cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clemens August von Galen
Clemens August von GALEN (* la 16-an de marto 1878 en Dinklage, Oldenburgio sub la nomo grafo Clemens Augustinus Joseph Emmanuel Pius Antonius Hubertus Marie von Galen; † la 22-an de marto 1946 en Monastero, Vestfalio) estis germana katolika episkopo kaj kardinalo, kiu kadre de sia funkcio en tiutempe tre forte katolike dominita regiono de Germanio (la diocezo Monastero, kiu inkluzivas la Monasteran Landon kaj la distriktojn Cloppenburg, Vechta kaj Emsland de la nuna federacia lando Malsupra Saksio) kadre de sia funkcio malferme opoziciis al la nazia reĝimo, kiu regis en Germanio inter la jaroj 1933 kaj 1945. La 9-an de oktobro 2005 la katolika eklezio deklaris lin beatulo.
Li naskiĝis kiel 11-a el 13 infanoj de malnova vestfalia nobela familio en Dinklage, Oldenburgio (nordokcidenta Germanio). La patro estis katolike konservativa ano de la nacia parlamento de la Germana Regno. Ekde la jaro 1899 li estas studento, du jarojn pli poste li iĝas jezuito kaj ekde 1906 li estas katolika kaplano, ekde 1919 katolika pastro en Berlino. Dum 1933 li iĝas episkopo de la diocezo Monastero en okcidenta Germanio: dum la tempo de Nazia Germanio aparte konatiĝis liaj flamaj predikoj kontraŭ la sistemaj naziaj murdoj de mensaj handikapitoj kaj psikaj malsanuloj ("eŭtanazio"). Aŭskultantoj en la katedralo de Monastero stenografie notis la tekstojn de la predikoj, tajpile multobligis la tekstojn kaj samizdate diskonatigis ilin tra kontraŭnaziaj kristanaj grupoj en la tuta Germanio. La nazioj kompreneble sciis pri la malferma opozicio al la naziisma reĝimo ekde unuaj kontraŭnaziaj tekstoj de la jro 1934, poziciigis partianojn en la katedralo por timigi la episkopon kaj la aŭskultantaron, sed ne kuraĝis enkarcerigi la ege konatan kaj popularan eklezian funkciulon. Dum februaro 1946 la katolika papo Pio la 12-a nomumis la episkopon kardinalo, aparte honoriganta lian malferman reziston al la diktaturo, sed jam monaton post tiu honorigo von Galen mortis.
Promontory Point
Je la 10-a de majo 1869 ĉe tiu loko kontaktiĝis la konstruantaj teamoj de la fervojoj Central Pacific Railroad kaj Union Pacific Railroad kaj tiel establis la unuan fervojan ligon inter la du marbordoj de Usono.
Okaze de la sukceso oni metis arĝentan kaj oran najlojn en la lastan ŝpalon (el laŭra ligno). La Angla vorto por tiu speco de najloj estas spike kaj povas signifi ankaŭ "spiko", tial iuj asertas, ke temis pri ora spiko (vidu la artikolon pri Utaho), sed tio estas malprobabla. La Universitato de Stanford eĉ ofertas bildon de tiu najlo ĉe www.stanford.edu/dept/SUMA/spike.html.
Jena mapo montras la situon de la renkonta stacio Promontory kaj de la kabo Promontory Point:
Pretere, la fervojaj stacioj de Promontory kaj Echo Canyon (nuna Wahsatch, ĉe la ŝtata limo al Vajomingo) rolas en la romano "Winnetou III" de la germana verkisto Karl May.
Saint-Martin-Sainte-Catherine
Saint-Martin-Sainte-Catherine estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 370 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Martin-Sainte-Catherine etendiĝas sur 27,27 km², kaj havis 370 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Martin-Sainte-Catherine situas je alteco de 483 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Martin-Sainte-Catherine apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Michel Pamies, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Martin-Sainte-Catherine apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Belinț
Tra Belinț pasas la nacia vojo DN6, kiu estas ankaŭ Eŭropa Vojo E 70.
Oni ne konfuzu ĝin kun Balinț, kiu situas 10 km nord-oriente.
Otáez
Otáez estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Otáez. Al Otáez apartenas entute 88 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10019.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4543 loĝantojn. El tiuj estis 2291 viroj kaj 2252 virinoj. La komunumo havas surfacon de 906,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1720 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 800,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,0 °C.
Sociogeografio
3011 de la loĝantoj de Otáez en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 488 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 16,21 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 14,37 % (211 el 1468), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 17,95 % (277 el 1543).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kodekso Ambrozia
Kodekso Amabrozia referencas al 5 manuskriptoj produktitaj de la 6-a jarcento ĝis la 11-a, skribitaj de malsamaj manoj kaj laŭ diversaj alfabetoj. La kvin partoj entenas erojn de la Malnova Testamento (Libron de Neĥemja) kaj de la Nova Testamento (eroj de la Evangelioj kaj Epistoloj) kaj komentariojn nomumitaj ĉe esploristoj Skeireins (gotlingvaj skribaĵoj).
Kodeksoj entenataj en la Kodekso Ambrozia
La Kodekso Ambrozia konsistas el kvin manuskriptoj, indikataj per Ambrozia A, Ambrozia B, Ambrozia C, Ambrozia D kaj Ambrozia E. La Kodeksoj A, B kaj C troviĝas ĉe la Ambrozia biblioteko de Milano, Italio.
Kodekso Ambrozia A entenas erojn de la Epistoloj kaj de la Gota kalendaro. La tuto konsistas el 204 paĝoj. kies 190 estas legeblaj, 2 nelegeblaj kaj 12 senskribaj.
Kodekso Ambrozia B entnas erojn de Epistoloj, kaj konsistas el 156 paĝoj, kies 2 estas senskribaj.
Kodekso Ambrozia B krome (en B.21) estas parte skribita en siria alfabeto. kaj entenas Apokrifoj, nome la 4-a de Ezra, la 3-a de Makabeoj kaj eroj de Flavio Jozefo referantaj pri makabeoj..
Kodekso Ambrozia C konsistas el du folioj kaj entenas fragmentojn de la ĉapitroj 25-a ĝia 27-a de la Evangelio laŭ Mateo.
(17308) 6079 P-L
(17308) 6079 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Havebleco
Komputiko > Komputika Sekureco
Herodo la Granda
Herodo la Granda (73 - 4 a.K.) estis feŭdulo de Romio kaj reĝo de Judio kaj aliaj landoj de Palestino dum -37 (aŭ -36) al -4. Li estis la reĝo sub kiu Jesuo Kristo naskiĝis, sed li ne estas la Herodo kiu rolis en la mortigo de Johano la Baptisto – tiu estis Herodo Antipas, lia filo.
Herodo estis juda laŭ religio, sed ne laŭ gento laŭ la opinio de multaj samtempaj judoj: li devenis de Idumeo, lando sude de Judio. Do li estis reĝo fremda al la judoj, sed pro tio reĝo fidela al Romio. Li ankaŭ estis homo malnobela, sen unu guto da reĝa sango, sed estis starigita nur danke al la potenco de Romio.
Havebleco
Havebleco aŭ disponebleco estas sekureca Kriterio de iu Informaĵa Sistemo, kiu haveblas malgraŭ eraroj, panoj, atakoj (Nekomputikaj aŭ komputikaj), ktp.
Herodo la Granda
Vivo
Herodo estis la filo de Antipatro, kiun Romio starigis kontraŭ la juda dinastio de la Makabeoj. Sub sia patro, Herodo regis Galileon (47-40 a.K.), lando norde de Judio. Sed kiam la persoj atakis Judion en -40, Herodo fuĝis al Romo. Tie, kun la helpo de sia amiko Marko Antonio, li estis deklarita reĝo de Judio kaj, post tri jaroj de milito, Herodo kaj la romia armeo venkis la persojn kaj kaptis Judion kaj Jerusalemon en -37. Antigono, la rajta reĝo de la judoj laŭ la makabea dinastio, estis renversita kaj sendita al Romo, kie Antonio mortigis lin. Kiel reĝo, Herodo mortigis la restintajn filojn de la Makabeoj, eĉ tiujn, kiuj estis en lia familio (lia dua edzino estis Makabeanino). Tio donis pacon al Palestino, sed senĉesan mizeron, ĵaluzon, timon kaj turmenton al lia familio.
Havebleco
Eblas partigi haveblecon laŭ du temoj:
Herodo la Granda
Vivo
Dum la milito inter Antonio kaj Cezaro Aŭgusto, Herodo subtenis sian delongan amikon, Antonion. Kleopatra ekspluatis tion por gajni iom el la pli bona teritorio de Herodo (sed tio estis kompromiso de Antonio: Kleopatra mem deziris la tutan landon Judio). En -31 Aŭgusto fine venkis Antonion ĉe la Batalo de Aktio kaj fariĝis la imperiestro. Herodo malkaŝe konfesis sian subtenon por Antonio al Aŭgusto. Sed Aŭgusto, kompreninte ke Herodo estis bona kaj fidela reganto, ne eksigis lin. Aŭgusto eĉ redonis la teritorion prenitan de Kleopatra.
La regno de Herodo estis plejparte longa, paca kaj prospera, ĉar Herodo estis tre saĝa kaj malnaiva politike. Li zorgeme konservis bonan rilaton al Romo, kio iafoje ofendis la judojn, transpasante judajn leĝon kaj morojn: ekzemple, en la konstruado de idolkultaj temploj kaj teatroj. Kaj ne nur en Judio, sed eĉ eksterlande: ekzemple, li konstruis templon de Apolonio en Rodiso.
Herodo rekonstruis la urbojn Samaria kaj Turo de Strato, kiujn li renomis Sebaste kaj Cesarea, respektive. Li ankaŭ rekonstruis la Templon de Jerusalemo. La Okcidenta Muro de la platformo sur kiu estis rekonstruita la templon ankoraŭ staras, kaj servas kiel la lasta restaĵo de la templo de Herodo. Super la pordego de la Templo, Herodo metis oran aglon, kio estis kontraŭ la Leĝo de Moseo kaj ofendis la judojn (ĉar la aglo, kontraŭ la Dekologo, estas bildo de animalo kaj ŝajnas idola).
En la finaj jaroj de lia regado, Herodo fariĝis tre suspektema kaj fidis neniun, ne eĉ delongajn fidelajn amikojn kaj tre proksimajn familianojn. Li senĉese suspektis, ke liaj filoj deziris renversi lin. Sekve li torturis kaj mortigis plurajn siajn familianojn (unu edzinon, unu boavon, unu bopatrinon, du bofratojn kaj tri el siaj filoj), sed li neniam sentis sin sufiĉe sekura. La mensa malsano venis al Herodo post kiam li rabis la tombon de reĝo David en -10.
La masakro de la knabetoj de Bet-Leĥem menciita en la Nova Testamento ne estis menciita de la juda historiisto Josephus, nia ĉefa (kaj tre detala) fonto pri Herodo. Sed pro la paranojo de liaj finaj tagoj, tia masakro ne estus eksterordinara. Ĉe sia morto, ekzemple, li ordonis la soldatojn mortigi multajn ĉefajn judojn, kiujn li enfermis en la hipodromo, tiel, ke la lando funebru, kiam li forpasis, kaj ne ridu kaj dancu (Sed laŭrakontite, post lia morto, dankinde, la soldatoj liberigis, kaj ne mortigis, la homojn en la hipodromo).
Ni estas certaj, ke Herodo mortis en marto 4 a.K. ĉar Josephus diras, ke luna eklipso okazis ĵus antaŭ la morto de Herodo. Estis tia eklipso je la 13-a de marto 4 a.K. Pro tio, ni ankaŭ scias, ke Jesuo Kristo ne naskiĝis post 4 a.K. Kaj, pro la masakro de la knabetoj, kiel simptomo de la paranojo de Herodo, Jesuo verŝajne ne naskiĝis antaŭ -12.
Herodo havis dek edzinojn kaj 14 infanojn.
Kiam li mortis, laŭ sia fina testamento Herodo heredigis la kronon al Arĥelao. Sed en antaŭa testamento li promesis ĝin al Herodo Antipas. Do Aŭgusto decidis la aferon kaj dividis la reĝlandon de Herodo triparte inter tri el liaj filoj: Arĥelao, Herodo Antipas kaj Herodo Filipo. Antipas regis Galileon kaj Pereon en la nordo, Filipo Itureon (norde kaj oriente de la Galilea Maro) kaj Arĥelao Judion, Samarion kaj Idumeon en la sudo. Sed en la kelkaj jaroj post la morto de Herodo, Palestino estis plena de ribeloj kaj memdeklaritaj reĝoj, ĝis ĝi estis pacigita de tri romiaj legioj. La rego de Arĥelao estis kruela sed reĝis mallonge.
José de Paiva Netto
Li estas aŭtoro por internacia referenco pri defendado de homaj rajtoj kaj konceptado de la idealo de Ekumenaj Civitaneco kaj Spiritualeco, kiuj laŭ li estas ''“lulilo de plej grandanimaj valoroj, kiuj naskiĝas en la Animo, nome en la loĝejo de emocioj kaj de rezonkapablo prilumita de intuicio, medio, kiu enhavas ĉion, kio transcendas la vulgaran kampon de materio kaj devenas de la homa sublimita sentemo, kiel ekzemple Vero, Justeco, Kompatemo, Etiko, Honesteco, Grandanimeco kaj Frata Amo. Resume, ĝi estas la matematika konstant-nombro, kiu harmoniigas la ekvacion de vivo spirita, morala, mensa kaj homa. Nu, sen tia scio, ke ni ekzistas en du sferoj, sekve ne nur en la fizika, fariĝas malfacile atingi Socion vere Solidaran, Altruisman, Ekumenan, ĉar ni plu neglektos, ke la scio pri Supera Spiritualeco plialtigas la karakteron de la homoj, kaj konsekvence tiu scio kondukas la homojn al la konstruado de Tutplaneda Civitaneco”.''
Inter sennombraj ricevitaj omaĝoj, oni lin distingis per Medalo de la 1-a Centjaro de la Brazila Akademio de Beletro (ABL); li estis nomumita kiel Komandoron de la Ordeno Rio Branco, fare de la Ministerio de Eksteraj Rilatoj, kaj oni donis al li la Gradon de Komandoro, fare de la Konsilantaro de la Ordeno de la Aeronaŭtika Merito, kaj la Medalon de Paciganto, fare de la brazila Ministerio de Armeo. Konu la honoraĵojn ricevitajn de Paiva Netto.
Infaneco kaj junuleco
Unuenaskita filo de Idalina Cecília (1913-1994) kaj de Bruno Simões de Paiva (1911-2000) — kies nuptoatestanto estis Dorival Caymmi (1914-2008) — kaj frato de Lícia Margarida de Paiva (1942-2010). Lian infanan kaj lian junulan aĝojn markis neordinara okupiĝo pri spiritualaj, filozofiaj, edukaj, sociaj, politikaj, sciencaj kaj ekonomikaj temoj, krom profunda sento por helpado al necesbezonaj homoj.
Li lernis ĉe la tradicia Kolegio Petro la 2-a, en la ĉefurbo de Rio-de-Ĵanejro, kie li ricevis la titolon Eminenta Lernanto, kaj omaĝon per bronza plataĵo, ĉe la sidejo de tiu bonfama model-kolegio. En la jaro 1956, kiam li estis ankoraŭ adoleskanto, li komencis sian sukcesan vojon flanke de la karmemora fondinto de Legio de Bona Volo, la brazila ĵurnalisto, radikronikisto, verkisto, poeto kaj filozofo Alziro Zarur (1914-1979). Indas memorigi ke unu el la unuaj kontaktoj de Paiva Netto kun la idealo de Bona Volo okazis ĝuste la 29-an de Junio de tiu jaro.
Je sia 15-a aĝojaro, aŭskultante Kristnaskan kanton [Feliĉa Nokto, de Joseph Mohr (1792-1848) kaj Franz Grüber (1787-1863), en la programo Kampanjo de Bona Volo, per Radio Tamoio, en Rio-de-Ĵanejro, li scivoleme komentis: “''Patrino, kia interesa afero! Kristnaska muziko en Junio?!”; poste, li krome aŭdis, kiam la karmemora fondinto de LBV ripetis la fragmenton de la Evangelio, en kiu Anĝeloj anoncis la naskiĝon de la Kristo: “Gloro al Dio en la Supera Alto, kaj sur la Tero Paco inter la Homoj de Bona Volo”'' (Evangelio de Jesuo laŭ Luko, 2:14). Paiva Netto ĉiam rememoras tiun fakton kiel grandiozan agon de propagando pri Bono, kaj li substrekas, ke estis tre kurioza la fakto, ke oni sonigis kristnaskan kanzonon en la mezo de la jaro, okaze de juniaj festoj.
La junulo rememoris, ke pli-malpli tri jarojn antaŭ tio (en 1953), broŝuro eldonita de LBV jam estis vekinta lian atenton: en tiu prospekto, enhavanta bonegan materialon, kiun li ricevis de bela nigra sinjorino, en Rio-de-Ĵanejro/RJ, li trovis priskribon de idealoj, kiujn li prirevis ekde sia plej frua aĝo — pionira interreligia movado starigita de Alziro Zarur, per Kampanjo por Amikiĝintaj Religioj. Pro ĉio tio, li decidoplene diris: “Patrino, jen kun tiu mi iros!”
La predikado pri Universala Frateco ravis lin tiamaniere, ke en tiu sama tago, dato kiam oni omaĝas Sanktan Petron kaj Sanktan Paŭlon, li prenis sian biciklon kaj komencis peti helpon por LBV. De tiu momento, li komencis kunlabori volontule kun tiu Institucio, partoprenante, eĉ piedire, en kampanjoj por aĉeto de la antikva Radio Mundial  —  kiu fariĝis Radiostacio de Bona Volo, inter 1956 kaj 1966 — kaj por helpi la Konstantan Kristnaskon de tiu Institucio,  kiu ĉiutage helpas homojn en stato de socia vundebleco. Laŭ Paiva Netto, impresis lin ankaŭ la belsoneco de la nomo de la fondinto de LBV. Li estis ties asistanto dum preskaŭ unu kvarono de jarcento.
Por sin komplete dediĉi al LBV, li forlasis sian inklinon al Medicino. Poste, li fariĝis ĝenerala sekretario (posteno ekvivalenta al vicprezidanto) de la Institucio kaj post la forpaso de Zarur, li  anstataŭis lin.
Kelkaj realigoj de la Prezidanto de LBV
Kiel estro de Legio de Bona Volo ekde 1979, li multobligis la programojn de la Institucio en la kampoj de edukado kaj homa kaj sociala antaŭenigo pere de ĝiaj asistejoj konsistantaj el modellernejoj por baza edukado, flegejoj por maljunuloj kaj komunumaj centroj por sociala asistado. Tiaj lokoj taŭgas por eĉ pli granda projekto kreita de Paiva Netto, al kiu li sin dediĉadas de longa tempo: Edukado kun Ekumena Spiritualeco bazita sur avangarda pedagogia gvidlinio, kiu proponas novan lernmodelon, kunigantan cerbon al koro. Ĉi tiu edukpropono, konsistanta el la Pedagogio de Amo kaj el la Pedagogio de Ekumena Civitano, estas sukcese aplikata en la instrureto de LBV kaj en la sociedukaj programoj elvolvataj de ĝi.
La idealoj de Bona Volo ne havas landlimojn kaj entuziasmigas diversajn mondregionojn. Ekde la jaro 1980, ekzemple, solidaraj iniciatoj disvastiĝas al LBV de Argentino, de Paragvajo, de Urugvajo, de Bolivio, de Portugalujo kaj de Usono, kaj ili estas subtenataj de mondonacoj fare de ĉiu loka loĝantaro.
Pro la vasta atingpovo de siaj programoj kaj agadoj, kaj pro la bona kvalito de la farata laboro, Legio de Bona Volo havigis al si la rekonon de Organizo de Unuiĝintaj Nacioj (UN), kun kiu ĝi kunlaboradas de pli ol dudek jaroj. En la jaro 1994, LBV aniĝis al la Departemento pri Tutmonda Komunikado de tiu internacia organizo, kaj en 1999 ĝi estis la unua institucio el la brazila civila socio, kiu akiris la statuson de ĝenerala konsultanto (maksimuma grado) en la Ekonomia kaj Socia Konsilantaro (Ekosok/UN). En la jaro 2000, ĝi ekpartoprenis la Konferencon de NRO-oj kun Konsultaj Rilatoj por Unuiĝintaj Nacioj (Congo, laŭ signifo en la angla), kies sidejo estas en Vieno, Aŭstrujo, kaj en 2004 ĝi aktivis kiel institucio kunfondinta de la Komitato de NRO-oj pri Spiritualeco, Valoroj kaj Tutmondaj Interesoj en Unuiĝintaj Nacioj. Legio de Bona Volo aktive partoprenas la ĉefajn konferencojn kaj kunsidojn de UN, kaj kontribuas per gravaj rekomendoj cele al enkonduko de internaciaj, publikaj politikoj. LBV ankaŭ plenumas la taskon mobilizi la civilan socion ĉirkaŭ la Celoj por Daŭripova Evoluigo. La cititaj dokumentoj kaj publikaĵoj, eldonataj en pluraj lingvoj, estas transdonataj al Ŝtatestroj, ministeriaj konsilantoj, internaciaj agentejoj kaj reprezentantoj de la civila socio. Inter tiuj materialoj, elstaras la revuoj Solidara Socio, Paco por la Jarmilo, Tutmondigo de la Frata Amo, BONA VOLO Daŭripova Elvolviĝo, BONA VOLO Virino kaj BONA VOLO Edukado.
La Prezidanto de Legio de Bona Volo ricevis, je la 14-a de Novembro 2016, oficialan korespondaĵon de la skipo de la ĝenerala sekretario de UN, D-ro António Guterres, per kiu oni esprimas dankon al la gvidanto de LBV pro la letero sendita al la portugala diplomato, kun komplimentoj rilate lian nomumiĝon por la plej alta posteno en UN. En tiu letero, subskribita de Kyung-wha Kang, speciala asesoro pri Politiko en la kabineto de la ĝenerala sekretario, troviĝas la jena teksto: ''“Kara Prezidanto, permesu, ke mi danku, nome de la asignita ĝenerala sekretario, António Guterres, pro viaj afablaj gratulaj vortoj. Kun granda honoro kaj kun sento pri respondeco, li alprenos siajn novajn funkciojn. Legio de Bona Volo estas organizo el la civila socio, kiu havas longtempan partnerecon kun Unuiĝintaj Nacioj. Ĝia misio stimuli travivadon de valoroj, por krei ian pli justan kaj solidaran socion, estas pli ol iam antaŭe tre grava je monda skalo. Ĝiaj iniciatoj celas plibonigi la situacion de homoj kun malalta mongajno en diversaj kampoj, kiel edukado kaj soci-ekonomia evoluo, kaj tio estas granda kontribuo al realigo de la Celoj por Daŭripova Elvolviĝo kaj ĝia intenco estingi malriĉecon ĝis la jaro 2030. Ni kalkulas je Legio de Bona Volo por kunlaborado kun Unuiĝintaj Nacioj, serĉe de solvoj por la plej urĝaj nuntempaj tutmondaj defioj”''.
Inaŭguro de la Templo de Bona Volo kaj de la ParlaMundi de LBV
La 21-an de Oktobro 1989, Paiva Netto fondis en Braziljo, ĉefurbo de Brazilo, la Templon de Bona Volo (TBV), kun la ĉeesto de pli ol 50 mil homoj. La Templo de Paco estas la poluso de la Dia Ekumenismo, kiu proklamas la socispiritan kontakton inter la kreito kaj la Kreanto. Tial, ĝi estas konata ankaŭ kiel la Templo de la Lumaj Spiritoj aŭ de la Benataj Animoj, ĉar entute mortintoj ne mortas.
Paiva Netto ankaŭ fondis, en 1994, en la Kristnasko de Jesuo, la Mondan Parlamenton de la Ekumena Frateco, la ParlaMundi de LBV, apud la Templo de Paco, antaŭ la ĉeesto de pli ol 100 mil homoj.
Medalo de Merita Ordeno de la Ekumena Frateco
Por omaĝi homojn, kiuj distingiĝas en siaj agadkampoj por la disvastigo de Paco kaj Solidareco en Brazilo kaj en la cetera mondo, Paiva Netto kreis la Medalon de Merita Ordeno de la Ekumena Frateco, nome premion, kiun ekde 1996 estas transdonita ĉiujare. Inter tiuj, kiuj jam ricevis la Medalon de LBV, oni elstarigu la ŝtatestrojn Mário Soares (1924-2017), eks-prezidento kaj eks-ĉefministro de Portugalujo, kaj Nelson Mandela (1918-2013), Nobelpremiito pri Paco en 1993 kaj unua nigra prezidento de Sudafriko, de 1994 ĝis 1999; dalai-lamao Tenzin Gyatso, tibeta gvidanto kaj Nobelpremiito pri Paco en 1989; eks - ĝenerala sekretario de UN Kofi Annan (1938-2018); la Atleto de la 20-a Jarcento, Pelé; Francisco Cândido Xavier, spiritisma mediumo (1910-2002); Dom Hélder Câmara (1909-1999), eks-ĉefepiskopo en Olinda kaj Recife. Krom tiuj, ankaŭ aliajn grandajn nomojn de diversaj branĉoj en la brazila kaj monda socioj estis omaĝita per speciala sesio de la Merita Ordeno de la Ekumena Frateco, kaj oni tion transdonis en Usono, okaze de Brazilian Day in New York. Ĝi okazas ĉiujare en la koro de Manhattan, por celebri la Sendependiĝon de Brazilo, kaj la festivalo akceptas ĉiujare pli ol unu milionon da homoj, tiel ke ĝi fariĝis unu el la plej popularaj festoj en Big Apple.
Monda Forumo Spirito kaj Scienco, de LBV
La ĉefgvidanto de Legio de Bona Volo kreis krome, en la jaro 2000, la Mondan Forumon Spirito kaj Scienco, de LBV, kiu fariĝis la plej granda monda movado en sia speco, por formado de novaj modeloj de homa penso, surbaze de interkonsento kaj interŝanĝado inter scienca kono kaj diversaj religiaj tradicioj, kaj en tio jam partoprenis homoj kiel usona astronaŭto Edgar Mitchell (1930-2016), kosmoŝipano ĉe Apollo 14, sesa homo, kiu surpaŝis la lunon; Alexander Lazutkin, rusa kosmonaŭto, kiu partoprenis la kosmoŝipanaron ĉe Misio MIR-23; kvantum-fizikistoj kaj verkistoj Amit Goswami (Usono), Patrick Drouot (Francio), Waldyr Rodrigues (Brazilo); brazila astronomo Ronaldo Rogério de Freitas Mourão (1935-2014); franca psikologo kaj edukisto Pierre Weil (1924-2008); tibeta lamao Chagdud Tulku Rinpoche (1930-2002), krom aliaj gravaj homoj. Tiu evento proponas pli ol daŭran teorian diskutadon, kaj stimulas praktikadon de proponoj en la kampo de realigoj en la socio. Li fondis ankaŭ Akademion Jesuo, la Ekumena Kristo, la Dia Ŝtatestro en la jaro 2007, kiu konsistas el Instituto por Studado kaj Esplorado pri Scienco de la Animo kaj Instituto por Studado, Esplorado kaj Praktikado de la Nova Ordono de Jesuo.
Cele diskonigi la Spiritan Civitanecon (koncepton forte rekomenditan de li), Paiva Netto kreis Superan Reton Bona Volo de Komunikado (radio, TV, interreto kaj publikaĵoj). Li estas verkisto internacie referencata kaj aŭtoro de pluraj furoraj libroj. Unu el liaj literaturaj verkoj plej aprezataj estas la kolekto “La Apokalipso de Jesuo por la Kore Simplaj”, kiu jam disvendiĝis je pli ol 3,5 milionoj da ekzempleroj. Li havas ankaŭ artikolojn publikigitajn en ĵurnaloj, revuoj, kaj interretaj portaloj en Brazilo kaj eksterlande, kaj skribis en gravaj komunikiloj, ekzemple: Diário de Notícias, Jornal de Coimbra, Correio da Manhã, Jornal de Notícias, O Primeiro de Janeiro, Notícias de Gaia, Voz do Rio Tinto, Jornal da Maia, O Público, Campeão das Províncias, Audiência kaj O Despertar (Portugalujo); Time South, Jeune Afrique kaj African News (Afriko); Daily Post (internacia publikaĵo); Clarín (Argentino); Jornada kaj El País (Bolivio); El Diário Notícias kaj ABC Color (Paragvajo); El País (Urugvajo); kaj International Business and Management (Ĉinujo); kaj Deutsche Zeitung (Germanujo).
Itinga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Araçuaí. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
NGC 2649
NGC 2649 (aliaj indikoj — UGC 4555, IRAS08409+3453, MCG 6-19-18, KARA 281, ZWG 179.22, KUG 0840+348, PGC 24531) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ajĝavaĵi
Ajĝavaĵi aŭ ayyavazhi (en tamila: அய்யாவழி) estas movado de henoteismaj kredoj (bazitaj sur la hinduisma darmo) kiu originiĝis en suda Barato (en la zono de tamila lingvo) meze de la 19-a jarcento.
La ajĝavaĵi funkcias aŭtonome, sed ne estis agnoskita kiel propra religio, sed kiel branĉo de hinduismo. Kvankam ĝi ne ricevis oficialan agnoskon, ĝi disvoviĝis kiel aparta religia fenomeno en almenaŭ tri ŝtatoj de Suda Barato (Kanjakumari, Tirunelveli kaj Tutikorin). Estas unu de la movadoj pli disvastigitaj de Suda Barato; ties rapida kresko estis registrita jam en la informoj de kristanaj misiistoj dum la unua duono de la 19.a jarcento.
La ideoj kaj filozofio de tiu religio estas bazata sur la instruoj de Ajĝa Vaikundar kaj la religiaj tekstoj Akilattirattu Ammanai kaj Arul Nool.
Baruj Benacerraf
Baruj BENACERRAF (Karakaso, Venezuelo; 29-an de oktobro de 1920 - Boston, Usono; 2-an de aŭgusto de 2011 estis grava kuracisto kaj medicina venezuela kiu gajnis, kune kun Jean Dausset kaj George D. Snell, la Premion Nobel de Fiziologio aŭ Medicino en 1980.
La premio estis al li atribuita pro siaj legendaj malkovroj kaj eksperimentoj rilataj kun strukturoj determinitaj de la genetiko en la surfaco de la ĉela ĉambro, kiu reguligas la reagojn senmove, pli konkrete la plej nomumitaj genoj de la grupo de histokompatebleco kaj reguligo de la respondo kontraŭ la fronto ne determinita de antigeno solvebla. Tio estas, ĝi montras ke la respondo en fronto kontraŭ antigeno estas diferenca por ĉiu individuo kaj estas heredita laŭ la leĝoj de Mendel. Ĉiuj homoj povas respondi kontraŭ si mem sed ĉiu individuo rekonas malsamajn determinajn antigenojn. Individua agnosko estas heredita de la pragenerintoj.
Baruj Benacerraf naskita de patro maroka sefarda, enmiksita kune kun abundo Abraham Benacerraf de la Unua Mondmilito, kaj de patrino venezuela, iniciatis studojn en la Centra Universitato de Venezuelo, kaj estis studinta en la Universitato Kolumbio kaj en la Medicina Lernejo de Virginio en Richmond. Li ŝtataniĝis en Usono en 1943. Kaj praktikis la medicinon en la armeo de Usono al la fino de la dua mondmilito. Benacerraf el 1943 kunvivs kun Anette Dreyfus, kiun li subtenos ĝis sia morto. Ili havis nur filinon Beryl Rica Benacerraf.
Elektra Fervojo Nankai
Elektra Fervojo Nankai (japane: 南海電気鉄道株式会社 [nankaj denkitecudoo kabuŝiki-gajŝa], angle: Nankai Electric Railway Co., Ltd.) estas japana privata fervoja kompanio en la Kansajo. Ĝiaj fervojaj linioj situas en suda parto de Osaka kaj norda parto de Ŭakajama.
Prezoj
La prezoj por unu adoltulo (ekde la 1a de aprilo 2014 — ĝis nun):
Linio Flughaveno estas 120 jenoj (Izumisano - Rinkū Town), 230 jenoj (Izumisano - Flughaveno Kansaja) pli malmultekostaj ol supraj prezoj.
Liturgia purigilo
La liturgia purigilo estas rektangulo el lina ŝtofo (sed foje estas permesitaj alitipoj de ŝtofo), kutime grande je 30x45 cm, kun malgranda kruco centre brodita, utiligita por purigi diversajn liturgiajn objektojn dum la Meso: la pateno antaŭ ol sur ĝin oni deponu la Ostion konsekritan; la kaliko antaŭ ol en ĝin oni verŝu la vinon kaj akvon; kaj, fine, la kaliko ĉe la fino de la Meso. Ankaŭ la sacerdoto sin purigas la manojn antaŭ ol tuŝi la eŭkaristiajn konsekritaĵojn, sed por tio li uzas alian liturgian purigilon diritan liturgian mantukon.
Ankaŭ la liturgia purigilo, kiel la ceteraj necesaĵoj por la celebro de la meso, kutime estas pretigitaj sur la altaro de akolitoj, kie estas establita tiu minora ordino; kie tio ne okazis aŭ malĉeestas akolitoj, iu ajn laiko estas rajtigita tion fari. Kutime, praktike, tiu tasko estas plenumata, en la respekto de la kanonaj kaj praktikaj normoj, de virinoj kaj junulinoj, kio iam estis absolute malpermesite.
19578 Kirkdouglas
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la senartifika usona aktoro Kirk Douglas (1916 — 2020), kiu eltiriĝis de la malriĉeco kaj fariĝis unu grandulo de Holivudo. Suferinte afazion pro apopleksio en la 1980-aj jaroj, li lernis denove paroli : alia el siaj venkoj kontraŭ la malbonsorto.
Genolier (stacidomo)
Genolier estas fervoja stacidomo en Genolier, Svislando.
Ernesto la 2-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao)
Vivo
La filo plej maljuna de Ernesto la 1-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao) vojaĝis multe kaj studis en Bonn. Li estis kavaliroficiroj sub servoj saksiaj kaj, estinte edzo de princino Alexandrine de Badeno ekde 1842, li ekdukis en la 29.1.1844.
Estante amiko de la franca imperiestro Napoleono la 3-a - kiun li Parize salutis antaŭ ĉiuj aliaj germanaj princoj - li provis en 1854 ĉe la eksplodo de la Krimea milito malhelpi aliancon inter Prusio kaj Rusio; en 1859 inverse Ernesto klopodis peri partoprenon de la prusoj en milito kontraŭ Francio.
Otto de Bismarck taksitis de li malmodernulo kaj esperoj liaj pri naskiĝo de Germanujo kuŝu sur la ŝultroj de Aŭstra imperio. Ernesto entuziasme ĉeestis la Princan tagon en Frankfurto ĉe Majno en la 1863-a jaro.
Per siaj partoprenoj de multaj gimnastikaj kaj pafistaj festoj (tiam oni pensis ke politikistoj ja enmiksiĝu en tiajn popularaĵojn) kaj la ŝato de la Nacia societo ktp. Ernesto nia iĝis dorlotitulo de la popolo. Tiel li, post la morto de reĝo Frederiko la 7-a (Danio) fortege engaĝiĝis ĉe la federacia dieto por la ido de la aŭgustenburga dinastio. Persone strebis li gajni por tio ĉi la francan imperiestron mem. Sed post sobra konsidero de la cirkonstancoj li aliĝis en 1866 al Prusio kaj partoprenis ankaŭ la Francian-Prusian Militon de 1870/71.
Mecenato kaj artŝatanto
Lia duka moŝto estis muzikisto elstara kaj komponisto. Famas liaj operoj »Zaïre«, »Casilda«, »Santa Chiara«, »Diana von Solanges« kaj diversaj pli malgrandaj komponaĵoj. En 1862 li kune kun la edzino kaj ampleksa akompanantaro (inter kiuj naturscienculoj) vojaĝon al Egiptio kaj la Etiopia Imperio. La sciencajn rezultojn li eldonigis en la impresa volumo »Reise des Herzogs Ernst von Sachsen-Koburg-Gotha nach Ägypten« (Lepsiko 1864). En 1902 starigitis por li monumento en Oberhof kaj en 1903 en la kastela parko de Reinhardsbrunn.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 6. Lepsiko 1906, p. 66 (tie ĉi interrete)
Kajao (manĝaĵo)
Kajao (en hokiena lingvo: 咖 吔, en POJ: Ka-jao) estas marmelado el kokoso, kiu estas manĝata en sudorientaziaj landoj kiel Malajzio, Indonezio, Filipinoj kaj Singapuro.
Kajao estas farita el sukero, ovoj kaj kokoslakto kaj estas aromatigita per ekstrakto el floroj de la pandano. Ĉiuj ingrediencoj unue estas miksitaj kaj poste je malalta temperaturo tiel longe kirlita ĝis la sukero estas karameligita, kaj, la maso dikigita.
La koloro de la natura kajao estas pro la karameligita sukero ruĝecbruna.
Santa Lúcia (Paranao)
Santa Lúcia estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.926 enloĝantojn en 2010.
São João do Polêsine
São João do Polêsine estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.635 loĝantojn en 2010.
Fondaĵo Cigno
Fondaĵo Cigno estis fondaĵo starigita la 15-an de Decembro 2011 por premii la agadon de Esperanta landa asocio ene de la Eŭropa Unio, kiu plej bone informis la eksteran publikon pri Esperanto dum la periodo de unu jaro. Prezidis ĝin S-ino Ayako Kawakita.
Dum marto 2015 estraro de la fondaĵo decidis pri malfondiĝo de la organizo.
Historio
Etsuo Miyoshi antaŭe kreis Premion Cigno por subteni agadon por Esperanto en la tria mondo kaj ekssocialismaj landoj de Eŭropo. Tiun premion aljuĝadis Universala Esperanto-Asocio ekde 1994 kaj ĝi estis transdonata dum ferma ceremonio de Universala Kongreso de Esperanto.
Ekde 2012 la premio ne plu estas aljuĝata kaj anstataŭe Fondaĵo Cigno agados por premii la informan agadon en la 27 landoj de Eŭropa Unio.
Karkamuzo
La Karkamuzo, en hispana origine carcamusa (nome ankaŭ kiel carcamusa con patatas (kun terpomoj)) estas tipa manĝaĵo tradicia de la regiono Kastilio-Manĉo, Hispanio. Temas pri viando de bovido, sezonaj legomoj akompanataj de kelkaj folioj de laŭro. Estas plado kiu prezentiĝas varma, tradicie en malgranda ceramika ujo akompanata de kelkaj pecoj da pano.
Karaktero kaj kuirado
La ĉefa karaktero de tiu plado estas la uzo de viando de bovido kuirata kun legomoj: cepo, celerio, poreo, ajlo, kapsiko, pizoj kaj terpomoj. Oni fritas ĉion kaj poste oni bolas ĉion kun la viando dum du al tri horoj.
1,4-Dubenzilpiperazino
Dubenzilpiperazino aŭ C18H22N2 estas simpla kemia kunmetaĵo havanta du benzilgrupojn ligitajn al piperazina ringo. estas distra drogo kun eŭforiaj kaj stimulaj propraĵoj. La efikoj produktitaj de dubenzilpiperazino estas kompareblaj al tiuj produktitaj de la amfetamino. Adversaj efikoj estis raportitaj post ĝia uzo inkluzive de akuta psikozo, rena tokseco kaj epilepsiatakoj. Ĝia vendo estas kontrolata en Ĉinio.
22958 Rohatgi
22958 Rohatgi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Áron Balázs
BALÁZS Áron (bala:ĵ) estas hungara pentristo, grafikisto naskita en Târgu Mureş la 5-an de novembro 1967.
Kemia procezo
En scienca signifo kaj partikulare en kemio, kemia procezo estas metodo aŭ rimedo de ŝanĝado de unu aŭ pluraj kemiaĵoj aŭ kemiaj kombinaĵoj. Tia kemia procezo povas okazi per si mem aŭ esti kaŭzita de ekstera forto, kaj implikas kemian reakcion de iu speco. En inĝenieriko kemia procezo estas metodo kiu celas esti uzita en fabrikado aŭ je industria skalo por ŝanĝi la kunmetaĵon de kemiaĵo(j) aŭ materialo(j), kutime uzante teknologion simila aŭ ligita al tio uzita en kemiaj fabrikoj aŭ la kemia industrio.
Neniu difino estas preciza en la senco ke oni povas klarigi definitive kio estas kemia procezo kaj kio ne estas; ili estas praktikaj difinoj. Ekzistas ankaŭ signifa interkovro en tiuj du difinvarioj. Pro la malprecizeco de la difino, kemiistoj kaj aliaj sciencistoj uzas la esprimon "kemia procezo" nur en ĝenerala signifo aŭ en la inĝenierika signifo. Tamen, en la inĝenierika signifo, la esprimo "kemia procezo" estas uzita grandskale. La cetero de la artikolo kovros la inĝenierikan specon de kemia procezo.
Kvankam tiu speco de kemia procezo foje povas impliki nur unu paŝon, ofte multoblaj ŝtupoj, referitaj kiel unuoperacioj, estas engaĝitaj. En fabriko, ĉiu el la unuoperacioj ofte okazas en unuopaj ejoj aŭ sekcioj de la fabriko nomitaj unuoj. Ofte, unu aŭ pluraj kemiaj reakcioj estas engaĝitaj, sed aliaj manieroj de varia kemia (aŭ materialo) kunmetaĵo povas esti utiligitaj, kiel ekzemple miksaj aŭ apartigaj procezoj. La procezoŝtupoj povas esti sinsekvaj en tempo aŭ sinsekvaj en spaco laŭ fluo de fluiĝo aŭ movado de materialo. Por antaŭfiksita kvanto de eniranta (enigaĵo) materialo aŭ produkta (produktaĵo) materialo, atendata kvanto de materialo povas esti determinita ĉe gravaj paŝoj en la procezo de empiriaj datenoj kaj materialaj ekvilibrokalkuloj. Tiuj kvantoj povas esti skalitaj supren aŭ malsupren por kongrui kun la dezirata kapacito aŭ operacio de speciala kemia planto konstruita por tia procezo. Pli ol unu kemia fabriko povas uzi la saman kemian procezon, sed ĉiu fabriko eble je alimanierskala kapacito. Kemiaj procezoj kiel distilado kaj kristaliĝo, datas reen el la alkemio de Aleksandrio.
Aldone al kemiaj fabrikoj por produktado de kemiaĵoj, kemiaj procezoj kun simila teknologio kaj ekipaĵo ankaŭ estas uzitaj en nafto-rafinado kaj aliaj rafinejoj, tergaspretigo, fabrikado de polimero kaj produktado de kuraciloj, manĝofabrikado, kaj traktado de akvo kaj akvopurigado.
Unuoprocezado en kemia procezo
Unuoprocezado estas la baza pretigo en kemia inĝenierado. Kune kun unuoperacioj ĝi formas la ĉefprincipon de la multfacetaj kemiaj industrioj. Ĉiu ĝenro de unuoprocezado sekvas la saman kemian leĝon multe kiel ĉiu ĝenro de unuoperacioj sekvas la saman fizikan leĝon.
Kemi-inĝeniera unuoprocezado konsistas el la sekvaj gravaj procezoj:
Santa Maria do Salto
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Almenara (esperante: Aŭmenara). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Santa Maria do Salto (prononco: santamaria dosaŭto) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Emancipita en 1962, ...
Blankabrova pterutjo
Aspekto
La masklo havas tre rimarkindan kaj larĝan blankan superokulan strion, ne el la bekobazo kiel ĉe aliaj vireedoj, sed el supraokulo al la nukoflankoj, ege kontrasta en tre nigra kapo. La dorso estas helgriza kaj la vosto kaj flugilplumoj nigrecaj kun bruna al oranĝa granda kaj rimarkinda areo. La subaj partoj estas grizecblankaj kun rozkoloreca nuanceto en plej subaj flankoj kaj ventro. La ino estas tre diferenca kun griza kapo, bruneca dorso, flavoranĝe en flugiloj kaj sablogrizaj subaj partoj.
Disvastiĝo
Tiu orientalisa specio troviĝas en Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamo, tio estas el nordorienta Pakistano laŭlonge de Himalajo al suda kaj orienta Ĉinio kaj suden tra Hindoĉinio kaj la Malajzia Duoninsulo al Indonezio kaj Borneo. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj, kie ili manĝas insektojn, kiaj skaraboj, berojn, fruktojn kaj semojn.
Proponita raso ripleyi (el Pakistano orienten al okcidenta Nepalo) estas traktata kiel sinonima de validirostris, kaj lingshuiensis (Hajnano) sinonimigita kun ricketti. La populacioj de Duoninsula Malajzio estas nune inkludataj en la raso cameranoi, sed estas fakte intermezaj inter tiu taksono kaj schauenseei.
Oni agnoskas la jenan subspecion kaj distribuadon:
Ridema kukabarao
La ridema kukabarao, Dacelo novaeguineae, estas kutima karnovora birdo de Aŭstralio de la familio de Alcededoj aŭ de alciono, tre konataj pro sia alvoko. Iam konata kiel Ridema azeno, nuntempe estas pli konata laŭ la indiĝena nomo.
Distribuo
Ĝi troviĝas tra orienta Aŭstralio, kaj estis enmetita en la sudokcidenta angulo de Okcidenta Aŭstralio, Tasmanio kaj insuloj Flinders kaj Kanguruo.
Krome, kelkaj estis enmetitaj en Novzelando inter 1866 kaj 1880, sed nur tiuj liberigitaj en la insulo Kawau de Sir George Grey survivis. Ties idararo ankoraŭ troveblas tie.
Aspekto
La Kukabarao estas fortika birdo ĉirkaŭ 45 cm longa, kun granda kapo, elstara bruna okulo, kaj tre granda beko, nigreca en supra makzelo kaj ostokolora en suba. La masklo kaj la ino aspektas same. Ili havas blankajn aŭ kremokolorajn korpon kaj kapon kun malhelbruna strio tra ĉiu okulo kaj pli nuance ĉefrunte kaj ĉekrone. La flugiloj kaj dorso estas malhelbrunaj kun ĉielbluaj punktomakuloj en ŝultroj. La vosto estas ruĝecoranĝa kun malhelbrunaj strioj kaj blankaj pintoj.
Ekologio kaj kutimaro
Tiuj aŭstralaziaj birdoj okupas ĝangalajn kaj arbarajn teritoriojn en izolitaj familigrupoj, kaj ties konata ridalvoko utilas same kiel tiuj de multaj aliaj birdalvokoj: por marki teritoriajn bordojn.
Alvoko
La Ridema kukabarao estas konata ĉe sia nomo pro sia "rido" kiun uzas por saluti sian partneron post periodoj de malesto. Ĝi povas esti aŭdata iam ajn dum la tago, sed plej ofte iomete post mateniĝo kaj dum la nuancaj koloroj de post sunsubiro.
Unu birdo komencas per mallaŭta, singulta rideto, poste ĵetas sian kapon malantaŭen kun raŭka rido: ofte kelkaj aliaj aliĝas. Se rivala tribo estas en aŭdloko kaj respondas, la tuta familio tuje kuniĝas kaj plenigas la arbaron per zuma ridaro. Aŭdi la Kukabaraon je plena voĉo esta unu el la plej eksterordinaraj spertoj de la aŭstralia arbaro, kion eĉ la propraj lokanoj miras; kelkaj vizitantoj, se neavertitaj, povas trovi tiun alvokon alarman.
Dieto
La Kukabarao ĉasas kiel aliaj alcionedoj: per gvatado sur taŭga branĉo aŭ kablo kie ĝi atendas pacience preterpasantan predon: muso aŭ similgranda eta mamulo, granda insekto, lacerto, eta birdo aŭ birdido, kaj plej fame, serpento. Ĝi preferas etan predon, sed ne malkutime kukabaraoj kaptas surprize grandajn animalojn, inkludante venenajn serpentojn tiom longajn kiom la propra birdo.
Vivo
La Kukabarao plej ofte klopodas vivi en familiaj grupoj, kie la idaro helpas la gepatrojn ĉasi kaj zorgi por la venonta generacio de idaro.
Dum pariĝa sezono, la Kukabarao dorlotas laŭ kutimo simila al tiu de Melifagedoj. La ino adoptas peteman sintenon kaj voĉas kiel junulo. La masklo tiam oferas al ŝi lian tiaman manĝaĵon akompane de sono "uuuuuuuuu". Ili ekreproduktiĝas ĉirkaŭ oktobro au novembro. Se la unua ovodemetado malsukcesas, ili daŭre reproduktiĝos dum la someraj monatoj.
La ino ĝenerale demetas tri ovojn dum ĉirkaŭ dutagaj tempospacoj. Se la manĝodisponeblo ne taŭgas, la tria ovo estos pli malgranda kaj ankaŭ la tria ido estos pli malgranda kaj je malavantaĝa situacio antaŭ siaj gefratoj. Idoj havas hokon en la supra makzelo, kio malaperos je elnestiĝo. Se la manĝodisponeblo ne taŭgas, la idoj kverelos kaj la hoko utilos kiel armilo por mortigi la plej junan. Se estas sufiĉa manĝodisponeblo, la gepatroj dediĉos pli da tempo al zorgado de la idoj kaj tiuj ne devos kvereli.
Interagado kun homoj
La Kukabarao estas komuna vidaĵo en ĉeurbaj ĝardenoj kaj urbaj lokoj, eĉ en tre konstruitaj areoj, kaj ili estas tiom alkitimiĝitaj al homoj ke ili tre ofte manĝas el ties manoj. Homoj ofte manĝigas ilin per viandopecoj aŭ kartilagoj.
Oni malkonsilas manĝigi ilin ĉar tiu manĝaĵo donebla de homoj ne kongruas kun ilia necesa dieto kaj povus malsanigi ilin.
En Aŭstralio tiu ĉi specio estas konsiderata unu el la plej simbolaj animaloj kaj unu el la tri plej simbolaj birdoj, kaj pro tio aperas en monero kaj en multaj poŝtmarkoj.
Valadolido
Valladolid [Baljadolid] estas municipo kaj urbo, situanta en la nordokcidenta parto de la ibera duoninsulo, ĉefurbo de la provinco Valadolido kaj sidejo de la Parlamento kaj Registaro de la aŭtonoma komunumo Kastilio kaj Leono.
Ĝi havas, laŭ datumoj de INE de 2014, 306.830 loĝantojn, kaj situas en la 13a municipo pli enloĝata de Hispanio, kaj la unua (1ª) en la tuta hispana nordokcidento. La tuta metropolita areo kun 23 municipoj situas la 23a en Hispanio kun 414.281 loĝantoj (INE 2013). Ĝi havas areon de rekta soci-ekonomia influo de pli ol 700.000 personoj.
Spite ke ekzistis praloĝantoj dum la Paleolitika periodo, kaj restaĵoj de vakceoj (praloĝantoj), kaj romiaj, Valadolido ne havis stabilajn loĝantojn ĝis la resetliĝo de la valo Doŭro, kiam la reĝo Alfonso la 6-a donacis siajn posedaĵojn al sia kunlaboranto Pedro Ansurez, en 1072.
Dum la mezepoko estis sidejo de la parlamento de Kastilio kun foruoj kaj reĝa Ĉarto kaj aliaj instancoj kiel Iglesia Colegial, konvertita en Katedralo de Valadolido en 1595, Universitato, Reĝa Tribunalo kaj Kancelierejo.
Karlo la 5-a (Sankta Romia Imperio) uzis ĝin kiel politikan ĉefurbon kaj pli poste, de 1601 ĝis 1606 ĝi estis la ĉefurbo de la Hispana Imperio. En 1606 oni translokigis la ĉefurbon al Madrido. De tiam la urbo perdis povon ĝis la alveno de la fervojo en la 19a jarcento, kiam aperis la unuaj siderurgiaj laborejoj. Tiam oni kreis la Banko-n Valladolid. En 1856 oni fondis la ĵurnalon El Norte de Castilla, unu el la plej antikva de la tuta hispana ĵurnalaro. Post la Hispana Enlanda Milito, la urbo multe ŝanĝiĝis pro la instalo de la aŭtomovila industrio kaj aliaj sektoroj.
Ĝi konservas en sia antikva kvartalo historiajn palacojn, nobelajn domojn, preĝejojn, placojn, aleojn, parkojn kaj krome belajn muzeojn, el kiuj la plej elstara estas la Muzeo de skulptarto, Nuntemparta Muzeo, Patio Herreriano, Orienta Muzeo, domo José Zorrilla y Moral Muzeo, kaj Domo de Cervantes.
La plej elstaraj aktivaĵoj de la jaro estas la Sankta Semajno en Valadolido, la Internacia Kin-festivalo, Internacia turisma foiro, Pingüinos, nacia konkurso pri Tapas kaj Teatra Surstrata Festivalo (TAC).
Arabia dikbekulo
La Arabia dikbekulo aŭ Arabia orflugila dikbekulo (Rhynchostruthus percivali) estas birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de orflugilaj dikbekuloj, kiu troviĝas en suda Saŭdarabio, Omano kaj Jemeno. Ĝi estas inkludita kiel subspecio en R. socotranus fare de kelkaj fakuloj konsiderata kiel unusola specio de la tiam monotipa genro Rhynchostruthus, inklude ĉiujn aliajn orflugilajn dikbekulojn kiel subspeciojn. Sed ĵuse la tri populacioj estis ekkonsiderataj distingaj specioj, el kiuj R. socotranus estus limigita al la sokotra populacio kiel Sokotra dikbekulo, la Arabia dikbekulo iĝus R. percivali, kaj la Somalia dikbekulo R. louisae.
Valadolido
Ĝia posicio kaj ĝiaj grandaj retoj de aŭtovojoj, Grandrapida trajno (AVE), flughaveno kaj ĝia loĝistika interkonektilo kun la Transeŭropa transporta reto, helpos por la industria bazo de Kastilio kaj Leono.