cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deutsche Reichsbahn
Deutsche Reichsbahn ek de 1949
Francio provis devigi Germanan Regnan Fervojon forigi la vorton “Reich” (regno) el la nomo, sed malsukcesis, ĉar la okcidentaj aliancanoj likvidis sian influon pri la restanta Germana Regna Fervojo per la fondo de Germana Federacia Fervojo.
Dum la 50-aj jaroj la situacio de Germana Regna Fervojo malstreĉiĝis. 1952 Germana Demokratia Respubliko reaĉetis la konfiskitajn elektrajn lokomotivojn, elektrejajn kaj katenariajn instalaĵojn de la mezgermana kaj de la silezia reto el Sovetunio kontraŭ la promeso senkoste liveri 300 nove konstruitajn pasaĝerajn vagonojn. Ĉar kun tio oni povis reaktivigi la elektran ekspluatadon kun la ĝisnuna sistemo de 15 kV 16⅔ Hz da alterna kurento relative rapide, tio ankaŭ antaŭdecidis la demandon, ĉu oni devus komenci la reelektrigon per orienteŭropskala normigo kun 25 kV 50 Hz da alterna kurento. Ek de 1-a de septembro 1955 elektraj trajnoj denove veturis ĉe Germana Regna Fervojo.
Modernigon de la veturilaro atingis Germana Regna Fervojo per la ekspluatadkomenco de la duetaĝaj trajnoj por la labortrafiko ek de 1952, de la dizellokomotivoj (serioj V15, V23, V60, V100, V180 kaj V200) ek de 1960, de la novaj elektraj lokomotivoj (serioj E11 kaj E42) ek de 1961 kaj de la internacie normigaj rapidtrajnaj vagonoj (OSĴD-tipo B, UIC-tipo Y kaj normtipo Y/B70) ek de 1962. 1976 startis la sistemo de Inter-Urbaj Ekspresaj Trajnoj (germane: Städteexpreß), kiuj alvenis matene el la provincurboj en la ĉefurbo Berlino kaj ree forlasis ĝin vespere (populare ankaŭ nomata “Bonzkatapulto” [germane: “Bonzenschleuder”]).
Malgraŭ la ekonomia graveco kiel transportaĵo estis ega, la trakreton oni komence neglektis. Nur ek de komenco de la 1970-aj jaroj oni plialtigis la elspezojn por bonstatkonservo kaj eĉ importis maŝinojn por relvoja surkonstruo el Aŭstrio. Dum tiu tempo multaj linioj rericevis siajn 2-ajn trakojn kaj la maksimumrapideco de multaj linioj povis altiĝi al 120 km/h. Ek de fino de la 70-aj jaroj oni muntis betonŝpalojn, kiuj disfalis alkaldamaĝite post malmultaj jaroj pro erara betonmikso kun balta gravelo. La sekvo estis multegaj novaj malrapidejoj; la kulmino okazis en 1986. Longajn, plej ofte nur kurte antaŭe alikonstruitajn sekciojn de linioj oni povis surveturi nur ankoraŭ je 50 km/h. Germana Regna Fervojo havis aldonajn kostegojn pro la denova modifo (Agado Retstabiligo [germane: Aktion Netzstabilisierung]).
La protekto de la stacioj kaj instalaĵoj de Germana Regna Fervojo okazis per la transporta polico (germane: Transportpolizei), kiu estis parto de la ministerio de la internoj, kaj per la “nacia sekureco” (Stasi). Pro la multaj militistaj transportoj por Nacia Popolarmeo kaj soveta armeo oni rigardis Germanan Regnan Fervojon kiel precipe sekurecsensiva. Por tiuj Transportoj oni konstruis multajn ne laŭplane uzatajn konektkurbojn, interalie por la ĉirkaŭveturo de kunigaj stacioj.
La interrilato kun Deutsche Bundesbahn
La fondon de Germana Federacia Fervojo (germane: Deutsche Bundesbahn) oni formale realigis kiel nuran ŝanĝon de la nomo. El tio rezultus rajto pri la jura postsekvado de Germana Regna Fervojo. La kaŭzo de tiu procedo estis la konvinkego, ke Sovetunio aprobus Federacian Respublikon Germanio kaj per tio konsentus la aliĝon de la soveta okupadzono al Federacia Respubliko Germanio kaj de Germana Regna Fervojo al Germana Federacia Fervojo.
1391
En la jaro 1391 post Kristo okazis, interalie:
Deutsche Reichsbahn
La interrilato kun Deutsche Bundesbahn
Sed fakte tio ne okazis. Germana Regna Fervojo eĉ konservis ĝian juran statuson kiel nacia fervojo de Germana Regno malmodifite. Pro tio ekesti la jura posteulo de Germana Regna Fervojo estis maleble, per kio la akto de la ekiĝo de Germana Federacia Fervojo retrospektive iĝis nova fondo, ĉe kiu oni uzis silente malposedigitan posedaĵaron de la Regna Fervojo kiel komenca kapitalo.
Konfesi tiun eraron, demandigus ne nur la ekzistrajton de Germana Federacia Fervojo, sed ankaŭ pecojn de la politiko de Federacia Respubliko Germanio kaj de la okcidentaj aliancanoj. Tial oni ree propagandis la malĝustan vidpunkton en Federacia Respubliko Germanio dumjardeke. Gvidas al tio, ke multaj fervojamikoj estas konvinkitaj, ke tiu vidpunkto estus ĝusta, kaj defendegas ĝin ĝis hodiaŭ. En kelkaj lingvoversioj de Vikipedio la dominado de aŭtoroj, kiuj submetiĝas tiun erarkredon, gvidas al tio, ke oni disfendis Germanan Regnan Fervojon inter 2 artikoloj kaj pretendas, ke Germana Regna Fervojo ĝis kaj ek de 1949 estus 2 diferencaj fervojkompanioj. Sed tiu priskribo estas malĝusta.
La landaj fervojoj
1946 oni malposedigis ĉiujn privatajn fervojojn, kiuj servis la publikan trafikon, en la soveta okupadzono escepte de Malsupre Barnima Fervojo Akcia Kompanio (NEB) kaj subigis ilin al la landoj. En 1949 la landoj komisiis al Germana Regna Fervojo la ekspluatadon de la tiel ekigitaj landaj fervojoj kaj de Malsupre Barnima Fervojo. Do Germana Regna Fervojo ekspluatadis tiujn ek de 1949 je propra nomo kaj je propra kalkulo. La 1-an de januaro 1950 Germana Regna Fervojo transprenis ĉiujn laborprenantojn de la landaj fervojoj kaj de Malsupre Barnima Fervojo kaj envicigis ĉiujn veturilojn de tiuj fervojoj en ĝian veturilaron.
Por ke Germana Regna Fervojo povus transpreni la landajn fervojojn, ili devus esti posedaĵoj de la sama institucio. Sed unuflanke oni volis ne aliigi la juran statuson de Germana Regna Fervojo kiel nacia fervojo de Germana Regno, aliflanke ankaŭ ne transposedigi la landajn fervojojn al la malamata kaj nur ankoraŭ formale ekzistanta Germana Regno. Tial oni formale ne perfektigis tiun transprenon.
Deutsche Reichsbahn en okcidento de Berlino
En 1980 okazis striko de la okcident-Berlinaj fervojistoj, post kiam Germana Regna Fervojo prezentis la horaron de la urba rapidfervojo. Tio interalie planis ekspluat-finon la 21-an horon sur ĉiuj linioj en la okcidentaj sektoroj escepte de la linisekcio inter la stacioj Berlino Friedrichstrato (germane: Berlin Friedrichstraße) kaj Berlino-Charlottenburg (germane: Berlin-Charlottenburg). Por la fervojistoj tio signifis la abolicion de la nokta kromaĵo kaj dungitaran malpliigon. Post la striko oni reaktivigis nur ankoraŭ la sekciojn Friedrichstrato – Wannsee (germane: Friedrichstraße – Wannsee), Frohnau – Lichtenrade, Heiligensee – Schönholz kaj Papestrato – Lichterfelde Suda (germane: Papestraße – Lichterfelde Süd). Escepte de la sekcio inter la stacioj Friedrichstrato kaj Zoologia Ĝardeno (germane: Zoologischer Garten) la 21-an horon estis ekspluat-fino. Post la striko ĉiuj deĵorejoj de Germana Regna Fervojo en la okcidentaj sektoroj de Berlino amase maldungis laborprenantojn.
La jaron 1984 Germana Regna Fervojo fordonis la rajtojn pri ekspluati la urban rapidfervojon en okcidenta parto de Berlino al la Berlina senato. Jam delonge la ekspluatado ne plu estis ekonomie interesa.
Kontraktoj por Germana Unuiĝo
Samtempe ankaŭ Germanan Demokratian Respublikon, posedanton de la iamaj landaj fervojoj, oni likvidis kaj deklaris Federacian Respublikon Germanio ĝia jura posteulo. Per tio Germana Regna Fervojo kaj la iamaj landaj fervojoj nun apartenis al la sama posedanto, per kio la integreco de la landaj fervojoj al Germana Regna Fervojo ankaŭ jure estis kompletigata.
Aldone, per Kontraktoj por Germana Unuiĝo oni rezignis ankaŭ pri la redonrajto pri la pole respektive sovete administrataj orientgermanaj teritorioj. Per tio ankaŭ la tie troviĝantaj pecoj de Germana Regna Fervojo definitive iĝis posedaĵo de la fervojoj, kiuj ekspluatis ilin jam ekde jardekoj – de Polaj Naciaj Fervojoj kaj de la sovetaj fervojoj.
Deutsche Reichsbahn ek de 1990
La lasta ĉapitro de Germana Regna Fervojo estis formata per la adapto al merkatekonomiaj cirkonstancoj kaj la preparo de la planata unuiĝo kun Germana Federacia Fervojo. Krom la modernigo de la veturilaro, la alkonstruo de linioj, la reaktivigo de malaktivigitaj interligoj kun Germana Federacia Fervojo kaj la transpreno de pleje ekspluatadaj instrukcioj de Germana Federacia Fervojo apartenis al tio ankaŭ treega reduktiĝo de personaro. Fine, planoj pri la maldungo de 60 000 el la 240 000 laborprenantoj ĝis 1995 provokis malkontentegon de la regnfervojistoj kaj la novembron 1990 eĉ kurtan strikon. Plua kaŭzo de la laborlukto estis la relative al Germana Federacia Fervojo plimalgrandaj rekompencoj, kiujn Germana Regna Fervojo pagis. La striko kaŭzis interrompon de la preskaŭ kompleta longdistanca kaj vartrafiko en la oriento de Germanio. La laborlukto finiĝis la 29-an de novembro 1990 per kompromiso inter Sindikato de Fervojistoj de Germanio (GdED) kaj Germana Regna Fervojo: La nova tarifkontrakto postulis, ke oni maldungos neniun regnfervojiston ĝis mezo de 1991. Laŭ la 26-an de aprilo 1991 instalita regulo la laborprenantoj de Germana Regna Fervojo ricevis ek de 1-a de julio 1991 60 % de la ĉe Germana Federacia Fervojo pagataj rekompencoj. Fakte la dungitaro de Germana Regna Fervojo malŝvelis de 253 000 laborprenantoj meze de 1990 al 138 000 ĝis la fino de decembro 2003. Tio estis malkresko je proksimume 45 %.
La 1-an de februaro 1993 la ekspluatado de la etŝpuraj linioj en Harco nun apartenis al Harca Etŝpuraj Fervojoj Kompanio kun Limigita Respondeco (HSB). Per tio Germana Regna Fervojo forpuŝis la 1-an el ĝiaj etŝpuraj fervojoj.
La 1-an de januaro 1994 validiĝis la fervoja reformo. La publikaj instancoj Germana Regna Fervojo kaj Germana Federacia Fervojo iĝis la nur entreprene gvidenda Germana Fervojo Akcia Kompanio (DB), kiu provizore komplete restis federacia posedaĵo. Per la registriĝo de la jura posteulo Germana Fervojo en la komercregistron la 5-an de januaro 1994 finiĝis la ekzisto de Germana Regna Fervojo.
Aliaj agadkampoj
La mastrumadon de la restoraci- kaj litvagonoj kaj de la gastronomio plejparte akceptis MITROPA. En multaj (ĉefe en orient-okcident-direkto veturantaj) internaciaj noktaj trajnoj ĝis la 2-a mondmilito Internacia Kompanio de la Litvagonoj (CIWL) ekspluatis la restoraci- kaj litvagonojn. Nur de 1950 ĝis la malfruaj 50-aj jaroj Germana Regna Fervojo ekspluatis ankaŭ proprajn litvagonojn.
Dum la 30-aj kaj 40-aj jaroj Germana Regna Fervojo ekspluatis ankaŭ tiel nomatajn “fervojajn busojn”. Tiujn oni parte aplikis ankaŭ sur longaj distancoj kaj ofte ili estis eĉ pli malmultekostaj ol la konformantaj fervojaj biletoj.
Germana Regna Fervojo ekspluatis 3 fervojpramajn interligojn sur Balta Maro. La 1-a, kune kun Danaj Naciaj Fervojoj (DSB) kaj la 2-a, kune kun Svedaj Naciaj Fervojoj (SJ) ekspluatataj interligoj ekzistis jam antaŭ la fondo de Germana Regna Fervojo. Ili interligis Warnemünde ĉe Rostock kun la dana haveno Gedser kaj Sassnitz sur la insulo Rügen kun Trelleborg en Svedio. Laste la fervojpramo uzanta sovetan larĝŝpuron de 1 520 mm kaj ekspluatata kune kun la sovetaj fervojoj inter Mukran kaj la soveta (litova) urbo Klaipėda ekekspluatiĝis 1986. Dum la pramoj al Skandinavio servis kaj la pasaĝer- kaj la vartrafikon, fervoja pasaĝertrafiko sur la pramo en Klaipėdan neniam okazis.
Mallongigoj
La ununura mallongigo, kiun Germana Regna Fervojo mem aplikis, estas DR. Ĝis 1937 oni plejgrandparte evitis mallongigi tiun nomon. Al la malmultajn aplikojn de la mallongigo apartenis ekzemple la oficialaj identigiloj de la fervojpropraj ŝoseveturiloj dum la 30-aj kaj 40-aj jaroj.
Krom tio ankaŭ la mallongigoj DRG kaj DRB cirkulas. Tiujn ĉefe fakmedioj uzas por faciligi la distingon inter la antaŭ- kaj la postmilita Regna Fervojo kaj inter Regna Fervojo ĝis kaj ek de 1937. Dum la 2-a duono de la 20-a jarcento la mallongigo DRG ekestis kaj estis uzata por la tempospaco ĝis 1945 respektive ĝis 1949. La mallongigon DRB la fakmedioj enkondukis ĉe fino de la 20-a jarcento por la tempospaco de 1937 ĝis 1945 aŭ ĝis 1949. Samtempa aŭ eĉ oficiala neniu el tiuj alternativaj mallongigoj estas; ĝuste oni aplikas por la tuta tempospaco de 1920 ĝis 1994 la mallongigon DR.
Emblemo ek de 1923
La 1923 enkondukita emblemo de Germana Regna Fervojo montras la stiligitan nigran silueton de la regna aglo sur cirkloforma flava fono, kiu estas ĉirkaŭata per nigra ringo, sur kiu la ringforma flava skribaĵo Deutsche Reichsbahn (Germana Regna Fervojo) estas skribita. Tiun emblemon oni fiksis sur la flankoj de bagaĝ-, pasaĝeraj kaj motorvagonoj.
Lokomotivojn oni signis per la 1-linia, varvagonojn per la plej multe 2-linia skribaĵo Deutsche Reichsbahn (Germana Regna Fervojo). Sur veturiloj de la altvalora pasaĝera trafiko poparte la 1-linia skribaĵo estis fiksita suplemente al emblemo.
Emblemo ek de 1937
Kune kun la ŝanĝiĝo de la jura statuso de Germana Regna Fervojo la jaron 1937 oni ŝanĝis ankaŭ la emblemon kaj partojn de la surskribo de pasaĝeraj vagonoj. La nun enkondukita emblemo montras la sur laŭrokrono kun svastiko starantan regnan aglon kun sternitaj flugiloj. Oni uzis tiun emblemon ĉe lokomotivoj, pasaĝeraj kaj motorvagonoj.
Sur la flankoj de pasaĝeraj kaj motorvagonoj oni kompletigis la emblemon pleje per la mallongigo DR, ĉe kio la D sube de la unua, la R sube de la alia flugilo, ambaŭ sur alto de la svastiko estis fiksita.
Signigo de veturlioj ek de 1945
Post la fino de la 2-a mondmilito oni forigis ĉiujn regnfervojajn emblemojn el la veturiloj kaj nove reguligis la posedantan signigon. La mallongigo DR nun servis la signigon de pasaĝeraj, var- kaj motorvagonoj, dum la 1-linian skribaĵo Deutsche Reichsbahn ĉe lokomotivoj oni daŭrigis respektive nove muntis.
Aldone, oni surskribis sur la plej multaj veturiloj la nomon de la okupadzono, en kiu ili estis hejmigitaj. Ekzistis la respektivaj suplementoj “USSR-Zone”, “Zone Fr”, “Brit Zone” kaj “US-Zone” – laste ambaŭ poste anŝtataŭitaj per “Brit-US-Zone”. Tiun procedon oni konservis ankaŭ ĉe novaj veturiloj ĝis en la 50-ajn jarojn. Surskriboj kun “SWDE” (Ekspluatad-unuiĝo de la Sudokcidentgermanaj Fervojoj) ne estas pruveblaj.
Emblemo de 1950
La jarojn 1950 kaj 1951 kelkaj nove aŭ alikonstruitaj kaj kelkaj modernigitaj litvagonoj recivis novan emblemon. Tiu estis blanka kaj konsistis el la mallongigo DR kaj la ringforme ĉirkaŭ ĝi aranĝita skribaĵo Deutsche Demokratische Republik (Germana Demokratia Respubliko).
Sed ĉar Germana Regna Fervojo ne estis posedaĵo de Germana Demokratia Respubliko, tiu signo estis enhave malĝusta kaj la okcidentaj aliancantoj povus interpreti ĝin kiel indico pri ŝanĝiĝo de la jura statuso de Germana Regna Fervojo. Tial oni forigis tiun emblemon jam post kurta tempo kaj ne plu uzis ĝin. Anstataŭe oni ree aplikis la postmilitajn surskribojn – sed ek de mezo de la 50-aj jaroj sen zonsignigo.
Lasta emblemo de Deutsche Reichsbahn
Iom poste ekiĝis nova emblemo, kiu baziĝis sur tiu de 1950. La ununura diferenco estis la al Deutsche Reichsbahn (Germana Regna Fervojo) ŝanĝita skribaĵo. La emblemo ĉiam konformis kolore la skribkoloron aplikitan konekse kun ĝi. Tiu emblemo estis uzata sed nur por la reklamo kaj ne estis fiksata sur veturiloj.
La komencon de la 90-aj jaroj varbgrafikistoj denove rememoris tiun emblemon kaj donis al ĝi la rekonkoloron verda (sur malhela fono blanka). Ek de 1992 oni fiksis ĝin sur fervojkonstruaĵoj kaj sur nove konstruitaj kaj modernigitaj motorvagonoj, pasaĝeraj vagonoj kaj fervojpropraj ŝoseveturiloj. Sporade ankaŭ lokomotivoj ricevis tiun emblemon – sed tiuj ruĝan aŭ blankan.
Sistemoj de numeroj
Suplemente al la inventarnumeroj origine ĉiuj veturiloj ricevis specnomon. Tiun procedon oni rezignis ĉe trakotraktoroj ek de 1931 kaj ĉe elektraj kaj dizellokomotivoj ek de ĉirkaŭ 1950.
La reto de linioj
1935 la linireto de Germana Regna Fervojo ampleksis 68 728 km, el tio 30 330 km ĉefaj, 27 209 km duarangaj kaj 10 496 km regionaj linioj.
Komence de la 80-aj jaroj la longo de linioj sumiĝis ĉirkaŭ 14 000 km; el tio 7 500 km estis ĉefaj kaj 6 500 km duarangaj linioj kaj inter lastaj 290 km etŝpuraj. Entute ĉirkaŭ 1 600 km estis elektrigitaj. Kun 13,1 km da fervoja linioj po 100 km2 Germana Regna Fervojo en Germana Demokratia Respubliko ekspluatis la duan plej densan fervojan linireton en Eŭropo post Svisio.
Sur plurtrakaj linioj de Germana Regna Fervojo dekstraflanka trafiko okazis; signaliloj kutime staris dekstre de la trako. Nur dum la 2-a mondmilito ankaŭ linioj ekspluatitaj kun maldekstraflanka trafiko pretertempe estis posedaĵo de Germana Regna Fervojo.
Ŝpuroj
1941 Germana Regna Fervojo transprenis pecojn de la sovetaj fervojoj en la ĝis 1939 pola distrikto Bjalistoko; tiuj plejmulte estis 1 524-mm-ŝpuraj. Sed Germana Regna Fervojo realiŝpurigis ilin al la normŝpuro. La jaron 1945 1-n de la trakoj de kelkaj gravaj 2-trakaj ĉeflinioj en oriento de la lando oni pretertempe aliŝpurigis al la soveta larĝa ŝpuro de 1 524 mm. Tiujn larĝŝpurajn liniojn ne Germana Regna Fervojo mem ekspluatis, sed la sovetaj fervojoj.
1986 oni malfermis la larĝŝpuran fervojpraman ekspluatadon inter Klaipėda kaj la nove konstruita haveno Mukran sur la balta insulo Rügen. Por tio oni realigis parton de la havenstacio en Mukran, kie ankaŭ la aliŝpuro de la sovetaj varvagonoj okazis, kun la soveta larĝa ŝpuro de 1 520 mm. Ankaŭ kelkajn manovrajn dizellokomotivojn (serio 106 / 105) Germana Regna Fervojo aliŝpurigis por la uzo en Mukran.
Elektra ekspluatado
Jam ekde 1912 en Germanio la sistemo de 15 kV 16⅔ Hz da alterna kurento el la katenario validis kia normkurentsistemo. Germana Regna Fervojo transprenis tri retojn en Bavario, en Mezgermanio kaj en Silezio kaj 1 linion en Badeno kun tiu kurentsistemo el la ŝtataj fervojoj. Ankaŭ la Hamburgan sistemon de kurtdistanca trafiko komence funkciantan kun 6 kV 25 Hz da alterna kurento oni alikonstruis jam 1923 al la normkurentsistemo. Fakte oni daŭrigis ampleksigi tiujn retojn, kuniĝo inter ili tamen nur dum la 2-a mondmilito okazis inter la mezgermana kaj la bavara reto. Poste oni malkonstruis 1946 elektrajn instalaĵojn de mezgermana kaj de sileza reto kaj forportis ilin kiel reparaciaĵoj en Sovetunion, en la 50-aj jaroj la rekonstruo de la mezgermana reto kaj poste ties plivastigo komenciĝis denove kun la normkurentsistemo de 15 kV 16⅔ Hz da alterna kurento.
2 duarangaj linioj en Bavario elektrigitaj kun 1 kV da kontinua kurento kaj unu 1 000-mm-ŝpura saksa linio elektrigita kun 600 V da kontinua kurento ankaŭ apartenis al Germana Regna Fervojo ek de la fondo.
Kun kontinua kurento el la flanka kontaktrelo Germana Regna Fervojo elektrigis la kurtdistanctrafikajn sistemojn nomatajn “S-Bahn” (urban rapidfervojon) en Berlino (800 V) ekde 1924 kaj en Hamburgo (1,2 kV) ekde 1940.
Por testi la eblecon de la energiprovizado el la publika kurentreto, Höllen-vala kaj Trilaga fervojo en suda Nigra Arbaro funkciis ek de 1936 kun 20 kV 50 Hz da alterna kurento. Plufoje alternado de la kurentsistemo estis diskutata post la 2-a mondmilito en Germana Demokratia Respubliko. Bazo por tio estis la ideo normigi la kurentsistemojn en tuta Orienteŭropo. Por testi tiun eblecon, Germana Regna Fervojo ekipis dum la 50-aj jaroj Rübelanda fervojon en Harco kun la kurentsistemo plej disvastigita en Eŭropo – 25 kV 50 Hz da alterna kurento.
Pluaj kurentsistemoj aldoniĝis per la transpreno de privatfervojoj al Germana Regna Fervojo. La 1938 transprenita Regiona Fervojo Munkeno (LAG) kundonis 6 elektrigitajn duarangajn liniojn – 1 el tiuj 1 000-mm-ŝpura. Ankaŭ inter la landaj fervojoj transprenitaj en la soveta okupadzono 3 elektrigitaj duarangaj linioj ekzistis. Kun 5 kV 16⅔ Hz da alterna kurento elektrigita estis nur la linio inter Murnau kaj Oberammergau transprenita el Regiona Fervojo Munkeno (LAG). Ĉiuj aliaj linioj funkciis kun kontinukurentaj sistemoj inter 500 V kaj 1,2 kV.
Setlejakvokonstruado
La setlejakvokonstruado ampleksas ĉiujn specojn de konstruaĵoj por akvoprovizado kaj akvoeliminado, ekzemple akvopreparejo, akvoduktoj kaj akvorezervujoj por la trink- kaj uzakvoprovizado, kanalkonstruaĵoj, akvopurigaj instalaĵoj, akvobaraĵoj.
Carlo Porta
Carlo Porta [karlo porta] (naskiĝis la en Milano; mortis la  en Milano) estis itala poeto.
Se li estus verkinta en la itala normlingvo, aŭ en dialekto pli komprenebla aŭ pli disvastiĝinta (la venecia de Goldoni, la roma de Belli, la napola de Di Giacomo, la sicilia de Camilleri), Carlo Porta estus tre pli famkonata, sed lia missorto estis, ke li verkis en la milana dialekto; kaj Stendhal, kiu konis lin kaj laŭdadis liajn versojn, bedaŭris ke neniu komprenas ilin je dek mejloj de Milano.
Distrikto Žiar nad Hronom
Distrikto Žiar nad Hronom estas nordokcidenta distrikto en Regiono Banská Bystrica. Ĉefa urbo de distrikto estas Žiar nad Hronom. Distrikto najbaras kun Distrikto Prievidza kaj Distrikto Turčianske Teplice (norde), Distrikto Banská Bystrica kaj Distrikto Zvolen (oriente), Distrikto Banská Štiavnica kaj Distrikto Žarnovica (sude).
Heiligendamm
Heiligendamm [hajlignDAM] estas kvartalo de Bad Doberan ĉe la bordo de la Balta Maro en Meklenburgo-Antaŭpomerio, en la Meklenburga Golfo. Heiligendamm estas la plej malnova marbanejo de Germanio kaj havas la kromnomon "blanka urbo ĉemara" pro blanka domvico ĉeborda, videbla de la maro. En 2004 Heiligendamm ricevis provizoran agnoskon kiel mara kuracbaneja loko.
Ekesto kaj evoluo
Johann Christoph Heinrich von Seydewitz, Carl Theodor Severin kaj Georg Adolph Demmler inter 1793 kaj 1870 kreis klasikisman art-ensemblon da ban- kaj loĝdomoj. Heiligendamm de sia fondiĝo estas konsiderata kiel la plej bela marbanejo de Germanio.
Sian nomon Heiligendamm (= sankta barmuro, sankta digo) la loko ricevis pro granda ŝtona digo, konsistanta el morena deponaĵo malkovrita de la mara akvo. Laŭ legendo la digo estis alŝutita de la ventokirlata maro pro preĝoj de cistercianaj monaĥoj.
Ekzistas onidiro, ke rusa caro feriis en Heiligendamm, sed ĝi malveras; estis la rusa grandprincino Marija Aleksandrovna Romanova, filino el la cara familio kaj edzino de Alfred, la dua filo de la brita reĝino Viktoria.
De 1949 faka lernejo pri aplikata arto (FAK = Fachschule für angewandte Kunst) edukas arĥitektojn, meblajn, produktajn, grafikajn kaj ornamaĵajn dezajnistojn. Ĝis 2000 ĉirkaŭ 1.500 gestudentoj finis la lernejon. En la vintra semestro 2000/2001 la lernejo transloĝiĝis kaj nun estas fakultato pri dezajno kaj interna arkitekturo de la fak-universitato pri tekniko, ekonomiko kaj dezajno en Wismar.
En la tempo de GDR la konstruaĵo de FAK dum la someraj ferioj gastigis la infanajn feriajn "tendarojn" de la ministerio pri kulturo. Po tri semajnojn feriis infanoj berlinaj, sorabaj kaj ĉeĥaj. En somero 1990 okazis la lastaj du periodoj.
La hotelcentro
En 1996 la asocio Entwicklungs Company Heiligendamm (E.C.H.) – entrepreno de grupo Fundus – aĉetis la historian centron de la loko. Sub la gvido de projektestro Anno August Jagdfeld kvin historiaj konstruaĵoj estis restaŭritaj kaj transformitaj al kvin-bis-stela hotelinstalaĵo "Kempinski Grand Hotel Heiligendamm", malfermita en printempo 2003.
Multaj lokanoj ne bonvenigis la projekton, ĉar gravaj vojoj kaj stratoj estis fermitaj por la publiko, inter ili la ĝis tiam publika promenejo, la aliroj al la parko "Kleiner Wohld" kaj parto de la Eŭropa Marborda Bicikla kaj Promena Vojo E9, kiu iam trairis la lokcentron. Vojo de la stacidomo al la mara platformo, interkonsentita kiel kompromisa kompenso, ne estis konstruita.
La riparado de la ne-hotelaj domoj, en septembro 2002 kontrakte certigita, ĝis nun ne okazis. Kontraŭe, la historia vilao "Perle" (perlo), konstruita en 1854, estis detruita. La investintoj jam anoncis la malkonstruon de la vilaoj "Schwaan" (cigno) kaj "Möwe" (mevo), la formetadon de la monumenta ŝtono kaj la ne-monument-konforman rekonstruadon de la Aleksandra Vilao.
La la usona prezidento George W. Bush, vizitinte Stralsund, tranoktis en Heiligendamm.
Pinta konferenco en 2007
De la 6-a ĝis la 8-a de junio 2007 en Heiligendamm okazis la 33-a pinta konferenco de G8. Okaze de tio estis konstruitaj ĉ. 13 km da bariloj, kiuj parte etendiĝis en la maron. Post la konferenco tiuj bariloj estis forigitaj.
Vidindaĵoj
Vidinda estas la klasikisma kerno de la loko. Krome ekzistas 200 metrojn longa plaformo, etendiĝanta en la Baltan Maron.
Tra Heiligendamm iras etŝpura fervojo, nomata Bäderbahn Molli (baneja fervojo Monjo), de Kühlungsborn al Bad Doberan. La parto inter Bad Doberan kaj Heiligendamm estis konstruita en 1886.
Paratico
Paratico estas komunumo de Italio.
Ryuichi Yoneyama
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki kaj Tosu Futures.
Artocarpus odoratissimus
Artocarpus odoratissimus, ankaŭ nomata kiel terapo, marango kaj aliaj nomoj estas planto el la genro Artokarpo. Ĝi hejmiĝas en Borneo, en filipina provinco Palavano, kaj sur la filipina insulo Mindanao. Ĝi estas proksime parenca al la jakvo, ĉempedako, kaj panarbo kaj apartenas al la sama genro, nome Artocarpus.
Priskribo
Artocarpus odoratissimus estas ĉiamverda arbo, kiu atingas altecon de 25 m. La folioj longas 16–50 cm kaj larĝas 11–28 cm, ĝi similas al la panarbo, sed la folioj estas malpli lobaj.
Frukto
La gusto de la frukto estas inter jakvo kaj panfrukto. Ĝi estas globa ĝis oblonga. Kaj pezas ĉ. unu kilogramon. Ĝi longas 15–20 cm kaj larĝas 13 cm. La frukto ŝanĝas sian koloron de verdece al flave dum la maturiĝo. La interno de la frukto similas al tiu de la jakvo, sed la koloro estas blanka kaj la fruktokarno estas pli mola. La kernoj estas relative grandaj. La manĝeblaj partoj de la frukto estas pli malmultaj. La ariloj estas blankaj kaj grandas kiel vinberoj. La semoj estas manĝeblaj, kaj boligitaj kaj rostitaj.
Kultivaro
Artocarpus odoratissimus estas kultivata por la fruktoj en Brunejo, Indonezio, Malajzio, la Filipinoj, suda Tajlando kaj en barata Tripura. La specio estas kultivata multe por loka merkato.
Similaj fruktoj
La fruktoj de Artocarpus sericicarpus (konata sub la nomoj pedalai, aŭ buah tarap) kaj Artocarpus sarawakensis (pingan aŭ montara tarap) tre similas al Artocarpus odoratissimus.
(12457) 1997 AK1
(12457) 1997 AK1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Vregille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Rondpreĝejo (Balatonfüred)
Rondpreĝejo de Balatonfüred aŭ pli oficiale Preĝejo de Jesuo parolanta kun virino el Samario estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Balatonfüred, en la urbocentro kaj proksime de Balatono.
Historio
En la 18-a jarcento multe vizitis la proksiman kuracfonton kaj ili pretendis kapelon. La plano realiĝis nur en la 1840-aj jaroj. La preĝejeto estas malgranda kaj similas al Pantheon. Dum la konsekro ankaŭ Ferenc Deák partoprenis. La konstruaĵo estis videbla en Balatono, la fiŝistoj ofte orientiĝis laŭ la rondpreĝejo. Nova orgeno funkcias ekde 1988.
Konstruaĵo
La ĉefaltara pentraĵo prezentas renkontiĝon de Jesuo kaj la virino el Samario ĉe puto. La puto aludas al la proksima kuracfonto. Interne laŭ la kupolo estas bildoj pri la 4 evangeliistoj. La flanka altaro estas videbla ekde 1862, kie estas jam pli nova bildo pri Kristo fare de János Vaszary. Ekstere estas memortabulo pri rifuĝintoj de komunistoj en 1919 farita en 1928. Dum la socialismo la tabulo estis kaŝita, poste denove oni metis al la origina loko.
1393
En la jaro 1393 post Kristo okazis, interalie:
Les Brenets
Pri la komunumo
Les Brenets estas vilaĝo (mil cent loĝantoj) en la Kantono Neuchâtel en Svislando (en franclingva parto). Ĝi havis 1104 loĝantojn la 31-an de decembro 2007.
Geografio
Les Brenets situas en Ĵurasa montaro, ĉe la bordo de la rivero Doubs, kiu formas la limon kun Francio. Proksimaj urboj estas Le Locle kaj La Chaux-de-Fonds. Ĝi estas tre plaĉa loko orientita okcidente, do sen malvarma vento el oriento.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Les Brenets limas al Le Locle kaj Les Planchettes en Kantono Neŭŝatelo kaj al Villers-le-Lac en Francio.
Turismo
La komunumo ofertas riĉajn turismajn aktivecojn kaj troviĝas multaj valoraj kulturaĵoj en la regiono. Aparte vidindaj estas la akvofalo le Saut-du-Doubs. Sur la Lago de Les Brenets funkcias publika transporto per ŝipoj dum printempo, somero kaj aŭtuno; La lago estiĝis pro natura baro de la rivero Doubs. En vintro okazas, ke la lago frostiĝas: tio invitas al ŝuglitado. Tiu kutimo eniris en 2012 en la liston de nemateriaj heredaĵoj de Svislando.
La trian de Julio 2014 la tuta Federacia Konsilio ekskursis al Les Brenets, pro la fakto, ke la prezidanto de ĝi, Sinjoro Didier Burkhalter, estas civitano de la Kantono Neŭŝatelo.
Trafiko
De Svislando la komunumo atingeblas aŭte tra la montpasejo Col des Roches. Ek de la jaro 1890 ekzistas Trajnlinio Le Locle - Les Brenets kun longeco 4,1 km. Ĝia nomo estas LE REGIONAL.
Historio
La unua dokumenta mencio de Les Brenets datiĝas el la jaro 1325 kiel chiez le Bruignet.
En Les Brenets naskiĝis Henri Etienne (1862-1927), kiu dungiĝis de Ferdinand de Lesseps por konstrui la Panamo-kanalon. Li devis sekrete dungi ĉinojn por tiu laboro. En 2014 aperis liaj leteroj al lia familio.
En 2018 la du komunumoj de Les Brenets kaj Le Locle, la najbara urbo, laboras por prepari eventualan kunfandiĝon.
Partnera komunumo
Laroque (Hérault) en la sudo de Francio estas partnera urbo de Les Brenets.
Esperanto en Les Brenets
En Les Brenets vivis ek de 1904 Sinjoro Edouard Ducommun (1865-1951), instruisto, kiu instruis Esperanton en la elementa lernejo de la vilaĝo. Ducommun fondis en Les Brenets en 1904 Esperanto-Grupon, kiun li mem vivtenis dum pluraj jardekoj. Estis li, kiu pentris la verdan stelon sur la roko, kiu ankoraŭ hodiaŭ videblas apud la promenvojo de Les Brenets al la akvofalo Saut-du-Doubs. Kelkaj esperantistoj remetis verdan koloron al la stelo dum la dudeka jarcento, tiel ke la stelo ankoraŭ hodiaŭ vidiĝas. Memorŝildo pri Edouard Ducommun situas sur la muro de la domo Grand-Rue 14 (vidu foton). Lia tombo kun esperanta stelo troviĝas en la vilaĝa tombejo.
En 2004 Les Brenets gastigis la Ĝeneralan Kunvenon de Svisa Esperanto-Societo.
Komelinacoj
La komelinacoj (Commelinaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo komelinaloj (Commelinales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 40 genrojn kaj preskaŭ 730 speciojn,. Ĝia tipa genro estas komelino.
Les Brenets
Esperanto en Les Brenets
En 2013 (ekde 1977) vivas tie Mireille Grosjean, mondfama esperantisto (ekde 1985), kiu okupiĝas ĉefe pri la ekzamenoj de ILEI/UEA. Do ĉiuj testoj rilate al Internaciaj Ekzamenoj de ILEI/UEA faritaj ekde komenco de 2007, aŭ farotaj tra la mondo estas verkitaj en Les Brenets. En 2013 ŝi fondis GELB, tio estas "Groupe Esperanto Les Brenets", loka esperanto-grupo. Ŝi verkis kunlabore kun alia vilaĝano teatraĵon "Tout Doux Tout Doubs" pri la historio de la vilaĝo; okazis 3 spektakloj en majo 2013. En du lokoj de tiu teksto estas mencio de Esperanto. Dum la 46a Konferenco de ILEI en Herzberg en julio 2013 Mireille Grosjean elektiĝis kiel prezidanto de ILEI.
Komelinacoj
La komelinacoj estas cefe disvastigitaj en la subtropikoj kaj tropikoj. Nur malmultaj specioj estas novplantoj en multaj regionoj de la mondo. Multaj taksonoj de la familio estas ornamplantoj kaj en la moderaj klimatoj precipe ĉambroplantoj.
Les Brenets
Esperanto en Les Brenets
La dekan de septembro 2013 fondiĝis asocio por subteni la trajnlinion inter Le Locle kaj Les Brenets, kies nomo estas "Le Régional". En la membraro de la unua tago el dek personoj estas tri esperantistoj.
Komelinacoj
Habito kaj folioj
Ili estas malofte unujaraj (ekzemple ĉiuj Tinantia-specioj), sed plej ofte ĉiamverdaj, multjaraj herbaj ĝis sukulentaj plantoj, kiuj kelkfoje ligniĝas je la bazo. Specioj en aridaj regionoj havas rizomojn aŭ radiktuberojn kiel rezervaj organoj. Ili kreskas vertikale, rampante aŭ grimpante (ekzemple Palisota thollonii) kaj malmultaj specioj estas epifitoj (ekzemple ambaŭ Cochliostema-specioj kaj Belosinapsis vivipara). La junaj tigoj rompiĝas facile ĉe la dikiĝintaj nodoj.
Les Brenets
Esperanto en Les Brenets
La trian de Julio 2014 renkontiĝis en Les Brenets dum la ekskurso de la Federacia Konsilio Mireille Grosjean kaj Didier Burkhalter. Ili mallonge parolis pri Esperanto.
Komelinacoj
Habito kaj folioj
Ĉe preskaŭ ĉiu komelinacoj estas nadloformaj kalcioksalato-kristaloj (rafidoj) en vicoj („rafidkanaloj“) – ili nur mankas ĉe Cartonema. La glandecaj mikkroharoj ekzitas orskaŭ ĉiuj komelinacoj – ili mankas nur ĉe la subfamilio Cartonematoideae (grava karakterizaĵo por disigi ambaŭ subfamilioj).
Les Brenets
Esperanto en Les Brenets
13-16 Majo 2017 okazis en Les Brenets AMO-seminario, seminario Aktivula Maturigo. La nomo estis AMO LIMA. Instruis d-ro Katalin Kováts kaj Mónika Molnár. Instruis kaj organizis Mireille Grosjean.
Komelinacoj
Habito kaj folioj
La alternestarantaj kaj spirale aŭ duvice en bazaj rozetoj aŭ ĉe tigo dise aranĝitaj folio (planto) folioj havas petiolojn aŭ ne kaj havas foliingon. La foliingo ofte ĉirkaŭas la tigon parte ĝis la rinoj tuŝiĝas. La foloj ofte estas pli aŭ malpli karnaj aŭ herbaj. La simplaj foliplatoj atas paralelnervuraj kaj glatrandaj. Ĉirkaŭ la stomoj estas ofte kvar aŭ ses, malofte du flankĉeloj.
Floraroj, floroj kaj polenigado
La floroj staras malofte unuope, plej ofte multope en nedisbranĉigitaj aŭ disbranĉigitaj floraroj, kiuj konsistas el cumoj. Kelkfoje ekzists grandaj brakteoj.
La plej ofte duseksaj, malofte unuseksaj floroj estas trnombraj kaj radiosimetriaj ĝis tre unusimetriaj. Ekzistas kelkaj monoikaj kaj dioikaj separatseksaj specioj. La du cirkoloj de po tri samaj involukroj estas dividitaj en kalik- kaj korolfolioj. La tri sepaloj estas liberaj aŭ malofte kunkreskintaj je la bazo. La plej ofte tri, kelkfoje najlitaj petaloj estas ofte liberaj aŭ malofte en la meza regiono tubforme kunkreskintaj. Kelkfoje unu petalo havas alian koloron ol la aliaj aŭ estas forte reduktita ĝis nur restas videblaj du petaloj. La petaloj povas esti blankaj, bluaj, purpuraj aŭ malofte flavaj (sed ĉe ciuj Cartonematoideae). Ekzistas du cirklo kun po tri liberaj stamenoj. Ofte ĉiuj stamenoj estas ferkkajaj aŭ nur unu. Tiam ekzistas ataminodioj. La tri karpeloj estas kunkreskintaj al unu epigina ovario kun un aŭ multaj (1 ĝis 50) ovoloj po ovaria kamero. La simpla pistilo havas malgrandan aŭ pligrandigitan stigmon.
La polenigado okazas aŭtogamie aŭ entomofilie. Ne produktiĝas nektaro, sed multaj specioj posedas tre specialan alogmekanismon: Kreiĝas du diversaj stamentipoj. Apud la fekkajaj stamenoj ekzistas helflavaj tiel nomataj „nutraĵstamenoj“, kiuj allogas la polenigantojn. Ĉe kelkaj specioj formiĝas ankaŭ specialaj haroj sur la stamenoj, kiuj estas nutraĵo por la polenigantoj.
Fruktoj, semoj, ĝermoj
Plej oftas du- ĝis trifakaj, plej ofte sekaj kapsulfruktoj. Malofte estas karnecaj kaj berecaj fruktoj (Pollia). Palisota formas berojn. La fruktoj enhavas malmulte da semoj. La grandaj semoj estas amelriĉaj kaj havas senklorofilajn embriojn.
Ekzistas nur unu kotiledono, sed malofte ankaŭ du.
Kromosomaro ka enhavosubstancoj
La kromosomonombro estas diversa: plej ofte x = 6 ĝis 16, eblas ankaŭ x = 4 ĝis 29. La plantoj povas enhavi depende de la taksono ekzemple cianidinon, proantocianidinon, alkaloidojn kaj ĉe Cyanotis saponinojn.
Sistematiko
La familio de la Commelinaceae estis starigita en 1804 fare de Charles François Brisseau de Mirbel en Histoire naturelle, générale et particulière, des plantes, oka volumo, p. 177. Tipogenro estas komelino (Commelina) L. La botanika nomo Commelina / komelino honoras la nederlandajn botanikistojn Jan Commelin kaj Caspar Commelin. La taksonoj de la iamaj familioj Cartonemataceae PICHON, Ephemeraceae kaj Tradescantiaceae SALISB. apartenas hodiaŭ al la familio de la Komelinacoj (Commelinaceae).
La familio Commelinaceae estas laŭ multaj esploroj monofila. Laŭ Evans et al. 2003 kaj Burns et al. 2011 ekzistas jena kladogramo:
{{Clade style=font-size:90%;line-height:75% label1=familio Commelinaceae 1={{clade label1=subfamilio Cartonematoideae 1={{clade label1=tribo Cartonemateae 1=Cartonema label2=tribo Triceratelleae 2=Triceratella
label2= subfamilio Commelinoideae 2={{clade label1=tribo Tradescantieae 1={{clade 1=Tinantia 2={{clade 1=Weldenia 2=Thyrsanthemum
3={{clade 1=Elasis 2=Tradescantia + Gibasis 3=Callisia + Tripogandra
2={{clade 1=Cyanotis 2=Belosinapsis
5={{clade 1=Dichorisandra 2=Siderasis
6=Cochliostema 7=Plowmanianthus 8=Geogenanthus 9=Palisota 10=Spatholirion
label2=tribo Commelineae 2={{clade 1={{clade 1=Commelina 2=Pollia (plant) Pollia 3=Polyspatha 4=Aneilema + Rhopalephora
2={{clade 1=Floscopa 2=Stanfieldiella
3=Buforrestia 4={{clade 1=Murdannia 2=Anthericopsis
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (6 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Utiligado
Multaj specioj de tiu ĉi familio estas uzataj kiel ornamplantoj en tropikaj ĝis subtropikaj parkoj kaj ĝardenoj. En moderaj zonoj kelkaj, precipe iliaj kulturvarioj, estas ĉambroplantoj.
Bildaro
Cochliostema velutinum-specioj:
Canon EOS-1 Ds Mark III
Canon EOS-1 Ds Mark III estas cifereca spegula fotilo fabrikata de Canon.
Canon EOS-1Ds
3252 Johnny
3252 Johnny estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Jenő Halmi
HALMI Jenő [halmi] (filo) estis hungara aktoro, teatrestro naskita en Belényes la 18-an de novembro 1905 kaj mortinta en ?.
Kariero
Li fariĝis aktoro en la trupo de sia patro. Poste po unu jaron li ludis en la trupoj de Vilmos Fehér, Imre Miklósy, Béla Tarr, en la Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Városi kaj en la trupo de Károly Szalay. En 1932 li teatrestris en pli grandaj urboj de la Transdanubio, poste en jaroj 1935–37 en teatraj distriktoj de Abádszalók–Füzesgyarmat–Tokaj, fine en 1937–38 en Bicske–Kapuvár–Jánosháza.
Parisato la 2-a
Biografio
Post la morto de ŝia patro en 338 a.K., ŝia frato Arses regis dum mallonge, antaŭ esti sukcedita de sia duon-kuzo, Dario la 3-a, en 336 a.K. Ŝajne post la morto de sia patro, Parisato kaj ŝiaj fratinoj pluloĝis en la kortego de Persio. Dum la kampanjo de Dario kontraŭ la invado de Aleksandro la Granda, Parisato kaj ŝiaj fratinoj, kun multaj aliaj membroj de la persa elito, akompanis la persan armeon. Psot la Batalo de Iso en 333 a.K., Parisato kaj multaj el ŝia parencoj estis kaptitaj en Damasko fare de la Macedonia generalo Parmenio.
Aleksandro
Eble Parisato restis en Suzo kun la virinoj de la familio de Dario dum Aleksandro kondukis kampanjon en Hindion. Laŭ Ariano, en 324 Parisato edziniĝis al Aleksandro en Suzo. Samtage, Aleksandro edziĝis ankaŭ al la plej aĝa filino de Dario, nome Statira. Edziĝante al ambaŭ virinoj, Aleksandro fiksis siajn ligojn al ambaŭ branĉoj de la reĝa familio de la Akemenida Imperio. Tiuj nuptoj de Suzo daŭris kvin tagojn. Dum tiu tempo, 90 aliaj persaj nobelinoj estis edzinigitaj al Macedonianoj kaj al aliaj grekaj soldatoj kiuj estis fidelaj al Aleksandro.
László Halmi
HALMI László [halmi] estis hungara kantisto (baritono) naskita en Satu Mare la 15-an de majo 1920 kaj mortinta en Szeged la 28-an de oktobro 1975.
Kariero
En 1952 oni dungis lin al la Szegeda Nacia Teatro, en 1954 li aperis en la Operejo de Budapeŝto, poste en la teatroj debrecena Csokonai kaj Pécsa Nemzeti. Ekde 1967 ĝis sia morto li estis solisto de la Szegedi Nemzeti Színház.
Keiji Takao
Keiji Takao (高尾 敬治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Farnezila fenilpropionato
Farnezila fenilpropionato aŭ 3-fenipropanato de farnezilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj farnezolo. Farnezila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Maria Schneider
Maria SCHNEIDER estas la nomo de:
Gupio
La gupio (Poecilia reticulata) estas unu el la plej konataj dolĉakvaj fiŝoj, kiu tre ofte estas flegata en akvarioj. Tio certe baziĝas sur ĝia generademo kaj buntegeco.
Ĝia hejmo estas en Sudameriko, norde de la rivero Amazono. Tiu besto estas uzata por la batalo kontraŭ la moskitoj kaj pro tio estis disvastigita en multaj landoj.
La sekso estas tre facile diferencigebla. La maskloj estas pli multkoloraj kaj kreskas ĝis ĉirkaŭ 3,5 cm, la femaloj ĝis 6 cm.
La gupio naskas vivajn idojn kaj ne flegas sian idaron - la fiŝoj kelkfoje eĉ manĝas siajn idojn. La fiŝoj povas vivi inter 16° ĝis 30 °C - prefere inter 24° ĝis 26 °C.
Sikarioj
Sikarioj (nomataj ankaŭ ponardoportistoj; el la latina sica = ponardo) estis juda grupo en la 1-a jarcento, batalanta kontraŭ la romianoj kaj ties okupado.
La sikarioj estis subgrupo de la zelotoj, kiuj okupis en 66 la fortikaĵon de Masada dum la juda ribelo kontraŭ la romia okupado. La sikarioj estis elita unuo de la zelotoj, ili estis profesiaj murdistoj. Oni konsideras ilin fruaj teroristoj.
Nittendorf
Nittendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regensburg kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
São José dos Cordeiros
São José dos Cordeiros estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.985 loĝantojn en 2010.
São José dos Cordeiros signifas en la portugala Sankta Jozefo de la Ŝafidoj.
1394
En la jaro 1394 post Kristo okazis, interalie:
János Halmos
Kariero
Halmos komencis sian karieron en provincaj teatroj (Zombor, Miŝkolco). Li fariĝis ekde 1924 ano de la Városi Színház, ekde 1928 de la Operejo de Budapeŝto, ekde 1950 ĝia eterna ano.
Nova América
Nova América estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.259 enloĝantojn en 2010.
Kanonaj Imperioj
Kanonaj Imperioj aŭ Pulvaj Imperioj estas termino uzita por priskribi la islamajn Otomanan, Safavidan kaj Mogolajn imperiojn. Ĉiu el tiuj tri imperioj havis konsiderindan militan sukceson uzante la ĵus disvolvigitajn pafilojn, ĉefe kanonojn kaj malgrandajn armilojn, dum la daŭro de ties imperioj.
La koncepto Hodgson-McNeill
Tiu frazo estis stampita de Marshall G.S. Hodgson kaj sia kolego William H. McNeill ĉe la Universitato de Ĉikago. Hodgson uzis la esprimon en la titolo de la Libro 5 ("The Second Flowering: The Empires of Gunpowder Times") de sia tre influa tri-voluma verko, The Venture of Islam. Hodgson konsideris la pulvajn armilojn kiel ŝlosilo por la "militpatronitaj ŝtatoj de Malfrua Meza Periodo" kiu anstataŭis la nestabilajn, geografie limigitajn konfederaciojn de Tjurkaj klanoj kiuj hegemoniis dum la post-mongola epoko.
Anaksarĥo el Abdero
Anaksarĥo el Abdero (Ἀνάξαρχος; ĉirkaŭ 380 – ĉirkaŭ 320 a.K.) estis greka filozofo de la skolo de Demokrito. Kune kun Pirono, li akompanis Aleksandron la Grandan en Azion. La informoj pri liaj filozofiaj vidpunktoj sugestas ke li estas antaŭulo de Grekaj skeptikuloj.
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2021
La Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2021, origine planita por 2020, tial oficiale daŭre uzatas la emblemoj por "UEFA Euro 2020", estis la dek-sesa finala ĉampionado de vira futbalo en Eŭropo. Pro tio, ke la turniro origine estis planita festi la 60-jariĝon de la Unio de Eŭropaj Futbal-Asocioj (UEFA, fondita en 1960), la turniro escepte ne nur estos organizata en unu aŭ du landoj, sed okazos en 12 urboj de tuta Eŭropo.
17494 Antaviana
17494 Antaviana estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo).
"Antaviana" estas vorto kreita de la kataluna verkisto Pere Calders (1912–1994) ; ĝi estis sugestita de studentoj en honoro de ilia Lernejo Antaviana, en Barcelono (Katalunio) kiel simbolo de solidaro, respondeco, libereco kaj espero.
Cipriano Biyehima Kihangire
Li estis uganda pastro, kaj emerita episkopo de Gulu (Ugando) ekde la jaro 1988.
Biografio
Naskiĝinta en Hoima en 1918, Cyprien Kihangire estis ordenita pastro la kaj la  li estis nomita titulara episkopo de Maura kaj vic-episkopo de Gulu.
Li estis konsekrita fare de kardinalo Guido del Mestri la postan 24-an de marto. La li krome ricevis la oficon de unua milita ordenito por Ugando, kiun li konservis ĝis 1985. Li ankaŭ partoprenis kiel koncilia Patro al sesioj 2, 3 kaj 4 de la Dua Vatikana Koncilio.
Promociita unua episkopo de Hoima, lia naskiĝurbo, la, li fariĝis episkopo de Gulu la. Dum lia ministerio en Gulu, li gastigis en sia lando Pastron Vittorio Pastori kaj kun li kunlaboris dum multaj jaroj. Li estis unu el tiuj, kiuj plej aktive helpis la malriĉajn popolojn de la regiono de Karamoja.
Li demisiis de sia episkopa sidejo pro malbona sanstato la, kaj mortis la.
Aurel (Vaucluse)
Aurel (jen france, okcitane Aurèu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Aotearoa Ligo de Esperantistoj Junaj
La Aotearoa Ligo de Esperantistoj Junaj (ALEJ) estas organizo kiu subtenas, kunigas kaj helpas junajn esperantistojn en Aotearoo, ankaŭ konata kiel Nov-Zelando, kaj la ĉirkaŭaj landoj kaj insuloj. Ĝi estas la junulara organizo de tiu lando kaj la unua de la kontinento Oceanio.
ALEJ uzas la nomon Aotearoo en sia nomo. Tiu esperantigo venas de la maoria vorto Aotearoa - laŭlitere "nubo blanka longa", ofte tradukita kiel "la lando de la longa blanka nubo".
Historio
Post IJK 2022, Josuo Marso sentis, ke junulara organizo esperanta en sia lando estas bezonata. Li estis inspirata de la Litova Esperanta Junulara Organizo, la tiame ĵus-fondita junularo de Litovio.