cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfonso Maria Ratisbona
Biografio
Sekve de tiu renkonto Alfonso Maria Ratisbona decidis adheri al la katolika eklezio, li ricevis kristanan bapton kaj, enirante la jezuitan ordenon, ordeniĝis sacerdoto en 1848 sanĝante sian nomon el Alfonso Tobia al Alfonso Maria. Post kelke da tempo li petis eksiĝi el jezuita kongregacio por sin unuigi al la frato Teodoro, jam adherinta al katolikismo kaj, ĝuste pro tio, pune forigita el la familio. Teodoro, sacerdoto, jam kreis la movado-kongregacion “Religiulinoj de Nia Sinjorino de Sion” por konigi kristanismon al la judoj kaj islamanoj. La du fratoj kune loĝis kaj agadis en Palestino, kie ili fondis sidejon najbare de la antikva Pilata pretorejo, kie poste (1927) la franca arkeologo Vincent malkovris la faman Litostrato pri kiu parolas la johana evangelio. Alfonso Maria forpasis en Aim Karim la sesan de oktobro 1884.
Karl Buresch
Karl BURESCH (naskiĝinta la 12-an de oktobro 1878 en Groß-Enzersdorf, mortinta la 12-an de oktobro 1936 en Vieno) estis aŭstra politikisto.
La advokato estis membro de la Kristansociala partio (CS). De 1919-34 li aniĝis al la Nacia Konsilio. De 1922-31 kaj de 1932-33 li estis landa ĉefministro de Malsupra Aŭstrio.
Buresch kaj la Esperanto-movado
Laŭ Enciklopedio de Esperanto li "jam de multaj jaroj helpas Esperanton, vizitis IEMW kaj faris belajn eldirojn pri Esperanto".
Bodajk
Situo
Bodajk situas laŭ flankovojo, inter montoj Vértes kaj Bakony, laŭ fervojo Székesfehérvár-Kisbér.
Historio
Pli frue avaroj loĝis tie. En 1543 la turkoj okupis la tutan regionon. En 1744 katolika Preĝejo Helpema Sankta Maria (Bodajk) konstruiĝis, ĝi estas la plej malnova hungara pilgrimloko. Eĉ Stefano la 1-a (Hungario) pilgrimis tien. En 1747 baroka abatejo konstruiĝis, kiu nuntempe estas paroĥo. La komunumo havis la rangon kampurbo inter 1774-1886, poste Bodajk iĝis grandvilaĝo, fine urbo ekde 2008. En 1803 Kastelo de Bodajk (konata ankaŭ Kastelo Hochburg-Lamberg, en 1820 vilaĝdomo konstruiĝis.
Kromaj vidindaĵoj estas golgoto kaj Sankta Puto. Apud la vilaĝo lago troviĝas havanta magneziojn kaj sapojn.
Vaumoise (stacidomo)
Vaumoise estas franca stacidomo sur linio La Plaine - -  (landlimo), situanta en  Coyolles, en departemento Aisne, apud Vaumoise, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
Katedralo de Angoulême
La katedralo de Angulemo (Angoulême) estas la plej majesta el la preĝejoj de Ĉarento (Charente), unu el la plej belaj specimenoj de la Romana Arto; ĝi ankaŭ estas unu el la plej malnovaj kaj el la plej respekteginda katedralo de Francio.
Historio
La tria estis la ellaboraĵo de la episkopo "Grimoard", konsekrita en la jaro 1017. Ĝi daŭris nur unu jarcenton, ĉar ĝiaj dimensioj estis tro malgrandaj.
"L'Angoumois" (Regiono el Angulemo), je la komenco de la dekdua jarcento, estis inter la plej riĉaj grafioj en la dukio de Akvitanio, pro produktiveco de sia grundo kaj de la aktiva komerco kiu praktikiĝis ĉie.
La Civito "Engolesme" (Angulemo), do, meritis posedi sur sia montplataĵo vastan katedralon. Oni ŝuldas ĝian konstruon al la genio de Girard la 2-a, unu el la eminentuloj plej ĉiekonataj el sia epoko. Sinsekve profesoro, episkopo kaj legato de kvar papoj, amiko de la Dukoj de Akvitanio, konsiliano de la Grafoj de Angulemo, ankaŭ, li malkovriĝis bonega artisto. Li direktis kun lerteco la laboraĵojn de sia katedralo. La laboraĵoj komenciĝis ĉirkaŭ la jaro 1110 kaj la preĝejo estis konsekrita en 1128. La katedralo ne konservis la stilpurecon, kiun ĝi posedis antaŭe. En la daŭro de la tempo ĝi suferis severajn malfelicaĵojn, kiuj kontribuis falsigi ĝian primitivan arkitekturon.
Ekzemple, dum la religiaj militoj, en la dek-sesa jarcento, ĝi estis amputita de unu preĝejturo. Ĉe la fasado du religiaj historiaj temoj estas videblaj: La Ĉieliro kaj la Lasta Juĝado. Kristo staranta aperas en aŭreolo, same kiel li montriĝis la tagon de sia Ĉieliro. Du grandaj anĝeloj sin turnas al la apostoloj por montri al ili la Ĉielan vizion.
Ĉiuj iliaj rigardoj, same kiel tiuj de la elektitoj, disigitaj sub grandaj arkoj, sin turnis al la Savanto en fidema teniĝo.
La damnitoj, male, forĵetitaj sub flankaj arkoj, iĝintaj la predo de Satano, suferas sian punon. Tiel la temo de la Ĉieliro finiĝas per tiu de la Lasta Juĝado. Krom tiuj temoj, la artisto reprezentis scenojn de la tero kun ties suferoj kaj luktoj: epizodoj rilatantaj al la ĉasoj kaj variaj aktivaĵoj...
Gravaj restaŭradoj refaritaj en la 19-a jarcento, de 1866 al 1885, fare de la franca arkitekto Paul ABADIE, modere modifis la internon kaj la eksteron de la konstruaĵo. Sur la fasado, pinta frontono kaj du sonorilturetoj estis aldonitaj, kio forigas ĝian medievalan aspekton. Tamen, eĉ se tiuj novigaĵoj estas bedaŭrindaj, tiu fasado prezentas ankoraŭ aspekton de granda nobleco, kiu imponas pro la mistikismo de la skulptaĵoj.
Interne, la katedralo estas kovrita de kupoloj sur pendoskulptaĵoj. Antaŭtempe, lumigata de du lantern-turoj, la transepto konservis nur tiun situantan norde. La ĥorejo, duoncirkla, ĉirkaŭ kiu radias kvar absidetoj, estas kovrita de laŭbo kaj de volbo. Nuntempe, preterpasantaj turistoj, aŭ loĝantoj en Angulemo, daŭre admiras kun ravo tiun monumenton plenan je nobleco kaj historio.
Anekdoto
La episkopo Girard la 2-a, fondinto de la katedralo de Sankta Petro, mortinta en 1136, estis deklarita skisma sekve de sia sinteno favore al iu antipapo, Anaclet, dum la Eklezio oficiale decidis favori Innocent la 2-an, en la jaro 1130 okaze de la elekto de du Ĉefpontifikoj fare de malsamaj konsilioj.
Liaj postrestaĵoj elterigitaj de la katedralo estis translokitaj eksteren en nekonata loko kaj proksimigitaj poste, sed ĉiam sekrete rilate al lia situacio.
La sagaceco de iu "angulemano", amatoro de malnovaj tekstoj kaj de historio, permesis en la jaro 2004 remalkovri tiun tombolokon, kaj la nuna episkopo promesis rezervi al la postrestaĵoj de la konstruanto lokon pli konvenan kun lia rango, meze de la episkopoj enterigitaj en la katedralo.
Interna Haveno (Duisburg)
La interna haveno (Innenhafen) en Duisburg, kiu etendiĝas sur areo da 89 hektaroj, estis dum la haŭso de la Industria Revolucio en Germanujo pli ol jarcenton la centra havena kaj komerca placo de la urbo en la Ruhr-Regiono. Ekde la mezo de la 1960-aj jaroj la haveno perdis sian gravecon kaj restis dum 20 jaroj neuzata, antaŭ ol ĉe la enlanda haveno ŝanĝiĝis la ekonomia strukturo. La iama industriareo apartenanta al la Internationale Bauausstellung Emscher Park (IBA), kiu okazis 1989 ĝis 1999, fundamente ŝanĝiĝis. Intertempe la Interna Haveno evoluis al loko, kiu ligas laboron, loĝon, kulturon kaj libertempon ĉe la akvo. Nun la Interna Haveno estas industrimonumento kaj stacio je la Itinero de la Industrikulturo.
Historio
Kie nun lokas la Interna Haveno, antaŭ multaj jarcentoj fluis la Rejno. Ĝi formis tie ĉi ĝis la 5-a jarcento la limon al la Romia Imperio. Sur la loko de la nuna urbodomo en la mezepoko troviĝis tuj apud la riverbordo de la Rejno reĝa korto franka. Tie ankaŭ ekestis la malnova urba preĝejo de Duisburg, la Salvator-Preĝejo, la foirhalo de Duisburg kaj urbomurego.
Proksimume en la jaro 1000 – laŭ plej aktualaj esploroj – la Rejno translokis sian fluejon okcidenten. Duisburg ne plu situis tuj apud la Rejno, estis tamen dum proksimume 400 jaroj ankoraŭ ligita kun la rivero per ŝipirebla branĉo de la Rejno. Poste el la iam tre grava komercurbo fariĝis malgranda terkulturburĝa urbeto. Nur en la 19-a jarcento iniciato al la revivigo de la ligo al la Rejno estis sukcesa. Komence oni fosis la eksteran havenon de la okcidente situanta Rejno ĝis la nuntempa ponto Marientorbrücke, poste oni konstruis la orientan pligrandigon, la Internan Havenon. Unue en la haveno koloniis la lignoindustrio, kiu vendis siajn varojn al la minejoj. Kiam ties spacobezono sinkis pro pli modernaj produktmetodoj, la grenmuelejoj kun siaj imponaj stokodomoj multloke anstataŭis ĝin. Ili donis al la Interna Haveno la kromnomon „pankorbo de la Ruhr-Regiono“, kiu provizis la salte kreskan loĝantaron de la regiono.
Post la kadukiĝo de la grenmuelejoj en la 1960-aj jaroj la Interna Haveno estis perdinta sian ekonomian forton kaj loĝigis plejparte nur magazenojn kaj industrihalojn. Tamen ĉi tiu kampo baris al la urbocentro de Duisburg la aliron al la akvo. Per la malkovro de la urbomurego kaj la konstruo de nova loĝkvartalo ĉe Corputius-Placo oni faris unuajn paŝojn por doni al la Interna Haveno novan vizaĝon.
Kadre de la projekto IBA Emscher Park, kiu ekzemplodone novigis industriareojn de la Ruhr-Regiono, oni komenciĝis per aliuzado de la tuta Interna Haveno. La akvo devis esti reenprenata en la urbon, esti farata spertebla kaj doni vivokvaliton – kaj allogi investantojn. Oni kreis spacon por laboro – aparte en la servosektoro –, loĝo, kulturo kaj libertempo, je tio konscie konservante la industriajn kaj historiajn „rekonilojn“ de la haveno.
La Interna Haveno hodiaŭ
En la nove formita kvartalo de la Interna Haveno loĝas diversaj muzeoj. La iama muelejo Küppersmühle nun estas muzeo por moderna arto. La iaman muelejon Werhahnmühle nun uzas la porinfana muzeo Eksplorado. En la nova kvartalo ankaŭ troviĝas la Kultur- kaj Urbohistoria Muzeo je Duisburg. Pluaj renovigitaj stokodomoj kaj novkonstruaĵoj nun servas kiel oficejoj, kontoroj kaj parkumdomoj.
József Kovács (operetkantisto)
József Kovács [jOĵef kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács József estis hungara operetkantisto, (tenoro).
József Kovács naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Kovács fulme aperis en ŝlagrokantista konkurso de Hungara Televizio en 1967. Li akiris la unuan lokon de la publiko, same en la 2 sekvaj konkuraoj. Li frekventis kantistan studion (1968-1971), poste li akiris operetkantistan diplomon en la Teatra Altlernejo en 1974. Liaj pli gravaj instruistoj estis Kálmán Nádasdy, László Vámos, László Seregi. Jam antaŭ la diplomo inter 1971–1976 li apartenis al Operetoteatro (Budapeŝto). Sekvis longa eksterlanda kantado en operejo de Graz inter 1976–1990. Hejmenveninta li establis operetan trupon, kiun li gvidis ĝismorte.
Béla Böszörményi-Nagy
Béla Böszörményi-Nagy [bosormEnji-nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Böszörményi-Nagy Béla estis hungardevena usonano, pianisto, altlerneja instruisto.
Sára Loy
LOY Sára [pr. loi aŭ loj] estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagyvárad la 9-an de majo 1920 kaj mortinta en Kluĵo la 10-an de oktobro 1991.
Béla Böszörményi-Nagy
Béla Böszörményi-Nagy naskiĝis la en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Bostono (estas ankaŭ aliaj datenoj pri la mortotago!).
Sára Loy
Kariero
Post 1941 LOY Sára ludis en provincaj trupoj kiel Pécs, Kecskemét, post la dua mondmilito en Târgu Mureş, Arad, Kluĵo kaj ekde 1962 ĝis 1970 en Temeŝvaro.
Béla Böszörményi-Nagy
Biografio
Béla Böszörményi-Nagy akiris filozofian kaj pianistan diplomojn en Scienca Universitato Ferenc József respektive en Muzikakademio de Budapeŝto en 1937. Inter 1935-1937 li studis helpe de stipendio. Liaj plej gravaj muzikinstruistoj estis Imre Keéri-Szántó, Leó Weiner, Zoltán Kodály kaj Ernő Dohnányi. Post ambaŭ diplomoj li ekinstruis en la Muzikakademio, samtempe li koncertis krom Hungario ekzemple en Amsterdamo, Berlino, Vieno, Helsinko, Varsovio. Post la 2-a mondmilito li estis nomumita katedrestro, sed en 1948 li migris al Kanado, respektive al Usono. Li instruis en Universitatoj de Toronto (1948–1953), de Bloomington (1953–1962), de Bostono (1962–1974), de Norda Karolino (1974–1978), de Vaŝingtono (1978–1989). En Bloomington li renkontiĝis kun Ede Zathureczky, ili faris komunan koncerton en Novjorko en 1958. Ekde la 1970-aj jaroj li ofte revizitis Hungarion. Li havis edzinon.
Repertuaroj
Verkoj de Johann Sebastian Bach, Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Beethoven, Franz Schubert, Frédéric Chopin, Johannes Brahms, Claude Debussy, Maurice Ravel, Béla Bartók, Zoltán Kodály, Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen.
Birma kjato
La birma kjato (birme:, prononco []; angle: myanma kyat) estas la nacia valuto de Birmo. Unu kjato estas dividita je cent pjasoj ("pja"). La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas MMK. La en la informkesto montrata ŝanĝokurzo por 1 1 usona dolaro respektive 1 eŭro (jen ekzemple la 4-an de novembro 2010) estas la oficiale ŝtate fiksita kurzo: fakte haveblaj ŝanĝokurzoj povas varii signife.
Malpeza Metroo 1
La Linio 1 aŭ ML-1 de la Malpeza Metroo de Madrido (Hispanio) apartenas al la reto de Malpezaj Fervojoj de Madrido kaj estas inkluzivita en la tarifa zono A de la Madrida Konsorcio de Transportoj (kiu estas en la municipo Madrido). La linio funkcias, kun tuta longo de, 9 stacioj de la Madridaj distriktoj Hortalezo, Fuenkaralo-Pardo kaj Linia Urbo, 5 el kiuj estas subteraj. Laŭlonge de ĝia itinero ĝi ligas la kvartalon Ĉamartin-Pinaro, la domaron Virgulino de la Farmo kaj la urbajn disvolviĝojn de Sanĉinaro kaj Las Tablas.
Ĝia konstruado komenciĝis en decembro 2004 kaj finiĝis per la inaŭguro de la linio la. La plej granda parto de la linio kuras subtere, tra tuneloj kun similaj karakterizaĵoj al tiuj de la aliaj linioj, kvankam iuj sekcioj estas malprofundaj.
La veturanta materialo konsistas el malpezaj trajnoj Alstom Citadis, kies karakterizaĵoj inkluzivas 100% malaltan plankon, maksimuman rapidon je 70 km/h. Ili veturas dekstre (en la kontraŭa direkto de la resto de la Metroa reto) por ne malhelpi trafikon, en komponaĵoj de kvin moduloj; kvankam ekzistas la eblo vastigi ilin al sep en la estonteco se postulo estiĝus.
La totala buĝeto por la du partoj de la linio estis milionoj da eŭroj.
Ameno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Adam von Bodenstein
Adamo de Bodenstajno (1528-1577) estis kuracisto, alkemiisto, eldonisto, medicina verkisto, kaj disĉiplo de Paracelsus, filo de Andreas von Bodenstein (1486-1541), privata kuracisto de Georgo Frederiko, Margrafo de Brandenburgo-Ansbach (1539-1603) kaj Oto Henriko de la Palatinato (1502-1559). Li studis en la Universitato de Bazelo, eldonis serion da verkoj de Paracelso kaj estis forte influita de Arnoldo de Vilanova (1235-1311), la alkemiisto kaj kuracisto interesito pri la preparado de kuraciloj pere de alkemio. Li estis filo de Andreo Bodenstein (1486-1541), renoma teologo kaj frua kontraŭulo de Marteno Lutero.
Biografio
Li pasis sian junecon en Bazelo, kie li studis en la Universitato kaj diplomiĝis kiel Bakalaŭro en 1546, kaj ricevis sian doktorecon en 1548. Pli malfrue li kontinuis siajn studojn en Frajburgo, Lepsiko, Majenco kaj Ferrara, en Italio, kie li ricevis sian diplomon kiel doktoro pri medicino, en 1550. En la sekvanta jaro li edziĝis al Maria Jakobea Schenck zu Schweinsberg kiu mortis en 1618 en urbo Sinnershausen apud Meiningen.
Post mallonga restado en Vieno (1551), Bodenstajno restis almenaŭ ĝis 1559 serve de Oto Henriko (1502-1559), Grafo de la Rejna Palatinato, kiu estis alte favora al la alkemiaj teknikoj de Paracelso. Li nomumigis Bodenstajno-n al la posteno kiel "servisto je la ordono de la domo" (ne en la posteno kiel "kortega kuracisto" aŭ "privata kuracisto") kaj kolego de Tomaso Erasto (1524-1583), kiu plurfoje (1556) admonis lin pro tio ke li legas Paracelson. Se li tiam estis disvastiganto pri la teorioj de Paracelson ne estas klare, tamen, la doktrino de la fama kuracisto kongruis kun la orientiĝo pri "alchemia transmutatoria metallorum" (alkemia procedo pri la transmutacio de la elementoj). Enkuraĝigita de iu vojaĝanta alkemiisto (tre eble Dionysius Zecharius (1510-1556) krom du aliaj amikoj el Bazelo, la konsilisto de la Margrafo Ludoviko Volfgango de Habsburgo kaj la universitata matematikisto Johannes Acronius (1565-1627), Bodenstajno decidis sekvi la vojon de la filozofa ŝtono (1559-1560) kaj ekpublikigis la verkaron de Paracelso ekde 1560 antaŭen.
Bodenstajno estis memagnoskita sekvanto de Johanno Kalvino (1509-1564) kaj Teodoro Beza (1519-1605). Li partoprenis en pluraj konfesiaj polemikoj en Bazelo kaj akuzis Sebastian Castellion (1515-1563) pri hereziaĵo (Pelagianismo) kaj danĝera trolibereco al la junaro (1563). Samtempe, la Paracelsaj eldonoj de Bodenstajno alportis seriozajn konfliktojn kun la "Consilium Facultatis Medicae" (Konsilio de la Fakultato pri Medicino) al kiu li apartenis ekde novembro 1558. Eble pro tio ke li forte alligiĝis al la "falsaj doktrinoj" de Hohenheim, en la 27-a de januaro 1564 li estas eksigita for el la universitata fakultato kaj la konsilio, dank'al la decida influo plenumita de Theodor Zwinger (1533–1588). La akuzo ke Bodenstajno estis instruanta iatrokemion en la Universitato de Bazelo kuŝas sur nesolidaj bazoj.
Bodenstajno enviciĝis inter la bonkonataj personoj de la tiama Bazelo. La serion da dediĉoj kiun li faris al sekularaj altranguloj -- en kies nomaro troviĝas la imperiesto Maksimiliano la 2-a (1564-1576), la arkiduko de Aŭstrio Ferdinando la 2-a (1529-1595) kaj Kozimo la 1-a (1519-1574) -- atestas la longdistanca reto da konektiloj kiu etendiĝas trans la germanlingvaj teritorioj, inter ili Italio kaj Francio. Dum la publikado de la "ofendaj porparacelsaj eldonoj" kaj la praktikado de la iatrokemio, Bodenstajno apogis aliajn Paracelsidojn tiel kiel Michael Toxites (1514-1581), Gerhardus Dorneus (1530-1584), Georg Forberger (1543-1604) krom Samuel Schlegel, persona kuracisto de Georgo Frederiko, Margrafo de Brandenburgo-Ansbach (1539-1603), kaj aliaj praktikaj kuracistoj. Post la morto de Bodenstajno, kiu okazis en Palmofesto 1577, Teodoro Svingero (1533-1588), kiu tiam ne plu estis kontraŭulo, sed apoganto de la Paracelsaj teorioj, formulis alte aprecindan epitafon al sia vojaĝanta kamarado: "Adamus a Bodenstein, Theophrasti Paracelsi ut primus sic fidus scitusque et opere et ore interpres, palmam victoriae suae regi triumphanti oblaturus"
Vidu ankaŭ
<Gallery> Nuremberg_Chronicle_f_224r_2.jpg| Arnoldo de Vilanova (1235-1311) Gauricus.JPG| Lucas Gaurico (1475-1558) Andreas_Bodenstein.jpg| Andreo Bodenstein (1486-1541) Cornelius_agrippa.png| Agrippa von Nettesheim (1486-1535) Bernardo_Ochino.png| Bernardino Ochino (1487-1564) Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) Jan_van_Scorel_003.jpg| Johano de Bruĝo (1501-1556) Georg_Pencz_001.jpg| Oto Henriko (1502-1559) Heinrich_Bullinger.jpg| Heinrich Bullinger (1504-1575) Oporinus_Johannes_2.JPG| Johannes Oporinus (1507-1568) Portrait_john_calvin.jpg| Johanno Kalvino (1509-1564) Sterzing-Vipiteno.JPG| Michael Toxites (1514-1581) SebastianCastellio.jpg| Sebastian Castellion (1515-1563) Theodore-de-Beze-2.jpg| Teodoro Beza (1519-1605) Johann-Crato-von-Krafftheim.jpg| Crato von Krafftheim (1519-1585) Agnolo_Bronzino_-_Cosimo_I_de%27_Medici_in_armour_-_Google_Art_Project.jpg| Kozimo la 1-a (1519-1574) Thomas_Erastus.jpg| Tomaso Erasto (1524-1583) Stadtwappen_Mei%C3%9Fen.png| Andreas Mylius (1527-1594) Sigmund_Feyerabend.jpg| Sigmund Feyerabend (1528-1590) Adam_Lonicer04.jpg| Adamo Lonicero (1528-1586) Francesco_Terzio_002.jpg| Ferdinando la 2-a (1529-1595) Theatrum Chemicum Vol I page 1.jpg| Gerhardus Dorneus (1530-1584) Leonhard_Thurneysser_2.jpg| Leonhard Thurneysser (1531-1596) TheodoreZwinger.jpg| Theodor Zwinger (1533-1588) Giambattista_della_Porta.jpeg| Giambattista della Porta (1535-1615) Georg_Friedrich.jpg| Georgo Frederiko (1539-1603) Grynaeus.jpg| Johann Jakob Grynaeus (1540-1617) DEU_Hinsbeck_COA.svg| Arnold Birckmann (1541-1541) Coat of arms of Ribe.svg| Peder Sørensen (1542-1602) Tycho_Brahe.JPG| Tiko Braho (1546-1601) Andreas_Libavius.jpg| Andreas Libavius (1555-1616) Andreas_Libavius.jpg| Andreas Libavius (1555-1616) Khunrath.jpg| Heinrich Khunrath (1560-1605) Oswald_Croll_1629_Basilica_Chymica_Title_Page.tif| Osvaldo Krolo (1563-1609) Maximilian_II_HRR_MATEO.jpg| Maksimiliano la 2-a (1564-1576) Frans_Hals_-_Portrait_of_Johannes_Acronius_Aeta_Suae_62_-_1627.jpg| Johannes Acronius (1565-1627) Johannes_hartmann.JPG| Johannes Hartmann (1568-1631) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg| Melchior Adam (1575-1622) August_Hirsch.png| August Hirsch (1817-1894) </Gallery>
Blăjeni
Blăjeni situas ĉe rivero Crișul Alb. Al la komunumo administre apartenas la vilaĝoj Blăjeni-Vulcan, Criș, Dragu-Brad, Groșuri, Plai, Reț kaj Sălătruc. Ĉiuj ĉi vilaĝoj situas norde de la vilaĝo Blăjeni, ĉar tuj sude situas la najbara komunumo Buceș. Oriente la komunumo Blăjeni limas al distrikto Alba.
Ostrohe
Ostrohe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
László Lékai
László Lékai [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lékai László estis hungara pastro, teologo, kardinalo, primaso, ĉefepiskopo, titulara episkopo. Lia origina nomo estis Lung László ĝis 1940. Li estis honora membro de paŭlanoj.
László Lékai naskiĝis la  1910 en Zalalövő. Li mortis la 1986 en Esztergom.
Biografio
László Lékai frekventis gimnaziojn en Nagykanizsa kaj Veszprém (urbo), poste li plulernis en Romo, kie li pastriĝis en 1934. Post 2 jaroj li doktoriĝis el teologio. Li komencis sian pastran karieron en Ukk, poste li inatruis en seminario en Veszprém, pli poste li estis samloke episkopa sekretario. En 1944 la nazioj arestis lin. Post la 2-a mondmilito li estis dekano en Balatonlelle. En 1972 li atingis la titolon titulara episkopo, en 1974 ĉefepiskopo kaj primaso, post 2 jaroj kardinalo. Li deklaris: "la eklezio kun la popolo trovis sian novan lokon en la socialisma socio".
Aubonne
Aubonne estas la nomo de la sekvantaj geografiaj objektoj:
Olizy-Primat
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Vaumoise
Vaumoise estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Germana nacia teamo de futbalo
La germana nacia teamo de futbalo estas inter la plej sukcesaj en historio. Ĝi gajnis (se oni konsideras ankaŭ la periodo kiam ĝi reprezentis nur Okcidentan Germanion) kvar Mondpokalojn kaj tri Europajn Ĉampionadojn. Krome ĝi atingis la duan lokon en la finaloj de la Mondpokalo kvarfoje kaj en la finalo de la Europa Ĉampionado dufoje.
Inter la plej famaj futbalistoj kiuj ludis por Germanio indas mencii la sportistojn Fritz Walter, Franz Beckenbauer, Gerd Müller, Karl-Heinz Rummenigge kaj Lothar Matthäus. Ekde julio 2006, post la retiriĝo de Jürgen Klinsmann, la trejnisto de la teamo estas Joachim Löw.
En la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 la teamo atingis la duan rangon, per malgajno kontraŭ la hispana teamo en la finala matĉo, en la Futbala Mondpokalo 2010 la trian pozicion, per malvenko kontraŭ la hispana teamo jam en duonfinalo kaj posta venko kontraŭ la urugvaja teamo en matĉo pri la tria pozicio, kaj en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kune kun la portugala teamo ankaŭ atingis la trian rangon, per malgajno kontraŭ la itala teamo en la duonfinala matĉo. Ĉampione ĝi gajnis la Futbalan Mondpokalon 2014, kaj en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kune kun la kimra teamo ankaŭ atingis la trian rangon, per malgajno kontraŭ la itala teamo en la duonfinala matĉo.
Săbișa
Săbișa [səbiŝa] (hungare: Kissebespatak [kiŝŝebeŝpatak]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Satu Mare. Administre ĝi apartenas al la urbo Seini.
28427 Gidwani
28427 Gidwani estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Săbișa
Situo
Săbișa situas en la valo de Someș, kiu tie estas la limo al distrikto Satu Mare. Tra la vilaĝo pasas la rumana nacia vojo DN1C kaj la fervoja linio inter Satu Mare kaj Baia Mare, kiu havas tie haltejon.
28427 Gidwani
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mishka Gidwani, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri media mastrumado. Ŝi estis lernantino ĉe la Neuqua Valley High School de Naperville (Ilinojso, Usono).
Săbișa
Loĝntaro
En 1910 ĝi havis 583 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 798 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1493. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi Kissebespatak apartenis al Hungario (Szatmár).
Walde + Graf
Walde + Graf - germane Walde + Graf Verlag - estas germanlingva libroeldonejo, kiu ekde somero 2012 funkcias kadre de la eldona grupo Aufbau kaj ties branĉo Metropolit kaj havas adreson en Berlino. La eldonejo fondiĝis en 2009 fare de de la eldonistoj Anaïs Walde und Peter Graf en Zuriko. Ĝi konatiĝis per arte dezajnitaj kaj ilustritaj romanoj kaj noveloj, pri tutmondaj, sed ankaŭ pri regione svislandaj temoj. La svis-tema branĉo de la eldonaĵoj plu distribuiĝos sub eldoneja nomo Applaus el Zuriko.
Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la firmao kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.
Michael Mayr
Michael MAYR (naskiĝinta en la 10-a de aprilo 1864 en Adlwang, mortinta en la 21-an de majo 1922 en Waldneukirchen) estis aŭstra politikisto. La historiisto estis ekde 1900 profesoro universitata en Insbruko kaj membro de la Kristansociala partio (CS). De 1919-20 li iĝis ŝtata sekretario pri la riformado de konstitucio kaj administrado kaj de 1920-21 kanceliero kaj ministro pri eksteraj aferoj.
Tera gamo-radia ekbrilo
La Tera gamo-radia ekbrilo (Terrestrial gamma-ray flashes (TGFs)' estas gamo-radia ekbrilo en la Tera atmosfero. Ĝi havas la daŭron de 0,2 ĝis 3,5 milisekundoj (tiel ili estas nevideblaj por la homa okulo) kaj havas la energion de ĝis 20 MeV. Ĝi estiĝas verŝajne pro la elektraj kampoj produktitaj super la fulmotondroj.
La tera gamoradia ekbrilo estis malkovrita en 1994 en BATSE (Burst and Transient Source Experiment) en Gamo-radia Observatorio Compton, NASA. Oni planas enorbiti sateliton "Firefly" en 2010-11 por analizi, registri la fenomenon.
NWB
La vorto havas plurajn signifojn:
Distrikto Bratislavo 2
Distrikto Bratislavo 2 estas centra distrikto en Regiono Bratislavo. Ĝi kuŝas sur la teritorio de ĉefurbo de Slovakio Bratislavo. La distrikto najbaras kun Distrikto Bratislavo 1 (okcidente), Distrikto Bratislavo 5 (sude), Distrikto Senec (oriente), Distrikto Bratislavo 3 (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Bratislavo kaj ĉirkaŭaĵo.
Pallo
Pallo, ukraine Палло, ruse Павловце (pavlovce), slovake Pallov, hungare Palló estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Haloĉ. La historia ukraina loknomo estis Павлове (pavlove).
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1311. Post la mezepoko foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1567 la tataroj, en 1646 armeo de Emeriko Thököly, en 1685 la aŭstroj faris damaĝojn. En 1910 loĝis en Palló 483 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Palló apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio. Palló rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo tuj deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Pavlove apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj en 2000. En 2001 loĝis en Pallo 677 da homoj, (590 hungaroj). Vilaĝservoj estas lernejo, kulturdomo, 2 vendejoj.
Fundamentoj de la Kvakerismo
Fundamentoj de la Kvakerismo. De Stephen, el la angla trad. Butler. 1916, XV kaj 154 p. Historio kaj principoj de la Societo de Amikoj (v). Bona traduko.
Fundamento de Esperanto
Fundamento de Esperanto estas libro de L. L. Zamenhof, eldonita en printempo 1905, kaj oficialigita per la 4-a artikolo de la Deklaracio pri la esenco de la Esperantismo (la "Bulonja Deklaracio"), aprobita la 9-an de aŭgusto 1905 en la unua Universala Kongreso en Bulonjo-ĉe-Maro.
La "Fundamento de Esperanto" konsistas, krom antaŭparolo, el tri partoj: Gramatiko, Ekzercaro kaj Universala Vortaro. La decido de Zamenhof fiksi tiujn tri verkojn kiel neŝanĝeblajn estis klarigita en la Antaŭparolo, kiun oni poste ekkonsideris kiel mem apartenantan al la Fundamento.
Escepte de la antaŭparolo, ĉiuj partoj devenas preskaŭ rekte de la pli fruaj verkoj de Zamenhof: la Gramatiko estas parto de la Unua Libro, aperinta en 1887, la Universala Vortaro aperis en 1893 kaj la Ekzercaro en 1894.
Samrangaj al la Fundamento estas ties Oficialaj Aldonoj (ĝis nun ekzistas naŭ Oficialaj Aldonoj). En la antaŭparolo legeblas: "Nur iam poste, kiam la plej granda parto de la novaj vortoj estos jam tute matura, ia aŭtoritata institucio enkondukos ilin en la vortaron oficialan, kiel 'Aldonon al la Fundamento". Iuj partoj de la Fundamento estas en naciaj lingvoj (la franca, angla, germana, rusa kaj pola), kiel la Gramatiko kaj la Universala Vortaro.
En la libro Fundamenta Krestomatio (paĝoj 239-241) oni povas trovi version en Esperanto de tiu ĉi fundamenta gramatiko, sed oni konsideru, ke la Fundamenta Krestomatio ne estas parto de la Fundamento.
La rolo de la Fundamento, priskribita en la antaŭparolo al la Fundamento de Esperanto, estas servi kiel netuŝebla gvida dokumento, kiun neniu havas la rajton ŝanĝi. La baza devo, ke "pro la unueco de nia afero ĉiu bona Esperantisto devas antaŭ ĉio bone koni la fundamenton de nia lingvo" (vd. la Antaŭparolon), koncernas ankaŭ la Oficialajn Aldonojn.
Interpretoj
Interpretoj de la Fundamento inkludas ĉiujn klarigojn, komentariojn, kaj rimarkojn, kiuj respondas al demandoj esperantologiaj per kohera eksterpolado de infomoj en la Fundamento mem.
Vortaraj
Kalocsay kaj Waringhien pretendas ke teksto el la 11-a regulo, «la finiĝoj estas rigardataj ankaŭ kiel memstaraj vortoj,» postulas la bazon per kiu oni povas bapti kategoriajn devidojn de radik(al)oj «ne nur Zamenhofaj, sed ankaŭ Fundamentaj, do netuŝeblaj.» Vidu ankaŭ sub Universala Vortaro.
Diversaj eldonoj
Zamenhof mem skribis pri la Fundamento de Esperanto jenon: "La Fundamento de Esperanto ne devas esti rigardata kiel la plej bona lernolibro kaj vortaro" sed ankaŭ ke "ĝi devas troviĝi en la manoj de ĉiu bona esperantisto kiel konstanta gvida dokumento, por ke li bone ellernu kaj per ofta enrigardado memorigadu al si, kio en nia lingvo estas oficiala kaj netuŝebla".
Kantono Hamilton (Teksaso)
La kantono Hamilton situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La kantona ĉefloko kaj administra centro same nomiĝas Hamilton.
La Question (libro)
La Question estas aŭtobiografia libro de Henri Alleg, eldonita en la franca lingvo en 1958 kaj anglalingve. En ĝi, li priskribis kaj denuncis la torturon de la civiluloj dum la milito de Alĝerio. Henri Alleg estis arestita en la, tio estas en la tago kiu sekvis la areston de Maurice Audin, fare de la soldatoj de la 11-a paraŝutista brigado. Li estis enŝlosita dum unu monato en El-Biar, kie li estis torturita kaj submetita al multaj pridemandadoj, el kiuj unu post injekto de pentotalo. Li estis poste movita al la kampadejo de Lodi, kie li restis dum unu monato, poste al Barberousse, la civila malliberejo de Alĝero. Tie li verkis La Question, kaŝante la skribitajn paĝojn kaj sendante ilin al siaj advokatoj.
La libro komenciĝas per la formulo : « Atakante la koruptitajn francojn, Francion mi defendas. » En ĝi li akuzis nome Philippe Erulin kiel la ĉefan torturiston, kaj ties subajn komplicojn. Ankaŭ Roger Faulques ĉeestis en iu momento de liaj pridemandadoj, fanfaronante esti « la fama kapitano SS ». Jacques Massu, per sia ajutanto, la leŭtenanto Mazza, estas citita, sed ne ĉeestis.
Henri Alleg dirigas al unu el tiuj oficiroj :
Vi parolos ! Ĉiu devas paroli ĉi tie ! Ni militis en Indoĉinio, tio utilis por koni vin. Ĉi tie, estas gestapo ! Ci konas gestapon ? Poste, ironie : Ci verkis artikolojn pri torturoj, ĉu ne, aĉulo ! Nu ! nun, jen la 10-a paraŝutista divizio, kiu al ci faras ilin.
Cenzurita libro
En La Question, li priskribis sian enŝlosan periodon kaj la perfortaĵojn, kiujn li suferis, meze de la milito de Alĝerio. Unue eldonita en Francio de "éditions de Minuit", la verko estis tuj cenzurita. La vendotaj ekzempleroj estis konfiskitaj en la 27-a de marto malgraŭ la intervenoj de André Malraux, Roger Martin du Gard, François Mauriac kaj Jean-Paul Sartre al la prezidanto René Coty. Nils Andersson reeldonis ĝin en Svislando, dek kvar tagojn post la malpermeso en Francio. Malgraŭ sia malpermeso en Francio, tiu libro forte kontribuis al la malkaŝo de la torturo en Alĝerio plifortigante la atestojn, kiuj multiĝis en la gazetaro en 1957. Malgraŭ sia cenzuro, la libro kaŝe disvendiĝis je.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Salköveskút)
Preĝejo de Sankta Mikaelo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Salköveskút.
La Question (libro)
Adapto por la ekrano
La Question de Laurent Heynemann, surekranigita en 1977, estas adapto de la libro, kun Jacques Denis en la rolo de Henri Charlègue, Nicole Garcia en tiu de lia edzino, kaj aparte Jean Benguigui. La filmo ne montras surekrane ĉiujn terurajn priskribojn de Henri Alleg, sed eliris kun malpermeso al la junuloj malpli ol 18-jaraj.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Salköveskút)
Historio
La unua kirko estis konstruita en 1443, kiun la turkoj detruis en 1532. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en 1870. La orgeno estas aŭdebla de 1870. En 1942 pli anstataŭ la malnova pli nova galerio estis farita. La pentraĵoj estis pentritaj en 1961.
Soraya Arnelas
Soraya Arnelas Rubiales (n. en Valencia de Alcántara, Provinco de Cáceres, Hispanio, la ), pli kiel Soraya Arnelas. Ŝi estas hispana kantistino. Ŝia debuto komenciĝis per la KD Corazón de fuego lanĉita en 2005. Ŝi lanĉis kvar muzikalbumojn kaj naŭ solulajn kantojn.
La Question (libro)
Adapto por la ekrano
Laurent Heynemann gajnis en 1977 la specialan premion de la ĵurio de la internacia filmfestivalo de Saint-Sébastien.
Eldono
La reeldono en 2008 estis sekvata de artikolo de Jean-Pierre Rioux « La torture au cœur de la République » publikigita en Le Monde en la 26-a kaj 27-a de aprilo 1998.
Soraya Arnelas
La, ŝi partoprenis kiel reprezentantino de Hispanio en Eŭrovido-Kantokonkurso 2009, per la kanto La noche es para mí, kaj restis en la 24-a el la 25 lokoj.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Salköveskút)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la sekva dimanĉo de la 29-a de septembro.
Esterházy
Esterházy (hungare kutime Eszterházy) estas nomo de malnova, grava hungara altnobelara familio.
Pacatuba (Serĝipo)
Pacatuba estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 13.137 loĝantojn en 2010.
Esterházy
De etnobelo al altnobelo
Barono Nikolao Esterházy estis elstara, ĉar li sukcesis, per strategia kaj diplomata agado fari la hungaran etnobelan familion gvida altnobela familio. La konvertado al katolikismo kaj nepra fideleco al imperiestro de la Sankta Romia Imperio metis la fundamenton por la legenda kaj fabela supreniĝo de la familio kaj la leviĝo en la graforango.
Por la imperiestro la engaĝiĝo de la familio Esterházy estis grava milita bastiono kontraŭ la turkoj en Hungario kaj tuta Mezeŭropo. En la jaro 1687 imperiestro Leopoldo la 1-a levis grafon Paŭlo la 1-an de Esterházy en la princorangon.
Ceteraĵoj
Familio Esterházy estis konata pro sia kultura engaĝiĝo, ĉefe ĉar la princoj Paul la 2-a Anton kaj precipe Nikolaus la 1-a en la jaroj 1761 ĝis 1790 dungis Joseph Haydn je sia kortego. Komisiite de la princoj Haydn, fondinto de la klasikismo, kreis en pli ol 30 jaroj siajn plej gravajn verkojn. La talenton de Franz Liszt, kies patro administris la bienegojn de Esterházy, la familio malkovris kaj propagandis. Franz Schubert instruis pianoludadon al la junaj grafinoj Caroline kaj Marie.
Sennombraj arkitektoj, konstruistoj kaj aliaj artistoj servis por la familio, kiu eluzis ties diligentojn kaj talentojn por la pompo-disvolviĝo kaj tutmonde renomigis ilin. Tiel ekestis multe pli ol 60 kasteloj, pli ol 110 preĝejoj, kelkaj lernejoj kaj pensiulejoj, distribuita sur ĉiuj ŝtatoj de la iama imperiestra-reĝa monarkio.
Coyolles
Coyolles estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Coyollais.
Vortaro (programo)
Vortaro estas vortaro germana-esperanto por Vindozo. Ankaŭ, eldonado libera de platformo (Linukso, Vindozo kaj Makintoŝo). ŝribont en Qt kaj eldonado konektite ekzistadas.
Referencoj
(Ĉiuj en germana)
Kupinik
Kupinik, serbe Купиник, hungare Balátpuszta [balAtpusta] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Plandiŝte.
Situo
Kupinik situas sur ebenaĵo, laŭ la rumana landlimo, fine de sakovojo el ĉefvojo Plandiŝte-Zrenjanin.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Kupinik 349 homoj, (334 serboj (96 %), 3 makedonoj, po 1 hungaro, slovako, ruteno, kroato kaj aliaj).
Ferenc Wanek
Ferenc WANEK [vanek] rumania hungara geologo. Li naskiĝis en Nagydisznód la 21-an de oktobro 1944.
Kariero
Ferenc Wanek diplomitiĝis en 1965 en Kluĵo kiel desegninstruisto kaj instruis tri jarojn. En 1973 li akiris diplomon pri geologio en UBB de Kluĵo. Ĝis 1977 li estis geologo en Beiuș kaj Rodna, pli poste li estis esploristo de UBB, poste de 1997 ĝi 2003 ĉe filio de Kluĵo de Rumana Geologia Instituto. Li instruis en UBB kaj en Sapientia EMTE. Liaj esplorkampoj estas la eretpaleontologio kaj scienchistorio.
Neu Gülze
Neu Gülze estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Boizenburg-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
1762 Russell
1762 Russell estas malgranda asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj,elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Henry Norris Russell.
Fairytale
"Fairytale" ("Fabelo") estas kanto interpretita de la kantanto Alexander Rybak, (naskiĝis en Belorusio sed vivas en Norvegio) kiu ankaŭ estis verkita de li. La kanto reprezentis Norvegion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2009 en Moskvo (Rusio) kaj fariĝis la gajninto de la kantokonkurso. Krome, ĝi estis la numero 1 en pluraj landoj kaj 9 en Britio.
Angara montpasejo
Geografio
La montpasejo troviĝas en la Angara intermontejo, kiu dividas la montajn masivojn Ĉatirdago kaj Demerĝio. Samtempe la pasejo estas la plej malalta punkto de la akvodislimo inter la riveroj Angaro (alfluanto de Salgiro, fluas norden, ĝuste ĝi donis la nomon al la pasejo) kaj Demerĝio (fluas suden). Administre la pasejo troviĝas ĉe la limo inter la Simferopola distrikto kaj Aluŝta municipo.
Fairytale
En Eŭrovido, Rybak atingis la plej altan kalifikadon de la tuta historio de la festivalo kun 387 poentoj (maksimume 492) kaj ankaŭ rompis la rekordon de la 12 poentoj, atingante 16 kalifikojn de 12 (el 42 landoj). La antaŭa rekordo estis de la greka kantistino Elena Paparizou kaj la anglo Katrina & The Waves.
Angara montpasejo
Historio
Jam en antikvaj tempoj la Angara intermontejo estis uzata kiel pasejo inter la marbordo kaj la interna stepa parto de Krimeo. En mezepoko tra la pasejo kondukis ŝarĝ-vojo, kiu estis gardata de kelkaj mezepokaj fortikaĵetoj (ĝis nun konserviĝis restaĵoj de la defend-muroj kvin kilometrojn norde de la moderna pasejo, kie la valo iĝas tre mallarĝa). La unua pli-malpli moderna vojo tra la pasejo estis konstruita en la jaroj 1824–26 sub gvido de la armea inĝeniero Ŝipilov, kion atestas la memor-obelisko, situanta ĉ. 600 metrojn oriente de la moderna ŝoseo. Post tiam la vojo estis multfoje rekonstruata.
La lasta granda rekonstruo de la vojo okazis en la 1950-aj jaroj. Novembre 1959 la pasejon traveturis la unua trolebuso de la interurba trolebusa linio Simferopolo-Aluŝto-Jalto.
Nuntempo
Nuntempe la Angara pasejo estas populara ripoz-loko. Apud la pasejo troviĝas kelkaj turismaj bazoj kaj skiejoj. De la pasejo komenciĝas multaj turistaj paŝ-padoj, kiuj kondukas sur la montojn Ĉatirdago kaj Demerĝio. Ĉirkaŭ la pasejo oni ofte organizas konkursojn pri la orientiĝ-sporto.
Sur la plej alta punkto de la pasejo troviĝas posteno de trafik-polico kaj trolebus-haltejo.
Andezeno
Andezeno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Marentino, Montaldo Torinese, Chieri kaj Arignano.
Muziko de la 18-a jarcento
La muziko de la 18-a jarcento en la eŭropa muzikarto apartenas al jenaj stiltendencoj:
Kantono Hamilton
Kantono Hamilton (Hamilton County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
Julius Wellhausen
Julius WELLHAUSEN (n. la 17-an de majo 1844 - m. la 7-an de januaro 1918) estis germana esploristo de la Biblio kaj orientalisto.
Biografio
Li naskiĝis en Hameln de la Regno de Hannover. Post la universitataj studoj en Göttingen gvidite de Georg Heinrich August Ewald, li instruis Historion pri la Malnova Testamento kiel “privata docento”. En 1872 li akiris la pozicion de “ordinarulo” pri teologio en la universitato de Greifswald, sed rezignis tiun oficon pro konsciencaj motivoj, kaj samtempe akceptis la docentecon kiel eksterordinarulo pri orientaj lingvoj en la fakultato pri filologio ĉe la universitato de Halle; sekve li transiris kiel samfaka ordinarulo ĉe la universitato de Marburgo 1885, kaj fine en 1892 li translokiĝis, samcele kaj samfake, al Göttingen kie restadis ĝis la morto.
Pribiblia ekzegezo
Lia kurta verko pri la Nova Testamento (Das Evangelium Marci, übersetzt und erklärt (1903)), en kiu estas subtenate la antaŭeco de la Evangelio laŭ Marko sur la Fonto Q, akiris malmulte da entuziasmo.
Vellhausen interesiĝis ankaŭ pri epokoj antaŭislama kaj Umajada
Fundamentaj estis liaj verkoj pri la epoko de la Jāhiliyya (Reste arabischen Heidentums, W. De Gruyter & Co., Berlin-Leipzig, 1887), kaj pri la siria Umajida Kaliflando (Das arabische Reich und sein Sturz).
Tiu lasta verko, tradukita al la angla, ankoraŭ multe konsideriĝas ĉe kultistoj de islamaĵoj (The Arab Kingdom and Its Fall, Kolkato, University of Calcutta, 1927).
Muziko de la 20-a jarcento
La muziko de la 20-a jarcento en la eŭropa muzikarto apartenas al jenaj stiltendencoj:
Ekde 1933 ĝis 1945 la nazioj pro ideologiaj kaŭzoj malpermesis al kelkaj komponistoj la artan agadon – aŭ ĉar ili estis judoj aŭ judidoj aŭ ĉar ilia komponstilo ne konformis al la estetikaj dogmoj de la „Reichsmusikkammer“ (regna muzika ĉambro: institucio, kiu observis, kontrolis kaj cenzuris la muzikistojn)
La popmuziko pluevoluis en la 20-a jarcento kaj fariĝis danke al la novaj teknikaj eblecoj por muzikproduktado parto de la komercigita amaskulturo. Ĵazo kaj rokmuziko mondvaste populariĝis. Krome oni pliatentis en Eŭropo kaj Nordameriko la muzikkulturojn de Afriko, Azio, Latinameriko kaj aliaj kurlturregionoj.
Antaŭfigura politiko
Antaŭfigura politiko estas la funkcimanieroj de organizo kaj sociaj rilatoj, kiuj penas respeguli la estontan socion, kiun grupo alstrebas. Laŭ Carl Boggs, kiu la unua uzis la terminon, la deziro estas enkorpigi “ene de la daŭranta politika praktiko de movado […] tiujn formojn de sociaj rilatoj, decidado, kulturo kaj homa sperto, kiuj estas la fina celo.” Antaŭfigurismo estas la provo realigi antaŭfiguran politikon.
Boggs verkis en la 1970-aj jaroj pri revoluciaj movadoj en Rusio, Italio, Hispanio, kaj la usona Nov-Maldekstro. La nocion antaŭfigurado krome aplikis Sheila Rowbotham al la virina movado de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, Wini Breines al la usonaj SDS; kaj John L. Hammond al la portugala revolucio.
La politiko de antaŭfigurado malakceptis la centralizismon kaj avangardismon de multaj el la grupoj kaj politikaj partioj de la 1960-aj jaroj. Ĝi estas politiko de kaj kreado kaj derompiĝo disde hierarkio. Breines skribis: “La termino antaŭfigura politiko […] povas esti rekonata en kontraŭinstitucioj, manifestacioj kaj la klopodo esti la enkorpiĝo de personaj kaj kontraŭhierarkiaj valoroj en la politiko. Partoprena demokratio estis centra parto de antaŭfigura politiko. […] La kerna problemo de antaŭfigura politiko trudis ampleksajn taskojn, kies plej centra estis krei kaj vivteni en la vivanta praktiko de la movado rilatojn kaj politikajn formojn, kiuj 'antaŭfiguris' la deziratan socion.”
Anarkiistoj ĉirkaŭ la jarcentŝanĝiĝo al la dudeka klare subtenis la principon, ke la rimedoj uzataj por atingi iun celon devas akordi kun tiu celo, kvankam ili ŝajne ne uzis la terminon “antaŭfigurado”. Ekzemple, James Guillaume, kamarado de Miĥail Bakunin, skribis, “Kiel oni povus voli, ke egalisma kaj libera socio eliru el aŭtoritatisma organizo? Estas neeble.”
La Industriaj Laboristoj de la Mondo (IWW) kaj diversaj liberecismaj-socialismaj kaj anarkiismaj grupoj priskribas tion kiel “konstrui novan mondon en la ŝelo de la malnova”. Se grupo celas forigi klasajn distingojn, antaŭfigura politiko postulas, ke ne estu klasdistingoj ene de tiu grupo, kaj ke la agoj de la grupo ne fortigu la klasismon. La sama principo validas pri hierarkio: se grupo batalas kontraŭ iuj aŭ ĉiuj formoj de hierarkio en la socio, antaŭfigura politiko postulas, ke ĝi kaj ĝiaj anoj kiel eble plej sekvu tiun principon.
La koncepto de antaŭfigurado poste uziĝis pli vaste, speciale en rilato al movadoj por partoprena demokratio. Ĝi precipe aplikiĝis al la kontraŭnuklea movado de la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj en Usono kaj la kontraŭtutmondiĝa movado ĉe la ŝanĝiĝo al la dudek-unua jarcento. Nuntempe, la koncepto ankaŭ estas uzata por diskuti pli egalrajtajn kaj justajn komunikrilatojn koncernante tradukadon.
Perspektivoj pri antaŭfigura politiko
Antropologo David Graeber en Fragmentoj de anarkiisma antropologio priskribis la antaŭfiguran politikon de tiuj ĉe la protesto kontraŭ la Ministra Konferenco en 1999 de la Monda Organizaĵo pri Komerco en Seatlo: Kiam protestantoj en Seatlo skandis “jen kiel demokratio aspektas”, ili celis esti komprenitaj laŭvorte. En la plej bona tradicio de rekta agado, ili ne nur alfrontis certan formon de potenco, elmontrante ĝiajn mekanismojn kaj provante laŭvorte haltigi ĝin sur ĝia irejo; ili faris tion laŭ maniero, kiu demonstris kial tiaj sociaj rilatoj, sur kiuj ĝi baziĝis, ne necesas. Tial ĉiuj degnemaj rimarkoj pri movado dominata de amaso da stultaj infanoj sen kohera ideologio tute maltrafis. La diverseco estis funkcio de la malcentra formo de organizo, kaj tiu organizo estis la movada ideologio. (p. 84)