj pri esencaj medikamentoj, estas deklarita celo inter la Jarmilaj Evoluigaj Celoj de la Unuiĝintaj Nacioj.
Esencaj medikamentoj kaj patentoj
Pli-malpli 95 procentaĵoj el la esencaj medikamentoj de la nuntempa MOS-listo ne estas protektataj per patento. Tiuj medikamentoj do povas esti produktataj favorpreze per ĉiu ajn farmakologia firmao, kaj esti libere komercataj kaj vendataj. Probleme, ĉar protektite per patentoj, tamen estas la restaj 5 procentaĵoj de la esencaj medikamentoj, ekzemple la kontraŭvirusaj substancoj necesaj por terapio de Aidoso. Ili plej parte ne nur en la industrie evoluigitaj ŝtatoj estas patente protektataj, sed dum la lastaj jaroj pro internaciaj komercaj interkonsentoj ankaŭ ampleksigis al la industrie nur parte evoluigitaj kaj malforte evoluigitaj ŝtatoj, kio malfaciligas ilian akireblon en tiuj ŝtatoj. La organizaĵo Kuracistoj sen landlimoj tial postulas ŝanĝi tiujn internaciajn interkonsentojn tiel ke ĉiuj esencaj medikamentoj en parte kaj malforte evoluigitaj ŝtatoj estu ekskluzivigataj el la protektiĝo per patentoj.
Neglektataj malsanoj
Plia problemo de la listo pri esencaj medikamentoj estas la "neglektataj malsanoj". Per tiu nocio la MOS karakterizas malsanojn precipe aŭ ekskluzive disvastigitaj en industrie malforet evoluigitaj malsanoj, ekzemple tropikaj malsanoj kile malario aŭ afrika tripanosomiazo. Por multaj el tiuj malsanoj dum la lastaj jaroj, parte dum jardekoj, ne evoluis novaj medikamentoj, ĉar la farmakologia industrio ne povus sen malprofito produkti tiujn medikamentojn kaj tial ankaŭ la esplorado pri ili estus malprofitiga. Dum la lastaj jaroj tamen sukcesis iuj novaj evoluigoj de medikamentoj pri neglektataj malsanoj, precipe en partnerecoj inter publikaj kaj privataj institucioj. Ekzemplo por tio estas nova, ne patente protektata Artesunato-Amodiakvino-kombinaĵo por terapio de malario.
Preĝejo Tereza el Avilo (Terézváros)
Preĝejo de Tereza el Avilo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Terézváros.
Historio
En 1777 la katolikoj ekhavis lignan domon por kapelo, kie mesoj okazis. Tiu kapelo estis sola ekster la urbomuroj de Pest (urbo). Oni konstruis imponan kirkon en la 1800-aj jaroj. La ekstera skulptaĵo pri Tereza el Avila estas videbla ekde 1811. Oni formis la internan parton inter 1824-1831. Dum la socialismo la preĝejo kaj ekstere, kaj interne renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. La turo situas super la ĉefenirejo. Ankaŭ la interna parto gardis barokan stilon. Bildo de la ĉefaltaro estis pentrita en 1828. En la kelo nuntempe tombejo por urnoj funkcias. Estas tie entombigita Fidél Kasselik, kiu prejektis la kirkon. Kermeso okazas en la 15-an de oktobro.
Inter 1942-1956 la orgenisto estis Gábor Lisznyay Szabó.
Pafado ĉe la O.K. bovkorto
Pafafo ĉe la O.K. bovkorto (anglalingve Gunfight at the O.K. Corral) estas fifama okazaĵo de usona historio. Ĝi estis 30-sekunda interpafado inter lawmen (speco de usonaj policistoj) gviditaj de Virgil Earp kaj membroj de grupo de eksterleĝuloj nomitaj the Cowboys (la vakeroj) inkluzive de Ike Clanton, kiu okazis ĉirkaŭ 15:00 h. merkrede, la 26-an de oktobro 1881, en Tombstone, en tiama Arizona Teritorio, Usono. Ĝi estas ĝenerale konsiderata kiel la plej fama interpafado en la historio de la usona Sovaĝa Okcidento.
La pafado estis la rezulto de longdaŭra vendeto, kun vakeroj Billy Claiborne, Ike kaj Billy Clanton, kaj Tom kaj Frank McLaury unuflanke; kaj urbmarŝalo (ĉefpolicisto) Virgil Earp, specialaj policanoj Morgan kaj Wyatt Earp, kaj portempa policano Doc Holliday aliflanke. Billy Clanton kaj ambaŭ fratoj McLaury estis mortigitaj. Ike Clanton, Billy Claiborne kaj Wes Fuller forkuris de la batalo. Vergilio, Morgan, kaj Holliday estis pafvunditaj, sed Wyatt restis senvunda. Wyatt ofte estas erare rigardita kiel la centra figuro en la interpafado, kvankam lia frato Vergil estis Tombstonea urbmarŝalo kaj vic-usona policamarŝalo tiutage kaj havis multe pli da sperto kiel ŝerifo, policisto, polica marŝalo, kaj soldato en batalo.
Carlo Ripa di Meana
Carlo Ripa di Meana, naskiĝinta la 15-an de aŭgusto 1929 en Romo, mortis la 2-an de marto 2018 samurbe, estis itala politikisto. Li interalie estis komisaro en la unua periodo de la Eŭropa Komisiono Delors, kiu gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1985 kaj 1989. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakon medio. Dum la sekva dua periodo de la Eŭropa Komisiono Delors, inter la jaroj 1989 kaj 1993, li respondecis pri la fako Personaro, administrado kaj tradukado. Carlo Ripa di Meana estis membro de la Partio Socialista de Italio (PSI).
Las Pedroñeras
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Pedroñero. La censita populacio en 2013 estis de 6886 loĝantoj kaj la denseco estas de 30,65 loĝ/km².
Situo
Las Pedroñeras estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 745 m; je 109 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 224,67 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°26′59″N 2°40′23″Ok.
Historio
En 2008 okazis plago de kunikloj kiuj detruis grandan parton de la vita rikolto kaj cerealo de granda parto de la municipa teritorio.
La 8an de aŭgusto de 2009 okazis la plej granda inundo en 60 jaroj, kiu okazigis multajn damaĝojn.
Ekonomio
Agrikulturo (ĉefe ajloj, kio estas la simbolo de la urbo) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Industrio.
Fulereno
Fulerenoj estas speciala grupo de makromolekuloj, kiuj konstruiĝas senescepte (nur) el karbonatomoj kaj kiuj montras la formulon de C_{2n}. Ili prezentas la trian elementan modifaĵon de karbono (krom diamanto kaj grafito). La unua publikaĵo pri fulerenoj aperis la 14-an de novembro en 1985 en la gazeto Nature. La malkovristo estis Robert F. Curl juna (Usono), Sir Harold W. Kroto (Anglio) kaj Richard E. Smalley (Usono), kiuj ricevis pro tio en 1996 Nobel-premion pri kemio. La plej konataj kaj stabilaj reprezentantoj havas la kemian formulon C_{60}, C_{70}, C_{76}, C_{80}, C_{82}, C_{84}, C_{86}, C_{90}, C_{94}. La plej forte esplorita fulereno estas C_{60}, kiun oni nomis post arkitekto Buckminster Fuller Buckminster-fulereno (Bakminster-fulereno), ĉar ĝi similas al la de li konstruita geodezia kupolo. Ĝi konsistas el 12 kvinanguloj kaj 20 sesanguloj. Ĉar futbalpilko havas similan strukturon, oni ofte nomas ĝin futbala molekulo.
Produkto
Oni vaporigas grafiton sub protekta gaso, per rezista hejtado aŭ per lumarko. Tiel estiĝas karbonmolekuloj kiel C_2, C_4 kaj C_6 kiuj ĉe malvarmiĝo kuniĝas al pli granda unuo. En la fulgo, kiu postrestas la malvarmiĝon, troviĝas fulerenoj kaj eĉ karbonaj nanotuboj. Oni povas apartigi la fulerenojn per kromatografio.
Terrassa
Terrassa (katalune kaj oficiale; Terrassa), la antikva Egosa ibera kaj Egara romia, estas municipo de Hispanio situa je ĉirkaŭ 20 km de la urbo de Barcelono, en la komarko de Vallès Occidental (provinco de Barcelono, Katalunio). Kun 206.245 loĝantoj (INE 2008), iĝas la kvara urbo de Katalunio laŭ loĝantaro.
Fulereno
Ecoj
La fulerenoj estas brun-nigraj pulvoroj kun metala brileto. Ili solviĝas en organikaj solvenzoj kun karakteriza koloriĝo. La fulereno disfalas en aero malrapide al grafito.
Terrassa
La 12-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en 1951 en Terrassa.
Fulereno
Strukturo kaj stabileco
Ĉiu konata fulereno konsistas el 12 kvinanguloj, kiuj diferenciĝas unu de la alia je nombro de la sesanguloj.
C_{60} havas ikozoederan simetrion. La fulerenoj kun pli ol 60 C-atomoj perdas pli kaj pli la kugloformon kaj ekz. C_{70} formas jam elipsoidon.
La stabileco de fulereno estas la plej granda, se
Reakcioj de C_{60}
C_{60} havas kavon kun diametro de 700 pm, en kiu povas situi metalaj aŭ nemetalaj atomoj (ekz. He@C_{60}, kiu estiĝas se oni forvaporigas la grafiton en He-atmosfero).
Aliaj tipoj:
Péricles Chamusca
Péricles Chamusca (n. ) estas brazila futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Oita Trinita kaj Júbilo Iwata.
László Almásy (politikisto)
László Almásy [almAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Almásy László estis hungara politikisto, parlamentestro, parlamentano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis zsadányi kaj törökszentmiklósi.
Biografio
László Almásy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en 1890 en Universitato de Budapeŝto, advokatan diplomon post 2 jaroj. En 1893 li estis notario 2 jarojn en Szolnok, poste prokuroro ĝis 1897. Li estis elektita urbestro de Jászberény, tamen li rifuzis ĝin. Li iĝis ĉefprokuroro en la departemento. Inter 1910-1918 li estis parlamenta deputito. Dum la Hungara sovetrespubliko li estis arestita. Post falo de la respubliko li denove estis membro de la parlamento, kie inter 1929 kaj 1935 li estis parlamentestro, krome li havis altajn postenojn en la partio, li estis eĉ partiestro. Li kontribuis ĉefe en financaj gazetoj.
Bibliotekoscienco
Bibliotekscienco (ankaŭ Libraroscienco) estas studo pri aferoj rilataj al laboro ĉe bibliotekoj. Ĝi inkluzivas akademiajn esplorojn (plejparte opiniosondojn) pri la uzado de bibliotekaj iloj kaj pri interagado inter homoj kaj bibliotekaj sistemoj. Ĉi tiuj esploroj ĝenerale traktas difinitajn bibliotekojn dum difinitaj tempoj. La organizo de la scio por efika reakiro de rilataj informoj estas la ĉefa celo de bibliotekosciencaj esploroj. Bazaj temoj en bibliotekoscienco estas la akiro, klasigo kaj konservado de bibliotekaj materialoj. Lastatempe oni konsideras inform-arkitekturon pligraviĝanta branĉo de bibliotekoscienco.
Oni ne konfuzu bibliotekosciencon kun informteorio, la matematika esploro de la koncepto de informo.
2031 BAM
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la laboristojn, kiuj konstruis la fervojon Bajkal-Amur-ĉeflinion (ruse : Bajkalo-Amurskaja Magistralj, cirile Байкало-Амурская Магистраль aŭ BAM).
Stacio Mukogawadanchimae
Stacio Mukogawadanchimae (japane: 武庫川団地前駅 [Mukogaŭadanĉimae-eki], angle: Mukogawadanchimae Station) estas fervoja stacio en Niŝinomija, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin-Mukogawa.
Sumida (rivero)
Rivero Sumida (隅田川 [Sumida-gaŭa]) estas rivero en Japanio, kiu fluas en centro de nordo de Tokio.
Sumida elfluas el la rivero Arakaŭa en la nordo de Kvartalo Kita-ku (Tokio), flugas suden tra Tokio kaj alfluas al Golfo de Tokio. Nuntempe Sumida fluas laŭ malnova riverujo de Arakaŭa, kiu estis deflankigita por eviti inundojn
Ĝi flugas tra/ĉe la sekvaj kvartaloj de Tokio:
Listo de francaj ministroj pri transmaro kaj kolonioj
La sekvanta tabelo listigas la ministrojn kaj subministrojn de francaj registaroj respondecajn pri transmaraj teritorioj de Francio.
Saito Makoto
Saito Makoto (斎藤 実, naskiĝinta la, mortinta la ) estis japana politikisto kaj admiralo. Li estis dufoje Guberniestro de Koreio, okupadisma reĝimo, nome el 1919 al 1927 kaj el 1929 al 1931, Ĉefministro de Japanio el 1932 al 1934 kaj Ministro de Eksterlandaj Aferoj (1932 - 1933), pri Edukado (1933), kaj Interna Sekretario]] de Japanio el 1934 ĝis 1936. Li estis murdita.
Snovsk
La urbo Snovsk (Сновськ) situas en la Ĉernihiva provinco (Чернігівська область) en la nordo de Ukrainio. Laŭ la stato de ĝi havis.
Listo de francaj ministroj pri transmaro kaj kolonioj
Longtempe ligita al la ministerio pri ŝiparo, al tiu pri kolonioj, poste al tiu pri transmaro, ĝi estis malofte memstara ministerio antaŭ 1893.
La indikitaj datoj de komenciĝo kaj finiĝo de mandatoj, estas kutime la antaŭa tago de la dato de la Oficiala Gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.
Dekreto de la 26-a de januaro 1946 anstataŭigis la « ministerion pri kolonioj » per la « ministerio pri transmara Francio ».
2-a Imperio
En la 2-a Imperio, de la 24-a de junio 1858 ĝis la 24-a de novembro 1860, ekzistis ministro pri Alĝerio kaj kolonioj :