cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Bernardino Nanino
Verkoj
La muziko de Nanino el la 1580-aj kaj 1590-aj jaroj estas konservema laŭ esprimmaniero, evitanta la eksperimentemajn tendencojn de lia frato kaj de Marenzio, preferanta anstataŭe apliki la teknikon kaj esprimivan stilon de la pli fruaj Romaj komponistoj kiel Palestrina. Post ĉ. 1610 li enprenis la teknikon de la baso kontinua en siajn sakralajn verkojn — apenaŭ konservema tendenco — kaj, karakterize, io kion lia frato neniam. Multaj el siaj fruaj komponaĵoj estas profanaj (kiel ekz. madrigalo), sed li publikis plurajn librojn da motetoj post 1610, post kiam mortintis lia frato. Estas alloge speculacii, ke ĉiam kiam li skribis muzikon de la sama formato kiel tiu de sia frato, li elektis kontraŭajn stilrimedoj, kaj post la morto de sia frato li tujtuje alprenis la progreseman stilon de sia epoko, jen uzante ĝin en samaj formoj, kiujn lia frato estis uzinta pli konserveme.
Corpse Bride (filmo)
Corpse Bride (Kadavra Edzino) estas usona animacia filmo de Tim Burton kaj Mike Johnson, aperinta en 2005.
Intrigo
En la 19-a jarcento, en eta vilaĝo de Anglujo, Victor Van Dort, filo de novriĉuloj, kaj Victoria Everglot estas geedziĝontaj (spite al la gepatroj de Victoria, heredaj etnobeloj, nun malriĉaj), kvankam ili neniam vidis unu la alian. Tuja enamiĝo de la gejunuloj, li fuŝplena kaj ŝi mildplena.
Sed malgraŭvole, en fantasta etoso, Victor estas edzigita al la energiplena kadavro de Emily, mistera edzino, kiu perforte kondukas lin en la mondon de gemortintoj.
Kurosaki Ichigo
'KUROSAKI Iĉigo, 黒崎 一護 (laŭ Hepburn: Kurosaki Ichigo) estas fikciula ĉefrolulo de la animea kaj mangaa serioj Bleach. En komenco de la rakonto, li estas 1-grada altlerneja studento kun oranĝkoloraj haroj kaj brunaj okuloj. Li ricevis povon de ŝinigamio, rezulte de batalo kun KUĈIKI Rukia, kiu estas unu el la multaj ŝinigamioj kiu loĝas en Animejo. La povo devenas el kosto de Rukia, kaj rezulte Iĉigo devis labori kiel ŝinigamio anstataŭ Rukia. Kiel provizora ŝinigamio, li batalas por protekti popolon de Kavulo kaj sendas Pluse (bona spirito) en la postvivan mondon.
Familio de Iĉigo
Iĉigo loĝas kun lia patro Isŝin kaj du fratinoj Juzu kaj Karin. Lia patrino Kurosaki Masaki mortis kiam li estas 9-jaraĝa dum li protektas la junan Iĉigon el atako de Kavulo (nomata Grandfiŝisto). Lia patro kurigas malgrandan klinikon en ilia hejmo kaj ĉiuj familianoj helpas ĝin. Lia patro ĉiam ŝajnas kuraĝigi hejman aeron post morto de sia edzino. Karin estas superege atleta, aktiva kaj povas subpremi sian emocion, dum Juzu estas tre pasiva kaj emocia.
Familianoj de Kurosaki ŝajnas normalaj, escepte ke ili havas iom aŭ iomete da kapablo vidi kaj komuniki fantomojn. Evitante diri pri la patro, Iĉigo havas la plej multan kvanton de sprita povo, dum Karin venas dualoke kaj Juzu laste. Komence, Karin povis vidi fantomojn, tamen ne ŝinigamiojn aŭ kavulojn, poste ŝi ekpovis vidi ankaŭ ŝinigamiojn kaj kavulojn, finfine ŝi batalas per piedpilko kontraŭ Kavulo, dum Juzu povas nur vidi neklaran konturon.
Plimalfrue en la mangao, patro de Iĉigo estas malkovrita esti kapitano-nivela ŝinigamio.
Elaĉeto (religio)
Elaĉeto estas termino indikanta religian koncepton kiu koncernas pardonon aŭ absolvon de la pekoj aŭ eraroj plenumitaj, kaj protekton kontraŭ damniĝo aŭ malfavoro, eterna aŭ portempa. La elaĉeto estas, do, materio konstituanta multajn religiojn, inter kiuj tiuj hindiaj kaj ĉiuj abrahamaj, aparte kristanismo kaj islamo.
Alia religia termino uzata tiukampe estas savo (latine: salvatio; greke: sōtēria; hebree: yeshu'ah) kiu signifas esti savitaj kontraŭ danĝero minacanta.
En la Abrahamaj religioj, la savo estas esprimita ankaŭ kiel ‘’savi la animon’’ el la peko kaj el dies sekvoj. La akademia studo pri la savo estas nomata soteriologio kaj okupiĝas pri kompara studo per kiu estas konataj kaj fiksataj la religiaj tradicioj konceptantaj la savon-elaĉeton kaj ĝian akiron. Tio inkluzivas ankaŭ la hebrean eskatologion el la nuna ekzilo.
En la kristana teologio, elaĉeto referencas al la liberigo el la peko (vidu en: Katekismo de la Katolika Eklezio).
En la budhisma penso elaĉeto koncernas ellason aŭ malpliiĝon de la mondumaj deziroj akirendan per la medito, ne per helpo de dioj.
Elaĉeto laŭ kristanismo
La elaĉeto, en Kristianismo, aludas precipe al la sinofero de Jesuo Kristo por liberigi la homaron el la sklaveco de la peko. Tamen. la ago de Kristo havas multegajn aspektojn, ĉiujn ne sufiĉe kompreneblajn ĉar diajn agojn: ĉiuj konceptoj ĉi-koncerne aspiras al pli kompletan eksplikon.
18 (nombro)
Dek ok (18) estas la natura nombro kiu sekvas 17 kaj antaŭas 19.
Elaĉeto (religio)
Malnova Testamento
La Malnova Testamento konsciigas ke kiu ajn elaĉeta faro, realigita per tio kion oni plejmalavare donacas, ankaŭ se donita kun la plej ardajn kaj malegoismaj sentoj, estas komplete netaŭga por kontentigi la profundajn bezonojn de persono: "Kiuj fidas sian potencon   Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?    8 Fraton tute ne liberigos homo,    Nek donos al Dio elaĉeton por li" (Psalmo 49, 7-8).
18 (nombro)
La nombro 18 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Elaĉeto (religio)
Malnova Testamento
Dio, tamen, pretas malavare liveri kion Li havas, ĉiukoste, por rekonkeri sian popolon (Jesaja 43, 3ss). Kaj okazas en tiu kunteksto ke la Nova Testamento parolas pri la sango de Jesuo, nome pri la ofero de sia vivo obea ĝismorte, kiel kosto por homa elaĉeto (1-a epistolo de Petro (1, 1-19; Epistolo al la Romanoj (3, 24-25); Epistolo al la Hebreoj (9, 14).
18 (nombro)
Pri la nombro 18
La atomnumero de Argono.
Elaĉeto (religio)
Nova Testamento
La elaĉeto en la Nova Testamento priskribas aspekton de la savo. La uzo de tiu vorto memorigas al ni kiel Kristo venis por liberigi la homan kreitulon el la sklaveco de la “potencoj” de la malbono, kiu opresas la unuopulon kaj endanĝerigas ties liberon kaj vivon (Epistolo al Tito (2, 14; Epistolo al la Romanoj 7). Ĝi inkluzivas la elaĉeton de la korpo (Rm 8:23; Epistolo al la Filipianoj 3, 4). Kvankam la kosto de tiu elaĉeto estis abunde pagita, kaj la fruktoj de tiu elaĉeto estas plene ĝuitaj en la repacigo kun Dio, la plena ĝuo de tiuj fruktoj devos atendi la duan alvenon de Kristo (Epistolo al la Efesanoj 4, 30; Rm 8, 23). Jesuo konsideris la sanigojn kaj la ekzorcojn de meme realigitajn signoj de la elaĉeta aspekto de sia agado. Tiel li priskribis sian aktivecon: "La Filo de Homo venis ne por esti servita sed por servi kaj doni sian vivon kiel koston por la elaĉeto por multaj" (Evangelio laŭ Mateo 20, 28). En tiu esprimo li ŝajnas pensi al Servisto de Javeo de la Jesaja (53), kies vivo estas oferita kiel punpago. Tiu akceptita koncepto ŝajnas diri ke la morto kaj suferoj de Jesuo estas ofero anstataŭa, vikaria, por pagi la koston de la homa elaĉeto.
18 (nombro)
Pri la nombro 18
En multaj landoj, la aĝo 18 estas la aĝo de plenkreskeco.
Elaĉeto (religio)
Nova Testamento
La verkistoj de la Nova Testamento havas je dispono nur la lingvaĵon de la Malnova Testamento; sed la agado Jesuo estas pli konceptoriĉa, por kion aperigi engaĝiĝos la estonta teologio.
18 (nombro)
Pri la nombro 18
En brazila folkloro la 18 absolute rilatas al porko, sed ĉiuj nombroj finitaj per 18 rilatas al hundo.
Elaĉeto (religio)
Elaĉeto en Budhismo
La elaĉeto en Budhismo, estas male ago de la homo kiu sekvas la instruojn de la budhoj aŭ [bodisatvo]]j kaj sin liberigas de la naturo de sansaro per nirvano. Tial necesas praktiki por ke la atmano povos elestingiĝi.
En budhismo ekzistas pluraj inferoj kaj pluraj paradizoj, sed reestiĝi en unu el tiuj ne estas por ĉiam kaj ne estas la celo de la instruo.
Elaĉeto en Judismo
Se en kristanismo kaj islamismo la elaĉeto celas aspektojn de la postmorta savo, oficiale tio ne aperas el la elaĉeto laŭjudisma. Nur ĉe kelka teologo tio alestiĝas. Ĝi, laŭvide, ne aperas en la Biblio de la Malnova Testamento ĉar ne estas proponata la transtera vivo, kvankam bibliistoj tion vidas en la grandaj diaj riveladoj kiel en tiu de la Monto Sinajo en kiu Dio diras ke mem estas la Dio de Abrahamo, Jakobo kaj Isaako, do, de transmondaj vivantaj personoj.
Bibliografio
•Charles Samuel Braden, Man's Quest for Salvation: An Historical and Comparative Study of the Idea of Salvation in the World's Great Living Religions, Chicago & New York, Wil-lett, Clark & Company, 1941. •S. G. F. Brandon (a cura di), The Saviour God: Comparative studies in the concept of sal-vation presented to Edwin Oliver James by colleagues and friends, New York, Barnes & Noble, 1963. •Walter Brueggemann, Salvation in Reverberations of Faith: A Theological Handbook of Old Testament Themes, Louisville, Westminster John Knox Press, 30 settembre 2002, pp. 184–6. (Presentation) •Eric J. Sharpe e John R. Hinnells (a cura di), Man and his salvation: Studies in memory of S. G. F. Brandon, Manchester, Manchester University Press, 1973, ISBN 0-7190-0537-X.
Austin 12/4 LL Taksio
Austin 12/4 LL Taksio
Will Overton, direktoro de aŭto-negoco Mann and Overton kiu vendis taksiojn en Londono ekde 1906, alparolis Herbert Austin pri modifo de la ĉasio de Austin 12/4 por ke ĝi povu konformiĝi kun la "Kondiĉoj de Taŭgeco" de Londono. Sekve, ĉasio de Austin 12/4 estis modifita, kun karoserioj el pluraj karoseriistoj.
Zoltán László (artisto)
LÁSZLÓ Zoltán (la:slo:) estas rumanuja hungara artisto, intermediartisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc je la 1-a de aprilo 1961.
Austin 12/4 LL Taksio
Austin 12/4 LL Taksio
Tial ke la entuta alteco de la taksio estis pli alta ol la konkurenco, ĝi ricevis moknomon 'High Lot' (alta loto) sed tiu ĉi dezajno donis multan lokon al la cilindraj ĉapeloj de klientoj. Ĝi baldaŭ pli bone vendiĝis ol la Beardmore kaj Morris versioj. Apogante sin per siaj sukcesoj, nova modelo, la 'Low Loader' (malalta) estis enkondukita en 1934.
Austin FX3 kaj FL1
Post la Dua mondmilito Mann and Overton decidis ke ili bezonis pli ĝisdatan dezajnon. Sekve estis konsentite ke Austin provizos la motoron/ĉasion kun la karoserio provizota de Carbodies en Coventry, kvankam la karoserio estis fine dezajnita de ĉefdezajnisto Jim Stanfield de Austin. En 1948 nova Austin Taksio aperis sur la stratoj, nomita la FX3, ĝi baldaŭ fariĝis ĉefo de la merkato. Kvankam en 1952 dizelmotoro de Ferguson estis havebla kiel transformo, en 1954 Austin produktis sian propran 2.2 litran dizelmotoron kiel originan munton. Ankaŭ produktita estis la FL1, la sama modelo sen platformo por pakaĵoj apud la ŝoforo sed anstataŭe ĝi havis benkon kaj la taksi-signo estis forigita.
Zoltán László (artisto)
Biografio
Inter 1984–86 li studis en la Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵor; inter 1990–97 en Städelschule, Frankfurt am Main, Bad Ems. Li vivas en Germanujo. Li estis fondintarano en 1997 de grupo Phantombüro.
Karen Blixen
Karen Christence BLIXEN-FINECKE, Isak DINESEN  (Rungsted, 17-a de aprilo 1885 - 7-a de septembro 1962) estis Dana verkistino.
Ŝia patro, oficiro, verkisto kaj parlamentano Wihelm Dinesen, sinmortigis poste kiam li estis informita ke li estas malsana de sifiliso. Ekde tiam ŝia patrino prizorgis kaj edukis ŝin kaj ŝiajn gefratojn.
Ŝi edziniĝis kun sia kuzo, Baronon Bror Blixen-Finecke, kaj ili havis bienon de kafo en Kenjo. Ili havis malfacilan geedziĝon kaj ŝi renkontis Denys Finch Hatton en Najrobio. Tiuj informoj estas en ŝia romano Afrikansk pastoral de 1937.
Stilo
Ŝia verkado estis escepta por ŝia tempo. Unue, ŝi klopodis verki laŭ la plej bona tradicio de parola rakontado. Due, ŝia verkado baziĝis sur valoroj, kiuj estis konsideritaj eksmodaj en la frua dudeka jarcento kaj tiel multaj el la intrigoj de ŝiaj rakontoj okazis en la deknaŭa jarcento. Trie, ŝiaj verkoj estis stranga miksaĵo de aristokrataj valoroj, kontraŭ-kolonia protesto, kontraŭ-nazia protesto, gotikaj, erotikaj kaj aŭtobiografiaj elementoj.
Blixen gajnis la agnoskon kaj aprezon de elstaraj literaturaj figuroj, kiel Ernest Hemingway, (kiu esprimis sian dankon al ŝi per la vortoj: "Mi sentus min pli feliĉa hodiaŭ se la Nobel-premiita verkisto Isaac Dinesen estus premiita"). Ankaŭ la verkistoj Truman Capote, Pearl S. Buck, E. E. Cummings kaj Arthur Miller alte aprezias ŝian stilon de verkado.
En 1985 aperis la filmo "Memoroj el Afriko" ĉefrolita de Meryl Streep kaj Robert Redford. La filmo havis grandan sukceson kaj post sia sukceso, la hejmo de Belixen en Najrobo, Kenjo fariĝis nacia muzeo. Alia muzeo dediĉita al Blixen situas sur la familia bieno en Danio.
Kapuas (rivero)
La rivero Kapuas (Indonezie: Sungai Kapuas) situas en Okcidenta Kalimantano. La rivero longas ĉirkaŭ 1 143 kilometrojn. Tial ĝi estas la plej longa rivero de Indonezio, kaj la plej grava rivero en la okcidenta parto de Borneo. Krome ĝi estas la plej longa rivero kiu fluas tra insulo.
La rivero fontas en la montaro de Kapuas Hulu apud la limo kun Sarawak, Malajzio, kaj fluas okcidenten. Ĝi enfluas en la Sudĉinan Maron ĉirkaŭ 20 km sude de la urbo Pontinak, Indonezio. La rivero drejnigas la vastan areon de la Lago Sentarum, vastan naturrezervejon de malsekejoj, dolĉakvaj lagoj, kaj portempe inunditaj arbaroj.
Ciŝji
Imperiestrino Cíxǐ Tàihòu (pinjine), 慈禧太后 en la ĉina, populare konata en Ĉinio kiel la Okcidenta Vidva Imperiestrino (西太后) (naskiĝis en la 29-a de novembro 1835 kaj mortis en la 15-a de novembro 1908), estis ĉina registino. Ŝi estis pova figuro kaj iĝis efektiva regintino de la lasta periodo de la Qing-dinastio, reginte dum 47 jaroj, de 1861 ĝis sia morto, en 1908. Cíxǐ originas de komuna familio, sed estis elektita kiel virino de la Imperiestro Xianfeng. Poste ŝi havis preskaŭ totalan povon dum la regado de sia filo, la Imperiestro Tongzhi, kaj de sia nepo, la Imperiestro Guangxu, kiuj ambaŭ provis sensukcese regi sub sia propra rajto. Pro ŝia ege konservativa regado, multaj historiistoj konsideras ŝin despotino kaj al ŝi atribuas la falon de la Qing-Dinastio kaj sekve de la Imperia Ĉinio mem.
Sabinov
Sabinov, hungare Kisszeben [kiŝseben], germane Zeben estas urbo en Slovakio, en Regiono Prešov, en distrikto Sabinov, kies ĉefurbo ĝi estas.
Situo
Sabinov situas en valo de rojo, laŭ la ĉefvojo Prešov-Bardejov, laŭ la fervojo Prešov-Pollando. Košice troviĝas 55 km, Prešov 18 km for de Sabinov.
Historio
La urbo fondiĝis en la 12-a jarcento fare de flandroj. La tataroj detruis ĝin en 1241. La unua mencio devenis el 1248. Tiutempe la loĝantaro okupiĝis pri agrikulturo kaj manfaradoj. En 1299 Andreo la 3-a donacis al la urbo rajtojn pri senimposteco, doganrajto, libera juĝado, ĉasado, fiŝado. Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) en 1406 nomumis la urbon libera reĝa urbo. Tiutempe la urbo estis ano de "Pentopolis". En la 16-a jarcento okazis religiaj kaj aliaj bataloj. La urbo detruiĝis, en 1709 la nigra morto teruris. Dum la liberecbatalo en 1849 la loĝantaro fervore apogis la hungarecon, sekve Kossuth nomumis la urbon "fidela". En 1910 en la urbo loĝis 3288 da loĝantoj (1640 slovakoj, 1168 hungaroj, 341 germanoj, 120 rumanoj). Ĝis 1919 la urbo apartenis al Hungario, al Sáros (reĝa departemento), al la distrikto de "Kisszeben", kies distriktejo ĝi estis. Poste la loko apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1938 al Slovakio. Inter 1945-1993 la urbo denove apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 1964 tie pretiĝis filmo de Ján Kadár kaj Elmar Klos kun la titolo "Butiko sur korso". En 2001 loĝis enurbe 4189 da homoj, (3980 slovakoj kaj 150 ciganoj).
Dum la ĉeĥoslovakia periodo estis en la urbo malliberejo por soldatoj.
Pentopolis
Ĝi estis alianco de 5 gravaj urboj en la orienta parto de Supra Hungarujo fine de la mezepoko. La loknomoj estas unue hungare (uzataj ĝis 1920), poste laŭ la nuna slovaka formo:
Tanoa lingvaro
La tanoa lingvaro estas branĉo de la kvaa lingvaro, membro de niĝerkonga lingvofamilio. Tanoaj lingvoj estas parolataj en Ganao, Ebur-Bordo kaj Togolando. Akanaj lingvoj estas unu el la plej gravaj lingvogrupoj en la tanoa lingvaro.
Jassonneix (stacidomo)
Jassonneix estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Meymac, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
(13484) 1981 EA16
(13484) 1981 EA16 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
(9188) 1991 RM15
(9188) 1991 RM15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Freiensteinau
Freiensteinau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogelsberg de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Gießen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La alto super la marnivelo estas metroj.
Suda karakaro
Suda karakaro, Suda kresta karakaro, Suda karakarao aŭ Suda kresta karakarao (iam Polyborus plancus aŭ nun Caracara plancus) estas rabobirdo voranta ĉefe bestokadavraĵojn kaj vivanta en Sud-Ameriko. Ĝi apartenas al ordo Falkoformaj birdoj, familio Falkedoj, al subfamilio de Poliborenoj.
Ĝi iam inkludis la nunan specion de la Norda karakaro (C. cheriway) de suda Usono, Meksiko, Centrameriko kaj norda Sudameriko, kaj la formortintan specion de la Guadalupa karakaro (C. lutosa) kiel subspeciojn. Kiel nune difina, la Suda karakaro estas limigita al centra kaj suda Sudameriko. Kiel ĉe siaj parencoj, ĝi estis iam lokigita en la genron Polyborus.
Aspekto
Ĝi longas 50-65 cm kun enverguro de 120-132 cm, kaj pezas de 700 gr. ĝis 1600 gr. depende de la vivloko. Individuoj el pli malvarma suda parto de ties teritorioj averaĝe estas pli grandaj ol tiuj el tropikaj regionoj (kiel antaŭvidite de la regulo de Bergmann) kaj estas la plej granda tipo de karakaro.
La plumaro de la birdo estas unueca por ambaŭ seksoj, ĝia kaposupro estas nigra, la kolo blanka, sube makulita gute aŭ strie kaj transiras al la nigrabruna koloro de la trunko. Tiele krono, ventro, femuroj, plej parto de flugiloj kaj vostopinto estas malhelbrunecaj, la orelareo, gorĝo kaj nuko estas blankecaj al sablokoloraj kaj la brusto, kolo, dorso, supra vosto, pugo kaj baza parto de vosto estas blankecaj al sablokoloraj kun malhelbruna strieco. Dumfluge, la eksteraj unurangaj flugilplumoj montras grandan rimarkindan blankecan al sablokoloran makulon ('fenestro'), kiel ĉe kelkaj aliaj specioj de karakaroj. La kruroj estas flavaj kaj la nudaj vizaĝa haŭtaĵo kaj vaksaĵo estas tre flavaj al ruĝecoranĝaj.
La sekse ne maturaj karakaroj estas similaj al plenkreskuloj sed pli helaj, havas surbruste multajn blankajn plumojn kaj striecon en brusto, kolo kaj dorso, ilia vizaĝa haŭto kaj vaksaĵo estas dekomence blankecaj kaj poste rozpurpuraj, pli poste flava, same kiel la kruroj kiuj dekomence estas grizecaj, kiu estas blanka en junaĝo.
Tiu neotropisa specio povas esti separata el la simila Norda karakaro pro ties pli etenda strieco en brusto, brunecaj kaj ofte hele makuletecaj aŭ striecaj dorsoplumoj (ĉiuj nigrecaj ĉe la Norda), kaj hela suba dorso kun malhela strieco (uniforme nigreca ĉe Norda). Oni konas individuojn montrantajn intermezajn karakterojn el la malgranda areo de kontakto en nord-centra Brazilio, sed intergradado inter ambaŭ specioj estas ĝenerale limigita.
Kutimaro
La karakaro plenigas multe da tempo sur la grundo - male ol aliaj falkoformaj - kaj ĝi nestas ankaŭ aliforme el la falkoformaj birdoj. Ĝi nestas per granda malferma strukturo sur altaj arboj (ĉefe palmoj), kaktoj, rokoj kaj eĉ surgrunde; ambaŭ gepatroj partoprenas en la kovado de la 2-3 brunetaj ovoj, en septembro aŭ oktobro. La idoj eloviĝas post 28-32, poste ilin edukas, nutras la gepatroj ĝis 3 monatoj. La reprodukta sezono okazas dum la aŭstralaj printempo/somero en la suda parto de ties teritorioj, sed la okazo estas malpli certa en pli varmaj regionoj.
Ĝi estas kuraĝa, oportunema rabobirdo kaj estas ofte vidata surgrunde serĉe de manĝo. Ĝi nutras sin ĉefe kiel per surveturitaj, ĉebuĉejaj restaĵoj, bestokadavraĵoj, sed ankaŭ ŝtelas manĝon el aliaj rabobirdoj, rabas birdonestojn, kaj ankaŭ ĉasas se eble malgrandajn mamulojn, reptiliojn, birdidojn (ĉefe insektojn aŭ aliajn malgrandajn predojn, sed almenaŭ de la grando de Neĝa egretardeo). Ĝi hegemonias super la Nigra kaj la Meleagra katartoj ĉe kadavraĵoj.
19 (nombro)
Dek naŭ (19) estas la natura nombro kiu sekvas 18 kaj antaŭas 20.
Suda karakaro
Kutimaro
Ĝi estas tipe solema, sed kelkaj individuoj povas ariĝi ĉe granda manĝofonto (ekz. rubejoj).
Ĝia latina scienca nomo de iama genra kaj nuna subfamilia nomoj aludas ĝian nutradon: la poly-parto signifas multan, diversan, la vorto boros signifas grandapetitulon. La vorto karakaro (kiel oni nomis la birdon en Sud-Ameriko) aludas verŝajne je ties voĉo, sed la lokaj loĝantoj nomas ĝin eĉ karakara aglo, karanĉo, reĝa buteo aŭ meksika aglo.
Teritorio kaj vivejo
La Suda karakaro loĝas el Fajrolando en plej suda Sudameriko norden al la regiono de la Amazona Rivero kaj suda Peruo. Izolata populacio loĝas en la Falklandoj aŭ Malvinoj. Ili evitas la Andajn altajn terojn kaj la densajn humidajn arbarojn, kiaj la Amazona pluvarbaro, kie ĝi estas ege limigita al relative malfermaj areoj laŭlonge de la ĉefaj riveroj. Krome ili loĝas en preskaŭ ĉiu ajn malferma aŭ duonmalferma habitato kaj troviĝas ofte ĉe homoj.
Statuso
Tra plej parto de siaj teritorioj, ĝi estas komuna al tre komuna. Ŝajne ĝi profitas el disvastigata senarbarigo de tropika Sudameriko. Ĝi estis tamen konsiderata kiel Malplej Zorgiga fare de BirdLife International.
19 (nombro)
La nombro 19 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Pri la nombro 19
La atomnumero de Kalio.
En brazila folkloro la 19 absolute rilatas al pavo, sed ĉiuj nombroj finitaj per 19 rilatas al hundo.
Sinodika periodo
La sinodika periodo (el hel. sin-hodos kunveno), ankaŭ foje nomata opozicia intervalo, estas la tempa intervalo, kiun astro bezonas por atingi denove la saman angulon kun la suno kaj la tero, ekzemple la karakterizan opozicion.
Planedoj
Pri pli enaj planedoj ol la tero, iliaj sinodikaj periodoj estas pli longaj ol iliaj sideraj periodoj (iliaj propraj "jaroj").
Pri pli eksteraj planedoj ol la tero, iliaj sinodikaj periodoj estas malpli longaj ol iliaj sideraj periodoj. Pro ilia malrapida rondiro, ilia sinodika periodo pli malpli definiĝas laŭ la tera jaro. Ju pli longa la sundistanco (ju pli malrapida ilia rondiro), des pli simila ilia sinodika periodo al nia jaro.
Kultura signifo
Nur la plej alta punkto de la suno kaj la luno povas observiĝi facile kaj ĉiutage. Laŭ tiuj, niaj prauloj kalkulis tagojn, monatojn kaj jarojn. Kaj multaj religiaj festoj ĝis nun datiĝas laŭ la luno, ekzemple pasko.
La kalendaro de la majaoj konsideris ankaŭ la sinodikojn de venuso.
Frances Barber
Frances BARBER (naskiĝis la en Wolverhampton, West Midlands, Anglio), estas angla teatra, televida kaj kina aktorino.
Observatorio de Markrio
Ĝi estis fondita en 1830 fare de la kolonelo Joshua Edward Cooper (1798 – 1863) sur la bieno de la Kastelo de Markree.
J. E. Cooper akiris de Robert-Aglaé Cauchoix de Parizo, objektivon de 13,5 coloj (35,5 cm) por la prezo de 1200 £. En 1834 li muntis la lenson sur ekvatoriala muntaĵo provizita de Thomas Grubb, de Dublino.
Dum pluraj jaroj, tiu refraktoro estis la plej granda en la mondo. Per ĝi, J. E. Cooper desegnis la Kometon de Halley en 1835 kaj observi la sunan eklipson de la , Neniu kupolo protektis tiun instrumenton, kiu estis elmetita al pluvo kaj vento.
Poste, estis aldonataj meridiana lorno kun meridiana cirklo, kaj, en 1842, kometa serĉilo : lorno de 4 coloj (10 cm) fakigita en la serĉo de kometo.
En 1878, Andrew Graham, helpanto de Joshua Cooper malkovris la asteroidon 9 Metiso per la kometa serĉilo.
Andrew Graham forlasis sian postenon en Markree en 1860 sed daŭrigis siajn esporojn en la Observatorio de Kembriĝo ĝis sia emeritiĝo en 1905.
Joshua Edward Cooper mortis en 1863. Lia nevo Edward Henry Cooper daŭrigis la aktivecon de la observatorio ĝis sia morto en 1902.
Brie Larson
Brianne Sidonie DESAULNIERS naskiĝis en Sakramento, Kalifornio profesie konata kiel Brie LARSON, estas usona aktorino, muzikisto kaj reĝisoro. Larson estis hejme trejnita antaŭ ol ŝi studis aktoradon ĉe la American Conservatory Theater. Ŝi komencis karieron en televido, en kiu aperis kiel kutima kliento en la komedia serio Raising Dad (2001), por kiu ŝi estis nomumita al Young Artist Award. Kiel adoleskanto Larson havis mallongajn rolojn en la 2004 filmoj 13 Going on 30 kaj Sleepover. Ŝia laboro en la komedia filmo Hoot (2006) estis laŭdita kaj ŝi poste ludis apogajn rolojn en la filmoj Greenberg (2010), Scott Pilgrim vs. la World (2010), 21 Jump Street (2012) kaj Don Jon (2013). De 2009 ĝis 2011 Larson rolis kiel ribelema adoleskanto en la televidserio United States of Tara. La normŝanĝa rolo de Larson venis kun la sendependa dramo Short Term 12 (2013), por kiu ŝi ricevis kritikistajn aplaŭdojn. Plia sukceso venis en 2015 kiam ŝi ĉefrolis en Room, aklamita dramo bazita sur la romano de Emma Donoghue de la sama nomo. Ŝi gajnis plurajn premiojn pro ŝia rolo en la filmo inter ili Akademian premion, la BAFTA Premion, Critic's Choice Award, Premio Ora Globo, Screen Actors Guild Award kaj aliaj. En 2017, ŝi ĉefrolis kiel militfotisto en la aventura filmo Kong: Skull Island.
Subĉiela muzeo
Subĉiela muzeo estas kolektaĵo de konstruaĵoj, monumentoj ks. ekspoziciitaj ne en fermita halo, sed sub libera ĉielo. Ĝi plej ofte konsistas el iamaj konstruaĵoj, rekonstruitaj sur areo de la subĉiela muzeo. Celo de la subĉiela muzeo estas prezento de iu temo, epoko. Ili ofte prezentas tipojn de iama konstruarto, vivo.
La unua subĉiela (etnografia) muzeo de la mondo estis konstruita sur insulo Djurgården de Stokholmo en 1891. Ĝia sveda nomo Skansen ofte estas sinonimo por la subĉiela etnografia muzeo. Ĝi disvastiĝis precipe en Skandinavio, en la iamaj socialismaj landoj por prezenti la vivkondiĉojn de la iamaj simplaj homoj.
La subĉielaj muzeoj havas la saman aŭ similan ideon, taskon: rezervo, konservado kaj rekonstruo de tipaj konstruaĵoj kaj aŭtentikaj objektoj, ties ekipaĵoj, mebloj, iloj ktp. Pro tio oni ofte malkonstruas tipajn loĝejojn regione kaj konstruas ilin en la subĉiela muzeo.
Cattenières
Cattenières estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 670 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Cattenières situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Cattenières etendiĝas sur 5,4 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Xavier Lemoine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cattenières apartenas al la kantono de Carnières, kies ĉefurbo estas Carnières. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Kalia hipoklorito
Kalia hipoklorito estas kalia salo de hipoklorita acido, senkolora likvaĵo kun forta odoro, forta oksidiganto kun blankigaj proprecoj, uzata en hejma purigado kaj en kemiaj sintezoj. Ĝenerale ĝi komerceblas en 35% solvaĵo kaj uzatas kiel seninfektilo kaj sanigo de la trinkavoj.
En 1789, Claude Louis Berthollet (1748-1822) unue sintezis ĝin kaj nomis ĝin Akvo de Ĵavelo, administra distrikto de Parizo. Ĉar kalia hipoklorito en akva solvaĵo estigas hipokloritan acidon, ĝi uzatas kiel baktericido kaj fungicido. Tia kia natria hipoklorito, kalia hipoklorito estas irita substanco kaj povas kaŭzi damaĝojn ĉe kontakto kun haŭto, okuloj kaj mukoza membranoj.
Inhalado de kalia hipoklorito kaŭzas bronkan iriton, spirmalfacilecon kaj en pli seriozaj kondiĉoj pulmedemon. Ingestado de fortaj koncentriĝoj de kalia hipoklorito estas mortigaj. Solvaĵoj de kalia hipoklorito povas eksplode reakcii kun sennombraj kemiaĵoj, tiaj kiaj ureo, amoniakaj saloj, metanolo, acetileno kaj multaj organikaj komponaĵoj. Varmigo kaj acidido de ĝiaj solvaĵoj povas estigi toksajn gasojn.
Selec
Selec, hungare Szelec [selec], germane Seletz [selec] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Selec situas inter montoj 535 kaj 1042 m-ojn altaj, fine de longa sakovojo. Trenčín troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1439 en latina formo "possessio seu villa Selcz". En 1742 paperofarejo ekfunkciis. En 1831 kaj en 1866 pro ĥoleroj mortis loĝantoj. En 1900 loĝis tie 896 vilaĝanoj en 120 domoj. Ĝis 1891 la oficiala hungara loknomo estis Szelc(z). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en 1950 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Selec 949 homoj, (946 slovakoj).
Miĥail Ĵarov
Miĥail Ivanoviĉ ĴAROV (Михаил Иванович Жаров; naskiĝis la 27-an de oktobro 1899 en Moskvo, mortis la 15-an de decembro 1981 samurbe. Li estis eminenta rusa, sovetia aktoro kaj reĝisro de teatro kaj kino.
Patro Ivan Nikolajeviĉ Ĵarov (1871-1951) estis trovito, do en moskva Nikolajevskij orfejo li akiris familian nomon Ĵarov de sia vartistino. Patrino Anna Semenovna (1874-1957) estis kamparanino veninta Moskvon el Smolenska gubernio. La patro estis tipografiisto. Krom filon Miĥail la gepatroj havis ankoraŭ tri filinojn: Lidia (1902-1986), Aleksandra (1907-1969) kaj Nina (1911-1989). La familio loĝis en la bela distrikto de Moskvo nomata Samoteka.
Ekde 1913 Miĥail laboris kune kun la patro en la presejo kiel kompostisto.
Teatra kariero
En 1915 komenciĝis la teatra kariero de Ĵarov, kiu tiam laboris kiel kontoristo kaj asistanto en moskva Zimin teatro (tie nun funkcias Moskva Opereto Teatro). Iufoje li rolis ordinaran figuranton.
En 1920 li sukcese finis studion ĉe Teatro de Arta Kultura Unio de Laboristaj Organizoj. Ĝis 1937 Ĵarov servis kiel profesia aktoro en kelkaj moskvaj teatroj.
Ekde 1938 ĝis morto en 1981 li estis aktoro kaj reĝisoro de prestiĝa Malij Ŝtata Akademia Teatro de Rusio. Tie li aperigis tri siajn spektaklojn, kiuj longtempe furoris.
Kinokariero
Miĥail Ĵarov estis tre populara kinoaktoro, kiu unufoje aperis surekrane en efemera rolo de soldato en filmo "Caro Ivan Vasiljeviĉ Groznij" en 1915. Lia lasta rolo de distrikta policano Fjodor Aniskin okazis en 1978. Entute la aktoro rolis en 63 filmoj kaj reĝisoris siajn tri filmojn.
Vivodona Atesto
La filmo "Vivodona Atesto" ( "Путевка в жизнь") alportis grandan famon al Miĥail Ĵarov, kiu tre reale rolis banditon Ĵigan. Ĝi estis la unua sona sovetia filmo pri aperigo de komunumo por senhejmuloj. Ĵarov kantis tie akompaninte per gitaro. Premiero okazis la 1-an de junio 1931. Reĝisoro Nikolaj Ekk gajnis la Unuan premion de Festivalo de Venecio en 1932. La filmon kun plezuro spektis tiam en 107 landoj de la mondo. Sonon oni registris per patentita sistemo "Tagefon", kiun inventis la rusa inĝeniero Paŭlo Tager.
Familio
Miĥail Ĵarov estis kvarfoje edzo.
Filatelisto
Ĵarov estis pasia filatelisto. Dumvive li kolektis poŝtmarkojn laŭ du temoj: "Arto" kaj "Portretoj".
Gratifikoj
Miĥail Ivanoviĉ Ĵarov mortis la 15-an de decembro 1981 en Moskvo. Lin oni sepultis en moskva Novodeviĉje tombejo (la 9-a tereno)
Briareo
Briareo (helene Βριαρεως, Briareôs , latine Briareus) estis en la helena mitologio unu el la teruraj kvindekkapaj, centmanaj gigantoj, kies patrino estis diino de la tero Gaja kaj patro dio de la ĉielo Urano. De homoj li estas ankaŭ nomata Aigaiono, (helene Αἰγαίων, Aigaíōn , latine Aegaeon)
Ili estis fratoj Hekatonkiroj (laŭvorte Centmanaj) nomataj Koto, Briareo kaj Gieso kaj estis senperaj fratoj de Titanoj kaj antaŭuloj de Kiklopoj. Onidire ili estis fieraĉaj kaj tiel malbelaj, ke eĉ ilia patro ne povis rigardi ilin. Pro tio tuj post ilia naskiĝo li ĵetis ilin en profundojn de la tero kun strikta malpermeso eliradi eksteren.
Tio ekkoleris ilian patrinon, ke ŝi petis la plej junan el Titanoj, Kronon, ke li pro tio punu Uranon kaj senigu lin de la regado. Krono tion faris kaj proklamis sin mem reganto, sed Hekatonkirojn li ne liberigis, ĉar li timis ilian forton.
En kelkaj helenaj mitoj oni asertas, ke t.n. "Kolonoj de Heraklo" origine nomiĝis "Kolonoj de Krono" kaj pli malfrue "Kolonoj de Briareo". Ili onidire estis nomataj laŭ giganto, kies poteco atingis ĝis ili. Kiam oni Briareon forgesis, la kolonoj estis nomataj laŭ Heraklo. Sed oni ne forgesu cirkonstancon, ke ankaŭ Heraklo estis en komenco nomata Briareo.
Pri preciza fiziognomio de Hekatonkiroj ne estas imagoj. Nek en antikva tempo, nek en la moderna ili ne estis bildigitaj.
Vilmos Totik
Vilmos TOTIK [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Totik Vilmos estas hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1993, ordinara en 2001) de Hungara Scienca Akademio.
Briareo
Briareo - filo de Pozidono
Aŭ alia versio de la mito, aŭ alia persono estas Briareo, kiun homoj nomis Aigaiono. Laŭ Homero li ankaŭ estis malbela centmana giganto, kies patro estis mara dio Pozidono. Li obeis alvokon de la diino Tetiso kaj alrapidis Olimpon en momento kiam la plej altan dion Zeŭson la dioj Hero, Atena kaj Pozidono volis katenigi kaj detronigi.
Vilmos Totik
Vilmos Totik naskiĝis la  1954 en Mosonmagyaróvár.
Biografio
Vilmos Totik frekventis universitaton en Szeged inter 1973-1978. Post la diplomo ki eklaboris en la universitata matematika instituto. En la studjaro 1986 li estis vicdekano. Li doktoriĝis en 1987 antaŭ la akademio. Li profesoriĝis kaj samtempe li iĝis katedrestro en 1988. En la studjaro 1989 li instruis en universitato en Florido. Li partoprenas en redaktado de fakrevuoj, ekzemple Journal of Approximation Theory. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1979-2012, krome usonan premion en 2000.
Briareo
Briareo - filo de Pozidono
Kiam la ribeluloj ekvidis la malbelan giganton rigidiĝis kaj maltenis ŝnurojn. Laŭ la alia fonto Zeŭso jam estis katenita kaj Briareo per siaj cent manoj malnodigis ŝnurojn kaj la regnestron liberigis kaj savis.
Eksteraj ligiloj
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
cs:Briareós
Udías
Udías [Udías] estas municipo en okcidenta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Okcidenta Marbordo, kvankam ĝi mem ne havas marbordon.
Geografio
Ĝi limas norde kun Alfoz de Lloredo kaj Comillas, okcidente kun Valdáliga kaj sudoriente kun Cabezón de la Sal. Udías estas sur tereno dominita de montetoj kun kelkaj grotoj kie ŝatantoj de speleologio povas praktiki ĝin. Estas ankaŭ iama minzono.
La municipa ĉefurbo estas loĝloko Pumalverde, je 50 km de la regiona ĉefurbo.
Demografio
Por areo de 19,64 km² estas 930 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Pro la perdo de loĝantoj pro rura amasmigrado la municipo perdis 600 loĝantojn el la 1930-aj jaroj akirinte tiom el la 1900-aj jaroj.
Historio
Ĝi formis parton, kun la municipoj de Alfoz de Lloredo, Comillas kaj Ruiloba, de la Valo de Alfoz de Lloredo, en la komunumo Merindad de Asturias de Santillana, ĝis la formado de modernaj municipoj. La Valo de Alfoz de Lloredo estis unu de la konstituantoj de la Provinco de la Naŭ Valoj (1630), kaj poste de la Provinco Kantabrio.
Jam en 943 evidentiĝis eklezia hegemonio de la zono. Menciindas donacoj de San Román kaj San Pedro de Toporias al la tiam monaĥejo de Santa Juliana en Santillana del Mar, abatejo kiu kontrolis la okcidentan areon de la kantabra marbordo. Dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj ĝi apartenis al la nobelaj familioj Lasso de la Vega kaj Mendoza (Íñigo López de Mendoza, Markizo de Santillana).
Dum la dua duono de la 19-a jarcento kaj la tuta 20-a jarcento estis minagado.
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed translokiĝis al turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas la montaraj pejzaĝoj, apuda marbordo kaj iom pli fora Nacia Parko Picos de Europa kaj la kuirarta turismo.
Concentus Musicus Wien
Concentus Musicus Wien estas instrumenta ensemblo specialiĝinta pri la prezentado de antikva muziko.
Historio
Kiel unu el la unuaj originalsonaj ensembloj Concentus Musicus Wien preparis la vojon al historiema koncertado kaj al ĝia sukceso. La orkestron fondis en 1953 Nikolaus Harnoncourt, kiu direktis la ensemblon ĝis 1987 ekde la violonĉelo kaj ĝis nun estas artisma direktanto. „La muziko de ĉiu epoko povas esti prezentata plej vivece per la sonrimedoj de sia tempo“, tekstas la kredo de Harnoncourt. Pli ol kvar jarojn la muzikistoj pasigis komence nur per problaboro, poluris la sonaperaĵon kaj konvenan interpretadon de barokaj kaj antaŭbarokaj verkoj, ĝis kiam ili en 1957 unuafoje sin prezentis antaŭ la publiko en Palais Schwarzenberg je Vieno.
La evento jam tre baldaŭ trovis daŭrigon: kun ciujaraj koncertcikloj en Vieno, gastturneoj (ekde 1960) kaj multnombron da sondiskaj registraĵoj – jen la Brandenburgaj konĉertoj de Johann Sebastian Bach markis la komencon. La ensemblo debutis en Boston en 1966 por la koncertserio Peabody Mason Concert, kaj revenis en 1971. Al la multaj spektaklaj projektoj de Concentus Musicus Wien apartenas i.a. la kompleta registrado de ĉiuj kantatoj de Bach, ekestinta inter 1970 kaj 1990 kunlabore kun Leonhardt-Consort sub Gustav Leonhardt kaj premiita per la angla Gramophone Award.
La ensemblo ankaŭ sin montris kun registraĵoj kaj prezentadoj de operoj: menciindas ekz. de Mozart Lucio Silla kaj Il re pastore, de Haydn Armida, de Purcell Dido and Aeneas dum la Festivalo de Salcburgo kaj The Fairy Queen aŭ de Monteverdi L’Orfeo, Castor et Pollux de Jean Philippe Rameau (ĉi tiu registraĵo havis preskaŭ similan efikon kiel la registraĵoj de Monteverdi, nome iaspeca renaskiĝo de ĉi tiuj verkoj), krome multaj oratorioj de Georg Friedrich Händel. Laste aperis la lumdisko registrata dum festivalo Styriarte kun Orlando Paladino de Haydn kaj registraĵo de Zaide de Mozart.
La repertuaro de Concentus Musicus etendiĝas nun ekde la renesanco ĝis Haydn kaj Mozart, ĝi ampleksas egale sakralajn kaj profanajn verkojn. Koncertmajstro sukcede de Alice Harnoncourt estas Erich Höbarth, la kontinuan bason prizorgas per klaviceno kaj orgeno Herbert Tachezi.
Optiko
Kvankam lumo estas ununura fenomeno, tradicie oni studas ĝin per tri malsamaj modeloj, ĉiuj el ili utilaj por diversaj celoj: Lumo kiel radioj similaj al geometríaj linioj, lumo kiel elektromagneta ondo, kaj lumo kiel kvantuma fenomeno. Tiel naskiĝis tri pritraktoj de optiko:
Teorioj pri la vida percepto
Alhazen (965-1039) iris novan vojon por respondi al la demando, analizante la konstruon de la okulo. Li ekkomprenis la signifon de la lenso en la okulo kaj en sciencaj eksperimentoj malpravigis la teorion pri «vidaj radioj». Alhazen kiel unua pruvis, ke la vida percepto okazas en la cerbo, ne en la okulo. Eksperimente li krome pruvis, ke la vida percepto influatas pere de la personaj spertoj de homo. Vidu prie la verkon de Alhazen nome Libro de Optiko.
Leonardo da Vinci (1452–1519) malkaŝis multe pri la vidado, skribante: ''«La okulo havas solan centran linion kaj ĉiuj aferoj, de kiuj lumaj radioj per tiu linio atingas la okulon, estas bone vidataj. La okulo, de kiu al ni la sperto tiom klare malkaŝas la funkcion, de senfine granda nombro da aŭtoroj estis priskribita en difinita maniero, mi tamen trovas, ke estas tute alie.» Al la kompreno pri la ekzisto de la fovea'' (centra) kaj perifera vido li venis per observoj kaj optikaj eksperimentoj.
Senkonsciaj konkludoj dum vidado
Hermann von Helmholtz (1821-1894) de multaj sciencistoj konsideriĝas la patro de la moderna teorio pri vida percepto. Li komparis la okulon kun optikaj instrumentoj kaj trovis, ke la okula konstruo el mekanika vidpunkto estus kompare primitiva. El tio li konkludis, ke la rezulto de vidado —je pli granda parto ol antaŭe supozita— estas neŭrologia procedo okazanta en la cerbo, kaj ke la percepto nur eblas per senkonsciaj konkludoj per komparo de la novaj kaj kaj memorigitaj perceptaj spertoj.
Tiaj perceptaj spertoj estas ekzemple, ke lumo kutime venas de supre aŭ ke objektoj pli ofte estas vidataj de supre ol de malsupre. Aparte la studo de optikaj iluzioj montris, kiuj senkonsciaj konkludoj povas esti parto de la percepta procedo.
Alia speco de senkonsciaj konkludoj estas la percepto laŭ verŝajneco, kiu baziĝas sur la ofteco de jam faritaj similaj vidaj perceptoj.
Tubera stakio
Priskribo
La tubera staĥio kreskas kiel multjara herba planto. Ĝi atingas altokreskon de 30 ĝis 120 cm.
La ĉ. 8 cm longaj, 2 cm dikaj rezervradikoj estas uzataj kiel legomo. La tuberoj komencas kreski ekde majo.
La kontraŭstarantaj folioj havas pedunklon kaj foliplaton. La pedunklo longas 1 ĝis 3 cm. La tipe urtikoformaj, aspraj foliplatoj longas 3 ĝis 12 cm kaj larĝas 1,5 ĝis 6 cm.
La planto floras de julio al aŭgusto. La duseksaj floroj estas unusemetriaj kun duobla florinvolukro. La kvin verdaj sepaloj estas kunkrekintaj sonorilforme je longec de ĉirkaŭ 9 mm. La ruĝaj ĝis violkoloraj  petaloj estas kunkreskinta al ĉ. 9 mm longa tubeto.
Varioj
Ekzistas tri varioj:
Deveno, Taksonomio kaj historio
La origino de la tubera staĥio estas l nord- kaj mezĉinaj provincoj Interna Mongolio, Ŝenŝjio, Ŝanŝio kaj Ŝinĝango. Tie la planto kreskas ĉe montaj deklivoj sur malsekaj kaj inundita areoj ĝis alteco de 3200 m.
La tubera staĥio kaj la simila specio, la marĉa staĥio (Stachys palustris)estis jam kolektata ekde la antaŭkrista tempo kiel legomo. La ĝermanoj uzis la rektan staĥio  (Stachys recta) kiel kuracplanto. Samspeciaj drogoj estis uzataj en antaŭaj jarcentoj sub la nomo „Herba sideritis“. La kultivado de la tubera staĥio anstataŭis fine de la 18a jarcento la marĉan staĥion.
La tubera staĥio estis enkondukita en la jaro 1882 de M. Pailleux en lia entrepreno kaj elde 1887 en la franca malgrandurbo  Crosne kultivata (tial ankaŭ la nomo  „Crosne du Japon“). Ekde tiam la kultivado disvastiĝis en la tieaj ĝardenoj. En Eŭropo ĝi estas la sola planto el la familio de la Lamiacoj, kiu estas kultivata kiel legomo.
La intertempe ne plu aktuala scienca nomo  Stachys sieboldii honoras la germana-nederlanda esploristo de Japanujo kaj botanikiso Philipp Franz von Siebold.
Kultivado kaj rikolto
Tubera staĥio formas en la eŭropa klimato malmultajn ĝis neniu florojn kaj ankaŭ malmulte da malbona semojn, tial ĝi estas multigata precipe vegetative (per la tuberoj). La tuberetoj kreskas plej bone je taga avaraĝa temperaturo de 15 °C. La tubera staĥio estas tre rezista, vintrorezista herba planto.
Malsanoj kaj damaĝbestoj
Afidoj oni kontraxbatalu pro ilia transdonado de virusoj. Krom la virusoj ankoraŭ la planto estas atakata de putrado de la radikoj. Ankaŭ ekzistas akaroj kiuj atakas la planton.
Kuirejo
La tubera staĥio ono ne deva senŝeligi pro la tre maldika nekorka haŭto. Oni povas forfroti la haŭton per tuko. . La tuberoj estas kuirataj, fritataj en oleo au manĝataj krude en salatoj. La rizomoj gustas kiel mikso el artiŝokoj, florbrasiko kaj tragopogo. En Ĉinujo kaj Japanujo oni manĝas la tuberojn krude, malonge frititaj, konservitaj en vinagro kaj ankaŭ sukerita. Oni povas friti la rizomojn an butero aŭ en oleo.
Enhavsubstancoj
La tuberoj enhavas staĥiozo, sukera speco  (tetrasaĥarido), kiu konsistas el du molekuloj galaktozo kaj po un molekulo  fruktozo kaj glukozo. La sekamaso de la tubero konsistas je 63,5 % el staĥiozo. Krome la tubero enhavas 79,2 % akvon, 2,86 % proteinon, 0,11 % grason kaj 0,71 % fibrojn (laŭ König.)
Cametá
Cametá [kameta] estas municipo, diocezo kaj universitata grandurbo de la brazila subŝtato Parao, en la samnoma mikroregiono.
Historio
En la nuna Cametá la plej frue indianoj vivis. Post fondo de Belém la portugaloj interesiĝis pri internaj regionoj laŭ la rivero. Malgraŭ la luktoj inter la portugaloj, francoj kaj nederlandanoj la portugaloj sukcese atingis tiu ĉi regionon. En 1617 kapucenoj komencis fari la regionon kristana, eĉ kapelo konstruiĝis. Vilaĝo (=municipo) estis fondita kun la nomo de "Vila Viçosa Santa Cruz de Cametá" en 1635. Ĝi urbiĝis en 1848.
Ekonomio
En la municipo Cametá oni okupiĝas pri kultivado de kaŭĉukoj, nigraj piproj kaj kakaoj.
Vetero
Aktuala vetro estas:
Trafiko
Cametá havas flughavenon.
Chaussin
Chaussin estas franca komunumo lokita en kantono Chaussin, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Luitzen Egbertus Jan Brouwer
Luitzen Egbertus Jan BROUWER (naskiĝis la, mortis la ), normale citita kiel L. E. J. Brouwer sed konata ĉe siaj amikoj kiel Bertus, estis nederlanda matematikisto, diplomito de la Universitato de Amsterdamo, kiu laboris pri topologio, aroteorio, mezurteorio kaj kompleksa analitiko. Li ankaŭ fondis intuiciismon.
John Spilsbury (mapisto)
John Spilsbury (1739 – 3a de Aprilo 1769) estis brita kartografo kaj gravuristo. Li estas konsiderata la inventinto de la puzlo. Tio estus okazinta en 1767 por helpi la infanojn lerni geografion. Li kreis puzlojn pri ok temoj - la Mondo, Eŭropo, Azio, Afriko, Ameriko, Anglio kaj Kimrio, Irlando kaj Skotlando.
Alexander Conze
Alexander Christian Leopold CONZE (10a de decembro 1831 – 19a de julio 1914) estis germana arkeologo, kiu specializiĝis pri la arto de Antikva Grekio.
Li naskiĝis en Hanovro kaj studis ĉe la Universitatoj de Göttingen kaj Berlino. En 1855 li atingis doktoriĝon en Berlino kiel studento de Eduard Gerhard. En 1863 li iĝis helpoprofesoro ĉe la Universitato de Halle, kaj de 1869 ĝis 1877 li servis kiel profesoro pri arkeologio ĉe la Universitato de Vieno. En la 1870-aj jaroj li plenumis du arkeologiajn esploradojn ĉe Samotrako (1873 kaj 1875). En 1877 li estis postsekvanto de Karl Bötticher kiel direktoro de la Berlina Antikensammlung (Kolekto de Klasikaj Antikvaĵoj) En 1887, li iĝis Sekretario de Germana Arkeologia Instituto
En 1878, kune kun inĝeniero Carl Humann, li komencis elfosadon ĉe Pergamo en Malgranda Azio - projekto, kiu daŭris ĝis 1886. Kun Wilhelm Dörpfeld, li komencis duan arkeologian elfosadon ĉe Pergamo en 1900. Ĉe Pergamo, Conze kaj Humann malkovris unu el la plej grandaj arkeologiaj trezoroj de la Helenisma civilizo, nome la Altaron de Pergamo, kiu nuntempe ankoraŭ hejmas ĉe la Pergamo-muzeo en Berlino.
Conze mortis en Berlino.
Vira servistino
Vira servistino estas seksa fetiŝismo kaj ankaŭ unu el oftaj praktikoj de BDSM. Temas pri kombinaĵo de hejma servisto kaj transvestado, kiam la subigita viro estas vestita en uniformon de servistino. Ties tasko sekve estas zorgi pri sia sinjorino en sia nova rolo komune kun ĉio, kio apartenas al ĝi.
Same kiel ĉe ĉiu alia seksa praktiko dependas sole de deziro de aktantoj, kiel okazu la reedukado de kunulo en viran servistinon. Sed ĝenerale oni konsideras, ke la viro en tiu ĉi rolo devas subiĝi al sia nova sekso kaj konduti laŭ ĝi. Konsisto de tio estas ekzemple similigo de virina voĉo, irmaniero, manieroj aŭ ankaŭ sidiĝado sur necesejo. La sinjorino proprumanta tian ĉi servistinon devas zorgi pri tiuj ĉi manieroj kaj gvidi la servistinon al ĝusta konduto kaj pureco.