cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vortordo
Pozicio de adjektivoj
La gramatika akordo inter determinato kaj epiteto pligrandigas la liberecon de la vortordo, ekz‑e
<dl> <dd>Ne al glavo sangon soifanta</dd> <dd>Ĝi la homan tiras familion:</dd> <dd>Al la mond’ eterne militanta</dd> <dd>Ĝi promesas sanktan harmonion.</dd> </dl>
Alia trajto tipologia estas la pozicio de la epiteto antaŭ aŭ post la membro determinata. Se la lingvo ebligas ambaŭ poziciojn (kiel en la lingvoj franca, pola, Esperanto), tiam ili povas porti stilajn nuancojn. Ilia signifo varias, sed ofte oni preferas antaŭmeti epiteton mallongan kajaŭ okazan, kaj postmeti epiteton longan kajaŭ esencan, ekz‑e
Esperanto
Vidu Vortordo en Esperanto
Latino
Vidu Vortordo en Latino
Ruĝa beto
La ruĝa beto (latine: Beta vulgaris var. conditiva) (ordinara beto) estas dikradika nutrega ruĝa legomo. La ruĝa beto enhavas multajn nutraĵojn ĉefe vitaminon C. Ĝi estis unue kulturita en la 17-a jarcento en Eŭropo, kaj baldaŭ populariĝis.
Barĉo, speco de ukraina supo, estas farata el ruĝaj betoj.
Aliaj uzoj
La ruĝega pigmento en la ruĝa beto povas esti uzata kiel ruĝa manĝebla kolorigo.
Fernando Germani
Fernando Germani (* 5-a de aprilo 1906 en Romo; † 10-a de junio 1998 samloko) estis itala orgenisto, komponisto kaj orgenpedagogo.
Jam infanaĝe Germani evidentigis sian muzikan talenton. En la aĝo de kvar jaroj li publike ludis pianon kaj violonon, kaj kiel okjarulo li sekvis kompozicio-instruon ĉe Ottorino Respighi, kiu ankaŭ atentigis lin pri la orgeno. Dekkvinjara li estis vokita kiel orgenisto de la Augusteo-simfoniorkestro en Romo.
Oni konsideras Germani kiel elstaran interpretiston de la muziko de Johann Sebastian Bach. Eminentan gravecon ankaŭ havas la lernolibro pri orgenludado eldonita de Germani, en kiu estas surlistigitaj la principoj de la moderna tekniko ĉe la pedalludo. Lernantoj de Germani estas i.a. Helmuth Rilling, Hvalimira Bledšnajder, Ekkehard Schneck kaj Egidius Doll.
19585 Zachopkins
19585 Zachopkins estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zachary Harvey Hopkins, finalisto en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Mountain Ridge Junior High School de Highland (Utaho, Usono).
George Bidwell
Biografio
Filo de Arthur kaj Sybilia Onley. Lia plena antaŭnomo kaj nomo en momento de la naskiĝo estis: Schandos George Bidwell. Post frekvento al lernejoj, en 1922 komencis labori en la gazeto „Reading Standard”. Du jarojn poste forlasis la laboron translokiĝante al Barclay Bank, ankaŭ en Reading, kie laboris ĝis 1939.
Decembre 1939 volontule soldatiĝis. Post du jaroj jam estis kapitano. Post kampanjo en Afriko en 1943 li eklaboris en British Council, angla kultura institucio. Kiel ties direktoro li post la dua mondmilito en 1946 alvenis al Pollando.
En 1948 edziĝis al ĵurnalistino kaj tradukistino Anna Krystyna Wirszyłło akceptante polan civitanecon. Ili havis du infanojn. Ilia filino Anna Sybilla kiel sciencistino okupiĝas pri historio de Eŭropa Unio kaj Britio.
En la jaroj 1948-1956 gesinjoroj Bidwell loĝis en Varsovio, poste laŭvice en Radiówek (1956-1960), Przesieka ĉe la piedoj de Gigantmontaro (1961-1968), Nasławice apud Sobótka (1968-1972) kaj denove en Varsovio kaj Piastów (1972-1989).
Fort Oranje (Bonaire)
Fort Oranje estas malgranda fortikaĵo en la centro de Kralendijk, la ĉefurbo de la insulo Bonero. La fortikaĵo havas kvar kanonojn.
George Bidwell
Biografio
Multe da informoj pri lia vivo oni povas trovi en lia aŭtobiografio Ani chwili nudy (Sen tedo) (Eldonejo Śląsk, 1976).
Fort Oranje (Bonaire)
Historio
Fort Oranje estis konstruita en 1639 fare de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio. Ĝi estis uzata kiel defenda konstruaĵo ekde 1837. En 1932 oni alkonstruis al la fortikaĵo ŝtonan lumturon.
George Bidwell
Verkado
Bidwell specialiĝis aparte pri historio de Anglio kaj Britio. Liaj anglalingvaj verkoj estis tradukataj de la edzino, kiu mem tradukis Henry Fielding. En Pollando li estis tre populara.
Fort Oranje (Bonaire)
Historio
En la 20-a jarcento la konstruaĵo servis por diversaj celoj, en tiu nombro incendigardaj kaj policaj. Nun la fortikaĵo estas uzata kiel poŝtejo.
Fermio
Fermio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Fm kaj la atomnumeron 100. Ĝi estas rara tero kaj elemento en la aktinoida serio. Fermio estas posturania radioaktivega metala elemento kiu oni povas fari de bombardi plutonion per neŭtronoj. Ĝi estis nomita pro la fizikisto, Enrico Fermi.
Digora
La urbo estis fondita en jaro 1852 kiel vilaĝo, tiam ĝi nomiĝis Ĥristianovskoje (kion eblas traduki el la rusa kiel Kristana). En jaro ĝi havis 8,4 mil loĝantojn, en 1979 estis 10,5 mil.
Benaoj
La benaoj estas etno kun aparta lingvo en la regiono Iringa en sud-centra Tanzanio. En 2001 la nombro de benaoj estis taksita kiel 670.000 homoj aŭ ĝis 2 milionoj.
Benaoj praktikas tradician lokan religion, signifaj kvantoj estas islamanoj kaj katolikaj kristanoj.
Tradicia loĝejo de benaoj estas rektangula, kun plata tegmento, ŝirmita de argilo kaj havanta internan korton. Vilaĝoj kutime staras sur montetoj inter la riveraj valoj.
Viroj ofte portas blankajn vestojn, virinoj — la buntajn. Multaj benaoj preferas eŭropstilan veston.
Kuirarto uzas multe da legomoj kaj greno. Benaoj manĝas kaĉojn, supojn kun grenoj kaj legomoj, ankaŭ bananojn kaj aliajn fruktojn.
Tradicia familio estas partriarkia, patrolokita.
Pinnye
Pinnye [pinje] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron.
Situo
Pinnye situas ĉe la fervojo kaj ĉefvojo inter Győr kaj Sopron. Urboj Fertőszentmiklós troviĝas 10, Fertőd 12, Sopron 21, Kapuvár 24, Bük 27 km-ojn.
Historio
la plej frue la komunumo estis loĝata de la romianoj. La unua mencio devenis el 1324. En 1605 hajdukoj de Stefano Bocskai, en 1683 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1959 kolĥozo pri "Libereco" formiĝis. Vilaĝservoj estas migra poŝto, la infanĝardeno en Nagylózs, la lernejo en Pereszteg funkcias.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Serpa) de 1852, skulptaĵoj pri Sankta Triunuo kaj Johano Nepomuka.
(15377) 1997 KW
(15377) 1997 KW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Flago de Ukraina Soveta Socialisma Respubliko
La flago de la Ukraina Soveta Socialisma Respubliko estis adoptita la 10-an de marto 1919 por funkcii kiel la ŝtatsimbolo de la Ukraina SSR. Detaloj de la oficiala flago ŝanĝiĝis antaŭ la disrompo de Sovetunio en 1991, sed ĉio estis bazita sur la ruĝa flago de la bolŝevika revolucio.
La unua flago estis ruĝa kun la oraj cirilaj У.С.С.Р. (akronimo por Ukrajinskaja Socialistiĉeskaja Soveckaja Respublika) en la rusa lingvo. En la 1930-aj jaroj, orolimo estis aldonita. En 1937, nova flago estis adoptita, kun malgranda ora rikoltilo kaj martelo aldonita super la cirilaj literoj У.Р.С.Р (URSR, por Ukrajins'ka Radjans'ka Socialistjĉna Respublika) en la ukraina lingvo.
Sovetunio kaj du el ĝiaj respublikoj (Ukraina SSR kaj Belorusa SSR) estis membroj de la Unuiĝintaj Nacioj (UN). Ĉar iliaj flagoj estis ruĝaj kun nur malgrandaj markadoj en supra maldekstraflanka angulo, la UN postulis ŝanĝi la flagojn en 1949. Por obei, la surskribo estis faligita kaj blua strio (⅓ de larĝo) estis aldonita. Ĝi estis adoptita kiel la oficiala flago de la Ukraina SSR la 21-an de novembro 1949. La aliaj respublikoj de Sovetunio baldaŭ sekvis la eblemon kaj personigis la malsupran trionon de iliaj flagoj.
2498 Tsesevich
2498 Tsesevich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetan astronomon Vladimir Platonoviĉ Ceseviĉ (cirile Владимир Платонович Цесевич, 1907 — 1983).
Arcelia
Arcelia estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Arcelia. Arcelia apartenas al la regiono Tierra Caliente ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas ok aliaj komunumoj. Al Arcelia apartenas entute 139 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12007.
Karakterbaritono
Kiel karakterbaritono oni nomas specon de baritono. La karakterbaritono estas grava kaj volumena, en tio komparebla al la herobaritono, tamen voĉe pli malmola, "metaleca" kaj drama talentita, kiu markas lin iom kiel tipa voĉo de la karakterfako. Subspecoj kiel kavalirbaritono, drama baritono aŭ (pli malofte) baritonbufo estas kunigataj en tiu voĉfako.
Arcelia
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 31401 loĝantojn. El tiuj estis 15111 viroj kaj 16290 virinoj. La komunumo havas surfacon de 725,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 400 metroj super la marnivelo.
Karakterbaritono
Karakterbaritono krome estas nomo por voĉfako, en kiu estas kunigitaj la rilataj opero- kaj oratoriopartioj. Ekzemploj por tiu estas
Arcelia
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1200 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 28572 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 448 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,57 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
19597 de la loĝantoj de Arcelia en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3951 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 20,16 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 23,2 % (2420 el 10431 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 16,7 (1531 el 9166 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 28572 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 24821 apartenis al la katolika religio. 3751 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ďurková
Ďurková, hungare Györkvágása [djorkvAgAŝa], rutene Дюркова [djurkova] estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ďurková situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Sabinov-Stará Ľubovňa. La lasta urbo troviĝas je 25 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1427 laŭ tiama hungara ortografio "Gevrkuagasa". En 1600 oni komputis tie 9 domojn. La loĝantoj estis precipe rutenoj. En 1787 22, en 1828 21 domoj estis tie. Ekde 1873 trajno trafikas. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Györkvágása 380 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Héthárs, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la partizanoj eksplodis la fervojan ponton. En 2001 vivis en Ďurková 279 homoj, (268 slovakoj).
NGC 2686B
NGC 2686B (aliaj indikoj — NGC 2686-2, MCG 8-16-37, VV 765, PGC 25025) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Japonvar
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Linio 16 de la metroo de Parizo
Estonta Linio 16 de la metroo de Parizo de Grand Paris Express
Barry White
Barry WHITE (n. la 12-an de septembro 1944 en Galveston, Teksaso, m. la 4-an de julio 2003 en Losanĝeleso, Kalifornio) estis usona kantisto kaj produktoro.
Kvankam lia kariero havis sian kulminon en la 1970-aj jaroj, li reelvokis la atenton, kiam en la usona televida serio Ally McBeal pluraj kantoj de li uziĝis dum kelkaj scenoj.
Dum la lastaj jaroj tamen sanecaj problemoj turmentis lin: Li devis submetiĝi al dializo kaj atendis renotransplanton. En majo 2003 li havis apopleksion. La 4-an de julio 2003 li mortis de rena malfunkcio en Losanĝelesa hospitalo.
I'm Gonna Love You Just a Little More Baby (1973), Never, Never Gonna Give You Up (1973), Can't Get Enough of Your Love, Babe (1974), You're the First, the Last, My Everything (1974), What Am I Gonna Do With You (1975), Let the Music Play (1976), Your Sweetness is My Weakness (1978), Change (1982), Sho' You Right (1987), kaj Practice What You Preach (1994).
Santa Cruz Zenzontepec
Santa Cruz Zenzontepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Cruz Zenzontepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 386.
Geografio
Santa Cruz Zenzontepec apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16773 loĝantojn. El tiuj estis 8167 viroj kaj 8606 virinoj. La komunumo havas surfacon de 361,06 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 950 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8042 indiĝenoj. El tiuj 6204 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6204 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Louise Vertongen-Xhayet
Louise VERTONGEN-XHAYET (naskiĝis en 1910, mortis la 5-an de septembro 1990 en Eupen, Belgio) estis multjara delegito de UEA, sperta instruisto kaj organizanto de la loka Esperanto-movado.
Bibliografio
Vertongen-Khayet, Louise 1976 : Kastelo Stockem, Eupen, 15 paĝoj
Bazaj reguloj de ŝako
La pecoj de ŝako estas:
La pecoj escepte de la peono nomiĝas oficiroj. Ili kaptas sammaniere kiel ili moviĝas. La "longdistancaj" pecoj (t.e. damo, turo kaj kuriero) povas moviĝi laŭ siaj permesitaj direktoj en nombro de fakoj, kiun ili deziras, ĝis ĉeesto de alia peco, aŭ rando de la tabulo. Se la obstaklo estas malsamkolora peco, ili eĉ povas kapti ĝin, okupante ĝian fakon. Escepte de la ĉevalo pecoj devas halti antaŭ samkoloraj pecoj kaj ĉe alikoloraj pecoj (prenante ilin).
Specialaj reguloj:
Kinga Ágnes Daradics
DARADICS Kinga Ágnes [daradiĉ] estas rumania hungara ekonomino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc en 1981.
Kariero
Kinga Daradics en 2003 akiris diplomon pri ekonomiko en UBB de Kluĵo, poste en Universitato Sheffield diplomon pri Executive MBA. Ŝi estis dungita 2003 ĉe Grupo Mol de Rumanio en Kluĵo, poste de 1-a de majo 2011 ŝi fariĝis ties afergvidanta prezidantino.
Bondejoj
La Bondejoj estas etno kun aparta lingvo vivanta en la montaro Usambara en la regiono Tanga en nordorienta Tanzanio. En 1987 la bondejoj estis taksitaj 80.000 homoj.
34130 Isabellaivy
34130 Isabellaivy estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Isabella Ivy Bowland, plej bona en ŝia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Fairview High School de Boulder (Koloradio, Usono).
(15393) 1997 TR24
(15393) 1997 TR24 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Prüm (rivero)
La Prüm estas 85 km longa rivero en la germana mezmontaro Ejfelo en la federacia labdo Rejnlando-Palatinato. Ĝi fontas en la nordorienta parto de la neĝa Ejfelo inter Ormont kaj Reuth en alteco de 600 m s.m. La rivero famas pro la kataraktoj inter Prümzurlay kaj Irrel (akvofaloj de Prüm kaj . Irrel).
Apud Biersdorf am See la rivereto trafluas la baraĵlagon Stausee Bitburg. En Holsthum enfluas la rivereto Enz kaj en Irrel la rivereto Nims en la Prüm. Post kelkaj kilometroj en Minden la rivereto Prüm enfuas la riveron Sauer, la plej granda maldekstra flankrivero de la Mozelo.
Cikó
Bazaj informoj
Cikó estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Bonyhád.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo el Bonyhád, laŭ fervojo Baja-Dombóvár. Bonyhád troviĝas 6, Szekszárd 19 km-ojn for.
Historio
Proksime dum la mezepoko estis urbeto nomata Széplak (sEplak). La vilaĝo dum la turkoj senhomiĝis, poste germanoj refondis ĝin. En 1939 tie fondiĝis Volksbund, kiu estis faŝismema organizaĵo de la germanoj. Post la 2-a mondmilito la germanoj parte estis deportitaj al Germanio, parte ili devis fari sklavlaboron. Fine alvenis rifuĝintaj hungaroj.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Csikóstőttős
Csikóstőttős (ĉikOŝtOtoŝ) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Dombóvár.
Situo
Csikóstőttős situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Baja-Dombóvár. La lasta troviĝas voje 8, fervoje 4 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1510 en formo Tutus. En la 18-a jarcento germanoj kreskigis la loĝantojn. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito.
Oszkár Szimán
Oszkár Szimán [oskAr simAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szimán Oszkár estis hungara kemiisto, astronomo, profesoro.
Oszkár Szimán naskiĝis en 1923 en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
(19586) 1999 NA10
(19586) 1999 NA10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Divnogorsk
Divnogorsk (Дивногорск) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04409.
La urbo estis fondita en jaro 1957.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
La interurba telefona kodo estas 39144, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas en oriento de Sajana montaro, sur dekstra bordo de rivero Jenisej (Енисей).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 30.1 mil loĝantojn.
Letero de 59
Letero de 59 (konata ankaŭ kiel Memorialo de 59) – subskribata en la jaroj 1975/1976 malferma letero de 66 (komence de 59, tial la nomo) polaj intelektuloj, kies subskribintoj protestis kontraŭ ŝanĝoj en Konstitucio de Pola Popola Respubliko, precipe kontraŭ alskribo al ĝi de gvida rolo de Pola Unuiĝinta Laborista Partio kaj de eterna alianco kun Sovetunio.
Seksa duformismo
Seksa duformismo estas la sistema diferenco en formo inter individuoj de diferenca sekso en la sama specio. Ekzemploj inkludas grandon, koloron, kaj esto aŭ malesto de partoj de la korpo ĉefe uzitaj en pariĝadaj montroceremonioj aŭ luktoj, kiel ornamaj plumoj, kornoj aŭ kaninoj.
Letero de 59
Fono
La 1-an de aŭgusto 1975 oni subskribis Helsinkan Interkonsenton, en kiu ĉiuj membro-ŝtatoj, en tio Pollando, devigis sin i.a. respekti homajn rajtojn.
Seksa duformismo
Dimorfismo estas pli teknika termo (komuna al aliaj lingvoj) kaj devenas el la grekaj vortoj, di signife du kaj morph signife formo. Tiele, seksa dimorfismo ĉefe aludas al du formoj de sekso, masklo kaj ino. "Duformismo" estas la esperanta formo de "Dimorfismo".
Letero de 59
Fono
Septembre 1975 aperis tamen "Tezoj por la 7-a Kunsido de PULP", en kiu oni anoncis ŝanĝojn de kelkaj artikoloj de la Konstitucio de Pola Popola Respubliko: La du faktoj estis senpera kaŭzo skribi protestan leteron direktitan al regopovoj de Pola Popola Respubliko.
Kuklando
Kuklando estas fantazia aŭ fikcia loko, kie ĉiaj mirindaĵoj povas okazi, por bono kaj malbono de ĝiaj loĝantoj. Oni diras, ke tie oni manĝas delikataĵojn kaj trinkas fajnajn trinkaĵojn kaj amoras laŭvole, unuvorte, en Kuklando, oni feliĉas, envere konas la feliĉon. Oni ankaŭ diras, ke en tiu lando oni ne laboras, ĉar ne necesas. Kaj iuj el ni, tre konvenciaj, diras, ke ili estas "mallaboremaj". Nu, oni ne scias, por bono kaj malbono en Kuklando oni feliĉas kaj faras kion ajn oni volas, kaj tio ja gravas. Kiu povus diri tion en niaj landoj? Eble neniu.
Letero de 59
Enhavo
La enhavo postulis antaŭ ĉio garantion de jenaj civitanaj liberecoj:
Kuklando
Rilataj tradicioj
La deveno de ideo pri Kuklando estas obskura. Ŝajne estas similaj ideoj en multaj kulturoj. En la dua libro de la Biblio (Eliro, 3,8) oni parolas pri «lando, kie fluas lakto kaj mielo», eble tiu citaĵo influis konceptoj pri Kuklando. En Brazilo, tupioj parolis pri "Lando Senmalbonoj" kaj dum Ribelo en Canudos, ĝia estro, Antonio Conselheiro promesis landon, kie la montetoj estis el kuskuso kaj la riveroj el lakto.
Seksa duformismo
Ekzemploj
En multaj specioj, inkludante plej parton de mamuloj, la masklo estas pli granda ol la ino. En aliaj, kiel ĉe plej parto de insektoj, araneoj, birdoj, reptilioj kaj amfibioj, multaj fiŝoj, kaj kelkaj mamuloj kiel ĉe kelkaj specioj de hieno, la ino estas pli granda ol la masklo. Aliaj seksospecifaj diferencoj inkludas diferencojn en koloro (seksa dikromatismo), esto aŭ malesto de specifa parto de la korpo kiel kornoj, kaninoj aŭ montroceremoniaj plumoj; grando de la okuloj (ĉe kelkaj insektoj); posedo de pikiloj (kelkaj tipoj de Himenopteroj), kaj diferencaj antaŭdisponoj por specifa kutimaro (agresemo, idozorgo, ktp).
Letero de 59
Subskribintoj
La leteron subskribis i.a.: Solidarecan deklaron subskribis januare 1976 78 polaj intelektuloj kaj elmigrintaj aktivuloj. Inter ili estis:
Kuklando
Rilataj tradicioj
Alia fonto de tiu ideo eble estas legenda insulo Hi-Brasil de germanaj popoloj aŭ la ĝardeno de Hisperidoj de la grekaj.
Seksa duformismo
Ekzemploj
Inter vertebruloj, seksa dimorfismo estas partikulare videbla ĉe anasoj, kaj plej parto de kokoformaj birdoj eble plej rimarkinde ĉe pavoj. Multaj fazanoj estas rimarkinde pli grandaj ol la inoj kaj posedas brilan plumaron; inoj estas plej ofte pli helbrunaj sendepende de la propra specio. Ĉe multaj predantoj, birdinoj estas pli grandaj ol maskloj, ofte konsiderinde. Tio ŝajnas malpliigi la konkurencon inter membroj de la paro, ĉar ili havas diferencajn preferindajn predograndojn. Kelkaj kazoj de seksa dimorfismo en birdoj estas tiom frapaj ke maskloj kaj ino de la sama specio estis originale konsideritaj membroj de tute diferencaj specioj, kiel ĉe la Eklekta papago (Eclectus roratus), kie la masklo estas ĉefe verda kun oranĝa beko kaj la ino skarlata kaj tre blua kun nigra beko.
Kuklando
Rilataj tradicioj
Ĉi tiu lando havas aliajn nomojn laŭ la malsamaj lingvoj de la mondo. Tiel, per kelkaj ekzemploj: en la franca oni diras "Pays de Cocagne" kaj en la angla samdevene "Land of Cockaigne", en la germana "Schlaraffenland", en la itala "Paese di Cuccagna", en la hispana "Jauja" kaj en la kataluna samdevene "Xauxa"; ambaŭ treeble originas en perua urbo samnoma "Ĥauĥa". Oni ne devas forgesi, ke la peruaj urboj renomis pro ilia riĉeco kaj trezorabundoj, do pro ilia supoza feliĉo, ili estis bela fonto de legendoj.
Literature, multaj utopioj estis influitaj de simila ideo, fama estas Ksanaduo. En Brazilo, poetoj faris Parsagadon modelo de plena feliĉo sur la tero.
Seksa duformismo
Ekzemploj
La Huiao (Heteralocha acutirostris), novzelanda birdospecio (nuntempe formortinta), estis alia mirinda ekzemplo de seksa dimorfismo. La beko de la masklo estis mallonga, akrapinta kaj fortika, dum tiu de la ino estis longa, maldika kaj kurba. Tiu beka dimorfismo permesis la membrojn de la paro ne konkurenci por la sama manĝotipo, kun maskloj rompantaj putrintajn branĉojn por serĉi manĝaĵojn, dum la inoj serĉis larvojn en pli freŝa ligno.
Kelkaj kazoj de seksa dimorfismo havas klaran utilecon krom la allogo por pariĝado, kiel ĉe la Blua gnuo (kaj multaj aliaj parhufuloj). La kornoj de la masklo estas multe pli grandaj, permesante lin engaĝiĝi en lukto pli efike kiam li konkurencas kun aliaj virgnuoj.
Grava ekzemplo de seksa dimorfismo troviĝas en la genro Osedax (Osedakso) de vermoj Poliĥetoj, kiuj vivas en balenkadavroj. La inoj manĝas la ostojn de la mortinta baleno, sed la maskloj vivas ene de inoj kaj disvolvigas sian larvan staton nu por produkti grandajn kvantojn de spermo. Ĉe anelidoj Bonellia viridis, la ekspono al inaj plenkreskuloj kaŭzas ke la trafitaj larvoj disvolviĝas al maldikaj, duonparazitaj maskloj kiuj estas englutitaj kaj vivas parazite ene de la generila sako de la ino. Ankaŭ la argonaŭtoj havas masklojn kiuj estas etaj kompare kun inoj. En la parazitaj ciripedoj de la genro Sacculina, la maskloj estas etaj, liberaj animaloj, dum la inoj ekzistas nur kiel retecaj histoj ene de siaj gastigantoj. En plej parto de la insektoj koĉoj, la inoj estas tre modifitaj (senokulaj kaj senflugilaj, kun senfunkciaj apendicoj kaj malpliigita segmentado), ligitaj porĉiame al la gastiganta planto, dum maskloj estas ordinaraj, sed fajnaj insektoj, pli etaj kaj kunflugiloj.
Dukromatismo aŭ dikromatismo
Ĉe kelkaj birdoj (plej parto el kiuj estas vadbirdoj kiel la falaropoj kaj la pentrita galinago), inoj havas pli brilajn kolorojn ol maskloj. Ĉar tio estas la malo de la kutima seksa dikromatismo, ĝi nomiĝas inversa seksa dimorfismo.
Psikologia kaj kutimara diferenco
Diferencoj kaŭzitaj de seksaj steroidoj en plenkreskaj reproduktuloj kaj alia kutimaro estis demonstritaj eksperimente en multaj animaloj. En kelkaj mamuloj, la reprodukta kutimaro de seksodimorfaj plenkreskuloj (ekz., pariĝado aŭ lordozizo) povas esti ŝanĝita al tiu de alia sekso per kromigo aŭ depreno de androgenoj en feta vivo de frua infanaĝo, eĉ se la plenkreskaj niveloj estas normalaj.
Seksa duformismo en homoj
Seksa duformismo en homoj estas polemika temo, kaj aparte tia kiam rilate al mensa povo kaj psikologa genro. Evidentaj diferencoj inter viroj kaj virinoj inkluzivas ĉiujn trajtojn rilatajn al reprodukta rolo, notinde la endokrinajn (hormonajn) sistemojn kaj iliajn filiologiajn kaj kondutajn efikojn. Tiaj nepridisputataj ekzemploj de seksa duformismo inkluzivas diferencojn je la gonadoj, internaj kaj la eksteraj seksorganoj, mamoj, muskolmaso, kaj la korphararo.
Ekstere la plej sekse duformaj partoj de la korpo estas la brusto, la suba duono de la vizaĝo, kaj la tuta areo inter la talio kaj la genuoj.
La baza metabolo estas ĉirkaŭ 6-procente pli rapidas en adoleskantaj knaboj ol knabinoj kaj pliiĝas al ĉirkaŭ 10-procente plia rapideco post pubereco. Virinoj emas grasigi pli multan manĝaĵon, kaj kontraste viroj ŝanĝas pli multan al muskolaro kaj finuzeblaj ĉirkaŭatendantaj rezervoj de energio. En la supra korpoparto, mezvirinoj estas proksimume 52-procente tiom forta kiom la mezviro, kaj en la suba korpoparto ĉirkaŭ 66-procente tiom forta. Viroj emas havi pli densajn, fortikajn ostojn, tendenojn kaj ligamentojn. Tio ebligas al ili pli fortecpostulantan korpolaboradon.
Viroj disipas varmecon pli rapide ol virinoj per siaj ŝvitglandoj. La tavolo de subhaŭta graso estas en virinoj pli izola kontraŭ malvarmo, pli absorbanta ekstervarmon kaj malpli retenanta metabolvarmon. Seksaj diferencoj en eltena vetkurado estas malpli signifaj ol en sprinta vetkurado.
Viroj normale havas pli grandajn traĥeojn kaj forkiĝantajn bronkojn, kaj ĉirkaŭ 30-procente pli grandan pulmovolumenon per korpa maso. Ili havas pli grandajn korojn, 10-procente pli multajn eritrocitojn per volumeno da sango, pli multan hemoglobinon, kaj pro tio pli grandan kapaciton de oksigenportado.
Handikapa principo
La handikapa principo estas la proponita evoluiga faktoro kiu havigas al maskloj de kelkaj specioj trajtojn kiuj ŝajnas lokigi ties organismon je malavantaĝo.
Ekzemple, la brila kolorado de maskloj de ĉasbirdoj faras ilin tre videblaj celoj por predantoj, dum la pli grizaj inoj estas pli bone kamuflitaj. Aliaj ekzemploj estas la Paradizeedoj kaj la Menuredoj, kies maskloj havas tiom grandajn plumojn ke ili malhelpas ties flugkapablon. Ankaŭ akra odoro, laŭta kriado kaj kantado povas allogi predantojn.
La sugestita respondo al tiu ŝajna paradokso estas ke, je biologia nivelo, la reprodukta sukceso de organismo estas ofte pli grava ol ties vivdaŭro. Tio estas ĉefe videbla ĉe la ĉasbirdoj: masklo de komuna fazano en naturo ofte vivas ne pli ol 10 monatoj, dum inoj vivas duoble. Tamen, la kapablo reprodukti de fazano dependas ne de kiom li vivas, sed de la fakto ĉu inoj elektos lin kiel partneron.
Brilkolora plumaro verŝajne demonstras al ino, ke li estas reproduktokapabla en evolua senco – tio estas, li kapablas transvivi spite la malavantaĝojn kaj povas esti bona elektaĵo kiel patro de ŝiaj idoj (ĉefe de ŝiaj idinoj, kiuj heredos liajn "kapablajn" genojn, sed ne estos malhelpitaj de maskla plumaro). Tiu klarigo estis unuafoje proponita de Amotz Zahavi.
La disvolvigo de tiaj karakteroj povus ne tuj esti klarigitaj laŭ terminoj de simpla natura selektado. En 1871 Charles Darwin antaŭenigis la teorion de la seksa selektado, kiu rilatas seksan dimorfismon kun seksa selektado.
Poligamio
Komparo de seksa dimorfismo en birdoj kaj ties pariĝada kutimaro montras, ke la tempo dediĉita al serĉado de taŭga partnero, markigo de teritorioj kaj pariĝado rilatas la idozorgadon. Ĉe birdoj kaj ĝenerale, oni povas aserti, ke ju pli forta estas la dimorfismo en preciza specio, des pli oni estas poligama kaj des malpli oni kunhavas la respondecon pri la idozorgo inter ambaŭ seksoj. Tiu teorio estis disvolvigita en la teorio de la gepatra investado de R. L. Trivers. Ĝi aplikiĝas en ekologion.
16861 Lipovetsky
16861 Lipovetsky estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde sia privata Observatorio Goodricke-Pigott, en Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Valentin Aleksandroviĉ Lipovetskij, (cirile Валентин Александрович Липовецкий, 1945–1996) elstara esploristo ĉe la Speciala Astrofizika Observatorio de Zelenĉukskaja. Li estris grupon de studo pri la bluaj kompaktaj, estis fakulo pri la aktivaj galaksia nukleoj kaj partoprenis al la produkto de la "Unua Enketo de Bjurakan".
Universitato de Königsberg
La Albertus-Universitato / Albertina-Universitato (en la germana: Albertus-Universität Königsberg) estis la universitato de Königsberg / Kenigsbergo en Orienta Prusio.
Castelnuovo Bozzente
Castelnuovo Bozzente estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Universitato de Königsberg
Historio
Ĝi estis fondita en 1544 kiel dua protestanta altlernejo (post la Universitato de Marburgo) fare de la Duko Alberto de Prusio, kaj estis komune konata kiel Albertina. Georg Schüler (1508-1560) estis filologo, laŭrokronita poeto, diplomato, teologo, latinisto, rektoro kaj kunfondinto de la Universitato de Königsberg, lernanto de Philipp Melanchthon (1497-1560), al kies filino li edziĝis. Alia kunfondinto de la Albertina Universitato kaj la unua profesoro de la lingvoj greka kaj hebrea estis la polo Abraham Kulwieć (1509-1546), dua polo, Stanisław Rafajłowicz, estis profesoro pri teologio, sed ĉar li ne konis la germanan, li lekciis en la latina.
Dum tuta historio de la universitato la plej longe plenumis la postenon de la rektoro Celestyn Myślenta (1588-1653), pola luterana teologo, orientalisto, kiu dum 24 jaroj estis rektoro de la Albertina Universitato en Kenigsbergo.
Post la Dua Mondmilito, la urbo de Königsberg estis cedita al la Sovetunio laŭ la Potsdama Interkonsento de 1945, kaj ricevis novan nomon Kaliningrado. La Albertina estis fermita kaj la restinta germana loĝantaro elpelita. Poste la konstruaĵoj de la universitato kune kun la urba kastelo, la preĝejoj, muzeoj, aliaj historiaj domoj kaj entute ĉiuj konstruaĵoj de la urbo kun escepto pri la ruino de la katedralo estis komplete neniigitaj ĝis la lasta briko - la ŝtonoj grandparte uziĝis kiel materialo por la rekonstruo de la urbo Leningrado. Ekde la jaro 2005 la Balta Federacia Universitato je la nomo de Immanuel Kant (Балтийский федеральный университет имени Иммануила Канта) en Kaliningrado plendas reteni la tradiciojn de Albertina.
Matsushita
Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. (japane: 松下電器産業株式会社, Hepburn-Transskribo: Matsushita Denki Sangyō Kabushiki-gaisha; [macuŝita denki sangjō kabuŝiki gaiŝa]) estas granda japana kompanio. Ĝiaj ĉefaj produktoj estas hejmaj elektronikaĵoj, ĉefe komerciigitaj de la varomarkoj Panasonic, National kaj Technics. Ĝia ĉefa sidejo troviĝas en Kadoma, la Osaka Prefektujo, Japanio. La iniciatinto de la kompanio estas Kōnosuke Matsushita.
Je la 10-a de januaro 2008, Matsushita publikigis ke la kompania nomo Matsushita ŝanĝiĝos al Panasonic je 1-a de oktobro 2008, kaj ĉiuj produktoj iam vendataj sub la nomo Matsushita, National kaj Technics portos la nomon Panasonic ĝis fino de 2009.
Castelnuovo Bozzente
Najbaras la komunumoj Appiano Gentile, Beregazzo con Figliaro, Binago, Tradate (VA) kaj Venegono Inferiore (VA).
Johann Gottfried Schnabel
Johann Gottfried SCHNABEL [johan gotfrit ŝnabl] (naskiĝis la 7-an de novembro, 1692 en Sandersdorf apud Bitterfeld, mortis iam inter 1751 kaj 1758) estis germana verkisto.
El lia verkaro plej famas la romano Wunderliche Fata einiger See-Fahrer…, kiu uzas la motivon de ŝiprompiĝo ligite kun socia utopio. Ĝi aperis en kvar volumoj inter la jaroj 1731 kaj 1743, kaj en la jaro 1828 aperis noveldono prilaborita de Ludwig Tieck, sub la titolo Die Insel Felsenburg.
Eysins
Eysins estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1316 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Castelseprio
Castelseprio estas komunumo de Italio.
Eysins
Geografio
La komunumo Eysins situas sur la ebenaĵo norde de la rivero Boiron de Nyon inter la Lago de Ĝenevo kaj la suda flanko de la Ĵurasa Montaro. La komunumo konsistas el la vilaĝo Eysins kaj la vilaĝeto Petit Eysins.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,38 km², de kiuj 7,1% estas kovritaj de arbaro, 71,0% servas por agrikulturo kaj 20,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Eysins limas en nordo al Signy-Avenex, en oriento al Nyon, en sudo al Crans-près-Céligny, en sudokcidento al Arnex-sur-Nyon, kaj en okcidento al Borex.
Trafiko
Tra Eysins pasas la kantona ĉefvojo n-ro 122 de Nyon al Divonne-les-Bains en Francio, kaj la svisa aŭtovojo A1, kies alveturejo Nyon situas proksimume 1 kilometron nordoriente de la komunumo. Pere de la poŝtaŭtolinio de Nyon la Coppet la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto. De 1905 ĝis 1962 Eysins disponis pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Nyon al Divonne-les-Bains. Nuntempe ekzistas ankoraŭ la linio de Eysins al Nyon, kiu tamen estas uzata nur por malregula vartransporto.
15-a de septembro
La 15-a de septembro estas la 258-a tago de la jaro (la 259-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 107 tagoj restas.
Je la 15-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 15-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
(17323) 3284 T-1
(17323) 3284 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Maxfield Parrish
Maxfield Parrish (25a de julio 1870 – 30a de marto 1966) estis usona pentristo kaj ilustristo aktiva en la unua duono de la 20a jarcento. Li estis konata pro sia distingaj saturataj kolornuancoj kaj idealigita novklasika imagaro.
Bronisław Piłsudski
Bronisław Piotr Piłsudski (naskiĝis la 2-an de novembro [la 21-an de oktobro laŭ julia kalendaro] 1866 en Zułów, Litovio, mortis la 17-an de majo 1918 en Parizo) – pola deportito, etnografiisto, okupiĝanta pri popoloj kaj kulturoj de Fora Oriento, ĉefe pri la popolo de Ajnuoj, kiujn observis sur la insulo Saĥaleno kaj poste sur Hokajdo. Ĝis hodiaŭ Piłsudski estas konsiderata unu el la plej gravaj esploristoj de tieaj terenoj. Li estis frato de Józef Piłsudski, Adam Piłsudski, Jan Piłsudski kaj Kazimierz Piłsudski.
Araçás
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Alagoinhas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Audrey Childs-Mee
Audrey CHILDS-MEE (naskiĝis en 1926, mortis la 16-an de majo 1990 en Kibworth, Leicester, Anglio) estis unu el la plej amataj kaj influaj pedagogoj de la Esperanto-movado.
Biografio
Jam talenta lingvoinstruisto, Audrey C. E. Childs-Mee eklernis Esperanton en 1962 kaj rapide entuziasmiĝis. Post deko da jaroj, en 1973, ŝi translokiĝis kun sia edzo Lawrence Mee al Roterdamo por posteniĝi en la Centra Oficejo de UEA. Dum pluraj jaroj ŝi redaktis la Jarlibron kaj valore kontribuis al la funkciado de la oficejo. Poste ŝi daŭre loĝis en Roterdamo kaj ofte venis por volontule labori. La instruado de Esperanto okupis pli kaj pli centran lokon en ŝia vivo. La Ĉe-metodon ŝi revivigis kaj adaptis al modernaj kondiĉoj, verkante gravan metodologion (La baza kurso en Esperanto, 1978) kaj la furore sukcesan Saluton! Esperanto aŭtodidakte (1983), kies kvin eldonoj jam ludas signifan normdonan rolon tra la mondo. En siaj seminarioj por Ĉe-instruistoj, organizitaj kun Internacia Esperanto-Instituto, ŝi insistis pri plej altaj lingvo- kaj instru-niveloj. En la lastaj jaroj ŝi ofte vojaĝis, i.a. al Aŭstralio, Pollando, Usono, Francio kaj Bulgario, transdonante sian entuziasmon kaj fakan scion. En 1988 ŝi estis elektita kiel ĝenerala sekretario de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI).
De la ekesto de la internacia magazino Monato ĝis nur iom antaŭ ŝia morto, Audrey Childs-Mee estis la precipa revizianto de la revuo.
Inter ŝiaj multaj interesoj troviĝis dum pluraj jaroj Espermenso, movada branĉo de la asocio por altinteligentuloj. Ŝi okupiĝis ankaŭ pri infana literaturo, aŭtorante La geknaboj de Greziljono (1981) kaj verkante recenzojn por diversaj revuoj. Ankoraŭ neeldonita estas ŝia traduko de aŭstralia klasikaĵo, La magia pudingo.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1982-05-18 Childs-Mee.jpeg|Letero de Audrey Childs-Mee al Paul Peeraerts </Gallery>
Jupiteraj ringoj
La planedo Jupitero havas sistemon de ringoj, konata kiel la ringoj de Jupitero aŭ la Jupitera ringsistemo.
Ĝi estis la tria ringsistemo malkovrita en la sunsistemo, post tiuj de Saturno kaj Urano. Ĝi estis unue observita en 1979 per la Voyager 1 kosmosondilo kaj plue studata en la 1990aj jaroj de la Galileo-sondilo. Poste ĝi estis observita de la kosmoteleskopo Hubble kaj de surtere por la pasinta 25 jaroj. Nur la plej grandaj haveblaj tero-bazitaj teleskopoj kapablas observi la ringojn.
La Jupitera ringsistemo estas tre malforta kaj konsistas plejparte el polvo. Eblas distingi kvar ĉefajn partojn: La du lastaj estas larĝaj, dikaj kaj malbrilaj eksteraj ringoj, kiuj konsistas el materialo de la du lunoj laŭ kiuj ili estas nomataj: Amalteo kaj Tebo. Ilia nomo devenas de la angla gossamer = fajna, delikata.
Villanueva de Ávila
Villanueva de Ávila [biljaNŬEba deAbila] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Villanueva de Ávila estas komprenebla etimologie kiel Nova Urbeto de Avilo.
Jupiteraj ringoj
Klarigi la devenon de la ringoj estis tasko de la Galileo-misio. La fajna polvo plej verŝajne devenas de la malgrandaj rokecaj lunetoj de Jupitero. La lunoj estas daŭre alfrapataj de malgrandaj meteoritoj. Pro la malgranda gravito la alfrape suprenĵetita materialo ne refalas al la lunetoj, sed ekiras en orbiton ĉirkaŭ jupitero, kaj tiel daŭre "replenigas" la ringojn.
Villanueva de Ávila
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el la 1990-aj jaroj (je ties sependigo de Navatalgordo) pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 44 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Jupiteraj ringoj
La ĉefa ringo kaj la haloa ringoj konsistas el polvo elĵetita de la lunoj Metiso, Adrasteo kaj aliaj, ĝis nun ne konataj korpoj rezulte de rapidegaj alfrapoj. Altrezoluciaj bildoj akiritaj en februaro kaj marto 2007 de Novaj Horizontoj sondilo rivelis riĉan fajnan strukturon en la ĉefa ringo.
Villanueva de Ávila
Geografio
Ĝi limas kun Navalosa, Navatalgordo, Burgohondo, Navarrevisca kaj Mijares.
Jupiteraj ringoj
En videbla kaj proksima-transruĝa lumo, la ringoj havas ruĝetan koloron, krom la haloa ringo, kiu estas blua aŭ neŭtralkolora.[3] La grandeco de la polveroj en la ringoj varias, sed plejparte la partikloj mezuras diametre ĉ. 30 μm en ĉiuj ringoj krom en la haloo, kie dominas submikrometra polvo.
Villanueva de Ávila
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Jupiteraj ringoj
La totala maso de la ringa sistemo estas nebone konata, verŝajne inter 10¹¹ ĝis 10¹⁶ kg (do, nur miliardono aŭ malpli de la termaso). Ankaŭ la aĝo de la ringa sistemo ne estas konata, sed eble ĝi ekzistis ekde la formado de Jupitero.
Tibagi
Tibaĵio aŭ Tibagi (portugale) estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kies urbo estas fondita en la 27-a de marto 1872 kaj distancas 200 km de la ĉefurbo Kuritibo. Pro la prospektorado, la urbo estas konita kiel "la urbo de la diamantoj", ĉar la granda riĉeco ke venis de la Rivero Tibaĵio. La loĝantaro tibaĵiana taksis 20.607 enloĝantinoj, laŭ taksoj de IBGE en 2020.
Jupiteraj ringoj
Eksteraj ligiloj
Jupiter (Planet) 木星の衛星と環
Villanueva de Ávila
Historio
En la 23a de Julio 1809 kadre de la Milito de Hispana Sendependiĝo napoleonaj trupoj celante reprezaliojn al fama gerilano Juan Martín Díez serĉe de liaj fratinoj, ​ forportis ĉiujn virinojn al Los Veneros kaj tie mortigis ilin: totale 22 virinoj estis masakritaj.
Tibagi
Akorde kun IBGE, la municipo havas aree 2.951,567 km²-on.
Villanueva de Ávila
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Tibagi
Historio
La Eklezio Katolika estas posedanto de la urbana restante areo lokita en Parko Edmundo Mercer, en ĉi tiu municipo kaj urbo, kiu elplenumas 3.712,50 m², kies la limoj kaj la konfrontoj estas priskribita en ĝia matrikulo. La posedo estas senpage akirita en kontrakto de donaco, kiu estis solene realigita en la 09-a de januaro 1835 kun la eksposedantoj Manoel das Dores Machado kaj Maria Gertrudes dos Santos.
La donanto Manoel das Dores Machado akiris la teron tra la heredo de la lia patro, sinjoro Antônio Machado Ribeiro – kiu estas konita de la ŝerc-nomo “Machadinho” –, la unua posedanto de la teroj maldekstraj de la Rivero Tibaĵio. Kiel oni scias, Machadinho deklaris lian posedon pri vasta etendo de tero kaj, pro konsidero al la antikva leĝo, li registris lian havaĵon antaŭ la aŭtoritato civila en 28-a junio 1794. La tero de Machadinho etendis inter la Rivero Tibaĵio, Capivari kaj Santa Rosa, kiu proksimume elplenumis 15 mil alkejroj.
Stringer Davis
Stringer DAVIS (naskiĝis la 4-an de junio 1896, mortis la 29-an de aŭgusto 1973) estis angla aktoro.
Famon li gajnis pro sia rolo de Mr. Stringer, la amika kunlaboranto de Miss Marple, kiun li ludis apud sia edzino Margaret Rutherford en pluraj filmigoj de romanoj de Agatha Christie.
Mnichova breĉo
Mnichova breĉo (ĉeĥe: Mnichovská průrva) estas artefarite kreita kanalo servanta kiel tralasejo de unu el akvoprovizado de Novkastela fiŝlago el Bobří potok en distrikto Česká Lípa en Regiono Liberec.
Priskribo de la loko
Mnichova breĉo troviĝas sur katastro de municipo Zahrádky ĉe Česká Lípa. Ĝi akvigas proksiman Novkastelan fiŝlagon Bobří potok tra artefarite kreita kanalo en grejsaj rokoj. Enlasaĵo en antaŭe kelkoble pli grandan fiŝlagon sekurigis baraĵoj. Tra la breĉo sur la supraĵo de la rokoj estis en la 18-a jarcento konstruita volbita ponto, sur kiu hodiaŭ kondukas ŝoseo I/9 de Česká Lípa ĝis Doksy, eventuale plu ĝis Prago tra vojkruciĝo en Jestřebí. Proksime de la ponto estas en la roko hakitaj ŝtupoj, sur kiuj eblas malsupreniri ĝis surfaco en rokĉambron, kiu servis kiel doko de ŝipetoj. La breĉon de Novkastela fiŝlago apartigas ampleksa regiono de malsekejoj kun kanoj.
La breĉo akiris sian nomon laŭ vilaĝo Mnichov, kiu situadis proksime kaj kiuu pereis en la paso de tridekjara milito.
Interesaĵo
La interesan breĉon uzis filmistoj kiel kulison al fabela fimo Nesmrtelná teta.
Santa Gertrudis
Santa Gertrudis estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Gertrudis. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 387.
Geografio
Santa Gertrudis apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2661 loĝantojn. El tiuj estis 1238 viroj kaj 1423 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1460 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 25 indiĝenoj. El tiuj 23 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 23 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 2687A
NGC 2687A (aliaj indikoj — NGC 2687-1, MCG 8-16-38, VV 765, PGC 25031) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Nová Ves (distrikto Domažlice)
Nová Ves estas municipo troviĝas en distrikto Domažlice en Ĉeĥio. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1508.