cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
István Pap (agronomo)
Biografio
István Pap abiturientiĝis en Cristuru Secuiesc (1931). Li komencis studadi matematikon en Universitato Ferdinand la 1-a, poste li havigis diplomon de inĝeniero pri mastrumado en Agrikultura Altlernejo de Koloĵvaro (1944). Li komencis labori tie kaj tie daŭrigis post la dua mondmilito kaj militetkaptiteco ekde 1952 ĝis sia pensiiĝo kiel lekciisto (1975). Li estis doktoro pri agrikulturaj sciencoj. Post la ĉesigo de hungarlingva fakultato li lekciis en rumana lingvo. Post la falo de komunista diktaturo li estiĝis honora prezidanto de reestabligita Romániai Magyar Gazdák Egyesülete (estinta EMGE).
Albulo (distrikto)
La distrikto Albulo (en germana lingvo Bezirk Albula, en romanĉa lingvo district Alvra) estas administra unuo de Kantono Grizono. Ĝi havis 8186 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefurbo estas la komunumo Tiefencastel.
Komunumaroj kaj komunumoj de la distrikto Albulo
La distrikto Albulo konsistas (stato en 2009) el 4 komunumaroj kun entute 22 komunumoj, el kiuj Vaz/Obervaz estas la plej granda.
Sándor Szőnyi G.
Sándor Szőnyi G. [ŝAndor sOnji gE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szőnyi G. Sándor estis hungara reĝisoro, dramaturgo.
Sándor Szőnyi G. naskiĝis la  en Rákospalota (iama urbo), li mortis la  en Csobánka.
Biografio
Sándor Szőnyi G. akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1956. Post siaj studoj li aliĝis al ĵus formiĝanta Hungara Televizio, kie li estis dramaturgo. Post 2 jaroj li havis jam la statuson reĝisoro. Inter 1981 kaj 1983 li estis arta gvidanto de Teatro de Kecskemét. Li laboris aŭ en la televizio, aŭ en pluraj teatroj (Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár) (1972), Teatro Hevesi Sándor (1987–1988), Teatro Petőfi (Veszprém) (1990), Teatro Jókai (Békéscsaba) (1992, 1996, 1998)). Li ricevis 7 premiojn inter 1964-2009. Li eksedziĝis de Szilvia Sunyovszky.
Distrikto Żyrardów
Distrikto Żyrardów - pole powiat żyrardowski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Żyrardów, komence tekstila setlejo, kiu ricevis la nomon de franca inĝeniero kaj inventisto Philippe de Girard , kiu laboris en la regiono. Fine de en la distrikto vivis.
Le Luc
(jen france, okcitane Lo Luc) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Eyjeaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Naŭsitoo
Naŭsitoo -   (helene Ναυσίθοος , latine Nausithous) estis en la helena mitologio la unua reĝo de fajakoj. Fajakoj estis nomataj "beata nacio", ilia unua reĝo Naŭsitoo foririgis ilin el Hipereio, kie ili estis priminicataj de Kiklopoj. Ili ekloĝis insulon Ŝerion, kiu nun nomiĝas Korfuo. Naŭsitoo estis filo de la mara reganto Pozidono kaj de lia amantino Periboia. Li havis du filojn: Alkinoon kaj Reksenoron. Naŭsitoa sekvanto sur la reĝa trono fariĝis la pli aĝa filo Alkinoo, kiu edziĝis al Areto kaj kune naskigis filinon nomatan Naŭsikaa. Ŝi prizorgis itakan reĝon Odiseon, kiu post multaj suferoj sur la maro savis sin ĉe bordoj de la insulo Ŝerio. Naŭsikaa fariĝis edzino de la Odisea filo Telemako.
Eyjeaux
La teritorio havas komunan limon kun.
Naŭsitoo
http://cs.wikipedia.org/wiki/Nausithoos
Fatemeh Keshavarz
Fatemeh Keshavarz (perse: فاطمه كشاورز) naskiĝis en 1952 en Ŝirazo, Irano. Ŝi estas akademiano, fakulo pri Rumi kaj persaj studoj kaj poeto en la persa kaj la angla. Ŝi estas profesoro en la Chair of Persian Studies kaj direktoro de la Roshan Instituto por Persaj Studoj ĉe la Universitato de Marilando, ekde 2012. Antaŭe, ŝi estis profesoro pri persa lingvo kaj Kompara Literaturo dum dudek jaroj kaj prezidanto de la Departemento de Aziaj kaj Proksimorientaj Lingvoj kaj Literaturoj ĉe la Vaŝingtona Universitato en St. Louis de 2004 al 2011.
Ŝi eldonis plurajn rimarkindajn librojn inkluzive de Reading Mystical Lyric: the Case of Jalal al-Din Rumi (1998), Recite in the Name of the Red Rose (2006) kaj Jasmine and Stars: Reading more than Lolita in Tehran (2007). Kiel aktivistino por paco kaj justeco, ŝi ricevis en 2008 la premion Hershel Walker por 'Paco kaj Justeco'.
Frua vivo kaj edukado
Naskita kaj kreskinta en Ŝirazo, Irano, Fatemeh Keshavarz havas bakalaŭron (B.A.) en la persa lingvo kaj literaturo (1976) de la Universitato de Ŝirazo kaj magistron (M.A) (1981) kaj Doktorigon en Filozofio (PhD) (1985) pri Proksimorientaj Studoj de la School of Oriental and African Studies (lernejo de orientaj kaj afrikaj studoj), Universitato de Londono.
Kariero
Profesoro Keshavarz instruis ĉe la Universitato de Vaŝingtono de 1990 ĝis 2012. Ŝi servis kiel Direktoro de la Diplomita Programo en Judaj, Islamaj kaj Proksimorientaj Studoj, Direktoro de la Centro por la Studo de Islamaj Socioj kaj Civilizacioj, Prezidanto de la Asocio de Virina Fakultato kaj Seĝo de la Departemento de Aziaj kaj Proksimorientaj Lingvoj kaj Literaturoj. En 2012, ŝi fariĝis direktoro de la Instituto Roshan por Persaj Studoj ĉe la Universitato de Marilando.
Inter la verkoj de Keshavarz estas ŝia libro Jasmine and Stars: Reading more than Lolita in Tehran (Jasmine kaj Steloj: Legi pli ol Lolita en Teherano). La libro proponas ideojn en kontrasto al la libro Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books de Azar (Random House, 2003) kiu esploras la interrilaton inter literaturo kaj socio en la post-revolucia Irano. Keshavarz kredas ke la libro de Nafisi prezentas "multdifektitan misrepresentadon" de Irano kaj ties popolo, pli bazita sur stereotipoj kaj facilaj komparoj ol sur preciza portretado de la lando kaj ties loĝantoj.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Fatemeh Keshavarz en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Schalesbach
La rivereto Schalesbach estas 8,72 km longa, orografie maldekstra flankrivero de la rivereto Dhron en la mezmontaro Hunsrück en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. En sia supra parto ĝi nomiĝas Roerbach. La akvokolekta areo havas grandecon de 38,932 km².
La rivero fontas en la komunumo Morbach sur alteo de ĉ. 564 m, nordoriente de la komunumparto Hoxel. Ĝi fluas okcidenten paralele al la federacia strato Hunsrückhöhenstraße (B 327), poste ĝi estas la limo inter la komunumoj Morbach al Rorodt, Immert kaj Etgert kaj enfluas norde de Etgert sur alteco de 259 m en la Dhron.
Maldekstraj alfluantoj estas Rielsbach (longeco 3,78 km), Simm (longeco 5,91 km), Rorodter Bach (longeco 2,74 km) kaj Bornhellerbach (longeco 2,50 km).
Csaba Anghi
Csaba Anghi [ĉaba angi], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Anghi Csaba Geyza estis hungara agronomo, zoologo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis szentmiklósi [sentmiklOŝi]. Csaba Anghi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Csaba Anghi frekventis kalvinanajn gimnaziojn en Sárospatak kaj en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en agrikultura akademio en 1922, plian diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Post siaj studoj li estis asistanto. Inter 1930 kaj 1933 li plulernis en Vieno kaj Lejpcigo helpe de stipendioj, poste li eklaboris en la Bestoĝardeno kaj Botanika ĝardeno (Budapeŝto). Inter 1947-1949 li estis katedrestro en la Agrikultura Universitato, poste li establis bredadan esploran instituton en Gödöllő. En 1955 li kandidatiĝis. Inter 1956-1967 li estis bestoĝardenestro en Budapeŝto, foje li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös kiel titulara profesoro. Li ricevis premiojn kvarfoje.
Rokenanto
La Rokenanto aŭ Roksaksikolo (Oenanthe oenanthe) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas la plej disvastigata membro de la genro de la enantoj aŭ Oenanthe en Eŭropo kaj Azio, krom kroma setliĝo en Nordameriko.
Aspekto
La masklo havas fajfan, krakantan kanton. La alvoko estas tipa de enantoj kaj saksikoloj, tio estas bruo ĉak kiel de interfrapantaj ŝtonetoj.
Taksonomio
Tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia Systema naturae en 1758 kiel Motacilla oenanthe. La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
La subspecioj de la Rokenanto estas la jenaj:
Migrado
La Rokenanto faras unu el la plej longdistancaj flugomigradoj el ĉiu malgranda birdo, ĉar trapasas oceanojn, glacion kaj dezerton. Ĝi migras el subsahara Afriko en printempo al ampleksa areo de la norda hemisfero kio inkludas nordan kaj centran Azion, Eŭropon, Gronlandon, Alaskon kaj partojn de Kanado. Aŭtune ĉiuj revenas en Afrikon, kie iliaj prauloj vintris. Eble kelkaj birdoj kiuj reproduktiĝas en norda Azio povus fari pli mallongdistancan migradon kaj vintras en suda Azio; tamen ilia heredita migremo alportas ilin reen en Afrikon.
Birdoj de la granda, brila gronlanda raso, leucorhoa, faras unu el la plej longaj transoceanaj flugadoj de inter ĉiuj paserinoj. Printempe plej parto migras laŭ vojo (komune uzata de Vadbirdoj kaj Akvobirdoj) el Afriko tra kontinenta Eŭropo, la Brita Insularo kaj Islando al Gronlando. Tamen aŭtunaj vidaĵoj el ŝipoj sugestas, ke kelkaj birdoj trapasas la Nordan Atlantikon rekte al Kanado kaj Gronlando al sudokcidenta Eŭropo (je distanco de ĝis 2500 km). Oni supozas, ke birdoj kiuj reproduktiĝas en orienta Kanado flugas el Novlando al Azoroj (je distanco de 1600 km) antaŭ flugi antaŭen al Afriko. Aliaj populacioj el okcidenta Kanado kaj Alasko migras per flugo el multo de Eŭrazio al Afriko.
Statuso
La Rokenanto havas etendan teritorion, ĉirkaŭkalkulitan de 2.3 milionoj da km2, kaj grandan populacion ĉirkaŭkalkulitan je 2.9 milionoj da individuoj en la Malnova Mondo kaj Ameriko kombine. Oni supozas, ke tiu specio ne alproksimiĝas al la sojloj de la kriterioj por malpliiĝo fare de la IUCN Ruĝa Listo kaj pro tio estas taksata kiel Malplej Zorgiga.
Pasero
Pasero estas genro de birdoj el la ordo de paseroformaj kaj la subordo de kantobirdoj. Tiuj paseroj estas diketaj plumpe brunaj aŭ grizecaj birdoj ofte kun nigraj, flavaj aŭ blankaj markoj. Tipe 10–20 cm longaj, ili havas mallongajn vostojn kaj fortikajn konusformajn bekojn. Ili estas gregemaj kaj formas gravajn arojn, kaj kelkaj, kvankam ne la konata Dompasero, havas agrablajn kantojn.
La diversaj specioj de la genro hejmas en Eŭropo, en varma klimato de Afriko kaj en suda Eŭrazio. Plejparto de la genranoj troviĝas nature en malfermaj habitatoj de varmaj klimatoj de Afriko kaj suda Eŭrazio. Kelkaj specioj adaptis al la vivo kun homoj, kaj tio permesis la Dompaseron ĉefe, en proksima asociado kun homoj, etendi sian eŭrazian teritorion ege for de kio estis probable ties originan hejmo en Mezoriento. Krom tiu natura koloniado, la Dompasero estis enmetita en multaj partoj de la mondo for de sia natura teritorio, inklude regionojn de Ameriko, subsahara Afriko, kaj Aŭstralio. La Kampopasero estis enmetita en pli malgranda skalo, kun populacioj en Aŭstralio kaj loke en Misurio kaj Ilinojso en Usono.
La paseroj de la genro Passer konstruas fuŝan neston, kiu, depende de la specio kaj de la nestoloka disponeblo, povus esti en arbusto aŭ arbo, natura truo en arbo, en konstruaĵo aŭ sub tegmento, aŭ ĉe nesto de specioj kiaj la Blanka cikonio. La ovaro de ĝis 8 ovoj estas kovata de ambaŭ gepatroj tipe dum 12–14 tagoj, kun pliaj 14–24 tagoj antaŭ elnestiĝo.
La paseroj de la genro Passer estas ĉefe surgrunde semomanĝantaj, kvankam ili konsumas ankaŭ malgrandajn insektojn ĉefe dum reproduktado. Kelkaj specioj, kiaj la Dompasero kaj la Grizkapa pasero manĝas rubaĵojn ĉe urboj, kaj estas preskaŭ ĉiomanĝantaj.
Listo de specioj
Temas pri la specioj agnoskataj de la Handbook of the Birds of the World, escepte ĉe la Abdalkuria pasero, kies disiĝo el la Sokotra pasero estis agnoskata de BirdLife International en 2010. Krom tiuj vivantaj specioj, oni konas kelkajn dubindajn fosiliojn tiom fruajn kiom ĝis la Komenca Mioceno, kaj Meza Plejstoceno de la fosilia specio Passer predomesticus.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri pasero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Baloneto
Balonetoj estas aer-plenitaj ujoj, lokumitaj ene de korpo de la aerŝipo. Aerŝipo havas du balonetojn, unu antaŭe, alian malantaŭe. La balonetoj estas similaj al balastujo de la submarŝipo.
Ĉar aero estas pli peza ol heliumo, la balonetoj estas plenigitaj aŭ malplenigitaj por alterigi aŭ deterigi la nerigidajn aŭ duonrigidajn aerŝipojn. Ĝi servas ankaŭ ĉe la nerigidaj aerŝipoj por certigi la necesan internan tropremon (ĉ. 5 milibarojn) por streĉigi la eksteran ŝelon. Tiukaze la reguligado okazas aŭtomate per ventilo.
Georgo Tectander
TEKTANDER Georgo estis hungara diplomato, vojaĝisto naskita en Transilvanujo proksimume en 1570 kaj mortinta en 1620.
Kariero
Georgo Tectander en 1602 ekiris je komisio de imperiestro Rudolfo la 2-a (Sankta Romia Imperio) en persan kortegon en akompano de István Zalánkeményi Kakas kaj revenis en aŭtuno de 1604 en Pragon.
Lichterfeld-Schacksdorf
Lichterfeld-Schacksdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Svisa nacia muzeo
Landamuzeo en Zuriĥo
La landamuzeo en Zuriĥo- Zuriko- estas la kapocentro kun la kompetentajn centroj "scienco kaj kolektoj" kaj "dokumentocentro".
Kastelo de Prangins kantono Vaŭdo
La kastelo Prangins (france) - ("Pranŝaen") - de 1730 montras ekspoziciojn pri la vito de 18-a kaj 19-a jarcentoj.
Forumo de svisa historio en Ŝvico kantono Ŝvico
La forumo estas en malnova granda grajnodomo. En 1600 m2 oni montras la svisan historion ekde 13-a jarcento. La forumo faras ankaŭ modernajn ekspoziciojn.
Kastelo Vildeg Kantono Argovio
La kastelo estis la sedo de familio Effinger de 1483 ĝis 1912. Oni faris ekspoziciojn. Ankaŭ la ĝardeno estas parto de muzeo, vidu bildojn. Oni povas fari virtualan irejon en kastelo, vidu la retejo.
Gildodomo "paruo" Zuriĥo svisa porcelanmuzeo
En la baroka gildodomo "paruo" oni trovas la porcelankolekton. Vidu ankaŭ filmeton pri la baroka gildodomo. (Bildo)
Svisa muzeo de dogano en Gandriao kantono Ticino
Oni povas fari virtualan irejon en kastelo, vidu la retejo.
Kolektoj
La muzeo havas tri kompetentajn centrojn: La centro pri scienco kaj kolektoj, la dokumentocentro kaj la kolektocentro Afolterno pri konservado.
Scienco kaj kolektoj
La kuratoroj aĉetas, inventaras kaj domkumentas la objektojn kaj faras la ekspoziciojn, la objektojn estas
Grava temoj pri la 20-a kaj 21-a jarcento estis kaj estos ekzemple la eksplodo de empiria spaco kun la modernaj moviiloj (germane Mobilität); la moderna imagoj kun utopioj kaj ideologioj; la enmigrado kaj elmigrado de personoj; la temo de laboro kaj rekompenco, la produktado kaj la produktoj; oni diskutos la ŝancojn de multespeco; la ekzistadon en "dizajno", la temon ke "belaj roboj faras gravan personon", (germane "Kleider machen Leute"),la temon: "mono kaj oro", la svisa financa loko kaj la temon "patrujo, bela patrujo" sed kun la ekonomio, la temon "konfliktoj, krizoj, militoj"; "sekura irado en vivo", "sekura vivi", oni diskutas la modon de vivado.
La kolekto de armiloj estas tre grava. La kolekto montras objektojn de la malnova kantonala zuriĥa arsenalo. Oni povas kompari la grandan kolekton nur kun la granda arsenalo de Soloturno en Svisujo aŭ kun la landaarsenalo de Graz en Austrio. La kolekto havas ankaŭ la karaktero de burĝa arsenalo kun 12000 objektoj. La zuriĥa kantono donis en jaro 1891 la historian kolekton de armiloj de zuriĥa arsenalo al nova landa muzeo. Oni suplementas la kolekton. (Oni povas vidi en reto objektoin kaj mendi bildojn de objektoj.)
Dokumentocentro
La kompetentaj centro dokumentas la objektojn, kaj faras ankaŭ la informojn.
Kolektocentro Afolterno kantono Zuriĥo
La kolektocentro Affoltern ĉe Albis konservas objektojn kaj faras sciencajn ekzamenojn.
La muzeo en reto
La muzeo havas filmeton en reto kaj "retan kolekton", vidu la ligilon "kolektoj en reto".
Géza Pap
PAP Géza rumanuja hungara agronomo: Verespatak, junio 1920. – marto 2002, Kluĵo, frato de István Pap (1915) kaj Lajos Pap (1922).
Biografio
La bazlernejon li finis en Bodogaia kaj la mezlernejon en unitariisma gimnazio de Cristuru Secuiesc. La diplomon de agronomo li havigis en la Agrikultura Altlernejo de Koloĵvaro (1943). Li instruis en agrikultura metifaklernejo de Cristuru Secuiesc (1947-1948), poste ĝis sia pensiiĝo en sia iama altlernejo (1948-1982). Li havis plurflankan naturscian kulturon. Li aperigis 29 studojn.
San Millán de Yécora
San Millán de Yécora [sanmiLJAN deĜEkora] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​ Ĝi estas la municipo plej okcidenta de la komarko, formante fakte terkolon al la provinco Burgoso, ĉe la montoj Obarenes kaj la rivero Arto.
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 217 loĝantoj de 1960 ĝis nunaj 34.
Nuna ekonomio ege dependas de neirigacia agrikulturo, nome cerealoj, tritiko kaj sekalo.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj blazondomo.
Mór Ditrói
DITRÓI Mór; Himmelstein  estis hungara aktoro, reĝisoro kaj teatrestro naskiĝinta la  en Koloĵvaro kaj mortinta la  en Budapeŝto. Lia edzino estis Mari Eibenschütz.
Kariero
Mór Ditrói debutis en 1874 en la teatro de Koloĵvaro, ekde 1880 li ludis en la trupo de Ignác Krecsányi en Kassa, kie li ankaŭ reĝisoris. En 1881 li laboris en la Népszínház kaj en la sekvanta sezono en Debrecen, inter 1883–1885 en Szeged, poste en Nagyvárad, Sopron, Székesfehérvár, Szabadka. En 1887 li fondis la Aktorkooperativon Thália. Ekde 1887 ĝis 1896 li estris la teatron de Koloĵvaro, kie li en 1891 aranĝis Magyar Ciklus (Hungara Ciklo), en 1894–95 Shakespeare-ciklon. En 1896 li dungiĝis al Ferenc Beniczky kaj iĝis ĝia artdirektoro. En 1916 li pensiuliĝis, sed en 1917–18 li helpis Artúr Bárdos en la Teatro Belvárosi, en 1921 li reĝisoris, en 1922 li ludis en Teatro Renaissance, poste en Teatro Magyar. Al nomo de Ditrói ligiĝas la fondo de Aktorlernejo de la Gaja Teatro, kiu ekde 1903 (ĝis 1917 estrite de Ditrói) sub nomo de Országos Színészegyesület Színészképző Iskolája funkciis. Inter 1902 kaj 1922 li estis afergvidanta prezidanto de Országos Színészegyesület, poste ankaŭ kiel vicprezidanto agadis. Li estis framasono.
Sud-samea lingvo
Sud-samea lingvo estas lingvo parolata de sudaj sameoj en Svedio kaj Norvegio. Plej multaj parolantoj troviĝas en Norvegio, en komunumoj Snåsa kaj Hattfjelldal. Ĝi apartenas al la okcidenta branĉo de la sameaj lingvoj.
Horlibro
Horlibro aŭ libro de horoj estas kristana preĝolibro populara en la Mezepoko. Ĝi estas la plej komuna tipo de survivanta mezepoka ilustrita manuskripto. Kiel ĉiu manuskripto, ĉĉiu manuskripta horlibro estas unika iel aŭ aliel, sed plej el ili enhavas similan kolekton de tekstoj, preĝoj kaj psalmoj, ofte kun taŭgaj ornamaĵoj, uzeblaj por kristana adorado. Iluminado aŭ ornamado estas minimuma en multaj ekzemploj, ofte limigite al la ornamado de ekoĉapitraj inicialoj en la komenco de psalmoj kaj de aliaj preĝoj, sed libroj faritaj por riĉaj patronoj povis esti tre luksaj, kun tut-paĝaj miniaturoj. Tiuj ilustraĵoj povis kombini artajn scenojn de la kamparana vivo kun religiaj bildoj. Horlibroj estis kutime verkitaj en Latino (la latinlingva nomo por ili estas horae), kvankam estas multaj tute aŭ parte verkitaj en naciaj eŭropaj lingvoj, speciale en nederlanda. La angla termino primer estas kutime nuntempe rezervita por tiuj libroj verkitaj en angla. Dekoj da miloj da horlibroj survivis ĝis la nuntempo, ĉu en bibliotekoj ĉu en privataj kolektoj tra la tuta mondo.
La tipa libro de horoj estas mallongigita formo de breviero, kiu enhavas la horordigitan preĝaro deklamita en monaĥejoj. Ĝi estis disvolvigita por laikuloj kiuj deziris aligi elementojn de monaĥismo al sia adora vivo. Deklami la horojn tipe centriĝas al la legado de nombraj psalmoj kaj aliaj preĝoj.
Tipa libro de horoj enhavas la kalendaron de la ekleziaj festoj, elprenaĵojn el la Kvar Evangelioj, la diservajn legaĵojn por la gravaj festoj, la Diservo al la Virgulino, la dek kvin Psalmojn de gradoj, la sep Pentopsalmojn, Litanion de Sanktuloj, Servon por Mortintoj kaj la Horojn de la Kruco. Plej el la horlibroj de la 15-a jarcento havas tiujn bazajn enhavojn. La preĝoj al Maria Obsecro te ("Mi preĝas vin") kaj O Intemerata ("Ho senmakula") estis ofte aldonitaj, ĉar tiuj estis deklamaĵoj uzitaj en la diservo, kaj meditaĵoj pri la Pasiono de Kristo, inter aliaj eblaj tekstoj.
La tre riĉaj horoj de la duko de Berry estas unu el plej elstaraj ekzemploj de lukse iluminitaj horlibroj.
Izabelenanto
La Izabelenanto aŭ Izabelsaksikolo,  Oenanthe isabellina, estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas helbruna migranta birdo.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
Ĝi estas migranta insektomanĝanta birdo, kiu reproduktiĝas en suda Rusio kaj centra Azio al norda Pakistano, kaj vintras en Afriko kaj Barato.
Ĝi estas simila al ino de Rokenanto sed iom pli granda (15-16.5 cm longa), pli stara kaj flaveca, kaj havas pli da nigro en vosto. La termino Izabelenanto aludas al koloro izabela kiu ŝajne rilatas al diversaj legendoj pri reĝinoj Izabelaj kiuj promesis ne ŝanĝi internan vestaĵaron ĝis sukceso en milito pro kio blankaj vestoj iĝis flavecaj aŭ “izabelaj”. Subflugilo estas blanka, dum en pli komunaj birdoj ili estas grizpunktitaj. Ambaŭ seksoj estas similaj. Estas videblaj blanka superokula mallarĝa strio kaj nigreca traokula strio; la beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Ĝi estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Orte
Orte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis.
Béla Ditrói Puskás
DITRÓI PUSKÁS Béla [ditro'i puŝkaŝ] estis hungara aktoro naskita en Tövis la 22-an de decembro 1908 kaj mortinta en Kluĵo la 1-an de aprilo 1966.
Kariero
Li debutis en 1927 en Koloĵvaro kaj li ludis dum jardekoj operetrolojn.
(19339) 1997 AF4
(19339) 1997 AF4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Magnus Nordensvan
Magnus NORDENSVAN (naskiĝis la, mortis la en Kuopio ) estis finna esperantisto. Li verkis la novelojn Alpa rozo, La kristnaska bulko kaj Inter tomboj, kiuj aperis en Esperantaj prozaĵoj (1902).
La plej populara inter ili estas Alpa rozo, klasika, leĝera kaj humura novelo verkita en 1898. Ĝi estis represita en A first reader de Eliza Ann Lawrence (1907), en 33 rakontoj (1964) kaj en Trezoro (1989). Marjorie Boulton diris pri ĝi: ĉarma noveleto [...], siaspece eleganta kaj koncize rakontita.
Kristnaska bulko aperis interalie en Nova Esperanta krestomatio (1991).
Atako de la lunaj zombioj
Atako de la lunaj zombioj (en la angla: Attack of the moon zombies) estas usona horora sciencfantasta sendependa filmo, reĝisorita kaj verkita de Christopher R. Mihm kaj lanĉita en 2011. Ĝi daŭras 99 minutojn kaj prezentiĝas nigre kaj blanke pro tio, ke la reĝisoro elpensis ĝin kiel neseriozan omaĝon al 1950-aj hororaj B-filmoj. Ĝi estis tradukita kaj dublita al Esperanto laŭ iniciato de la reĝisoro mem.
La anglalingva antaŭfilmo aperis en aprilo 2011, kaj post kelkaj tagoj aperis la esperanta antaŭfilmo.
La filmo komence estis distribuita en laŭmendaj DVD-oj. Ekde januaro 2020, ĝi haveblas ankaŭ por elsendfluo kaj elŝuto ĉe la retejo Vimeo.
Intrigo
''El la profundaĵo de la luno, pratempa malbono revenas por infekti la homaron... ''
Dudek jaroj pasis de kiam D-ro Vincent Edwards alfrontis mutaciintan vespertan kreitaĵon kaj nun li pretas emeritiĝi. Dum li trejnis sian anstataŭanton, Glen Hayes, ĉe la Luna Bazo, ili hazarde renkontas malkovraĵon, kiu ŝajnis neebla: eksterteran plantan vivoformon en la surfaco de Luno!
Bedaŭrinde, submetiĝo al la sporoj de tiu alimonda vegetaĵo kaŭzas tujan morton. Kaj tiuj, kiuj estis mortigitaj ne restas tiel, sed anstataŭe volas nenion alian ol multiĝi!
Paulo Futre
Paulo Futre (n. ) estas portugala futbalisto. Li de 1983 ĝis 1995 membris en la portugala nacia teamo de futbalo.
Wilhelm Hieronymus Pachelbel
Wilhelm Hieronymus Pachelbel (ĉ. 1685–1764) estis Germana komponisto kaj orgenisto, pli aĝa filo de Johann Pachelbel.
Wilhelm Hieronymus lernadis ĉe sia patro. La unua presita fonto pri ambaŭ Pachelbel-oj estas en Ehrenpforte de Johann Mattheson. Oni supozas ke Wilhelm Hieronymus deĵoris kiel orgenisto en Fürth kaj en Erfurto, poste en Nurenbergo en la sama jaro 1706 en la Egidio-preĝejo, kaj ke li poste transprenis la orgenistan postenon Sebaldo-kirko kiel posteulo de sia patro ekde 1719 ĝismorte.
Hieronymus publikis stokon de verkoj en 1725, kiuj inkludis preludojn, fugojn kaj fantaziojn. La "preludo en b-minoro" de Bach oni iam atribuis al Hieronymus Pachelbel. Liaj malmultaj transvivaj komponaĵoj estas verkoj por klavarilo.
Izobutila fenilacetato
Izobutila fenilacetato aŭ C12H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj izobutanolo. Izobutila fenilacetato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila fenilacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Manufakturo
Manufakturo (de la latinaj vortoj manus – mano, kaj facere – fari, produkti, do laŭvorte "manfarejo") laŭ PIV estas granda laborejo, kie oni produktas progrande komercaĵojn el krudaj produktoj. Temas pri transira produkta formo de metia laborado, kiu ĝis la mezepoko estis praktike la sola produktoformo, al fabrika produktado, kiu karakterizas la kreon de plej multaj komercaĵoj ekde la 19-a jarcento. Manufakturoj en Eŭropo ekestis dum la kaj en la frua moderna epoko kaj laŭ privata kaj laŭ ŝtata entreprenado, kaj estis la domina produktoformo dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Ekesto
Manufakturo povas ekesti laŭ du vojoj:
Kunlaborigo kaj dispecigo de laboraj paŝoj estis la fundamentoj de la labordivido, kiu en la posta industriigita epoko ankoraŭ pli forte perfektiĝis. Sed ankaŭ en la manufakturoj tiuj fundamentaj principoj de labora reorganiziĝo jam gvidis al signifa altigo de la produktiveco. La teknika progreso en la manufakturoj tamen ne jam estis industriigo, sed surbaze de daŭre permana kaj plejparte senmaŝina laboro nur plibonigis la kunlaboron inter diversaj metiistoj, subtenis la uzon de novaj manlaboraj instrumentoj kaj la plifajnigon de ekzistantaj metiaj teknikoj.
La ekonomika instruo de la frua Merkantilismo mezuris la riĉecon de nacia ekonomio je la posedo de financaj rimedoj – precipe oro. Por pliigi la riĉecon de ŝtato, la feŭdaj regantoj ricevis la konsilon malpliigi la aĉeton de luksaj varoj, kaj anstataŭe pliigi la vendon de propraj produktaĵoj kaj kaj tial atingi spezo-bilancon, en kiu la enspezoj superis la elspezojn.
Tiucele do gravis la kvanta kaj kvalita kreskigo de propraj produktaxjoj, kaj al tio signife kontribuis la manufakturoj. Tiuj karakteriziĝis per la ekonomiaj principoj de la kapitalismo, do la divido de la laboristoj disde la posedo de siaj laboriloj, kaj la laborpaŝaj novorganiziĝoj, kiuj celis plialtigi la produktadon. La manufakturoj grave plialtigu la produktadon de propraj vendeblaj varoj kaj samtempe reduktu la laborkostojn. Tiuj principoj, kiuj poste dum la epoko de industriigo ekregis la kompletan ekonomian vivon, nomiĝas "manufaktura kapitalismo".
Inter la plej konataj manufakturoj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj estis tiuj pri porcelano, ekzemple la "Königliche Porzellan-Manufaktur" en Berlino kaj la "Manufacture royale de porcelaine de Sèvres".
La termino nuntempe
La termino manufakturo en la senco de "permana produktado" nuntempe ligiĝas al alta kvalito, luksaj kaj ekskluzivaj varoj. Multaj modernaj entreprenoj utiligas la favore komprenatan terminon:
(12256) 1989 CJ8
(12256) 1989 CJ8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Naimon
Naimon (hungare: Nagymon nadjmon) estas vilaĝo en Rumanio norde de Zalău. En 1910 ĝi havis 212 loĝantojn (hungaroj), en 1992 95 (hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1214. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, pli malfrue Szilágy vármegye). Ĝia reformita preĝejo havis pentritan lignan baldakenon el 1755 farita de János Pataki Asztalos. Ĝi pereis.
Izabela (koloro)
Izabela estas koloro, foje priskribita kiel palgrizflava, palsablokolora, palflavbruna aŭ pergamenkolora.
Ĝi uzeblas ĉe ĉevaloj, birdoj kaj aliaj animaloj. Inter birdoj nome la Izabelenanto, la Izabela lanio kaj la Izabela ralo. Inter mamuloj la Himalaja bruna urso havas sciencan nomon Ursus arctos isabellinus.
La origino de la nomo rilatas al legendo pri diversaj reĝinoj nome Izabela kiuj promesis ne ŝanĝi siajn internajn vestaĵarojn ĝis milita sukceso; tiele la blanka vestaĵaro iĝus flaveca aŭ eĉ helbrunflava. Tiu reĝinoj estus ĉu Izabela Clara Eugenia de Hispanio, filino de Filipo la 2-a de Hispanio, Elizabeto la 1-a (Anglio) aŭ Isabel la 1-a (Kastilio).
Distrikto Żywiec
La distrikto Żywiec - pole powiat żywiecki - estas distrikto en la silezia provinco de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Żywiec (jen pole, germane Saybusch).
Laguna del Carbón (Santa Cruz)
La Laguna del Carbón (Lageto de la Karbo) estas senelflua depresio endorea kiu apertenas al senelflua baseno Gran Bajo de San Julián. Ĝi estas situanta je 48 km de Puerto San Julián, en la Provinco Santa Cruz, Argentino.
Krom tio, la loko ludas gravan rolon kiel kuŝejo por paleontologio.
Eksteraj ligiloj
-49.58861°N, -68.34167°W
József László (inĝeniero pri minado)
LÁSZLÓ József (la:slo:) estis hungara inĝeniero pri minado, inventisto naskita en Verespatak ĉ. en 1834 kaj mortinta en Koloĵvaro la 15-an de aprilo 1908.
Biografio
József László komencis la akademion pri minejoj en 1857 en Selmecbánya kaj poste li laboris en orminejo de Kristyor. Tie li inventis la oramalgamigan muelejon, per kiu li gajnis pli da oro je 20 – 40%. Li vendis ĝin al germana fabriko Friedrich Krupp Grusonwerk, kiu disvastigis ĝin en la tuta mondo.
Pierre-Buffière
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Protektita nomigo de origino (EU)
Protektita nomigo de origino (PNO) estas marko, atribuita fare de la Eŭropa Unio al terkulturaj produktoj kaj manĝaĵoj kies kvalito esence dependas de la regiono, en kiu ili estas produktitaj.
La regiona dependeco povas esti kaŭzita de faktoroj kaj naturaj (klimato, aparta media situacio), kaj homaj (aparta produktmetodo, aparta metia kapablo). Kune ili konsentas akiri produkton neimiteblan ekster la difinita regiono.
Kiu faras PNO produktojn estas devigata produkti laŭ difinitaj reguloj. Aparta kontrolorgano kontrolas la respekton de tiuj reguloj.
Dellach (Gailtal)
Dellach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Hermagor. Fine de en la komunumo vivis. Dellach sude rekte limas al Italio, al la komunumo Paularo (la najbara Paluzza iom pli okcidentas) en la provinco Udine kaj en la regiono Friulo-Venecio Julia.
Finn-samea lingvaro
Urala lingvaro > Finn-ugra lingvaro > Finnoperma lingvaro > Finna-volga lingvaro > Finn-samea lingvaro
Lorgues
(jen france, okcitane Lòrgas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Fine de en la komunumo vivis.
Mississippi Fred McDowell
Fred McDowell (12a de Januaro, 1906 – 3a de Julio, 1972), konata laŭ sia artista nomo Mississippi Fred McDowell, estis afrik-usona muzikisto kaj kantisto de Nordmisisipia kontrea bluso. Lia plej uzata muzikinstrumento estis la gitaro. Dekomence li ludis glitogitaron, uzante poŝtrancileton kaj poste glitilon faritan el bova riposto, kaj poste ŝanĝis al vitra glitilo pro ĝia pli klara sono. Li ludis per la glitilo en sia ringofingro.
Kvankam plej ofte li estis konsiderita kiel kantisto de Delta bluso, McDowell fakte povas esti konsiderata kiel la unua artisto de Nordmisisipia kontrea bluso kiu atingis ampleksan rekonon pro sia verkaro. Muzikistoj el la Nordmisisipia kontrea bluso – en areo paralela kaj orienta de la regiono de la Misisipa Delto – produktis version de bluso iom pli proksima laŭ strukturo al siaj afrikaj radikoj.
Termoradiilo
Termoradiilo, teknike variaĵo de radiatoro, estas korpo, kiu kondukas varmon (de motoro) al sia ĉirkaŭaĵo (kutime al ĉirkaŭa aero, foje al akvo) per termoradiado. Termoradiiloj havas laŭeble grandan surfacon kaj prefere konsistu el materialo de bona termokondukeco. Ili do estas varmointerŝanĝilo. Ju pli ili varmas, des pli granda la kvanto de terma energio kondukebla al la ĉirkaŭaĵo: Laŭ la fizika leĝo de Stefan-Boltzmann, duoble granda varmeco en kelvinoj signifas deksesoblan (!) kapablon forkonduki varmecon ĉirkaŭen. Ofte termoradiiloj kombiniĝas kun ventoliloj, kiuj plirapidigas la fluon de la ĉirkaŭa aero preter la termoradiila surfaco por ankoraŭ pliefikigi la varmointerŝanĝon.
La diferencon inter la vortoj "termoradiilo" kaj la pli neologisma "radiatoro" en praktika lingvouzo kutime difinas la funkcio: "termoradiilo" en maŝina motoro estas ilo por malvarmigi (negrave kien malaperas la varmeco), "radiatoro" en parto de loĝejo estas ilo kies celo estas varmigi la ĉirkaŭaĵon.
Kiam fine de la 19-a jarcento ekkonstruiĝis la unuaj aŭtomobiloj, termoradiiloj estis grava konstruero de la novaj aŭtomobilaj motoroj kaj ili iĝis impresa parto de la karoserio, kutime centre de la antaŭa flanko de la aŭto, ĉar tie pro la veturado estis plej da vento, kiu dumveture ĉirkaŭfluis la termoradiilon ankaŭ sen aldona ventumilo. Por ankoraŭ pliakcenti la imponecon de la termoradiiloj de tiuj unuaj aŭtoj, la produktantaj firmaoj ofte super ĝi instalis dekoran statueton, kiu embleme reprezentis la aŭtomobilan firmaon. Tiaj statuetoj nomeblas termoradiila figuro. Nuntempe nur malmultaj, kutime aparte multekostaj kaj luksaj, aŭtomobilaj markoj ankoraŭ havas tian embleman figuron.
Ciklo de Carnot
La ciklo de Carnot [karNO] estas termodinamika ciklo, kiu konsistas el kvar, du kaj du izovarmaj procezoj. Ĝi priskribas, kiel varmo-motoro transformas varmo-energion al movo-energio.
Ĝin priskribis Sadi Carnot, kiu en la jaroj 1820-aj esploris pri termodinamiko.
La ideala maŝino de Carnot konsistas el cilindro kaj piŝto, gaso en la cilindro kaj du rezervujoj, unu de alta konstata temperaturo Tc, unu alia de konstanta malalta temperaturo Ta. (La dua povas esti la "medio".) La ciklo konsistas el jenaj fazoj, kiujn trairas materio (gaso) periode varmigata kaj malvarmigata:
La kunpremado dum fazoj 1 kaj 2 postulas movoenergion, sed la fazoj 3 kaj 4 produktas pli da movoenergio.
La ciklo estas aplikebla ankaŭ al varmo-pumpilo, kiu laŭ la samaj principoj transformas movoenergion al temperatur-diferenco.
Formulado
La diferenco inter la eldonita laboro dum la izoterma kaj adiabata ekspansioj kaj la ricevita laboro dum la izoterma kaj adiabata kunpremoj prezentas la gajnitan laboron de la tuta ciklo. Ĉi tiu laboro egalas al la diferenco de la alkondukita varmo el la provizujo kun la temperaturo T1 kaj de la forkondukita varmo en la provizujon kun la temperaturo T2.
(86)
w0 – la laboro gajnita per la ciklo kJ/kg
q1 – la varmo aldonita dum la izoterma ekspansio kJ/kg
q2 - la varmo forprenita dum la izoterma kunpremo kJ/kg
Alkondukita varmo dum la izoterma ekspansio (A-B) estas:
La forkondukita varmo dum la izoterma kunpremo (C-D) estas:
Se oni pruvas, ke la proporcioj de volumenoj vB/vA = vC/vD, tiel proporcio de aldonita kaj forprenita varmoj egalas al la temperaturproporcio de la provizujoj T1/T2.
El la dependeco de stataj grandoj por la adiabata ŝanĝiĝo de la gaso validas
a) por la adiabata kunpremo:
Orvinio
Orvinio estas komunumo de Italio.
Ciklo de Carnot
Formulado
(87)
b) por la adiabata ekspansio:
Adelbert von Keller
Adelbert von KELLER (naskiĝis la en Pleidelsheim, mortis la ) estis germana lingvisto kaj verkisto.
Vivo
Studante en Tübingen teologion li sub la gvidado de Uhland ekokupiĝis pri mezepokaj lingvostudoj. Frukto de lia 13 monatojn daurinta studrestado pariza estis: »Li Romans des sept sages« (Tübingen 1836). En autuno 1835 li habilitiĝis kiel privata docento pri ĝermana kaj latinidlingva literaturo en Tübingen, kie li estis inter 1837–41 ankaŭ malsupra bibliotekisto universitata. Tiam li eldonis: »Altfranzösische Sagen« (2-a eldono, Heilbronn 1876), organizis kun Notter germanan eldonon de chciuj romanoj de Cervantes (Stuttgart 1838–1842, 12 vol.), eldonis »Romancero del Cid« (1840) kaj »Zwei Fabliaux« (1840) sed tradukadis ankaŭ, i.a. »Gudrun« (1840). Pro sanecaj kialoj li iris en 1840 al Italujo, kie li esploradis en la plej gravaj bibliotekoj en Romo kaj Venecio. La riĉan predon pri mezepoka poeziarto li publikigis ĉe »Rômvart« (Mannheim 1844). Post lia reveno en Germanlando li nomumitis eksterordinara profesoro kaj ordinara profesoro en 1844 (kaj samtempe supera bibliotekisto). Samtempe li eldonis: »Diokletians Leben« de Bühel (Quedlinburg 1841); la verkon »Gesta Romanorum« (Stuttgart 1842); kun Rapp li eldonis tradukon de Shakespeare (Stuttgart 1843–46); »Altdeutsche Gedichte« (Tübingen 1846); »Alte gute Schwänke« (2-a eldono, Heilbronn 1846); »Lieder Heinrichs von Württemberg« (Tübing. 1849); »Lieder Guillems von Burgunden« (Mitau 1849); »Meister Altswerts Werke« (kun Holland, Stuttgart 1850); »Italienischer Novellenschatz« (Leipzig 1851–52, 6 vol.) kaj »Fastnachtsspiele aus dem 15. Jahrhundert« (Stuttgart 1853–1858, 4 vol.).
Ciklo de Carnot
Formulado
(88)
Jeĥezkelo
Jeĥezkelo aŭ Ezekielo (hebree: יְחֶזְקֵאל Y'ḥez'qel, = el Dio la forto), estis unu el la ĉefaj profetoj de judismo kaj aŭtoro de la samnoma libro de Jeĥezkelo.
Biografio
Jeĥezkelo naskiĝis ĉe la finiĝo de la regno de Judujo, ĉirkaŭ 620 a.K. Li apartenis al familio de sacerdotoj; sed li vivis kaj aktivis kiel profeto. Li estis deportita al Babilono en 597 a.K. kune kun la reĝo Ioiachin.
Kvinjare pliposte li sin sentis alvokita al la misio de profeto en kiu distingiĝis en la tasko konsoli la hebreojn en la ekzila lando kaj la hebreojn restintajn en patrujo, precipe en Jerusalemo. Li enloĝiĝis en vilaĝo de la malalta Mezopotamio nomata Tel Aviv ĉe la rivero Ĉebar. Ne estas konata la dato de lia morto, sed oni scias ke li estis vivanta, post la falo de Jerusalemo, dudekdu jarojn post sia alvokiĝo al la profeta misio.
9744 Nielsen
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona kuracistino Jerri Nielsen (1952–2009), respondecas pri la mensa kaj fizika bonfarto de teamon da esploradoj kaj personaro de la polusa stacio Amundsen-Scott. Ŝi estis rimarkita pro sia amikeco kaj sia kuraĝo por alfronti la gravan malsanon, kiu trafis ŝin.
Ciklo de Carnot
Formulado
oni povas la ekvaciojn (87) kaj (88) unuigi:
aŭ ankaŭ
(89)
do
Kiam estas la proporcioj de la specifaj volumenoj egalaj, tiam estas ankaŭ iliaj naturaj logaritmoj egalaj. La ekspansia kaj kunperema adiabataj laboroj estas en siaj absolutaj valoroj egalaj, sed reciproke sinnuligantaj.
Tial restas nur la laboroj el la izotermaj procezoj, kaj la laboro de la tuta ciklo de Carnot estas:
Efikeco de ciklo de Carnot
La termodinamika efikeco de la ciklo de Carnot estas:
do
(90)
La termodinamika efikeco de la ciklo de Carnot (senenergiperdo) kun la ideala gaso dependas nur de la absolutaj temperaturoj, inter kiuj la ciklo realiĝas. Ĝi ne dependas de la materio uzita en la ciklo.
La ciklo de Carnot havas la plej grandan efikecon. Ĉiu alia ciklo realiĝanta inter la samaj du temperaturoj (de la izoterma ekspansio kaj de la izoterma kunpremo) devas havi pli malgrandan varmefikecon. tial servas la ciklo de Carnot kiel kompara ciklo:
La ekvacio (90) deduktigas:
a) La termodinamikan efikecon de la cikklo de Carnot oni povas plialtigi plialtigante la temperaturon de la varmalkonduko al la labormaterio kaj plimalatigante la temperaturon de la varmforkonduko el la labormaterio.
b) La termodinamikan efikco ne povas atingi la valoron 1, ĉar devus esti aŭ Tc = \infty, aŭ Ta = 0 K. Sed bedaurinde oni ne povas ĉi tiujn ambaŭ kazojn praktike realigi.
Jeĥezkelo
Biografio
El la biblia teksto oni deduktas ke li ricevis kompleksajn profetajn viziojn kaj ke mem kapablis vidi eventojn okazantajn en Jerusalemo. malgraŭ distanco de preskaŭ 2.000 km.
Ciklo de Carnot
La rea ciklo de Carnot
Kiam la ciklo de Carnot realiĝas en la rea direkto (tio estas kontraŭ la cirkuldirekto de horloĝmontriloj desegnita en la p-v diagramo), tiam la ciklo bezonas aldoni la laboron w0, egalan al la diferenco de la varmoj qc – |qa|, por ŝanĝi ĝin en la varmon, kiun oni kun la varmo qa prenita el la pli malvarma provizujo transdonas al la pli varma provizujo. La tutan varmon qc = + w0 oni gajnas helpe de la aldono de la laboro w0. La efikeco de ĉi tiu ŝanĝiĝo estas:
Jeĥezkelo
Mesaĝo de Jeĥezkelo
Koro de la mesaĝo de Jeĥezkelo estis la Transcendeco de Dio, karakterizo kunhavata kun la aliaj grandaj profetoj kaj verkistoj. Li fakte uverturas, en ĉiuj siaj orakoloj, per la esprimo “alvenis al mi la vorto de Jhwh" (Javeo). Krome, ankaŭ en la granda komenca teofanio kaj en la dua granda teofanio, akurate evitas doni prezentadon de Dio, kaj priskribas per vortoj fantazie antropomorfaj la dian kortegon kaj ne la dian personon en si mem.
Adelbert von Keller
Vivo
En 1850 li demisiis kiel bibliotekisto; sed li iĝis en 1849 prezidanto de la societo »Literarischer Vereins« en Stuttgart kaj dediĉis sin de tiam aparte al la prizorgo de la skribotaĵoj de tiu ĉi societo. Por ĝi li presigis »Simplizissimus« (1854–62, 4 vol.), de Ayrer la verkon »Dramen« (1864–65, 5 vol.), »Das deutsche Heldenbuch« (1867), »Hans Sachs« (vol. 1–13, 1870–81), »A. Tüngers Facetiae« (1875), de Widmann »Fausts Leben« (1881) kaj »Das Nibelungenlied nach der Piaristenhandschrift« (1880). Menciindas ankoraŭ lia verko »Uhland als Dramatiker, mit Benutzung seines handschriftlichen Nachlasses dargestellt« (Stuttgart 1877)
Montilliez
Montilliez estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,546 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012. La ĉefloko de la komunumo estas Poliez-le-Grand.
Ciklo de Carnot
La rea ciklo de Carnot
(91)
Montilliez
Geografio
La komunumo Montilliez situas en la koro de la regiono Centro de Vaŭdo okcidente de la distriktĉefurbeto Echallens inter la riveroj Talent en oriento kaj Mentue en okcidento. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Dommartin, Naz, Poliez-le-Grand kaj Sugnens.
Adelbert von Keller
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 823, kio legeblas tie ĉi interrete.
Montilliez
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,87 km², de kiuj 20,8% estas kovritaj de arbaro, 71,4% servas por agrikulturo kaj 7,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Montilliez limas en nordo al Fey, en nordoriento al Montanaire, en oriento al Jorat-Menthue, en sudo al Poliez-Pittet, en sudsudokcidento al Bottens, en sudokcidento al Echallens, kaj en nordokcidento al Villars-le-Terroir.
Trafiko
Tra Montilliez pasas la kantona ĉefvojo n-ro 150 de Laŭzano al Thierrens. Krome tra la komunumo kondukas konekta vojo de Bottens al Fey kaj al Echallens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 9 kilometrojn okcidente de la komunumo apud La Sarraz. Pere de la poŝtaŭtolinioj de Echallens kaj de Froideville al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Ciklo de Carnot
La rea ciklo de Carnot
qa – la varmo prenita el la pli malvarma provizujo por 1 kg da laborgaso, kJ/kg
Montilliez
Historio
La unua dokumenta mencio de Poliez-le-Grand datiĝas el la jaro 1160 kiel Poleto. Dum mezepoko la Senjoroj de Goumoëns, la priorejo Lutry kaj la Abatejo Montheron posedis bienojn kaj rajtojn en Poliez-le-Grand. Sub la berna regado de 1476 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la hodiaŭaj Poliez-le-Grand apartenis al la Senjorujo Orbe kaj Echallens, kiu estis komuna havaĵo de Friburgo kaj Berno. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuitaj al la Distrikto Echallens, kiu surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Ciklo de Carnot
La rea ciklo de Carnot
qc – la varmo transdonita al la pli varma provizujo per 1 kg da laborgaso, kJ/kg
Montilliez
Historio
La unua dokumenta mencio de Dommartin datiĝas el la jaro 908 kiel Domno Martino villa. Dum mezepoko la vilaĝo estis havaĵo de la katedralo de Laŭzano. Sub la berna regado Dommartin estis subvoktejo de la Voktejo Laŭzano. Post la Helveta Revolucio Dommartin estis atribuita al la Distrikto Echallens.
Ciklo de Carnot
La rea ciklo de Carnot
Ta – la temperaturo de la pli malvarma provizujo, °K
Montilliez
Historio
La unua dokumenta mencio de Naz datiĝas el la jaro 1200 kiel Nars kaj de Sugnens el la jaro 1177 jam per la nuna formo. Ek de la mezepoko ĝi dividis al sorto de Dommartin kaj Naz kun, kiuj ĝi formis subvoktejon. La komunumo Montilliez estis fondita kun efiko de la 1-a de julio 2011 pere de kunigo de la iamaj komunumoj Dommartin, Naz, Poliez-le-Grand kaj Sugnens.