cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Émile Duclaux
Émile DUCLAUX (Aurillac,  - Parizo, ) estis franca fizikisto, biologo kaj kemiisto, sekvanto de Louis Pasteur en 1895 en la samnoma instituto.
Samtempe akceptita, post sukceso en la ekzamenoj por eniro en la Politeknika Lernejo kaj Supera Porinstruista Lernejo, li elektis la duan. En 1862, li estis asistanto en la laboratorio de Louis Pasteur.
En 1866, li estis nomita anstataŭanto por la katedro de kemio en la Fakultato de sciencoj de Clermont-Ferrand. Li kunlaboris kun Louis Pasteur en studado de la malsano de la bombiksoj en Pont-Gisquet.
En 1873, li edziĝis kun Mathilde Briot, filino de la matematikisto, kiu naskis du filojn, Pierre kaj Jacques.
Li poste komencis karieron de profesoro en Tours en 1865, Clermont-Ferrand en 1866, Liono en 1873 kaj Parizo en 1878.
La laboro de Duclaux koncernis ĉefe la kampojn de kemio, bakteriologio kaj agrikulturo. Kun Louis Pasteur, li kunlaboris en la studado de la bombikso kaj partoprenis ankaŭ en eksperimentado por refuti la teorion de la spontana generado. Duclaux entreprenis studojn pri filoksero, afidsimila parazito, kiu atakas la vitejojn. Li faris esploradojn ĉefe pri kemia transformiĝo de la lakto al fromaĝo, same kiel la procezoj de fermentado de la biero. Kiel profesoro de universitato, li faris kursojn de sciencoj de la Terglobo (Meteorologio) kaj de fiziko.
En 1880, mortis lia unua edzino pro puerpera febro post naskiĝo de tria infano.
En 1887, kun Charles Chamberland, Jacques-Joseph Grancher, Edmond Nocard kaj Émile Roux, li estis la unua estro de publikigado de la Instituto Pasteur. De 1895 ĝis 1904, post la morto de Pasteur, Duclaux fariĝis direktoro de la Instituto kun Émile Roux kaj Charles Chamberland kiel vic-direktoroj.
Duclaux estis multverka aŭtoro. Liaj plej konataj publikaĵoj estas “Traité de microbiologie“, “L'hygiène sociale“, “Ferments et des maladies“ kaj “Pasteur, histoire d'un esprit“ kiu estas biografio dediĉita al Pasteur. Pasteur opiniis ke scienco ne havas limojn.
Émile Duclaux apartenis al la patrona komitato de la Internacia Scienca Asocio Esperanta, kies prezidanto estis generalo Hippolyte Sébert.
En 1898, li partoprenis en la defendo de kapitano Dreyfus dum la afero. Li estis nomumita vic-prezidanto de la kies kunfondinto li estis.
En 1901, li edziĝis kun s-ino James Darmesteter (naskita Agnès Marie Françoise Robinson). La dua edzino de Duclaux, Agnès Marie Françoise Duclaux estis bone konata aŭtoro kaj ŝia filo Jacques Eugène Duclaux, renoma kemiisto.
Katalin Fugulyán
Katalin FUGULYÁN [fuguja:n] estis rumania hungara kuracistino. Ŝi naskiĝis en Ópalánka la 24-an de januaro 1888 kaj mortis en Kluĵo la 23-an de julio 1969.
Biografio
Katalin Fugulyán estis unu el unuaj transilvaniaj kuracistinoj. Ŝi estis asistantino en la oftamologia kliniko de Kluĵo, de 1920 ĝis 1938 lerneja kuracisto kaj mezlerneja instruisto, inter 1940 kaj 1944 universitata adjunktino, poste en 1944-45 komisiita universitata profesorino en hungara lingvo. Ŝi publikigis en Magyar Népegészségügyi Szemle kaj Orvosi Szemle de Kluĵo.
Katarso
En psikoterapio katarso estas speciala metodo, per kiu psikoterapiisto malŝargas senkonsciajn emociajn kompleksojn. Unue Sigmund Freud uzis tiun nocion en psikoanaliza terminaro. Poste tiun nocion uzis ankaŭ aliaj skoloj de psikologio.
Pressbaum
Pressbaum estas urba komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Sankt Pölten(-Land). Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
En Pressbaum interalie vivas kun sia familio la eksa esperantistino Ulrike Halmer, parencino de la familio de Thomas Pusch.
Petenera
Petenera estas branĉo de flamenko kiu baziĝas sur strofo de kvar oksilabaj versoj kiuj fariĝas ses aŭ pliaj pro ripeto de kelkaj el ili kaj pro aldono de alia kiel «Antonio cuenta el chiste de Don Claudio». Tiu flamenka branĉo havas tristan kaj melankolian vortumadon, kaj ĝi estas ludita per lanta kaj sentimentala kantomaniero, kvankam estas malnovaj versioj kun ritmoj plej rapidaj kaj temoj malpli sombraj. Oni asertas, superstiĉe, ke ĉi tiu kantostilo provokis malbonaĵojn al kantistoj. Rilate la nomon, ĝi devenas de la  kantistino “La Petenera”, kiu naskiĝis en la kadiza vilaĝo Paterna de Rivera fine de la 18-a jarcento.
La metriko korespondas al unuigo de la taktoj de 6/8 kaj 3/4, organizante la akcentojn jene: 1-2-3 1-2-3 1-2 1-2 1-2.
Federico García Lorca dediĉis al tiu flamenka branĉo sian poemon «Gráfico de la petenera», kiu formas parton de sia verko Poema del cante jondo (1931), kaj eĉ li ludis ilin per piano akompanante faman kantistinon La Argentinita en historia registraĵo. La komponisto Pablo Sarasate verkis pecon titolitan Peteneras para violín y piano.
(10901) 1997 WS21
(10901) 1997 WS21 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Leutershausen
Leutershausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(9740) 1987 ST11
(9740) 1987 ST11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Germana muzeo pri ludiloj (Sonneberg)
La Germana muzeo pri ludiloj (germane: Deutsches Spielzeugmuseum) troviĝas en Sonneberg, Beethovenstraße nr 10. Ĝi estas la plej malnova siaspece en tuta Germanlando.
Priskribo
La nuna muzeo pri ludiloj estiĝis en 1901 kiel Muzeo pri industrio kaj metioj de la Supraj landoj de Meiningen. Establinto estis muzea societo, kiu estis sub la influo de la profesilerneja instruisto Paul Kuntze. Ĉar la regiono de Sonneberg estis centro nacia kaj internacia de ludilfabrikado, oni pli kaj pli ankaŭ historiscience atentis tiajn produktojn. Samtempe oni ekinteresiĝis pri la kolektado de produktoj de aliaj pupfarantoj. Per la alikonstruo de lernejo, la muzeo akiris propran konstruaĵon en la jaro 1938-a, vere reprezentan domon. La profiliĝo al kulturhistoria muzeo specialigita je ludiloj plifortiĝis en la lasta triono de la 20-a jarcento.
La en 1901 finkonstruita muzeodomo nombriĝas inter la plej interesaj konstruaĵoj de Sonneberg. Ĝi estas verko de la munkena arkitekto Alfred Schmidt.
Kolektoj
La Germana muzeo pri ludiloj posedas gravegan kolekton de pupoj kaj ludiloj el ligno, lado, papero, pluŝo kaj aliaj materialoj. Fokusoj de la daŭre kreskintaj kolektoj estas malnova sonneberg-a ludilaro el la 18-a kaj la 19-a jarcentoj, antikvaj ludiloj, ludiloj de la 20-a jarcento el Azio kaj pupoj el diversaj turingiaj regionoj el la 19-a/20-a jarcentoj. Hodiaŭ la muzeanoj kolektadas ludobjektojn de germanaj infanoj el la 19-a jarcento ĝis nun.
Apartenas al la muzeo ankaŭ fakbiblioteko kun 25000 volumoj, pri la regionaj produktantoj kaj ĝenerale kun temrilataj skribitaĵoj. De internacia graveco estas arigo de modellibroj pri ludiloj kaj ludilkatalogoj, kio bonege dokumentas la multspececon kaj evoluojn de ludilfabrikado regiona. Tial ke la ludiloj prezentas ofte maketan mondon, ili samtempe servas kiel dokumentilojn de fruaj vivomondoj al ĉiuj interesiĝantoj pri sociologia historio.
La ordigo de la ekspozicio estas kvazaŭ memgvidanta kaj havas diversajn sekciojn. Teretaĝe la vizitanto lernas multon pri la evoluo de teknikaj ludiloj en la plej mallarĝa senco de la vorto. Krom antikvaj ĉaretoj kaj ĉevaletoj kun radoj el argilo kaj diversmanieraj mekanikaj ludiloj el ligno (18-a/19-a jarcentoj) admireblas vapormaŝinoj, makettrajnoj, ludiloj latunaj/akustikaj/optikaj/paperoj kaj konstru-kestoj.
Eta aparta elmontrado estas dediĉitaj al stanaĵoj kaj ties ludilfunkcia historio. Unuaetaĝe atendas la vizitantojn pupoj kaj multo da ludobjektoj konektitaj. Post la ekspliko de diversaj pupspecoj oni lernas pri la transformo de pupoj el origine kulta objekto al ludilo. Videblas fruaj formoj de pupoj kaj dokumentoj pri pupa ludado el la antikva epoko kaj pri la buntegaj pupkulturoj de Azio (Barato, Indonezio, Japanio, Ĉinio). Ankaŭ la pluŝa urso kaj aliaj pluŝaĵoj tempopasigaj ne neglektatas. La objektoj el la antikveco estas donacoj de Pierre Mavrogordato.
La dua kaj lasta sekcio de la daŭra ekspozicio en la keloj de la muzeo prilumas la vivon de la ludilfabrikantoj kaj de iliaj infanoj inter 1900-10. Hejma laboro kaj helpo fare de la propraj infanoj estis tipe kaj necese por la sonneberga ludilindustrio! Dioramoj montras la kondiĉojn vivajn, loĝadajn kaj laboradajn de la ludilfarantaj familioj; videblas ankaŭ historia reproduktita ateliero kaj klasĉambro.
Unikaĵo kun figuroj estantaj parte de natura grando estas la t.n. Turingia kermeso (germane: Thüringer Kirmes): laŭ plano de la lernejestro de la Industria lernejo Reinhard Möller ĝi faritis de 37 sonneberg-aj specialistoj por la Internacia ekspozicio en Bruselo de 1910. Tie ĝi estis distingita per la premio Grand Prix.
La daŭra ekspozico pliriĉigatas kaj kompletigatas regule per diversaj nedaŭraj elmontradoj.
Modernigo
Ekde 2012 la muzeo ne nur restaŭritis sed ankaŭ pligrandiĝis per alkonstruaĵo malantaŭ la ĉefa konstruaĵo. La Kermesogrupo kiel ĉefa allogilo kaj la kasoj (kun librovendejo, vestgardejoj ktp.) estas nun tie en la nova loko. Krome alvenos baldaŭ eksa komerclernejo kiel filia domo.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 154-156
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Distrikto Zielona Góra
Distrikto Zielona Góra - pole powiat zielonogórski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Lubuŝio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Zielona Góra. Fine de en la distrikto vivis.
Listo de asteroidoj (112001–113000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 112001 ĝis 113000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Kerhartice (Česká Kamenice)
Kerhartice (devena nomo Gersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Česká Kamenice. Ĝi troviĝas rande en Bohemia mezmontaro proksimume 6 km okcidente de Česká Kamenice. Estas ĉi tie registritaj 59 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kerhartice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,62 km².
Geografio
La vilaĝo estas proksimume 3 kilometroj longa, ĝi estas dismetita laŭlonge laŭ akva fluanto Bystrá kaj loka komunikilo. Tra la tuta vilaĝo trafluas direkte de Nový Oldřichov al Veselé kaj Markvartice rivereto Bystrá, kiu sur teritorio de Markvartice deflankiĝas al sudokcidento kaj en Benešov nad Ploučnicí ĝi enluas el la dekstra flanko ĝis Ploučnice.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.
La municipo estis grave trafita pro postmilita ellandigo de germanaj loĝantoj, kiuj en la vilaĝo tradicie kreis plimulton de la loĝantoj. Oni neniam sukcesis plene ĝisloĝigi la vilaĝon kaj tiu el granda parto senhomiĝis kaj dezertiĝis.
Civitana ekipaĵaro
En la vilaĝo estas registrita neniu strato, restoracio, vendejo, poŝto, lernejo eĉ ne sanekipaĵo. Krom restoracio, kiu estas plej proksime en Veselé (proksimume 4 km), ĉio estas plej proksime en Česká Kamenice.
Bretigny
Bretigny estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Fervoja transporto en Japanio
Fervoja transporto en Japanio estas ĉefa pasaĝera transporta rimedo en Japanio ambaŭ inter-urbe kaj apud-urbe. En grandaj japanaj urboj la fervoja transporto (inkluzive de metroo) ludas gravan rolon en la interna urba transportado. Japanio estas la unua lando, kie estis konstruita la altrapida fervoja linio, nomata ŝinkanseno.
Tipoj de trajnoj
Unu el specialecoj de fervoja transporto en Japanio estas vario de tipoj de trajnoj laŭ ilia rapideco, atingita per preterpaso de stacioj:
Mairie des Lilas (pariza metrostacio)
Mairie des Lilas [mɛʁi de lilɑ] (Urbodomo de Les Lilas) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 11, en komunumo Les Lilas, kies nomo signifas "La Lilakoj" (Siringoj).
Fervoja transporto en Japanio
Ŝpuro
La fervojo en Japanio havas la sekvajn ŝpurojn:
Mairie des Lilas (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1937.
Fervoja transporto en Japanio
Ŝpuro
La ŝinkansenaj linioj estis konstruataj kun normala ŝpuro (1435 mm).
Elektrizado
13 280 km el 22 313 km de 1067 mm-a fervojo estas elektrizitaj. Ĉiuj fervojoj kun aliaj larĝoj de trako estas plene elektrizitaj.
Mairie des Lilas (pariza metrostacio)
Stacio
Komunumo Les Lilas devenas de la dispartigo de tiu de Romainville en 1868.
Alirejo situas sur Placo du Colonel Fabien.
Fervoja transporto en Japanio
Elektrizado
La fervoja elektrizado en Japanio estas realigita kun kontinua kurento de tensio 1500 V kaj ankaŭ kun alterna kurento de tensio 20 kV por ordinaraj trajnoj kaj 25 kV por ŝinkanseno. La frekvenco de alterna kurento egalas al 60 Hz en okcidenta parto de Japanio kaj al 50 Hz en la orienta parto. Iuj privataj fervojlinioj estas elektrizitaj kun kontinua kurento de tensio 600 V aŭ 750 V.
Pag-sistemo
La prezo por vojaĝo per fervojaj retoj en Japanio dependas de distanco de vojaĝo kaj ne dependas de kvanto de transiroj (se oni ne forlasas la reton). Se pasaĝeroj vojaĝas per pli ol unu reto ili pagas aparte por ĉiu reto, eĉ se ili vojaĝas per komuna trajno iranta tra du (aŭ pli) linioj de malsamaj retoj (kompanioj).
Oni ne devas pagi por infanoj, kiuj ankoraŭ ne lernas en lernejo. La prezo por infanoj, lernantaj en lernejo, estas duono de la ordinara prezo.
Por pagi vojaĝon oni povas aĉeti biletojn aŭ uzi specialan antaŭ-pagan karton. Pasaĝero povas uzi karton, kiun vendas kompanio, posedanta la linion, per kiu la pasaĝero vojaĝas. Aŭ uzi karton de alia kompanio, kiu validas por tiu linio. Ekzemple la karto "Suica", vendata de Orient-Japania Fervoja Kompanio, estas uzebla por linioj de iuj aliaj kompanioj, apartenantaj al la grupo JR.
Pasaĝeroj, vojaĝantaj per iuj ekspresoj, per ŝinkansenoj aŭ en specialaj vagonoj, devas aĉeti kromajn biletojn. Al tiuj kromaj biletoj validas la sama sistemo de rabatoj por infanoj, sed oni devas pagi ankaŭ por ne-lernejanoj, kiuj jam havas 6 jarojn.
Estas ankaŭ speciala bileto "Ĝapan rejl pas" por turistoj, kiu ebligas vojaĝi senlime per linioj de la grupo JR, inkluzive de ŝinkansenoj.
Metroo
Metroo estas konstruita en multaj japanaj urboj: Jokohamo, Kioto, Kobe, Nagojo, Osako, Sapporo, Sendaj, Tokio kaj Fukuoka. En iuj urboj la metroo ne formas unuecan reton: ekzemple la metroo de Tokio konsistas el 2 malsamaj retoj: privata — "Tokjo Metro" kaj urba — "Toej". Distinge de Eŭropo la metroo en Japanio ne estas la ĉefa fervojo transporto ene de urbo. Multo de transportado kutime estas farata tie per surteraj fervojaj linioj (ekzemple en Tokio).
La plej grandaj privataj retoj (kompanioj)
Jen la listo de (ceteraj) plej grandaj fervojaj retoj apartenantaj al privataj kompanioj (krom Tokjo Metro kaj Japana Fervojo):
Aliaj fervojoj
En multaj urboj estas ankaŭ tramaj linioj, unurelaj fervojoj kaj simile.
András Frank
András Frank [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Frank András estas hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
András Frank naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Frank akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1972. Li estas profesoro en la menciita universitato ekde 1984. Post jaroj li iĝis katedrestro. Li kandidatiĝis (CSc) en 1980, li doktoriĝis (DSc) ĝuste post jardeko. Li okupiĝas precipe pri kombinatoriko kaj grafeteorio. Li estas ankaŭ institutestro. Li ricevis 6 premiojn inter 1979-2015.
Smarhon
Smarhon (beloruse -Смаргонь, ruse - Сморгонь) - urbo en Hrodna regiono, Belorusio, administrada centro de distrikto. Situas je 260 kilometroj nordoriente de Hrodna; fervoja stacio sur linio Maladzeĉna- Vilnuso. Nodo de aŭtovojoj. Loĝantaro estas 36900 (2009)
Historio
Unua fojo Smarhon estis menciita en la jaro 1503. En la jaro 1552 ĉi tie estis fondita kalvinisma preĝejo. De 1590 ĉi tie laboris paperfabriko, lernejo, hospitalo. En Smarhon unuafoje komencis baki frandaĵojn barankoj. En la 17-a jarcento ĉi tie estis fondita "Smarhona akademio" - moka nomo por entrepreno por kaptado kaj dresado de ursoj. De la jaro 1795, la urbo estis en konsisto de Rusia imperio. Dum milito de la jaro 1812, dum retiro de franca armeo, en la urbo haltis Napoleono, transdonis komandadon al Joaĥimo Murat kaj forveturis en Parizo. De tiam, vojo inter Smarhon kaj Aŝmjani lokaj loĝantoj nomas kiel vojo de Napoleono. Dum Unua mondmilito trans la urbo pasis fronto, la urbo estis detruita. Dum la jaroj 1920-1922 Smarhon eniris en konsisto de Litovio, de la jaro 1922 - Polio. De 1939 en konsisto de Belorusa SSR. De la jaro 1940 - centro de distrikto.
Ekonomio
En la urbo situas entreprenoj de maŝinkonsruado, matalprilaboro, nutraĵproduktado, konstruaĵoj, malpeza industrio. Gastejo "Smarhon".
Zsolt Szilágyi, A.
Zsolt SZILÁGYI, A. [sila:dji] estis hungara juvelisto. Li naskiĝis en Malnaș la 26-an de septembro 1932 kaj mortis en Budapeŝto la 4-an de novembro 2010.
Biografio
Ne estas troveblaj pli da indikoj
Klaŭstrofobio
Klaŭstrofobio (ankaŭ klostrofobio; de latina: claustrophobia = timo de malvasta aŭ ferma spaco) estas fobio, kiu rezultas en patologia timo de malvastaj spacoj fare de la fobiano. Tia homo tial povas suferi de panikaj atakoj en liftoj, aŭtobusoj, trajnoj, aviadiloj aŭ fojfoje eĉ ene de homamaso.
Gyanógeregye
Gyanógeregye [djanogeredje] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. Ŝajnas, Gyanó estas praa hungara, Grde slava persona nomo.
Geografio
Gyanógeregye situas sur ebenaĵo laŭ la flankovojo inter Szombathely kaj Rába, la fervojo estas ne tro for. Szombathely troviĝas 19, Körmend 22, Budapeŝto 203 km.
Historio
La unuaj mencioj okazis pri Gyanó en 1233, pri Geregye (tiam Gerege) en 1329. En 1933 tiuj memstaraj vilaĝoj unuiĝis.
30126 Haviland
30126 Haviland estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gyanógeregye
Historio
En Gyanógeregye migra poŝto servas.
30126 Haviland
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maureen Haviland, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruis ĉe la Lexington High School de Lexington (Masaĉuseco).
Gutierre-Muñoz
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 40 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Orbita, Arévalo, Martín Muñoz de las Posadas (provinco Segovio), Tiñosillos, Pajares de Adaja kaj Adanero.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis fondita ĉe reĝa brutobreda vojo el Madrido ĝis Valadolido. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Tie mortis 58-jaraĝa pro malsano Alfonso la 8-a de Kastilio "tiu de Las Navas", la 5an de Oktobro 1214, kiam li estis survoje al Plasencia por intervjuo kun sia bofilo Alfonso la 2-a de Portugalio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Herbert Schiller
Herbert Irving SCHILLER (nask. la 5-an de novembro 1919 en Nov-Jorko - mort. la 29-an de januaro 2000 en La Jolla) estis usona sciencisto, sociologo, verkisto, fakulo pri sciencoj de komunikado, klarvida kritikanto pri amaskomunikilaro kaj mensmanipulado.
Biografio
Herbert Schiller studis en City College de Nov-Jorko kaj tie li ricevis magistrecon pri ekonomio. Mobilizita okaze de la Dua Mondmilito, li elŝipiĝis kun la servoj de psikologia agado de la usonaj fortoj en Maroko kie li akiris konojn pri propagando kaj pri la franca lingvo. Post la nazia kapitulaco, li estis postenigita en Berlino en skipo de militistaj ekonomikistoj taskitaj por pripensi rekonstruadon de Germanio. Fine de sia servo en la armeo, li daŭrigis siajn studojn kaj ricevis doktorecon pri ekonomio en la universitato de Nov-Jorko (.
Foto pri Herbert Schiller.
La du filoj de Herbert Schiller kaj de lia edzino Anita, bibliotekistino kaj sciencistino, estas Zach Schiller, publika politiko analizisto en Ohio, kaj Dan Schiller, historiisto pri telekomunikado ĉe la Universitato de Ilinojso ĉe Urbana-Champaign. Ambaŭ konsentis partopreni en la legado de liaj manuskriptoj.
Li komencis instrui en Pratt Institute en Brooklin kaj poste en la Ilinojsa Universitato en Urbana. Tie li instruis ekonomion kaj komunikadon. Li gvidis "The Quarterly Review of Economics And Finance". En 1969 aperis lia libro : "Mass Communications and American Empire" (Amasa komunikado kaj la usona Imperio), la unua el deko da verkoj. Liaj libroj kaj centoj da artikoloj en revuoj sciencaj kaj popularaj faris lin kernan rolanton kaj en esploroj pri komunikado kaj en la publika debato pri la rolo de la amaskomunikiloj en moderna socio. En 1970, la Third College de San Diego, en Kalifornio, varbis lin por tie krei departementon pri komunikado. Tie, ĝis duon-emeritiĝo, en 1990, dum kvaronjarcento li instruis analizon pri la amasinformiloj.
En 1972, kun prezidento Salvador Allende, sub la titolo "Chile : An End to Cultural Colonialism" li subskribis longan artikolon por atentigi la ĉilian popolon pri la kampanjoj okazantaj por malstabiligi la demokratie elektitan registaron.
Multaj estas la universitatoj kiuj invitis lin, i.a. en Amsterdamo (Nederlando), Tampere (Finnlando), Parizo (Universitato Paris 8 — Vincennes-Saint-Denis), Grenoble, Lille. Li estis dum multaj jaroj aktiva membro de la Internacia Asocio por la Esplorado en Komunikado, kies vic-prezidanto li estis. Li multe kontribuis en verkado de artikoloj por "Le Monde Diplomatique". Kun Noam Chomsky, Herbert Schiller okupis ĉefan pozicion kiel kritikanto pri la usona amaskomunikilaro kaj politiko.
Schiller avertis pri du gravaj tendencoj en siaj multaj verkoj kaj paroladoj : la privatigo de publika spaco kaj publikaj institucioj enlande, kaj usona korporacia superregado de kultura vivo eksterlande, precipe en la evolulandoj.
Staithes
Staithes estas ĉemara vilaĝo en Scarborough ĉe Norda Yorkshire, Anglio. Roxby Beck, nome rio tra Staithes, estas la limo inter Scarborough kaj Redcar and Cleveland. Iam unu el multaj fiŝkaptistaj lokoj de Anglio, Staithes estas nune ĉefe turisma allogaĵo ene de la Nacia Parko North York Moors.
Vaŝingtona Nacia Katedralo
La Vaŝingtona Nacia Katedralo nome Cathedral Church of Saint Peter and Saint Paul in the City and Diocese of Washington, komune konata kiel Washington National Cathedral, estas katedralo de la Episkopana Eklezio situa en Vaŝingtono, nome ĉefurbo de Usono. El nov-gotika desegno tre modelita sur la angla gotika stilo de la fino de la 14a jarcento, ĝi estas la sesa plej granda katedralo en la mondo, kaj la dua plej granda en Usono, kaj ankaŭ la plej alta same kiel la kvara plej alta strukturo en Vaŝingtono. La katedralo estas la sidejo kaj de la Prezida Episkopo de la Episkopana Eklezio, nome Michael Bruce Curry, kaj la Episkopo de la Diocezo de Vaŝingtono, nome Mariann Edgar Budde. En 2009, preskaŭ 400,000 vizitantoj turismis la strukturon. Averaĝa ĉeesto ĉe la dimanĉaj servoj en 2009 estis 1,667, la plej alta el ĉiuj enlandaj paroĥoj en la Episkopana Eklezio tiun jaron.
Soleá (flamenko)
La soleá estas branĉo de flamenko. La unua soleá ludita el kiu oni konas ion estas atribuita al la cigana kantistino nome María La Andonda. Estas deksep tipoj de soleares.
Pri danco la soleá povas esti ludita de solista dancistino de granda esprimpovo. La soleá ebligas la briligon de la dancistino, kiu povas fari movojn tipe inajn per brakoj kaj korpo, akompanate de tipa ŝufrapado. La dancistino altiras la atenton per la movo de koksoj, defieca sinteno kaj seriozeco.
Pri kanto la soleá havas tempon lantan kaj pezan, kvankam ties takto estas same kiel tiu de alegrías kaj bulerías, sed kun alia karaktero. Laŭ la koncepto de takto uzata en la etoso de flamenko, la ritma skemo de la soleá estas 1 2 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10.
Jaberg
Jaberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 259 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Jaberg situas en la Svisa Mezlando, en la valo de Aro ĉe la okicdenta bordo de la rivero, proksimume 8 kilometrojn nordnordokcidente de la urbo Thun. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Vorderjaberg (en sudo sur alteco de 540 m s.m.) kaj Hinterjaberg (en nordo sur alteco de 568 m s.m.), kaj kelkaj biengrupoj kaj izolitaj domoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Jaberg limas en nordo al Wichtrach, en oriento al Kiesen, en sudo al Uttigen, kaj en okcidento al Kirchdorf.
Trafiko
Jaberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per flankaj vojoj de Kirchdorf kaj Uttigen kaj la ara ponto de Aarhus. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6, kiu pasas aliflanke de Aro, troviĝas en distanco de 2 kilometroj de Jaberg oriente en Kiesen. La komunumo Jaberg ne disponas pri propra konekto al la publika tranksportreto, la stacidomo de Kiesen tamen situas nur 500 metrojn de Vorderjaber aliflanke de la ponto en Kiesen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Jaberg datiĝas el la jaro 1259 kiel Jagberc. En Hinterjaberg ekzistas tombejmonto el la Hallstatt-epoko, kie okzis postaj entombigoj en la fura mezepoko kaj en ringmuro en la arbaro de Jaberg. Inter Vorderjaberg kaj Aarhus ĝis la konstruo de la ponto en la jaro 1835 funkciis pramo trans Aro. La malalta jurisdikcio pri Jaberg transiris en la jaro 1427 de la Senjoroj de Krauchtal al la bernaj civitanoj Schleif kaj post la reformacio estis atribuita al la tribunalo de Gelterfingen sub la supera jurisdikcio de la kampara tribunalo Seftigen. En la jaro 1803 Jaberg estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Alois Paroubek
Alois PAROUBEK estas slovaka astronomo.
Fonzaleche
Fonzaleche [fonzaLEĉe] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​
Geografio
La municipo estas formita de la domaroj Fonzaleche kaj Villaseca. Ĝi estas proksima al la Montoj Obarenes, limas norde kun Cellorigo kaj la bieno Sajuela (Burgos), nordoriente kun Galbárruli, oriente kun Sajazarra, sudoriente kun Cuzcurrita de Río Tirón, sud-sudokcidente kun Treviana kaj nordoriente kun Foncea. La hegemonia flaŭro estas de kvarko kaj makiso; abundas kunikloj kaj foje aproj kaj kapreoloj kiuj venas el nordaj montoj. Estas rojoj kiuj alfluas al la akvorezerevejo de Mansilla, kiu liveras trinkakvon al Fonzaleche. Krome estas du fontoj de tre bonkvalita akvo.
Historio
Ŝajne estis romia loĝado rilate al proksima ŝoseo. Kiel ĉe multaj aliaj loĝlokoj de Rioĥo, ĝi estis reloĝita de mozaraboj en la 10-a jarcento, al kiu rilatus la nomo Fonte Abdazalete depende de la malaperinta setlejo Junquera. En 1076 la reĝo Sanĉo Garcés la 4-a de Pamplono donis al Fonzaleche ĉarton de loĝado sub protekto de la monaĥejo de San Millán de la Cogolla, koincide kun la plej fruaj mencioj de la loko, nome en la foruoj de Miranda de Ebro (1099-1147) kaj de Cerezo de Río Tirón (1146).
En 1134 ĝi estis parto de la senjorlando de la monaĥejo de San Millán de la Cogolla, donita de Alfonso la 7-a de Leono en sia enirado en la Reĝlandon de Nájera, ​ pro kio multaj lokanoj iĝis monaĥoj benediktanoj.
La 19an de Majo 1240 aperis registrita en du dokumentoj, unu latina kaj alia latinida, la aranĝo de disputo inter kvar pastroj de Fonzaleche kaj la abato de San Millán. En tiu dokumentoj aperas Gonzalo de Berceo kiel atestanto.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 741 ĝis nunaj 146.
Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado, cerealoj, ŝafoj kaj ĉasado.
Woody Guthrie
Woody GUTHRIE — plene Woodrow Wilson Guthrie (n. la 14-an de julio, 1912 – m. la 3-an de oktobro, 1967) estis usona kantisto kaj kantoverkisto. Lia kanto "This land is your land" provizis la ŝablonon laŭ kiu verkiĝis la Esperanta kanto "Jen nia mondo". Li estas agnoskita kiel forta, sema influo en la arto de multaj aliaj kantoverkistoj, inkluzive de Bob Dylan, Phil Ochs, Bruce Springsteen, John Mellencamp, Pete Seeger, Joe Strummer, Billy Bragg kaj Tom Paxton. Li estis politika maldekstrulo. Li edziĝis tri fojojn kaj patriĝis al ok gefiloj, inter kiuj muzikisto kaj kantisto Arlo Guthrie.
Polesio
Polesio (Палессе, Полісся, Полесье, Polesie, Polesė, Polesien) estas geografia kaj historia regiono kiu ampleksas parte teritoriojn de nuntempaj Belorusio, Ukrainio kaj Pollando. Ĝi estas sudokcidenta parto de la Orienteŭropa Malaltebenaĵo.
Polesion formas ebenaĵo kun de 100-metra ĝis 250-metra alteco (maksimume 316 metroj) en akvokolekta areo de Pripjato kaj Bug.
Grundakvoj formas tie malprofundajn lagojn kaj vastajn marĉojn. En Polesio troviĝas multaj riveroj kaj foje inter marĉoj estas iom pli altaj morenaj ebenaĵoj kaj dunoj. Sude funkcias ŝtonminoj kaj torfejoj. Tie oni fosas brunkarbon, nafton kaj torfon. Arbaroj kovras ĉirkaŭ 30% de la areo de Polesio.
Franz Bardon
Franz Bardon, Frabato (naskiĝis la 1-an de decembro 1909, mortis la 10-an de julio 1958) – ĉeĥa okultisto, fakverkisto kaj publicisto, kreinto de la sistemo pri propra evoluo laŭ hermetikismo, viktimo de komunistaj reprezalioj (n. 1909)
Vivo
Franz Bardon naskiĝis en Opava (Troppau) en Aŭstria Silezio, estis la plej aĝa el 13 infanoj kaj unusola filo en la familio. Laŭ familia legendo, Viktor Bardon, la patro de Franz preĝis pri indiko de la vojo fare de persona instruisto. Onidire ties animo ekloĝis en korpo de lia filo. Dum fruaj jaroj de juneco li laboris kiel estrada artisto, uzante pseŭdonomon Frabato, estanta mallongigo de la vortoj Franz (FRA), Bardon (BA), Troppau Opava (TO). En la aĝo de 30 jaroj, pro sia interesiĝo pri okultismo, estis enprizonigita en koncentrejo, kie restis tri kaj duono da jaro.
Polesio
Dua mondmilito
26.10.1943 Pola partizana taĉmento batalis kontraŭ germana kontraŭpartizana ekspedicio.
Franz Bardon
Vivo
Iom poste famiĝis kiel instruisto de hermetikismo kaj laboris kiel sanigisto. Li posedis scion pri hermetika magio kaj kabalo. Dum tiu ĉi vivperiodo verkis kelke da libroj, danke al kiuj iĝis konata. Arestita de sovetaj servoj aprile 1958, mortis tri monatojn poste en mallibereja malsanulejo en Brno. Li postlasis edzinon Maria, filinon ankaŭ Maria kaj filon Lumir.
Neutiligitaj materialoj al la libro Ora Libro de Saĝeco estis konfiskitaj, kiam Bardon estis arestita de komunista milico. Libro Frabato estas tipa okultisma romano verkita de asistantino Otti Votavova, sed estis eldonita sub la nomo Bardon. Verdire tuj antaŭ sia morto, julie 1958, Bardon donis al sia asistantino skizon de sia biografio, por ke ŝi finu la verkon. Tial la laboraĵon oni tamen ne povas trakti kiel veran biografion de Bardon.
Grafenwerth
Grafenwerth estas insulo en la rivero Rejno (rivera kilometro 642) apud la urbo Bad Honnef. Ĝi troviĝas najbare de la same rivera insulo Nonnenwerth, sur kiu troviĝas monaĥejo kun privata gimnazio. La plejgranda parto de la insulo Grafenwerth apartenas al parko de 15 hektaroj, kiu interalie enkadrigas subĉielan naĝejon.
Du pontoj ligas la insulon al la orienta bordo de la Rejno - en la riveroparto inter la insulo kaj la bordo situas jaĥta haveno. Ĉe la okcidenta bordo de la insulo, vidlvide al la pli granda parto de la rivero, ekzistas diversaj haltejoj por grandaj turismaj ŝipoj kaj restoracio kun bierĝardeno. Aparte dum someroj multaj turistoj vizitas la insulon, parte per ŝipoj, parte per la pontoj de la riverbordo. De plejparto de la insulo eblas ĝui panoraman rigardon de la pitoreska montetaro Siebengebirge kaj aparte de la monto Drachenfels.
Proksime de la norda ponto troviĝas la boato „Aalschokker Aranka“, kiu konstriĝis dum la jaro 1917 kaj estas la lasta tiutipa boato por kaptado de riveraj angiloj - ĝi uzatis ĝis la jaro 1990. Post la maluziĝo la Fondaĵo Nordrejn-Vestfalio aĉetis, restaŭris kaj metis ĝin ĉi-tien inter la insulo kaj la rivera bordo. Kun la monto Drachenfels en la fono kaj la jaĥta haveno iom oriente, la historia boato iĝis ŝatata fotomotivo kaj iaspeca simbolo de la urbo Bad Honnef.
En la suda parto de la insulo troviĝas la subĉiela naĝejo de la urbo Bad Honnef, kiu atingeblas per la suda ponto nomata laŭ la franca partnera urbo Berck-sur-Mer. Dum la jaro 1938 oni tie trovis fonton da minerala akvo, kiu donis al la urbo la statuson de kuracurbo. La naĝejo, kiu dum 2000 komplete moderniĝis, ĉiujare havas ĝis 100.000 vizitantojn. Ankoraŭ pli sude situas pluraj tenisludejoj.
Kiel speciala evento lige al la insulo menciindas la piroteknikaĵa spektaklo "Rhein in Flammen": ĉiun unuan sabaton dum majo serio de piroteknikaĵoj kaj multaj ŝipoj vivigas la riveron de Linz am Rhein tra Erpel, Unkel, Remagen, Rheinbreitbach, Bad Honnef kun la insuloj Grafen- kaj Nonnenwerth, Bad Godesberg, Königswinter ĝis la parko Rheinaue en Bonn.
Gagnoa
estas grandurbo kaj ĉefdiocezo en Ebur-Bordo, en la samnona departemento.
Geografio
situas sur montetaro en la suda sekcio de la lando. Daloa troviĝas 39, Jamusukro 110, Abiĝano 282 km.
Historio
En en 2005 soldatoj alvenis el Bangladeŝo por certigi la prezidantelekton. En la urbo precipe beteoj vivas.
Ekonomio
situas en agrikultura regiono, kie oni kultivas maniokojn, kakaojn, maizojn, rizojn, kafojn.
Trafiko
havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Divo kaj Daloa, krome estas malpli gravaj regionaj vojoj.
Tanio
Tanio aŭ jaŭtio (Xanthosoma sagittifolium), estas plantospecio el la familio de la  familio de la Arumacoj (Araceae). Tiu tropika utilplanto estas grava amelo-liveranto.
Vegetativaj aspektoj
Tanio estas multjara herba planto kaj atingas altokreskon de 2 ĝis 2,5 metroj. La vegeta tempo daŭras naŭ ĝis dek unu monatoj, poste la folioj sekiĝas kaj la rikolto povas okazi. La glataj kaj tuberaj rizomoj estas botelformaj kaj longas ĝis 25 cm.
Kromosomonombro
La kromosomo-nombro estas 2n = 26.
Enhavosubstancoj
Kiel multaj specioj de la Arumacoj, ankaŭ tanio enhavas en ĉiuj plantpartoj Kalciosalaton, nome substanco, kiu efikas iridigi mukozon.
Kuirante la substanco eniras la kuirakvon. Nutraĵoj el tanio estas rigardataj pli altvaloraj ol produktoj el taro.
Uzado
La rizomotubrtoj de tiu ĉi tropika utilplanto estas uzata kiel ameloliveranto. Tanio estas proksime parenca al Taro kaj estas uzata simile al tiu, ĝi estas pli sekrezista. La kultivado plej ofte okazas por memkonsumado. Krom Xanthosoma sagittifolium la du specioj   Xanthosoma atrovirens kaj Xanthosoma nigrum nomiĝas  tanio.
La rikolto okazas ĉ. 12 monatoj post la elplantado. La produktaĵo estas 18 ĝis 20 tunoj po hektaro. La tutmonda jara rikolto estas taksata je kvar ĝis ses milionoj da tunoj. Ĉe tanio nur la pli malgranda flanktubero nur estas uzataj por la homa nutrado. La ĉefa, granda tubero servas kiel furaĝo por porkoj.
Kiel ĉe la Kariba brasiko, la junaj folioj estas uzataj en la landoj, kie la planto estas kultivata.
Sistematiko
Tiu ĉi specio priskribis 1753 sub la nomo Arum sagittifolium  Carl von Linné en Species Plantarum 2, S. 966. Heinrich Wilhelm Schott starigis  1832 en Meletemata Botanica, paĝo 19 la genro Xanthosoma kun la specio Xanthosoma sagittifolium. Xanthosoma sagittifolium estis pli poste ankoraŭ priskribita de Frederik Michael Liebmann en Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn, 1849, 15 kaj Karl Heinrich Koch en Index Seminum [Berlin], App. 2, 1854. Plia sinonimo por Xanthosoma sagittifolium (L.) SCHOTT estas Caladium sagittifolium (L.) VENT.
Al la kulturformoj partoprenis krom el  Xanthosoma sagittifolium ankaŭ al unu aŭ pluraj specioj de la sekvaj specioj Xanthosoma atrovirens, Xanthosoma caracu, Xanthosoma nigrum kaj eventuale ankaŭ Xanthosoma violaceum. Ĝis la klarigado tamen restas la nomo Xanthosoma sagittifolium.
Nomo
La esprimo „Tannia“ (=tanio) estas ŝanĝita nomo de la la kariba nutraĵo „taia“. Ofta esprimo estas ankaŭ „malanga“. Internacie konata estas ankaŭ „yautia“ (en Esperanto „jaŭtio) kaj „new cocoyam“.
Gelu (Terebești)
Gelu [ĝelu] (hungare: Vadaspuszta) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al la komunumo Terebești.
Tra Gelu pasas la distrikta vojo DJ108L, kiu ligas ĝin al Terebești kaj al Mădăras. La distrikta vojo DJ194D komenciĝas tie kaj iras al Baba Novac kaj Ardud.
Komato
Komato estas korpa senkonscia stato de trafita homo, dum kiu la trafito ne reagas je eksteraj stimuloj. Dum la komato pupiloj estas dilataj kaj ili ne reagas al lumo. Tio estas malsaneca peza dormo kun malesto de sentokapablo kaj de memvola movkapablo.
Colești
Colești [koleŝtj] (Kolafalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 607 loĝantojn (rumanoj), en 1992 313. Ĝi estis unue menciita skribe en 1580. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Vașcău.
Ryan De Vries
Ryan De Vries (n. ) estas novzelanda futbalisto. Li en 2015 membris en la novzelanda nacia teamo de futbalo.
Dragão do Mar
Francisco José do Nascimento (Canoa Quebrada, Aracati, 15-an de aprilo 1839 - ?), ankaŭ konata kiel "Dragão do Mar" (Dragono de Maro) aŭ Chico da Matilde ("Ŝiko da Matilde"), brazila sklavaboliciismano, flosistestro kaj membro de Cearaa Sklavboliciisma Movado.
Magic Sam
Samuel Gene Maghett (14a de Februaro, 1937 – 1a de Decembro, 1969), konata kiel Magic Sam, estis usona muzikisto de Ĉikaga bluso. Li naskiĝis en la Kantono Grenada, Misisipio, Usono, kaj lernis ludi gitaron por bluso aŭskultante diskojn de Muddy Waters kaj de Little Walter. Post translokiĝis al Ĉikago estante 19-jaraĝa, li subskribis ĉe Cobra Records kaj iĝis bone konata kiel blusisto post la publikigo de sia unua disko, "All Your Love", en 1957. Li estis konata pro sia distingiga tremsona gitarludado.
La artisma nomo Magic Sam estis desegnita de la basisto de Sam kaj infanamiko Mack Thompson ĉe la unua registrosesio de Sam por Cobra, kiel modifo de "Maghett Sam". La nomo Sam jam estis uzita tiam, fare de Good Rocking Sam, nome de alia artisto.
Purkersdorf
Purkersdorf estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Sankt Pölten(-Land). Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Oloron-Sainte-Marie
Oloron-Sainte-Marie (jen france, prononco [] eŭske Oloroe-Donamaria) estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Pyrénées-Atlantiques (jen france, prononco [], eŭske Pirinio Atlantikoak, gaskone Pirenèus Atlantics) aŭ Atlantikaj Pireneoj, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 10,824 loĝantojn en la jaro 2014.
Geografio
Oloron-Sainte-Marie situas en nordokcidento de Pireneoj, ĉe la kunfluejo de la riveroj Gave d'Aspe kaj Gave d'Ossau, kiuj iĝas Gave d'Oloron. La urbo situas ĉe la eko de tri valoj: la valo de Aspe, la valo de Ossau kaj la valo de Barétous. Ĝi ankaŭ situas ĉe Zubero (Soule en la franca), unu el la sep provincoj de Eŭsklando.
Klimato
Oceana, kun vintroj mildaj kaj pluvaj (ĉ. 6°C) kaj someroj freŝaj aŭ modere varmaj (averaĝe 19°C ). La precipitaĵoj estas iom abundaj (pli ol 900 mm jare) kaj okazas dum la malvarma sezono.
Toponimio
Oloron devenas de toponimo, kiu aperis unuafoje sub la formo Iluro. Iluro venas de l'akvitana lingvo (ankaŭ nomata arkaika eŭska) ili (urbo) ur (akvo), do Oloron estas la « urbo de la akvoj » ĉar Oloron troviĝas ĉe la konfluado de du torentoj.
̈Ĝia nomo en la bearna lingvo estas Auloron e Senta Maria
Mezepoko
La Barbaraj popolmigradoj forgesigos la historion de Iluro. En 1080, la vicgrafo Centulo la 5-a de Bearno (Centulo la Juna) starigis la novan urbon "Oloron" sur la antikva romania opidumo.
En tiuj mezepokaj tempoj, neniu alia situo povis esti pli sekura ol tiu promontoro, kiun oriente kaj okcidente borderas riveroj. Tiu vicgrafo instigis la loĝantaroj rezidi kaj komerci en Oloron, starigante jurajn kaj ekonomiajn privilegiojn (kiujn fortikigos en 1220 la  For d'Oloron, la pli antikva de Bearno).
En 1385, Oloron nombris 366 kamenojn, Legugnon 11 kaj Sainte-Marie 85.
Tiam okazis apartiĝo de la du partoj : Oloron, vicgrafa urbo kaj Sainte-Marie, episkopa urbo, kiuj iĝis rivaloj dum ĉ. ok jarcentoj, Sainte-Marie restante ekonomike dependa de Oloron. Dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj, tiu ĉi obtenis rajton por bazaroj kaj por foiroj. Ĝia kreskado rezultigis kreadon de antaŭurboj. Ĝi baldaŭ iĝas la ekonomika ĉefurbo de Bearno kaj de Zubero, dank'al sia transita komerco kun Hispanio kaj dank'al la kresko de siaj metioj.
Medipolitiko
En 2016, Oloron ricevis premion en la francia urba florkonkurso, ĝi do rajtas uzi la ŝildon "flora urbo", je rango de "tri floroj".
Ekonomio
La komunumo ankaŭ havas fortan agrokulturan faradon (bredado, polikulturo, maizo) kaj apartenas al la zono de nomo Ossau-Iraty.
Kulturo kaj heredaĵo
La indiĝena lingvo de tiu komunumo estas la okcitana - gaskona en ties varianto bearna. La urbo ricevis la markon Arta kaj historia urbo en novembro 2006.
La asocio Jazz à Oloron (Ĵazo en Oloron) organizas ĉiujare, dum la unua semajnfino de julio, la Festival Des Rives & Notes (Festivalo de la Bordoj kaj Notoj), kiu celas promocii ĉiujn muzikajn formojn el kiuj ĵazon kal aktualajn muzikojn. Saltotabulo favoras la novajn orkestrojn ; senpagaj koncertoj kaj animadoj en la festivala vilaĝo, ĉe la riverbordo, kompletigas tiun somerekan muzikan okazaĵon.
La "Festivalo de la amatora TTT- filmo" okazas ĉiujare printempe en Oloron-Sainte-Marie. Ĝi celas montri sur granda ekrano la plej bonajn amatorajn kurt-filmojn diskonigitajn per Interreto kaj premii la talenton kaj la inventkapablon de iliaj junaj reĝisoroj.
La festivalo de Oloron, konfluado de la tutmondaj muzikoj kaj dancoj, okazadis ĉiun duan jaron por gastigi tutmondajn artistojn, cele al miksi kulturojn kaj tradiciojn. Ĝi pluekzistas nur la neparajn jarojn, julie en Jaca en Hispanio, ek de la bankroto de la olorona strukturo.
La duan semajnfinon de junio, la salono libro senlima gastigas la literaturajn novaĵojn.
La komunumo disponas teatron/spektaklejon (kultura loko Pierre-Jéliote).
En 2010, la interkomuna kulturoteko ricevis la arkitekturan premion "Arĝenta ortilo".
La kantistoj de Faget d'Oloron gvidataj de Jean Abadie valorigas la bearnan kantan heredaĵon. Kun la kontribuo de la improvizĵaza violonisto Lades Neffous de EAUX BONNES kiu transskribas, registras kaj akordigas la kanzonojn, en 2014 Jean Abadie publikigis 210 paĝan bearnan kantaron : "Sounque tau plase de canta".
Instalaĵoj
Oloron estis elektata « la plej sporta el la francaj urboj en 2002 ».
La komunumo disponas kvin publikajn elementajn lernejojn, du privatajn katolikajn elementajn lernejojn, tri kolegiojn (el kiuj unu katolikan), unu publikan liceon, unu privatan katolikan liceon, du metiliceojn kaj unu agrokulturan metiliceon.
La komunumo disponas lernejon Calandreta (Calandreta Auloronesa). La Calandreta, laika kaj senpaga infana lernejo, kie oni instruas per la okcitana (bearna) lingvo, ekzistas ek de 1981 en Oloron-Sainte-Marie. Ĝi akceptas infanojn ek de 2 jaroj ĝis la eniro en kolegion. Calandreta signifas alaŭdo. Paralele, ankaŭ unu publika lernejo proponas duontempe bearnlingvan kursaron ek de 2 jaroj ĝis la eniro en kolegion. Tiel, oni povas daŭrigi tiun lernadon en la kolegio ĝis la liceo.
Esperanto
En 2016, la urbo Oloron kandidatis por organizi la Mondajn Pacludojn de Julio 2019, kies nuraj laborlingvoj estos la franca kaj Esperanto. .
Leutesdorf
Leutesdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Monte San Giovanni Campano
Monte San Giovanni Campano estas komunumo de Italio.
Distrikto Zwoleń
Distrikto Zwoleń - pole powiat zwoleński - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Zwoleń. Fine de en la distrikto vivis.
Calzada de Calatrava
Calzada de Calatrava estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas calzadeños. La censita populacio en 2010 estis de 4.458 loĝantoj kaj la denseco estas de 10,85 loĝ/km². Estas vilaĝo kiu pliigis sian populacion dum la lastaj jaroj.
Konsilio de Popolkomisiitoj
Konsilio de Popolkomisiistoj (germane Rat der Volksbeauftragten) nomiĝis la germana registaro de novembro 1918 ĝis februaro 1919. Ĝi estis kreita je la 10-a de novembro 1918 post la abdikiĝo de Vilhelmo la 2-a kaj la proklamo de la vajmara respubliko. La konsilio estis koalicio de la du socialdemokratiaj partioj kaj trovis aprobon de la berlinaj laboristaj kaj soldataj konsilioj. Ĝi estis la unua demokratie elektita registaro de Germanio laŭ universala voĉdonrajto. Kiam en decembro 1918 la regna kongreso de tiuj konsilioj voĉdonis kontraŭ la konsilia sistemo kaj por la elekto de nacia asembleo, la koalicio disiĝis.