cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabriel Monteiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ruska Dolina
Ruska Dolina estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Matijovo.
Situo
48.12694°N, 22.92833°W
Ruska Dolina situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Vinohradiv. Vinohradiv troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La komunumo fondiĝis en erao de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 pro la unua Arbitracio de Vieno Oroszvölgy apartenis al Hungario. Ekde 1945 Ruska Dolina apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Distrikto Kusel
La distrikto Kusel [prononco "Kuzl] situas en la sudoriento de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Kusel.
Najbaras la distriktoj Birkenfeld, Bad Kreuznach, Donnersberg kaj Kaiserslautern plus la distriktoj Saarpfalz, Neunkirchen kaj Sankt Wendel en la najbara federacia lando Sarlando.
Granda parto de la distriktaj loĝantoj vivas en vilaĝoj de malpli ol 1000 loĝantoj ... la regiono do estas kompare tre malurbe strukturita.
Selberg estas la nomo de 546 m alta monto en la distrikto Kusel. Ĝi apartenas al la Nordpalatinata montolando. Ĝi estas la suda etendiĝoj de la Königsberg.
Ehingen (Meza Frankonio)
Ehingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, laŭ loka monto nomata Verwaltungsgemeinschaft Hesselberg.
Glenn Theodore Seaborg
Glenn Theodore SEABORG (19-a de aprilo 1912 - 25-a de februaro 1999) estis usona kemiisto kiu ricevis la Nobel-Premion pri Kemio en 1951. Li kontribuis por la Projekton Manhatano kaj estis la unua proponinto inkludi la aktinoidan serion en la periodan tabelon.
Thomas Kemmerich
Vivo kaj profesio
Thomas L. Kemmerich frekventis la episkopujan Pio-gimnazion en Akeno kie li trapasis la abiturientan ekzamenon en la jaro 1984. Poste li studis jursciencon en Bonn kie li finis la unuan ŝtatan ekzamenon. Paralele li faris komercistan trejniĝon pri detala kaj maldetala komercadoj (ĝis 1987) frekventante kursojn pri porentreprena ekonomiko ĉe RWTH Aachen.
Post la Turniĝo li venis en 1989 al Erfurto kie li ekmemstaris kiel entreprena konsilisto. Li helpis agrikulturajn firmaojn kaj diversajn metiistojn. Ekde 1991 li ŝanĝis la servokombinumon Friseur & Kosmetik kaj la produktadkooperativon (PGH) de la frizistoj de Vajmaro, Rudolstadt, Auerbach kaj Sömmerda je kompanio kun limigita respondeco Friseur Masson GmbH. En 2000 la menciita entrepreno iĝis akcia kompanio Friseur Masson AG kies estrarĉefo iĝis Kemmerich mem. En 2011 la entrepreno alinomiĝis masson®Friseure.
Thomas L. Kemmerich estas kunedzina kaj havas ses infanojn vivante kaj deĵorante en Erfurto kaj Vajmaro.
Politiko
Ekde la fino de 2006 Kemmerich estris la societon pormezgrandentreprenan Liberaler Mittelstand kies tutgermana gvidanto li iĝis en novembro 2011. Ekde 2007 li krome estis distriktestro de la liberaluloj por la landa ĉefurbo Erfurto. Ĉe la regionaj balotoj en Turingio en 2009 li sukcese reenirigis sian partion en la urban konsilantaron kie li ankaŭ la frakciestradon ekigis. Post la landaj balotadoj de 2009 li iĝis deputito de la landa parlamento kie li engaĝiĝis porparolante en la domenoj pri ekonomiaĵoj, laboro kaj teknologio.
Ĉe la elekto urbestra la Kemmerich gajnis nur 2,6 % de la voĉoj alfrontante la plej malbonan rezulton de ĉiuj konkurintaj kandidatoj.
Frandzado
Frandzado estas seksumado kun virino ekscitante, tiklante aŭ lekante ŝian vulvon kaj/aŭ klitoron per la buŝo.
Thomas Kemmerich
Politiko
Post la landaj balotadoj en 2014 la liberaluloj denove forpelitis el la landa parlamento kaj tiel ankaŭ Kemmerich ne plu estis parlamentano landa ekde tiam. Li daŭre apartenas al la urba konsilantaro tamen ene de komuna listo formita fare de la liberaluloj (FDP), de anoj de FWG kaj de Piratpartio de Germanio. Post la demisio de Franka Hitzing kiel FDP-landfrakciestrino Kemmerich fariĝis en la 29.11.2015 okaze de eksterorda partitago en Stadtroda ŝia posteulo.
Frandzado
Etimologio
Por ĉi tiu ago Gaston Waringhien faris la vorton franĉi el la angla vorto French kiss (langokiso, laŭvorte franca kiso) kaj la esperanta vorto franca. Poste iu (ŝajne Reto Mario Rossetti) proponis ŝanĝi la vorton al frandzi por aludi la vortojn midzi kaj frandi. Kelkaj homoj, plej notinde la aŭtoro Jorge Camacho, preferas uzi la formon franzi.
Thomas Kemmerich
Politiko
Dum la elektoj por Bundestag/2017 Kemmerich estis ĉefkandidato de sur la landa FDP-listo. Poste li ekdeputitis en Berlino; parlamente li membras en komisiono pri ekonomio kaj energio; vicmembras li nur en komisiono pri nutrado kaj agrikulturo.
Frandzado
Eksteraj ligiloj
Oral seks
Preĝo de Jesuo
Preĝo de Jesuo (greka προσευχή τοῦ Ἰησοῦ) estas mallonga preĝo uzata ĉe kristana oriento. Ĝi estas unu de la plej karakterizaj simboloj de hezikasta pieco.
Klasika formo de tiu ĉi preĝo estas:
La preĝo de Jesuo havas tri ŝtupojn: buŝa preĝo, mentala preĝo kaj preĝo de koro. La preĝo estas menciata ankaŭ en la libro Sinceraj rakontadoj de pilgrimulo al sia spirita patro. Tiu ĉi preĝo povas anstataŭi aliajn preĝojn de la taga rondo de preĝoj. La preĝo de Jesuo estas preĝata kun la preĝa ŝnuro konata kiel κομποσκοίνι - komboskini, чётки - ĉotki aŭ лестовка - lestovka.
Mangfall
Mangfall estas rivero en la distriktaro Supra Bavario kaj la federacia lando de Germanio. Ĝi komenciĝas kiel elfluejo de la lago Tegernsee kaj ĉe la urbo Rosenheim fluas en la riveron Inn, kiu mem poste enfluas la Danubon. La rivero longas ĉirkaŭ 58 kilometrojn.
26199 Aileenperry
26199 Aileenperry estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aileen Perry, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Gretchen Whitney High School de Cerritos (Kalifornio).
Kopta evangelio de Egiptoj
La Kopta Evangelio de Egiptoj, aŭ Sankta libro de la Granda Nevidebla Spirito, estas gnostika Evangelio de la 2-a jarcento.
6298 Sawaoka
6298 Sawaoka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Kopta evangelio de Egiptoj
Menciita tie kaj tie ĉe la Patroj de la Eklezio, kaj opiniata perdita, pri ĝi oni trovis ekzempleron inter la kodeksoj de la gnostika biblioteko de Nag Hammadi en 1945: en ĝi estas parolate pri Set enkaniĝinta en Jesuo por liberigi la diajn animojn el la karcero de la karno. (Oni vidu en la kodekso III,2 kaj IV,2.
6298 Sawaoka
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana sciencisto Akira Sawaoka, kiu sintezis novan tipon de plukristala diamanto per nova tekniko de ŝokonda plisolidigo. Li ankaŭ kontribuis evoluigi la sciencon pri mikrogravito uzante la, kiel estante iama prezidanto de la Japana Societo de Apliko de la Mikrogravito.
Kopta evangelio de Egiptoj
Priskribo
Datebla ĉe la lasta kvarono de la 2-a jarcento, tiu reksto devenas de la gnostikaj medioj setaj, kiuj vidis en Jesuo de Nazareto la reenkarniĝon de Set, la tria filo de Adamo (Gen 4, 25). Tiu medio produktis serion da tekstoj kies tiu Sankta Libro estas la lasta, inter kiuj memorindas la apokalipso de Adamo, la libro de la sekretoj de Johano, la tri doksologioj de Set kaj la protenoia trimorfa''.
La titolo
Spite de sia nomo «Evangelio de Egiptoj» kiun oni trovas nur el la kolofono de Codex (kodekso]]) III (69,3), tiu teksto malmulte similas al la ĝenro evangelia. La ĝusta titolo troviĝas en la Codex III, 69,18-20.
Tiu teksto ne konfuzendas kun la Greka Evangelio de Egiptoj, religia teksto de gnostika ĝenro, sed enhave evangelstila, datebla je la komenco aŭ duono de la 2-a jarcento, kies oni posedas nur kelkajn fragmentojn.
Enhavo
La teksto proponas teogonion kiu ŝajnas kruci du tradiciojn: tiu de la triopo ĉeesta en la Libro de la sekretoj de Johano kaj Protenoia trimorfa. kaj alia, tiu ĉeesta en la bapta seta tradicio. Tiu teksto, markita per esoterismo kaj eble tendenca ĉerpi el la bapta inicada tradicio, estas prirevelacia pritraktato kiu priskribas, en la unua parto, la ordon en la ĉiela panteono, pere de kvin doksologioj. Tiu panteono, prezidita de aŭtogena diaĵo epitetata Granda Nevidebla Spirito, estas karakterizita per lumo kaj silento, kaj loĝata de la triopo ogdoada: patro, patrino, filo. La teksto mencias poste la aperon de Eono kiu perlume ĉirkaŭvolvas la panteonon, kies aspekto reflektas influojn de la juda mistikismo. La panteono poste animiĝas per apero de serio da transcendaj estuloj, kies la precipaj estas la Masklo Virga (Barbelo), kiu estas emanaĵo el la Supera Dio, la Infano trifoja Maskla, la Maskla Virgulino Youel (iu duobla Barbelo) kaj la Infano de la infanoj (iu duobla infano).
Usseaux
Usseaux estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio - videble ankaŭ la nomo de la komunumo mem franclingvas. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Exilles, Chiomonte, Gravere, Meana di Susa, Pragelato kaj Fenestrelle.
Lajos Urbán
Lajos Urbán [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Urbán Lajos estis hungara politikisto, ministro, inĝeniero, fervojisto.
Lajos Urbán naskiĝis la  1934 en Budapeŝto.
Muar (urbo)
Muar, ankaŭ nomita Bandar Maharani, laŭ javia skribo: موار estas historia urbego, havenurbo en Malajzio, en subŝtato Ĝohoro, en distrikto Muar. Muar estas ĉefurbo de la distrikto. Ĝi havas la titolon reĝa urbego.
Geografio
Muar situas laŭ la sudokcidenta marbordo de Malaja duoninsulo ĉe buŝo de samnoma rivero Muar. La distanco ĝis Kuala-Lumpuro estas 156 Km, ĝis Singapuro 159 Km.
Historio
La unua mencio pri Muar okazis en 1361. Fortikaĵo estis konstruita fare de la lasta sultano de Malako. Portugaloj alvenis en 1511, ankaŭ ili konstruis fortikaĵon por defendi la kolonion kontraŭ la nederlandanoj. Ankaŭ la britoj konstruis fortikaĵon ĉe la rivero kontraŭ la japanoj dum la 2-a mondmilito. Brutala atako de komunistaj teroristoj okazis en 1950.
La moderna Muar estis fondita en 1885, en 2001 ĝi ricevis municipan statuson.
Ekonomio
Muar estas centro de la mebla industrio, krome gravas la komercado kaj fiŝkaptado.
Trafiko
Muar estas ligita per ĉefvojoj kaj fervojaj linioj, ankaŭ haveno funkcias. Pontoj helpas la trafikon.
Klimato
Muar apartenas al la tropika klimato kun influoj de la musono kaj maro. La pluvokvanto estas abunda precipe inter aprilo kaj septembro.
Johann Baptist Zimmermann
Johann Baptist Zimmermann, naskita je la en Gaispoint ĉe Wessobrunn, mortinta je la  en Munkeno, estis germana baroka-rokoka pentristo kaj stukisto.
Filipo (regantoj)
Kun proksimumaj regojaroj.
Neregantoj
Aliaj gravaj Filipoj el regantaj dinastioj.
Liste der Herrscher namens Philipp
Johann Baptist Zimmermann
Inter 1701 kaj 1757 Zimmermann ornamis multajn kirkojn kaj palacojn en suda Bavario. Inter liaj verkoj estas stukaĵoj en la kirko de Sankta Mikaelo en Berg am Laim kaj palaco Nymphenburg, ambaŭ (nun) en Munkeno.
(105803) 2000 SH132
(105803) 2000 SH132 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas, granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero ; ĝi do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Kvaredro
Kvaredro estas pluredro komponita el 4 triangulaj edroj. Tri edroj kuniĝas je ĉiu vertico. Regula kvaredro estas kvaredro ĉe kiu la trianguloj estas regulaj. Regula kvaredro estas regula pluredro, unu el la platonaj solidoj.
Surfaca areo kaj volumeno
La surfaca areo A kaj la volumeno V de regula kvaredro de randa longo a estas
La alto estas.
La angulo inter latero kaj edro estas arctan (21/2) (proksimume 55°), angulo inter du edroj estas arccos(1/3) = arctan(23/2) (proksimume 71°). La angulo de la centro al ĉiu du verticoj estas arccos(-1/3) (proksimume 109,47°).
Ĉar kvaredro estas triangula piramido ĝia volumeno estas kie A estas la areo de la bazo kaj h la alto de la bazo al la supro. Ĉi tio aplikas (kaj donas la saman rezulton) por ĉiu el la kvar elektoj de la bazo, do la distancoj de la verticoj al la kontraŭaj edroj estas inverse proporciaj kun la areoj de ĉi tiuj edroj.
kie a estas angulo ATB, b estas angulo BTC, kaj c estas angulo CTA.
La volumeno de kvaredro, kun verticoj a, b, c kaj d, estas aŭ
Ankaŭ, se dij estas distancoj inter di verticoj de kvaredro, ĝia volumeno estas:
Se la determinanta valoro estas negativa do ne eblas konstrui kvaredron kun la donita distancoj inter la verticoj.
Geometriaj rilatoj
Kvaredro estas 3-simplaĵo. Malsimile al la aliaj platonaj solidoj, ĉiuj verticoj de regula kvaredro estas samdistancaj de unu la alia (ili estas en la sola ebla ordigo de kvar samdistancaj punktoj).
Kvaredro estas mem-duala pluredro.
Regula kvaredro povas esti enigita en kubon je du manieroj tiel ke ĉiu vertico estas vertico de la kubo, kaj ĉiu latero estas diagonalo de unu el la kubaj edroj. Por unu tia enigo, la karteziaj koordinatoj de la verticoj estas Por la alia kvaredro (kiu estas duala al la unua), ĉiuj signoj estas la malaj.
La kvaredro estas unika inter la unuformaj pluredroj en ne havo de paralelaj edroj.
26200 Van Doren
26200 Van Doren estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Benjamin Mark Van Doren, finalisto en 2012 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la White Plains High School de White Plains (Nov-Jorkio).
Pat kaj Mat
Pat kaj Mat estas ĉeĥa animacia serio pri du mallertaj hejmriparantoj, pri Pat kaj Mat. La serio estis kreita de Lubomír Beneš kaj Vladimír Jiránek.
Priskribo
En la serio prezentas du figuroj, kiuj ĉiam klopodas solvi ian problemon. Ili uzas ĉe tio diversajn, kutime nekonvenajn ilojn, kio gvidas al ankoraŭ pli grandaj problemoj. Sed fine la duopo solvos la problemon per la plej neefektiva maniero.
La humoro uzita en la okazintaĵoj ne estas memcela, sed ĝi estas ankaŭ instrukcio al optimisma aliro al la vivo. Pat kun Mat ja venas en malfacilajn situaciojn, sed ili neniam kapitulacas, ĝis kiam ili ne solvos la problemon per ia trafa maniero.
Al la serio neforgeseble apartenas ankaŭ ties muziko, kiun komponis Petr Skoumal. La muziko enhavas propre nur ĉefan melodion kaj sonon de blovharmoniko.
Historio
La duopo unuafoje aperis en la jaro 1976 en mallonga filmo Hejmriparantoj, kiu estis ankaŭ pilota filmo de la serio.
Sed baldaŭ poste, en la "spirito de normigo" en la 70-aj jaroj, tiuj ĉi staturetoj fariĝis objekto de kadrigo - oni riproĉis al la aŭtoroj nenur ties nesufiĉan "socialisman konscion", sed ankaŭ "intence" elektitajn kolorojn de trikotoj, kiuj laŭ kadrigistoj estis ironiigontaj Sovetunion (ruĝa) kaj Ĉinion (flava).
Tial produkton de la televida serio subnome A je to! (Kaj prete!) prenis bratislava studio de Ĉeĥoslovaka televido, en la 80-aj jaroj ankaŭ Kurta filmo. En tiu ĉi serio, filmata en Prago, la marionetoj akiris sian definitivan aspekton.
Devene la serio estis faronta amuzo por plenkreskintoj, sed ĝi fariĝis populara ĉe ĉiuj aĝkategorioj. En la eksa Ĉeĥoslovakio la unuaj 35 epizodoj povis esti kreitaj kiel kurtaj, sepminutaj televidaj okazintaĵoj por infanoj.
Pat kaj Mat ricevis siajn nomojn en la jaro 1989, komence por eksterlanda distribucio de Kurta filmo. Ekde tiu tempo la serio estas nomata laŭ ili.
Pat kaj Mat fariĝis popularaj ankaŭ en pluraj pluaj landoj, ekz. en Pollando, Germanio, Svislando, Brazilio, Finnlando, Nederlando, Norvegio, Irano kaj pluaj.
Birma sturno
La Birma sturno aŭ Vinobrusta sturno (Sturnus burmannicus) estas paserina birdo de la genro de sturnoj plej tipa en familio de Sturnedoj. Ĝi estas troviĝanta en Sudorienta Azio nome en Kamboĝo, Ĉinio, Laoso, Malajzio, Birmo kie ĝi estis unuafoje priskribita kaj de tie prenis la nomon, Tajlando kaj Vjetnamio.
Ĝi estas 25 cm longa birdo kun plumaro kiu ege varias laŭ sezonoj kun kapo kaj supra brusto el blankecaj al helbrunaj, supraj partoj purpurnigrecaj kaj suba brusto kaj ventro helbrunecaj al vingrizecaj, tio estas de violeca nuanco simila al tiu kiu postlasas makuloj el ruĝa vino. La beko estas flavoranĝa kun ruĝeca pinto kaj tre fortika kaj larĝa ĉebaze; el tiu bekobazo estas nigreca traokula strizono kiu ĉirkaŭas la okulojn de helaj irisoj. La kruroj estas flavecaj al flavoranĝecaj. La pugo estas blankeca kontraste inter la nigrecaj dorso kaj tre mallonga vosto kiu siavice havas blankajn angulojn. Estas alia blanka flugilmakulo.
Ĝi loĝas en sekaj zonoj kutime ariĝantaj en grandaj kunmanĝantaroj surgrunde en malfermaj herbejoj, ĝardenoj, kultivejoj kaj arbustara ĝangalo. Ĝi havas la familiaran kutimon kolektiĝi en komunaj ripozejoj nokte en kanejoj, sugarkanejoj, bambuarbaroj aŭ simila ŝirmejo. Ili manĝas ĉefe insektojn.
Ili reproduktiĝas el aprilo al junio, kun dua ovodemetado ĝis aŭgusto. Ili konstruas svagan neston subtegmente aŭ en arbotruoj.
Verĥni Remeti
Verĥni Remeti estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Niĵni Remeti.
Situo
48.26694°N, 22.86056°W
Verĥni Remeti situas sur ebenaĵo laŭ vojo kaj fervojo Berehove-Irŝava.
Historio
Felsőremete fondiĝis en 1329. Ĝis Traktato de Trianon Felsőremete apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Felsőremete rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Verĥni Remeti apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Gladilo
Gladilo estas aparato por gladado, do por senfaldigo, glatigo kaj formigo de vestaĵoj. Por tiu ago uziĝas premo, varmeco kaj ĉe iuj aparatoj ankaŭ humido (vaporo).
Konsisto
Ĉiu gladilo konsistas el tenilo kaj hejtigebla fundo, kiu de la gladanto estas kontaktigata kun la glatigenda ŝtofo.
La hejtado de gladilo nuntempe preskaŭ ekskluzive estas elektra. La por la gladinda ŝtofo taŭga temperaturo kontroleblas per reguligilo. Multaj gladiloj havas tri temperaturajn kategoriojn: La temperaturo de la gladila fundo en kategorio unu estas proksimume 110 ° C, en kategorio du ĉirkaŭ 150 ° C kaj en kategorio tri pli-malpli 220 ° C. Por eviti trovarmiĝon, modernaj gladiloj kutime havas reguligilon, kiu en kazo de trovarmiĝo interrompas la elektran konekton kaj tiel evitas plian hejtiĝon. Iuj gladiloj tamen ankaŭ produktas varmecon per kemiaj reakcioj.
Modernaj vaporgladiloj havas akvoprovizon, kiu uziĝas por produkti vaporon, kiu estas elkondukita el la gladilo tra pluraj truetoj ĉe la gladila fundo. La vaporo plifleksigas la fibrojn de la gladata ŝtofo kaj sume plifaciligas la gladadon. Grandaj ŝtofoj kiel litotukoj aŭ tablotukoj ankaŭ povas esti gladataj per tiel nomataj "gladomaŝinoj", kiuj konsistas el du grandaj, hejtigitaj kaj kutime surface per ŝtofo kovritaj metalaj cilindroj, inter kiuj la ŝtofo estas traŝovata.
Historio
La unuaj gladiloj uziĝis dum la 15-a jarcento en Eŭropo. Ili konsistis el tenilo kaj masiva metala plato, kiu estis varmigita sur varmega plato de forno. Fine de la 17-a jarcento kutimiĝis interne kavaj gladiloj, kiuj plej ofte konsistis el latuno: De la malfermebla malantaŭa parto de la latuna "kesto" eblis enŝovi forne hejtitan platon en la kavan internon, por hejtigi la gladilan fundon. Tiaj gladiloj kutimis ĝis la fino de la 19-a jarcento. Pluevoluo fine de la 19-a jarcento estis la tiel nomata "karba gladilo", en kiun de malantaŭe enverŝiĝis ardanta karbo, por plenumi la hejtadon. Krome foje uziĝis "interŝanĝaj gladiloj": Kiam unua gladilo malvarmiĝis, eblis meti ĝin sur la fornon, depreni la tenilon kaj fiksi ĝin al jam hejtita dua gladila subo, por tuj povi daŭrigi la gladadon, dum la unua gladila subo rehejtiĝis sur la forno. Per la sube maldekstre bildigita "tajlora forno" eblis varmigi eĉ ĝis ok gladilojn samtempe. Dum la fino de la 19-a kaj granda parto de la 20-a jarcento ankaŭ foje uziĝis gasaj gladiloj, kutime nur uzitaj en profesiaj gladejoj, kiuj per flekseblaj tuboj estis rekte konektitaj al enmura gasa kondukilo. La unuaj, nun vaste kutimaj, elektraj gladiloj uziĝis jam ĉirkaŭ la jaro 1880.
Sultan bin Abdul-Aziz Al Saud
Sultan bin Abdul-Aziz Al Saud, ankaŭ latinliterigita Sultan ibn Abd al-Aziz Al Saud, (arabe سلطان بن عبد العزيز آل سعود, latinliterigo laŭ DMG Sulṭān b. ʿAbd al-ʿAzīz Āl Saʿūd, naskiĝis la 5-an de januaro 1928 (laŭ aliaj indikoj en 1922 eŭ 1924) en Riado; mortis la 22-an de oktobro 2011 en Novjorko) estis la kronprinco (do tronheredonto) de Sauda Arabio, unua vica ĉefministro de la lando, ministro pri defendo kaj aviado.
La 1-an de aŭgusto 2005, post la morto de reĝo Fahd, Abdulah bin Abdul-Aziz Al Saud iĝis nova sauda reĝo kaj Sultan transprenis la rolon de kronprinco, kvankam amaskomunikiloj asertas ke li malharmonias kun Abdulah.
Kronprinco Sultan konsideratis la plej grava persono de sia familio rilate al subteno de amikaj rilatoj al la okcidentaj ŝtatoj, aparte al Usono. Per sia proksima kunlaboro kun Usono kaj grandkvantaj aĉetoj de armiloj, per kiuj li mem enspezis multan monon, li iĝis unu el la reĝaj familianoj plej multe kritikataj per la opozicio de sia lando.
Sultan estis la 18-a el 37 filoj de la ŝtatfondinto reĝo Abdul-Aziz bin Saud en la oficiala dinastia naskosinsekvo. Li edukiĝis en islamo, moderna kulturo kaj diplomatio kune kun siaj fratoj en la reĝa kortumo. Laŭ oficialaj informoj li ampleksigis sian edukon per tutmondaj vojaĝoj kaj ampleksa legado.
La princo apartenis al la potenca grupo de "sep Sudairi", la sep filoj kiujn la ŝtatofondinto havis kun sia preferata edzino Hasa bint Sudairi. Princo Naif, la ministro pri internaj aferoj, kaj princo Salman, la guberniestro de Riado, same apartenas al tiu grupo. La filo de Sultan, princo Bandar, inter la jaroj 1983 kaj 2005 estis sauda ambasadoro en Usono. Princo Ĥalid, plia filo de Sultan, estas vica ministro pri defendo kaj estis signifa sauda generalo en la Golfa Milito de 1991.
Princo Sultan estis plurfoje edziĝinta. El tiuj geedzecoj li havis plo ol 16 filintojn kaj 17 filojn. Lia dua edzino princino Munira Bint Abdul Aziz Bin Musaid Al Saud en la amaskomunikiloj de Sauda Arabio kutime nomatas "lia precipa edzino".
Kaliště (distrikto Pelhřimov)
Kaliště (Kalischt) estas vilaĝo en Ĉeĥio. Ĝi situas sep kilometrojn nordokcidente de Humpolec en la Bohemia-Moravia montetaro kaj apartenas al Distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Geografio
Kaliště troviĝas ĉe la ligoŝoseo de Humpolec al Ledeč nad Sázavou sur altebeno ĉe la akvodislimo inter la riveroj Želivka kaj Sázava. Najbaraj komunumoj estas Horní Paseka kaj Rejčkov en la nordo, Staré Hutě kaj Proseč en la nordoriento, Horní Rápotice en la sudoriento, Háj kaj Holušice en la sudo, Lohenice kaj Koberovice en la sudokcidento, Bělice, Bučí kaj Hojanovice en la okcidento samkiel Podivice kaj Hory en la nordokcidento.
Historio
Kaliště unuafoje estis dokumentita en 1318 en posedaĵregistro de la kapitulo Vyšehrad. Post detruado de Vyšehrad sekve de la husmovado en la jaro 1420, imperiestro Sigismondo fariĝis posedanto de la loko, kiu ĝin garantie donis en 1436 al Nikolao Trčka z Lípy. Kaliště fariĝis parto de la reglando Lipnice kaj iris en 1561 per vendado al la Regado de Světlá. En 1698 Johano Joaĥimo de Harrach akiris la lokon de Johano Bartolomeo de Vernier. Per tio Kaliště estis eligita el la regado de Světlá kaj formis propran bienan reglandon, en kiu Harrach konstruigis kastelon. En 1707 Johano Leopoldo Donato de Trautson kaj Falkenŝtejn aĉetis Kaliŝton kune kun Zahrádka kaj Horní Paseka kaj enigis la vilaĝojn en sian reglandon Dolní Kralovice. En 1787 oni tie instalis paroĥon kaj samjare ekfunkciis ankaŭ la unuklasa vilaĝa lernejo, kiu loĝis en propra domo apud la preĝejo. En 1880 la vinbrandfarejo sur la bieno, al kies antaŭaj posedantoj ankaŭ apartenis la avo de Gustav Mahler, Šimon Mahler, estis malfunkciigita kaj transkonstruita en alkoholbrulilo-farejon.
Dum la paso de la 18-a jarcento la kastelo estis rezidejo de la bienadministrado kaj pli kaj pli ruiniĝis, tiel ke en 1801 oni rezignis ĝin. Post forigo de la patrimoniaj regadoj Kalischt farigis en 1850 memstara komunumo kaj kune kun la apartenaj U Málků, Německo kaj Staré Hutě parto de la politika distrikto Humpolec. ekde tiu tempo la bienposedantoj plurvoje ŝanĝis, kaj en 1948 la posedaĵo de Kristýna Filípková, kiu akirintis la bienon en 1937, estis ŝtatigita.
En 1928 Kaliště estis aliformita kiel modelvilaĝo de la distrikto Humpolec kaj dum tio la tuta konstruaĵaro de la vilaĝoplaco malkonstruita kaj nove formita. En la 1930-aj jaroj la naskiĝdomo de Gustav Mahler, situanta ĉe la vilaĝorando, forbrulis. En 1957 okazis la fondado de terkultiva kooperativo, kiu dum la sekvaj jaroj malkonstruigis la malnovajn domojn de la bieno inkluzive la barokan kastelkapelon. En 1986 la lernejo malfunkciiĝis pro tro malgranda lernantonombro. En 1993 la kooperativo malfondiĝis.
Partoj de municipo
Al la komunumo Kaliště apartenas la partoj Háj, Holušice (Holuschitz), Podivice (Podiewitz) kaj Staré Hutě (Althütten).
Blankavizaĝa sturno
Plenkreskuloj de tiu specio estas 22 cm longaj kaj havas verdecbrilajn malhelgrizajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn iom grize striecajn kaj kun violeca nuanco en brusto. La kapo (escepte la kronon kaj nukon, kiuj estas grizaj) estas pli pala ol la subaj partoj kaj tio nomigas la specion kaj same en la latina scienca nomo kie albofrontatus signifas “kun blanka frunto”. La beko estas bluecbruna kun blueca bazo en suba makzelo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli senkoloraj, kun brunaj supraj partoj kaj pli grizaj subaj partoj.
Temas pri specio ĝenerale silenta, sed kun iom da sturneca ĉirpado.
Ĉar la genro Sturnus estas tre parafiletika, ne certas ĉu tiu specio estu retenita ĉi tie. Kvankam ĝi ne estis inkludita en ĵusaj studoj (Jønsson & Fjeldså 2006, Zuccon et al. 2006), ties aspekto sugestas ke ĝi ne estas proksima al la Eŭropa sturno, la tipa specio de Sturnus. Ĝi ne estas ĝenerale ankaŭ inkludita inter tiuj specioj kiuj estas ofte (kaj probable ĝuste) lokataj en Acridotheres.
Tiu paserino troviĝas kutime en altaj arbaroj, ĉefe alte en kanopeo. La Blankavizaĝa sturno konstruas sian neston en truo. La normala ovodemetado estas de du ovoj. Oni ne scias multe pri ties reproduktado. Ŝajne ne faras sezonajn movojn sed ja longdistancajn flugojn el ripozejoj al manĝejoj.
Tiu specio estas endemia de Sri-Lanko, kie ĝi estas limigita en la humida zono de la suokcidento de la insulo (ĉirkaŭ 10,000 km²). Ŝajne ĉiam estis malabunda, kvankam eble subkalkulita kaj nun eĉ malpliiĝas kun pli kaj pli fragmentata populacio de kelkaj miloj da individuoj (el 3,000 al 10,000). La habitato estas neĝenataj humidaj arbaroj de malaltal teroj kaj montetoj el 460 al 1,220 m super marnivelo. Estas ankaŭ kelkaj vidaĵoj de arbarbordoj.
Gália (San-Paŭlio)
Gália (oficiale Município de Gália) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la samnoma mikroregiono Marília. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Oszkár Abay Nemes
Oszkár Abay Nemes [oskAr abai nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Abay Nemes Oszkár estis hungara advokato, naĝisto, olimpiano, trejnisto, parlamenta deputito. Oszkár Abay Nemes naskiĝis la en Magyardiószeg (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa urboparto en Sládkovičovo en Slovakio), li mortis la  en Pécs (Hungario).
Biografio
Oszkár Abay Nemes frekventis bazlernejon en Paks (kie li lernis naĝi en la Danubo), poste li lernis en jezuiita gimnazio en Kalocsa (1923–1927) kaj cisterciana gimnazio de Pécs (1927–1931), pli poste li akiris juran diplomon en Universitato Erzsébet en 1935. Pli frue ekde 1929 li estis naĝisto en Pécs, en 1932 li estis hungara ĉampiono. En Somera Olimpiko 1936 li gajnis bronzan medalon teame en la 4 × 200 m naĝado. Post kelkaj sukcesoj fine en 1941 li forlasis la naĝsporton kaj en la sama jaro li advokatiĝis kaj malfermis atelieron en Pécs. Inter 1941–1944 li estis ankaŭ soldato. Post la 2-a mondmilito li ankaŭ politikadis, inter 1947–1949 li estis parlamentano. Tiutempe li estis ankaŭ trejnisto de naĝistoj. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1956 li specialiĝis defendi la revoluciulojn, tial li estis molestita, fine en 1958 la ateliero estis fermita. Kun amika helpo li trovis laboron en la minejo, kie li mortis pro akcidento. Li ricevis 2 ŝtatajn medalojn (1936, 1940). Lia edzino naskis 3 gefilojn (1943, 1944, 1945).
Ödön Husz
HUSZ Ödön (hus) estis hungara/rumanihungara biologo naskita en Poprádfelka la 31-an de oktobro 1879 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de septembro 1982.
Kariero
Husz Ödön studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, Lepsiko kaj Jena. De 1902 ĝis 1922 li instruis en Dej, inter 1923–1926 li estis direktoro de la Reformita Knabingimnazio, de 1940 ĝi 1943 gimnaziestro en Dés. Li estis vicprezidanto de EKE. Liajn sciencpopularigajn verkojn publikigis la gazetoj Pásztortűz, Erdélyi Múzeum kaj Erdély.
Fontoj
[
Margarino
Margarino estas produktita el planta graso (ekz. oleo de sunfloro), akvo, aromoj kaj kun aldono de vitaminoj (A, D, E). La grasoenhavo de la konvenaj margarinoj estas la sama kun tiu de butero.
La malpeza margarino havas duonan grasoenhavon kompare al la konvena tipo.
Historio
La unuan margarinon eksperimentis la franca kemiisto Mege Mouries (1817-1880) (komisie de III. Napoleon), kiam Francio militis kontraŭ la prusoj kaj la soldatoj bezonis ion pli bone deponeblan manĝaĵon por anstataŭigi la buteron. Mege Mouries faris la margarinon el purigita bova sebo, akvo kaj grasacido (tributirino).
Komence de la 20-a jarcento, germanaj kemiistoj ekperimentis la oleorigidigan procezon (grasigon de oleoj). Ties esenco estis, ke oni hidrogenizis la malsaturitajn grasacidojn de la plantaj oleoj (en alta temperaturo, granda premo kaj kun ĉeesto de katalizilo). La tiel produktita butero estas malmola, apenaŭ knedebla, sengusta. Pli poste oni fandis la malmolan grason kaj aldonis plantoleon, akvon (faris emulsion) kaj dum daŭra kirlado malvarmigis tion. Oni povis aldoni gustigajn aromaĵojn, kolorizaĵojn.
En la 1950-aj jaroj, la margarino iĝis konkuranto de la butero.
Hodiaŭa produktometodo de la margarino:
Paul Chabas
Paul Émile CHABAS [ŝaBA] (n. la 7-an de marto 1869 – m. la 10-an de majo 1937) estis franca pentristo kaj ilustristo. Li estis membro de la Akademio de Belartoj de Francio.
Margarino
Historio
Ĉar la margarino estis pli longe konservebla kaj pli malmultekosta, ĝi disvastiĝis en la 1960-aj jaroj.
Thiago de Mello
Amadeu THIAGO de Mello (Barreirinha, naskiĝinta en la 30a de marto 1926, mortis la 14-an de januaro 2022), estis brazila poeto.
Margarino
Historio
La gravan populariĝon kaŭzis en la 1970-aj jaroj la malkovro, ke kolesterolo kaj saturitaj grasacidoj kaŭzas sangajn kaj cirkulajn malsanojn. Ĉar la margarino malhavas kolesterolon kaj havas malpli da saturitaj grasacidoj ol butero, ĝi populariĝis.
Thiago de Mello
Devenis de ŝtato Amazonas kaj estas unu el la poetoj plej influaj kaj respektataj en Brazilo, rekonata kiel ikono de regiona beletro.
Paul Chabas
Biografio
Paul Chabas naskiĝis en Nanto kaj lernis pentradon ĉe William-Adolphe Bouguereau kaj Tony Robert-Fleury. Li ekspoziciis pentraĵon je la unua fojo en la pentrosalono de Parizo en 1890. Li sekve gajnis premion okaze de la salono de 1899 danke al Joyeux Ébats. Li ricevis ormedalon dum la Universala Ekspozicio de 1900 kaj en 1912 ricevis honormedalon. Lia prefera temo estis nudaj junaj virinoj en naturo. Li estis konsiderita kiel unu el plej gravaj eŭropaj artistoj de tiu tempo rilate al nudpentraĵoj.
Thiago de Mello
Liaj verkoj estis tradukitaj al pli ol tridek lingvoj. Arestita dum la armea diktaturo en Brazilo (1964-1985), li ekziliĝis en Ĉilio, kaj trovis en Pablo Neruda dumvivan amikon kaj kunlaboranton. Unu tradukis la verkon de alia kaj Neruda verkis eseojn pri la amiko.
Margarino
Paradokso en Hindio
Post 20 jaroj aperis artikolo en la prestiĝa Lancet, ke la infarkto kreskis en norda Hindio. Tiutempe tie oni jam uzis margarinon kaj plantajn oleojn.
Thiago de Mello
En la ekzilo, li loĝis en Argentino, Ĉilio, Portugalujo, Francujo, Germanio. Post la finiĝo de la diktaturo, li revenis al sia devena urbeto, Barreirinha, kie li vivas ĝis nun.
Margarino
Paradokso en Hindio
La enigmo malkovriĝis nur en la 1990-aj jaroj: la kaŭzo estas la spaca strukturo.
Thiago de Mello
Lia plej konata poezio estas La Statutoj de la Homo, kie la poeto atentigas la legantojn pri la simplaj valoroj de la homa naturo per versoj formale plastaj. Lia libro Poezio Alligita al Mia kaj Via Vivo rezultis, en 1975 - ankoraŭ dum la diktaturo -, en premio koncedita de San-Paŭla Asocio de Arto-Kritikistoj kaj igis lin mondfama kiel intelektulo dediĉita al la lukto por Homaj Rajtoj.
Margarino
Paradokso en Hindio
Natura plantoleo havas duoblajn ligojn (tial malsaturita oleo), ĉe kiuj la hidrogenatomoj staras samflanke (cis-izomero). La karbonĉeno kliniĝas 30-grade ĉe la duobla ligo, tiel la molekuloj ne povas sufiĉe proksimiĝi. Tiel la oleo estas likva.
Thiago de Mello
Omaĝe al lia 80-jariĝo, kiu okazis en 2006, oni lanĉis per eldonejo Karmim la celebran KD-on La Kreo de la Mondo, kiu enhavas poeziojn kiujn li produktis dum la antaŭaj 55 jaroj, deklamitaj de li mem kaj muzikumitaj de lia frato, la muzikisto Gaudêncio Thiago de Mello.
Margarino
Paradokso en Hindio
Ĉe trans-izomero la karbonĉeno estas rekta, tiel la molekuloj povas kuŝiĝi unu al la alia. Tia materialo fandiĝas je pli alta temperaturo.
Paul Chabas
Biografio
Lia plej fama pentraĵo, Matinée de Septembre (Septembra mateno) (1912) okazigis skandalon en Usono en majo 1913, kiam Anthony Comstock, sekretario de la Novjorka Societo pri Forigo de Malvirto, taksis ĝin malmorala kaj malĉasta. Chabas ofendiĝis pri la polemiko kaj dumtempe rifuĝis en la Sudon de Francio, serĉante iom da anonimeco. Multaj reproduktaĵoj de la pentraĵo estis sukcese venditaj dum la sekvaj jaroj. Septembra Mateno ofte estis citita kiel ekzemplo de la kiĉa ĝenro. Chabas ĉiam rifuzis identigi la modelulinon, kiu estis la temo de la pentraĵo, kaj simple nomigis ŝin "Marthe". Tamen pludaŭris la polemiko rilate al ŝi. Kiel malfrue kiel 1935 aperis onidiro, laŭ kiu la juna virino estis vivanta en malriĉeco. Chabas eĉ ricevis leterojn el Usono de homoj, kiuj deziris helpi ŝin. Tio cetere rememorigis lin pri la kolero, kiun li sentis pli ol dudek jaroj antaŭe.
Margarino
Paradokso en Hindio
Ĉe la margarina produkto oni saturigas la oleojn (malpliiĝas la duoblaj ligoj), sed restas multaj nesaturitaj (duoblaj) ligoj. Dum la procezo tiuj duoblaj ligoj transformiĝas la trans-izomero'''.
Paul Chabas
Biografio
Chabas unuafoje vizitis Usonon en 1914 por pasigi pentradsezonon tie. Antaŭ la vojaĝo li komentis onidirojn, laŭ kiuj li supozebele malŝatis Usonon ĉar li rifuzis vendi Septembra matenon al usona ĵurnala eldonejo post la polemiko. Chabas diris, ke li origine ne intencis vendi la pentraĵon, ĉar ĝi estis la plej ŝatata verko de lia edzino. Kiam li enkondukis la pentraĵon en la Parizan Salonon de 1912, li indikis prezon de $10,000, kiun li kredis neniu pagus. Leon Mantaŝev, filo de petrola magnato, tamen akceptis tiun prezon kaj la pentraĵo estis vendita al li. Poste Chabas diris, ke li precipe ŝatis la pentraĵon, kiun kelkaj kritikistoj taksis kiel lian majstroverkon. Chabas mem agnoskis, ke en tiu artaĵo "estas ĉio, kion mi scias pri pentrado". Li deklaris, ke li tute ne profitis el la multaj reproduktaĵoj de la pentraĵo. Chabas rimarkis ke tiuj, kiu profitis el sia laboro ne estis "sufiĉe pripensemaj por sendi min eĉ skatolon da cigaroj."
En la 1890-aj jaroj, Chabas ilustris librojn de diversaj aŭtoroj kiel Paul Bourget kaj Alfred de Musset. Li ankaŭ verkis ilustraĵojn por la franca eldonisto Alphonse Lemerre. Li fariĝis membro de la Akademio de Belartoj de Francio en 1921 kaj ricevis la Honoran Legion en 1928. De 1925 al 1935 li estis prezidanto de la Societo de Francaj Artistoj. Li mortis en Parizo la 10-an de majo 1937 post longa malsano. Chabas, tiam vidvo, mortis en ĉambro kie staris nur unu pentraĵo — kopio de Septembra mateno, kiun li mem pentris per memoro.
Dum lia vivdaŭro, Paul Chabas estis ankaŭ fama portreta pentristo.
Saint-Vincent-de-Pertignas
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Daniel Florence O'Leary
Daniel Florence O'LEARY (n. ĉ. 1802 – m. la 24-an de februaro 1854) estis generalo kaj la ĉefa militasistanto de Simón Bolívar. Li naskiĝis en Cork (Irlando). Lia patro nomiĝis Jeremiah O'Leary, kaj estis butero-vendisto. Male de multaj aliaj irlandanoj, kiuj batalis ĉe Bolívar dum la sudamerikaj militoj de sendependeco, O'Leary ne partoprenis la napoleonajn militojn.
Li edziĝis en 1827 kun Soledad Soublette, filino de la generalo Carlos Soublette, kun kiu li havis naŭ infanojn.
Post la morto de Bolívar, O'Leary malobeis al la forpasinta generalo, kiu deziris, ke oni bruligu liajn personajn paperojn. O'Leary dediĉis la reston de sia vivo al la klasifikado kaj aranĝo de tiuj paperoj, kaj al la verkado de siaj tre ampleksaj memuaroj (entute 34 volumoj).
Akvofalo Spády
Akvofalo Spády  (: Trafalaĵoj) estas natura memoraĵo, kiu troviĝas sur la teritorio de Valaská en distrikto Brezno en meza Slovakio. La akvofalon kreas rojo Spády kaj troviĝas sur la teritorio de montaro Poľana en la geomorfologia tuteco Slovaka mezmontarejo en la fino de samnoma valo en la alteco 940 m s. m. Rojo Spády, kiu kreas akvofalon estas alfluo de Kamenistý potok, kiu fluas de montaro Poľana norden kaj kiu apartenas al riverbaseno de Hron. Alteco de trafalo estas 15 m. Ĝia larĝeco sur la eĝo estas 1 m. Rokaĵo en kiu estas kreita akvofalo estas (pyroksenika? bv. korekti) andezito kaj ĝia deveno estas tektonika.
Aliro
De vilaĝo Valaská sur asfaltita vojo al Kamenistá dolina (: Ŝtonoza valo) proksimume 10 km kaj poste dekstren en la valo Spády.
Vlčí (Chlumčany)
Vlčí estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Chlumčany en distrikto Louny. Estas ĉi tie registritaj 80 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vlčí situas en katastra teritorio Vlčí u Chlumčan kun areo 2,23 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Kriva (Ĥust)
Kriva estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust.
Situo
48.1725°N, 23.23333°W
Ehingen am Ries
Ehingen am Ries estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kriva (Ĥust)
Situo
Kriva situas fine de tre mallonga sakovojo el la ĉefvojo.
Lajos Goró
Lajos GORÓ [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo GORÓ Lajos estis hungara pentristo, ilustraciisto. Lajos Goró naskiĝis en 1865 en Hungara reĝlando en Marossolymos (nuntempa Șoimuș (Hunedoara) en Rumanio). Li mortis la 19-an de marto 1904 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Goró komence estis fervoja oficisto. Post jaroj li lernis pentroarton en Vieno kaj Munkeno. Li frue estis kunlaboranto de gazeto Vasárnapi Ujság. Li laboris ankaŭ por Új Idők, krome li pentris pentraĵojn pri vivo de Budapeŝto. Li havis kontaktojn ankaŭ kun eksterlandaj gazetoj ("Illustration", "lllustrated London News", "Über Land und Meer" kaj "Leipziger Illustrierte Zeitung". Li ilustris faman romanon de Mór Jókai. Post la morto li postlasis 5 gefilojn.
Zatiŝne
Zatiŝne estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto kaj municipo de Berehove.
Situo
48.23028°N, 22.66889°W
Historio
Zatiŝne fondiĝis en 1926 dum erao de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 Tasnád apartenis al Hungario pro la unua Arbitracio de Vieno. Ekde 1945 Zatiŝne apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Janusz Kurtyka
Janusz KURTYKA (naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1960 en Krakovo — mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) estis pola historiisto, doktoro habilita de historiaj sciencoj, de 2005 ĝis 2010 prezidanto de IPN (Instituto pri Nacia Memoro).
Remolado
Remolado estas saŭco kies origino estas la franca kuirarto kaj estas farata surbaze de majonezo. Tiun saŭcon oni ofte konfuzas kun ravigoto.
Janusz Kurtyka
Vivkuro
Ankaŭ laboris en historia redaktejo de Granda Enciklopedio de PWN (Ŝtata Nacia Eldonejo) kaj pri Polski Słownik Biograficzny (Pola Biografia Vortaro). Estis aŭtoro de pli ol 140 sciencaj publikaĵoj.
Remolado
La ingrediencoj estas majonezo, mustardo, ethakitaj piklaj kukumetoj, kaporoj, diversaj spicherboj kiel petroselo, drakunkolo kaj ŝenoprazo. La saŭco povas esti finigita per anĉovo aŭ anĉovopasto kaj ethakitaj durboligitaj ovoj.
Janusz Kurtyka
Vivkuro
En la periodo de la Pola Popola Respubliko partoprenis en fondado de Sendependa Asocio de Studentoj en Jagelona Universitato. Lekciis en Kristana Universitato Laborista. En la jaroj 1989-2000 estis prezidanto de la rondo de NSZZ „Solidarność” (Sendependa Aŭtonomia Sindikato „Solidareco”) de la krakovaj filioj de Historia Instituto de PAN (Pola Akademio de Sciencoj). Komence de la 90-aj jaroj estis ligita al Respublikana Koalicio kaj Partio de Kristanaj Demokratoj. En 1993 kandidatis al Sejmo en krakova vojevodio.
Remolado
Tradicie la saŭco estas surtabligata kun raspita tubercelerio kaj kunmetitaj salatoj. Ĝi ankaŭ estas manĝata kun frititaj fiŝaĵoj kiel moruo(vango)j kaj merlango.
Janusz Kurtyka
Vivkuro
Post la fondo de Instituto pri Nacia Memoro fariĝis unua direktoro de ties filio en Krakovo. La 21-an de aprilo 2005 Kolegio de IPN rekomendis lian kandidatecon al la Sejmo por posteno de la prezidanto de tiu ĉi institucio. La 9-an de decembro de la sama jaro lia kandidateco estis akceptita de la Sejmo kaj la 22-an de decembro aprobita de la Senato. Sian oficadon komencis de solena promeso antaŭ la Sejmo la 29-an de decembro 2005.
Li pereis la 10-an de aprilo 2010 sekve de katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk. La 15-an de aprilo en Przemyśl okazis memormarŝo je lia honoro. Funebraj ceremonioj okazis la 23-an de aprilo en Krakovo. La meson oni celebris en la Pregexejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo. Janusz Kurtyka estis enterigita en la Aleo de Meritituloj en Rakowicki-Tombejo.
Postlasis la edzinon, Zuzanna Kurtyka, laŭprofesie kuracistino, kaj du filojn.
Distingoj
La 7-an de aprilo 2009 estis distingita de la Prezidento de Pola Respubliko Lech Kaczyński per Komandora Kruco kun Stelo de la Ordeno de Renaskiĝo de Pollando, kaj la 16-an de aprilo 2010 postmorte distingita per Granda Kruco de la Ordeno de Renaskiĝo de Pollando.
Elektitaj publikaĵoj
Generał Leopold Okulicki "Niedźwiadek" (1898–1946) (Generalo Leopold Okulicki "Urseto"), 1989
Konspiracja i opór społeczny na Podkarpaciu w okresie PRL (Konspiro kaj rezista movado en Ĉekarpatio en la Pola Popola Respubliko; redaktoro), 2007
''Latyfundium Tęczyńskie. Dobra i właściciele (XIV–XVII wiek)'' (Grandbieno de Tęczyńscy. Havaĵoj kaj proprietuloj (14-a - 16-a jc)), 1999
''Odrodzone królestwo. Monarchia Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego w świetle nowszych badań'' (Renaskiĝinta reglando. Monarkio de Władysław Łokietek kaj Kazimiro la Granda lume de pli novaj esploroj), 2001
''Tęczyńscy. Studium z dziejów polskiej elity możnowładczej w średniowieczu'' (Tęczyscy. Studo pri historio de pola magnata elito mezepoke), 1997
Aertelfero
Aertelfero estas telfero, ĉe kiu veturiloj pendante de unu aŭ du seninterrompaj dratŝnuregoj trafikas ŝvebante en la aero. Depende de la konstrutipo oni distingas inter seĝa telfero, ĉeltelfero, nacela telfero kaj pendoltelfero.
Historio
La unuan patenton por aertelfero ricevis 1869 la germana barono Friedrich Franz von Dücker por sistemo de ŝnurfervojo, kiun li prezentis en la parko de Oeynhausen. La unua fotodokumento de persona aertelfero estis foto de la persona aertelfero ĉe la Rejn-Akvofalo en Neuhausen.
Lokoj de uzado
Aertelferoj kutime servas por la transporto de personoj kaj ŝarĝoj al montopintoj, kie pro ekonomiaj kialoj ofte nek ekzistas vojo, nek dentoradfervojo nek funikularo. Krome ekzistas ankaŭ aertelferoj ekzemple en ŝtonminejo por fortransporto de la elminita materialo aŭ al alpopaŝtejoj por la transporto de lakto, fromaĝo kaj fojno. Tiuj aertelferoj estas konstruitaj en neirebla teritorio kaj servas nur al materialtransporto.
Ekzistas ankaŭ aertelferoj, kiuj estis konstruitaj super riveroj aŭ lagoj, kiel ekzemple la Rejnaertelfero en Kolonjo. En skiregionoj aertelferoj, precipe seĝotelferoj ofte servas por la transporto de skiantoj.
Nigrakola sturno
La Nigrakola sturno (Sturnus nigricollis) estas paserina birdo de la genro de sturnoj plej tipa en familio de Sturnedoj. Ĝi estas troviĝanta en Sudorienta Azio nome en Brunejo, Kamboĝo, Ĉinio, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.
Tiu specio havas tre rimarkindan aspekton ĝenerale blankan kun nigraj flugiloj kaj ĉefe tre larĝa nigra kolumo foje pli larĝa antaŭe kiel supra brusto, kolumo kiu nomigas la specion ankaŭ en la latina scienca nomo kie nigricollis signifas en “kun nigra kolo”. Ankaŭ la blankeca kapo estas de rimarkinda bildo kun nigra beko de tre larĝa kaj fortika bazo kaj ĉefe tre flava ĉirkaŭokula nuda areo (senpluma) kie kontrastas la nigra okulo. En la nigraj flugiloj estas du svagaj blankaj strioj. La kruroj estas malhele rozkolorecaj.