cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥanato de Erevano
La Ĥanato (aŭ kanato) de Erevano (en la persa lingvo: آرون) estis islama princlando sub regado de la Persa Imperio inter 1747 kaj 1828. Ĝia teritorio enhavis la plejparton de la centra Armenio, la plejparto de la nuna turka provinco Iğdır kaj la rajonoj Ŝaruro kaj Sadarako de la nuna Naĥiĉevano, aŭtonoma respubliko de Azerbajĝano.Kiel konsekvenco de la persa malvenko en la lasta ruso-persa milito (1826-1828), la princlando estis cedita al la Rusa Imperio laŭ la Traktato de Turkmenĉajo. La teritorioj de la ĥanatoj de Erevano kaj Naĥiĉevano estis kunigitaj por la kreado de la oblasto de Armenio.
Ĝia teritorio estis ĉefe loĝata de armenoj, persoj (loĝantaj ĉirkaŭ la ĉefurbo), azeroj (duon-nomadoj), kaj kurdoj (plimulte nomadoj). La armenoj estis malpli ol 20 % de la tuta loĝantaro pro la deportado de grandparto de la armenoj el la valo Ararato kaj la ĉirkaŭa regiono en 1605 de la Sah Abazo la Granda. La islama branĉo (ŝijaismo) estis la reganta kredo kvankam pluraj kurdoj estis sunaismaj islamanoj. La kredantoj de la jezidismo estis multnombraj.
Post la aneksado de la Ĥanato de Erevano al la Rusa Imperio en 1828 multaj islamanoj (tataroj, azeroj, kurdoj, lezgoj kaj diversaj nomadaj triboj) foriris de la teritorio kaj estis anstataŭataj de pluraj miloj da armenaj rifuĝintoj venintaj el Persio. Similaj enmigradoj, kvankam multe pli malgrandaj, daŭris ĝis la fino de la 19-a jarcento. Ĉirkaŭ 1832 la armenoj loĝantaj en tio kio antaŭe estis la ĥanato superis la islamanojn. Komence de la 20-a jarcento signifa kvanto de islamanoj ankoraŭ loĝis en la rusa Armenio. Ili estis ĉ. 300.000 personoj (37,5 % de la loĝantaro).
Theodor Weder
EdE-W Theodor WEDER (veder), usona civitano, laboristo en kemia industrio. Nask. 24 febr. 1900 en Gross-Schönau, Germanujo. Eklernis Esperanton en publika lernejo. Dummilite kiel soldato en hospitalo renkontis esperantistojn inter anglaj militkaptitoj. Tio ligis lin pli forte al Esperanto. De 1923 propagandas en New York. Eldonis 1930 „Ĉirkaŭ la globo“, 1931, „Sennaciista Bulteno“. Faris en 1931 vojaĝon tra diversaj landoj kaj parolis por laboristaj grupoj. Ekde sept. 1932 eldonas „The Workers' E-Letter“, por propagando inter laboristoj. Li mortis en la fino de la 60aj jaroj.
Sajazarra
Sajazarra [saĥaZAra] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo Sajazarra. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el Saja Zaharra kiu signifas 'Saja la Malnova', por distingi ĝin disde la najbara municipo Sajuela, kiu signifas 'la malgranda Saja'. ​
La loko aperas en dokumento kun la nomo Saggazahar, nome en dokumento de la cartulario de San Millán de la Cogolla, kiam la reĝo de Pamplono, Sanĉo de Peñalén, donas terojn el sia teritorio en 1075. Antaŭ la fino de la 11-a jarcento aperas en la Foruo de Miranda de Ebro en 1099 la nomo "Saja". En 1146 aperas jam kun la nuntempa nomo en dokumentoj de foruo al Cerezo de Río Tirón fare de Alfonso la 7-a. En 1169 la reĝo Alfonso la 8-a donis la vilaĝon al la monaĥejo de Valdefuentes, per dokumento datita en Tudela.
Ĝi estis fortikita inter la 12a kaj 13a jarcentoj. En 1463 ĝi estis unu de la kvin urboj fondintoj de la Hermandad de Álava kun Vitoria, Miranda de Ebro, Pancorbo kaj Salvatierra. La kastel/palaco estis konstruita en la dua duono de la 15a jarcento kiam la urbo iĝis senjorlando de la familo Velasco. Kaj la urbo kaj la kastelo apartenis al la Grafoj de Nieva. La urbo apartenis ankaŭ al Bugedo.
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 644 loĝantoj ĝis nunaj 129.
Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado kaj turismo.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo, kastelo, restaĵoj de la murego, arko, ktp.
(7832) 1993 FA27
(7832) 1993 FA27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la UESAC, aŭ Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, (angla por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Sankt Andrä (Karintio)
Sankt Andrä estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Wolfsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Matti Vanhanen
Matti Taneli VANHANEN (n. 4-an de novembro 1955 en Jyväskylä) estas finna politikisto el la Centra partio kaj ties prezidanto 2003–2010. Li estis ĉefministro ekde la 24-a de junio 2003 ĝis la 22-a de junio 2010. Mandaton de parlamentano li havis de 1991 ĝis 2010, kiam li retiris sin el la politika vivo kaj eklaboris kiel direktoro en Asocio de Privataj Entreprenoj. En 2015 li ree kandidatis por la parlamento kaj estis elektita. Poste li funkciis ankaŭ kiel prezidanto de la parlamento kaj kiel ministro pri financoj.Matti Vanhanen havas edukon de magistro de sociaj sciencoj. Antaŭ elektiĝo al la parlamento li laboris kiel ĵurnalisto en la loka gazeto Kehäsanomat en Vantaa (1985-1991). Antaŭ sia ĉefministriĝo li estis dum kelkaj monatoj ministro pri defendo. Dufoje (2006, 2018) li estis la kandidato de la Centra Partio por ŝtatprezidanta posteno.
Visag
Visag (hungare: Krassóviszák) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 2 084 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 507 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1371. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Victor Vlad Delemarina.
Matti Vanhanen
Vanhanen havas du infanojn. Li loĝas en Nurmijärvi. Lia geedzeco finis en 2005.
16711 Ka-Dar
16711 Ka-Dar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Timur Valerjeviĉ Krjaĉko elde la stacio de Zelenĉukskaja de la Observatorio V. P. Engelgardt de la Ŝtata Universitato de Kazano.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio Ka-Dar (Обсерватория Ка-Дар), unua privata observatorio en Rusio malfermita al la publiko. Fondita la, la observatorio laboras por la popularigo de sciencaj agadoj fare de amatoraj astronomoj kaj ilia kunlaboro kun profesiaj astronomoj.
Kreditkapableco
Kreditkapableco (boniteto, kreditrangumo) estas ekonomia nocio pri propreco de natura aŭ jura persono por kapablo, sinteno al repago de la kredito. Tiu rangumo, kvalifiko helpas aliajn por decidi pri monpruntado.
Bonajn kreditkapablojn havas tiu persono, kiu havas grandan propran kapitalon, bonan likvidecon, bonan imiĝon (konatecon ekz. ne sidi en prizono ks.).
Blazono de Slovakio
La blazono de Slovakio estas arĝenta patriarka kruco super blua montaro kun tri montopintoj sur ruĝa fono.
Duobla kruco
Plej malfrue dum la misiaj vojaĝoj la monaĥoj Kirilo kaj Metodo, kiuj penis kristanigi la slavajn popolojn de Orienta Eŭropo, la simbolo dum la 9-a jarcento ankaŭ atingis la teritorion de la hodiaŭa Slovakio. Kvankam ĝi ofte uziĝis en la tiutempa Princejo de Granda Moravio, ĝi tiuepoke ne estis ŝtata simbolo. Tamen imageblas, ke ĝi uziĝis kiel simbolo de la reĝo (simile al la simbolo de aglo ĉe la frankaj reĝoj). Pere de la reganto Zwentibold [CVENtibolt], kiu regis super la mezepoka regno Lotaringio, la nuna Loreno, estis filo de la germana imperiestro kaj baptofilo de la moravia reĝo Sventopluk'', la simbolo ankaŭ atingis Lorenon kaj ricevis la nomon "Lorena Kruco".
La simbolo de la duobla kruco reaperas sur la unuaj moneroj, kiujn produktigis Stefano la 1-a, la unua reĝo de Hungario. Antaŭ ol iĝi la reĝo de Hungario, Stefano estis princo de la eta regno Nitra en Slovakio. Post alpreno de la reĝa krono, Stefano unue havis sian reĝan rezidejon en Bratislavo.
La rekta antaŭulo de la nuna blazono estas la duobla kruco, kiun uzis Béla la 1-a, same unue princo de la regno Nitra (1046–1060), kaj post Stefano reĝo de Hungario. Béla estis membro de la reganta nobela dinastio de Hungario, do parenco de Stefano, en sia eta regno sekvis aŭtonomian politikon kaj produktigis proprajn monerojn, kiuj ankaŭ havis la duoblan krucon, sed intence en detaloj aspektis malsame ol tiuj de Stefano.
Nur cent jarojn pli poste, ĉirkaŭ la jaro 1189, la duobla kruco dum kruc-milito uziĝis de la hungara reĝo Béla la 3-a, kiu unuafoje vere uzis ĝin kiel blazono, do kiel ŝtata simbolo. Liaj regantaj posteuloj favorigis alian, strian simbolon ligitan al la princejo de Kroatio kaj Dalmatio (vidu la hodiaŭan blazonon de Hungario), sed la reĝo ''Béla 4-a revenis al la duobla kruco. Tiuepoke ĝi ankaŭ en iom variigita formo iĝis la simbolo de la provinco Bratislavo. Kiam dum la jaro 1262 la reĝolando Hungario dum iom da tempo dividiĝis al du partoj, la duobla kruco iĝis simbolo de la nordokcidenta parto, kies kerno estas la hodiaŭa Slovakio, kaj la strioj por la sudoriente parto de la imperio.
Post la invado de mongola armeo de la jaroj 1241 kaj 1242 multaj nove fonditaj urboj en la hungara reĝolando ricevis la rajton uzi la reĝan duoblan kurcon en sia urba blazono. La unuaj, plej grandaj kaj plej multnombraj urboj kun tiu privlegio troviĝis en la teritorio de la nuna Slovakio, kiu tiam estis dominita de lertaj germanaj farmistoj kaj de minado, kaj kiu sekve estis aparte ekonomie prospera. Probable pro tiu samtempa uzo en multaj urbaj blazonoj, la duobla kruco ekde la 15-a jarcento klare iĝis la simbolo de la plej norda parto de la hungara reĝa regno, kiu ekde la 15-a jarcento nomiĝis "Slovakio" kaj ekde la 18-a jarcento ankaŭ "Supra Hungario".
La tri montoj
La tri montoj simboligas la tri montoĉenojn de la norda reĝolando Hungario - Altaj Tatroj, Granda Fatro kaj Mátra. Tiu interpreto klare estas la plej malnova kaj plej ofta: ĝi devenas el la 15-a jarcento, kvankam skribe ĝi pruveblas nur en teksto el la 16-a jarcento. La tri montoj sub la duobla kruco unuafoje uziĝis de la hungara reĝo Ladislao la 5-a (1301–1305) el ĉeĥa dinastio, kiu nur en la aŭstria regiono Burgenlando kaj la hodiaŭa Slovakio agnoskiĝis kiel reĝo.
simbolo de la slovakoj
Plej malfrue ekde la 16-a jarcento la slovakoj rigardis la blazonon kun la duobla kruco kaj la tri montoj ankaŭ sian nacian simbolon. Tio aparte videbliĝis dum la nacia revolucio de 1848 kaj 1849, kiam ene de la Habsburga Imperio la slovakoj kun la aŭstroj batalis kontraŭ la hungaroj. Dum aŭgusto 1848 tiucele en Vieno fondiĝis la "Slovaka Nacia Konsilio", sur kies sigelo la nuna ŝtata blazono de Slovakio unuafoje oficiale uziĝas kiel nacia simbolo de la slovaka popolo (ne nur kiel regiona simbolo de "Supra Hungario"). De tiu momento la simbolo ofte uziĝis.
Post la "velura revolucio" de 1989 kaj 1990, kiu komplete ŝanĝis la politikan aspekton de la tuta centra kaj orienta Eŭropo, dum la jaro 1990 la nuna blazono deklariĝis la simbolo de la Slovaka Respubliko ene de la federacia lando Ĉeĥoslovakio kaj ekde la 1-a de januaro 1993 estas la ŝtata blazono de Slovakio.
Vidu ankaŭ
la paĝojn pri la
(12232) 1986 QZ2
(12232) 1986 QZ2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Jozefo Wasniewski
Jozefo WASNIEWSKI (Józef WAŚNIEWSKI) (naskiĝis la en Złoty Potok, nun la distrikto Częstochowa, mortis la ) estis pola esperantisto kaj ĵurnalisto.
Li estis unu el la plej agemaj pioniroj de Esperanto, "nia Apostolo en Polujo" (Lingvo Internacia n-ro 3/1897). Liaj verkoj troviĝas en La Esperantisto, Lingvo Internacia kaj Fundamenta Krestomatio. En 1896 lia originala novelo En la brikejo estis premiita dum la unua konkurso de Esperanto-literaturo. Li kiel la unua komencis la tre gravajn vojaĝojn inter-Esperantistajn.
Vojaĝoj
Waśniewski estis pioniro de Esperanto-turismo. Li korespondis kun esperantistoj el Norvegio kaj Svedio, rezulte de kio li komencis vojaĝi en Skandinavio. Waśniewski lernis la svedan, popularigis informojn pri Skandinavio en Pollando, kaj pri la pola literaturo – en Svedio. En la pola ilustrita semajngazeto Wędrowiec (Vagabondo) Waśniewski publikigis la serion de artikoloj Wspomnienia z podróży na północ (Rememoroj el la vojaĝoj al la nordo).
Kingston (Nov-Jorkio)
Kingston estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Ulster. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Roset-Fluans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Casiano Delvalle
Casiano Delvalle (n. ) estas paragvaja futbalisto. Li en 1995 membris en la paragvaja nacia teamo de futbalo.
T10
T10 - internacia komitato de normigo de interfaco SCSI.
Tyburn
Tyburn estis malnovtempe vilaĝo en la graflando Middlesex, apud la nuna situo de Marble Arch. Ĝia nomo devenis de la rivereto Tyburn aŭ Ty Bourne, alfluanto de la Tamizo (hodiaŭ komplete subsurfaca).
La vilaĝo restis fama tra la jarcentoj pro la eŝafodoj de Tyburn, kiu estis la ĉefa pendumejo de Londono. Ili estis uzitaj lastafoje la 3-an de novembro 1783.
Frantschach-Sankt Gertraud
Frantschach-Sankt Gertraud estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Wolfsberg. Fine de en la komunumo vivis.
La Chaussée-Saint-Victor (stacidomo)
La Chaussée-Saint-Victor estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en La Chaussée-Saint-Victor, en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
István Gál-Oravecz
István GÁL-ORAVECZ [GAl-oravec] rumania hungara rapida glitkuristo naskita en Miercurea Ciuc la 10-an de aŭgusto 1994.
Kariero
István Gál-Oravecz unua foje gajnis en 2008 en Miercurea Ciuc la 1-an lokon je 2 000 m stafeto kiel ano de la rumana teamo, 4-an lokon en kategorio Junior D. Lia trejnistino estis Mária Bogyó.
Rogna (Rumanio)
Rogna (hungare: Kornislaka) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Ileanda.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 326 loĝantojn (rumanoj), en 1992 141 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1322. Ĝia hungara loĝantaro pereis dum la ribelo en 1437. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kornislaka apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
Lichtenfels (Hesio)
Lichtenfels estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldeck-Frankenberg de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ploŝĉadj Garina-Miĥajlovskogo (stacio en Novosibirsko)
Ploŝĉadj Garina-Miĥajlovskogo (Площадь Гарина-Михайловского) estas fina stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 2-a linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la.
Sovaĝejo
Sovaĝejo estas – kiel pejzaĝo kaj naturo – ne scienca, sed komunlingva esprimo kun du diversaj signifoj.
Unu signifo de sovaĝejo estas la de la homo preskaŭ ne tuŝata naturpejzaĝo, kiu estas priskribebla per natursciencaj parametroj kaj kiu distingiĝas de la  kulturpejzaĝoj, urboj, agrikulturaj areoj, forstoj ktp.. En tiu senco oni povas nomi ankoraŭ ĉirkaŭ unu kvaronon de la tera surfaco sovaĝejo.
La dua signifo de sovaĝejo estas pritakso koncerne la valoro. Laŭ tio, regiono estas sovaĝejo, se ĝi estas la kontraŭo de iu ajn kultura ordoprincipo. La valorigo povas esti kaj pozitiva kaj negativa: malplivaloriga ekzemple kiel „sovaĝa, ĥaosa“ naturo male al la kultivata naturo, plivaloriga ekzemple kiel „senpeka, pura “ pranaturo.
Nov-Zelando
En Nov-Zelando sovaĝejo estas senloĝata areo, por kiu oni bezonas minimume du potagaj marŝoj por trairi ĝin, tio egalas al 1.500–5.000 km².
Usono
Laŭ la leĝo pri la protekto de la sovaĝejo de 1964 (Wilderness Act) staras en Usono areoj de minimume 20 km², kiuj ne estas loĝataj kaj estas naturaj pejzaĝoj aŭ insuloj, kiuj ankaŭ rajtas est pli malgrandaj. Sovaĝaj areoj estas nomitaj de la Usona kongreso. Ekzistas 757 (stato 2012) sovaĝaj areoj en 44 de la 50 federaciaj ŝtatoj kaj Puertoriko.
Eŭropo
En februaro 2009 la Eŭropa parlamento laŭ iniciato de aro de neregistaraj organizoj (NRO) akceptis (ne jure devigan) rezolucion por la konservado de la sovaĝaj areoj en Eŭropo, kiu estu integrata en la naturprotekta reto Natura 2000.
Nordeŭropo
La plej ankoraŭ restantaj sovaĝejoj de Okcidenta Eŭropo troviĝas en Fenoskandio. Se en areo ne estas markitaj migropadoj kaj turismaj instalaĵoj kaj seninterrompaj areoj pli grandaj ol 1000 km² kaj kiuj estas pli ol 15 km for de stratoj kaj fervojoj, tiuj areoj nomiĝas en Svedujo „Sovaĝaj kernoj“. Laŭ tiu difino ekzistas naŭ sovaĝaj kernoj. Ili troviĝas nur en la norda provinco Norrbotten. Tiuj areoj egalas al 4,5 % de la tuta sveda areo kaj 14,5 % de la areo de Norrbotten. Ĉiu senloĝata areo kun minimume 10 km² (Suda kaj Meza Svedujo) respektive 20 km² (Norda Svedujo), kiu ne estas pli mallarĝa ol 1 km, estas nomata „senvojaj areoj“.
Meza, Suda kaj Orienta Eŭropo
En la dense loĝataj landoj de Eŭropo, kie la origina sovaĝejo ankoraŭ troviĝas en montaraj regionoj (ekzemple ankoraŭ 4 % de la Alpoj estas konsiderata sovaĝejo) la minimuma grandeco estas multe pli malgranda. Ekzemple la NABU (naturprotekta ligo de Germanujo postulas minimume 0,4 km² por sovaĝejo.
Kastelo de Somogygeszti
La Kastelo de Somogygeszti (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Jankovich-Bésán [jankoviĉ-bEŝAn] estas historia monumento, nuntempa gastejo (komprenu hoteleto) en vilaĝo Somogygeszti.
Historio
Origine nobeldomo estis konstruita en 1823, sed en la jaroj 1926 kaj 1927 ĝi trakonstruiĝis. Depost la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon kaj profitis ĝin je diversaj celoj. Depost fino de la socialismo la kastelo ne estis uzata, en 1993 negocisto aĉetis kaj renovigis la kastelon al la origina stato. Ekde 2000 ekfunkciis la hoteleto kun 25 ĉambroj.
Parko
La parko estas deklarita naturprotektata teritorio kaj tre similas al arboretoj. Estas videblaj platanoj, arĝentaj tilioj (Tilia argentea), piceoj, pinoj kaj aliaj arboj, ofte pli ol centaĝaj. En la parko la gastoj profitas tenisejon, naĝejon kaj aliajn sportejojn.
Interpreso
Interpreso (Interpres aŭ Interprète international) estas miksa internacia planlingvo kreita en 1908 de abato Victor Hély, fama franca historiisto. Ĝi estas evoluinta formo de Helia lingvo.
Unuaj versoj de patro nia: Nostre pater qu ses in el celum, tu nomen sit sanctificat, tu regnum sit adveniens, tu voluntas sit fact in el terra sicut in el celum.
Argés
Argés estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Argeseño. La censita populacio en 2011 estis de 5.643 loĝantoj kaj la denseco estas de 201,54 loĝ/km².
Situo
Argés estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 676 m; je nur 9 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 28 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°48′18″N 4°3′26″Ok.
Distrikto Śrem
Distrikto Śrem - pole powiat śremski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Śrem. Fine de en la distrikto vivis.
Argés
Geografio
La municipio situantas je nur 7 km de Toledo kaj je 97 km de la centro de Madrido, en la komarko de Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Toledo, Cobisa, Layos, Casasbuenas kaj Guadamur, ĉiuj de la provinco de Toledo. Ĝi havas separatan parton nome Palomilla (kolombeto) inter la teritorioj de Toledo, Daramezas, Guadamur, Polán kaj Albarreal de Tajo.
Je 3 km troviĝas la baraĵlago de Guajaraz en la rojo samnoma.
Rêverie
Rêverie estas profesia itala muzikgrupo etno-progresiva, kiu kunfandas diversajn muzikstilojn, tradiciajn kaj modernajn, kaj kantas diverslingve, inkluzive en Esperanto. La grupo estis fondita en 1996 fare de komponisto kaj gitaristo Valerio Vado, daŭre la grupestro, kaj konsistas nuntempe el ses membroj. La hejmurbo de Rêverie estas Milano. . La engaĝiĝo de la grupo kun Esperanto pliprofundiĝis en 2011 kun la publikigo de la dulingva (Esperanto-itala) duobla albumo Revado kaj serio de koncertoj dum gravaj Esperantaj eventoj, i.a. la 96-a Universala Kongreso en Kopenhago. Ĝis 2011, Rêverie publikigis kvin albumojn – la unuaj tri estis demo-diskoj.
Argés
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nun servoj kaj loĝejoj por laboristoj de la proksima ĉefurbo Toledo.
Rêverie
Muziko
La muziko de Rêverie asimilas larĝan gamon da influoj, el diversaj epokoj (mezepoka, renesanca, baroka, moderna), lokoj (Italio, Eŭropo, Mediteraneo kaj Mezoriento), kaj stiloj (klasika, popola, roka, ĵaza, psikedela, elektronika), enkadrigante ilin en moderna formo, ĝenerale klasifikebla kiel “progresiva”, “etno-progresiva”, aŭ “progresiv-roka”. Se temas pri specifaj modernaj artistoj, la influoj inkluzivas Mike Oldfield, Loreena McKennitt, Clannad, Jethro Tull, fruperiodan Genesis, Nuova Compagnia di Canto Popolare, Gianluigi Trovesi, Matia Bazar, Eurythmics, Alanis Morissette, kaj Led Zeppelin.
Argés
Historio
Jam en 1274 aperas menciata kiel domaro de Toledo, kie toledanoj havis loĝejojn uzatajn por la epokoj de agrolaboro kaj rikoltado.
Rêverie
Muziko
Tiun ĉi influ-diversecon respegulas kaj kompletigas diverseco en la muzik-instrumentoj kaj kant-lingvoj uzataj de la grupo. La instrumentoj ampleksas miksaĵon de akustikaj kaj elektraj-elektronikaj: gitaroj, klavaroj, perkutiloj, violono, violonĉelo, mandolino, fluto, klarneto, diĝeriduo, sinteziloj kaj efektiloj. Koncerne perkutilojn, la grupo evitas okcidentan drumon, preferante multspecajn “etnajn” instrumentojn. Alia notinda trajto de la grupo estas ĝia eksperimentemo pri multlingveco, kun kantoj en la itala, la friula, la angla, kaj Esperanto, kvankam en ĝiaj diskoj troviĝas ankaŭ instrumentaj trakoj. Rilate al tio ĉi estas literatura esploremo pelanta la grupon, inter alie, kanti Ŝekspirajn sonetojn originallingve (kiel en la albumo Shakespeare, la donna, il sogno).
Argés
Historio
Meze de la 20a jarcento okazis drasta malpliiĝo en plej parto de la vilaĝoj de la provinco kaj de la regiono pro elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio; tamen en Argés pro proksimeco al ĉefurbo Toledo la populacio kiu atingis nur iom pli da 500 loĝantojn komence de la 20a jarcento, kaj tiele restis ĝis la 1970-aj jaroj, post tio, kiam jam pleniĝis malplenaj lokoj en ŝtata ĉefurbo Madrido, rapide kreskis kaj dekobliĝis al nunaj 5.643 loĝantoj.
Rêverie
Muziko
Valerio Vado priskribas la muzikon de Rêverie jene: “Nia muziko emas esti muzika Esperanto ĉar ni ĉerpas inspiron el diversaj muzikaj tradicioj, ĉu itala – muziko antikva, renesanca, baroka – ĉu mezorienta... Ni provas kunmiksi ĉion ĉi kaj fari ion agrablan por ni kaj por la aŭskultanto. Tial estis tute nature eksperimenti, miksi nian Esperanton muzikan kun la vera Esperanto lingva… La ideo estas provi harmoniigi tre malsamajn instrumentojn, kiuj neniam estis aŭdataj kune.”
Rêverie kaj Esperanto
La ligo inter Rêverie kaj Esperanto, pluevoluo de la lingva eksperimentado de la grupo, komenciĝis en 2006 danke al renkontiĝo inter Valerio Vado kaj milana esperantisto Andrea Fontana, amiko de grupano Alberto Sozzi. Laŭ Vado, lia interparolo kun Fontana kondukis al la ideo “kombini nian Esperanton muzikan kun la vera Esperanto mem” post lia konvinkiĝo pri la eŭfonia valoro de la lingvo. Tiel ekis la kunlaboro inter Vado kaj Fontana, en kiu Vado komponis la muzikon kaj Fontana verkis tekstojn en Esperanto. La unuaj fruktoj estis la kantoj “Kiam alvenos la fino” kaj “Plurestantaj memoroj”, inkluzivitaj kiel bonusaj trakoj en la albumo Shakespeare, la donna, il sogno (2008). Tiu ĉi kunlaboro poste plivastiĝis, kulminante en la albumo Revado (2011), konsistantaj tute el originalaj Esperantlingvaj kantoj (krom unu instrumenta trako) kaj paralele, en aparta disko, siaj italaj versioj.
Por la grupo ekzistas du ĉefaj celoj de la uzado de Esperanto, krom la memvalora artisma noveco: unue, disvastigi Esperanton inter la ne-Esperantista publiko, inkluzive la norditala muzikmedio, montrante ankaŭ la eŭfoniajn kapablojn de la lingvo, kaj due, diskonigi la muzikon de Rêverie inter la tutmonda Esperantistaro. En intervjuo kun la itala progresiv-muzika retejo Arlequins Vado esprimis fortan simpation por Esperanto, dirante ke la lingvo “havas plaĉajn kaj interesajn sonorecojn” kaj “senliman esprim-potencialon el vidpunkto literatura kaj poezia”, kaj ŝatas la ideon ke “planita lingvo daŭras ekzisti dum pli ol 100 jaroj danke sole al la entuziasmo de ĝiaj parolantoj”.
Revado (albumo)
Revado estas la kvina kaj plej nova albumo de Rêverie, eldonita en printempo 2011 fare de DownBridge Publishing, kaj kune produktita de Rêverie, Andrea Fontana, kaj la muzikproduktista firmao Alosibla Music Group. La plej ambicia albumo de la grupo ĝis nun, ĝi konsistas el du kompakt-diskoj, ĉiu daŭranta ĉirkaŭ unu horon. Ĉiu disko enhavas la samajn dek trakojn, sed dum unu estas tute en Esperanto, la alia estas tute en la itala. Akompanas la diskojn libreto kun la tekstoj de la kantoj en tri lingvoj – Esperanto, itala, angla – kune kun informoj pri la instrumentoj uzataj en ĉiu trako kaj fotoj de la grupanoj. Kvankam la grupo komence intencis eldoni nur-Esperantan diskon, ĝi elektis registri krome italan version ĉefe por ke ne-Esperantistoj, speciale italoj, povu kompari nekonatan por ili lingvon kun konata kaj, konvinkitaj pri ĝiaj kapabloj kaj eŭfonio, eble interesiĝi studi Esperanton.
Recenzoj
La diskoj de Rêverie ricevis pozitivajn recenzojn en italaj, britaj, francaj, belgaj kaj Esperantaj retejoj kaj revuoj, ĉefe muziktemaj sed ne nur tiaj. Jen kelkaj citaĵoj el diverslingvaj fontoj, plejparte rilate al Revado, kiuj ankaŭ priskribas la muzikstilon de la grupo:
“Esperanto, simbolo de konverĝo de malsamaj kulturoj…simbolas ankaŭ la muzikon de Rêverie, kiu referencas fontojn etne kaj tempe diversajn, kunigitajn en koheran aron, en kiu pluraj mondoj speguliĝas… Ĝenerale, la albumo [Revado] estas verkita mature kaj vivece, proponas belajn muzik-temojn… se vi amas perfantazie vojaĝadi, tiu ĉi matura albumo, bone ludita kaj bone strukturita povus esti bonega vojaĝbileto por malkovri novajn muziko-mondojn.”
“Jen albumo [Revado] kiu meritas atenton. Unue ĉar temas pri muzikgrupo kiu trovas similecon en neniu alia grupo en Esperantio... La inspiro de Rêverie…venas el la muzik-tradicioj renesanca kaj baroka, sed la miksiĝo de tradiciaj kaj modernaj sonoroj rezultigas propran stilon. Abundas flutoj, perkutiloj, sed ankaŭ elektra gitaro kaj elektronikaj efektoj. Kelkaj kantoj estas tre trankvilaj kun etoso de nova erao, aliaj estas pli intensaj kun pli da perkuto....Sendube bonega reklamo por Esperanto.”
“Kombinante la radikojn de itala, eŭropa kaj mediteranea popolmuziko kun pli nuntempa eco, la grupo sukcesas miksi la sonojn de malnovaj tempoj kun iuj el la pli oftaj sonoj de hodiaŭ...kreante sonon kiu estas vere unika. La dek unu trakoj de la albumo [Shakespeare, la donna, il sogno] sukcese transportas vin al la tempo de Ŝekspiro.”
Ankaŭ menciindas la reago de konata itala ĵurnalisto Enrica Bonaccorti dum ŝia intervjuo kun Andrea Fontana en la programo “Tornando a casa” (14/10/2011) en la plej vaste aŭskultata radio-reto en Italio, RAI Radio 1. Aŭskultinte fragmentojn de Revado, ŝi komentis: “...altvalora KD...” “...bravega la kantistino! Bravega! Plena je pasio krom je voĉo.”
Grupanoj
(Ĝis 2011, Fulvia Borini estis membro de la grupo – ŝi ludis mandolinon, fluton, klavarojn kaj perkutilojn. Laura Balbinot estis gasta violonĉelisto por Revado)
Koncertoj en Esperantujo
En 2011, kadre de pli granda engaĝiĝo kun Esperanto, Rêverie komencis koncerti dum gravaj Esperantaj eventoj. Tiujare, ĝi entute koncertis kvarfoje en Esperantujo.
(Jam ekde pluraj jaroj la grupo koncertas por ne-Esperantista aŭskultantaro, ankaŭ en 2011.)
Blankaŝultra paruo
La Blankaŝultra paruo Parus guineensis estas paserina birdo de la familio de Paruedoj. Ĝi reproduktiĝas en zono tra Afriko el Senegalio okcidente al Kenjo kaj Etiopio oriente. Ĝi estas foje konsiderata samspecifa kun la pli suda Blankaflugila nigra paruo Parus leucomelas.
Kiel tiu laste menciita specio, ĝi estas ĉefe nigra (brunnuance en suba dorso kaj centra vosto) kun blanka flugilmakulo kio ripoze videblas kiel blanka strimarko ekde la ŝultroj (kio nomigas la specion) al flugilpintoj, sed diferenciĝas en tio ke ĝi havas palan okulon.
Mormopterus doriae
Mormopterus doriae estas specio de  kiroptero el  la familio de la molosedoj (Molossidae). Ĝi troviĝas nur en la nordo de Sumatro, Indonezio. Sinonimoj estas Tadarida kaj Micronomus. Ĝi estas minacata de habitatodetruo.
Konisi Gaku
KONISI Gaku (naskiĝis en 1934 en Minoo, mortis la 17-an de januaro 2018) estis japana universitata profesoro pri fiziko kaj esperantisto. Li eklernis Esperanton en la aĝo de 13 jaroj (1948). Movade aktiva en SAT kaj Kansaja Ligo de Esperanto-Grupoj. Li estis interalie membro de la Akademio de Esperanto kaj ano de la konsilio de Japana Esperanto-Instituto.
Li amplekse tradukis el la japana, interalie prozon de Yasunari Kawabata (La Neĝa Lando), Miyazawa Kenzi k.a. Li tradukis multajn kantojn kaj kompilis kantarojn, komponis originalajn kantojn (kaj melodion kaj poezion). Li ankaŭ verkis origine en Esperanto. Kolekto de liaj sciencfikciaj verkoj aperis sub la titolo Vage tra la Dimensioj. Li verkis krome lernolibrojn, estis prezidanto de la redakta komisiono de Esperanto-Japana Vortaro. kaj ĝenerale aktivis plurkampe. Li verkis japane pri la Esperanta gramatiko. Li ankaŭ kontribuis per gramatika edifado per libro kaj gazetartikoloj, organizado de la movado.
Premioj
Premiita en la Belartaj Konkursoj. Li estis elektita honora membro de UEA en la inaŭguro de la Universala Kongreso de Esperanto en Jokohamo en 2007.
La Premio Ossaka por la jaro 2000 estas aljuĝita al Konisi Gaku, pro. La premiado okazis oktobre de 2000, kadre de la Japana Esperanto-Kongreso.
Verkoj
kompilita de Mine Yositaka
(16712) 1995 SW29
(16712) 1995 SW29 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Carl W. Hergenrother elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nemalproksime de Tucson (Arizono, Usono).
Flago de Malavio
La nuna nacia flago de Malavio estis adoptita la 29-an de julio 2010, post kiam la registaro de la Demokratia Progres-Partio proponis novan flagon. La strioj estis ŝanĝitaj de la antaŭa flago por havi la kolorojn de tutafrikismo, kun la ruĝa strio ĉe la pinto, la nigra strio en mezo, kaj la verda strio ĉe la malsupro. La altiĝanta suno ĉe la pinto de la flago estis anstataŭita kun plena, centrita blanka suno reprezentanta la ekonomian progreson de Malavio ekde la sendependiĝo. La opozicia Demokratia Unuiĝinta Fronto defias la flagoŝanĝon en tribunalo. La flago estis apogita de la prezidanto de Malavio, Bingu wa Mutharika, kiu aprobis la flagoŝanĝon la 29-an de julio 2010.
Chaptelat
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Lavamünd
Lavamünd estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Wolfsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Harpactes
La genro enhavas la jenajn speciojn:
Listo de Ŝtatestroj de Niĝerio
ĎTio estas listo de la Ŝtatestroj de Niĝerio:
Unua Respubliko (1963–1966)
Laŭ la konstitucio de 1963, nome la unua konstitucio de la Respubliko Niĝerio, la Prezidento anstataŭis la britan monarkon kiel ceremonia ŝtatestro. La Prezidento estis elektita de la Parlamento por kvinjara regotempo. Kaze de necesa anstataŭigo la Prezidento de la Senato iĝus Provizora Prezidento.
Militista regado (1966–1979)
Chukwuma Kaduna Nzeogwu estris puĉon kiu elpostenigis la Prezidenton Azikiwe kaj lian registaron.
Militista regado (1983–1993)
General-leŭtenanto Muhammadu Buhari estris puĉon kiu elpostenigis la Prezidenton Shagari kaj lian registaron.
Militista regado (1993–1999)
Generalo Sani Abacha estris puĉon kiu elpostenigis la Prezidenton Shonekan kaj lian registaron.
Kvara Respubliko
Laŭ la konstitucio, nome la kvara konstitucio de la Respubliko Niĝerio, la Prezidento estas estro kaj de la ŝtato kaj de la registaro. La Prezidento estis elektita por kvarjara regotempo. Kaze de necesa anstataŭigo la Vicprezidento iĝis Provizora Prezidento.
Sorkikápolna
Sorkikápolna (ŝorkikApolna) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. La loknomo devenas el kapelo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario).
Situo
Sorkikápolna situas sur ebenaĵo, laŭ la fervojo inter Szombathely kaj Vasvár, krome laŭ la flankovojo inter Szombathely kaj Rába.
Historio
La unua mencio devenis el 1411 en formo "Kapolna". En 1941 memstara municipo Sorkitótfalu aliĝis al Sorkikápolna. En Sorkikápolna migra poŝto servas.
Junha
Junha (koree: 고윤하 Go Yunha, hanja: 高潤荷; japane: ユンナ Yunna) estas sud-korea kantistino naskiĝinta la 29-an de aprilo 1988, kiu kantas japanan kaj korean pop-muzikon.
José Ortigoza
José Ortigoza (n. ) estas paragvaja futbalisto. Li de 2010 ĝis 2015 membris en la paragvaja nacia teamo de futbalo.
Nepi
Nepi [nepi] estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Campagnano di Roma (RM), Caprarola, Carbognano, Castel Sant'Elia, Fabrica di Roma, Mazzano Romano (RM), Monterosi, Ronciglione, Sutri kaj Trevignano Romano (RM).
Tie naskiĝis kontraŭpapo Konstanteno la 2-a.
Fulmlumilo
En fotado, fulmlumilo estas aparato kiu kaŭzas intensan kaj rapidegan lumon, dum ĉirkaŭ 1000-ona sekundo.
Uzado
Fulmlumilo ĝenerale uziĝas por ilumini malhelan scenon aŭ por malfluidigi rapidajn movadojn. Oni ankaŭ uzas ĝin kiel apunta lumigilo por heligi ombrojn, ekzemple kun kontraŭluma objekto.
En profesia fotado, fulmlumilo uziĝas kiel studia lumigilo. Tiucele, oni uzas tre energiajn aparatojn, nedependa de fotilo, sur piedoj aŭ pendita al plafono. Tiu aparato, malgraŭ sia pezo kaj embaraso, uziĝas ankaŭ dum ekstera seanso por fotado bezonas apartan lumigon.
Gvida nombro
Gvida nombro kvantigas la luman povon de fulmlumilo. Ĝi ebligas al uzanto sen fulmmezurilo determini la aperturon de diafragmo laŭ la distanco inter fulmlumilo kaj objekto kaj laŭ la sentiva de la filmo. Ĝia unito estas metro aŭ futo. Ju pli gvida nombro estas granda, des pli fulmlumilo estas potenca.
Ĝi ĝenerale respondas al sentiva de 100 ISO kaj ĉefa fokusa distanco de 50 mm por 24 x 36 mm formato kaj diafragm-aperturo de 1.
Ĉi tiu ekvacio ebligas trovi la aperturon por obteni bonan eksponon :
(aperturo de diafragmo) = (Givda nombro) / (distanco fulmlumilo-objekto)
La valoro de gvida nombro mezuriĝas en familiaj kondiĉoj, ĉefe en ĉambro havas reflektajn murojn. En grandaj spacoj, ĉi tiu ekvacio estiĝas erara. La ekarto povas esti ĉirkaŭ unu aŭ du aperturaj unuoj.
Du sampovaj fulmlumiloj faras duoblon da lumon sed gvida nombro ne estas duobliga. Kun du gvidaj nombroj 36, oni obtenas 50, ne 72. La ekvacio estas :
Por sentivo malsama el 100 ISO, ĉi suba ekvacio ebligas trovi la novan gvidan nombron : nova gvida nombro = gvida nombro x √(nova sensito)/100)
Ekzemple, se la gvida nombro estas 36 kaj la filmo estas 400 ISO sentiva : La gvida nombro por 400 ISO estas 72.
Samtempiga rapideco
Du specoj de obturatoro ekzistas : fokus-ebena obturatoro kaj centra obturatoro. La unuaj troviĝas jus antaŭ la sentiva ebeno, kontraŭe centraj obturatoroj estas ĝenerale en la objektivo, ĉe diafragmo.
Lars Kamél
Lars KAMÉL (naskiĝis la en Hudiksvall ) estas sveda astronomo kaj komputadisto. Li laboras ĉe la Departemento de Fiziko kaj Astronomio de la Universitato de Upsalo.
Fulmlumilo
Samtempiga rapideco
Fotiloj kun interŝanĝebla objektivo enhavas ĝenerale fokus-ebena obturatoro kun du kurtenoj. Dum sia ekfunkciigo, la unua kurteno malfermigas, malantaŭ la dua fermigas. La intertempo dependas de eksponperiodo. kiam la intertempo transpasas sojlon, la dua kurteno ekfermas antaŭ la tute malfermito de la unua. Do, la sentiva ebeno estas rastrumita de fendo kreita per la du kurtenoj.
Lars Kamél
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 2 asteroidoj en 1996 kun Kjell Lundgren elde la Observatorio de Upsalo.
Fulmlumilo
Samtempiga rapideco
La fulmo estas tre rapida, la fulmlumilo devas ekfunkciigi kiam la obturatoro estas tute malfermita. La eksonperiodo devas esti sufiĉe longa por ke la obturatoro tute malfermu. La intertempo estas ĝenerale 1/60 s (horizontala irado de la kurtenoj) kaj por pli novaj aparatoj (vertikala irado) 1/125 s, 1/250 s eĉ 1/500 s.
Lars Kamél
Krom astronomio, li interesiĝas pri la klimata ŝanĝo kaj negas la respondecon de la homaj agadoj sur la tutmonda varmiĝo.
Ryokan
Ne konfuzu kun Rjokano (gastejo)
Suolahti
Suolahti estas eksa urbo kaj komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. La areo de urbo estas 67,48 km², el kio 9,75 km² estas akvo. La urbo havis 5364 loĝantojn (fine de 2005).
Ryokan
Ryōkan aŭ Rjokano (Hepburn-Transskribo; ), kies vera nomo estis YAMAMOTO Eizo (, ; naskiĝis la 2-an de oktobro en la 8-a jaro de Hōreki [la 2-an de novembro 1758]; mortis la 6-an de januaro en la 2-a jaro de Tenpō [la 18-an de februaro 1831]), kies kromnomo estis Taigu (,, “Granda Malsaĝulo”) estis japana zenbudhista monaĥo, kaligrafo kaj poeto, kiu loĝis en Echigo (en la nuna gubernio Niigata), Japanujo.
Vivo
Li naskiĝis en Izumozaki, Echigo (nun Izumozaki, Santo-distrikto, Niigata). Lia patro　YAMAMOTO Samon Yasuo (山本左門泰雄), posteulo el riĉa familio, estis poeto, estro de sia urbeto kaj ŝintoisto de Ishii-Sanktejo. La juna Eizo pasigis sian junulecon studante. Dekokjara li decidis eniri en zenmonaĥejon. Tie lia vivo skuiĝis. Li estis disĉiplo de la majstro Kokusen, kiu apartenis al la sekto Soto. La budhista monaĥo Ryōkan verkis multajn poemojn, nomatajn utaojn, naivstilajn, volonte forlasante la kompleksajn regulojn kaj la tradician stilon de tiaj poemoj.
Post la morto de sia majstro, Ryōkan estis ties nura heredanto kaj oni nomis lin posteulo de Kokusen. Malgraŭ tio, li preferis foriri. Dum la sekvaj dudek jaroj li loĝis en monta ermitejo, kiun li nomis Gogo an. Tiam, li konatiĝis kun Teishin, juna zen-monaĥino, kun kiu li havis intiman amikecon. Fine de sia vivo, forlasinte Gogo an, Ryokan vivis en la domo de sia amiko Kimura Motoemon. La "granda stultulo" (大愚, 'taigu'), forpasis en la jaro 1831, sepdekdu-jaraĝa.
713 Luscinia
713 Luscinia estas granda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Ryokan
Poemoj
Jen kelkaj poemoj verkitaj de Ryokan:
713 Luscinia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Joseph Helffrich, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. Ĝi ricevis la nomon de la genro de birdoj Luscinia, komune nomataj najtingaloj.
Ryokan
Poemoj
Kiu diras, ke miaj poemoj estas poemoj?
Miaj poemoj ne estas poemoj.
Kiam vi scios, ke miaj poemoj ne estas poemoj,
Lars Kamél
La asteroido 4254 Kamél estis nomita en lia honoro.
Ryokan
Poemoj
Morgaŭ?
Sekvan tagon?
Kiu scias?
Ni ebriiĝas
de tiu ĉi tag'!
Jen tankao:
Lia ermita vivo estas ofte objekto de liaj poemoj. Tiel, iam reveninte hejmen vespere Ryokan konstatis, ke ĉiuj liaj posedaĵoj malaperis, kaj verkis jenan hajkon:
Vidu ankaŭ
Rjokano (gastejo)
Fulmlumilo
Samtempiga rapideco
Fotiloj kun centra obturatoro estas samtempigita kun ĉiuj eksponperiodoj. Fulmlumilo Ekfunkciiĝas dum la obturatoro estas tute malfermita.
Samtempigo kun la unua kurteno
Implicite, en tutaj fotiloj je kurtenoj, la fulmlumo elsendigas tuj kiam la unua kurteno estas malfermita. La intertempo inter la elkliko kaj la fulmlumo estas reduktita al sia minimumo. Tamen, okaze de longa ekspono komponiĝas lumajn elementojn, kiel reflektoroj, la faraĵo ne ŝajnas naturan : trajektorio de reflektoroj ŝajnas antaŭi la aŭton, fiksita pro la fulmlumo, do ĝi ŝajnas retropaŝi.
Rapidega samtempigo
Iuj novaj fulmlumiloj ebligas rapidega Samtempigo. Tiuokaze, fulmlumilo elsendas serion da apudaj fulmlumoj dum la fendo inter kurtenoj elpaŝas. Kompreneble, ĉi tiu funkcio malgrandigas trafdistancon de la fulmlumilo.
Specoj de fulmlumilo
Unuaj fulmlumiloj estis kreitaj en 1887. Ili uzas pulvoron de magnezio kiu oni bruligis. Ĉi tiu procedo estis danĝera ĉar magnezio estis tre flamiĝema. Krome, oni mane ekfunkciigis ĝin, do ĝi ne ĉiam funkciis dum bona momento. Ekde 1930, ekzistas fermitaj fulmlumiloj.
Ampol-fulmlumilo
Ĝi estas ampolo enhavas filamenton el aluminio en medio el oksigeno. Metalo flamiĝas kiam elektra kurento trairas ĝin. Ampol-fulmlumilo estis nur unufoje uzebla.
Evoluado estis fulmkubo (angle Flashcube, prononcu flaŝkjub') kiu enhavis kvar malgrandajn ampolojn (ĉiuj kun sia reflektilo) en kvar edroj de kubo kiu pivotas po 90° ĉiufoje. Ĉi tiu aparato estis precipe uzata je fino de 1960aj jaroj. Ĝi ekipis nur nemultekostajn aparatojn, precipe je formato 126. Post kvar uzoj, oni forĵetis la kubon. Ĝi uzado estis rapide ne uzata poste la elektronika fulmlumilo alvenis ekde la 1970aj jaroj.
Elektronika fulmlumilo
Ĝi funkcias laŭ principo de disŝarga lampo. Ĝi kaŭzas koloran temperaturon de 5900 ĝis 6000 K, kiel diurna lumo.
La tubo de elektronika fulmlumilo enhavas ksenonon kiu estas nobla gaso. Kiam la samtempiga kontakto de la obturatoro estas elklikita, kondensatoroj liberigas grandan kvanton da energio kaj ksenono iĝas kondukton per Jonigo. Stokante multe da energio, kondensatoroj ebligas uzi pilojn je malgranda tensio por efikas fortan lumon.
Rougemontot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
6740 Goff
6740 Goff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Francisco de Miranda
Francisco de Miranda (naskiĝis 28-an de marto 1750, mortis 17-an de julio 1816) estis sudamerika batalanto por sendependigo kaj liberigo de la kolonioj ("El Precursor") kaj generalo.
6740 Goff
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert kaj Valerie Goff, de Tucson (Arizono), unuj el plej lertaj optikistoj en la mondo. La speguloj produktitaj de Robert estas uzataj en asploro kaj eduko tra la mondo. La geedzoj Goff klopodis interesigi la publikon al la astronomio per seancoj de observado kaj fabrikado de bonaj optikaj instrumentoj.
Francisco de Miranda
Li militis en diversaj militoj por sendependo kaj demokratio, sed ĉefe en Usono, Francio kaj Sudameriko.
Li influis super aliaj sudamerikestroj kiel Simón Bolívar kaj Bernardo O'Higgins.
Je la 21a jaroj, li translokiĝas al Hispanio kie lernas la militarton, en sia funkcio de oficiro de la hispana armeo. Tie mem, komencis siajn kontaktojn kun la ilustritaj medioj, speciale kun la enciklopedismo. Lia aliĝo al la kontraŭabsolutisma kaŭzo ne estis nure lirika, sed ĝi estis alportata al la tereno de la faktoj, en ĉiuj oportunoj prezentitaj al li, komencante per la sendependiga milito de la unua respubliko de la moderna epoko, ĉar li kondutis kuraĝe en la Pensacola-batalo en 1870, en la tiamaj britaj posedoj en Ameriko.
Post la realigo de ĉi tiu kampanjo, en 1875 li reiras al Eŭropo. En londono, li solicitas apogon celantan akiri la sendependiĝon por la hispanamerikaj kolonioj. Dum sia ir-reveno tra la malnova kontinento, li atingas la kortego de la Imperiestra Katarina II en Sankta Peterburgo, sukcesante interesigi ŝin pri siaj klopodoj.
Samtempe kun la krevo de la Franca Revolucio, li enkorpiĝis denove al la liberkaŭzo, kaj lia kuraĝa agado akiris al li la gradon de Marŝalo de Kampo. Plie, lia nomo restis gravurita apud tiuj de aliaj luktintoj en la Triumfarko de Parizo.
En la lasta jardeko de la XVIIIa jarcento li klopodis interesigi W. Pitt pri la politika kaj armea helpo al la hispanaj kolonioj. En la sama urbo, li fondis Sendependigistan Loĝion, kiu ricevis en ĝi aliajn amerikajn patriotojn kiuj subtenadis la samajn idealojn de la Prekursoro.
Je tiu aĝo, kiam la plimulto de la genihomoj komencas pensi pri la redaktado de siaj memoroj, Francisko de Miranda havas la spiritan junecon kaj la sufiĉan kuraĝon por entrepreni la plej fantastan kaj ambician el siaj grandaj aventuroj. En 1806 li organizis ekde Usono iun ekspedicion, konsistantan el 200 homoj en tri ŝipoj, kiu malsukcesis fronte al la marbordoj de Puerto Cabellos. Poste li atingas refari siajn fortojn kaj akiris momentajn verkojn kun la sinsekvaj malvenkoj devigis lin retiriĝi.
Dum nepra ekzilo en Londono, okazis la venezuela revolicio kaj li estas vokata far liaj sampatrianoj cele partiĝi en la proklamado de la sendependiĝo en la jaro 1811. Ĉe lia alveno al Venezuelo oni koncedas al li gradon de generalisimo kaj denove intervenas en la lukto por la libero, venkate unufoje pli per la realismaj fortoj en La Guaira, portate kiel kaptito al la kel-karcero de la Carraca en Cádiz, kie li mortas en 1816.
Referenco: Venezuela Stelo, numero 13, 1978, paĝoj 3a kaj 4a.
Pegoj
Pegoj aŭ Verdpegoj (science Picus) estas genro de birdoj de familio pegedoj. Membroj de ĝi vivas en Eŭropo, Azio kaj Norda Afriko.
Ili estas grandaj pegedoj kun verdetan koloron ĉefe en supraj partoj. Multaj havas ankaŭ ruĝajn aŭ nigrajn markojn en kapo ĉefe ĉirkaŭ la beko aŭ en krono. Ili havas sufiĉe fortan kolon.
Ili troviĝas kutime en arbaroj aŭ en malferma arbara regiono, sed tiu genro ne estas tiom nepre arbareca ol aliaj en la familio de Pegedoj. Iliaj nestoj estas kutime en kavoj de arbotrunkoj aŭ en fortaj arbobranĉoj, kie ili demetas blankajn ovojn, rekte sur lignaj eroj de preparado de kavo.
Ili estas insektomanĝuloj, kelkaj specioj estas specialistoj por manĝado de formikoj aŭ termitoj, kiujn povas ekpreni per longaj langoj kaj alglui per salivo. Ofte ili manĝas sur la tero ĉe formikejoj aŭ termitejoj kiuj parte detruas.
En Esperanto
Marjorie Boulton kolektas tradician popolrakonton el Rumanio pri la mita deveno de pegoj. Laŭ tiu, Dio volis puni scivolemon de longnaza maljunulino kaj donis al ŝi sakon plenplena de zumantaj insektoj, vespoj, kuloj ktp., kun rekomendo nemalfermi ĝin, sed tion ŝi ne kapablis, malfermis la sakon kaj la tuta insektaro fuĝis; ŝi klopodis remeti ili en la sakon, sed tio tute maleblis. Do, Dio konvertis ŝin en pego, kiu ankoraŭ serĉas insektojn tra la arbotrunkoj.
Referencoj
(angle)
Rutger Hauer
Rutger Oelsen Hauer (/ˈrʌtɡər ˈhaʊər/; 23-an de januaro 1944 Breukelen – 19-an de julio 2019 Beetsterzwaag) estis nederlanda teatra, televida kaj filma aktoro. Inter liaj plej konataj filmoj apartenas Blade Runner kaj aliaj.