cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fingro de Galileo (Israelo)
Historio
Dum la Sendependeca Milito, post la konkero de Safed, la 10-an de majo 1948, la Palmach faris "sorĉan propagandon" - famo cirkulis inter arabaj vilaĝanoj, ke granda forto de judoj estis trudenironta la valon kaj bruligonta la arabajn vilaĝojn. La propagando sukcesis kaj multe el la arabaj vilaĝanoj forflugis pro teruro de la armeo.
Post la establo de la ŝtato, kelkaj aliaj lokoj estis establitaj, inkluzive de la grandurbo Kirjat Ŝmona. Ĝis la okupo de la Golan-montoj en la Sestaga Milito, la regiono suferis severajn damaĝojn fare de Sirio. En la sekvaj jaroj, la areo estis trafita pli ol unufoje fare de Libano, kaj de terorismaj enfiltriĝoj kaj de Katjuŝa kaj de morteraj atakoj.
Ekde la israela retiro de Libano en 2000, kaj precipe post la Dua Libana Milito en 2006, la organizo Hizbulaho komencis levi teritoriajn postulojn pri la areo uzante la nomojn de arabaj vilaĝoj en la areo, parto de la "sep vilaĝoj".
Hodiaŭ ĉirkaŭ 50 000 mil loĝantoj loĝas en la Galilea fingro en diversaj formoj de loĝloko: urbo, kibuco, moŝavo. La problemoj, kiujn la loĝantoj alfrontas, estas problemoj, kiuj karakterizas la geografian periferion.
József Perbíró
József Perbíró [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Perbíró József estis hungara juristo, altlerneja instruisto.
József Perbíró naskiĝis la en Barcs, li mortis la  en Kecskemét.
Biografio
József Perbíró finis bazlernejon en 1922, poste li laboris en komerca firmao. Vespere li plulernis kaj li maturiĝis en gimnazio en 1931, poste li akiris juran diplomon en Universitato Erzsébet en 1937. Li estis soldato kun interrompoj inter 1937-1941, samtempe li instruis en la universitato, eĉ plie ĝis 1946. Inter 1946–1949 li instruis en la Ĉefepiskopa Jura Akademio (Eger), poste li estis katedrestro en Scienca Universitato de Szeged, eĉ en 1956 li vicdekano. Li estis gvidanto de la pacaj revoluciaj okazintaĵoj en Szeged, tial post la fiasko li estis kondamnita je morto, sed li ricevis amnestion en 1962. Li faris simplajn laborojn, en 1970 li pensiuliĝis, sed li faris tradukaĵojn en Kecskemét.
Li edziĝis en 1937, poste 3 gefiloj naskiĝis, en 1950 li eksedziĝis, en 1963 li denove edziĝis.
24140 Evanmirts
24140 Evanmirts estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Evan Neal Mirts, finalisto de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Jefferson City High School de Jefferson City (Misurio).
Birdy (kantistino)
Birdy (naskonome: Jasmine van den Bogaerde) (naskiĝis en Lymington, Hampshire, Unuiĝinta Reĝlando), estas brita muzikistino. Ŝi gajnis muzikan konkurson "Open Mic UK" en 2008, kiam ŝi estis 12-jaraĝa. Ŝia versio de Skinny Love de la grupo Bon Iver estis sukcesa, kulminante en la 20 plej bonaj rangoj en la ĉartoj de Unuiĝinta Reĝlando kaj aliaj eŭropaj landoj. Ŝia samnoma unua albumo Birdy aperis la.
Birdy estas de nederlanda/belga/brita deveno. La patrino de Birdy estas koncertpianistino kaj sia praonklo, Dirk Bogarde, estis konata aktoro. Birdy lernis je sepjara aĝo ludi pianon, kaj komencis unu jaron pliposte per la verkado de sia propra muziko.
Armitaj Fortoj de Rusia Federacio
Rusia armeo (oficiale Armitaj Fortoj de Rusia Federacio) estas la militista forto de Rusio, parte heredinta teknikon, tradiciojn kaj nemoveblaĵojn de la Soveta armeo. La dekreto pri la fondo de Rusia armeo estis subskribita de Boris Jelcin la. La ĉefa komandanto de la Armitaj Fortoj estas prezidento de la ŝtato (nun Vladimir Putin; generalo lia obeema estas sinjoro Sergej Ŝojgu).
Supra Rejno
Per la nomo Supra Rejno (germane kaj alemane Oberrhein, Rhin Supérieur) signatas 350 kilometrojn longa parto de la rivero Rejno inter la urboj Bazelo kaj Bingen. Najbaraj regionoj de la Supra Rejno estas aparte Alzaco kaj la federaciaj landoj Baden-Virtembergo, Rejnlando-Palatinato kaj Hesio de sudokcidenta Germanio, proksime de la urbo Bazelo ankaŭ dum malgranda parto la ŝtato Svislando.
Armitaj Fortoj de Rusia Federacio
Dum la lastpasintaj jaroj tiu ĉi armeo prefere atakadis nearmitajn civilulojn kiel evidentiĝas ekz. dum la milito de Rusujo kontraŭ Ukrainio aŭ en Sirio.
Supra Rejno
Geologio
Antaŭ proksimume 35 milionoj da jaroj inter la nuntempaj urboj Bazelo kaj Frankfurto-ĉe-Majno ekestis 300 kilometrojn longa kaj 50 kilometrojn larĝa tektona fendo, la suprarejna malaltebenaĵo. Kaŭzoj estis tensioj en la terkrusto kaj termantelo, sekve de kio la tera surfaco malaltiĝis en tiu regiono. Per sedimentoj la valo parte denove pleniĝis. Rande ekestis pluraj mezaltaj montaroj, Nigra Arbaro kaj Odenvaldo en la oriento, Vogezoj kaj Palatinata Arbaro en la okcidento. Pro la tersurfaca malaltiĝo malaltiĝis ankaŭ la praa rivero Rejno; ĝis la erao terciaro la rivero de la nuntempa urbo Bazelo plufluis rekte okcidenten en la valojn de la riveroj Saône kaj Rodano (Rhône).
Ekde tiam la karakteriza kurbiĝo de la Rejno ĉe Bazelo de okcidenta al norda fludirekto markiga la limon inter la unua parto de la rivero, kiu nomiĝas Alta Rejno (germane Hochrhein), kaj la Supra Rejno. La du plej gravaj alfluoj de la Supra Rejno venas de oriento: la rivero Neckar enfluas la Rejnon proksime de Mannheim, la rivero Majno enfluas vidalvide de Majenco. Ĉe la nuntempa urbo Bingen, kie la rivero Nahe enfluas la Rejnon, finiĝas la regiono Supra Rejno kaj komenciĝas la pli norda parto Meza Rejno (germane Mittelrhein).
440
En la jaro 440 post Kristo okazis, interalie:
Techirghiol
Techirghiol aŭ Tekirghiol [tekirgjol] estas urbo apud la samnoma lago, en la rumana provinco Dobroĝo kaj Distrikto Constanța ĉe Nigra Maro.
Joan Brossa
Joan Brossa i Cuervo (naskiĝis en Barcelono la 19-an de januaro 1919, mortis en la sama urbo la 30-an de decembro 1989) estis poeto, dramaturgo, grafisto kaj plastika artisto, la plej grava kataluna aŭtoro de avangardo de la dua duono de la 20-a jarcento, por kiu limoj inter artistaj genroj ne ekzistis: «ili estas edroj de la sama piramido kiuj kunfluas en la vertico». Li inspiris kai partoprenis la starigon de la revua ĵurnalo Dau al Set (Ĵetkubo al la 7-o) kaj la samnoman artistan teamon.
Techirghiol
Ĝi situas 15 km. sude de la distrikta ĉefurbo Constanţa kaj havas iom pli ol 7000 loĝantojn.
Laŭlonge de la 20a jarcento ĝi estis grava banloko.
Joan Brossa
Verŝajne Brossa estis la plej fekunda artisto de la nuntempa okcidenta kulturo.
Biografio kaj verkaro
Oni konsideras, ke Joan Brossa estis unu el la plej grandaj aŭtoroj de vida poezio kaj ankaŭ ties pioniro en Hispanio. Tamen li estis grava verkisto de literatura poezio (cirkaŭ okdek libroj) kaj de teatro (la «scena poezio», ties li klopodis ĉiajn genrojn: komediojn, scenarojn de kinejo, libretojn de opero, varieteoj, “happenings”, baletojn, spektaklajn agojn, muzikajn agojn, cirkon, striptizojn, ktp., cirkaŭ tri cent kvin dek verkojn). Brossa nur uzis la katalunan lingvon, sen escepto.
En aĝo de 18 jaroj li partoprenis en la hispana intercivitana milito (1936-1939), dum restis vundita en okulo. Tiam startis lian literaturan karieron, en gazeto de lia bataliono. Revenita en Barcelono (1941), li renkontis la poeton J.V. Foix, la pentriston Joan Miró kaj la kulturan dinamikiston Joan Prats, pintojn de la katalunaj avangardoj de la antaŭmilito kiuj restis en interna ekzilo, mutitaj pro la Frankismo. Li ankaŭ kontaktiĝis (1948) kun la poeto João Cabral de Melo, duma brazila vickonsulo en Barcelono. Ties renkonto rezultis decida kaj influis la verkaron de la poeto, nun dotitan kun solida sociala engaĝiĝo.
Kvankam komence Brossa esploris la hipnagogion, la superrealismon kaj la dadaismon, poste il dediĉis sin al la komponado de centoj da sonetoj, sapfaj odoj kai sestinoj forme perfektaj, tiom miloj ebenaj, liberaj kai senperaj poemoj. Cabral prefacis kaj eldonis (1950) lian libron Em va fer Joan Brossa (Joan Brossa faris min), unu el la unuaj europaj ekzemploj de "antipoezio". La aperado (1970) de lia volumo Poesia Rasa (Ebena poezio), kolekto de dek sep libroj kiuj rikoltis mincan diskonigon dum sia unua eldono aŭ tute neeldonitaj, skuis forte la katalunan literaturan panoramon, ankoraŭ submetitan al politika kontrolo.
Dum lia kariero, Brossa kunlaboris kun multaj artistoj kiel la pentristoj Joan Miró kaj Antoni Tàpies, la skulptartisto Eduardo Chillida, la muzikistoj Josep M. Mestres Quadreny kaj Carles Santos, la filmreĝisoro Pere Portabella, la fotisto Chema Madoz.
Joan Brossa volis esti nomita nur “poeto”, tamen lia plastika verkaro (vidaj poemoj, artobjektoj, afiŝoj, instalaĵoj, urbaj poemoj...), tial ke evidente superbordiĝas la lingvaj limoj, igas mondan referencon, eĉ en kulturaj rondoj kiuj ofte malkonas lian enorman literaturan verkaron. Fidela al la futurismaj parametroj, en 1941 li skizis unuajn eksperimentajn poemojn, kiam lia poezio senbridas la precizan literaturon, kun tekniko ne lontana de la kaligramo. La unua alproksimiĝo de Brossa en la korparto estas objet trouvé (trovata objekto) de 1943; post tio, en 1951 li komponis sian unuan kolekton de senharmoniaj objektoj kaj en 1956 sian unuan instalaĵon, en la montrofenestro de butiko de Barcelono. Sed en la ses deka jardeko lia eksperimenteco de vida kaj objekta poezio atingas la plenecon, ĉu en kvanto ĉu en profundeco. Liaj vidaj poemoj estis koncipitaj en ĝustigitaj serioj pro esti prezentataj kvazaŭ libroj, kvankam je la fino ofte estis eldonitaj individue en silkografio.
Kiam la demokratio estis restarigita en Hispanio (1978), la poezio de Brossa malvolvas je en la afiŝoj, alligite ofte al kulturaj popularaj eventoj, jam delonge en tuta aglibero. Fine liaj libroj povas esti eldonitaj sen cenzuro, nek lingva nek ideologia. Li baldaŭ ricevas mendojn de la novaj demokratiaj aŭtoritatoj, kaj en 1984 liaj verkoj envenas al la urbspacoj per la monumenta Vida transitabla poemo en tri partoj, lokita apud la ciklodromo de Barcelono: tio estas la unua urba poemo, ĝenron kiu, paralele kun la literatura, la teatra kaj la vida, Brossa jam ne forlasos.
Post lia unua antaŭspekta eksposicio en la Fondaĵo Joan Miró de Barcelono en 1986, la plastika verko de Brossa estis baldaŭ individue ekspoziciita eksterlande: Munkeno (1988), Novjorko (1989), Hjustono (1990), Céreto-Coullioureo (1991). En tia jaro, la ekspozicio en la Nacia Muzeo Arta Centro de Reĝino Sofia de Madrido kaŭzis la veran internacian agnoskon de Brossa, konfirmitan tuje de lia ĉeesto en la Dujaraj de San-Paŭlo (1993) kaj de Venecio (1997), kaj de singularaj ekspozicioj en Londono kaj Ĉikago (1992), Marsejlo kaj Malmö (1993), Parizo (1995), Frankfurto (1997), Meksikurbo, Monterejo, Kaselo, Göppingen kaj Gotenburgo (1998).
Post la morto de la poeto, grava intergenra ekspozicio ankoraŭfoje en Fondaĵo Joan Miró de Barcelono (2001) lokis definitive Brossa-n inter la grandaj nomoj de la nuntempa arta estigo. Ekde 2005 novaj antologiaj ekspozicioj vojaĝas al pluraj urboj en Ĉilio, Argentino, Brazilio, Portugalo, Hispanio, Aŭstrio, Ĉeĥio, Svedio, Francio, Germanio kaj Pollando, dum verkoj de Brossa jam alvenis en muzeoj kaj plej gravaj kolektoj de la nuntempa arto.
En 1988 Joan Brossa estis ordenita kun la Picasso-a Medalo, fordonita de UNESKO.
Inés Gastón
Inés GASTÓN BURILLO (naskiĝis la 12-an de septembro 1906; mortis la 25-an de septembro 1993 en Zaragozo) estis hispana esperantistino. Kiel filino de Emilio Gastón, ŝi fariĝis - post sia fratino Emilia Gastón - verŝajne la dua denaska esperantisto en la mondo (laŭ la UEA-jarlibro de 1966).
Ŝi aktivis por Esperanto ekde 1954. Estante sekretario de Hispana Esperanto-Federacio kaj redaktoro de ties Boletín inter 1962 kaj 1970, ŝi fondis la bibliotekon kaj eldonan fakon de HEF. En 1968 ŝi kunorganizis la 53-an Universalan Kongreson de Esperanto en Madrido. Inter 1976 kaj 1980 ŝi redaktis Horizonton, organon de Neŭtrala Esperanto-Movado.
Orthofer
Orthofer estas familia nomo de jenaj personoj:
Lowell Observatory Near-Earth-Object Search
Tiu programo estis estrita de la astronomo Edward Bowell de la Observatorio Lowell. Ĝi daŭris de decembro 1997 ĝis februaro 2008. Ĝiaj instrumentoj estis instalitaj en la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
{|class="infobox"
Instrumentoj
LONEOS uzis Schmidt-teleskopon kun spegulo de 60 cm, akirita el la Universitato Wesleyan en Ohio, kaj CDD-lumkaptilon de 16 megarastrumeroj, fabrikita en la Observatorio Lowell.
Tiaj instrumentoj kovras vidan kampon de 2,88° × 2,88° (tie estas ĉ 8.3 ) kaj povas skani po kvar foje 1000 kvadratajn gradojn ĉiunokte, do skanas po la tutaĵon de la noktan ĉielon en ĉirkaŭ unu monato. La lumkaptilo povus malkovri korpojn ĝis videbla magnitudo 19,8 sed praktike limitiĝis al magnitudo 19,3.
Kvar komputorojn uzis la programo. La unua gvidis la teleskopon, la dua mastrumis la lumkaptilon, la du aliaj utilis por la bilda traktado.
Metodo
Kvar bildoj de la sama ĉiela regiono estis fotitaj kun interspaco de 15 al 30 minutoj ; la tutaĵo de la kvar bildoj ricevis bildan traktadon, kiu lokalizis ĉiujn stel-aspektajn objektojn kaj identigis tiujn, kies movo similas tiun de asteroido.
Dank'al la aŭtomatigo, la serĉo povas daŭri dum la tuta nokto sen homa interveno. Tamen, homa observanto estis necesa por korekti la misfunkciojn kaj pervide kontroli la malkovritajn asteroidojn, kies orbito ne estas tipa de la ĉefa asteroida zono : tiu homa ekzameno estis necesa ĉar plejparto de la ŝajnaj terrenkontaj objektoj estis nur parazitoj en la bilda traktado. Krome, la estis pli rapide traktitaj, por ke aliaj observantoj povu lokalizi la objekton kaj precizigi ties orbiton. LONEOS permesis la malkovrojn de la 150P/LONEOS, 159P/LONEOS kaj 182P/LONEOS kaj de 22 982 numerotitaj asteroidoj laŭ la listo ĝisdatita la.
Distrikto Ardon
La distrikto Ardon - osete Æрыдоны xрайон [eridoni rajon], ruse Ардо́нский райо́н [ardonskij rajon] - estas unu el ok distriktoj aŭ rajonoj de la respubliko Nord-Osetio, parto de la Rusia Federacio.
Ĝi situas en la centro de la respubliko. La areo de la distrikto estas 376 kvadrataj kilometroj. Ĝia administra centro estas la urbo Ardon. La nombro de loĝantoj laŭ la censo de 2010 estis 30 685. La loĝantaro de la urbo Ardon konsistigas 61 % de la tuta distrikta loĝantaro.
Júlia Tollas
TOLLAS Júlia A. (tolaŝ) estis hungara pentristino, grafikistino, ilustristino naskita en Csombord la 5-an de septembro 1911 kaj mortinta en Baia Mare la 25-an de decembro 1991. Ŝi estis la edzino de pentristo László András.
Almir Moraes Andrade
Almir Moraes Andrade (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Júlia Tollas
Biografio
Ŝi finis la kolegion en 1928 en Aiud kaj inter 1928 kaj 1934 ŝi studis en Kluĵo kaj Temeŝvaro en belartaj lernejoj. Ŝi akiris diplomon de desegninstruisto en 1935 en Belarta Akademio de Bukareŝto. En 1938-39 ŝi studvojaĝis en Italujo, Belgujo kaj Nederlando. Inter 1940 kaj 1944 ŝi estis kunlaborantino de Anatomia Instituto de Universitato Ferenc József en Koloĵvaro. En 1944-46 ŝi instruis desegnon, en 1947-49 ŝi estis kunlaborantino de Dolgozó Nő, denove instruistino en Belarta Mezlernejo''.
Almir Moraes Andrade
Li futbalis ĉe Otsuka Pharmaceutical, FC Tokyo kaj Consadole Sapporo en Japanio kaj ĉe Atlético Paranaense, Palmeiras, Goiás, América de Cali de Kolombio, América de Brazilo kaj Coritiba.
Kesang Chuki Dorjee
Kesang Chuki Dorjee estas Butana filmreĝisoro kaj politikisto kiu estis elelektita membro de la Nacia Konsilio de Butano ekde majo 2018. Antaŭe, ŝi estis elelektita membro de la Nacia Konsilio de Butano (senato de la parlamento) de 2015 al 2018. Ŝi ankaŭ estas unu el la malmultaj inaj filmproduktoroj en Butano. Ŝi realigis dek dokumentajn filmojn, dokudramojn kaj mallongajn filmojn, inkluzive de Nangi Aums to Go-thrips (De dommastrinoj al gvidantinoj, 2011), pri la problemoj de butanaj virinoj, kiuj havas publikajn rolojn, kaj de Juna Demokratio (2008), kie Chuki akompanas du kandidatojn en iliaj kampanjoj por la unua demokrata baloto en Butano.
Vidu ankaŭ
Butano de A al Z
Ekstera ligilo
Bhutan Women Forward (filmeto kun anglalingvaj subtekstoj)
Mascouche (exo)
Mascouche estas stacio de sur linio exo5 - Mascouche, situanta en. Ĝi estis malfermita la.
KFA (Koreujo)
KFA estas la siglo de la anglalingva nomo Korean Friendship Association, t.e. Asocio por Amikeco kun (Nord-)Koreio. Ĝia prezidanto estas la hispano Alejandro Cao de Benós.
Politike ĝi subtenas la linion de la reĝimo de la Korea Demokratia Popola Respubliko (KDPR) kontraŭ la vidpunktoj, kiujn ĝi opinias usonaj aŭ usonecaj.
Fondite en Hispanujo en 2000, KFA laboras kun la Komitato por Kulturaj Rilatoj kun Eksterlando de KDPR, la oficiala registara agentejo por kulturaj rilatoj de Nord-Koreujo, kun rolo simila al tiu de British Council aŭ Alliance Française, kvankam je multe pli malgranda skalo.
KFA ankaŭ subtenas kaj disvastigas ĉuĉean ideologion.
En 2004, anoj de KFA organizis en Nord-Koreujo Internacian Marŝon por la Paco kaj Reunuiĝo de Koreujo, apogante la reunuiĝon (aŭ reunuigon?) de ambaŭ Koreujoj, samkiel la politikon de la nordkorea reĝimo. La marŝon prezentas la dokumenta filmo Friends of Kim (Amikoj de Kim), de la nederlandaj reĝisoroj Raphael Wilking kaj Hans Van Dijk. Laŭ la recenzoj, la filmo last-instance prezentas realan bildon de Nord-Koreujo tre malsimilan de la optimismaj vidpunktoj de KFA.
Fideris
Pri la komunumo
Fideris (malnova romanĉlingva nomo Fadrein) estas komunumo de la komunumaro Jenaz kaj la distrikto Prättigau/Davos en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 613 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Fideris situas ĉe la suda flanko de Pretigovio (germane Prättigau), kiel nomiĝas la valo de la rivero Landquart. La rivero formas la nordan limon de la komunumo. En sudo la komunumo etendiĝas ĝis la kresto de la montoĉeno Hochwang. Al la komunumo apartenas krom Fideris la frakcioj Strahlegg kaj Fideris-Au.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fideris limas en nordo al Luzein, en oriento al Conters en Prättigau, en sudoriento al Langwies, en sudokcidento al Peist, kaj en okcidento al Jenaz.
Trafiko
Tra la komunumo Fideris pasas la kantona ĉefvojo n-ro 28 de Landquart al Davos. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la linio de la Retia Fervojo de Landquart al Klosters.
450
En la jaro 450 post Kristo okazis, interalie:
László Szvétek
László Szvétek [lAslO svEtek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szvétek László estas hungara operkantisto, (baso).
László Szvétek naskiĝis la  en Kalocsa.
Biografio
László Szvétek frekventis pedagogian altlernejon, en 1987 li aliĝis al Teatro Kisfaludy. Li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1995. Lia plej grava instruisto estis Sándor Sólyom-Nagy. Li debutis en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1994. Inter 1995-1997 li ricevis stipendion de la filharmonio, tial li ofte kantadis en koncertoj. En eksterlando li jam kantadis en Aŭstrio, Germanio, Italio, Meksiko, Japanio kaj Usono. Li ricevis premion en 2013.
Eupithecia subfenestrata
Eupithecia subfenestrata estas tineo en la familio Geometredoj. Ĝi troviĝas en Rusio kaj Turkio.
Banhuo
Banhuo (板胡, pinjine: bǎnhú) Estas Ĉina tradicia arĉa kordinstrumento el huĉjina familio. Ĝin oni plej ofte uzas en norda Ĉinio. La unua silabo de la nomo (板 bǎn) signifas pecon de ligno, kaj la dua (胡 hú) estas ĝenerale uzata por huĉjinoj.
Same kiel erhuo, gaŭhuo kaj plimulto de aliaj huĉjinoj, banhuo havas sonkeston, longan kolon kaj du kordojn inter kiuj la haroj de arĉo pasas. La difero estas ke la sonkeston de banhuo oni faras ne el ligno, sed el ŝelo de kokoso, kaj do ĝi ne havas difinan grandon kaj formon. Pro tio diferaj banhuoj sonas iom difere. La antaŭa flanko de sonkesto estas kovrita ne per serpenta haŭto, kiel en plimulto de tradiciaj huĉjinoj, sed per maldika tavolo de ligno.
Banhuon oni iam nomas banghuo ĉar ĝi estas uzata en bangzi, Nord-Ĉinia varianto de opero. Alia huĉjino kun kokos-ŝela sonkesto kaj ligna kovro de antaŭa flanko, kiu nomiĝas jehuo, estas uzata en suda Ĉinio.
Alejandro Cao de Benós
Alejandro Cao de Benós (de Les y Pérez) (Hispanio, 1974) estas la prezidanto de KFA, siglo de la anglalingva nomo Korean Friendship Association, t.e. Asocio por Amikeco kun Nord-Koreio.
Apoginte la linion de la Korea Demokratia Popola Respubliko jam de 1990, li nun estas Speciala Delegito de la Nord-Koreuja Komitato por Kulturaj Rilatoj kun Eksterlando, kaj bultenoj de la Korea Centra Novaĵ-Agentejo foje mencias liajn aktivaĵojn.
Ferenc Kollányi
Ferenc Kollányi naskiĝis la  1863 en Hungara reĝlando en (Komárom)szentpéter (nuntempa Svätý Peter en Slovakio). Li mortis la 1933 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Kollányi frekventis mezlernejon precipe en Esztergom, kie poste li lernis teologion. En1885 li pastriĝis kaj li komencis la servadon en Rimóc, baldaŭe en aliaj lokoj. En 1893 li esploris en Romo, poste ĝis 1906 li ankaŭ estis bibliotekisto kaj arkivisto en Tutlanda Biblioteko Széchényi. En 1902 li iĝis abato en Ják, post 5 jaroj li ricevis pli altan postenon en Pápa. Li okupiĝis pri eklezia historio pri Hungarlando.
Finnlandiĝo
Finnlandiĝo (de germana Finnlandisierung, finne suomettuminen aŭ finlandisaatio) estas negativa, iomete ofenda termo, kiu priskribas politikon de malpli forta ŝtato kiu sekvas volon de pli potenca ŝtato. Origino de ĝi estas politiko de Finnlando post la Dua mondmilito rilate al Sovetio. En Finnlando oni tiam rimarkinde malpli akre kritikis Sovetion, kaj eĉ eniris diversajn kunlaborkontraktojn kun ĝi. Dum la malvarma milito certaj politikistoj (ekzemple Urho Kekkonen kaj Ahti Karjalainen) estis vere afablaj al Sovetunio, por ke ĝi estu amika al Finnlando, kaj sukcesis relative bone. Tamen akademiaj esploristoj de finna politiko sciis tute bone, ke tiuj politikistoj vere malamis Sovetunion. Oni inventis la vorton origine en Aŭstrio jam dum kvindekaj jaroj, sed ekuzis ĝin pli vaste en Germanio en la fino de 1960-aj jaroj, precipe far oponantoj de la kanceliero Willy Brandt, por kritiki lian novan eksterpolitikan linion nomata Ostpolitik. La oponantoj pensis, ke la politiko estis tro pozitiva al Sovetunio. Brandt ja kondamnis la uzon de termo kiel ofenda al finnoj. Laŭvorte ĝi ja signifis iĝi finnlandeca.
La plej grava periodo de finnlandiĝo estis 1968–1982, do periodo post de okupado de Ĉeĥoslovakio, kiam la politiko de Soveta Unio ŝanĝiĝis laŭ instruoj de Leonid Breĵnev, ĝis kiam Mauno Koivisto iĝis la anstatŭulo de prezidanto Urho Kekkonen en la jaro 1981. Nur en 1991, kiam la Soveta Unio kolapsis, la finnlandiĝo en la originala signifo de la vorto finiĝis. Tamen eĉ nun oni fojfoje uzas la termon en finnaj politikaj diskutoj, precipe kiam temas pri la rilatoj inter Finnlando kaj Rusio, Eŭropa Unio aŭ Usono. Unue, la influo estas en la kampo de eksteraj rilatoj, kiuj estas konsiderataj kiel unu el la ĉefaj simboloj de suvereneco laŭ la principoj de internacia juro, sed plejparte ĝi ankaŭ iris multe preter tio al la influo de enlanda politiko.
Stacio Kami-Katsura
Stacio Kami-Katsura (japane: 上桂駅 [Kami-Kacura-eki], angle: Kami-Katsura Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝikjo, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Arashiyama.
Finnlandiĝo
La karakterizaj ecoj de la fenomeno estas ke la trafita ŝtato konservas sian suverenecon kaj internacian statuson, kaj eĉ ekspluatas kaŝpasejojn ene de la politikaj sektoraj limoj difinitaj por ĝi fare de la influa ŝtato. Ekzemplo de tio povas esti trovita en la membriĝo de Finnlando kiel permanenta membro de la Nordia Konsilio, al la Organizo de la Eŭropa Liber-Komerca Asocio (EFTA) en 1961, kaj al la Organizaĵo pri Ekonomiaj Kunlaboro kaj Evoluigo (OECD) en 1969, ĉio ĉi konservante sian statuson kiel neŭtrala ŝtato, principo kiu estis grava en la ekstera politiko de Sovetunio.
Chiusa di Pesio
Chiusa di Pesio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Beinette, Briga Alta, La Brigue (FR-06), Limone Piemonte, Margarita, Peveragno, Pianfei, Roccaforte Mondovì kaj Villanova Mondovì.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 3753
NGC 3753 (aliaj indikoj — UGC 6602, VV 282, MCG 4-28-10, ARP 320, ZWG 127.12, HCG 57A, PGC 36016) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trient (rivero)
Trient estas svisa rivero, en Valezo estas maldekstra alfluanto de Rodano.
Ĝi fontas el la Trient-Glaĉero, apud la la franca limo en la komunumo Trient. Ĝi fluas tra la Valo de Trient, videnda kanjono profunda je 200 m.
Ĝi alfluas Rodanon, post 17 km da fluo, apud urbeto Vernayaz.
Toshiki Koike
Toshiki Koike (小池 知己, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Mito HollyHock kaj Shonan Bellmare.
460
En la jaro 460 post Kristo okazis, interalie:
Prittriching
Prittriching estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, plejparte oriente de la rivero Lech, nur je malgranda parto okcidente de ĝi. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Prittriching, al kiu krome apartenas la neurba komunumo Scheuring.
Kambucio
Kambuciarbo, Campomanesia phaea estas specio de planto de la familio de Mirtacoj. La planto estas endemia de la ekoregiono de Atlantika Arbaro en sudorienta Brazilo. Ĝi troviĝas en la ŝtatoj Paranao, Rio-de-Ĵanejro, San-Paŭlo.
En Brazilo ĝia frukto nomiĝas cambuci kaj la arbo cambucizeiro. Ne konfuzu kun kambukao (cambucá).
Priskribo
Campomanesia phaea estas duonfolia arbo kun senŝeliga ŝelo, kiu kreskas ĝis inter 4 kaj 9 metroj alta. Ĝi produktas malhelverdajn, subtaso-formajn fruktojn ĉirkaŭ 70mm en diametro.
Ĉi tiu specio havas malaltan disvastiĝan rapidon, kaj oni klopodis disvastigi ĝin in vitro.
Etimologio
La nomo 'cambuci' devenas de la tupi-gvarania vorto por argila poto, pro la simileco inter la frukto kaj tupi-gvarania argilaĵo.
Uzoj
Kambuciarboj estas ofte kultivata en hejmaj ĝardenoj kaj fruktoplantejoj, por ornamaj kaj kuirartaj celoj. Ĝi estas rara en naturo.
La kambucio havas acidan, adstringan guston. Ĝi povas esti manĝata aŭ kruda aŭ preparita en ĵeleojn, glaciaĵon aŭ sukojn. La frukto estas riĉa je vitaminoj kaj mineraloj kaj estas ankaŭ fonto de fenolaj komponaĵoj.
15804 Jenisejo
15804 Jenisejo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la siberia rivero Jenisejo (Енисей), naskita de du ĉefaj alfluantoj kiuj elfontas proksime de la mongolia landlimo kaj konverĝas en Kizil. La rivero poste fluas norden, akvumas Krasnojarsk kaj alfluas en la. El ties multenombraj alfluantoj, la Ŝtona Tungusko estas konata pro ĝia proksimeco de la evento de Tungusko en 1908.
Liman (irigacia sistemo agrikultura)
Liman (λιμήν - Haveno) estas sistemo por kapti inundakvojn kreitajn de artefarita malpura riverdigo konstruita en la kanalo, ĉefe en dezertaj aŭ duondezertaj lokoj. La argilaj riverdigoj formas la formon de la litero "H" kun la ŝlosilo turnita supren al la riverujo. Hodiaŭ oni plantas arbojn en la regiono de Liman, kutime eŭkalipto, akacio, ŝoso, Vaŝingtono, Eshel kaj kelkfoje aliaj specioj. La foseto kolektas pluvakvon aŭ surfacan drenaĵon kaj akvumas la arbojn.
Multaj tiaj humidejoj videblas flanke de la vojoj en Negevo kaj Aravo, kvankam multaj el ili nuliĝis kaj la grundo ebeniĝis kiam oni decidis pavimi ĉefan vojon aŭ fervojon, kaj tial malfacilas vidi tiuj apud loĝataj areoj.
Die Zauberharfe
Die Zauberharfe (D 644) estas melodramo je tri aktoj de komponisto Franz Schubert laŭ teksto de Georg von Hofmann. Unuafoje ĝi estis prezentata la 19-an de aŭgusto 1820 en Vieno.
La teksto de la plejparte parolata kavalirdramo aŭ spektaklo estas perdiĝinta, pro tio la peco ne plu estas surscenejigebla. La uverturo de Zauberharfe ĝis nun apartenas al koncertrepertuaro, estis tamen longan tempon misnomata uverturo al la romantika dramo Rosamunde, kiun Schubert ankaŭ ekipis per teatromuziko. Schubert verkis sep ĥoraĵojn kaj unu interaktan muzikon por la peco, krome ses pli grandajn melodramojn. Malofte la muziko estas koncertata, plejofte sen la melodramoj, inter kiuj estas skribitaj nur gvidvortoj de la perdiĝinta teksto.
Antal Deréki
Antal Deréki, laŭ hungarlingve kutima nomordo Deréki Antal estis hungara aktoro, reĝisoro, dramisto. Lia origina familia nomo estis Leipnik.
Antal Leipnik naskiĝis la  en Bánfalva, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Antal Deréki lernis en Szentes, poste li iĝis migranta aktoro en 1867. En la sekva jaro li apartenis al trupon de Károly Szuper en Hódmezővásárhely, poste al Antal Győrffy, en 1874 al Antal Szabó, ktp. En la sekvaj jaroj li havis rolojn en diversaj trupoj en diversaj urboj. En 1891 li estis ankaŭ teatrestro, krome li verkis aŭ tradukis teatraĵojn, kontribuis en gazetoj. Li estis ankaŭ reĝisoro en trupo de Lajos Makó. En 1917 oni aranĝis festenon pri sia kvindekjara aktora kariero, kie trupo de Géza Sebestyén (aktoro) prezentis lian teatraĵon "Napraforgó".
Sytno
Sytno (Sittna) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas 30 km oriente de Tachov kaj 24 km okcidente de Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Aloisius Fortis
Aliosius Fortis, SJ - jen latinigite, itale Luigi Fortis - estis itala katolika monaĥo kaj pastro, kiu estis ŝtatano de la Venecia respubliko. Ekde 1820 kaj 1829 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
Distrikto Digora
La distrikto Digora - osete Дыгуры район [digori rajon], ruse Диго́рский райо́н [digorskij rajon] - estas unu el ok distriktoj aŭ rajonoj de la respubliko Nord-Osetio, parto de la Rusia Federacio.
Ĝi situas en la okcidento de la respubliko. La areo de la distrikto estas 640 kvadrataj kilometroj. Ĝia administra centro estas la urbo Digora. La nombro de loĝantoj laŭ la censo de 2010 estis 19 334. La loĝantaro de la urbo Digora konsistigas 56 % de la tuta distrikta loĝantaro.
NGC 3754
NGC 3754 (aliaj indikoj — MCG 4-28-11, ARP 320, ZWG 127.12, HCG 57D, VV 282, IRAS11352+2216, PGC 36018) estas galaksio en konstelacio Leono.
4076 Dörffel
4076 Dörffel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana teologiisto kaj amatora astronomo Georg Samuel Dörffel (1643–1688).
Moŝe Arens
Moŝe ARENS (hebree משה ארנס; naskiĝis en Kaŭno, Litovio - mortis la 7-a de januaro 2019 en Savyon, Israelo) estis israela politikisto kaj aviada inĝeniero.
Li estis membro de la politika partio Likud ("Firmigo"), trifoje estis ministro pri defendo de Israelo kaj inter la jaroj 1988 kaj 1990 ministro pri eksteraj rilatoj de Israelo. Nuntempe li estas estrara prezidanto de la universitata centro Ariel en Samario (regiono en Israelo). . Kiel eksa profesoro pri aviada teknologio en la Israela Instituto pri Teknologio Technion li verkis multajn fakajn artikolojn (La Teĥnion, hebree הטכניון, en multaj lingvoj latinliterigata Technion, estas la plej malnova universitato de Israelo. Ĝi estis fondita en 1924 kaj troveblas en la urbo Ĥajfo).
Li estas edziĝinta, estis patro de kvar infanoj, kaj krom la hebrean parolis la anglan, francan kaj germanan lingvojn.
Monaĥejo de Yuste
La Monaĥejo de Yuste [ĜUSte] estas monaĥejo ĉe la vilaĝo de Cuacos de Yuste, kie la Imperiestro Karlo la 5-a retiriĝis post abdiko kaj kie loĝis iom pli da unu jaro antaŭ sia morto (1556-1558). Ĝi estas je kelkaj km for de la vilaĝo en belega natura areo en montarbaro de natura komarko La Vera.
En la epoko de la retiriĝo de la imperiestro oni faris reformojn por komfortigi la vivon de la malsana eksimperiestro, kiu povis eĉ ĉeesti la meson ekde sia dormejo. Krome la helpantaro estis 60 aŭ 70 personoj. La eksimperiestro mortis tie, estis entombigita tie, sed poste reentombigita en la monaĥejo de El Escorial.
Komence de la 19a jarcento dum la Hispana Milito de Sendependigo la monaĥejo estus detruita, poste ruiniĝis kaj nur dum la dua duono de la 20a jarcento estis rekonstruita kiel memoraĵo kaj por allogi turismon.
Vicente Ferrer Moncho
Vicente Ferrer i Moncho (naskiĝis en Barcelona la 9-an de aprilo 1920; mortis en Anantapur, Andra-Pradeŝo, Barato, la 19-an de junio 2009) estis hispana filantropo, konsiderata kiel unu el la plej aktivaj en la helpado al malriĉuloj en Barato, kie li alvenis en 1952 kiel jezuita misiisto.
Juneco
Juna, li aliĝis al la komunista organizaĵo POUM kaj 16 jaraĝa li estis rekrutita dum la Hispana Intercivitana Milito. Li partoprenis la Batalon de la Ebro kaj en la retiriĝo de la respublika armeo ĝis Francio post la disfalo de la fronto en Katalunio. Dum mallonga tempo li restis en koncentrejo de Argelès-sur-Mer (Francio). Li decidis reveni en Hispanion kaj tie estis malliberigita dum 1939 en Betanzos. Li fine estis liberigita, sed post plenumado de militservo.
En 1944 li forlasis siajn studojn de juro kaj eniris la Societon de Jesuo (la Jezuitoj)
Agado por la malriĉuloj
En 1952 li alvenis en Mumbai, Barato kiel jezuita misiisto, por pliampleksigi sian spiritan edukadon kaj li komencis sian agadon favore al malriĉuloj de tiu lando. Spite al tio, liaj projektoj kaŭzis sukpektemon de parto de la kamparanoj, kiuj marŝis kontraŭ Vicente Ferrer gvidataj de diversaj politikistoj kaj religiaj aŭtoritatoj. Malgraŭ tio, la tiama ĉefministrino Indira Gandhi, estis favora al lia laboro.
En 1969, post unujara loĝado en Hispanio li revenis en Baraton kaj instaliĝis en Anantapuro (ŝtato Andra-Pradeŝo), unu el la plej malriĉaj regionoj de Barato. Vicente Ferrer tie rekomencis la helpon por la malbonŝanculoj. Tiun jaron li forlasis la Societon de Jesuo, kaj kreis kun la angla ĵurnalisto Anne Perry, al kiu poste li edziĝis, la fondaĵon  Vicente Ferrer Tamen, la aŭtoritatoj, dum tiuj unuaj jaroj denove sukpektis pri lia agado kaj klopodis malliberigi lin. Tamen la kortumoj verdiktis favore al Ferrer.
En 1996 li kreis la Fondaĵon Vicente Ferrer en Hispanio por certigi la financadon de la projektoj en Barato. Nuntempe, laŭ la fondaĵo, skipo de 1,900 homoj, kun la apogo de 139,000 kunlaborantoj daŭrigas la laboron en la kampoj de edukado, sano, handikapitoj, loĝado, virinoj kaj medio-protektado.
Lia agado estis pozitive agnoskita per diversaj distingoj de ŝtataj, regionaj kaj universitataj aŭtoritatoj. Li ricevis interalie la Premion Princo de Asturio pri Konkordo, en 1998.
The Chaplin Revue
Nuntempaj publikigaĵoj de la kompilaĵo por DVD inkludas ankaŭ aliajn filmojn de Chaplin produktitaj de First National, kiel The Idle Class, Pay Day, A Day's Pleasure, kaj Sunnyside, kun la kurto de Chaplin de 1918 de propagando pri la milito The Bond kiel speciala ero. Oni inkludis ankaŭ enkondukojn de David Robinson, kaj ekster-scenojn.
Astraĥana societo de esperantistoj
Astraĥana societo de esperantistoj estis unua societo pri Esperanto en Astraĥano, Rusio, kiu funkciis el 1910 al 1916 jaroj, nome en malfacila tempo de Unua Mondmilito.
1913
Post longa atendado la 29-an de aprilo 1913 fondiĝis “Astraĥana Societo Esperantista”. En malferma kunsido ĉeestis 50 personoj, kiuj aŭskultis interesan raporton de s-ro S.Sariĉev “La internacia lingvo Esperanto”. Poste oni elektis la komitaton: prez. – M.A.Fedorov, vic-prez. – A.V.Beljaev, bibl. –I.A.Semizorov. Revizia komisio: s-roj Ĥ.J.Tomazov, O.N.Ĵuvilin kaj S.P.Novikov. La malnova privata “Grupo Esperantista” transdonis al la nova Societo sian kason kaj bibliotekon. La adreso de la societejo estas: Astraĥano, Obŝĉestvo Prikazĉikov.
La 14-an de junio okazis la dua ĝenerala kunveno de Societo Esperantista en la salono de Komiza Societo. Oni fiksis buĝeton por la duonjaro ĝis la 1-a de januaro: enkasigo – 300 rubl., elkasigo – 260 r. Per la balotado estis akceptitaj 19 novaj membroj. Funkciis someraj kursoj de Esperanto, senpage por la societanoj, sub gvido de s-ro G.Dolgov. S.Sariĉev.
La 12-an de julio okazis ekskurso al kuracloko “Tinaki”. Dum veturado sur la vaporŝipeto estis disdonitaj multaj propagandiloj, kaj venditaj multaj lernolibroj. La samon oni faris en “Tinaki”. La 2-an de Julio okazis la 3-a ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo Esperantista, dum kiu s-ro Sariĉev faris raporton pri UEA kaj pri sia vojaĝo tra Rusio. Estis elektitaj 2 novaj kandidatoj por la komitato: s-roj E.L.Gusev kaj N.G.Vrazovskij. Kiel delegito por la 2-a Tutrusia Kongreso estis elektita s-ro G. Dolgov. Per la baloto estis akceptitaj 17 novaj membroj. Estis eldonota de Astraĥana Societo Esperantista propra propaganda folio «Что такое Эсперанто?». Oni povis mendi ĝin po 50 kop. por cento ĉe Astraĥana Societo Esperantista (Общество приказчиков). En astraĥanaj gazetoj ofte aperis tiame artikoloj pri Esperanto kaj la Societo. De septembro ree funkciis Esperantaj kursoj ĉe Komercaj Klasoj, zorgataj de Komerca kaj Industria Ministrejo.
La 13-an de septembro okazis la 4-a ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo: post la raporto de s-ro Dolgov, delegito ĉe la Dua en Kievo, la ĉeestintoj decidis senprokraste aranĝi ĉe la Societo statistikejon Esperantan. De la 18-a de septembro ĉe la Komercaj Klasoj (adreso: Torgovaja Ŝkola) por komizoj funkciis oficialaj Esperantaj kursoj, gvidataj de s-ro S.Sariĉev. Al la societo aliĝis 10 novaj membroj.
Astraĥana SE aranĝis la 23-an de novembro en Urba Aŭditorio Esperantan vesperon por pli vasta propagando. La aŭditorio estis ornamita per flagoj kaj standardo-rubandego kun surskribo “Vivu Esperanto”. En la apuda salono estis lokigita Esperanta ekspozicio. F-ino Suturina kaj s-ro Semizorov donis klarigojn al la scivolemuloj. La vesperon komencis s-ro Sariĉev post sia raporto pri Esperanto, poste la kozaka militista orkestro plenumis la himnon “Espero” kaj oni kantis kaj deklamis. Ĉiuj salonoj estis superplenaj, ĉar ĉiuj biletoj estis disvenditaj, kaj la nombro de ĉeestintoj estis pli ol 900. Al ĉiuj oni senpage disdonis propagandajn foliojn; samtempe oni vendis lernolibrojn kaj akceptis aliĝojn al la Societo. La vespero finiĝis per dancoj je la 3-a matene. La koncertbalo havis ne nur grandan prapagandan signifon, sed ankaŭ alportis al la Societo 150 rublojn de profito.
La 21-an de decembro en salono de la 2-a Urba lernejo okazis la 5-a ĝenerala kunveno de ASE, dum kiu s-ro Sariĉev raportis pri Esperanto. Inter la rezolucioj oni notu la jenajn: 1) asigni por propagando aldone 25 rb., 2) peti Urban Konsilantaron kaj Prezidanton de Urba Petra Muzeo pri permeso starigi en la muzeo E-vitrinon kaj dume asigni por tiu celo 20 rb., 3) estis elektita komisio por aliigi la regularon laŭ la sperto de pasinta jaro, 4) estis akceptitaj 18 novaj membroj.
Laŭ la fina kalkulo, en E-vespero, okazinta la 23-an de novembro partoprenis ne 900 personoj, sed pli ol 1100. La Societo elspezis 179 rublojn, enspezis 429 rublojn. Post tiu vespero malfermiĝis nova kurso de Esperanto ĉe Komercaj Klasoj, gvidata de s-ro Sariĉev; enskribiĝis 20 personoj. Krom tio, la konsilantaro de Komercaj Klasoj konsentis malfermi dimanĉan E-kurson en Komerca Lernejo. En Astraĥano ekfunkciis nova rondeto de esperantistoj-lernantoj, kiu kalkulis 15 personojn.
Astraĥana Societo Esperantista aliĝis al UEA kaj malfermis por si konton ĉe E-Ĉekbanko. La ĝistiama delegito de UEA, s-ro Semizorov eksiĝis; provizore lian taskon plenumis la vicdelegito. Okaze de eksiĝo, pro manko de libera tempo, de prezidanto, s-ro M.Fedorov, lian postenon akceptis s-ro E.Gusev.
1914
De la 26-a de januaro 1914 malfermiĝis du novaj kursoj ĉe Komercaj Klasoj (Torgovaja ŝkola), gvidataj de S.Sariĉev. Astraĥana Societo Esperantista aperigis ruslingvajn propagandajn poŝtkartojn kun kvar diversaj tekstoj (№ 2 kaj 3 pri Esperanto, № 4 pri UEA). Prezo 1 rb. por 100. Estis elektitaj novaj (anstataŭ eksiĝintaj) delegitoj de UEA por Astraĥano – s-ro N.Vrazovskij (Adr.: Kontora D.G.Agababova) kaj vicdelegito – fr-ino N.Sutirina (Sapoĵnokovskaja str. D. Valova).
La 8 de marto okazis jara ĝenerala kunveno de anoj de ASE, al kies diskuto estis metita ĵus aperinta unua bilanco-raporto de la Societo. Tiu broŝureto enhavas sufiĉe da detaloj kaj historian skizeton de Esperanta Movado en Astraĥano. Al esperantistaj societoj ĝi estis dissendata senpage, interŝanĝe por simila raporto (por aliaj ĝi kostis 20 kop.). La bilanco-raporto estis aprobita de la kunveno. Malgraŭ nelonga tempo, dum kiu funkciis la Societo, ĝia kapitalo al 1-I-1914 jam egalis 429 rub. 14 kop. La kunveno daŭrigis sian kunsidon la 22-III-1914.
Dum 20a al 22a de aprilo estis aranĝita de ASE en senpage disponigita de urba konsilantaro saloneto de Urba Popola Aŭditorio bona E-ekspozicio, bele ornamita per E-flagoj. Notinde estas, ke el 200 vizitintoj dum tiu mallonga tempo plejmulto apartenis al klera klaso: kuracistoj, inĝenieroj, pastroj, instruistoj ktp. Kelkaj aliĝis al la Societo. Vizitis kun sia familio la civila urbestro mem, aĉetante lernolibrojn. La lastaj estis venditaj por 25 rub. La komitato kore dankas s-rojn G.Davidov (Saratov) kaj B.Radziminski (Zaporoĵje-Kamenskoje) alsendintaj por la ekspozicio materialon, danke al kiu organiziĝis riĉa kolekto da gazetoj kaj ĵurnaloj (110) kaj fako de reklamo. En Astraĥano aperis favoraj artikoloj.
La 9a de majo en salono de komizoj okazis dua ĝenerala kunveno, dum kiu s-ro N.Vrasovskij raportis pri “Agado de Esperantistoj”, kaj s-ro S.Sariĉev, pri la dua eldono de Stojana vortaro. La kunvenintoj voĉdonis rezolucion, malaprobantan tiun vortaron. Poste estis elektitaj du revizoroj – s-roj G.Iljasov kaj P.Kulikov, kaj en Regularan Komisionon – f-ino L.Alaĝeva, s-roj V.Gulanskij, A.Beljaev. Estis akceptitaj 18 novaj membroj.
La 20-an de aprilo (n.s.) s-ro S.Sariĉev raportis pri “Interlingvo Esperanto” ĉe societo “Sokol”. Poste sekvis diskutoj pri Esperanto kiel interslava lingvo. La 26-an de aprilo astraĥanaj esperantistoj aranĝis familian tevesperon, dum kiu estis montrataj esperantaj lumbildoj, klarigataj en Esperanto de s-ro S.Sariĉev. Sekvis esperantaj deklamoj, paroloj kaj aŭskultado de esperantaj gramofon- kaj patefon-diskoj. La 8-an de majo kelkaj astraĥanaj esperantistoj ekskursis al kuracloko “Tinaki”. Dum ekskurso – sur vaporŝipo kaj en la “Tinaki” ili disdonis multajn propagandfoliojn.
En la Komercaj Klasoj de Komiza Societo rekomenciĝis la 13-septembre-1914 la lecionoj de Esperanto. La kurso okazis dufoje ĉiusemajne kaj daŭris 2 monatojn. La membroj pagas 1 rub. por la tuta kurso, la aliaj personoj 2 rub. La Komercaj Klasoj anoncas pri tiu kurso en siaj afiŝoj, samtempe kun la kursoj de franca, kaj germana lingvoj, de librotenado, ktp. – sekve kiel pri laŭ kutima afero.
La 10-an de oktobro en salono de Societo Komiza okazis ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo Esperantista, kie, post akcepto de 11 novaj membroj kaj raporto de komitato pri somera laboro de la Societo kaj ĝia stato, estis fiksita la programo de estonta Societa agado: a) elpendado diversloke de belaj propagandaj sciigiloj (afiŝetoj sur kartono); b) malfermado de E-kursoj; c) dissendado de propagandaj broŝuretoj kaj folietoj poŝte; d) energia subteno de interŝanĝo opinia kun aliaj E-societoj; kaj e) ĉiama memorigado al la societanoj pri la solidareco kaj konscia devlaboro: por tio organizi plejofte familiajn kunvenojn. Krom tio, oni decidis oferi al loka “Societa Lazareto” priesperantajn librojn por 10 rubloj, organizi monkolekton por vunditoj kaj, laŭeble, aranĝi por la sama celo ian koncerton. Fine estis elektitaj novaj kandidatoj al Revizia kaj Regulara komisioj.
1813 Imhotepo
1813 Imhotepo estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, fotita la de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar.
Astraĥana societo de esperantistoj
1914
Post flugfolia anonco pri la Societaj Kursoj ĉe Komercaj Klasoj, de 20-novembre ree ekfunkciis nova kurso kun 16 partoprenantoj. Estas notinde, ke la E-kursoj ĉe tiuj Klasoj dum tuta lernoperiodo funkciis seninterrompe, de 1912, komenciĝante ĉiudumonate, kaj, male preskaŭ neniu el kursoj de franca kaj germana lingvoj estis finitaj. Pasintjare la kursoj de franca, kaj nunjare – de franca kaj germana lingvoj eĉ tute ne estis malfermitaj. La klasoj estas zorgataj de Ministerio de Komerco kaj Industrio.
1915
De la 2-a de februaro malfermiĝis novaj E-kursoj: a) Oficiala ĉe Komercaj Klasoj; partoprenis 15 gekursanoj sub gvidado de s-ro Sariĉev; b) ĉe Eklezia Seminario kun permeso de rektoro, kiu mem ekinteresiĝis pri Esperanto. Partoprenis 22 seminarianoj sub gvido de s-ro I.Bogopolskij. La mortinta pasintan jaron gelernanta E-rondeto nun ree vigliĝis kaj enhavis jam membrojn ne nur gelernantojn, sed ankaŭ aliajn gejunulojn. La 31a de januaro tiu gejunula rondeto decidis revigligi sian propagandon.
1813 Imhotepo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden, post ekzameno de la senditaj en Nederlandon.
Astraĥana societo de esperantistoj
1915
Astraĥana Societo Esperantista aperigis presita sian raporton por 1914, kiu estas dissendota al Esperantistaj Societoj interŝanĝe por la iliaj. La 24-an de februaro (n.s.) en Societejo de Komizoj okazis jara ĝenerala kunveno de membroj de Astraĥana Societo Esperantista, kie oni pridiskutis novefaritan projekton de la regularo kaj aprobis ĝin kun nemultaj ŝanĝoj. Estis akceptitaj kelkaj novaj membroj. La 3-an de marto okazis daŭrigo de la jara kunveno, dum kiu la kunvenintoj aprobis la raporton de la Komitato por 1914 kaj buĝetsumojn por 1915. Poste oni reelektis por 1915: en la Komitaton – s-rojn: Prezidanto – S.M.Sergejev, Vicprezidanto – P.N.Ĵuvilin, bibliotekisto – V.J.Ŝaroŝkin, kasisto – A.V.Beljaev, sekretario – S.V. Sariĉev (kandidatoj – s-roj: A.G. Girŝlikoviĉ, V.I.Gulanskij, f-ino L.G.Alaĝeva); en revizian Komision – s-rojn: A.I.Evtejev, N.J.Stepanov kaj N.P.Nikolajev. Astraĥana Societo Esperantista la aprobitan de la ĝenerala kunveno projekton de nova regularo prezentis al guberniestro por enregistro. Ĉe Astraĥana Societo “Sokol” gvidis E-kurson s-ro M.Kabakov, kiu tiam okupiĝis pri faro de specialaj esperantaj terminoj por sokola gimnastiko.
1813 Imhotepo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Imhotepo ; sacerdoto, kuracisto kaj ministro en la Antikva Egiptio, elpensinto de la unua piramido.