cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Gottlieb Preller
Johann Gottlieb PRELLER, ankaŭ Breller, (naskiĝinta la 9-an de marto 1727 en Apolda-Oberroßla la 21-an de marto 1786 en Dortmund), estis germana kantoro, komponisto kaj termezuristo.
Vivo
Pri la muzika trejnado de Preller nenio estas konata. Eble li estis en Apolda disĉiplo de Johann Nicolaus Mempel, kiel supozigis onin la komuna aŭtoreco de la t.n. Mempel-Preller-manuskripto. Ĝin kolektis Johann Sebastian Bach mem.
Ekde 1750 Preller estis studento ĉe la Universitato de Jena. En 1753 aŭ 1754 oni venigis lin kiel kantiston kaj orgeniston (Kirko Sankta Mario) al Dortmund kie li fondis Musikan kolegion (Collegium Musicum). La ununura hodiaŭ ekzistanta komponaĵo de li estas ekzemplero de Laudate Dominum.
Preller estis praavo de la romantika komponisto Daniel Friedrich Eduard Wilsing.
Ferenc Kolos Mayer
Ferenc Kolos Mayer [koloŝ majer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mayer Ferenc Kolos estis hungara-usonana kuracisto, patologo, medicina historiisto, oficiro. Lia nomo en Usono estis Claudius Francis Mayer.
Ferenc Kolos Mayer naskiĝis la  en Eger. Li mortis la en Vaŝingtono.
Biografio
Ferenc Kolos Mayer frekventis liceon, poste cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo. Li aliĝis al la cistercianoj en Zirc kaj li plulernis en la cisterciana altlernejo en Innsbruck, kiun li interrompis pro la okazintaĵoj en 1919. Li hejmenvenis, forlasis la ordenon kaj li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1925. En tiuj jaroj li estis fama pri la imponaj lingvoscioj. Post la diplomo li estis patologo en instituto, poste en hospitalo, li ankaŭ okupiĝis pri historio de medicino. En 1930 li rondvojaĝis en Eŭropo helpe de stipendio. Hejmenveninta li ne povis esti profesoro pro la juna aĝo, tial li migris al Usono. Li tiam parolis 19 lingvojn, li redaktis medicinan gazeton inter 1931 kaj 1954. Dum la Korea milito li estis kuracisto-kolonelo, li mem trovis solvon kontraŭ speciala epidemia febro. Post la milito li estis ĉefkuracisto en hospitalo. En 1970 kaj 1983 li vizitis sian naskiĝlandon, eĉ li fondis fondaĵon. En 1974 li pensiuliĝis. Li ricevis hungaran memormedalon. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Sidney Lau
Sidney Lau Sek-cheung (Sidnej Laŭ Sek-ĉung, ĉine 劉錫祥; mortis en 1987) estis kantona instruisto en la Ĉina Lingva Sekcio de la Registara Trejnada Divizio kaj Rektoro de la Registara Lingva Lernejo de la Honkonga Registaro. Li diplomiĝis pri artoj ĉe Universitato Sun Jatsen en Guangdongo, Ĉina Popola Respubliko.
Lau verkis serion de lernolibroj en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, por instrui anglalingvanojn paroli la kantonan lingvon. La lernolibroj estis komence uzataj por instrui okcidentajn elmigrintojn laborantajn en la Honkonga Polica Forto kaj aliaj registaraj institucioj. Poste la tekstoj estis uzataj kiel bazo por radioinstrua programo por eksterlandanoj.
La libroj de Lau enkondukis sian propran latinliterigan sistemon, kiu diferencas de la vaste uzata Yale-sistemo kaj de la naŭ aliaj identigitaj antaŭuloj per uzado de superskribitaj nombroj por indiki la tonojn de la vortoj, metodo kopiita 16 jarojn poste de la kreintoj de la malpli multe uzata sed akademie favorata Jyutping. La tria sistemo ĝenerale uzata en Honkongo post tiuj de Lau kaj Yale estas la Honkonga Registara sistemo de "Norma Latinliterigo", disvolvita de James Ball kaj Ernst Eitel, sur kiu la pli nova sistemo de Lau plejparte baziĝis.
"Praktika Kantona-Angla Vortaro", A Practical Cantonese-English Dictionary de Lau, kun 22 000 kantonaj eniroj, estis publikigita de la Honkonga registaro en 1977.
Veŝnjaki (stacio)
"Veŝnjaki" (Вешняки) estas haltejo de Moskva fervojo, situanta inter "Pluŝĉevo" kaj "Viĥino" en sud-okcidenta parto de Moskvo.
Transirejoj:
Lech Neyman
Lech Karol Neyman pseŭdonomo "Butrym" (naskiĝis la 7-an de februaro 1908 en Poznań, mortis la 12-an de majo 1948 en Mokotów-Malliberejo en Varsovio) – pola advokato, rezerva oficiro de Pola Soldataro (leŭtenanto), aktivulo de la Akademia Asocio Tutpollanda Junularo kaj de la Naci-Radikala Partio, membro de Militara Organizaĵo Lacerta Asocio, kapitano de la Naciaj Armitaj Fortoj de Pollando (NSZ) kaj de la Nacia Civila Servo, komandanto de la 8-a Krakova Areo, kaj poste de la 1-a Pomeria Areo de NSZ.
Distingoj
Pro la septembra defendo li ricevis Arĝentan Krucon de la Milita Ordeno Virtuti Militari de la 5-a klaso. Post establo en 1992 de ordeno la Kruco de Nacia Armita Ago estis per ĝi distingita. Laŭ decido de pola prezidento Lech Kaczyński el la 20-a de aŭgusto 2009 "pro eminentaj meritoj por sendependeco de Pola Respubliko" kaj "rekone de meritoj pro la heroa sinteno kaj kuraĝo pri savado de judoj dum la dua mondmilito" estis postmorte distingita per Granda Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
Potenciometro
Potenciometro (aŭ valormodifebla rezistilo) estas tipo de rezistilo kun tri kontaktoj. Ĝi havas glitan kontakton sur strio de rezista substanco. Per movo de la glitkontakto oni reguligas la rezistancon.
Founex
Founex estas svisa komunumo en la Kantono Vaŭdo, ĉe la nord-okcidenta bordo de Lago Lemano malproksima je ĉirkaŭ 15 km de Ĝenevo, kaj 6 km de Nyon, en regiono tiel nomata Sankta Tero.
Founex entenas vilaĝojn Chataigneriaz kaj les Neyruaz. La najbaraj komunoj estas Bogis-Bossey, Céligny (en kantono Ĝenevo), Coppet, Commugny kaj Chavannes-de-Bogis.
Famaj personecoj
La verkistino Hélène Grégoire mortis en Founex la 25-an de februaro 1998
Historio
La unua dokumenta mencio de Founex datiĝas el la jaro 1224 kiel Fosnay.
Ópera (metroo de Madrido)
Ópera (Operejo) estas stacio sur linioj 2, 5 kaj Ramal de la Metroo de Madrido situanta sub Placo Isabel II, en distrikto Centro de Madrido. La stacio ebligas aliron al turisma loko kun vidindaĵoj kiaj Reĝa Teatro, la Orienta Placo kaj Reĝa Palaco. La nomo de la stacio devenas de ĝia apudeco kun la Operejo de Madrido, la Reĝa Teatro.
János Erdélyi (mineralogo)
János Erdélyi [jAnoŝ erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi János estis hungara mineralogo, profesoro, muzeologo.
János Erdélyi naskiĝis la  en Balassagyarmat. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
János Erdélyi akiris diplomon, poste doktoriĝis en Scienca Universitato Pázmány Péter. Komence li laboris en diversaj laboratorioj, ekde 1930 li ekinstruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. En 1937 li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo, kie li estis nomumita muzeologo en 1950. Li estis ankaŭ privata profesoro en Scienca Universitato de Szeged en 1943. Li kandidatiĝis en 1953. De 1957 ĝis la pensiuliĝo en 1971 li laboris en geologia instituto. En 1969 li ricevis premion.
Li ekzamenis morfologion de la kristaloj. Li konstatis ĉiujn 20 mineralojn en andezito en Nadap, krome li priskribis diversajn mineralojn.
Newark-on-Trent
Newark-on-Trent estas urbo en Nottinghamshire, Anglio. En 2001, laŭ la censo, ĝi enhavis 25,376 loĝantojn.
Historio
La urbo fondiĝis eble dum la romia epoko. En 664 Wulfhere, reĝo de Mercia, donis ĝin al la abatejo de Peterborough. Poste, dum la regado de Eduardo la Konfesanto, ĝi estis posedata de Godiva kaj ties edzo Leofric, kiuj en 1055 donis ĝin al la abatejo de Stow (Lincolnshire). Post kiam Vilhelmo la konkerinto iĝis reĝo de Anglio, ĝi estis posedata de la episkopoj de Lincoln ĝis la regardo de Eduardo la 6-a.
En 1073 konstruiĝis kastelo, kiu estis ege plifortigata de 1123 al 1133.
En 1216 Johano (Anglio) mortis ĉe la urbo. Ties dungsoldato Robert de Gaugy rifuzis cedi la urbon al Henriko la 3-a sed post oktaga sieĝo estis akordo laŭ kiu Robert de Gaugy ricevis sufiĉe da mono por persvadi lin eliri.
En 1377 estis ĉirkaŭ 1,180 plenkreskaj loĝantoj, kaj la urbo estis inter la plej grandaj de Anglio.
1457-a inundo detruis la urban ponton: la episkopo de Lincoln financis la konstruon de nova ponto.
Kiam Henriko la 8-a sendependigis la anglan eklezion de la papo, la vikario de Lincoln rifuzis agnoski Henrikon kiel estro de la angla eklezio, kaj ekzekutiĝis.
Dum la angla enlanda milito Newark estis grava reĝa bazo kaj trifoje sieĝata. Majon 1646 Karlo la 1-a komandis la urbon kapitulaci al parlamenta armeo. Ĝiaj fortikaĵoj tiam plejparte malkonstruiĝis.
Sint-Genesius-Rode
Sint-Genesius-Rode (nederlande, proksimuma prononco, france Rhode-Saint-Genèse) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
134019 Nathanmogk
134019 Nathanmogk estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Nathan Mogk, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel sistema inĝeniero por la Centro de Scienca Procezo kaj Operacioj. Lia antaùa laboro en planedoscienco inkludis faron de ciferecaj modeloj de tereno (DTM) de Marso per datumoj el HiRISE kaj esplorojn pri la dinamiko de la problemo de tri korpoj.
Rechtenstein
Rechtenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Imre Valkó
Imre VALKÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Valkó Imre estis hungara-usonana kemiisto. Liaj nomvarinatoj estis en Usono Emery Valko, Emery I. Valkó. Liaj fratoj estis István Pál Valkó kaj Iván Péter Valkó.
Vildana Delalić
Vildana Delalić- naskiĝis, do nun -jara - estas bosnia-hercegovina esperantisto. Ŝi elektiĝis kiel membro de la estraro de TEJO en la oficperiodo 2007 ĝis 2009, en la fakoj pri kongresoj, seminarioj kaj aktivula trejnado. Krome ŝi tiutempe estas sekretarino de la Esperanto-ligo de Bosnio kaj Hercegovino kaj prezidantino de la Studenta Esperanto-klubo de Sarajevo, dum studo de telekomunikado en la Universitato de Sarajevo.
Imre Valkó
Imre Valkó naskiĝis la  en Abony. Li mortis la en Bostono (laŭ alia informo ).
Dezső Pattantyús-Ábrahám
D-ro P. ÁBRAHÁM Dezső (plennome Pattantyús-Ábrahám Dezső, nobela antaŭnomo: danckai (de Dancka)) (naskiĝis la  en Ungvár, mortis la  en Budapeŝto) estis advokato, politikisto, komence en sendependeca partio, poste burĝa demokrata partio, parlamentano inter 1906-18 kaj 1947-48, jura (1919, en registaro de Mihály Károlyi, poste internafera ŝtatsekretario en la registaroj de Friedrich kaj Huszár (1919-20). Li estas pli maljuna frato de verkisto Ernő Pattantyús-Ábrahám.
Imre Valkó
Biografio
Imre Valkó frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon (Ph.D) en Universitato de Vieno en 1926. Post siaj studoj li estis asistanto 2 jarojn en la universitata medicina instituto en Vieno. En la jaroj 1928 kaj 1929 li estis esplora inĝeniero en uzino pri gumoj en Budapeŝto, poste ĝis 1938 li laboris en laboratorio en Ludwigshafen. Kun kelkaj kolegoj li kontribuis pri elasteco de la gumoj (Kolloidzeitschrift, 1932), kiu portis al la grupeto famegon. En 1939 li translokiĝis al Kanado, en 1942 al Usono. Li estis laboratoriestro, post jaroj profesoro en Masaĉuseca Instituto de Teknologio. En la lasta periodo li okupiĝis pri teksaĵoj. Li ricevis usonajn premiojn, eĉ li iĝis akademiano en Novjorko.
Dezső Pattantyús-Ábrahám
Li laboris de 1920 ĝis 1944 kiel advokato. En novembro de 1944, la hungaraj faŝistoj kaptis lin kiel ostaĝon kaj kunportis al Germanio. Li liberiĝis kaj hejmenveturis en septembro de 1945. Post tio, li iĝis kunfondinto de la Hungara Libereca Partio. Li iĝis parlamentano en 1947-1949 sur listo de partio de István Balogh nome Sendependa Hungara Demokrata Partio. Li retiriĝis el la politiko en 1949 kaj la komunistoj deportis lin en 1951 al Tarcal. Ĉar li aktive partoprenis en 1956 en refondigo de la Libereca Partio, dum la hungara revolucio de 1956. Oni pridemandis lin en 1957, poste avertis lin. En la 1960-aj jaroj, li havis kontaktojn kun britaj kaj usonaj diplomatoj, pro tio la komunista polico atentigis lin en 1969. Li estis advokato ĝis 1958. La polico ĉesigis lian kaŝobservadon du jarojn antaŭ lia morto, en marto de 1971.
NGC 4151
NGC 4151 (aliaj indikoj — UGC 7166, MCG 7-25-44, ZWG 215.45, KUG 1208+396A, KCPG 324B, PGC 38739) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Acta Diurna
Acta Diurna (latino: Ĉiutagaj Aktoj foje tradukitaj kiel Ĉiutagaj Publikaj Registroj) estis ĉiutagaj romiaj oficialaj novaĵoj, speco de ĉiutaga gazeto. Ili estis ĉizitaj sur ŝtono aŭ metalo kaj prezentitaj kiel anonctabuloj en publikaj lokoj kiaj la Forumo de Romo. Ili estis nomitaj ankaŭ simple Acta aŭ Diurna aŭ foje Acta Popidi aŭ Acta Publica.
Historio
La unua formo de Acta aperis ĉirkaŭ 131 a.K. dum la Romia Respubliko. Ties origina enhavo inkludis rezultojn de juraj procesoj kaj rezultoj de juĝoj. Poste la enhavo etendis ĝis publikigi novaĵojn kaj anoncojn kaj alitipajn notindajn informerojn kiaj elstaraj naskoj, geedziĝoj kaj mortoj. Post paro da tagoj la novaĵoj estis forigitaj kaj arkivitaj (kvankam neniu netuŝita kopio survivis ĝis nuntempe).
La Acta Diurna iel plenigis la lokon de la moderna ĵurnalo kaj de la registara oficiala gazeto. Oni citas tion kiel starto de la moderna ĵurnalismo.
"Acta Diurna" estis ankaŭ la titolo de nov-Latina gazeto, publikigita de Centaur Books.
Folikla cefaloto
La folikla cefaloto (Cephalotus follicularis) estas la sola specio en la familio cefalotacoj (Cephalotaceae) ene de la ordo oksalidaloj (Oxalidales). Ĝia hejmregiono estas nur malgranda arealo en la ekstrema sudokcidento de Aŭstralio. La insektivora planto kreskas tie en humidaj regionoj. Simile kiel la malparenca Nepenthes Cefaloto kaptas sian predon per kaptiloj.
Habito
Cefaloto estas ĉiamverda, multjara, herba planto, kiu kreskas kiel rozedplanto kun alto de ĝis 10 cm.
La rizomo estas dika, noda kaj havas multajn skvamajn foliojn. La planto estas tre disbranĉita. Ĉe la stolono ĝi formas novajn rosedojn. Dum la pliaĝiĝo la planto formas grandan horston. El la rizomo kreskas multaj fibrecaj radikoj. Junaj plantoj ankoraŭ havas pivotradikon, kiuj baldaŭ formortas.
Folioj
Cefaloto havas en la sezona ŝanĝo du specojn de folioj: simplaj folioj kaj kaptilfolioj. Ekzistas ankaŭ folioj kun nur duonaj kaptiloj. Ĉiuj folioj krekas alterne kaj havas tigon. La ordinaraj folioj havas la formon de spatelo ĝis kaj renverse ovoformaj. Ili longas ĝis 15 cm. Ili estas dikaj kaj ledecaj. Rande ili havas ciliojn. La surfaco estas glata kaj brila.
Kaptilfolioj
La kaptilfolioj estas ĝis 5 cm longaj, ovoformaj, plenaj de fluidaĵo kaj malfermitaj supre. Ili kuŝas en angulo de 45° sur la grundo. Kovrilo super la aperturo protektas kontraŭ pluvo.
Floroj, frukto kaj semoj
Stipuloj mankas. La sole staranta florpetolo kreskas dum la komenco de la aŭstralia somero (flortempo: januaro–februaro). Ĝi longas ĝis 60 cm, je ĝia pinto estas paniklo. Ĉiu de la flankaj aksoj havas ĝis kvar aŭ kvin blankaj starantaj kaj sesnombraj floroj kun diametro de 7 mm. Petaloj mankas. La ses karpeloj ne estas kunkreskintaj. La piŝtformaj, ledecaj, harhavaj fruktoj estas folikloj. Ili enhavas unu aŭ du brunajn, ovoformajn semojn. La semoj estas 0,8 mm longaj kaj 0,4 mm larĝaj.
Kromosomoj
Ekzistas 2n = 20 kromosomoj.
Ekologio
La polenigado de la malgrandaj floroj okazas fare de malgrandaj insektoj. La de tempo al tempo okazantaj arbarajn incendiojn la planto travivas subtere kaj poste ili kreskas denove el la rizomoj; la semoj ne estas fajroĝermantoj.
Karnovoreco
En la kaptilo estas la fluidaĵo por digesti la predon. La bestetoj estas logitaj de la nektaro ĉe la malsupera flanko de la kovrilo de la kaptilo. La bestoj falas en la kaptilo kaj dronas. La fluidaĵo enhavas enzimojn, kiuj digestas la bestetojn. La plej ofta predo estas formikoj.
Kaptiloj kiel biotopo
Kiel ĉe la aliaj karnovoraj plantoj kun kaptilo la fluidaĵo en la kaptilo samtempe estas biotopo por aliaj vivaĵoj. Studaĵo el la jaro 1985 nombras 166 diversajn speciojn, inter ili 82 % protozooj, 4 % oligoĥetoj kaj nematodoj, 4 % artropodoj (kopepodoj, dipteroj kaj akaroj), 2 % rotiferoj, 1 % tardigradoj kaj 7 % aliaj (bakterioj, fungoj, algoj). Precipe bakterioj kaj fungoj eligas ankaŭ digestajn enzimojn, kiuj subtenas la digestadon. Apud la larvoj de Dasyhelea-specio vivas larvoj de (mikropezidoj Badisis ambulans en la kaptilo.
Disvastigo kaj endanĝerigo
La planto estas endemio en la aŭstralia sudokcidento, en la apudmarbordaj regionoj nordoriente de Albany en zono de ĉ. 400 km inter Augusta kaj Cape Riche. Ene de tiu regiono cefaloto estas ofta. Ĝi troviĝas precipe en sfagnoj sur humidaj kaj acidaj marĉaj grundoj sur granito.
Sistematiko
Kaj la genro kaj la familio de la Cefalotacoj (Cephalotaceae) konsistas nur unu specio, ĝi do estas monotipa. La plej proksimaj parencoj estas la Kunoniacoj (Cunoniaceae).
Krom Brocchinia reducta, la folikla cefaloto estas la sola karnovora planto, kiu ne apartenas al la ordo lamiacoj, kariofilaloj aŭ erikaloj kaj tial ne estas parenca al la aliaj karnovoraj plantospecioj.
Botanika historio
Cefaloto malkovriĝis eble jam en la jaro 1791 dum ekspedicio de la botanikisto Archibald Menzies. La unua priskribo okazis en 1806 fare de Jacques Julien Houtton de La Billardière. Jam en 1800 Robert Brown observis ĉe tiu specio la kaptadon de insektoj. Ekde 1823 la specio estas kultivata en la botanika ĝardeno Kew Gardens. 1829 Dumortier metis la specion en monotipa familio.
Pro la formo de la stamenoj La Billardière uzis la grekan esprimon „kefalotus“ („kun kapo“) por la genra nomo. „Follicularis“ venas de ollicus“, kiu signifas „saketo“, kio priskribas la formon de la kaptiloj.
Jyutping
Jyutping estas latinliteriga sistemo por la Kantona lingvo, disvolvita de la Lingva Societo de Honkongo (angle Linguistic Society of Hong Kong, LSHK), akademia grupo, en 1993. Ĝia formala nomo estas "Kantona Romaniga Skemo de la Lingva Societo de Honkongo" aŭ angle Linguistic Society of Hong Kong Cantonese Romanization Scheme. La LSHK pledas por kaj antaŭenigas la uzon de ĉi tiu romaniga sistemo.
La nomo Jyutping (mem la Jyutping-latinliterigo de sia ĉina nomo, 粵 拼) estas kuntiriĝo konsistanta el la unuaj ĉinaj signoj de la esprimoj Jyut6jyu5 (粵語, kun la signifo "Juea lingvo", do la kantona) kaj ping3jam1 (拼音 "fonetika alfabeto", ankaŭ prononcita kiel "pinjino" en la mandarena ĉina).
La sistemo Jyutping markas foriron de ĉiuj antaŭaj kantonaj latinliterigaj sistemoj (ĉirkaŭ 12, inkluzive de la pionira laboro de Robert Morrison de 1828, kaj la vaste uzataj sistemoj de "Norma Latinliterigo" (Standard Romanization), Yale kaj Sidney Lau) enkondukante inicialojn z kaj c kaj la uzon de eo kaj oe en finaloj, same kiel anstataŭigi la komencan y, uzatan en ĉiuj antaŭaj sistemoj, per j.
Dänikon
Pri la komunumo
Dänikon estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1789 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. (Ne miksu Dänkoen en Kantono Zuriko kun Däniken en Kantono Soloturno.)
Hofstetten ĉe Brienz
Hofstetten ĉe Brienz (prononcu hofŝtetn ĉe brinc; en germana lingvo Hofstetten bei Brienz) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 569 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Dänikon
Geografio
Dänikon situas en la Furtvalo, sude de la montoĉeno Lägern, nordokcidente de la urbo Zuriko kaj okcidendte de la Flughaveno Zuriko. Okcidente ĝi limas al Hüttikon, norde al Otelfingen, nordoriente al Buchs ZH kaj oriente al Dällikon. En la sudo la monto Altberg formas la limon al la komunumo Oetwil ĉe Limato.
Hofstetten ĉe Brienz
Geografio
Hofstetten ĉe Brienz situas ĉe la norda bordo de la rivero Aro, oriente de la Lago de Brienz. Al la komunumo apartenas la orienta parto de Ballenberg, kie situas la Svisa subĉiela muzeo de Ballenberg. Krome la komunumo konsistas el la vilaĝo Hofstetten, kaj la setlejoj Talguet (sur alteco de 572 m s.m. en sudo apud la bordo de Aro), Schried (sur alteco de 705 m s.m., nordokcidente de la vilaĝo), Vordey (sur alteco de 670 m s.m. rekte norde de la vilaĝo), Stipfi (sur alteco de 700 m s.m. norde de Vordey), Vorsess (sur alteco de 1145 m s.m.), la alpopaŝtejo Gummen sur alteco de 1479 m s.m., kaj diversaj izolitaj bienoj. Norde de Ballenberg situas sur alteco de 634 m s.m. la lageto Wyssensee.
Dänikon
Trafiko
Per aŭtobusoj Dänikon estas bone ligita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. La stacicomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj en Otelfingen ankaŭ troviĝas proksime de la komunumo, krome estas facila aliro al la aŭtoŝoseoj A1 kaj A4 (norda ĉirkaŭiro de Zuiko).
Hofstetten ĉe Brienz
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,76 km², de kiuj 43,4% estas kovritaj de arbaro, 29,5% servas por agrikulturo kaj 4,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hofstetten limas en nordo al Giswil (OW), en nordnordoriento al Lungern (OW), en oriento al Brienzwiler, en sudo al Brienz, kaj en okcidento al Schwanden ĉe Brienz.
Dänikon
Historio
En la jaro 1468 la urbo Zuriko aĉetis la regejon Landenberg-Greifensee, al kiu apartenis tiutempe Dänikon. Zuriko atribuis la komunumon al la supervoktejo Regensberg. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo fariĝis parto de la distrikto Distrikt Regensberg kaj poste de Dielsdorf.
Hofstetten ĉe Brienz
Trafiko
Hofstetten situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tute en sudo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6/11 kaj la svisa aŭtovojo A8, al kiu la plej proksimaj alveturejoj situas oriente en Brienzwiler respektive okcidente en Brienz ambaŭ en distanco de proksimume 2 kilometroj de la vilaĝocentro. Al al kantona vojo nur la setlejo Talguet en sudo havas rektan konekton. La ceteraj setlejoj atingeblas pere de flankaj vojoj ek de Brienz aŭ Brienzwiler. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Brienz al Hasliberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hofstetten ĉe Brienz datiĝas el la jaro 1359 kiel Hofstetten. Dum mezepoko Hofstetten ĉe Brienz apartenis al la Senjorujo Ringgenberg, kiu ĝi pro financaj problemoj donis kiel persona feŭdo al tri vasaloj el inter kiuj troviĝis la kavaliro Henriko de Resti, kiu la lokon donacis en la jaroj 1359 kaj 1372 al la Monaĥejo Interlaken. Post la reformacio en la jaro 1528 la loko de Berno, kiu al si havigis la posedaĵojn de la iama monaĥejo, estis atribuita al la Voktejo Interlaken. La voktejo post la fino de la Helveta Revolucio post kvinjara aparteno al la tiama Kantono Oberlando estis transformita al la distrikto Interlaken, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto Interlaken-Oberhasli.
Dänikon
Historio
Ĝis la jaro 1843 la vilaĝoj kDänikon kaj Dällikon formis unu solan politikan komunumon.
Montaldo Roero
Montaldo Roero estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Baldissero d'Alba, Ceresole Alba, Corneliano d'Alba, Monteu Roero kaj Vezza d'Alba.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patroneco estas la novtestamenta evento Anunciacio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Imre Perényi (kanceliero)
Imre Perényi [perEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Perényi Imre estis hungara kanceliero, magnato, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis perényi.
Pri naskiĝo de Imre Perényi la datenoj mankas. Li mortis en 1418.
Biografio
Imre Perényi ekde 1384 li lernis en universitato en Prago, sed tiutempa li jam apartenis al la reĝa kortumo. Post lernado li ricevis plej ofte diplomatiajn taskojn. En 1399 li batalis kontraŭ la moravoj, kie li vundiĝis. En 1403 dum la enlanda milito li apogis la reĝon, de kiu li poste ricevis bienojn. Inter 1404-1406 li havis la titolon sekreta kanceliero. En 1408 li aliĝis al kavalira ordeno, kie ariĝis la plej gravaj apogantoj de Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio). Li fondis monaĥejon, kie li estis entombigita. Li postlasis 2 filojn.
Postludo
Postludo (lat.: postludium) estas la malaĵo de preludo, do la komponita aŭ improvizata finaĵo de muzika verko. Ĝi celas fini ne nur muzikajn pecojn, sed ankaŭ ceremoniojn (ekzemple ekleziajn diservojn) aŭ kinofilmojn
En la liturgia orgenludado ĝi rolas kiel muzikaĵo libera, malpli ofte ligita al firma kanto, kiu staras je la fino de cikla komponaĵo resp. sekvas la paroĥan kantadon. Ĝenerale oni ankaŭ nomas postludo orgenverkon aŭ liberan improvizaĵon prezentatan je la fino de diservo, dum kiam la diservovizitantoj povas forlasi la preĝejon.
Ekzemplo por komponita orgenpeco nome postludo estas la Postludium d-minora, WAB 126, de Anton Bruckner el la jaro 1852. Por la uzado de la nomo postludium ekster la orgenmuziko ekzemplas la fina muzikaĵo de la pianociklo Ludus tonalis de Paul Hindemith.
Tuso
Tuso (de latina: tussis) estas spasma kaj ofte ripeta kontrahiĝo de la toraka kavo, kiu estigas fortan elĵeton de la aero el la pulmoj akompanatan de karakteriza sono. La tiel elĵetita aero povas atingi rapidon de 480 km/h.
La ĉefa celo de tuso estas senbalastigi la spirajn tubojn (traĥeo, laringo, faringo) de kumulado de mukaĵoj. Tuso povas esti estigata de la eniro de manĝajo en la trakeon pro misfunkciado de la epigloto. Ofta aŭ kronika tuso estas simptomo de malsano.
Meĥanismo
Tuso ekigas per blokado de la spirado per glota fermo, kaj kontraho de la spiraj muskoloj, kuntrenante aerpremon en la pulmojn. Abrupta malfermo de la gloto permesas la aeron elspruĉi, forpelante la materiojn kiuj ŝtopis la spirtubon.
Gutetoj da salivo, kuntrenataj de la tuso, povas esti faktoro de kontaĝeco, pro tio estas konsilata tusi kontraŭ sia brako, kaj ne en siaj manoj.
Saharanpur
Saharanpur (hindie: सहारनपुर, urdue: سهارنپور) estas metropolo en Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo.
Geografio
Saharanpur etendiĝas en norda parto de la lando. Ĉandigaro troviĝas 140, Delhio 170 km-ojn.
Historio
En tiu loko oni loĝis jam antaŭ 4000 jarojn. Turklingvaj invadoj okazis inter 1018-1033. En la 13-a jarcento la loko apartenis al Sultanlando de Delhio, poste imperiestro Timur akiris la teritorion. Dum regado de mogoloj Saharanpur havis defendan muron kun 4 pordegoj ksaj fortikaĵon. La brita kolonia periodo daŭris inter 1803-1947, dume ofte ribeloj okazis. Pro fondo de Pakistano rifuĝintoj amase alvenis.
Trafiko
En Saharanpur rikiŝoj liveras la pasaĝerojn. La urbo havas stacidomon kaj aŭtovojon.
Katedralo de Ksanteno
La katedralo de Ksanteno (Xantener Dom) estas la romkatolika de la urbo Ksanteno ĉe la Malsupra Rejno kaj estas konsiderata kiel plej alta katedralo inter Kolonjo kaj la Norda Maro. La turoj altas 72 respektive 74 metrojn. En 1937 papo Pio la 11-a donis al ĝi la titolon de malgranda baziliko, krom tio la iama abatopreĝejo estas preposto-preĝejo.
Historio
Sian nomon dankas la Dom St. Viktor (Katedralo Sankta Viktoro) al martiro kaj ano de legio teba Viktoro de Ksanteno, kiu onidire en la 4-a jarcento estus ekzekutata en la amfiteatro de Vetera apud la nuna Ksanteno. Simile al la legendo de Gereono de Kolonjo ankaŭ al la legendo de Viktoro apartenas imperiestrino Helena de Konstantinopolo, kiu konservus la ostojn de Sankta Viktoro kaj liaj legianoj kaj starigus al ili kapelon. Modernaj elfosadoj sukcese pruvis la ekziston de cella memoriae en la 4-a jarcento. Tiun ĉi cella memoriae tamen oni ne starigis por Viktoro, sed por du viraj entombigitoj tie malkovrataj dum elfosadoj, kiujn oni poste entombigis en la kripto.
La Unuan Fundamentoŝtonon de la katedralo metis en la jaro 1263 Konrado de Hochstaden, ĉefepiskopo de Kolonjo. La konstruado daŭris 281 jarojn kaj finiĝis finfine per la konsekrado de la Kapelo Sankta Spirito en la jaro 1544. Ekde tiam la katedralo konsistas, kvankam origine planita kiel trinava laŭlonga domo kun transversa navo, el kvinnava laŭlonga domo laŭ gotika stilo. Kontraste al multaj aliaj preĝejoj konstruataj ĉi-epoke Sankta Viktoro ne havas ĥorĉirkaŭirejon. Al la ĥorejo anstataŭe alligiĝas du kapeloparoj, simile al la katedralo Nia Kara Sinjorino en Treviro. Sankta Viktoro entenas unu el la plej gravaj ekleziaj bibliotekoj de la malsupra Rejnlando.
La prepostopreĝejo Sankta Viktoro
En 1263 ĉefepiskopo Konrado de Hochstaden kaj lia frato Frederiko, kiu tiam estis preposto de la ĉefdiakonujo Ksanteno, solene ekkonstruigis la preĝejon Sankta Viktoro. Ĝis 1437 ekestis la orienta parto ĝis la ĥorbarilo, inter 1483 kaj 1519 la okcidenta parto kun alligo al la okcidenta ĥorejo de la jam ekzistanta romanika katedralo. En 1544 finfine oni konsekris la Kapelon Sankta Spirito kaj finkonstruis la gotikan katedralon, kiu de tiam estis centro de ĉefdiakonujo, kiu etendiĝis en la tuta malsupra Rejnlando kaj povis defendi certan memstarecon kontraŭ la ĉefepiskopujo de Kolonjo. La ĉefdiakonejo mem mastrumis sian posedaĵon kaj ankaŭ la elekto de la preposto de Ksanteno okazis plejparte sen influadoj de la ĉefepiskopejo. La ĉefdiakonejo restis ankaŭ plejparte sendependa de la profana urbo Ksanteno. Ekzemple ĝiaj konstruaĵoj situantaj ringoforme ĉirkaŭ la katedralo trans jarcentoj ĝuis imunecon, juĝopovo estis en la manoj de la preposto kiel estro de la ĉefdiakonejo, kies gravecon ankaŭ substrekis la sep iam ekzistaj monaĥejoj de diversaj ordenoj.
György Kosztolányi
György Kosztolányi [djordj kostolAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosztolányi György estas hungara kuracisto, patologo, genetikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
György Kosztolányi naskiĝis la  1942 en Szekszárd.
Biografio
György Kosztolányi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Pécs inter 1960-1966, baldaŭe li faris fakekzamenojn. En 1969 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li komencis sian karieron en la urba hospitalo, ekde 1971 li laboris en la universitata hospitalo. En 1974 li plulernis en Basel. En 1989 li doktoriĝis antaŭ MTA. En 1994 li habilitiĝis. Post 3 jaroj li transprenis la gvidadon de kuracista instituto, en la sekva jaro li iĝis ankaŭ vicrektoro. Li okupiĝas ekzemple pri genetiko de malsanaj infanoj. Li ricevis 4 premiojn inter 1998-2013.
Kongreso de la Argentina Nacio
La Kongreso de la Argentina Nacio aŭ en hispana Congreso de la Nación Argentina estas la oficiala nomo de la organismo kiu plenumas la leĝdonan povon de la regado de la Respubliko Argentino. Temas pri asembleo duĉambra, formita de Deputitaro, kiu konsistas el 257 deputitoj, kaj Senato, kiu konsistas el 72 senatanoj.
La Kongreso faras sesiojn inter la 1-a de marto kaj la 30-a de novembro ĉiujare, kvankam la prezidento de Argentino povas kunvoki sesiojn eksterordinare aŭ pludaŭrigi ties etendon. En la unua kazo estas la prezidento kiu determinas la pritraktotajn temojn, dum ĉe la dua kazo la Kongreso havas liberan iniciaton. Laŭ la interpretado fare de la Ĉambroj, tiu pludaŭrigo de sesioj povas esti ankaŭ ordonita de la Kongreso.
Ties sidejo troviĝas en la Palaco de la Kongreso en la urbo Bonaero, ĉe la Placo de la Kongreso kiu troviĝas ĉe okcidenta pinto de la Avenuo Majo, kiu konektas ĝin rekte kun la Placo Majo, kie troviĝas la Rozkolora Domo, nome sidejo de la ŝtata plenuma povo. Ĝi estas konsiderata la dua parlamenta konstruaĵo plej granda en la mondo.
La Senato komponiĝas de tri (3) reprezentantoj el ĉiu el la provincoj federitaj, plus tri el la Federala Ĉefurbo (Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Aŭtonoma Urbo Bonaero); ili estas elektitaj per rekta voĉdonado fare de la loĝantoj de ĉiu distrikto, pere de la sistemo de listo nekompleta, korespondante du al la listo kiu ricevis plej grandan kvanton de voĉdonoj kaj unu al tiu kiu postsekvos (el tiuj tri elektitaj senatanoj, almenaŭ unu devas esti virino). La Deputitaro komponiĝas de kvanto de reprezentantoj variebla laŭ la loĝantaro de ĉiu distrikto (ĉiu el la Provincoj kaj la Federala Ĉefurbo), sed tiu kvanto neniam povas esti malpli ol tri kaj ili estas elektitaj pere de la proporcia sistemo D'Hont.
La senatanoj daŭras ses jarojn en sia regotempo, sed la Senato renoviĝas trione ĉiun duan jaron, koresponde realigi la elektadojn por renovigo laŭ distriktoj alterne. Male, la deputitoj daŭras kvar jarojn kaj la Ĉambro renoviĝas duone; ĉiu distrikto elektas ĉiun duan jaron la duono de la reprezentantoj kiuj korespondas. Kaj senatanoj kaj deputitoj povas esti reelektitaj per nedifinita tempo.
Levidoj
Levidoj (mallonge Lev) estas la tria libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas la tria el la kvin libroj de Moseo, kiuj nomiĝas hebree Torao (kiu estas parto de la Tanaĥo), greke Pentateŭko.
Nomo
La titolo estas
Aŭtoro
Longe oni pensis, ke ĝin verkis la profeto Moseo laŭ Dia revelacio, sed hodiaŭ la plejmulto de la teologoj estas konvinkita, ke diversaj aŭtoroj ĝin verkis dum multe da tempo.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio:
Hodiaŭa valoro
Kial ni konservas ĝis hodiaŭ tiajn por ni strangajn leĝojn, ordonojn kaj regulojn, nomante ilin eĉ "Sankta Skribo"?
Ili klarigas, kiamaniere la popolo Izrael, per obeo de la por ili sanktaj ordonoj, povis gardi sian identecon ĝis hodiaŭ.
Konsiderinda ĝis hodiaŭ restas la baza strukturo de la "Leĝo de Sankteco": Konsekvenco el la sankteco de Dio estas, ke ankaŭ la homo estu sankta (Lev 19,2). – Tiun ĉi ideon la Nova Testamento transprenas en la "Surmonta Prediko" (Mat 5,48):
Teksto en Esperanto
La (iom prilaborita) traduko de Zamenhof estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Sándor Rohringer
Sándor Rohringer [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rohringer Sándor estis hungara inĝeniero, hidrologo, profesoro, membro (korespondanta en 1936, ordinara en 1941) de Hungara Scienca Akademio. Sándor Rohringer naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Rohringer akiris inĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1890. Post 6 jaroj li akiris ankaŭ juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Kassa). Dekomence li okupiĝis pri hidrologio, li laboris ofte en sia naskiĝurbo. Inter 1919 kaj 1923 li havis postenon en la agrikultura ministerio. En 1923 li estis nomumita publika ordinara profesoro en la teknikuniversitato, sed li estis ankaŭ katedrestro. En 1927 li establis la unuan hungaran hidroteknikan laboratorion. En la studjaro 1934 li estis rektoro. En 1938 li pensiuliĝis.
LL
LL, antaŭminuskle Ll, minuskle ll, estas litero de la Kimra alfabeto kun la prononco, ĝis 1994 ankaŭ konsiderata memstara litero en la Hispana (kie ĝi nun kutime enlistiĝas kiel l+l) kun la prononco kaj la nomo elle.
LL simple estas literigo de duobla L (LL).
5751 Zao
5751 Zao estas tre malgranda, tre hela kaj malrapide rotacianta amora asteroido, malkovrita la de la japana astronomo Masahiro Koishikawa, apud Sendajo en Japanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Zao (japane: 蔵王山, Zaō-san), vulkano de 1841 m de alto en la gubernio Jamagata.
Ecoj
Ĝin observis pluraj astronomaj teamoj, por determini ĝian rotacian periodon. La ĉeha astronomo Petr Pravec kaj sia teamo observis ĝian inter 1992 kaj 1995, sed ĝia nevaria heleco permesis nur determini, ke ĝia formo estas krude sfera kun rotacia periodo > 21,7 horoj. Alia grupo estrita de Wisniewski observis dum 5 horoj, kaj ne kapablis determini la rotacian periodon.
5751 Zao estis novefoje observita en 2001 de Delbó kaj al. per la teleskopo Keck. La teamo determinis ĝian albedo al 0,36 kaj reklasifikis ĝian spektran klason kiel tipo "E". Ĝia diametro estis taksata je 2,3 km.
Alia studoj fare de la "Ondřejov Asteroid Photometry Project" konkludis al rotacia periodo de 76 horoj, kongrua kun pli recentaj mezuroj.
Orbito
Ĝia perihelio situas inter la orbitoj de Tero kaj de Marso. Ĝi proksimas la teran orbiton je distanco de 36,704 milionoj da km kaj trairas la marsan orbiton. Ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Blazono de San-Marino
La ŝtata blazono de San-Marino kun ties flago kaj la nacia himno apartenas al la oficialaj simboloj de tiu eŭropa landeto. La blazono oficiale ekvalidis en la 14-a jarcento. Kiel tuto ĝi konsideratas simbolo de la libereco kaj sendependeco de la plej aĝa respubliko de la mondo. La blazono ankaŭ bildiĝas centre de la ŝtata flago de San-Marino kaj sur la San-Marina monero de unu eŭro.
Natália Correia
Natália DE OLIVEIRA CORREIA (Fajã de Baixo, Ilha de São Miguel, Acoroj 13-a de septembro 1923 - Lisbono, 16-a de marto 1993) estis portugala verkistino kaj intelektulino.
Millau
Millau [] estas franca komunumo en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi troviĝas en la departemento Aveyron (de kiu ĝi estas subprefektejo), sudoriente de Rodez. Ĝi havis 22,013 loĝantojn en la jaro 2009.
Millau estas konata interalie pro sia ponto, unu el la plej altaj en la mondo.
La Graufesenque
2 km for de Millau troviĝas iama produktejo de keramikaĵoj el la gaŭla-romia periodo.
La viadukto de Millau
Oni inaŭguris en 2004 la plej altan ponton de la mondo, nome viadukto de Millau.
Rezervejo Bosawas
La Rezervejo Bosawas estas biosfera rezervejo kiu situas en Nikaragvo. Ĝi estas la plej granda rezervejo en Centra Ameriko kaj la tria en la tuta mondo.
Bosawás enhavas tropikajn pluvarbarojn kiuj en kelkaj lokoj estis ankaŭ deklaritaj naciaj parkoj. La rezervejo kovras totalan areon de.
Kantonlingva Vikipedio
La kantonlingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la kantona lingvo, variaĵo de la ĉina lingvo parolata en Honkongo, Makao kaj la provinco de Guangdong (estas 52.000.000 homoj en Ĉinio, kiuj ĝin parolas, kaj 71.000.000 en la tuta mondo). Sialingve ĝi havas la titolon 粵文維基百科 (latinliterigata per sistemo Jyutping: jyut6 man4 wai4 gei1 baak3 fo1). La projekto fondiĝis en marto 2006. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
2766 Leeuwenhoek
2766 Leeuwenhoek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandanon Antoni van Leeuwenhoek, pioniron de la mikroskopa observado.
(79444) 1997 UM26
(79444) 1997 UM26 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun iom granda klinangulo proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Persikarbo
Persikarbo aŭ persikujo (Prunus persica) estas specio de la genro prunuso el la familio de rozacoj. Tiu fruktarbo estas kultivata pro sia manĝebla frukto, la persiko. Malgraŭ ke la nomo derivas de la termino Persio (el la latina scienca nomo: persa pruno), la arbo estas konsiderita kiel origina el Ĉinio. La kreskado de persikarboj estas limigita al sekaj, kontinentaj kaj mezvarmaj klimatoj.
NGC 4152
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Schköna
Schköna ĝis fino de 2010 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2011 ĝi apartenas al la urba komunumo Gräfenhainichen. La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de de jaro 2009 la loĝloko havis 744 loĝantojn.
Lubni
Lubni (Лубни) estas urbo en Poltava provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2016.
Inka-Kolao
Tenante en Peruo merkatporcion pli grandan ol Koka-Kolao kaj estante populara ankaŭ alie en Sudameriko, en Eŭropo ĝi riceveblas kvazaŭ nur en specialaĵejoj ofertantaj latin-amerikajn produktojn.
Jan Ackersdijck
Jan ACKERSDIJCK ('s-Hertogenbosch 22-an de oktobro 1790 - Utrecht 13-an de julio 1861) estis nederlanda juristo, ekonomo, universitata instruisto, vojaĝisto.
Li studis en Utrecht kaj doktoriĝis en 1810 en jurscienco. Li veturis en 1823 en Hungario du semajnojn, lia Vojaĝa taglibro estas interesa fonto pri la tiuepoka Hungario.
Beas
Beas estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas beaseños. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 30,11 loĝ/km².
Situo
Beas estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la centra parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 125 m; je 30 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 144 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°25′33″N 06°47′34″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Faŭno
La municipa teritorio de Beas enhavas ampleksan faŭnon, de kio elstaras:
Historio
Ĝi havas restaĵojn de la Bronzepoko, de la Romia Imperio kaj de la epoko de Al Andalus.
Kalia heksakloro-platenato
Kalia heksa-kloro-platenato IV aŭ K2[PtCl6] estas neorganika komponaĵo ankaŭ konata kiel flavo de plateno, flava solidaĵo nesolvebla en akvo kun oktaedra geometria strukturo. La precipitado de ĉi-komponaĵo en solvaĵoj de heksakloroplatenata acido estis antaŭe uzata por kvantigo de kalio per gravimetria analizo.
Milites Templi
Milites Templi ( latine; "soldatoj de la templo") estas papa buleo de la 9-a de januaro 1144, per kiu Papo Celesteno la 2-a konfirmis la regularon de la Templanoj.
La buleo instigas la klerikon subteni la templanojn kaj starigas la soldatordenon sub ilia protektado. Krome ĝi firmigas la agnoskon de la ordeno, kiel jam faris Inocento la 2-a en 1139 per la buleo. Ĝi instigas katolikojn subteni finance la ordenon kontraŭ absolvo aŭ indulgo. La templanoj ricevis aldonajn privilegiojn per tiu buleo, tiel la rajton okazigi meson unufoje jare en regionoj, kiuj staris sub interdikto (eklezia malpermeso).
Tiu buleo, kune kun Omne datum optimum kaj Militia Dei kreis la bazon por la sukceso de la Templanoj.
Smeraldotukano
La Smeraldotukano, Aulacorhynchus prasinus, estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. Tiu ĉi specio loĝas en montaraj regionoj el Meksiko, tra Centrameriko, al norda Venezuelo kaj laŭlonge de Andoj tiom sude kiom ĝis centra Bolivio. Kelkaj variantoj nune inkluditaj en tiu ĉi specio estas foje disigitaj en separataj specioj (vidu ĉe Taksonomio).
Aspekto
Kiel aliaj tukanoj, la Smeraldotukano estas brile markita kaj havas grandan bekon. La plenkreskulo estas 30–35 cm longa kaj pezas 150 al 180 g. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ aspekto, kvankam la ino ĝenerale estas pli eta kaj kun beko pli mallonga kaj senkolora. Ĝi estas, kiel aliaj membroj de la genro Aulacorhynchus, ĉefe verda, taŭge kamufla en arbara medio. La subpugo kaj vostopinto estas ruĝecaj. La beko estas nigra kun flavo en la supra makzelo (kvanto dependas el la subspecio) kaj, escepte ĉe la nomiga (prasinus) kaj la wagleri (vidu Taksonomio), blanka stribordo ĉe la bekobazo. La individuoj de la grupo caeruleogularis havas ruĝecan makulon ĉe la bazo de la supra makzelo, dum kelkaj individuoj de la grupo albivitta havas ruĝecan makulon ĉe la bazo de la malsupra makzelo. La gorĝo estas blanka en la nomiga raso kaj en wagleri, blua en la caeruleogularis kaj en la cognatus, palgrizblua en la lautus, blua aŭ nigra en la atrogularis, kaj blanka aŭ grizblua en la albivitta. La okulringo varias el blua al ruĝa, en kelkaj subspecioj estas tre malhelaj, preskaŭ nigrecaj de malproksime. La kruroj estas grizecaj kaj la irisoj estas malhelaj.
La junuloj estas pli senkoloraj inkludante la gorĝon, kaj, depende de la subspecio, la nigraj areoj de la beko estas anstataŭitaj de malhelo aŭ la beko estas entute flaveca.
Habitato kaj kutimaro
La specio moviĝas tra la arbaro en etaj grupoj, kutime de 5–10 birdoj, laŭ stilo "sekvante-la-kondukestron" per rekta kaj rapida flugo. Tiu ĉi specio estas ĉefe arborema fruktomanĝanto, sed manĝas ankaŭ insektojn, lacertojn, birdovojn kaj aliajn etajn predojn.
La voĉo de la Smeraldotukano estas laŭta seka rrip rrip rrip rrip rrip kaj grejval grejval grejval. Oni sugestis ke po unu el la du diferencaj voĉoj estas faritaj de ĉiu sekso. Estas ankaŭ kraka alarmo kaj agresema voĉo.
Taksonomio
Oni sugestis, ke tiu ĉi specio disiĝu en 7 specioj (sube priskribita kiel gamas el norde suden):
Krome aliaj fakuloj agnoskas ĝis 15 subspeciojn en la specio, nome:
Birdobredado
La Smeraldotukano estas populara maskoto. Ties malgrandeco kaj trankvila naturkondiĉo taŭgas por vivo en apartementoj. Ĝi estas amema se oni manĝigas ĝin permane kaj ludema kaj interagema kun la posedanto. Smeraldotukanoj estas tiom rapidaj por lerni ludojn kiel kakatuoj. Ili estas aktivaj kaj bezonas grandan kaĝon pro sia grando, inkludante ripozejojn kiuj permesu reensalti kaj antaŭen. Ili bezonas ankaŭ dieton riĉan je frukto, sen kio ili povas malsaniĝi je troa ferstokado simila al hemokromatozo ĉe homoj.
Kaliko (luno)
Kaliko estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ili anoncis la la malkovron de dek jupiteraj lunoj kiujn ili nomis J/2000 J 2 al J 11; inter tiuj, Kaliko kiu, estante tiam la dua jupitera satelito malkovrita en 2000, ricevis la maldaŭran nomon S/2000 J 2:
Nomo
La, IAU aprobis ke ĝi ricevu la nomon Kaliko, (greke; Καλύκη: Kalike). Estas pluraj ulinoj nomataj Kaliko en la helena mitologio:
▶ Kaliko, amata de Zeŭso, patrino aŭ de Etlio aŭ de Endimio, laŭ malsamaj mitoj;
▶ Kaliko, amata de Pozidono, patrino de Cikno;
▶ Kaliko, nimfo, kiu nutris Dionizon sur la monto Nizao.
Dénes Rátai
RÁTAI Dénes [pr. ra:tai] Rádai estis hungara reĝisoro naskiĝinta en Nagyborosnyó la 5-an de julio 1887 kaj mortinta en Budapeŝto la 5-an de septembro 1980.
Sint-Pieters-Leeuw
Ekde 1977 la municipoj Oudenaken, Ruisbroek, Vlezenbeek kaj Sint-Laureins-Berchem apartenas al Sint-Pieters-Leeuw, la ĉefa municipo.
Dénes Rátai
Lia kariero
Dénes Rátai ekde 1915 laboris ĉe la Nacia Teatro de Budapeŝto, unue kiel atentanto, poste kiel helpreĝisoro, ekde 1923 kiel reĝisoro. Li pensiuliĝis en 1936, sed ekde 1947 ĝis 1962 li denove reĝisoris sub nomo Rátai.
Kékkút
Kékkút [kEkUt] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém, en Distrikto Tapolca. La loknomo signifas: blua-puto
Situo
La vilaĝo situas en iama kratero, nun baseno nomata Káli, laŭ flankovojoj. Kővágóörs troviĝas 4 km-ojn for.
Historio
Origine la loko nomiĝis Kőkút (=ŝtona puto), ŝajnas, ĝi estis fonto. Minerala akvo, samtempe kuracakvo de la vilaĝo estas tutlande fama.
Pli frue romianoj kaj avaroj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1338 jam en la misa formo Kőkút.
En Kékkút migra poŝto servas.
Tafsir
Tafsir (تَفْسِير / tafsīr) estas la araba vorto por la praktikado de ekzegezo de Korano, t.e., scienco de la interpreto de Korano.
Kékkút
Mineralakvoj
Oni profitas mineralakvojn Theodora Kereki kaj Theodora Kékkúti.
Tafsir
La plej plena kaj fama interpreta libro de Korano estas de Al-Tabari. Aliaj interpretisto estis Ibn Kutajba.
3396 Muazzez
3396 Muazzez estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Montaldo Scarampi
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
3396 Muazzez
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Muazzez" en honoro de Muazzez K. Lohmiller, helpantino en la komputada departemento de la Smithsonian Astrophysical Observatory.