cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Percy Williams Bridgman
Lia plej grava inventaĵo estis specifa ŝtopigo, en kiu la premo estas ĉiam pli granda ol en la subprema likvo, tiel la fermado estas memferma. Bridgman uzis poste la novajn ŝtaltipojn, diversajn alojojn de metaloj kaj varmorezistaj kombinaĵoj. Tiam li analizis kunpremitan fluidaĵojn, solidaĵojn, ties fizikajn proprecojn.
Kvankam Bridgman mem ne produktis diamantojn, provis tion. Liaj esploroj helpis esploristojn de General Electric Company en 1955 produkti diamanton. Oni sintezis per pluevoluigo de liaj metodoj aliajn mineralojn.
Bridgman en 1919 iĝis ordinara profesoro de la Harvardo, en 1926 „Hollis”- kaj en 1950 „Higgins”-profesoro.
Kiam li rekonis en 1961 kanceran malsanon, li mortigis sin.
AAF
La vorto havas plurajn signifojn:
József Koppándi
József KOPPÁNDI [kopAndi] rumania hungara/aŭstria skulptisto, restarigisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 20-an de julio 1945.
Kariero
József Koppándi akiris diplomon en la Arta Altlernejo Ion Andrescu de Kluĵo en 1970. En 1979 li loksidiĝis en Aŭstrio. En 1970 li partoprenis en la Nacia Fotoarta Salono kaj li ricevis la unuan premion. En 2000 en Madonna di Campiglio (XII. Concorso Internazionale di Scultura su Legno) li prezentis la lignoskulptaĵon La anĝelo de Brenta.
Hunspach
Hunspach (jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. Ĝi apartenas al la asocio “La plej belaj vilaĝoj de Francio”.
Geografio
Hunspach situas en la regiona natura parko de Nordaj Vogezoj, de la landlimo kun Germanio.
Luque (Paragvajo)
Luque [luke] estas urbego en Paragvajo. Ĝi apartenas al urbaro de Asunciono. Luque estas sidejo de CONMEBOL.
Geografio
Luque situas sur ebenaĵo inter Paragvajo (rivero) kaj lago Ypacaraí. Asunciono troviĝas 10, San Lorenzo (Paragvajo) 8 km.
Historio
En la iama loko de Luque komence loĝis kelke da ĉasistoj, kamparanoj. En 1570 oni establis tie malliberejon nomatan "Las Salinas". Luque estis menciita unuafoje en 1635. Franciskanoj konstruis kapelon en la 1750-aj jaroj kaj ankaŭ vilaĝo kreiĝis. Luque leviĝis al elstareco kiel la provizora nacia ĉefurbo dum la sanga paragvaja milito kun Argentino, Brazilo kaj Urugvajo en 1868. Post jaroj Luque estis ripozloko de la loĝantoj de Asunciono.
Ekonomio
Luque estas centro de produktadoj de gitaroj kaj harpoj, krome oni okupiĝas pri juveloj. En la apudaĵo oni kultivas oranĝojn, sukerkanojn, tabakojn, kotonojn, fine oni bredas brutojn.
Trafiko
La internacia flughaveno funkcias loke. Fervojo kaj ŝoseo ligas Luque-n al Asunciono.
Klimato
En Luque tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 1400 mm. La pluvokvanto kulminas en aprilo kaj malkulminas en julio. La averaĝa temperaturo estas inter 23 °C, la varmo kulminas en januaro kun 27 °C, malkulminas en junio kun 19 °C.
Sâncel (Alba)
Sâncel (Alba) (sinĉel) (hungare:Szancsal) estas komunumo en Rumanio norde de Blaj. En 1910 ĝi havis 1 782 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 745. Ĝia unua mencio estas en 1252. Ĝia hungara loĝantaro ĝis la fino de la 19-a jarcento pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye). Administre apartenas al ĝi: Iclod, Pănade.
6931 Kenzaburo
6931 Kenzaburo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kazuro Watanabe kaj Kin Endate elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
San Bassano
San Bassano estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
6931 Kenzaburo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana verkisto Oe Kenzaburo (japane : 大江健三郎, Ōe Kenzaburō) ; Nobel-premiita pri literaturo en 1994.
San Bassano
Najbaras la komunumoj Cappella Cantone, Castelleone, Formigara, Gombito kaj Pizzighettone.
Torremocha del Pinar
Torremocha del Pinar [toreMOĉa delpiNAR] (Senpinta Turo de la Pinaro) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas torremochano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 37 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,73 loĝ/km².
Situo
Torremocha del Pinar situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1291 m super marnivelo; je 128 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 160 km el Zaragozo, kaj je 182 km el Madrido. La areo de ties teritorio estas de 50,47 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°53′27″N 2°02′37″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 37, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Torremocha del Pinar, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Torremocha del Pinar kie oni falis al la nunaj 37.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Tunelo Guoliang
La Tunelo Guoliang estas enĉizita vojo ĉe kaj tra monto en Ĉinio. La tunelo situas en la Montaro Taihang en Provinco Henan, Ĉinio. Fotoj pri la vojo estas ofte konfuzitaj kun "Vojo de la Morto" en Bolivio.
Róbert Šwierkiewicz
Róbert Šwierkiewicz [ŝvjerkjeviĉ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Šwierkiewicz Róbert estis hungara pentristo, grafikisto.
Tunelo Guoliang
La tunelo estis konstruita al la vilaĝo Guoliang, situanta en valo. En 1972, grupo de vilaĝanoj decidis - gvidita de Ŝen Mingksin - ĉizi vojon en la monton. Ili akiris monon por aĉeti martelojn kaj ŝtalajn ilojn. La laboron komencis 13 vilaĝanoj. La tunelo longas 1,2 km, altas 5 m kaj larĝas 4 m. Kelkaj vilaĝanoj mortis en akcidento dum la laboro. La tunelo estis malfermita al trafiko la 1-an de majo 1977.
Róbert Šwierkiewicz
Róbert Šwierkiewicz naskiĝis la en Pécs kaj mortis la 25-a de aprilo 2019.
Biografio
Róbert Šwierkiewicz frekventis belartan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis 2 jarojn en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Lia ĉefinstruisto estis Ferenc Lantos. Li ne ligiĝas al artaj stiloj, li ŝatas krei sendepende. Ekde la 1990-aj jaroj li interesiĝas pri la india kulturo kaj arto. Li ricevis premiojn inter 1980-1993. Li havis stipendiojn en 1998 kaj 2000.
Avaŝo
La rivero Avaŝo estas grava rivero en nordorienta Etiopio, kiu fluas al ĉeno de lagoj sur la landlimo kun Ĝibutio.
La malsupra valo Avaŝo estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1980. Temas pri unu el la aroj de paleontologiaj ejoj plej gravaj en Afriko. Ĝi situas en la valo de la rivero Avaŝo, en la Regiono Afaro, en Etiopio.
Ĝi havas restaĵojn de homedoj ĝis ĉirkaŭ kvar milionoj da jaroj. La malkovro plej grava estis tiu de Lucy, la unua skeleto kaj la plej kompleta, de la specio Australopithecus afarensis.
Neoamila bromido
Neoamila bromido aŭ bromo-neopentano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj neopentila alkoholo. Neoamila bromido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Neoamila bromido prezentas bromatomon ligitan al neoamila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 1 bromatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
San Benedetto Po
San Benedetto Po estas komunumo de Italio.
Kántorjánosi
Kántorjánosi [kAntorjAnoŝi] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Mátészalka. La loknomo signifas: kantoro-Johana.
Situo
Kántorjánosi situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Mátészalka troviĝas 16, Nyírbátor 17, Vásárosnamény 29 km-ojn.
Ilse Aichinger
Ilse AICHINGER [ilse ajĥinga] (naskiĝinta la 1-an de novembro, 1921, mortinta la en la naskiĝurbo Vieno ) estis aŭstra verkistino.
Kántorjánosi
Historio
La unua mencio devenis en 1272. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, poŝto.
Ilse Aichinger
Aichinger naskiĝis en Vieno. Ŝi pro siaj judaj radikoj (la patrino estis judino) spertis tre malfacilan junaĝon. Post la Dua mondmilito ŝi finfine rajtis komenci studadon, sed ŝia intereso pri medicino baldaŭ cedis al la literaturo. Ekde 1950 ŝi laboris ekz. kiel lektorino kaj kontribuis al la fondado de altlernejo en Ulm, Germanio. Ŝi fariĝis membro de la Gruppe 47 kaj en la jaro 1953 ŝi edziniĝis al la verkisto Günter Eich, kiu mortis en 1972.
La verkaro de Ilse Aichinger konsistas el romanoj, rakontoj, radiodramoj kaj liriko; multo havas membiografiajn trajtojn. La aŭtorino gajnis diversajn literaturpremiojn kaj nuntempe estas rigardata unu el la plej gravaj reprezentantoj de la germanlingva postmilita literaturo.
Kántorjánosi
Famuloj
En Kántorjánosi naskiĝis:
Johann Gottfried Keßler
Johann Gottfried KESSLER (naskiĝinta la en Artern, mortinta la  en Harzgerode) estis germana ĉefministo kaj konstrukonsilisto. Li taksatas fondinto de la ekde 1783 en la kastelo de Bernburg instalita kolekto mineralogia por kio li ankaŭ faris katalogon.
Vivo
Post la lernejfrekvento en Sondershausen li trejniĝis ĉe Technische Universität Bergakademie Freiberg kaj edeĵoris en 1779 kiel financresponsulo en Clingen kaj ekde 1783 kiel mineja kaj komisi-asesoro en Harzgerode-Mägdesprung. Ekde la 17.6.1793 li estis ĉefa konstrukonsilisto en Harzgerode kaj pensiuliĝis en 1807. Lia filino Luise Katharina Regina Keßler (1792–1845) edziniĝis en la 8.6.1819 al la filo de la arkitekto Johann Adam Groß (la 3-a), Georg Wilhelm Adam Groß. Dum liaj agadoj li publikigis en la jaroj inter 1811 kaj 1827 eseojn sciencajn.
Oberboihingen
Oberboihingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Viena Agadismo
Viena Agadismo estis mallonga kaj agita movado en la arto de la 20-a jarcento kiu agadis ĉefe en Vieno. Ĝi povas esti rigardita kiel parto de multaj sendependaj klopodoj en la 1960-aj jaroj por disvolvigo de la "performance art" (ludarto, Fluxus, happening, agadpentrarto, korp-arto, ktp.). Ties ĉefaj partoprenantoj estis Günter Brus, Otto Mühl, Hermann Nitsch, kaj Rudolf Schwarzkogler. Kiel "agadistoj", ili estis aktivaj inter 1960 kaj 1971. Plej pluigis siajn artajn laborojn sendepende el la komenco de la 1970-aj jaroj antaŭen.
Dokumentaro de la laboro de tiuj kvar artistoj sugestas ke ne estis konscie disvolvigita sento de movado aŭ ajna kultivado de membreca statuso en "agadisma" grupo. Pli ĝuste, tiu nomo estis aplikita al variaj kunlaboraj verkoj faritaj inter tiuj kvar artistoj. Malcolm Green citis komenton de Hermann Nitsch, "Viena Agadismo neniam estis grupo. Nombraj artistoj reagis al partikularaj situacioj kiujn ili trafis, ene de partikulara tempoperiodo, kaj kun similaj rimedoj kaj rezultoj."
Dampvalley-Saint-Pancras
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Imre Polyák
Imre Polyák, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Polyák Imre, estis hungara luktisto en klasik-stila luktado, kvarfoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, policisto, drinkejestro.
naskiĝis la en Kecskemét, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
akiris polican diplomon en 1970, ankaŭ trejnistan licencon. Li estis policisto, post la emeritiĝo en 1982 vindrinkjestro. En 1997 li atingis la rangon subkolonelo. Li ricevis ŝtatajn kaj sportajn premiojn.
Sporta kariero
inter 1950-1964 estis luktisto en sportklubo de Újpest. Li estis hungara ĉampiono 12-foje kaj li apartenis al la hungara nacia teamo. Li estis kvarfoja olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956, Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun ora kaj tri arĝentaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje en 1955, 1958 kaj 1962. Lia plej konata trejnisto estis Károly Kárpáti. Ekde 1965 li estis trejnisto en la sama sportklubo, baldaŭ li havis tie postenon.
Des Knaben Wunderhorn (Mahler)
Des Knaben Wunderhorn estas kolekto da lidoj verkitaj de Gustav Mahler. Mahler muzikigis 12 poemojn el la poemaro Des Knaben Wunderhorn, publikigita inter 1805 kaj 1808 far Clemens Brentano kaj Achim von Arnim.
Ankaŭ trans ĉi tiu kolekto en malvasta senco Mahler muzikigis diversajn tekstojn el Des Knaben Wunderhorn. Entute ekzistas 24 Wunderhorn-tekstoj kiel muzikigoj far Gustav Mahler.
Pianolidoj
Jam antaŭ la ekesto de la dek du lidoj, nuntempe kutime nomataj "Wunderhorn-lidoj", Mahler verkis inter 1887 kaj 1891 naŭ pianolidojn, kies tekstoj baziĝas sur Des Knaben Wunderhorn. Ĉi tiuj aperis en 1892 kiel kajeroj 2 kaj 3 en la kolekto de Gustav Mahler „Lidoj kaj kantaĵoj“ (foje ankaŭ erare cititaj „Lidoj kaj kantaĵoj el la junaĝo“).
Orkestrolidoj
Ekde 1892 ĝis 1898 okazis la komponado de 12 kantaĵoj (baladoj kaj lidoj) el la poemaro por kantvoĉo kaj orkestro.
Komence Urlicht kaj Es sungen drei Engel apartenis al ĉi tiuj orkestrolidoj; Urlicht tamen trovis sian lokon en la kvara movimento de la 2-a simfonio de Mahler, Es sungen drei Engel siaflanke en la 5-a movimento de lia 3-a simfonio. Mahler anstataŭis Urlicht kaj Es sangen drei Engel en Des Knaben Wunderhorn post per Revelge (ekestinta en 1899) kaj Der Tamboursg’sell (el 1901).
La unua prezentado de la orkestrolidoj en cikla formo okazis nur en 1970.
Krom la orkestroversioj la Wunderhorn-lidoj ankaŭ ekzistas en versioj por kantvoĉo kaj piano el la plumo de la komponisto, klare deflankiĝantaj de la orkestraj versioj. Ĉio tiu fakto longan tempon preskaŭ ne estis konata, ĉar la eldonejo Universal Edition dum jardekoj publikigis nur pianopartiturojn de la orkestroversioj. Nur en 1993 Renate Hilmar-Voit kaj Thomas Hampson nov-eldonis kadre de la kritika eldono de la kompleta verkaro la originalajn pianoversiojn.
8766 Niger
8766 Niger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
(19879) 1274 T-1
(19879) 1274 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Rodolfo (Francio)
Rodolfo de Francio, france Raoul de France aŭ Rodolphe de France, (naskiĝis ĉirkaŭ 890; mortis la 15-an de januaro 936 en Auxerre) devenis de la familio de la Bosonidoj kaj estis Duko de Burgonjo kiel posteulo de sia patro Rikardo la Juĝejestro (Rikardo Justiciarius, "Rikardo la Juĝrajta") kaj elektiĝis en 923 reĝo de Francio. Li edziĝis inter 910 kaj 914 al Emma (mortis en 935), filino de la franca reĝo Roberto la 1-a, kun kiu li havis filon kiu mortis verŝajne en 934.
Rodolfo estis la nevo de Rodolfo la 1-a de Alta Burgonjo, de la franca reĝo Karlo la 2-a la Senhara sed ankaŭ de Bosono la 5-a de Provenco.
Rodolfo de Burgonjo estis entombigita en la abatejo Sainte-Colombe en Sens.
Niederhofen (apartigilo)
Niederhofen havas plurajn signifojn:
Nigra feminismo
Nigra feminismo estas tendenco de pensaro ene de feminismo kiu defendas, ke seksismo, klasa subpremado kaj rasismo estas tute rilataj kaj interkonektitaj. La maniero laŭ kiu tiuj konceptoj estas rilataj inter si ricevas la nomon intersekceco.
Intersekca teorio
La termino 'intersekceco' estis stampita por la unua fojo fare de la juristino Kimberlé Crenshaw en 1989. En sia verkaro, Crenshaw asertas, ke la sperto esti nigra virino ne povas esti komprenita sendepende ĉar temas pri nigrulo aparte de virino, sed male devas esti inkludita en la debato ties interdependeco. Feminismo dekomence estas movado por la nuligo de la malegaleco kiun suferas virinoj. La kolektivo Rivero Combahee argumentis en 1974 ke la liberigo de la nigraj virinoj neprigas la liberigon por ĉiuj virinoj, ĉar tio farigus la finon de rasismo, seksismo kaj klasa subpremado.
Historio de la nigra feminismo
La nigra feminismo populariĝis en la 1960-aj jaroj kiel reago al la Civilrajta Movado, kiu ekskludis la virinoj el la povopostenoj, kaj al la rasismo perceptita el la feminisma movado. Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, la nigraj feministoj formis variajn grupojn el kiuj ili frontis la rolon de la nigraj virinoj en la nigra naciismo, la liberigo de samseksemuloj kaj la dua tajdo de feminismo. En la 1990-aj jaroj, la polemiko de la kazo de Anita Hill metis la atenton sur la nigra feminismo. La teorioj de nigraj feministoj alvenis al pli ampleksa publiko en la 2010-aj jaroj, pere de la apogo de la amaskomunikiloj.
La defendantoj de la nigra feminismo argumentas, ke la nigraj virinoj havas sintenojn ene de povostrukturoj laŭ maniero esence diferenca al tiu de blankaj virinoj. En la lastaj jaroj, la distingo de la nigra feminismo naskis la etikedon de «blanka feminismo», uzita por kritiki la feministojn kiuj ne agnoskas la problemojn de la intersekceco. La kritikistoj de la nigra feminismo subtenas, ke la rasaj dividoj malfortigas la forton de la ĝenerala feminisma movado.
Inter la teorioj disvolvigitaj el la nigra feminismo estas la «virinismo» de Alice Walker kaj historia reviziismo kiu centrigas sian atenton al la nigraj virinoj. Angela Davis, Bell Hooks, Kimberlé Williams Crenshaw, kaj Patricia Hill Collins aperis kiel akademiaj estroj de la nigra feminismo, dum aliaj famaj virinoj, partikulare Beyoncé, akcelis la diskuton pri nigra feminismo en la amaskomunikilo.
Palmoparulio
La Palmoparulio, Dendroica palmarum, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Rollo
Rollo aŭ Rollo, la migranto estis la franc-latina nomo de Hrolf Ganger (en Skandinavio ankaŭ Gånge Rolf), kiu naskiĝis inter 840 kaj 845 en Norvegio kaj mortis eble en 932 ). Li estis la vikingo, kiu gvidis en 911 unu el la lastaj grandaj atakoj en Francio. Oni rakontas ke la kromnomo migranto, estiĝis ĉar nenia ĉevalo kapablis porti lian 2 metrojn altan kaj pli ol cent kvardek kilogramojn pezan korpon, kaj tial li devis piediri la tutan vojon de Skandinavio ĝis Francio. Sed ĉi tie temas certe pri troigo.
Palmoparulio
Tiu specio enhavas du distingajn subspeciojn kiuj povus meriti specifan statuson.
Rollo
Oni ne certas pri la dato de la morto. Laŭ la fontoj ĝi okazis plej frue en 927 kaj plej malfrue en 933. Ankaŭ pri la mortloko oni ne certas, sed temas verŝajne pri Rouen aŭ Eu.
Palmoparulio
La "Flava palmoparulio" (D. p. hypochrysea) de la orienta triono de la reprodukta teritorio havas brunecolivecajn suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn kun ruĝeca brusta kaj flanka strieco. Ĝi migras pli malfruaŭtune ol sia okcidenta partnero.
Rollo
Vivo
La ruinoj de lia norvega kastelo situas en la suda ĉirkaŭo de Ålesund.
Palmoparulio
"Okcidenta palmoparulio" (D. p. palmarum) loĝas en la restaj okcidentaj du trionoj de la reprodukta teritorio. Ĝi havas multe malpli da flava sube, kun malpli kolora strieco, kaj malpli kolorajn grizecbrunajn suprajn partojn.
Rollo
Vivo
Ekzilita el Norvegio en 874, li estris grupon de vikingoj, ĉefe danaj kaj norvegaj, kaj atakis marbordajn vilaĝojn de la Norda Maro kaj de la Maniko. Li establiĝis dum kelka tempo ĉe la marenfluejo de la Sejno en 896 plurfoje almonteniris la riveron, konkeris Rouen kaj minacis Parizon, kiun li sieĝis vane en 910.
Palmoparulio
Palmoparulioj reproduktiĝas en malfermaj marĉoj de koniferoj kaj orienta bordo de la Kontinenta Divido, tra Kanado kaj nordorienta Usono. Ties nestoj estas malfermaj tasoj, kutime situaj sur aŭ ĉ grundo en malferma areo.
Rollo
Vivo
En 911, post la sieĝo de Chartres, la karolida reĝo Karlo la 3-a, la simpla, cedis al li per la traktato de Saint-Clair-sur-Epte, parton de la Neŭstrio, kun la graflando de Rouen, bazo de la estonta duklando Normandio. Kompense Rollo malhelpis aliajn vikingojn ataki Neŭstrion. Li baptiĝis en 912 en la katedralo de Rouen sub la nomo Roberto, laŭ la nomo de Roberto, duko de la frankoj (praulo de la estontaj kapetidoj) lia baptopatro.
Post la bapto, Rollo edziĝis al la filino de Karlo la 3-a, Giselle, princino karolida, kiu tiam estis nur 4-jara.
Palmoparulio
Tiuj birdoj migras al sudorienta Usono, Jukatano, insuloj de Karibio, kaj orienta Nikaragvo suden al Panamo por vintrumi.
Rollo
Titoloj
Oni ofte konsideras lin, erare, la 1-a duko de Normandio kaj fondinto de la duklando de Normandio, sed li neniam portis la titolon "duko de Normandio", nur tiun de "jarlo de la normanoj", la skandinava ekvivalento de grafo, kaj la titolon de grafo de Rouen.
Palmoparulio
Palmoparulioj manĝas surgrunde multe pli ol aliaj parulioj, foje flugetante por kapti insektojn. Tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn kaj berojn.
La kanto de tiu birdo estas monotona zumanta trilado. La alvoko estas akra ĉek.
La Kirtlanda, Preria kaj la Palmoparulioj estas la unikaj specioj membroj de la granda genro Dendroica kiuj konstante skuas siajn vostojn.
Rollo
Titoloj
Rollo estas prapatro de la Domo de Normandio, la dinastio de la normanaj grafoj kaj dukoj de Normandio ekde la komenco de la 10-a jarcento, kaj reĝoj de Anglio de 1066 (Vilhelmo la Konkeranto) ĝis 1135.
Baŭdruĉo
Baŭdruĉo estas tre maldika membrano farita el malgrasigita intesto aŭ cekumo de bovo aŭ ŝafo, uzata por paki viandaĵojn, fari balonojn, bati orfoliojn, aŭ (sub la nomo "dia haŭto"), kiel pretpansaĵo kontraŭ tranĉvundoj.
Baŭdruĉo estas netralasiva al gasoj: por tio oni uzis, por fari balonojn kaj aerŝipojn en la komenco de la 20-a jarcento, tolon de kotono tegata per tavolo de baŭdruĉo. La fabrikado de zepelino kiel la LZ 129 Hindenburg neprigis la intestojn de 800 000 bovinoj.
Baŭdruĉo estas ankaŭ uzata kiel "glubendo" por stopi kaj ripari ŝiratajn manuskriptojn sur pergameno aŭ veleno, ĉar ĝi estas fortika kaj travidebla.
Oni neĝuste nomas "baŭdruĉo" membranon de kaŭĉuko (aŭ elastomero), el kiu oni faras balonojn -ludilojn aŭ aliajn enbloveblajn aĵojn.
AAR
AAR havas diversajn signifojn:
Aar estas la nomo de jenaj rivereto:
AAR estas mallongigo de:
aar straras por:
Vidu ankaŭ:
Vilhelmo la 1-a (Normandio)
Vilhelmo la 1-a, kromnomo Longa Glavo, Guillaume Longue Épée, (893 – 17-an de decembro 942) estis grafo de Rouen kaj jarl (t.e. grafo) de la normandoj.
Li naskiĝis ekster Normandio en unu el la teritorioj de la vikingoj antaŭ ol lia patro Rollo ekloĝis en Francio. Pri lia patrino oni scias nur la nomon, Poppa, kaj ke ŝi estis kristano kaj filino de la grafo Berengar.
Idoj
De lia unua edziĝo al Sprota de Bretonio naskiĝis:
De lia dua edziĝo al Luitgard de Vermandois naskiĝis:
Sándor Sarkadi
Sándor SARKADI [ŝarkadi] rumania hungara skulptisto, akvarelisto, redaktoro. Li naskiĝis en Dobra la 6-an de decembro 1887 kaj mortis en Satmaro la 22-an de junio 1959.
Kariero
Sándor Sarkadi en 1921 estis dizajnisto de la ceramikfabriko de Satmaro. De 1922 li instruis en la hungara sekcio de Liceo Mihai Eminescu, pli poste en la 30-aj jaroj en la Reformita Kolegio.
Sándor Bíró (historiisto)
BÍRÓ Sándor estis hungara historiisto naskita en Ocna de Jos la 12-an de aprilo 1907 kaj mortinta en Antibes, Francio la 6-a de julio 1975. li estis la edzo de poetino Éva Váró, B..
Biografio
Sándor Bíró finis en Kluĵo mezlernejon, teologion kaj universitaton kaj studis ankaŭ en Parizo (Sorbonne). En Koloĵvaro li akiris diplomojn de reformita pastro kaj de franca-rumana-historia instruisto (1932). Inter 1932-1944 li instruis en reformita kolegio de Kluĵo, dume kvalifikiĝis kiel privatprofesoro en Reformita Teologio (1937). Inter 1930–1940 li estis ĉefkunlaboranto de Erdélyi Fiatalok. En 1942 li doktoriĝis en Budapeŝto. En 1944 li instruis en Debrecen, ekde 1945 Budapeŝto. Dume li kvalifikiĝis kiel privatprofesoro pri historio de Orient-Eŭropo (1948). Inter 1954–59 li estis adjunkto en la katedro pri historio de Orient-Eŭropo en ELTE. Ekde 1959 li instruis en II. Rákóczi Ferenc Közgazdasági Technikum, ekde 1964 ĝis 1972, sia pensiuliĝo li estis adjunkto de ELTE, scienca ĉefkunlaboranto. Kun Szilágyi István li redaktis la volumon A magyar református egyház története (Bp., 1954).
(13789) 1998 UZ28
(13789) 1998 UZ28 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Mittelreidenbach
Mittelreidenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gloria Macapagal-Arroyo
Gloria MACAOAGAL-ARROYO [makapagAl arOjo] (San Juan, en la insulo de Luzono, la 5an de aprilo de 1947) estis la prezidantino de Filipinoj de 2001 ĝis 2010, kaj de tiam ŝi estas deputito en la filipina Parlamento.Macapagal-Arroyo estas la filino de la antaŭa prezidento Diosdado Macapagal kaj de Evangelina Macaraeg. Ŝi iĝis prezidentino en 2001 dum la Revolucio EDSA II kiu forigis Joseph Estrada meze de akuzaro de ampleksa koruptado. Arroyo estis reelektita en 2004, post venko super la ĉefa estro de la filipina opozicio, Fernando Poe Jr.
Ŝi estis la dekkvara prezidento de Filipinoj kaj la dua prezidentino. En 2005 ŝi estis menciata en la revuo Forbes kiel la kvara plej pova virino de la mondo. Ŝi deklariĝis admirantino de Margaret Thatcher.
En novembro de 2011 ŝi estis arestita pro supozata balota fraŭdo
Persona vivo
Ŝi estas edziniĝinta al José Miguel Arroyo ekde 1968, kaj havas tri gefilojn: Juan Miguel (1969), Evangelina Lourdes (1971), kaj Diosdado Ignacio José María (1974).
Ekkariero
Post studoj en Filipinoj ŝi studis en la Universitato de Georgetown en Vaŝingtono kie ŝi estis klaskolego de la usona eksprezidento Bill Clinton. Post reveno al Filipinoj, Gloria Macapagal titoliĝis pri ekonomiko en la Universitato Ateneo de Manilo, kie doktoriĝis por la Universitato de Filipinoj. Ŝi profesoris inter 1977 kaj 1987, ĉefe en la Universitato de Filipinoj kaj en la Universitato Ateneo de Manilo.
En 1986 ekpolitikiĝis pere de la registaro de Corazón Aquino. Ŝia posteno estis direktoro pri Eksportado de Tekstilaĵoj. Poste ŝi ekposteniĝis en la Ministerio de Komerco kaj Industrio. En 1992 ŝi elektiĝis senatano kaj reelektiĝis en 1995. Ŝia partio estis la dekstra LDP, kiu poste iĝis aliancano de la partio de Fidel Ramos, la LE-NUCD.
Ŝi malamikiĝis kun ŝia partiestro Edgardo Angara en 1996, kiam Angara decidis separiĝis el la reganta koalicio. Macapagal-Arroyo formis tiam sian propran partion, KAMPI, per kiu ŝi alianciĝis kun aliaj dekstraj partioj.
Ŝi iĝis vicprezidento ene de la koalicio por balotado de 11a de majo de 1998, por dum ses jaroj, ĉe Joseph Estrada, kiu iĝis prezidento. Joseph Estrada igis ŝin Ministro de Socia Bonfarto kaj Disvolvigo, ekde kie disvolvigis la politikojn de la registaro por lukti kontraŭ malriĉo. Post la politika falo de Estrada, malprestiĝita pro akuzaro pri koruptado kaj malkapablo, Macapagal Arroyo demisiis el sia posteno de Ministro la 12an de oktobro de 2000, kaj ekestris la opozicion kontraŭ Estrada, kaj kandidatĝis al la prezidenteco. La 20an de januaro de 2001, la Suprema Tribunalo de Filipinoj deklaris la postenon de prezidento libera kaj Macapagal Arroyo ĵuris kiel prezidento.
Prezidenteco
Macapagal-Arroyo ĵuris kiel prezidento de Filipinoj ĝis 2004, deklarante kiel ĉefaj celoj de ŝia registaro la lukton kontraŭ koruptado kaj nepotismo aŭ politika amikismo. La lando dividiĝis inter la partianoj de Estrada kaj la partianoj de Macapagal Arroyo. Estrada pluhavis apogon ene de de la popolaj klasoj de Filipinoj.
La 2an de marto la Supera Tribunalo konfirmis la legitimecon de ŝia registaro kaj malakceptis la postulojn de Estrada, kiu denoncis ŝin. En julio de 2003 la Fronto de Islama Liberigo subskribis batalpaŭzon kun la filipina registaro, por negoci pacon formale. La socia politiko estas konservativa, tiele helpis ŝin la Katolika eklezio.
Ribelo kontraŭ ŝia registaro
La 1an de majo de 2001 miloj da sekvantoj de Estrada marŝadis kontraŭ la prezidenta palaco, kaj klopodis revolucion, cele remeti en la prezidenteco la eksprezidenton. Estrada estis tiam arestita en la Fortikaĵo de Santo Domingo, 45 km sude de Manilo, el kie petis trankvilecon al la manifestaciantoj.
Macapagal-Arroyo dekretis la ribelstaton dum kvin tagoj, kio permesis la registaron aresti suspektindulojn. Dum la subpremado mortis kelkaj manifestaciantoj kaj cento vundiĝis. Arestiĝis ankaŭ la tiama estro de la opozicio, Juan Ponce Enrile.
La 26an de julio de 2003 grupo de 300 militoficiroj postulis la demision de la prezidentino, pro akuzoj de koruptado. La militistoj nomiĝis kiel "Magdalo", kiel grupo de filipinaj revoluciuloj kiuj luktis kontraŭ Hispanio en la 19a jarcento.
Dua registepoko
La 10 de majo de 2004 kandidatiĝis al prezidenteco, konkurence kontraŭ la aktoro Fernando Poe, Jr., kiun ŝi venkis per preskaŭ unu miliono da voĉoj. Poe Jr estis amiko de Joseph Estrada. Macapagal-Arroyo atingis 12,5 milionoj da voĉoj, dum ŝia kunulo, Noli de Castro, akiris la vicprezidentecon per pli da 15 milionoj da voĉoj. La opozicio denoncis balotfraŭdon, kaj Macapagal Arroyo mem helpis la kreadon de priserĉa komisiono.
La 24an de februaro de 2006 Macapagal-Arroyo deklaris la emerĝostaton pro supozata puĉo, kaj ĉirkaŭ 10 mil personoj partoprenis en manifestacio kontraŭ tiu stato. La ministro de Justico, Raúl González, deklaris, ke la organizintoj de tiuj manifestacioj estu akuzataj pro ŝtatperfido. La opoziciantoj plu postulis la demision de la prezidanto. La 24an de junio de 2006 ŝi abolis la mortopunon.
Kanoniko
Kanoniko (el la latina: clerici canonici) estas honora titolo donebla de episkopo al pastro alligita al katedralo por reciti la publikajn preĝojn kaj konsili la episkopon. (ReVo)
Sakule
Sakule, (ankaŭ germane), serbe Сакуле, hungare Torontálsziget [torontAlsiget] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Opovo.
Situo
Sakule troviĝas laŭ maldekstra bordo de Timiş.
Historio
La unua mencio devenis el 1432 sur mapo: "Siget-Ostrovo". En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1717 oni trovis tie 12 domojn. Post 2 jardekoj serboj alvenis. La komunumo ekde 1767 apartenis al limgarda zono, kiu apartenis rekte al la Habsburgoj. Tamen la turkoj en 1788 disrabis la vilaĝon. Ekde 1888 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al distrikto de Antalfa. En 1910 vivis en Torontálsziget 2435 serboj, 322 germanoj, 96 hungaroj. Post Traktato de Trianon ĝi apartenis al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. En 1946 oni malkonstruis la romkatolikan preĝejon kaj oni konstruis el tio kulturdomon. En 2002 loĝis en Sakule 2 048 homoj (1942 serboj, 27 jugoslavianoj kaj aliaj).
Famuloj
Béla Tóth (bestokuracisto) naskigxis en iama Torontálsziget.
Buus
Buus estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 939 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Buus situas en la nordo de la distrikto Sissach, sude de la urbo Rheinfelden. En la vilaĝo kunfluas pluraj malgrandaj riveretoj al la rivero Buuserbach, kiu siavice alfluas al Magderbach, alfluanto de Rejno.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buus limas en nordo al Zeiningen (Kantono Argovio), en nordoriento al Zuzgen (Kantono Argovio), en oriento al Hellikon (Kantono Argovio), en sudoriento al Hemmiken, en sudo al Ormalingen, en sudokcidento al Rickenbach, en okcidento al Wintersingen, kaj en nordokcidento al Maisprach.
Trafiko
La komunumo Buus situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas konektita al la publika trafikreto per la buslinio n-ro 17 al Gelterkinden respektive al Rheinfelden.
Tiberio Julio Abdeso Pantero
Tiberio Julio Abdeso Pantero (naskiĝis ĉirkaŭ 22 a.K. en Sidon, Libano; mortis ĉirkaŭ 40, ĉe la nuna Bingerbrück, Germanio) estis romia soldato, kiu foje estas ligita al la deveno de Jesuo de Nazaret.
Vivo
Sub la reliefo troviĝas jena surskribaĵo, kiu estas ĉio, kion oni konas pri lia biografio:
Laŭ la teksto, Pantero devenis de la fenica urbo Sidon kaj estis soldato en la Cohors I Sagittariorum, la 1-a kohorto de la arkpafistoj. Oni ne konas la devenon, nek la signifon de lia siria nomo Abdes; Pantera estas la latina vorto por pantero.
La aldonajn nomojn Tiberius Iulius Pantero verŝajne alprenis, kiam li ricevis la romian civitanecon post 25 jarojn en la armeo, dum la regado de la imperiestro Tiberio.
Oni scias, ke la Cohors I Sagittariorum estis ĝis la jaro 9 en Syria Palaestina kaj en la jaroj 40 ĝis 70 en Bingen.
La tombŝtono troviĝas en la romia halo en Bad Kreuznach.
Ligo al Jesuo
La supozita ligo al Jesuo devenas de interpretado de la verko de Celsus, kontraŭ-kristana greka filozofo citita de Origeno en Contra Celsus. Laŭ Origeno, Celsus skribis:
Persono nomita Jeŝu ben Pandera estas menciita en la Tosefta, dua kolekto de judaj parolaj leĝoj. Jeŝu estas foje interpretita kiel referenco al Jesuo de Nazaret.
La ligo inter la Pantero de Celsus kaj Tiberio Julio Abdeso Pantero estis unue sugestita en la libro La vita di Gesù de Marcello Craveri, 1966. La ligo dependas de la supozo, ke la informo de Celsus pri la eksteredzeco de Jesuo pravas, kaj do soldato kun tiu nomo, vivanta dum la ĝusta epoko povintus esti la patro. Laŭ sia kariero Tiberio Julio Abdeso Pantero estis en Palestino kiam li estis junulo, ĉirkaŭ la epoko de la koncipo de Jesuo.
Juan Bautista Aznar-Cabañas
Juan Bautista AZNAR-CABAÑAS (Kadizo; 1860 – Madrido; 1933) estis armemaristo kaj politikisto hispana.
Post brila militista kariero, kie elstaris lia rolo en la kampanjoj de Maroko, eniris en politiko kelkajn monatojn antaŭ la puĉo de Primo de Rivera.
Post akiri la rangon de admiralo, la 18-an de februaro 1931 li estis kunvokita por anstataŭi la generalon Dámaso Berenguer kiel ĉefministro de la lasta registaro de la monarkio de Alfonso la 13-a. Post la venko de la respublikanaj fortoj en municipaj balotoj, li demisiis kaj la 14-an de aprilo estis inaŭgurita la Respubliko.
Balterswil
Balterswil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Torremochuela
Torremochuela [toremoĈŬEla] (Senpinta Tureto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas torremocholano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 10 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,56 loĝ/km².
Leningrada minejo
Leningrada minejo estas la gasokondensata minejo, kiu situas en la Karaa maro, 125 km nord-nord-oriente de la vilaĝo Ĥarasavejo (Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Tjumena provinco, Rusio) kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1990 kaj plu esplorata.
Torremochuela
Situo
Torremochuela situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1168 m super marnivelo; je 156 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 17,8 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°45′57″N 1°50′29″Ok.
Leningrada minejo
Geologio
La minejo estas ligita al Rusanova megamuro de la Sud-Karaa sineklizo. Levaĵo laŭ cenomanaj sedimentaĵoj de supera kretaceo havas grandecon 46 x 37 km, altecon 140 m.
Torremochuela
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 2,289 loĝantoj en 1950 al 10, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Torremochuela, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Torremochuela kie oni falis al la nunaj 10.
Leningrada minejo
Geologio
Gasohavaj estas kretaceaj terigenaj sedimentaĵoj de cenomaniano (tavolo C), cenomaniano-albiano (la marresalina tavolaro, tavoloj AC1, AC2, AC3), aptiano (la tanopĉa tavolaro, tavolo A1). La produktohavaj horizontoj kuŝas je profundeco 1099-1895 m. Kuŝejo de la tavolo A1 estas gasokondensata. La ĉefa kapacito estas ligita al cenomanianaj sedimentaĵoj de supera kretaceo je la profundeco 1099 m.
Torremochuela
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Leningrada minejo
Geologio
La produktohavaj sedimentaĵoj konsistas el grejsoj kun intertavoletoj de argiloj kaj aleŭrolitoj. Efika dikeco de la kolektujoj estas 28,3 m, poreco 27%, komenca tavolpremo 11,4 MPa, tavola temperaturo 40 ⁰C. Dum prova elminigado venis po 253 mil m³ a gaso tage (diametro de tubo 19 mm). La produktohavaj sedimentaĵoj havas jenajn karakterizojn: dikeco 8,3-36,3 m, poreco 27%. Pli malsupraj tavoloj: gasosaturita dikeco 8,3-36,3 m, poreco 25-27%, komenca tavolpremo 16,2-20,0 MPa.
En konsisto de la gaso dominas metano, homologoj de metano 0,05-4,59%, azoto 0,71-0,28%, karbonduoksido 0,21-0,16%. En la tavolo A1 je la profundeco 1895 m enhavo de gasokondensato estas 18,6 gramoj/m³.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 71 miliardoj da kubaj metroj.
Bichelsee-Balterswil
Bichelsee-Balterswil estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2,461 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
La komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Bichelsee, Balterswil, Höfli, Ifwil, Itaslen, Lochwies Niederhofen ĉe Bichelsee kaj Zielwies.
Geografio
La komunumo Bichelsee-Balterswil situas en la sudokcidenta monteta parto de la Kantono Turgovio, kiu ankaŭ estas nomita Malantaŭa Turgovio (germane Hinterthurgau). En nordokcidento de la komunumo sur la limo kun la zurika komunumo Turbenthal situas la pitoreska lageto Bichelsee.
Trafiko
Kvankam tra Bichelsee-Balterswal pasas la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo. Ĝi estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio de la Eschlikon al Turbenthal.
Ekonomio
En Bichelsee estis fondita en la jaro 1899 de la pastro Johann Traber la unua Raiffeisen-Banko de Svislando.
Historio
La unua dokumenta mencio de Balterswil datiĝas el la jaro 885 kiel Baldherreswilare. Bichelsee estis unuan fojon menciita en la jaro 894 kiel Pichelense. Jam pli frue en 817 estis menciita la setlejo Ifwil kiel Ifinwilare.
La hodiaŭa politika komunumo Bichelsee-Balterswil estis kreita la 1-an de januaro 1996 per la kunigo de la antaŭaj lokkomunumoj Bichelsee kaj Balterswil kadre de la turgovia komunumreformo.
Fontoj
Ĉi-tiu artikolo baziĝas unuflanke sur la artikolo Bichelsee-Balterswil en la germana vikipedio kaj aliflanke sur la koncernaj artikoloj de la Historia Leksikono de Svislando.
Ivan Vladislavić
Ivan Vladislavić (Pretorio, 1957) estas sudafrika verkisto de kroata origino.
Li studis en la Universitato de Witwatersrand, estis scenaristo kaj vivas en Johanesburgo, kie li laboras kiel redaktisto.
Écromagny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ŝutspegulo
Ŝutspegulo aŭ spegulservilo estas retnodo disponiganta kopion de (iuj) dosieroj el alia retnodo por plirapidigi la komunikadon en la ĉirkaŭo de la ŝutspegulo aŭ por iom malpliigi la ŝarĝon de la originalhava servilo.
13-a de oktobro
La 13-a de oktobro estas la 286-a tago de la jaro (la 287-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 79 tagoj restas.
Je la 13-a de oktobro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 13-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
ABA
La vorto havas plurajn signifojn:
Dipsakaloj
La dipsakaloj (Asterales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 2 familiojn, ĉirkaŭ 50 genrojn kaj pli ol 1000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas dipsako.
Temas pri herboj kaj lignaj plantoj (ĉefe arbedoj) kun paraj folioj, kuniĝpetalaj kaj malsuperovariaj floroj, ofte grupigitaj en pli malpli densaj infloreskoj. Oni trovas ilin preskaŭ en la tuta mondo, sed ĉefe en mezvarmaj regionoj.
La plej konataj genroj de tiu ordo estas lonicero, sambuko, valeriano aŭ viburno.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kalvinana hungara preĝejo (Balmazújváros)
La Kalvinana hungara kirko estas religia monumento historia en Hungario, en mezo de urbo Balmazújváros. La germanoj havis longe apartan similan preĝejon.
Historio
La unua (tiam katolika kaj romanika) preĝejo estis konata en 1317. Pli nova dokumento menciis ĝin jam gotika preĝejo. La kalvinanoj uzis la kirkon inter 1552 kaj 1660, poste la turkoj bruldetruis ĝin. Post 4 jaroj la kalvinanoj konstruis lignan kirkon, kiu cindriĝis en 1794 pro incendio. La nun videbla baroka kirko estis konstruita inter 1804-1816, sed la turo estis preta nur en 1835. La orgeno estis farita en 1856.
Konstruaĵo
La kirko situas sola, en mezo de la fasado estas la turo kun la enirejo. Interne ronde galerio etendiĝas. La predikejo estis farita en 1813, la orgeno en 1856. En 1999 pli nova orgeno alvenis, kiu estas konvena ankaŭ por koncertoj.
New York Yankees
La New York Yankees (Novjorkaj Jankioj) estas usona profesia teamo de basbalo bazita en Bronkso, Novjorko, Novjorkio, kiu konkurencas en Granda Ligo de Basbalo (MLB). The Yankees estas membro de la Orienta Divizio de la Amerika Ligo (AL). The Yankees estas unu el du kluboj de la Ĉefa Ligo bazita en Novjorko, dum la alia estas la New York Mets.
Hrabušice
Hrabušice, hungare Káposztafalva [kApostafalva], germane Kalbsdorf estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Hrabušice situas laŭ maldekstra bordo de Hornád, laŭ flankovojoj, fervojo preteriras. Spišská Nová Ves troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1279 en latina formo "villa Composita". La germana loknomo "Capusdorf" aperis en 1284, la hungara en 1440. La vilaĝo iĝis kampurbo en 1582. En 1787 loĝis tie 843 loĝantoj en 97 domoj, en 1828 1054 loĝantoj en 147 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Káposztafalva 1161 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Igló, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hrabušice 2173 homoj, (1814 slovakoj, 348 ciganoj).
Templo de Garni
La Templo de Garni (armene: Գառնու տաճար, Gaṙnu taĉar, estas la sola staranta greka-romia kolonara konstruaĵo en Armenio kaj en la eksa Sovetunio. Ionika pagana templo situanta en la vilaĝo Garni, provinco Kotajko, estas la plej konata strukturo kaj simbolo de antaŭkristana Armenio.
Loko
La templo estas ĉe la rando de triangula klifo, kiu preteratentas la ravinon de la rivero Azat kaj la montoj Gegham. Ĝi estis parto de la fortikaĵo de Garni (Գառնիի ամրոց Gařnu amrots), unu el la plej malnovaj fortikaĵoj en Armenio, kiu estis strategie signifa por la defendo de la ĉefaj urboj en la Ararat-ebenaĵo. Ĝi estas menciita kiel Gorneas en la 1-a jarcento de Tacito. La ejo estas en la vilaĝo Garni, en la provinco Kotajko de Armenio kaj inkluzivas la templon, romian termojn kun parte konservita mozaika planko kun greka skribaĵo, reĝa somera palaco, la sep-jarcenta preĝejo de Sankta Ciono kaj aliaj minoraĵoj (ekz. mezepokaj ĥaĉkaroj).
Fondaĵo
La preciza konstruotempo de la templo estas nekonata kaj estas submetata al debato. La domina vidpunkto estas, ke ĝi estis konstruita en 77 p.K., dum la regado de reĝo Tiridato la 1-a de Armenio. La dato estas kalkulita surbaze de greka surskribo, malkovrita de artisto Martiros Sarjan en julio 1945 ĉe la Garni-tombejo, ĵus alportita el proksima akvomuelejo. Ĝi nomas Tiridaton la Suno (Helios Tiridates) kiel la fondinton de la templo. Sekvaĵo inkludas bildon de la surskribo kiel ĝi staras proksime de la templo hodiaŭ, ĝia teksta rekonstruo de Aŝot G. Abrahamjan, la greka teksto legata de Abrahamjan, angla traduko de James R. Russell, alternativa legado kaj tradukado de Poghos Ananjan, kiel citis la armena teologo Vreĵ Nersesjan.
La plejparto el la akademianoj nun atribuas la aŭtorecon al Tiridato la 1-a. Konsiderante ke la surskribo diras ke la templo estis konstruita en la dekunua jaro de la regado de Tiridato la 1-a, la templo verŝajne estis kompletigita en la jaro 77 p.K. La dato estas ĉefe ligita al la vizito de Tiridato la 1-a al Romo en 66 p.K., kie li estis kronita de romia imperiestro Nerono. Por rekonstrui la urbon Artaŝato, detruita de la romia generalo Gneo Domicio Korbulo, Nerono donis al Tiridato 50 milionojn da drakmoj kaj provizis je romiaj metiistoj. Je lia reveno al Armenio Tiridato komencis gravan projekton de rekonstruo, kiu inkluzivis rekonstrui la fortikigitan urbon Garni. Estas dum ĉi tiu periodo, ke oni supozas, ke la templo estis konstruita.
La templo estas ofte atribuita al Mihr, la sundio en la zaratuŝtre influita armena mitologio kaj la ekvivalento de Mitra. Tiridato, kiel aliaj armenaj monarkoj, konsideris Mihron sian dion. Kelkaj erudiciuloj argumentis, ke laŭ la historia kunteksto dum kiu la templo estis konstruita, t.e. post reveno el Romo kiel reĝo, estas nature, ke Tiridato dediĉis la templon al sia patrona dio. Plie, blankaj marmoraj skulptaĵoj de taŭraj hufoj estis eltrovitaj ĉirkaŭ 20 metrojn de la templo, kiu eble povus esti restaĵoj de skulptaĵo de la dio Mihr, kiu ofte estis portretita en batalo kun taŭro.
Alternativaj teorioj
Arŝak Fetvaĝjan priskribis la templon kiel "konstruaĵon el romia stilo por la panteisma idolo-kultado en la tempo de la arsakidoj". En 1950 Kamilla Trever raportis tion laŭ malsama interpreto de la ekzistanta literaturo kaj la pruvoj provizitaj de moneroj, la konstruo de la templo komenciĝis en 115 p.K. La preteksto por ĝia konstruo estus la deklaro de Armenio kiel romia provinco kaj la templo gastigus la imperian reprezentanton de Trajano.