cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Ader
Eldonaĵoj (elekto)
La kodoj estas de la Standlijst collectie "Kunsttalen"
Ebnath
Ebnath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sándor Fekete
FEKETE Sándor estis hungara kuracisto, medicinhistoriisto naskita en Nagyvárad la 9-an de junio 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de septembro 1972. Lia edzino estis Aranka Váradi inter 1916–1924.
Kariero
Sándor Fekete diplomiĝis en Budapeŝto en 1908. De 1909 ĝis 1921 li laboris en la akuŝkliniko 2-a, en 1921 li gvidis la sekcion pri ginekologio-akuŝado, en 1922 li iĝis privatprofresoro. De 1935 ĝis 1963 li estis direktoro de malsanulejo Poliklinika (Szövetség u.-i Kórház). En 1946 li iĝis titulara universitata profesoro. En 1964 oni nomumis lin direktoro de la Muzeo Semmelweis pri Medicinhistorio.
Ralph Midgley
Ralph Midgley estas la Guvan ('Administranto') de la Volapuka Komunumo (laŭ edikto de la Ĉifalo Brian Bishop ekde la 1-a de januaro 2006). Li laboras pri Volapuko ekde 1972. Li estas la aŭtoro de kelkaj enretaj instruaj kursoj eldonitaj sub la titoloj Volapük for Everyone ('Volapuko por Ĉiuj') kaj Volapük in Action ('Volapuko en Ago'), kaj mallonga enkonduko nomita Volapük vifik ('Rapida Volapuko'). Li formis la Flenef Bevünetik Volapüka ('La Internacia Komunumo de Amikoj de Volapuko') kaj eldonis magazinon Vög Volapüka ('La Voĉo de Volapuko'), kiu sekvis la publikaĵon nomitan Sirkülapenäd ('La Novaĵletero'). Lia entuziasma aktivismo en la promociado de Volapuko respondecas pri la plimulto de personoj, kiuj nuntempe studas kaj lernas la lingvon.
Midgley loĝas en Scunthorpe en norda Anglujo.
Midgley estas rimarkinda pro tio ke li estas la tradukanto de La aventuroj de Alicio en Mirlando al Neo kaj Volapuko; la Volapuka traduko estos venonta.
Eksteraj ligiloj
En Volapuko kaj la angla:
San Cebrián de Castro
San Cebrián de Castro [sanzeBRJAN deKAStro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj San Cebrián de Castro kaj Fontanillas de Castro, krom la historia loko de Castrotorafe​, okupas totalan areon de 65,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 238 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 31 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1129. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago, kies kruco videblas en la blazono. Meze de la 14-a jarcento dum enlanda milito Henriko la 2-a ordonis la detruon de la kastelo de San Cebrián pro la helpo al lia duonfrato Pedro la 1-a. En la Mezepoko la historio de San Cebrián estis rilata al tiu de Castrotorafe.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado, diglago).
Harold Clayton Lloyd
Harold Clayton LLOYD (20-a de aprilo 1893 - 8-a de marto 1971) estis usona komedia aktoro, fama pleje pro siaj ege sukcesaj kaj influantaj silentaj filmaj komedioj. Inter 1914 kaj 1947, li partoprenis en ĉirkaŭ 200 komediaj filmoj.
Marcel Leereveld
Marcel LEEREVELD (naskiĝis la 4-an de decembro 1917 en Amsterdamo — mortis la 20-an de marto 2023) estis nederlanda-aŭstralia esperantisto. Ekde 1952 li loĝis en Aŭstralio kaj estis aŭstraliano.
En 1933 li lernis Esperanton per lecionoj de la nederlanda radioprogramo de Petrus Heilker.
Li unuafoje partoprenis en internacia kongreso en 1935, nome la 15-a SAT-Kongreso.
Granda orcino
Granda orcino (Orcinus orca) aŭ orko, konata ankaŭ sub la nomo „murda baleno", estas cetaco. Ĝi apartenas al subfamilio orcinenoj (Orcininae), al kiu apartenas ankaŭ la malgranda orcino (Pseudorca crassidens).
Trajtoj
Masklaj orcinoj povas longi ĝis 10 m kaj pezi ĝis 9 tunojn. Femalaj orcinoj longas 8,5 m kaj pezas 5,5 tunojn. Kun tiuj dimensioj, orcino estas la plej granda specio de delfenoj. Ĝi havas grandan dorsan naĝilon, kiu longas ĉe maskloj ĝis 1,8 m. La kaposupro, brustaj, dorsaj kaj vostaj naĝiloj estas nigraj, la gorĝo kaj la ventro estas blankaj. La flankoj kaj la dorso estas nigraj kun la escepto de ovala blanka makulo super kaj malantaŭ la okuloj kaj unu varia „selo" malantaŭ la granda dorsa naĝilo. Tiu "selo" kaj la formo de la dorsa naĝilo servas la cetesplorojn kaj la identigon de la unuopaj cetoj.
Disvastiĝo
Ili troviĝas dismare, sed plej ofte en la akvoj de arkto kaj antarkto. Ili preferas la bordoproksimajn akvojn kaj golfetojn. Grandaj orcinoj aperas eĉ ĉe la eŭropaj atlantikaj bordoj, precipe en la heringriĉaj akvoj ĉirkaŭ Islando kaj Norvegio. Aliloke ili troveblas nur escepte.
Elisiário
Elisiário estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 3.120 loĝantojn en 2010.
Granda orcino
Vivo
Orcino apartenas al la plej inteligentaj maraj rabobestoj. Ĝi ĉasas plej ofte en asocio kaj specialiĝas diverse:
Femala orcino (orcinino) naskas en ĉiu 4-a ĝis 5-a jaro post gravedeco de 15-16 monatoj. Orcinoj vivas en asocioj (lernejoj), kiujn gvidas pli maljuna orcinino. La orcinidoj restas eĉ post plenkreskado ĉe la familio. Tiu formo de matriarkeco estis pli frue nekonata ĉe predantaj bestoj vivantaj plej ofte en haremoj. Oni malkovris la aferon en la 1970-aj jaroj.
La fiŝvorantaj orcinaj grupoj (ĝis 100 kaj pli da bestoj) estas plej ofte pli grandaj ol tiuj orcinaj grupoj, kiuj manĝas aliajn marajn mamulojn (malpli ol 10).
Ina orcino povas vivi averaĝe 50 jarojn (malofte eĉ 80), dum viraj bestoj havas vivdaŭron de 30 jaroj (malofte ĝis 50).
Orcinoj kaj homoj
Nomon kiel murda ceto aŭ murda delfeno aŭ murda baleno ĝi ricevis pro la atakoj kontraŭ mamuloj, ĉefe balenoj. Neniam okazas, ke orcino kaptas, murdas homojn aŭ formordas piedojn, krurojn, krom en kaptiteco.
Orcinoj neniam estis celo de fiŝkaptado (nur Sovetunio ĉasis ilin en la 1960-aj jaroj por furaĝo, por la felobestaj bienoj). Homoj ĉiam rigardis ilin kiel rivalojn. En la 1950-aj jaroj, la islanda registaro eĉ petis helpon de Usono por ekstermi ĉiujn orcinojn en la proksimaj akvoj.
La besto aperas ekde la 1960-aj jaroj en delfinarioj. Orcino aperis en la usona filmo Free Willy (Liberigu Vilĉjon) kiel Keiko. Tiu filmo donis al ĝi ioman pozitivan reputacion.
Sango en akvo
"Sango en akvo" (hungare Melbourne-i vérfürdő, angle "Blood Bath" of Melbourne) estis duonfinala matĉo de akvopilkado inter la teamoj de Hungario kaj Sovetunio dum la Somera Olimpiko en Melburno en 1956. Ĝi estas verŝajne la plej konata en la historio de tiu ĉi sporto. La matĉo okazis la 6-an de decembro 1956, estis ludita tuj post malvenko de la Hungara Revolucio. La teamo de Hungario gajnis 4-0. La nomo de la matĉo devenas de la sango de Ervin Zádor, kiu kolorigis la akvon post bato de rusa rivalo. Post tiu nesporta konduto la publiko grandparte favoriganta la hungarojn provis propramane juĝofari. La juĝisto estis devigita rompi la matĉon antaŭtempe kaj doni venkon al la hungara teamo.
Historia fono
La matĉo estis ludata nelonge post subpremo de la Hungara revolucio de 1956. La hungara reprezentantaro ŝanĝis la komunisman version de la flago de sia ŝtato al ties revolucia ekvivalento, eltondante la centran ruĝan stelon. La rusaj teamanoj kaj subtenantoj volis emfazi sian dominadon super la tuta Orienta Eŭropo, dum la hungarojn motivis rekompenco kontraŭ sanga subpremo de la revolucio fare de la Ruĝa Armeo.
Post la matĉo
La skipo de Hungario dum la finala matĉo venkis la teamon de Jugoslavio. Multaj konkurantoj lume de la okazintaĵoj en Budapeŝto decidis provizore ne reveni al la patrujo.
La historian eventon pritraktas du filmoj: hungara historia dramo Szabadság, szerelem (Libero kaj Amo) kaj dokumenta filmo de 2006 produkita de Quentin Tarantino kaj Lucy Liu sub la titolo Freedom's Fury.
4326 McNally
4326 McNally estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
ACO
La vorto havas plurajn signifojn:
4326 McNally
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Derek McNally, direktoron de la universitata observatorio de Londono.
Campos del Paraíso
Campos del Paraíso [kAmpos delparaIso] (kampoj de la paradizo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas komponita de la vilaĝoj Carrascosa del Campo, Valparaíso de Arriba, Valparaíso de Abajo, Loranca del Campo kaj Olmedilla del Campo. La urbodomo kaj sidejo de la municipo troviĝas en Carrascosa del Campo. La municipo kreiĝis en 1971 per la unuigo de la iamaj municipoj de Carrascosa del Campo, Loranca del Campo, Olmedilla del Campo, Valparaíso de Abajo kaj Valparaíso de Arriba.
Loĝantoj
La censita populacio en 2013 estis de 891 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,11 loĝ/km².
Wiler ĉe Utzenstorf
Pri la komunumo
Wiler ĉe Utzenstorf (prononcu: vilr ĉe ucnstorf; en la germana lingvo: Wiler bei Utzenstorf) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Campos del Paraíso
Situo
Campos del Paraíso estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 896 m; je 110 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 216.89 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°0′57″N 2°42′10″Ok.
Wiler ĉe Utzenstorf
Geografio
Wiler ĉe Utzenstorf situas en la Svisa Mezlando ĉe la orienta bordo de la rivero Emme, proksimume 7 kilometrojn sude de la urbo Soloturno kaj 10 kilometrojn norde de la urbo Burgdorf. Tra la vilaĝo fluas la rojo Starckbach, kaj en okcidento paralele al Emme ekzistas industria kanalo de la paperfabriko de Utzenstorf. La nordokcidenten parto de la komunumo kovras la arbaro Wilerwald. La komunumo Wiler ĉe Utzenstorf konsistas el la vilaĝo Wiler (en la centro oriente de la rojo Starckbach, la industria kvartalo Vorholzmatt (en nordo ĉe la fervojlinio), la kvartalo Bad (okcidente de la rojo Starckbach, kie situas la publika banejo), la vilaĝeto Moosbrunnen (en la ebenaĵo okcidente de Bad), kaj Wilerfeld (tute en la sudo de la komunumo, kiu kun alteco de 469 m s.m. situas ankaŭ estas la plej alta punkto de la komunumo).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,82 km², de kiuj 30,37% estas kovritaj de arbaro, 52,9% servas por agrikulturo kaj 15,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wiler ĉe Utzenstorf limas en nordo al la eksklavo Schachen de la komunumo Zielebach, en nordnordoriento en unu punkto al Gerlafingen (SO), en oriento al Zielebach, en sudo al Utzenstorf, kaj en okicdento al Bätterkinden.
Campos del Paraíso
Historio
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestroj estis José Andrés Medina Bonilla (UCD) en 1979, Reyes Casero Plaza (PSOE) en 1983, Tomás Valenciano Horcajada (PP) en 1987, María García Saavedra Perez (PP) ekde 1991, kvinfoje, kaj César Fraile París (UPCP) en 2011.
Wiler ĉe Utzenstorf
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona vojo 1447 de Gerlafingen al Utzenstorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas apud Kriegstetten en distanco de proksimume 5 kilometroj norde. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Soloturno al Burgdorf, kiu pasas tra la komunumo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wiler ĉe Utzenstorf datiĝas el la jaro 1260 kiel Wilere kiam Urbar de Kiburgo cedis ĝis al la Voktejo Utzenstorf. En la jaro 1728 estis fondita lerneja komunumo en Wiler, kaj en la jaro 1754 ĝi fariĝis aŭtonoma komunumo. En la jaro 1908 estis malfermita la stacidomo kaj la poŝtoficejo en Wiler ĉe Utzenstorf.
Kanagaŭa
Kanagavo (神奈川 [kanagaɰᵝa], Hepburn/Kunrej: Kanagawa) originale signifis centran parton de nuna kvartalo Kanagavo: ĉirkaŭ stacioj kaj.
Kanagaŭa povas esti:
Wincenty Kadłubek
Beata Majstro Wincenty nomita Kadłubek (prononcata: Vincenty Kadŭubek, "y" kiel rusa "ы"), (naskiĝis 1161 laŭtradicie en vilaĝo Karwów ĉirkaŭ Opatów; funkcias ankaŭ versio ke li naskiĝis en Kargów ĉirkaŭ Stopnica- mortis la 8-an de marto 1223 en Jędrzejów) kronikisto, skribisto de agoj, verkisto, kanceliero kapelano de princo Kazimierz II Sprawiedliwy, unue ĉefo (latine praepositus) de kolegiato de Naskiĝo de Plejsankta Mario Virgulino en Sandomierz poste episkopo en Kraków, beatigita en 1764 de papo Klemenso la 13-a. Li verkis Kronika Wincentego Kadłubka (Kroniko de Wincenty Kadłubek).Laŭtradicie li estis nobelulo kaj li devenis de kavalira familio Różyc (de blazono Poraj, ankaŭ nomata Róża). Li ankaŭ estis filo de komeso (latine comes, estro de ia ejo aŭ grupo), Stefan. Alia versio de historio pri deveno de Kadłubek estas la emo ke li estis filo de kamparano kun pseŭdonimo kadłub (esperante hulo), de kiu oni povis krei Kadłubek (esp. malgranda hulo). Lia unua eduko estis en katedrala lernejo krakova sub instruisto nomata Amileus. Tiu apogis kolegiaton en Kielce kaj katedron en Kraków. Pleje li zorgis pri klostroj de cistercianoj en Jędrzejów kaj aliaj centroj de ilia agado.
Por la komando de princo Kazimierz II Sprawiedliwy li verkis en latina lingvo Polan kronikon, kvartoman, kiu estas ĉefa, tamen ne tute verdirema verko de la pola historio de tiu epoko. En tiu kroniko aŭtoro substrekas pleje la moralajn aferojn de priskribitaj agoj.
En klostro de Jędrzejów li vivis dum kvin lastaj jaroj de lia vivo kaj tien li estis entombigita. Li enkondukis en Pollando moron de bruli la eternan lumon antaŭ Eŭkaristio.
Newag
Newag AK estas pola produktanto de lokomotivoj, trajnkompletoj kaj paseĝeraj vagonoj. Sidloko de kompanio estas jam de fondiĝo en jaro 1876 Nowy Sącz. Nomo Newag havas la kompanio ja unue de la jaro 2005, ĝis tiu tempo la kompanio havis nomon Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego Nowy Sącz (kiu ja ne estas origina nomo, tiu ĉi nomo estis de jaro 1952).
Monika Lewczuk
Monika LEWCZUK (naskiĝis la 10-an de junio 1988 en Łomża ) estas pola kantistino, tekstistino, komponistino kaj eksa modelino.
En 2016 ŝi registris albumeton titolitan #1.
Almuradiel
Almuradiel estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas almuradielenses. La censita populacio en 2010 estis de 891 loĝantoj kaj la denseco estas de 13,47 loĝ/km².
Situo
Almuradiel estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Sierra Morena en la suda parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 808 m; je 79 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 66.16 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°30′45″ N 3°29′41″ Ok.
Geografio
En la ĉirkaŭo de la kerna domaro komencas la mita kaj mirinda montopasejo de Despeñaperros, ravingorĝo farita de la rivero Magaña. La ĉefa flaŭro estas de sekaj arbaroj hegemonie de pino, anzino, korkokverko kaj cistoj, krom naturaj pastejoj propraj de Sierra Morena. Tiu vilaĝo troviĝas ĉe la km 232a de la aŭtoŝoseo A-4, inter Valdepeñas kaj Despeñaperros.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj kaj olivarboj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Ĉasado (predrikoj, cervoj, kunikloj, aproj), rura turismo.
Historio
En 1780 ĝi estis kreita laŭ la regado de la reĝo Karlo la 3-a. Toi enkadriĝis en la koloniigoj de Sierra Morena en la 18a jarcento, por kontraŭstari la agadon de la ŝtelistoj kaj la senloĝado.
Oni rilatigas la nomon al araba deveno, eble kun la toponimo El Muradal, same kiel muro, ĉar ĝi troviĝas ĉe la enirejo norda-nordorienta de tiu fama montopasejo, antaŭpasejo de Despeñaperros, kiu pluestas ununura enirejo el centra Hispanio al Andaluzio, kaj laŭ ŝoseoj kaj laŭ fervojo.
Fajrofazeolo
Habito kaj folio
La fajrofazeolo kreskas kiel maldekstren volvanta, herba planto plej ofte kiel unujara planto. La fajrofazeolo estas longtaga planto. La kotiledonoj restas en la grundo, do ne iĝas verdaj: hipogea ĝermado. La radikoj dikiĝas ĉe multjara planto al 2 ĝis 3 cm dika, spindelforma tubero. La plej ofte 2 ĝis 4, malofte ĝis 7 m longaj, ĉe la bazo rondaj, supre seseĝaj tigoj.
La alterne starantaj kaj ŝraŭbaj folioj havas pedunklon. La folioj moviĝas dum la nokto plantmoviĝo. La nepare pinataj folioj havas tri folietoj. La relative grandaj pinataj folioj estas larĝe ovformaj. La supra surfaco estas relative aspra kaj brile malhelverda, la malsupra surfaco estas pli hela; la reta nervaturo estas bone videbla. La folirando estas glata. La je la malsupra folisurfaco ekzistantaj glandaj haroj separigas kalikarbonata sekreto, kiu efikas higroskope. Tio ebligas enkorpigon de akvo el la aero. Kaj la stipuloj kaj la stibuloj de la folietoj estas relative malgrandaj.
Floraro kaj floro
La planto floras inter junio kaj septembro. La floraroj havas longecon de 25 ĝis 35 cm. La floraroj konsistas el ses ĝis dek florparoj. La pedunkloj estas relative longaj. La duseksaj floroj altas 1,5 ĝis 3,0 cm kaj estas unusimetria kaj kvinnombraj kaun duobla involukro. La kaliko konsistas el du lipoj. La mallonga flago estas refleksigita. La relative grandaj flugiloj estas larĝaj. Naveto kaj karpelo estas ŝraŭbforme envolvita. La relative mallonga pistilo estas dika.
Chiautla
Chiautla estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chiautla.
Fajrofazeolo
Frukto kaj semoj
La guŝoj estas ĝis 25 cm longaj. La renformaj semoj estas ĝis 2,5 cm longaj kaj plej ofte brunaj, ruĝaj nigraj aŭ vilkoloraj, sed ankaŭ komplete blankaj. Ĉe la kulturformoj la guŝoj restas fermitaj, la sovaĝaj tipoj estas „sekdissemantoj“. La renformaj semoj enhavas 18,4 % kruda proteino, 1,8 ĝis 2,9 % kruda graso, 4,4 % sennitrogenaj ekstraktaĵoj, 6,8 % kruda fazero, 3,8 % cindro kaj 15,0 % akvo.
Chiautla
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 22 664 loĝantojn. El tiuj estis 11 002 viroj kaj 11 662 virinoj. Lau la loĝantaro la komunumo okupas la lokon 75 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 2135 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 20,13 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2260 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 550 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 33′ norda latitudo kaj 98° 53′ okcidenta longitudo.
Fajrofazeolo
Kultivado kaj uzado
En Eŭropo la fajrofazeolo estas kultivata kiel unujara planto. In Eŭopa ĝi ankaŭ estas kultivata kiel ornamplanto. Por produkti nutraĵon oni kultivas la planton ĉe 4 ĝis 5 m longaj stangoj, kiuj estas starigitaj tendoforme unu kontraŭ la ali. La floroj, la junaj guŝoj kaj la sekigitaj semoj estas manĝataj. La krudaj semoj enhavas ĉ. 1,2 % nocan lektinon kaj estas venenaj. Temperaturo de minimume 75 °C detruas la venenon.
„Gigantes“ „gigantaj fazeoloj“
„Fasolia Gigantes“ (greke: φασόλια γίγαντες) „giganta fazeolo“) estas greka kutivaro kun protektita geografia origino. Ili floras blanke. La maturaj semoj estas blankaj ĝi helbrunaj kaj ĝis 2,5 cm longaja. Ili estas kultivataj en la nordo de Grekujo en la Regionoj Nevrokopi, Florina kaj Kastoria.
Orko
. Se vi serĉas aliajn informojn konsultu pri la plutonorbita planedeto 90482 Orko, aŭ pri la orkoj de La Mastro de l' Ringoj: Orko (Mez-Tero)
Orko estis la dio de la Infero ĉe la romianoj aŭ la Infero mem.
Gabriel Bonnot de Mably
Gabriel BONNOT de Mably (naskiĝinta la en Grenoble, mortinta la  en Parizo) estis franca teologo kaj verkisto historia-filozofia.
Verkoj
Liaj skribitaĵoj strebas konstruigi politikon sur morala bazo kaj rekonduki la ŝtaton al la origina stato de burĝa socio. Menciindas inter la verkoj jenaj:
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 13. Leipzig 1908, p. 13, kio legeblas tie ĉi.
Embaúba (San-Paŭlio)
Embaúba estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.423 loĝantojn en 2010.
Nŝo-ĉi
Nŝo-ĉi (Bela tago), unu el ĉefaj roloj de la unua parto de filmo de May Winnetou I. Ŝi estis filino de apaĉa tribestro Inĉu-ĉuna kaj fratino de Winnetou. Ŝi enamiĝis en Old Shatterhand-on kaj ĉar ŝi volis egaliĝi al li rilate al lia klereco, ŝi decidiĝis pro li forveturi orienten kaj lerni kutimojn de blankuloj. Ŝi estis murdita kun sia patro far de blanka malbonulo Santer dum prenado de oro, per kiu ŝi volis pagi sian klerecon, sur monto Nugget-tsil.
En filma prilaboro de la unua parto rolas ŝin franca aktorino Marie Versini. Marie Versini rolis tiun ĉi rolon ankoraŭ en elpensita filma okazintaĵo Winnetou kaj Old Firehand, kiu estas okazanta antaŭ alveno de Old Shatterhand.
6175 Cori
6175 Cori estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la geedzoj Carl Ferdinand Cori (1896–1984) kaj Gerty Theresa Cori (1896–1957), usonaj (aŭstrio-hungaraj devenaj) gebiokemiistoj ricevintoj de la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino en 1947.
(18552) 1997 AM21
(18552) 1997 AM21 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
(13036) 1989 YO3
(13036) 1989 YO3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
San Luis (Argentina urbo)
San Luis estas urbego, universitata urbo kaj diocezo en meza-nordokcidenta Argentino en Provinco San Luis, kie estas ties ĉefurbo.
Geografio
San Luis situas inter montoj sur altebenaĵo laŭ rivero. Mendoza (urbo) troviĝas 255, Bonaero 791 km.
Historio
Em 1594 hispanoj fondis tie ĉi vilaĝon pro ordono de de la reganto de Ĉilio, baldaŭe ĝi estis forlasita pro konstanta atako de indianoj. Ĝi estis denove fondita en 1632. Ĝis la 19-a jarcento la komunumo havis malpli ol 7000 loĝantojn. En 1882 la fervoja linio jam atingis la vilaĝon el Ĉilio. En la sekva jaro jam oni komencis konstrui la katedralon.
Ekonomio
En la ĉirkaŭaĵo oni okupiĝas pri agrikulturo spite tion, ke irigacio necesas. En la urbo mem oni okupiĝas pri prilaborado de nutraĵoj.
Biblioteko
Laŭ PIV biblioteko estas
San Luis (Argentina urbo)
Trafiko
Apud San Luis enlanda flughaveno, en la urbo mem stacidomoj funkcias. La urbego estas atingebla laŭ ĉefvojo nro 7.
Biblioteko
Librejo (librarejo, librokolektejo, biblioteko) estas kolekto da libroj propraj aŭ publikaj. Pli specife, libraro estas aro da legeblaj kaj prunteblaj datumaĵoj (libroj, vidbendoj, ktp) kiel servo de ŝtata aŭ urba institucio. Profesia laboristo, zorganto, estro de libreja laboristaro estas nomata libraristo aŭ bibliotekisto, nome oficisto komisiita pri la aranĝo, pruntedonado ktp de biblioteko.
San Luis (Argentina urbo)
Klimato
San Luis situas en duonarida klimato. la averaĝa temperaturo estas 17 °C, sed en januaro tio varias inter 18-31 °C (la rekordo estis 41 °C), en julio la temperaturo foje falas sub frostopunkto, foje neĝas. La rekorda frosto estas -10 °C. Jare pluvas po 573 mm.
Biblioteko
Etimologio
La origino de la vorto estas la vorto βιβλιοθήκη en la antikva greka, konsistante el βιβλίον (biblios; libro) kaj θήκη (taka; skatolo); kaj ĝi estas uzata hodiaŭ en multaj lingvoj, inkluzive de la franca (Bibliothèque), la germana (Bibliothek) kaj la rusa (библиотека).
Terminoj derivitaj de la latina vorto "librarium", signifante skatolo por libroj, estas uzataj en la angla (library) kaj en aliaj lingvoj (ekz. hindia: "लाइब्रेरी", "lāibrerī"; ​​​​urdua: "لائبریری", "lā'ibrerī"; ​​​​itala: "libreria"). La latina vorto librarium konsistas el "liber" (libro), kaj la sufikso "-ārium", kio signifas "loko destinita por aparta afero" (ekzemple, columbarium, signifante kolombejo, kiu estas kolumbario).
Historio de bibliotekoj
Post la invado, fare la ĝermanaj gentoj, de la teritorioj de la romia imperio, pri neniu biblioteko estis mencio. La unuan kreis pramezepoka verkisto Kasiodoro en Vivarium (Kalabrio) komence de la 6a jarcento kiun li prestiĝigis per verkoj de la greka-latina literaturo kaj per la verkoj de la Kristanaj Patroj; kelkajn jardekojn poste famiĝis, inspirita de la Kasiodora, tiu de la monaĥejo en Monto Kasino kaj pliposte tiu de monaĥejo en Bobbio (Lombardio). Tiuj bibliotekoj fariĝis inspiro kaj modelo por estontaj eŭropaj bibliotekoj, kaj komencis praktikigi la privatan, do silentan, legadon ĉar ĝis tiam oni uzadis nur la kolektivan, do laŭtvoĉan, legadon.
La komenco de la moderna publika biblioteko startas ĉirkaŭ la 15a jarcento kiam individuoj ekdonacis librojn al la urboj. La kresko de la sistemo de la publika biblioteko en Usono ekis en la fino de la 19a jarcento kaj estis grandkvante helpita de donacoj el Andrew Carnegie. Tio montris la separon de sociaj klasoj en la socio: malriĉuloj aŭ mezklasuloj devis aliri al plej libroj pere publika biblioteko aŭ pere de aliaj rimedoj, dum la riĉulo povis havi privatan bibliotekon konstruita en siaj hejmoj. En Usono la informo Report of the Trustees de la Bostona Publika Biblioteko de 1852 establis la justigon por la publika biblioteko kiel institucio financita per impostado intencanta etendi la edukajn oportunojn kaj havigi ĝeneralan kulturon.
La alveno de la poŝlibroj en la 20a jarcento kondukis al eksplodo de popularaj publikigaĵoj. Poŝlibroj faris libroposedon atingebla por multaj personoj. Poŝlibroj ofte estas verkoj el ĝenroj kiuj estis antaŭe publikigitaj precipe en pulpaj magazinoj. Kiel rezulto de la malalta kosto de tiaj libroj kaj la etendo de librejoj plenigitaj je ili (aldone al la kreado de pli malgranda merkato de tre malmultekostaj uzitaj poŝlibroj) posedi privatan bibliotekon ĉesis esti statusa simbolo por nur riĉuloj.
Eŭropa Komisiono planas prepari ciferecan bibliotekon.
Tipoj
Publika biblioteko estas biblioteko kiu estas alirebla fare de la ĝenerala publiko kaj estas ĝenerale financata el publikaj fonto, kiaj impostado. Ĝi estas funkciigita de bibliotekistoj kaj eble de bibliotekaj paraprofesiuloj, kiuj estas ankaŭ civilservantoj.
Nacia biblioteko plej ofte konservas ĉiujn librojn eldonitajn en la koncerna lando kaj havas sidejon en la regurbo. Nacia biblioteko estas fondita aŭ nomumita de registaro elstara biblioteko kolektanta kaj arkiviganta literaturon de la ŝtato aŭ lingvoareo. Malkiel publikaj bibliotekoj, malofte lasas pruntepreni librojn. Naciaj bibliotekoj ofte ampleksas multevalorajn, signifoplenajn kaj rarajn verkojn kaj distingas pro sia dimensio kaj stoko, kompare kun aliaj bibliotekoj.
Privata biblioteko estas biblioteko sub la zorgo de privata posedanto, kompare al tiu de publika institucio, kaj kutime establita nur por ties uzado fare de malgranda nombro de personoj, aŭ eĉ de unusola persono
Akademia biblioteko estas biblioteko en akademia institucio kaj estas destinita por kaj studentoj kaj la instruistaro por studado kaj esploro. Bibliotekoj estas konsideritaj signifa komponento en iu akademia institucio kaj la kvalito de la biblioteko kaj kolekto estas unu el la kriterioj por taksi la kvaliton de la institucio. La biblioteko inkluzivos la tutan materialon necesan por studentoj por iliaj formalaj studoj same kiel ĝisdatigitan kaj ampleksan esplormaterialon por altnivelaj studoj, intelekta riĉigo kaj esplorado.
Muzikbiblioteko estas loko kie materialoj rilataj al muziko estas bonorde kolektitaj por konservi ilin kaj permesi efikan uzadon de ili. Tia biblioteko povas enhavi presitajn materialojn, kiel vortarojn, enciklopediojn, indeksojn kaj manlibrojn, aŭ nepresitajn materialojn, kiel ciferecajn muziknotojn aŭ son- kaj aŭd- registraĵojn.
Funkciado
Biblioteka katalogo estas registro de ĉiuj bibliografiaj aĵoj troviĝantaj en biblioteko aŭ grupo de bibliotekoj, kiaj reto de bibliotekoj ĉe kelkaj urboj. Bibliografia ero povas esti ajna informa ento (ekz., libroj, komputilaj arkivoj, grafikaĵoj, bildoj, tridimensiaj eroj, kartografia materialo, ktp.) kiu estas konsiderata biblioteka materialo (ekz., unuopa romano en antologio), aŭ grupo de bibliotekaj materialoj (ekz., trilogio), aŭ ligitaĵo el la katalogo (ekz., retejo) tiom kiom ĝi estas grava por la katalogo kaj por la uzantoj de la biblioteko.
Biblioteka klasifiko estas sistemo laŭ kiu bibliotekaj materialoj estas aranĝita laŭ la temo. Bibliotekaj klasifikoj uzas notosistemon kiu reprezentas la ordon de temoj en la klasifiko kaj permesas aĵojn kiuj estu stokitaj laŭ tiu ordo. Sistemoj de biblioteka klasifiko grupigas rilatajn materialojn kune, tipe aranĝitaj en hierarkia arbostrukturo. Diferenca tipo de klasifika sistemo, nomata fakoklasifiko, estas ankaŭ amplekse uzata kiu permesas la atribuon de multaj klasifikoj al objekto, permesante ke klasifikoj estu ordigitaj en multaj vojoj.
Esperanto kaj bibliotekoj
Evidenta, ĉar esperantlingvaj libroj ne estas tiom facile alireblaj en la "ekstera" mondo, deĉiame esperantistaj privatuloj kaj precipe organizoj devis uzi esperantlingvajn bibliotekojn. Tre konataj estas la esperantlingvaj bibliotekoj, interalie, de la Esperantomuzeo de Vieno, nome Kolekto por Planlingvoj de la Aŭstruja Nacia Biblioteko, kaj de aliaj esperantomuzeoj en Ĉeĥio, Hispanio (Sant Pau d'Ordal) ktp., la Biblioteko Hector Hodler de UEA, la Biblioteko Butler de Brita Esperanto-Asocio ktp. Ana Manero publikigis artikolon pri la organizo kaj enretigo de la Biblioteko Juan Régulo Pérez de Hispana Esperanto Federacio.
Hindaj ciferoj
La plejparto de la ciferoj en la mondo uzantaj pozician bazon 10 devenas de Barato, kiu la unua ellaboris la koncepton de pozicia nombrosistemo. La Hinda numeralo estas kutime nomita en la Okcidento hind-araba numeralo, ĉar ĝi atingis Eŭropon tra la araboj.
Devanagari-aj numeraloj kaj iliaj sanskitaj nomoj
Pli sube estas listo de la hindaj numeraloj en iliaj Devanagari-aj formoj, la respektivaj eŭropaj (hind-arabaj) ekvivalentoj, kaj iliaj sanskritaj prononcoj.
Estas tial evidente, ke la vortoj por ĉiu nombro en la sanskrita lingvo tre proksime similas la grekajn kaj latinajn vortojn por la samaj nombroj.
Aliaj modernaj hindaj lingvoj
La tri hindaj lingvoj (hindia lingvo, marathi kaj sanskrito mem), kiuj adaptis la Devanagari-an signaron por sia uzado ankaŭ nature utiligis la numeralajn simbolojn pli supre; kompreneble, la nomoj por la nombroj varias laŭ lingvo. La tabelo pli sube prezentas liston de la simboloj uzataj en diversaj modernaj hindaj signaroj por la nombroj de nulo ĝis naŭ:
Historio
Dekuma loka sistemo estas spurita jam ĉ. 500 p.K en Barato. Antaŭ tiu epoko, la Brahmi-numeraloj estis uzataj; tiu sistemo ne ampleksas la koncepton de la loko-valoro de nombroj. Anstataŭe, Brahmi-numeraloj inkluzivis aldonajn simbolojn por la dekoj, kaj ankaŭ apartajn simbolojn por cent kaj mil.
La numeraloj de la Hinda loko-sistemo disvastiĝis al najbaranta Irano, kie ili estis adoptitaj far la konkerantaj Araboj. En 662 p.K, Nestorian episkopo loĝanta en kio estas nun nomita Irako diris :
La aldono de nulo kiel deka pozicia cifero estas dokumentita de la 9-a jarcento.
La gravo de la evoluo de la pozicia nombrosistemo estas kredeble plej bone priskribita de la Franca matematikisto Pierre Simon Laplace (1749 - 1827) kiu skribis:
Tobias Dantzig, la patro de George Dantzig jenon diris en Nombro:
Chicoloapan
Chicoloapan estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Chicoloapan de Juárez.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 110 345 loĝantojn. El tiuj estis 83 446 viroj kaj 86 589 virinoj. Lau la loĝantaro la komunumo okupas la lokon 121 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 2428 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 37,39 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2240 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 700 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 40′ norda latitudo kaj 99° 11′ okcidenta longitudo.
21166 Nobuyukishouji
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nobuyuki Maeda kaj Shouji Higasioka : fratoj, kiuj vivas en Aki (gubernio Koĉi). Nobuyuki, iame instruisto en mezlernejo, instruas pri astronomio ĉe la Observatorio de Geisei. Shouji estas ĉasisto de kometoj kaj volontulo por la aktivoj de astronomia popularigo.
Malo (Vanuatuo)
Malo estas insulo de Vanuatuo, kiu troviĝas sude de Espiritu Santo. Ĝi havas surfacon je kaj en 2009 havis 4,279 loĝantojn.
Flintsbach am Inn
Flintsbach am Inn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 7677
NGC 7677 (aliaj indikoj — UGC 12610, IRAS23256+2315, MCG 4-55-15, KCPG 584B, MK 326, KUG 2325+232, ZWG 476.43, VV 619, PGC 71517) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(7510) 1978 UF6
(7510) 1978 UF6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino C. Michelle Olmstead elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Casas de Haro
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Casasdehareño. La censita populacio en 2013 estis de 885 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,98 loĝ/km².
Situo
Casas de Haro estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la suda parto de la Provinco Kvenko lime kun la provinco Albaceto, je altitudo de 727 m; je 112 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, je 205 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 203 km el Valencio, je 212 km el Alikanto kaj je 210 km el Murcio. La areo de ties teritorio estas de 110.88 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°19′0″N 2°16′21″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo (vino, aperas vinberaro en la blazono), forstado (pinoj, kiuj aperas en la blazono) kaj brutobredado (ŝafoj, kaproj, produktado de fromaĝoj) tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Ĉinaj luktartoj
Ĉinaj luktartoj, kiuj estas nomataj kung fu (Ĉina: 功夫; pinjine: gong fu) aŭ ŭu ŝu (武術), estas nombro de luktostiloj kiuj disvolviĝis laŭlonge de jarcentoj en Ĉinio. Tiuj luktostiloj estas ofte klasitaj laŭ komunaj trajtoj, identigitaj kiel "familioj" (家; jiā), "sektoj" (派; pài) aŭ "skoloj" (門; mén) de luktartoj. Ekzemploj de tiaj trajtoj estas fizikaj ekzercoj kiuj inkludasn bestimitadon, aŭ trejnmetodoj inspiritaj de ĉinaj filozofioj, religioj kaj legendoj. Stiloj kiuj centriĝas sur manipulado de qi estas nomataj internaj (内家拳; nèijiāquán), dum aliaj kiuj koncentriĝas en plibonigo de la bonfartoj kaj muskola kaj sangoflua estas nomataj "eksteraj" (外家拳; wàijiāquán). Geografia asociado, kun nordo (北拳; běiquán) kaj "suda" (南拳; nánquán), estas alia populara klasigmetodo.
Kirmesa kverko
La kirmesa kverko (Quercus coccifera) estas palearktisa kverko sur kiu oni iam bredis specion de koĉedoj (Kermes ilicis), kies inojn oni iam kolektis por eltiri el ili, sekiginte kaj pistinte ilin, skarlatan (viglege ruĝan) farbon, kirmeson (Vidu artikolon Karmezina).
Preĝejo Sankta Kruco (Mohács)
La preĝejo Sankta Kruco estas romkatolika historia monumento en Mohács (Hungario).
Historio
La unua mencio okazis pri kirko en Mohács en 1332. Pro batalperdo en 1526 la loĝantoj (ĉiuj hungaroj) rifuĝis, poste turkoj kaj sudaj slavoj alvenis, baldaŭ ankaŭ hungaroj, sed ili estis kalvinanoj. La turkoj konstruis 2 moskeojn. Depost la turka erao ankaŭ katolikoj alvenis. Episkopo de Pécs konstruis tiu ĉi kirkon en Mohács en 1745. La paroĥo estis refondita en 1850. La orgeno estis kreita en 1891, trakonstruita en 1929, pligrandigita en 1996.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, la tura enirejo rekte renkontiĝas kun la trotuaro. Apude ŝtona kruco kaj busto pri Ignác Szepesy estas videblaj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Estas ornamriĉa enirejo tra la turo, pli supre granda blazono estas videbla. Super la blazono en niĉon oni metis statuon pri Sankta Nikolao. En dekstra flanko de la navo estas alia enirejo, krome 3 fenestroj. La navo finiĝas en duonronda absido.
Soĉi
Soĉi (aŭ Soĉo aŭ Soĉio) (Сочи; Шəачa; Шьача) estas ĉemara urbo en Krasnodara regiono de Rusio. La urbo estas populara en Rusio ripozloko, en ĝi situas multaj ripozejoj. Soĉi (t. n. Granda Soĉi) estas teritorie la plej granda urbo de Rusio (3.502 km²), ĝi etendiĝas je 146 km laŭ la bordo de la Nigra maro.
La urbo estis fondita en jaro 1874. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Formulo 1
Ekde la jaro 2014 okazos en Soĉi la ĉefkuro de Rusio de Formulo 1.
Loĝantaro
En jaro 2002 la urbo havis 328,8 mil loĝantojn.
Laŭ rezultoj de la censo de 1989, en la urbo loĝis
Laŭ la nunaj pritaksoj la armena diasporo eble jam superis 20%, dum la greka preskaŭ plene formigris al Grekio.
Chiconcuac
Chiconcuac estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Chiconcuac de Juárez.
Geografio
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 16′ norda latitudo kaj 98° 54′ okcidenta longitudo.
Sigismund Waitz
Sigismund WAITZ (naskiĝis la 29-an de majo 1864 en Brixen, mortis la 30-an de oktobro 1941 en Salcburgo) estis aŭstra teologo kaj salcburga ĉefepiskopo.
Biografio
Waitz ordinitis sacerdoto en la 29.6.1886 en sia naskiĝurbo. En la 9.5.1913 li iĝis helpepiskopo en la episkopujo Brixen (generalvikaro por Feldkirch) kaj en la 8.6. de la sama jaro la titulara episkopo de Cybira (Turkio). Li konsekritis fare de Franz Egger (episkopo de Brixen) kaj Celestino Endrici (episkopo de Trento).
Post la kolapso de Aŭstrio-Hungario en 1918 Waitz prezentis sin kiel politika episkopo kaj favoris la faradon de kristana ŝtato (kp. Aŭstrofaŝismo). Li kondamnis ateismon kaj apogis la Heimwehr-taĉmentojn por haltigi la influon nazian en Aŭstrio.
Li konsideratas kiel prapatro de la sociala encikliko Quadragesimo anno verkita de lia papa moŝto Pio la 12-a. Jam en 1925 Waitz skribis socialan cirkuleron titole Lehren und Weisungen der österreichischen Bischöfe über soziale Fragen der Gegenwart.
En 1921 li nomiĝis administranto apostola de la diocezo Innsbruck-Feldkirch. Pri tiu posteno li rezignis nur en 1938 post la t.n. Anschluss. En la 10.12.1934 Waitz iĝis arkiepiskopo en Salcburgo kaj konfrontiĝis kun multaj problemoj ligitaj al senlaboruleco de multaj. En 1941 li estis entombigita en la kripto de la Katedralo de Salcburgo.
Vicreĝlando de Río de la Plata
Vicreĝlando de Río de la Plata (Virreinato del Río de la Plata) estis vicreĝlando kaj hispana kolonio, elmembrigita en la jaro 1776 el Vicreĝlando de Peruo por protekti siajn sudajn provincojn antaŭ brita kaj portugala influoj. Ĝi etendiĝis sur teritorio de hodiaŭaj ŝtatoj Argentino, Paragvajo, Urugvajo kaj Bolivio. La 25-an de majo 1810 Argentino proklamis sendependecon kaj la 15-an de majo 1811 Paragvajo entreprenis la saman paŝon, kio signifis faktan finon de la ekzistado de la vicreĝlando.
Varianta akordo
Varianta akordo, varianta sono aŭ mallonge variaĵo estas termino el la muzikteorio, kiu signifas parencan interrilaton de du akordoj. Parenceco de du variantaj sonoj konsistas en tio, ke ili havas la saman bazotonon, sed la malan tonalan genron. Ekzemple la c-minora trisono estas variaĵo de la C-maĵora trisono kaj inverse.
Oni ne intermiksu la variantan parencecon kun la paralelo-parenceco de du akordoj resp. tonaloj.
Spas-Demensk
Spas-Demensk (ruse Спас-Деменск) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29234501.
La urbo estis fondita en jaro 1494.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 08455 (ĝis 2005), 48455 (ekde 2006). La enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Račice
Račice estas nomo de jenaj vilaĝoj en Ĉeĥio:
Spas-Demensk
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 6,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 5,3 mil loĝantojn.
5221 Fabribudweis
5221 Fabribudweis estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Ladislav Brožek elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa astronomo, kuracisto kaj teologo Wenzel Faber, ankaŭ nomita Fabri de Budweis (ĉ.1460–1518). Li estis rektoro de la universitato de Leipzig en 1488, kuracisto en Most en 1499 kaj paroĥestro de České Budějovice en 1505. Li estas fama pro siaj almanakoj kun tabeloj de la novlunoj kaj plenlunoj.
Ismena drako
Laŭ la helena mitologio, la Ismena Drako (el la greka Δρακων Ισμενιος), Eonia Drako (Δρακων Αιωνιος) aŭ Drako de Areso, estis giganta serpento kiu gardis la sakralan fonton de Ismeno, proksime al Tebo. Ĝi estis konsekrita al Areso, kaj kelkaj rakontoj asertas ke ĝi eĉ estis filo de tiu militema dio.
Kadmo kaj la Ismena Drako
La drako surprizigis kaj mortigis multajn soldatojn de Kadmo, unu post la alia. Kiam la heroo venis serĉi ilin, komenciĝis batalado kun la serpento, kiun Kadmo mortigis ĉu perglave ĉu ĵetante pezan ŝtonon sur ĝia kapo. Pro tio, Kadmo akiris la eternan malamon de la dio Areso. Li punis la drak-mortiginton per sklava servado al li dum unu eterna jaro (tio estas, ok naturaj jaroj), sed post plenumi tiun pentofaron, Kadmo ricevis kompenson: la gedioj edzinigis al li Harmonion, filino de Areso kaj Afrodito. Tamen, Kadmo kaj sia edzino ne liberiĝis de la dia malamo, ĉar ili estis metamorfoziitaj en serpentojn ĉe la fino de siaj vivoj, pune pro la sakrilegia ago de Kadmo.
Antaŭe, kaj venĝeme pro la morto de sia filo, Areso ordonis Kadmon semi la dentojn de la Ismena Drako, kvankam laŭ la plimulto de la versioj Kadmo tion faris laŭ konsilo de Ateno. Tuj post la semado, armitaj kaj militemaj soldatoj, la tiel nomataj spartoj («semitaj homoj»), spruĉis unu post la alia el la sulketo. Kadmo sentis sin minacita de ili, sed la diino konsilis lin ĵeti ŝtonon inter la ĵusnaskitaj aŭtoktonoj. Ili kulpigis unu la alian pri la ŝtonbato kaj ekbatalis inter si ĝis kiam nur kvin el ili restis. Fine, ankaŭ pro la interveno de Ateno, la spartoj restis je la dispono de Kadmo, kaj helpis lin konstrui la novan urbon. Laŭ Paŭzanio, la ĝusta loko kie Kadmo mortigis la drakon kaj subterigis ĝiajn dentojn montreblis en historiaj epokoj, proksime al unu el la tebaj pordegoj.
El tiuj semitaj homoj devenis altranga nobela familio en Tebo, kies emblemo estis ĝuste figuro de la drako mortigita de Kadmo. Verŝajne, ĉiu membro de tiu dinastio havis surhaŭtan makulon serpentforman.
La dentoj de la Ismena Drako en Kolĉido
Poste, kiam Jasono semis la dentojn, okazis ĝuste la samo kiel antaŭe en Tebo: el la dentoj spruĉis armitaj soldatoj, kiuj mortigis unu la alian kiam Jasono ĵetis ŝtonon inter ili, laŭ konsilo de Medeo. Tamen troviĝas versioj laŭ kiuj tiuj soldatoj naskiĝis ne de la dentoj de la Ismena Drako, sed de tiu, kiu gardis la oran ŝaffelon en Kolĉido.
Gouët
Gouët estas rivero de la franca marbordo en la departemento Côtes-d'Armor de la regiono Bretonujo. Ĝi enfluas en la Manikon. Ĝi naskiĝas en La Harmoye kaj enfluas en la golfeto de Sankta Briego je la haveneto nomita Legue
Longa je 38 kilometroj, ĝi trafluas la urbojn Quintin, Ploufragan Sankta Briego kaj Plerin.
Pano kun tomato
Pa amb tomàquet (laŭvorte "pano kun tomato" katalune: "Pa amb tomàquet", en Majorko oni nomas ĝin "Pa amb oli" aŭ "Pamboli" (pano kun oleo), Malte "Ħobż biż-Żejt (pano en oleo)) estas tradicia preparaĵo de la majorka, valencia kaj kataluna kuirartoj, kiu konsistas el pano -laŭvole tostita- kun tomato frotita sur ĝi kaj spicita per olivoleo kaj salo. Foje ajlo estas frotita sur la pano antaŭ ol froti per la tomato. En multaj katalunaj restoracioj, la tomata miksaĵo estas antaŭfarita kaj poste ŝmirita sur la pano.
La plado estas konsiderata la frontmontra plado de kataluna kuirarto kaj estas servata en multaj restoracioj anstataŭ regula pano. La pladon oni servas akompanita de iuj specoj de kolbasoj (peklitaj botifarres, xoriço, fuet, ktp.), ŝinko, fromaĝoj, anĉovoj aŭ alia marinita fiŝo, aŭ rostitaj legomoj kiel escalivada. Ofte la akompananto estas metita sur ĉiun tranĉaĵon de pano kun tomato, tiel ke oni ĉi tiun manĝas kovrita.
La originala pana bazo estas tradicie farita el tostitaj tranĉaĵoj de pa de pagès ("kamparana pano"), tradicia ronda peco de tritika pano de preciza grando (de ½ kg al 5 kg kaj de ĉirkaŭ 20 cm al 50 cm de diametro).
Se la miksaĵo ne estas antaŭfarita, ekzistas laŭdire ideala ordo pri kiel la ingrediencoj estu integritaj al la produkto por atingi la plej bonan guston. Unue, la ajlo estas frotita sur la pano. Tiam, la samo estas farita kun la tomato. Post ĉi tio venas la olivoleo, kaj fine la salo. La tradicia metodo por atingi bonan miksiĝon de ĉiuj gustoj sen antaŭfari la saŭcon, estas tranĉi la ekstremon de la panpecon kaj uzi ĝin por milde sed firme premi ĉiujn ingrediencojn kune.
Afrika tuberfabo
La afrika tuberfabo (Sphenostylis stenocarpa) estas plantspecio en la subfamilio Faboideoj (Faboideae) ene de la  familio de la  fabacoj (Fabaceae). La planto hejmiĝas en la tropika Afriko. La utilplanto estas proksime parenca al vico de aliaj „fabo  kaj fazeoloj “
Priskribo
La afrika tuberfabo estas volvanta herba planto. La tigo kreskas ĝis longeco de 2 kaj 3 metrojn. La floroj estas dusimetriaj. La 25 ĝis 30 cm longa, iomete ligna guŝoj havas  20 ĝis 30 semojn. La semoj havas longecon de ĉ. 5 mm kaj diametro de ĉ. 1 mm. Ili estas lentforme ovalaj.
Disvastigo
La afrika tuberfabo kreskas en la tuta tropika Afrika kaj estas kultivata en Centrafriko kaj  Okcidentafriko (Eburbordo, Ganao, Togolando, Gabono, la du Kongoloj kaj en parto de  Orientafriko (ekzemple Etiopio). La planto estas precipe kultivata en la suda parto de  Nigerio, kie ĝi nomiĝas  girigiri. Ĝi toleras acidajn kaj sablajn grundoj kaj kreskas ĝis altecoj de 1800 metroj. La planto devas havi humide varman klimaton.
Uzado kaj enhavosubstancoj
Kaj la semoj kaj la tuberoj estas manĝeblaj.
La afrika tuberfabo evoluiĝas ĉe la radikoj 5 ĝis 7,5 cm longaj kaj 50 ĝis 300 g pezaj tuberoj, kiuj similas al longecajn batatojn, sed havante la duoblan kvanton da proteino kiel batato. La tuberoj havas protein-enhavon de 11 ĝis 19 % kaj karbonhidrat-enhagvon de 63 ĝis 73 % kaj 3 % faibroj. Je planto oni rikoltas duonan kilogramon da radikoj.
La semoj estas bongustaj kaj estas preferataj al aliaj semoj kaj legomoj en Okcidentafriko. Ili enhavas 21 ĝis 29 % da proteino, kiuj similas al  sojfabo rilate la procentaĵo de lisino kaj metionino. La semoj enhavas ĉ. 50 % de karbonhidratoj kaj 5 ĝis 6 % de fibroj. Oni rikoltas ĝis 2000 kg da guŝoj po hektaro.