cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteina trimoo
Unua antikorpo
La unua antikorpo estas longdaŭre kontaktigata kun la membrano. Oni ĝin diluas en solvaĵo enhavanta etan kvanton de salo tia, kia natria kloro. La solvaĵo krome enhavas proteinojn tiajn, kiaj BSA por malebligi ne specifan fiksiĝon de antikorpo ĉe la membranon kaj bufron por konservigi al la solvaĵo neŭtralan pH-n. Diluita antikorpa solvaĵo kaj la membrano estas kunigitaj en plastan sakon kaj la tuto estas dolĉe agitata por inkubacio proksima al duon-horo. La unua antikorpo rekonas kaj alfiksiĝas nur al interesa proteino. La unua antikorpo estas havigita imuniginte beston (kutime kuniklon aŭ kapron) per la interesa proteino (tio estas, injektante la proteinon en la korpon de la besto). Oni elprenas poste la antikorpojn, kiujn la besto produktis kontraŭ tiu proteino. Kelkajn sampraulajn antikorpojn (monoclonal), kies afineco estas pli alta, ankaŭ oni povas uzi por proteina trimoo.
Dua antikorpo
Oni poste rincas la membranon por forigi la unue uzitajn antikorpojn ne ligitajn, kaj oni inkubacias la membranon kun duaj antikorpoj. Tiuj antikorpoj ligiĝas al la unuaj (ili kutime estas produktitaj de malsamaj bestoj). Tiuj duaj antikorpoj estas kutime kuplitaj kun enzimo por ebligi vidan identigon de la interesa proteino ĉe la membrano. Kiam oni aldonas la substraton de la enzimo, tio rezultas el kolora reakcio videbla sur la membrano. Alternativo al uzo de enzimo kuplita al dua antikorpo estas uzo de radioaktiva etikedo.
Rezultoj
La duajn antikorpojn ne ligitajn, oni forigas kaj la substraton de la enzimo, oni inkubacias kun la membrano. Se radioaktiva etikedo estas uzata, oni metas memradiografian filmon sur la membranon. La korespondaj strekoj aperos sur la rivelita filmo (per pli malhelaj regionoj). Tiel, la unua antikorpo identigas specife la interesan proteinon, kaj la dua antikorpo identigas specife la unuan antikorpon, makulo aperanta ĉe la membrano karakterizas la pozicion de la interesa proteino. Tiujn proksimumojn pri grandeco oni povas fari komparante la strekojn obtenitajn al tiu de pezmarkilo. Kutime, eĉ post spongo, la ĝelo ne estas komplete senigita je proteinoj.
Principe, eblus ligi la kemian signalon rekte al la unua antikorpo, sed la produkto de antikorpo pli facilas se ambaŭ funkcioj pri specifa rekono kaj de signalizo estas disigitaj.
Listo de renomaj personoj de Lugoj
Listo de renomaj personoj de Lugoj
György Révész (kuracisto)
György Révész [djordj rEvEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Révész György estis hungara kuracisto, profesoro, otorinolaringologo, oficiro.
György Révész naskiĝis la  en Kaposvár. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
György Révész akiris medicinan diplomon en Universitato Erzsébet en Pécs en 1940, sed post siaj studoj li laboris en Budapeŝto en diversaj hospitaloj. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en Malsanulejo Rókus. En 1951 li aliĝis al la hungara armeo kiel kuracisto. Iom poste li atingis la rangon subkolonelo en la armea hospitalo. En 1963 li kandidatiĝis. En 1967 li estis nomumita katedrestro en kliniko de Universitato Semmelweis. En 1975 li iĝis institutestro. Li enkondukis la mikrokirurgion en laringaj malsanoj. Li ricevis plurajn premiojn.
PEK
La tri-litera kombinaĵo PEK havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Franz Hinkelammert
Franz HINKELAMMERT (Emsdetten Germanio, 12-an de januaro 1931 - San-Joseo (Kostariko), 16-an de julio 2023) estis ekonomikisto, filozofo kaj "teologo pri liberigo". Li loĝis en Ĉilio apud Salvador Allende, kaj post la puĉo de la 11-an de septembro 1973 loĝas en Kostariko.
Nové Dvory (Lipník nad Bečvou)
Nové Dvory situas en Ĉeĥio. Ĝi estas loka parto de urbo Lipník nad Bečvou en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Lipník nad Bečvou. En la jaro 2016 ĉi tie estis registritaj 85 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/434.
Historio
Nové Dvory estis fondita en la jaro 1820.
16232 Chijagerbs
16232 Chijagerbs estas asteroido de la Hilda grupo en la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Ĝi estais nomita en honoro de la usona planedosciencisto James "Gerbs"Bauer, de la Jet Propulsion Laboratory, kiu esploras pri la fizika eco de la korpoj de la ekstera sunsistemo ; kaj de lia edzino Chija Bauer, instruistino pri fiziko, kiu helpas disvolvi estontajn sciencistojn.
Slatina de Mureș
Slatina de Mureș [mureŝ] (hungare: Marosszalatna) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sebiș kaj administracie apartenanta al komunumo Bârzava.
Eŭropa ŝoseo 38
La eŭropa ŝoseo 38 (E 38) estas eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas de Hluĥiv (Глухів) en la sumia provinco de Ukrainio tra Voroneĵ, Saratov al Oral (Орал) en Kazaĥio, kaj plu tra Kizilorda (Қызылорда) al Ŝimkento (Шымкент) en Kazaĥio. En Rusio la ŝosea parto inter Kursk kaj Saratov korespondas al la rusa aŭtovojo A144, en Kazaĥio inter Oral kaj Ŝimkento al la kazaĥa aŭtovojo M32.
Ĉe sia orienta finiĝo, la ŝoseo transiras al la eŭropaj ŝoseoj E 40 kaj E 123.
Slatina de Mureș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 561 loĝantojn (rumanoj), en 1992 232.
Senperforto
Senperforto estas koncepto forĝita de Gandhi el la sanskrita vorto ahimsa (a: sen kaj himsa: perforto), estas metodo de politika batalado kontraŭ violento teoriita de Mohandas Karamchand Gandhi dum lukto por sendependigo de Hindio el Britia koloniorego.
Hindia proverbo, kiu klarigas la filozofion de senperforto:
En sia mesaĝo okaze de la Monda Tago de Paco 2017 la katolika papo Francisko skribis : "Etiko de frateco kaj paca kunekzistado inter homoj kaj inter popoloj ne povas baziĝi sur la logiko de timo, perforto kaj fermiteco, sed ja sur tiu de respondeco, respekto kaj sincera dialogo"
Esperanto
Kiel parolantoj de la internacia lingvo Esperanto ni celas al edukado kaj publika konscio pri neperforto, ĉar neperfortan konduton oni lernas per pozitiva kunvivado kaj kunlaboro, per malferma interkonatiĝo kaj senbara renkontiĝo. Per Esperanto ni proponas ponton inter la lingvoj por kreskigi komprenon kaj estimon inter ĉiuj homoj.
200 (nombro)
Ducent (200) estas la natura nombro kiu estas post 199 kaj antaŭ 201.
Pri nombroj (200, 300)
Ĉi tiu ĉapitro estas pri nombroj ekde 200 inkluzive ĝis 300 malinkluzive.
Terpomrikoltmaŝino
Terpomrikoltmaŝino aŭ terpomrikoltatoro estas rikoltmaŝino por rikolti terpomojn.
200 (nombro)
Aroj
Jenaj aroj enhavas erojn kun numeroj 200 ... 299:
Terpomrikoltmaŝino
Laborprincipo
La terpomoj estas levataj per sokoj el la tero. Oftas du ĝis kvar partaj sokoj dislimantaj je la flanko per granda diska koltro. La tasko de la sokoj estas kaj fortranxi la terpomojn de la planto kaj malhelpi damaĝi la rikolaĵon.
284 Amalia
284 Amalio estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Nordkarmina abelmanĝulo
La Nordkarmina abelmanĝulo Merops nubicus estas preskaŭpaserina birdo de la familio Meropedoj aŭ abelmanĝuloj. Alternativaj komunaj nomoj inkludas tiujn de Karmina abelmanĝulo aŭ de Nubia abelmanĝulo.
Distribuado
Ĝia teritorio inkludas plej parton de la nordaj Subsaharaj regionoj de Afriko. Do, ĝi disdividas kun la tre parenca Sudkarmina abelmanĝulo la tutan teritorion de subsahara Afriko: norde tiu ĉi kaj sude la Merops nubicoides.
Aspekto
Tiu ĉi specio, kiel aliaj abelmanĝuloj, estas belege kolora, svelta birdo, ĉefe karmina en koloro, escepte pri bluverdecaj kaj brilmetalaj kapo kaj gorĝo, suba ventro kaj flugilpintoj kaj diferenciga nigra masko, sed ne tiom kontrasta kiom ĉe aliaj abelmanĝuloj. Tiu ĉi specio pli malpli similkoloras kun la sudkarmina abelmanĝulo, kiu diference havas rozkarminajn subvizaĝon kaj gorĝon, kion tiu ĉi havas blue. Krome tiu ĉi havas ruĝajn okulojn (la alia nigrajn), kaj kiel la alia nigran, pintakran sufiĉe subenkurban bekon kaj pli longajn centrajn vostoplumojn.
Reproduktado
Ili nestumas en grandaj kolonioj en klifoj, kutime ĉe riverbordoj, kie ili elfosas per beko longajn horizontalajn nestotunelojn, ofte ĝis okfute longajn. La ino demetas el 3 ĝis 5 ovojn.
Manĝado
La dieto estas ĉefe el abeloj kaj aliaj flugantaj insektoj, kiel lokustoj kaj akridoj. La ĉefa ĉasstrategio de tiuj abelmanĝuloj estas gvati flugantajn insektojn el gvatejo kaj eksalti al ili kaj kapti ilin per beko, antaŭ reveni al gvatejo.
284 Amalia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois la elde la observatorio de Nico kaj ricevis, sen precizita kialo, la inan antaŭnomon de "Amalia".
Nordkarmina abelmanĝulo
Voĉo
La alvoko estas profunda, gorĝeca "tank" dumfluge kaj serioj de notoj kiel "rik" dum gvatado.
Terpomrikoltmaŝino
Laborprincipo
De la soko la terpomoj estas transportataj sur leviĝanta kribrila ĉeno. Tiu seperatigas la terfruktojn de la tero. Poste la terpomoj la terfruktoj estas disigitaj de la plantrestaĵoj kaj grandaj ŝtonoj respektive terpecojn pere de alia kribrilo. Kelkaj maŝinoj ankaŭ havas selektotablon, kie rikolthelpantoj selektas permane nedamaĝita terpomoj disde damaĝitaj kaj malgrandaj ŝtonoj.
Poste la terpomoj estas purigataj kaj estas stokataj en stokadbunkro sur la rikoltmaŝino. Memveturantaj rikoltatoroj havas stokadbunkro, kiu povas enteni ĝis 15 tunoj.
Tipoj
Nuntempe (stato: 2015) kutime estas konstruataj unu-ĝis kvarvicaj rikoltatoroj, inter ili ankaŭ memveturantaj maŝinoj.
Angkor Ŭat
Angkor Ŭat estas la plej granda kaj la malplej disfalinta templo aŭ ŭat en la regiono de Angkor en Kamboĝo. Ĝin konstruis la reĝo Surjavarman la 2-a en la 12-a jarcento. La templo servis unue al hinduismo kaj estis dediĉita al la dio Viŝnu. Poste ĝi iĝis budhisma templo. Angkor Ŭat estas la plej konata simbolo de la kmera arkitekturo. Ĝi iĝis la simbolo de Kamboĝo: oni povas vidi ĝin en la landa flago, kaj ĝi estas la plej vizitata loko en Kamboĝo.
Laŭ la kmera arkitekturo ĝi estas simbolo de la Monto Meru, kiu estas la domo de la hinduaj dioj. Ĉirkaŭita de ekstera muro (3,6 km longa) ĉeestas tri ortangulaj galerioj, unu super la alia. En la centro estas turoj. Kontraste al la aliaj temploj de Angkor, tiu templo havas frunton rigardantan al okcidento, eble ĉar tio estas la direkto al Viŝnu.
La templo estas admirata pro sia grandeco, la harmonio de ĝia arĥitekturo, kaj la beleco de ĝiaj bareliefoj. Pro tio, oni kelkfoje nomas ĝin "la oka mirindaĵo de la mondo".
Etimologio
La vorto Angkor devenas de la sanskrito nāgara : reĝa loĝejo. La taja kaj kmera wat aŭ ŭat havas la signifon templo, religia konstruaĵo. Oni povas traduki Angkor Ŭat kiel la urbo kiu estas templo. Tiu nomo estas uzata ekde la 16-a jarcento. Antaŭe, la templo estis nomita Preah Pisnulok, omaĝe al ĝia kreinto.
Geografio
Angkor Ŭat situas 5,5 km norde de la urbo Siem Reap kaj sud-oriente de la malnova ĉefurbo.
La templo situas en zono kie ĉeestas multaj antikvaj konstruaĵoj. Ĝi estas la plej suda templo de la situo.
Historio
Angkor Ŭat estis konstruita en la 12-a jarcento, fare de la reĝo Surjavarman la 2-a kiu reĝis inter 1113 kaj 1150. Jam ekzistis tie alia templo, sed dediĉita al Ŝivao. Do Surjavarman la 2-a, kiu honoris Viŝnu, decidis konstrui novan templon.
La konstruado eble finiĝis ne longe post la morto de la reĝo, kaj kelkaj bareliefoj estas nefinitaj.
Dum la 14-a aŭ 15-a jarcento, la religio ŝanĝis por Budhismo, kaj nun budhanaj monaĥoj ankoraŭ preĝas tie.
Angkor Ŭat ne fariĝis ruinaĵo, ĉar tie oni longe daŭrigis ceremoniojn, kaj la ĉirkaŭantaj foskavoj malpermesis la ĝangalon kovri ĝin.
Unu el la unuaj eŭropaj vizitantoj estis António da Madalena, portugala monaĥo kiu iris tien en 1586 kaj deklaris: "La templo estas tiom eksterordinara konstruaĵo, ke ne eblas rakonti kaj skribi". Sed la templo nur ekestis populara en la Okcidento dum la 19-a jarcento danke al vojaĝnotoj de la franca esploristo Henri Mouhot. Muhot kredis ke la templo estis konstruita dum la antikva epoko. La vera historio de Angkor Ŭat estis poste pli bone komprenita danke al la studo de stilaj datumoj kolektitaj dum la riparaj laboroj.
La loko bezonis multajn riparajn laborojn dum la 20-a jarcento, precipe pro la amasitaj grundo kaj ĝangalo. La laboro estis haltigita pro la interna milito de Kamboĝo.
Loko kaj plano
Angkor Ŭat, situa en 13°24′45″N 103°52′0″E, estas unika kombino de templomonto (nome normiga desegno por la ŝtataj temploj de la imperio) kaj de posta plano de samcentraj galerioj. La konstruado de Angkor Ŭat sugestas ankaŭ, ke estis ĉiela signifo en kelkaj trajtoj de la templo. Tio estas observata en la orient-okcidenta orientigo de la templo, kaj vidlinioj el terasoj ene de la templo montras ke specifaj turoj estas la preciza loko de la sunleviĝo en solstico. La templo estas reprezentaĵo de Monto Meru, nome hejmo de la dioj: la centra kvinkunkso (kvinpunkta bildo kun unu centra) de turoj kiuj simbolas la kvin pintojn de la monto, kaj la muroj kaj la elfosaĵoj simbolas la ĉirkaŭajn montarojn kaj oceanojn. Aliro al la plej supraj areoj de la templo estis iom post iom pli ekskluziva, kaj la nereligiuloj estas akceptitaj nur en la plej malalta nivelo.
Malkiel ĉe plej Kmeraj temploj, Angkor Ŭat estas orientata al okcidento anstataŭ orienten. Tio kondukis al multaj (inklude arkeologojn Maurice Glaize kaj George Coedès) konkludi, ket Surjavarman intencis ĝin por servi kiel lia funebra templo. Plia pruvaro por tiu vidpunkto estas havigita de la bareliefoj, kiu sinsekvas laŭ kontraŭ-horloĝa direkto — prasavja en Hinduisma terminologio — ĉar tiu estas la kontraŭo de la normala ordo. Ceremonioj okazas laŭ kontraŭa ordo dum la Brahmismaj funebraj servoj. La arkeologo Charles Higham ankaŭ priskribas ujon kiu eble estis funebra kruĉo kiu estis ŝirmita en la centra turo. Ĝi estis nomita de kelkaj la plej granda spezado de energio por la dispono de kadavro. Freeman kaj Jacques, tamen, notas, ke kelkaj aliaj temploj de Angkor apartiĝas el la tipa orientigo al oriento, kaj sugestas, ke la dispono de Angkor Ŭat rilatas al ties dediĉo al Viŝnu, kiu estis asocia kun la okcidento.
Alia interpreto de Angkor Ŭat estis proponita de Eleanor Mannikka. Konsiderinte la desegnon de la liniigo kaj dimensioj de la templo, kaj la enhavon kaj aranĝon de la bareliefoj, ŝi argumentas, ke la strukturo reprezentas postulitan novan epokon de paco sub la regado de la reĝo Surjavarman la 2-a: "ĉar la mezuroj de sunaj kaj lunaj tempocikloj estis konstruitaj en la religia spaco de Angkor Ŭat, tiu dia ordono al la regulo estis ankrita en la konsekritaj ĉambroj kaj koridoroj intencitaj por porĉiamigi la povon de la reĝo kaj por honorigi kaj mildigi la diaĵojn manifestitajn en la ĉieloj supre." La sugestoj de Mannikka estis ricevita per mikso de intereso kaj skeptikismo en akademiaj cirkloj. Ŝi distanciĝis el la spekulativo de aliaj, kiel Graham Hancock, ke Angkor Ŭat estas parto de reprezentaĵo de la konstelacio Drako.
La ĉefa turo de la templo de Angkor Ŭat estas liniigita kun la matena suno de la printempa ekvinokso.
Stilo
Angkor Ŭat estas la ĉefa ekzemplo de la klasika stilo de Kmera arkitekturo — nome Angkor-Ŭata stilo — laŭ kiu ĝi ricevis sian nomon. Ĉirkaŭ la 12a jarcento Kmeraj arkitektoj estis iĝantaj lertaj kaj fidenmaj en la uzado de sabloŝtono (anstantaŭ briko aŭ laterito) kiel ĉefa konstrumaterialo. Plej el la videblaj areoj estas el sabloŝtonaj blokoj, dum laterito estis uzata por la ekstera murego kaj la kaŝitaj strukturaj partoj. La cimenta agento uzita por kunigi la blokojn ne estis ankoraŭ identigita, kvankam oni sugestis naturajn rezinojn aŭ solvita kalko.
La templo levis laŭdojn ĉefe pro la harmonio de sia desegno. Laŭ Maurice Glaize, nome zorganto en la mezo de la 20-a jarcento de Angkor, la templo "enhavas klasikan perfekton pere de la enteno de monumenteco de fajnaj ekvilibritaj elementoj kaj la preciza aranĝo de ties proporcioj. Ĝi estas verko de povo, unueco kaj stilo."
Arkitekture, la elementoj karakteraj de la stilo estas jenaj: la ogivaj, kurvobordaj turoj kun formo de lotusaj burĝonoj; duon-koridoroj al pli larĝaj trapasejoj; aksaj galerioj konektantaj enfermitejojn; kaj la krucformaj terasoj kiuj aperas laŭlonge de la ĉefa akso de la templo. Tipaj ornamaj elementoj estas devata (dioj, aŭ apsara, ina spirito de nuboj kaj akvoj), bareliefoj kaj sur frontonoj etendaj girlandoj kaj rakontaj scenoj. La statuaro de Angkor Ŭat estas konsiderita konservema, nome pli stateca kaj malpli gracia ol pli fruaj verkoj. Aliaj elementoj de la desegno estis detruita pro rabado kaj la tempopaso, kiel orumita stuko el la turoj, orumilo sur kelkaj figuroj de bareliefoj, kaj lignaj tegmentaj paneloj kaj pordoj.
Ekstera komplekso
La ekstera murego, 1024 m por 802 m kaj 4.5 alta, estas ĉirkaŭita de 30 m trotuaro de malferma grundo kaj elfosaĵo 190 m larĝa kaj ĉirkaŭ 5 kilometrojn en perimetro. Aliro al la templo estas pere de terbordo oriente kaj sabloŝtona vojo okcidente; tio lasta, nome la ĉefa enirejo, estas posta aldono, eble anstataŭante lignan ponton. Estas gopuroj je ĉiuj el la kompasdirektoj; la okcidenta estas multe la plej granda kaj havas tri ruinigitajn turojn. Glaize notas, ke tiuj gopuroj kaj kaŝas kaj respegulas la formon de la templo mem. Ĉe la suda turo estas statuo de Viŝnu, konata kiel Ta Reach, kiu eble origine okupis la centran adorejon de la templo. Galerioj iras inter la turoj kaj tiom for kiom ĝis du pliaj enirejoj en ĉiu flanko de la gopuroj ofte referencataj kiel "elefantaj pordoj", ĉar ili estas sufiĉe grandaj por ebligi eniron de tiuj animaloj. Tiuj galerioj havas kvadratajn pilierojn en la ekstera (okcidenta) flanko kaj fermitan muregon en la interna (orienta) flanko. La tegmento inter la pilieroj estas ornamitaj pere de lotusaj rozetoj; la okcidenta flanko de la murego per dancantaj figuroj; kaj la orienta flanko de la murego pere de balustraj fenestroj, dancantaj masklaj figuroj sur manĝantaj animaloj, kaj devata (diinoj de nuboj kaj akvoj), inklude (sude de la enirejo) la nuran en la templo kiu montras siajn dentojn.
La ekstera murego enfermas spacon de 820,000 kvadrataj metroj (203 akreoj), kiu ekster la templo mem estis origine okupita de la urbo kaj de, norde de la templo, la reĝa palaco. Kiel ĉiuj nereligiaj konstruaĵoj de Angkor, tiuj estis konstruitaj de forpaseblaj materialoj pli ol el ŝtono, kaj tiele nenio postlasis el ili escepte la linioj de kelkaj el la stratoj. Plej el la areo estas nune kovrita per arbaro. Vojo de ĉirkaŭ 350 m konektas la okcidentajn gopurojn al la templo mem, kun nagaj (serpentoformaj) balustradoj kaj ses serioj da ŝtupoj kiuj kondukas suben al la urbo en ĉiu flanko. Ĉiu flanko prezentas ankaŭ bibliotekojn kun enirejoj je ĉiu kompasdirekto, antaŭ la tria serio da ŝtupoj el la enirejo, kaj basenon inter la biblioteko kaj la templo mem. La basenoj estas postaj aldonoj al la desegno, kiel la krucforma teraso gvardita de figuroj de leonoj konektantaj la vojon al la centra strukturo.
Centra strukturo
La templo staras sur teraso starigita pli alta ol la urbo. Ĝi estas farita per tri ortangulaj koridoroj kiuj kondukas al la centra turo, el kiuj ĉiu nivelo estas pli alta ol la lasta. Mannikka interpretis tiujn koridorojn kiel dediĉitaj al la reĝo, al Brahma, al la luno kaj al Viŝnu. Ĉiu koridoro havas gopuron je ĉiuj punktoj, kaj la du internaj koridoroj havas po unu turon en siaj anguloj, formante kvinkunkson kun la centra turo. Ĉar la templo frontas okcidente, la trajtoj estas ĉiuj reen al oriento, lasante pli da spaco por esti plenigita en ĉiu fermitejo kaj koridoro en la okcidenta flanko; pro la sama tialo la okcident-frontaj ŝtupoj estas pli profundaj ol tiuj de la aliaj flankoj.
La ekstera koridoro estas 187 m por 215 m, kun pavilonoj anstataŭ turoj en la anguloj. La koridoro estas malferma al la ekstero de la templo, kun kolonhavaj duonkoridoroj etendantaj kaj apogantaj la strukturon. Konektante la eksteran koridoron al la du fermitejo de la okcidenta flanko estas krucforma klostro nomita Preah Poan (la "Loko de Mil Dioj"). Bildoj de Budho estis lasitaj en la klostro fare de pilgrimantoj laŭlonge de la jarcentoj, kvankam plej el ili estis lastatempe forigitaj. Tiu areo havas multajn surskribaĵojn rilata al la bonaj faroj de pilgrimantoj, plej el ili verkitaj en la kmera sed aliaj en birma kaj japana. La kvar malgrandaj kortoj markitaj pere de la klostro eble origine estis plenigitaj el akvo. Norde kaj sude de la klostro estas bibliotekoj.
Poste, la dua kaj internaj koridoroj estas konektitaj unu al alia kaj al du flankaj bibliotekoj fare de alia krucforma teraso, denove posta aldono. El la dua nivelo supren, abundas figuroj de devata (diinoj de nuboj kaj akvoj) sur la muroj, solaj aŭ en grupoj de ĝis kvar. La duanivela enfermitejo estas 100 m por 115 m, kaj eble origine estis inundita por reprezenti la oceanon ĉirkaŭ la Monto Meru. Tri serioj de ŝtupoj en ĉiu flanko kondukas al la angulaj turoj kaj gopuroj de la interna koridoro. La tre krutaj ŝtuparoj reprezentas la malfacilon ascendi al la regno de dioj. Tiu interna koridoro, nome la Bakan, estas 60 m kvadrata kun aksaj koridoroj kiuj konektas ĉiujn gopurojn kun la centra adorejo, kaj duarangaj adorejoj situaj sub la angulaj turoj. La tegmentoj de la koridoroj estas ornamitaj per la motivo de la korpo de serpento kiu finas en la kapoj de leonoj aŭ garudoj. Ĉizitaj linteloj kaj frontonoj ornamas la enirejojn al la koridoroj kaj al la adorejoj.
La turo supre la centra adorejo staras 43 m ĝis la alto de 65 m super la grundo; malkiel tiuj de antaŭaj templomontoj, la centra turo staras super la ĉirkaŭaj kvar. La adorejo mem, origine okupita de statuo de Viŝnu kaj malferma al ĉiu flanko, estis enmurigita kiam la templo estis konvertita al Teravada Budhismo, kaj la novaj muroj prezentis figurojn de starantaj Budhoj. En 1934, la konservisto George Trouvé elfosis la truon sub la centra adorejo: jam plenigita el sablo kaj akvo ĝi jam estis rabita el sia trezoro, sed li trovis sanktigitan fundamentan kuŝejon el orfolioj du metrojn sub la grunda nivelo.
Ornamado
Integrita kun la arkitekturo de la konstruaĵo, kaj unu el la tialoj por ĝia famo estas la etenda ornamado de Angkor Ŭat, kiu hegemonie prenas la formon de frisoj el bareliefoj. La internaj muregoj de la ekstera koridoro montras serion de grand-skalajn scenojn ĉefe priskribantajn epizodojn el la Hinduaj eposoj Ramajano kaj Mahabarato. Higham nomis tiujn, "la plej granda konata linia aranĝo de ŝtonĉizaĵoj". El la nordokcidenta angulo laŭ kontraŭ-horloĝa direkto, la okcidenta koridoro montras la Batalon de Lanka (el la Ramakano, en kiu Rama venkas super Ravana) kaj la Batalon de Kurukŝetro (el la Mahabarato, montrante la reciprokan formortigon de la klanoj Kaurava kaj Pandavoj). En la suda koridoro sekvas la nura vere historia sceno, nome procesio de Surjavarman la 2-a, kaj poste la 32 inferoj kaj 37 ĉieloj de Hinduismo.
En la orienta koridoro estas unu el la plej ŝatataj scenoj, nome la Laktomara Agitado, montranta 92 asurojn kaj 88 devaojn uzante la serpentan reĝon Vasuki por agiti la laktomaron sub la estreco de Viŝnu (Mannikka kalkulas nur 91 asurojn, kaj klarigas la nesimetriajn nombrojn kiel reprezentantaj la nombro de tagoj el la vintra solstico ĝis la printempa ekvinokso, kaj el la ekvinokso al la somera solstico). Sekvas pere de Viŝnu venkantaj super asurojn (aldono de la 16a jarcento). La norda koridoro montras la venkon de Kriŝna super Bana (kie laŭ Glaize, "La metilaborado estas plej malbona").
Angkor Ŭat estas ornamita per priskriboj de apsara kaj devata; estas pli ol 1,796 priskriboj de "devata" en la nuntempa esplora kalkulado. La arkitektoj de Angkor Ŭat uzis malgrandajn bildojn de "apsara" 30 cm por 40 cm kiel ornamaj motivoj por pilieroj kaj muregoj. Oni aligis pli grandajn devatajn bildojn (ĉiuj el kiuj tutkorpaj portretoj kiuj estas proksimume 95 cm por 110 cm pli elstare je ĉiu nivelo de la templo el la enirpaviliono ĝis la pintoj de la plej altaj turoj. En 1927, Sappho Marchal publikigis studon katalogantan la rimarkindan diversecon de iliaj hararoj, kapovestoj, vestaĵoj, sintenoj, juvelaro kaj ornamaj floroj, kio laŭ Marchal estis bazitaj sur faktaj praktikoj de Angkora periodo.
9227 Ashida
9227 Ashida estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Angkor Ŭat
Konstruteknikoj
La ŝtonoj, tiom poluritaj kiel polurita marmoro, estis metita sencimente kun tre premitaj kunigiloj tre ofte malfacile troveblaj. La blokoj estis metitaj kune pere de mortezo kaj tenono ambaŭokaze, kvankam en aliaj okazoj ili uzis turturvostojn kaj graviton. La blokoj ŝajne estis metitaj sur siajn lokojn pere de kombinado de elefantoj, ŝnuroj el fibroj de kokoso, pulioj kaj skafaldoj el bambuo. Henri Mouhot notis, ke plej el la blokoj havas truojn de 2.5 cm de diametro kaj 3 cm profundaj, kun pli da truoj en la pli grandaj blokoj. Kelkaj fakuloj sugestis, ke tiuj estis uzitaj por kunigi ilin pere de feraj bastonoj, sed aliaj postulas, ke ili estis uzitaj por teni provizorajn prenilojn por helpi manovri ilin en iliajn lokojn.
9227 Ashida
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masafumi Ashida, instruisto en elementa lernejo de Kioto kaj estas famkonata de la lernantoj kiel instruisto pri astronomio en ĉiutaga vivo. Li interesiĝas pri observado de kometoj kaj li laboris daŭre kiel ĉefredaktoro de la monata gazeto de la Astronomia Societo de Kansajo ekde 1974.
Angkor Ŭat
Konstruteknikoj
La monumento estis farita el 5 milionoj al 10 milionoj da sabloŝtonaj blokoj kun maksimuma pezo de po 1.5 tunoj. Fakte, la tuta urbo Angkor uzis multe pli grandajn kvantojn da ŝtonoj ol ĉiuj la piramidoj de Egipto kune, kaj okupis areon multe pli granda ol la nuntempa Parizo. Krome, malkiel la egiptaj piramidoj kiuj uzas kalkoŝtonon elfositan apenaŭ je 0.5 km ĉiam, la tuta urbo Angkor estis konstruita el sabloŝtono elfosita je 40 km (aŭ eĉ pli) fore. Tiu sabloŝtono devis esti transportita el la Monto Kulen, nome ŝtonminejo proksimume 40 km nordoriente. Oni sugestis, ke tiu vojo estis 35 km laŭlonge de kanalo al la lago Tonlesapo, aliaj 35 km por trairi la lagon, kaj finfine pliaj 15 km kontraŭ la akvofluo laŭlonge de la rivero Siem Reap, kio faras totalan veturon de 90 km. Tamen, Ecuo Uĉida kaj Iĉita Ŝimoda de la Universitato de Ŭaseda en Tokio, Japanio, malkovris en 2011 pli mallongan 35 km kanalon kiu konektas la Monton Kulen kaj Angkor Ŭat uzante satelitajn bildojn. Ambaŭ supozas, ke la Kmeroj uzis tiun vojon anstataŭe.
Preskaŭ ĉiuj el la surfacoj, kolonoj, linteloj kaj eĉ tegmentoj estas ĉizitaj. Estas kilometroj da reliefoj kiuj ilustras scenojn el la Hindia literaturo per bildoj kiel unukornuloj, grifoj, flugilhavaj drakoj trenantaj ĉarojn same kiel militistoj sekvantaj elefanton - sur kiuj rajdas estroj kaj ĉielaj dancistinoj kiuj montras prilaboritajn hararstilojn. La koridora murego sole estas ornamita per preskaŭ 1,000 kvadrataj metroj da bareliefoj. Truoj en kelkaj el la muregoj de Angkor indikas, ke eble ili estis ornamitaj per bronzaj platoj. Tiuj estis tre aprezataj en antikvaj eraoj kaj estis plej grava celo de rabistoj. Elfosante en Ĥajuraho, Alex Evans, ŝtonĉizisto kaj skulptisto, rekreis ŝtonan skulptaĵon malpli ol 1.2 m kaj tio bezonis ĉirkaŭ 60 tagojn por la ĉizado. Ankaŭ Roger Hopkins kaj Mark Lehner estris eksperimentojn por elmini kalkoŝtonon kiuj laborigis 12 ŝtonministojn dum 22 tagoj por elmini ĉirkaŭ 400 tunojn da ŝtono. La laborforto por elmini, transporti, ĉizi kaj instali tiom multan sabloŝtonon devis laborigi milojn inklude multajn tre kapablajn metiistojn. La lertotaskoj postulitaj por ĉizi tiujn skulptaĵojn estis disvolvigitaj jam centojn da jarojn antaŭe, kiel pruvis kelkaj artefaktoj kiuj estis datitaj el la sepa jarcento, multe antaŭ la enpovigo de la Kmeroj.
Restaŭrado kaj konservado
Kiel ĉe plej el la aliaj antikvaj temploj en Kamboĝo, Angkor Ŭat estis frontinta etendajn damaĝojn kaj deterioradon pro kombinado de plantokresko, fungoj, grundomovoj, militdamaĝo kaj rabado. La militdamaĝo al la temploj de Angkor Ŭat tamen estis tre limigita, kompare kun la cetero de la temploruinoj de Kamboĝo, kaj ĝi ankaŭ ricevis plej grandan atenteman restaŭradon. La restaŭrado de Angkor Ŭat en la moderna epoko komenciĝis per la establado de la Konservado de Angkor (Angkora Konservado) fare de la École française d'Extrême-Orient (EFEO) en 1908; antaŭ tiu dato, aktiveco en tiu loko estis ĉefe rilata al esplorado. La Konservado de Angkor estis responsa por la esploradaj, konservadaj kaj restaŭradaj aktivaĵoj faritaj en Angkor ĝis la komenco de la 1970-aj jaroj, kaj la ĉefa restaŭrado de Angkor estis entreprenita en la 1960-aj jaroj. Tamen, laborko en Angkor estis abandonita dum la epoko de la Ruĝaj Kmeroj kaj la Konservado de Angkor estis dismuntita en 1975. Inter 1986 kaj 1992, la Arĥeologia Servo de Barato pluigis la restaŭran laboron en la templo, ĉar Francio ne agnoskis la kamboĝan registaron tiame. Aperis kritikoj pri la restaŭraj klopodoj unue fare de la francoj kaj poste kaj partikulare fare de la baratanoj, kiuj temis pri la damaĝo farita sur la ŝtona surfaco fare de la uzado de kemiaĵoj kaj cemento.
En 1992, reage al alvoko por helpo fare de Norodom Sihanuk, Angkor Ŭat estis listigita en la Listo de Monda Heredaĵo en Danĝero de UNESCO (poste forigita en 2004) kaj kiel Monda heredaĵo de Unesko kun alvoko fare de UNESCO al la internacia komunumo por savi Angkor. Zonigado de la areo estis farita por protekti la Angkoran lokon en 1994, La organizo APSARA estis establita en 1995 por protekti kaj administri la areon, kaj oni aprobis leĝon por protekti la kamboĝan heredon en 1996. Pluraj landoj kiel Francio, Japanio kaj Ĉinio estas nuntempe engaĝiĝintaj en variaj konservoprojektoj de Angkor Ŭat. La Germana Apsara Konservoprojekto (GAK) estas laboranta por protekti la "devata"-ojn, kaj aliajn bareliefojn kiuj ornamas la templon, el damaĝo. La esplorado fare de la organizo trovis, ke ĉirkaŭ 20% el la "devata"-oj estas en tre malbona stato, ĉefe pro la natura erozio kaj deterioro de la ŝtono sed parte pro la dekomencaj restaŭrklopodoj. Aliaj laboroj estas la reparo de falintaj sekcioj de la strukturo, kaj evito de pliaj detruoj: la okcidenta fasado de la supra nivelo, por ekzemplo, estis damaĝita pro la apogo de skafaldoj ekde 2002, sed japana teamo finkompletigis restaŭradon de la norda biblioteko de la ekstera enfermitejo en 2005. La Monda Fondaĵo por Monumentoj komencis konservadajn laborojn en la koridoro de la Laktomara Agitado en 2008 post kelkajn jarojn de studoj pri ties sanstato. La projekto restaŭris la tradician kmeran tegmentosistemon kaj forigis cementon uzitan en pli frua restaŭrklopodoj kio estis rezultanta en la fakto ke saloj eniris en la strukturon malantaŭ la bareliefo, diskolorigante kaj damaĝante la skulptitajn surfacojn. La ĉefa fazo de laboro finis en 2012, kaj la fina komponanto estis la instalado de pintiloj sur la tegmento de la koridoro en 2013.
Oni trovis mikrobiajn biofilmojn kiuj estis deteriorante sabloŝtonon en Angkor Ŭat, Preah Ĥan, kaj Bajon kaj Okcidenta Prasat en Angkor. La dehidratigo - kaj radiad-rezistantaj filamentaj cianobakterioj povas produkti organikajn acidojn kiuj damaĝas la ŝtonon. Malhela filamenta fungo estis trovita en internaj kaj eksteraj montraĵoj de Preah Ĥan, dum la algoj de la genro Trentepohlia estis trovitaj nur en montraĵoj el ekstera, roz-makulita ŝtono en Preah Ĥan. Ankaŭ oni faris kopiojn por anstataŭi kelkajn el la perditaj aŭ damaĝitaj skulptaĵoj.
Turismo
Ekde la 1990-aj jaroj, Angkor Ŭat iĝis tre grava turisma destinejo. En 1993, estis nur 7,650 vizitantoj al la loko; ĉirkaŭ 2004, la kalkuloj de la registaro montris, ke 561,000 eksterlandaj vizitantoj estis alvenintaj en la provinco Siem Reap tiun jaron, proksimume 50% el la eksterlandaj turistoj en Kamboĝon. La kalkulo atingis ĉirkaŭ unu milionon en 2007, kaj ĉirkaŭ du milionojn en 2012. Plej vizitis Angkor Ŭat, kiu ricevis ĉirkaŭ du milionojn de eksterlandaj turistoj en 2013. La loko estis administrita de la privata grupo SOKIMEX inter 1990 kaj 2016, kiu luprenis ĝin el la kamboĝa registaro. La alfluo de turistoj okazigis nur relative malmultan damaĝon, krom kelkajn grafitiojn; oni instalis ŝnurojn kaj lignajn ŝtupojn por protekti la bareliefojn kaj tegmentojn, respektive. Krome turismo havigis iome da aldona financo por eltenado — ĉar en 2000 proksimume 28% el la enspezoj de enirbiletoj en la tuta Angkor estis elspezita en la temploj — kvankam plej el la laboro estis farita de teamoj patronigitaj de eksterlandaj registaroj pli ol de la propraj kamboĝaj aŭtoritatoj.
Ĉar Angkor Ŭat vidias grandan kreskon en turismo tra la jaroj, UNESCO kaj ties Internacia Kunordiga Komitato por la Konservo kaj Disvolvigo de la Historia Loko de Angkor (IKK), asocie kun reprezentantoj de la Reĝa Registaro kaj de APSARA, organizis seminariojn por studi la koncepton de "kultura turismo". En la deziro eviti komercan kaj amasan turismon, la seminarioj emfazis la gravon havigi altkvalitajn disponeblojn por gastigado kaj servoj por ke la kamboĝa registaro povu profiti ekonomie, sed ankaŭ aligante la riĉon de la kamboĝa kulturo. En 2001, tiu plibonigo rezultis en la koncepton de "Angkora Turismurbo" kiu estu disvolvigita rilate al la tradicia Kmera arkitekturo, enhavas distrigajn kaj turismajn instalaĵojn, kaj havigas luksajn hotelojn kapablajn gastigi grandajn nombrojn de turistoj.
La projekto disvolvigi tiajn grandajn turismajn gastejojn trafis kritikon kaj el APSARA kaj el IKK, kiuj plendis, ke antaŭaj turismaj instalaĵoj de la areo estis malrespektantaj konstruregularojn kaj plej el tiuj projektoj havas eblon damaĝi pejzaĝajn trajtojn. Ankaŭ, la granda skalo de tiuj projektoj komencis minaci la kvaliton de akvo, akvelfluejoj kaj elektraj sistemoj de la apuda urbo. Oni notis, ke la alta frekvenco de turismo kaj pliiĝanta postulo de altkvalitaj gastejoj en la areo, kaj la disvolvigo de granda aŭtoŝoseo, havis rektan efikon sur la subtera akvonivelo, konsekvence tuŝante la strukturan stabilecon de la temploj de Angkor Ŭat. Lokanoj de Siem Reap plendis ankaŭ ke la ĉarmo kaj etoso de ilia urbo estis malbonigita por allogi turismon. Ĉar tiu loka etoso estas ŝlosila komponanto de projektoj kiel la Angkora Turismurbo, la lokaj funkciuloj plue studas kiel sukcese aligi estontan turismon sen mortigi la lokajn valorojn kaj kulturon.
En la Turisma Forumo de ASEAN de 2012, oni interkonsentis, ke Borobudur kaj Angkor Ŭat estu frataj urboj kaj iliaj provincoj frataj provincoj.
Vrcovice
Vrcovice estas municipo en distrikto Písek de Ĉeĥio, ĝi troviĝas 4 km norde de urbo Písek. La municipo prenas areon 5,52 km² kaj nombras. Poŝtkodo estas 398 18, poŝto en Záhoří. La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1542.
En la municipo estas fervoja haltejo, kapelo, kelke da konstruaĵoj, fajroestingistejo kaj vendejo kun nutraĵoj. Sudokcidente de Vrcovice super la dekstra bordo de rivero Otava troviĝas restaĵoj de burgejo de Kulturo de Únětice el dislimiĝo pli maljuna kaj meza bronza epoko. Proksimume 2 km okcidente de la rivero situas refreŝigeja kabana regiono kaj gasponteto trans la rivero.
Signifaj personecoj kaj naskiĝintoj
Msgre. Josef Hessoun (1830 - 1906), katolika pastro, misiisto inter ĉeĥoj en Usono
3584 Aisha
Ĝi ricevis la virina antaŭnomon "Aisha", en honoro de Aisha Renee Thomas, nepino de la malkovrinto.
Subplanko
Subplanko aŭ astrako estas la tavolo sub la planko. La plej ofte formo de subplanko estas sablocementa tavolo. Sur tiu tavolo estas konstruita la planko aŭ plankfaco.
Difino
Subplanko estas tavolo aŭ tavoloj el el sablocementa mortero, kiu oni faras surloke en la konstruaĵo kun aŭ sen divid- aŭ sonizola tavolo. Tiu tiu plurtavola subplanko plenumas unu aŭ pluraj el la sekvaj funkcioj:
Fraubrunnen (distrikto)
La distrikto Fraubrunnen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 39569 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estis la samnoma komunumo Fraubrunnen.
Geografio
La distrikto Fraubrunnen situas norde de la federacia urbo Berno kaj etendiĝas sura areo de 123,5 km² ĝis la meza valo de la rivero Emme en nordo. La suda parto de la distrikto kun la komunumoj Münchenbuchsee kaj Moosseedorf havas pli urbecan karakteron kaj apartenas al la aglomeraĵo de Berno, dum la norda parto en la Emme-Valo estas pli kampareca.
Najbaraj distriktoj
La distrikto Fraubrunnen limas en nordo al la distrikto Wasseramt (Kantono Soloturno), en oriento al la distrikto Burgdorf, en sudo al la distrikto Berno, kaj en okcidento al la distrikto Aarberg, distrikto Büren kaj la distrikto Bucheggberg (Kantono Soloturno).
Trafiko
En sudo tra la distrikto pasas la svisa aŭtovojo A6 kaj la trajnlinio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno al Bielo. En nordoriento tra la distrikto pasas la etŝpura tramfa fervojo de Soloturno al Berno, kaj tute en oriento de la distrikto ĝin tuŝas la svisa aŭtovojo A1 kaj la fervolinio de Soloturno al Burgdorf.
(43017) 1999 VA2
(43017) 1999 VA2 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona amatora astronomo James M. Roe elde Oaxaca de Juárez (Meksiko).
Fraubrunnen (distrikto)
Historio
La historio de la distrikto estas forte konektita kun la historio de la cistercia Monaĥejo Fraubrunnen, kies posedaĵoj post la reformacio estis kunigitaj en la jaro 1528 al la voktejo Fraubrunnen. La monaĥejo estis mondigita kaj transformita al kastelo kaj ek de tiam nomiĝis Kastelo Fraubrunnen. Dum la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la kastelo estis rabita de francaj trupoj kaj la malnova voktejo malfondita. En 1803 okaze de la restaŭracio el la antaŭa voktejo fariĝis la ĉefdistrikto kaj en la jaro 1831 la distrikto Fraubrunnen. Kun efiko de la 1-a de januaro 2010 la distrikto Fraubrunnen estis dissolvita kaj ĝiaj komunumoj atribuitaj parte la la nova administra distrikto Emme-Valo kaj parte la la nova administra distrikto Berno-Mezlando.
(43017) 1999 VA2
Ĝia orbito ekstere tanĝas la orbiton de Marso sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,298473 astronomia unuo, tie estas 44,651 milionoj da km.
Amonia kvarborato
Amonia kvarborato, kvarborato de amonio aŭ (NH4)2B4O7.4H2O estas neorganika kombinaĵo rezultanta pere de kristaliĝo de la B2O3 kaj amoniako laŭ proporcio 1,8:2,1
Fraubrunnen (distrikto)
Komunumoj de la distrikto Fraubrunnen
La distrikto Fraubrunnen konsistis en la jaro de ĝia malfondiĝo en 2009 el 27 komunumoj, el kiuj la komunumo Münchenbuchsee estis la plej granda. Jen la listo:
Josef Fousek
Josef Fousek (naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1881 en Hostím - mortis la 2-an de septembro 1973 en Přelouč) estis ĉeĥa esperantisto, honora membro de ĈEA.
Amonia kvarborato
Ĝi same estiĝas reakcigante amonian kloridon kaj natrian kvarboraton:
Uzoj
Amonia kvarborato uzatas kiel fajrorezista protektilo por ligno kaj en tekstila industrio. Ĝenerale la boratoj posedas kvarangulan strukturon ligitan al kundividitaj oksigenatomoj.
Josef Fousek
Li laboris kiel advokato en Přelouč.
Muzike li kunlaboris kun Tomáš Pumpr ĉe opertradukoj, mem tradukadis kantojn kiel funda konanto de muzik-scienco kaj teorio versofara, de natura melodio de la lingvo kaj principoj de melodio, aŭtoro de eseo "Jak překládati zpěv" (Kiel traduki kantojn) trovebla en ESPERANTISTA, Praha, 8/1948, p. 45.
Cigno (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Carol Greider
Carolyn Widney GREIDER (naskiĝis la en San Diego) estas usona biokemiisto.
Kastelo de Mór
La Kastelo de Mór (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Lamberg ) estas impona historia monumento en Hungario, en Mór (urbo).
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun mansardo situas sola en mezo de granda parko. Ĝi formas U-majusklon. Interne restis preskaŭ nenio el la origino.
Parko
La origina parko formiĝis laŭ pejzaĝa parko en 1803, kie ankaŭ nun estas videblaj skulptaĵoj, pavilono pri muziko, fiŝlago, domo por birdoj.
Barbara McClintock
McClintock doktoriĝis en botaniko en 1927 en Cornell University, kie ŝi poste gvidis la grupon de maizo-citogenetiko, nome sia kampo de intereso laŭlonge de sia kariero. En la malfruaj 1920-aj jaroj, ŝi studis la ŝanĝojn okazantajn sur kromosomoj dum reprodukto de maizo, montrante per mikroskopio metodojn evoluintajn en la laboratoriaj procezoj kiel fundamentaj kiel genetika rekombino kiu okazas dum la mejozo. Iniciatinto de genetika mapado de maizo, ŝi priskribis la unuajn ligo-mapojn de la genaroj kaj elstarigis la rolon de telomeroj kaj centromeroj. Pro la alta nivelo de ŝia scienca laboro, ŝi ricevis plurajn fojojn, akcepton en la Nacia Akademio de Sciencoj de Usono en 1944.
En 1981 ŝi estis premiita per la Wolf-Premio pri Medicino.
La asteroido 161835 Barbmcclintock estis nomitan en ŝia honoro.
Biodizeloleo
Biodizeloleo estas biomasdevena brulaĵo (biobrulaĵo), farita el naturaj vegetalaj (inkludante algaj) aŭ animalaj grasaĵoj kaj oleoj, ne el petrolo. Ĝi povas esti uzata en dizelolaj motoroj.
Ĝi estas favorita de ekologiistoj pro ties daŭrivo kaj tre malplia poluo, ĉefe rilate 1° kombinaĵoj malutilaj je sano 2° forceja efiko, acidaj pluvoj, kaj malkonstruo de ozon-tavolo. Ankaŭ ekonomiaj, kaj politikaj kialoj ludas, ĉar ĝi eblas la landon kiu uzas ĝin produkti ĝin sur sia propra grundo, kaj tiel esti malpli dependanta de nafto-merkato, kaj ankaŭ minaco de ties venonta elĉerpiĝo.
Preskaŭ ĉiujn vegetalajn oleojn eĉ nemanĝeblajn oni povas uzi por produkti biodizeloleon. En Brazilo, la ĉefa fonto al tio estas ricinosemo.
Danĝeroj
Jeffrey Dukes, usona biologo (University of Utah), kalkulis en 2003, ke la ĉiujare forbrulita fosilia brulaĵo estas produktebla el 400-obla biologia kapacito de la tero (el 98 tunoj da organika materialo unu galjono da biodizelo). Tiel simple neeblas la eŭropa celo de 20 % je biofuelo.
En Indonezio oni rapidege forhakas arbarojn por planti olepalmojn, tio kaŭzas gravajn damaĝojn en la medio.
Kvankam tiuj informoj ne estas tute nediskutindaj, ĉar vere estas intereso de naftindustrio pri la neebleco de la projekto. Alie, ĉar la ĉefaj produktantoj de biodizeloleo estas tropikaj landoj, multaj homoj, ĉefe industriistoj kaj politikistoj, de Eŭropo, Japanio kaj Usono temas pri la estonta dependo de importado de biodizeloleo kaj alkoholo kiel okazas hodiaŭ al nafto kaj preferas daŭron de serĉo pri energifontoj produkteblaj en siaj landoj, kiel hidrogeno, ekzemple.
Vere, biodizeloleo kaj alkoholo estas bonaj por landoj kiel Brazilo, kiuj produktas ilin, sed estas eble netaŭgaj por neproduktantaj landoj. Sed, eble, en la estonto, ne estos nur unu anstataŭanto al nafto, sed multaj.
Teknikaj normoj
La normoj garantias la sekvajn gravajn faktorojn:
Bazaj industriaj pruvoj por determini se la produktoj akordas kun la normo, inkluzivas tipe kromatografion, por pruvi la plej gravajn faktorojn eksponitajn supre. Pli kompletaj pruvoj estas pli malmultekostaj. Biodizeloleo kiu sekvas la normojn pri kvalito estas tre ne-toksa, kun toksa takso (LD50) pli granda ol 50 mL/kg
Plantolea importo de Eŭropa Unio
En 2005 Eŭropa Unio ŝajnas iĝi neta importanto de sojoleo, ĝis tiam ĝi estis eksportisto.
Tibor Péterfi
PÉTERFI Tibor [pe:terfi] estis hungara kuracisto, histologo, universitata profesoro. Li naskiĝis la 22-an de junio 1883 en Deĵo kaj mortis la 13-an de januaro 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Li akiris diplomon de kuracisto en Universitato de Koloĵvaro en 1905 kaj li agadis en la sama universitato en katedro pri zoologio apud István Apáthy. Inter 1908 – 14 li estis profesorasistanto, privatprofesoro. Ekde 1918 li estis universitata profesoro en Pozsony. Li elmigris kaj laboris en Prago, Jena, Berlino, poste en Stambulo, kie li estis universitata profesoro. En 1946 li revenis Hungarujon kaj li iĝis universitata profesoro en Universitato Budapeŝto.
Emil Petrichevich-Horváth
PETRICHVICH-HORVÁTH Emil barono [petriĉeviĉ-horva't] estis jarohungara politikisto. Li naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1881 en Deĵo kaj mortis je komenco de 1945-a jaro en Budapest.
Biografio
Petrichevich-Horváth advokatumis en Marosvásárhely kaj estis unu el la fondintoj de la Erdélyi Szövetség, 1917 – 18 ĉefprefekto de departemento Nagy-Küküllő, inter 1919 – 24 gvidanto de Landa Ofico pri Rifuĝaferoj, ekde 1919 ŝtatsekretario pri internaj aferoj, 1921 – 1926 sekretario pri popolbonstato (ekde 1924 en rango de ministro), ekde 1925 ĝis 1926 landkunvena deputito. Li havigis en la Universitato de Szeged kvalifikon de privatprofesoro pri politikaj sciencoj.
Apudrivera ebenaĵo
Inundebenaĵo aŭ apudrivera ebenaĵo estas ofte granda regiono de bordo de akvo, bordo de riveroj kun herbejo kun ofte ŝanĝoj de akvoalteco.
Monta apudrivera ebenaĵo
La montara apudrivera ebenaĵo estas regiono antaŭ glaĉero, kun akvo kaj multaj raraj pioniraj plantoj. Ekzemplo de monta apudrivera herbejo estas la Engstligenalpo (germane. La Engstligenalp) estas la plej granda altebenaĵo de okcidenta svisaj alpoj. La nomo de la rivero estas Engstlige. La alpo estas suda de Adelboden en 1900 - 2000 m supra maro. La alpo estas ekde 1966 oficiala kultura pejzaĝo de Svisujo kaj ankaŭ ekde 2003 - (germane):  Aua - apudrivera herbeja regiono de nacia graveco.
Aliaj apudriveraj herbejoj
Oni parolis pri apudriveraj herbejoj ankaŭ de pratoj en poezio.
26337 Matthewagam
26337 Matthewagam estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(16233) 2000 FA12
(16233) 2000 FA12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tronhereda konflikto pri Jülich-Kleve
La heredoordokonflikto pri Jülich-Kleve eksplodis en 1609 post la morto de Johano Vilhelmo – la lasta duko de la Jülich-Kleve-Berg – inter Johano Sigismundo de Brandenburgio kaj Filipo Ludoviko de duklando Palatinato-Neuburg. Ambaŭ pretendis por si la heredosekvoordon de la regna princo, kiu sen-ide estis mortinta. Krom ĉi tiuj ĉefkonkurantoj ankaŭ la elektoprinco de Saksujo kaj Duko Johano la 2-a de Palatinato-Zweibrücken anoncis heredorajtojn. La 12-an de novembro 1614 la konflikto estis duflanke kaj supraĵe glatigata per dispartigo de la disputataj teritorioj inter Palatinato-Neuburg kaj Brandenburgio en la Kontrakto de Ksanteno. La konflikto tamen daŭris ankoraŭ longan tempon. Nur en la Kontraktoj de Kleve de la 9-a de Septembro 1666 kaj Kolonjo de la 6-a de majo 1672 la dinastioj Palatinato-Neuburg kaj Brandenburgio-Prusujo povis reguligi definitive lastajn disputojn.
La konflikto, kiu en la antaŭo de la Tridekjara Milito jam preskaŭ estus eksplodiginta grandan tuteŭropan militon, respegulas la militemon, kiun konfesiaj kaj dinastiaj konfliktoj estis kreintaj en Eŭropo de la epoko de la kontraŭreformacio. La konfliktobjekto – la heredotaĵo konsista el la duklandoj Jülich, Kleve, Berg, la graflandoj Mark kaj Ravensberg same kiel de reglando Ravenstein – kaŭzis pro la teritoria grandeco, strategia graveco kaj aparteneco al malsamaj kristanaj konfesioj fortan intereson de la eŭropaj potencoj.
Tropfest
Tropfest estas la plej granda festivalo de mallongaj filmoj en la mondo. Ĝin fondis la aktoro/reĝisoro John Polson. La subteno kaj implikiĝo de filmpersonecoj el la tuta mondo fariĝis unu el la varmarkoj de la festivalo.
Historio
La festivalo Filmfest ekestis unuafoje en Sidnejo, Aŭstralio en la jaro 1993 sub la nomo "Tropicana Short Film Festival". Ĝi okazas ĉiujare kaj estas dissendata vive per satelito al ejoj en Melburno, Kanbero, Brisbano, Hobarto, Adelajdo kaj Perto.