cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ninĵucuo
Dum estas pluraj stiloj de "moderna ninjutsu," la origino de ĉi tiuj stiloj estas disputataj. Kelkaj lernejoj kaj majstroj asertas esti "la nura vera kaj laŭleĝaj heredantoj" de la arto, sed Ninjutsu ne estas tute centralizita kiel modernigita Militajn Artojn kiel Judo aŭ Taekwondo. Ankaŭ, ĝi estas dirita ke multaj lernejoj ankoraŭ teni sin mem en sekreto ĝis ĉi tiu tago kaj estas tre hezitema akcepti novajn studentojn por konservi la veran esencon de Ninjutsu.
Etimologio
La ĉefa karaktero nIN (忍) estas *phono-semantika konstruaĵaro kunmetita de du pli grandaj karakteroj. La supra karaktero *ha aŭ*toh (刃) estas la fonetika indikilo; ĝia signifo de "rando de la glavo" estas sekve senrilata ĉi tie. La pli malalta karaktero kokoro aŭtibio (心) signifas "koron" aŭ "animon". La kompunda rimedo "stealth", "sekreteco", "dureco", "*perseverance" kaj "pacienco". Jutsu (術) signifas "arton" aŭ "teknikon". Hō (法) Signifanta "scion", "principo", "leĝo" aŭ "sistemo" kiam trovita kun la prefikso "nin" portas la signifon de ninja artoj, pli alta ordo de *ninjutsu.
Historio
Ninjutsu estis evoluigita de grupoj de loĝantaro plejparte de la Iga Provinco Iga Ryu Ninjutsu kaj Kōka, Shiga de Japanio. Dum historio la shinobi estis vidita kiel sikarioj, skoltoj kaj spionoj. Ili estas plejparte notita por ilia uzo de stealth kaj trompo. Dum historio multaj malsamaj lernejoj (ryū) instruis iliajn unikajn versiojn de ninjutsu. ekzemplo de ĉi tiuj estas la Togakure-ryū. Tio ĉi ryū estis evoluigita post malvenkita samurajo batalanto vokis Daisuke Togakure evitita al la regiono de Iga. Poste li eniris kontakton kun la batalanto-monaĥo Kain Doshi kiu instruis lin nova vojo vidi vivon kaj la rimedon de supervivo (ninjutsu). .
Ninjutsu estis evoluigita kiel kolekto de fundamenta survivalist teknikoj en la warring stato de feudal Japanio. La ninja uzis ilian arton certigi ilian supervivon en tempo de perforta politika tumulto. Ninjutsu inkluzivis metodojn kolekti informon kaj teknikoj de ne-malkaŝo, avoidance kaj misdirection. Ninjutsu ankaŭ povas okupi trejnanta en kaŝvesto, eskapo, concealment, archery kaj medikamento.
Kapabloj rilatanta al spionado kaj murdo estis tre utila al warring frakcioj en feudal Japanio. Ĉar ĉi tiuj aktivecoj estis vidita kiel dishonorable, japanaj batalantoj dungita loĝantaron kiu ekzistis sub sociaj klasoj de Japanio elfari ĉi tiujn taskojn. Ĉi tiuj personoj estis laŭvorte vokita "ne-homoj" (非人). Ĉe kelkaj indiki la kapablojn de spionado fariĝis sciita kolektive kiel *ninjutsu kaj la loĝantaro kiu specialigita en ĉi tiuj taskoj estis vokita shinobi ne mono.
18 Kapabloj
Laŭ Bujinkan membroj Ninja Jūhakkei, la dek ok disciplinoj (jūhakkei < jūhachi-kei) estis unue deklarita en la scrolls de Togakure-ryū. Poste ili fariĝis definitiva por ĉiuj ninjutsu lernejoj de provizanta totalan trejnadon de la batalanto en diversaj bataladaj artoj kaj agarter.
Ninja jūhakkei estis ofte studita kune kun Bugei Jūhappan (la "18 samurajo batalanta artajn kapablojn"). Kvankam kelkaj estas uzita en la sama vojo de ambaŭ samurajo kaj ninja, aliaj teknikoj estis uzita malsame de la du grupoj.
La 18 disciplinoj estas:
La nomo de la disciplino de Tai Jutsu (体術), laŭvorte signifas "korpan kapablon" aŭ "korpan arton". Historie, la vorto "taijutsu" estas ofte en Japanio uzis interŝanĝeble kun jujutsu (tiel kiel multaj aliaj terminoj) plu-gvidi al gamo barakti kapablojn. La termino estas ankaŭ uzita en la milita arto de aikido distingi la senarmilaj bataladaj teknikoj de alia (ekz. bastono batalanta) teknikojn. En ninjutsu, precipe pro tio ke la apero de la Ninja filma varo en la 80aj jaroj, ĝi estas ankaŭ uzita eviti la undesired bravado de eksplicite plu-gvidanta al "ninĵaj" batalaj teknikoj.
Modernaj lernejoj
Estas nombro de modernaj lernejoj de militaj artoj mem-identiganta kiel praktikadanta ninjutsu. Neo-ninja estas termino kiu plu-gvidas al modernaj militaj artoj lernejoj kiu asertas instrui elementojn de la historia ninja de Japanio aŭ bazi la filozofion de ilia lernejo al trajtoj atribuita al la historia ninja de Japanio.
Armila & Ekipaĵo
La sekvantaj iloj ne povas esti ekskluziva al la Ninja, sed ili estas ofte asociita kun la praktiko de Ninjutsu.
'Kompundaĵo & Elparolita Armilojn -a
'*Fistload Armiloj -a
Modifita Ilajn Armilojn
'Pafaĵaj Armiloj -a
'Rastanta, Kaptanta & Kaptanta Armilojn -a
Personaroj & Polearms
Glavoj
'Stealth Iloj -a
Eksteraj ligiloj
* Curso de Defesa Pessoal, Ninjutsu - Ninjitsu - Hosho Ryu Ninpo - Brasil
Gejerotiko
Kinarto
La nova kvira kino estis nuntempa kina ondo de la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, kiu celis dignigi samseksemon en filmaj produktadoj, montrante la vivon de la roluloj en la formato de romantika kino, kontraŭe al la emfazo de la seksuma vivo de gaysploitation kaj mokado al la GLAT-anoj de la kina camp. Kelkaj pioniraj ekzemploj estis My Beautiful Laundrette (1985) kaj Maurice (1987).
En la kinematografio de lastatempaj jardekoj, gejeco estis enkondukita kiel revenanta temo en la argumentado de filmoj, kun vira samseksemeco estante pli ofta ol ina samseksemeco. Gejaj filmoj inkluzivas ekzemplojn kiel: Beautiful thing (1996), Lastaj Tagoj (2003), Brokeback Mountain (2005), Shelter (2007), Where the World Mine (2008), Milk (2008), A single man (2009) ) kaj Weekend (2011). En la lesba kinarto estas ekzemploj kiel: Bound (1996), All Over Me (1997), Fucking Åmål (1998), High Art (1998), Gia (1998), But I'm a Cheerleader (1999), Boys don't cry (1999) kaj Saving Face (2004). Rilate al komedio, gejerotika kuirarto troviĝas en filmoj kiel D.E.B.S. (2004) kaj Another Gay Movie (2006).
En la hispanlingva kinarto estas ekzemploj kiel: Plata quemada (Argentino, Francio, Hispanio kaj Urugvajo, 2000); La ley del deseo, (Hispanio, 1987); Fresa y chocolate, (Kubo, Hispanio kaj Meksiko, 1994); La Virgen de los sicarios (Kolombio kaj Francio, 2000), Cachorro, (Hispanio, 2004) kaj Contracorriente, (Kolombio kaj Peruo, 2010).
Pentrarto
Gejerotiko ĉe pentrado en la prahistoria arto naskiĝis kiel reprezenta esprimo de ripetiĝanta samseksemo en la loĝantaro, nur por registri la samsekseman konduton, kiu estis aprezita. Ekzistas pluraj arkeologiaj registraĵoj inkluzive de gravuraĵoj kaj priskribaj pentraĵoj (rokaj pentraĵoj, petroglifoj kaj ceramika pentrado), kiuj reprezentas la scion de socioj pri la geja konduto, kvankam ĉi tiuj tipoj de pentraĵoj estas submetitaj al malsamaj interpretoj kaj oni ne scias ĉu vere ili rilatas al samseksemo.2
Gejerotiko, en la historio de arto, komencas interesiĝi pri la moderna aprezado de la arto de la klasika periodo. En ĉi tiu tipo de esprimo troviĝas ĉefe en la ceramika arto kaj pentrado de freskoj sur la surfaco de la muroj de pluraj centroj sociaj. En la suburbaj banejoj de Pompejo estas serio de 16 bildoj enhavantaj scenojn erotikajn pri seksumado aliseksema,, vir-vira, in-ina, kaj diversaj formoj de grupa seksumado. La gejerotika pentrarto sur ceramiko apartenas al la greka kulturo kaj regule estas, kiel la restaĵoj konservitaj hodiaŭ en erotikaj bildoj de viroj seksumantaj kun aliaj viroj en la formo de anusa seksumado, kaj foje kiel grupa seksumado. La nudeco en klasika arto ŝuldiĝas al la superregado de homcentrisma filozofio, kiu metis naturan ekscelencon kaj belecon kiel atributojn de la homa korpo. La nudeco estis kutima en la artaj reprezentoj, estante la nudeco konsiderita kiel tipo de ekscelenco super la ineco kaj maskleco; Ĉe la inoj nudaj ecoj kiel fekundeco kaj beleco estis perceptitaj, dum la vira nudeco elvokis atributojn kiel fizika forto kaj vireco.
Ene de la romia arto, gejerotiko, estas enkorpigita ĉe ceramiko kaj freskoj, kiel ekzemple malgrandaj detaloj en kiuj viroj praktikas anusan seksumadon ĉe la Tombo de la Taŭroj en Tarquinia. Gejerotika ceramika arto estis ankaŭ ofta, estimita ĉefe kiel la esprimo de vira-vira sekseco. Ĉi tiuj pentraĵoj en ceramiko respondas al la speciala tekniko de etruska ceramiko el la 4-a jarcento a.K.
En Mezepoka Eŭropo, erotika arto estis tute subpremita pro la konstanta morala interveno de ekleziaj leĝoj. Gejerotika arto ne ekzistis kiel tia, sed homcentrisma sento regis en la Renesanco, kiu permesis subtilan gejerotikigon de pentrarto kaj skulptarto, reprenante la valorojn de la greka kaj romia nudeco. Ĉi tiu nova estetika sento de geja arto estas vaste reprenita de artistoj kiel ekzemple Leonardo da Vinci kaj Mikelanĝelo. En la 16-a jarcento venas nova estetika sento en la reprezento de nudaj virinoj kunvivantaj sur sama scenejo, kiu ofte estis gejerotiko, aprezita en la verkoj de François Clouet. Portrait présumé de Gabrielle d'Estrées et de sa soeur la duchesse de Villars (1594), unu el la plej gravaj renesancaj gejerotikaj verkoj, atribuita al Clouet. La efebofilio de samseksemuloj en mezepoka Persio, aldone al literaturo, ankaŭ estis vaste aprezita en la pentraĵoj kaj gravuraĵoj de la epoko, en kiu scenoj pri flirtado, buŝa seksumado kaj anusa seksumado inter plenkreska viro kaj adoleskanto estis aprezitaj. La populara gejerotika ŝungo dediĉis sin al montrado de samseksaj paroj seksumantaj, kutime engaĝitajn masklajn virojn kun identoj bishōnen aŭ transgenra, kaj la ina-ina seksumado kun subteno de diversaj iloj aŭ seksludiloj.
La subtila erotiko de Rokoko en la 18-a jarcento estas vaste rekonebla ĉe la verkoj de François Boucher, estante gejerotiko parto de verkoj kiel Jupitero kaj Kalisto (1744) kaj Pano y Siringo (1759). En Romantikismo, la gejerotiko de epopea rolulo reaperis kun familiaraj aŭ filaj scenoj ligitaj al greka motologio, foje rezultante tre gejerotika. Kelkaj artistoj dediĉitaj al la savo de ĉi tiuj scenoj estis Frederic Leighton, Jean Broc, Antoine-Felix Boisselier, Gustave Courbet, Luis Ricardo Falero, William-Adolphe Bouguereau kaj Maxillian Pirner.
En nuntempaj artoj de modernismo kaj avangardo, la erotiko in-ina kaj vir-vira multe pli komuna ol en antaŭaj artaj ondoj, pro diversaj moralaj aspektoj ligitaj al la seksa revolucio. La unuaj samseksemaj movadoj permesis la disvastigon de arto kreita de GLATaj homoj kiel parto de la naskiĝanta identeco de la GLAT-komunumo. Iuj modernaj artistoj dediĉitaj al virina lesba erotiko estas: Gerda Wegener, Henri de Toulouse-Lautrec, Frida Kahlo, Gustav Klimt, Egon Schiele. Rilate al vira gejerotiko troviĝas artistoj kiel: Thomas Eakins, Eugène Jansson, Charles Demuth, John Singer Sargent, Henry Scott Tuke, Magnus Enckell aŭ Hernan Bas.
Skulptarto
La greka kulturo komprenis la naturecon de homa sekseco kaj ĝiajn diversajn esprimojn, do estis kutime reprezenti tiajn agojn en objektoj por ĉiutaga uzo kiel kruĉoj, akvujoj, pokaloj, urnoj kaj aliaj specoj de artefaktoj. En iuj okazoj, sekseco reprezentis diecon aŭ supernaturecon, tia estas la kazo de la fascino (troigitaj falusformaj figuroj), kiuj estis uzitaj kiel amuletoj por alpreĝi la dian protekton. Nuntempe kelkaj gejerotikaj skulptaĵoj de la klasika periodo emfazas adoradon al la homa korpo, kiel ekzemple la skulptaĵoj al Afrodito kaj la skulptaĵoj al Herkulo. En la plastika reprezentado de gejerotikaj scenoj de la klasika mitologio estas scenoj kiel: la sceno en kiu Pajno instruas sian fluton al Dafno, la sceno en kiu Aĥilo vendas Patroklon kaj la scenon en kiu Zeŭso amindumas Ganimedon. La greka kulturo de la helena periodo estis fundamenta en la disvolviĝo de la koncepto de beleco, kiu havis kiel parametroj la viran muskolaron kaj la malpezan inan adipozecon, kie nudeco estis maniero reprezenti la dian perfektecon de vireco aŭ virineco. Kiel ikono reprezentanto de la Helenigo de arto, novaj parametroj de beleco ekestas, kiel en la reprezentadoj de Artemiso kaj Adoniso.
En romia arto, la perspektivo de la nudeco estis tute malsama de la nocio de la greka nudeco pro la graveco de vestado kiel determinanto de la sociekonomia tavolo. Tamen, ĉi tiu perspektivo estas poste influita de la helena arto de Grekio, enkondukante la nocion de la ekscelenco de la nudeco. En romia arto, pecoj kun gejerotikaj detaloj povas esti viditaj, kiel la Warren-pokalo (1-a jarcento p.K.) kaj la Cista Ficoroni (ĉ. 350 a.K.). En la antaŭhispanaj civilizoj de Ameriko, estis produktitaj huakaj pecoj, kiuj ofte prezentis erotikajn scenojn pri anusa seksumado inter viroj kaj frandzado inter inoj.
En renesanca arto, la nudeco estas reprenita kiel tekniko por reprezenti la homan diecon de antropocentrismo, kiu implikis la produktadon de skulptaĵoj hodiaŭ konsiderataj gejerotikaj aŭ samseksemaj. Mikelanĝelo enkorpigis trajtojn de gejerotiko en skulptaĵoj kiel Bako (1497), la Krucifikso de la Sankta Spirito (c.11492), Davido (1504) kaj la Mortanta sklavo (1513).
Fotarto
Gejerotika fotarto ne havas pornografian celon, sed ankaŭ povas uzi teknikojn kiel ekzemple nudeco, ĝi enfokusigas nur portreti unu aŭ pluraj, inoj aŭ viroj en specifa erotika scenejo. Tiu scenejo estas karakterizita de atmosfero de glamfotografio kiu pretendas montri la figuron de iluzia aŭ romantika maniero, kaj ne kiel seksa stimulaĵo. Gejerotika foto ne havas la primaran intencon estigi eksciton ĉe la spektantoj de la verko. La plejmulto el la gejerotikaj fotoj celas protreti la belecon kaj admiron por la homa korpo, do inkludas seksallogajn poziciojn kiuj reliefigas erotikon.
En la lastaj jardekoj de la 19-a jarcento, la (plejparte vira) gejerotika fotarto estas reprezentita de artistoj kiel ekzemple Felix-Jacques Antoine Moulin, Gaudenzio Marconi, Napoleono Sarony, Jean Louis Marie Eugène Durieu, Ludwig-Pietsch, Wilhelm Von Gloeden, Thomas Eakins kaj Wilhelm von Plüschow. Poste, James Bidgood kaj Arthur Tress, en la 1960-aj jaroj, for de dokumenta fotografio alporti ĝin pli proksime al superrealismo. Alvin Baltrop, Davido Hockney, Will McBride, Robert Mapplethorpe, Pierre et Gilles, Bernard Faucon, Anthony Goicolea, Jack Pierson kaj Anthony Gayton, de tre malsamaj estetikaj principoj, ankaŭ kultivis la ĝenron. Mapplethorpe kaj McBride estis la artistoj kiuj rompis la barojn de cenzuro en gravaj artgalerioj kaj arto komenciĝis malkaŝe esti aprezata laŭ normigita maniero. Slava Mogutin specialiĝis pri impulseme erotikaj bildoj de junuloj.
Desegnado
Multaj artistoj spertis en la kampo de gejerotika desegnado: el la rusa direktoro Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn al Charles Demuth, el la franca verkisto kaj poeto Jean Cocteau al George Quaintance, Roland Caillaux, Jean Boullet, Tom de Finnlando, Joe Phillips kaj Sven de Rennes.
En la azia kontinento, tute virseksa erotiko ankaŭ havas siajn radikojn en la japana tradicio de ŝungo (formo de erotika arto); ĉi tio ankaŭ influis diversajn nuntempajn japanajn artistojn, kiel Tamotsu Yato (en la kampo de artfoto), Sadao Hasegawa (pentristo) kaj Gengoroh Tagame (mangaa artisto).
Sabla rozo
La sabla rozo aŭ dezerta rozo estas nomo de rozetaj mineraloj de kristala gipso kaj barito, en kiujn sablaj grajnoj kaptiĝas.
La gipsaj rozoj estas akvosolveblaj kaj estiĝas en varmegaj kaj sekaj dezertaj areoj. Pro la rapide vaporiĝanta surfaca humideco, la grundakvo filtriĝas supren tra kapliraa forto. La akvaj mineraloj kristaliziĝas pro la daŭranta vaporiĝo kaj formas kun la sablo la karakterizan, blatforman kristalan strukturon. Tiu troviĝas nur en Saharo en Nord-Afriko.
La baritaj rozoj ne estas akvosolveblaj kaj estiĝas rare en sablaj deponejoj, ekz. en Wetterau.
La sablaj rozoj estas stabilaj kaj longtempe rezerveblaj en sekaj kondiĉoj, tiel ili estas ŝatataj objektoj de kolektado.
Ekzistas „Sandrosen-Museum“ (Sabloroza Muzeo) en Untertor en Büdingen, kie oni ekspozicias interesajn sablajn rozojn, plej ofte el Wetterau.
Kunajo
Kunajo estas antikva klingo, kreita dum la erao Tenŝo en Japanio. Kunajoj estis normale kreitaj el fero, ne ŝtalo, forĝita kaj nepolurita.
La kunajoj estis uzita por du celoj, sed ĉefe oni uzis ĝin por ĝenerala uzado, la ekstremaĵon oni akrigis kaj la bordojn segis. Ili mezuras de 7 al 16 colojn (1 colo = 25 milimetroj) da longeco. Oni kutimis ligi ilin per maldika ŝnuro por ke oni ĵetu ilin. La kunajo estis uzata ĉefe por bori, fosi kaj ĉizi.
Stacio Shima-Shimmei
Stacio Shima-Shimmei (japane: 志摩神明駅 [Ŝima-Ŝimmej-eki], angle: Shima-Shimmei Station) estas fervoja stacio en Ŝima, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shima.
Vi (programo)
vi estas ekranorientita tekstredaktilo originale kreita por la operaciumo Unikso.
La originala kodo por "vi" estis skribita de Bill Joy en 1976, kiel la vida reĝimo por linia tekstoredaktilo nomata ex, skribita de Bill Joy kaj Chuck Haley. La versio 1.1 de ex de Bill Joy estis eldonita kiel parto de la unua eldono de la operaciumo BSD Unix en marto de 1978. Kiam ex atingis la eldonan version 2.0, kiu estis eldonita kiel parto de la dua eldono de BSD, en majo de 1979, la tekstoredaktilo estis, finfine, instalita per la nomo "vi" (nomo kiun la uzantoj prenis rekte el la vida reĝimo de Ex), la nomo per kiu oni konas ĝin nun. Kelkaj nunaj realigoj de "vi" estas skribitaj sur la originala fontkodo de Bill Joy, ceteraj, ekzemple la populara Vim estas tute novaj, plejparte kongruaj realigoj.
La nomo "vi" devenas el la plej mallonga malambigua mallongigo por la komando "visual" en ex. Tiu komando ŝaltas de la linia tekstoredaktilo ex al la vida reĝimo.
Krom diversaj malliberaj programaraj realigoj de "vi" eldonitaj kune kun komercaj realigoj de Unikso, pluraj liberaj kaj malfermitkodaj programaraj realigoj de "vi" ekzistas. Enketo okazinta je la 2009 farita al la legantoj de la linuksa revuo Linux Journal montris ke "vi" estas la plej vaste uzata tekstoredaktilo inter la respondintoj, venkante al gedit, la dua plej vaste uzata tekstoredaktilo de, preskaŭ, faktoro de 2 (de 36% al 19%).
Funkciado
vi estas reĝima redaktilo. Post kiam oni ĝin startigas, ĝi estas en la normala reĝimo, kie klavopremoj estas komandoj por redakti la tekston (ekzemple  por forigi la kurantan linion; ,  ,  ,   por movi la kursoron supren, maldekstren, dekstren aŭ malsupren respektive;   por malfari agon). Por enigi tekston, oni devas iri al la eniga reĝimo, ekzemple tajpante la literon, poste tajpi la tekston, kaj fine premi la eskapklavon  por denove forlasi ĝin.
Krome ekzistas la komanda reĝimo, ŝaltebla el la normala reĝimo per premo de. En la komanda reĝimo, eblas tajpi komandojn kiel <tt>quit</tt> por forlasi vi-on.
La klavoj,  ,   kaj   estas uzataj kiel kursor-movaj klavoj pro historiaj kialoj: sur la terminaloj de la tipo ADM-3A estis sagetoj sur tiuj klavoj. Hodiaŭaj vi-uzantoj aprezas tiun aranĝon, ĉar ĝi ebligas al ili teni siajn manojn en tajpa pozicio.
Hajnalka Barabás
BARABÁS Hajnalka [baraba:ŝ] estas rumania hungara arthistoristino, muzeologino. Ŝi naskiĝis en Bukareŝto la 17-an de februaro 1976.
Kariero
Hajnalka Barabás diplomitiĝis en UBB de Kluĵo en 1998 pri socia prizorgado kaj pri arthistoriisto en 2003. Ŝi estas muzeologino de Sikula Nacia Muzeo de Sfântu Gheorghe.
Hrihir Tjutjunnik
Hryhir Tjutjunnyk (1937-1980), ukraine Григір Тютюнник, naskiĝis en kamparula familio. Laboris en kolĥozo, tanka uzino, minejo, central-konstruado, servis en armeo. Post diplomiĝo en Ĥarkiva Universitato laboris kiel instruisto, poste en redakcioj de gazetoj, literaturaj revuoj, ĉe Kijiva Dovĵenka kinostudio. Li estas aŭtoro de multaj noveloj kaj rakontoj pri vivo de la ukrainaj kamparanoj en la 20-a jarcento. Pro la cenzuraj limigoj la verkisto ne sukcesis eldiri ĉion, kio dolorigis lian koron. Atentema leganto divenas mem pri kio temas. Kaj temas efektive pri tragediaj 30-40-aj jaroj de XX jc. en ukraina vilaĝo.
Tradukis de la rusa.
Laŭreato de la Ŝevĉenka ŝtata premio (1989, postmorte). Liaj verkoj tradukitaj aperis en lingvoj estona, angla k.a.
Olga Kerzjuk esperantigis novelojn de H. Tjutjunnyk:
Salisano
Salisano estas komunumo de Italio.
Ion Andoni Goikoetxea
Ion Andoni Goikoetxea (n. ) estas hispana futbalisto. Li de 1990 ĝis 1996 membris en la hispana nacia teamo de futbalo.
Le Tanu
Le Tanu estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tanuais.
Ernestaj duklandoj
Ernestaj duklandoj (germane: Ernestinische Herzogtümer) oni nomas aron da malgrandaj duklandoj en nuntempa Turingio kaj Supra Frankonio (en centra Germanio), regataj de la ernestida branĉo de la dinastio Wettin. La duklandoj estiĝis pere de disdividiĝo pro heredo, inter la posteuloj de duko Ernesto de Saksio-Wittenberg (1441-1486).
Pro pliaj disdividiĝoj pro heredo, precipe post 1573, la teritorioj estis tre dissplitiĝintaj. En kelkaj tempoj ekzistis dek unuopaj duklandoj samtempe. La politika signifo de la ernestaj duklandoj kaj simile de najbaraj princaj linioj estis nenia. La formorto de la linio Saksio-Gotao-Altenburg en 1826 kaŭzis la lastan teritorian novorganizon. Ĝis 1826 ekzistis 1 grandduklando: kaj jenaj 4 duklandoj:
La duklandoj rearanĝiĝis laŭ decido de la saksa reĝo Frederiko Aŭgusto la 2-a en 1826, kiam li principe nove organizis la ernestajn duklandojn. Post la formorto de la linio Saksio-Gotao-Altenburg, la lando Saksio-Gotao-Altenburgo estis dividita en siajn du partojn Saksio-Gotao kaj Saksio-Altenburgo. Saksio-Altenburgon ricevis la duko de Saksio-Hildburghausen, kiu fordonis sian tiaman duklandon al Saksio-Meiningen, kiu ricevis krom tio de Saksio-Koburgo-Saalfeld la parton Saalfeld kaj la oficon Themar kaj la lokojn Mupperg, Mogger, Liebau kaj Oerlsdorf. La duklando Saksio-Koburgo-Saalfeld ricevis anstataŭe la duklandon Saksio-Gotao, de Saksio-Hildburghausen la oficojn Königsberg en Bavario kaj Sonnefeld kaj de Saksio-Meiningen la posedaĵojn Callenberg kaj Gauerstadt.
Al la duklando Koburgo apartenis krome ekde 1816 la princlando Lichtenberg apud la rivero Nahe, sed en 1834 la duko vendis ĝin al Prusio.
Post 1826 do ekzistis jenaj 3 duklandoj:
La grandduklando Saksio-Vajmaro-Eisenach, kiu restis netuŝita de tiuj rearanĝoj, ekde 1903 oficiale nomas sin "Grandduklando Saksio", Großherzogtum Sachsen.
En 1806 ĉiuj kvin ernestaj duklandoj membriĝas en la Rejna Federacio, kaj en 1815 la samaj 5 (nun kvar duk- kaj unu grandduklando) en la Germana Federacio.
Turingiaj ŝtatoj
La ernestaj landoj kune kun kelkaj apudaj princlandoj (de la linioj Reuß kaj Schwarzburg) ankaŭ nomiĝis la "turingiaj ŝtatoj" (aŭ "ŝtatetoj"). Ili estis perfekta ekzemplo de la tipa "ŝtatetumado", germane Kleinstaaterei, en la Sankta Romia Imperio: Landetoj profunde dissplitiĝintaj kaj politike sensignifaj.
Novembra Revolucio 1918
Kiam la germana monarkio finiĝis post la Unua mondmilito en 1918, la duklandoj fariĝis respublikoj, kaj en 1920 la plej multaj iris en la novan landon Turingio. La duobla duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao en 1918 disfalis al la "liberaj ŝtatoj = respublikoj" de Koburgo kaj Gotao. Post plebiscitoj Koburgo aliĝis al Bavario kaj Gotao al Turingio.
Entute, sep landoj unuiĝis al la nova federacia lando Turingio:
La nova lando havis kelkajn "truojn" - regionoj kiuj estis ĉirkaŭitaj de Turingio sed apartenis al la provinco Saksio de Prusio. Post 1945 tiuj eksaj prusaj posedaĵoj unuiĝis kun Turingio kiel ties oka landoparto.
TEJO-Vikio
La TEJO-Vikio estis inter 2003 kaj 2014 publike alirebla vikio kreata de aktivuloj de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo. Laŭ la origina celo ĝi celis esti libere redaktata komuna retejo por kunlabori pri diveraj projektoj, kiel informoj pri landaj sekcioj, tradukoj por TEJO, aŭ planata TEJO-radio. La TEJO-Vikio estis unu el la unuaj vikioj ekuzitaj en Esperantujo dum la moda ondo de vikioj (ligita al la ekesto de Vikipedio en Esperanto).
Historio
Iam turne de la jaroj 2009 kaj 2010 la TEJO-vikio iĝis pasvorte protektita, sed la uzantonomo kaj la pasvorto estis apud la ensalutformularo klarigitaj en Esperanto. Temis pri klopodo kontraŭi spamon, pro kiu tamen la vikio fine fermiĝis iam en 2014. Nuntempe oni planas ĝian restarigon per nova sistemo kaj disponigon de rete konsultebla arkivo de la malnova enhavo.
13564 Kodomomiraikan
13564 Kodomomiraikan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Kodomomiraikan ("Muzeo de la Estonteco por Infanoj"), centro de praktikaj agadoj por infanoj kiuj malfermiĝis en 2010 en kvartalo Edogaŭa, (Tokio). Tiu-ĉi instalaĵo provizos ŝancon por infanoj daŭrigi lerni pri diversaj temoj, inklude astronomion, la universon, fabrikadon kaj naturon.
Brückl
Brückl ("ponteto", jen germane, slovene Mostič) estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Lindenberg (Antaŭpomerio)
Lindenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Demmin-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ana Pauker
Ana PAUKER (naskiĝis kiel Hannah Rabinsohn la en Codăeşti, mortis la  en Bukareŝto) estis rumana komunistino de juda deveno.
Verda Karto
Verda Karto - socio post 50 jaroj estas esperantlingva romano de IŜIHARA Eisaburo (石川 栄三郎, en Hepburn-transskribo Ishihara Eisaburō). El la japana ĝin tradukis JAMANAKA Hideo, kaj la libron de 184 paĝoj en 1930 respektive en 1932 publikigis (kaj ĉirkaŭ 1948 en dua eldono republikigis) Japana Esperanto-Instituto en Tokio. La titolpaĝo de la libro subtitoliĝis "romano gajninta la unuan premion ĉe konkurso de la taggazeto Osaka Asahi Ŝimbun" kio aludas al 大阪朝日新聞, la osaka antaŭversio en la Japana Imperio de la nuna tutlanda taggazeto Asahi Ŝimbun.
Ana Pauker
Ŝi devenis de ortodoksa, juda familio. Post la fino de la studoj en 1915 ŝi aliĝis al socialdemokratia partio, en kiu ŝi membris dum ses jaroj. En 1921 kune kun sia edzo, Marcel Pauker, transiris al Rumana Komunista Partio. En 1928 Ana Pauker forveturis al Moskvo por studi en unu el la lernejoj de Kominterno. En 1932, kiam ŝia edzo estis forigita el la posteno de ĝenerala sekretario de Rumana Komunista Partio, ŝi iĝis unu el sekretarioj de la Centra Partia Komitato. Post aresto de Marcel Pauker, dum lia restado en Sovetunio, Ana decidis kontraŭstari lin kaj akuzis lin pri subiĝo al trockiismaj tendencoj. En julio 1935 Ana Pauker estis arestita de rumanaj instancoj kaj punita per dekjara mallibero.
En 1940 ŝi estis interŝanĝita al rumanaj malliberuloj arestitaj en Sovetunio. Tiel ŝi povis forveturi al Moskvo kaj agi en la instancoj de Kominterno. Al Rumanio ŝi revenis en aprilo 1944, kun Ruĝa Armeo, kiel politika oficiro. Ana Pauker estis unu el la ĉefaj personoj, danke al kiuj komunistoj ekregis en Rumanio.
Metroo de Tuluzo
La Metroo de Tuluzo (Métro de Toulouse) estas metroo kiu priservas la urbon Tuluzo en Francio. Ĝi enhavas du liniojn: la linio A ekfunkciis en la jaro 1993, enhavas 18 staciojn, ĝia tuta longeco estas 12,5 km; la nova linio B malfermita la 30-an de junio 2007 estas 15 km longa kaj enhavas 20 staciojn.
University College Dublin
University College Dublin (konata ankaŭ kiel UCD) (en irlanda An Coláiste Ollscoile, Baile Átha Cliath, COBÁC), formale konata kiel University College Dublin – National University of Ireland, Dublin (en irlanda An Coláiste Ollscoile, Baile Átha Cliath - Ollscoil na hÉireann, Baile Átha Cliath) estas irlanda plej granda universitato, kun ĉirkaŭ 130 altlernejoj kaj 30 000 studentoj. Ĝi situas apud Dublino, la ĉefurbo de Irlando.
Ana Pauker
En novembro 1947 ŝi okupis la postenon de ministro pri eksterlandaj aferoj. Kelkajn monatojn poste ŝi denove eklaboris en la Centra Partia Komitato, kie ŝi respondecis pri terkulturo kaj realigo de kolektivigo. En 1949 ŝi iĝis vicĉefministro kaj ministro pri eksterlandaj aferoj.
University College Dublin
La Universitato originis el korpo fondita en 1854 kiel Katolika Universitato de Irlando kun John Henry Newman kiel unua rektoro, reformita en 1880 kaj rajtigita en 1908. La Universities Act, 1997, renomigis la konstituan universitaton kiel "Nacia Universitato de Irlando, Dublino", kaj ministeria leĝordono de 1998 renomigis la institucion kiel "University College Dublin - National University of Ireland, Dublin".
Ana Pauker
Kaj pro ŝia juda deveno, kaj pro kontraŭo al monreformo en 1952 ŝi fariĝis neakceptebla kaj perdis ĉiujn ĝistiamajn postenojn. En 1953 Pauker estis arestita kaj restis en hejmaresto. En 1954 ŝi estis liberigita kaj ĝis la vivofino laboris kiel redaktisto en la eldonejo Editura Politică. Ana Pauker mortis pro kancero.
Ŝi havis kvin infanojn: tri kun la edzo Marcel (Tanio, Vlad, Tatiana), unu kun la amanto Eugen Fried (Masha) kaj unu adoptitan (Alexandru).
University College Dublin
Origine ĉe la centro de la metropolo, plej el la universitataj fakultatoj estis ekde tiam translokigitaj al parka kampuso de 147 hektaroj ĉe Belfield, kvar kilometrojn sude de la ĉefurbo.
Verdaj Donkiĥotoj
Verdaj Donkiĥotoj estas originale esperantlingva satira romano verkita de Julio Baghy. Ĝi estas publikigita 221-paĝe en la jaro 1933 en Budapeŝto ĉe Aleksandro Szalay. 175-Paĝan duan eldonon aperigis eldonejo Pro Esperanto el Vieno en la jaro 1996.
Recenzo de Sten Johansson: Malkohera, tamen leginda
En la volumo Verdaj Donkiĥotoj la aŭtoro - aŭ eldonejo - kunigis iom malsimilajn erojn: la romanon Paŭlo Paal kaj aron da priesperantistaj satiraĵoj sub la titolo La rondo familia.
Efektive jam la romano estas iom malkohera. Mi imagas, ke Baghy havis plurajn diversajn ideojn kaj ne sukcesis elekti aŭ malelekti iun el ili. Krome, ĝi estas romano esence nefinita, al kiu la aŭtoro algluis tre stumpan kaj nekontentigan finon.
La plej grava temo de la romano estas la spirita evoluo de Paŭlo Paal, juna terlaboristo en hungara vilaĝo. En la unua parto de la verko tiu protagonisto estas tre simpatia, individueca persono, tute malklera, apenaŭ legokapabla kaj iom naiva, tamen inteligenta. Tiun junulon Julio Baghy pentras kun amo kaj humuro, dank' al kiuj li ekvivas kaj iĝas neforgesebla persono en la Esperanta literaturo.
En la dua parto jam okazis al tiu rolulo drasta evoluo. Tie li jam estas klera, talenta skribanto kaj leganto, kiu havas multajn intelektajn interesojn, inter kiuj estas ankaŭ Esperanto. Kiel okazis tiu ŝanĝiĝo, ni ne detale spertas en la libro. Tamen klaras, kial ĝi okazis: pro interveno de "la moŝta fraŭlino", apenaŭ dekkvinjara blinda knabino, kiu per nekredeble matura rezonado kondukas Paŭlon sur novan vivovojon.
En kelkaj partoj de la romano enplektiĝas ankaŭ aliaj temoj: satiro pri esperantistoj diverstipaj, panegiro pri la alta idealo de la esperantismo, socia kaj politika kritiko. Kiel ĉiam ĉe Baghy la rilatoj inter la vira protagonisto kaj la virinoj estas problemo. Aperas ĉi tie du el la kliŝoj, kiuj ĉe li anstataŭas verajn, realecajn virinojn. Unu estas la juna, saĝega anĝelo, kiu nek havas nek vekas korpajn dezirojn. Dua estas la tera karnulino, kiu volas ligi kaj bridi la viron. Oni tamen konfesu, ke en ĉi romano tiu dua rolo estas pli pozitive prezentita ol kutime, almenaŭ ĝis la lastaj paĝoj.
Kiel moton de la verko mi citus kelkajn vortojn de Paŭlo Paal: "Lomboŝ bone esprimis sin:  'La scio sen kora kompreno venenas.' Nun mi jam povas kompletigi la frazon: sed kun kora kompreno ĝi malebligas kuraĝajn paŝojn..." (p. 115)
La stilo de la romano estas tipa de Julio Baghy - plaĉa, flua, natura, ofte suka. Oni trovas belajn konkretigojn de la ideoj, kiel ekzemple la jenan: ''- La patraj botegoj... Mi volis ciri ilin... Bonaj laboristaj botegoj.''
Anika fakscie okulumis al ili.
''- Jes, bonaj, sed tro eluzitaj por vi Paŭlo... Al vi decus nova paro, ne foira, sed almezurita.''
''- Ĉu nova?... Por mia patro ili bone taŭgis kaj ankaŭ mi paŝados sur la sama vojo. (...)''
''- La vojo jam formanĝis la plandojn de tiuj ĉi. Nova paro pli longe rezistus la koton.''
- Sed la koto estas sama, Anika.
- La koto estas eterna... per unu paro da botegoj travadi ĝin ne eblas, Paŭlo. (p. 115-116) Pri la dialogoj la impreso varias. Ofte ili estas tre vivaj kaj realecaj, precipe se ili okupiĝas pri konkretaj aferoj (kun aŭ sen subkomprenita figura senco, kiel en la supra ekzemplo). Sed jen kaj jen aperas ankaŭ dialogoj tro malnaturaj, rigidaj, oratore deklamaj. Tio validas precipe kiam oni diskutas pri grandaj ideaj demandoj.
Pri la lingvo apenaŭ necesus paroli. Baghy estis eble la plej grava persono en la elformado de natura proza lingvaĵo Esperanta. Ankaŭ ĉi-verke li ne ŝanceliĝas de sia vivanta lingvo.
Resuma prijuĝo pri Paŭlo Paal do estas, ke malgraŭ certa malkohero kaj celkonfuzo ĝi tamen legindas kaj certe konservos sian valoron, ĉefe pro la portreto de juna persono kun tre individuecaj trajtoj.
Recenzo de Atrebato: La Verdaj Donkiĥotoj de Julio Baghy
Tiu 175-paĝa libro de Julio Baghy (1891-1967) enhavas la romaneton Paŭlo Paal kaj 9 priesperantistajn satiraĵojn La Rondo familia. Mi legis kun plezuro.
Paŭlo Paal estas juna malriĉa kamparano, kiu prilaboras la teron de frua mateno ĝis vesperiĝo. De post la morto de la gepatroj li ankaŭ ame zorgas pri siaj junaj gefratoj. La longaj horoj de laborado malsanigas lin. Pro eraro de la kampara kuracisto li estas sendata al sanatorio.
Tie kleraj samĉambranoj kaj hazarde renkontita juna blinda "moŝta fraŭlino" profunde ŝanĝos lian vivovojon instigante lin al legado, lernado kaj kulturiĝo. Ekde tiam li ne plu forlasas la regulan ĉiutagan studadon kaj legadon. Li eĉ lernas la brajlan alfabeton kaj ties skribon per punka tabuleto. Li ankaŭ malkovros la lingvon Esperanto, kies studo kondukos lin rekte al kluba ĉeesto kaj agado (trafa okazo por Julio Baghy por majstre satiraĵumi la ekcesojn de la verdstelaj fanatikuloj).
(85142) 1981 EO29
(85142) 1981 EO29 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Verdaj Donkiĥotoj
Recenzo de Atrebato: La Verdaj Donkiĥotoj de Julio Baghy
Reveninte hejmen Paŭlo Paal estas tute alia "homa homo", kompreneble ne komprenata de la krudaj kamparanaj kolegoj. Li ne povas rifuzi la amindumaĵojn de la filino de la plej riĉa terposedanto, kiu absolute rifuzas la edziĝon de sia filino kun tiu malriĉa koto-ulo. La geedziĝo tamen okazas. Sed la daŭra legado kaj studado de la edzo apud ne klera edzino ne alportos feliĉon al la paro.
Dromeosaŭredoj
Dromeosaŭredoj (Dromaeosauridae = "kuranta lacerto" < malnovgreka: δρομευς 'kuranto' + σαυρος 'lacerto') estas familio de teropodaj dinosaŭroj. Ili ĉefe estis malgrandaj, facilmovaj karnovoroj vivintaj dum la kretaceo. Populare oni ofte nomas ilin raptoroj laŭ la specio velociraptoro (Velociraptor), kiun famigis la filmo Jurassic Park kaj laŭ ilia simileco al modernaj karnomanĝantaj rabobirdoj.
Verdaj Donkiĥotoj
Recenzo de Atrebato: La Verdaj Donkiĥotoj de Julio Baghy
Mi lasas al vi la plezuron malkovri la modernan finon de tiu interesa romaneto. Vi ankaŭ aprezos la satiraĵojn de La Ronda Familio. Mi esperas, ke via kluba etoso ne samas!
La libro aperis en la jaro 1933. Mi legis la duan eldonon de 1996, kiu enhavas interesan enkondukon de Marjorie Boulton. Mi nur kritikos la bindaĵon de mia volumo: la paĝoj tro facile disgluiĝas.
Dromeosaŭredoj
Oni trovis dromeosaŭredojn en Nordameriko, Eŭropo, Norda Afriko, Japanio, Ĉinio, Mongolio, Madagaskaro, kaj Argentino. Ili unue aperis en la meza ĵurasio, antaŭ 167 milionoj da jaroj, kaj travivis ĝis la fino de la kretaceo, antaŭ 65,5 milionoj da jaroj. Oni konas la ĵurasiajn dromeosaŭrojn ĉefe de dentoj (Metcalf k.a., 1992).
Verda Parnaso
Verda Parnaso estas esperanta poemaro eldonite en 1932 sub la pseŭdonimo I. U., kiun uzis Saburo Ito. La poemaro havas 126 paĝojn kaj du partojn.
Antal Plesz
Antal Plesz [ples], laŭ hungarlingve kutima nomordo Plesz Antal estis hungara arkitekto, membro de Hungara Arta Akademio (2000-2014).
Verda Parnaso
La unua parto temas pri penetraj observoj, doloraj krioj, kaj akraj satiroj, elŝprucintaj el la koro de l‘ revoluciema junulo, vestitaj per sonorantaj rimoj.
Arĉpiano
Arĉpiano estas kordinstrumento ludata per klavaro. Malsame ol ĉe piano la kordoj ne estas frapata, sed arĉata.
Verda Parnaso
La dua parto estas tradukoj de poemoj el la japana kaj ĉina lingvoj de diversaj epokoj. La stilo estas ĝenerale bona laŭ esperantsta poemrecenzisto Matuba Kikunobu.
Arĉpiano
La konstruaĵo ebligas plenakordan ludadon, kontrolon pri daŭro kaj laŭteco kaj, depende de la konstrumaniero, ankaŭ la intonacion de ĉiu unuopa tono.
Arĉpianoj estas dokumenteblaj ekde la 15-a jarcento, kaj ĝis en la 20-a jarcento ekestis multnombro da diversaj konstruaĵoj.
Plejparte radoj, bendoj aŭ cilindroj ŝmiritaj per kolofono arĉas la kordojn svingigante ilin. La kordoj estas aranĝitaj laŭ tonalto sur resonkorpo, la formo ofte similas al tiu de vostpiano.
Historio
Leonardo da Vinci faris desegnojn pri arĉpiano.
La publikaĵo Syntagma musicum de Michael Praetorius aparte atentigis pri la Nurenberga violonaro (violonklaviceno) el Nurenbergo (1575) de Hans Heyden. Ĉe ĉi tiu instrumento la premado sur klavo kondukas la kordon ligitan ĉe hoko kontraŭ radon. Ĉar ne ekzistas premopunkto, la kordoj intonacias depende de la klavopremo. Por arĉi la grandan nombron da kordoj ekzistas pluraj radoj aranĝitaj unu apud la alia, al kiuj pokaze pluraj kordoj estas alordigitaj. Du personoj ekfunkciigas la arĉpianon: unu persono ekmovigas la radojn pere de kranko, la alia ludas sur la klavoj.
Georg Gleichmann, orgenisto en Ilmenau, konstruis en 1709 similan instrumenton kun kelkaj plibonigoj kaj nomis ĝin klavovjolo. En 1741 Le Voirs en Parizo ankaŭ prezentis vjolpianon, 1754 Hohlfeld en Berlino la arĉpianon, kiu havis kompare kun la instrumento de Heyden la avantaĝon, ke la radoj estis tegitaj per ĉevalharoj. Plibonigon de la arĉpiano elprovis en 1790 Garbrecht en Kenigsbergo, en 1795 Mayer en Görlitz prezentis sian arĉpianegon, kiun en 1799 faris pli bone uzebla Kunze en Prago. En 1801 Hübner konstruis sian clavecin harmonique (orkestrionon) kaj en 1797 Karl Leopold Röllig en Vieno per Xänorphica la plej komplikan instrumenton tiaspecan, kiu por ĉiu klavo kaj kordo ekmovigis apartan arĉon.
El ĉiuj ĉi instrumentoj neniu transpaŝis la renomon de kuriozaĵo. Kombinaĵo de arĉpiano kun kutima piano estis la arĉmartela piano de Karl Greiner el la jaro1779.
Ludeblaj kaj funkcikapablaj kopioj de arĉpianoj troviĝas en la muzikinstrumenta muzeoen Ortenberg. Kurt Reichmann konstruis ilin laŭ konstruskizoj de da Vinci.
Klavoviolono
(Klavoviolono) estas interformo inter violono kaj arĉpiano.
Metro-Goldwyn-Mayer
Metro-Goldwyn-Mayer Studios Inc. (konata ankaŭ kiel Metro-Goldwyn-Mayer Pictures, komune aludita kiel Metro-Goldwyn-Mayer, aŭ simple MGM), estas usona filmentrepreno, engaĝita ĉefe en la produktado kaj distribuado de filmoj kaj televidaj programoj. Iam la plej granda kaj plej fama inter filmstudioj, tiu de MGM estis fondita en 1924 kiam la distrentreprenisto Marcus Loew (1870-1927) akiris kontrolon de Metro Pictures, Goldwyn Pictures Corporation posedaĵo de poldevena Samuel Goldwyn (1879-1974) naskita en Varsovio (tiam Kongresa Pollando en Rusia Imperio) kaj Louis B. Mayer Pictures de Louis B. Mayer (1885-1957). Ties sidejo estas en Beverly Hills, Kalifornio. La dekomencaj filmoj famigis la entreprenon per tre konata komenco kun roro de leono.
Antal Plesz
Antal Plesz naskiĝis la en Sásd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Antal Plesz frekventis gimnazion en Dombóvár, poste konstruan lernejon en pli alta grado en Pécs. Li estis simpla laboristo en la jaroj 1948 kaj 1949, poste 2 jarojn teknikisto en Komló. Li akiris arkitektan diplomon en Konstrua Trafika Teknikuniversitato en 1956, post 4 jaroj ankaŭ majstran diplomon. Post la diplomo li laboris en pluraj konstruadoj en Baranya. Inter 1964-1976 li laboris en ŝtata arkitekta ateliero en Miskolc, pli poste en pluraj ŝtataj lokoj kaj li ankaŭ instruis inter 1970–1984. Depost fino de la socialismo (1990) li estis privata arkitekto. Li ricevis premiojn inter 1975-2009. Li edziĝis en 1965.
Pačejov
Pačejov (Patschiw) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Lajos Lévai
LÉVAI Lajos [pr. le:vai] estis hungara verkisto, ĵurnalisto nasikiĝinta en Kolozsvár la 27-an de junio 1894 kaj mortinta la 7-an de junio 1974 en Odorheiu Secuiesc.
Biografio
Lajos Lévai abiturientiĝis en Reformita Kolegio de sia naskiĝurbo (1913). Li devis interrompi siajn universitatajn studojn pro la unua mondmilito. Post la milito li instruis en Făgăraş, en sia iama lernejo en Kluĵo, en Petroşani (1918-26). Li havigis dume diplomon de instruisto pri historio-geografio (1923) kaj la filologian doktoradon en Szeged (1926). Li instruis ĝis sia pensiuliĝo en Odorheiu Secuiesc en la reformita porinstruista lernejo (ĝis 1940), resp. en kolegio li estis direktoro inter 1946-1948.
Nacia Konsilio por la Malta Lingvo
La Nacia Konsilio por la Malta Lingvo (Maltlingve: Il Kunsill Nazzjonali ta l'Ilsien Malti), fondita en Aprilo 2005, estas organizo kiu reguligas la Maltan lingvon.
Aŭtonoo
Aŭtonoo (helene Αὐτονόη, latine Autonoe) estis en la helena mitologio filino de la teba reĝo Kadmo kaj lia edzino Harmonia.
Edzo de Aŭtonoo estis Aristeo. Ili kune havis filon Akteonon, la faman ĉasanton, kiun diino Artemiso transformis en cervon kaj tiel kaŭzis lian morton.
1554 Jugoslavio
1554 Jugoslavio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la serba astronomo Milorad B. Protić elde la observatorio de Beogrado.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la tiama lando Jugoslavio, kies Serbio estis parto.
Canton (Nov-Jorkio)
Canton estas loĝloko en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Sankt-Laŭrenco. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sambuci
Sambuci estas komunumo de Italio.
4617 Zadunaisky
4617 Zadunaisky estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
22623 Fisico
22623 Fisico estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Misael Fisico, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la The Harker School de San Jose (Kalifornio).
Vilmos Radó
Vilmos RADÓ [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Radó Vilmos estis hungara aktoro, teatrestro, reĝisoro. Lia patro estis Béla Radó, lia edzino estis Mária Mojzes, lia nevino estis Denise Radó.
Vilmos Radó naskiĝis la  en Sümeg, li mortis la  en ?.
Biografio
Vilmos Radó komencis sian aktoran karieron en la familia trupo en 1929, baldaŭ li aliĝis al Teatro Csokonai (Debrecen). Li akiris aktoran diplomon en 1931 (reĝisoran diplomon en 1945). Inter 1947-1949 li estis teatrestro de sia bofrato, poste pro la ŝtatiĝo li estis ekonomia (poste arta) direktoro de Teatro de Kecskemét. Inter 1958 kaj 1974 li estis teatrestro en la menciita teatro, poste li pensiuliĝis. En tiu longa periodo li konstante helpis karierojn de talentaj aktoroj kaj li instigis verkistojn krei teatraĵojn por la teatro. Li ricevis kelkajn premiojn, krome li havis la titolon "eterna teatrestro" de Teatro de Kecskemét.
Elektitaj teatraj roloj kaj reĝisoraĵoj
Pri tio plene mankas informoj.
Kantono Chevigny-Saint-Sauveur
Kantono Chevigny-Saint-Sauveur (canton de Chevigny-Saint-Sauveur) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi estas unu el la 16 kantonoj de la arondismento Dijon. Ĝia ĉefurbo estas Chevigny-Saint-Sauveur.
Numero-signo
La numero-signo, № (ankaŭ reprezentita kiel Nº, N o , No. aŭ no. (usona angla), aŭ No aŭ no (brita angla) ), estas tipografia mallongigo de la vorto numero(j) indikantanta ordan numeron, speciale je nomoj kaj titoloj. Ekzemple, kun la numero-signo, la skribita longformo de la adreso "Numero 22 Akacia Avenuo" estas mallongigita al " № 22 Akacia Avenuo", tamen ambaŭ formoj estas kun la sama longa parolado.
Kantono Chevigny-Saint-Sauveur
Geografio
Kantono Chevigny-Saint-Sauveur etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po.
Komunumoj
La kantono enhavas komunumojn :
.
Tondrofobio
Tondrofobio, Astrofobio, aŭ brontofobio, keraŭnofobio, aŭ tonitrofobio, estas nenormala timego pro tondro kaj fulmo, respektive pro ŝtormoj, nome tipo de specifa fobio. Ĝi estas traktebla fobio kiun povas disvolvigi kaj homoj kaj animaloj (tiuj lastaj ĉefe konsiderinte, ke animaloj povas aŭdi tondrojn aŭ senti fulmojn eĉ sen vidi ilin alimaniere disde homoj). La termino astrafobio derivas el la grekaj vortoj ἀστραπή (astrape; fulmo) kaj φόβος (fobos; timo).
Chris Hemsworth
Christopher HEMSWORTH naskiĝis en Melburno, Viktorio estas aŭstralia aktoro. Li estas konata pro sia rolo kiel Kim Hyde en la aŭstralia Televidserio Home and Away (2004-07) kaj Thor en la Marvel Cinematic Universe filmoj ekde 2011. Hemsworth ankaŭ prezentiĝis en la sciencfikcia batalfilmo Star Trek (2009), la suspensfilma aventuro A Perfect Getaway (2009), la hororkomedio The Cabin in the Woods (2012), la fantazia batalfilmo Snow White and the Huntsman (2012), la militfilmo Red Dawn (2012) kaj la biografia sporta dramo Rush (2013). En 2015, li ĉefrolis en la batalsuspensa filmo Blackhat, havis komedian rolon en la kvina epizodo de la Vacation serioj de National Lampoon kaj la biografian suspensfilmon In the Heart of the Sea. La sekvan jaron, Hemsworth havis apogan rolon en Ghostbusters.
Numero-signo
Tipografie, la numero-signo kombinas la majuskla latina litero N kun kutime superskribita minuskla latina litero o, kelkfoje substreka, simila al la vira orda indikanto. En Unikodo, la skribsigno estas .
La Oxford English Dictionary derivigas la numero-signon el la latina vorto numero, la ablativa kazo de numerus ("numero"). En latinidaj lingvoj, la numero-signon komprenas kiel mallongigo de la vorto "numero", ekzemple, itala numero, franca  numéro, kaj portugala  kaj hispana  número.
Uzoj
La numero-signo, malgraŭ siaj disvastigitaj uzoj internacie, ne estas norma alfabeta simbolo en preskaŭ ajnaj eŭropaj lingvoj.