cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otomana Armenio
Edukado kaj socia laboro
Komence de 1863, edukado estis havebla al ĉiuj subjektoj, tiom kiom financo permesis ĝin. Tia edukado estis sub la direkto de laikaj komitatoj. Dum ĉi tiu periodo en Rusa Armenio, la asocio de la lernejoj kun la Armena Eklezio estis proksima. Ĉi tio fariĝis problemo por la rusa administracio, kiu pintis dum 1897 kiam caro Nikolao nomumis la armenofobian Grigorij Sergejeviĉ Golicin kiel guberniestro de Transkaŭkazio, kaj armenaj lernejoj, kulturaj asocioj, gazetoj kaj bibliotekoj estis fermitaj.
La armenaj bonfaraj laboroj, hospitaloj kaj providencaj institucioj estis organizitaj laŭ la klarigita perspektivo. La armenoj, krom pagi impostojn al la ŝtato, memvole trudis al si kromajn ŝarĝojn por subteni ĉi tiujn homamajn agentejojn. La impostoj al la ŝtato ne havis rektan redonon al la armenoj en tiaj kazoj.
Armena Demando, 1877
La Armena Demando, kiel uziĝis en la eŭropa historio, fariĝis ofta loko inter diplomatiaj rondoj kaj en la populara gazetaro post la Kongreso de Berlino(1878); tio same kiel Orienta Demando (kutime datita en 1774), rilatas al potencoj de la implikiĝo de Eŭropo al la armenaj subuloj de la Otomana Imperio komenciĝanta kun la rusa-turka milito de 1877-1878. Tamen, en specifaj terminoj, la armena demando rilatas al la protekto kaj la liberecoj de la armenoj de iliaj najbaraj komunumoj. La "armena demando" klarigas la kvardek jarojn da armen-otomana historio en la kunteksto de angla, germana kaj rusa politikoj inter 1877 kaj 1914.
Nacia vekiĝo, 1880-aj jaroj
La nacia liberiga movado de la balkanaj popoloj kaj la tuja partopreno de la eŭropaj potencoj en la orienta demando efikis forte al la ĝis nun subpremita nacia movado inter la armenoj de la Otomana Imperio, pri la disvolviĝo nacia liberiga ideologio. La armena nacia liberiga movado estis la armena nacia klopodo liberigi la historian armenan patrujon de orienta Malgranda Azio kaj Transkaŭkazo de rusa kaj otomana regado kaj restarigi la sendependan armenan ŝtaton. Tiuj armenoj, kiuj ne subtenis naciajn liberigajn aspirojn aŭ neŭtralajn, estis nomataj ĉezok (neŭtralaj).
Sultano Abdul Hamid la 2-a, 1876–1909
Abdul Hamid la 2-a estis la 34-a sultano kaj vidis periodon de malkresko en la potenco kaj amplekso de la Imperio, regante ekde la 31-a de aŭgusto 1876 ĝis li estis senpovigita la 27-an de aprilo 1909. Li estis la lasta otomana sultano reganta kun absoluta potenco.
Baŝkale-kolizio, 1889
La Baŝkale-kolizio estis la sanga renkonto inter la partio Armenakan kaj la Otomana Imperio en majo 1889. Ĝia nomo devenas de Başkale, limurbo de Van en la Otomana Imperio. La evento estis grava, ĉar ĝi speguliĝis en ĉefaj armenaj ĵurnaloj, kiam la retrovitaj dokumentoj pri la armenakanoj montris ampleksan komploton por nacia movado. Otomanaj oficialuloj kredis ke la viroj estis membroj de granda revolucia aparato kaj la diskuto reflektis sin en gazetoj, (Eastern Express, Oriental Advertiser, Saadet, kaj Tarik) kaj la respondoj estis en la armenaj artikoloj. En iuj armenaj rondoj, ĉi tiu evento estis konsiderata martireco kaj alportis aliajn armitajn konfliktojn. La Baŝkala Rezisto estis ĉe la persa limo, kiun la armenakanoj komunikis kun la armenoj en la Persa Imperio. La Guguniana Ekspedicio, kiu postsekvis ĝin ene de la du monatoj, estis provo de grupeto de armenaj naciistoj de la Rusa Armenio lanĉi armitan ekspedicion trans la limon en la Otomana Imperio en 1890 por subteni lokajn armenojn.
Manifestacio de Kum Kapu, 1890
La manifestacio de Kum Kapu okazis en la armena kvartalo de Kum Kapu, la sidejo de la armena patriarko, kiu saviĝis danke al la rapida agado la komandanto, Hassan Aga. La 27-an de julio 1890, Harutjun Ĝanguljan, Mihran Damadjan kaj Hambardzum Bojaĝjan interrompis la armenan homamason por legi manifeston kaj kondamni la indiferentecon de la armena patriarko kaj de la Armena Nacia Asembleo. Harutjun Ĝanguljan (membro de Van) provis murdi la Patriarkon de Istanbulo. La celo estis persvadi la armenajn klerikojn aligi siajn politikojn al la nacia politiko. Ili baldaŭ devigis la patriarkon aliĝi al la procesio iranta al la Palaco Yildiz por postuli efektivigon de Artikolo 61 de la Berlina Traktato. Estas grave, ke ĉi tiu masakro, en kiu laŭdire pereis 6000 armenoj, ne estis la rezulto de ĝenerala leviĝo de la islama loĝantaro. La softoj ne partoprenis ĝin, kaj multaj armenoj trovis rifuĝon en la islamaj sekcioj de la urbo.
Sangaj jaroj, 1894–1896
La unua rimarkinda batalo en la armena rezista movado okazis en Sasuno, kie naciismaj idealoj estis multigitaj de la aktivuloj de la partio Henĉako, kiel Mihran Damadjian kaj Hampardzoum Bojaĝjan. La Armena Revolucia Federacio ankaŭ ludis signifan rolon en armado de la homoj de la regiono. La armenoj de Sasuno alfrontis la otomanan armeon kaj kurdajn neregulajn trupojn en Sasuno, venkante superan nombron. Ĝin postsekvis ribelo de Zejtuno (1895–96), kiu okazis inter 1891 kaj 1895, Henĉak-aj aktivuloj ĉirkaŭiris diversajn regionojn de Kilikio kaj Zeijtuno por instigi reziston, kaj starigis novajn filiojn de la Socialdemokrata Henĉakia Partio.
La preno de la otomana banko en 1896 estis farita de armena grupo armita per pistoloj, granatoj, dinamito kaj porteblaj bomboj kontraŭ la otomana banko en Istanbulo. La kapto de la banko daŭris 14 horojn, rezultigante la morton de 10 el la armenaj viroj kaj otomanaj soldatoj. La otomana reago al la preno de la banko vidis pliajn masakrojn kaj pogromojn de la plurmilaj armenoj loĝantaj en Konstantinopolo kaj sultano Abdul Hamid la 2-a minacis detrui la tutan konstruaĵon mem. Tamen interveno sur parto de la eŭropaj diplomatoj en la urbo sukcesis persvadi la virojn doni, asignante sekuran paŝon al la postvivantoj al Francio. Malgraŭ la nivelo de perforto, kiun la okazaĵo kaŭzis, la preno de la banko estis raportita pozitive en la eŭropa gazetaro, laŭdante la virojn pro ilia kuraĝo kaj la celoj, kiujn ili provis plenumi. La jaroj inter 1894 kaj 1896 finiĝis, kun taksoj de la mortintoj de 80,000 ĝis 300,000. La Hamidaj masakroj estas nomumitaj laŭ sultano Abdul Hamid la 2-a, kies klopodoj plifortikigi la teritorian integrecon de la batalita Otomana Imperio rezultigis la masakrojn.
Ribelo de Sasuno, 1904
Otomanaj oficialuloj implikitaj en la ribelo de Sasuno, kiuj antaŭe estis venkitaj en la Unua Zejituna Ribelo, ne volis la formadon de alia duon-sendependa armena regiono en la "orientaj" provincoj. En Sasuno, armenaj aktivuloj laboris por armi la homojn kaj varbi junulojn motivigante ilin al la armena afero. Ĉirkaŭ 50.000 turkaj kaj kurdaj trupoj komencis la ofensivon en Sasuno, kie 500 fidajoj devis defendi 20.000 senarmajn homojn. La armenojn estris Andranik Ozanjan kune kun Gevorg Ĉavuŝ, Murad de Sebastio, Keri, Hrajr Dĵoĥk, kaj aliaj.
Atenco kontraŭ sultano Abd-ul-Hamid la 2-a, 1905
La teruraj okazaĵoj de la Hamidaj masakroj kaj la daŭraj kontraŭ-armenaj politikoj de sultano Abdul Hamid la 2-a estis venĝitaj de la Armena Revolucia Federacio kiu planis aŭtobombon kontraŭ la sultano. La memboj de la Armena Revolucia Federacio, konataj kiel daŝnakoj, gvidataj de la fondinto Kristapor Mikaeljan, sekrete komencis produkti eksplodaĵojn kaj planis la operacon en Sofio, Bulgario. La aŭtobombo malsukcesis mortigi la sultanon, kvankam ĝi rezultigis la morton de 26 homoj kaj pliaj 58 vunditoj.
Dissolvo, 1908–1918
La Dua Konstitucia Epoko de la Imperio komenciĝis baldaŭ post kiam sultano Abdul Hamid la 2-a restarigis la konstitucian monarkion post la Revolucio de la Junaj Turkoj de 1908. La periodo establis multajn politikajn grupojn. Serio de elektoj dum ĉi tiu periodo rezultigis la laŭpaŝan supreniron de la regado de la Komitato Unio kaj Progreso en la politiko. Ĉi tiu periodo ankaŭ markis la malfondon de la Otomana Imperio.
Juna Turka Revolucio, 1908
La 24-an de julio 1908, la esperoj de la armenoj pri egaleco en la imperio heliĝis kun la forigo de Abdul Hamid la 2-a de la potenco kaj reenpostenigis la landon reen al konstitucia monarkio. Du el la plej grandaj revoluciaj grupoj provantaj faligi la sultanon estis la Armena Revolucia Federacio kaj la Komitato Unio kaj Progreso, grupo de plejparte eŭrop-edukitaj turkoj. En plenkunsida kunveno en 1907, la ARF agnoskis, ke la armenaj kaj turkaj revoluciuloj havis la samajn celojn. Kvankam la Tanzimat-reformoj donis al la armenoj pli multajn rajtojn kaj sidlokojn en la parlamento, la ARF esperis akiri aŭtonomion por regi armenajn loĝitajn areojn de la Otomana Imperio kiel "ŝtato ene de ŝtato". La "Dua kongreso de la otomana opozicio" okazis en Parizo, Francio, en 1907. Opoziciestroj inkluzive de Ahmed Riza (liberalulo), Sabaheddin Beyj kaj ARF-membro Ĥaĉatur Malumjan ĉeestis. Dum la kunveno estis oficiale deklarita alianco inter la du partioj. La ARF decidis kunlabori kun la Komitato Unio kaj Progreso, esperante, ke se la Junaj Turkoj ekreguos, la aŭtonomio estus donita al la armenoj.
Unua Mondmilito, 1914–1918
Kun la atako de la Unua Mondmilito, la Otomana Imperio kaj la Rusa Imperio okupiĝis pri la militkampanjoj en Kaŭkazio kaj Persio, kaj la Komitato Unio kaj Progreso komencis rigardi la armenajn kun malfido kaj suspekto. Ĉi tio ŝuldiĝis al la fakto, ke la rusa armeo enhavis kontingenton de armenaj volontuloj. La 24-an de aprilo 1915, armenaj intelektuloj estis arestitaj fare de otomanaj aŭtoritatoj kaj, per la Leĝo pri Deportado (29-an de majo 1915), poste granda proporcio de la armenaj loĝantoj en Okcidenta Armenio pereis en kio iĝis konata kiel la Armena genocido. Estis loka armena rezisto en la regiono, ĝi disvolviĝis kontraŭ la agadoj de la Otomana Imperio. La eventoj de 1915 ĝis 1917 estas konsiderataj de armenoj, okcidentaj historiistoj, kaj eĉ de kelkaj turkaj verkistoj kaj historiistoj kiel Taner Akçam kaj Orhan Pamuk, estintaj ŝtataj aŭ planataj amasaj mortigoj aŭ genocido.
Referencojes
Armenien
Zr. Ms. Buffel (1868)
'''Zr. Ms. Buffel''' (Lia moŝta Bubalo), HW 12, A 884, estas kirasa ŝipo konstruita de la ŝipkonstruejo Napier & Sons en Glasgovo. Inter 1896 kaj 1972 ĝi servis kiel tranoktejo. Kiel mararmea ŝipo, ĝi portis la predikaton Zr. Ms. (Lia Moŝta) kaj nun estas muzea ŝipo en Hellevoetsluis.
La Buffel havas ĝemelan ŝipon: La Schorpioen (Skorpio). Kune ili formis la kernon de la renovigita Reĝa Mararmo post 1868.
Gastiga ŝipo
Post trankvila kariero kiel kirasita ŝipo, la Buffel ekde 1896 servis kiel tranoktejo.
Dum la germana atako kontraŭ Nederlando en 1940, Buffel ankoraŭ funkciis kiel tranoktejo kaj estis en la Rijkswerf Willemsoord en Den Helder. Post la falo de Nederlando, la germana okupanto trenis la ŝipon al Amsterdamo por utili kiel tranokteja ŝipo tie.
Post la Dua Mondmilito la ŝipo estis trovita sendifekta kaj estis atribuita al la submarŝipa servo en Roterdamo kiel gastadŝipo. En 1948 la ŝipo revenis al Amsterdamo por servi kiel tranoktejo ĉe la Mararmea Kazerno Amsterdamo.
Muzea ŝipo
Jaron post kiam la ŝipo estis prenita el servo en 1973, la Bubalo estis vendita al la municipo de Roterdamo. En Roterdamo la ŝipo estis konvertita en muzeŝipon, portretante la periodojn kiel militŝipo kaj gastiga ŝipo. Ekde 1979, la ŝipo estis elmontrita ĉe la Mara Muzeo Roterdamo, kie ĝi estis en Leuvehaven.
Pro buĝetreduktoj en Roterdamo, la Buffel estis translokigita al Hellevoetsluis en la aŭtuno de 2013. De la 5-a de oktobro 2013, la ŝipo provizore estis en la Timmerdok de sekdoko Jan Blanken. La Buffel ankaŭ troviĝis en Hellevoetsluis de 28 majo 1896 ĝis 5 julio 1919, post esti konvertita en loĝejŝipon. La municipo de Rotterdam posedas la ŝipon, sed la administrado estis transprenita de Fondaĵo muzeoŝipo la Buffel. De la 7-a de februaro 2015, la Buffel havas sian finan lokon ĉe la Koningskade en Hellevoetsluis.
La Buffel estas albordigita en Hellevoetsluis en la Mararmea Kvartalo. Estas pli da historiaj ŝipoj tie, kiel la minforiga ŝipo Bernisse, la lumŝipo Noord-Hinder. Ankaŭ la vizitinda ŝtona sekdoko Jan Blanken troviĝas tie ekde 1806.
Anthony J. Cecce
Anthony J. CECCE estas usona astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris 18 asteroidojn inter 2000 kaj 2001
1360 Tarka
1360 Tarka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la afrikan tribestron Tarka, kiu donis sian nomon ankaŭ al la urbo Tarkastad, en la provinco Orienta Kablando.
Kakia
Kakio estas malhelflava, polvobruna koloro, multe uzata por vestoj kaj iloj inter ĉasistoj kaj armeanoj.
(16420) 1987 UN1
(16420) 1987 UN1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Huawei
Huawei Technologies Co., Ltd. (华为 [ˈhwɑːˌweɪ]) estas ĉina multnacia firmao provizanta aparatojn por telekomunikado kaj vendanta porkonsuman elektronikon, bazita en Ŝenĵeno, Gŭangdongo, Suda Ĉinio.
La nomo Huawei povas esti tradukita per "bonega ago" aŭ "Ĉinio kapablas"; Hua povas signifi "belega" aŭ "Ĉinio", dum wei povas signifi "agado" aŭ "atingo".
Huawei havis multajn problemojn en iuj landoj. Ili ĉefe havis problemojn kun la usona registaro. Usona registaro diris, ke la ĉina registaro povas uzi la 5G-teĥnologion de Huawei por spioni homojn. Pro tio, la usona registaro ne volas, ke aliaj landoj uzu teĥnologion de Huawei aŭ ZTE. En majo 2019, la usona registaro metis Huawei sur nigran liston. Ĉi tio signifas, ke Huawei ne povas komerci kun usonaj kompanioj.
26973 Lála
26973 Lála estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Petr Pravec kaj Marek Wolf elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Algis
Algis estas litovlingva vira persona nomo. La nomo ofte konsideratas mallongigo de la nomoj Algimantas aŭ Algirdas, sed en memstara formo ankaŭ estas personaĵo el la litova mitologio, dia mesaĝisto aŭ heroldo (dievų pasiuntinys arba šauklys), de la litova vorto algoti, "krii".
Orbán Batthyány
BATTHYÁNY Orbán [pr. batja:ni] Battyáni estis hungara magnato en Transilvanujo, kantaŭtoro naskiĝinta en ? kaj mortinta en Gyulafehérvár en 1547.
Sarh
Sarh (malnovtempe Fort Archambault) estas la tria plej granda urbo de Ĉado, kaj estas la ĉefurbo de la regiono Moyen-Chari kaj de la departemento Barh Köh. Ĝi situas 350 milojn sudoriente de la ĉefurbo Nĝameno, ĉe la bordo de la rivero Ŝari.
Sarh estis fondita dum la franca kolonia periodo por la homoj, kiuj revenis el la laborejoj por la konstruado de la fervojo Kongo-Oceano. Ĝi nun estas grava konektejo por transportiloj, kaj centro por la kotona industrio. La urbo cetere famas pro sia aktiva nokta vivo.
Inter lokaj vidindaĵoj estas la nacia muzeo de Sarh.
9447 Julesbordet
9447 Julesbordet estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Heidweiler
Heidweiler (prononco - "erikeja vilaĝeto") estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sângeorzu Nou
Sângeorzu Nou [sınĝorzu noŭ] (hungare: Szászszentgyörgy sassentdjordj, germane: Sankt Georgen) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 1 092 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 1 009 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1317. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al Beszterce-Naszód. Administre ĝi apartenas al Lechinţa.
Komunumoj de Sankta Georgo en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Bácsszentgyörgy!
Lady Byron
Anne Isabella NOEL BYRON, 11a Baronino Wentworth kaj Baronino Byron (denaske Milbanke; 17a de Majo 1792 – 16a de Majo 1860), karesnome Annabella kaj ofte konata kiel Lady Byron, estis la edzino de la poeto George Gordon Byron, plej ofte konata kiel Lord Byron.
Tre edukita kaj strikte religia virino, ŝi ŝajnis tre maltaŭga partnerino por la nemorala kaj agnostikisma poeto, kaj ilia geedzeco tuj rezultis en kverelaro. La memoroj de Lady Byron, publikigitaj post ŝia morto fare de Harriet Beecher Stowe, certigis ŝiajn timojn pri onidira incesto de Lord Byron kun sia duon-fratinor. La skandalo pri la suspektoj de Lady Byron akcelis la intencojn de Byron forlasi Anglion kaj reveni al la Mediteraneo kie li estis vivinta en 1810.
Ili filino Ada laboris kiel matematikisto kun Charles Babbage, nome pioniro de komputiko. Lady Byron sentis ke eduko en matematiko kaj logiko estus kontraŭaganta eblan hereditan tendencon al la frenezeco kaj la romantisma troigo de Lord Byron.
65658 Gurnikovskaya
65658 Gurnikovskaya estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Renata Jurjevna Gurnikovskaja plej maljuna filino de la malkovrintino kaj patrino de Aleksandr. Diplomigita de la departemento pri matematiko de la Universitato de Rostov, ŝi laboris kiel dekanino de la fakutato de defora instruado ĉe la Suda Regiona Lernejo pri Noviganta Negoco.
Laubach (Alzaco)
Laubach (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Flava frenezformiko
La Flava frenezformiko (Anoplolepis gracilipes) estas specio de formiko, enmetita akcidente en norda Aŭstralio kaj en Kristnaska Insulo en la Hinda Oceano, kiu fikaŭzis teruran ekologian damaĝon en ambaŭ lokoj.
Ĝi estas populare konataj kiel "frenezaj" pro siaj sendirektaj movoj kaze de ĝenado, kaj kun siaj longaj kruroj kaj antenoj ĝi estas unu el plej grandaj invadaj formikospecioj en la mondo.
Traktato Pilar
La Traktato de Pilar estis traktato subskribita en Pilar (Argentino) en la 23-a de februaro de 1820, fare de Manuel de Sarratea (guberniestro de la Provinco Bonaero) kaj aliflanke de du el la guberniestroj de la Liga Federal: nome Estanislao López (Provinco Santa Fe) kaj Francisco Ramírez (Provinco Entre Ríos). La traktato subskribiĝis post la malvenko de la trupoj unuecigaj - preskaŭ tute bonaeraj -en la unua Batalo de Cepeda (de 1a de februaro de 1820).
Bonaero estis en absoluta malordo, kaj sekve en la 16-a de februaro de 1820 oni kunvokis Cabildo Abierto (malferma konsilantaro) ĉe kiu oni kreis Junta de Representantes (reprezentantaro), kiu nomumis Manuel de Sarratea kiel provizora guberniestro de la provinco Bonaero. Tiu klopodis alveni al interkonsento kun López kaj Ramírez, kaj subskribis la traktaton en la bonaera urbo Pilar.
La ĉefa enhavo de la traktato estis:
Terlango
En geografio, terlango (spit, Nehrung, Nerija, Kosa) estas mallarĝa kaj longa kurba strio da sablo aŭ tero tra la maro en la marbordo, kaj kiu tiamaniere parte aŭ tute fermas la kurbiĝon de la malfermita maro, ofte paralela al la marbordo. Do temas pri aparte mallarĝa duoninsulo. Ĝi konsistas el materialoj alportitaj de la marfluo, de la fluoj de tajdo aŭ de marondoj.
Depende de la cirkonstancoj, la fermita areo ricevas la sekvan nomon:
Terlango povas aŭ formiĝi antaŭ la marbordo, disigante pecon da akvo, tiel nomata laguno, aŭ antaŭeniri en maron kaj formi «sagon», aŭ ligi insulon al tero (aŭ alia insulo), en geografio oni nomas tian terlangon "tombolo".
Se la telango estas seninterrompa, la laguno iĝas lago entenante nesalan akvon. Se la terlango estas distranĉita de pluraj markoloj, ĝi formas sinsekvon da sablejoj nomataj "terlangaj insuloj".
Terlangoj troviĝas tutmonde. Rimarkindaj ekzemploj estas la Kurona terlango/laguno en la Balta Maro, la terlango Lido de Venecio kaj la terlango Farewell (Farewell Spit) sur la Suda Insulo de Nov-Zelando. La plej granda terlango en Usono (Dungeness Spit) situas en la ŝtato Vaŝingtono. Ĝi estas pli ol naŭ kilometrojn longa, kun mezumo de pliaj kvin metroj aldonitaj ĉiujare.
Hoso
Hoso (de la angla hose) estas fleksebla tubo por transporti rigidaĵojn, likvaĵojn aŭ gasojn.
Hosoj en multaj variaĵoj estas uzataj preskaŭ ĉie en la ĉiutaga vivo kaj tekniko, kie neflekseblaj tuboj pro fizikaj aŭ ekonomiaj kialoj ne povas esti uzataj ekzemple ĉe moveblaj deir- aŭ cel-objektoj, malfacile alireblaj punktoj, aŭ se tuboj estus tro pezaj aŭ tro multekostaj. Hosoj povas esti ligitaj unu al la aliaj per kupliloj, tiel plilongigante la tutaĵon.
Hosoj estas faritaj el natura aŭ artefarita kaŭĉuko, plasto, vitrofibroj kaj aliaj elastaj materialoj. Ekzemploj de hosoj estas
Aloyzas
Aloyzas estas litovlingva vira persona nomo (variaĵo de la nomo Alojzio). Kutimaj mallongigaj formoj estas Alyzas, Alys, Alius, kaj la koresponda virina formo estas Aloyza.
FreeBASIC
FreeBASIC estas komputila programlingvo de altnivela sintakso la plej proksima al QuickBASIC, kaj kompililo por tiu (FreeBASIC Compiler). Origine kompililo kreita kiel libera alternativo Microsoft QuickBasic, sed rapide kovritis per novaj karakterizaĵoj kaj fariĝis potenca ilo por la disvolviĝo de programaro. La unua versio de la tradukilo estis skribitaj en Visual Basic, sed nun li povas kompili mem (skribita en FreeBASIC).
Kompililo
Kompililo distribuita sub la GNU GPL, normo biblioteko - la GNU LGPL.
Ekzistas pluraj komunikiloj evoluo, kiel la erarserĉilo povas uzi la GNU sencimigilo.
Programlingvo
Malgraŭ la fakto ke la kompililo estas kongrua kun QuickBASIC, FreeBASIC lingva aldoniĝis multaj plibonigoj kaj karakterizaĵoj renkonti modernaj postuloj, normoj kaj kongruo kun bibliotekoj kaj API skribita en C / C ++. Komencante kun la versio 0.17, la uzanto povas selekti tri modojn de kompilaĵo (nedeviga -lang): kongruo modon QuickBASIC (qb), malnovaj versioj FreeBASIC (evitinda), kaj norma modo, kio inkluzivas ĉiujn lastaj disvolviĝoj kaj karakterizaĵoj.
=== Novaj karakterizaĵoj kaj plibonigoj ===
Saluton, mondo!
Uzante la enkonstruita en biblioteko FreeBASIC:
Uzante la norma biblioteko C:
Zaratuŝtro
Zaratuŝtro, 𐬰𐬀𐬭𐬀𐬚𐬎𐬱𐬙𐬭𐬀 (naskiĝis ĉirkaŭ 1000 antaŭ Kristo, mortis havante 77 jarojn) estas la fondinto de Zaratuŝtrismo. Li estas konata ankaŭ kiel Zoroastro, Zaratuŝtra kaj Zartoŝt, kaj vivis ĉirkaŭ sescent jarojn antaŭ la invado de Kserkso en Grekion.
Nomo
La nomo Zaraθ-uštra estas Bahuvriha kombinaĵo en la avesta lingvo kiu signifas "havante maljunajn kamelojn" aŭ "tiu, kiu posedas maljunajn kamelojn".
La unua parto de la nomo antaŭ estis tradukita kiel "flavaj" aŭ "oraj", de la avesta "zaraj", donante la signifon "[havante] flavaj kameloj". Pli romantika, sed malĝusta, traduko de la nomo en la pasinteco estis "[portanto de la] ora tagiĝo", bazita sur la erara supozo ke la dua parto de la nomo estas variaĵo de la veda vorto "uŝas" kiu signifas "tagiĝo". La lasta traduko ŝajne devenis de deziro doni pli taŭgan signifon al la nomo de la Profeto ol "posedanto de maljunaj kameloj."
Naskiĝo
La Denkard tiel priskribas la alvenon de Zaratuŝtro:"'Plie, Dio, por doni ĝojon al la bona kreaĵo, de la komenco de la mondo, kreis, en pura kaj luma esenco, la sanktan Zartoŝt kiel konaton de la Amahaspandoj, dotitan per bonkvalitoj, penseman, kaj plene atenteman. Kaj Lia esenco estis farita en la Spirita Mondo por (la tasko de) predikado, kaj disvastigado de la religio tra la mondo. Kaj en la ĝusta tempo Li estis sendita malsupren en la mondon kiel Viro, vestita per tera Korpo. Tiutempe (t.e. kiam la pura Spirito de Zartoŝt eniris la domon de argilo), superega speco de lumo kaj brileco komencis ekbrili el Lia domo, pere de stelo (en la ĉieloj). Kaj li naskiĝis de Sia Patro Pouruŝasp – ido de (la Peŝdadia Reĝo) Ĝamŝed – kaj de Sia patrino Dukdaub. Plie, kiam Li (la Profeto) naskiĝis, estis lumo kiel la brilego de fajro--blindumo kaj krepusko--radiante de Lia domo ĉiudirekten, alte en la aeron, kaj al granda distanco tra la tero, kiel signo de Lia grandeco kaj ekzalteco.' (Denkard: 5.2.1)"
Frua Vivo kaj Revelacio
Lia patro estis nobelo de reĝa deveno, sed ne tro potenca. Zaratuŝtro estis la tria el kvin fratoj. Li estis pastro. Li ricevis Sian Revelacion kaj Profetecon kiam Dio (en la antikva persa Ahura Mazda aŭ Ohrmazd) sendis al Li vizion. La Spirito Vohu Manah ('Bona Penso') ordonis al Li kontraŭstari la sangajn oferojn de la tradiciaj persaj kultoj kaj helpi la malriĉulojn. Li ricevis vizion en kiu li vidis la komencon de la mondo kaj eksciis ke Li estis elektita en la komenco de tempo por Sia Misio. Li diris ke li vidis kaj aŭdis Dion. (Zaehner: p. 35, 44)
Persekutado
Kiam li anoncis Sian Mision, Zaratuŝtro estis tuj persekutata de la sekvantoj de la mitra kulto. Persekutita kaj ekzilita, apartigita de sia familio, Zaratuŝtro suferis la saman sorton de la aliaj fondintoj de mondreligioj. Zaratuŝtro diris:"'Al kiu lando Mi fuĝu, kien fuĝi? De nobeloj kaj miaj konatuloj ili apartigas Min, nek Mi plaĉas al la homoj [......], nek al la mensogaj regantoj de la lando. Kiamaniere Mi plaĉos al Vi, Mazda Ahura?' (Yazda 46.1)"
Azilo kun Reĝo Viŝtasp
Tamen, li finfine ricevis azilon de kajana Reĝo Viŝtasp. Laŭ la Denkard, Li faris multajn miraklojn kaj konvinkajn pruvojn por la reĝo, kiu finfine akceptis Zaratuŝtrismon. Viŝtasp faris ĝin la oficiala religio de sia regno. Ĝi poste ankaŭ fariĝis la ŝtat-religio de la Persa imperio.
Instruoj
Zaratuŝtro admonis siajn sekvantojn:"'regi ĉiujn iliajn dezirojn laŭ la ordonoj de Dio... montri al bonaj homoj la plenan bonon de ĉiu virto, kaj fari la homojn de la mondo komfortaj ĉiumaniere, kaj instrui ilin kiel gajni siajn vivtenojn per honestaj rimedoj. Homo en tiu ĉi mondo povas akiri komforton (t.e. feliĉon) en tri manieroj. Unue pere de memregado laŭ ĉiuj ordonoj de Dio, due per gardado de la animo de ĉiuj nocoj, kaj trie per atingo al la kompreno de la venonta spirita mondo.' (5.5.1-2)"Plie, li instruis ke "penso de adorado pri la unu Vivdonanto okazas pro vivado laŭ Siaj leĝoj". Tio ĉi povas esti atingita per "bonaj pensoj, bonaj vortoj, bonaj agoj, kaj evitado de malbonaj pensoj, malbonaj vortoj, malbonaj agoj." (5.6.2)
La Mond-Savanto
Zaratuŝtro instruis ke li ne estis la unua profeto. Li diris ke"'la alveno de veraj Profetoj en tiun ĉi mondon estas por la celo riveli al la homoj la misteron de la spirita mondo, kun la celo bremsi iliajn sopirojn al pekaj agoj, kaj konfirmi ilian determinon strebi por bonaj agoj. (…) [La Profetoj] devas esti agnoskataj kaj iliaj vojoj sekvataj'. (5.8.2.)"Zaratuŝtro profetis ke en la estonteco aperus Resurekto kaj la alveno de Promesita Savanto, kiu ankaŭ estus sia ido."'Li estos la venkema Pliboniganto (Ŝaoŝjant) pernome kaj la Mond-renoviganto (Astat-ereta) pernome. Li estos Pliboniganto ĉar li plibonigos la tutan fizikan mondon; li estos Mond-renoviganto ĉar li establos la fizikan ekzistadon nedetrueblan.' (Avesta, Farvardin Yast, 13.129)"Bahá'u'lláh, Fondinto de la Bahaa Kredo pretendis esti la Promesito de Zaratuŝtrismo. Laŭ 'Abdu'l-Bahá, Bahá'u'lláh estas praido de Zaratuŝtro.
La nomon Zaratuŝtro popularigis ankaŭ Niĉeo en sia verko Tiele parolis Zaratuŝtra.
En Esperanto
Tiele parolis Zaratuŝtra: libro por ĉiu kaj neniu (Friedrich Nietzsche. Trad. de W. A. Verloren van Themaat. Enkonduko kaj notoj de Walther Linden.)
Campazas
Campazas [kamPAzas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 57 km de Leono, provinca ĉefurbo; inter Valencia de Don Juan kaj Valderas. Ĝi limas kun Villaornate y Castro, Fuentes de Carbajal, Valderas kaj Villaquejida.
Historio
Estas atestiloj el antaŭromia epoko kaj en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj kaj bovoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Fray Gerundio
Fray Gerundio de Campazas estas fikcia rolulo, nome mallerta monaĥa predikisto, protagonista de la romano kies kompleta titolo estas Historia del famoso predicador fray Gerundio de Campazas, alias Zotes, de la hispana verkisto José Francisco de Isla y Rojo (konata ofte kiel Padre Isla) (1703-1781). Temas pri novelo sen apenaŭ agado, kun kombino de du elementoj: satiro pri malbonaj predikistoj, de stilo pompa kaj afekta de gongorbarokaj predikistoj, kaj pedagogia traktato pri religia retoriko. Krome la aŭtoro interplrktigas diversajn rakontojn kaj ŝercojn; konstateblas la influo de la pikareska romano kaj de Cervantes kun elstaro de ingenio kaj ironio. La historio priskribas pastron de malriĉa deveno kiu ricevas malbonkvalitan instruadon kaj predikas kion li ne komprenas, allogita de bona stato de la profesio. La verko publikigita en 1758 vendiĝis dum nur tri tagoj (1 500 ekzempleroj), sed ties sukceson malhelpis la Inkvizicio, kiu malpermesis la verkon; la dua parto publikiĝis en 1768, jam ekzilita la aŭtoro, kontraŭleĝe kaj same malpermesita de la Inkvizicio.
433 Eroso
433 Eroso estas granda, tre hela terrenkonta asteroido, la unua malkovrita el la Amoraj asteroidoj kaj la dua plej granda Amora asteroido post 1036 Ganimedo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Carl Gustav Witt, elde Berlino kaj, la saman nokton, de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico, ĝi ricevis la nomon de Eroso, helena dio de la amo.
Esplorado
433 Eroso estis la dua asteroido preterflugita de la kosmosondilo NEAR Shoemaker, post 253 Matildo.
Post sensukcesa preterpaso la, la kosmosondilo enorbitiĝis ĉirkaus Eroson la , al distanco de 50 km. Inter aprilo kaj oktobro 2000, la sondilo tute kartografiis la asteroidon.
La, kvankam tio ne estis antaŭvidata en la komenca programo, la sondilo surteriĝis sur la asteroidon, el kie ĝi plue elsendis signalojn ĝis la.
Ecoj
La orbito de 433 Eroso trairas (rigardita orte al la ekliptika ebeno) la orbiton de Marso kaj proksimiĝas tiun de Tero, sed ne trairas ĝin. La plej malgranda distanco inter Eroso kaj Tero estas 19 milionoj da km (0,13 AU). La 31-an de januaro 2012 Eroso alproksimiĝos al Tero ĝis 26,7 milionoj da kilometroj.
433 Eroso ne estas sfera (ne eĉ elipsa), ĝi havas longan formon similantan tiun de pantoflo kun ampleksoj ĉirkaŭ 34 x 11 x 11 km. Ĝiaj du distingeblaj partoj ricevis la nomojn de "Charlois Regio" kaj "Witt Regio", laŭ la nomoj de la malkovrintoj Auguste Charlois kaj Gustav Witt.
Irén Hamala
Irén Hamala, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hamala Irén estis hungara baletisto, instruisto pri baleto, subkoreografo. Ŝia edzo estis Gyula Harangozó, ŝia filo estis Gyula Harangozó (1956).
Irén Hamala naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
433 Eroso
Ecoj
La misio NEAR Shoemaker montris, ke la plejparto el la rokoj, kiuj superŝutas la asteroidon, estis elĵetitaj de ununura alfrapa kratero, nomita "Shoemaker kratero", maljuna de ĉirkaŭ unu miliardo da jaroj. Tiu alfrapo faris ke 40 % el la Erosa surfaco estas senigita de krateroj pli malgrandaj ol 0,5 km de diametro. Oni unue opiniis, ke ili estus ŝtopitaj de elĵetitaj rompaĵoj. Pli fajna analizo montris ke la senkrateraj lokoj situas je rekta distanco de 9 km ĉirkaŭ de la alfrapita punkto, eĉ kiam la distanco mezurita laŭ surfaco superas 9 km. Oni hipotezis, ke la ŝokondoj pro la alfrapo okazigis enfalon de la malgrandaj krateroj pro skuo. La neregula formo de Eroso faras, ke rekta distanco de 9 km povas kovri pli grandan distancon laŭ la surfaco.
Irén Hamala
Biografio
Irén Hamala aĝis 7, kiam ŝi komencis lernadi baleton en Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ŝi aliĝis al la baleta trupo en 1936. Ŝi akiris la rangon privata dancisto en 1950. Post jardeko ŝi ekhavis la laborojn baletinstruisto kaj koreografo. Ŝi pensiuliĝis en 1973. Ŝi ricevis premiojn en 1972, 1981 kaj 1997.
433 Eroso
Ecoj
<Gallery> Dosiero:433eros.jpg|Eroso, fotita la 14-an de septembro 2000 de NEAR Dosiero:Eros southern hemisphere overview.jpg|Suda "duonsfero", 3-a de decembro 2000 Dosiero:Erosregolith.jpg|Vido de la Erosa surfaco, dum la malsupreniro de NEAR </Gallery>
(14813) 1981 QW2
(14813) 1981 QW2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ivano la Terura (Prokofjev)
Ivano la Terura (Иван Грозный), Op. 116, estas la muziko komponita de Sergej Prokofjev en 1942-45 por la filmo de Sergej Eisenstein nome Ivano la Terura kaj ties sekvo, la unuaj du partoj de nekompleta trilogio. La projekto estis la dua kunlaboraĵo de Prokofjev kun Eisenstein, nome el kiuj la unua estas la populara Aleksandr Nevskij (1938). La majoritato de la kantotekstoj estis verkitaj de Vladimir Lugovskoj, kiu kunlaboris kun Prokofjev por la tekstoj por Aleksandr Nevskij.
Referencoj
Notoj
Fontoj
Renato Guttuso
Renato Guttuso, naskiĝis kiel Aldo Renato Guttuso (Bagheria, 26-an de decembro 1911 - Romo, 18-an de januaro 1987), estis itala pentristo kaj politikisto neĝuste aludata kiel reprezentanto de socialisma realismo, ĉefrolulo de la itala novrealisma pentrarto, kiu esprimis sin ĉe la artistoj de la Nova Fronto de la artoj.
Emscherlando
La Emscherlando estas naturregiona ĉefunuo en la sudo de la ĉefunuaro Vestfala Golfo en Germanujo. Ĝi okupas grandajn partojn de la akvokolekta baseno de la nomdona rivero Emscher, ne tamen ties randajn altaĵojn en la sudo, oriento kaj nordoriento same kiel la riverbuŝejon.
La plej granda parto de la Emscherlando apartenas al la historia Feŭdo Recklinghausen, kiu tamen ne transpasis suden la riveron Emscher kaj norde etendiĝis ĝis la rivero Lippe, de kies maldekstra areo ankaŭ partoj apartenas al la Emscherlando.
La probabla natura plantokomunumo de la Emscherlando estus plejparte kverkokarpenara pejzaĝo (stellario-carpinetum). La naturregiono nuntempe estas plejparte ero de la aglomeraĵo Ruhr-Regiono karakterizata per koloniado kaj kulturlando, en la nordo kaj oriento ankaŭ terkulture uzata. En kvar regionaj verdokoridoroj de la Regiona Ligo Ruhr kun partoj de la Emscherlando troviĝas en kulturarbaroj kaj naturprotektejoj multloke vegetaĵoj, kiuj konvenas kun la kapablaj naturaj plantokomunumoj.
Situo kaj limoj
La Emscherland ampleksas la malaltejon de la nomdoma rivero Emscher de Dortmund-Dorstfeld ĝis la transiro al la rejnlandaj sabloplatoj okcidente de la linio Gladbeck kaj de la centro de Bottrop, same kiel norde kaj sude al la randaj platoj norde kaj sude de la malaltejo de la Emscher. En la sudo la Emscherland limiĝas kun la pejzaĝo de la Westenhellweg. Norde malaltondaj altaĵoj flankas la malaltejon de la Emscher kaj limiĝas norde kun la naturregionaj unuoj okcidenta Monasterlando kaj centra Monasterlando.
Multaj urboj de la norda kaj meza Ruhr-Regiono tenas parton je la naturregionoj Emscherland kaj Westenhellweg, deokcidente-orienten tiuj estas Oberhausen (malgrandaj partoj en la ekstrema oriento), la nordo de Essen siuanta en la Emscher-Valo, la plej granda parto de la urba teritorio de Herne, la norda duono de Castrop-Rauxel ĉirkaŭ Rauxel kaj nordaj urbopartoj de Dortmund ĉirkaŭ Mengede.
En la kerna regiono lokas Bottrop, Gladbeck, Gelsenkirchen, Herten, Recklinghausen, same kiel Oer-Erkenschwick, Datteln kaj Waltrop, se ili je la randregionoj ne apartenas al okcidenta Monasterlando.
En la nordo, ĉe la interfaco al la okcidenta Monasterlando, proksimume la duono de la (suda) urboteritorio de Marl troviĝas en la naturregiono, en la ekstrema oriento Brambauer, okcidenta parto de Lünen. .
Naturregiona subdivido
La Emscherland sudividiĝas jene:
Priskribo
Nomdona estas la rivero Emscher en la suda Emscherlando, kies valon degeloakvoj ellavis dum la lasta glaciepoko. Origine laŭlonge de la rivervalo vastaj faŭltarbaroj, la Emscher-Marĉo kaj aliaj sur superakvigataj regionoj laŭlonge de la meandra riveroj karakterizis la pejzaĝon. Ĝis la komenco de la 19a jarcento la marĉo estis uzata kiel vastaera ĉevalbredejo, kie oni bredis la rason Emscherbrücher.
Nuntempe la pejzaĝo estas transformita per la Emscher-Zono de la Ruhr-Regiono kaj karakterizata de urba surkonstruo kaj industriterenoj. La Emscher mem estas preskaŭ plene rektigita kaj endigigita. Parto de la malnovaj faŭltarbaroj transdaŭris la industriigon kiel ero de la „Regionaj Verdokoridoroj“ el la 1920aj jaroj aŭ ankaŭ kiel tiel nomata „minejomarĉo“. En la dua kazo oni uzi la areojn por la surtera akvokonduko de la akvomastrumado de la minejoj. Tiuj ĉi areoj je malapero de la minado estis enigataj en la Emscher Landschaftspark. La nomado de la ĉerivera pejzaĝo konserviĝis en la Landschaftspark Emscherbruch, kiu ampleksas parton de la origina faŭltarbaro.
La nordo de la Emscherlando estas multloke terkulture uzata, foje tie estas ankaŭ trovebla arbaretoj. Kulturarbaroj ofte konsistas el fagoj. Escepton prezenta la aglomeracio de la urboteritorio de Marl.
La Vestischer Höhenrücken en la oriento de Recklinghausens atingas 113 metrojn kaj superregas per tio la riveron Emscher kaj la Rejn-Herne-Kanalon tuj sude de la montoĉento je proksimume 70 metroj. Ĝi troviĝas inter la malaltejoj de Emscher kaj Lippe. En ĝia meza kaj orienta parto la akvoj fluas suden al la Emscher, dum kiam en la okcidento la valoj direktiĝas norden. La grundo konsistas el argilaj aŭ sablaj kovraĵo sur kalkargilo.
Probabla vegetaĵaro
Krom la kverkokarpenaro (Stellario-Carpinetum) plejparte atendebla pluaj plantokomunumoj estus atendeblaj. Sur la leŭsogrundoj de la Vestischer Höhenrücken la probabla vegetaĵaro estus atendebla grandaree miliofagaro (maianthemo-fagetum = milio-fagetum). Sur kalkohava Emscher-Kalkargilo krome estus atendebla asperulo-fagaro (Galio-Fagetum), en la kampo de la ebenaĵo apud la Emscher ankaŭ ĉerivero-fraksenaro (Querco-Ulmetum minoris = Fraxino-Ulmetum), marĉbetularo (betulum pubescentis) kaj, sur aparte malsekaj lokoj, marĉalnaro (carici-alnetum).
Suda Emscherlando
Vidaĵo super la suda Emscherlando en la limregiono Recklinghausen kaj Herten ekde Ŝutmonto Hoppenbruch norden. Proksimume en bildcentro pasas la limo al Westenhellweg en ĉi tiu perspektivo preskaŭ horizonte. En la fono la Altaĵoj de Castrop kun Monto Beimberg estas ekkonebla, sur ĝi Turo Imperiestro Vilhelmo en la parko Volkspark Sodingen, krome en la fono la du turakvujoj de Gelsenwasser proksime de la aŭtostrato A 43.
Elaera foto de la Emscherlando ĉe Castrop-Rauxel nordokcidenten. En la bildcentro estas ekkonebla la Forum Europaplatz, dekstre de ĝi komenciĝas la arbaro Grutholz/Nierholz. Supre maldekstre en la bildo parte estas registrita la arbaro Castroper Holz, malantaŭe Kastelo Bladenhorst kaj la erikejo Dickenheide. Tute ĉe la supra bildrando pasas la Emscher. La naturaj kondiĉoj en la Emscherland taŭgis por la konstruo de akvokasteloj, jen la suda foso de Kastelo Herten kaj la foso de Kastelo Bladenhorst en Castrop-Rauxel. La industriigo ŝanĝis la Emscherlandon. Vidaĵo de Ŝutmonto Hoheward okcidenten. Antaŭe la malfunkciigita Minejo Ewald, en la bildcentro la Hertener Mark en la Landschaftspark Emscherbruch, malantaŭe Elektrejo Scholven kaj Ŝutmonto Oberscholven. La Emscher estas kanaligita, jen, maldekstre en la bildo, ĉe Oberhausen. Paralele al ĝi oni konstruis la Rejn-Herne-Kanalon kiel ŝipirovojo, ĉi-dekstre ekkonebla apud la rivero. Tute en la malfono la vido pasas ankoraŭ super la „Meza Malsuprorejna Ebenaĵo“, la Emscherlando komenciĝas mallonge antaŭ la unua blanka ponto transiranta kanalon kaj riveron.
Amerika Pokalo
La Amerika Pokalo (portugale kaj hispane Copa América) estas futbala ĉampionado inter naciaj teamoj de Sudameriko organizitaj en la kontinenta konfederacio CONMEBOL de la Federacio Internacia de Futbalo Asocia FIFA. Ĝi originale nomiĝis la Sudamerika Ĉampionado (hispane, Campeonato Sudamericano) ĝis 1967. Ekde 1993, nacioj de aliaj kontinentoj ludis en la pokalo, ĉefe Meksiko kaj aliaj teamoj de Nordameriko, sed ankaŭ Japanio de la azia konfederacio AFC en 1999. Argentino kaj Urugvajo estas la plej sukcesaj teamoj en la pokala historio, kun po 15 ĉampionecoj. Brazilo havas 8 ĉampionecojn, kaj gajnis 4 de la finaj 5 turniroj, sed neniu alia nacio havas pli ol 2 ĉampionecojn.
Ŝraŭbuma tubjuntilo
Ŝraŭbuma tubjuntilo speco de hidraŭlika mekanismo. Temas pri parto de kondukilo servanta por kunigi aŭ du partojn de tubo reciproke, aŭ tubon alkonekti al hidraŭlika elemento.
Eblas la sekva diferencigo:
Ariadno
Ariadno estas virina nomo.Laŭ greka mitologio, Ariadno (greke Αριάδνη, Ariadne) estis filino de Minoo, reĝo de Kreto, kaj de lia edzino Pazifao. Ŝi havis kvar fratojn, Deŭkalionon, Glaŭkon, Androgeon kaj Katreon, kaj pli junan fratinon Fedron. Ariadno helpis al sia amato, la atena reĝido Tezeo, reveni el Labirinto post mortigo de Minotaŭro, dank al fadeno, kiun ŝi donis al li, tiele permesante lin retrovi sian reirvojon. Poste ŝi estis edzino de la dio Dionizo.
Kiam ŝia patrino adultis kun sankta blanka taŭro, naskiĝis Minotaŭro, virkorpa monstro kun taŭra kapo, kiu manĝis nur homan karnon. La reĝo Minoo punis la edzinon per terura maniero, mortŝanceligis ŝin per sovaĝa taŭro. Minotaŭron li kaŝis en grandega Labirinto, kiun por li konstruis atena konstruisto Dedalo.
Post kiam frato de Ariadna Androgeo venkis en grandaj sportludoj en Ateno, la atena reĝo Egeo pro kolero mortigis lin. Sekve de tio la reĝo Minoo militiris kontraŭ Ateno kaj devigis ĝin ĉiun naŭan jaron sendi en Kreton sep belulinojn kaj sep junulojn, kiel oferoj por Minotaŭro. Ĉe la tria oferado alveturis kun la viktimoj Tezeo, filo de la reĝo Egeo kun intenco Minotaŭron mortigi kaj la gejunulojn savi.
Ariadno ekamis Tezeon kaj helpis lian malfacilan intencon plenumi. Antaŭ ol li eniris Labirinton, ŝi donis al li fadenbulon. La fadenon Tezeo malvolvadis dumvoje en Labirinto kaj per ĝi li signis al si la vojon reen. Li venis al la monstro tra longaj mallumaj koridoroj kaj post malfacila kruela batalo Minotaŭron mortigis. Helpe de la fadeno li revenis al la elirejo el Labirinto. Atenanoj kaj ankaŭ kretanoj ekĝojis, ke la terura danĝero forpasis.
Tezeo, promesinte al Ariadno geedziĝon, veturigis ŝin kune al Ateno. Survoje, kiam la ŝipo estis albordiĝonta ĉe la insulo Nakso, Tezeo havis sonĝon, ke Ariadno estas destinita al Dionizo. Li komprenis tion profetaĵo kaj decidis forlasi sian amantinon. Kiam Ariadno dormis sur la strando, Tezeo fornavigis sen adiaŭi ŝin. Dionizo kunportis Ariadnon kaj sur insulo Deloso edziĝis kun ŝi. Ŝian edziniĝkronon la dio ĵetis ĉielen. Tuj la floroj ŝanĝiĝis en stelojn kaj tiel estiĝis konstelacio "Norda Krono". Tezeo poste edziĝis kun pli juna fratino de Ariadno, Fedro. Bedaŭrinde eĉ ne unu el ambaŭ menciitaj edziĝoj estis feliĉa.
La revena vojaĝo al Ateno alportis morton de la reĝo Egeo. Kiam Tezeo revenis al Ateno, forgesis ŝanĝi la koloron de la veloj sur sia ŝipo de nigra al blanka, kiel estis interkonsentite. Pro tio, kiam Egeo vidis la nigrajn velojn, li pensis ke Tezeo mortis, kaj ĵetis sin en la maron kaj mortigis sin. De tiam la maro nomiĝas "Egea maro".
Interpreto
La greka verkisto Palaifato pensas la Minotaŭron kiel la duonfrato de Ariadno, kiu estas enfermita en lia domo de Minoo. Li pensas Ariadno donis al Tezeo la spadon per kiu li mortigis la Minotaŭro.
Rufa
Rufo estas flave ruĝa koloro, do tre simila al oranĝo. Oni ĉefe uzas la vorton por precize indiki rufan harkoloron.
Ilona Ladányi
Ilona Ladányi [ladAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ladányi Ilona estis hungara operkantisto (koloratursoprano), subreto. Ŝia origina familia nomo estis Lichtmann, ŝia dua edzina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Babos Izsóné.
Ilona Lichtmann naskiĝis la  en Miskolc, ŝi mortis la  en Budapeŝto (inter la fontoj ne estas konsento pri la datenoj).
Biografio
Ilona Ladányi devenis el malriĉa juda familio. Ŝi estis tajpistino, dum ŝi ricevis kantlecionojn helpe de judoj. Dum laboro ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Ŝia ĉefinstruisto estis Béla Szabados. En la teatra jaro 1932 ŝi havis stipendion de la Reĝa Operejo de Budapeŝto, en la sama jaro ŝi debutis. Kelkajn monatojn ŝi studis ankaŭ en Italio. Inter 1933 - 1939 kaj 1945 – 1949 ŝi estis membro de la Reĝa Operejo, inter 1939-1944 ŝi povis kanti nur antaŭ juda publiko. Dum la nazia erao (1944) ŝi estis deportita. Pro divorco ŝi edziniĝis dufoje en 1936 kaj 1948.
Kuireja maŝino
Kuireja maŝino estas multfunkcia elektromekanika hejma ilo, destinita por prilabori diversajn manĝaĵojn.
Depende de tipo de instalaĵo ĝi povas esti:
Pierre Plantard
Pierre Athanase Marie Plantard (n. la 18-an 1920 en Parizo; m. la 3-an de februaro 2000 en Parizo) estis centra figuro de la misteraj rakontoj, kiuj estas ligitaj al sudfranca vilaĝo Rennes-le-Château kaj fikcia sekreta organizo kun la nomo Prieuré de Sion. La elementoj iĝis mondfamaj pro romanoj de Dan Brown.
Ekde 1975 li uzis la nomon Plantard de Saint-Clair kiu rilatis al nobela familio el la regiono de Gisors, kies kastelo estas konata kiel loko de la trezoro de la templanoj. Plantard estas menciita en la baza libro de Gérard de Sède pri ĉi tiu mito kiel desegnanto.
Biografio
Pierre Plantard estis ido de la servisto Pierre Plantard kaj de la kuiristino Amélie Marie Raulo.
Post la forlaso de la lernejo en la jaro 1937 li komencis fondi fikciajn societojn kun la celo "purigi kaj renovigi Francion". La 16-an de decembro 1940 li skribis leteron al Henri Philippe Pétain, en kiu li konfirmis sian kredon pri "cionista kaj framasonisma intrigo kontraŭ Francio. Li atentigis Pétain kaj ofertis "100 fidindaj virojn, kiuj okupiĝas pri la afero". La fikciaj societoj nomiĝis interalie Union Française (1937), Renovation Nationale Française kaj Alpha Galates (1942 kaj 1946).
La dokumentoj de la polico pri la aktivecoj de Plantard el tiu ĉi periodo troviĝas en la pariza policejo. Tie troviĝas citaĵo :
Ekesto de la Prieuré de Sion
En la jaro 1951 Plantard translokiĝis al Annemasse en la regiono Haute-Savoie en la sudoriento de Francio, kie li edziĝis kaj li havis filinon. Li laboris kiel teknika desegnisto.
En la jaro 1953 li estis kondamnita pro trompo kaj fraŭdo je 6 monatoj en malliberejo.
Kun André Bonhomme li fondis la 7-an de Majo 1956 asocion kun la nomo Prieuré de Sion. Supozeble la nomo rilatas al monteto „Mont Sion“ ĉe Annemasse. La subskribitaj statutoj kaj dokumentoj pri la registrado, kiuj estis deponenda ĉe la instancoj, konformas al la franca leĝo de 1901. La asociio celis al la defendo kaj libereco de malmultekostaj loĝejoj kaj subtenis la kandidatojn de la opozicio dum lokaj elektoj.
La asocio havis sian sidejon en la loĝejo de Plantard (strato Sous-Cassan) kaj eldonis revuon „Circuit“. La asocio dissolviĝis en la jaro 1956 kiam Plantard devis pasigi 12 monatojn en malliberejo pro forkonduko de maljunaj personoj.
Revigligo de la Prieuré de Sion
En tio periodo Plantard havis rilaton al la ĵurnalisto kaj aŭtoro Gérard de Sède, kiu en 1962 publikigis la libron Les Templiers sont parmi nous (La templanoj estas inter ni), kaj kiu baziĝas sur la rakontoj de Roger Lhomoy pri la trezoro de la templanoj en la kastelo de Gisors.