cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo de Aikso Provenca
Arĥitekturo de la katedralo
La nombro ok havas en kristanisma mitaro simbolan signifon. Ok signifas nova komenco: La okan tagon post la ŝabato Kristo reviviĝis, ok tagojn poste li aperis antaŭ siaj adeptoj, ok homoj transvivis en la arkeo de Noa la difaritan ekstermon de la homaro. La okangulo peras krom tio inter la kvadrato kiel simbolo de la materio kaj la cirklo kiel simbolo de la spirito; per tio ĝi do staras inter maltranso kaj transo analoge al la ligo inter monda kaj ĉiela.
Anabazo de Ksenofono
Intrigo
La libro komenciĝas kun priskribo de la disvolviĝo de ribelo de Ciro la juna de lia pli maljuna frato Artakserkso la 2-a, Imperiestro de la Persa Imperio. Ciro esas sian karieron kiel Komisaro en Malgranda Azio, kaj decidas ribeli instigante de la malrigido de la centra registaro de la imperio, kiu estis kaŭzita de la malvenko de la persoj en la dua persa invado de Grekio, la Batalo de Plateo kaj la Batalo de Salamino, kaj serio de internaj problemoj en la Imperio mem. Ciro rekrutis grandan armeon kunmetitan de siaj lojaluloj, kiuj funkciis plejparte kiel kavalerio kaj malpeza infanterio, kaj proksimume 13,000 grekaj solduloj - 10,400 Hoplitoj, kaj la resto peltastoj.
Katedralo de Aikso Provenca
Arĥitekturo de la katedralo
Ses el la ok kolonoj estas el verda marmoro, du el granito. La granda baptujo, kiu ankaŭ estis okangula, unualinie estis destinita por la bapto de plenkreskuloj. La volbon kaj ĉefe la hela lanternon oni alkonstruis multe pli malfrue, kio daŭre ĝenas la frukristanan impreson.
Anabazo de Ksenofono
Intrigo
Post la morto de Ciro, la grekaj solduloj trovis sin sen dungado, kaj pli malbone, en la koro de fremda kaj malamika lando, batalintaj sur la perdanta flanko. La persoj ne volis riski alian batalon kontraŭ forta kaj bone trejnita forto, do ili elpensis ruzaĵon, la persa regna ĉefo Tisaferno (Τισσαφέρνης) invitis la grekajn armeestrojn por interparoladoj kaj dume kaptis kaj ekzekutis ilin. La persoj esperis ke la grekoj, forlasitaj sen gvidantoj, disiĝos kaj estos facile venkitaj. Anstataŭe, la grekoj elektis novajn komandantojn, unu el kiu estis ksenofono mem, kaj komencis streĉan vojaĝon norden direkte al Nigra Maro. La persoj vidis ke ilia ruzaĵo estis malsukcesa kaj lasis la grekojn memstare. La libro priskribas detale la malfacilaĵojn kiujn ili renkontis, la batalojn kontraŭ malamikaj triboj, kaj la lertaĵojn kiujn ili prenis por venki ilin. La libro finiĝas kun la alveno de la grekoj al sekura marbordo.
Katedralo de Aikso Provenca
Arĥitekturo de la katedralo
Anstataŭe la romanika klostro el la 12-a jarcento apartenas krom tiu de la katedralo Sankta Trofimo en Arles al la plej gravaj de Provenco. Karakterizaj estas la arkaĵoj, kiujn portas malgrandaj maldikaj ĝemelkolonoj. La kolonoj konsistas el marmoro kaj estas ornamitaj per belaj scenaj kapiteloj, el kiuj neniu egalas la alian. La klostro estas kaj ĉiam estis plate tegmentita. Tio havis la avantaĝon, ke la statikaj problemoj de la volboŝovo forestis, kiujn konstruestroj alikaze devis alfronti. Tial ne necesis kiel en Arles, meti pezajn pilastrojn en la arkaĵozonon al la interno, por forkapti la volboŝovon. Ĉi tie seninterrompa vico da maldikaj kolonoj povis ĉirkaŭi la korton.
Replot
Replot (Raippaluoto) estas insulo de Kvarken en Finnlando. Ekde 1973 ĝi apartenas al komunumo Korsholm. Ĝia areo estas 142 km². El maraj insuloj de Finnlando ĝi estas la kvara plej granda. La insulo estas konata pri la plej longa ponto en Finnlando. La ponto kontaktas Replot-on kaj kontinenton. Granda plejo de loĝantoj de Replot estas svedlingva. Replot estas unu de en Kvarken situantaj insuloj, kiuj estas en Monda heredaĵo de Unesko. Ekzistis komunumo Replot, ĝis ĝi estis ligita al Korsholm en komenco de jaro 1973.
Kvarken
Kvarken (Merenkurkku, Kvarken aŭ Norra Kvarken, la norda (kontraste al Södra Kvarken la suda), la markolo inter Alando kaj Svedio) estas la centra, pli mallarĝa parto de la Botnia Golfo, kiu disigas la nordan basenon de la Golfo (ties "internan parton") de la suda golfa baseno nomata Botnia Maro - ĉiuj menciataj maraj regionoj estas partoj de la Balta Maro en Norda Eŭropo. La distanco de la svedia ĉeftero al la finnlanda ĉeftero en la regiono de la Kvarken-markolo estas ĉirkaŭ 80 kilometroj dum la distanco inter la randaj insuloj estas nur 25 kilometroj. La regiono, dum la lasta glaciepoko subenpremita, releviĝas je nekutime alta kvanto de 1 centimetro ĉiujare.
Ĉe la finna, orienta flanko de la Kvarken-markolo ekzistas granda insularo, la Kvarken-Insularo, kiu inkluzivas la grandajn insulojn Replot, Björkö kaj grandan nombron da pli malgrandaj insuloj, el kiuj samkiel la du grandaj insuloj plimulto estas konstante home loĝata. La plejparto de la insularo apartenas al la komunumo Korsholm. En 2006 UNESKO aldonis la Kvarken-insularon al la jam antaŭe ekzistinta monda natura heredaĵo "Alta Marbordo" ĉe la svedia marbordo, akcentante la geologian signifon de la fenomeno de tiom forta leviĝo postglaciepoka. La Kvarken-regiono historie gravis ankaŭ pro tio, ke en la mezepoko poŝto estis transdonita inter Svedio kaj Finnlando trans la markolo kiam la maro estis tute frostigitaj; tiu ĉi mesaĝa itinero forte uziĝis kaj strategie gravis dum la periodo de sveda regado de Finnlando.
En la grupo de insuloj en la "mezo" de la Kvarken-regiono, en la sveda nomata Valsörarna, en la finna Valassaaret, estas 36 metrojn alta lumturo desegnita de Henry LePaute kiu laboris por la inĝeniera buroo de Gustave Eiffel. La struktura simileco inter la lumturo (konstruita en 1885) kaj la Eiffel-turo (konstruita en 1889) estas sufiĉe okulfrapa. La lumturo nun funkcias aŭtomatigite - kiel la plej multaj aliaj lumturoj en Finnlando.
Provinco Muaskar
Muaskar (arabe: ولاية معسكر ) estas provinco de Alĝerio. Ĝia ĉefurbo estas la urbo samnoma Muaskar. La provinco havas 760 523 loĝantojn kaj etendiĝas sur 5, 941 km².
Rácalmás
Rácalmás [rAcalmAŝ] estas urbo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Dunaújváros. La loknomo estas hungare: serba-pomoarbaro, tamen la lasta vorto temas pri hungara familia nomo.
Situo
Rácalmás situas sur ebenaĵo ,laŭ ĉefvojo inter Budapeŝto kaj Pécs, laŭ fervojo Pusztaszabolcs-Paks, laŭ dekstra bordo de Danubo apud Dunaújváros. Aŭtoŝoseoj M6 kaj M8 estas ne tro for.
Historio
Pli frue loĝis tie jam en la neolitiko kaj en la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj keltoj, romianoj, hunoj kaj avaroj vivis tie. Ofte alvenis serbaj rifuĝintoj de antaŭ la turkojn. En 1876 la vilaĝo iĝis centro de distrikto (subdepartemento). En 1945 la fronto daŭris 4 monatojn. La iama grandvilaĝo urbiĝis en 2009.
Famuloj
En Rácalmás naskiĝis:
Komunumoj pri almás (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin en Bălan (Sălaj)!
Batalo de Kadeŝo
La batalo estis ĝenerale datita el la 1274 a.K. en la Egipta kronologio, kaj ĝi estas la plej frua antikva batalo en registrita historio el kiu oni konas detalojn de taktiko kaj formaĵoj. Oni supozas, ke ĝi estis la plej granda ĉarbatalo iam okazinta, ĉar en ĝi partoprenis inter 5,000 kaj 6,000 ĉaroj totale.
Kiel rezulto de arkeologiaj malkovroj de multaj Kadeŝaj skribaĵoj kaj de la pactraktato inter Egiptanoj kaj Hititoj, ĝi estas la plej bone dokumentita batalo en la historio de Antikveco.
Disvolvigo
Kiam Ramseso la 2-a alproksimiĝis al la hitita urbo Kadeŝo, li eksciis de du militkaptitaj soldatoj, ke la kerno de la malamika soldataro estas malproksima multajn horojn da marŝado. Ramseso ekkredis al ili kaj li ekordonis ataki la urbon. Kiam li konstatis, ke la tuta armeo de la kontraŭulo estas embuskanta, estis jam malfrue. La ĉefa parto de la egiptiaj taĉmentoj ankoraŭ ne venis, hititoj kun 2500 militveturiloj kaj 7500 viroj facile supernombris la antaŭgvardion de la faraono. Ramseso kaj liaj batalantoj troviĝis ĉirkaŭitaj kaj de absoluta pereo kaj kapitulaco savis ilin nur ĝustatempa aliro de helpo. Ramseso fine atingis taktikan venkon, kvankam la hititoj plu tenis la strategian Kadeŝon kaj ĉiun ceteran teritorion. Post fulmorapide fermita armistico la egiptoj revenis hejmen.
8787 Ignatenko
8787 Ignatenko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino, sed nun de facto en Rusio...)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa ĵurnalisto kaj filma scenaristo Vitalij Nikitiĉ Ignatenko (cirile : Виталий Никитич Игнатенко), ĝenerala direktoro de la plej granda rusa novaĵagentejo, ITAR-TASS. De 1986 ĝis 1990 li estis ĉef-redaktoro de la revuo Новое время (Nova Tempo).
Vlčetín (Bílá)
Vlčetín (Wltschetin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bílá en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Bílá. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/278. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vlčetín situas en katastra teritorio Vlčetín u Bílé kun areo 4,15 km². En la katastra teritorio Vlčetín u Bílé situas ankaŭ Domaslavice kaj Luhov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1547.
Insulo San Lorenzo (Peruo)
La insulo San Lorenzo (Sankta Laŭrenco) estas situanta ĉe la marbordoj de Kajao, en Peruo (Pacifika Oceano). Ĝi estis aligita de la tiama prezidento Andrés Avelino Cáceres al la teritorio de la Konstitucia Provinco Kajao per leĝo de la 18-a de novembro de 1899. La insulo ĉiam estis neloĝata sed aktuale estas tie malgranda ŝiparmea bazo.
Geografio
Ĝi estas nur ok kilometrojn longa kaj 2 km larĝa, kun areo de 1648 ha, kaj estas la plej granda insulo de la lando. Ne havas trinkeblan akvon kaj pro tio ĝi ne estis ankoraŭ urbanizata, sed estis ja multaj projektoj por tio, kia ponto por unuigi la kontinenton kun la insulo. Najbare troviĝas la insuleto El Frontón, el kiu separas markanalo de 800 m de larĝo nome El Boquerón, kaj la Insuloj Palomino, konataj pro ties populacioj de marlupoj. Ties plej alta loko troviĝas en la monteto Cerro La Mina kun 396 m de alto.
Historio
Praloĝantoj ne loĝis tie, sed uzis la insulon kiel tombejon kaj por kulto al mortintoj. Hispanoj rifuĝis tien post la marbatalo de Kajao. Charles Darwin esploris la insulon.
Donostia Internacia Filmfestivalo
La Donostia Filmfestivalo estas la plej gravaj el ĉiuj organizataj en Hispanio kaj el ĉiuj hispanlingvaj landoj, kaj unu el la plej malnovaj kaj prestiĝaj de Eŭropo. Ĝi estas, fakte, unu el la plej famaj kulturaj eventoj de Hispanio. Laŭlonge de ĝia historio, ĝi estis la scenejo de rimarkindaj internaciskalaj okazintaĵoj, kiel la internacia premiero de Vertigo kaj la premiero de North by Northwest, ambaŭ de Alfred Hitchcock, la eŭropa premiero de la sagao Star Wars kaj pli ĵuse la eŭropa premiero de la unua Batman de Tim Burton, de La Legendo de Zoro kun Antonio Banderas kaj Catherine Zeta-Jones aŭ la monda premiero de Melinda kaj Melinda, de Woody Allen.
En pli ol duonjarcento de ĝia ekzistado, la festivalo favorigis la malkovradon de novaj talentoj de la kina mondo. Ekzemple, ĝi estis la unua filmfestivalo en kiu partoprenis Roman Polanski komence de lia kariero kaj ekcelis al la reĝisoroj kiel Francis Ford Coppola aŭ Pedro Almodóvar. Samtempe, la festivalo kalkulis je la ĉeesto de internaciaj steluloj, ekde Gloria Swanson, Bette Davis, Glenn Ford, Gregory Peck, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Audrey Hepburn kaj Alfred Hitchcock ĝis Robert De Niro, Antonio Banderas, Pedro Almodóvar, Al Pacino, Woody Allen, Tim Burton, Javier Bardem, Richard Gere, Glenn Close, Michael Douglas, Catherine Zeta-Jones, Mel Gibson, Demi Moore, Charlize Theron, Ben Stiller aŭ Brad Pitt, inter multaj aliaj.
Batradj
Batradj (Батрадь, Bótrágy) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove. Ankoraŭ 2 setlejoj apartenas al la municipo.
CDN
La vorto havas plurajn signifojn:
Batradj
Historio
La unua mencio devenis el 1270 en formo Boltrag. En 1566 la tataroj detruis la vilaĝon. Lernejo konstruiĝis en 1800. En 1910 loĝis en Bótrágy 1426 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Bótrágy apartenis al Hungario, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Bótrágy rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Botradj apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la lasta popolnombrado loĝis en Batradj 1500 da homoj, (1370 hungaroj).
Konvencio de Unesko de 1970 pri la Rimedoj por Malpermesi kaj Eviti la Kontraŭleĝan Importadon, Eksportadon, kaj Transdonadon de Posedo de Kulturaj Havaĵoj
La Konvencio de Unesko de 1970 pri la Rimedoj por Malpermesi kaj Eviti la Kontraŭleĝan Importadon, Eksportadon, kaj Transdonadon de Posedo de Kulturaj Havaĵoj estas internacia traktato. La traktato, subskribita por kontraŭbatali la kontraŭleĝan komercon de kulturaĵoj, estis subskribita je la 14a de novembro 1970 kaj efektiviĝis je la 24a de aprilo 1972. Je majo 2020, 140 ŝtatoj estis ratifintaj la traktaton.
Detaloj
Laŭ tiu konvencio de Unesko de 1970, kulturaj havaĵoj estas protektataj. Kulturaj havaĵoj inkluzivas ion ajn de scienca, historia, arta, kaj aŭ religia graveco, kiel difinita en Artikolo I de la konvencio. Tamen, ĉiu stato povas difini sian propran kulturajn havaĵojn, se temas pri aĵo grava kaj inter la kategorioj dinifitaj en Artikolo I.
Enlanda Enspeza Servo
La instanco fondiĝis en 1862 por administri la unuan usonan enspezimposton, kiun oni kreis por subvencii la Enlandan Militon. Ĝi ricevis la nunan nomon en 1918.
Konvencio de Unesko de 1970 pri la Rimedoj por Malpermesi kaj Eviti la Kontraŭleĝan Importadon, Eksportadon, kaj Transdonadon de Posedo de Kulturaj Havaĵoj
Detaloj
La konvencio rekomendas la efektivigon de la protekto de kulturaj havaĵoj en "tri ĉefaj kolonoj": evitigaj rimedoj, restituaj kondiĉoj, kaj internacia kunlaboro. La unua kolono, evitigaj rimedoj, deklaras, ke subskribintoj de la traktato devas efektivigi la sekurecon de kulturaj havaĵoj, ekzemple kalkulado de vararo, eksportaj atestoj, kontrolado de komerco, kaj punoj. La dua kolono, restituaj kondiĉoj, deklaras, ke ĉiu suverena ŝtato devas helpi unu la alian en la repreno de ŝtelitaj kulturaj havaĵoj. La tria kolono, internacia kunlaboro, estas klopodo de la konvencio plifortigi internaciajn ligojn inter subskribintoj kaj doni helpon kaj kunlaboron unu kun la alia.
Enlanda Enspeza Servo
La Enlanda Enspeza Servo havas ĉefsidejon en Vaŝingtono, ĉe 1111 Constitution Avenue NW. Tra la tuta lando ĝi havas proksimume 90 mil dungitojn. Ĉiujare ĝi kolektas pli ol 2 400 000 000 000 usonajn dolarojn, kaj ricevas impostajn dokumentojn de proksimume 234 milionoj da enspezantoj.
Konvencio de Unesko de 1970 pri la Rimedoj por Malpermesi kaj Eviti la Kontraŭleĝan Importadon, Eksportadon, kaj Transdonadon de Posedo de Kulturaj Havaĵoj
Detaloj
Fine, laŭ la konvencio, iu ajn partoprenanto povas peti la reprenon kaj helpon de alia ŝtato por repreni ŝtelitajn aŭ kontraŭleĝe eksportitajn kulturajn havaĵojn importitajn en alian ŝtatan partoprenanton, tamen nur post la efektivigon de la konvencio en ambaŭ ŝtatoj. Tamen, la importado aŭ eksportado de iu ajn kultura havaĵo ne estas pravigita kaj ankoraŭ povas aplikiĝi per la konvencio.
Gravaj kunlaborantoj
pluraj agentejoj kaj organizoj estas helpintaj pri la konvencio de 1970, inkluzive:
Emblemo
La simbolo de la konvencio de 1970 konsistas el du bildoj; mano supermetita al vazo. Ĝi celas reprezenti la finon (manon) de la kontraŭleĝa komerco de kulturaĵoj (vazo).
Elektronegativeco
Elektronegativeco estas ĥemia eco de elementoj. Ĝi komparas la kapablon de atomoj altiri elektron-parojn en ĥemia kombinaĵo. Oni uzas la mallongigon EN kaj la formulan simbolon χ (greka litero Ĥio).
La koncepton de elektronegativeco evoluigis Linus Pauling. Ĝin influas la nuklea ŝargo kaj la radiuso de la atomo. Ju pli diferencas la elektronegativecoj de du ligitaj atomoj, des pli polusa estas ilia ligo. En la perioda tabelo de la elementoj ĝenerale la elektronegativeco kreskas de maldekstre dekstren kaj de malsupre supren.
Diversaj skaloj laŭ diversaj difinoj
La valoroj de elektronegativeco estas ne absolutaj, sed komparaj; ĝi estas difinita ne pri izolita atomo, sed nur pri la konduto de du ligitaj atomoj. Tamen la ĥemio provas, per diversaj mezurmetodoj atribui al la unuopaj elementoj kvazaŭ-absolutan valoron de elektronegativeco. Laŭ tiuj diversaj metodoj ekzistas diversaj skaloj pri ĝi:
Valoroj laŭ la skalo de Pauling
Jena perioda tabelo montras la elektronegativecojn laŭ la difino de Pauling:
Malojaroslavec
Malojaroslavec (Малоярославец) estas urbo en Kaluga provinco de Rusio, centro de municipa distrikto.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas. Kodo de OKATO de la urbo (en 2005) estas 29223501. La interurba telefona kodo estas 08431, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
La urbo situas sur dekstra bordo de rivero Luĵa, alfluanto de Protva.
En la urbo estas fervoja stacio sur la linio Moskvo - Brjansk.
Historio
La urbo estis fondita en fino de la 14-a jarcento. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1776.
En 1941-1942 ĉe la urbo estis bataloj de la dua mondmilito.
En jaro 1959 la urbo havis 17,9 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 31,6 mil loĝantojn.
John F. Kennedy, Jr.
John Fitzgerald KENNEDY Jr. (25a de Novembro 1960 – 16a de Julio 1999), ofte referencata kiel John-John aŭ JFK Jr., estis usona advokato, ĵurnalisto, kaj gazetestro. Li estis filo de John F. Kennedy, nome la 35a prezidento de Usono kaj de la Unua Damo Jacqueline Kennedy, kaj pli juna frato de la usona ambasadoro Caroline Kennedy. Tri tagojn post la murdo de sia patro, li adiaŭis lin dum la ŝtata funebro dum sia tria naskiĝtago.
Midden-Groningen
Midden-Groningen (Mezo-Groningo) estas la nomo por la nova municipo kiu je la 1-a de januaro 2018 formiĝis el la municipoj Hoogezand-Sappemeer, Slochteren kaj Menterwolde. La parto de la nova kvartalo Meerstad kiu apartenas al Slochteren ne fariĝis parto de la nova municipo, sed de la municipo Groningo. La municipoj kunfandiĝis en la kadro de la Komunuma rearanĝo en la provinco Groningo 2013-2018. La nomo elektiĝis fare de la loĝantoj de la tri municipoj en marto 2016.
Malojaroslavec
Esperanto-movado
En 2003 tie mortis esperantisto Dmitrij Aleksandroviĉ Perevalov.
John F. Kennedy, Jr.
El siaj infanaĝaj jaroj en la Blanka Domo, Kennedy estis celo de amaskomunikiloj, kaj poste iĝis populara socia figuro en Manhatano. Trajnita kiel advokato, li laboris kiel novjorka help-akuzisto dum preskaŭ kvar jaroj. En 1995, li lanĉis la gazeton George, uzante sian politikan kaj famulan statuson por reklamadi ĝin.
Midden-Groningen
Amplekso
kaj la vilaĝ(et)oj kaj setlejoj:
John F. Kennedy, Jr.
Li rilatis kun aktorino Daryl Hannah, sed ili ne geedziĝis. Poste li edziĝis sekrete (ekster atingo de gazetistoj) al Carolyn Bessette.
Midden-Groningen
Eksteraj ligiloj
Priskribo kun mapoj
IJK 2021
La 77-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis ekde la 30-a de julio ĝis la 8-a de aŭgusto 2021 interrete.
Loko
IJK 2021 plurfoje ŝanĝis la lokon, kie ĝi devis okazi.
Plateresko
Plateresko estas artiktekta stilo de la hispana Renesanco. Ĝi aperas komence de la 15-a jarcento kaj daŭriĝas dum la du sekvaj jarcentoj. La nomo devenas el hispana vorto "platero", kio signifas "arĝentjuvelisto", ĉar ties ornamaĵoj similas en ambaŭ artoj.
IJK 2021
Loko
Sekve elektita loko estis Kievo, Ukrainio. En Aprilo 2021 la estraro de TEJO decidis ne okazigi ĝin fizike pro la ankoraŭ ekzistanta koronvirusa pandemio. La organiza teamo de antaŭe planata IJK en Ukrainio proponis organizi malgrandan, anstataŭan renkontiĝon en la sama loko, sed ne sub la nomo "IJK".
Ankaŭ en la sama jaro la fizika 106-a Universala Kongreso de Esperanto en Belfasto, Irlando estis nuligita kaj ĝi okazis rete.
Plateresko
Priskribo
La Plateresko estas kunverĝo de elementoj de mudeĥaro kaj de la gotiko flamiĥero: inkludo de blazonoj kaj ornamaĵoj aŭ fasadoj dividitaj en tri trionoj (dum tiuj de pure renesanca stilo estas dividitaj en du duonoj). Sed ĝi uzas ankaŭ renesancajn elementojn kiel kolonoj aŭ aliaj ornamaĵoj.
Ĉefa eco estas fasadoj tre ornamitaj, kiel verkoj de juvelistoj.
Kamsarakan
Kamsarakan (armene: Կամսարական) estis armena nobela familio kiu estis branĉo de la Karenidoj, ankaŭ konata kiel la Karen-Pahlavoj. La Karenidoj estis unu el la Sep Grandaj Domoj de Irano kaj estis el partia origino.
En la bizanca-sasanida epoko, la Kamsarakan-oj plejparte estis konataj pro sekvado de por-bizanca politiko. En la malfrua 8-a jarcento, ili iĝis senpovaj kiel rezulto de partoprenado en ribelo kontraŭ araba regado.
Post la 8-a jarcento, branĉo de la Kamsarakan, la Pahlavuni-oj, kreskis. Laŭ Kiril Tumanov la Pahlavuni-oj siavice havis du branĉojn: la Mĥargrdzeli, asociita kun la reĝlando Kartvelio; kaj la Hetumidoj, asociitaj kun la Armena Reĝlando de Kilikio.
Baldueno la 1-a (Jerusalemo)
Baldueno la 1-a de Jerusalemo, Baudouin 1er, (mortis la 2-an de aprilo 1118 en El Ariŝ) estis franca nobelo, unu el armeestroj de la unua krucmilito kaj la unua jerusalema reĝo. Komune kun sia pli aĝa frato Gotfredo de Bouillon li signife partoprenis en estiĝo de krucistaj ŝtatoj. Li fariĝis la unua grafo de Edessa kaj post morto de sia frato la dua reganto de la Jerusalema reĝlando.
(51984) 2001 SS115
(51984) 2001 SS115 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Orsolya Veress
VERESS Orsolya (vereŝ) estas hungara operkantistino (soprano) naskita en Kluĵo la 11-an de majo 1983.
Kariero
Orsolya Veress diplomitiĝis en Muzikakademio Gheorghe Dima de Kluĵo. Ŝi estas solistino de Kolozsvári Állami Magyar Opera.
Ĉolulo
Ĉolula aŭ Ĉolulo estas arkeologia zono kaj historia loko je 7 kilometroj okcidente de Puebla de Zaragoza, ĉefurbo de la meksika subŝtato Puebla. Estas federacia zono kiu troviĝas inter la municipoj San Pedro Cholula kaj San Andrés Cholula. Ties nomo derivas de la nahuatla vorto Cholollan, kiu signifas "akvo kiu falas al fuĝejo". Temas pri unu el la plej antikvaj setlejoj de Meksiko. Ĝi montras konstantan okupadon el Antaŭklasika Periodo. Spite tion, ties gravo en Mezameriko estis varia laŭlonge de la dumil jaroj de historio de la civilizacio indiĝena de Centrameriko.
La masakro de Ĉolula estis atako farita de la militistoj de la hispana konkistadoro Hernán Cortés survoje al la urbo Tenoĉtitlano en 1519. Laŭ la kronikistoj kaj ankaŭ laŭ Hernán Cortés mem, temis pri preventa militagado kiel reprezalio pro la suspekto pri ebla embusko ene de la urbo Ĉolula, kie ili estis akceptitaj. La rezulto estis la morto de 5000 al 6000 ĉolulanoj, ĉefe civiluloj senarmaj dum malpli ol ses horoj. La ĉolulanoj estis estintaj fidelaj aliancanoj de la aztekoj, sed post tiu militagado kaj la apogo de aliaj urbo-ŝtatoj de la Valo de Meksiko al la hispanaj fortoj, ili iĝis aliancanoj de la hispanaj konkistadoroj.
Eksteraj ligiloj
19.06°N, -98.31°W
Zoo de Edinburgo
La zoo de Edinburgo, aŭ pli formale la Skota Nacia Zoologia Parko (Scottish National Zoological Park), estas senprofita zoologia parko lokita en Edinburgo, la ĉefurbo de Skotlando. La tereno etendiĝas sur la monteto Corstorphine Hill, el kiu videblas larĝa panoramo de la urbo. La zoo estis konstruita en 1913, kaj estas posedita de la Reĝa Zoologia Societo de Skotlando (Royal Zoological Society of Scotland).
Oberrieden (Ŝvabio)
Oberrieden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Illerwinkel, kies administra centro estas en la najbara komunumo Legau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Peter Wust
Peter WUST (naskiĝinta en la 28-a de aŭgusto 1884 en Losheim am See-Rissenthal, mortinta en la 3-a de aprilo 1940 en Münster (Vestfalio)) estis germana filozofo de ekzistadismo, kristano, kaj apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Biografio
Sub la influo de Max Scheler, Wust, estante origine Nov-Kantano, moviĝis rekte al kristana ekzistadismo, evoluo en kiu la burĝona Revivigo katolika, origine franca movado por modernigi kaj lumigi tradician, konservativan katolikismon, ludis gravan rolon. En 1928, en Parizo, Wust renkontis Georges Bernanos, Paul Claudel kaj Jacques Maritain. Li evoluigis proksimajn amikecojn kun la redaktistoj de la munkena katolika monatgazeto "Hochland" Carl Muth kaj Otto Gruendler konservante "intensan" korespondadon kun ili kaj publikigante ses eseojn en la revuo inter 1922 kaj 1926.
Wust, sen habilitiĝo, estis nomumita profesoro pri filozofio ĉe la Universitato de Münster. En la sama tempo kiel Martin Heidegger, li evoluigis ekzistadisman filozofion, kvankam tiu de Wust estis esence kristana. Kiam Adolf Hitler ekpotenculis, Wust, kiu estis unu el la malmultaj fruaj legantoj de Mein Kampf, iĝis aktiva en la pereklezie direktika rezistado. Li antaŭenigis kulturan ofensivon por katolika Germanio, kaj surbazigis multon da sia filozofio sur la kultura unueco de Eŭropo. Tion li perceptis antaŭ ĉio en la katolikismo. Li suferis de kancero ekde 1938 kaj mortis en la aĝo de 56. Nur kelkajn tagojn antaŭ lia morto li skribis adiaŭleteron al siaj studentoj, kiuj laŭdire estis vaste legitaj ankaŭ sur batalkampoj en Sovetunio.
Graveco kaj honoroj
Fondite en 1982, la Peter-Wust-societo zorgas pri la spirita heredaĵo de Wust. Ĝia 20-a datreveno kaŭzis monumentstarigon por festi la majstroverkon de Wust kun la titolo Ungewissheit und Wagnis. La domo en Rissenthal, kie Wust estis naskita, estas markita per plakedo. Lernejo estis nomita por li en Münster, kiel estas mezlernejoj en Wittlich kaj Merzig. La menciita societo ĉiujare aljuĝas Malgrandan Wust-premion al trapasinto de la abiturienta ekzameno ĉe unu el la du gimnazioj.
La Katolika Akademio de Treviro kaj la Unuiĝo por kristana posteduko aljuĝas dujaran premion, la Peter-Wust-premion, por la fondo de eŭropa kulturo kaj unuigo. La gajninto en 2005 ekzemple estis la germana politikisto Bernhard Vogel. Werner Schüßler, filozofioprofesoro ĉe la Universitato de Treviro, re-redaktis la majstraĵon de Wust en 2002-a. La influo de la filozofio de Wust sur la studento de Paul Klee, Hubert Berke (1908-1979), estis la temo de ekspozicio okazinta 2004-05 en Merzig kun la titolo "Von Peter Wust zu Paul Klee - Der Kölner Maler Hubert Berke."
Portes-lès-Valence
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane Droma, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes, okcitane Auvèrnhe Ròse Aups). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence kaj ekde la fino de marto 2015 al la.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas portois.
Onagracoj
La onagracoj (latine Onagraceae, sin. Oenotheraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo mirtaloj (Myrtales). Ĝi enhavas 27 ĝis 45 genrojn kaj ĉirkaŭ 830 speciojn,. Ĝia tipa genro estas onagro.
Klara Rondeto
„Klara Rondeto“ estis virina Esperanto-klubo en Tokia Urbo, Japana Imperio, fondita la 12-an de aprilo 1925 honore al Klara Zamenhof, mortinta la antaŭan jaron. La Enciklopedio de Esperanto de 1934 elstarigis ke temis pri "la preskaŭ sola Esperantistina Klubo en la Japana Imperio". Tamen laŭ la tokia modelo, aliaj virinaj grupoj estis fonditaj samjare ankaŭ en Jokohamo kaj Osako. Gvidantino de la prosperanta, laŭ la Enciklopedio de Esperanto "sane kreskanta", tokia esperantistina grupo de la fondo ĝis sia morto la 18-an de junio 1933 estis la esperantistino Sasaki Macue. Poste tiun rolon transprenis Kurijama Ioe.
Onagracoj
Tiuj plantoj kreskas en la subtropika kaj kontinenta zono. Ili estas ĉefe moltigaj kaj unujaraj plantoj, malofte arbustoj aŭ arbedoj, kiuj havas en la epidermo de la folio specifajn oleokorpetojn. Tio konsistas el sterolo, kaŭĉuko kaj aliaj terpenkombinaĵoj.
Floroj estas duseksaj, radsimetriaj, kvarpartaj; la stamenoj staras duvice. Ovario estas ĝenerale sube starante, evoluinta el 4 fruktofolioj (karpeloj). Frukto estas ĝenerale kapsulo.
Epilobio
Epilobio (Epilobium) (200 specioj) estas genro de du- kaj plur-jaraj herboj kun duope kontraŭsidantaj folioj kaj kvarnombraj epiginaj floroj kaj kun lanohavantaj semoj en kvarangula kapsulo.
Monta epilobio (Epilobium montanum) vivas en Mez-Eŭropo
Hiroyuki Yoshida
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Fukuoka Blux, Consadole Sapporo, Blaze Kumamoto kaj Honda.
Jean-Pierre Andrevon
Jean-Pierre ANDREVON (naskiĝis la 19-a de septembro 1937 en Bourgoin-Jallieu) estas franca verkisto de sciencfikcio kaj ekologia aktivulo.
Biografio
Post infanaĝo dum la dua mondmilito kaj la okupacio, li komencis lerni en la gimnazio Champolion en Grenoblo, sed rezignis kaj laboris en la Pontoj kaj Ŝoseoj de 1953 ĝis 1957, kaj eniris en la École des Arts Décoratifs de Grenoble (Lenejo pri dekoraj artoj de Grenoblo). Li instruas pri desegno en la liceo Champollion, kaj faras sian militservon en Alĝerio ĝis 1963.
Reveninte en Francion, li ankoraŭ instruas ĝis 1969, dato ekde kiam li dediĉas sian talenton al literaturo. Lia unua profesia novelo aperas en la magazino Fiction en majo de 1968.
Li verkis ankaŭ sub la pseŭdonimo de Alphonse Brutsche.
El lia unua romano Les hommes-machines contre Gandahar (la maŝinhomoj kontraŭ Gandaharo) 1969 René Laloux faros animacian filmon en 1988.
Amĉit
Amĉit estas grava maronitisma ejo, apudmara urbo en Libano ĉirkaŭ 40 km norde de Bejruto kaj ĉirkaŭ 1,5 km norde de Biblos. Oni trovas multajn preĝejojn en Amĉit.
Demografio
Amĉit havas ĉirkaŭ 25 000 loĝantojn. La plej granda parto de la loĝantaroj estas kristanoj, krome estas eta ŝijaisma komunumo.
Ekonomio
Amĉit estas konata pro siaj tradiciaj skatoloj el palmaj folioj. Olivoj kaj citronoj fariĝas la plej grava arbo kaj planto de la urbo.
Personalitoj
La 15-a prezidento de Libano Michel Sulaiman naskiĝis en tiu ĉi urbo.
Mamonovo
Mamonovo (ruse Мамоново) estas urbo en la Kaliningrada provinco de Rusio.
La urbo estis fondita en 1301 kaj estis nomita Heiligenbeil. Ĝis la jaro 1945, kiam ĝi estis konkerita fare de la Ruĝa Armeo de Sovetunio, ĝi estis parto de la germanlingva regiono Orienta Prusio. En 1947 la urbo ekhavis sian nunan nomon.
En la urbo estas fervoja stacio.
Árpád Bakota
Árpád Bakota, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bakota Árpád estas hungara aktoro, instruisto.
Árpád Bakota naskiĝis la  en Subotica (Jugoslavio, nun Serbio).
Biografio
Árpád Bakota apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra Akademio de Novi Sad en 1982. Li komencis sian aktoran karieron en teatrejo de Novi Sad, inter 1987-1990 en sia naskiĝurbo. Pli poste 3 jarojn li havis taskojn en radio kaj televizio de Novi Sad. Ekde 1993 li iĝis membro de Teatro Csokonai (Debrecen), ekde 2001 li ankaŭ instruas en gimnazio en Debrecen.
Atena demokratio
Atena demokratio formiĝis ĉirkaŭ la 5a jarcento a.K. en la greka urboŝtato (konata kiel poliso) Ateno, konsistante el la grandurbo de Ateno kaj la ĉirkaŭa teritorio de Atiko. Ateno estas unu el la unuaj konataj demokratioj. Aliaj grekaj grandurboj starigis demokratiojn, plej sekvante la atenan modelon, sed neniuj estas tiom dokumentitaj kiel Ateno.
Ĝi estis sistemo de rekta demokratio, en kiuj partoprenantaj civitanoj voĉdonis rekte pri leĝaro kaj administraj buĝetoj. Partopreno ne estis malferma al ĉiuj loĝantoj: por voĉdoni oni devis esti plenkreska, vira civitano, kaj la nombro da tiuj "variis inter 30,000 kaj 50,000 el totala loĝantaro de proksimume 250,000 ĝis 300,000." Foje, la opinio de balotantoj povus esti forte influita per la politika satiro de la komediaj poetoj en la teatroj.
Solono (594 a.K.), Klisteneso (508/7 a.K.), kaj Efialto (462 a.K.) kontribuis al la evoluo de atena demokratio.
La plej longa daŭranta demokrata gvidanto estis Periklo. Post lia morto, atena demokratio estis dufoje nelonge interrompita per oligarkaj revolucioj direkte al la fino de la Peloponeza Milito. Ĝi estis modifita iom post kiam ĝi estis reestigita sub Eŭklideso; kaj la plej detalaj raportoj pri la sistemo estas tiuj de tiu kvarajarcenta modifo prefere ol la Perikla sistemo. Demokratio estis subpremita fare de la makedonoj en 322 a.K. La atenaj institucioj poste estis revivigitaj, sed kiom proksime ili estis al reala demokratio estas diskutebla.
Edward Asner
Edward ASNER (fakte Yitzhak Edward Asner; ankaŭ Ed Asner; n. la - 29-an de aŭgusto 2021) estis longkariera usona aktoro de filmo kaj televido, kaj prezidanto de la Screen Actor's Guild (Kinaktora Gildo). Li estis ĉefe konata por sia rolo "Ed Asner" en usona televidserioj Mary Tyler Moore Show kaj ĝia sekva serio Lou Grant.
Lastatempe, li voĉaktoris en la Pixar filmo, Up.
Mamadiŝ
Mamadiŝ (ruse Мамадыш) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 85563, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Vjatka (Вятка) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)).
En jaro 1959 la urbo havis 9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,5 mil loĝantojn.
Tomoaki Ogami
Tomoaki Ogami (大神 友明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj Avispa Fukuoka.
Janusz Onyszkiewicz
Janusz Adam ONYSZKIEWICZ [januŝ oniŝkjeviĉ] (naskiĝis 18-an de decembro 1937 en Lvovo).
Politika agado
Li estas pola politikisto, matematikisto, alpisto kaj speleologo. Li estis pola ministro de nacia defendo (1992-1993 kaj 1997-2000), deputito de pola Sejmo de 10-a, 1-a, 2-a kaj 3-a periodo.
Ekde 2004 ĝis 2009 deputito (MEP) de Eŭropa Parlamento, ekde 2007 ĝis 2009 prezidanto de Komisiono de Eksterlandaj Aferoj de Eŭropa Parlamento. Kiel membro de Alianco de Liberaluloj kaj Demokratoj por Eŭropo de 2004 ĝis 2007 li estis Vicprezidanto de Eŭropa Parlamento.
Janusz Onyszkiewicz ekde ĝis  estis prezidanto de pola Demokrata Partio - demokratoj.pl. Lia sekvantino estas Brygida Kuźniak.
Janusz Onyszkiewicz kaj Esperanto
Li aliĝis partopreni la lingvan debaton "La Lingva Egaleco en Internaciaj Rilatoj" en la hotelo "Victoria" en Varsovio (la 26an de septembro 2004) organizitan de la japana mecenato Etsuo Miyoshi kun helpo de Eduardo Kozyra por la polaj deputitoj (MEP) okaze de Eŭropa Tago de Lingvoj - sed lastmomente lin anstataŭis lia asistanto.
Eptianuredoj
La Eptianuredoj (Epthianuridae) estas birdofamilio en la ordo de la Paseroformaj (Passeriformes). Ĝi konsistas el du genroj kun kvin specioj.
Taksonomio
Hodiaŭaj ornitologoj konsideras ilin ne propra familio, sed genroj de la melifagedoj (Meliphagidae).
Aspekto
Eptianuredoj estas malgrandaj mielmanĝuloj kun penika lango. Ili estas pli dikaj ol la (aliaj) melifagoj. La bunta plumaro estas malsama ĉe maskloj kaj femaloj (seksa dimorfismo) kaj varias laŭ la sezonoj.
Disvastiĝo kaj habitato
Eptianuredoj loĝas endemie en Aŭstralio (la blankfrunta eptianuro en Tasmanio). Ili plejparte vivas en la centraj regionoj de la kontinento kaj povas sin adapti al diversspecaj habitatoj, kvankam ili preferas arbustan ebenan terenon, eĉ kamparon, al arbaroj kaj montaroj.
Vivmaniero
Eptianuredoj vivas surgrunde aŭ en malaltaj arbustoj. Ilia bunteco okulfrapas. Ĝenerale ili ne timas la homojn, escepte de la kovad-tempo. Sian nutraĵon – ĉefe insektojn, sed ankaŭ nektaron – ili serĉas piedirante. En aridaj regionoj kun sporada vegetalaro ili ofte traflugas longajn distancojn por atingi lokon, kie pluvis. Ili vivas pare aŭ en malgrandaj grupoj. Pli grandajn grupojn oni vidas nur de januaro ĝis junio, do ekster la kovad-periodo. Oni ne sufiĉe certe scias, ĉu ili estas migraj birdoj aŭ nomadoj.
Imre Szacsvay (advokato)
SZACSVAY Imre (saĉvai) estis hungara advokato kaj politikisto naskiĝinta en Biharsályi la 1-an de novembro 1818 kaj mortinta en Pest la 24-an de oktobro 1849).
Gertrudis Gómez de Avellaneda
Gertrudis Gómez de Avellaneda [Ĥertrudis Gomez de Abejaneda] (naskiĝis en Camagüey la 23-an de marto 1814, mortis en Madrido la 1-an de februaro 1873) estis verkisto kaj poetino kuba kaj hispana.
13860 Neely
13860 Neely estas malhela malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras A. William Neely, kiu kun-planis, konstruis kaj operaciis unu el la unuaj defore regataj aŭtomatigitaj ŝargkuplitaj instalaĵo de bildigo : la ARTL : Aŭtomata Radio-Ligita Teleskopo, kiu kolektis ĉirkaŭ 20 000 bildojn dum 1991 - 1997.
Gertrudis Gómez de Avellaneda
Biografio
Ŝi naskiĝis en la malnova urbo Santa María de Puerto Príncipe, nuna Camagüey, Kubo, kiam ĝi estis ankoraŭ ĉu kolonio ĉu provinco de la tiama Hispanio, la 23an de marto de 1814. En tiu urbo ŝi vivis sian infanecon kaj loĝis en Kubo ĝis 1836. Tiun jaron ŝi forveturas kun sia familio al Hispanio. La patro kaj poste la duonpatro estis armeoficiroj. Kiel kuba junulino, ŝi estis tre romantikulino kiu sopiris por amaj tragedioj, malrespektis la tradiciojn kaj kaŭzis familiajn problemojn, ekzemple rompante fianĉecon. Kaj tiu ne estos la lasta tia okazo.
Antaŭ alveni al Hispanio ŝi vizitis kun sia familio kelkajn urbojn de la sudo de Francio ĉefe en la regiono de Bordozo, kie ili loĝis dum kelka tempo. Finfine en Hispanio ili setlis en La Korunio. De tie ŝi forlasis sian familion kaj translokiĝis al Sevilo kie publikigis poemojn en kelkaj ĵurnaloj sub la pseŭdonimo de La Peregrina (Pilgrimulino) kiuj famigis ŝin. En tiu urbo en 1839 ŝi konis la grandan amon de sia vivo, Ignacio de Cepeda y Alcalde, juna studento pri Juro kun kiu ŝi vivos ŝtorman amrilaton, neniam reciproka je la sama pasia maniero kiun ŝi petegas, sed kio kortuŝos ŝin. Por li ŝi verkis membiografion kaj multnombrajn leterojn kiuj publikitaj post la morto de la ricevonto montras la plej intimajn sentojn de la verkistino. Ŝi vizitis Madridon en 1840 kie ŝi amikiĝis kun tiamaj verkistoj. Venontjare ŝi publikis sukcese sian unuan poemkolekton. Post tiuj sukcesoj venis la teatraj sukcesoj. Ŝia unua premierita teatraĵo en Madrido en 1844 estis Alfonso Munio, eko de ŝia famo kiel dramistino. En Hispanio ŝi verkis serion da romanoj el kiuj la plej fama estis Sab (1841) kiu estis la unua hispanlingva aboliciista romano. En tiu epoko ŝi spertis malagrablan amhistorion: ŝi naskis bebon, kiu tuje mortiĝis kaj poste la patro forlasis ŝin.
En 1846 ŝi edziniĝis al sinjoro Pedro Sabater, politikisto. Tuje la edzo malsaniĝis kaj apenaŭ unu jaron post la geedziĝo ŝi vidviniĝis.
En 1850 ŝi reeldoniĝis sian poemaron. Kortuŝita de la sukceso kaj inter kritikistoj kaj inter la publiko en 1854 ŝi prezentis sian kandidatecon al la Real Academia Española (Reĝa Hispana Akademio pri la Lingvo), sed triomfis la tiama maĉismo kaj la postenon okupis viro. En 1858 ŝi premieris sian dramon Baltasar kies triomfo superis la antaŭajn sukcesojn kaj kio kompensis la ĵusajn malfacilaĵojn.
Ŝi denove edziniĝis en 1856 kun influa politikisto, sinjoro Domingo Verdugo. Kun li realigis vojaĝon tra la nordo de la Duoninsulo kaj post 23 jaroj de neĉeesto ŝi revenis en Kubon en 1859. Ŝi loĝis tie ĉirkaŭ kvin jarojn. Tula, kiel ŝi estis konata popole, estis tre omaĝita de siaj samlandanoj. Dum festo en la Liceo de Havano ŝi estis proklamita nacia poetino. Dum ses monatoj ŝi estris revuon en tiu ĉefurbo, titolita Álbum cubano de lo bueno y lo bello (Kuba albumo de ĉio bona kaj bela) (1860). Fine de 1863 la morto de ŝia dua edzo, la kolonelo Verdugo, post longa malsano ricevita kiam li klopodis rehonorigi la teatran famon de la edzino, ŝi intensigis sian spiritecon kaj mistikan sindonon al rigora religia agado. En 1864 ŝi foriris el Kubo, kien ŝi neniam revenos, unue por veturado al Usono, sed de tie ŝi veturis al Hispanio denove.
En 1865 ŝi setlis denove en Madrido kie mortis la 1an de februaro de 1873 je siaj 59 jaroj. Ŝiaj restaĵoj ripozas en la tombejo de Sankta Fernando de Sevilo.
Literatura graveco
Gertrudis Gómez de Avellaneda verkis kaj famigis poemojn, teatraĵojn kaj romanojn, sed ankaŭ aperigis artikolojn kaj biografiojn de virinoj, kie ŝi montriĝis kiel avangarda feministo. Ŝi partoprenis en la teatra vivo kiel socia agado per kiu elstarigi inter la maĉisma tiama literatura vivo. Post ŝia morto publikiĝis ŝia leteraro kaj tie aperas ŝi kiel tre arda sentema virino tre emocia kaj samtempano. Per siaj romanoj ŝi aperas kiel grava rakontisto en epoko kiam la romano vere floris en Hispanio, sed je manoj de virromanistoj. Banditoj, venĝoj, indiĝenoj de la epoko de la hispana konkero aperas kiel ĉefroluloj tre taŭgaj por romantika epoko. Sed la plej fama kaj grava romano estas Sab (1841), kiu atingigas la verkistinon similan lokon -pro sia kontraŭsklaveca sinteno- en la historio de la hispana literaturo kion okupis la angla verkistino Aphra Behn, ĉefe pro sia romano Oroonoko.
Technicolor
Technicolor (Teknikoloro) estas kolorfilma procezo inventita en 1916 kaj poste plibonigita dum kelkaj jardekoj. Ĝi estis la dua ĉefa kolorprocezo, post la brita Kinemacolor, kaj la plej disvastigate uzata kolorprocezo en Holivudo el 1922 al 1952. Teknikoloro iĝis konata kaj laŭdata pro sia tre saturata kolorenhavo, kaj estis dekomence plej ofte uzata por filmado de muzikaloj kiaj The Wizard of Oz (1939) kaj Down Argentine Way (1940), ikonaj filmoj kiaj The Adventures of Robin Hood (1938) kaj Gone with the Wind (1938), kaj eĉ animaciitaj filmoj kiaj Snow White and the Seven Dwarfs (1937) kaj Fantasia (1940). Dum teknologio maturiĝis ĝi estis uzata ankaŭ por malpli spektaklaj dramoj kaj komedioj. Foje eĉ nigra filmo — kia Leave Her to Heaven (1945) aŭ Niagara (1953) — estis filmita en Technicolor.
Raĥiv (stacidomo)
Raĥiv (Рахів) estas fervoja stacio en Raĥiv (Transkarpata provinco), urbo en Ukrainio.
Lubaina Himid
Lubaina Himid (naskita en 1954 en Zanzibaro, nun parto de Tanzanio) estas brita artisto kaj kuratoro. Ŝi estas profesoro de nuntempa arto ĉe la Universitato de Centra Lancashire. Lia arto fokusas temojn de kultura historio kaj la reakiron de identecoj.
Himid estas unu el la unuaj artistoj envolvita en la movado Black Art (Nigra Arto) de Britio en la 1980-aj jaroj kaj daŭre kreas aktivisman arton kiu estas montrita en galerioj ne nur en Britio, sed tra la tuta mondo. Himid ricevis la Ordenon de la Brita Imperio en junio 2010 pro "servoj al Arto de Nigraj Virinoj" gajnis la Premion Turner en 2017.
Rimarkindaj artaĵoj (elekto)
Plena listo de ekspozicioj troveblas sur la oficiala retejo de la artisto.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samnoma artikolo en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
CEB
La vorto havas plurajn signifojn:
Listo de prezidantoj de Libano
Listo de la prezidantoj de la Respubliko de Libano.
Granda Sinagogo de Rădăuți
La Granda Sinagogo je Rădăuți (rumane: Templul Mare din Rădăuți, hebree: בית הכנסת הגדול של רדאוץ) estas grava sinagogo en Rădăuți, Rumanujo (ĉe Unua-Majo-strato nr. 2). Redediĉo solena fariĝis en la 25.7.2012. Ekde 2004 jam ĝi figuras sur listo de naciaj monumenprotektotaĵoj.
Historio
Tiu ĉi sinagogo estis konstruita en la fruaj 1880-aj jaroj kaj ligate al imperiestro Francisko Jozefo la 1-a~ (Aŭstrio). Ŝajne estis ankaŭ ne neglektinda konflikto koncerne ĝian estontan aspekton.
Dum la urbovizito de lia imperiestra moŝto en 1880, delegacio de judoj petis de li ke ili ricevu bonordan terenpecon por konstrui novan sinagogon pro la pliigita nombro da judoj en la urbo. La imperiestro konsentis kaj rezervigis al ili grandan grundon rekte urbocentre. Tiam eksplodis kverelo inter la ortodoksaj kaj pli progresemaj judoj. La ortodoksuloj postulis ke la sinagogo estu konstruita en la pli tradicia maniero dume la progresemuloj postulis ke la sinagogo estu pli modernisma laŭ la stilo de la granda sinagogo en la ĉefurbo de Bukovino Ĉernivco: nome kun katedralsimila rondkupolo. Pro tio la konstruo de la sinagogo eĉ prokrastiĝis je kelko da jaroj. Finfine estis atingita kompromiso kaj la sinagogo estis konstruita laŭ ĉernivca modelo sed kun unu granda diferenco: anstataŭe de ronda kupolo oni starigis ĝemelturojn.
La podio de kiu torao estas laŭtlegata situis en la centro de la sinagogo. La sekcio de la virinoj estis sur la okcidenta galerio. La sinagogo inaŭguritis la 18-an de aŭgusto 1883, la naskiĝtago imperiestra. La interno kaj ankaŭ la toraa ujo originale konserviĝis ĝis hodiaŭ.
Ruĝecventra aglo
La Ruĝecventra aglo (Lophotriorchis kienerii aŭ Aquila kienerii) estas mezgranda taga rabobirdo, kiu, kiel aliaj agloj, apartenas al familio Akcipitredoj kiuj enhavas aliajn tagajn rabobirdojn kiaj cirkuoj, milvoj, akcipitroj, ktp.
Ĝi estis dekomence lokigita en la genro Hieraaetus sed tiu aglo povus ankaŭ aparteni al separata genro. Oni sugestis la nomon de Kienastur.
Disvastiĝo
La Ruĝecventra aglo reproduktiĝas en tropika Azio. Temas pri specio de loĝantaj birdoj en Srilanko, sudokcidenta kaj norda Barato, kaj orienten al sudorienta Azio kaj Indonezio.
Tiu specio estas asocia kun arbaroj.
Aspekto
La Ruĝecventra aglo estas malgranda aglo, 54–60 cm longa. Ili havas larĝajn rondoformajn flugilojn, kiuj estas ebenaj dum ŝvebado, kaj mallongan larĝan voston.
Plenkreskulo havas nigrecajn suprajn partojn kaj kapon. Kolo kaj brusto estas blankaj, kaj la vosto kaj flugilplumoj estas blankaj kun malhela strieco. La resto de la subaj partoj estas ruĝecbruna, kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo. Tiuj plumoj kovras ankaŭ la tutajn krurojn, kiel ĉe aliaj agloj, dum la fingroj estas flavecaj kaj la ungoj nigrecaj. La beko estas griza. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Nematurulo havas blankon anstataŭ la ruĝecbruna plumaro de plenkreskulo, kaj malhelaj makuloj en flankoj.
Kutimaro
Ili manĝas ĉefe birdojn kaj malgrandajn mamulojn.
La granda nesto el bastonetoj estas konstruita en arbo kaj la ino demetas ununuran ovon.
Dénes Szeghő
Dénes Szeghő [dEneŝ segO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szeghő Dénes estis hungara bestokuracisto, instruisto, redaktoro.
Dénes Szeghő naskiĝis la en Szeged, li mortis en nekonataj cirkonstancoj.
Biografio
Dénes Szeghő akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto. Post la diplomo li estis bestokuracisto en provinco, plej longe inter 1918–1928 en Deta jam dum dominado de Rumanio. Baldaŭ li estis inspektoro pri bredado. Inter 1933 kaj 1938 li instruis en ekonomia lernejo en Ciumbrud. Depost 1948 li laboris en hungarlinvaj redaktorejoj en Transilvanio. Li estis kunlaboranto precipe en Erdélyi Gazda (Kluĵo) kaj Falvak Népe.