cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maciej Stanisław Zięba
Vivo
En la jaroj 1991-1997 estis konsulo de la Pola Respubliko en Parizo kaj Montrealo; en la jaroj 1993-1997 paralele - estro de Pola Lernejo je la nomo al Nikolao Koperniko en Montrealo. De 1998 li laboras en Lublina Vojevodia Oficejo, en la jaroj 1998-2007 estis direktoro respondeca pri eksterlanda kunlaboro, eŭropa integrado kaj regiona evoluo, en la jaroj 2008-2012 pri civitanaj kaj eksterlandanaj aferoj; de 2000 – nomumita oficisto de la civila servo.
En 2012 estis distingita per Ora Medalo pro Longjara Servo.
Nuntempe (2019) li laboras ĉe la Universitato de Zaozhuang (Ĉinio).En Zaozhuang Universitato estas instruata lingvistiko en Esperanto. Maciej instruas tie.
Pli gravaj publikaĵoj
Libroj
Pli gravaj artikoloj aŭ ĉapitroj en kolektitaj laboraĵoj
9417 Jujiishii
9417 Jujiishii estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Juji Ishii (1865 – 1914) japanan kuraciston, kiu dediĉis sin al la bonfarto de infanoj. Li establis orfejojn kaj helpis milojn da orfoj. En Japanio li estas nomata "Patro dela Infana Bonfarto''.
Maro Amundsen
La Maro Amundsen, branĉo de la Suda Oceano ĉe la Lando de Marie Byrd en okcidenta Antarkto, kuŝas inter la Kabo Flugofiŝo (nome nordokcidenta pinto de la insulo Thurston) oriente kaj la Kabo Dart en insulo Siple okcidente. Kabo Flugofiŝo markas la limon inter la Maro Amundsen kaj la Maro Bellingshausen. Okcidente de Kabo Dart estas sennoma bordomaro de la Suda Oceano inter la Amundsen kaj la Ross Maroj. La norvega ekspedicio de 1928–1929 estrita de kapitano Nils Larsen nomigis tiun akvejon laŭ la norvega polusesploristo Roald Amundsen kiam esploris tiun areon en Februaro 1929.
Aniŝinabeka lingvo
La aniŝinabeka (aniŝinabeke: anishinaabemowin), ankaŭ la oĝibva lingvo (aniŝinabeke : Ojibwemowin) aŭ ĉipeva lingvo (en : chippewa) estas parolata inter Alberto kaj Kebekio en Kanado kaj en Usono: de Montano kaj Miŝigano. Ĝi apartenas al la algonkena lingvaro.
Grupoj kiuj parolas dialektojn de la aniŝinabeka inkluzivas la oĝibvoj, la saŭltaŭoj, la misisagoj, la otavoj kaj la algonkenoj.
Eksteraj ligiloj
(es) Lengua Ojibwa, laŭ Lingvoj de la mondo
(en) Ojibwa, laŭ Ethnologue
(en) Ojibwa nordokcidente, laŭ Ethnologue
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=ojc
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=ojg
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=ojw
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=otw
Vidu ankaŭ
Listo de lingvoj
26451 Khweis
26451 Khweis estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Majdolene Ziad Khweis, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri terscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Taos High School de Taos (Nov-Meksiko, Usono).
Gattendorf (Supra Frankonio)
Gattendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Horná Lehota (distrikto Brezno)
Horná Lehota (hungare Felsőszabadi [felŝOsabadi]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Felső-Lehota, poste pro la hungariga politiko ĝi ricevis hungarecan nomon.
Károly Jenő Ujfalvy
Károly Jenő Ujfalvy [kAroj jenO ujfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ujfalvy Károly Jenő estis hungara etnografo, lingvisto, vojaĝisto, membro (ekstera en 1876) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis mezőkövesdi. Károly Jenő Ujfalvy naskiĝis la  1842 en Vieno (laŭ alia fonto en Transilvanio). Li mortis la 1904 en Florenco.
Biografio
Károly Jenő Ujfalvy frekventis universitaton en Bonn, poste li vojaĝis al Parizo, kie li edziĝis en 1868. Li ekinstruis en Versailles, poste li ricevis francan ŝtatanecon. Spite tion li ofte kontribuis diversajn hungaraĵojn al la franca publiko. Baldaŭe li aranĝis vojaĝojn al Azio, kie ankaŭ lia edzino akompanis lin, eĉ ŝi skribis vojaĝpriskribojn. Ili dokumentis geografiaĵojn, etnografiaĵojn kaj lingvaĵojn, tial li ricevis Honoran Legion en 1878. Franca libro aperinta en 1902 taksis lin unu el la plej elstaraj vojaĝistoj.
Horná Lehota (distrikto Brezno)
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La loknomo aperis unue en latina formo "Superior Lehota" en 1406, la hungara nomo aperis en formo "Felsewlehota" en 1424. La loĝantoj okupiĝis ankaŭ pri minado de oro. En 1828 loĝis tie 1168 homoj en 151 domoj. En 1910 loĝis en Felsőszabadi 1438 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Brezno, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Horná Lehota 584 homoj (551 slovakoj, 29 ciganoj).
Susani (Ignești)
Susani (hungare: Susányfalva) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Ignești. En 1910 ĝi havis 512 loĝantojn (rumanoj), en 1992 283. Ĝia unua skriba mencio estas el 1547. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
33502 Janetwaldeck
33502 Janetwaldeck estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Janet Waldeck, mentorinon por unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Taylor Allderdice High School en Pittsburgh (Pensilvanio).
Orgeno Rysum
La orgeno de la reformita preĝejo en Rysum (Orientfrislando) estas konsiderata kiel la plej malnova siaspeca instrumento plejparte konservita laŭ sia fajfilstoko en norda Eŭropo kaj apartenas krom la instrumentoj en Sion, Kiedrich kaj Ostönnen al la plej malnovaj orgenoj ludeblaj tutmonde.
Konstruhistorio
En 1680 Joachim Kayser, en 1689 Valentin Ulrich Grotian kaj poste Matthias Amoort, kiu lernintis ĉe Arp Schnitger, modifigis la orgenon. En 1776 Dirk Lohmann kompletigis ĝin per unu registro, kaj ekde 1867 ĝis 1868 oni supre plimallongigis la keston, ĉar en la preĝejo estis enkonstruita nova plafono.
Post kiam 1941 Karl Puchar el Norden jam prilaboris en tio, ekde 1959 ĝis 1961 la firmao Ahrend & Brunzema rekonstruis la orgenon, reproduktante ankaŭ la keston.
Angela Merkel
Angela Dorothea MERKEL (naskita la 17-an de julio 1954 en Hamburgo, kun la nomo Kasner) estas germana fizikistino kaj politikistino. Ekde la 22-a de novembro 2005 ĝis la 8-a de decembro 2021 ŝi estis kancelierino de Germanio.
Ŝi venkis denove en la baloto de la 27-a de septembro de 2009, kvankam sen absoluta plimulto, kaj same en la baloto de la 22-a de septembro de 2013. Sekve ŝi gvidis respektive gvidas la registaran ministraron de 2005-2009, 2009-2013 kaj 2013-2017.
Biografio
Angela Merkel estas filino de la instruistino Herlind Kasner kaj la protestanta pastro Horst Kasner, ŝia avo estis polo Ludwik Marian Kaźmierczak. Nur kelkajn monatojn post ŝia naskiĝo en Hamburgo (parto de Federacia Respubliko Germanio en 1954) ŝia familio transloĝiĝis al Germana Demokratia Respubliko (GDR), ĉar ŝia patro estis nomumita paroĥestro en Quitzow.
Ek de 1957 Merkel kaj ŝiaj pli junaj gefratoj Marcus kaj Irene vivis en Templin. Ek de 1961 ŝi frekventis la politeknikan gimnazion. Komence de la 1970-aj jaroj ŝi aniĝis en FDJ (Freie Deutsche Jugend, la socialisma junulara organizo de GDR). Post la abiturienta ekzameno en 1973 ŝi studis fizikon en la universitato de Lepsiko. En 1978 ŝi magistriĝis.
Samjare ŝi rifuzis, kiam la ministerio pri ŝtata sekureco petis ŝin pri neoficiala kunlaboro. Ŝia "viktima akto" de la ŝtata sekureco mencias ŝian kritikan sintenon pri GDR kaj komunismo kaj ŝian aprobon de la pola Sindikato Solidareco.
En 1986 ŝi doktoriĝis pri la temo "esplorado de la mekanismo de malkomponaj reakcioj kun simpla disigo de ligoj kaj kalkulado de iliaj rapidecaj konstantoj surbaze de kvantum-kemiaj kaj statistikaj metodoj". De 1978 al 1990 ŝi laboris kiel scienca asistanto en la Instituto pri Fizika kemio de la Akademio de la Sciencoj en Berlino. Kelktempe ŝi estis distrikta estrarano de FDJ; fine ŝi iĝis FDJ-a sekretario pri agitado kaj propagando ĉe Akademio de la Sciencoj. Sed ŝi ne membris en iu el la ŝtate permesataj partioj de GDR.
En 1972 ŝi edzigis la fizikiston Ulrich Merkel; ili eksedziĝis en 1982. De decembro 1998 ŝi estas edzino de Joachim Sauer, profesoro pri fiziko.
Elektoj en 2021
Antaŭ la parlamentaj elektoj la, Merkel anoncis ke ŝi ne plu kandidatas post 16 jaroj kiel kanceliero. Ŝia posteulo fariĝis Olaf Scholz, kies partio SPD gajnis 25,7% da voĉoj, kaj kiu venkis super Armin Laschet de CDU, kiu ricevis 24,1%.
Miĉifa lingvo
La miĉifa (ankaŭ meĉifa; métchif/métis = metisa) estas parolata de ĉirkaŭ personoj en Manitobo kaj Norda Dakoto. La lingvo estas miksaĵo de la franca kaj la kria kaj eĉ iomete en certaj lokoj kun la aniŝinabeka (orienten la kria iĝas laŭgrade aniŝinabekan - la limo inter la kria kaj la aniŝinabeka ne estas definitiva).
La plejmulto el la verboj estas kriaj kaj francaj.
Riotuerto
Geografio
La municipa teritorio enhavas la loĝlokojn La Cavada (municipa sidejo), Angustina, Barrio de Arriba, Monte kaj Rucandio, kaj estas trapasata de la riveroj Covadal, Revilla, Canónigo kaj Miera. Ĝi estas je 24 km de Santandero.
Demografio
Por areo de 30,48 km² estas 1 645 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj 1 645 loĝantoj estas distribuitaj en jenaj loĝlokoj: Angustina,  Barrio de Arriba, La Cavada (ĉefurbo), Monte kaj Rucandio.
Riotuerto suferis malpliiĝon en la 20-a jarcento, pro elmigrado el ruraj areoj. Fakte ĝi perdis 500 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Fonto: INE
La laboristaro dediĉas sin je 22,5 % al la unuaranga sektoro (brutobredado de bovinoj speciale por produktado de lakto), alia 46,1 % al hegemonia triaranga sektoro de servoj, 17,5 % al la industrio kaj 14 % al la konstruado (informo de 2001).
Historio
Estas restaĵoj de Bronzepoko en grotoj kaj de romia minado. La plej frua mencio de tiu municipo estas de 1085, en Cartulario de Santa María del Puerto de Santoña. En la Mezepoko ĝi apartenis al la abatejo de Santandero, dum Rucandio estis historie apartenanta al la senjorlando de Escalante. En la registro Becerro de las Behetrías, de 1351, la municipo aperis sub la jurisdikcio de Pedro González de Agüero kaj domindo de la Familio Velasco.
La historio de Riotuerto estas tre ligata al la instalado de la Reĝa Fabriko de Artilerio de La Cavada, kreita en 1634 de Jean Curtius. Ĝi havis kvin fornojn, kaj liveris armilaron por la fortikaĵojn de Hispanio, ties kolonioj kaj la Reĝa Ŝiparmeo. Ties situo rilatis al la granda kvanto de arbaroj de la supra valo de la rivero Miera kaj al la akvabunda kaj konstanta rivero Miera, kiu ebligis transportadon de la ligno facile ĝis La Cavada. Menciindas, ke la loĝloko ne ekzistis tiam, ĉar ĝi kreiĝis kaj disvolviĝis poste rezulte de la fabriko de artilerio.​
Al la fabriko venis multaj belgaj fakuloj kaj laboristoj, kiuj poste hispanigis siajn familinomojn kaj restis lokane.
Heredo
De ĝia heredo elstaras tri Havaĵoj de Kultura Intereso, nome:
Krome, estas aliaj interesaj lokoj nome jenaj:
Lago Uru Uru
Lago Uru Uru estas lago de la Departemento Oruro en Bolivio. Ĝi ricevas akvon de la Rivero Desaguadero. Ĝi situantas je alto de 3,686 m super marnivelo, ties surfaca areo estas 214 km².
La lago estas formata de la fluo de la rivero Desaguadero ĉe ties elfluo en la Lago Poopoo, per la etenda sedimentado konata kiel "Santo Tomás" pro malgranda ermitejo troviĝanta tie kiu estas tute inundita. Ties formo datiĝas el 1962. La rivero konektas la akvojn de la Lago Titikako kun la Lago Poopoo.
La lago estas turisma allogaĵo por boatado kaj fiŝkaptado, ĉar ĝi enhavas grandajn nombrojn de fiŝoj. Ĝi estas ankaŭ grava natura hejmo de la Titikaka grebo.
Oruro situantas tre proksime de la bordo, kaj estas industria mineja centro.
-18.09444°N, -67.09611°W
European Digital Rights
European Digital Rights (EDRi) estas internacia aktivulgrupo kun ĉefa sidejo en Bruselo, Belgio. EDRi estis fondita en junio 2002 en Berlino fare de dek Ne-registaraj organizaĵoj de sep landoj. EDRi provizas civilan voĉon kaj platformon certigi ke eŭropan politikon, kiu influas la ciferan medion, estas en linio kun fundamentaj rajtoj.
Membroj
Membriĝo estas restriktita al neprofitocela, ne-registaraj organizoj kies celoj inkluzivas la defendon kaj antaŭenigon de civilaj rajtoj en la kampo de informa kaj komunikada teknologio. La membraj organizoj de Eŭropaj Ciferecaj Rajtoj estas:
Bódvaszilas
Bódvaszilas [bOdvasilaŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Situo
Bódvaszilas situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Sajószentpéter-Turňa nad Bodvou, laŭ fervojo Miskolc-Tornanádaska. Szendrő troviĝas 17, Miskolc 52 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1283en formo "Szilas". En 1250 fortikaĵo konstruiĝis en la proksimeco, kiu defendis la loĝantojn de la turkoj. Bódvaszilas estis distriktejo depost Traktato de Trianon ĝis 1950. Dum la 2-a mondmilito estis tie akraj bataloj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, poŝto.
Famuloj
En Bódvaszilas naskiĝis inĝeniero Mihály Stefán.
16249 Cauchy
16249 Cauchy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca matematikisto Augustin Louis Cauchy (1789–1857), kiu faris fundamentajn kontribuojn al la teorio de la funkcioj kun kompleksaj variabloj, la studo de la determinantoj kaj la matematika teorio de la elasteco. Li enkondukis plej altan nivelon de rigoro en la.
Plassac (Ĝirondio)
Plassac - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Winterswijk
La teritorio havas komunan limon kun.
Blaesheim
Blaesheim (jen france, origine germane Bläsheim, prononco, alemane Blaase, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
"Blaesheim-procezo"
En eŭropa diplomatio, la "Blaesheim-procezo" estas regulaj, neformalaj kunvenoj inter la prezidanto de Francio, la federacia kanceliero de Germanio kaj la du ministroj pri eksteraj aferoj. La unua el tiuj kunvenoj okazis en januaro 2001 ĉi-tie en Blaesheim, tial la nomo. De tiam la kunvenoj okazas ĉiujn ses ĝis ok semajnojn, kaj ebligas diskutigi kaj bone akordigi la du ŝtatajn registarojn en pozicioj de eŭropa kaj internacia politiko.
Lítla Dímun
Lítla Dímun (Lille Dimon) estas malgranda insulo de Ferooj, inter insuloj Suðuroy kaj Stóra Dímun. El la 18 insuloj de Ferooj, ĝi estas la sola neloĝata.
Geografio
Ĝi estas la plej malgranda el la 18 insuloj de Ferooj, kun areo de 0,84 km². La insulo estas bone videbla el Hvalba kaj Sandvík, du vilaĝoj sur insulo Suðuroy.
La insulo estas alproksimebla nur en perfekta vetero; oni povas grimpi sur la insulon per ŝnurego, uzata de ŝafistoj sur flanko de la preskaŭ vertikalaj rokmuroj.
Flaŭro kaj faŭno
La insulo havas internacian gravecon, ĉiujare tie nestas, kovas ĉ. 30 000 paroj da marbirdoj. La plej gravaj specioj estas la trifingra mevo (13 100 paroj), atlantika fraterkulo (10 000 paroj), malgranda petrelo (5000 paroj) kaj longbeka urio (6 200 individuoj). Krom tiu, tie paŝtas 270 ŝafoj.
La plantaro tie estas la plej specio-malriĉa el insuloj de Ferooj: tie kreskas entute 9 plantospecioj. Tiuj ĉi specioj estas la sekvaj:
Historio
La la sagaoj de la feroanoj, ĝi estis loko de batalo en la 13-a jarcento. La insulo neniam estis loĝata, estis longtempe en reĝa posedaĵo, sed ĝiaj malfarvoraj geografiaj karakterizaĵoj, ĝi estis tre malfacile farmigebla, tiel oni decidis pri ties vendo. La aŭkcio okazis en 1850 en Hvalba. La gvidanto de la reĝa monopolo de tvøroyri sur Ferooj prekonkuris kontraŭ loĝantoj de Hvalba kaj Sandvík, kiuj volis aĉeti la insulon. Ili do akiris ĝin, relative pagante altan sumon: preskaŭ 5000 imperian taleron (10 000 danajn kronojn).
Administrado
La insulo apartenas administre al distrikto Hvalba. La areo estas en posedaĵo de privataj homoj de Hvalba kaj Sandvík.
El Herrumblar
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Herrumblareño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 708 loĝantoj kaj la denseco estas de 15,36 loĝ/km².
Situo
El Herrumblar estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 775 m; je 103 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 46,10 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°24′07″N 1°37′27″Ok.
Ĝi estas situanta sur monteto. Ĝi limas sude kun Villamalea (Provinco Albacete), oriente kun Venta del Moro (Provinco Valencio), norde kun Iniesta (Provinco Cuenca) kaj okcidente kun Ledaña (Provinco Cuenca).
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1,203 loĝantoj en 1950 al 708, tio estis oni perdis pli ol 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe El Herrumblar, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe El Herrumblar kie oni falis al la nunaj 708.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis preskaŭ ĉiam de la maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Oni produktas ĉefe vinon, migdalojn kaj cerealojn, kaj iom malpli olivoleon kaj prunojn.
Kerigmo
Kerigmo, (translitero de κήρυγμα el la greka: κηρύσσω (kēryssō), kiu laŭlitere signifas: krii aŭ herolde proklami, estas vorto uzita en la Nova Testamento por indiki la anoncon de la kristana mesaĝo (vidu en Mateo 3,1, en Luko 4,18-19 kaj en la Epistolo al la Romanoj 10,14, ekzemple.
Kerigmo en la Evangelioj
La aserto eldirita de Jesuo en tiu momento estas la “kerigmo” aŭ “anonco de la bona novaĵo” kaj konstituas la bazon de ĉiu sinsekva instruo kiun Jesuo adresis al siaj disĉiploj kaj de lia tuta predikado kiun siavice tiuj ĉi efektivigis post la konstato pri la Resurekto de Jesuo kaj la ricevo de la Sankta Spirito.
La saman enhavon oni trovas en la Evangelio laŭ Marko: “14 Kaj post kiam Johano estis arestita, Jesuo iris en Galileon, predikante la evangelion de Dio, 15 kaj dirante: La tempo jam plenumiĝis, kaj la regno de Dio alproksimiĝis; pentu, kaj kredu al la evangelio.” (1,14-15).
Sinteze, la kerigmo estas tute entenata en la esprimo: “Jesuo Kristo estas la Mesio, Filo de Dio: pri kies resurekto ni persone atestas”.
Kerigmo en la apostola predikado
En la apostola predikado la kerigmo estas la centro de la kristana anonco de ĝia Evangelio, kaj konsistas en la proklamado de la morto kaj resurekto de Jesuo, proklamita, pro la puŝo de la Sankta Spirito, de tiuj kiuj pri tio estis atestantoj.
La unua publika atestanta prediko de la apostolo Petro, tuj post la descendo de la Sankta Spirito sur la Apostoloj, jam entenas la unuan formuladon de la kerigmo, tiel kiel ĝi estis anoncita de la unua kristana komunumo: ''“22 Izraelidoj, aŭskultu la jenajn vortojn: Jesuon, la Nazaretanon, viron de Dio, elmontritan al vi per potencaĵoj kaj mirakloj kaj signoj, kiujn Dio faris per li meze de vi, kiel vi mem scias [...]Ĉi tiun Jesuon relevis Dio, pri kio ni ĉiuj estas atestantoj. 33 Levite do ĝis dekstre de Dio, kaj ricevinte de la Patro la promeson de la Sankta Spirito, li elverŝis tion, kion ni vidas kaj aŭdas [...]36 Kun certeco do sciu la tuta domo de Izrael, ke tiun Jesuon, kiun vi krucumis, Dio faris Sinjoro kaj Kristo”'' (Agoj de la Apostoloj 2,22.32.36).
Pli artikita estas la kerigmo anoncita de Paŭlo en liaj epistoloj kaj reflektas plenplene la personecon, la historion kaj la personan sperton de tiu apostolo. Li antaŭe partianiĝis kun la mortigantoj de Jesuo kaj persekutantoj kontraŭ ties sekvuloj. Spite de la diverseco de la du figuroj, Petro kaj Paŭlo trairis la saman sperton, nome ke Jesuo mortis ĝuste por ili kaj pro ili.
Kaj temas pri la sama evento kiun devas sperti ĉiu kredanto por renkonti la “Bonan Sciigon” (Evangelion).
Petro, ikono de ĉiuj kredantoj, ne eltenas Mesion-Liberiganton kiu iras renkonten al sia morto senreage, nekapablan savi sin mem. Neante, laŭ tri fojojn, ke mem lin konas, Petro proklamas sian veron, ne la mensogon : 'ouk eimi' en la greka, nome: ''“Mi ne plu rekonas vin; kien iris la Mesio potenca kiu efektivigis miraklojn? Iu kiu sin lasas mortigi ne povas esti mia savanto, sed eventuale mia ruino. Forigu el mi! Por mi vi estas nenio”''. Petro kovras Jesuon per tuta sia reĵeto, lin eksterigas el sia vivo. Nome li lin mortokondamnas. (el la komentoj de la Patroj de la Eklezio
Sed la evidento faras lin la anoncanto de la kerigmo!
Luko nin informas, fakte, ke Petro, post la forneo, fiksas sian rigardon sur tiu de Jesuo: en tiu rigardo troviĝas la tuta kerigmo ĉar li komprenas ke tiu morto estas ankaŭ por li kaj pro li. Simile, Paŭlo priskribas sian sperton laŭlonge de la vojo al Damasko kiel la kerigmo kiu ĉi-kaze estas la sperto antaŭe de la pardono kaj akceptiĝo senantaŭpenta, poste la konvertiĝo: Jesuo kiu sin donas senpage.
Ĉe la anonco de la ricevita kerigmo kaj al la elnombrado pri la sinsekvaj aperoj de Jesuo, Paŭlo aldonis, foje, ĉe la fino, ankaŭ la rakonton de sia persona renkonto kun Jesuo sur la vojo al Damasko.
“3 Ĉar mi transdonis al vi komence tion, kion mi ankaŭ ricevis, ke Kristo mortis pro niaj pekoj laŭ la Skriboj; 4 kaj ke li estis entombigita; kaj ke li releviĝis la trian tagon laŭ la Skriboj; 5 kaj ke li aperis al Kefas; poste al la dek du; 6 poste li aperis al pli ol kvincent fratoj samtempe, el kiuj la plimulto restas ĝis nun, sed kelkaj jam ekdormis; 7 poste li aperis al Jakobo; poste al ĉiuj apostoloj; 8 kaj fine li aperis al mi ankaŭ, kiel al infano ekstertempe naskita” (1Kor 15, 3-8).
Kerigmo troviĝas, preskaŭ samvorta, en Epistolo al la Romanoj 1:2-4; 1Tim 3:16; Epistolo al la Hebreoj 1,1-2; 1 Petro 1,10-12; 2 Petro,18-19),; Agoj 10,38; 1Kor 1.17-18; 15,3; [[Epistolo al la Galatoj 1,4; Heb 1:3; 1Petro 1,2, 19; 3,18; 1 Johano 4,10).
Aludoj al kerigmo ŝprucas el aliaj diversaj novtestamentaj tekstoj.
Kerigmaj figuroj en la Malnova Testamento
Ĉiuj la karakterizoj de la kerigma predikado, ekde la “herolda” anonco pri “tempo plenumita” ĝis al la invito al la pento kaj la konvertiĝo de la koro, konstatiĝas, ekzemple, en la travivaĵo rakontita en la libro de la profeto Jonakaj en la malmultaj kaj obskuraj vortoj de tiu adresitaj, ordone de Dio, al la loĝantoj de Ninivo.
“2 Leviĝu, iru en la grandan urbon Nineve, kaj prediku al ĝi la predikon, kiun Mi diros al vi. 3 Tiam Jona leviĝis kaj iris en Nineven, konforme al la vorto de la Eternulo. Nineve estis granda urbo ĉe Dio; ĝi havis la grandecon de tri tagoj da irado. 4 Kiam Jona komencis la trairadon de la urbo kaj trairis unu tagon, li vokis, kaj diris: Post kvardek tagoj Nineve pereos. 5 La loĝantoj de Nineve ekkredis je Dio, proklamis faston, kaj metis sur sin sakaĵon, de la grandaj ĝis la malgrandaj inter ili [...]10 Kiam Dio vidis iliajn farojn, ke ili deturnis sin de sia malbona vojo, Dio bedaŭris la malbonon, kiun Li minacis fari al ili, kaj Li tion ne faris” (Jona 3, 2-5.10).
Teologoj kaj kerigmo
Modernaj teologoj (temas, fakte, pri teologio de la moderna epoko) kiu pritraktis tiun temon, citindas, inter centoj, Piero Coda (vidu Bibliografion), kiu vidas la saman kerigman lingvaĵon en nuntempaj spiritaj movadoj kiel en la Katekumena vojo, kaj aŭspicias ĝian realprenon en la Katolika Eklezio.
La malkovro, en la moderna epoko, de la fundamenta graveco de la kerigmo ŝuldeblas precipe al studoj kaj zorgoj de protestantaj teologoj kiel Karl Barth (1886-1968) kaj Rudolf Bultmann (1884-1976) al kiu alflankiĝis, el la katolika flanko, Franz Lakner (1900-1974), Hugo Rahner (1900-1968) kaj Karl Rahner (1904-1984).
Sinsekve la Dua Vatikana Koncilio estis klarvorte reasertanta en sia dokumentoj evangelizadon tipe de tiu kerigma, uzendaj ankaŭ en landoj tradicie konsideritaj kristanaj.
Ŝuldiĝas al la papo Johano Paŭlo la 2-a la praktika invito taskiĝi per tiu predika sistemo por la evangelizado de la novaj generacioj, nome per vojo de la kerigmo, kiel oni povis vidi dum la “Mondaj Tagoj de la junularo”.
Bibliografio
Italingve:
(18682) 1998 FH107
(18682) 1998 FH107 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
PDF (apartigilo)
PDF povas rilati al:
Imola Csillag
CSILLAG Imola Repolszki Imola, estas rumanuja hungara tekstilartistino naskita la 16-an de julio 1976 en Reghin Ŝi estas edzino de grafikisto István Csillag.
Biografio
Imola Csillag studis en Miercurea Ciuc grafikon kaj en Temeŝvaro tekstilarton. Ŝi instruas tekstilarton kaj pentroarton en sia iama lernejo en Miercurea Ciuc.
6598 Modugno
6598 Modugno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala kantisto kaj komponisto Domenico Modugno (1928–1994), kies fama kanzono Nel blu dipinto di blu" (aŭ "Volare''") estis kantetita tramonde.
Malim Nawar
Esperanto kaj Malim Nawar
Kelkaj de la loĝantoj jam konas kaj lernis Esperanton. Ili ne daŭriĝis la lerndadon.
Franz Albert Eder
Franz de Paula Albert EDER OSB (naskiĝinta la en Hallein sub la nomo Albert Eder, mortinta la  en Salzburg) estis aŭstra teologo kaj salcburga arkiepiskopo inter 1876 kaj 1890.
Vivo
Albert Eder estis filo de la oficejkontrolisto Peter Paul Eder kaj de ties edzino Theresia (fraŭline: Hintner) studonte en Salzburg. Tie li ankaŭ iĝis membro de la Arkiabatejo Sankta Petro kie li alinomiĝis je Franz de Paula kaj faris la religian voton en 1842. Ordiniĝo pastra iĝis en 1843 kaj en 1857 li iĝis abato de la salcburgaj benediktanoj. Inter 1860 kaj 1865 li estis deputito parlamenta je la viena Reichsrat kaj pluse inter 1861 kaj 1867 kaj 1870-71 kiel ankaŭ ekde la 5.4.1877 deputito de la landa parlamento salcburgia. Fine li havis la t.n. virilistan voĉdonrajton ĉefepiskopan (temas pri sinprezentiĝrajtoj de ekleziuloj ĉe ŝtataj instancoj). En la 27.5.1876 li nomumitis posteulo de Maximilian Joseph von Tarnóczy; post papa konfirmo li konsekritis fare de lia praga arkiepiskopa moŝto Friedrich zu Schwarzenberg en la 22.10.1876.
Eder ege ŝatis eklezimuzikon kaj dumliturgian komunuman kantadon. Li ankaŭ eldonigis novan kantolibron titolita Alleluja. Lia tombo estas en la katedrala kripto en Salcburgo.
PHP (apartigilo)
PHP povas rilati al:
Placo de la Falintaj Porbatalantoj
Placo de la Falintaj Porbatalantoj (площадь Павших Борцов) estas la ĉefplaco de Volgogrado (Rusio). Ĝi situas en la Centra Distrikto kaj estis la loko de multaj historiaj eventoj. La placo estas T-forma kaj estas mema de arĥitektura vidpunkto. La placo mem kaj la plimulto de la apartaj konstruaĵoj sur ĝi estas enlistitaj kiel objektoj de arĥitektura kaj historia heredaĵo de federacia kaj provinca signifoj.
Historio
Antaŭ la mezo de 19-a jarcento sur la loko de la placo ne estis konstruaĵoj. La unua rimarkinda konstruaĵo - ligna fajroturo - tie aperis en 1854. Tiatempe la placo estis nomita "Urba placo" kaj estis loko por bazara komerco, tamen laŭtempe ankaŭ vendejoj, drinkejoj, kaj domoj de riĉaj urbanoj estis konstruitaj tie.
En 1882 sur la placo estis konstruita la kapelo de Aleksandro Nevskij, kiu estis dediĉita al memoro de Aleksandro la 2-a, murdita de revoluciuloj. Poste, en 1888, omaĝe al la mirakleca savo de Aleksandro la 3-a kaj lia familio en la kraŝo de trajno, la urba konsilio decidis konstrui sur la placo grandegan katedralon de Aleksandro Nevskij. Ekde tiam la placo estis nomita "Aleksandra placo".
Dum la Rusa Enlanda milito Caricin (tiutempa nomo de Volgogrado) estis grava batalpunkto por la rivaloj. Kiam "blankuloj" okupis la urbon, ili paradis sur Aleksandra placo. Kiam okupis la urbon "ruĝuloj", ili sur la placo entombigis siajn pereintajn subtenantojn. Post tio oni la placon renomis kiel "placo de la Falintaj Porbatalantoj de la Revolucio".
Dum la Stalingrada Batalo la placo estis loko de intensaj subbataloj, ĉar tie situis stabo de la nazia armeo. Je 31-a de januaro Friedrich Paulus estis kaptita en subteretaĝo de la magazenego sur la placo. Post la batalo ankaŭ porbatalantoj de Stalingrado estis entombigitaj sur la placo kaj ĝi estis renomita kiel "placo de la Falintaj Porbatalantoj".
Dum la 1950-aj jaroj la placo estis rekonstruata en la empira stilo kaj nun la arĥitektura ensemblo de la placo estas objekto de kultura heredaĵo.
Frankfurter Neue Presse
La regione ĉefaj konkuraj gazetoj estas la konservativa-liberala Frankfurter Allgemeine Zeitung kaj la maldekstre liberala Frankfurter Rundschau, sed ankaŭ la regiona eldono de la bulvarda gazeto Bild.
(82059) 2000 UM30
(82059) 2000 UM30 estas tre malgranda sed tre hela marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas rigardita ankaŭ kiel hungaria asteroido, ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Marso.
Ĝia klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,135783 AU, tie estas 20,313 milionoj da km.
Alsószuha
Alsószuha [alŝOsuha] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok. Alsó signifas: suba.
Situo
Alsószuha situas en valo de rojo nomata Szuha, meze de sakovojo. La slovaka landlimo estas proksime. Putnok troviĝas 16, Szendrő 20, Edelény kaj Kazincbarcika po 24, Miskolc 40 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento en formo "Szentgyörgyszuha" (=Sankta Georgo-Szuha). En 1558 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. Vilaĝservo estas infanĝardeno, krome migra poŝto servas.
Groși (Vârfurile)
Groși [groŝj] (hungare: Halmágygórós, germane: Gross) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sebiș. En 1910 ĝi havis 260 loĝantojn (rumanoj), en 1992 146 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1760. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye). Administre ĝi apartenas al Vârfurile.
Seksa revolucio
La termino seksa revolucio aŭ seksa liberiĝo rilatas al la profunda kaj vasta ŝanĝo okazinta dum la dua duono de la dudeka jarcento en multaj okcidentaj landoj spitante la tradiciajn kondutregulojn rilatajn al la koncepto pri seksa moraleco, homa seksa konduto, kaj seksaj rilatoj. La seksa revolucio komenciĝis en la 1950-aj jaroj kaj atingis sian kulminon inter la jaroj 1960 kaj 1980, kvankam ĝiaj konsekvencoj kaj amplekso restas validaj kaj plene disvolviĝantaj ĝis la nuntempo.
La seksa revolucio identiĝas kun genra egaleco, feminismo, kontraŭkoncipaj metodoj, kiel ankaŭ kun socia kaj politika kontestado. Multaj de la revoluciaj ŝanĝoj en seksaj normoj de tiu periodo transformiĝis kun la paso de la jaroj en akceptitajn, laŭleĝajn normojn de seksa konduto.
La seksa revolucio estis ebla danke al la disvastiĝo kaj populariĝo de kontraŭkoncipiloj (kontraŭkoncipaj piloloj, enuteraj pesarioj, kondomoj, urĝaj kontraŭkoncipaj piloloj) kaj laŭleĝigo, en multaj landoj, de la limdatoj por la praktiko de aborto laŭ virina peto. Ĉi tiuj procedoj apartigis la seksumadon disde la reproduktiĝo.
Monk
Monk estas usona televida serio, kiu sekvas laboron de detektivo Adrian Monk. La serio estis unuafoje prezentita en 2002 la USA Network. La popularan serion verkis Andy Breckman (Rat Race). La lasta jaro de la serio estas la 8-a kaj estis pezentita en somero de 2009 en Usono, kun 16 epizodoj. La filmo rikoltis multajn nomumojn, premiojn.
PNG (apartigilo)
PNG povas rilati al:
Ágnes Ullmann
Ágnes Ullmann naskiĝis la  en Rumanio en Transilvanio, ŝi mortis la.
Aglaj Nestoj
La Aglaj Nestoj (Orle Gniazda) estas defenda strukturo de mezepokaj kasteloj, kiu iam protektis la sudokcidentan landlimon de la Unuiĝinta Pola Reĝlando. Plejparto de la kasteloj estis konstruita sur malfacile alireblaj kalkoŝtonaj rokoj en la Krakova-Ĉenstoĥova altebenaĵo, simile al veraj nestoj de agloj. La kasteloj estis konstruitaj verŝajne laŭ ordono de reĝo Kazimiro la 3-a kaj estis protektontaj Krakovon kontraŭ eventuala atako de ĉeĥoj flanke de Silezio.
Ágnes Ullmann
Biografio
Ágnes Ullmann komence lernis en Transilvanio. Dum la 2-a mondmilito ŝi okupiĝis ankaŭ pri teniso kaj atletiko. Fine ŝi doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto en 1949. Baldaŭe ŝi iris al Francio. Ŝi longe esploris en Pasteur Instituto, kie ŝi okupiĝis pri antibiotikoj. En 2002 ŝi ricevis Robert Koch Medalon. Ekde 1966 ŝi estas franca civitano.
Aglaj Nestoj
Reĝaj kasteloj
Kasteloj apartenantaj al reĝo estis:
Privataj kasteloj
Al Aglaj Nestoj apartenis ankaŭ privataj kasteloj:
Sâmbăteni
Sâmbăteni [sımbətenj] (hungare: Szabadhely) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al la komunumo Păuliș. En 1910 ĝi havis 2 197 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 710. Ĝia unua skriba mencio estas en 1138. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Nova Olinda do Norte
Nova Olinda do Norte estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 30.969 loĝantojn en 2010.
Jan Bauch
Jan Bauch (naskiĝis la16-an de novembro 1898 en Prago - mortis la 9-an de januaro 1995) estis ĉeĥa pentristo kaj skulptisto.
En lia bildoj estas profunde travivita tradicio de la ĉeĥa baroko. Baroka ekscitiĝo kaj ritmo estas precipe en temperamentaj linioj de la peniko kaj en plasteca tavoligo de farbo, same kiel en kontrastoj kaj drameca konstruo de la temoj. Ili prezentas eble ĝojon pro koloroj, sed ne optimismo - pli senteblas en ili tragikeco kaj amareco.
Kamil Giżycki
Kamil Giżycki (naskiĝis la 19-an de aŭgusto 1893 en Grybów, mortis la 19-an de aprilo 1968 en Wrocław) - pola verkisto kaj vojaĝisto.
Vivo
Li finis bone renomitan jezuitan gimnazion en Chyrów kaj poste politeknikon en Munkeno. Dum la 1-a mondmilito batalis en aŭstria armeo. Serioze vundita apud Częstochowa ektrovis sin en la rusa mallibero kaj kiel militkaptito iris al Siberio. Danke al familiaj kontaktoj iĝis libera kaj fariĝis direktoro de la fabriko de terkultivistaj instrumentoj. Vojaĝante tra Siberio atingis eĉ Oĥotsk. Post eksplodo de la februara revolucio en 1917 aliĝis al ĉeĥoslovakaj legioj kun kiuj batalis dum ofensivo de admiralo Aleksandr Kolĉak kontraŭ bolŝevikoj irante de Omsk al Jekaterinburg. Januare 1919 en Novosibirsk aliĝis al pola siberia divizio kiel subleŭtenanto kaj plu batalis kontraŭ bolŝevikoj en Siberio partoprenante i.a. en venka batalo de la urbo Tajga. Estis vickomandanto de la pola kirasita trajno kaj servis en inĝeniera bataliono. Post ĉirkaŭigo de la divizio proksime al Krasnojarsk januare 1920 kune kun grupo de aliaj soldatoj ne aprobis kapitulacon kaj fuĝis ekster la kordono de ĉirkaŭbaro.
Kamil Giżycki patronis al neekzistanta hodiaŭ Fundamenta Lernejo n-ro 14 en Vroclavo kaj al filio de Publika Biblioteko ĉe placo al Józef Piłsudski, troviĝanta proksime al lia domo en la kvartalo Karłowice.
En la legendo pri perdita trezoro de barono Ungern, diskonigata de Witold Michałowski, oni indikis Giżycki kiel posedanton de la sekreto pri kaŝloko de la trezoro.
Libroj de Giżycki en aliaj lingvoj
Wielkie czyny szympansa Bajbuna Mądrego (Grandaj agoj de ĉimpanzo Bajbun la Saĝa) 1947, 2007; ankaŭ germanlingva eldono: Die grossen Taten des Schimpansen Beybun Hofberater seiner Majestät des Königs Simba : Negermärchen. 1957, Berlin, A. Holz
Na Samotnym Atolu (En Soleca Atolo), 1958; ankaŭ germanlingvaj eldonoj: Berlin, 1960, 1964, 1966 Das einsame Atoll A. Holz; 1962 Verlag Kultur und Fortschritt
Listy z archipelagu Salomona (Leteroj el arkipelago de Salomono); ankaŭ ruslingva eldono: Pisma s Solomonovyh ostrovov, Nauka, Moscow, 1974 kaj en la latva: Vēstules no Zālamana salām Riga : "Zinātne", 1979
Lwica Uanga (Leonino Uanga) 1969, 1980; ankaŭ litovlingva eldono: Liūtė Uanga : apsakymai (Vilnius, Vaga 1966)
Minejo Victor
Minejo Victor estis karbominejo en Castrop-Rauxel. Post kiam oni trovis en la vilaĝoj Rauxel kaj Ickern subterajn karbokuŝejojn, la minasocio Viktor komencis en 1871 fosi unuan ŝakton. Tiu atingis en 1875 sian celprofundecon kaj plene funkciis en 1877. Finfine la minejo konsistis el entute kvar transportŝaktoj, kies karbon prilaboris du koaksigejoj. En 1934 oni starigis apud ŝakto 1/2 ĥemifabrikon, pro kio la minejo eniĝis dum la Dua Mondmilito en la fokuson de aliancanaj aeratakoj. En 1968 la minejo eniris en la posedaĵon de Ruhrkohle AG. En 1970 la ekspluatado atingis la kvanton de 2,23 milionoj tunoj da karbo.
Pro la karbokrizo en 1972 la koaksigejo de Victor 3/4 ĉesis produkti. Sekvan jaron la minejo estis plene eksfunkciigata. La lasta laborfazo okazis la 30-an de septembro 1973. Poste oni plenigis la ŝaktojn kaj malkonstruis la surterajn instalaĵojn
Amt Falkenberg-Höhe
Amt Falkenberg-Höhe estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la samnoma urbo Falkenberg.
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Salavat
Salavat (ruse Салават) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80439.
La urbo estis fondita en jaro 1948 kiel loĝejo dum konstruado de naftprilaboraj kaj kemiaj uzinoj.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1954.
La interurba telefona kodo estas 34763, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas en okcidenta parto de suda Uralo, en valo de rivero Belaja (Белая) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)).
En jaro 1959 la urbo havis 61 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 158,6 mil loĝantojn.
2111 Tselina
2111 Tselina estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo, "Celina" aŭ "Tselina" (cirile Целина: virgaj terenoj en rusa lingvo) celebras la kampanjon de valorigo de la virgaj terenoj en Kazaĥujo inter 1953 kaj 1958.
Julius Rütgers
Lambertus Hermann Julius Rütgers (naskiĝinta la 11-an de julio 1830 en Bensberg; mortinta la 6-an de septembro 1903 en Berlino) estis germana entreprenisto.
4352 Kioto
4352 Kioto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Gubernio Ŝiga, Japanio.
Ĝi ricevis en 1994 la nomon de la urbo Kioto por celebri la 1200-jaran jubileon de la instaliĝo de la imperiestro Kammu en Kioto.
Ĝia luma kurbo lasas suspekti, ke ĝi povus esti duopa asteroido.
Mikmaka lingvo
La mikmaka lingvo estas algonkena lingvo ĉefe konata kaj uzata de la mikmakoj, gento da indianoj.
Lingvo polisinteza
La mikmaka lingvo, kiel aliaj algonkinaj lingvoj uzas multajn morfemojn por formi multe da vortoj, kiuj estas uzitaj en la lingvo.
Zoidberg
Dr. John A. Zoidberg estas fikcia rolulo en la televidserio Futurama. Li estas krustulo el planedo Decapod 10 (nomita laŭ la efektiva ordo Dekapodo de dekpiedaj krustuloj), kiu laboras kiel kuracisto por Planet Express, malgraŭ sia tro malbona kompreno de homa fiziologio. Lia karaktero parodias la supozitan riĉecon kaj aŭtomatan respekton de modernaj kuracistoj ĉar lia nekompetenteco pri homa medicino igas lin ekstreme malriĉa malgraŭ sia profesio, kaj li estas ofte senhejma kiam li ne laboras. Li ankaŭ estas parodio pri jida kulturo - pligrandigita ĉar moluskoj ne estas koŝeraj.
Zoidberg estas voĉita originale de Billy West, kiu prezentas la rolulon kun jida akĉento inspirita de aktoroj George Jessel kaj Lou Jacobi.
Szabolcs Szilva
SZILVA Szabolcs estas hungara esperantisto, lingvoinstruisto kaj tradukisto loĝanta en Varsovio, Pollando.
Szilva eklernis Esperanton en 2007 kaj ekde 2009 partoprenas en Esperanto-aranĝoj. Li partoprenis Instruistan Trejnadon en Poznano kaj estas membro de la Internacia Rajtigita Ekzamenantaro de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj. Interalie li plurfoje instruis en Somera Esperanto-Studado. En 2012 kaj 2013 li redaktis la rubrikon TEJO Tutmonde de la internacia magazino Kontakto.
De 2009 ĝis 2013 li studis turisman ekonomion en la Altlernejo János Kodolányi en Székesfehérvár; lia diplomlaboraĵo temis pri Esperanto-turismo. Poste li ĝis 2015 studis finnugristikon en la Universitato de Varsovio kaj magistriĝis. Sekvis doktoraj studoj pri finnugristiko en Varsovio. Krome de 2011 ĝis 2014 li partoprenis Interlingvistikajn Studojn en la Universitato Adam Mickiewicz en Poznano.
(18683) 1998 FB111
(18683) 1998 FB111 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Leonardo Torres Quevedo
Leonardo TORRES Quevedo (naskiĝinta en Santa Cruz de Iguña la 28-an de decembro 1852 – mortinta en Madrido la 18-an de decembro 1936) estis hispana inĝeniero, inventisto kaj esploristo.
Leonardo Torres Quevedo naskiĝis en Kantabrio, sed loĝis de infanaĝo en Bilbao; li studis inĝenierion en Parizo kaj Madrido.
Li baldaŭ dediĉis sin al la esplorado kaj elpensado de novaj maŝinoj. Liaj ĉefaj celoj estis jenaj:
Aviado
En 1902, Torres prezentis al la Sciencaj Akademioj de Madrido kaj Parizo la projekton de nova speco de veturilo kiu solvus la gravan problemon de suspendado de la gondolo inkluzivante internan kadron de flekseblaj kabloj kiuj donus al la aerŝipo rigidecon per interna premo.
En 1905, kun la helpo de Alfredo Kindelán, Torres direktis la konstruadon de la unua hispana direktilo en la Army Military Aerostatics Service, kreita en 1896 kaj situanta en Gvadalaharo. Post kiam konstruo estis sukcese finita, la nova aerŝipo, baptita fare de la Ministerio de Publika Konstruo en 1908 kiel Torres Quevedo, efektivigis plurajn testflugojn. Sekve, komenciĝis kunlaboro inter Torres kaj la franca firmao Astra, kiu sukcesis aĉeti la patenton kun cedo de rajtoj etendita al ĉiuj landoj krom Hispanio, por ebligi la konstruadon de la direktilo en sia lando. Do, en 1911, la konstruado de direktiloj konataj kiel la Astra-Torres aerŝipojestis komencita. La karakteriza triloba dezajno estis vaste utiligita dum la Unua Mondmilito fare de la Entente-potencoj por diversspecaj taskoj, ĉefe maramea protekto kaj inspektado. La sukceso dum la milito eĉ tiris la atenton de la Imperijapana Ŝiparmeo, kiu akiris modelon en 1922.
Aera transportilo
Torres multe laboris en la konstruado de pendaj transportiloj, en Hispanio kaj aliaj landoj. Lia plej fama verko estas la transportilo super la Niagara Akvofalo en Kanado, la Spanish Aerocar, konstruita en 1916 kaj ankoraŭ funkcianta nuntempe.
Telekontrolo
Alia invento estis la maŝinoj kontrolitaj el la distanco. Li prezentis sian Telekino en la Akademio de Scienco de Parizo en 1903, kaj ĝin patentis. La plej fama modelo siatempe estis malgranda boato, naviganta en la maro ĉe Bilbao, funkciigata el la bordo, kiun li prezentis en 1906.
Aŭtomataj kalkulmaŝinoj
Torres Quevedo inventis diversajn maŝinojn por kalkulado, kaj li estis unu el la pioniroj en tiu fako.
Lia plej konata aparato estis la maŝino por ludi ŝakon, la unua en sia tempo. La aŭtomato ne liveras maton en la minimuma nombro da movoj, nek ĉiam ene de la 50 movoj asignitaj per la kvindek-mova regulo, pro la simpla algoritmo kiu kalkulas la movojn. Ĝi tamen faris ŝakon ĉiufoje la kontraŭulon. Se kontraŭleĝa movoestis farita de la kontraŭa ludanto, la aŭtomato signalus ĝin enŝaltante lumon. Se la kontraŭstara ludanto farus tri kontraŭleĝajn movojn, la aŭtomato ĉesus ludi.
Ĝi kreis grandan eksciton kiam ĝi faris sian debuton, ĉe la Universitato de Parizo en 1914. Ĝi estis vaste menciita en Scientific American la 6-an de novembro, 1915. Dua versio estis konstruita fare de lia filo Gonzalo sub lia direkto, kaj estis prezentita en Parizo en 1922. Ĝi estis pli eleganta kaj teknike pli perfektigita. La mekanikaj brakoj estis anstataŭigitaj per elektromagnetoj por movi la pecojn kaj inkludis gramofonon kiu sciigis ĉekojn. En 1951 Savielly Tartakower perdis kontraŭ la maŝino ĉe la Kibernetika Kongreso en Parizo.