cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morto de Jesuo laŭ la antropologiaj studoj
Ellaborado de la funebro kaj la antikva rita ploro
Spite de la frutempa preciza kondamno, flanke de la Patroj de la Eklezio, pri la tradicia funebra ploro, formoj de sinkretismo videblis ne nur en situacioj de pludaŭro de la funebra antikva rito en la kristana mediteranea mondo, sed ankaŭ en la preciozaj ellaboraĵoj ĉiam pli inokuliĝintaj la literaturan kampon (oni vidu: la fama "Lauda" [laŭdokanto) de Jakopono el Todi, Donna del Paradiso) aŭ en arta kampo (oni vidu: la persono de Maria Magdalena en la Krucumo de Masaccio en la Muzeo Kapodimonte kaj precipe la multajn tragikajn reprezentaĵojn pri la “bedaŭra ploro”, kiel tiun de Giotto en la Kapelo de Scrovegni) de Padovo. La virinaj figuroj arte alestigitaj sur la sceno de la morto de Jesuo (Maria patrino kaj, apartmaniere, Maria Magdalena aperas kiel ligilo inter la antikva formo de la funebra ellaborado kaj tiu proponita de la kristana religio. Skribas ĉi-rilate alia antropologo, Marcello Massenzio: "La Mater dolorosa (Patrino ploranta) tuŝas la koron de la bedaŭro, sed ĝi ne haltas ĉi-punkte: ĝia tasko estas “ricevi tiun krizon kaj ĝin signifnivele aliigi ĝin malfermante al la kristana perspektivo de la elaĉeto."''
KNO
La vorto havas plurajn signifojn:
János Haan
János Haan naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Abelova (nuntempa Ábelová en Slovakio), li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
János Haan apartenis al la slovaka minoritato de la lando. Li frekventis lernejojn en diversaj urboj de Supra Hungarujo, poste li studis teologion kaj filozofion en altlernejo. En la studjaro 1805 li lernis en Universitato de Wittenberg. Hejmenveninta li estis familia edukisto du jarojn. En 1809 li komencis sian pastran karieron en Sámsonháza, sed post monatoj nelonga interrompo okazis: li estis armea pastro. En 1811 li edziĝis, baldaŭ li havis 7 gefilojn. En 1818 li translokiĝis al Békéscsaba, kie li plenumis diversajn ekleziajn postenojn (kasisto, ĉefnotario, dekano).
Fulardo
Fulardo estas:
Renáta Göncz
Renáta Göncz [gonc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Göncz Renáta estas hungara operkantisto, (soprano). Renáta Göncz naskiĝis la  en Ajka.
Biografio
Renáta Göncz lernis pianludon en aĝo 7. Ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, dum la lernojaroj ŝi atingis sukcesojn pri deklamadoj kaj pianludadoj. Ŝi aĝis 15, kiam oni aprezis ŝian kantadon talenta, tial ŝi forlasis la pianon kaj ŝi okupiĝis pri kantado. En 2008 amatore ŝi atingis la unuan lokon en kantokonkurso. Ŝi akiris diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 2013. Jam pli frue en 2011 ŝi estis fondinta membro de "Moltopera", kiu prezentas operojn por junulara gusto. Ŝi debutis en la sekva jaro. Kun la Moltopera ŝi kantadis ekzemple en malgranda ĉambro de Budapeŝta Ŝtata Operejo (2014), Palaco de Artoj, Festivalo Sziget, Nacia Teatro (Pécs). Ŝi kantadas sola en koncertoj, eĉ eksterlande. Kelkfoje ŝi kantadis ĵazojn, ŝlagrojn, solajn rolojn en korusoj.
Givron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Balázs Kós
KÓS Balázs [ko:ŝ] estis rumania hungara agronomo, redaktoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 10-an de aŭgusto 1912 kaj mortis en Kluĵo la 4-an de decembro 1967. Li estis la filo de Károly Kós, frato de etnografo Károly Kós, de skulptisto András Kós, de aktorino Zsófia Koós.
Kariero
Balázs Kós akiris diplomon en Agrikultura Altlernejo de Kluĵo (1944). Li estis fakredaktoro de gazetoj Erdélyi Gazda (1941-45), de Falvak Népe (1945-59) lekciisto en la altlernejo (1949-50), redaktoro de Agrikultura Libroeldonejo de Kluĵo (1959-62).
Géza Toldi
Géza Toldi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Toldi Géza estis hungara futbalisto (avanulo), trejnisto. Lia origina familia nomo estis Tunigold.
Géza Toldi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Toldi debutis en loka junulara teamo. Post sukcesoj inter 1927-1946 li futbalis precipe en elstara klubo de urboparto Ferencváros, kie li ludis 223-foje kun 213 goloj, dum li estis hungara ĉampiono kvarfoje kaj li estis golreĝo en 1933. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1929–1940 46-foje kun 25 goloj. En 1938 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Li estis trejnisto precipe eksterlande inter 1949-1960. Li fondis premion en 1973.
Federico Bellini (astronomo)
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris tri asteroidojn inter 2001 kaj 2003 kun Luca Buzzi.
Genetike modifita maizo
Genetike modifita maizo estas genetike modifita speco de maizo. Specifaj maizrasoj estis genetike inĝenieritaj por ke tiu montru agrikulturajn dezireblajn trajtojn, kiel la rezisto al la plagoj kaj al herbicidoj. Maizrasoj kun ambaŭ trajtoj estas nun uzataj en multaj landoj. GM maizo starigis polemikojn kun rilato al eblaj sanefikoj, efikoj sur aliaj insektoj kaj efikoj sur aliaj plantoj pere de la genfluo. Unu el tiuj rasoj, nomita Starlink, estis aprobita nur por animalan manĝo en Usono, sed estis trovita en homa manĝo, kio kondukis al serio de revizioj kiu startis en 2000.
La maizo RR (Roundup Ready) estas tipo de genmodifita maizo rezistanta al la herbicido glifosato (Liberty kaj Roundup). Ĝi estis kreita por batali kontraŭ supozitaj damaĝaj herboj kiel la sorgo de Alepo (Sorghum halepense) kiu prokrastas la disvolvigon de la maizo en intensivaj kultivoj. La variaĵoj de maizo rezistantaj al la glifosato estis komercigitaj por la unua fojo jam en 1996 fare de la entreprena Monsanto. ​
Estas tipoj de genmodifita maizo kiuj estas rezistantaj kaj al pestoj kaj al herbicidoj.
La genmodifita maizo povas reproduktiĝi nature, ĉar certe okazas fuĝoj de genmodifita poleno. Ekzemple oni observis abelojn akirintaj polenon el genmodifita maizo.
Montecopiolo
Montecopiolo estas komunumo de Italio.
Mauno Pekkala
Mauno Pekkala (naskiĝis la 27-an de januaro 1890, mortis la 30-an de junio 1952) estis finna politikisto. Li estis ĉefministro de Finnlando de la 26-a de majo 1946 ĝis la 29-a de julio 1948.
Li studis filozofion kaj arbaristikon kaj poste de decembro 1926 ĝis decembro 1927 estis ministro pri agrikulturo en la registaro de Väinö Tanner. Inter 1937 kaj 1944 li oficis kiel direktoro de la ŝtata administrejo de finnlandaj arbaroj.
Inter decembro 1939 kaj majo 1942 dum la Vintra Milito inter Finnlando kaj Sovetunio estis ministro pri financoj en la registaroj de Risto Ryti, Karl Rudolf Walden kaj Johan Wilhelm Rangell. En 1944 li eksmembriĝis en la Finnlanda Socialdemokratia Partio kaj aniĝis en la nove fondita Demokratia Unio de la Finna Popolo, kiu fontis el la malpermesita Komunisma Partio de Finnlando. En novembro 1944 li iĝis nacia ministro, komence sen konkreta tasko, kaj de aprilo 1945 kaj marto 1946 estis ministro pri defendo. Post la elekto de Juho Kusti Paasikivi kiel prezidento de Finnlando, li iĝis ties posteulo kiel ĉefministro. La 6-an de aprilo 1948 li en Moskvo nome de Finnlando subskribis traktaton pri "amikeco, kunlaboro kaj reciproka helpo". Tamen jam en februaro 1948, post la komunista transpreno de la politika potenco en Ĉeĥoslovakio, malboniĝis la interrilato inter la finnaj komunistoj kaj burĝaj politikistoj. Por eviti similan komunistan transprenon de la politika potenco en Finnlando, prezidento Paasikivi prevente intervenis. La komunista ministro pri internaj aferoj 'Yrjö Leino sekve proteste forlasis la registaron. En la sekva parlamenta baloto la komunista Demokratia Unio de la Finna Popolo perdis 11 de siaj parlamentaj seĝoj dum la burĝaj partioj kaj la socialdemokratoj gajnis seĝojn. Sekve en julio 1948 Karl-August Fagerholm iĝis ĉeministro de la finna registaro.
Societo Ferenc Liszt
La Societo Ferenc Liszt estas hungara societo por disvastigi verkojn kaj karieron de la hungara pianisto-komponisto.
Historio
Jam dum vivo de Liszt grupoj formiĝis en Hungarujo por tiuj celoj. Inter 1870-1902 estis fonditaj similaj grupoj aŭ societoj resume 6, sed ili ne estis vivkapablaj. Ekzemple en 1870 virinoj fondis grupon, la membroj estis nur muzikistaj virinoj. Eĉ Liszt mem aprobis ĝin. Okazis 2 koncertoj kun partopreno de Liszt, poste la grupo malaperis. En 1893 muzikinstruistoj kreis similan societon, sed tio vivis nur 2 jarojn. Depost morto de Liszt en 1886 la pli nova celo estis gardi memoron kaj spiriton de la majstro. En 1892 rondo pri Liszt estis fondita, ili aranĝis kelkajn koncertojn, poste nenio okazis. Inter 1902-1932 okazis longa paŭzo pri tiaj societoj, fine en 1932 estis fondita la tutlanda societo pri Liszt. En 1936 oni aranĝis gravajn rememorojn, renkontiĝojn. La societo estis malfondita, kiam la komunistoj prenis la potencon plene en 1949. La politiko jam mildiĝis en 1973, tiam Miklós Forrai kaptis la okazon por refondi la societon. Tiu societo vivas kontinue jam pli ol 600 membroj. La societo havas subgrupojn en Budapeŝto 267, Pécs 140, Sopron 74, Szeged 83, Szekszárd 59 membroj.
La societo havas kontaktojn kun similaj eksterlandaj societoj en Eŭropo, Ameriko, Aŭstralio, Japanio.
Evoluekologio
Sub evoluekologio oni komprenas tiun parton de la ekologio, kiu por ekologiaj konstatoj, klarigoj kaj teorioj kunintegras la modernajn esplorrezultojn de la evolubiologio.
Władysław Frasyniuk
Władysław FRASYNIUK [vŭadisŭaf frasinjuk] (naskiĝis 25-an de novembro 1954 en Vroclavo) estas pola politikisto, entreprenisto, eksa prezidanto de Unio de Libereco (Unia Wolności) kaj Demokrata Partio, deputito de Pola Parlamento de 1-a, 2-a kaj 3-a periodo.
Edzigita, li havas kvar idojn (Joanna, Dominika, Martyna, Michał).
Kastelo Deidesheim
La kastelo Deidesheim en la palatinata urbo Deidesheim, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato) ekestis el akvoburgo de la 13a jarcento. Dum la jarcentoj ofte okazis konstruŝanĝojn kaŭzita de gravaj domaĝoj dum la milito de la palatinata sukcedodo en 1689 kaj dum la unua koalicia milito en 1794.
Felix Mendelssohn Bartholdy
Jakob Ludwig Felix MENDELSSOHN BARTHOLDY, denaske kaj pli ĝenerale konita kiel Felix MENDELSSOHN (n. la 3-an de februaro 1809 en Hamburgo - m. la 4-an de novembro 1847 en Lepsiko) estis germana komponisto, pianisto kaj orkestrestro de la frua romantikisma periodo. Li estis la nepo de la filozofo Moses Mendelssohn kaj naskiĝis ene de la bonstata, juda familio Mendelssohn, kiu poste konvertiĝis al kristanismo. Inter liaj tre diversaj verkoj estas simfonioj, konĉertoj, oratorioj, piano-muzikaĵoj kaj ĉambra muziko.
Post longa periodo de malpopulariĝo pro la ŝanĝemaj muzikaj modoj kaj la kontraŭjudismo de la komenco de la 20-a jarcento, la originaleco kaj kreemo de Felix Mendelssohn Bartholdy estas hodiaŭ denove agnoskitaj. Li nun viciĝas inter la plej konataj kaj popularaj komponistoj de la romantikisma epoko. Mendelssohn estas cetere kaj kutime rigardita kiel la definitiva remalkovrinto de la verkoj de Johann Sebastian Bach.
Vivo
Felix Mendelssohn Bartholdy devenis de renoma kaj bonstata burĝa familio juda (vd. Mendelssohn (familio)) kaj li estis nepo de la elstara filozofo Moses Mendelssohn (1729–1786). Lia patro Abraham (1776–1835) aliĝis en 1804 post instruado kiel bankkomercisto kaj kunsocietano en la bankon de sia pli aĝa frato Joseph. Lia patrino Lea, naskita Salomon (1777–1842), devenis de fabrikistofamilio. Post la geedziĝo en 1804, Abraham kaj Lea Mendelssohn transloĝiĝis el Berlino al Hamburgo. En la jaro 1805 naskiĝis la muzike talenta fratino de Felix, Fanny (ekde 1829 Fanny Hensel). Pliaj gefratoj sekvis, interalie Rebecca en 1811 (ŝi edziniĝis en 1831 kun la matematikisto Peter Gustav Lejeune Dirichlet) kaj Paul en 1812.
Ĉiuj gefiloj de la du Mendelssohn estis edukitaj kristane kaj baptitaj la 21-an de marto 1816 laŭ la protestanta kredo fare de Johann Jakob Stegemann, pastro de la reformita komunumo de la berlina "Jerusalems- und Neuen Kirche", kadre de hejma bapto. Ĉi-okaze Felix ricevis siajn baptonomojn Jakob kaj Ludwig. Krome oni aldonis al la familia nomo la "kristanan" nomon, kiun la frato de Lea, prusa sendito en Romo, Jakob Salomon, alprenintis je sia bapto laŭ la nomo de la antaŭa posedinto de ĝardeno de la familio. Abraham kaj Lea Mendelssohn Bartholdy finfine konvertiĝis en 1822 al kristanismo.
Infaneco (1809–1824)
Pro la franca okupado de Hamburgo, la familio transloĝiĝis en 1811 al Berlino, kie vivis la vidviniĝinta avino. Ĉi tie Felix kaj Fanny ricevis siajn unuajn muziklecionojn de sia patrino, kiu mem estis eksa lerninto de Johann Philipp Kirnberger kaj pro tio konformis al senpera Bach-tradicio. Ankaŭ la praonklino de ambaŭ infanoj, Sara Levi (denaske Itzig), peris ĉi tiun tradicion kiel lernintino de Carl Philipp Emanuel Bach kaj favorantino de Wilhelm Friedemann Bach. La sekvinta instruistino de Felix kaj Fanny estis S-ino Bigot dum pretertempa restado de la Mendelsohn-oj en Parizo en 1816. Post la reveno al Berlino, ili ricevis instruadon de Carl Friedrich Zelter, sed ankaŭ lecionojn pri piano de Ludwig Berger kaj lecionojn pri violono de Carl Wilhelm Henning. Sian ĝeneralan edukadon ili ricevis de Karl Wilhelm Ludwig Heyse, patro de la verkisto Paul Heyse.
Publike prezentiĝis Felix la unuan fojon la 24-an de oktobro 1818, naŭ jarojn aĝa: li okaze de tiu unua prezento plenumis la pianopartion en pianoterceto de Joseph Wölfl. Aprile de la sekva jaro, li eniris la Sing-Akademie zu Berlin (Kantakademio de Berlino) kiel aldokantisto. Li tie studis sub la gvidado de Zelter seriozan sakralan muzikon malnovan. Jaron poste li ekkomponis muzikaĵojn eksterordinare grandkvante. Nur tiujare li verkis preskaŭ sesdek komponaĵojn, inter ili lidojn, pianosonatojn, pianoterceton, sonaton por violono kaj piano, orgenpecojn kaj eĉ malgrandan draman pecon triscenan. En 1821 kaj inter multaj aliaj verkoj, Felix Mendelssohn Bartoldy kreis kvin trimovimentajn arĉsimfoniojn, kvarvoĉajn motetojn, la unuaktajn kantoteatraĵojn Soldatenliebschaft kaj Die beiden Pädagogen, sed ankaŭ partojn de la kantoteatraĵo Die wandernden Komödianten.
En 1821, la 12-jara Mendelssohn renkontis por la unua fojo Johann Wolfgang von Goethe, kun kiu li pasigis dek ses tagojn en Vejmaro, kune kun Zelter. En la sama jaro li konatiĝis kun Carl Maria von Weber, kiu direktis en Berlino la prezentadon de Der Freischütz. En 1822 li cetere renkontis Ludwig Spohr en Kassel. Dum ĉi tiu jaro li estis eĉ pli produktema kaj verkis la operon Die beiden Neffen oder der Onkel aus Boston kaj pianokonĉerton, kiun li prezentis en koncerto de Anna Milder.
En la familio ekde longe ekzistis tradicio, laŭ kiu oni organizis dum la dimanĉaj matenoj en la manĝoĉambro muzikajn prezentadojn kun malgranda ensemblo, ekde ĉ. 1822 : al tiuj privataj koncertoj kutime partoprenis profesiaj muzikistoj el la reĝa kortegokapelo. Felix ĉiam dirigentis la orkestron kaj specife komponis novajn verkojn por ĉi tiuj okazoj. Li mem ludis pianon aŭ lasis tion al Fanny, dum lia fratino Rebecca kantis kaj lia frato Paul ludis violonĉelon. Tiamaniere oni private prezentis Die beiden Neffen unufoje okaze de lia dekkvina datreveno en 1824. Inter la 3-a kaj 31-a de marto li komponis sian unuan simfonion c-maĵoran (op. 11), tuj poste la pianokvinteton b-minoro (op. 3) kaj fine la postmorte prezentitan pianoseksteton (op. 110). Ankaŭ dum ĉi tiu periodo komencis lia tutviva amikeco kun Ignaz Moscheles.
Junaĝo (1825–1829)
En 1825 Abraham Mendelssohn akompanate de Felix vojaĝis al Parizo, kie tiu ĉi renkontis du el la plej famaj dramaj komponistoj tiutempaj: Gioacchino Rossini kaj Giacomo Meyerbeer. Ĉiokaze li ankaŭ konatiĝis kun Luigi Cherubini, kiu esprimis altan taksadon pri la talento de la junulo kaj petis al li komponi Kyrie por kvin voĉoj kun plena orkestro-akompanado. El leteroj de ĉi tiu epoko estas konate, ke Felix nur malmulte ŝatis la francan skolon de muziko. El lia restado en Parizo tamen restis pluraj novaj amikoj, kiujn li ree renkontis okaze de postaj eventoj.
Felix revenis kun sia patro al Berlino en majo 1825 kaj interrompis sian vojaĝon por dua vizito al Goethe, en kies domo li prezentis sian kvarteton en b-minoro dediĉita al Goethe, por kiu li rikoltis multe da aplaŭdo. La 10-an de aŭgusto samjare li kompletigis la duaktan operon Die Hochzeit des Camacho ("La edziĝfesto de Camaĉo").
Nelonge post sia reveno el Parizo, Abraham Mendelssohn transloĝiĝis en la straton Leipziger Straße 3, en grandspacan, eksmodan domon kun bonega muzikĉambro kaj ĝardendomo, en kiu pluraj centoj da personoj povis aŭskulti la dimanĉajn koncertojn. Aŭtune de la sekvinta jaro tie okazis la unua prezentado de la uverturo de Sonĝo de Somermeza Nokto. La partituro de ĉi tiu fama komponaĵo mencias la daton "Berlin, 6. August 1826". Mendelssohn tiutempe do aĝis dek sep kaj duonan jarojn. Li publike kaj unufoje direktis tiun uverturon en Stettin en februaro 1827.
Li ankaŭ studadis en la universitato de Berlino, kie li interalie sekvis prelegojn de Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Intertempe li konfidis sian verkon Camachos Hochzeit al la fama Gaspare Spontini, konsiderante eblan prezenton en la operejo. La libreton, kiu baziĝis sur epizodo de Don Kiĥote, verkis Karl Klingemann kaj Mendelssohn. Ili, klare perceptinte la apartan humuron de la teksto, engaĝis sin en ĉi tiun romancon. Li probis la verkon tuj post sia reveno el Stettin kaj por la unua fojo prezentis ĝin la 29-an de aprilo 1827. Ĝi ricevis verŝajne fervoran aplaŭdon, sed pro ia intrigo ne spertis duan prezentadon. Mendelssohn mem sentis, ke la intertempe 20-monatojn aĝa opero ne plu kongruis kun lia tiama artista evoluado, kaj li opiniis, ke li jam elektis novan vojon direkte al instrumenta muziko. Dum la resto de sia vivo li neniam plu komponis operon.
Mendelssohn fondis ĥoron por la studado de la ĥorverkoj de Johann Sebastian Bach (la eminenta Thomas-kantoro tiam estis preskaŭ nekonata de la publiko). Jam en 1823 lia avino Babette Salomon donacintis al li kopion de la Mateo-pasiono laŭ la aŭtografo Pölchaus. Ankaŭ Carl Friedrich Zelter jam antaŭe konatigis al Mendelssohn la Bach-an verkaron per sia instruado kaj la proboj en la Sing-Akademie zu Berlin. Kune kun Eduard Devrient, kaj unue malgraŭ la kontraŭo de Zelter, Mendelssohn plenumis en 1829 en la Sing-Akademie publikan prezentadon de la mallongigita kaj por ĉi tiu okazo aliaranĝita Matthäuspassion sub sia direktado, kun 158-kapa ĥoro de la Sing-Akademie. Tio estis la unua re-prezentado de la pasiono por la morto de Bach. Zelter jam pli antaŭe probintis unuopajn partojn el la pasiono, kaj tamen opiniis, ke kompleta prezentado estis nerealigebla. La prezentado estis tiel sukcesa, ke oni devis ripeti ĝin dufoje (la trian prezentadon direktis Zelter, ĉar Mendelssohn intertempe estis forvojaĝanta al Anglio). Laŭ pli modernaj kritikistoj kaj post analizado de la prezentata partituro, tamen ne temis pri "ege romantismiga" prezentado. Tamen Mendelssohn forstrekis kelkajn recitativojn, ĥoralojn kaj ariojn, por ne trostreĉigi la plenumantojn kaj la publikon. Krome li devis aliokupigi kelkajn instrumentojn, pri kiuj li ne disponis : Mendelssohn mem ludis la kontinuan bason sur martelpiano, anstataŭigis la hobojojn de amoro per klarnetoj kaj la hobojojn de ĉaso per violonoj. Devrient kantis la partion de Kristo. La fortepiano de la berlina instrumentkonstruisto Johann Christoph Oesterlein, kiu apartenis al Carl Friedrich Zelter kaj ekde kiu Felix Mendelssohn Bartholdy supozeble direktis la prezentadojn de la Mateo-pasiono, ankoraŭ nuntempe troviĝas en la Berlina Muzikinstrumenta Muzeo kiel daŭra pruntaĵo de la Sing-Akademie zu Berlin.
Unuaj turneoj (1829–1832)
Aprile de 1829 Mendelssohn por la unua fojo vojaĝis al Londono kaj estis tie entuziasme akceptita. Unuafoje li sin prezentis antaŭ angla publiko dum unu el la koncertoj de la Filharmonia Societo, okaze de kiu li direktis la 25-an de majo sian simfonion c-minoran ekde la piano. La 30-an li parkere ludis la konĉertaĵon de Weber, la 25-an de junio la pianokonĉerton Eb-maĵoran de Beethoven (neniam antaŭe prezentita en Anglio), kaj unufoje la uverturon pri Sonĝo de Somermeza Nokto. Je sia reveno hejmen el la koncerto, li forgesis la partituron en droŝko, sekve de kio Mendelssohn denove surpaperigis laŭ sia memoro senerare. Dum alia koncerto li ludis kune kun Moscheles sian ankoraŭ ne publikigitan konĉerton en E-maĵoro por du pianoj kaj orkestro.
Fine de la sezono, Mendelssohn vojaĝis kune kun Klingemann tra Skotlando, kio inspiris lin komponi siajn Hebridoj-Uverturon kaj la Skotan Simfonion. Fine de novembro li revenis al Berlino.
La vizitado de Anglio formis parton de ampleksa vojaĝprogramo, kiun farigis al li lia patro tra ĉiuj gravaj artaj centroj de Eŭropo. Post kiam li rifuzis profesoran katedron en Berlino, en majo 1830 li entreprenis novan vojaĝon direkte al Italio, kaj survoje restis dum du semajnoj ĉe Goethe en Vejmaro. Li atingis Romon la 1-an de novembro post kelkaj interstacioj.
Kiam li, dum sia returnvojaĝo, alvenis al Munkeno oktobre de 1831, li komponis kaj ludis sian pianokonĉerton g-minoran kaj akceptis komision (neniam plenumitan) pri opero ĉe la munkena teatro. Post sinsekvaj haltoj en Stutgarto, Frankfurto ĉe Majno kaj Duseldorfo, li finfine alvenis al Parizo decembre de la sama jaro. Tie li pasigis kvar monatojn, refreŝigis la malnovajn interkonatiĝojn de 1825 kaj havis intiman kontakton kun Franz Liszt kaj Frédéric Chopin. La 19-an de februaro 1832 oni prezentis la uverturon Sonĝo de Somermeza Nokto en la Konservatorio kaj prezentis multajn el liaj aliaj komponaĵoj al la publiko. Pri kelkaj el ili li tamen ankaŭ suferis seniluziiĝojn, ekz. la Reformacio-Simfonio. Ĥolero-infektado antaŭtempe finis la vojaĝon en marto, sed li rapide resaniĝis.
La 23-an de aprilo 1832 li estis denove en Londono, kie li dufoje prezentis sian pianokonĉerton g-minoran dum la filharmoniaj koncertoj. Li cetere kaj sukcese ludis la orgenon de la katedralo Sankta Paŭlo kaj publikigis la unuan volumon de siaj Lieder ohne Worte ("Kantoj sen vortoj"). En julio li revenis al Berlino, kaj dum la sekvinta vintro li publike prezentis siajn Reformacio-Simfonion, konĉerton g-minoran kaj Valpurgan Nokton.
Berlino, Duseldorfo kaj Frankfurto (1832–1835)
Dum la sekvaj jaroj Felix Mendelssohn ne deziris akcepti fiksan, ligigan postenon. Pro la insistado de sia patro li tamen kandidatiĝis por fariĝi direktoro de la Sing-Akademie zu Berlin, ĉar la posteno estis vakanta depost la morto de Zelter. Post la voĉdonado de la membroj li estis tamen venkita de la longdaŭre vicdirektoro Carl Friedrich Rungenhagen. Tiu malsukceso, laŭ lia amiko Eduard Devrient, eble rezultis el kontraŭjudaj motivoj. Lia decido forlasi Berlinon por pluraj jaroj eble parte devenis de tiu seniluziiĝo pri lia neelektiteco, spite al la karaj rilatoj de la tuta familio kun la Sing-Akademie kaj liaj konsiderindaj artaj sukcesoj rilate al ĝi (inkluzive de la Matthäuspassion).
Printempe de 1833, li vizitis por la tria fojo Londonon, por tie direkti sian Italan Simfonion, kiun unuafoje la 13-an de majo ludis la Filharmonia Societo. La 26-an de la sama monato li direktis la prezentadojn je la Malaltrejnlanda Muzikfestivalo en Duseldorfo kun tiel granda sukceso, ke oni proponis al li lian nomumadon kiel ĝeneralmuzikdirektoro de la urbo. La posteno inkludis la direktadon de la muziko en la ĉefaj preĝejoj, ĉe la teatro kaj en la salonoj de du muzikaj asocioj.
Antaŭ ol li ekagis en ĉi tiu nova posteno, li denove iris al Londono kun sia patro kaj revenis la 27-an de septembro 1833 al Duseldorfo. Lia laboro pri sakra muziko kaj en la koncertejo rezultigis bonan impreson, sed liaj rilatoj kun la estraro de la teatro, kiun li direktis kune kun Carl Leberecht Immermann, estis nur malmulte ĝojigaj. Eble pro ĉi tiuj cirkonstancoj li komencis sin forturni de la opero kaj pli kaj pli turni sin al sakra muziko.
En ĉi tiuj jaroj Mendelssohn ankaŭ direktis la ĥoron de la Cäcilien-asocio en Frankfurto ĉe Majno. Ekde multaj jaroj li estis ege ligita kun la ĥoro kaj ties dirigento Johann Nepomuk Schelble, kaj tiel sentis la devon daŭrigi kiel eble plej baldaŭ la probo- kaj koncertagadon, kiu malprosperis post grava malsaniĝo de Schelble. Pro peto de la Cäcilien-asocio, li komponis la uverturon Das Märchen von der schönen Melusine ("La fabelo de la bela Meluzino") kaj cetere planis kelkajn pliajn gravajn verkojn. La restado en Frankfurto helpis al Mendelssohn ankaŭ amike renkontiĝi kun la grava operkomponisto Gioacchino Rossini, kiu loĝis tie kelkajn tagojn.
En Duseldorfo li konceptis la faman oratorion Paulus pri la vivo de Sankta Paŭlo. Li ŝatis sian postenon kaj verŝajne li estus konservinta ĝin multe pli longe, se oni ne estus proponinta al li la daŭran direktadon de la Gewandhaus-koncertoj en Lepsiko, tio estas unu el la plej prestiĝaj kaj altrangaj postenoj atingeblaj en la germana muzika mondo.
Lepsiko (1835–1841)
En aŭgusto 1835 Mendelssohn iris al Lepsiko kaj prezentis sian unuan koncerton tie je la 4-a de oktobro en la Gewandhaus de Lepsiko per sia uverturo Meeresstille und Glückliche Fahrt ("Mara kvieteco kaj bonŝanca veturo"), kiu kompare kun liaj aliaj uverturoj estas hodiaŭ ne plu tre konata. La publiko fervore akceptis la koncertojn de Mendelssohn en la Gewandhaus. Oni ankaŭ esprimis publikan dankemon per lia honordoktorigo pri filozofio la 20-an de marto 1836.
Li intertempe estis ellaboranta sian unuan oratorion (Paŭlo), kaj la 22-an de majo 1836 li prezentis ĝin por la unua fojo dum la Malaltrejnlanda Muzikfestivalo en Duseldorfo. La 3-an de oktobro, George Smart dirigentis unuafoje la anglalingvan version en Liverpool, kaj Mendelssohn siaflanke denove prezentis ĝin en Lepsiko la 16-an de marto 1837.
La sekvinta grava evento en la vivo de Mendelssohn, la 28-an de marto 1837, estis lia feliĉa geedziĝo kun Cécile Charlotte Sophie Jeanrenaud (n. la 10-an de oktobro 1817 - m. la 25-an de septembro 1853), kun kiu li konatiĝis en Frankfurto dum la antaŭa somero. Laŭ Philipp Eduard Devrient, "Cecilie estis unu el tiuj dolĉaj inaj aperaĵoj, kies tranvkila kaj infaneca sento, kies nura proksimeco bonfartige kaj trankvilige efikus sur ĉiu viro. Svelta figuro, trajtoj de okulfrapa beleco…". El la geedzeco rezultis kvin gefiloj : Carl Wolfgang Paul (7-an de februaro 1838), Marie (2-an de oktobro 1839), Paul (18-an de januaro 1841), Felix (1-an de majo 1843) kaj Lili (19-an de septembro 1845).
La mielaj semajnoj preskaŭ pasintis, kiam oni invitis lin al Anglio, kie li direktis Paŭlo-n la 20-an de septembro okaze de la Festivalo de Birmingham. Dum ĉi tiu vojaĝo li ludis la orgenon de la preĝejo St-a Paŭlo kaj Kristo kaj kaj pro tio grave influis la anglajn orgenistojn. Tie aperis lia ideo verki duan oratorion, Elias.
Berlino (1841–1845)
Post kiam Mendelssohn en 1840 komponis Lobgesang ("Laŭdokanto") kaj samjare por la sesa fojo vojaĝis al Anglio, Frederiko Vilhelmo la 4-a alvokis lin en 1841 kiel kapelmajstro reen al Berlino. La prusa reĝo havis ambiciajn planojn por fari el Berlino la artan ĉefurbon de la germanlingva spaco. La esperoj estis la reformado de la Königlichen Akademie der Künste kaj la direktado de la Domchor.
Antoine Watteau
Jean-Antoine Watteau (franclingva prononco: [ʒɑ̃ ɑ̃twan vato]; baptita la, mortis la ), plej bone konata kiel Antoine Watteau, estis franca pentristo kies mallonga kariero okazigis la revivigon de intereso en koloro kaj movado, kiel en la tradicio de Correggio kaj Rubens. Li revivigis la forton de la iom vanuigita Baroka stilo, ŝanĝante ĝin al malplej serioza, pli naturalisma, malpli formale klasika, Rokoko. Watteau estas konsiderata kiel inventisto de la ĝenro de fêtes galantes, nome scenoj de bukolika kaj idilia ĉarmo, nuancigita per teatreca etoso. Kelkaj el liaj plej bone konataj temoj estis pentritaj el la mondo de la itala komedio (Delarto) kaj baleto.
Felix Mendelssohn Bartholdy
Berlino (1841–1845)
Aŭtune de 1842, Bartholdy ja ricevis lian nomumadon kiel prusa ĝeneralmuzikdirektoro, tamen al la ambiciaj planoj kontraŭstaris la hezitemo je la realigo kaj diversaj rezistaĵoj. Tial li ne lasis forteni sin de alispecaj agadoj je la koncerto ĉe Gewandhaus. En 1842 li iris por la sepa fojo al Anglio, kune kun sia edzino, kaj dirigentis sian Skotan Simfonion. Inter lia verkaro ĝis la jaro 1845 troveblas interalie teatromuzikoj pri Antigone, Oedipus Coloneus, Athalie kaj la muziko de Sommernachtstraum.
Lastaj jaroj en Lepsiko
En la jaro 1843, Mendelssohn fondis en Lepsiko la konservatorion – la unuan muzikaltlernejon de Germanio – kaj malfermis ĝin la 3-an de aprilo en la konstruaĵoj de la Gewandhaus. Samjare la urbo Lepsiko nomumis lin honorcivitano. En 1844 li dirigentis ses filharmoniajn koncertojn en Londono kaj prezentis sian muzikon pri Sonĝo de Somermeza Nokto. Li revenis al Berlino en septembro, tamen sukcesis konvinki la reĝon liberigi lin de siaj plej ĝenaj devoj.
Antoine Watteau
En 1712 li petis stipendion al la franca Académie royale de peinture et de sculpture kaj li ricevis ĝin por unujara estado en Romo kaj krome li estis akceptita kiel membro de la Akademio. Li donis la postulitan verkon nur post kvin jaroj, sed ĝi estis unu el la majstroverkoj: nome la Pilgrimo al Kitero, nomita ankaŭ kiel la Enŝipiĝo al Kitero.
Watteau ne havis aristokratajn patronojn; liaj klientoj estis burĝoj kiel bankistoj kaj komercistoj. Inter liaj plej famaj pentraĵoj, krom la du versioj de Pilgrimo al Kitero, unu el Luvro, alia en la Palaco Charlottenburg, Berlino, estas Pieroto (delonge identigita kiel "Gilles"), Fêtes venitiennes (Veneciaj festoj), Amo en Itala Teatro, Amo en Franca Teatro, "Voulez-vous triompher des belles?" kaj Mezzetin. La temo de lia ŝlosila pentraĵo, Pierrot (Gilles), estas aktoro vestita en blanka satena vesto kiu staras izole el siaj kvar kunuloj, montranta enigman esprimon en sia vizaĝo.
Felix Mendelssohn Bartholdy
Lastaj jaroj en Lepsiko
Post mallonga restado en Frankfurto, Mendelssohn revenis septembre de 1845 al Lepsiko, denove reprenis sian malnovan postenon en la Gewandhaus kaj regule instruis en la konservatorio. Li sin dediĉis precipe al sia dua granda oratorio Elija, kiun li por la unua fojo prezentis la 26-an de aŭgusto 1846 okaze de la Festivalo de Birmingham. La publiko entuziasmigite aplaŭdis lian verkon, kaj post lia reveno al Lepsiko li plulaboris kiel kutime. Tamen rapide evidentiĝis, ke lia sano estis serioze difektiĝanta. En 1847, Mendelssohn vojaĝis por la deka kaj lasta fojo Anglien, por direkti prezentadojn de Elias en la Halo de Exeter, sed ankaŭ en Manchester kaj Birmingham.
La tomboj de la familio Mendelssohn Bartholdy troviĝas en la tombejoj antaŭ Hallesches Tor en Berlino-Kreuzberg, proksime al Mehringdamm.
Felix-Mendelssohn-Bartholdy-Premio en Berlino
La Felix-Mendelssohn-Bartholdy-Premio de la Stiftung Preußischer Kulturbesitz en Berlino estas la plej malnova premio pri klasika muziko, kaj postvenas la Felix-Mendelssohn-Bartholdy-Fondaĵon fonditan en 1878.
Alila dujodoacetato
Alila dujodoacetato aŭ C5H6I2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dujodoacetata acido kun alila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Alila dujodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Felix Mendelssohn Bartholdy
Mendelssohn-Preis en Lepsiko
La ne dotitan Mendelssohn-Muzikpremion de la urbo Lepsiko transdonu ĉiujare la urbo Lepsiko kaj la Felix-Mendelssohn-Bartholdy-Fondaĵo. La unua premiito, en 2007 fariĝis la okdekjara Kurt Masur, iniciatinto kaj prezidanto de la en 1991 naskita fondaĵo, multjara dirigento de la Gewandhaus-orkestro kaj honorcivitano de Lepsiko.
Verkoj (elektaĵo)
Por postmorte presitaj verkoj la verknumeroj staras inter rektaj krampoj. Eldonon de la kompleta verkaro parte realigis la Leipziger Ausgabe der Werke Felix Mendelssohn Bartholdys kiel projekto de Sächsische Akademie der Wissenschaften zu Leipzig. Ĝin publikigis la eldonejo Breitkopf & Härtel.
Lidoj kaj duetoj
Minnelied im Mai, Das Heimweh *, Italien *, Erntelied, Pilgerspruch, Frühlingslied, Maienlied, Andres Maienlied, Romanze, Im Grünen, Abendlied, Suleika und Hatem (Duett). Frage, Seemanns Scheidelied, Geständnis, Wartend, Im Frühling, Im Herbst, Scheidend, Sehnsucht *, Frühlingsglaube, Ferne, Verlust *, Entsagung, Die Nonne. Frühlingslied, Das erste Veilchen, Winterlied, Neue Liebe, Reiselied, Gruß. Laŭ poemoj de Ulrich von Lichtenstein, Egon Ebert, H. Heine. Minnelied, Auf Flügeln des Gesanges, Frühlingslied, Suleika, Sonntagslied, Reiselied. Laŭ poemoj de H. Heine, K. Klingemann, J.W.v. Goethe, Lord Byron. Minnelied, Morgengruß, Frühlingslied, Volkslied, Der Blumenstrauß, Bei der Wiege. Laŭ poemoj de Ludwig Tieck, H. Heine, Nikolaus Lenau, Ernst von Feuchtersleben, K. Klingemann. Altdeutsches Lied, Hirtenlied, Suleika, O Jugend, o schöne Rosenzeit, Venetianisches Gondellied, Wanderlied. Laŭ poemoj de Heinrich Schreiber, L. Uhland, J.W.v. Goethe, Thomas Moore, Joseph von Eichendorff. Ich wollt', mein Lieb', Abschiedslied der Zugvögel, Gruß, Herbstlied, Volkslied, Maiglöckchen und die Blümelein. Laŭ poemoj de H. Heine, Hoffmann von Fallersleben, Victor Hugo. Tröstung, Frühlingslied, An die Entfernte, Schilflied, Auf der Wanderschaft, Nachtlied. Laŭ poemoj de H.v. Fallersleben, K. Klingemann, N. Lenau, J.v. Eichendorff. Sonntagsmorgen, Das Ährenfeld, Lied aus Ruy Blas. Laŭ poemoj de L. Uhland, H.v. Fallersleben, V. Hugo. Da lieg' ich unter den Bäumen, Herbstlied, Jagdlied. Laŭ poemoj de K. Klingemann, aus Des Knaben Wunderhorn. Es lauschte das Laub, Morgenlied, Die Liebende schreibt, Allnächtlich im Traume, Der Mond, Altdeutsches Frühlingslied. Laŭ poemoj de K. Klingemann, J.W.v. Goethe, H. Heine, Emanuel Geibel, Friedrich von Spee. Erster Verlust, Die Sterne schau'n in stiller Nacht, Lieblingsplätzchen, Das Schifflein, Wenn sich zwei Herzen scheiden, Es weiß und rät es doch keiner. Laŭ poemoj de J.W.v. Goethe, Albert von Schlippenbach, el Des Knaben Wunderhorn, L. Uhland, E. Geibel, J.v. Eichendorff. Das Waldschloß, Pagenlied. Laŭ poemoj de J.v. Eichendorff. Wie kann ich froh und lustig sein, Abendlied, Wasserfahrt. Laŭ poemoj de Johann Philipp Kaufmann, H. Heine. Ich hör ein Vöglein, Todeslied der Bojaren. Laŭ poemoj de Adolf Böttger, Carl Leberecht Immermann. Keine von der Erde Schönen, Schlafloser Augen Leuchte
Profana ĥormuziko
Abschied vom Wald (O Täler weit, o Höhen), Die Nachtigall, Im Grünen, Ruhetal, Jagdlied, Frühzeitiger Frühling
Vasárnap (1920-1940)
Vasárnap (Dimanĉo) estis rumania hungara gazeto aperinta en Arado inter 1920 kaj 1940. Laŭ ĝia subtitolo ĝi estis „trasnsilvania katolika kulturrevuo”. Li estis la daŭrigo de Aradi Katholikus Egyházi Tudósító, resp. Aradi Katholikus Tudósító redaktita de Ferenc Monay de 1-an de februaro 1918. Komence ĝi aperis monate, de 1920 dusemajne, de 1940 denove monate.
Redaktoraro
Endre Wild (ĝis 1939), Károly Kulcsár ĉefredaktoroj. Ĉefkunlaborantoj Dózsa Szilágyi M. (1924–30), Károly Rass (1931–34).
Žďárná
Žďárná estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1418.
Koberno
Koberno (Kawarn) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Slezské Rudoltice en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordoriente de Slezské Rudoltice. Koberno estas parto de Slezské Rudoltice ekde la jaro 1964. Vivas ĉi tie.
Koberno estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,21 km².
Loĝantaro
En Koberno estas registritaj 26 adresoj: ĉiuj daŭre loĝataj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 25 domoj, el tio 9 daŭre loĝigitaj.
Memorindaĵoj
• Fervojlinio Třemešná ve Slezsku – Osoblaha - mallarĝtraka fervojo
Pastor Bonus
Pastor Bonus (La Bona Paŝtisto), estas Apostola konstitucio datita je la 28-a de junio 1988, kaj publikigita de papo Johano Paŭlo la 2-a. Per ĝi estis realigita la lasta reformo de la Roma kurio kaj de ĝiaj Kongregacioj.
En la artikolo 2 estas reorganizita la nova strukturo de la Roma kurio en kvin Ministerioj: Ŝtatsekreterejo de la Apostola Seĝo, la Kongregacioj, la Ekleziaj Tribunaloj, la Papaj konsilioj kaj la Oficoj de la Roma kurio (burooj).
Kromaj normoj en la Pastor bonus
La Pastor Bonus establis ankaŭ novajn normojn rilate la Vizitojn al la apostolaj lokoj nome pri periodoj renkontiĝoj de la episkopoj kun la papo. Ĝi pli precizigas ankaŭ la taskojn kaj la celojn de la Episkoparaj Konferencoj, kaj de la Vizito al la apostolaj lokoj, kaj apartaĵoj por la proprajuraj katolikaj eklezioj.
Postaj modifoj al la dekretoj de la Pastor Bonus
Papo Benedikto la 16-a, per apostola letero laŭforme de motu proprio de la 30-a de aŭgusto 2011, translokigis la kompetetojn relativajn al la dispenso el geedziĝo valida ne sekse plenumita kaj al la procesoj pri la valido de ordinigo el la Kongregacio por la Dia Kulto kaj Disciplino de la Sakramentoj al la Tribunalo de la Roma Rota.
En 16-a de januaro 2013 la sama papo, per apostola letero laŭforme de motu proprio "Ministrorum institutio" (instituiĝo de la ministerioj), translokigis la kompetentojn sur la seminarioj el la Kongregacio por la Katolika Edukado al la Kongregacio por la klerikaro. La saman tagon per samforma letero "Fides per doctrinam", translokigis la kompetentojn pri la katekizo el la Kongregacio por la klerikaro al la Papa Konsilio por la promocio de la Nova Evangelizado.
Teoremo de Euler pri multedroj
Teoremo de Euler pri multedroj, Teoremo de Euler pri reliefaj multedroj - teoremo pri reliefaj multedroj. Ĝi temas pri dependo inter nombroj de verticoj, edroj kaj lateroj de multedro.
Pruvo
Se multedro oni estus tranĉata laŭlonge laterojn, sed tiel ke edroj povas ĉei, oni povas tuta multedro kuŝi sur ebeno. Tiel maniera estas serio de poligonoj je flankoj, kiu estas pare koincidantaj. Elektu unua poligono, tiam E = 1, kaj nombro de lateroj kaj nombro de verticoj egalas. V = L, do: Elektu sekvan poligonon, kiu estas koincidantaj al unua. Estas E = 2, ĉar poligonoj havas unu komunan lateron kaj du komunajn verticojn, do nombro de lateroj estas je 1 alta ol nombro de vertcoj: L = V + 1, do denove estas: Sekvaj poligonoj ne ŝanĝos formulon krom lasta poligono, ĉar nombro de lateroj kaj de verticoj ne ŝanĝos (ili estis kalkulita jam antaŭe), do formulo fine estos:
Karakteristiko de Euler
Karakteristiko de Euler \chi estas variablo kiu priskribas multedroj, laŭ formulo:
Por relifaj multedroj:
Karakteristiko de Euler por ne reliefaj multedroj:
Atsuo Watanabe
Atsuo Watanabe (渡辺 敦夫, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Mylau
Mylau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 2979 loĝantojn.
Galtiu
Galtiu (hungare: Gáldtő, germane: Hahnendorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 512 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 402 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Sântimbru.
(125062) 2001 TG234
(125062) 2001 TG234 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas, kun iom granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Preĝejo Sankta Nikolao (Tornyiszentmiklós)
Kirko Sankta Nikolao estas romkatolika, la unusola historia monumento en vilaĝo Tornyiszentmiklós (Hungario).
Les Halles (pariza metrostacio)
Les Halles [le al] estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Parizo; ĝi situas en la 1-a arondismento de Parizo, apud la malnovaj Halles de Parizo.
Preĝejo Sankta Nikolao (Tornyiszentmiklós)
Historio
En la iama „Kerkaszentmiklós” jam dum la mezepoko funkciis kirko, ja de la patrono la vilaĝo prenis sian loknomon. Dum dominado de la turkoj la vilaĝanoj sekvis la protestantismon, la katolika grupo refondiĝis en 1710. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1740 helpe de familio Esterházy. La orgeno estis farita en 1911.
Les Halles (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝi situis sub strato kiu partigis en du grupojn la dekdu pavilonojn formantajn la Halles de Parizo (nuna Aleo André-Breton, kunliganta Straton du Pont-Neuf kaj Straton Montorgueil).
La la stacio estis alilokita kelkajn metrojn oriente por ebligi pli bonan interkonekton kun ĵus kreita stacidomo de RER.
Alirejoj
La aranĝo de la kajoj de la stacio estas ilustrita en la ĉi suba skemo kie numeritaj rektanguloj simbolas veturilojn de vagonaroj kaj literoj montras alirejojn:
Preĝejo Sankta Nikolao (Tornyiszentmiklós)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en dimanĉo post la 6-a de decembro.
Safavidoj
La Safavida Reĝlando aŭ safavidoj (1501-1722) (Azera: Səfəvilər dövləti) estas konsideritaj kiel la plej granda tjurka regno ekde la islama konkero de Irano. La Safavids estis origine de Ardabil, grandurbo en Azerbajĝano, tiam en la nordokcidento de Irano. Ili estis ĉefe dinastio kiu parolis la turklingvan lingvon ( azerbajĝana ) sed iĝis persaj kun la tempo. La Safavids establis unuiĝintan kaj sendependan turklingvan Ŝtaton por la unua fojo post la islama konkero de Irano kaj ili plifirmigis la iranan politikan identecon kaj establis Shiite Islamon kiel la oficialan religion de Irano. La Safavids regis Persujon inter 1502 kaj 1736. La armeo de la regno atingis cent mil soldatojn.
Ismail la 1-a estis unua reĝo de la dinastio, kiu unuiĝis Iranon en la jaro 1501 kaj enoficigis Tabrizon kiel ĉefurbo de la nova reĝlando. Tahmasb la 1-a regis Post Ismail kaj transigis la ĉefurbon al Kazvin, ĉar Tabriz estis proksima al la landlimoj de Otomana Imperio, kiu estis malamiko al Safavidoj kaj povis trafi ilian ĉefurbon. Tahmasb malliberejis sian filon Ismail la 2-an, kiu estis lia kronprinco, en 1557 por dek naŭ jaroj; ĉar Tahmasb timis ke la filo ribelis kontraŭ li kaj preni lin malsupre de la trono. Ismail la 2-a regis por nur unu jaro. Li mortigis pro konspiro aŭ kanaba trodozo probable. Ismail estis sangdrinkegulo kaj mortigis multajn membrojn de la reĝa familio kaj dignulojn de la lando. Sed unu el lia filoj postvivis la masakron: blinda Mohamad Ĥodabandeh. Li estis malforta reĝo kaj pro ĉi tiu malforteco la potencon de Kizilbaŝoj altaĝis. Abas la 1-a kaj Hamzeh Mirza estis filoj de Mohamad Ĥodabandeh kiu batalis kune por akiri la tronon, ke Abas venkis Hamzeh Mirzan fine. En la erao de Abas multajn disvolviĝojn fariĝis ekonomie kaj konstrue kaj politike kaj kpt. Abas batis Kizilbaŝoj n malaltaĝi ilian potencon. Sed Abas faris tre malbonan faron, li malliberejis siajn filojn en la haremo por ke ili ne povis konspiri kontraŭ li. La faro kaŭzis analfabetecon de la princoj pri regado. Safi estis unua el antaŭej menciitaj princoj kiu fariĝis reĝo. Li estis ekstrema alkoholisto kiel lia prapatro Ismail la 1-a kaj mortis june. Abas la 2-a fariĝis reĝo kiam li havis naŭ jarojn kaj regis dudek kvin jarojn. Solejman estis sekva reĝo kaj li estis pasinta liajn tagojn en la haremo ĝis la tempo de morto de Abas la 2-a, kiel ĝi estis maniero ekde la erao de Abas la 1-a. Solejman estis malvirtegulo kiel Safi kaj la plej de liaj tagoj trapasis trinke kaj sekse kaj mortige. Soltan Hosejn estis la lasta reĝo, kiu regis super la tuta lando de Irano el Esfehano. Li perdis lian tronon al Afganoj kaj post la reĝo Safava reĝado kolapsis oficiale. Tahmasb la 2-a provis per alianco kun Nader, milita estro de Afŝar tribo, reakiri la lastan tronon de lia patro. Sed Nader post venko super Afganoj forigis Tahmasb la 2-an sur la trono kaj sidigi lian infanon Abas la 3-an anstataŭe. Fine en 1736 Nader mortigis Tahmasb la 2-an kaj Abas la 3-an ambaŭ do si fariĝis ŝah o kaj la dinastio de Afŝaridoj formiĝis.
Kulturo
La Safavida epoko faris kulturon, kiu estis unika per si mem en multaj aspektoj kiel la Sasanida Reĝlando estis. La skolo de Isfahano estis la pinto de kulturaj agadoj arte kaj filozofie kaj fikhe kaj kpt. La skolo estis afekcianta al la Islamaj mensaj skoloj en Barato.
Matematika Instituto de Clay
Matematika Instituto de Clay (angle: Clay Mathematics Institute (CMI)) – usona neprofitcela organizaĵo eksterregistara, fondita en 1998 de paro de milionuloj el Bostono: Landon T. Clay kaj lia edzino Lavinia D. Clay, kune kun fakula partopreno de matematikisto Arthur Jaff de Harvarda Universitato.
Celo de la Instituto estas profundigo de la nuna scio pri matematiko. La celo estas realigata en la scienca medio pere de popularigo de la plej novaj atingoj de matematiko, trovo kaj formuligo de ŝlosilaj problemoj de tiu ĉi kampo kiel ankaŭ pere de sistemo de premioj kaj kursoj por distingiĝantaj matematikistoj.
Vastan eĥon en la scienca medio kaŭzis formuligo en 2000 flanke de Instituto, de t.n. sep miljaraj problemoj. La ideo aludis al formulita cent jarojn pli frue fare de David Hilbert listo de malfermitaj problemoj de matematiko. La instituto de Clay por solvo de ĉiu el la sep prezentitaj problemoj fondis premion de unu miliono da dolaroj.
Enĉilado
Enĉilado, en hispana lingvo enchilada [enĉiLAda] estas plado kiu en Meksiko estas kuirita el tortiljo de maizo ruligita kaj trempita en pika saŭco uzante kapsiketon (en hispana ĉile, kaj de tie la termino enĉilado) en ties preparado. ​ Depende de la stilo, la enchilada povas esti akompanata aŭ farĉita de viando — koko, bovo, meleagro — fromaĝo aŭ boligitaj legomoj; krome ĝi povas esti akompanata de iu aldona garnaĵo, kiu ĝenerale konsistas en mueligita aŭ en tranĉaĵoj freŝa cepo, laktuko, laktokremo kaj fromaĝo.
En Meksiko la enĉiladoj estas konsiderataj tradicia manĝaĵo kaj ties ingrediencoj estas ekzemple: vianderoj, plekaĵoj (beto, cepo, petroselo, ajlo, timiano, kapsiko, karoto, brasiko, pizoj, origano, vinagro), tomatosaŭco, viando — koko, bovo, porko, meleagro —.
El Kobre (Kubo)
El Kobre, en hispana El cobre, signifo "la kupro", estas kuba urbero kaj consejo populara ("popola konsilio", t.e. vilaĝeto) de la urbo Santiago de Kubo, ĉefurbo de la samnoma provinco, kun loĝantaro de plimalpli 7 000 homoj. Plejparte konata pro baziliko honore de Nia Sinjorino de Karitato, la patrono de Kubo, tiu loko estis la ejo de granda kupra minejo laborita de sklavoj kaj liberigitaj mulatoj.
Historia signifo
La urbo El Kobre kreskis ĉirkaŭ minejo nomata Kobre, la unua malfermkava kupro-minejo en Kubo. Ĝi situas je 19 km nordokcidente de la Santiago Golfeto en la Sierra Maestra montoj.
Kupro estis unue malkovrita tie en 1532.