cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carmen Miranda
Carmen Miranda (kromnomo de Maria do Carmo Miranda da Cunha), sambo-kantistino, naskiĝis en Marco de Canavezes, proksime de Lisbono, Portugalio, la 9-an de februaro 1909. Tuj post ŝia naskiĝo la familio elmigris al Brazilo kaj instaliĝis en la tiama ĉefurbo Rio de Janeiro. Tre aktive kantis kaj partoprenis holivudajn filmojn en la 1940-aj jaroj. Ŝi mortis pro koratako en Beverly Hills, Usono, la 5-an de aŭgusto 1955, nur 46-jara.
Kvartalo Jodogaŭa
Kvartalo Jodogaŭa aŭ Jodogaŭa-ku (淀川区 [jodogaŭa-ku], Hepburn: Yodogawa, Kunrej: Yodogawa) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
Nižný Klátov
Bazaj informoj
Nižný Klátov, hungare Alsótőkés (alŝOtOkEŝ), germane Unter-Beckseifen estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia slovaka nomo estis Nižná Tejkeš. Nižná, nižný, alsó kaj unter signifas: suba.
Situo
Nižný Klátov situas laŭ valo de rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1317. En 1910 loĝis en Alsótőkés 490 homoj, (479 slovakoj, 8 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Alsótőkés rehungariĝis pro la unua Arbitracio de Vieno. La vilaĝo tre forte ligiĝis al la distriktejo, tial la slovaka vilaĝo estis escepto. En 2001 loĝis en Nižný Klátov 614 homoj, (611 slovakoj, po 1 hungaro, germano kaj ĉeĥo).
Carlos do Carmo
Carlos Alberto do Carmo Almeida (Lisbono, 21a de decembro 1939 - Lisbono, 1a de januaro 2021)​ estis portugala kantisto, popularigis internacie la kantotipon fado.
Kariero
Li studis en Ĝenevo kaj en 1963 li iĝis administristo de la familia fadejo, nome O Faia, en la Bairro Alto de la portugala ĉefurbo. Lia arta kariero ekis en 1964, sed li jam estis registrinta diskoj estante nur naŭ-jara. Li reprezentis Portugalion en la 21a Eŭrovido-Kantokonkurso 1976, per la kanto Flor de verde pinho (bazita sur poemo de Manuel Alegre). Inter multaj aliaj, plej konataj kantoj liaj estas jenaj: Os putos, Um homem na cidade, Canoas do Tejo, Lisboa menina e moça, Duas lágrimas de orvalho kaj Bairro Alto. Li kantis portugale la kanton El drapaire de Joan Manuel Serrat, (O ferro velho adaptaĵo de la poeto Alexandre O'Neill), en sia disko Canoas do Tejo (LP Movieplay en 1972-CD en 1997) kaj en O melhor dos melhores - Carlos do Carmo (Tecla, 1992). Lia nomo estas inter la pioniroj de la nova portugala diskaro, ĉar lia disko Un homem no país estis la unu KD publikigita de artisto en Portugalio.​ José María Nóbrega akompanis lin per gitaro ekde antaŭ 36 jaroj.
Dretea
Dretea [dretja] (Deréte) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Huedin. En 1910 ĝi nombris 602 loĝantojn (rumanoj), en 1992 155. Ĝia unua skriba mencio estis en la fino de la 13-a jarcento. En la mezepoko ĝi estis hungara vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Mănăstireni.
Luterana preĝejo (Lovászpatona)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Lovászpatona.
Historio
En Lovászpatona katolika romanika kirko Marteno de Tours estis konstruita ĉirkaŭ en 1200. Ĝi estas duona parto de la navo malantaŭ la turo. En la 14-a jarcento la navo estis plilongigita kaj sakristio estis konstruita laŭ gotiko. En la sekva jarcento oni alkonstruis kapelon por la loka bienulo. la turo konstruiĝis en nekonata tempo. Supozeble en 1550 la loĝantoj iĝis luteranoj kaj ili ekhavis ankaŭ la kirkon. Supozeble dum la kontraŭturkaj bataloj la preĝejo estis ĉirkaŭita per defenda muro kun apogpilieroj, pli alta, ol 2 metrojn. En 1711 gravaj trakonstruoj kaj renovigoj okazis. Interne la galerio estis farita en 1841. La konstruaĵo denove estis renovigita en 1868, baldaŭ nur ekstere en 1925, fine plene en 1960. La unua orgeno estis farita en 1831, kiun anstataŭas la pli moderna el 1893.
LTC
LTC povas esti:
Dukko
Dukko (aŭ duqqah el la egipta araba lingvo: دقة) estas egipta kondimento konsistanta el miksaĵo de herboj, nuksoj (kutime avelo) kaj spicoj. Ĝi estas tipe uzata kiel trempaĵo kun pano aŭ kiel freŝaj legomoj por antaŭmanĝo. Antaŭfabrikitaj versioj de dukko aĉeteblas en la spicaj merkatoj de Kairo, kun la plej simpla versio dispremita mento, salo kaj pipro, kiuj estas venditaj en paperaj konusoj. La pakita variaĵo troviĝas en bazaroj konsistantaj el sekigita tritika faruno miksita kun kumino kaj karvio.
Edwin Catmull
Edwin Earl CATMULL (naskiĝinta en 1945 en Okcidenta Virginio) estas usona scienculo de komputiko retiriĝinta kaj eksprezidanto de Pixar kaj Walt Disney Company. Kiel scienculo pri komputado, Catmull kontribuis al multaj gravaj antaŭeniroj en la grafikaĵoj 3D por komputilo. Oni konsideras lin la inventisto de la tekniko de la Z-Buffer. En la jaro 2008 estis al li atribuita la premio Gordon E. Sawyer.
En la jaro 2019 estis premiita per la Premio Turing kune kun Pat Hanrahan.
Armenoj en Usono
Armenoj en Usono (armene: ամերիկահայեր, amerikahajer) estas civitanoj aŭ loĝantoj de Usono, kiuj havas totalan aŭ partan armenan devenon. Ili formas la duan plej grandan komunumon de la armena diasporo post la armenoj en Rusio. La unua grava ondo de armenaj migrantoj al Usono okazis fine de la 19a kaj frua 20a jarcentoj. Miloj da armenoj ekloĝis en Usono post la Hamidaj masakroj meze de la 1890-aj jaroj, la Masakro de Adana de 1909 kaj la Armena genocido de 1915 en la Otomana Imperio. Ekde la 1950-aj jaroj multaj armenoj de Mezoriento (precipe de Libano, Sirio, Irano, Irako, Egiptio kaj Turkio) migris al Usono kiel rezulto de politika malstabileco en la regiono. Ĝi akceliĝis fine de la 1980-aj jaroj kaj daŭris post la dissolvo de Sovetunio en 1991 pro sociekonomiaj kaj politikaj kialoj.
La Usona Komunuma Enketo en 2017 taksis, ke 485.970 usonanoj posedis plenan aŭ partan armenan devenon. Diversaj organizaĵoj kaj amaskomunikiloj kritikas ĉi tiujn nombrojn kiel subtakson, proponante anstataŭe 800 000 ĝis 1 500 000 armenajn usonanojn. La plej alta koncentriĝo de usonanoj de armena deveno estas en la areo de Granda Los-Anĝeleso, kie 166,498 homoj identigis sin kiel armenoj en la Censo de 2000, konsistante el pli ol 40% de la 385,488 homoj, kiuj tiam identigis armenajn originojn en Usono. La urbo Glendale en la metropola areo de Los-Anĝeleso ĝenerale estas konsiderita la centro de la armena usona vivo (kvankam multaj armenoj loĝas en la taŭge nomita "Malgranda Armenio" komunumo de Los-Anĝeleso  ).
La armena usona komunumo estas la plej politike influa komunumo de la armena diasporo. Organizoj kiel Armena Nacia Komitato de Usono (ANCA) kaj Armena Asembleo de Usono pledas por la agnosko de la Armena genocido fare de la usona registaro kaj subtenas pli fortajn rilatojn inter Armenio kaj Usono. La Armena Ĝenerala Bonvola Unio (AGBU) estas konata pro sia financa subteno kaj disvastigo de armena kulturo kaj armenlingvaj lernejoj.
Frua historio
La unua registrita armeno vizitanta Nordamerikon estis Martin, armeno el Irano. Li estis iran-armena tabakproduktanto, kiu ekloĝis en Jamestown, Virginio en 1618. En 1653–54, du armenoj de Konstantinopolo estis invititaj al Virginio por bredi silkajn vermojn. Kelkaj aliaj armenoj estas registritaj kiel venintaj al Usono en la 17-a kaj 18-a jarcentoj, sed la plej multaj moviĝis kiel individuoj kaj ne establis komunumojn. En la 1770-aj jaroj pli ol 70 armenoj ekloĝis en la kolonioj. La persekuto de kristanaj malplimultoj sub la Otomana Imperio kaj usonaj misiaj agadoj rezultigis malgrandan ondon de armena migrado al Usono en la 1830-aj jaroj el Kilikio kaj Okcidenta Armenio. Haĝik (Christopher) Oskanjan, konstantinopola usona misia lernanto, alvenis en Usono en 1835 por okupiĝi pri supera dukado. Li poste laboris por la New York Herald Tribune kaj fariĝis la prezidanto de la Novjorka Pres-Klubo. Multaj armenoj sekvis lin kaj iris al Usono por edukado.
Dum la Usona Enlanda Milito tri armenaj kuracistoj: Simeon Minashan, Garabed Galstĥan kaj Baronig Matevosjan laboris en militaj hospitaloj en Filadelfio. La nura armeno konata partopreni la konflikton estis Ĥaĉatur Paul Karapetjan, kiu membriĝis en la Unia Mararmeo. Naturscienca civitano de Rodosto, Karapetjan funkciis sur la blokadŝipoj USS Geranium kaj USS Grand Gulf kiel Tria Inĝeniera helpisto kaj poste oficiro de 1864 ĝis sia honorinda maldungo de la Mararmeo en aŭgusto 1865.
La nombro de la armenaoj kreskis de 20 en 1854 al ĉirkaŭ 70 en la 1870-aj jaroj. En la malfruaj 1870-aj jaroj, malgrandaj armenaj komunumoj ekzistis en Novjorko, Providenco, Rod-Insulo kaj Worcester, Masaĉuseco. Fine de la 1880-aj jaroj ilia nombro atingis 1 500. Multaj el ili estis junaj malinaj studentoj de la Usonaj Evangeliaj Misioj disvastigitaj tra la Otomana Imperio. Ĉirkaŭ 40% venis de la provinco Ĥarpert. Antaŭ 1899, enmigrintoj ne estis klasifikitaj laŭ etneco, sed prefere laŭ naskiĝlando, obskurante la etnajn originojn de multaj armenoj. Post 1869 tamen armenoj el la orientaj regionoj de la Otomana Imperio estis registritaj kiel "armenoj" en usonaj registroj. La nombro de la armenoj kiuj migris al Usono de 1820 ĝis 1898 estas ĉirkaŭ 4,000.
Unua ondo de enmigrado kaj la intermilita periodo
Armenoj komencis alveni en Usono senprecedence en la fino de la 19-a jarcento, precipe post la Hamidaj masakroj de 1894–96, kaj antaŭ, dum kaj post la Armena genocido. Antaŭ ĉi tiu amasa migrado al Usono, la nombro de armenoj en la lando estis de 1 500 ĝis 3 000, kaj plejparte konsistis el nekvalifikitaj laboristoj.
Pli ol 12,000 armenoj de la Otomana Imperio iris al Usono tra la 1890-aj jaroj. Ĉi tiu periodo travivis kulturan kontakton inter usonanoj kaj armenoj per armenaj naciismaj disidentaj organizaĵoj ene de la Otomana Imperio kaj intensa agado de usonaj misiistoj en la regiono, kiuj komprenis la armenan aferon, igante la longan migradan vojon iom pli eltenebla. Escepte de Fresno, Kalifornio, kiu havis teron taŭgan por terkultivado, la plej fruaj armenaj enmigrintoj plejparte ekloĝis en la nordorientaj industriaj centroj, kiel Novjorko, Providenco, Worcester kaj Bostono. Armenaj elmigrintoj el la Rusa Imperio estis nur malplimulto en elmigrado de armenaj landoj trans Atlantiko (ĉirkaŭ 2.500 transloĝiĝis en 1898–1914), ĉar la armenoj estis traktataj relative pli bone en Rusio ol en la Otomana Imperio. Iam en Usono, iuj armenoj organizis politikajn partiojn por servi diversajn kaŭzojn en Usono kaj en la patrujo. Turk-armena migrado kreskis iom post iom en la unua jardeko de la 20-a jarcento, parte pro la Adana Masakro de 1909, kaj la Balkanaj militoj en 1912-1913. Antaŭ la komenco de la unua mondmilito, jam estis 60 000 armenoj en Usono. Ĉar pli da armenoj iĝis viktimoj de la genocido kaj pli da armenoj estis deportitaj, la armena usona komunumo draste kreskis.
Laŭ la Agentejo pri Enmigrado, 54 057 armenoj eniris en Usonon inter 1899 kaj 1917. La ĉefaj listigitaj devenlandoj estis Turkio (46 474), Rusio (3.034), Kanado (1.577), Britio (914) kaj Egiptio (894). Enmigrintoj estis petitaj indiki en kiu ŝtato ili ekloĝos; por armenoj, la plej popularaj respondoj estis Novjorko (17.391), Masaĉuseco (14.192), Rod-Insulo (4.923), Ilinojso (3.313), Kalifornio (2.564), Nov-Ĵerzejo (2.115), Pensilvanio (2.002), Miĉigano (1.371). La plej grandaj armen-usonaj komunumoj tiutempe situis en Novjorko, Fresno, Worcester, Masaĉuseco, Boston, Filadelfio, Ĉikago, Cityerzo-Urbo, Detrojto, Los-Anĝeleso, Trojo, Novjorkio, kaj Klevlando.
Laŭ taksoj, ĉirkaŭ 77,980 armenoj loĝis en Usono antaŭ 1919. Senprecedenca nombro de armenoj eniris la landon en 1920, sed la Enmigrada Leĝo de 1924, kiu limigis enmigradon de suda kaj orienta Eŭropo, malpermesis multajn aliajn armenojn translokiĝi en Usono. La plej multaj el la enmigrintoj post la unua mondmilito estis virinoj kaj infanoj, kontraste al la antaŭmilita enmigrado, kiu estis ĉefe juna kaj vira profilo. Kiel italoj, por kiuj ĉi tiu praktiko estis konata kiel kampanilismo, armenaj komunumoj ofte estis formitaj de homoj de la sama vilaĝo aŭ urbo en la Otomana Imperio. Ĉi tiu praktiko preskaŭ tute malaperis post la dua mondmilito.
Entute 81 729 armenoj eniris Usonon de 1899 ĝis 1931.
Diskriminacio kontraŭ la armenoj estis videbla, kaj multaj armenoj luktis kontraŭ malkaŝaj diskriminaciaj kaj loĝlimigoj. Kvankam kvar otoman-devenaj armenoj estis la unuaj, kiuj ricevis laŭleĝan agnoskon kiel "blankuloj", anstataŭ "azianoj", jam en 1909, la diskriminacio, kiun plej multaj armenoj renkontis en sia ĉiutaga vivo, ne pliboniĝis. La armenoj loĝantaj en centra Kalifornio estis ofte nomataj de indiĝenoj kiel "Fresno-indianoj" kaj "malaltklasaj judoj". Ĉi tiu unua ondo de enmigrado daŭris ĝis meze de la 1920-aj jaroj, kiam la novaj enmigradaj kvotoj estis aprobitaj. Ĉi tiu ondo de enmigrintoj establis armenajn komunumojn kaj organizojn en Usono, precipe la Armena Apostola Eklezio. En la 1920-aj jaroj, la armenoj komencis transloĝiĝi de kamparaj regionoj al urboj.
Charles Chaplin Jr.
Charles Spencer Chaplin la 3-a (5a de Majo, 1925 – 20a de Marto, 1968) estis usona aktoro.
Armenoj en Usono
Dua ondo de enmigrado
Nova ondo de armenaj enmigrintoj moviĝis en la malfruaj 1940-aj jaroj, inkluzive de sovetiaj armenaj militkaptitoj, kiuj povis fari sian vojon okcidenten post kiam ili estis liberigitaj de naziaj tendaroj. La Leĝo pri Delokitoj de 1948 permesis al homoj delokigitaj dum la dua mondmilito enmigri al Usono. De 1944 ĝis 1952, 4.739 armenoj migris al Usono, multaj kun la helpo de la Usona Nacia Komitato por Helpi Senhejman Armenojn de George Mardikjan.
Tamen la vera dua ondo de enmigrado ne komenciĝis ĝis la Leĝo pri Enmigrado kaj Nacieco de 1965 kiu aboliciis kvotojn pri naciaj originoj. Post la pasigo de tiu ago, armenoj de Sovetunio, Turkio, Libano, Irano kaj aliaj sudokcident-aziaj landoj komencis migri multe, multaj fuĝis de politika malstabileco en siaj gastigantaj landoj. En la 1950-aj jaroj, plej multaj armenaj enmigrintoj en Usono estis de soveta Armenio kaj Turkio. La pogroma Istanbulo en 1955 timigis la lokan turkan armenan loĝantaron, kiu serĉis okcidentan sekuran kaj pli prosperan vivon.
Sovetaj armenoj, aliflanke, estis plejparte postvivantoj de genocidoj, kiuj neniam plene integriĝis al sovetia vivo post sia repatriigo en la 1940-aj jaroj. La grandskala elmigrado de sovetiaj armenoj, ĉefe al okcidentaj landoj, komenciĝis en 1956. Ĉirkaŭ 30 000 sovetiaj armenoj eniris la landon de 1960 ĝis 1984, kaj aliaj 60 000 transloĝiĝis je la fino de la 1980-aj jaroj, dum la Perestroika epoko. La tuto de sovetiaj armenaj elmigrantoj de 1956 ĝis 1989, pli ol 80% el ili al Usono, estas taksita je 77,000.
La 15-jara longa libana enlanda milito komencita en 1975 kaj la irana revolucio de 1979 multe kontribuis al la enfluo de mezorientaj armenoj al Usono. La armenaj komunumoj en ĉi tiuj mezorientaj landoj estis bone establitaj kaj integritaj, sed ne asimilitaj, en lokaj loĝantaroj. Armenoj en Libano kaj Irano eĉ estas reprezentitaj en la parlamentoj kiel etnaj malplimultoj. Multaj vivis lukse en siaj antaŭaj landoj, kaj pli facile pritraktis plurlingvecon, konservante aspektojn de tradicia armena kulturo. Ĉi tiu ondo de novuloj revigligis la armenan usonan komunumon, precipe en la areo de Los-Anĝeleso, kie ekloĝis plej multaj armenaj enmigrintoj de dua ondo. En 1970 ĉirkaŭ 65 000 armenoj loĝis en Suda Kalifornio, kaj du jardekojn poste, en 1989, la nombro de armenaj usonanoj estis taksita je 200 000. Kvankam la usona censo de 1980 metis la nombron de armenoj loĝantaj en Los-Anĝeleso je 52 400, el kiuj 71,9% estis eksterlandaj: 14,7% el Irano, 14,3% el Sovetunio, 11,5% el Libano, 9,7% el Turkio, 11,7 % el aliaj mezorientaj landoj (Egiptio, Irako, Palestino, ktp.), kaj la resto en aliaj mondopartoj.
Nuntempa periodo
Tuj antaŭ kaj daŭrante en la tempo de la dissolvo de Sovetunio, ondoj de armenoj de Armenio kaj aliaj eksaj sovetaj respublikoj alvenis pro politikaj kialoj kaj ekonomiaj ŝancoj, ekloĝante en pli malnovaj establitaj armenaj komunumoj tra la lando. La armena tertremo en 1988 kaj la energikrizo en Armenio dum la milito en Montara Karabaĥo igis laŭtaksan nombron de 700,000 armenoj forlasi la landon, la plej multaj el kiuj alvenis en Rusio, daŭre aliaj en Usono, kaj kelkaj miloj en Eŭropo. Ĉiujare, averaĝe 2 000 homoj el Armenio migris al Usono ekde 1994, ne inkluzive etnajn armenojn el mezorientaj landoj. Laŭ la usona censo de 2000, estis 65,280 usonnaskitaj homoj en Usono: 57 482 en Kalifornio, 1,981 en Novjorko kaj 1,155 en Masaĉuseco. Laŭ la Usona Komunuma Enketo de 2011, estis 85.150 armen-naskitaj homoj en Usono, ĉirkaŭ 20.000 pli ol en 2000. Laŭ la usona ambasado en Erevano, ĉirkaŭ 21.000 civitanoj de Armenio translokiĝis al Usono por konstanta loĝado en la periodo de 1995 ĝis 2012. Dume, armena enmigrado de la Proksima Oriento daŭras, kontribuante al la distingo de Kalifornio, senkompare, kun la plej alta armen-usona loĝantaro de ajna usona ŝtato.
Armenoj de Libano, kie ili efike establis aktivan komunumon, estas pli politikigitaj, dum turkaj armenoj plejparte ligiĝas kun la Armena Apostola Eklezio. Ĉirkaŭ 1/3 el ĉiuj turkaj armenoj en Usono estas memstaraj. Grupo de armenaj usonanoj el Istanbulo fondis la Organizaĵon de Istanbulaj Armenoj en 1976, kiu postulis pli ol 1,000 membrojn en Suda Kalifornio en 2011. Iranaj armenoj estas konataj pro rapida integriĝo en usona socio. Ekzemple, nur 31% de armenaj usonanoj naskiĝintaj en Irano asertas ne bone paroli la anglan.
Charles Chaplin Jr.
Chaplin aktoradis en 13 filmoj, kaj aperis kun sia patro en Limelight (1952). En 1959, li havis rolon en la filmo Girls Town kie ludis la filon de alia fama komikisto de mutaj filmoj, nome la filo de Harold Lloyd. Li aperis kun sia frato Sydney en la teatraĵo Ethan Frome de Edith Wharton en la Circle Theatre, nune nomita El Centro Theatre. En 1960 li verkis libron pri la vivo de sia familio titole My Father, Charlie Chaplin.
Armenoj en Usono
Nuntempa periodo
Armenaj usonaj krimaj organizaĵoj ricevis vastan atenton de amaskomunikiloj. Tamen, en la urbo Glendale, Kalifornio, kie armenoj kunmetas 27% de la totala loĝantaro de la urbo, nur 17% de la krimo en la urbo estis farita de armenoj en 2006.
Laŭ la usona censo de 2000, tiutempe estis 385 488 usonanoj kun armena deveno. La takso de Usona Komunuma Enketo en 2017 trovis 485.970 usonanojn kun plena aŭ parta armena deveno. Pli altaj taksoj de 800,000 ĝis 1,500,000 estas ofertitaj fare de multaj armenaj kaj ne-armenaj organizoj, amaskomunikiloj kaj akademiuloj. La germana etnografino Caroline Thon metas ilian numeron ĉe 800.000, nombro ankaŭ ofertita de D-ro Harold Takooshian de la Universitato Fordham. Prof. Dennis R. Papazian de Universitato de Miĉigano–Dearborn asertis, ke loĝas en Usono 1,000,000 homoj kun armena deveno.
467.890 homoj raportis armenan devenon por Usona Komunuma Enketo. 2,516 armenoj estis naturigitaj, kaj plia tuta 3,543 akiris laŭleĝan konstantan loĝadon la saman jaron. El ĉi-lastaj, 1.589 atingis ĉi tiun statuson per familia reunuiĝo, 1.286 per diverseca loterio, 304 per familia sponsorado, 256 kiel rifuĝintoj aŭ azilanoj, 102 per dungado, kaj 6 per aliaj nespecifitaj kategorioj
Lingvo
En la 2000-aj jaroj 53% de la armenoj loĝantaj en Usono parolas la armenan lingvon. Kompare, ĉirkaŭ 6% de italaj usonanoj, 32% de grekaj usonanoj kaj 70% de albanaj usonanoj parolas sian praan lingvon.
La armena lingvo havas du apartajn normigitajn formojn: okcidenta armena kaj orienta armena, ambaŭ vaste parolataj inter la armena usona komunumo. Armenoj el Libano, Turkio, Sirio kaj malmultaj aliaj landoj parolas la okcidentan dialekton, kiu estis parolata en turka (okcidenta) Armenio, la orientaj regionoj de Turkio kun historia armena ĉeesto. Orienta armena estas ĉefe parolata en Armenio kaj Irano, kvankam la iranaj armenoj havas sian propran dialekton; en Usono, parolantoj de orienta armena estas ĉefe enmigrintoj de la eksa Sovetunio, kiuj plejparte alvenis dum la 1990-aj jaroj, aŭ iliaj infanoj. Krome, okcidenta kaj orienta armenaj uzas la saman alfabeton sed kun du malsamajn literumojn. En Armenio oni uzas la reformitan ortografion, dum plej multaj armenoj en la diasporo (inkluzive de Libano, Sirio, Turkio kaj Irano) uzas la klasikan ortografion.
Inter 1910 kaj 1970 oni konsideris la lingvon de nur la eksterlande naskita loĝantaro en Usono. En 1910, la nombro de armenaj parolantoj en Usono estis 23 938. Ĝi kreskis ĝis 37.647 in 1920, 51.741 in 1930, 40.000 in 1940, 37.270 in 1960 kaj 38.323 in 1970. Laŭ la usona censo de 1980 100.634 homoj en la nacio parolis la armenan, 69.995 el ili estis eksterlande naskitaj. La usona censo de 1990 malkaŝis 308.096 homojn kun armena deveno tiutempe kaj 149.694 homojn, kiuj indikis la armenan kiel sian gepatran lingvon. Plimulto de armenlingvanoj (115.017) estis eksterlande naskitaj.
Laŭ la usona censo de 2000 estis 385 488 etnaj armenoj loĝantaj en Usono, kaj 202 708 homoj identigis la armenan kiel "Lingvo Parolata Hejme". La granda plimulto de armenlingvanoj loĝis en Kalifornio (155.237). Aliaj ŝtatoj kun signifa nombro da armenlingvanoj estis Novjorko (8.575) kaj Masaĉuseco (8.091). Ĉirkaŭ 2/3 el la armenaj parolantoj vivas en Los-Anĝeleso. La taksoj de 2009-2013 Usona Komunuma Enketo metis la nombron de armenlingvanoj ĉe 237 840.
Studo de 2007 montris, ke 16% de la armenaj naskiĝintaj en Libano, 29% en Armenio (inkluzive sovetian Armenion), 31% en Irano kaj 36% en Turkio ne scipovas la anglan. Multaj eksterlande naskitaj armenoj estas plurlingvaj, parolante almenaŭ unu lingvon krom la armena kaj la angla. Ekzemple, armenoj de Armenio aŭ la resto de la eksa Sovetunio eble scipovas la rusan, tiuj de Libano kaj Sirio eble scipovas la araban kaj la francan, preskaŭ ĉiuj iranaj armenoj parolas la persan kaj Istanbulaj armenoj parolas la turkan.
Artikolo de 1999 prezentita de Bert Vaux priskribis la armenan kiel "grave endanĝerigitan" en Usono.
Edukado
Fruaj armenaj enmigrintoj estis unu el la plej kleraj etnoj enirintaj Usonon kun legscipovo de 76%. Kompare, 46% de sudaj italoj, 74% de orienteŭropaj judoj kaj 99% de finnoj estis kleraj. Ekzemple, en 2007, 41% de usonaj armenoj havis almenaŭ 4-jaran universitatan diplomon. La situacio estas pli malalta por eksterlandaj armenoj.
Purpurbarba abelmanĝulo
La Purpurbarba abelmanĝulo aŭ Sulavesa abelmanĝulo, Meropogon forsteni, estas granda specio de abelmanĝulo, tio estas birdo de la familio de Meropedoj. Ĝi estas endemismo loĝanta en la insulo de Sulaveso, en Indonezio inter Borneo kaj la insulo Novgvineo. Tiu specio troviĝas en malfermejoj en makuloj de densa arbaro.
Armenoj en Usono
Edukado
Armenaj usonanoj konsistigas tre edukitan komunumon. El la 339 732 armenaj usonanoj, kiuj aĝas 25 aŭ pli, 26% havas universitatan diplomon, kaj 26,1% havas bakalaŭron.
Purpurbarba abelmanĝulo
Aspekto
La Purpurbarba abelmanĝulo estas kolorplena longa kaj svelta birdo kun longa vosto, longa kaj svelta beko kaj iom rondoformaj flugiloj. Ĝi esta 25–26 cm longa, sen kalkuli 6 cm de vostodirektiloj (centraj plumoj).
Armenoj en Usono
Religio
Plej multaj armenaj usonanoj estas anoj de la Armena Apostola Eklezio, la plej granda orienta ortodoksa eklezio en Usono. Ĝi posedas pli ol 90 preĝejojn tra la tuta nacio. Estis raportite ke 80% de armenaj usonanoj estas armen-apostolaj, 10% estas protestantoj (plejparte armenaj evangeliaj) kaj 3% estas armenaj katolikoj. La Armena Apostola Eklezio estas la plej malnova nacia eklezio en la mondo, kaj havis gravan rolon en protektado de la armena identeco tra la jarcentoj de fremda regado. Multaj armenaj komunumoj en la lando koncentriĝas ĉirkaŭ preĝejoj, kiuj funkcias kiel komunumaj centroj. La unua armena apostola preĝejo en Usono, nomita Preĝejo de Nia Savanto, estis konstruita en 1891 en Worcester. La Usona Diocezo de la Armena Eklezio estis establita en 1898 fare de Katolikoso Mkrtiĉ Ĥrimjan. En 1916 estis 34 armenaj parokoj kun 27 450 membroj kun ĉefe vira loĝantaro. La ĉefaj ŝtatoj kun armenaj eklezianoj estis Masaĉuseco, Miĉigano, Kalifornio kaj Novjorko. La Okcidenta Diocezo estis establita en 1927.
Post kiam la sovetianoj transprenis Armenion en 1920, la armena usona komunumo dividiĝis en du branĉojn: unu subtenanta sovetian Armenion (plejparte membroj de la partioj Hunĉak kaj Ramgavar), alia kontraŭ ĝi (plejparte konsistanta el ARF- membroj). Dum la Monda Foiro de 1933, Leon Turjan, la primaso de la Orienta Diocezo de la Armena Apostola Eklezio de Usono, rifuzis doni paroladon ĉar la armena trikoloro de la Armena Respubliko 1918-1920 pendis malantaŭ li, dum Eĉmiadzin, la sidejo de la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, estis en Armenio, kiu tiam estis parto de Sovetunio kaj uzis alian flagon. Ĉi tio ĉagrenis la Daŝnakajn membrojn ĉeestantajn en la ceremonio. La konflikto atingis krizon la 24-an de decembro 1933, kiam pluraj membroj de ARF murdis ĉefepiskopon Turjan dum la kristnaska vespero en armena preĝejo de Novjorko.
Purpurbarba abelmanĝulo
Aspekto
Maskla plenkreskulo havas purpurbluajn kapon, vizaĝon, “barbon” (longaj pendantaj gorĝaj plumoj), bruston kaj supran ventron. La supraj partoj, flugiloj kaj vosto estas verdaj, escepte ruĝecbruna nuko, kaj la centraj vostoplumoj estas longecaj kiel direktiloj. La malsupra ventro estas ruĝecbruna kaj la subvosto estas bruna.
Armenoj en Usono
Religio
La 12an de oktobro 1957, dum la pinto de la Malvarma Milito, kelkaj parokoj de la Armena Apostola Eklezio en Usono, kiuj ne estis filiigitaj ekde 1933, ariĝis sub la Sankta Seĝo de Kilikio kun la ĉefsidejo en Libano, proksime al la Armena Revolucia Federacio. Post la dua mondmilito, ĉefepiskopo Tiran Nersojan gvidis la eklezion tra dua fondo, kiu vidis la enkadrigon de statutoj por regi la diocezon, la kreadon de tutlanda junulara organizo, la komencon de projekto por konstrui armenan katedralon en Manhatano kaj la eniron de la Armena Eklezio en la ekumenan movadon. La mezaj 1950-aj jaroj vidis kreskadon de enmigrado kaj konstruadon de armenaj preĝejoj, kun novaj komunumoj multiĝantaj tra Usono. Generacio de gvidantoj naskitaj en Usono ankaŭ komencis peni sin.
La unua uson-naskita armena pastro estis ordinita en 1956. En 1961, la armena seminario Sankta Nerses estis establita en Ilinojso (poste ĝi translokiĝis al Novjorko). Spirito de renoviĝinta vigleco estis enkarnigita de ĉefepiskopo Torkom Manukjan, kiu regis la diocezon kiel primason de 1966 ĝis 1990. La periodo vidis grandan enfluon de armenaj enmigrintoj. Ĉi tiuj evoluoj re-enfokusigis la prioritatojn de la Armena Eklezio en Usono. La bezono de humanitara helpo al la armena patrujo, kaj ankaŭ disvastiĝo al rifuĝintoj ekloĝi tra Usono (koncentrita en Novjorko kaj Los-Anĝeleso), kaŭzis la kreadon de la Fonduso por Armena Helpo, per kiu la eklezio liveras materialan kaj medicinan helpon al Armenio.
Hodiaŭ ekzistas pli ol 120 armenaj parokaj komunumoj en la kontinento, kaj du trionoj funkcias kiel tute organizitaj preĝejoj kun sanktejoj. Ĉefepiskopo Ĥaĝak Barsamjan estas primaso de la Orienta Diocezo (ekde 1990); Ĉefepiskopo Hovnan Terterjan de la Okcidenta Diocezo (ekde 2003). La diocezoj konservas fortajn rilatojn al la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin, kaj la nuna Supera Patriarko, Garegino la 2-a, la 132-a Katolikoso de Ĉiuj Armenoj.
Armena Evangelia Eklezio estas la dua plej granda kristana religia movado inter armenaj usonanoj, kun 1 el 10 sekvantoj. En 1993 ekzistis 28 armenaj protestantaj preĝejoj. Malmultaj armenaj usonanoj estas anoj de la Armena Katolika Eklezio. Ilia nombro estas ĉirkaŭkalkulata je 25.000. En 1990 estis 6 armenaj katolikaj preĝejoj en Usono.
Purpurbarba abelmanĝulo
Aspekto
Ina plenkreskulo estas simila, sed la supra ventro estas ruĝecbruna, ne purpura. Junuloj havas verdajn kronon kaj nukon, malhelan vizaĝon kaj bluecan barbon. Ili ne havas la longajn centrajn vostoplumojn de laplenkreskulo.
Armenoj en Usono
Amaskomunikilaro
La unua armenlingva gazeto en Usono, nomita Aregak (Արեգակ, "Suno"), estis publikigita en Jersey City en 1888. Pli ol 300 ĵurnaloj estis eldonitaj ekde tiam. Hodiaŭ multaj armenaj ĵurnaloj (kaj en la armena kaj en angla) estas publikigitaj tra la tuta lando. Asbarez (Ասպարէզ, "Areno") estas la sola ĉiutaga, aperinta en Los-Anĝeleso ekde 1908. Hajrenik (Հայրենիք, "Patrujo") estas publikigita ekde 1899 en Bostono. Ambaŭ estas proksimaj al la Armena Revolucia Federacio. Aliaj rimarkindaj semajnĵurnaloj inkludas The Armenian Weekly, Armenian Mirror-Spectator ,Nek Hajastan (Նոր Հայաստան, "Nova Armenio"), La Armena Raportisto.
Tradicioj
Armena kuirarto, kaj sudokcident-azia kuirarto ĝenerale, estas populara inter armenaj usonanoj. Kelkaj restoracioj funkcias en la Los-Anĝelesa areo kaj aliaj lokoj kun alta koncentriĝo de armen-usonanoj. Zankou Chicken, familia ĉeno de armenaj kaj mezorientaj rapidaj hazardaj restoracioj ene de la Los-Anĝelesa areo, estas inter la plej famaj armenaj restoracioj.
Dekoj de amatoraj armenaj popoldancaj ensembloj estis fonditaj en Usono en la lastaj jardekoj.
Homenetmen, sporta organizo ene de la Armena Revolucia Federacio, tre aktivas en Usono, ankaŭ okupiĝas pri skoltado. La okcidenta usona filio de Homenetmen okazigas la Navasartjanajn Ludojn en la Los-Anĝelesa areo ĉiun someron ekde 1975. Hodiaŭ ĝi kunigas pli ol 6000 atletojn de 300 teamoj, 2 000 skoltojn. Pli ol 35 000 homoj venas por spekti la eventon.
Frua periodo
La tri ĉefaj armenaj politikaj partioj de la fino de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a jarcento: la Armena Revolucia Federacio (Daŝnakcutjun), la Socialdemokrata Hunĉakia Partio (Hunĉak) kaj la Partio Armenakan (poste Ramgavar) ĉeestis en Usono en la fruaj epokoj de ilia ekzistado. Ili establis siajn proprajn ĵurnalojn: Hajrenik kaj Asbarez de Daŝnakoj kaj Pajkar (Batalo) de Ramgavaroj. Post kiam la bolŝevikoj transprenis Armenion en 1920, Ramgavaroj kaj Hunĉakoj formis koalicion subtenantan sovetian Armenion, dum la ARF, la reganta partio de la Respubliko Armenio de 1918 ĝis 1920, restis kontraŭsovetia en la diasporo. La Spitaka tertremo en 1988 kaj la Karabaĥa movado kunigis la apartajn grupojn de la armena komunumo.
Purpurbarba abelmanĝulo
Kutimaro
La Purpurbarba abelmanĝulo entreprenas sezonajn movojn, kaj reproduktiĝas interne en la seka sezono, kaj moviĝas al marbordo en la pluva sezono. Kiel aliaj abelmanĝuloj, ĝi nestumas en tuneloj ĝis 90 cm longaj elfositaj en flankoj de sablaj riverbordoj, klifoj kaj deklivoj, sed ili ne formas koloniojn.
Armenoj en Usono
Armena premo
Laŭ Shawn Dorman, la aŭtoro de Ene de ambasado de Usono, la ĉefa celo de armena premgrupo estas la "persvado de usona kongreso favori armenajn interesojn, precipe agnoski la armenan genocidon." Li tiam asertis, ke "ĝi havis gravan rolon en Usono donante financan subtenon al Armenio. De 1992 ĝis 2010 Usono donis preskaŭ 2 miliardojn da dolaroj, la plej altan pokapan sumon por postsovetia ŝtato." Fonduso por Armena Krizhelpo estas humanitara organizo disponiganta longperspektivajn programojn temigantajn homan evoluon. Armenia Fonduso enspezas milionojn da dolaroj ĉiujare por infrastruktura disvolviĝo en Armenio kaj Montara Karabaĥo.
Armena genocido
La oficiala rekono de la Armena genocido fare de la usona federacia registaro estas konsiderata unu el la plej esencaj paŝoj en internacia politiko kaj plena rekono de la eventoj de 1915–1923. Multaj armenoj opinias, ke Usono havas la kapablon devigi Turkion rekoni la pasintecon kaj pagigi al armenoj kaj Armenio siajn kompensojn, tio inkluzivas (por iuj) la revenon de la tiel nomata Wilson-a Armenio al la Respubliko Armenio.
Pluraj oficialaj usonaj dokumentoj priskribas la eventojn kiel "genocidon" (1975, 1984, 1996); Prezidento Ronald Reagan ankaŭ priskribis la eventojn kiel "genocidon" en parolado la 22-an de aprilo 1981. La 4-an de marto 2010, la Usona Mastruma komisiono pri Eksterlandaj Aferoj agnoskis la masakrojn de 1915 kiel "genocido". Ankaŭ 49 el la 50 usonaj ŝtatoj faris individuajn proklamojn agnoskante la okazaĵojn de 1915 ĝis 1923 kiel genocido.
Purpurbarba abelmanĝulo
Kutimaro
La Purpurbarba abelmanĝulo, kiel siaj parencoj, manĝas insektojn, inkludante abelojn, vespojn kaj libelojn kaj skarabojn, kiuj estas predataj dumfluge. Tiu specio ĉasas sole aŭ en paroj, pli ol en aroj, kaj sidas sur taŭga gvatejo dumlonge, balancante sian kapon kaj svingante sian barboplumaron kaj balancante sian voston antaŭ saltoflugi al preterpasanta predo.
Armenoj en Usono
Armena genocido
Armenaj usonanoj kunvenas en multaj urboj ĉiujare la 24-an de aprilo por la agnosko de la Armena genocido. La plej granda el tiaj kunvenoj okazas en la regiono de Los-Anĝeleso. La Armena Nacia Instituto listigas 30 monumentojn pri Armena genocido en Usono. La plej malnova estas Montebello Genocide Memorial, kiu estis finita en 1965. Ĥaĉkaroj ankaŭ estas starigitaj en tuta Usono honore al la 1,5 milionoj da viktimoj de la Genocido. Lastatempe la Armena Heredaĵa Parko estis malfermita en Bostono.
Militistaro
Monte Melkonjan, loĝanto de Kalifornio, estis eminenta gvidanto de armenaj trupoj dum la milito en Montara Karabaĥo. Li estis postmorte premiita kun la titolo Nacia Heroo de Armenio.
Dum la Dua mondmilito, proksimume 18,500 armenoj deĵoris en la armetrupoj de Usono. Kelkaj el ili estis ornamitaj pro sia servo, inkluzive de kolonelo Ernest Derviŝjan, loĝanto de Virginio, al kiu estis premiita la Honora Medalo. Usona marsoldato Harry Kizirjan estas konsiderata la plej ornamita soldato de la ŝtato Rod-Insulo. Alia marsoldata kapitano, Victor Maghakjan estas konsiderata unu el la plej ornamitaj usonaj soldatoj de la milito. La plej alt-rangigita armena-usonano dum la Dua Mondmilito estis brigada generalo Haig Ŝekerĝjan (kiu antaŭe deĵoris en la ekspedicio Pancho Villa kaj kiel usona armea ataŝeo en la sudokcident-azia scenejo de la Unua Mondmilito). Li estis nomumita Komandanta Generalo de Tendaro Sibert, Alabamo, kiu estis vaste uzata kiel la ĉefa trejnejo por kemiaj militaj trupoj, kaj restis en tiu pozicio ĝis 1945. Ŝekerĝjan ankaŭ donis multajn paroladojn dum la milito instigante usonanojn de armena deveno aliĝi.
Pluraj gravaj personoj en la armena nacia liberiga movado de la frua 20-a jarcento vivis kaj / aŭ mortis en Usono. Inter ili estis Andranik Ozanjan, milita komandanto, kiu estas konsiderata popola heroo inter armenoj, kiu loĝis en Fresno, Kalifornio de 1922 kaj mortis en Kalifornio en 1927. Alia fama milita komandanto, Garegin Nĵdeh, loĝis en Bostono, Masaĉuseco de 1933 ĝis 1937, kie li fondis Armenan Junulan Federacion. Drastamat Kanajan (Dro), la Ministro de Defendo de Armenio de 1918 ĝis 1919, loĝis en Usono post la dua mondmilito kaj estis baldaŭ arestita pro kunlaboro kun la nazioj. Lia funebra ceremonio okazis en Preĝejo Sankta Triunuo en Bostono en 1956. Ŝahan Natalie, Daŝnaka aktivulo, organizis la Operacon Nemesis en la fruaj 1920-aj jaroj, dum kiuj multaj armenaj genocidaj krimintoj estis murditaj. De 1910 ĝis 1912 li studis en la Bostona Universitato kaj mortis en Watertown, Masaĉuseco en 1983.
Girlando
Girlando estas ornama kunplektaĵo el floroj kaj folioj, en formo de kurba ĉeno. (ReVo)
Laŭ Francisko Azorín girlando estas ''Florĉeno. Kunplektaĵo de floroj k. folioj en formo de ŝnuro por ĉirkaŭi kapon, foston. Ornamaĵo ĝin imitanta. Li indikas etimologion el antikva germana wiara (diademo, krono) kaj de tie la latina guirlanda'', kaj li aldonas terminon girlandi, por ornami ion per girnaldo.
Simbolo
En la greka kaj romia mondo girlando simbolas abundon.
Historio
Girlandoj troviĝas en preskaŭ ĉiuj artgenroj. Ekde la 4-a jarcento a.K. en la antikva Grekio ĝi estas kutima ornamaĵo arkitektura. Ankaŭ en la romia arkitekturo kaj murpentraĵoj oni ofte renkontas ilin. Ornamaĵoj de vazoj kaj tomboj montras ankoraŭ nuntempe girlandojn. Ofte uzita planto estas laŭro, sed ankaŭ kverkofolioj, vitoj aŭ fruktoj kaj floroj oftas.
Girlandoj troviĝas ankaŭ ĉe mebloj (tabloj, benkoj) kaj kurtenoj. Dum la 18-a kaj 19-a jarcento ili estis preskaŭ deviga parto de la loĝejo.
Hodiaŭ
Girlandoj nuntempe ekzistas ankaŭ el papero, plasto, ... Oni uzas ilin por ornami festoĉambrojn dum naskiĝdatrevenfestoj, kristnasko, karnavalo, ...
Sarnano
Sarnano estas komunumo de Italio.
Malriĉo de la stimulo argumento
La 'malriĉo de la stimulo' argumento estas speco de la problemo de necerteco inter datumo kaj teorio kiu asertas ke gramatiko ne estas lernebla nur per la lingvaĵoj prezentitaj al infanoj. Tiel, la argumento kontraŭas empirismajn ideojn de lingvo-akiro. Male, la argumento kutime estas uzata por apogi lingvo-denaskismo ĉar ĝi rezultas en la konkludo ke kono de partoj de gramatiko devas esti denaska.
Resumo de la argumento
Kvankam ekzistas kelkaj versioj, la argumento kutime havas la jenan formon:
Valideco de la argumento per si mem ne estas pridubata. Neniu kontraŭus ke la konkludo sekvas el la tri primisoj, se oni akceptas ilin. Sed ĉiu premiso estas pridubita de ne-Ĉomskianoj.
Pri la unua premiso oni dubas ĉar oni sukcesis lernigi simplan gramatikon al konektismaj modeloj, nur per pozitiva atesto. Multaj dubas ĉu parolata lingvo fakte enhavas senfinan rekursion, kaj tio estas la ĉefa argumento por bezoni negativa atesto (kiel Gold (1967) asertas).
Due, oni ankaŭ pridubas ĉu infanoj neniam ricevas negativan ateston. Oni povas aserti ke infanoj lernas statistike, kaj tiukaze negativa atesto abundas, ĉar malofteco povas signifi negativan ateston (Pullum, 1996).
Laste, oni pridubas ĉu infanoj vere ellernas la tutan, ĝustan gramatikon. Ŝajnas ke ĉiu parolanto povas havi subtile malsaman ideon de gramatiko.
<!-- The validity of the argument itself is unquestioned. Very few people, if any, would argue that Chomsky's conclusion doesn't follow from his premises. Thus, anyone who accepts the first three propositions must accept the conclusion. Many linguists accept all of the premises and consider there to be quite a bit of evidence for them.
Tagnon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Kapelo de Sitke
La golgota kapelo de Sitke estas romkatolika Monumento historia (ekde 1988) en Hungario, en vilaĝo Sitke, en la iama vilaĝo Kissitke, sur monteto.
Historio
La kapelo apartenanta al la loka bienulo estis konstruita en 1871. Post la 2-a mondmilito la katolika eklezio transprenis la taskojn, sed konstante mankis financaj fontoj por la rekonstruadoj. Oni aranĝis en la kapelo nur gravajn festojn, baldaŭe ankaŭ tio ĉesis. Kelkfoje fulmoj faris ruina la konstruaĵon. Fine longe okazis subĉielaj ŝlagromuzikaj koncertoj antaŭ la kapelo, kiu renoviĝis plene el la koncertaj profitoj. La koncertoserio faris la kapelon tutlande fama.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas ĉirkaŭita per ŝtona muro, kie estas videblaj la haltejoj de la kalvaria vojo. La kapelo havas 2 turojn. Konata preĝeja pentristo faris la altarobildon.
Pola Silezio
La pola parto de Silezio estas ekde la 1-a de januaro 1999 dividita inter la provincojn Malsuprasilezia, Lubuŝa, Opola kaj Silezia, malgranda parto estas ankaŭ parto de Grandpollanda Provinco, nome la teritorio sudokcidente de Bojanowo (germane same Bojanowo), Kaczkowo (Katschkau) kun la ĉirkaŭaĵo, Rychtal (Reichthal), Bralin (Bralin), Sośnie (Sosnie), Domaslów (Domsel) - vidu mapon 1. Ĝi ensumigas la orientan parton de Teŝinio kaj preskaŭ la tutan eksan Prusian Silezion inkluzive de la regioneto ĉirkaŭ la urbo Crossen an der Oder (ekde 1945 renomita pole Krosno Odrzańskie), kiu en la jaroj 1482 - 1945 apartenis al la Margraflando Brandenburgio.
Malriĉo de la stimulo argumento
Resumo de la argumento
Another example of language pattern claimed to be unlearnable from positive evidence alone is subject-aŭiliary inversion in questions, i.e.:
There are two hypotheses the language learner might postulate about how to form questions: (1) The first aŭiliary verb in the sentence (here 'are') moves to the beginning of the sentence, or (2) the 'main' aŭiliary verb in the sentence moves to the front. In the sentence above, both rules yield the same result since there is only one aŭiliary verb. But, you can see the difference in this case:
Of course, the result of rule (1) is ungrammatical while the result of rule (2) is grammatical. So, rule (2) is (approximately) what we actually have in English, not rule (1). The claim, then, first is that children don't see sentences as complicated as this one enough to witness a case where the two hypotheses yield different results, and second that just based on the positive evidence of the simple sentences, children could not possibly decide between (1) and (2). Moreover, even sentences such as (1) and (2) are compatible with a number of incorrect rules (such as "front any aŭiliary), as noted by Lasnik and Uriagereka (2002). Thus, if rule (2) was not innately known to infants, we would expect half of the adult population to use (1) and half to use (2). Since that doesn't occur, rule (2) must be innately known.  (See Pullum 1996, linked below, for the complete account and critique.)
The last premise, that children successfully learn language, is considered to be evident in human speech. Though people occasionally make mistakes, human beings rarely speak ungrammatical sentences, and generally do not label them as such when they say them. (Ungrammatical in the descriptive sense, not the prescriptive sense.)
That many linguists accept all three of the premises is testimony to Chomsky's influence in the discipline, and the persuasiveness of the argument. Nonetheless, the APS has many critics, both inside and outside linguistics.
Criticisms of the argument
Though some recognize the theory as valid, the soundness of the poverty of stimulus argument is widely questioned. Indeed, every one of the three premises of the argument has been questioned at some point in time. A lot of the criticism comes from researchers who study language acquisition and computational linguistics. Also, connectionist researchers have never accepted most of Chomsky's premises, because these premises are at odds with connectionist beliefs about the structure of cognition.
The first and most common critique, is that positive evidence is actually enough to learn the various patterns which linguists claim are unlearnable by positive evidence alone. A common argument is that the brain's mechanisms of statistical pattern recognition could solve many of the imagined difficulties. For example, researchers using neural networks and other statistical methods have programmed computers to learn rules such as (2) cited above, and have claimed to have successfully extracted hierarchical structures, all using positive evidence alone. (See Bates & Elman (1996), and Solan et al. (2005) below.) Some linguists, such as Steven Pinker, remain skeptical as to whether these techniques will ever extract anything other than "toy" grammars.
As for the argument based on Gold's proof, it's not clear that human languages are truly capable of infinite recursion. Clearly, no speaker can ever in fact produce a sentence with an infinite recursive structure, and in certain cases (for example, center embedding), people are unable to comprehend sentences with only a few levels of recursion. Chomsky and his supporters have long argued that such cases are best explained by restrictions on working memory, since this provides a principled explanation for limited recursion in language use. Some critics argue that this removes the falsifiability of the premise. Returning to the big picture, it is questionable whether Gold's research actually bears on question of natural language acquisition at all, since what Gold showed is that there are certain classes of formal languages for which some language in the class cannot be learned given positive evidence alone. It's not at all clear that natural languages fall in such a class, let alone whether they are the ones that are not learnable. (See Johnson 2004). Probably for these reasons, Chomsky himself has never advocated an argument based on Gold's proof.
There is also criticism about whether negative evidence is really so rarely encountered by children. Pullum (1996) (linked below) argues that learners probably do get certain kinds of negative evidence. In addition, if one allows for statistical learning, negative evidence is abundant. Consider that if a language pattern is never encountered, but its probability of being encountered would be very high were it true, then the language learner might be right in considering absence of the pattern as negative evidence. Chomsky accepts that this kind of negative evidence plays a role in language acquisition, terming it "indirect negative evidence", though he does not think that indirect negative evidence is sufficient for language acquisition to proceed without Universal Grammar. In Pullum and Scholz (2002) it has been shown that examples of a number of purportedly rare constructions are reasonably common in available written corpora. Responses to the article have questioned the relevance of this result, given that children learn from spoken language, and may not have sufficiently good memory or attention to be able to learn reliably from a small number of sentences. Pullum and Scholz respond that their corpus analysis is "preliminary", intended to serve as an impetus for further research, rather than a decisive refutation of any particular Poverty of Stimulus argument.
Finally, it has been argued that people may not learn the exact same grammars as each other. If this is the case, then only a weak version of the third premise is true, as there would be no fully "correct" grammar to be learned. However, in many cases, Poverty of Stimulus arguments do not in fact depend on the assumption that there is only one correct grammar, but rather that there is only one correct class of grammars. For example, the Poverty of Stimulus argument from question formation depends only on the assumption that everyone learns a structure-dependent grammar. -->
Balgach
Balgach estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4,136 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.