cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Higuera (Cáceres)
Historio
La nomo devenas de la antikva araba medino konata kiel Maĥada Albalat (kio signifas “pasejo, ŝoseo”). La medino datiĝas de la 11a jarcento kaj ties ruinoj povas ankoraŭ estis vidataj ĉe la rivero Taĵo, ene de la municipa teritorio de Romangordo.
Aktuale, la Campana de Albalat restas kiel memoraĵo kaj servas al la tri municipoj por komuna organizado de diversaj festoj kaj aktivaĵoj.
Eksteraj ligiloj
(En la hispana)
Listo de asteroidoj (16001–17000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 16 001 al 17 000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, pluraj asteroidoj ricevis nomon.
Eksteraj ligiloj
Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 15 001 - 20 000]
Aleksis Kivi
Aperis en Esperanto
Originala titolo: Nummisuutarit Originala titolo: Kihlaus ; Lea 1947. - 360 p. : ilustr. Originala titolo: Seitsemän veljestä
Vladimir Zvorikin
Vladimir Zvorikin (Владимир Козьмич Зворыкин; naskiĝis la 30-an de julio 1889, en Murom, la Rusia imperio — mortis la 29-an de julio 1982, Princeton, Nov-Ĵerzejo, Usono), estas rusdevena usona inventisto, elektra inĝeniero, patro de la moderna televidilo.
Li studis en la Teknika Universitato de Sankt-Peterburgo kaj en la Collegè de France en Parizo. Li soldatservis dum la Unua mondmilito ĉe la rusaj komunikistaj taĉmentoj.
Li elmigris en 1919 al Usono, kie li ricevis la civitanecon en 1924. Li laboris ekde 1920 ĉe la entrepreno Westinghouse Electric Corporation en Pittsburgh. Li patentigis en 1923 la ikonoskopon (televida akcepta tubo), en 1924 la kineskopon (televida akceptilo). Sur tiuj du inventoj baziĝis la unua tute elektronika televida sistemo. (La pli malnovaj tipoj uzis rapide rotaciantan truitan diskon aŭ aliajn ilojn).
La televida sistemo de Zvorikin donis la komencan puŝon por moderna televidilo. Lia kineskopo estas tubo de nuntempa bildotuba televidilo.
Li ellaboris ankaŭ sistemon de kolora televido, tion li patentigis en 1928. Li ankaŭ ellaboris primitivan fotoĉelon.
La infraruĝaj direktiloj de la dua mondmilito baziĝis je liaj inventoj.
Esteve Rabat
Esteve RABAT (naskiĝis la 25-an de majo 1989 en Barcelono) estas hispana motorciklisto, mondĉampiono.Komencis en Klaso 125 en 2005 kiel wildcard per Honda. En 2006 kuris kelkajn kurojn per Honda. En 2007 konkurencis per Honda, en 2008 per KTM, en 2009 kaj 2010 per Aprilia. En 2011 ekkuris en Moto2, konkurencante per FTR. En 2012 ekkuris al la Kalex. En 2014 estis mondĉampiono. En 2016 ekkuris en MotoGP, kondukante Honda de la teamo Marc VDS.
Philipp Gotthard Schaffgotsch
Philipp Gotthard SCHAFFGOTSCH aŭ ankaŭ Philipp Gotthard von SCHAFFGOTSCH, alparolata Lia Alta Moŝto (Hochwürden) - en Prusio kaj Lia princa Moŝto - en Aŭstrio, (naskiĝis la 3-an de julio 1716 en Bad Warmbrunn, nun Cieplice Śląskie-Zdrój, mortis la 5-an de januaro 1795 en kastelo Johannesberg, nun Jánský Vrch en Jauernig, nun Javorník) estis romkatolika pastro kaj princepiskopo de episkopejo tiam nomata germane Breslau (post apero de Esperanto jam post lia morto ankaŭ Breslaŭo, ekde 1945 longe post lia morto pole Wrocław kaj esperante Vroclavo), kiu famiĝis pro sia subteno de muziko en la 18-a jarcento.
Schwalbach
Schwalbach havas diversajn signifojn:
Philipp Gotthard Schaffgotsch
Vivo
Episkopo Schaffgotsch ekloĝis en kastelo Jánský Vrch en Javorník, kiu dank' al tio fariĝis ekonomia kaj kultura centro de la tuta regiono. En la kastelo li fondis episkopan kapelon kaj establis por ĝi rondan muzikan ĉambregon, agadis kaj kreis tie fama komponisto Karl Ditters von Dittersdorf kaj aliaj bonaj muzikistoj. Sed la episkopo neglektis la ekonomian administradon de siaj bienoj, do en la jaro 1785 imperiestro Jozefo la 2-a konfiskis liajn bienojn kaj enigis en Javorníkon devigitan administradon, kiu finis nur en la jaro 1790. Episkopo Schaffgotsch mallongtempe post tio mortis kaj li estis sepultita en familia tombo en Bad Warmbrunn, nun Cieplice Śląskie-Zdrój.
Garciotum
Garciotum estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Garciotum" devenas el unuiĝo de du nomoj aŭ familinomoj, nome García kaj Fortún, probable nomo de la persono aŭ personoj kiuj reloĝigis la zonon post la rekonkero. En 1996 ĝi estis nomigita kiel Garciotún.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Garciotunense. La censita populacio en 2011 estis de 171 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,43 loĝ/km².
Situo
Garciotum estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 547 m; je 73 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°5′49″ N 4°38′44″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur monteto ĉe ties suda deklivo» en la komarko de la Sierra de San Vicente kaj limas kun la municipaj teritorioj de Pelahustán, Nuño Gómez, Cardiel de los Montes, Castillo de Bayuela kaj El Real de San Vicente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Garciotum, kun Hinojosa, El Real, Nuño Gómez kaj Marrupe estis domaroj apartenantaj al senjorlando jurisdikcia de Castillo de Bayuela, kies titolo de vilaĝo de senjorlando estis akirita la 12a de oktobro de 1393. La unua senjoro de la jurisdikcio estis Ruy López Dávalos, kaj poste la konestablo Álvaro de Luna, kaj post lia morto lia edzino Juana de Pimentel kiu proponis ĝin al filino María de Luna y Pimentel, kiu siavice edziniĝis al Iñigo López de Mendoza kaj tiele la senjorlando pasis al la familio Mendoza, poste Portocarrero kaj poste Dukoj de Híjar.
Ĉirkaŭ 1594 Garciotum havis 96 anojn, tio estas, 480 lokanoj.
La sendependo de Garciotum kaj kategorio de vilaĝo estis donata de la reĝo Filipo la 4-a la 21an de septembro de 1663, kiam li estis markiso de Montesclaros kaj Castillo de Bayuela Don Luis Fernández Portocarrero.
En la 18a jarcento, kaj laŭ la Catastro de Ensenada, Garciotum havis 51 anojn (255 lokanojn), kaj estis 59 domoj en la vilaĝo. Estis urbodomo, kalkoforno, komuna kverkarbaro, nombraj bienoj kaj fruktoĝardenoj, du muelejoj por faruno kaj unu por oleo kaj inter brutaro estis: 150 bovoj, 8 ĉevaloj, 550 porkoj, 340 ŝafoj, 270 kaproj kaj 235 abelujoj.
Meze de la 19a jarcento estis 50 domoj kaj lernejo por 8 infanoj kaj 12 infaninoj.
Pavel Lednjov
- ruse Павел Леднëв, naskiĝis la en, mortis la 23-an de novembro 2010 en Moskvo - estis sovetunia eksa internacie konkuranta sportisto. Li aparte specialiĝis pri moderna pentatlono, kombinaĵo de la kvin sportaj fakoj naĝo, pafado, rajdo, skermo kaj transkuro. Interalie li en la somera Olimpiko 1976 en Montrealo individue akiris arĝentan medalon, do la 2-an rangon en tiu olimpika kombinaĵo, kaj krome en la somera Olimpiko 1972 en Munkeno kaj la somera Olimpiko 1976 en Moskvo akiris ormedalon en la teama konkurso, kun du kolegaj teamanoj.
Palaco de Wallenstein
La palaco de Wallenstein (Valdštejnský palác) estis la unua granda profana barokkonstruaĵo en Prago. Albrecht De Wallenstein (Valdštejn) igis ĝin konstrui en la jaroj 1624-1630 fare de la konstrumajstroj Andrea Spezza kaj Nicolo Sebregondi sub gvidado de Giovanni Battista Pieroni.
La palaco havas kvin kortojn kaj unu grandan ĝardenon, kies dominanto estas la riĉe per ŝtukoj kaj pentraĵoj, reprezentantaj scenojn el la malnovgreka mitologio, ornamita loĝio salla terrena el la jaro 1627. En la ĝardeno troviĝas mulditaj kopioj de la statuoj de Adrien De Vries (1626 ĝis 1627), kies originalojn forprenis la Svedoj en la jaro 1648 kiel militrabaĵon (enirejo en la strato Letenská ulice n-ro 10).
En la renovigita rajdejo de la palaco (enirejo en la strato Valdštejnská ulice, de Klárov la unua domo maldekstre) estas hodiaŭ parto de la Nacia galerio - la ĉeĥa arto de la 19-a jarcento.
72042 Dequeiroz
72042 Dequeiroz estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la portugaldevena svisa amatora astronomo José-Fernando De Queiroz, engaĝiĝinta en observo de malgrandaj planedoj. Li vivas en la malgrandaj svisa vilaĝo Falera kun sia filino Marcia.
Pilar Seurat
Pilar SEURAT estas pseŭdonimo de Rita Hernandez, (1938 -2001) filipina aktorino en Usono.
Naskita en Manilo, Seurat komencis sian Holivudan karieron kiel dancisto en populara spektaklo "Blackouts" ĉe la El Capitan Theatre. Ŝi ĉefe ludis aziajn rolulojn de diversaj naciecoj.
Persona vivo
Ŝia patro, majoro Al Hernandez kontraŭbatalis la japanajn okupaciantojn en la filipina ĝangalo dum la Dua mondmilito. Li poste verkis la libron Bahala na pri sia agado en la 2-a Mondmilito. Pilar ankaŭ havis plenan fratinon en Filipinoj kaj pli junan duonfratinon, Alana Hernandez, en Los-Anĝeleso.
Ŝi edziniĝis al produktoro Don Devlin en 1959; la paro divorcis en 1963. Filo de la paro estas la produktoro Dean Devlin. En 1970, ŝi edziniĝis al verkisto Don Cerveris kaj baldaŭ poste retiriĝis de aktorado kaj komencis uzi la nomon Pilar Cerveris. Ĉi tiu geedzeco finiĝis en 1981.
Kariero
Ŝi ekis sian televidan karieron per 77 Sunset Strip kaj Hawaiian Eye ambaŭ en 1959 kaj dum 1960-aj jaroj ŝi partoprenis televidseriojn Maverick, Naked City, The Alfred Hitchcock Hour, The Lieutenant, Ben Casey, The Defenders, Burke's Law, Daniel Boone, I Spy, Voyage to the Bottom of the Sea, The Wild Wild West, The Fugitive, The Man from U.N.C.L.E., The High Chaparral, Star Trek, The Virginian, Mannix, kaj aliaj.
En kino, ŝi ekis karieron per The Young Savages kaj Battle at Bloody Beach ambaŭ en 1961 kaj partoprenis ankaŭ filmojn 7 Women from Hell kaj King of Diamonds en la 1960-aj jaroj. Dum 1970-aj jaroj ŝi rolis en televidaĵoj Hawaii Five-O, A Death of Innocence kaj Bonanza.
Pest (apartigilo)
Pest havas diversajn signifojn:
Alfred Hitchcock
Alfred HITCHCOCK (, Esperante Alfredo HIĈKOK, naskiĝis la en Londono, mortis la  en Los-Anĝeleso) estis brita reĝisoro kaj produktoro, ofte kromnomita "La Majstro de Suspenso". . Li pioniris multajn elementojn de la kinaj ĝenroj suspenso kaj psikologia trilero. Li havis sukcesan karieron en la Brita kinarto kaj per mutaj kaj per fruaj sonfilmoj kaj iĝis rekonata kiel plej bona reĝisoro de Anglio. Hitchcock poste translokiĝis en Holivudon en 1939 kaj iĝis usona ŝtatano en 1955.
Laŭlonge de kariero de duono da jarcento, Hitchcock konstruis por si mem rekoneblan reĝisoran stilon. Liaj stilaj markoj estas la uzado de kameramovado kiu imitas la rigardon de persono, devigante la vidantojn engaĝiĝi en formo de Rigardismo. Aldone, li metis scenojn por pligrandigi anksion, timon, aŭ empation, kaj uzis plinovigajn formojn de filmeditado. Liaj verkoj ofte aperigis fuĝantojn kun "blondulinaj" inaj roluloj. Multaj el la filmoj de Hitchcock havas surprizajn finojn kaj trilerajn intrigojn kiuj montras priskribojn de murdo kaj alia violento. Multaj el la misterioj, tamen, estas uzataj kiel kaptiloj aŭ "makgufinoj" kiu utilas al la temoj de filmoj kaj al psikologia ekzaminado de ties roluloj. La filmoj de Hitchcock ankaŭ ŝuldas multajn temojn el psikoanalizo kaj foje montras fortajn seksajn aludojn. Li iĝis tre videbla publika figuro pere de intervjuoj, filmaj reklamaĵoj, kameaj aperoj en siaj propraj filmoj, kaj la dek jaroj en kiuj li gastigis la televidan programon Alfred Hitchcock Presents. Dekomence li en ĉiuj filmoj transprenis mem malgrandan rolon (konkrete gastrolon): komence li tion faris pro la manko de statistoj, sed poste tio fariĝis lia persona signo. En 1978, kinkritikisto John Russell Taylor priskribis Hitchcock kiel "la plej universale rekonebla persono en la mondo", kaj "decidema mezklasa anglo kiu ĝuste rezultis arta genio."
Hitchcock reĝisoris pli ol kvindek filmojn en kariero etenda dum ses jardekoj kaj estas ofte konsiderita kiel la plej granda brita filmisto. Li atingis unuan rangon en enketo de 2007 de kinkritikistoj en la brita gazeto Daily Telegraph, kiu diris: "Sendube la plej granda filmisto aperinta el tiuj insuloj, Hitchcock faris pli ol ajna reĝisoro por formi la modernan kinon, kiu estus tute diferenca sen li. Lia kapablo estis rakontado, kruele kaŝante ŝlosilan informaron (kaj el siaj roluloj kaj el la vidantoj) kaj engaĝigante la emociojn de la aŭdantaro kiel neniu pli." Antaŭ 1980, estis longa polemiko pri la fakto ke Hitchcock estis kavalirita pro sia kontribuo al kinarto, kaj la kinkritikisto Roger Ebert verkis: "Aliaj britaj reĝisoroj kiel Sir Carol Reed kaj Sir Charlie Chaplin estis estintaj kavaliritaj jarojn antaŭe, dum Hitchcock, universale konsiderta de kinfakuloj kiel unu el la plej grandaj filmistoj de ĉiuj tempoj, estis preterpasita", antaŭ li ricevis sian kavalirecon el la brita reĝino Elizabeto la 2-a en la Honorigoj de la Novjaro 1980. En 2002, la gazeto MovieMaker nomumis Hitchcock kiel plej influa kinfaristo el ĉiuj tempoj.
Lia unua grava filmo estis The Lodger. Ĝi temis pri familio suspektanta ke sia subluanto estas murdisto. Ĝi jam havis ĉiujn elementojn de tipa Hitchcock-filmo: krimon, hororon, kaj psikologian profundecon.
Li estas la majstro de suspenso, ofte baziĝanta sur t.n. makgufinoj.
Infanaĝo kaj edukado
Hitchcock naskiĝis la 13an de aŭgusto 1899 en etaĝo super la nutrovendejo de siaj gepatroj en 517 High Road, Leytonstone, en la ĉirkaŭoj de Orienta Londono (poste parto de Essex), kiel la plej juna el tri gefiloj: William Daniel (1890–1943), Ellen Kathleen ("Nellie") (1892–1979), kaj Alfred Joseph (1899-1980). Liaj gepatroj, Emma Jane Hitchcock, denaske Whelan (1863–1942), kaj William Edgar Hitchcock (1862–1914), estis ambaŭ romkatolikoj, kun partaj radikoj en Irlando; William estis nutrovendisto same kio estis lia patro.
Estis granda etenda familio, inklude onklo John Hitchcock kun sia kvin-dormoĉambra Viktoria domo en Campion Road, Putney, komplete kun servistino, kuiristo, ŝoforo kaj ĝardenisto. Ĉiusomere John luis ĉemaran domon por la familio en Cliftonville, Kent. Hitchcock diris, ke por la unua fojo li iĝis klas-konscia tie, notante diferencojn inter turistoj kaj lokanoj.
Priskribante sin mem kiel bonkonduta knabo — lia patro nomis lin sia "senmakula ŝafeto" — Hitchcock diris, ke li ne povas memori ĉu li havis eĉ unu ludkolegon. Unu el liaj favorataj historioj por intervjuistoj temis pri lia patro sendante lin al la loka policejo kun noto kiam li estis kvinjaraĝa; la policano rigardis la noton kaj enfermigis lin en ĉelo dum kelkaj minutoj, dirante, "Tio estas kion ni faras al malbonkndutaj knaboj." La esperto lasis lin, li diris, kun vivodaŭra timo al policanoj; en 1973 li diris al Tom Snyder, ke li "timegis pri ajno... rilata al la leĝo" kaj eĉ okaze se por ŝofori li devis akiri parkobileton.
Kiam li estis ses-jaraĝa, la familio translokiĝis al Limehouse kaj luis du vendejojn en 130 kaj 175 Salmon Lane, kiujn ili administris por vendi fish-and-chips kaj fiŝoj respektive; ili loĝis super la unue menciita. Ŝajne Hitchcock estis ses-jaraĝa kiam li venis por la unua fojo al lernejo, nome Howrah House Convent en Poplar, en kiu li eniris en 1907. Laŭ la biografo Patrick McGilligan, li restis en Howrah House dum pli ol du jaroj. Li veis ankaŭ al konventa lernejo, nome Wode Street School "por filinoj de ĝentelmanoj kaj knabetoj", regita de la Fidelaj Kompanoj de Jesuo; por mallonge venis al bazlernejo apud sia hejmo; kaj estis dum mallonge, kiam li estis naŭ-jaraĝa, internulo en lernejo de Salesianoj en Battersea.
Kvankam la biografo Gene Adair informis, ke Hitchcock estis "averaĝa, aŭ iomete super-averaĝa, lernanto", Hitchcock diris, ke li estis "kutime inter la kvar aŭ kvin unuaj en la klaso"; fine de lia unua jaro, liaj laboroj en latina, angla, franca kaj religia edukado estis notitaj. Lia favorita fako estis geografio, kaj li interesiĝis en mapoj, kaj fervojaj kaj busaj horaroj; laŭ Taylor, li povis parkeri ĉiujn haltejojn de la Orient Express. Li diris al Peter Bogdanovich: "La Jezuitoj instruis al mi organizadon, kontrolemon kaj, iomgrade, analizon."
Henley's
Hitchcock diris al siaj gepatroj, ke li deziras iĝi inĝeniero, kaj la 25an de julio 1913, li lasis St Ignatius kaj aliĝis al noktaj klasoj en la "London County Council School of Engineering and Navigation" en Poplar. En Hitchcock/Truffaut libro-longa intervjuo en 1962, li diris al François Truffaut, ke li estis studinta "mekanikon, elektroteknikon, akustikon kaj navigadon". Poste, la 12an de decembro 1914 lia patro, kiu estis suferanta pro emfizemo kaj renmalsano, mortis en la aĝo de 52. Por subteni sin mem kaj sian patrinon — liaj pli aĝaj fratoj estis lasante la hejmon en tiu epoko — Hitchcock ekhavis laborpostenon, por 15 ŝilingoj semajne (73 pundoj en 2017), kiel teknika oficisto en la "Henley Telegraph and Cable Company" en Blomfield Street apud la Muro de Londono. Li pluigis siajn noktajn klasojn, tiam en artohistorio, pentrarto, ekonomiko, kaj politika scienco. Lia pli aĝa frato regis la familiajn vendejojn, dum li kaj lia patrino plue loĝis en Salmon Lane. Hitchcock estis tro juna por enlistiĝi kiam eksplodis la Unua Mondmilito en julio 1914, kaj kiam li atingis la postulitan aĝon de 18 en 1917, li ricevis klasigon C3 ("libera pro grava organika malsano, kapabla por servoj en kazernoj hejme... nur taŭga por sedenta laboro"). Li aliĝis al kadeta regimento de "Royal Engineers" kaj partoprenis en teoriaj kursetoj, semajnfina instruado, kaj ekzercado. John Russell Taylor verkis, ke en unu sesio de praktika ekzercado en Hyde Park, Hitchcock devis vesti krurbendojn. Li neniam lernis kiel vindi ilin ĉirkaŭ siajn krurojn, kaj ili ripete forfalis al siaj maleoloj.
Post la milito, Hitchcock ekiris al kreiva verkado. En junio 1919 li iĝis fonda eldonisto kaj negocadministranto de "Henley's" interna publikaĵo, nome The Henley Telegraph (sespence la ekzemplero), per kio li publikigis kelkajn mallongajn historiojn. En lia unua historio, "Gas" (Junio 1919), publikigita en la unua numero, juna virino estas atakita de bando de viroj en Parizo, sed poste ĉio estas ŝia halucinado en la seĝo de dentisto. Tio estis sekvita de "The Woman's Part" (septembro 1919), kiu priskribas edzon kiu rigardas sian edzinon, an actor, perform on stage. "Sordid" (februaro 1920) temas pri klopodo aĉeti glavon el antikvaĵisto, kun alia surpriza fino. "And There Was No Rainbow" (septembro 1920) montras Bob surprizita in flagrante (dum fiago) kun la edzino de amiko. En "What's Who?" (decembro 1920), konfuzo regas kiam grupo de aktoroj imitas sin mem. "The History of Pea Eating" (La historio de piz-manĝado, decembro 1920) estas satiro pri la malfacilo manĝi pizojn. Lia fina peco, "Fedora" (marto 1921) priskribas nekonatan virinon: "malgranda, simpla, modesta, kaj silentema, kvankam ŝi atingas profundan atenton el ĉiuj flankoj". "Henley's" promociis lin al la reklama departemento, kie li verkis kopiojn kaj desegnis grafikojn por reklamaĵoj por elektra kablo. Li ŝajne amis tiun laborpostenon kaj estus restinta malfrue en tiu oficejo por kontroli la rezultojn; li diris al Truffaut, ke tio estis lia "unua ŝtupo al kino". Li ĝuis rigardi filmojn, speciale de usona kino, kaj el la aĝo de 16 legis la negocajn artikolojn; li vidis filmojn de Charlie Chaplin, D. W. Griffith kaj Buster Keaton, kaj partikulare plaĉis al li la filmo de Fritz Lang nome Der müde Tod (1921).
Famous Players-Lasky
Estante ankoraŭ en Henley's, li legis en gazeto, ke Famous Players-Lasky, nome la produktora branĉo de Paramount Pictures, estis malfermanta studion en Londono. Ili estis planantaj filmi The Sorrows of Satan de Marie Corelli, kaj tiukadre li produktis kelkajn desegnojn por la intertekstoj kaj sendis sian laboron al la studio. Ili dungis lin, kaj en 1919 li eklaboris por la studioj Islington en Poole Street, Hoxton, kiel intertekstisto.
Donald Spoto verkis, ke plek el la laboristaro estis usonanoj kun striktaj laborindikoj, sed la anglaj laboristoj estis kuraĝigitaj elturniĝi per si mem je io ajn, kio rezultis en la fakto ke Hitchcock akiris sperton kiel kunverkisto, arta reĝisoro kaj produktora administranto ĉe almenaŭ 18 mutfilmoj. The Times skribis en februaro 1922 pri la "speciala arta tekstodepartemento sub superrigardo de Mr. A. J. Hitchcock" de la studio. Lia tiama laboro konsistis en Number 13 (1922), konata ankaŭ kiel Mrs. Peabody, nuligita pro financaj problemoj — kelkaj finigitaj scenoj estis perditaj— kaj Always Tell Your Wife (1923), kiun kunfinigis li kaj Seymour Hicks post kiam Hicks estis rezignonta pri tiu. Hicks verkis poste pri la helpo ricevita de "dika junulo kiu estis zorginta pri la havaĵejo... [n]eniu alia ol Alfred Hitchcock".
Gainsborough Pictures kaj laboro en Germanio
Kiam Paramount foriris el Londono en 1922, Hitchcock estis dungita kiel helporeĝisoro por nova firmao kiu funkcios en la sama loko fare de Michael Balcon, poste konata kiel Gainsborough Pictures. Hitchcock laboris por Woman to Woman (1923) kun la reĝisoro Graham Cutts, desegnante la scenojn, verkante la scenaron kaj produktorante. Li diris: "Temis pri la unua filmo kiun mi reale havis en miaj manoj." La eldonisto kaj "scenaristino" de Woman to Woman estis Alma Reville, lia estonta edzino. Li laboris ankaŭ kiel helpanto de Cutts por The White Shadow (1924), The Passionate Adventure (1924), The Blackguard (1925), kaj The Prude's Fall (1925). The Blackguard estis produktorita en la Babelsberg Studioj en Potsdam, kie Hitchcock rigardis parton de la farado de la filmo de F. W. Murnau nome Der letzte Mann (1924). Li estis impresita per la laboro de Murnau kaj poste uzis multajn el liaj teknikoj por la scendesegnado en siaj propraj produktaĵoj. Li ankaŭ lernis el aliaj eksterlandaj filmistoj kies verkojn li absorbis kiel unu el la plej fruaj membroj de la London Film Society, formita en 1925.
Somere de 1925, Balcon petis al Hitchcock reĝisori The Pleasure Garden (1925), en kiu stelulis Virginia Valli, kun-produktoraĵo de Gainsborough kaj la germana firmao Emelka en la studio Geiselgasteig apud Munkeno. Reville, tiam fianĉino de Hitchcock, estis helpo-reĝisor-eldonisto. Kvankam la filmo estis ekonomie malsukcesa, al Balcon plaĉis la laboro de Hitchcock; artikola titolo de Daily Express nomis lin la "Young man with a master mind" (junulo kun majstromenso). Balcon petis al Hitchcock reĝisori duan filmon en Munkeno, nome The Mountain Eagle (1926), bazita sur originala historio titolita Fear o' God. La filmo perdiĝis; Hitchcock nomis ĝin "tre malbonkvalita filmo".
La sorto de Hitchcock ŝanĝiĝis pro lia unua streĉ-filmo, nome The Lodger: A Story of the London Fog (1927), pri la ĉaso de seria murdisto kiu, vestanta nigran mantelon kaj portanta nigran mansakon, estas murdanta junajn blondulinojn en Londono, kaj nur dum mardoj. Domarmastrino suspektas, ke loĝanto ŝia estas la murdisto, sed tiu rezultas senkulpa. Por montri la impreson de aŭdata paŝado sur la supra planko, Hitchcock uzis vitran plankon tiel ke la publiko povis vidi la loĝanto paŝadi tien kaj reen en sia ĉambro super la domarmastrino. Hitchcock estis dezirinta ke la homo estu kulpa, aŭ almenaŭ ke la filmo finu ambigue, sed la stelulo estis Ivor Novello, tiama belstelulo, kaj la "stelulsistemo" trudis, ke Novello ne estu la malbonulo. Hitchcock diris al Truffaut: "Oni devis klare literumi per grandaj literoj: 'Li estas nekulpulo.'" (Li havos la saman problemon kelkajn jarojn poste ĉe Cary Grant en Suspicion (1941).)
Publikigita en januaro 1927, The Lodger estis ekonomia kaj kritika sukceso en Britio. Hitchcock diris al Truffaut, ke la filmo estis la unua lia influita de la ekspresionismaj teknikoj kiujn li estis atestitaj en Germanio: "Vere, vi povus preskaŭ diri, ke The Lodger estis mia uua filmo." Li faris sian unuan memaperon en la filmo nur ĉar figuranto estis necesa, kaj estis montrita sidiĝanta en gazetejo. Dua memapero, stara inter homamaso dum la kulpulo estis arestita, estas pridubata.
Geedziĝo
La 2an de decembro 1926, Hitchcock edziĝis al la angl-usona scenaristino Alma Reville (1899–1982) en la Bromptona Oratorio en Suda Kensington. La paro iris por la mielmonato al Parizo, la Lago de Como kaj St. Moritz, antaŭ reveni al Londono kaj loĝis en luita etaĝo super la du etaĝoj de 153 Cromwell Road, Kensington. Reville, kiu estis naskita nur kelkajn horojn post Hitchcock, konvertiĝis el Protestantismo al Katolikismo, ŝajne pro insisto de la patrino de Hitchcock; ŝi estis baptita la 31an de majo 1927 kaj konfirmita en la Katedralo de Westminster fare de la kardinalo Francis Bourne la 5an de junio.
En 1928, kiam ili eksciis, ke ŝi estas graveda, la familio Hitchcock aĉetis "Winter's Grace", nome Tudora biendomo de 11 akreoj en Stroud Lane, Shamley Green, Surrey, kontraŭ 2,500 pundoj. Ili filino (kaj nura filo), Patricia Alma Hitchcock, naskiĝis la 7an de julio tiun jaron.
Reville iĝis la plej proksima kunlaboranto de sia edzo; Charles Champlin verkis en 1982: "La produktado Hitchcock havis kvar manojn, kaj du el ili estis de Alma." Kiam Hitchcock akceptis la Premion "AFI Life Achievement" (Vivatingoj) en 1979, li diris, ke li estis dezirinta mencii "kvar personojn kiuj havigis al mi plej amon, aprezon kaj kuraĝigon kaj konstantan kunlaboradon. La unua el kvar estas filmeldonisto, la dua estas scenaristo, la tria estas la patrino de mia filino, Pat, kaj la kvara estas tiom fajna kuiristo kiom plenumis miraklojn en hejma kuirejo. Kaj iliaj nomoj estas Alma Reville." Reville verkis aŭ kunverkis por multaj el la filmoj de Hitchcock, kiel Shadow of a Doubt, Suspicion kaj The 39 Steps.
Ekaj sonfilmoj
Hitchcock eklaboris por sia deka filmo, Blackmail (1929), kiam ties produktora kompanio, British International Pictures (BIP), konvertis siajn studiojn Elstree al sonkino. La filmo estis la unua Britia "sonfilmo"; tio sekvis la rapidan disvolvigon de sonfilmoj en Usono, el la uzado de mallongaj sonsegmentoj en The Jazz Singer (aŭtuno de 1927) ĝis la unua kompleta sonfilmo Lights of New York (somero de 1928). Blackmail komencis la tradicion de Hitchcock uzi famajn lokojn kiel fono por intrigegaj sekvencoj, kiam la pinta sceno okazis sur la kupolo de la Brita Muzeo. Temas ankaŭ pri unu el liaj plej longaj memaperoj, kiu montras lin estanta ĝenita de knabeto dum li estis leganta libron en la Metroo de Londono. En la serio de PBS nome The Men Who Made The Movies (La homoj kiuj faris la filmojn), Hitchcock klarigis kiel li uzis fruan sonregistraĵojn kiel speciala elemento de la filmo, fokuse al la vorto "tranĉilo" en konversacio kun la virino suspektita kiel murdisto. Dum tiu periodo, Hitchcock reĝisoris segmentojn por revuteatraĵo de BIP, nome Elstree Calling (1930), kaj reĝisoris ankaŭ kurtan filmon, nome An Elastic Affair (1930), kiu estas unu el la perditaj filmoj.
En 1933 Hitchcock estis denove laborante, tiam por Michael Balcon en Gaumont-British. Lia unua filmo por la kompanio, The Man Who Knew Too Much (1934), estis sukceso; lia dua, The 39 Steps (1935), estis laŭdita en Britio kaj faris Hitchcock stelulon en Usono. Ĝi establis la kvintesencan anglan "Hitchcock blondulinon" (Madeleine Carroll) kiel modelo por lia sinsekvo de glaciaj, elegantaj ĉefaj sinjorioj. Scenaristo Robert Towne rimarkis, "Ne estas granda troigo diri ke ĉiuj tiutempaj eskapema distrado ekas per The 39 Steps". Tiu filmo estis unu el unuaj kiuj enkondukas la "MacGuffin" intrigaĵo, nome termino stampita de la angla scenaristo Angus MacPhail. Makgufino estas aĵo aŭ celo kiun la protagonisto estas persekutanta, nome io kio aliflanke ne havus rakontan valoron; en The 39 Steps, la Makgufino estas ŝtelita aro de desegnoplanoj.
Hitchcock publikigis du spionajn streĉ-filmojn en 1936. Sabotage estis iel bazita sur la romano de Joseph Conrad nome, The Secret Agent (1907), pri virino kiu malkovras, ke ŝia edzo estas teroristo, kaj Secret Agent, bazita sur du historioj en Ashenden: Or the British Agent (1928) de W. Somerset Maugham. En 2017 la gazeto Time Out rangigis Sabotage kiel la 44a plej bonkvalita brita filmo iam produktita.
En tiu epoko, Hitchcock famiĝis pro trompoŝercoj kontraŭ geaktoraro kaj teamo. Tiuj anekdotoj gamis el simplaj kaj senkulopaj al frenezigaj kaj maniecaj. Por ekzemplo, li gastigis vespermanĝan feston kie li blukolorigis la tutan manĝaĵaron ĉar, kiel li plendis, ne estas sufiĉaj bluaj manĝaĵoj. Aliokaze li metigis ĉevalon en la vestoĉambro de sia amiko, la aktoro Sir Gerald du Maurier.
Kontrakto kun Selznick
David O. Selznick subskribis kun Hitchcock sep-jaraĝan kontrakton starte en marto 1939, kaj la Hitchcock-oj translokiĝis al Holivudo. Junie tiun jaron la gazeto Life nomis lin la "plej granda mastro de melodramo en la kinhistorio". La laboraranĝo kun Selznick estis malpli ol ideala. Selznick suferis pro konstantaj financaj problemoj, kaj Hitchcock estis ofte malfeliĉa pri la prikrea kontrolo fare de Selznick super siaj filmoj. En posta intervjuo, Hitchcock diris: "[Selznick] estis la Granda Produktoro. ... Produktoro estis reĝo. La plej laŭdo kiun Sro. Selznick iam diris pri mi — kaj tio montras onin la kvanton de kontrolo — li diris, ke mi estas la 'nura reĝisoro' al kiu li fidus per filmo'." Samtempe, Selznick plendis pri la "goddamn jigsaw cutting" de Hitchcock, kio signifas, ke la produktoro devis sekvi la vidon de Hitchcock pri la finprodukto.
Selznick havigis al Hitchcock la plej grndajn studiojn anstataŭ produktori la filmojn de Hitchcock li mem. Selznick faris nur kelkajn filmojn ĉiujare, same kiel faris la kolega sendependa produktoro Samuel Goldwyn, kaj tiel ne ĉiam havis projektojn por ke Hitchcock reĝisoru. Ankaŭ Goldwyn estis negocante kun Hitchcock eblan kontrakton, nur por konkurenci kontraŭ Selznick. Hitchcock estis tuj impresita de la superaj rimedoj de la usonaj studioj kompare kun la financaj limoj kiujn li ofte devis fronti en Britio.
La filmo de Selznick nome Rebecca (1940) estis la unua usona filmo de Hitchcock, filmita en holivuda versio de angla Kornvalo kaj bazita sur romano de angla romanisto Daphne du Maurier. La filmo, en kiu stelulis Laurence Olivier kaj Joan Fontaine, temas pri naiva (kaj sennoma) virino kiu edziniĝas al vidva aristokrato. Ŝi iras loĝi en lia granda angla kampardomego, kaj luktas kontraŭ la restinta reputacio de lia eleganta kaj monduma unua edzino Rebecca, kiu estis mortinta dum misteraj cirkonstancoj. La filmo atingis la Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Filmo en la 13a okazo de la Oskar-premioj; la statupremio estis ricevita de Selznick, kiel la filmoproduktoro. Hitchcock estis nomumita por la Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Reĝisoro, kiu estis lia unua el kvin tiaj nomumoj.
La dua usona filmo de Hitchcock estis la streĉ-filmo Foreign Correspondent (1940), kun agado okazanta en Eŭropo, bazita sur la libro de Vincent Sheean nome Personal History (1935) kaj produktorita de Walter Wanger. Ĝi estis nomumita por la Plej Bonkvalita Filmo tiun jaron. Hitchcock sentis sin malkomforta loĝante kaj laborante en Holivudo dum lia lando estis sub milito; lia priokupiĝo rezultis en filmo kiu malferme subtenis la britan militklopodon. Filmita en la unua jaro de la Dua Mondmilito, ĝi estis inspirita de la rapide ŝanĝantaj okazaĵoj en Eŭropo, kovritaj de usona ĵurnalisto ludita de Joel McCrea. Kvankam miksante filmaĵojn de eŭropaj scenoj kun scenoj filmitaj en Holivudaj instalaĵoj, la filmo evitis rektajn referencojn al Naziismo, Nazia Germanio, kaj Germanoj, por plenumi la cenzuron de la Holivuda Motion Picture Production Code de tiu tempo.
Frumilitaj jaroj
Suspicion (1941) estis la unua filmo de Hitchcock kiel produktoro kaj reĝisoro. La agado okazas en Anglio; Hitchcock uzis la nordan marbordon de Santa Cruz por la sekvenco de la angla marbordo. La filmo estis la unua de kvar projektoj por kiuj Cary Grant laboris kun Hitchcock, kaj ĝi estas unu el la raraj okazoj en kiuj Grant ludis por malicula rolo. Grant ludas la rolon de Johnnie Aysgarth, angla fraŭdulo kies agado starigas suspekton kaj anksion en lia juna angla edzino, Lina McLaidlaw (Joan Fontaine). En unu sceno Hitchcock metis lumon ene de glaso da lakto, eble venenigita, kiun Grant estis alportanta al sia edzino; la lumo certigas, ke la atento de la publiko venas al la glaso. La rolulo de Grant estas murdisto en la libro sur kiu la filmo estas bazita, nome Before the Fact (Antaŭ la fakto) fare de Francis Iles, sed la studio opiniis, ke la figuro de Grant estus senbriligita per tio. Hitchcock tiel organizis ambiguan filmofinon, kvankam, kiel li diris al François Truffaut, li estus preferinta finigi per la murdo de la edzino. Hitchcock diris al Bryan Forbes en 1967: "Ili estis trairantaj la filmon en mia foresto kaj forigintaj ĉiujn scenojn kiuj povus indiki la eblon ke Cary Grant estas murdisto. Tiel ne estis jam filmo ekzistanta. Tio estis ridinda. Tamen, mi devis kompromiti la finon. Tio kion mi volis montri estas ke la edzino estis konscia ke ŝi estas murdota de sia edzo, kaj tiel ŝi verkis leteron al sia patrino diranta, ke ŝi ege amis lin, ke ŝi ne volas plu vivi, ke ŝi estas murdota sed la socio estu protektita. Ŝi poste tenas la mortigan glason da lakto, trinkas ĝin sed ŝi diras antaŭe, "Ĉu vi povas sendi tiun leteron al mia patrino?" Tiam ŝi drinkas la lakton kaj mortas. Tiel en la fina sceno estas feliĉa Cary Grant iranta al la leterujo por sendi la leteron. ... Sed tio neniam estis permesita pro baza eraro en la aktorado." Fontaine ricevis la Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Aktorino pro sia ludado.
Shadow of a Doubt (1943) estis la favorita filmo de Hitchcock kaj la dua el la dekomencaj filmoj por Universal. Charlotte "Charlie" Newton (Teresa Wright) suspektas, ke ŝia amata onklo Charlie Oakley (Joseph Cotten) estas seria murdisto. Hitchcock denove filmis etende surloke, tiam en la nordkalifornia urbo Santa Rosa.
Laborante por 20th Century Fox, Hitchcock alproksimiĝis al John Steinbeck kun ideo por filmo, kiu registrus la spertojn de la survivintoj de atako de germana U-militŝipo. Steinbeck eklaboris por la scenaro kiu estus estinte la filmo Lifeboat (1944). Tamen, Steinbeck malkontentiĝis el la filmo kaj petis, ke lia nomo estu forigita el la listigoj. La ideo estis reverkita kiel mallonga historio fare de Harry Sylvester kaj publikigita en Collier's en 1943. La agadsekvencoj estis filmitaj en malgranda boato en akvujo de la studio. Tiu loko okazigis problemojn por la tradicia memaperigo de Hitchcock. Tio estis solvita per la bildo de Hitchcock aperanta en gazeto kiun William Bendix estas leganta en la boato, montrante la reĝisoron en antaŭ-malantaŭa reklamaĵo por maldikiga produkto "Reduco-Obesity Slayer". Li diris al Truffaut en 1962:
La tipa vespermanĝo de Hitchcock antaŭ la pezoperdo estis rostita kokaĵo, boligita ŝinko, terpomoj, pano, vegetaloj, kukumetoj, salato, deserto, unu botelo de vino kaj iome da brando. Por perdi pezon, li ĉesis trinki, trinkis nigran kafon por matenmanĝo kaj tagmanĝo, kaj manĝis bifstekon kaj salaton por vespermanĝo, sed tio estis malfacile eltenebla; Spoto verkis, ke lia pezo fluktuis konsiderinde dum la venontaj 40 jaroj. Fine de 1943, spite la pezoperdon, la "Occidental Insurance Company" de Los-Anĝeleso malakceptis fari al li vivasekuron.
Militepokaj nefikciaj filmoj
Hitchcock revenis en Brition por etenda vizito fine de 1943 kaj komenco de 1944. Estante tie li faris du kurtajn propagandajn filmojn, nome Bon Voyage (1944) kaj Aventure Malgache (1944), por la brita Ministerio de Informado. En junio kaj kulio 1945 Hitchcock servis kiel "treatment advisor" (konsilisto) por dokumenta filmo pri la Holokaŭsto kiu uzis filmerojn fare de Aliancaj Fortoj pri la liberigo de la Naziaj koncentrejoj. La filmo estis muntita en Londono kaj produktorita de Sidney Bernstein, por la Ministerio de Informado, kiu metis Hitchcock (lian amikon) en la stabanaro. Ĝi estis origine planita por esti montrita al la germanoj, sed la brita registaro konsideris ĝin tro traŭmatiga se publikigita al frapita postmilita populacio. Anstataŭe, ĝi estis transigita en 1952 el la filmoteko de la Brita Militoficejo al la Londona Imperia Militmuzeo kaj tie restis nepublikigita ĝis 1985, kiam eldonita versio estis elsendita kiel epizodo de la usona serio de PBS nome Frontline, sub la titolo kiun la Imperia Militmuzeo estis haviginta: Memory of the Camps (Memoro de la koncentrejoj). La tutlonga versio de la filmo, nome German Concentration Camps Factual Survey, estis restaŭrita en 2014 fare de fakuloj de la Imperia Militmuzeo.
Lastaj Selznick filmoj
Hitchcock laboris denove por David Selznick kiam li reĝisoris Spellbound (1945), kiu esploras psikoanalizon kaj aperigas sonĝosekvencon desegnita de Salvador Dalí. La sonĝosekvenco kiel ĝi aperas en la filmo estas dek minutojn pli mallongajn ol ĝi estis origine planita; Selznick eldonis ĝin por ke ĝi "funkciu" pli efektive. Gregory Peck ludis la rolon de amneziulo Dro. Anthony Edwardes sub la traktado de analizisto Dro. Peterson (Ingrid Bergman), kiu enamiĝas el li dum klopodas malfermi lian subpremitan pasintecon. Du rarperspektivaj scenoj estis realigitaj post konstruo de granda ligna mano (kiu aspektus aparteni al la rolulo kies vidpunkto la kamerao uzis) kaj ekster-grandaj aferoj: sitelgranda glaso de lakto kaj granda ligna pafilo. Por aldoni novecon kaj kortuŝon, la pinta pafado estis man-kolorita ruĝe en kelkaj kopioj de blank-nigra filmo. La origina muziko fare de Miklós Rózsa faras uzon de teremino, kaj kelko el tio estis poste adaptita de la komponisto en la Pianokonĉerto Op. 31 de Rozsa (1967) por piano kaj orkestro.
Notorious (1946) sekvis al Spellbound. Hitchcock diris al François Truffaut, ke Selznick estis vendinta lin, Ingrid Bergman, Cary Grant, kaj la scenaron de Ben Hecht, al RKO Radio Pictures kiel tuto por 500,000 dolaroj (ekvivalento al $6,555,461 en 2019) pro la trokosto de la filmo de Selznick nome Duel in the Sun (1946). En Notorious stelulas Bergman kaj Grant, ambaŭ oftuloj de Hitchcock, kaj prezentas intrigon pri Naziistoj, uranio kaj Sudameriko. Lia antaŭscia uzado de uranio kiel intrigero kondukis al la fakto ke li estis por mallonge metita sub kontrolo de la FBI. Laŭ McGilligan, en aŭ ĉirkaŭ marto 1945 Hitchcock kaj Ben Hecht konsultis kun Robert Millikan de la California Institute of Technology pri la disvolvigo de la uranibombo. Selznick plendis, ke la afero estis "sciencfikcio", nur por eviti la rilaton kun la novaĵoj pri la du atombomboj de Hiroŝima kaj Nagasaki en Japanio en aŭgusto 1945.
Transatlantic Pictures
Hitchcock formis sendependa produktora kompanio, nome "Transatlantic Pictures", kun sia amiko Sidney Bernstein. Li faris du filmojn kun Transatlantic, unu el kiuj estis lia unua kolorfilmo. Per Rope (1948), Hitchcock eksperimentis per intrigego en limigita medio, kion li jam estis farinta antaŭe per Lifeboat (1944). La filmo ŝajnas esti filmita en unusola faro, sed ĝi estis fakte filmita en 10 faroj game el po 4-1⁄2 ĝis po 10 minutoj; 10-minuta longo de la filmo estis la plej ke tiamaj filmokamerao povis fari. Kelkaj transiroj inter filmeroj estis kaŝitaj metante malhelan objekton kiu kaŝu la tutan ekranon por momento. Hitchcock uzis tiujn ilojn por kaŝi la tranĉon, kaj komencis la venontan filmeron per la kamerao en la sama loko. La filmo prezentas James Stewart en la ĉefa rolo, kaj estis la unua el kvar filmoj kiujn Stewart faris kun Hitchcock. Ĝi estis inspirita de la kazo Leopold kaj Loeb de la 1920-aj jaroj. La filmo ne estis bone ricevita.
Under Capricorn (1949), kun agado okazanta en la 19-a jarcento en Aŭstralio, uzas ankaŭ la mallongvivan teknikon de longaj filmeroj, sed je pli limigita etendo. Li denove uzis Technicolor en tiu produktoraĵo, poste revenis al blank-nigraj filmoj por kelkaj jaroj. Transatlantic Pictures iĝis neaktiva post tiuj du sensukcesaj filmoj. Hitchcock filmis Stage Fright (1950) en la studioj Elstree, Anglio, kie li estis laborinta dum sia kontrakto kun "British International Pictures" multajn jarojn antaŭe. Li kunigis unu el la plej popularaj steluloj de Warner Bros. nome Jane Wyman, kun la elmigrinta germana aktorino Marlene Dietrich kaj uzis kelkajn elstarajn britajn aktorojn, kiel Michael Wilding, Richard Todd kaj Alastair Sim. Tiu estis la unua propra produktoraĵo de Hitchcock por Warner Bros., kiu estis distribuinta Rope kaj Under Capricorn, ĉar "Transatlantic Pictures" estis suferanta financajn malfacilaĵojn.
Lia filmo Strangers on a Train (1951) estis bazita sur la samnoma romano de Patricia Highsmith. Hitchcock kombinis multajn elementojn el siaj antaŭaj filmoj. Li alproksimiĝis al Dashiell Hammett por verki la dialogon, sed Raymond Chandler intervenis kaj okazis malkonsentoj kun la reĝisoro. En la filmo, renkontiĝas hazarde du homoj, el kiuj unu spekulacias pri senerara murdometodo; li sugestas, ke du personoj, kiuj deziras mortigi iun, povas ĉiu plenumi la murdon deziritan de la alia. La rolo de Farley Granger estis la senkulpa viktimo de la skemo, dum Robert Walker, konita pro roloj de najbaroj, ludis la maliculon. I Confess (1953) havas agadon okazante en Kebeko kun Montgomery Clift kiel katolika pastro.
Dial M for Murder kaj Rear Window
I Confess estis sekvita de tri tutkoloraj filmoj en kiuj stelulis Grace Kelly: nome Dial M for Murder (1954), Rear Window (1954), kaj To Catch a Thief (1955). En Dial M for Murder, Ray Milland ludas la maliculon kiu klopodas murdi sian perfidintan edzinon (Kelly) por havi ŝian monon. Ŝi murdas la dungitan murdiston pro mem-defendo, kaj tial Milland manipulas la pruvon por montri ŝin kiel murdiston. Ŝia amanto, Mark Halliday (Robert Cummings), kaj la policinspektisto Hubbard (John Williams) savas ŝin el ekzekuto. Hitchcock eksperimentis per tridimensia kinarto por Dial M.
Hitchcock transiris al Paramount Pictures kaj filmis Rear Window (1954), en kiu stelulis James Stewart kaj Kelly denove, same kiel Thelma Ritter kaj Raymond Burr. La rolulo de Stewart estas fotisto (bazita sur Robert Capa) kiu devas portempe uzi rulseĝon. Pro enuo, li ekobservis siajn najbarojn trans la korto, poste konvinkiĝis, ke unu el ili (Raymond Burr) estis murderinta sian edzinon. Stewart finfine sukcesas konvinki sian polican kolegon (Wendell Corey) kaj sian fianĉinon (Kelly). Same kiel en Lifeboat kaj Rope, la ĉefaj roluloj estas priskribitaj en limigitaj medioj, en tiu okazo la studiapartamento de Stewart. Hitchcock uzas detalajn bildojn de la vizaĝo de Stewart por montri la reagojn de lia rolulo, "el komika voyeurism (rigardemo) direktita al siaj najbaroj al sia neeltenebla teroro rigardante Kelly kaj Burr en la apartamento de la maliculo".
Alfred Hitchcock Presents
El 1955 ĝis 1965, Hitchcock estis gastiganto de la televidserio Alfred Hitchcock Presents. Per sia amuza elturnemo, nigra humoro kaj ikona figuro, la serio famigis Hitchcock. La titol-sekvenco de la programo montris minimuman karikaturo de lia profilo (li mem desegnis ĝin; ĝi ests komponita de nur naŭ desegnomovoj), kion poste plenigis lia reala silueto. La seria muziktemo estis Funeral March of a Marionette de la franca komponisto Charles Gounod (1818–1893).
Liaj enkondukoj ĉiam inkludis ian specon de ironia humoro, kiel la priskribo de ĵusa mult-persona ekzekutado per unusola elektra seĝo, dum du estas montrataj per signalo "Du seĝoj — ne atendu!" Li reĝisoris 18 epizodojn de la serio, kiu estis elsendita el 1955 ĝis 1965. Ĝi iĝis The Alfred Hitchcock Hour en 1962, kaj NBC elsendis la finan epizodon la 10an de majo 1965. En la 1980-aj jaroj, nova versio de Alfred Hitchcock Presents estis produktita por televido, kiu faris uzadon de la originaj enkondukoj en kolorigita formo.
El To Catch a Thief ĝis Vertigo
The Wrong Man (1957), nome fina filmo de Hitchcock por Warner Bros., estas malaltnivela blank-nigra produktorado bazita sur real-viva okazo de miskomprenita identeco kiu aperis en la gazeto Life en 1953. Tiu estis la nura filmo de Hitchcock en kiu stelulis Henry Fonda, ludante rolon de muzikisto de la Stork Club misrekonita kiel ŝtelisto de likvorvendejo, kiu estis arestita kaj procezita je ŝtelado dum lia edzino (Vera Miles) emocie forfalas. Hitchcock diris al Truffaut ke lia dumviva timego al la polico allogis lin al la temo kaj tio videblas en multaj scenoj.
En la venonta filmo de Hitchcock, nome Vertigo (1958) denove stelulis James Stewart, tiam kun Kim Novak kaj Barbara Bel Geddes. Li estis dezirinta Vera Miles por ludi la protagoniston, sed ŝi estis graveda. Li diris al Oriana Fallaci: "Mi estis proponante al ŝi grandan rolon, la oportunon iĝi bela sofistika blondulino, nome reala aktorino. Ni estus elspezante amason da dolaroj en tio, kaj ŝi havis la malbonan guston gravediĝi. Mi malamas gravedajn virinojn, ĉar poste ili havas filojn."
En la filmo, James Stewart ludas la rolon de Scottie, iama policesplorisato kiu suferas pro akrofobio, kiu disvolvigas obsedon al virno kiun li dungis kiel helpanto (Kim Novak). La obsedo de Scottie kondukas al tragedio, kaj tiam Hitchcock ne elektis feliĉan finon. Kelkaj kritikistoj, kiel Donald Spoto kaj Roger Ebert, interkonsentas, ke Vertigo estas la plej persona kaj promesplena filmo, kiu temas pri pigmalionecaj obsedoj de homo kiu "kreas" virinon en tiu kiun li deziras. Vertigo esploras pli klare kaj je pli granda etendo lian intereson en la rilato inter sekso kaj morto pli ol en ajna alia verko en lia filmaro.
Vertigo enhavas kameraan teknikon disvolvigitan de Irmin Roberts, ofte referencata kiel Vertigo-tekniko, kiu estis kopiita multajn fojojn fare de filmistoj. La filmo premieris en la Donostia Internacia Filmfestivalo, en kiu Hitchcock ricevis Arĝentan Konkon. Vertigo estas konsiderata klasikaĵo, sed ĝi havis kelkajn negativajn rezencojn kaj ne grandan vendon de enirbiletoj tiam, kaj ĝi estis la lasta kunlaborado inter Stewart kaj Hitchcock. En la sondenketo de 2002 de Sight & Sound, ĝi estis rangigita ĝuste malantaŭ Citizen Kane (1941); dek jarojn poste, en la sama gazeto, kritikistoj elektis ĝin kiel la plej bonkvalita filmo iam farita.
North by Northwest kaj Psycho
Hitchcock sekvigis Vertigo per tri pliaj sukcesaj filmoj, kiuj estas agnoskita kiel liaj plej bonkvalitaj: North by Northwest (1959), Psycho (1960) kaj The Birds (1963). En North by Northwest, Cary Grant portretas Roger Thornhill, estro de reklamkompanio de Madison Avenue kiu estas misrekonita kiel registara sekreta agento. Li estas arde persekutata tra Usono fare de malamikaj agentoj, kiel (ŝajne) Eve Kendall (Eva Marie Saint). Thornhill dekomence kredas, ke Kendall estas helpante lin, poste ke ŝi estas malamika agento; li finfine eksciis, ke ŝi laboras sekrete por la CIA. Dum siaj premieraj du semajnoj en Radio City Music Hall, la filmo enspezis 404,056 dolarojn (ekvivalente al 3,543,793 dolaroj de 2019), markante rekordon en la biletvendado de tiu kinejo en eksterferiaj tagoj. La gazeto Time nomis la filmon "smoothly troweled and thoroughly entertaining" (milde konstruita kaj tute distriga).