cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noémi Eszter Márton
Kariero
Ŝi finis en 2003 en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat kaj ŝi dungiĝis al la Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc.
NGC 2326A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Becske
Bazaj informoj
Becske (beĉke) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.
Situo
Becske situas en valo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Aszód-Balassagyarmat. La lasta kaj Rétság troviĝas po 22, Szécsény 26, Pásztó 29 km-ojn.
(12345) 1993 FT8
(12345) 1993 FT8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
48798 Penghuanwu
48798 Penghuanwu estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina teoria fizikisto Peng Huanwu (ĉine : 彭桓武, Péng Huánwŭ, 1915 — 2007) kiu fari elstaran kontribuon al la teoria fiziko kaj ludis gravan rolon por la disvolvo de la scienca esplorado en Ĉinio, ĉefe progresigante interfakajn sciencajn studojn.
Mileto (Malgrandazio)
Mileto (greke en la ionia dialekto Μίλητος Miletos, en la doria dialekto Μίλατος Milatos, en la eolia dialekto Μίλλατος Millatos, latine Miletus, hitite Millawanda), ankaŭ nomata Palatia (dum la mezepoko) kaj Balat (dum la moderna epoko), estis antikva urbo ĉe la okcidenta marbordo de Malgrandazio, en la hodiaŭa Turkio.
Geografia lokigo
Mileto situas proksimume 80 kilometrojn sude de la hodiaŭa urbo Izmiro en la provinco Aydın.
Renescure (stacidomo)
Renescure estas franca stacidomo sur linio Lille -, situanta en Renescure, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Mileto (Malgrandazio)
Geografia lokigo
La antikva urbo Mileto situis sur duoninsulo, kiu konsistigis iom pli malvastan enveturejon en la Golfon de Mileto. La rivero Meandro (turke Büyük Menderes), kiu enfluas en tiun golfon kaj dum la jarmiloj portis tien pli kaj pli da sedimento, iom post iom sekvigis sekiĝon de la golfo, ĉe kies bordo krom Mileto ankoraŭ troviĝis pliaj antikvaj grekaj urboj, kiel Magnesia, Herakleia kaj Priene. Apartan ekonomian signifon Mileto havis pro kvar golfetoj ĉe tiu duoninsulo, kiuj ĉiuj perfekte utiligeblis kiel havenoj.
Renescure (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Mileto (Malgrandazio)
Geografia lokigo
En distanco de malmultaj kilometroj de Mileto troviĝis la de la urbo administrata kaj en la tuta antikva mondo konata sanktejo de la dio Apolono en Didyma.
Renescure (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lille - Les Fontinettes (295000).
Mileto (Malgrandazio)
Helenisma kaj romia epokoj
La arkeologo Theodor Wiegand per ampleksaj fosaĵoj ricevis gravajn inforomojn pri la helenisma kaj romia epokoj de la urbo:
Mileto laŭ tiuj ekkonoj havis ortangulan strataron, kies arkitekto supozeble estis Hipodamo de Mileto. Eblis retrovi la lokigon de la helenismaj kaj pli postaj ĉirkaŭurbaj muraj remparoj.
Posluchov
Posluchov (Posluchau) estas vilaĝo, parto de municipo Hlubočky en distrikto Olomouc en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Hlubočky. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 29 adresoj.
Posluchov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,65 km².
Des Knaben Wunderhorn
La titolgravuraĵo de la dua volumo bildigas la Oldenburger Wunderhorn.
Kulturhistoria fono
La germana intereso pri kolektado de baladoj kaj popolkantoj estas la rezulto de simila intereso en Anglio kaj Skotlando, kiel ekzemple la kolekto de Reliques of Ancient English Poetry (Relikvoj de antikva angla poezio, 1765) de la poeto Thomas Percy.
La pli junaj adeptoj de la Romantismo sin dediĉis, forte emociita de naciisma sento, al kolektado kaj studado de la originoj de la ĝermana pasinteco en popolkantoj, fabeloj, mitoj, legendoj, sagaoj (nibelunga sagao) kaj ĝermana poezio (Edda). Ĉio, kio en ilia vido estis netuŝita de la negativaj efikoj de la moderna civilizacio, estis rigardata kiel bona kaj helpoplena por la "saniĝo de la nacio".
En kulturo
Multaj kantoj de la kolekto kiel ekzemple Es ist ein Schnitter, heißt der Tod (Estas rikoltisto, kiu nomiĝas morto) estis komponitaj fare de bonkonataj komponistoj, inkluzive de Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Carl Loewe, Johannes Brahms, Weber, kaj poste de Zemlinsky, Zeisl, Schönberg kaj Webern.
Sed la plej konataj melodioj estas de Gustav Mahler, kiu atestis ke tiu ĉi kolekto estis inter liaj plej karaj kaj kiu traktis pri komponado de kantoj el ĝi dum sia dudekaj jaroj (la tria jarkedo de lia vivo). La kantoteksto de la unua el kvar kantoj, Lieder eines fahrenden Gesellen, kies komponado li verkis en 1884, estas bazita sur la kanto "Wenn mein Schatz". Kaj al proksimume du dekduoj da melodioj de la jaroj 1887-1901, multaj el kiuj estis integrigitaj kiel ĉapitroj ene de liaj Dua, Tria kaj Kvara Simfonioj.
Miĥail Gorbaĉov
Miĥail Sergejeviĉ GORBAĈOV (Михаил Сергеевич Горбачёв,, foje erare nomata Gorbaĉev en la okcidentaj amas-komunikiloj; naskiĝis la — mortis la ) estis rusa, kaj iama sovetia, politikisto kaj partia gvidanto. Li okupis diversajn partiajn postenojn dum 1966–1978 en la KPSU en la Stavropola regiono de Rusio. En la jaro 1978 Gorbaĉov fariĝis unu el la gvidantoj de la KPSU; komence ties sekretario kaj de marto 1985 ĝis aŭgusto de 1991 ties ĝenerala sekretario. En 1989 li estis elektita prezidanto de la Prezidio de la Supera Soveto de USSR kaj en 1990 la unua kaj sola Prezidento de USSR, ĝis 1991, kiam puĉantoj rabis lin kaj lian familion dum feriado en Krimeo. La kontraŭpuĉa enpotencigo de Jelcin signifis la finon de la Unio.
Gorbaĉov estas la iniciatinto de la perestrojko (laŭvorte – transformado de la socio) kaj glasnost ("voĉebleco"), kies logika postsekvo estis la disfalo de la komunisma sistemo kaj de USSR. Do estas ĉefe danke al li, ke rusianoj hodiaŭ rajtas havi pasportojn kaj vojaĝi al eksterlando.
Ankaŭ danke al li, la Malvarma milito finiĝis komence de la 90-aj jaroj.
En 1996 li partoprenis prezidentan baloton, sed ricevis nur 0,51% de la voĉoj. La 16-an de februaro 2011, li forte kritikas la Kremlon, ĉar tiu malpermesis al li krei novan socialdemokratian partion en Rusio. Rimarkoj pri kiuj li ankaŭ raportas en la filmo dediĉita al li: Miĥail Gorbaĉov, Simplaj Konfidoj .
Dum lastaj vivojaroj li plurfoje alvokis al restarigo de dialogo inter Rusio kaj okcidentaj landoj. Li plurfoje kritikis prezidanton Vladimir Putin pro lia aŭtoritata regmaniero, sed samtempe agnoskis ke li estas la plej populara rusia politikisto kaj havas amasan popolan subtenon. En 2014 li bonvenigis revenon de Krimeo al Rusio, pro kio al li estis malpermesita eniro al Ukrainio.
Ekde 2020 li konstante troviĝis en la Centra Klinika Hospitalo sub observado de kuracistoj, regule trapasis sangodializon kaj aliajn medicinajn procedurojn.
La 30-an de aŭgusto 2022 li forpasis post longa malsano kaj laŭe al sia deziro estos sepultita apud sia edzino en la Novodeviĉe-tombejo en Moskvo.
Vladimir Putin esprimis profundajn kondolencojn pri lia forpaso. Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj António Guterres diris ke Miĥail Gorbaĉov faris pli ol iu ajn por fini la Malvarman militon. Eksa Usona Sekretario de Ŝtato Henry Kissinger diris ke Gorbaĉov faris grandegan laboron, sed ne sukcesis efektivigi ĉiujn siajn planojn. Usona prezidanto Joe Biden nomis lin homo, kiu ne timis riski sian karieron por krei alian estontecon kaj kontribuis al estiĝo de pli sekura mondo.
Laŭdoj kaj kritiko
Oni forte kritikis, ke sub lia regado la Ruĝa Armeo dum januaro 1991 mortigis civilulojn, kiuj manifestaciis por la sendependeco de Litovio. Lia rolo kaj liaj povoj en tiu afero ne estas klaraj.
Vaste konsiderata unu el la plej signifaj figuroj de la dua duono de la 20-a jarcento, Gorbaĉov restas temo de konflikto. Ricevinto de vasta gamo de premioj - inkluzive de la Nobel-premio pri paco (1990) - li estis vaste laŭdata pro sia ĉefa rolo en la fino de la Malvarma Milito, limigo de la misuzo de la homaj rajtoj en Sovetunio. Li ankaŭ toleris ke falis la marksismo-leninismaj registaroj en orienta kaj centra Eŭropo kaj ke Germanio reunuiĝis. Male, en Rusio oni ofte kritikas lin pro tio, ke li ne haltigas la sovetian kolapson, evento, kiu kaŭzis malpliiĝon de la tutmonda influo de Rusio kaj ekigis ekonomian krizon.
Fondaĵo Gorbaĉov
Post la divido de Sovetunio, li kiel eks-prezidento kreis la Fondaĵon Gorbaĉov por esplori pri la socia, ekonomika kaj politika esploroj rilate al perestrojka, kies prezidanto estas li mem. La temoj de liaj paroladoj kaj prelegoj inkluzivas problemojn de tutmondiĝo kaj internacia sekureco, kontraŭbatalado de malriĉeco kaj postrestanteco, naturmediaj defioj inkluzive de la konservado de la akvoresursoj de la planedo, ekonomia kunlaboro, la estonteco de demokrata Rusio, perspektivoj de eŭropa unueco, kaj aliaj.
La ĉefaj celoj de la Fondaĵo estas:
Honoroj kaj premioj
Li interalie ricevis la honoron de la Ordeno de la Honora Insigno kaj en 1988, Barato donis al Gorbaĉov la Premion Indira Gandhi por Paco, Malarmado kaj Disvolviĝo.
Daŭlatabado (Maharaŝtro)
Daŭlatabado aŭ Daulatabad, konata ankaŭ kiel Devagiri, estas urbo kun fortikaĵo de la 14-a jarcento en la barata ŝtato Maharaŝtro, ĉirkaŭ 16 kilometrojn nordokcidente de Aŭrangabado. La loko estis origine nomita Devagiri kiam ĝi estis grava urbo en altaj teroj laŭlonge de karavanvojoj (ĉirkaŭ la 6-a jarcento), sed la postaj jarcentoj malpliigis ĝin al vilaĝo. Tamen ĝi estas konsiderata ankaŭ unu el la sep mirindaĵoj de Maharaŝtro kaj disvolviĝanta turisma celo.
31-a de januaro
La 31-a de januaro estas la 31-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 334 tagoj restas (335 en superjaroj).
Papiruso de Barcelono
La Papiruso de Barcelono estas papiruso datiĝanta je la 4-a jarcento, malkovrita en Egiptio kaj katalogita kiel P.Monts.Roca inv.128-178. Temas pri la plej antikva liturgia manuskripto entenanta kompletan anaforon (eŭkaristian preĝon).
33875 Laurencooney
33875 Laurencooney estas tre malgranda sed eksteordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Daŭlatabado (Maharaŝtro)
Historio
La historia triangula fortikaĵo de Daŭlatabado estis konstruita de la unua Ĝadava reĝo Bilama la 5-a en 1187.
33875 Laurencooney
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Lauren Cooney, mentorino en 2017 de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la BASIS Scottsdale de Scottsdale (Arizono).
Daŭlatabado (Maharaŝtro)
Historio
El 1327, ĝi estis fame la ĉefurbo de la Tughlaka dinastio, dum la regado de Muhammad bin Tughluk (r. 1325-1351), kiu ankaŭ ŝanĝis ĝian nomon, kaj devige translokigis la tutan loĝantaron de Delhio dum du jaroj antaŭ ĝi estis abandonita pro manko de trinkakvo kaj Tughluko estis porĉiame konata kiel tiu kiu ŝanĝis la ĉefurbon el Delhio al Daŭlatabado kaj el Daŭlatabado al Delhio.
Oni supozas, ke Devagiri estis konstruita en 1203 el siaj propraj rimedoj fare de dangaro aŭ brutobredisto kiu riĉiĝis. Li havis fraton ankaŭ brutobredisto nome 'Raĝo Ram' kaj rilata al tio li uzis la rangon Raĝo (reĝo).
Papiruso de Barcelono
La precipa ero de la kodekso estas konservata en la Monaĥejo de Moncerato (Barcelono - Hispanio) kaj inkluzivas sep paĝojn (154b-157b) kun greklingvaj preĝoj, kompletan eŭkaristian preĝon aŭ anaforon, du preĝojn por malsanuloj, kaj akrostikan himnon eble porbaptan. Ĝi inkluzivas ankaŭ kelkajn latinlingvajn tekstojn kaj longan liston de antikvgrekaj vortoj.
31-a de januaro
Je la 31-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 31-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Papiruso de Barcelono
La eŭkaristia preĝo (anaforo) de Barcelono
La eŭkaristia preĝo inkluzivita en la papiruso de Barcelono estis unuafojon publikigita en 1994 de Ramón Roca-Puig kaj en 2008 kun kritika eldono, de Zheltov. Ĝi povus havi rilatojn kun similaj dokumentoj gastigataj en pakomjanaj monaĥejoj en kiuj oni uzis la samajn formojn de la barcelona papiruso: estis, fakte, trovitaj aliaj du fragmentoj indikataj per Kopta papiruso de Loveno, kopta versio de la 4-a jarcento, kaj greka fragmento (PVindob. G 41043).
La dankema preĝo
Inter la dankemaj preĝoj, en la papiruso de Bardelono troviĝas preĝo recitinda post la komunio, formulita sur la bazo de la fina parto de la anaforo. Tiu simpla paralelismo de la anaforo kun la dankema preĝo similas al la antikvaj formuloj trovitaj en la ĉapitro 9-10 de la Didakeo, kaj en la ĉapitroj 25-26 de la sepa libro de la Apostolaj konstitucioj.
La du preĝoj por la malsanuloj
Inter la preĝoj legeblaj en la papiruso de Barcelono, troviĝas du tekstoj eble refereblaj al sakramento de la unkto de la malsanu,oj: preĝo asociita al la mansurmeto laŭ kiu la "spirito de la malsano" forlasas la fidelulojn, kaj alia por la konsekro de la oleo por la malsanuloj, kiu alternative povas referenci al la konsekro de la oleo por la katekumenoj.
Origino de la vivo
Origino de la vivo rilatas la komenciĝo de la vivo en la areo de vivo sur la tero kaj sur la tuta mondo se la vivo iam ajn ekpolulis alikoke ol sur la tero. La koncepto esprimiĝas ankaŭ per la vorto abiogenezo, kiu el la antikva greka a-bio-genesis (nebiologia origino) sugestas la informon ke la vivo devenis el la neviva materio. Estis science kalkulite ke la surtero la vivo - biosfero - aperis en la fora pasinto de 2,5 miliardoj da jaroj ĉirkaŭ kiam kombiniĝis izotopoj stabilaj kaj biomarkiloj molekulaj bezonantaj fotosintezon.
La demando pri la origino de la viva ĉiutempe interesis la homan inteligenton, kies solvoj fariĝis kulturo. Ni vidu la diversajn respondojn de la diversaj homaj, veraj aŭ tiaj supozitaj, fontoj de la vivo
Origino de la vivo laŭ la mitoj
La mitoj, ĝenerale, kiel originanton de la vivo enscenigas supernaturajn estulojn kaj potencojn, ĉar por ili la vivo entenas ion misteran, kaj, krome, ne konas la evoluon de la vivo de iu specio ad alia (se tio okazis). Tiuj mitoj, plue, estas inter ili multe malsamaj: iuj naskigis la mondon el luktoj inter diaĵoj, aliaj vidas kree aŭ ordige aganto unikan diaĵon; kromaj kredas ke la mondo eliris el kosma ovo, kiu havas en si mem ion supernaturan. Jen kelkaj mitoj ĉe:
Aŭstralaj aborigenoj
En la kulturo de tiuj praloĝantoj de Aŭstralio, la koncepto de kreado de ĉio kaj do, ankaŭ de la vivo, plenumas fundamentan rolon; la kreado reirigas al la tempoj de la sonĝoj, dum kiuj gigantaj totemaj estaĵoj ludis (laŭ la vera senco de la vorto) eventojn kreivajn. Pli/malpli kreado konfuziĝas kun ordigo kaj disciplinigo de la elementoj jam ekzistintaj.
Babilonio
La babilona mito de la kreo estis priskribita en epopea poemo Enuma Eliŝ, pri kiu la tradicio transdonis malsamajn versiojn jam de 1700 jaroj antaŭ Kristo. Laŭ la plej insista interpreto, la dio Marduk sin armis por batali la monstron Tiamat, ĝin mortigis kaj dividis ĝian korpon en du partojn per kiuj ekzistiĝis la tero kaj la ĉielo. Poste li neniigis ankaŭ la edzon de Tiamat, Kingu, kaj utiligis ties sangon por krei la homaron.
Bantua mito
Laŭ bantuoj, dekomence la tero estis nenioalio ol akvo kaj kaoso, nome Mbombo, estrata de la blanka giganto. Certan tagon tiu ĉi sentis fortan doloron ĉe la stomako kaj vomis la sunon, la lunon kaj la stelojn. La suno perverse blilegis kaj la akvo forvaporiĝis ĝis la nuboj. Laŭgrade, aperis la montetoj sekigitaj. Tiam Mbombo plue vomis kaj ĉifoje estiĝis la arboj, la bestoj, la homoj kaj multaj aliaj aĵoj: kaj jen la unua virino, leopardo, firmamento, medicino kaj lumo.
Budhaismo
La budhaismo kutime ignoras demandojn koncerne la originon de la vivo. Budho ĉi-rilate diris ke cerbumi pri la finiĝo de la mondo alportus nur enuon kaj frenezon, kaj ke tiaj aferoj pri la origino de ĉio havas nenion utilan por la atingo de la iluminiĝo, kiu estas la celo de liaj meditoj.
Kerokeoj
Unuatempe estis nur akvo, sur ĝi vivadis ĉiuj bestoj: oni deziris scii kio estis subakve en la fundo. Iun tagon akva skarabo, Dayuni'si, sin ofere taskiĝis esplori: esploris kaj reesploris surakviĝante kun koto. Tiu koto komencis kreski kaj disŝutiĝis tra la tuta ĉirkaŭo kaj jen la tero. Giganta falko descendis el alto por sekigi la teron kaj ĝin prepari por la bestoj. La falko prenis loĝejon en Kerokeujo dum la bestoj, ne elteninte la mallunon, kreis la sunon kaj ĝin lokigis kien nun ĝi loĝas.
Ĉinoj
En ĉinaj mitoj troviĝas kvin vidpunktoj rilate la kreadon:
Laŭ la unua, mankas necesaj pruvoj por montri ke la mondo havas originon.
La dua ankriĝas al la ideo ke iam ĉielo kaj tero estis unikaĵo kiu, poste, disduiĝis.
La tria, aperinta relative malfrue en la kultura ĉinia panoramo, estas Taoismo. Laŭ ĝi la Tao estas la forto puŝanta al kreo, dank’al kiu, el nenio sparkis la ekzisto mem, el kiu eliris Jino kaj Jango kaj el tiuj ĉi ĉiuj estaĵoj.
La kvara, ankaŭ ĝi relative juna, estas la mito de Pangu. Laŭ tiu vidpunkto, liveriĝinta ĉe monaĥaro jarcentojn poste Laozio, la kosmo naskiĝis el kosma ovo. Iu diaĵo, Pangu, naskiĝinte el tiu ovo, ĝin disduigis: la supra fariĝis ĉielo, la malsupra tero. Laŭgrade de la kreskiĝo de la diaĵo, la du ovaj partoj disiĝis ĉiam pli kaj, kiam Pangu mortis, ties korperoj fariĝis diversaj teraj zonoj. La kvinan konsistigas tribaj rakontoj neligitaj al la kunigantaj mitoj.
Laŭ la Biblio
Laŭ la Biblio ĉio estas kreita de Dio. Javeo kreis senpere, senpene, senhelpe (Gn 1,1-24): ''“En la komenco Dio kreis la ĉielon kaj la teron. 2 Kaj la tero estis senforma kaj dezerta, kaj mallumo estis super la abismo; kaj la spirito de Dio ŝvebis super la akvo. 3 Kaj Dio diris: Estu lumo; kaj fariĝis lumo. 4 Kaj Dio vidis la lumon, ke ĝi estas bona; kaj Dio apartigis la lumon de la mallumo”.'' Kvankam tiu teksto pensigas pli al ordiganto de la kaoso ol al kreinto el nenio, la ĝenerala senco, konfirmita de psalmoj kaj de paralela biblia literaturo kaj, poste, en la Nova Testamento, temas pri kreo el nenio. Tiu koncepto tiel klare proklamita kaj senhezita troviĝas, se komparate kun la monda kulturo, nur en la Biblio. Pri la ses tagoj de la dia verko, se iam oni interalie interpretis kiel epokoj, nun bibliistoj preferas akcepti la ideojn ke la sestago estas nur faciligilo por ke la tuto konserviĝis en la memoro de la kredanto.
Laŭ la greka filozofio
Por Aristotelo la kosmo, kaj do ankaŭ la vivo, ĉiam ekzistis: La senmovulo ĉion movanta, absorbita en la kontemplo pri sia perfekteco, ne povas difektiĝis kreante aŭ prizorgante ion eksteran el si. Ankaŭ por Platono la universo estas io eterna, sed la estaĵaro estus rezulto de iu ordiganto nomita Demiurgo, duondiaĵo modlanta aŭ koplanta la ideojn al la materio. Sed jam la antaŭaj antikvgrekaj filozofiaj skoloj debatis pri tiu temo metante la originon de ĉio jen en la akvo jen alia elemento sensebla; aliaj, pli enprofundiĝintaj, opiniis originon de la vivo la nous (penso) aŭ logoso aŭ la ento eterna, negenerita kaj sendefektiĝa, aŭ opiniis ke la origino estas la rezulto de movo de eternaj atomoj, aŭ efektoj de amo kaj malamo. Konita estas la polemiko inter Parmenido kiu militis por la esto eterna senŝanĝa, kaj Heraklito kiu, male, militis por la iluzio de la ŝanĝantaj estaĵoj. Eĉ atomistoj, kiel Lukrecio aŭ Epikuro, vidas en la mondo ion eternan same kiel ankaŭ la vivon.
Origino de la vivo laŭ aktualaj religioj
La demando pri la origino de l’ vivo estas problemo tute moderna en la senco ke antaŭ la dekoka jarcento estis nekontraŭta la komuna konvinko ke la vivo estas elpensaĵo kaj realigo de superaj potencoj kvankam la etaj vivuloj pupulantaj en koto kaj povo estus frukto de spontana generado: certe, ĉe kristanoj, generado laŭ la diaj proiekto kaj origina impulso de la steloj. Sed eniriĝo de la koncepto de evoluo de specioj naskis la demandon ĉu la eventuala specievoluo estis ankaŭ fonto de la origino de la vivo mem.
Laŭ katolikismo (kaj sendube laŭ diversaj kristanaj eklezioj), evoluo de la specioj kaj interspecioj, estas afero pli scienca ol religia (fakte, jam Johano Paŭlo la 2-a diris ke “evoluo estas jam pli ol teorio”): se ĝi okazis kaj okazas, ĝi estas projekto kaj plano de la Kreinto kiu kreis emojn kaj ecojn de la materio. Plia demando: kaj kio se la la scienco pruvos ke ankaŭ la homo evoluis el bestoj?
Se pruvo tia evidentiĝus, laŭ kristanaj teologoj, neniu doktrina misharmonio, ĉar estus ĉiam Dio kiu liveras al la nova naskaĵo la elementon kiu ĝin igas homo. Se doktrine kaj teorie la novaj sciencaj (sciencaj nur pro tio ke ili estas elpensaĵoj de scienculoj) teorioj ne ekscitas ĝenon, la demando delokiĝas al jeno: ĉu vere okazis evoluo? Kaj vere la vivo formiĝis el la senviva materio?
Laŭ kristanaj kreistoj de la diversforma Inteligenta Dezajno, ofte ellaborita de samfakaj sciencistoj, la eblo de evoluo ne estas rifuzata, sed ili kredas ke en iuj apartaj malfacilaĵoj la evoluo mem bezonis peran helpon de la Kreinto-programinto.
Laŭ la aktuala scienca kulturo
Se reiri al la mezepoka kulturo pri tiu temo, scieblu ke oni ne konis la modernan koncepton de evoluo kaj atribuis, okaze de konstato ke vermoj kaj insektoj ekpululas el koto aŭ akvo, al influo de la steloj tiam taksataj ecigitaj de la Kreinto. Tiu vidpunkto daŭris, ĉe popolanaj kaj scienculaj sektoroj de islama kaj kristana kaj juda esplorantaro, kaj alilokaj homoj, ĝis la malkovro de Lazzaro Spallanzani kaj Louis Pasteur, laŭ kiuj la vivo devenas de alia vivo, ne el nenio.
Nune influe de la intraspecia kaj interspecia evoluo jam asertita de multegoj da scienculoj de la diversaj novdarvinismoj, oni ne disdegnis teoriumi kaj interpreti biologiajn spurojn de la evoluo kiel pruvoj pri origino de la vivo el la materio senorganika. Kaj en diversaj laboratorioj oni provis efektivigi la samon nuntempe, kaj pliteoriumi pri la necesaj, eble ne ripeteblaj, cirkonstancoj favorantaj la memkreiĝon de vivo.
Ne mankas tamen scienculoj kiuj epitetas evoluon de la specioj senfundamenta redukto de la reala naturo: laŭ ili ne estas science pruvita ĉar la “pruvoj “konstruitaj” ĝis nun pruvas nur partajn variaĵojn en la samspeca vivantaro, do ne devenon de unu specio el alia. Tiu kontraŭa opinio reflektiĝas poste ankaŭ en la problemo pri la origino de vivo. Tiu kategorio de scienculoj obĵetantaj akuzas la antaŭan pri ideologiemo kaj, foje, pri bezono alvoki la kazon por eviti rekoni celismon en naturo: celismo kiu reirigus al la celiganto. La unuaj siavice akuzas la duajn pri manko je sciencula pensmaniero.
Iuj scienculoj, ekzemple angla Richard Dawkins, opinias ke evoluo kaj origino de la vivo el la simpla materio estas efika argumento por elimini la nocion Dio en la homa pensado, eĉ estus pruvo de ties senutilo se ne malutilo. La sciencularo kaj la teologaro kredanta respondas ke generiĝo el materio kaj evoluo de specioj estas fenomenoj postkreadaj. Postaj, ĉar la demando koncernas la originon de ĉio, kaj ĉar la scienco esploras pri la ekzistanto dum ne kompetentas pri la transiro el nenio al estiĝo.
Inter la scienculoj kiuj eksmode obĵetas kontraŭ la ĉioesplikanta teorio de evoluo kaj ties implikaĵoj, citeblas biologo Giovanni Monasta, genetikisto Giuseppe Sermonti, paleontologo Roberto Fonfi, W. Khun, S. Arcidiacono, botanokisto W. Troll, zoologo H. Frieling, paleontologo E. Dracqué, antropologo M. Weststenöfer kaj aliaj sennombraj...
Apenaŭaj aludoj al provoj krei la vivon en laboratorio
Hipotezo de Stanley Miller
La unua, sciece provita, eksperimento havas la nomon de la unua provanto Stanley Miller, (jarojn kvindekajn kaj sesdekajn de la pasinta jarcento). Tiu celis krei, per kombinaĵo de gasaj elementoj ([metano], akva vaporo, amoniako, hidrogeno ktp) kaj elektraj malŝarĝoj, la originan supon de la supozita vivestiĝo. Sed la diversaj eksperimentoj ĝis nun lasis seniluziiĝon
Hipotezo de Manfred Eigen
La malkovro de la molekula kemio esperigis ke eblas krei la medion taŭgan por ekspliki la vivon. Profitis tiujn novajn konojn Manfred Eigen kaj Peter Schuster de la instituto Max Planck, utiligantaj infomojn pri la DNA kaj RNA. Ilia eksperimenta modelo nomiĝis Kvazaŭspecio pro ilia priskribo de la procezo de la darvina evoluo de kelkaĵo memreproduktanta ene de kemia-fizika strukturo sammaniere de la DNA kaj RNA. Tiuj vojo estas hodiaŭ trakurita de multaj kun espero krei la unuan celulon de l' vivo.
Hipotezo de Wächtershäuser
Aliaj modeloj de esploro kaj laboratoriaj provoj daŭre kreskas tra sciecula mondo.
Gyula Honyek
Gyula Honyek [djula honjek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Honyek Gyula estas hungara fizikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Gyula Honyek naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Honyek maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li faris la devigsoldatan servon, pli poste li akiris fizikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975. Li ricevis dujaran stipendion kaj en 1977 li doktoriĝis, poste li esploris en la universitato. Inter 1982–1984 li denove studis, fine li akiris ankaŭ pedagogian diplomon. Inter 1985-1989 li instruis en la universitato, inter 1985–2011 li estis ankaŭ primara instruisto en signifaj gimnazioj, kiuj estis ligitaj al la universitato. Li pensiuliĝis en 2011. Li ricevis premiojn inter 1993-2015.
Utande
Utande estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 34 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,79 loĝ/km².
Situo
Utande situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, ti oestas en ties centro, je altitudo de 841 m super marnivelo; je 35 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19,04 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°51′00″N 2°55′36″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 34, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Utande, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Utande kie oni falis al la nunaj 34. Fakte dum la lastaj 25 jaroj oni duoniĝis el 73 al 35.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Ĉuru (Raĝastano)
Ĉuru, laŭ (चूरू) estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en norda parto de subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Ĝi estas konata kiel enirejo al Dezerto Tar.
Demografio
Ĉuru havis populacion de en 2011 kun legopovo de 62%, kiu estas pli alta, ol la nacia averaĝo.
Historio
Laŭ la loka onidiro Ĉuru estis fondita en 1620. Tiutempe ankaŭ fortikaĵo konstruiĝis kaj Ĉuru paŝo post paŝo akiris la proksimajn areojn. Tial senfina konflikto komenciĝis kun simila urbeto Bikaner. En 1818 Bikaner okupis Ĉuru, baldaŭ la britoj regis ĝis 1947.
Ekonomio
En Ĉuru mem oni okupiĝas pri komercado, manlaboradoj kaj urbaj servadoj. En la apudaĵo oni vivtenas sin el agrikulturo (tritiko, milio kaj kolzo), ankaŭ el bredado (ŝafoj, kaproj, kameloj). La industrio estas malforta, iomete ekzistas produktado de granitaj platoj kaj kaheloj, prilaborado de mustardoj.
Klimato
La regiono fanfaronas pri rekordtemperaturoj intervalantaj de sub frostpunkto en la vintroj ĝis pli ol 50 gradoj en la someraj tagoj. La temperaturoj en Ĉuru kutime varias de 0 ĝis 47 °C. Aŭrore en la monatoj de decembro kaj januaro oni ne surpriziĝas rimarki glacion en malgrandaj akvokuvoj. La mezuritaj temperaturoj estis −4,6 °C, respektive 50,8 °C. En Ĉuru pluvas jere nur po 390 mm, plejparte dum la musonsezono inter junio kaj septembro. En la ceteraj monatoj apenaŭ pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 18-34 °C.
Religioj
En Ĉuru vivas hinduoj (56%) kun islamanoj (43%), iomete ankaŭ aliaj.
Eduko
En Ĉuru la plej altgrada eduko okazas en altlernejoj.
Trafiko
Al Ĉuru kuras tri fervojaj linioj kaj ok vojoj el ĉiuj direktoj. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Ĝajpuro, dum en Ĝunĝunu estas nur loka flughaveno por malgrandaj aviadiloj.
Mór Levente Mezei
MEZEI Mór Levente (naskita la en Zetelaka; mortinta la  en Făgăraş) estis rumanuja hungara franciskano, eklezia verkisto kaj vortarverkisto.
La gimnazion li finis en Odorheiu Secuiesc. La 29-an de aŭgusto 1931 li enpaŝis la ordenon. Li studis filozofion en Ĉikŝomjo kaj teologion inter 1934-39 en Hunedoara. La 26-an de junio 1938 oni ordinis lin. Ekde 1939 li estis kapelano en Kluĵo. Ekde 1942 li instruis lingvistikon kaj matematikon en Universitato Ferenc József. En 1944 li estis religioratoro, konfesprenanto. Ekde 1946 li estis instruisto en Odorheiu Secuiesc de Collegium Seraphicum. La 20-an de aŭgusto 1951 oni fortrenis lin al Radna. Ekde majo 1952 li estis en Esztelnek devigloĝejano. En 1957 en proceso de Szoboszlay oni kondamnis lin por 20-jara malliberejo. En 1964 li estis amnestiita. Li laboris en Homoródremete, Homoródkarácsonyfalva, Ojtoz, Medgyes, Fogaras. Liaj verkoj aperis en gazetoj Katolikus Világ, Ferences Nemzedék kaj Csíksomlyói Virágok (1933-43). Lia kaŝnomo estis Móka.
Sinagogo de Worms
La Sinagogo de Worms estas inter la plej malnovaj sinagogoj en Germanio. La en 1034 per ampleksa donaco unuafoje konstruita preĝejo en sia historio plurfoje estis neniigita kaj rekonstruita. Ĝi nun servas kiel preĝejo al la en Worms vivantaj membroj de la juda komunumo de Majenco (Mainz) kaj samtempe estas grava turisma vidindaĵo de la urbo, ofte vizitata kune kun la historia juda tombejo Heiliger Sand.
Historio
Juda komunumo en Worms probable ekestis en la 10-a jarcento. La unuan sinagogon de Worms en 1034 financis la juda paro Jakob ben David kaj ties edzino Rahel. Samtempe ekestis la juda tombejo "Heiliger Sand", kiu nun estas la plej aĝa restinta juda tombejo de Eŭropo, kun plej malnova konservita tomboŝtono el la jaro 1058. En la urba kvartalo de la sinagogo, protektita fare de la nordorienta parto de la urba remparo, ekde la dua fino de la 10-a jarcento en tipaj pluretaĝaj domoj loĝis precipe judoj, kies publika vivo koncentriĝis en la sinagogo kaj sur la sinagoga placo. Tiu unua sinagoga konstruaĵo komence de la germana Krucmilito de 1096 kaj en la Dua Krucmilito de 1146 estis damaĝita fare de "ekzercantaj" kruc-kavaliroj. Jam tiu unua sinagogo havis internacie renoman talmudan lernejon, ĝenerale hebree nomata ישיבה, do Jeŝivo, kies ekzakta loko tamen ne plu dedukteblas. Plej fama studento de tiu talmuda lernejo estis rabeno Salomon ben Isaak el la francia urbo Troyes, kiu pli poste iĝis unu el la plej renomaj kleruloj de eŭropa judismo. Li studis en Worms ĉirkaŭ la jaro 1060. Monumento pri li, kreita en 1995, stariĝis en la sinagoga korto.
Nova sinagogo en 1174/75 konstruiĝis en la romanika stilo de la skulptistaj metiistoj konstruantaj ankaŭ la kristanan katedralon de Worms. Tiu sinagoga konstruaĵo nuntempe nomatas "vira sinagogo". Ĝi havas du navojn kaj la kupola tegmento portatas fare de du kolonoj. La kapiteloj estas inter la plej belaj de la tiel nomata romanika "stilo de Worms kaj Strasburgo". En 1185 kaj 1186 sudokcidente de la vira sinagogo estis konstruita subtera mikveo, do rita juda banejo. La tieaj kolonoj havas simplajn kubajn kapitelojn. "Virina sinagogo" alkonstruiĝis en 1212 kaj 1213 norde de la vira sinagogo. En 1624 okazis la lasta ampleksigo de la sinagoggo: norde de la virina sinagogo alkonstruiĝis antaŭkonstruaĵo, kaj okcidente de la vira sinagogo aldoniĝis nova talmuda lernejo, loke baptita "Raŝi-kapelo".
Dum la pogromoj de 1349 kaj 1615 la sinagogo forte damaĝiĝis. En ambaŭ pogromoj la tegmentaj kupoloj estis detruitaj, kaj la flankaj muroj parte neniigitaj. En la rekonstruo de 1355 oni elektis gotikajn formojn por la fenestroj kaj la tegmentaj kupoloj. Kompareble fortaj estis la damaĝoj post la urba incendio de 1689 dum la milito de la ligo de Augsburg respektive milito de palatinata sukcedo. La konstruaĵoj nur ĉirkaŭ la jaro 1700 povis esti rekonstruigitaj, kaj la interno adaptiĝis al la epoka stilo.
Ekde la mezo de la 19-a jarcento la juda komunumo en Worms inklinis al liberalismo. Tial en 1842 la divida muro inter la vira kaj virina sinagogoj estis forigita kaj en 1877 enkonstruiĝis orgeno, kutima elemento en ĉirkaŭaj kristanaj preĝejoj. Tiujn ŝanĝojn ne bonvenigis ĉiuj komunumanoj. Por tiu grupiĝo de ortodoksaj judoj la grenkomercisto Leopold Levy norde de la sinagoga placo konstruigis tiel nomatan "novan sinagogon" aŭ "sinagogon de Levy" (germane „Neue Synagoge“ aŭ „Levysche Synagoge“), kiu inaŭguriĝis en 1875. Laŭ la volo de la donacinto tamen ankaŭ tiu sinagogo restis posedaĵo de la urba juda komunumo, por eviti diserigon en pli malgrandajn grupiĝojn.
Dum la pogromo de novembro 1938 la urba sinagogo bruliĝis. La restintaj muroj en 1942 estis faligitaj, kaj la ruino fine de la Dua Mondmilito pro la bombado de la Aliancanoj ankoraŭ pli erigitaj. Inter la jaroj 1938 kaj 1945 el la ruinaĵo iuj urbanoj sukcesis savi unuopajn konstruaĵerojn, el ili ankaŭ la fonda skribaĵo de la jaro 1034. Jam en 1947 estis urba iniciativo rekonstrui la sinagogon. Tamen fine nur en 1958 komenciĝis la rekonstruo de la historia sinagogo fare de fakaj restaŭristoj. En 1961 ĝi en la malnova formo povis esti reinaŭgurita, en celebraĵo kiun partoprenis la germania ministro Heinrich von Brentano.
La "nova sinagogo" aŭ sinagogo de Levy, kiu ĉe la sinagoga placo lokiĝis vid-al-vide de la malnova sinagogo, en la pogromo de novembro 1938 restis preskaŭ nedamaĝita, sed ĝi en 1945 per bombado de la Aliancanoj estis forte detruita kaj la ruinaĵo en 1947 forigita. En ĝia loko ekde la 1990-aj jaroj estas privata loĝdomo, kies fasado memorigas la antaŭan eksteran formon de la historia sinagogo kaj norde rekompletigas la sinagogan placon.
La historia sinagogo de Worms estas leĝe protektita monumento. Jam en 1887 ĝi estis listigata en la oficiala verkaĵo Die Kunstdenkmäler im Großherzogtum Hessen ["la artaj monumentoj en la Grandduklando Hesio" kaj sekve "pro la granda apreziĝo [de la sinagogo] en la mezepoko" estis inter la unuaj judaj preĝejoj, kiuj ricevis oficialan ŝtatan protekton.
Priskribo
La vira sinagogo estas du-nava rektangula salono portata de du romanikaj kolonoj. Meze de la salono troviĝas moderna legejo (nomata "bima"), je la orienta muro situiĝas toraejo (nomata "aron ha-kodeŝ") en origine renesanca stilo, kiu tamen en 1704/05 estis prilaborita en baroka stilo. La ĉefa enirejo de la sinagogo situas en la nordokcidenta angulo de la salono. La pordegaj kadroj kaj la kolonaj kapiteloj estas el la romanika epoko, kaj probable kreiĝis fare de skulptistoj de la urba kristana katedralo. Je tri flankoj la vira sinagogo havas altajn fenestrojn en gotika stilo, kiuj aldoniĝis dum la rekonstruo de la jaro 1355. En sia du-nava formo la sinagogo de Worms estis stila modelo: ekzemple la sinagogo de Regensburg en 1227 kaj la "malnova-nova sinagogo" de Prago en la dua duono de la 13-a jarcento kopiis tiun formon.
La virina sinagogo tuŝas la viran je du trionoj de ties norda muro, kaj estas signife pli malalta ol la vira konstruaĵo. La preskaŭ kvadrata salono estas portata fare de centra kolono. Ĝis la jaro 1842 la du sinagogoj estis dividitaj per muro, en kiu troviĝis kvin etaj fenestroj kaj pordo. Ekde tiam du arkoj en gotika stilo konsistigas trairejon inter ambaŭ konstruaĵopartoj.
La vira sinagogo nuntempe estas uzata por judaj diservoj, dum en la virina sinagogo troviĝas memorigaj tabuloj por la en la Holokaŭsto murditaj membroj de la juda komunumo de Worms.
Myslín
Myslín estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek proksimume 2 km norde de Mirovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1239.
Aerkastelo
Aerkastelo, aera kastelo, ĥimerkastelo, nubkastelo (ĉiuj en PIV) estas esprimo por vanta, ĥimera (nerealigebla) produkto, proceso ks., kiun oni volas kaj revas realigi, sed kiu fakte ne estas realigebla kaj restos fantaziaĵo.
La esprimo aperis unuafoje en la germana lingvo, en la 16-a jarcento. La esprimon uzis Zamenhof kiel '"konstrui kastelojn en aero, sur glacio" (PIV).
Similsignife oni uzas en la angla ankaŭ la esprimon pipe dream t.e. "pipa revo" (revo, kiun oni havas fumante pipon, eble opian).
Filippo Baldinucci
Filippo BALDINUCCI estis itala historiisto, biografo kaj verkisto pri la historio de la arto dum la baroka periodo.
Biografio
Baldinuĉi estas konsiderata la plej signifa historiisto pri artoj kaj artistoj en la baroka periodo.
Protektita de la familio Medici, li aspiris esti la nova Vasari, renovigante kaj vastigante liajn biografiojn kaj aldonante iujn artistojn preterlasitajn de "Vite", precipe pri francaj kaj flandraj artistoj. Lia plej grava verko estis lia biografia vortaro de artistoj nomata "Notizie de 'professori del disegno da Cimabue in qua", kiu komencis esti publikigita en 1681 kaj daŭrigita post lia morto. Lia biografio de Gian Lorenzo Bernini estis publikigita en 1682.
Baldinuĉi devenis el grava familio apartenanta al la komerca elito de Florenco. Krom verkisto, li ankaŭ estis artisto, desegnis per kreto kaj modeligis en vakso. Multaj el liaj portretoj de amikoj estas en la kolekto de la "Galleria degli Uffizi". La Vilao Medicea di Castello, kie la "Accademia della Crusca" situas, havas sian pentraĵon, ian alegorion. La Muzeo Getty havas portreton en nigra kaj ruĝa kreto.
Li ankaŭ estis kuratoro de la artokolekto de la Medici, enkondukante novajn ideojn pri organizado de artaj kolektoj. Li estis la unua, kiu distingis la apartan manieron de ĉiu artisto en artaĵo, la tiel nomata mano de artisto, kiu atribuadis aŭtorecon al tiamaj pentraĵoj, kutime anonimaj.
4698 Jizera
4698 Jizera estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉeĥa rivero Jizera (germane: Iser), kiu fontas el la Jizera montaro kaj alfluas al la deksta bordo de Elbo, post fluo de 164 km.
Carl Støp-Bowitz
Støp-Bowitz eklernis Esperanton en 1928 per norvega radiokurso kaj perfektigis sin en kurso gvidata de Andreo Cseh en Norvegio du jarojn poste. Li estis estrarano de Klubo Esperantista en Oslo 1931–1947, prezidanto de Norvega Esperantista Ligo de 1947–1977. Ekde 1949 li estis membro de la Akademio de Esperanto, ekde 1956 komitatano de UEA, de 1974 ĝis 1980 vicprezidanto de UEA.
Jam en 1935 Støp-Bowitz serĉis kunlaborantojn por planata "Zoologia vortaro Esperanta" (t.e. terminaro Esperanto - scienc-latina) (vd. la alvokon en La Praktiko 1935/4 (40), p. 7, 2a kol.). Zoologia kaj botanika nomenklaturoj dum multaj jardekoj interesis lin. Li tial "nature" ankaŭ fariĝis ĉefkunlaboranto pri zoologio kaj geologio en Plena Ilustrita Vortaro (PIV 1970).
Støp-Bowitz estis ofta preleganto ĉe la Internaciaj Someraj Universitatoj (ISU), kaj li multe verkis por Scienca Revuo, interalie pri zoologia nomenklaturo. Pri tiu ĉi temo li verkis ankaŭ libron en la norvega lingvo. Krome li kontribuis al Heroldo de Esperanto, Norvega Esperantisto k.a. periodaĵoj.
Støp-Bowitz estis Landa Delegito de la Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE) por Norvegio ekde 1936 (kaj ĝis sia morto). La restarigo de tiu asocio post la dua mondmilito estas ĉefe lia merito, kaj li ankaŭ prezidis la asocion 1946–1949, sed poste retiriĝis en la vicprezidantecon. Tamen li kronis sian aktivecon por ISAE per dua prezidanta periodo, nome 1981–1996.
Domo Zum Ritter (Arnstadt)
La iama gastejo kaj hotelo Zum Ritter troviĝas en la centro de Arnstadt, Kohlenmarkt nr 20.
Historio
La nuna domo unue menciitis en la jaro 1672-a. En 1675 ĝi ricevis la rajton je bierfarado (Zum roten Hirsch). En 1704 la domo daŭre ekgastigadis. Aĉetis la domon en 1696 Johann Dönicke. Ties bofilo estis Johann Alexander Thiele: la artisto ankaŭ loĝis tie ĉi, de 1728-38, kion atestas survanda memorigtabulo. Ties edzino heredis la domon en 1724: ĝi apartenis al la klano ankoraŭ ĝis 1738.
Montoir-de-Bretagne (stacidomo)
Montoir-de-Bretagne estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Sablé - Montoir-de-Bretagne, situanta en  Montoir-de-Bretagne, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Domo Zum Ritter (Arnstadt)
Historio
En la 3.3.1738 nova posedanto nome Johann Carl Wilhelm Schmidt malfermis gastejon sub la nomo Zum Ritter. Homoj venantaj el la direktoj de Marlishausen kaj Dannheim ofte gastis tie ĉi: la Schmidt-oj mastrumis la entreprenon gis 1896. La saman jaron ĝi venditis al la gastejestro Wilhelm Umbreit. Post lia morto (1911) transprenis la domon lia vidvino kiu transdonis ĝin en 1920 al la filo Georg Umbreit kaj la bofilo Otto Beck.
Iĝis alikonstruoj. En 1921 menciitis keglejo kaj bilardtabloj. La societo Krieger- und Landwehrverein havis siajn kutimtablojn tie ĉi kaj en 1928 ĝi iĝis Sportista hejmo de la societo Turnverein von 1849 zu Arnstadt. Post 1945 la domo estis gastejo kaj hotelo, post la Turniĝo sidejo de la Metiista Ĉambro de la Distrikto Arnstadt. Venis poste la frizosalono Möhring kiel luprenanto ĝis la fermo de la domo en 1994. Transprenis ĝin en 1997/98 la loka Arkitekta korporacio, renovigis la tuton kaj ekuzis la domon poste kiel sidejon kun kunvenaj kaj buroaj salonoj. Ĝi gastigas la redakcion de Allgemeiner Anzeiger, la asekurkompanion Innungskrankenkasse kaj la distriktan filion de la Amikoj de ĝardenoj (Gartenfreunde).
Montoir-de-Bretagne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Stultula mato
La stultula mato estas la plej rapide atingebla ŝakmato en la ŝakludo. Venkas la nigra la helan en du paŝoj:
Teminka kurulo
Teminka kurulo, Cursorius temminckii, estas birdo de la familio de glareoloj kaj kuruloj, nome Glareoledoj. Ĝi estas vadbirdo kiu loĝas en sub-sahara Afriko, escepte la angulo de la golfo de Gvineo. La specifa nomo omaĝas la nederlandan ornitologon Coenraad Jacob Temminck.
Flago de Tongo
La nacia flago de Tongo estis adoptita la 4-an de novembro 1875. Ĝi similas al la flago de la Ruĝa Kruco. La flago estis originale identa al tiu flago, sed por eviti konfuzon, ĝi estis ŝanĝita tiel ke la ruĝa kruco prezentiĝis kiel kantono de brita komercflago, igante ĝin simila al la brita komercflago de la 17-a jarcento. La flago estis en uzo ekde 1864 sed estis oficiale adoptita en 1875. Paragrafo 47 de la Konstitucio de Tongo diras: "La Flago de Tongo neniam devas esti ŝanĝita sed devas ĉiam esti la flago de la regno".
La ruĝa kruco indikas kuristanismon, la religio de 97% de la loĝantaro de la lando. Ĝi estas unu el 28 landaj flagoj kun kristanaj simboloj. La blanka koloro indikas purecon, kaj la ruĝa koloro reprezentas la sangon de Kristo.
Stultula mato
La du paŝoj de la helaj figuroj estas ŝanĝeblaj. En tiu mato necesas ne nur malatento de la helo, sed ankaŭ aktiva partopreno.
La dua plej rapida mato estas la sama, sed kun interŝanĝitaj kololoj. Ĉar helo komencas la ludon, tiu varianto de la stultula mato bezonas unu tiron pli, ĉar malhelo bezonas du tirojn por realigi tiun helpitan maton.
Fonto
Sakk Lexikon; Corvina Kiadó Kft.; 1994
Teminka kurulo
Aspekto
Tiu birdo, kiel aliaj kuruloj, havas longajn flavecajn krurojn -kun nur tri fingroj kaj neniu malantaŭe, do adaptitaj al kurado- kaj longajn flugilojn. Ili havas iome subenkurvitajn kaj pintakrajn bekojn nigrajn, mallongajn kaj maldikajn. La korpa plumaro estas bruna -pli malhela dorse-, sed multe pli bunta kaj multkolora en antaŭaj partoj ol kurbirdo ekzemple sed ne tiom kiom ĉe la Hindia kurulo, kaj paliĝanta al blankeca koloro en pli malalta ventro. La plej rimarkinda eco de tiu specio estas la kapa bildo: pli precize estas nigra traokula strio kiu malantaŭeniras ĝis la nuko suben -kiel en la Kurbirdo-, super ĝi estas blanka supraokula strio -sed ne tiom rimarkinda kiom en la Kurbirdo-; sed super ĉio estas krono ruĝeca -kiel en la Hindia kurulo-. De malantaŭe la birdo aperas tute bruna kun tiu rimarkindaj nuko kaj krono.
Basiano
Basiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Ornago, Roncello, Trezzano Rosa, Cavenago di Brianza, Pozzo d'Adda, Cambiago kaj Masate.
Montoir-de-Bretagne (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Kittilä
Kittilä estas komunumo en la Laponia provinco de Finnlando, mallonge en finna Laponio.
Ĉaĉerska distrikto
Ĉaĉerska distrikto (belaruslingve - Чачэрскі раён, - Чечерский район) - administra subdivido en Homela regiono. La distrikto estis fondita en 1926 jaro, de 1938 jaro situas en konsisto de Homela regiono en 1962 jaro la distrikto estis likvidita, en 1965 jaro refondita. Areo de distrikto estas 1200 da km2. Riveroj: tra distrikto fluas Soĵ kun flankriveroj: Pokac kaj Ĉaĉora; Kaŭpita - flankrivero de Besjadz. En la distrikto situas Biologia rezervejo "Ĉaĉerski". En la distrikto estas eldonata gazeto "Ĉaĉerska heroldo".
Loĝlokoj kaj administra subdivido
En 2001 jaro en la distrikto estis 126 da loĝlokoj, pli granda estas Ĉaĉersk. La distrikto estas subduvidita je 7 vilaĝaj sovetoj.
Elfosaĵoj
Kreto, argilo
Komunikado
Ĉaĉersk per aŭtovojoj estas kunligita kun Buda-Kaŝaljova, Karma, Krasnapolje, Svjacilaviĉi, Vetka. Tra distrikto trairas aŭtovojo inter Homel kaj Mahiljoŭ.
Ágfalva
Ágfalva estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono Sopron-Fertőd. Ŝajnas, la vilaĝnomo estas misa traduko de la germana vilaĝdomo Agendorf.
Situo
La komunumo situas laŭ la fervojo inter Sopron kaj Aŭstrio, estas ankaŭ fervoja trapasejo. Flankovoje Sopron estas facile alirebla.