cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asuna
ALfheim Online
La originala avataro de Asuna en ALfheim Online estis Titania, la Reĝino de Feino. Ŝi portis blankan kostumon kun longa blanka jupo, kropo montranta ŝian ventron, kaj ruĝan rubandon, kiu ĉirkaŭiris la plej supran parton de ŝia supro, kiu kuniĝis por fari arkon. Ŝi iris nudpiede, kaj surhavis blankan strion ĉirkaŭ la maleoloj.
Personeco
<div style="background-color: #FFFFDD; border: 1px solid #808000; padding: 5px; ">Ŝi havas longan, rektan kaŝtan-koloran hararon pendantan malsupren ambaŭflanke, kaj ŝia vizaĝo estas eta kaj ovalforma, kun grandaj avelkoloraj okuloj kiuj blindigas. Ŝiaj ĉerizruĝaj lipoj aldonas belegan koloron sub ŝia malgranda sed glata nazo. Ŝia svelta korpo estas vestita en kavalira blank-ruĝa batalrobo, kun eleganta blanka kaj arĝenta maldika glavo suspendita de blanka leda glavzono.
Ŝia nomo estas Asuna - bonkonata nomo kiun malmultaj en SAO rekonos. La hararo de Asuna estas duone supren en plektaĵo, longaj haj rektaj kaŝtankoloraj; ŝiaj lipoj estas ĉerizruĝaj, kaj ŝi havas malgrandan vizaĝon kaj rektan nazon. La aspekto de ŝia avataro en SAO estas simila al tiu en la reala mondo, kaj ŝi estas unu el la supraj kvin plej belaj knabinoj en SAO. Ŝia korpo ankaŭ estas bone proporcia kaj ŝi laŭdire aspektas bone en bikinaj naĝkostumoj.
ASsuna estas kaj talenta kaj bela : en SAO estas ŝi moknomita Flash pro sia fulmrapida plavludo, dum en ALO estas ŝi resaniganto sed ankaŭ uzas sian glavludon al ka frontlinio , gajnante al ŝi la moknomon Berserko-resaniganto.
Ŝi estas ankaŭ lerta pri kuiradkapabloj kaj montras ilin al Kirito en la ludo ; en la reala mondo estas ŝi same lerta pri kuirado, sed laŭdire ne same bona kiel en la ludo, eventuale ĉar ka manĝoj en la domo de Yuki, ĉiam estas preparitaj fare de servistoj.
Asuna posedas gajan, trankvilan famulon, kaj estas tre virineca. Krom ŝia sola amo por Kirito, ŝi montras amikecon al Lisbeth kaj Yuki, kaj amon patrinan al la AI-knabino Yui. En la realo laboras la patrino de Asuna kiel universitata profesorino, kies instruado de ŝia filino kaŭzas sufokan vivon kaj diversajn kompleksojn.
Krom tio, ŝi ne lertas pri traktado de fantomrakontoj tial ne estas feliĉa esti implikita en atakado de areoj infestitaj per monstroj kiel fantomoj aŭ aperoj.
Candelaria (Kezono)
Candelaria, - Bayan ng Candelaria - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Kezono.
Geografio
Candelaria situas sur la marborda ebenaĵo inter la maro kaj proksima monto ĉirkaŭita de du riveroj (Candelaria ne havas marbordon). Sariaya troviĝas nur 8, San Pablo (Laguno) 19, provinca ĉefurbo Lucena (Filipinoj) 20, ĉefurbo Manilo 87, Kezonurbo 93 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko en la 19-a jarcento estis nur sporadaj domoj. Candelaria estis fondita en 1879. Inter 1902-1908 (dum dominado de Usono) pro kunfandiĝo de 2 vilaĝoj la memstareco provizore ĉesis. Iom poste multaj domoj kaj publikaj konstruaĵoj estis konstruitaj. Komerco kaj industrio kreskis, ĝis la japana invado alportis pluan ondon de detruoj 1942-1945. Candelaria ricevis la internacian klasifikon urbego (pli, ol cent mil loĝantoj) en la mezaj 2000-aj jaroj.
Ekonomio
Candelaria estas agrikulturo urbo tamen kun petrolaj rafinejoj. menciindas prilaborado de kokosoj. En la apudaĵo oni kultivas legomojn, rizojn, maizojn.
Religio kaj eduko
En Candelaria preskaŭ 93 elcentoj de la loĝantaro estas romkatolikoj, krome estas protestantoj, diversaj sektoj kaj ekzistas ankaŭ Islamo. En la urbo funkcias kampuso, akademioj kaj instituto.
Trafiko
Preter Candelaria kuras aŭtovojo kaj kuras ĉefvojo al la proksima marbordo. Iam fervojo funkciis. Inter la urbegoj aŭtobusoj trafikas, en la urbo busetoj kaj tricikloj. La plej proksima flughaveno funkcias en Lipa (Filipinoj).
Klimato
Candelaria situas en la ekvatora klimato kun oftaj tifonoj. Jere falas po 2751 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en marto kaj aprilo pli malofte. La averaĝa temperaturo varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Johann Christoph Bach
Pluraj membroj el la muzikista familio Bach portas tiun nomon:
Vidu ankaŭ: familio Bach
Kurda literaturo
Kurda literaturo (en la kurmanĉa: Wêjeya Kurdî, en la sorana: وێژەی کوردی aŭ ئەدەبی کوردی) estas literaturo verkita en la kurda lingvaro. La kurda literaturo ne estas tiel evoluigita kiel la aliaj literaturoj en la regiono (turka literaturo, persa literaturo). Ĝi originas el parola tradicio, kiu estis parte verkita en la 15-a kaj 16-a jarcentoj. Tamen, ekzistas referencoj al libroj en la kurda tiel frue kiel la 9a jarcento. Daŭris ĝis la 20-a jarcento ĝis elstara kurda prozo disvolviĝis en la sorana.
La skriba literaturo konsistis plejparte el poezio ĝis la komenco de la 20-a jarcento. Pro politikaj kaj sociaj disvolviĝoj, la proporcio de prozo grandiĝis. En la 20-a jarcento limigoj kaj malpermesoj trafis la kurdan literaturon dum jardekoj en siaj hejmlandoj. Kiam la kurdoj elmigris al Eŭropo, ili disvolvis literaturon en ekzilo, kiu ne estis sensignifa por la literatura evoluo en la hejmlandoj.
Inter la ĉefverkistoj de la klasika kurda skribita literaturo, menciindas Jaziri, Ahmad Khani, Nali, Rumi Kurd, Khan Mansour kaj Shakeh, Gholamreza Arkavazi kaj Mastoora Ardalan. Inter nuntempaj verkistoj menciindas Shirko Bix, Abdullah Pashivo, Hejar kaj Heiman. Ĝenerale, kurda poezio estas historie multe pli granda ol kurda prozo.
Historio
Alia grava literatura lingvo, krom la sorana kaj la kurmanĉa, estas la gorana lingvo. Kvankam ĝi ne estas kurda, ĝi ankaŭ estas kalkulata kiel kurda literaturo. La gorana literaturo malkreskis en graveco tra la tempo. Pro sia proksimeco al Irano, ĉi tiu literaturo estis eĉ pli influita de la persa stilo ol de la kurmanĉa.
La kurdaj verkistoj loĝantaj en la Armena Sovetia Socialisma Respubliko eldonis en 1930 la gazeton Riya Teze en la latina alfabeto.
Kurda literaturo atingis sian pinton en la 1960-aj jaroj kun nomoj kiel Fêrîkê Ûsiv, Emerîkê Serdar, Wezîrê Eşo, Sîma Semend, Tosnê Reşîd, Ahmedê Hepo, kaj Ezîzê Îsko.
Inter la verkistoj de kurda deveno estas iuj, kiuj akiris konatecon per sia prozo, sed kiuj ne skribas en la kurda, sed en la turka, araba aŭ persa kiel B. Muhittin Zengane, Mahmud Taymur, Salim Barakat (araba), Nezir Bülbül (germane), Ali Eșref Derwișan, Mansur Yakutî (persa), Yașar Kemal kaj Bekir Yildiz (turko).
En ekzilo, la kurdaj verkistoj laboras plejparte izolite. Apenaŭ ekzistas taŭgaj tradukoj de iliaj verkoj, kio signifas ke ne ekzistas kritika respondo de legantoj, kiuj parolas aliajn lingvojn. Ili do dependas ĉefe de legantaro, ankaŭ kurdaj elmigrintoj. en iliaj ekzilaj landoj. La ekzilitaj aŭtoroj estas plejparte persekutitaj en sia patrujo. Tial iliaj verkoj skribitaj en la kurda estas malpermesataj. Estas konataj du skoloj, tiu de Damas (Sirio, 1920-1946) kaj la sveda skolo (ekde 1960).
La aŭtoroj ekzilitaj inkluzivas:
Konataj verkistoj
La kurdoj en Sovetunio malgraŭ siaj malgrandaj nombroj havis la ŝancon ricevi edukadon en la kurda de baza ĝis universitata nivelo dum multaj jardekoj. Tio siavice kreis plurajn kurdajn verkistojn kaj esploristojn inter ili. La literaturaj verkoj de Qanate Kurdo kaj Arab Shamilov estas konataj ekzemploj de kurda prozo en la 20-a jarcento.
En la 20-a jarcento
La unua latina alfabeto por la kurda (Hawar) estis kreita de Celadet Bedir Khan, la poeto kaj verkisto, kiu fuĝis Turkion en la 1920-aj jaroj kaj pasigis la ceteron de sia vivo en Sirio. Kreskinta kontakto kun la araba mondo kaj poste la okcidenta mondo kondukis al traduka movado inter kurdoj en Kurdio de Irako komence de la 20-a jarcento. Multaj klasikaj literaturaj verkoj de Eŭropo estis tradukitaj al la sorana.
En la 21-a jarcento
Pli ol ducent kurdaj titoloj aperis en la 1990-aj jaroj. Iuj el la tre konataj nuntempaj kurdaj verkistoj el Turkio estas Firat Cewerî, Mehmed Uzun, Abdusamet Yigit, Mehmed Emin Bozarslan, Mahmud Baksi, Hesenê Metê, Arjen Arî kaj Rojen Barnas.
En la 1970-aj jaroj, organizaĵo nomata Korî Zaniyarî Kurd (la Kurda Scienca Konsilio) estis kreita por akademiaj studoj pri  la kurda lingvo kaj literaturo.
La ĉefa akademia centro por kurda literaturo kaj lingvo en Eŭropo estas la Kurda Instituto de Parizo (Institut Kurde de Paris) fondita en 1983 kiu havas la plej gravan kurdan bibliotekon en la okcidenta mondo pri kurdoj kaj Kurdio kaj kiu disponigas rete haveblajn dokumentojn.
Eksteraj ligiloj
(angla) Kurdlingva Literaturo, en: Encyclopædia Iranica (angla, inkl. referencoj)
(angla) T. Bois, Kurdish Folklore and Literature, Parto VI Kurdoj kaj Kurdio, Encyclopaedia of Islam.
(franca) Kurda Instituto de Parizo
(angla) Kurdish Literature, R. Izady, Kurda Akademio.
(angla) The Kurdish Language and Literature, Joyce Blau, profesoro pri la kurda lingvo kaj kulturo ĉe INALCO en Parizo.
Comănești (Mărtiniș)
Comănești (hungare: Homoródkeményfalva, homorodkemenjfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi apartenas administre al la komunumo Mărtiniș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 401 kaj en 1992 299 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1481. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Satu Nou (Ocland)
Satu Nou (hungare: Homoródújfalu homorodujfalu) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc en Valea Homorodului. Administre ĝi apartenas al Ocland.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 401 kaj en 1992 299 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1481. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely ).
Karin Nordström
Karin NORDSTRÖM (1979 - ); Mediaktivisto kaj feminista arkivisto; Estrarano de la senrentuma membrobanko JAK Medlemsbank (2005 →); Estrarano de Hernusando Esperantista Klubo (2006 → ). Nordström ludas kontrabason en la progresiva muzikgrupo La Perdita Generacio.
Krister Örnfjäder
Krister ÖRNFJÄDER, naskiĝinta je 1952, estas sveda, socialdemokrata politikisto kiu estas ano de la parlamento de Svedio ekde 1993.
Susuoj
La susu-popolo aŭ susuoj (ankaŭ soso en la propra aŭ soussou en la franca lingvo) estas popolo, vivanta en sudaj, marbordaj regionoj de Gvineo kaj en nordokcidenta parto de Sieraleono. Oni kalkulas ilian nombron je ĉirkaŭ 1 milionoj.
Ili parolas dialekton de susu-jalunka lingvo, apartenanta al mande-branĉo de la niger-konga lingvofamilio.
Sur teritorio de Sieraleono, la grupo de susu-vilaĝoj formas – ĉ.. 3000–6000 personoj – apartan tribon kun tribestro. Ĉiu susu apartenas al iu patrobranĉa genro, kun aparta nomo kaj adorbesto. Ili preferas geedziĝon de la nevoj kaj ĝeneralas la pluredzineco.
Retpoŝta plusendado
La termino plusendado, uzita por poŝto ekde longe antaŭ la ekzisto de elektronikaj komunikadoj, havas ne-specifan teknikan signifon, sed ĝi implicas ke la retpoŝto estis movita "antaŭen" al nova celloko.
Retpoŝtaj uzantoj kaj administrantoj de retpoŝtaj sistemoj uzas la saman terminon parolante de ambaŭ servilo-bazita kaj kliento-bazita plusendado.
Servilo-bazita plusendado
La domajno nomo (la parton aperanta dekstre de @ en retpoŝta adreso) difinas la celan servilon (aŭ serviloj) por la responda klaso de adresoj.
Domajno ankaŭ povas difini rezervajn servilojn; ili havas neniujn leterkestojn kaj plusendas mesaĝojn sen ŝanĝi ajnan parton de iliaj kovertoj.
Kontraŭe, primaraj serviloj povas liveri mesaĝon al la leterkesto de uzanto kaj/aŭ plusendi ĝin ŝanĝante kelkajn kovertajn adresojn. ~/. plusendado-dosieroj (vidu malsupre) provizas tipan ekzemplon de servilo-bazita plusendado al diversaj ricevintoj.
Retpoŝtaj administrantoj foje uzas la terminon redirektado kiel sinonimo por servilo-bazita retpoŝto-plusendado al diversaj ricevintoj. Protokolaj inĝenieroj foje uzas la terminon Mediaciilon rilate al plusendad-servilo.
Pro spamo, estas ĉiam pli sekure plusendi poŝton tra diversaj domajnoj kaj kelkaj rekomendas eviti ĝin se tio estas ebla.
Uzoj de servilo-bazita plusendado al diversaj ricevintoj
Organizo povas plusendi mesaĝojn celitaj por donita rolon al la adreso de la persono(j) nuntempe funkcianta en tiu rolo aŭ oficejo.
Plusendado kontraŭ resendado
Simpla mesaĝ-plusendado ŝanĝas la kovertan ricevinton(j) kaj lasas la sendinto-kampon malplena. La "koverto-sendinto" kampo ne egaligas al la "De" kampo kiu Retpoŝta kliento-softvaro kutime montras: ĝi reprezentas kampon uzita en la fruaj stadioj de la SMTPa protokolo kaj poste konservita kiel Reven-Voja titolon. Ĉi tiu kampo tenas la adreson, al kiu poŝto-sistemoj devas sendi automatajn mesaĝojn — raportantaj livero-malsukceson (aŭ sukceson): Livera Stato-Sciigo.
Kontraŭe, la terminoj resendado aŭ redistribuo povas foje celi re-sendado de la mesaĝo kaj ankaŭ reverkado de la "kovertan sendinton" kampon. Elektronikaj poŝtaj listoj donas tipan ekzemplon. Aŭtoroj submetiĝas mesaĝojn al reflektilo kiu resendas al ĉiu lista adreso. Tiamaniere, aŭtomataj mesaĝoj (kiu raportas malsukceson liverante mesaĝon al ajna listo-abonanto) ne atingos la aŭtoron de mesaĝo.
Tipe, simpla mesaĝ-plusendado faras alinom-vastigon, dum vera, norma mesaĝ-plusendado, ankaŭ nomita plusendado tout-court oni utiligas por dissendolistoj. Kiam suplementaj modifaĵoj al la mesaĝo estas efektivigitaj, kiel por ŝajnigi la agon de Retpoŝtilo submetiĝanta novan mesaĝon, la termino plusendado fariĝas trompa kaj resendado ŝajnas pli taŭga.
Per la metodo de autentikigado de la sendinto nomata SendintPolitiko-Kadro (SPF), la domajno-nomo en la koverta sendinto restas submetata al ĝiaj reguloj. Sekve, SPF ĝenerale malaktivigas simplan mesaĝ-plusendadon. Intra-domajna redirektado kongruas kun SPF se la rilataj serviloj kundividas konsekvencan konfiguracion. Poŝtaj serviloj kiuj praktikas inter-domajna mesaĝ-plusendado povas rompi SPF eĉ se ili mem ne efektivigas SPF, t.e. ili nek aplikas SPFajn kontrolojn nek publikigas SPFajn rekordojn. SendintReverkado-Plano ĝenerala plusendad-mekanismo kongrua kun SPF.
Kliento-bazita plusendado
Klienta plusendado povas okazi aŭtomate uzante ne-interaktiva kliento kiel poŝta rehaviga agento. Kvankam la rehaviga agento uzas klientan protokolon, ĉi tiu ekspedado similas servilan plusendadon pro tio ke ĝi tenas la saman mesaĝon-identeco. Koncernoj pri la koverto-sendinto indas.
Mana kliento-bazita plusendado
Fina uzanto mane povas plusendi mesaĝon uzante retpoŝtan klienton. Plusendado enteksta citas la mesaĝon sub la ĉefa teksto de la nova mesaĝo kaj kutime konservas originalajn alligitaĵojn tiel kiel elekto de elektita titolojn (ekz. la originalo De kaj Respondo-Al.) La ricevinto de mesaĝo plusendita ĉimaniere ankoraŭ povas esti kapabla respondi al la originala mesaĝo; la kapableco tiel fari dependas de la la ĉeesto de la originalaj titoloj kaj povas implici mane kopiado kaj almetado de la rilatajn celadresojn.
Plusendanta kiel alligitaĵo preparas MIMEan alligitaĵon (de tipa mesaĝo/rfc822) kiu enhavas la plenan originalan mesaĝon, inkluzivanta ĉiuj titoloj kaj ajna alligitaĵo. Notu ke inkluzivante ĉiujn titolojn ĝi sciigas multe da informojn pri la mesaĝo, kiel la servilojn kiu elsendis ĝin kaj ajnan kliento-etikedon aldonita sur la leterkesto. La ricevinto de mesaĝo plusendita ĉi-maniere povas do malfermi la alligita mesaĝon kaj respondi rekte al ĝi.
Ĉi tiu speco plusendi efektive konsistigas resendado de la vidpunktoj koverto-sendinto kaj de la ricevinto(j). La mesaĝ-identeco ankaŭ ŝanĝas.
Historia evoluado de retpoŝta plusendado
RFC 821, Simpla Poŝta Translokigo Protokolo, de Jonathan B. Postel en 1982, provizis  plusend-vojo por ĉiu ricevinto, en la formo de, ekzemple, @USC-ISIE. — Nedeviga listo de gastigantoj kaj necesa celloko-leterkesto. Kiam la listo de gastigantoj ekzistis, ĝi servis kiel plusend-vojo, indikanta ke ĉiu gastiganto devis transsendi la poŝton al la sekvanta gastiganto sur la listo. Alie, en la kazo de nesufiĉa voj-informo sed kie la servilo sciis la ĝustan cellokon, ĝi povus preni la respondecon liveri la mesaĝon respondante kiel sekvas: S: RCPT TO:<Postel@USC-ISI.ARPA> R: 251 User not local; will forward to <Postel@USC-ISIF.ARPA> La koncepto ĉe tiu tempo antaŭvidis la elementojn de la plusend-vojo movante al la reven-voja koverto de la sendinto dum la mesaĝo estis transsendita de unu SMTPa servilo al alia. Eĉ se la sistemo malinstigis la uzon de fonto-entrudado.
La enkonduko de la MXa rekordo, faris fonto-entrudado nenecesa. En 1989, RFC 1123 rekomendis akcepti fonto-entrudado nur por postiĝinta-kongrueco. Ĉe tiu punkto, simpla mesaĝa plusendado fariĝis la rekomenda ago por alinomo-vastigo.
~/. dosieroj
La referenca SMTPa efektivigilo en la frua 1980aj jaroj estis sendmail, kiu estis provizita per ~/. dosieroj, kiu povas enteni la celan retpoŝt-adresojn por donitaj uzantoj. Ĉi tiu speco de servilo-bazita plusendado estas foje vokita punkto-plusendadon. Oni povas agordi retpoŝt-programaj filtriloj por aŭtomate elfari plusendadon aŭ respondantajn agojn tuj post kiam ricevinte. Plusenddosieroj ankaŭ povas enhavi skriptojn, kiu fariĝis fonto de multaj sekurecaj problemoj. Antaŭe nur fidita uzantojn povus utiligi la komand-linia ŝaltilo por fiksi la kovertan sendilon,   ; kelkaj sistemoj malfunkciigis ĉi tiun ĉefaĵon por sekurecaj kialoj.
Virtualaj uzantoj
La termino "virtualaj uzantoj" rilatas al retpoŝtaj uzantojn kiu neniam konektiĝas al poŝto-servila sistemo kaj nur aliras iliajn leterkestojn uzante forajn klientojn. Poŝto-servila programo povas labori por ambaŭ virtualaj kaj regulaj uzantoj aŭ ĝi povas postuli negravajn modifaĵojn utiligante la fakton ke virtualaj uzantoj ofte kundividas la saman sisteman identigaĵon. La lasta cirkonstanco permesas la servilan programon efektivigi kelkajn operaciojn pli facile, ĉar ĝi ne devas obei sistemon-aliraj restriktoj. La samaj principoj de operacioj aplikas. Tamen, virtualaj uzantoj havas pli da malfacileco en aliri iliajn konfiguraciajn dosierojn, kun avantaĝoj kaj malavantaĝoj.
Herman Lindqvist
Li havas samnoman pranepon, naskita 1943, kiu estas sveda verkisto, ĵurnalisto kaj historiisto.
Kurpato (Jalta municipo)
Kurpato estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. La loĝloko situas sur la Suda Bordo de Krimeo ĉe la Nigra maro 8 kilometrojn okcidente de Jalto. Administre Kurpato apartenas al la Livadia komunumo. Tra la loĝloko pasas la t.n. "malsupra" vojo Jalto-Alupko. Kurpato havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1971.
La loĝloko estas signifa kurac-loko; la ĉefaj entreprenoj estas 3 sanatorioj: "Kurpati", "Gornij" ("Montara") kaj "Zolotoj pljaĵ" ("Ora plaĝo"). Ĉiuj tri sanatorioj estas ĉirkaŭitaj de belaj parkoj; la parko de la sanatorio "Gornij" estas konsiderata kiel monumento de ĝarden-parka arkitekturo.
Un long dimanche de fiançailles
Un long dimanche de fiançailles estas:
Kōzō Murashita
Kōzō Murashita (村下孝蔵; 28-an de februaro 1953 — 24-an de junio 1999) estis japana memfara kantisto, fama precipe pro siaj romantikaj amkantoj.
Vivo
Kōzō Murashita naskiĝis en urbo Minamata, gubernio Kumamoto. Lia familio administris kinejon, pro tio li junaĝe familiaris kun filmoj kaj popularaj kantoj de Usono kaj Eŭropo. En lia lernanteco de supera mezlernejo (high school) Chinzei li aktivis en la naĝista klubo kiel brustnaĝisto. Tiutempe li estis ravita de la gitaraj teknikoj de The Ventures kaj Yūzō Kayama, kun memfarita gitaro li ekdediĉis sin al muziko.
Fininte la kurson de supera mezlernejo li estis dungita de Yamaha (fama manufakturo de muzikinstrumentoj kaj aliaj) kiel piano-agordisto en Hiroshima, kaj komencis ankaŭ muzikistan karieron, aperigante sondiskon proprakoste. El loka radiostacio Chūgoku Hōsō li regule dissendis siajn proprajn programerojn, kaj jam tiam li estis bone konata inter muzikamantoj tie.
En 1979 li sukcesis en provaŭdo (audition) aranĝita de Sony Music Records Inc.(tiam CBS Sony).
En 1980 li debutis kun Tsukiakari (Lunlumo), sed lia folkmuzika kanto ne bone akceptiĝis, kaj li daŭrigis doni modestajn koncertojn tra la tuta lando.
En 1983 aperis lia unua ŝlagro Hatsukoi (La Unua Amo).
Bone akceptiĝis ankaŭ liaj sekvaj pecoj Odoriko (Dancistino, 1983), Shōjo (Knabino, 1984), Yume no Tsuzuki (Sekvoj de Sonĝo/Revo, 1984).
Pere de tiuj verkoj oni aprezis lin kiel talentan memfaran kantiston, kiu povas fari kaj ludi tiajn kantojn, kies tekstoj fajne esprimas subtilajn sentojn ne uzante anglajn vortojn (malkiel aliaj japanaj ŝlagroj), kaj kies melodioj estas delikataj kaj orelplaĉaj kaj konsidereblas amalgamoj el japanaj popularaj kantoj kaj tiuj de Usono kaj Eŭropo.
Dan Jørgensen
Dan JØRGENSEN (n. je la 12-a de junio, 1975) estas dana politikisto kaj ano de la Eŭropa Parlamento por la socialdemokratoj, parto de la Partio de Eŭropaj Socialistoj.
Villy Søvndal
Villy SØVNDAL (n. je la 4-a de aprilo, 1952) estas dana politikisto, kiu reprezentas la Socialistan Popolan Partion. Li estas parlamentano ekde 1994 kaj estis elektita kiel partiestro en 2005.
Ŝaka
Ŝaka (modernzuluortografie Shaka, laŭ diversaj tiamaj Eŭropaj transliterumoj de la Zulua Shaka, Tshaka, Tchaka aŭ Chaka; naskiĝis ĉirkaŭ 1787, mortis ĉirkaŭ 22-a de septembro de 1828) estas konsiderata kiel la transforminto de la Zulua tribo de klaneto ĝis granda nacio, kies pinta potenco siatempe etendiĝis tra vastaj areoj en suda Afriko, inter la riveroj Phongolo kaj Mzimkhulu. De 1816 ĝis sia morto, li regis en hodiaŭa Sudafrika provinco Kvazulu-Natalo, kie li ade plivastigis sian regnon per submetado kaj zuluigo de najbaraj triboj.
La destruktivaj militmetodoj de Ŝaka ricevis multan atenton. Artikolo en Encyclopædia Britannica de 1974 nomas lin "milita genio" pro liaj reformoj kaj renovigoj. Aliaj fontoj lin priskribas pli modeste. Ĉiuokaze, pro liaj ŝtatestrado kaj kapabloj pri diplomatio, li ĝis hodiaŭ rangas inter la plej prominentaj zuluestroj.
Je sia ekrego, Ŝaka estris ĉirkaŭ 1500 homoj, sed je lia morto liaj subuloj ampleksis ĉirkaŭ 250 000, kio montras lian grandan sukceson kiel militisto.
Usingen
Usingen (Esperante: Uzingo) estas urbo en la germana federacia lando Hesio. Ĝi estas parto de la distrikto Hochtaunus. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Raul Seixas
Raul SANTOS SEIXAS (28-a de junio 1945 - 21-a de aŭgusto 1989) estis brazila kantisto kaj komponisto, pioniro de rokenrolo (pro tio ankaŭ konata kiel la patro de brazila rokenrolo).
Johann Christoph Bach la 1-a
Johann Christoph Bach (* 8-a de decembro 1642 en Arnstadt; † 31-a de marto 1703 en Eisenach), la filo de Heinrich Bach, estis Germana orgenisto kaj komponisto. Li estas rigardata kiel la plej eminenta komponisto de la familio Bach en sia generacio.
Vivo
Li naskiĝis kiel unua filo de Heinrich Bach en Arnstadt, kie li iĝis orgenisto. Lia frato Johann Michael Bach estis komponisto kaj ankaŭ la bopatro de Johann Sebastian Bach resp. patro de Maria Barbara Bach (do Johann Christoph Bach ankaŭ estis la onklo de Maria Barbara Bach, la unua edzino de J. S. Bach. En 1665 oni ofertis al li la saman postenon en la preĝejo Georgenkirche en Eisenach, kie li ankaŭ kromlaboris kiel klavicenisto ĉe la kortegokapelo ĝis 1700. Krome li kunlaboris kun sia kuzo Johann Ambrosius Bach, la patro de Johann Sebastian, al kiu li donis muzikajn lecionojn kaj kiu alte estimis liajn verkojn, rigardante lin kiel „la plej grava kaj esprimpova komponisto de la familio“. Li estis ege kapabla komponisto, tamen ne ricevis la respekton meritan, eble pro sia malfacila kaj obstina karaktero, kiu lin kondukis en disputon kontraŭ la konsilantaro de la urbo Eisenach, kie li ankaŭ mortis. Li estis treege kapabla komponisto, tamen ne ricevis la respekton meritan, eble ĉar li montriĝis kiel obstina en disputo kun la urbokonsilataro. Spite de lia sukceso kiel muzikisto li spertis financajn malfacilaĵojn, kiuj eble rezultis el tio, ke li ne estis elektita kiel kuratoro de J.S. Bach, post kiam tiu lasta perdis siajn gepatrojn. Johann Christoph Bach havis altajn ŝuldojn, kiam li mortis 1703 en Eisenach.
Kvar el sliaj gefiloj iĝis muzikistoj:
Verkoj
De Johann Christoph Bach nur malmultaj verkoj estas postlasitaj. Kelkajn el liaj verkoj oni atribuis al Johann Sebastian Bach, sed antaŭ nelonge oni agnoskis ilin kiel kreaĵoj de Johann Christoph Bach mem. Unu el liaj plej famaj verkoj estas la kantato "Meine Freundin, du bist schön", baziĝanta sur la Alta Kanto de Salomono.
Oreando (Jalta municipo)
Oreando estas signifa kurac-loko; ĉi tie estas kelkaj grandaj sanatorioj, en kiuj diverstempe ripozis multaj sovetiaj sciencistoj, artistoj kaj politikistoj. En la loĝloko estas filio de la vinfarejo "Masandro", produktanta la vinon "Ĥeres". La loĝloko famas ankaŭ pro sia bela parko.
Adapta portilaro
Adaptaj portilaroj estas sistemoj, kiuj kapablas reagi al eksteraj influoj kaj do estas adaptivaj (adaptokapablaj).
Aktualaj evoluoj sur la tereno de materialsciencoj ebligas la evoluigon de adaptaj materialoj, la tielnomataj inteligentaj materialoj (angle: smart materials). Ili kapablas varii siajn fizikajn aŭ kemiajn ecojn kaj tiel je integriĝo en portantaj strukturoj, ekzemple altdomegoj aŭ pontoj, atingi ties adaptiĝkapablon.
Vidu ankaŭ: adaptroniko, portilaro, leĝera konstrumaniero
Literaturo
Patrick Teuffel: Entwerfen adaptiver Strukturen, Dissertation, Universität Stuttgart 2004 (germanlingva))
Blua Nilo
La Blua Nilo estas rivero en Afriko. Ĝi estas unu el la du gravaj alfluantoj de la Rivero Nilo. Ĝi fluas tra la nordo de Etiopio ĝis la urbo de Ĥartumo en Sudano, kie ĝi kunfluas kun la Blanka Nilo. De ĉi tiu punkto la rivero estas konata kiel la Rivero Nilo.
Albin Ström
Albin STRÖM (naskiĝis en 1892, mortis en 1962) estis sveda socialista politikisto de Gotenburgo. Kiel juna socialdemokrato, Ström kuniĝis kun Zeth Höglund en 1917 kiam la partio disiĝis en du partojn, kaj la radikala maldekstra flanko de Höglund estis forpelita. La maldekstro baldaŭ formis la Svedan Komunistan Partion, sed en 1923 Ström forlasis la SKP kaj remembriĝis en la Socialdemokratan Partion.
De 1928 Albin Ström estis ano de la Riksdag, unue kiel Socialdemokrato, poste kiel ano de la Kilbom Komunista Partio, kaj ekde 1940 kiel partiestro por la Maldekstra Socialista Partio.
Malinkeoj
Malinkeoj (alinome mandingoj aŭ maninkoj) estas okcidentafrika popolo, kun ĉ. 8 milionoj da homoj, vivantaj en regionoj de Senegalo, Malio, Gvineo, Eburbordo kaj Burkina Faso. Ilia lingvo estas mandekan-tipa, apartenanta al mande-branĉo de la niĝerkonga lingvofamilio.
La malinkeoj formas grandnombran memstaran grupon, kiujn gvidas hereda nobela tavolo. Unu tribo (la kangaba) havas la plej malnovan dinastion de la mondo, ili regas jam ekde la 7-a jarcento, kiam Kangaba iĝis ĉefurbo de la Imperio Malio.
La malinkeoj de hodiaŭ okupiĝas pri agrikulturo (milio, bovo).
Malinkeoj en Afriko:
Valea Homorodului
Valea Homorodului [valja homoroduluj], hungare Homoród mente, estas malgranda regiono en distrikto Harghita kaj parte en distrikto Brașov en la valoj de la riveretoj Homorodul Mare kaj Homorodul Mic kun la iamaj foircentroj de Oklánd kaj Homoródszentmárton. En la valo de Homorodul Mare lokiĝas la jenaj vilaĝoj: Mărtiniș, Băile Homorod, Călugăreni, Ghipeș, Chinușu, Comănești (Mărtiniș), Aldea, Locodeni, Mărtiniș, Bădeni, Rareș, Sânpaul, Ighiu, Daia, Petreni (Harghita), Orășeni, Ionești, Drăușeni. En la valo de Homorodul Mic situas la sekvantaj vilaĝoj: Căpâlnița, Vlăhița, Lueta, Merești, Crăciunel, Ocland, Satu Nou (Ocland), Jimbor.
Un long dimanche de fiançailles (filmo)
Un long dimanche de fiançailles (Longa dimanĉo de fianĉiĝo) estas franca filmo de Jean-Pierre Jeunet, adaptita de samtitola libro de Sébastien Japrisot kaj aperinta la en Francio, Svislando kaj Belgio.
Rakonto
En tranĉeoj de la Somme dum la Unua mondmilito kvin soldatoj estas akuzitaj pro sinvundado por eskapi el sia servo. Mortkondamnitaj de milita kortumo, ili estas kondukitaj ĝis antaŭ-posteno nomita "Bingo crépuscule" kaj forlasitaj al sia sorto en nenieslando, kiu apartigas la du armeojn. Inter ili troviĝas Manech, la fianĉo de la heroino de la filmo, lama, romantika junulino nomita Mathilde, kiu ne kredas, ke ŝia amanto mortis. Se li estus mortinta, ŝi scius tion. Forta pro tiu intuicio, Mathilde ekenketas kaj iom post iom amasigas indicojn, kiuj malkovrigos al ŝi, kio okazis tiun tagon en "Bingo crépuscule", kaj helpos al ŝi trovi pluvivantojn, kaj finfine ŝi retrovos Manech-on.
Parkovo (Jalta municipo)
Parkovo (antaŭe "Nova Kuĉukkoj",, , ) estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. La loĝloko situas 8,5 km okcindente de Simeizo kaj administre apartenas al la Simeiza komunumo. Apude pasas la la aŭtovojo Sebastopolo-Teodozio; la loĝloko estas ligita al Jalto kaj Simeizo per busa trafiko.
Parkovo havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1971. Jam en la 19a jarcento ĉi tie ekzistis somerdomoj de riĉuloj kaj nobeloj. Interalie, ĉi tie troviĝis la somerdomo de granda rusa verkisto A. P. Ĉeĥov.
Ekde la jaro 1972 la loĝloko havas la nomon "Parkovo" pro la granda parka ensemblo, kiu antaŭ la Oktobra Revolucio apartenis al mecenato Ja. Ĵukovskij (la domo kaj la parko estis konstruitaj en la jaro 1905). La parkon plibeligis kelkaj statuoj de skulptisto A. Matvejev, tamen dum la Dua Mondmilito preskaŭ ĉiuj skulptaĵoj estis detruitaj (nur en la 60aj jaroj de la XXa jarcento la statuoj estis rekreitaj laŭ la kopioj kaj la restaĵoj).
Nun Parkovo estas signifa kurac-loko; ĉi tie estas kelkaj grandaj kuracejoj, i.a. la ripozejo "Krivoroĵskij gornjak".
Sherko Bekas
Sherko Bekas (kurde: Şêrko Bêkes [elp. ŝerko bekes]; 2-a de majo 1940 en Sulajmanija, Irako ; 4-a de aŭgusto 2013 en Stokholmo, Svedio) estis unu el la plej elstaraj irakdevenaj kurdaj poetoj kaj verkis 38 poemkolektojn en la sorana. Li estis filo de la poeto Fayak Bekas.
Vivkuro
Lia patro estis la kurda nacia poeto “Fajeq Bekas”. Sherko Bekas finis sian elementan edukadon en Sulajmanija kaj art-gimnazion en Bagdado. Li publikigis sian unuan poemon kiam li estis deksep jaraĝa.
Sherko Bekas aliĝis al la kurda movado sub Mustafa Barzani en 1965 kaj laboris por la kurda radiostacio Voice of Kurdistan (Voĉo de Kurdio). En 1968 li eldonis sian unuan poemkajeron titolitan "Brilo de poemo". Samjare li devis forlasi Irakon en 1986 sub premo de la registaro kaj loĝis en ekzilo en Svedio de 1987 ĝis 1992. En 1992 li revenis al Irako.
Sherko Bekas okupas gravan lokon en la nuntempa kurda literaturo. En 1970 li kun kolektivo de kurdaj poetoj kaj verkistoj eldonis deklaron (kurde: Ruangah aŭ Rûwange) kio signifas “vidpunkto" pri la bezono de ŝanĝo kaj novigado en la kurda poezio, enkondukante novan stilon en la kurdan literaturon. Ĉi tiu rûwange rompis el la tradicia kurda poezio. Ekzemplo pri tio estas "La Sekreta Taglibro de Rozo". Post malvenko de ribelo en kiu li partoprenis en 1975, li ekziliĝis en Irako. En 1975 Sherko Bekas enkondukis la t.n. poster poem (afiŝan poemon), veninta el la kampo de pentrarto kaj skulptarto.
Svedio akceptis lin kiel politika rifuĝinto, kie li inter la jaroj 1987 ĝis 1991 okazigis dekojn da poem-voĉlegajn kunsidojn. En 1991 post tutlanda ribelo de irakanoj, li partoprenis en la kongreso de irakaj opoziciaj grupoj en Bejruto.
En 1992 li eklaboris en la novfondita kurda parlamento kiel deputito, kaj poste li estis nomumita kiel ministro pri kulturo.
Multaj el liaj poemoj estas mallongaj, sed tamen li scias mistifiki banalajn objektojn. La poemoj ofte finiĝas per surpriza kaj foje ŝoka klimakso. Liaj kritikistoj nomas ĉi tiun stilon As-sahil mumtana ' (La simple neatingebla).
Liaj verkoj estis tradukitaj la angla, la franca, la itala, la sveda, la dana, la hungara, la germana, la araba, la turka kaj la persa.
Honoroj
En 1987 li gajnis la Premion Kurt Tucholsky [elp.Toĥolski] en Stokholmo kaj tiun saman jaron li estis konkursanto por la Florenca Premio pri Paco.
Li estas honora civitano de la urbo Milano. La tri-voluma Dīwān kunigas ĉiujn liajn poemojn.
En la jaro 2001, li ricevis la Premion Piramerd (granda kurda poeto).
Sejed Ali Salehi, unu el la plej elstaraj samtempaj poetoj kaj la sekretario de irana verksita klubo diris pri li:
"Ŝerko Bekas estas la plej famkonata nomo en monda de kurdaj poetoj kiel oni konas lin en la vico de poetoj kiel Federico García Lorca, Nâzım Hikmet, Janis Ricus, Pablo Neruda, Adonis kaj Mahmud Darwish.
Poemo en Esperanto
Jen traduko al Esperanto de poemo lia:
similas al platanaj arboj,
Ili kreskas
sed
ne fruktodonas.
Mi diras al mi mem: ĉi jare
por la nov-jara donaco,
mi alportu hakilon por ili
kaj tranĉu
tiujn arbojn kiuj estas pli altaj ol mi!
La monto estas poeto
La arbo, plumo
La rivero, linio
La ŝtono, punkto
Kaj mi
estas l’ ekkria signo!
Vidu ankaŭ
Murat Özyaşar
Selahattin Demirtaş
Fabian Månsson
Karl Fabian MÅNSSON (n. je 1872 - m. je 1938) estis sveda, socialista politikisto. Dum sia juneco, Månsson uzis la pseŭdonimon Dacke, nomon pruntita de la 16-a jarcenta kamarana ribelemulo Nils Dacke.
Månsson naskiĝis en malriĉa familio en Hasslö, insulo en la insularo Blekinge. Lia patro estis fiŝisto.
Månsson aktiviĝis kiel radikalulo en la Socialdemokratia Partio, por kiu li ĉiam laboris kiel ĵurnalisto. Je 1912, li estis elektita al la malsupra domo de la Riksdag.
Kiam la Socialdemokratia Partio disiĝis en 1917, Månsson enmembriĝis en la radikalan, revolucieman grupon, kiu formis la Socialdemokratian Maldekstran Partion. Tamen, Månsson kontraŭis komunismon kaj forlasis la novan partion kiam ĝia estro, Zeth Höglund, estigis la partion en la Komunista Internacio. Tiam Månsson decidis remembriĝi en la Socialdemokratian Partion.
Månsson estis estigita honorofica Doktoro de Filozofio ĉe la Universitato de Uppsala je 1932.
Lia pli juna kamarado Fredrik Ström verkis biografion pri li, simple nomita Fabian (1948).
Hodiaŭ ekzistas statuo de Månsson fondita ĉe lia naskiĝloko, Hasslö.
Masandro (vinfarejo)
Masandra vinfarejo (la oficiala nomo – "Nacia industri-agrokultura unuiĝo "Masandro"", ruse – "Национальное производственно-аграрное объединение "Массандра"") estas la plej signifa vinproduktejo de Ukrainio, monde fama pro siaj altkvalitaj vinoj. La nomo venas de la loĝloko Masandro, kiu situas ĉe Jalto en Krimeo.
Historio
Historio de "Masandro" komenciĝis en la jaro 1894, kiam sub la gvido de princo L. Golicin oni ekkonstruis la unuan vin-uzinon kaj la subterajn galeriojn. Tiutempe ĝi estis la plej granda vinfarejo de Rusio; nun ĝi estas la ĉefa uzino de "Masandro".
En la jaro 1957 apud la malnovaj 7 galerioj oni konstruis novan subterejon, en kiu eblas teni 10 milionojn da litroj da vino.
Dum diversaj internaciaj konkursoj la vinoj de "Masandro" ricevis pli ol 200 orajn kaj arĝentajn medalojn kaj kelkajn "Grandajn Premiojn"; laŭ la kvanto de premioj "Masandro" estas la plej elstara vinfarejo de la mondo.
Nuntempo
Nun la kombinato unuigas 20 vin-uzinojn (inkluzive la ĉefan uzinon, kiu produktas la plej bonajn vinojn) kaj 9 agrokulturajn entreprenojn (sovĥozojn). Sume ĝi produktas ĉirkaŭ 60 specojn de vino, i.a. la plej multe premiitan vinon de la mondo "Blanka moskatelo de la ruĝa ŝtono". La kombinato produktas ĉ. 80 procentojn de ĉiuj altkvalitaj vinoj de Ukrainio; ĉirkaŭ duono de la vinoj, eksportataj de Ukrainio estas produktataj ĉi tie. La enoteko de "Masandro" havas ĉirkaŭ milionon da boteloj.
En la ĉefa uzino de "Masandro" oni organizas ekskursojn kaj vin-gustumadojn. La ĉefa uzino de "Masandro" estas unu el la plej allogaj vizitindaĵoj de Jalto.
Masandro
Masandro estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. Malgraŭ tio, ke administre la loĝloko estas memstara (kaj eĉ formas propran komunumon), ĝi situas tuj ĉe Jalto kaj praktike estas konsiderata kiel ĝia orienta antaŭurbo. Masandro havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1941 kaj estas populara turisma loko pro siaj vidindaĵoj.
Ekonomio
La ĉefa branĉo de la ekonomio estas ripoza kaj ekskursa industrio. Grandan rolon havas ankaŭ la vinfarejo "Masandro".
En la loĝloko estas teknika lernejo, 2 infan-ĝardenoj, lernejo kaj muzik-lernejo.
Ignacy Daszyński
Ignacy Ewaryst DASZYŃSKI (naskiĝis la 26-an de oktobro 1866 en Zbaraĵ, mortis la 31-an de oktobro oktobro 1936 en Bystra Śląska proksime de Bielsko) – pola socialista politikisto, membro de la Ĉambro de Deputitoj de la Ŝtatkonsilio de Cislajtio, ĉefministro de la lublina registaro en 1918, publicisto, kunfondinto de PPSD (Pola Partio Social-Demokratia), poste PPS, en 1929 unu el la fondintoj de Centrolew. Dum la maja puĉo en 1926 li subtenis Józef Piłsudski, sed poste aliĝis al la opozicio. Sejmmarŝalo en la jaroj 1928–1930.
Masandro
Ekonomio
Masandro estas ligita al la centro de Jalto buse kaj trolebuse.
Ignacy Daszyński
En sia konspira agado kaj ĵurnalisma laboro li uzis la pseŭdonimojn Daszek, Żegota kaj Ignis.
Masandro
Vidindaĵoj
La plej fama vidindaĵo de Masandro estas la palaco de Aleksandro la Tria. Dum sovetia tempo la palaco estis uzata kiel somer-domo de plej altrangaj potenculoj de Sovetio; nun en ĝi funkcias muzeo.
Ignacy Daszyński
Fruaj jaroj
Li naskiĝis en patriota, mezriĉa nobela familio. Lia patro estis Ferdynand Daszyński (1816-1875), oficisto de distriktejo, kaj lia patrino estis Kamila Mierzeński (1834-1895). Dum la januara ribelo la patro de Ignacy estis devigita (kiel aŭstra oficialulo) kontroli la ĉirkaŭajn konstruaĵojn por serĉi kaŝitajn armilojn kaj ribelantojn. Tamen la patrino de Ignacy Daszyński, agante interkonsente kun Ferdinand, vizitis ĉi tiujn lokojn antaŭ la planita serĉo kaj avertis la kaŝitajn batalantojn.
Masandro
Vidindaĵoj
Alia fama vizitindaĵo de la loĝloko estas la vinfarejo "Masandro". Oni konstruis ĝin dum la jaroj 1894-1897 laŭ la ordono de princo L. Golicin. En la jaro 1936 surbaze de tiu vin-produktejo estis fondita la kombinato "Masandro", kiu konsistas el kelkaj filioj, dise situantaj sur la Suda Bordo de Krimeo (en Masandro troviĝas la ĉef-uzino, kiu produktas la plej bonajn vinojn). La vinfarejo produktas tre altkvalitajn vinojn kaj estas la plej multe premiita vinfarejo en la mondo (sume diversaj vinoj de la vinfarejo ricevis 226 orajn kaj arĝentajn medalojn, 7 "Grandajn Premiojn" kaj 5 "Super Grandajn Premiojn"). En la vinfarejo estas organizataj ekskursoj kaj vin-gustumadoj.
Ignacy Daszyński
Fruaj jaroj
Ignacy Daszyński devenis el multinfana familio. Lia patro edziĝis dufoje. El sia dua edzeco, krom Ignacy, li havis tri filojn: Tomasz, Piotr kaj Feliks, kaj filinon, Zofia. Kiel Daszyński mem skribis, la infanoj de la unua geedzeco estis jam plenkreskuloj kaj ne tenis kontakton kun siaj duonfratoj. En 1872 Ignacy Daszyński komencis sian edukadon en lernejo de bernardenoj en Zbaraż. Li estis tre bona lernanto, veninte en la lernejon li scipovis jam legi kaj skribi, kaj kreskinte en multkultura medio li ankaŭ sciis kelkajn lingvojn.
Masandro
Vidindaĵoj
Ankoraŭ unu vidindaĵo de Masandro estas ĝia granda parko (la t.n. Masandra parko). Ĝi estis fondita en la unua kvarono de la XIXa jarcento kaj kovras la areon de 42 hektaroj; la kvanto de arbo- kaj arbusto-specioj estas ĉirkaŭ 250. La parko estas tre bela, sed lastatempe, bedaŭrinde, preskaŭ ne prizorgata; ĝi tamen estas ŝatata ripoz-loko por multaj jaltanoj.
Ignacy Daszyński
Fruaj jaroj
En 1882 Daszyński estis forpelita el la gimnazio. Ĉi tio okazis ĉar dum longa paŭzo li donis paroladon kun patriota enhavo al aliaj lernantoj. Ĉi tiu incidento kaŭzis stigmatizon de la familio Daszyński fare de la aŭstraj aŭtoritatoj kaj sekve de malboniĝo de la financa situacio. Ili estis devigitaj translokiĝi al Lvovo. Tie Feliks Daszyński fariĝis studento pri kemio ĉe la politekniko. Iom poste, Ignacy translokiĝis al Drohobycz kun sia patrino, kie li ekhavis la unuan kontakton kun la laborista klaso. Li ankaŭ komencis sian unuan laboron tie (neniu el la gimnazioj volis akcepti lin). Li fariĝis skribisto ĉe advokato. Baldaŭ poste li komencis verki por la maldekstra dusemajna Ĉednestra Gazeto. La temo de liaj publikaĵoj estis la malfacila situacio de laboristoj laborantaj en la naftofabrikoj en Stanisławów kaj Drohobiĉo: "La etoso en Drohobiĉo igis min ribeli. La brutaleco de la teruraj kanajloj, kiuj tiam faris karieron en Drohobiĉo, estis tiel malfermita kaj publika, ke vere ne necesis esti socialisto por malami ĉi tiun kriman 'produktadon', bazitan sur la naturaj trezoroj de la Patrino Tero kaj sur la senlima ekspluatado de pluraj miloj da rutenaj kamparanoj fosantaj tervakson en Borislavo." En septembro 1884 la patrino de Ignacy lasis lin sola en Lvovo, translokiĝante al Przemyśl. Juna Daszyński ne estis akceptita en la gimnazion denove, tial li devis eduki sin mem. Li ankaŭ estis lernanto de la gimnazio s-ta Anna en Krakovo.
Politika agado
En tiu tempo lia socialisma politika vidpunkto konkretiĝis. En 1886 li fariĝis instruisto al la infanoj de amikoj de siaj gepatroj en vilaĝo. Du jarojn poste, la 8-an de aprilo 1888, li estis ekstere akceptita al la abiturienta ekzameno kaj ricevis sian diplomon la 22-an de septembro 1888. Danke al tio li povis kandidatiĝi por studoj. Li estis akceptita en Jagelona Universitato, kie li frekventis la filozofian fakultaton. Lia studkampo estis naturscienco. Li ankaŭ tenis kontaktojn kun la socialismaj rondoj de Krakovo, ĉefe danke al sia pli aĝa frato, Feliks (kiu tiutempe estis en Svislando). En januaro 1889 la sorto konektis Ignacy Daszyński kun Ludwik Kulczycki, al kiu li helpis en kontrabando de socialismaj kontraŭleĝaj informiloj en la Polan Reĝlandon.
Baldaŭ la malfacila financa situacio malhelpis al Daszyński daŭrigi la studojn. Li estis devigita ree fariĝi privata instruisto. Sub falsa nomo li laboris kiel instruisto ĉe la familio Gniazdowski en Czarnostów proksime al Łomża. Ĉi tiu restado tamen ne daŭris longe. En la nokto inter la 2-a kaj 3-a de majo 1889, Daszyński estis arestita de la cara polico. Ĉi tio okazis pro eraro – la ĝendarmoj pensis, ke la arestito estas Feliks Daszyński, engaĝiĝinta en la socialisman movadon eksterlande (li partoprenis interalie la parizan kongreson de la Dua Internacio en 1889). Dum jarduono li estis en karcero en Pułtusk, sed fine oni liberigis lin kaj forpelis el la Pola Reĝlando. Reveninte al Krakovo li denove estis akuzita kaj senkulpigita de kontraŭleĝa politika agado pro sentempiĝo. Poste, dum mallonga tempo, li daŭrigis la studojn, finitajn pro partopreno en manifestacio. La evento influis lian decidon elmigri al Sudameriko, pli precize – al Argentino.
Antaŭ la forveturo li decidis ankoraŭ viziti la fraton Feliks, kiu restis en Davos en Svislando grave malsana je tuberkulozo. Poste li iris al Parizo por aĉeti ŝip-bileton tie. Tamen en la franca ĉefurbo, la 9-an de aprilo 1890, li ricevis novaĵon pri la morto de sia pli maljuna frato. Deprimita Daszyński estis tiam persvadita de Aleksander Dębski kaj Stanisław Mendelson rezigni el la elmigrado trans la oceanon. Li decidis studi ĉe la Universitato de Zuriko. Finance dum la studperiodo vivtenis lin Mendelson, kiu pagis al Daszyński po 60 funtojn por monato.
Dum iom da tempo Ignacy Daszyński studis naturajn sciencojn en Zuriko. En Svislando li daŭrigis la socialistan agadon de sia frato kaj estis unu el la kunfondintoj de la Asocio de Polaj Laboristoj "Zgoda" (Konkordo). Tiutempe li kunlaboris, inter aliaj kun Julian Marchlewski, Rosa Luxemburg kaj Gabriel Narutowicz. Lia aparta atingo tiutempe estis organizo de sekureca servo por protekti socialismajn manifestaciojn. Unu el tiaj estis la ceremonio por transporti la cindrojn de Adam Mickiewicz al la patrujo. En ĝi paroladis Marchlewski.
Reveninte al Pollando en septembro 1890, Daszyński ekloĝis unue en Krakovo kaj poste en Lvovo. Tie li kreis la gvidan centron de la socialisma movado en Galicio. Li komencis kunlabori kun ukrainaj aktivuloj kaj partoprenis la fondan kongreson de Rutena-Ukraina Radikala Partio. Tiam li renkontiĝis kun la poeto Ivan Franko.
Aktiveco en PPSD
Daszyński revis pri unuigo de la laborista movado en Galicio. Individuaj grupoj koncentriĝis ĉirkaŭ du revuoj: Praca (Laboro) kaj Robotnik (Laboristo). Li eklaboris postenon en la redaktejo de la unua gazeto. La 7-an de novembro 1890 okazis mitingo, en kiu oni decidis establi oficialan kaj laŭleĝe funkciantan Laboristan Partion. La sekva paŝo estis establi en Lvovo la 15-an de februaro 1891 socialisman edukan kaj helpan asocion "Siła" (Forto). Aliaj filioj de ĉi tiu organizo estis establitaj en Stanisławów, kaj poste ankaŭ en Krakovo. Tiutempe Daszyński intensigis sian ĵurnalisman kaj politikan agadon. Li parolis multajn fojojn ĉe amaskunvenoj (inkluzive de la balota manifestacio la 1-an de majo 1891 en Lvovo), kaj la 30-an de aprilo 1881 li eldonis la politikan broŝuron Pri politikaj partioj en Galicio (sub la pseŭdonimo Żegota). Tiel li altiris la atenton de sekurecorganoj. En junio 1891 li estis denove akuzita pri aparteno al sekreta societo, sed pro la malkaŝeco de la socialista partio la akuzoj estis nuligitaj. Iom poste li fariĝis galicia delegito al kongreso de Socialdemokratia Partio de Aŭstrio en Vieno.
Poste li prezidis delegacion de polaj socialistoj el la tri partoj al la Dua Internacia Laborista kaj Socialista Kongreso de la Dua Internacio en Bruselo en la tagoj 16-23 de aŭgusto 1891, de kie li iris al Berlino. Tie li estis konvinkita de Stanisław Mendelson fariĝi la ĉefredaktoro de la socialista gazeto eldonata en la pola, titolita "Gazeta Robotnicza" (Laborista Gazeto). Li restis en ĉi tiu posteno dum ses monatoj. Forirante el Berlino li estis arestita de la germanoj pro akuzo de publikigado de revoluciaj artikoloj. Tamen lia aŭtoreco ne estis pruvita kaj li rajtis daŭrigi sian vojaĝon.
Komence de 1892 li forlasis Berlinon al Lvovo, kie li ludis unuarangan rolon dum la Unua Kongreso de Galicia Socialdemokratia Partio. Li prezentis la programajn kaj taktikajn principojn de la partio. Revenante el Lvovo li estis arestita ĉe la stacidomo en Krakovo kaj malliberigita por 10 semajnoj. Post la liberigo li revenis al Lvovo.