cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seroje Fioletovoje
Biografio
Komence el 2012 jaro ĝis la 2013 jaro ri havis blogon en la retejo de «Eĥo de Moskvo». Riaj laboroj estis publikitaj en kelkaj kontraŭkulturaj kompilaĵoj kaj almanaĥo, ri estis unu el partoprenantoj de la projekto «Mediaudar».
Nikanoro
Laŭ la kristana tradicio li pro sia kristaneco mortis kiel martiro, samtage kiel la sankta Stefano, ĉirkaŭ la jaro 76 en Kipro. Lia memortago en la katolika eklezio kaj la ortodoksismaj eklezioj estas la 28-a de julio, en la ortodoksismaj eklezioj aldone ankaŭ la 4-a de januaro.
Fono
La sesa ĉapitro de la Agoj de la Apostoloj (vidu sube) rakontas pri malkonsento, kiu ekestis en la eklezio de Jerusalemo ĉirkaŭ du jarojn post la Ĉieleniro de Kristo. La "helenistoj", do judaj kristanoj influitaj de la greka kulturo, de la komunumo estis riproĉintaj la "hebreojn", do judajn kristanojn, kiuj uzis la hebrean biblion, ke iliaj vidvinoj estas ne sufiĉe atentataj en la ĉiutaga komunuma servado. Tio instigis la apostolojn, enoficigi por tiu tasko sep virojn, kiujn la kunveno elektis. Ili estis: Stefano, Filipo, Proĥoro, Nikanoro, Timono, Parmenaso [foje ankaŭ esperantigata simple Parmeno] kaj Nikolao (Ago 6,1-6). Tiujn virojn kaj iliajn posteulojn la komunumo nomis "diakonoj", post kiam la sankta Paŭlo en siaj leteroj por ili uzis tiun nomon.
Seroje Fioletovoje
Biografio
La 31-an de januaro de 2017 jaro, Seroje Fioletovoje, kune kun Viktoria Miroŝniĉenko transiĝis ŝtatan limon de Rusio en kontrolpunkto «Uspenka». La aktivistoj vizitis teritorion, kiu estas kontrolita de memdeklsrita Donecka Popola Respubliko, por organizi pacifisman akcion nome de la GLAT-movado. Per la sama tago, post la alveno en Donecko ili estis arestitaj de agentoj de ŝtata sekureco de DPR, kaj la 14-an de februaro de 2017 jaro ili estis deportitaj en Rusio.
Riaj politikaj opinioj estas individuisma anarkiismo, kaj ri estas kontraŭteisto. Komence el 2015 jaro, ĝis la 2017 jaro Seroje Fioletovoje loĝis en germana urbo Konstanco, de kie ri laboris kiel matematikisto-esploristo en loka universitato. En aŭtuno de 2017 jaro ri revenis en Moskvo.
Komitato de UEA 1977-1980
Dum oficperiodo 1977-1980 en Komitato de UEA membris (kompletigota).
En elektoj de komitatanoj B en 1977 estis 8 kandidatoj por kvin lokoj. El 1194 ĉefdegitoj kaj delegitoj voĉdonis 629 (52,7 %). La plej multajn voĉojn ricevis Humphrey R. Tonkin (564), Carl Støp-Bowitz (465), Terttu Tyynelä (441), Francisko Simonnet (403) kaj Gustav Kühlmann (338), kiuj estis elektitaj. Ne elektitaj kandidatoj estis Franko Luin (322), Violin Oljanov (252) kaj Jehoŝua Tilleman (224).
Eriso
''Tiu ĉi artikolo estas pri la planedoido Eriso. Ankaŭ ekzistas artikolo pri la dio Eriso''.
Komitato de UEA 1977-1980
(Laŭ revuo Esperanto julio-aŭgusto 1977)
Eriso
Eriso (simbolo:, oficiale 136199 Eris, antaŭe konata sub la provizora nomo 2003 UB 313</SUB>) estas disdiskano kaj la plej granda planedoido ("nana planedo"). Ĝi estis malkovrita en 2005 de Mike Brown, Chad Trujillo kaj David L. Rabinowitz.
Oni la objekton jam observis en la jaro 2003 kaj longe dubis ĉu fakte temas pri planedo. La 24-an de aŭgusto 2006 la Internacia Astronomia Unio finfine decidis ke ne temas pri planedo, sed pri planedoido.
Eriso havas diametron de 3000 km, iomete pli granda ol Plutono, kaj nun troviĝas je sun-distanco de 97 astronomiaj unuoj (ter-sun-distancoj). Ĝi do distancas de Suno ĉirkaŭ 2,5-oble ol Plutono; sed ĝia orbito estas tre elipsa, kaj ĝia sun-distanco forte varias.
La 13-an de septembro 2006 la Internacia Astronomia Unio donis al ĝi la oficialan nomon Eriso (nomo de la greka diino de la malharmonio), kaj al ĝia luno la nomon Disnomio (nomo de ŝia filino, kiu signifas "senleĝeco" en la greka lingvo). Antaŭe tiun objekton oni ofte nomis "Zeno".
Malkovro
Eriso estis malkovrita fare de la teamo de Michael E. Brown, Chad Trujillo, kaj David L. Rabinowitz la 5-an de januaro 2005, de bildoj prenitaj la 21-an de oktobro 2003. La malkovron oni anoncis al la gazetaro la 29-an de julio 2005.
Fizikaj ecoj
Eriso havas tre ekscentran orbiton, kiu alportas al ĝi 38 AU de la Suno ĉe sia perihelio kaj 97,56 AU ĉe sia afelio, kun orbita periodo de 559 jaroj.
La nova planedo turniĝas en orbito kun dekliva angulo de 45 gradoj ĉirkaŭ la suno. Tio estas la ĉefa kaŭzo, kial oni nur nun malkovris la planedon; ĝis nun malmultaj personoj tie serĉis.
Pro ĝia orbito, la surfactemperaturo de Eriso devus varii inter 30 kaj 56 K (−243 °C kaj −217 °C).
Infraruĝa analizo de la surfaco de Eriso rivelas la ĉeeston de metanglacio — kaj eble nitrogenglacio — indikante ke la surfaco de Eriso ŝajnas esti simila al tiu de Plutono. Ĝi estas la tria transneptuna objekto sur kiu metano estas detektita, post Plutono kaj ĝia luno Karono. Krome Tritono, natura satelito de Neptuno, ŝajnas esti de simila origino al la objektoj de la zono de Kuiper kaj ankaŭ havas metanon sur sia surfaco.
Planeda statuso
Eriso, same kiel Kvavaro, Varuno kaj ankaŭ Plutono, estas Kujper-zona objekto. Plutonon oni ĉiam konsideris kiel planedon, la ceterajn ne. La malkovro de Eriso klarigegas la bezonon je difino de planedo. Multaj sciencistoj opinias ke Plutono ne estas planedo aŭ, se Plutono tamen estas planedo, ke ankaŭ multaj aliaj objektoj nomiĝu tiel.
Je la la Internacia Astronomia Unio decidis novajn kriteriojn pri planedeco, laŭ kiuj nek Eriso nek Plutono estas planedoj.
Evangelio laŭ Petro
La Evangelio laŭ Petro estas unu el la nombraj evangelioj diritaj apokrifaj, nome atribuitaj al persono, kiu certe tiel ne verkis. Verkita en la Kojnea greka lingvo plej problable komence de dua duono de la dua jarcento p.K., ĝi estas konata pro citaĵoj de la unuaj kristanaj verkistoj kaj pro malkrovro en 1887 dum arkeologia fosado en loko Akhmin najbare de Kairo (Egiptio).
Priskribo
Fakuloj pri antikva kristana literaturo tuj komprenis kion la franca arkeologo Grébant elfosis en tombo de monaĥo de la oka jarcento: fragmento de la evangelio de Petro. La samaj fakuloj ĝin dividis laŭ ĉapitroj kaj versetoj, kiuj restis ĝis nun.
En la pergamena fragmento, kune kun aliaj apokrifaĵoj de la sama aŭtoro, estas rakontata la proceso kaj la morto kaj la resurekto de Jesuo, kun apartaj priskriboj pri tiu lasta kiuj ne troviĝas en la kanonaj evangelioj (vidu La Fundamentoj ueci ): laŭ tiuj lastaj neniu ĉeestas la resurekton, ili nur atestas ĉeeston kaj travivadon de Jesuo kun siaj apostoloj post ilia konstato pri la malplena tombo. Kvankam ĉio okazus en sabata tago - dum kiu hebreoj tiaĵojn ne faras – granda popolamaso venas "vidi la tombon, sigilitan, kvazaŭ la aŭtoro volus forigi ĉiun dubon pri la proksima resurekto, kaj du anĝeloj deĉieliĝas, eniras la tombon kaj eliras tri homoj, du tuŝantaj la ĉielon la tria kun la supera korpo trans la ĉielo". La fantazio tro venkas sur la realo. Eble pro tio la diversaj eklezioj ĝin reĵetis kaj ekskludigis el oficiala kanono de la inspiritaj libroj (399, Koncilio de Hipono).
Sed ne nur pro tio la Petra evangelio estis rifuzita de la kristanaj komunumoj: en ĝi oni vidis, krom fantaziaĵoj, spurojn de herezoj: Eŭsebo el Cezareo (265-340), ekzemple, nin informas ke laŭ Serapiono, episkopo de Antiokio de la fino de la dua jarcento, tiu evangelio, al Petro atribuata, montras spurojn de docetismo kaj ke “stilo devojiĝas el la apostola maniero kaj la enhavo estas tute en malakordo kun la ortodoksa doktrino”. Sed la unua citanto de la evangelio laŭ Petro estis Origeno (185-250) kiu hazarde ĝin nomas por informi ke, “rilate la fratojn de Jesuo, iuj pretekste de la tradicio transdonita de la evangelio laŭ Petro aŭ de la libro de Jakobo, asertas ke la fratoj de Jesuo estis filoj de Jozefo kaj de lia unua edzino ...”. Parolas pri tiu evangelio ankaŭ Teodoreto el Ĉiro (V J.) kaj samtempa Filipo el Sido, kiu informas ankaŭ pri kialo de la rifuzo.
Inter la ideaj karakterizoj de la verkisto elstaras tiu de evidenta kontraŭjudismo, kiu tamen ne estas racia antisemitismo: ĝi, fakte, atribuas la tutan kulpon de la mortokondamno de Jesuo al Antipa Herodo kaj aliaj hebreaj funkciuloj: Herodo, lin transdoninte al la popolo, instigas por ke tiu ĉi lin moku kaj krucumu. Eble, laŭ tiufakaj historiistoj, por ne malplaĉi al romiaj aŭtoritatuloj, sed, respondas aliaj kristikistoj, la kulpigo sekvas la spurojn de Talmudoj kiuj ne hezitas pensigi ke hebreoj mem intrigis por ke Jesuo estu procesata kaj kondamnata.
La Mastro de l' Ringoj: La Reveno de l' Reĝo (filmo)
La Mastro de l' Ringoj: La Reveno de l' Reĝo (originale The Lord of the Rings: The Return of the King) estas novzelanda filmo reĝisorita de Peter Jackson laŭ la originala verko de J.R.R. Tolkien. Ĝi estas la tria kaj lasta parto de La Mastro de l' Ringoj kies epizodoj estas :
Glaĉero Amundsen
La Glaĉero Amundsen estas grava Antarkta glaĉero, ĉirkaŭ 6 al 10 km larĝa kaj 128 km longa, elfluanta el la Antarkta Altebenaĵo kie ĝi drenas la areon sude kaj okcidente de la Altebenaĵo Nilsen, kaj descendanta tra la Montoj Reĝino Maud kaj eniranta en la Ross Glacitavolo ĝuste okcidente de la MacDonald Nunatakoj. La alfluanto Glaĉero Blackwall fluas nordokcidenten laŭlonge de la nordorienta flanko de la Hansen Spur antaŭ kuniĝi kun la Glaĉero Amundsen.
Ĝi estis malkovrita de Richard E. Byrd dum flugo al la Suda Poluso en Novembro 1929. La nomo estis proponita laŭ Roald Amundsen fare de Laurence Gould, estro de la geologia grupo Byrd AE kiu sledis ĉe la elfluejo de la glaĉero en Decembro 1929.
Emil Filla
Emil FILLA (naskiĝis la 4-an de aprilo 1882 en Chropyně, Moravio - mortis la 7-an de oktobro 1953 en Prago) estis ĉeĥa pentristo kaj grafikisto. Li apartenas al la plej gravaj reperezentantoj de ĉeĥa kubismo.
Biografio
Filla naskiĝis kiel filo de fervojisto en stacidomo en Chropyně. Li estis lernanto de kroata pentristo Vlaho Bukovac. Komence, influite de ekspresionismo vi fondis artgrupon Osma (Oko), baldaŭ poste li transiris al kubismo. Dum la dua mondmilito li estis arestita en koncentrejoj Dachau kaj Buchenwald. Dum la komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio li estis igita retiriĝi el la publika vivo kaj li dediĉis sin al pentrado de pejzaĝoj.
Stacio Hamaderaekimae
Stacio Hamaderaekimae (japane: 浜寺駅前停留場 [Hamaderaekimae-tejrjūĝō], angle: Hamaderaekimae Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝi-ku, Sakai, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
33503 Dasilvaborges
33503 Dasilvaborges estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Luiz Fernando da Silva Borges,  rekompensitan kiel plej bona en lia kategorio, kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro lia projekto pri biomedicina inĝenierio. Li ankaŭ ricevis la premion Philip V. Streich Memorial Award. Li estis lernanto ĉe la IFMS - Campus Aquidauana, Aquidauana, Suda Mato-Groso, Brazilo.
Lago Poopoo
La lago Poopoo aŭ lago Poopo (Lago Poopó) estas granda salakva lago situanta en neprofunda depresio de la montoj de Altebenaĵo Altiplano en Bolivio je altitudo de proksimume 3,700 metroj. Ĉar la lago estas longa kaj larĝa (90 km por 32 km) ĝi formas la orientan duonon de la Departemento Oruro, nome minregiono de sudokcidenta Bolivio. La konstanta parto de la lago kovras proksimume 1,000 km². La lago ricevas plej el sia akvo el la rivero Desaguadero kiu fluas el la Lago Titikako ĉe la norda pinto de Altiplano. Ĉar la lago ne havas alian ĉefan akvokvanton ĝi havas ĉefan profundon de ne pli ol 3 m, kaj ties surfaca areo ege varias.
La lago estis deklarita loko por konservado laŭ la Ramsar-Interkonsento.
Notoj
-18.55°N, -67.08333°W
Autazes
Autazes estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 32.135 loĝantojn en 2010.
Amt Golzow
Amt Golzow estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la samnoma urbo Golzow.
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Α-terpinila acetato
α-terpinila acetato estas estero rezultanta el reakcio inter la acetata acido kaj la alkoholo α-terpineolo. Ĝi estas nature trovata en Pinus sylvestris, Melaleuca leucadendra aŭ kaĵeputa oleo, Kardamomoleo kaj en aliaj volatilaj oleoj. Ĝi aperas kiel likvaĵo kaj agrable odoras je citrono aŭ lavendo. Sulfata acido estas uzata kiel katalizagento kiam acetata acido aldoniĝas por estigi la finan produkton. Pro la beneficoj pri la stabilaj proprecoj kaj malfacileco je kolorŝanĝo, α-Terpinila acetato estas vaste uzata kiel milde aroma produkto, kies enhavo atingas 30%.
Proprecoj
Pura α-terpinila acetato estas senkolora likvaĵo kun freŝa odoro je bergamoto aŭ lavendo. La produkto komerce disponebla konsistas ĉefe je α-terpinila acetato, sed ankaŭ enhavas vastan gamon da aliaj izomeraj kombinaĵoj tiaj kiaj β- kaj γ-terpinila acetato. Ĝi estas preparata per acetiligo de miksaĵo da terpineolo produktita el la "terpina hidrato" meze de fosfata acido. α-terpinila acetato posedas proprecojn anti-infekciajn, anti-inflamajn, anti-mikrobajn, antisepsajn, insekticidajn, krom aliajn. Ĝi estas uzata en parfumoj kaj gustigagentoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Β-terpinyl acetate.png| ß-terpinila acetato Γ-terpinyl acetate.png| γ-terpinila acetato Δ-terpinyl acetate.png| δ-terpinila acetato (-)-a-Pinen.svg| α-pineno (R)-Limonen.svg| Limoneno (R)-(%2B)-alpha-Terpineol.svg| α-terpineolo (1R,2S,4R)-(%2B)-endo-Borneol_V.5.svg| Borneolo 1,8-Cineol2.svg| Eŭkaliptolo Stru_fenchol.png| Fenĉolo </Gallery>
Dekpieduloj
Dekpieduloj aŭ Dekapodoj, en latina scienca Decapoda (elparolu: Dekapoda, el la greka deka = dek kaj podos = piedo), estas ordo de Malakostrakoj tre grava por la homaro.
Priskribo
Kiel la nomo sugestas, Dekpieduloj havas dek krurojn. Multaj specioj havas longan korpon, aliaj tamen havas preskaŭ rondan korpon. La plej malgrandaj dekpieduloj estas longaj ĉirkaŭ 1 mm (plenkreskuloj); la plej grandaj povas atingi pli ol 3 m inkluzive de la kruroj (Macrocheira kaempferi).
La abdomeno de Dekpieduloj ofte enhavas pluajn membrojn similajn al kruroj, sed ili ne utilas al marŝado, tamen al spirado kaj al naĝado.
En kelkaj dekpieduloj, nur ok kruroj funkcias por la marŝado, kaj du estas ŝanĝataj en pinĉilojn. Tio okazas ekzemple en la kraboj kaj en la omaroj.
Vivmedio
Ĉiuj dekpieduloj bezonas akvan medion. Pluraj specioj de kraboj povas eliri akvon dum iom da tempo, sed ne ĉiamdaŭre. Nur la genroj Birgus kaj Coenobita pasigas sian plenkreskulan vivon surtere; tamen iliaj larvoj vivas en maro.
Plejparte, la dekpieduloj vivas sur la marfondo; malmultaj specioj naĝas, paŝas sur la rifoj apud la marbordo aŭ vivas en sensala akvo.
Klasifiko
La ordo Decapoda (Dekpieduloj) estas kutime dividata en du subordojn:
La du subordoj havas brankojn kun malsama aspekto. Ili ankaŭ diferencas pro la metodo demeti ovojn: la Dendrobranchiata demetas ilin en akvon sen protekto, la Pleocyemata retenas ilin iom da tempo ĉe la abdomenaj membroj.
Pleocyemata estas dividata en plurajn "infraordojn":
Katla
Katla estas subglaĉera vulkano en Islando. Ĝi estas parto de la glaĉero Mýrdalsjökull.
Dekpieduloj
Evolua historio
La plej antikvaj fosilioj de Dekpieduloj apartenas al Devonio (Palaeopalaemon). Supozeble, Dekpieduloj devenis de Phyllocarida; Echinocaris kaj Palaeopemphix estis transiraj specioj.
Katla
En la lastaj jarcentoj Katla erupciis ĉiu 40 ĝis 80 jaroj - tamen la lasta erupcio okazis en 1918. Siaj erupcioj rezultas en grandaj akvaj inundoj kiam malsolidiĝas glacio.
Dekpieduloj
Graveco por la homaro
Multaj dekpieduloj estas manĝeblaj kaj ofte estas taksataj tre bonaj: ekzemple palinuroj, omaroj, kraboj, salikokoj, kankroj ktp.
Katla
Vulkanerupcioj en Eyjafjallajökull, kiel en aprilo 2010, estas multe pli maloftaj. Tamen erupcioj en Katla ofte sekvas erupcioj en Eyjafjallajökull.
Dekpieduloj
Graveco por la homaro
Oni bredas kelkajn speciojn: pandalegojn Penaeus vannamei kaj Penaeus monodon (respektive 3 milionoj da t kaj 800mil t en 2013 ); Ĉinan lankruran krabon (Eriocheir sinensis - 700mil t en 2013 ); Luizianan kankron (Procambarus clarkii, 600mil t en 2013 ); ktp.
Ankaŭ oni kaptas multajn dekpiedulojn en naturo: la plej kaptitaj en 2013 estis anoj de la specio Acetes japonicus, aspektantaj kiel etaj salikokoj (600mil t ). Sume oni kaptas pli ol 6 milionoj da t ĉiujare (2013 ).
Sandvík
Sandvík (dane Sandvig) estas vilaĝo sur insulo Suðuroy de Ferooj. Administre, ĝi apartenas al distrikto Hvalba.
Geografio
Sandvík estas la plej norda komunumo de Suðuroy. Ĝi situas sur orienta parto de la insulo kaj ĝia nomo venas de la sabla marbordo. Mallarĝa vojo kondukas al la okcidenta parto, kie krutaj birdorokoj formas la marbordan linion. Sur la roko Ásmundarstakkur – elstaranta el la maro 97 metrojn - nestas centoj da birdoj. En la vilaĝo troviĝas eta muzeo, kiun oni elformis el tradicia feroa domo, konstruita en 1860.
Historio
Laŭ sagao de la feroanoj, oni murdis sur tiu loko Sigmundur Brestisson, post kiam li fuĝis naĝante disde Tróndur í Gøtu el Skúvoy. Tiel la unua mencio de la loko troviĝas en tiu sagao.
La vilaĝo senhomiĝis en 1349, liajn loĝantojn mortigis la nigra morto. En 1816, ĝi estas traktata denove kiel loĝata loko, tie setlis homoj el Hvalba. Ĝia preĝejo estis konstruita originale en Froðba en 1840, poste oni transportis al Tvøroyri, fine en 1908 al la nuna loko.
La komunumo estis nomita ekde la mezepoko ĝis 1911 aŭ 1913 Hvalvík, sed la loĝantoj ŝanĝis ties nomon, ĉar ĝenis ilin, ke iliaj leteroj, poŝtaĵoj misvojis al Hvalvík de Streymoy.
Trafiko
La vilaĝo aliĝas la vojreto de la insularo per 1500 m longa monta tunelo, la t.n. Sandvíkartunnilin.
Monto Amundsen
Monto Amundsen estas nunatako kiu kuŝas oriente de la Glaĉero Denman, je ĉirkaŭ 20 km nordoriente de Monto Sandow, Antarkto. Ĝi estis malkovrita de la Grupo de la Okcidenta Bazo de la Aŭstralazia Antarkta Ekspedicio (1911–14) sub estreco de Douglas Mawson, kaj nomita de Mawson mem honore al Roald Amundsen, nome la norvega polusesploristo, kiu estis la unua kiu alvenis al la Suda Poluso.
-67.23333°N, 100.75°W
Adelheid Daniel
Adelheid DANIEL (fraŭlina nomo: North; naskita en la 19-a de aprilo 1925 en Erfurto, mortinta samloke en 2003) estis germana pedagogino fondinta la unuan logopedian infanĝardenon en Turingio.
Vivo
Ĝis hodiaŭ ŝi estas laŭnome konata ĉe multaj erfurtanoj. Adelheid Daniel tra jardekojn faris pioniran laboron en la edukado de lingve handikapitaj infanoj. Estante filino de la fama nudelfabrikanto Gerhard North ŝi frekventis la erfurtan Superan lernejon Goethe por knabinoj kaj ekprofesiis en la direkto de infanĝardenistado. Ŝia trejnado interrompitis dum la milita tempo.
Aparte Daniel okupiĝis en la jaroj post la Dua mondmilito pri la infanoj rifuĝintoj kun la familioj el Orienta Eŭropo kies akĉentoj ne malofte malebligis rapidan akcepton. La 17-an de marto 1952 la ĵus 27-jaraĝa pedagogino sukcesis malfermi kaj estri la unuan logopedian vartejon en tuta Turingio. Pri ŝia unua domicilo, la Domo ĉe la arlekena tintilo memorigas onin memortabulo. Post finstudo de rehabilitadpedagogio ĉe la Humboldt-Universitato en Berlino Daniel plukleriĝis kaj ekdonis al la logopedio, krom sia praktika estrada agado, ankaŭ multajn teoriajn impulsojn.
Retiriĝinte en la 1990-a jaro ŝi honorofice tamen daŭrigis labori. En 2005 honoris ŝin la urbo Erfurto laŭ iniciato de la edzino Herbert Daniel per la muntado de la menciita memortabulo survande de la domo ĉe Stadtmünze nr 13 (erfurta urbokerno, malantaŭ la Urbodomo de Erfurto. Estante filino respektive nevino de Gerhard kaj Hans North, posedintoj de la en 1948 eksproprietigita nudelfabriko kaj de la vilao en la Liebknecht-strato (angulo al Stauffenbergallee nr 5), ankaŭ Daniel engaĝiĝis reakiri la posedaĵojn. Pro la fundamenta decido en la kuro de la Germana reunuiĝo ne redoni aferojn ŝtatanigitajn fare de la soveta okupadpotenco ŝi ne sukcesis. En 2012 la erfurta logopedia lernejo Janusz Korczak malfermitis, kiu estis konceptita kiel suplemento al la logopedia infanĝardeno.
Graveco
Pedagogiaĵoj estis kvazaŭ jam enradikiĝintaj en la lulilo de Adelheid Daniel. En ŝia familio oni fieris pri la parencaj rilatoj kun Friedrich Fröbel, la fondinto de la unua germana infanĝardeno en Bad Blankenburg en la 1840-a jaro. Ties frato Christoph Fröbel, paroĥestro en Griesheim, estis edziĝinta al la filino de sia kolego Johann Gerhard North. Post la frua morto de la frato (1813) Friedrich Fröbel ekludis la rolon de patro por la tri neplenaĝaj infanoj petite de la vidvino. Transloĝiĝinte al Keilhau, Fröbel komencis tie la ellaboradon de la fundamentoj pri fruinfana pedagogio. Krome estas ankoraŭ alia familia konekto: la avo kaj la praavo de Daniel gvidis la tabakmuelejo en la korto de la domo Zum güldenen Rade.
The leather funnel
The leather funnel ("La leda funelo" en la angla) estas rakonto de Sir Arthur Conan Doyle, publikigita en 1902 en la usona revuo McClure's Magazine (Volumo 20, Novembro, paĝoj 17 al 25) kaj reaperigita en 1922 en la rakontaro Tales of Terror and Mystery. Ĝi estas unu el liaj hororstilaj rakontoj.
Pleine-Selve (Ĝirondio)
Pleine-Selve - jen france, prononco [],, okcitane respektive gaskone La Plena Seuva - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ekonomio de Vjetnamujo
La ekonomio de Vjetnamujo evoluis en malferma ekonomia merkato. Ĝi estis libera inter 1963 kaj 1973, kvankam la ekonomia evoluo baziĝis ĉefe je kvin-jaraj ekonomiaj planoj aŭ kvar-jaraj ekonomiaj planoj.
La ekonomio de Vjetnamujo restis stabila dum la 10 unuaj jaroj, antaŭ ol fronti malfacilaĵojn pro la milito, kiu kondukis al nestabila ekonomia kresko, altaj deficitoj de la ŝtataj buĝetoj, alta inflacio kaj komercdeficitoj.
La sudvjetnama registaro devis enkonduki dufoje landan reformon. Gravan rolon ludis Usono pro ekonomia kaj teknika helpo.
Jona
Jona havas diversajn signifojn:
Kastelo Bladenhorst
Kastelo Bladenhorst estas akvokastelo en la urboparto Bladenhorst de la urbo Castrop-Rauxel.
Lucky Luciano
Charles LUCIANO (naskiĝis Salvatore LUCANIA la 24-an de novembro 1897, mortis la 26-an de januaro 1962), pli bone konata kiel "Lucky Luciano", estis influa ital-devena gangstero, krima genio kaj krim-estro, kiu laboris plejparte en Usono. Luciano estas konsiderata kiel la patro de la moderna organizita krimo en Usono pro sia establo de la unua Mafia Komisiono. Li estis ankaŭ la unua oficiala estro de la moderna Genovesa krimfamilio. Li estis, kune kun siaj asociitoj, instrumenta en la evoluado de la Nacia Krima Sindikato.
Luciano estis procesita kaj sukcese kondamnita pro deviga prostituado en 1936 post jaroj da enketado fare de la Distrikta Advokato Thomas E. Dewey. Li estis kondamnita al tridek-jara prizona daŭro, sed dum la dua mondmilito, interkonsento estis farita kun la Departemento de la Mararmeo per lia asociito Meyer Lansky por protekti la havenojn de Nov-Jorko kontraŭ aksaj U-boatoj. Dewey preskaŭ malzorgis fari sian parton de la interkonsento, kaj monatoj estis bezonataj por fine veni al solvo por liberigi Lucianon. Li estis deportita por vivi libere ekster Usono.
Jordan Jovkov
Jordan S. JOVKOV (naskiĝinta en 1880 en Zeravna; mortinta en 1937 en Plovdiv) estis bulgara verkisto. Li skribis ĉefe pri la kamparana vivo en Bulgario.
La Bulgara Esperanto-Asocio kaj Esperanto-Societo "Paco" aperigis 23-paĝan broŝuron pri li en 1980, okaze de la 100-a datreveno de lia naskiĝo.
Borge
Borge estas vilaĝo kaj iama municipo de la kantono Østfold, Norvegio. Nuntempe ĝi apartenas al la nordorienta parto de la municipo Fredrikstad, ĉe la limo kun Sarpsborg.
Roald Amundsen, nome fama esploristo de Arkto kaj Antarkto, naskiĝis en Borge.
Texhuacán
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4077 personoj. En la jaro 2000 temis pri 4642, do temis pri kresko / malkresko je 2.63 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 3973 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3166 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30171a.htm
43605 Gakuho
43605 Gakuho estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la liceo Aizu Gakuho, en la urbo Aizuŭakamacu. " Gakuho " signifas " Saĝo " kaj " Fenikso fluganta tra kosmo ".
Sándor Szerdahelyi
SZERDAHELYI Sándor (serdaheji) estis hungara ĵurnalisto naskita en Apáca en 1873 kaj mortinta en Budapeŝto la 5-an de decembro 1913.
Biografio
Sándor Szerdahelyi pristudis juron en Budapeŝto. Ekde 1891 li estis kunlaboranto de la Magyar Hírlap, ekde 1896 eksterpolitika rubrikgvidanto, ĉefartikolverkisto, landkunvena raportisto de Pesti Napló, ekde 1901 ĝia respondecredaktoro. Ekde 1908 li estis la redaktoro kaj eldonisto de gazeto A Polgár de la partio Vilmos Vázsonyi. Li tradukis plurajn eksterlandajn romanojn hungaren, kaj en pseŭdnimo Hadzsi publikis ankaŭ skizojn kaj kronikojn.
10428 Wanders
10428 Wanders estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. La fotaj platoj, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
La asteroido estis nomita en memoro de la nederlanda astronomo Adrianus S. P. J. M. Wanders (1903–1984), kiu publikigis gravajn popularajn librojn pri astronomio. En la 1930-aj jaroj li studis la Sunon, ĉefe la sunmakulojn, kun Marcel Minnaert.
UK 2001
En 2001, la 86-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en Zagrebo, Kroatio. Aliĝis 1691 kongresanoj. La kongresa temo estis "Kulturo de dialogo - dialogo inter kulturoj".
Programeroj
Tiuokaze oni organizis multajn programerojn por prezentado de Kroatio. Por la 54a sesio de la Internacia Kongresa Universitato okazis prelegoj pri tutmondaj lingvoj, dialogo al ekstertera kulturo, Harry Potter, ekonomia socialismo, frazeologio, muziko, edukmodeloj.
Krom la kutimaj distraj koncertoj, en la Nacia Teatro Vida Jerman prezentis verkon "La lasta tago en la vivo de Maria Teresia" kun ege alta sukceso de publiko kaj prestiĝo. Saša Pilipović prezentis la verkon "La malfermilo" de Victor Lanoux.
Ekskursoj
Dumkongresaj ekskursoj konatigis al la kongresanoj interalie la regionojn lagoj de Plitvice kaj Zagorje, la naturparkon Lonjsko Polje (la vadejoj de rivero Lonja), folkloron en Hlebine, kastelajn manĝaĝojn en Djurdjevac kaj arbarojn en Vrbovec, kaj la urbojn Opatija en Istrio kaj (per aviadilo) Dubrovnik en Dalmatio, krome multajn lokojn en kaj ĉirkaŭ la kongresurbo Zagrebo. Aldoniĝis antaŭ- kaj postkongresaj ekskursoj.
Tesi, la testudo
Kontraste al multaj aliaj lernolibroj por lingvoj la baza teksto de la libro estas sinsekva historio. Ĝi temas pri la malgranda testudo Tesi, kiu vivas sur vulkana insulo en oceano. Tesi trovas botelpoŝton kun invito al Esperanto-kongreso kaj la testudoj decidas vojaĝi per floso al la kongreso en Homlando.
Radika Angla
Radika Angla aŭ Rootian English estas planlingvo proponita de Joris Bollen en 2004. Ĝi estas bazita je la angla lingvo.
Lorcy (stacidomo)
Lorcy estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Corbeilles, apud Lorcy, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Radika Angla
La projekto proponas multajn ŝanĝojn kaj reguligojn en angla lingvo. Ŝajnas ke ekzistas nur precipaj proponoj sen kompleta disvolvigo de ideoj.
Tesi, la testudo
Aldone al la lecionoj kaj kutimaj klarigoj pri gramatiko la libro havas diversajn lernunuojn pri unuopaj temoj, ekzemple por priskribo de pejzaĝo, manĝoj, bestoj, ŝako aŭ kartludoj. La librojn enhavas plurajn dekojn da ekzercoj, por kiuj fine troveblas solvoj. En la libro enestas krome dudirekta vortaro Esperanto-germana, listoj de ŝtatoj kaj mallongigoj kaj detala indekso pri gramatiko kaj temoj.
La libro vendiĝis intertempe en pli ol 8.000 ekzempleroj. Ĝi nuntempe (2009) estas la sola lernolibro por germanlingvanoj, kiu noveldoniĝis aŭ reeldoniĝis dum la pasinta jardeko. Ĝi enestas la germanan katalogon de mendeblaj libroj (VLB) kaj estas akirebla per retaj kaj aliaj librovendejoj (ISBN 978-3-922570-80-6).
Lorcy (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Villeneuve-Saint-Georges - Montargis (745000).
Agnes Dürer
Agnes DÜRER denaske Frey (1475–1539) estis edzino de la germana artisto Albrecht Dürer. Dum sia geedzeco, kiu estis senfila, ŝi estis portretita kelkajn fojojn fare de Durero.
Agnes Durero estis la filino de kupraĵisto kaj ljutfaristo Hans Frey kaj de sia edzino Anna, membro de riĉa familio Rummel.
La 7an de julio 1494 Agnes edziniĝis al Albrecht Dürer, kiu estis devigita haltigi sian grandan turneon tra Eŭropo fare de siaj gepatroj por edziĝi al ŝi. Laŭ la familia kroniko ŝi havis doton de 200 guldenoj.
Estas konata unua portreta desegno de Agnes el 1494. Agnes Durero estis ĉefe respondeca pri la vendado de la presaĵoj de la edzo. Ili regule vizitis foirojn por vendi siajn gravuraĵojn; sed kutime ili vendis siajn presaĵojn en la Nurenberga ĉiusemajna bazaro. Ankaŭ ilia partopreno en foiroj en Leipzig kaj Frankfurt estas dokumentita. El septembro 1505 ĝis majo 1506 ŝi ne revenis al la hejmurbo el vizito al Frankfurto, probable ĉar en Nurenbergo la plago estis eksplodinta.
Dum la dua veturo de Albrecht Durero al Italio ŝi estris la atelieron. En la jaroj 1520 kaj 1521 la paro veturis kune en Nederlandon. La lasta konata portreto pri ŝi estis pentrita en ŝia 27a geedziga jariĝo, estis el tiu periodo.
Ŝia geedzeco kun Albrecht Durero restis senfila. Kun Albrecht Durero la familinomo elĉerpiĝis. La geedzeco ne estis ĝenerale feliĉa, kiel estis indikita de la leteroj de Albrecht Durero en kiuj li ŝercis al Willibald Pirckheimer en tre akra tono pri sia edzino. li nomis ŝin "olda korvo" kaj faris aliajn vulgarajn rimarkojn. Ankaŭ Pirckheimer ne faris sekreton de sia antipatio al Agnes, priskribis ŝin kiel avara harpio kun akra lango, kiu helpis okazigi la morton de Durero je tre juna aĝo. Oni kredas amplekse, ke Albrecht estis duseksema, sed ne rekta samseksema, ĉar kelkaj el liaj verkoj enhavas temojn de samseksa deziro, same kiel la intima naturo de lia leteraro kun kelkaj tre proksimaj masklaj amikoj.
Post la morto de sia edzo (ŝi estis la nura heredanto), Agnes Durero plue vendis siajn verkojn. Tio estis konfirmita de la imperiestro Karlo la 5-a (Sankta Romia Imperio) en 1528 per sia aĉeto de la libro de Durero Pri homaj proporcioj. Ŝi mortis en 1539 en Nurenbergo.
(18686) 1998 FZ119
(18686) 1998 FZ119 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Palaco Drechsler
La palaco Drechsler estas impona historia monumento en Budapeŝto ĝuste kontraŭ la Budapeŝta Ŝtata Operejo.
Historio
En mezo de la 19-a jarcento en tiu loko estis 5 loĝdomoj. Post malkonstruoj de tiuj domoj en 1883 Ödön Lechner kaj Gyula Pártos kreis planon pri novrenesanca palaco al Hungaraj Ŝtatfervojoj, kiu profitis ĝin investaĵo. La nomdonanto estis entreprenisto Drechsler (konata ankaŭ Drexler), kiu du jarojn antaŭ la finkonstruo (1886) malfermis kafejon por kremo de la ĉefurbo. Kelkaj nomoj el la gastoj: Henrik Ibsen, Giacomo Puccini, Gustav Mahler, Mór Jókai, Kálmán Mikszáth. La kafejo funkciis sur la teretaĝo laŭ avenuo Andrássy, la pliaj ĉambroj estis loĝejoj. En la 20-a jarcento posedantoj de la palaco ofte ŝanĝiĝis. En 1936 Ferenc Nádasi malfermis privatan baletan lernejon. en kelkaj ĉambroj. En 1949 la ŝtato forprenis la palacon, en la privata lernejo funkciis la Ŝtata Baleta Instituto (ekde 1983 Hungara Dancarta Altlernejo). Ili havis pliajn ĉambrojn, sed restis ankaŭ loĝejoj. En 1997 la ŝtato vendis la palacon al negocisto. La Altlernejo foriris en 2002, sed simplaj loĝantoj loĝis plu interne. Nuna sorto de la palaco ne estas klara.
Konstruaĵo
La palaco situas inter 4 stratoj, la fasado estas perlo de la avenuo. En la fasado granda arkada parto reliefas.
Kölner Stadt-Anzeiger
Kölner Stadt-Anzeiger estas germana regiona gazeto. Ĝi fondiĝis en Kolonjo kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 14-a de novembro 1876 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton.
La gazeto apartenas al la kolonja eldonejo M. DuMont Schauberg. Ekde aprilo 2010 al redakcia komunumo de la eldonejo ankaŭ apartenas la gazetoj Berliner Zeitung en Berlino kaj Mitteldeutsche Zeitung en Halle, kaj ĝis februaro 2013 krome la gazeto Frankfurter Rundschau en Frankfurto ĉe Majno.
Sicilia markolo
La Sicilia Markolo aŭ Sicilia kanalo (Canale di Sicilia; مضيق صقلية, aŭ kanalo de Kelibia, tunizia urbo sude de la markolo; Canali di Sicilia aŭ Strittu di Sicilia) estas la sekcio de la Mediteranea maro inter Sicilio (Trapanio) kaj Tunizio. En la mezo de la kanalo mem estas la insulo Pantelleria. Ĉe ĝia plej mallarĝa punkto, inter Kabo Feto, proksime al Mazara del Vallo kaj Kabo Bon, apud El Haouaria, ĝi estas ĉirkaŭ 145 kilometrojn larĝa.
Simile al la Ĝibraltara Markolo, en la Sicilia Markolo la profundaj marfluoj fluas de oriento al okcidento, dum proksime de la akvosurfaco ilia direkto estas kontraŭa, tio estas, de okcidento al oriento.
Texistepec
Texistepec estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Texistepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 172.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18114 loĝantojn. El tiuj estis 8948 viroj kaj 9166 virinoj. La komunumo havas surfacon de 615.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 54 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 19 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 20026 personoj. En la jaro 2000 temis pri 19066, do temis pri kresko / malkresko je -0.98 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 16825 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 568 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Pitedoj
La Pitedoj (Pittidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Temas pri malgrandaj, kurtvostaj kaj turdo-similaj arbarloĝantoj kun bunta plumaro. El la 32 specioj kelkaj montras fortan seksdimorfismon, dum ĉe aliaj specioj la seksoj havas saman koloron. Ĉiuj specioj apartenas al la genro Pito.
Disvastiĝo
La familio de la Pitedoj estas precipe orientalisa (26 specioj) kaj aŭstralazia (4 specioj). Nur du specioj apartenas al la afrotropisa ekozono.
Generado
Pitedoj konstruas grandajn ovalajn aŭ kupoloformajn nestojn en pendantaj branĉoj aŭ en arbustoj. Tiu entenas du ĝis sep brile blankajn aŭ izabelkolorajn (helflavajn) ovojn kun ruĝecaj ĝis purpurkoloraj ŝprucmakuloj kaj punktoj.
Specioj
Bluflugila pito povas esti:
Or-Baseno
La Or-Baseno (itale Conca d'Oro) estas la ebenaĵo kiu ĉirkaŭas la urbon Palermo kaj ties antaŭurboj, en Sicilio.
Ĝi konsistas el la montoj de Palermo kaj la Tirena Maro sur kiu sidas la ĉefurbo sicilia. Ĉe la riverbordo kaj izolita de aliaj montoj elstaras la Monto Pellegrino, kun alteco de 660 super la marnivelo. Ĝi etendiĝas ĉirkaŭ kvin kvadrataj kilometroj, de Bagheria oriente ĝis Sferracavallo okcidente, kaj pasintece ĝi estis tute kultivata de citrusarboj, el kiu ĝi ricevas sian nomon.
La origina teritorio suferis, en la lastaj jardekoj, profundajn transformojn, pro plivastiĝo de la nekontrolita konstruado, konata en la historio kiel la "forrabo de Palermo". Areo de la plataĵo, kie ankoraŭ vivas la kultivado de mandarinoj nomiĝas Croceverde kaj Ciaculli.
13111 Papacosmas
13111 Papacosmas estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ hungaria familio), malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada amatora astronomo Constantine Papacosmas de Montrealo, kiu gvidis milojn da homoj por lerni la noktan ĉielon. La teleskopoj, kiujn li konstruis, estas inter la plej bonaj en Kanado, inklude refraktoron, kiu gajnis premion je la Stellafane de 1979
Politiko
La vorton politiko (greke πολιτικός, koncernanta al πολις, "civito") vaste disvastigis la tiutitola verko de Aristotelo, kiu priskribas ŝtaton kaj ties regmanierojn. Do, se origine la vorto priskribis aferojn koncernantajn al civito (kaj do urbon kaj ŝtaton), kune kun la verko de Aristotelo disvastiĝis la senco de scienco kaj eĉ arto, tio estas lerta metio, eĉ artifike, rilata al la regado de ŝtato.
Onda fervojo
Onda fervojo aŭ reltobogano troviĝas en amuzparkoj. Ĝi estas kiel normala fervojo, sed la vojo mem leviĝas kaj subeniras tre subite, por krei terurige amuzigan senton en la rajdantoj.
Politiko
Politiko estas branĉo de la moralo kiu okupiĝas pri agado, laŭ kiu libera aŭ mallibera socio, komponita de homoj de ambaŭ seksoj, solvas la problemojn kiujn okazigas ties kolektiva kunvivado. Temas pri ordigita farendaĵo orientita al komuna bonfarto. Ĝi estas scienco kiu prizorgas la studadon de la publika povo nome ŝtato. Kelkaj aŭtoroj prezentas la uzadon de la violento kiel ĉefa karaktero de la politiko, eĉ atingante la gradon de milito. Laŭ tiu difino la politiko estas la plenumado de la povo kiu serĉas trascendan celon. Tiu instigas la civitanan partoprenon ĉar ĝi havas la kapablon distribui kaj plenumigi la povon laŭ neceso por atingi komunan bonfarton.
Onda fervojo
La onda fervojo (kiu en iuj lingvoj nomiĝas rusaj montoj aŭ amerikaj montoj) estas populara amuzejveturilo, kiun oni disvolvis por amuzejoj. S-ro LaMarcus Adna Thompson patentis la unuan ondan fervojon la 20-an de januaro 1865. Esence specialigita fervoja sistemo, la onda fervojo havas relaron, kiu supreniras kaj falas laŭ speciale kreitaj paternoj, foje kun inversiĝoj, el kiuj la plej ofta estas spiralo, kiu mallongtempe inversigas la rajdiston. La vojo nepre ne estas plena rondo, kvankvam iuj puristoj instistas, ke tiu ja devas. Plimulto da ondaj fervojoj havas vagonojn por du, kvar aŭ ses pasaĝeroj, en kiuj ili vojaĝas laŭ la ĉirkaŭvojo.
Politiko
Nuntempe, politiko koncernas la agojn rilataj al ŝtato, dum la scienco, kiu tion studas, estas nomata politika scienco. Pli ĝenerale politiko signifas, laŭ PIV2: maniero, kiel estas regataj aferoj de regno, entrepreno, asocio k.s. aŭ eventuale kiel estas plenumata iu difinita agado.
Onda fervojo
La unuajn ondajn fervojojn inspiris vintroludaj sledvojoj en Rusio, ĉefe ĉirkaŭ Sankt-Peterburgo, por kiuj glaciaj montetoj estis speciale konstruataj. En la fino de la 18-a jarcento ili populariĝis kaj entreprenistoj aliloke kopiis la ideon, uzante radveturilojn sur fervojoj. Unu el tiuj kompanioj estis „Les Montagnes Russes à Belleville“ (La Rusaj Montoj ĉe Belleville), kiu konstruis kaj funkciigis gravitan vojon en Parizo ekde 1812. La unua fervojo kun cirklo en kiu la rajdanto estas dum momento inversigita probable ankaŭ estis konstruita en Parizo, en 1846 el angla desegno, kun unupersona radsledo veturinta laŭ cirklo de 4 metroj diametre. Neniu el tiuj vojoj estis fermita cirkvito.
Politiko
Politiko rilatas al atingado kaj ekzercado de pozicioj de administrado - fakorganizita kontrolo de homa komunumo, precipe ŝtato. Krome, politiko estas la studo aŭ praktiko de la potenco-distribuo kaj resursoj ene de antaŭfiksita komunumo (hierarkie fakorganizita loĝantaro) same kiel la interrilato(j) inter komunumoj. Gamo da metodoj estas utiligitaj en politiko, kiuj inkludas reklamado de oniaj propraj politikaj vidpunktoj inter homoj, intertraktado kun aliaj politikaj instancoj, farado de leĝoj, kaj ekzercado de perforto, inkluzive de milito kontraŭ kontraŭuloj. Politiko estas ekzercata sur larĝa gamo de sociaj niveloj, de klanoj kaj triboj de tradiciaj socioj, tra modernaj lokaj administracioj, firmaoj kaj institucioj ĝis suverenaj ŝtatoj, ĝis la internacia nivelo.
Politika sistemo estas kadro kiu difinas akcepteblajn politikajn metodojn ene de antaŭfiksita socio. Historio de politika penso povas esti spurita reen al frua antikvaĵo, kun pioniraj verkoj kiel ekzemple la Respubliko de Platono, la Politiko de Aristotelo kaj la verkoj de Konfuceo.
Historio de ŝtatopolitiko
La historio de politiko estas reflektita en la origino, evoluo, kaj ekonomiko de la institucioj de regado, respektive de registaro.
La ŝtato
Reĝoj, imperiestroj kaj aliaj specoj de monarkoj en multaj landoj inkluzive de Ĉinio kaj Japanio, estis konsideritaj diecaj. De la institucioj kiuj regis ŝtatojn, tiuj de reĝeco staris ĉe la avangardo ĝis la Franca Revolucio metis finon al la "didevena rajto de reĝoj". Tamen, la monarkio estas inter la plej long-daŭraj politikaj institucioj, datante jam el 2100 a.K. en Sumero al la brita monarkio de la 21-a jarcento. Reĝeco iĝas institucio tra heredeco.
La reĝo ofte, eĉ en absolutaj monarkioj, regis sian regnon kun la helpo de elitgrupo de konsilistoj, konsilio sen kiu li ne povis konservi potencon. Kiel tiuj konsilistoj, kaj aliaj ekster la monarkio negocis por potenco, konstituciaj monarkioj aperis, kiuj povas esti konsideritaj la ĝermo de konstitucia registaro. Longe antaŭ ol la konsilio iĝis bastiono de demokratio, ĝi iĝis valorega helpo al la institucio de reĝeco:
La plej granda el la subuloj de la reĝo, nome la grafoj kaj dukoj en Anglio kaj Skotlando, kaj same en la resto de la exuropa kontinento, ĉiam sidis kiel rajto ĉe la konsilio. Konkerinto superiras sur la venkito por venĝo aŭ por rabaĵo sed establita regno postulas tributon. Unu el la funkcioj de la konsilio devas reteni la monrezervojn da la reĝo plenaj. Alia estas la kontentigo de militservo kaj la establado de regadkapabloj de la reĝo por kontentigi la taskon de postulado de impostoj kaj de soldatoj.
La ŝtato kaj posedo
Posedo estas la rajto atribuita al la individuo aŭ grupo de homoj por ĝui la avantaĝojn de objekto, estu ĝi ĉu materia aŭ intelekta. Rajto estas potenco devigita fare de publika konfido. Foje okazas ke la praktikado de rajto estas malfavora al publika konfido. Tamen, rajto estas vere institucio alportita ĉirkaŭe fare de publika konfido, pasinteco, estanteco aŭ estonteco. La kresko de scio estas la ŝlosilo al la historio de posedo kiel institucio. Ju pli da viroj iĝas spertaj pri objektoj ĉu fizikaj aŭ intelektaj, des pli ili estas transprenitaj. La aspekto de la Ŝtato alportis proksimume la finan stadion en la evoluo de posedo el naturo ĝis agrikulturo. En la ĉeesto de la Ŝtato, la homo povas teni terposedaĵon. La Ŝtato komencis doni regorajtojn kaj finis transigi posedrajton kaj kun ĝi venis heredo. Kun terposedaĵo venis lupago kaj la interŝanĝo de varoj, profito, tiel ke en modernaj tempoj, la "senjoro de la tero" de antaŭ longe iĝas la luiganto. Se estas erare supozite ke la valoro de tero ĉiam estas la sama, tiam ekzistas kompreneble neniu evoluo de posedrajto de kio ajn. Tamen, la prezo de tero iras supren kun ĉiu loĝantarkresko profitigante al la luiganto. La bienismo de grandaj terposedantoj estis plej rekompensita de ĉiuj politikaj servoj. En industrio, la pozicio de la luiganto estas malpli grava sed en urboj kiuj kreskis el industrio, la bonŝanca luiganto rikoltis grandegan profiton. Direkte al la lasta parto de la Mezepoko en Eŭropo, kaj la Ŝtato - la Ŝtato uzus la instrumenton de konfisko por la unua fojo se temas pri kontentigi ŝuldon - kaj la Eklezio - la Eklezio sukcedis en akirado de enormaj kvantoj de tero - estis aliancitaj kontraŭ la popolo por delokigi la malgrandan luiganton kaj ili estis sukcesaj laŭ la mezuro laŭ kiu hodiaŭ la vilaĝa komunumo fariĝis la idealo de la individuisto, loko en kiu ĉiu viro "faras kion li faras per si mem." La Ŝtato estis la plej grava faktoro en la evoluo de la institucio de posedrajto estu ĝi publika aŭ privata.
Modernaj ŝtatoj
La Paco de Vestfalio (1648) estas konsiderata de politik-sciencistoj kiel la komenco de la moderna internacia sistemo, en kiuj eksterlandaj potencoj evitu interferi en la enlandaj aferoj de alia lando. La principon de ne-interfereco en la enlandaj aferoj de alia lando plifirmigis meze de la 18-a jarcento la svisa juristo Emer de Vattel. Ŝtatoj iĝis la unuarangaj instituciaj agentoj en interŝtata sistemo de rilatoj. Oni diras, ke la Paco de Vestfalio finigis la klopodojn trudi supernacian aŭtoritaton super eŭropaj ŝtatoj. La "Vestfalia" doktrino de ŝtatoj kiel sendependaj agentoj estis helpitaj per la starigo de la 19-a-jarcenta sento pri naciismo, laŭ kiu oni supozas, ke la legitimaj ŝtatoj korespondu al nacioj—grupoj de personoj unuigitaj per la lingvo kaj la kulturo.
En Eŭropo, dum la 18-a jarcento, la klasikaj ne-naciaj ŝtatoj estis la plurnaciaj imperioj: nome la Aŭstria Imperio, la Reĝlando Francio, la Hungara reĝlando, la Rusa Imperio, la Hispana Imperio, la Otomana Imperio, kaj la Brita Imperio. Tiaj imperioj ekzistis ankaŭ en Azio, Afriko kaj Ameriko; en la Islama mondo, tuj post la morto de Mohamedo en 632, oni establis kaliflandoj, kiuj disvolviĝis en plur-etnaj trans-naciaj imperioj. La plurnacia imperio estis absoluta monarkio regata de reĝo, imperiestro aŭ sultano. La loĝantaro apartenis al multaj etnaj grupoj, kaj ili parolis multajn lingvojn. La imperio estis dominata de unu etna grupo, kaj ties lingvo estis kutime la lingvo de la publika administracio. La reganta dinastio estis kutime, sed ne ĉiam, el tiu grupo. Kelkaj el plej malgrandaj eŭropaj ŝtatoj ne estis tiom etne diversecaj, sed ili estis ankaŭ dinastiaj ŝtatoj, regataj de reĝa familio. Kelkaj el la plej malgrrandj ŝtatoj survivis, kiel la sendependaj princlandoj Liĥtenstejno, Andoro, Monako, kaj la respubliko San Marino.
Plej teorioj vidas la naci-ŝtato kiel 19-a-jarcenta eŭropa fenomeno, faciligita per la disvolvigoj de aferoj kiaj ŝtat-regata edukado, amasa legoscio, kaj amaskomunikiloj. Tamen, kelkaj historiistoj notis ankaŭ la fruan aperon de relative unuigitajn ŝtaton kaj identecon en Portugalio kaj Respubliko Nederlando. Fakuloj kiel Steven Weber, David Woodward, Michel Foucault kaj Jeremy Black proponis la hipotezon, ke la nacia ŝtato ne stariĝis el la politika naiveco aŭ el nekonata nedeterminata fonto, nek ĝi estas hazardo de historio aŭ politika inventaĵo. Anstataŭe, la nacia ŝtato estas neatendita kromprodukto de la intelektaj malkovroj de la 15-a jarcento en politika ekonomiko, kapitalismo, merkantilismo, politika geografio, kaj geografio kombinita kun la kartografio  kaj progresoj en map-faradaj teknikoj.