cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marmorado (paperarto)
Historio
La plej malfacila afero rilate la farado de marmora papero estas, ke oni zorgu ke la gumakvo ne estas tro dika aŭ tro maldika. Se la gumakvo estas tro dika, la farbo ne disvastiĝos aŭ malpli bone disvastiĝos; se la gumakvo estas tro maldika, la farbo disvastiĝos tro rapide, malebligante fari ŝablonojn. Krome, la farbo devas esti ekvilibrigita aldonante akvon, farbon/pigmentojn kaj bilirubinon (bovgalon) por akiri la ĝustan disvastiĝon. Ĉiam movu la farbon antaŭ uzo, ĉar la tri partoj povas facile apartiĝi unu de la alia post mallonga ripoztempo.
Nur kiam la ŝablono sur la gumakvo estas kontentiga, la papero estas metita sur ĝin. La papero prefere estu sen acido, maksimume 90 gramojn/m2 kaj eventuale traktita kun aluno por pli bona kaj daŭra sorbado de la ŝablono. Rizpapero aŭ manfarita papero ne estas rekomendataj. Bobeloj sub la papero devas esti malhelpataj metante la paperon milde kaj egale sur la gumakva surfaco. La papero tiam estas prenita ĉe du punktoj kaj lavita kun akvo aŭ milde glitata super la rando de la ujo, lasante la plej grandan parton de la gumakvo en la ujo. Evitu lasi multe da gumakvo sur la papero, ĉar ĉi tio povas ŝanĝi la ŝablonon.
La papero tiam estas pendigita aŭ metita por sekiĝi dum almenaŭ 24 horoj, post kio ĝi estas metita sub presilon por glatigi la paperon. Foje la papero estas marmorigita duan fojon. Kun ĉiu posta marmorado, la gumakvo devas esti purigita, ekzemple per uzado de gazeto por forigi la restaĵojn de antaŭa marmoraĵo.
Marmora papero estis ofte uzata por librokovriloj, precipe la internoj de malmola kovrilo, sed foje ankaŭ por la ekstera flanko. Ĉiu marmora papero havas malsaman ŝablonon.
Eksteraj ligiloj
Internacia Marmora Reto
(rusa) Ebrua akvopentraĵo
Ebru aŭ turka marmorado, jutuba filmeto
Prionodontacoj
La prionodontacoj (Prionodontaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 15 speciojn,. Ĝia tipa genro estas prionodonto.
Placo Savinto
La placo Savinto (en hispana Plaza del Salvador) estas placo en la historia centro de la urbo Sevilo, Hispanio. Ĝi estas en la kvartalo Alfalfa, en la distrikto Casco Antiguo de Sevilo, Hispanio. Ĝia nomo rilatas al la samnoma preĝejo del Salvador (de la Savinto), veko de stilo manierista de la 17-a jarcento, kiu estas la dua plej granda templo de la urbo malantaŭ la katedralo.
Iam ĝi nomiĝis plaza del Cementerio (Placo de la Tombejo) ĉar tie estis parte la tombejo de la preĝejo. Plej verŝajne ĝi estis distrejo jam en la epoko de Al-Andalus, proksime al ĉefa moskeo, kaj eble estis loko de la soŭko priskribita de Ibn Abdun en la 11-as jarcento.
En la Mezepoko tie estis akvostokejo, kaj en 1608 oni instalis tie krucon el ŝtono kiu konserviĝas aktuale ĉe la angulo de la strato Villegas. En 1923, oni instalis monumenton al la skulptisto Martínez Montañés. En 1967 tiu monumento estis translokigita al placo ĉe la katedralo. En 1985 ĝi estis revenigita al la placo Savinto, kie ĝi restis ĝis nun. Inter 1968 kaj 1970 oni anstataŭis la poplojn per oranĝarboj.
En 1983 la placo iĝis por nur piedirantoj kaj oni rekuperis la tradician pavimon de granitblokoj.
Hermann Pitters
Hermann Dankwart PITTERS (naskiĝinta la en Sighișoara) estas emerita eklezihistoriisto de Rumanio apartenanta al la malplimulto de la transilvaniaj saksoj.
Vivo
Ekumenismo ĉiam altvaloris por li. La ampleksa verko Rumänisches Martyrologium (2007) raportas pri kristanaj viktimoj (el diversaj konfesioj) de komunismo en Rumanujo Tre ŝatatas ankaŭ lia prelegagado.
En Turnișor li kuniniciatis en 1991 la fondon de Evangelia Akademio de Transilvanio (EAS). Alia hobio lia, pri kiu li flegas entuziasmigi ĉarme aliajn personojn, estas historio de arto. Tiukampe abundas ankaŭ lia patrujo Transilvanio.
Vejprty
Vejprty (Weipert) estas urbo en Ĉeĥio en Regiono Ústí nad Labem en Ercmontaro, en administra rondo Kadaň. Ĝi situas en supermara alteco de 748 ĝis 846 metroj. Kun germana municipo Bärenstein ĝi optike kreas unu tutaĵon dividita sole de lima rojo Polava. Vivas ĉi tie.
Historio
La pejzaĝo en ĉirkaŭaĵo de Vejprty estis loĝigita en interŝanĝo de la 12-a kaj la 13-a jarcentoj. La plej malnova loĝigo koneksis kun ekzistado de komerca pado el Leipzig ĝis Přísečnice kaj plu en la ĉeĥan enlandon, kies branĉo kondukis tra ĉirkaŭaĵo de Vejprty plej malfrue ekde la 12-a jarcento.
En la jaro 1550 estis en la vejprta regiono en Nové Zvolání fondita minejo Johano sur dezerto sur polimetalika vejno, kiu estis hazarde malkovrita de ŝtormo. Aperis en ĝi plej ofte ĥalkopiritoj, galenito, ercoj de kobalto kaj de arĝento,escepte eĉ pura arĝento kaj aliaj mineraloj. Je dudek jaroj pli poste estis fare de torentaj pluvoj malkovrita alia vejno, sur kiu estis fondita minejo Milostivá ruka Páně. En interŝanĝo de la deksesa kaj la deksepa jarcentoj estis en trafiko multe da minejoj: Michal, Feigen, Voršila, Jiří, Římský orel, Mnich, Jan, Tři paní, Pivní desátek kaj aliaj. En ŝakto Louka estis minita sume 1144 kg da arĝento.
Krom la arĝento oni minis ĉe la urbo ankaŭ ferercon.
Novepoka historio
En periodo senpere antaŭ la dua mondmilito okazis vico de kunpuŝiĝoj inter Gardistaro de defendo de ŝtato kaj taĉmento de sudetgermana Freikorps. Ili kulminis la 25-an de septembro 1938, kiam membroj de Sudetgermana partio eksplodigis fervojlinion sur rando de la urbo, kaj kaŭzigis elreligon de la trajno. Tiutempe jam okazis evakuado de ĉeĥaj loĝantoj kaj la 5-an de oktobro la urbo estis okupita fare de taĉmentoj de wehrmacht. La milito signifis limigon kaj iom post ioman likvidon de fabrikado. Urbana lernejo estis reguligita en malsanulejon kaj instruado parte okazis en konstruaĵoj de fabrikoj. Vejprtaj firmaoj suferis pro malbonaj liveroj de materialoj, kaj ili ne kapablis konkurenci al germana industrio, eĉ kiam en la urbo estis establitaj du militkaptitejoj, kies militkaptitoj laboris en la fabrikoj. En koncentrejojn estis el la urbo forveturigitaj 57 viroj kaj kvar virinoj, el kiuj kvin mortis. Sed pluaj loĝantoj estis forveturigitaj en aliajn koncentrejojn.
Liberigo de la urbo fare de Ruĝa Armeo okazis la 8-an kaj la 9-an de majo 1945. Kunigon kun la enlando de komence sekurigis regimento de revoluciaj gvardioj Albatros kaj bataliono Železo, kies celo estis certigi sekuran funkciadon sur la fervojo. Pri la sekureco en la urbo kaj en la ĉirkaŭaĵo zorgis ĝendarmoj kaj anoj de limgardistaro, kiuj revenis en la urbon el la enlando, plu du rotoj de soldata garnizono kaj taĉmento de Ruĝa Armeo. Krom aliaj ilia celo estis limigi kontrabandadon.
Neorganizita forŝovo de la germana loĝantaro komencis jam en la jaro 1945. La organizitaj forŝovoj de loĝantoj de Vejprty kaj najbaraj vilaĝoj okazis de marto ĝis oktobro de 1946. En Germanion forvojaĝis dum ili 9910 homoj, dum kio dum la popolnombrado el la 17-a de majo 1939 en la urbo vivis 10667 homoj. Sed pluaj germanaj loĝantoj elloĝiĝis ankoraŭ en aprilo de 1948. La enloĝigado de la malplenigita urbo fare de ĉeĥoj ne sukcesis. En la jaro 1945 ja revenis loĝantoj, kiuj devis forlasi la urbon antaŭ la milito, kaj estis venantaj etaj agrikulturistoj, sed necerta estonteco de industrio kaj krudaj naturkondiĉoj kaŭzis, ke la nombro de loĝantoj de la urbo revenis eĉ ne al duono de la antaŭmilita stato.
Kun fino de la dua mondmilito finis sian agadon ankaŭ vejprta bierfarejo. Rajton kuiri bieron al la urbo donis en la jaro 1607 imperiestro Rudolfo la 2-a.
Jakobo, grafo de Wessex
Jakobo Aleksandro Filipo Teo Mountbatten/Battenberg-Windsor, angle James Alexander Philip Theo Mountbatten-Windsor, titolata grafo de Wessex, angle earl of Wessex, naskita la 17-an de decembro 2007, do nun -jaraĝa, kromnomita viscount Severn de lia naskiĝo ĝis la 10-a de marto 2023, estas membro de la brita reĝa familio. Li estas la plej juna genepo de la eksa reĝino Elizabeto la 2-a kaj la pli juna infano kaj nura filo de princo Eduardo (Edward), duko de Edinburgo kaj Sofia (Sophie), dukino de Edinburgo. Sekve li ankaŭ estas la plej juna nevo de la nuna brita reĝo Karlo la 3-a. Lia fratino estas Luiza Windsor. Ĉe la tempo de lia naskiĝo, li estis 8-a en la linio de heredo al la brita trono; laŭ la stato de majo 2023, li estas 14-a en la hereda linio.
Pteriginandracoj
La pteriginandracoj (Pterigynandraceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 5 genrojn kaj ĉirkaŭ 60 speciojn,. Ĝia tipa genro estas pteriginandro.
Javier Milei
Javier Gerardo MILEI (naskiĝis la 22-an de oktobro 1970, Bonaero, Argentino) estas argentina ekonomikisto, verkisto, radiodissendisto, oratoro kaj politikisto. Li estas priskribita kiel dekstrula ekstremisto. Milei famiĝis post siaj oftaj aperoj en televido en kiu li forte kritikis la registarojn de Cristina Fernández de Kirchner, Alberto Fernandez kaj iagrade Mauricio Macri.
Milei kreis la koalicion La Libertad Avanza (Libereco movas antaŭen) kaj kampanjanta sub la slogano "Mi ne venis ĉi tien gvidi ŝafidojn sed veki leonojn". Ekde la fino de 2021, li estas membro de la Ĉambro de Deputitoj de Argentino nome de la grandurbo Bonaero. Milei estas nuntempe kandidato por la 2023 argentina prezidenta balotado, kun Viktorio Villarruel kiel lia vico.
Vivo
Milei naskiĝis la 22-an de oktobro 1970 en Bonaero en familio de itala origino. Lia patro estis busŝoforo. Milei atestas ke 11-jaraĝa li decidis studi ekonomikon, sekve de la inflaciego kaŭzitan de la politikoj de la Ministro de Ekonomio, José Alfredo Martínez de Hos. En la malfruaj 1980-aj jaroj li funkciis kiel golulo en Chakrita Juniors adoleskulteamoj.
Milei havas bakalaŭron en ekonomiko de la Universitato de Belgrano same kiel du magistrecojn en ekonomiko de la Universitato de Torquato di Tella. Li laboris kiel ekonomikisto en pluraj privataj kompanioj, inkluzive de HSBC.
Li postenis kiel profesoro pri makroekonomiko, kreskekonomiko, mikroekonomiko kaj ekonomimatematiko en pluraj universitatoj en Argentino kaj eksterlande. Krome, Milei havas radioprogramon nomitan Demoliendo mitos kiun li regule dissendas.
Li estas en laboraj rilatoj kun la argentina magnato Eduardo Eurnekián.
Opinioj
Li estas adepto de la eksa brazila prezidanto Jair Bolsonaro kaj la eksa usona prezidanto Donald Trump. Li estas ankaŭ proksima al la hispana konservativa partio Vox kaj la eksa konservativa chilean prezidenta kandidato José Antonio Kast.
Milei difinas sin kiel minarkiiston kaj kiel dinamikan anarki-kapitaliston. Li preferas la aŭstran skolon, sed estis kritikita post kiam li faris metodikan uzon de matematiko, kontraŭe al la opinio de la skolo.
Milei oponas abortigon eĉ en seksperfortaj kazoj. Kiam demandita de ĵurnalisto pri abortiga kazo post la seksperforto de 10-jarĝa knabino, Milei deklaris ke abortigo en tiaj cirkonstancoj estas murdo.
Li kondamnas la "politikan "kaston", kiu li asertis konsisti el "senutilaj, parazitaj politikistoj kiuj neniam laboris." . Interalie, Milei postulas la fermon de la centra banko de Argentino.
Milei estas kredanto en la dekstremega konspira teorio de kultura marksismo. Pri tutmonda varmiĝo, Milei neas ties ekziston, dirante, ke ĝi estas inventaĵo de kultura marksismo. Milei ankaŭ rilatas kulturan marksismon kun la Ministerio de Virinoj kaj diras, ke se li estos elektita prezidanton li fermos tiun ministerion. Li ankaŭ menciis kulturan marksismon por propagandi kontraŭ la GLAT movado.
T-kapa rektilo
T-kapa rektilo estas speciala instrumento, kutime uzata kune kun ortiloj, por desegni en teknika desegnado kaj ankaŭ en desegnado de vestoj. La T-kapa parto estas kutime farita el ligna materialo dum la rektila parto estas ofte konstituita el ligno aŭ plasto. La T-kapo estas fiksita al rektil-parto per ŝraŭboj, gluo aŭ ambaŭ.
La afero Wagner
La afero Wagner (Der Fall Wagner) estas libro de la filozofo Friedrich Nietzsche, origine publikigita en 1888. Subtitolita "Problemo d muzikisto", ĝi estis konata ankaŭ kiel La kazo Wagner.
Enhavo
La libro estas kritiko de Richard Wagner kaj la anonco de la rompo de Nietzsche disde la germana muzikisto, kiu estis ege multe implikita, laŭ la kompreno de Nietzsche en la movado Völkisch kaj en la antisemitismo. Lia muziko jam ne plu estas reprezentata kiel ebla "filozofia afekto," kaj Wagner estas ironie komparata al Georges Bizet. Tamen, Nietzsche prezentas Wagner kiel nur partikulara simptomo de pli mallarĝa "malsano" kiu estas suferiginta Eŭropon: tio estas, neniismo. La libro montras Nietzsche kiel kapabla muzik-kritikisto, kaj havigas la grundon por kelkaj el siaj pluaj meditoj pri la naturo de arto kaj ties rilato kun la estonta sano de la homaro.
Tiu verko estas en akra kontrasto kun la dua parto de la verko de Nietzsche La naskiĝo de tragedio, en kiu li laŭdis Wagner kiel plenumanto de neceso en muziko kiu iras trans la analiza kaj senpasia kompreno de muziko. Nietzsche ege laŭdis Wagner ankaŭ en sia eseo "Wagner en Bayreuth" (parto de Fruaj meditaĵoj), sed lia seniluziiĝo pri Wagner kaj la komponisto kaj la homo estis por la unua fojo aperinta en sia verko de 1878 nome Homa, tro homa. Unu el la lastaj verkoj kiujn Nietzsche verkis revenis al la kritikal temo de La afero Wagner. En Nietzsche kontraŭ Wagner, Nietzsche arigis elĉerpaĵojn de siaj verkoj por montri, ke li konsistente havis la samajn pensojn pri muziko, nur ke li estis misaplikante ili al Wagner en la plej fruaj verkoj.
N,N-Dubenzilacetamido
N,N-Dubenzilacetamido aŭ N,N-Dubenziletanamido estas organika kombinaĵo konsistanta je du benzilaj grupoj kaj alia acetamidila grupo ĉiuj ligitaj al nitrogenatomo. Ĝi estas terciara amido, senkolora solidaĵo, solvebla en akvo, metanolo, acetono, kloroformo kaj benzeno. Dubenzil-acetamido estas antifunga substanco neakordigebla kun forta oksidigagentoj kaj uzata en kemiaj sintezoj.
Spiritisma Centro Emanuelo (Votuporanga-SP)
La Spiritisma Centro Emanuelo (portugale Centro Espírita Emmanuel) estas spiritisma asocio en Votuporango, Brazilo, la dua plej malnova aperinta en tiu urbo, fondita la  de grupo da spiritistoj, inter ili Romeu Grisi, João Batista Schiavon, D-ro Orlando Van Erven Filho, Nelson Siqueira de Oliveira, Nelson de Paula Silveira kaj José de Morais.
El la komenca grupo, aliaj nukleoj aperis. En 1954 aperis la Bonfara Asocio Fratino Elvira, el kiu naskiĝis la infanvartejo "Lar Irmã Mariana", inaŭgurita en 1958. En 1972, en la kvartalo Cidade Nova estis kreita grupo por tiea sociala laboro, kaj en 1978 ĝi iĝis la Spiritisma Centro Bezerra de Menezes. Same en 1984 estiĝis grupo por sociala laboro en la kvartalo Paineiras, kaj nuntempe ĝi konsistas el la Spiritisma Grupo Chico Xavier.
École normale supérieure de Lyon
La École normale supérieure de Lyon (ENS Lyon) estas franca grande école situanta en la grandurbo Liono. Ĝi estas unu el la kvar prestiĝaj écoles normales supérieures en Francio. La lernejo konsistas el du akademiaj unuoj - arto kaj scienco - kun kampusoj en Liono, proksime de la kunfluejo de la riveroj Rodano kaj Saône.
ENSL-studentoj kutime havas specialan statuson kiel ŝtatoficistoj post multaj konkuradoj, kondiĉe ke ili daŭrigas siajn ŝtatservkarierojn.
Pál Kovács (skermisto)
Pál Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Kovács Pál Ádám estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, sesfoja olimpika ĉampiono, naŭfoja mondĉampiono, oficiro.
Pál Ádám Kovács naskiĝis la en Debrecen, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Kovács konatiĝis kun la skermo en sia naskiĝurbo, sed en 1928 li translokiĝis al Budapeŝto, kie li maturiĝis en gimnazio. Dum la lernejaj jaroj li estis ankaŭ atleto. Li akiris inĝenieran-oficiran diplomon en armea akademio en 1935 kun rango leŭtenanto. Inter 1933-1970 li estis signifa membro de la hungara nacia skermoteamo, en tiu periodo li estis landa ĉampiono 16-foje (sepfoje sole, naŭfoje grupe). En fino de la 2-a mondmilito li estis militkaptito 2 jarojn. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1936, Somera Olimpiko 1948, Somera Olimpiko 1952, Somera Olimpiko 1956 kaj Somera Olimpiko 1960 kun 6 oran medaloj (kvinfoje grupe, unun sole), kaj solan bronzan medalon. En 1960 li forlasis la aktivan skermadon kaj li havis altajn postenojn en la hungara sporta vivo. Li edziĝis en 1960, liaj 2 filoj estis skermistoj. Li ricevis premiojn ekde 1938, la lastan en 1996 jam postmorte.
Pterobriacoj
La pterobriacoj (Pterobryaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 400 speciojn,. Ĝia tipa genro estas pterobrio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (26 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (26 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Haveno de Indioj
La Haveno de Indioj (Puerto de Indias) de Sevilo, Hispanio, estis la ĉefa river-mara haveno kiel ligilo kun la hispania Ameriko, eltenante monopolon kiel en- kaj el-irejo de varoj en kaj el Indias pere de asiento havigita per reĝa dekreto.
Por ties administrado, la Katolikaj Gereĝoj fondis la Casa de Contratación de Indias, kun sidejo en Sevilo de 1503 ĝis 1717. En Sevilo oni regis kaj kontraktis la veturojn, oni kontrolis la riĉaĵojn kiuj venis el Ameriko kaj oni regulis la komercajn, sciencajn kaj jurajn rilatojn kun la Nova Mondo. Tio rezultis en granda urba ekspansio, superante Sevilo la 100 000 loĝantojn, iĝante la plej granda urbo de Hispanio kaj la plej urbigita de la epoko, en kiu elstaris pavimitaj stratoj. La problemoj de navigado okazigitaj de la novaj ŝipoj, pli grandaj, kaj la plibonigo de la kadizaj fortikaĵoj estis tialo por la translokigo de la institucio al Kadizo en 1717.
En 1506 eliris el la haveno 35 ŝipoj kaj en 1550 la nombro pliiĝis al 215, kaj oni pasis de la 3 000 al 30 000 tunoj. Al Ameriko oni sendis vinon, oleon, farunon, tolojn, vestojn, sapon, mielon, vakson, biskvitojn, paperon, ceramikon, vitron, instrumentojn, medicinojn, fikojn, sardinojn, ŝuojn, olivojn, ilojn, librojn ktp. El ĉiuj tiuj produktoj, la plej eksportitaj estis vino, oleo kaj faruno. La sendado de faruno estis polemika, ĉar eksporti cerealojn aŭ farunon povis okazigi malsategojn. La ŝipoj venintaj de Ameriko kunportis oron, arĝenton, perlojn, felojn, sukeron, sebon, smilakaĵon, kotonon, brazil-lignon, aliajn valorajn lignojn, indigajn tinkturojn, kaj aliajn varojn.
2-Benzilakrilamido
2-Benzilakrilamido aŭ 2-Benzil-2-propenamido estas organika kombinaĵo kaj primara amido konsistanta je unu grupo benzila ligita al alia akrilamida grupo en la 2-a karbonatomo de la akrilamido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, kun antifungaj proprecoj, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj.
Artúr Meinig
Artúr Meinig [mejnig], (pli komplete Arthur Georg Meinig) laŭ hungarlingve kutima nomordo Meinig Artúr estis germana-hungara arkitekto.
Artúr Meinig naskiĝis la en Waldheim (Saksio), li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 13-a) en Budapeŝto.
Biografio
Artúr Meinig maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitekturan diplometon en Dresdeno en 1870, baldaŭ li studis en politekniko kaj akademio. Li laboris en pluraj laborejoj en Dresdeno, poste li translokiĝis al Vieno en 1875. Ankaŭ tie li havis laborlokojn, precipe ĉe de:Büro Fellner & Helmer ekde 1879. Meinig translokiĝis al Budapeŝto en 1883 kaj baldaŭ li iĝis la favorata arkitekto de la hungara aristokrataro. Li projektis ofte palacojn kaj kastelojn laŭ novbaroko. Iam li studvojaĝis al Britio kaj li akiris hungaran civitanecon en 1888. Kelkaj liaj arkitekturaj planoj ricevis premiojn.
Afrikkolombianoj
Dato
La ĉeesto de afrikaj nigruloj en Kolombio devenas de koloniaj tempoj. Nigraj afrikanoj komencis esti importitaj en sklavecon fare de la hispanoj en la unua jardeko de la 16-a jarcento. En la 1520-aj jaroj, nigruloj estis importitaj en Kolombio por anstataŭigi la stabilan malkreskon en la indiana populacio. Nigruloj estis devigitaj labori en minado de oro, plantejoj de sukerkano, bienoj kaj grandaj biendomoj.
Afrikaj nigraj laboristoj estas necesaj en ĉiuj partoj de Kolombio, eĉ en modernaj tempoj. Nigraj laboristoj estis pioniroj en la ekstraktado de oro de aluviaj areoj kaj la kultivado de sukerkano en la respektivaj aktualaj regionoj de Chocó, Antioquia, Cauca, Valle del Cauca, kaj Nariño en okcidenta Kolombio.
En orienta Kolombio, proksime de la urboj Vélez, Cúcuta, Socorro kaj Tunja, afrikanoj produktis ŝtofon en komercaj fabrikoj. La smeraldaj minejoj ekster Bogoto tute dependas de afrikaj Laboristoj. Ankaŭ aliaj sektoroj de la kolombia ekonomio, kiel tabako, kotono, manfaritaĵoj kaj hejmaj taskoj, estus neeblaj sen nigraj laboristoj. Sklaveco en Kolombio estis same maljusta kaj kruela kiel aliloke en Ameriko. En la periodo antaŭ la forigo de post-kolumba socio, multaj kolombiaj sklavoj batalis por libereco tuj kiam ili alvenis en Kolombion. Kompreneble, estis potencaj kaj liberaj afrikaj nigruloj en urboj nomitaj palenques, kie nigruloj povis vivi kiel cimarrones, tio estas, fuĝantoj de siaj subpremantoj.
Kelkaj historiistoj konsideras Ĉokon esti granda Palenke kun granda populacio de cimaronoj, precipe ĉe la Baudó Rivero. Multaj famaj Cimaron-gvidantoj, kiel ekzemple Benkos Biojo kaj Barule, batalis por libereco. Nigruloj ludis gravan rolon en la lukto por sendependeco kontraŭ Hispanio. Historiistoj deklaras, ke tri el kvin soldatoj en la armeo de Simón Bolívar estis afrikaj. Ne nur tio, afrik-kolombianoj estas implikitaj en ĉiuj niveloj de politika kaj militista vivo. Ekde 1851, la kolombia ŝtato antaŭenigis ideologion kiu transcendas aŭ misprezentas. Ĉi tiu blankiĝo de la nigra afrika loĝantaro estas klopodo de la kolombia registaro por redukti aŭ, kie eble, tute forigi ajnan restaĵon de nigra afrika aŭ indiana deveno inter okcidentanoj. Tiel, por konservi siajn kulturtradiciojn, multaj izolitaj nigruloj kaj indiĝenoj enriskiĝis profunde en la arbaron. Kolombianoj kaj indiĝenaj popoloj uzis ilin por sukerkanplantejoj, kafplantejoj kaj bananplantejoj ĝis minado kaj arbodehakado ktp. Ĝi estis kaj daŭre estas la celo de armitaj aktoroj, kiuj volas translokiĝi al ĝia teritorio. En 1945 la El Chocó-dividado estis establita; tio estas la unua ĉefe nigra politik-administracia dividaĵo. El Chocó donis al nigruloj la kapablon konstrui nigran regionan identecon kaj iom da aŭtonomio. Tamen, tre potencaj personoj en la nacia registaro estis celkonsciaj vidi la detruon de la nova administra-politika unuo. Kiel rezulto, El Chocó ne ricevis multe da atento de la nacia registaro kaj estis anstataŭe karakterizita per translokado kaj daŭra ekspluatado de naturresursoj kiuj daŭras ĝis nun.
Demografio
En la 1970-aj jaroj, ekzistis enfluo de afrik-kolombianoj de la kamparo ĝis la grandurboj serĉante pli grandajn sociajn kaj ekonomiajn ŝancojn. Tio kaŭzis pliiĝon en la nombro da malriĉaj marĝenaj areoj de gravaj grandurboj kiel ekzemple Cali, Medeĝino kaj Bogoto. Proksimume 75% (3.7 milionoj da homoj) de kolombianoj de afrika deveno nuntempe vivas en grandurboj. En 1991, la kolumbia konstitucio donis al ili komunan proprieton de la Pacifika marbordo kaj aprobis specialajn iniciatojn por kultura evoluo. Kritikistoj diras, ke ĉi tiuj decidoj ne sufiĉas.
Afrikaj kolombianoj konsistigas 5 milionojn da homoj, aŭ 10,6% de la populacio de la lando, plej koncentrite ĉe Karibio kaj la nordokcidenta marbordo de la Pacifiko. En la metropolo Ĉoko, en la urbo Quibdo, afrikkolombianoj konsistigas 95,3 % de la tuta loĝantaro de la urbo. Afrikkolombianoj ankoraŭ povas sperti rasismon pro antaŭjuĝoj postrestintaj de koloniaj tempoj. Ili malofte troviĝas en altrangaj ŝtatservpostenoj. Afrik-kolombianoj ludis rolon en antaŭenigado de la evoluo de malsamaj aspektoj de kolombia kulturo. Multaj ĝenroj de kolombia muziko, kiel ekzemple Cumbia kaj Vallenato, estas de afrika origino. Kelkaj afrik-kolombianoj, kiel ekzemple Maria Isabel Urrutia, reprezentas Kolombion en internaciaj sportkonkuradoj.
Kum Nye
Kum Nye aŭ sKu-mNyé estas tibeta budhana ekzercado kiu konsistas el aro de spiraj ekzercoj, (mem)masaĝo kaj meditaj movadaj ekzercoj, kiuj venas de la tibeta medicina tradicio.
Kum Nye - oleomasaĝo
Kum signifas 'subtilan korpon' kaj Nye signifas 'knedi, masaĝi'.
Ku Nye instruata de la Internacia Akademio por Tradicia Tibeta Medicino estas sistemo de terapia oleomasaĝo. Ĝi baziĝas sur la medicinaj tantroj. Ĝiaj avantaĝoj laŭdire inkluzivas eliminon de toksinoj, pliigitan viglecon, doloro-redukton kaj trankviligon de nervaj malordoj inkluzive de sendormeco, deprimo kaj angoro. La Shang Shung Instituto, aligita al Chogyal Namkhai Norbu, ofertas trejnadprogramon en masaĝo Kunye.
Etimologio
La du esprimoj Kum Nye kaj sKu-mNyé estas malsamaj literumoj en la latina alfabeto de la sama tibeta frazo sku mnye, kiu laŭlitere signifas 'masaĝo de la subtila korpo'. Kelkaj formoj de sku mnye estas malklare similaj al jogo, tajĝiĉuano, ĉigongo aŭ terapia masaĝo. Kum Nye, Ku Nye, kaj Kunye ankaŭ kutimas transskribi la tibetajn frazojn dku mnye ('ventra masaĝo') kaj bsku mnye (oleomasaĝo) manipulas la fizikan korpon, prefere ol la subtilan energion.
Historio
Kum Nye naskiĝis en la antikva tibeta antaŭbudhana bon-religia kulturo. Kiel fizika ekzercado, ĝi estis instruita kiel rimedo de supervivo en malamika medio. Inter la militistoj, Kum Nye estis adoptita en aliajn aspektojn de la Bon-tradicio. Kiam budaismo venis al Tibeto, ĝi estis adoptita tie kiel parto de la ekzercoj.
Rondo Takács
Rondo Takács (elp. Tɒkaĉ) estas bibliografia laborgrupo. En 1983, dum la Universala Kongreso en Budapeŝto, Luis Hernández Yzal kaj Árpád Máthé decidis starigi studgrupon pri E-bibliografio kaj nomis ĝin Rondo Takács, omaĝe al la hungara pioniro József Takács. Baldaŭ aliĝis ankaŭ Ana Maria Molera, filino de Ramon Molera. Ŝi prizorgas la gravan bibliotekon kreitan de ŝia patro en la kataluna urbeto Moià. La laboro de la grupo baldaŭ fruktodonis per gazeto Periodaĵoj kaj poste per la verko Inventaro de planlingvistikaj (periodaĵoj) (Sant Pau d'Ordal, 1992). Tiu katalogo enhavas sep mil titolojn de periodaĵoj en Esperanto kaj aliaj planitaj lingvoj. La vorto ‘periodaĵo’, uzata laŭ konsilo de Claude Gacond el Biblioteko de La Chaux-de-Fonds, rilatas ne nur al gazetoj, sed ankaŭ al adresaroj, jarlibroj, libro-katalogoj, cirkuleroj ktp. Inventaro de planlingvistikaj (periodaĵoj) estis unua paŝo por aperigi duan eldonon de la fama katalogo de József Takács, publikigita en 1934.
Bibliografio de periodaĵoj en aŭ pri Esperanto (BPE)
Post la forpaso de Hernández en 2002, Máthé kaj Molera daŭre laboris cele al la eldonado de Bibliografio de periodaĵoj en aŭ pri Esperanto (2010), kiu referencas 14 143 periodaĵojn. BPE celas havigi al la esperantistaro bibliografiajn datumojn de ĉiuj periodaĵoj eldonitaj ekde la naskiĝo de La Esperantisto en septembro 1889 en Nurenbergo. La ĉefaj datumoj estas: preciza nomo, loko de administrejo kaj redaktejo, aperjaroj, periodeco, nombro de paĝoj, formato, lingvoj uzataj, presformo kaj aliaj rimarkoj. Ĝi aldonas ankaŭ la referenc-numeron en aliaj katalogoj kiel tiu de Stojan, la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno (IEMW) aŭ Germana Esperanto-Biblioteko Aalen (GEBAA).
Post la forpaso de Árpád Máthé en 2015, Ana Molera daŭrigas la ĝisdatigon de la bibliografia datumbazo de Rondo Takács por aperigi ĝin rete.
Hirokazu Koreeda
Hirokazu KOREEDA (jap. 是枝裕和, KOREEDA Hirokazu; * 6-a de junio 1962 en Kijose, Tokia gubernio, Japanio), ofte literumita Kore-eda, estas japana filmreĝisoro, scenaristo, filmmuntisto kaj filmproduktisto, kiu gajnis multajn internaciajn festivalajn premiojn.
Vivo
Lia unua plenlonga filmo Maboroŝi no Hikari gajnis premion ĉe la Festivalo de Venecio en 1995, kaj lia venonta sukcesa filmo Wandafuru Raifu (mirinda mondo) estis readaptita de la usona kinprodukta konzerno 20th Century Fox. La tria plenlonga filmo de Koreeda Distanco （ディスタンス）estis en konkurado ĉe la Festivalo de Cannes de 2001.
Por la filmo Kaibutsu li en majo 2023 la sepan fojon ricevis inviton konkuri pri la Ora Palmo, la ĉefa premio de la Festivalo de Cannes.
Domo de Kontraktado de Sevilo
La Domo de Kontraktado de Sevilo (Casa de la Contratación de Indias) estis institucio de la Regno Kastilio, kiu establiĝis en 1503. Oni kreis ĝin por promocii la navigadon kun la trasmaraj hispanaj teritorioj. Ĝi establis asienton, kiu rezultis en monopolo de la hispana komerco kun las Indias (Ameriko). En kelkaj periodoj inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj oni ricevis 270 000 kg de arĝento kaj 40 000 kg de oro.
La 20an de januaro 1503 la Katolikaj Gereĝoj Fernando kaj Isabel subskribis Real Provisión en Alcalá de Henares per kiu oni aprobis la unuajn 20 Ordenanzas (regulojn) por la Casa de Contratación de Sevilla, para las Indias, las islas Canarias y el África atlántica (Domo de Kontraktado por Ameriko, Kanarioj kaj Atlantika Afriko).
La Ordenanzas de 1510 estas pli etendaj kaj detalaj ol tiuj de 1503. Oni specifis la laborhorojn; oni determinis la registrolibrojn; oni regulis la migradon; oni traktis la rilatojn kun komercistoj kaj navigistoj; oni klarigis pri la havaĵoj de la mortintoj en Ameriko; kaj oni aldonis la sciencan nuancon, ĉefe al aldono de registrado de malkovroj, ĝis 1519 kiam oni kreas la postenon de kartografo. Tiu lasta aspekto estis sekreta por eviti, ke la informado venu al eksterlanda potenco. ​
Juha Janhunen
Juha JANHUNEN, naskiĝinta en la 12-a de februaro 1952 en Pori, estas finna filologo. Li fariĝis profesoro de Universitato de Helsinko en 1994. Li estas granda amiko de sveda lingvo, kvankam li estas finnlingva. Li konatiĝis unue pri sia esploroj de samojeda lingvaro. Li multe esploris ankaŭ ĉinan kaj japanan lingvojn. Li estis prezidanto de kunigo Finnlandssvensk samling. Li apogas svedlingvajn finnlandanojn. Janhunen rekomendas ke fin-svedoj vivantaj en Svedio ricevu oficialan minoritatstatuson, kiu estus aparta de la minoritatstatuso de finnaj parolantoj. Tamen li malapogas devigan porfinnlingvulan instruon de sveda lingvo en Finnlando. Li skribis lingvsciencajn librojn en angla kaj germana.
Universitato Mahindra
La Universitato Mahindra estas barata privata universitato troviĝanta en Hajderabado, en ŝtato Telangano de Barato. Ĝin fondis la Grupo Mahindra. La Universitato Mahindra estas subvenciata de Mahindra Educational Institutions (MEI), filio de Tech Mahindra, la ĉefa IT-firmao de la Grupo Mahindra.
Kaibutsu
Kaibutsu (怪物, en traduko "monstro") estas japana drama filmo el 2023 reĝisorita de Hirokazu Koreeda laŭ scenaro verkita de Juĝi Sakamoto. Ĝi ĉefroligas la aktorinon Sakura Andō kiel patrino kiu alfrontas instruiston post rimarkado de ĝenaj ŝanĝoj en la konduto de ŝia filo. La kineja publiko spertas la gravajn eventojn en la tagoj post fajro de multetaĝa loĝdomo trifoje sinsekve – unufoje el la perspektivo de la patrino, poste de la instruisto kaj fine la filo. Koreeda uzas la epizodan formon por montri ne nur al siaj roluloj, sed ankaŭ al la publiko, kiel oni preskaŭ neeviteble saltas al tro rapidaj konkludoj, precipe sub premo – kaj kiajn fatalajn sekvojn tio povas havi.
La filmo markas la unuan tempon kiam Koreeda reĝisoris filmon, kies scenaron li mem ne verkis ekde Maboroŝi no Hikaro de 1995. Kaibutsu havis sian mondpremieron ĉe la 76-a Festivalo de Cannes la 17-an de majo 2023, kie ĝi konkuros por la Ora Palmo. En kinejoj de Japanio ĝi ekvideblos la 2-an de junio 2023.
Pfizer
Pfizer Inc. [] estas internacia farmacia firmao bazita en Novjorko. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2020 estis 41,9 miliardoj da usonaj dolaroj.
Historio
La juna germana kemiisto Karl Pfizer [] kaj lia kuzo Karl Erhart, ambaŭ el Ludwigsburg, fuĝis en printempo de 1849 post la malsukceso de la Revolucio de 1848 el Eŭropo al Usono kaj samjare en la urboparto Broklino de Novjorko fondis la entreprenon Charles Pfizer & Company. La firmao estis tre sukcesa kaj en la sekvaj jaroj disetendiĝis por inkludi kromajn produktadinstalaĵojn, administrajn kaj stokinstalaĵojn en New York.
En 1951 novaj fabrikejoj estis konstruitaj ĉirkaŭ la mondo, inter aliaj en Belgio, Brazilo, Porto-Riko, Kanado, Kubo kaj Anglio. En 1952 sekvis la establado de agrikultura branĉo kaj de 1953 la konzerno pluspecialiĝis pri nutraj suplementoj. En 1971 la germana farmacia fabrikejo Heinrich Mack en Illertissen estis transprenita.
Inter la pli konataj substancoj de la firmao estas Sildenafilo, privarbata per la marka nomo "Viagra", kiel kuracilo pontraŭ impotenteco.
Amikoj kun profitoj
Amikoj kun profitoj (friends with benefits) estas termino kiu ekde proksimume 2000-aj jaroj fariĝis vaste uzata nomo por amikoj (kutime viro kaj virino), kiuj krom amiki (kelkfoje) amoras, pro neniu alia kialo ol kontentigi siajn seksajn bezonojn. Tiaj personoj ankaŭ estas nomataj "fikamikoj" per iomete pli maldeca nomo. Amikoj kun profitoj estas formo de volatila seksa kontakto kiu estas tute aparta de rilato en la etoso de amafero aŭ amo. La esprimo estis popularigita per kelkaj usonaj amaskomunikilaj produktaĵoj, la plej fama el kiuj estis la filmo el 2011 "Friends with Benefits", reĝisorita fare de Will Gluck, ĉefroligante Justin Timberlake kaj Mila Kunis. Temas pri romantika komedio, en kiu finfine rezultas, ke sentoj kaj seksa rilato ne povas esti apartigitaj, tiel ke la du ĉefaj roluloj enamiĝas unu al la alia kun ĉiuj sekvoj, kiujn tio kunportas.
(162694) 2000 UH11
(162694) 2000 UH11 estas marsrenkonta, terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta atona asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 3:4 kun Venuso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Venuso kaj de la Tero ; ĝi interne, tre maproksime tanĝas la orbiton de Marso kaj ekstere tanĝas, multe pli proksime, la orbiton de Merkuro. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la orbitoj de la Tero kaj de Venuso.
• Ĝia marsa MOID estas 0,20052 astronomia unuo (29,997 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,223536 astronomia unuo (33,441 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,21342 astronomia unuo (31,927 milionoj da km),
• ĝia merkura MOID estas 0,07408 astronomia unuo (11,082 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,22556 astronomia unuo (33,743 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasas al 0,22482 astronomia unuo (33,633 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,22473 astronomia unuo (33,619 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,22348 astronomia unuo (33,432 milionoj da km) de nia planedo.
• La ĝi pasis al 0,07432 astronomia unuo (11,118 milionoj da km) de Merkuro,
• la ĝi pasos al 0,07442 astronomia unuo (11,133 milionoj da km) de tiu ĉi planedo.
Banneville-sur-Ajon
Banneville-sur-Ajon estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bannevillais.
Ĝi nun formas parton de Malherbe-sur-Ajon.
Abarca de Campos
Abarca de Campos [aBARka deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 140 loĝantojn el la jaro 1950. Ĝi distas 33 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas norde kun Autillo de Campos, oriente kun Fuentes de Nava, sude kun Castromocho kaj okcidente kun Villarramiel. La municipa teritorio estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La plej frua mencio estas en dokumento de la reĝo Ordoño la 2-a de la jaro 916. En la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Kalatrava; poste al diversaj nobelaj familioj: la reĝino Mencia de Portugalio, la familioj Alburquerque, Osorio kaj, en la 18-a jarcento, Abrantes.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kun turo de la 15-a jarcento; urba kerno de tradicia arkitekturo de adobo; Centro de Nuntempa Arto La Fábrica, ĉe iama farunfabriko, sektoro de la Kanalo de Kastilio, kie eblas boatado; Palaco de Osorio, konstruita inter 1580 kaj 1620, de mudeĥara stilo; turo kariljono, el la plej grandaj de la regiono, kun dek ses sonoriloj ktp.
Fera (II) nitrato
Fera (II) nitrato aŭ nitrato de fero (II) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la neorganikaj saloj, rezultanta el interagado de la nitrata acido kaj fera (II) hidroksido. Fera (II) nitrato estas verdaj kristaloj, solveblaj en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fera (II) nitrato prezentas feratomon kaj ligitan al nitrata grupo. Ĝi konsistas je 1 feratomo, 2 nitrogenatomoj, 6 oksigenatomoj, estas forta oksidigaĵo kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Solvaĵoj de feroza nitrato estas malstabilaj antaŭ varmo, nitrata oksido liberiĝas kaj la fero estas reduktita al fero (III).
Barbeville
estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas barbevillais.
Ĝenerala krizo de la 17-a jarcento
La krizo de la 17-a jarcento estis termino por ĝenerala unujarcenta krizo kiun la historiografio aplikas, diversgrade, al la interpretado de la historia disvolvigo dum tiu jarcento en tuta Eŭropo kaj la mondoregiono de Mediteraneo.
Ekzemple en Hispanio
La agrikulturo malbonigis okazigante malsategon kaj epidemiojn. Multaj kamparanoj abandonis la terojn por iri al urboj vivante kiel pikaroj aŭ almozuloj. Ankaŭ la brutobredado malpliiĝis pro sekego de la paŝtejoj kaj pro la detruo okazigita de la diversaj iberiaj militoj. Industrio kaj komerco malpliiĝis kaj la elĉerpigo de multaj amerikaj minoj malpliigis la alvenon de oro kaj arĝento el Indias (Ameriko). La Reĝa Trezoro deklaris bankroton kelkajn fojojn.
Estis socia modelo de nobela tipo en kiu la kapitalojn oni dediĉis al aĉetado de teroj, domoj aŭ luksaĵoj. Aliflanke de la malmultaj privilegiitoj estis enorma malriĉega homamaso: la kamparanoj estis perdintaj siajn terojn, la metiistoj malriĉiĝis pro la eksterlanda konkurenco kaj la hidalgoj apenaŭ pocis elteni sin el siaj teroj. Nur la Regno Aragono malpli suferis la krizon.
Reĝlando Redondo
La Reĝlando Redondo estis mikronacio konsistinta el la tre malgranda kariba insulo Redondo en Antigvo kaj Barbudo, kreita kiel literatura propagando fare de M. P. Shiel, brita verkisto pri fantaso, kiu plenis, ke lia patro decidis kronigi lin reĝo de la neloĝata Redondo. Tial tiu kariba reĝlando komencis fikcie ekesti en 1880 kaj finis ekzisti en 1967. Dume ĝi fakte estis loĝata de laboristoj pri guano ĝis 1929 en brita kolonio. La insulo Redondo laŭleĝe estas dependejo de la lando Antigvo kaj Barbudo. La insulo estas iom plej granda ol unu mejlon (1.6 km) longa kaj unu-trionan mejlon (0.54 km) larĝa, pliiĝante al 971-futa (296 m) pinto.
Historio
Granda parto de ĝia historio eblas esti fikcia kaj multe da homoj ne certas pri iuj aferoj pri la Reĝlando Redondo.
En la fama kulturo
En 2007 kaj laŭ BBC News, la bierejo Wellington Arms en Saŭtemptono malvere nomumis sin ambasado de la Reĝlando Redondo por eviti la tutlandanfumadmalpermeson. Poste, ĉi tiu malvera pretendo malsukcesis kiam la Brita Oficejo pri Eksterlandaj Aferoj montris ke la Brita registaro agnoskas la insulon Redondon kiel dependa teritorio de Antigvo kaj Barbudo, kiu ne rajtas establi ambasadon aŭ altan komisionon en la Britio.
Vidu ankaŭ
Mikronacio
Eksteraj ligiloj
(eo) Klariga filmeto pri la diferenco inter mikronacio kaj mikrostato
Rohr (Grindelwald) (stacidomo)
Rohr (Grindelwald) estas fervoja stacidomo en Grindelwald, Svislando.
Barbery (Calvados)
estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Why Is Sex Fun?
'Why is Sex Fun? The Evolution of Human Sexuality' (Kial sekso estas amuza? aŭ Kial ni tiom ŝatas sekson; subtitolita: La evolucio de la homa sekseco) estas popularscienca libro de la usona evolu-biologo, fiziologo, biogeografo Jared Diamond. La libro unue estis publikigita en 1997 en Usono.
Thurn und Taxis
Thurn und Taxis estas la nomo de origine lombardia aristokrata familio, altiĝinta al la rango de alta nobelaro, kiu fondis la eŭropan sistemon de poŝto kaj vivtenis ĝin kelkajn jarcentojn ĝis la komenco de la 19-a jarcento. La familio de Tasso (meloj) estas spurebla en Lombardio ekde la 12-a jarcento kaj ekde la 14-a jarcento establis kurierservon por la Respubliko de Venecio, ekde la 15-a jarcento ankaŭ por la Papoj. La fratoj Janetto kaj Francesco dei Tasso fondis en 1490 nome de la germana Reĝo de la romanoj kaj pli posta imperiestro Maksimiliano la 1-a la tuteŭropan poŝtan reton. La posteuloj funkciigis la "imperian regnan poŝton" kiel hereda familia entrepreno, unue kun ĉefsidejo en Bruselo, de 1701 en Frankfurt ĉe Majno kaj de 1748 en Regensburg.
Fino de la poŝtmonopolo
Post la dissolvo de la Sankta Romia Imperio en 1806, kelkaj el la posteulaj ŝtatoj transprenis la instalaĵojn de la imperia regna poŝto de la familio kontraŭ kompensopago, aliaj el la posteulaj ŝtatoj komisiis al la familio pluteni la komercon je la nomo de Thurn und Taxis-poŝto, kiu estis prizorgita de Frankfurto denove. La dinastio Thurn und Taxis perdis sian monopolon sed estis grandamplekse perdokompensita. En Bavario ekzemple la anoj ricevis la iaman monaĥejon Sankta Emmeram, kiu iĝis la nova sidejo. Post la venko en la Aŭstria-Prusia Milito en 1867, Prusio devigis la cedon de la firmao al la prusa ŝtato kontraŭ kompensopago de 3 milionoj da taleroj.
Why Is Sex Fun?
Resumo
La verkisto traktas tiajn aspektojn de homa sekseco kiel kial ovulado ĉe virinoj ne estas reklamita malkaŝe (kaŝa ovulado); kial homoj seksumas private kaj ne publike kiel aliaj mamuloj; kaj kial la ovarioj estas U-formaj.
La libro estas dividita en 7 ĉapitrojn:
La besto kun la plej stranga seksa vivo
Diamond sugestas, ke homa sekseco estas unu el la plej unikaj inter ĉiuj mamuloj. Li prezentas la jenajn konsiderojn:
Batalo de la seksoj
Viraj kaj inaj reproduktaj interesoj plej ofte ne koincidas. Dum ambaŭ volas antaŭenigi la disvastiĝon de genoj, kiu venkas estas determinita de tri faktoroj:
Kial viroj ne mamnutras siajn bebojn
La aŭtoro sugestas, ke maskloj posedas preskaŭ ĉiujn fiziologiajn trajtojn necesajn por mamnutrado, sed ĝis nun evoluo ne postulis tion. Li ankaŭ sugestas ke tia ebleco povas iĝi ordinara en la estonteco.
Por kio estas viroj
Studante la sociojn de Nov-Gvineo kaj Aĉeo, la verkisto esploris la kontribuon de viroj al la prizorgado de infanoj. Ĝi povus esti protekto, sed plej ofte ĉi tiu protekto venas de aliaj viroj de malsama aŭ sama tribo. La dua opcio estas provizi manĝaĵon kaj vivrimedojn. Sed, kiel montris studoj de la menciitaj socioj, viroj averaĝe enportas malpli da kalorioj provante ĉasi grandajn bestojn ol virinoj simple elektante fruktojn kaj legomojn. La aŭtoro dividas virojn en du kategoriojn: "manĝigantoj", kiuj garantias alporti predon al la familio, kaj "fanfaronuloj", kiuj provas elspuri grandajn bestojn kaj, plejparte, revenas hejmen kun malplenaj manoj. Tial, estas multe pli bone por virino edziĝi kun "manĝiganto", kvankam "fanfaronuloj" ofte havas pli altan socian statuson.
Faru pli kun malpli (menopaŭzo)
Menopaŭzo ne havas sencon de evolua vidpunkto. Kial virino subite fariĝas malfekunda kaj tiam restas tia dum la plej granda parto de sia vivo? La aŭtoro sugestas, ke tio estas kompromiso. Virino preferas kreskigi siajn jam naskitajn infanojn, kaj ne riski naski alian en tiu aĝo. En tia momento ŝi povas ankaŭ prizorgi siajn nepojn. Krome, pli maljunaj homoj en tradiciaj socioj estas aprezitaj pro sia scio kaj saĝeco.
Kiel altiri partneron (sekundaraj seksaj trajtoj)
Iuj indikoj estas vere utilaj, kiel iuj muskoloj ĉe viroj kaj grandaj mamoj aŭ femuroj ĉe virinoj, dum kelkaj signifas nenion, kiel voĉtono, hararo, ktp. La aŭtoro sugestas, ke korpa graso en la korpo de virino koncentriĝas en mamoj kaj femuroj por signali al viroj ke ŝi havas bonan laktadkapablon kaj grandajn naskiĝkanalojn.
Recenzoj
La libro ricevis pozitivan recenzon de biologo Steve Jones en The New York Review of Books. Jones priskribis la libron kiel allogan kaj interesan. Tamen, li pridubis la klarigon de Diamond de kaŝa ovulado, trovante ĝin nekonvinka.
Antropologo Peter B. Gray kaj evolua biologo Justin R. Garcia asertis, ke la libro fariĝis unu el la plej vaste legataj libroj pri homa sekseco. Tamen ili konsideris ĝin "senforma, sed tro maldika en enhavo".
Barbery (Calvados)
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas barberigeois.
Belmonte de San José
Belmonte de San José [belMONte desanĥoSE], kaj en kataluna Bellmunt de Mesquí, estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz. La loknomo Belmonte de San José estas etimologie komprenebla kiel Bela Monto de Sankta Jozefo.
Geografio
Ĝi estas je 154 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 661 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la oriento de la komarko en kiu ĝi limas kun kvar aliaj municipoj inter kiuj Torrevelilla okcidente. Ĝi estas inter Fórnoles oriente kaj La Cañada de Verich okcidente; la triopo estas en la strio kie oni parolas la katalunan lingvon.
La municipa teritorio estas trapasata per parto de la nacia ŝoseo N-232, de la regiona ŝoseo A-1409 (Castelserás-Aguaviva) kaj de lokaj ŝoseoj. La orografio de la teritorio estas kruta, kun nombraj ravinoj kaj altaĵoj. La rivero Mezquín [mezKIN], alfluanto de Guadalope, ekfluas kaj trafluas tra la teritorio. La altitudo gamas inter 939 m sur montopinto sude de la teritorio kaj 500 m borde de la rivero Mezquín, en la norda pinto.