cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandro Pavloviĉ Lidov
Biografio
Lidovo estis pafmortigita de bolŝevikoj en Ĥarkivo en la 11-a de aŭgusto 1919. Post la morto de Lidovo, Methodius Ivanovich Kuznetson komisiiĝis kiel direktoro de la Departemento pri Teknologio de la Instituto pri Kemia Teknologio en Ĥarkivo.
Verkaro
Plejmulto el la kemiaj verkoj de Lidovo estis publikigitaj en la Ĵurnalo de la Rusa Fiziko-kemia Societo. Li same aktive publikigis artikolojn pri teknika enhavo en fakaj periodaĵoj, tiaj kiaj "Teknika Kolekto", "Procedoj de la Sudo-Rusa Societo de Teknologoj", "Bulteno pri la gras-substancoj", "Oleo-komerco", ktp. krom publikaĵoj en eksterlandaj revuoj. Li estis aŭtoro de la Brockhaus kaj Efron Enciklopedia Vortaro, kie li publikigis pli ol 30 artikoloj pri farbado-teknologio kaj tinkturado. Pri kemia teknologio li publikigis la jenajn librojn:
Armenoj en Irako
Religio
La preĝejo Sankta Gregorio la Iluminanto (ĉe placo Younis al Sabaawi, Bagdado) estas la ĉefa preĝejo por la armenaj irakanoj. Ekzistas ankaŭ la preĝejo Sankta Vartan en Dohuk, norda Irako. La episkopo Avak Asadourian estas la Primaso de la Armena Apostola Diocezo en Irako ekde aprilo 1980. .
Kartago
Kartago estas Tunizia urbo (Fenice: קרת חדשת, Qart-ĥadaŝt = Nova Urbo, Greklingve: Καρχηδών, Arablingve: قرطاج kaj قرطاجة, Latinlingve: Carthago aŭ Karthago), kiu en antikva epoko estis komplete detruita de romianoj rezulte de longaj militoj inter kartaganoj kaj romianoj.
Armenoj en Irako
Religio
La Armena Katolika Ĉefepiskopa Preĝejo konservas ĉeeston en Bagdado, same kiel la Armena Evangelia Eklezio de Bagdado.
Iuj armenaj preĝejoj ankaŭ estis celoj de bombado kaj iuj armenoj mortis pro sekta batalado en Irako.
Vladislav Vančura
Vladislav VANČURA (legu Vladislav Vanĉura) (naskiĝis la 26-an de junio, 1891, mortis la 1-an de junio, 1942) estis ĉeĥa verkisto, ekzekutita de nazioj.
Vančura naskiĝis en Háj u Opavy. Komence li volis fariĝi pentristo (du jaroj en art-industria teknikumo), sed fine li studis medicinon ĉe Karola Universitato en Prago. En Zbraslav apud Prago li praktikis kuracadon dum kelkaj jaroj, sed poste plene dediĉis sin al literaturo. Politike li estis komunisto. Nazioj lin pafmortigis en Prago. Lia onklo estis Jiří Mahen.
Kartago
Historio
Laŭ la tradicio, Antikva Kartago en la 9a jc a.K. estis fondita de reĝino Didona elde Tiro en Fenicio. Certe unualoke temis pri Fenica kolonio, utila por maristoj survoje al Hispanio, kie interalie troviĝis la grava komerca urbo konata kiel Tarteso, kiun oni ankaŭ renkontas en la biblia libro Jona.
En Eneado de Vergilio legeblas, ke la Troja heroo Eneo (Latine Aeneas) fuĝis el sia brulanta gepatra urbo Trojo, kaj ke post multa vagado, kun pluraj ŝipoj plenaj je amikoj, li surbordiĝis ĉe Kartago, kiun ĵus tiumomente la reĝino Didona estis fondanta. Danke al interveno de lia patrino, la Diino Venera (Latine Venus), Didona enamiĝis je Eneo. Kiam post certa tempo la Dioj memorigis al Eneo, ke estas lia tasko fondi la praurbon el kiu pli poste estos fondita Romo, li fornavigis, postlasante tute senesperan Didonan, kiu malbenis lin elde sia mem-ordonita brulŝtiparo, sur kiu ŝi sinmortigis.
Armenoj en Irako
Kontribuoj al iraka kulturo
Yaacoub Sarkis estis fama aŭtoro kaj esploristo pri irakaj artoj. Li kutimis okazigi kulturajn kunvenojn en la regiono Murabba'a de Bagdado ĉe la rivero Tigriso, kie renkontiĝadis la iraka kultura elito. Li ankaŭ estas fama pro la duvoluma Al Mabaheth al Iraqiyyah, definitiva gvidilo de iraka historio kaj socio. Li vivis bone en la okdekaj jaroj antaŭ sia morto en la 1950-aj jaroj.
Kartago
Historio
Plipostaj generacioj en Romo konsideris tiun ĉi miton kiel bazon de la malamo inter Kartago kaj Romo.
Armenoj en Irako
Kontribuoj al iraka kulturo
La du fondaj membroj de la okcidentstila popgrupo Nekonata al neniu, Art Haroutunjan kaj Ŝant Garabedjan, estas armena heredaĵo. Dum la regado de Saddam la bando povis elsendi sian muzikon nur post kiam ili kantis kanton festantan la naskiĝtagon de la diktatoro. Nekonata al Neniu ricevis grandan reklamon en la post-Sadama epoko.
Kartago
Historio
Kartago iom post iom vastigis sian influon kaj potencon en okcidenta Mediteraneo, interalie por uzi la minejojn en Hispanio riĉajn je pluraj metaloj, sed ankaŭ sur parto de Sardinio kaj Sicilio.
Armenoj en Irako
En Iraka Kurdio
Armenaj loĝantaroj en iraka Kurdio estas en la regiono ekde la 1920-aj jaroj, post kiam ili estis delokigitaj en la Armena genocido. Iliaj nombroj kreskis konsiderinde kun ondoj de nova enmigrado venintaj de Bagdado kaj aliaj irakaj regionoj post la falo de Saddam. La armenoj atribuas sian foriron al la nordo al sekurecaj zorgoj, kun iuj armenaj institucioj kaj preĝejoj celitaj de bombadoj, kaj iuj armenoj kun kidnapo kaj mortigoj en Bagdado kaj centraj regionoj de Irako. La armenoj konsideras, ke la kurdoregataj partoj de Irako ĝenerale estas multe pli sekuraj lokoj por loĝi. Kurda registara reprezentanto de la armena komunumo raportis al Araratnews en 2011, ke iraka Kurdio havas 3 600-3 800 armenojn, sed ĉi tiu nombro probable multe pli altas. nun pro loĝantaraj delokiĝoj pro Islama Ŝtato kaj kurdaj aneksoj de pridisputata teritorio. La armenoj de iraka Kurdio havas du lernejojn (en Erbilo kaj Dohuk) kaj kvin preĝejojn (en Dohuk, Erbil, Avzrog, Havresk, Zaĥoo). Ekzistas ankaŭ armena preĝejo kaj ĉirkaŭ 30 familioj en Kirkuk, urbo en iraka Kurdio.
Accademia della Crusca
Accademia della Crusca estis fondita en 1583 en Florenco (Italio). Ĝi estas taksata la plej malnova lingva asocio (instituto). Tasko de la asocio estas ĝis hodiaŭ la "Studado kaj rezervado de la itala lingvo". En 1612, la asocio eldonis Vocabulario degli Accademici della Crusca, la unuan vortaron de la itala lingvo.
Armenoj en Irako
En Iraka Kurdio
La armenoj en iraka Kurdio havas unu rezervitan minoritatan sidlokon en la parlamento de la Kurdia Regiono de Irako.
Kartago
Historio
Romo laŭ la tradicio fondita en la 8a jc a.K., iom post iom ekregis super tuta Italio, kie en la sudo estiĝis tensioj inter tie loĝantaj Grekoj kaj Kartaganoj. Tio estigis la Unuan Punikan Militon (puniko estas la Latina indiko por Fenico aŭ Kartagano - Latine Poenus aŭ Punicus); en 241 a.K. Romo venkis, kaj faris el Sicilio sian unuan provincon, nomita Sicilia. La Dua Punika Milito (218-201) komenciĝis danke al Hanibalo: el Hispanio, tra Sud-Francion, trans Alpojn (kun militelefantoj!) li atakis armeojn de Romo en Italio, plurfoje venkobatis ilin, mortigis konsulojn, preskaŭ konkeris Romon mem - sed fine, parte pro daŭra hezitema sinteno de Kartago (ĉu subteni lin finance, ĉu subteni per sendado de trupoj aŭ ĉu, anstataŭ helpi al li, prefere favori politikajn rivalojn de Hanibalo en Kartago mem...) finfine Romo venkis. Hanibalo unue fuĝis al reĝo Antioĥo, fine al la eta regno Bitinio, kie malinde li sinmortigis en 183. Je Roma flanko tiumilite famiĝis i.a. Fabio la Granda (Fabio la Hezitema) kaj Publio Kornelio Skipiono.
Accademia della Crusca
Komence, la asocio konsistis nur el grupo de intelektuloj, kiuj nomis sin ŝerce crusconi (branoflokoj). Ili celo estis laŭ moto "dividi la grenventumaĵon disde la greno" (Evangelio laŭ Mateo 3,12 kaj Evangelio laŭ Luko 3,17), protekti kaj apogi la italan lingvon.
Armenoj en Irako
Avzrog
Rimarkinda armena vilaĝo ekzistas en Avzrog, vilaĝo en la iraka provinco Dohuk. Fakte estas du Avzrogoj: unu loĝata de armenoj, kaj la alia de asirianoj. La nomo de la vilaĝo devenas de la kurda lingvo: av (akvo) kaj zrog (flava). La armena vilaĝo nomiĝas Avzrog Miri, dum la asiria nomiĝas Avzrog Ŝno. La vilaĝo estis konstruita por la unua fojo en 1932 kiam la armenoj de Zaĥo kaj ĝiaj antaŭurboj decidis establi la vilaĝon kaj ekloĝi en ĝi. La vilaĝo estis detruita en 1975 de Saddam Huseein kaj transloĝigita kun araboj. En 1996, la urbo estis reloĝigita kun armenoj kaj la arabaj triboj, kiuj ekloĝis en la vilaĝo, estis forpelitaj, kaj poste la loka preĝejo Sankta Vardan estis re-konsekrita kaj konstruita en 2001. Aldone, kvankam la vilaĝanoj estas armenoj, ili ne parolas la armenan sed la kurdan. Tamen, armenoj en Avzrog konservas sian armenan socian identecon kiel folkloro, religio kaj nomoj. Avzrog havas entute loĝantaron de ĉirkaŭ 350 homoj.
Accademia della Crusca
Oni elektis al simbolo de la asocio farunmuelilon, kie la pureco de la faruno estis metaforo por la pureco de la lingvo. Ĉiu membro de la asocio havis aldonan nomon kaj moton, kio rilatis iel al brano (itale: crusca) kaj devis donaci al la Accademia ties blazonon en formo de buŝelo. La unua germana membro estis la italoamika princo Ludoviko la 1-a (Anhalt-Köthen), kiu transprenis en 1617 ĉe fondo de fruktodona asocio multajn kutimojn de Crusca.
Kartago
Historio
En la jaro 146 Skipiono Afrikano la Juna neniigis Kartagon (tiel nomata Tria Punika Milito).
Armenoj en Irako
Havresk
Havresk estas armena vilaĝo fondita en 1928 de armenoj fuĝantaj de Turkio en la Armena genocido. Ĝi estis granda kaj prospera vilaĝo dum la 1950-aj jaroj, havante artan grundakvon, bibliotekon, preĝejon kaj lernejon. Tamen dum la Operaco Anfal ĝi estis detruita kaj ĝiaj armenaj loĝantoj perforte elpelitaj. Ĝi tamen estis rekonstruita en 2005 kaj nun havas loĝantaron de 100 familioj. La vilaĝo havas 115 domojn, forcejon, lernejon kaj preĝejon ĵus konstruitajn en 2012. La urbestro de la urbo estas Murad Vardanjan. La vilaĝo situas ĉirkaŭ 5 mejlojn sudoriente de Avzrog en la Ebenaĵo sude de Zaĥo.
Kartago
Historio
En la jaro 122 a.Kr. la Roma tribunuso Kajo Grakĥo kadre de sia socia politiko faris senrezultan provon refondi Kartagon kiel Colonia Iunonia Carthago. Kontraŭis tion la senato de Romo. Post la murdo de Grakĥo lia plano estis forgesita.
Fine estis Kajo Julio Cezaro, kiu ja realigis la renaskigon de Kartago: post sia venko super Pompejo en 46 a.Kr. Cezaro decidis, ree konstruigi urbon sur la malnova loko. Ĉi tio realiĝis efektive nur dum imperiestro Aŭgusto, kiu en 29 a.Kr. loĝigis tie 3000 kolonistojn. La urbo ricevis la nomon Colonia Iulia Concordia Carthago (Kolonio Julia Konkordo Kartago).
Armenoj en Irako
Aghaĝanjan
Malgranda armen-loĝata vilaĝo kun 20 domoj estis konstruita en la Ninivaj ebenaĵoj de Irako inter la urboj Karemlaŝo sude kaj Baĥdido norde. La vilaĝo estis kreita por gastigi armenajn rifuĝintojn de Bagdado kaj de aliaj regionoj en Irako. La vilaĝo estas nomita laŭ la financisto kaj programisto de la vilaĝo, la asiria politikisto kaj komercisto Sarkis Aghajan Mamendo.
Kartago
Historio
Precipe surbaze de komercado de greno kaj pot-farado la urbo rapide kreskis kaj floris. En la 2a jc kun siaj pli ol loĝantoj Kartago estis post Romo kaj Antioĥio la tria urbo de l' Romia Imperio.
Religio
Tanit estis diino kiu tenis la plej gravan postenon en Kartago kaj signife, por urbo pure komerca, ŝia bildo aperis en la plej granda parto de la moneroj de la punika urbo. Tanit estis unu el la edzinoj de Baalo kaj estis alvokata kiel protektantino de la urbo kaj ĝuis apartajn favorojn kaj veneradon ĉe la civitanoj de la kartaga imperio.
La akto pri la Martiroj de Skilio, kiujn oni mortigis en 180 p.Kr. en Kartago, estas la plej unua konservita kristana Latina teksto. El la sama medio, sed de iom pli poste, restas al ni la famegaj Aktoj de Perpetua kaj Feliĉita, du kristaninoj, el kies propramane verkita "taglibro" en la karcero oni ekhavas tre personan impreson pri ilia fido je Dio.
Gravaj ekleziaj aŭtoroj kiel Tertuliano kaj Cipriano laboris en Kartago, kaj profunde influis la estiĝantan kristanan Latinan literaturon. Samtempe plioftiĝis la persekutado de kristanismo, kaj Cipriano mortis martire en 258. Fine de la 4a jc Aŭgusteno, kiu poste fariĝis la fama episkopo de Hipono studis en Kartago.
Tunizio en Esperanto
En Esperanto oni vidu en la unuaj du volumoj de Antologio Latina.
Poemo de Utnoa
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kaj poste la japana pentristo Hokusajo kiuj montras al li laŭvice la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, kaj poste venas la vico de Fidiaso, kaj poste Maria Sklodovska, kiuj montras al Utnoa la mirindaĵojn de Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko dekomence el Egiptujo, kaj poste el Tunizio; jen kiel la verkisto priskribas la historiajn atingojn de la lando kun specifa mencio al Kartago:
Steve Corica
Steve Corica (n. ) estas aŭstralia futbalisto. Li de 1993 ĝis 2006 membris en la aŭstralia nacia teamo de futbalo.
VEB
La vorto havas plurajn signifojn:
NGC 1633
NGC 1633 (aliaj indikoj — PGC 15774, UGC 3125, MCG 1-12-14, ZWG 419.23, KCPG 101A) estas galaksio en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Florbrasiko
Florbrasiko estas legomo kiu apartenas al la genro Brasiko el la kruciferacoj (brasikacoj). La scienca nomo por florbrasiko estas Brassica oleracea convar. botrytis var. botrytis. La florbrasiko konsistas el ankoraŭ ne diferencigitaj kapetoj kontraŭe al brokolo.
Nutra valoro
100 g da freŝa florbrasiko enhavas:
Nursultan Nazarbajev
Nursultan Ebiŝuli Nazarbajev (kazaĥe en cirila alfabeto Нұрсұлтан Әбішұлы Назарбаев, latinliterigita Nursultan Äbişulı Nazarbaev; en rusa formo Нурсултан Абишевич Назарбаев [Nursultan Abiŝeviĉ Nazarbajev]) estas kazaĥa politikisto naskiĝinta, do nun -jara. De la 22-a de junio 1989 ĝis la 28-a de aŭgusto li estis ĝenerala sekretario de la Komunista Partio de Kazaĥa SSR, ekde la 24-a de aprilo 1990 estis prezidanto de la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko kaj post la disfalo de Sovetunio ekde la 1-a de decembro 1991 ĝis la li estis la prezidanto de la sendependiĝinta Respubliko Kazaĥio. Li estas gvidanto de la politika partio Nur Otan. Li eksiĝis la 19-an de marto 2019 kaj sekvan tagon lian postenon okupis la prezidanto de senato Kasimĵomart Tokajev.
Vivo
Nazarbajev unue estis gvidanto de la ministra konsilio de la Kazaĥa SSR kaj de la 22-a de junio 1989 ĝis la 28-a de aŭgusto li estis ĝenerala sekretario de la Komunista Partio de Kazaĥa SSR. La 24-a de aprilo 1990 la supera soveto de Kazaĥa SSR, la respublika parlamento, elektis lin prezidanto de la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko. Post la disfalo de Sovetunio li la 1-an de decembro 1991 transprenis la nomon de prezidanto de la sendependiĝinta Respubliko Kazaĥio kaj konfirmis sin por plia oficperiodo de kvin jaroj. Sekve li reelektiĝis la 29-an de aprilo 1995 - 95 procentoj de la voĉdonrajtaj civitanoj tiam balotis por li. La potenco de la prezidanto per nova kazaĥia konstitucio de septembro 2005 estis plialtigita malfavore al la parlamento. La nacia parlamento en aŭtuno 1998 ŝanĝis la prezidantan oficperiodon de kvin al sep jaroj. La unuan sepjaran oficperiodon Nursultan Nazarbajev komencis en januaro 1999 - ĉi-foje pli ol 80 procentoj de la voĉdonrajtaj civitanoj balotis por li. Plian fojon li en decembro 2005 konfirmiĝis per 91 procentoj de la civitanaj voĉoj. En junio 2010 la parlamento donis al li la titolon Ұлт Лидері [Ult Lideri] - "gvidanto de la nacio". Samtempe li kaj liaj proksimaj familianoj ricevis dumvivan protekton kontraŭ jura persekuto kaj la ebleco publike kritiki la ŝtatestron estis forte limigita.
Nazarbajev en sia eksterlanda politiko provas balanci kunlaboron kun okcidenta Eŭropo kaj Nordameriko unuflanke kaj kun Rusio aliflanke. La okcidentaj ŝtatoj kondutas al li kunlaboreme pro la grandaj gasaj kaj petrolaj provizoj de Kazaĥio. Usonaj firmaoj ricevis koncesiojn ekspluati grandajn petrolprovizejojn de la lando. La interna politiko de la prezidanto similas al tiu de Rusio: li provas evoluigi la ekonomion - politikaj reformoj havas malprioritaton. La reĝimo preme kontraŭas opoziciulojn kaj politikajn kontraŭulojn, la amaskomunikiloj estas forte kontrolataj kaj grandparte estas regataj fare de la prezidanta filino Dariga Nazarbajeva.
Iniciate de Nursultan Nazarbajev la ĉefurbo de Kazaĥio estis translokita de Almato al Astano.
Wilhof
Wilhof estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
(7814) 1986 CF2
(7814) 1986 CF2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Rotoaira
Rotoaira (iam skribita kiel Roto-aira) estas malgranda lago al sudo de Taupo sur la vulkana altebenaĵo de Norda Insulo en Nov-Zelando. Ĝi kovras areon de 13 km².
Rotoaira estas unu el la kelkaj private posedataj lagoj en Nov-Zelando. Ĝi estas administrata de Lake Rotoaira Trust. Necesas permeso por fiŝkaptado kaj similaj agadoj.
Hontoria de Valdearados
Hontoria de Valdearados estas vilaĝo kaj municipo, kodo-164, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo Hontoria de Valdearados estas komprenebla kiel Flava Fonto de Valo de Plugtero. Tiukadre flava fontano aperas en la blazono.
Demografio
Ĝi perdis preskaŭ 800 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
(15221) 1981 UA23
(15221) 1981 UA23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Hontoria de Valdearados
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la Hispana Milito de Sendependigo agadis en la areo la fama gerilano Pastro Merino.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano, la ermitejoj, la etnografia muzeo, la ponto kaj iama episkopa palaco (nuna urbodomo).
3124 Kansaso
3124 Kansaso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David James Tholen elde la stacio de Kitt Peak de la Observatorio Steward, apud Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Usona ŝtato Kansaso, loĝloko de la malkovrinto kaj situejo de la Universitato de Kansaso, kie li lernis.
Folklora Parko de Pjongjango
La Folklora Parko de Pjongjango　( Koree: 평양민속공원) estas amuzparko lokita en Pjongjango, Nord-Koreio , ĉe la piedo de Monto Taesong.
Ĝi estas konstruata kun historia temo, kaj estis konstruata ekde decembro de 2008. Similaj parkoj ankaŭ ekzistas kiel popola parko en Sukchon, Sud-Pjongan Provinco kaj Sariwon , Nord-Hŭanghae Provinco.
Csertalakos
Csertalakos [ĉertalakoŝ] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. En la loknomo lakos signifas: loĝanto.
Situo
Csertalakos situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo (kiu estas la unusola strato), laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics. Nova troviĝas 7, Lenti 16, Letenye 29, Zalaegerszeg 30, Balatono 50 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1353 en latina formo Possesio Lakus baldaŭ Cheplakus. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, sed poste rehimiĝis. Vilaĝservoj estas municipa administracio kaj migra poŝto.
Vieux-Charmont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Odrava
Odrava (Kulsam) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370.
Takuu
Geografio
Takuu situas ĉirkaŭ 250 km al la nordoriento de Kieta, ĉefurbo de Bougainville. La atolo konsistas de ĉirkaŭ 13 insuloj oriente kaj unu insulo al la nordokcidento.
Paŭzanio (geografo)
Paŭzanio  (en antikva greka: Παυσανίας Pausanías) (ĉ. 110 – 180) estis greka vojaĝisto kaj geografo de la 2a jarcento, kiu vivis en tempo de Hadriano, Antonino Pio kaj Marko Aŭrelio. Li estas fama pro sia verko Priskribo de Grekio (Ἑλλάδος περιήγησις), etenda verko kiu priskribas informon pri antikva Grekio el rekta observado, kaj ludas gravan rolon kiel ligilo inter klasika literaturo kaj moderna arkeologio.
Vœllerdingen
(jen france, origine germane kaj alemane Völlerdingen aŭ pli longe Völlerdingen am Eichelbach) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Accumoli
Accumoli estas komunumo de Italio.
Tertremo en 2016
La 24-an de aŭgusto 2016 ĝi estis la epicentro de tertremo de grado 6.0 de la Richter-skalo kiu grave damaĝis ĝin kaj la tutan Rieti-areon.
Kai Matsuzaki
Kai Matsuzaki (松崎 快, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Mito HollyHock.
Kerim Mesimov
Kerim Kaĝimkanuli MESIMOV (kazaĥe Кәрім Қажымқанұлы Мәсімов, latinliterigite ankaŭ Kärim Qajımqanulı Mäsimov aŭ Karim Mas(s)imov, en rusa formo Карим Кажимканович Масимов [Karim Kaĵimkanoviĉ Masimov]) estas kazaĥa politikisto naskiĝinta en Zelinograd, nuntempe Astano, do nun -jara. Ekde la jaro 2007 li estas la ĉefministro de Kazaĥio. Li flue parolas la kazaĥan, rusan, anglan, ĉinan, araban kaj ujguran.
Eduko kaj fruaj jaroj
Kerim Mesimov sukceses finis studadon de ekonomiko kaj juro. Li studis en Moskvo, la Pekina Lingva Altlernejo, la Universitato Vuhano kaj en la Kazaĥa Ŝtata Akademio pri Ekonomiko.
Li komencis sian profesian karieron kiel ekonomia konsislisto de la ŝtata prezidanto Nursultan Nazarbajev kaj laboris interalie kiel fakulo por ekonomiaj demandoj en la kazaĥia reprezentejo en Urumĉio (Ĉinio). Krome li estis gvidanto de la kazaĥa ekonomia repretentejo en Honkongo. Pli poste li estis gvidanto de la ''Almata Komerca kaj Financa Banko" kaj de la "Popola Ŝpara Banko de Kazaĥio".
Lastrup
Lastrup estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cloppenburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kerim Mesimov
Politika kariero
Post kiam ĉefministro Danijal Aĥmetov deisiis la 9-an de januaro 2007, la ŝtata prezidanto Nursultan Nazarbajev nomumis Kerim Mesimov posteulo en la ĉefministra posteno. La parlamento elektis lin la 10-an de januaro.
Rotokakahi
Rotokakahi aŭ Verda Lago, estas unu de kvar malgrandaj lagoj kiu situas inter lagoj Rotorua kaj Tarawera en regiono de Golfeto de Abundo (Bay of Plenty) de Nov-Zelanda Norda Insulo.
Flago de Tunizio
La nacia flago de Tunizio  estas ruĝa tuko kun blanka cirklo en ĝia centro kiu enhavas la duonlunon kaj ruĝan kvinpintan stelon.
La nacia flago de Tunizio ne suferis multajn ŝanĝojn ekde ĝia adoptado en la jaro 1831 de la tunizia monarko Hasino la 1-a. La duonluno kaj la stelo estas tradicia simbolo de la Otomana Imperio kaj poste de Islamo. Tio signifas ke Tunizio apartenis al la otomana regado. La ruĝa koloro ankaŭ estis prenita de ili. La flago estis rekuperita per la sendependeco disde Francio (20-an de marto 1956), kiu estis ŝanĝita en 1881 pro la franca koloniado. La Flago de Tunizio ludis gravan rolon dum la Tunizia ribelo en 2010-2011.
Flago
Flago estas kolorplena, plejofte rektangula simbolo de lando, organizo aŭ ideo. Origine, flago estis farbita tuko portata dum batalo en Eŭrazio, ofte montranta la heraldikajn kolorojn kaj/aŭ figuron de la armeestro. La romianoj preferis porteblajn standardojn. Hodiaŭ, oni produktas flagojn eĉ el papero kaj plasto, sed la nocio de tuka flago restas la plej ofta.
La scienco pri flagoj nomiĝas veksilologio (aŭ flagoscienco), laŭ la latina vexillum, kiu signifas flago.
Priskribo
La plej antikvaj flagoj ankoraŭ uzataj troveblas en Eŭropo, kaj ili kutime havas tre facilan fasonon (stangoj, kvadratoj, krucoj) laŭ la kolor-skemoj ruĝa-blanka/arĝenta aŭ ruĝa-flava/ora, ĉar ruĝo estas farbo kaj signale efikega kaj facile akirebla (ekzemple el sango). Bonaj ekzemploj estas flagoj de Danio, Katalunio kaj Aŭstrio. En la Mezepoko ĝis hodiaŭ dominis la klasikaj heraldikaj "farboj" (ruĝo, bluo, kaj en islamaj landoj verdo; sed nur tre malofte bruno kaj violkoloraj farboj) en kombino kun la du "metaloj" (blanko/arĝento kaj flavo/oro). La tradicia regulo por bona flagfarado estis: farbo estu nur apud metalo, metalo nur apud farbo. Lastatempe, tiu regulo rompiĝis multfoje, kaj ankaŭ estis enkondukitaj aliaj farboj (ekzemple oranĝoflavo, vd. flagon de Barato) kaj figuroj (cirkloj, trianguloj, nerektaj linioj), pli ol tri koloroj en unu flago ktp. (Vd. ekzemple Bangladeŝo, Sejŝeloj, Centrafrika Respubliko, Sent-Lucio.)
Ekzistas certa sistemo de kolor-simbolado inter modernaj flagoj. Komunismaj aŭ faŝistaj organizoj emas uzi multe da ruĝo. Komunismaj landoj ofte havas ruĝajn-flavajn flagojn (vd. Sovetunio, Ĉinio). Orient-eŭropaj ŝtatoj emas je "tut-slaviaj" koloroj ruĝo, bluo, blanko; dum multaj afrikaj landoj utiligas la tielnomatajn "tut-afrikajn": ruĝo, flavo, verdo. En Islamaj landoj la koloroj preferataj estas verdo, blanko, nigro kaj ruĝo. La Nordiaj landoj uzas ĉiuj la "Skandinavan krucon", dum multaj islamaj ŝtatoj havas flagojn kun lunarko kaj stelo.
Kelkfoje du ŝtatoj uzas preskaŭ tutsamajn flagojn. La flagojn de Ĉado kaj Rumanio diferencigas nur heleco de bluo. La flagoj de Monako kaj Indonezio diferencas nur je proporcioj: 4:5 ĉe la flago de Monako, 2:3 ĉe la flago de Indonezio.
La flagoj de Usono kaj Francio estas la plej kopiataj.
Granadilla (Cáceres)
Tiu artikolo temas pri abandonita vilaĝo; pri aliaj uzoj de la vorto vidu apartigilan artikolon Granadilla.
Flago
Flagoj kaj Esperanto
La Esperanto-flago, Standardo Esperantista aŭ Verda Flago estas unu el la simboloj de la Esperanto-movado. Ĝi konsistas el verda tuko, havanta en la supra maldekstra angulo blankan kvadraton kun verda stelo; komence, en la stelo estis la litero E. Ĝia verdo simbolas la esperon, la blanko la pacon kaj neŭtralecon, kaj la kvinpinta stelo (nomata "verda stelo") la kvin (laŭ tradicia kalkulo) kontinentojn.
Granadilla (Cáceres)
Granadilla [granaDIja] (Granateto) estis municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Nun estas inkluita en la municipo de Zarza de Granadilla.
Ĝi estis senloĝigita meze de la 20a jarcento sekve de la deklaro de inundebla areo pro la konstruo de la Akvobaraĵo de José María Gabriel y Galán. Tamen la akvoj neniam inundis la vilaĝon sed nur la ŝoseojn kaj la kultivejojn. En 1980 la vilaĝo estis deklarita Historia-Arta Komplekso kaj post kvar jaroj en 1984 ĝi estis elektita por funkciado en la Projekto de Rekuperado de Abandonitaj Vilaĝoj, kiu celas portadi mezlernejanojn al tradiciaj lokoj por lernigi metiojn dum unu semajno.
Flago
Flagoj kaj Esperanto
En la 2000-aj jaroj formiĝis grupo de esperantistoj, interesiĝantaj pri veksilologio, kiuj nomis sin la Veksilologia Esperantista Tutmonda Organizo. Ekde decembro 2018 ĝi aperigas rete trimonatan magazinon Vento, kies nomo formiĝis el inicaj literoj de la organizo.
Granadilla (Cáceres)
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝis granadillanos. Ne estas jam censata populacio kaj la iama loĝantaro nuntempe loĝas en apudaj vilaĝoj, Plasencia, Eŭskio ktp. Nune funkcias projekto por mezlernejanoj kiuj por unu semajno povas loĝis en la vilaĝo, laboreti kaj lerni tradiciajn metiojn. Tio signifas ke dum laborsemajnoj "loĝas" en la vilaĝo ĉirkaŭ 75 lernantoj krom laboras el dek al dudek laboristoj.
Flago
Eksteraj ligiloj
(eo) Sandor Horvats, Flagoj ĉirkaŭ la mondo, jutuba filmeto
Granadilla (Cáceres)
Situo
Granadilla estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, kies ĉefurbo ĝi iam estis, je altitudo de 436 m; je 123 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 183 km de Mérida, la regiona ĉefurbo.
Flago
Eksteraj ligiloj
(eo) Cristina Bollini: Ni ludu per flagoj, jutuba filmeto
Granadilla (Cáceres)
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado iam, ĉefe olivarbaroj. Nun oni faras samajn metiojn kiel instruado.
Historio kaj abandono
Granadilla estis grava loko defenda de la nordo de la regiono. Estas Kastelo de la Dukoj de Alba. Estis mezepoke grava juda kvartalo, kies stratoj ankoraŭ rekoneblas.
Pro la inundo de la ŝoseoj kaj de la kultivejoj la loĝantoj abandonis la vilaĝon unue laŭvole kaj poste devige. La teritorio de la vilaĝo estis dividita en 1965 inter la limaj municipoj de Mohedas kaj Zarza de Granadilla, kaj la ĉefurbeco de la jurisdikcia teritorio pasis al Hervás.
Refunkciado
La vera iniciatinto de la miraklo de Granadilla estis la arkitekto Antonio Espejel, komisiita de ĝia reakiro kaj refunkciado post la interkonsento prenita de la ministerioj de Publikaj Vorkoj kaj Urboplanismo, Eduko kaj Scienco, kaj de Agrikulturo pere de Instituto ICONA. La plato de azuleĥoj, kies foto prezentiĝas supre, estis metita sur la ĉefa fasado de la malnova urbodomo, hodiaŭ igita Muzeo de Granadilla.
Multaj studentoj prezentiĝas ĉiun jaron helpi reuzi la vilaĝon. Danke al ili kaj al multaj pliaj personoj la vilaĝo reaperas iom post iom, kvankam ankoraŭ restas multe por la fino de tiuj taskoj de refunkciado. Dum la okazigo de la Festo de Forpasintoj (1a kaj 2a de novembro) multaj granadillanos daŭre rendevuaas en la vilaĝo kaj je la finoj de la 20a jarcento malfermiĝas akra polemiko inter la partianoj ke la vilaĝo sekvu kiel ĝi estas (uzo fare de studentoj) aŭ ke malfermiĝu eblojn ke iamaj proprietuloj rekuperu siajn proprietojn.
Vladimír Neff
Vladimír NEFF (, Prago –, Prago) estis ĉeĥa verkisto kaj aŭtoro de historiaj romanoj, ofte fiktivaj kun filozofia etoso (La mastroj de Srpno).
Neff naskiĝis en Prago, kie li lernis en elita ĝenerala lernejo kaj en realgimnazio. Inter 1925 kaj 1928 li studis komercan akademion de Ĝenevo.
En siaj aŭtoraj komencoj li verkis detektivajn parodiojn kaj politikajn satirojn. Dum la milito li prilaboris popularigan sciencan vortaron „Filozofia vortaro por aŭtodidaktoj aŭ Antigorgias“. Gravan sukceson li akiris per psikologia romano „La dektria ĉambro“ kaj per novelo „Maria kaj ĝardenisto“.
Liaj plej sukcesaj verkoj estas historiaj romanoj. La trilogio "La reĝinoj ne havas piedojn, La Borgia-ringo, Bela sorcistino" estas luda kaj bonhumora parafrazo de Tri musketeroj de Dumas, kiujn Neff tre amis. La enkondukadon de industrio en Bohemio de la 19-a jarcento priskribas pentalogio "Edziĝoj pro prudento, Imperiestraj violoj, Malica sango, Gaja vidvino, Reĝa ekspedisto". En la sekreton de la homa animo enrigardas la romano "La dektria ĉambro". Al la antikva Romo revenas "La homoj en togoj".
Distrikto Nowy Tomyśl
Distrikto Nowy Tomyśl - pole powiat nowotomyski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Nowy Tomyśl. Fine de en la distrikto vivis.
The Feeding of the 5000
Kanzonoj
Flanko 1-a Flanko 2-a
Latdorf
Latdorf ĝis la 1-a de januaro 2010 estis memstara komunumo en Germanio; tiam ĝi fariĝis komunumoparto de la urbo Nienburg (Saale). Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2009 la komunumo havis 721 loĝantojn.
NGC 1634
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lauwers
Lauwers (groninge) Laauwers; dum antaŭaj jarcentoj ankaŭ germane Laubach) estas rivero de 40 kilometroj da longeco en la nordo de Nederlando.
Rivera vojo
La fonto de la rivero situas proksime de la vilaĝo Surhuisterveen (okcidentfrise Surhústerfean) en la nederlanda provinco Frislando. Post malmultaj kilometroj la rivero konsistigas la limon inter la provincoj Frislando kaj Groningen kaj direktiĝas norden. Apud Gerkesklooster/Stroobos ĝi krucas la kanalojn Prinses-Margriet kaj Van Starkenborgh. Fine ĝi enfluas la golfon Lauwersmeer de la Norda Maro – inter la okcidentfrisaj insuloj Schiermonnikoog kaj Rottumeroog/Rottumerplaat. La mara valo inter tiuj insuloj konsidereblas kiel plilongigo de la rivero Lauwers kaj havas la saman nomon.
Historia signifo
La rivero konsideratas la historia limo inter la okcidenta kaj orienta Frislando. Tiel ekzemple jam dum la 8-a jarcento en la latinlingva frisa leĝaro "Lex Frisionum" difrenciĝas la Frislandoj okcidente kaj oriente de la rivero Lauwers. Paralele la rivero iĝis la limo inter la okcidentfrisa kaj orientfrisa lingvoj. Ankoraŭ hodiaŭ la akvovojo dividas la provincojn Frislando kaj Groningen, kvankam en Groningen oni delonge ne plu parolas variaĵon de la frisa lingvo (la orientfrisa lingvo restis viva nur pli oriente, per la dialekto saterfrisa lingvo en la germana komunumo Saterland), sed dialekton de la platgermana lingvo.
22277 Hirado
22277 Hirado esta tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Hirado en gubernio Nagasaki. La portugaloj alvenis en 1550, kaj dum la frua epoko de Edo (komencita en 1603) Hirado iĝis la centro de komerco kun Portugalio, Nederlando kaj Anglio.
(17155) 1999 KZ1
(17155) 1999 KZ1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Aimé Cotton
EdE-C Aimé COTTON (koton), franco, fama scienculo, fizikisto, profesoro ĉe la Pariza Universitato, ano de la Scienca Akademio. Naskiĝis je la 9-a de oktobro 1869 en Bourg-en-Bresse, kaj mortis je la 16-a de aprilo 1951 en Sèvres. Li pristudis la interferojn, difrakton kaj polarizon de la lumo, efikojn de Cotton, de Faraday, de Zeeman, ktp. La granda elektromagneto, pri kiu li parolis en la UK de Bern, 1913, estis realigata en 1924. Tiun grandan ilon pezantan pli ol cent milkilogramojn Cotton instalis en laboratorio de Bellevue apud Paris. Tia elektromagneto permesas atingi elelektomagnetan indukton ĝis 7 tesloj; ĝin oni senĉese uzas por diversaj esploradoj, precipe pri la radioaktivaj substancoj kaj la magnetooptikaj fenomenoj.
Esperantisto ekde 1907, li ĉeestis dek UK-jn. Eksprezidanto de ISAE. kaj de la "Federation Universitaire Esperantiste de France", li propagandis per artikoloj en sciencaj kaj grandpublikaj revuoj.
Parolrekonado
Parolrekonado (ankaŭ nomata 'Aŭtomata Rekonado de parolo' aŭ 'voĉrekonado') estas subfako de la komputa lingvoscienco kiu evoluigas metodojn kaj teknologiojn kiu ebligas la rekonon kaj tradukon de lingva parolo al teksto pere de komputiloj. Ĝi estas ankaŭ konata kiel aŭtomata voĉrekono, komputila parolrekonado aŭ elparolo-alteksto. Ĝi inkluzivas sciojn kaj esplorojn de la kampoj lingvistiko, komputiko kaj elektrotekniko.
La Parolrekonado 'estas distingebla de la voĉo aŭ parolanto-rekono, metodo biometria por persona identigo. Tamen, la realigoj de ĉi tiuj proceduroj estas similaj.
Kelkaj parolrekonaj sistemoj postulas "trejnadon" kie individua parolanto legas tekston aŭ individuajn vortojn al la sistemo. La sistemo analizas specifan voĉon de la persono kaj uzas ĝin por agordi la rekonon de la parolado de tiu persono, pliigante precizecon. Sistemoj kiuj ne uzas trejnadon estas nomitaj "parolanto-sendependaj" sistemoj. Sistemoj kiu uzas trejnadon estas nomataj "parolanto-dependaj" sistemoj.
Historia evoluo
La esplorado pri aŭtomata rekonado de parolo komenciĝis en la 1960-aj jaroj, sed plejparte malsukcesis tiutempe: La sistemoj disvolvitaj de privataj kompanioj ebligis la rekononon de pluraj dekduoj da individuaj vortoj sub laboratoriaj kondiĉoj. Ĉi tio unuflanke ŝuldiĝis al la limigita scio en ĉi tiu nova kampo de esplorado, sed ankaŭ al la limigitaj teknikaj eblecoj tiutempe.
Ĝi ne estis ĝis la mezo de la 1980-aj jaroj ke evoluo progresis. Kompilante kaj taksante statistikon pri la ofteco de iuj kombinaĵoj de vortoj, oni povis decidi per similaj aŭ egalaj voĉaj vortoj, kiujn oni celis. Ĉi tiuj nomataj N-gramaj statistikoj, poste fariĝis grava komponanto de ĉiuj parolaj rekonaj sistemoj. En 1984, IBM enkondukis unuan parolan sistemon de rekono kapabla agnoski ĉirkaŭ 5.000 anglajn vortojn. Tamen la sistemo bezonis plurajn minutojn da komputila tempo sur mainframe por rekono-procezo. Kontraŭe, sistemo disvolvita de Dragon Systems pli progresis: ĝi povis esti uzata sur portebla komputilo.
Inter 1988 kaj 1993, la eŭropa projekto SUNDIAL ankaŭ montris la lingvan rekonon de trajnaj horaroj en la germana. SUNDIAL ankaŭ studis rangajn trajtojn pri parola rekono.
En 1991, IBM enkondukis voĉan rekonan sistemon por la unua fojo ĉe CeBIT, rekonante 20.000 ĝis 30.000 germanajn vortojn. Tamen la prezento de la sistemo nomata TANGORA 4 devis okazi en speciale ŝirmita ĉambro, ĉar la bruo alie malhelpus la sistemon.
Fine de 1993, IBM enkondukis la unuan amas-merkatan parolan sistemon de rekono de la mondo: La sistemo nomata 'IBM Personal Dictation System' funkcias norme ĉe personaj komputiloj kaj kostis sub $ 1,000. Kiam ĝi estis prezentita ĉe CeBIT 1994 sub la nomo  IBM VoiceType Dictation System , ĝi altiris multajn interesojn de vizitantoj kaj komerca gazetaro.
En 1997, liberiĝis ambaŭ la programoj IBM ViaVoice (posteulo de IBM VoiceType) kaj la versio 1.0 de la programaro "Dragon NaturallySpeaking". En 1998, Philips Parolaj Rekonaj Sistemoj lanĉis FreeSpeech 98, voĉa rekona sistemo por PC-uzantoj, kies kontroloj estis adaptitaj al sia propra cifereca voĉa registrilo SpeechMike, sed maldaŭrigis la produktan linion post la dua versio de FreeSpeech 2000, En 2004, IBM liberigis partojn de siaj parolrekonajaj aplikaĵoj kiel Malferma Fonto. Industriaj fakuloj suspektis kiel kialo taktikojn kontraŭ la kompanio Microsoft, kiu ankaŭ aktivas en ĉi tiu areo kaj ekde 2007 kun sia operaciuma komputilo Vindozo Vista kiel integra parto por la parolaj rekonaj funkcioj por la kaj ankaŭ por la diktado, kiu estis pluevoluigita en Windows 10.
Dum la ĉesigo de la disvolviĝo de IBM ViaVoice, Dragon NaturallySpeaking fariĝis la plej vaste uzata laŭparola parolad-rekona programaro por Vindozo komputiloj kaj estis fabrikita kaj distribuita de Nuance Communications ekde 2005.
Nuance ankaŭ akiris la rajtojn al la Software Development Kit (SDK) en 2008 per la akiro de Parolaj Rekonaj Sistemoj (Philips),
MacOS High Sierra
macOS High Sierra estas la sekvanto de macOS Sierra kaj estis je la 5-a de junio 2017 anoncita je la WWDC. Samkiel macOS 10.12 ankaŭ 10.13 estas havebla kiel senpaga elŝutaĵo en la Mac App Store.
(15201) 1976 UY
(15201) 1976 UY estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Miloš Degenek
Miloš Degenek (n. ) estas aŭstralia futbalisto. Ekde la jaro 2016 li membras en la aŭstralia nacia teamo de futbalo.
Zarza de Montánchez
Zarza de Montánchez estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas zarzeños. La censita populacio en 2009 estis de 619 loĝantoj.
Situo
Zarza de Montánchez estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Montánchez, je altitudo de 450 m; je 45 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 80 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36.82 km².
Ĝi situas ĉe la regiona ŝoseo kiu iras el Miajadas al Cáceres; post Valdemorales dekstren. Ĝi estas en la deklivaro de la Sierra de Montánchez.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Péter Bárándy
Péter Bárándy [bArAndi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bárándy Péter estas hungara politikisto, ministro, advokato, profesoro. Lia patro estis György Bárándy, lia filo estis Gergely Bárándy.
Péter Bárándy naskiĝis la  1949 en Budapeŝto.
Biografio
Péter Bárándy akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1974. Post 2 jaroj li advokatiĝis. Post jaroj li havis postenojn ankaŭ en juraj organizaĵoj, krome li sensukcese komencis politikadi en 1992. En la sekva jaro li fondis familian advokatan kontoron. Ekde la 1990-aj jaroj li instruas en la supre menciita universitato. Li estis ministro pri justico inter 2002 kaj 2004 en Kabineto Medgyessy, poste li denove faris advokatajn laborojn. Li estas eksedziĝinta kun 2 du filoj. En 2009 li ricevis ŝtatan premion.
Le Mung
Le Mung [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 295 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Le Mung situas ĉe la maldekstra bordo de Charente, sudoriente de Rochefort.
Olga Varjú
Olga Varjú, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varjú Olga estas slovaka-hungara aktoro.
Olga Varjú naskiĝis la  en Jelka (Ĉeĥoslovakio).
Biografio
Olga Varjú apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Ŝi havis rolojn en la hungarlingva teatro de Komárno en la teatra jaro de 1977. Ŝi lernis en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1978-1980. poste ŝi akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1984. Ŝia ĉefinstruisto estis Zsuzsa Simon. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro de Nyíregyháza, kie ŝi restis ĝis 2004, escepte inter 1989-1992 (Teatro Csiky Gergely (Kaposvár)) kaj inter 1992-1994 (Nacia Teatro (Miskolc)). Ekde la teatra jaro 2004 ŝi estas membro en malgranda teatro. Ŝi ricevis premiojn inter 1989-2000.
Popola danco
Popola danco aŭ popoldanco estas danco kiu kutime estis uzata de popolo, tio estas ne nepre de profesiaj dancistoj, sed de la normala loĝantaro de specifa etno, lando, regiono aŭ eĉ vilaĝo. Ĝis la 20-a jarcento tiuj popolaj dancoj estis kutimaj en festoj, karnavaloj, festotagoj, religiaj eventoj, ktp. Post la disvastiĝo per radio kaj televido de muziko ne nur popola, sed ankaŭ de aliaj kulturoj, landoj, ktp., kaj klasika, moderna, ktp., la kutimoj ŝanĝiĝis kaj popola danco iĝis specialaĵo de specifaj ensembloj.
En Esperantujo
Je la frua Universalaj Kongresoj la nacia represantado de la divernaciaj partoprenintoj ofte inkluzivis popolajn dancoj. Kompreneble, la gedancistoj ofte vestiĝis per tradiciaj vestoj.
Metalingvistiko
Metalingvistiko estas branĉo de la lingvistiko kiu studas la interrilatojn inter lingvoj kaj aliaj kampoj de la homa kulturo.
Komparu kun: interlingvistiko kaj socilingvistiko
Stevia Egbus Mikuni
Stevia Egbus Mikuni (三國 スティビアエブス, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Mito HollyHock.
Dulovce
Dulovce, hungare Újgyalla [Ujdjala] estas vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Komárno. La slovaka nomo estis Nová Ďala ĝis 1948.
Situo
Dulovce situas sur ebenaĵo, sed apude estas montetoj, laŭ traira flankovojo. Komárno troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La plej frua trovaĵo devenis el la 12-a jarcento. Tiam ĝi estis ekstera bienocentro de Ógyalla. Baldaŭe formiĝis ankaŭ setlejo. En 1669 la turkoj detruis la komunumon. Ĥolero okazis en 1852.
En 1910 loĝis tie 1184 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto de Udvard. La vilaĝo trovis sin en Ĉeĥoslovakio ekde 1920. Incendio okazis en 1929. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la germanoj okupis Hungarion, sekve la ciganoj estis deportitaj. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume alvenis slovakoj el Hungario. La vilaĝo prenis novan nomon Dulovce en 1948. Dum la socialismo novaj lernejo, poŝto, paroĥo kaj kulturdomo konstruiĝis. Ĉiujare okazas renkontiĝo de eksterlandaj slovakoj. En 2001 loĝis tie 1868 da homoj, hungaroj en majoritato.
Nilo Peçanha (Bahio)
Nilo Peçanha estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 12.530 loĝantojn en 2010.
Pico
Pico (itale: pizza [pica]) estas sud-italdevena bakaĵo, kies bazo konsistas el faruno, akvo, salo kaj gisto. Sur ĝin oni kutime metas tomatan saŭcon kaj mocarelon, kaj oni spicas ĝin per bazilio. Fine ĝi estu bakata en forno. Ĝi povas resti sur metala aŭ ŝtona bakpleto, sur krado, rekte sur fornaj brikoj ktp, depende de baka teĥniko. Tiu simpla pico-speco reprezentas la kolorojn de la itala flago kaj estas nomata laŭ la edzino de la itala reĝo Umberto la 1-a: Margherita [margerita].
Aliaj aldonaĵoj povas esti ekz-e sardeloj, aliaj specoj de fromaĝo, tranĉitaj tomatoj, fungoj, kolbaso, ŝinko, cepoj kaj multaj aliaj aferoj.
Suditalianoj transportis ĝin al Usono, kaj ĉefe el Novjorko diskonigis ĝin tutmonden, inkluzive nordan Italion. Aperis multaj variaĵoj laŭ lokaj gustoj.
En Okcidenta civilizo, ili celas la merkatojn de rapida manĝaĵo kaj hejmenportita manĝaĵo.
Vellerot-lès-Belvoir
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Pico
Ingrediencoj uzataj en picoj (nekompleta listo)
La bazo de ĉiu pico estas speco de itala fromaĝo, plejofte mocarelo, al kio estas aldonita kompletaĵoj: legomoj, viandaĵoj aŭ vegetaraj ingrediencoj, krom garnaĵoj.
Schenectady
Schenectady estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la samnoma ĉirkaŭa kantono Schenectady. Laŭ la stato de la censo en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Halef Pitbull
Halef Pitbull (n. ) estas brazila futbalisto.
Heber Doust Curtis
, kiu partoprenis al 11 ekspedicioj por studi la.
Li studis en la Universitato de Miĉigano kaj en la Universitato de Virginio, kie li ricevis diplomon pri astronomio.
De 1902 ĝis 1920 li laboris ĉe la Observatorio Lick, pluigante la enketon pri nebulozoj komencita de James Edward Keeler. En 1912 li estis elektita prezidento de la Astronomical Society of the Pacific.
La li malkovris la asteroidon (23400) A913 CF.
En 1920 li estis nomumita direktoro de la Observatorio Allegheny ; la sama jaro li partoprenis al la "Granda Debato" kun Harlow Shapley pri la eco de la nebulozoj kaj galaksioj kaj la grando de la universo. Curtis pledis por la vidpunkto, laŭ kiu ekzistas aliaj galaksioj ekstere de Lakta Vojo.
En ĉ. 1925 li inventis komparilon por uzante sistemon de prismoj, en kiu du platoj de 8×10 coloj estis staplitaj kaj vicigitaj prefere ol metitaj unu ĉe la latero de la alia. Tiu permesis, ke la grando de la aprato estis nur 60 × 51 cm.
En 1930 Curtis estis nomumita direktoro de la observatorioj de la Universitato de Miĉigano, sed la manko de monrimedo pro la Granda Depresio malhelpis la konstruon de la granda teleskopo, kiun li estis planinta por la universitato en Ann Arbor.
Li kontribuis al la disvolvo de la privata observatorio McMath–Hulbert en Lake Angelus.
Distrikto Nysa
Distrikto Nysa - pole powiat nyski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Opolio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Nysa (germane Neisse). Fine de en la distrikto vivis.
Ritsa
Ritsa (Риҵа, რიწა), situanta en norda parto de Abĥazio, Kartvelio, estas la plej profunda lago en Kaŭkazo, ĉirkaŭbarita per miksitaj montaj arbaroj kaj subalpaj herbejoj. Ĝia akvo estas malvarma kaj klara. Montoj kun altecoj de 2200 ĝis 3500 m ĉirkaŭas la lagon. Multaj specimenoj de la Nordmann'a abio, kiuj atingas altecon de pli ol 70 metroj (230 ft), estas ĉirkaŭ la lago.
Ritsa estas nutrita per ses riveroj kaj degutas per unu, la Iupŝara-rivero. La ripozloko Avadhara kuŝas ĉe la nordo de la lago.