cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Arnau
Karl Arnau, estis germana aŭstrohungara aktoro, instruisto. Lia persona nomvarianto estis Carl, en hungaraj fontoj Károly.
Karl Arnau naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Innsbruck (Aŭstrio-Hungario, nun en Aŭstrio).
Biografio
Karl Arnau devenis el germanlingva juda familio. Li ekstudis iomete skulptaĵon ĉe la arta akademio en Vieno, sed sen diplomo li foriris kaj komencis aktoradi ekde 1863 en Vieno. Baldaŭe li ludis en germanlingvaj teatroj de Ödenburg kaj Pressburg, en 1870 en Prago. Inter 1872 kaj 1897 li apartenis al Burgoteatrejo, sed interrompe li ludis en Hamburgo. En 1890 li ricevis la titolon imperiestra aktoro. Li instruis ankaŭ en konservatorio kaj ĝis 1905 en privata aktorlernejo. Li tiam retiriĝis kaj ekloĝis en Innsbruck.
Jimmy Forrest
James Robert „Jimmy“ FORREST, jr. (* 24-an de januaro 1920 en Sankta-Luiso, Misurio; † 26-an de aŭgusto 1980 en Grand Rapids, Miĉigano) estis usona ĵazmuzikisto (tenorsaksofonisto).
Forrest famiĝis pro sia komponaĵo Night Train kaj longtempe validis kiel tipa tenorsaksofonisto ritmenblusa. Li ligis stilerojn de Coleman Hawkins, Ben Webster kaj Chu Berry kun la melodia eleganteco de Lester Youngs.
Jimmy Forrest ludis en la 1930-aj jaroj kun Dewey Jackson, Fate Marable kaj la bando de Jeter Pillars. Li iris en 1940 kun Jay McShann al Novjorko kaj muzikis kun Andy Kirk (1941-47). Post fondado de propra ensemblo en Sankta-Luiso li laboris en 1949-50 kiel posteulo de Ben Webster ĉe Duke Ellington kaj havis denove proprajn bandojn. Ekde 1951 li surdiskigis en Ĉikago por diskeldonejo United/Delmark unuafoje je propra nomo kaj ludis ekde 1958 ĝis 1960 ĉe Harry Sweets Edison. Forrest komponis la pecon „Night Train“ kaj „Happy-Go-Lucky Local“ de Ellington. Dumpase de sia kariero li surdiskigis kun Miles Davis, kun ensembloj el la rondo de Edison kaj Buck Clayton, kun Bennie Green kaj la Prestige Blues Swingers. Li apartenis ekde 1973 ĝis 1977 kiel soloisto al la bando de Count Basie. Ekde 1977 ĝis mallonge antaŭ sia morto Forrest regule prezentis kun sia pli frua kolego ĉe la Count Basie Orchestra, trombonisto Al Grey.
Tamara Mumford
Tamara Mumford estas usona operkantistino (mezosoprano) naskita en Sandy, Utah, en 1980.
Tamara Mumford kreskis en Sandy, Utaho, kaj ricevis sian BA pri voĉa efikeco en Utaho Ŝtata Universitato en 2003. Post diplomiĝo, Tamara akceptis stipendion al Universitato Yale por daŭrigi siajn studojn pri operoprezento. Post unu jaro en Yale, Tamara estis invitita al Lindemann Young Artist Development Program en Nova Jorko.
Diplomiĝinto de Lindemann Young Artist Development Program de la Metropola Operejo, Tamara Mumford debutis tie kiel Laura en Luisa Miller, kaj de tiam aperis en pli ol 140 prezentoj kun la kompanio, iuj el kiuj inkluzivas la Pilgrimon en la nova produktado L'Amour de loin de Kajia Saariaho, Smeaton en la nova produktado de Anna Bolena, kaj en produktadoj de Rigoletto, Ariadne auf Naxos, Il Trittico, Parsifal, Idomeneo, Cavalleria Rusticana, Nixon en Ĉinio, La Reĝino de Piko, la kompleta Ringa Ciklo, La Sorĉfluto, Somermeznokta sonĝo kaj Wozzeck.
Listo de tertremoj en Francio
La plej malnovaj tertremoj (antaŭ 1900)
19-a jarcento
Tertremoj ekde 1900
La ĉefaj tertremoj en Francio, interalie 30 000 seismaj ondoj depost 1980 estis nombritaj de la RéNASS, en la uniĉirkaŭitato de Strasburgo estas listigataj sube sont listés ci-après laŭtempe ekde 1900 :
1900-aj jaroj
Ĝia maksimuma ŝtupo estas 9 en la Skalo de Medvedev-Sponheuer-Karnik. Ĝi mortigis 46 personojn, vundis 250 aliajn kaj multe malkonstruis (5 vilaĝoj malkonstruitaj). Tio estas la plej granda katastrofo seisma konata ĝis nun en Francio.
La naskiĝo de la Lakta Vojo
La naskiĝo de la Lakta Vojo (hispane: El nacimiento de la Vía Láctea) estas pentraĵo de la pentristo Peter Paul Rubens, realigita en 1636, kiu troviĝas en la Prado-Muzeo kun la inventario-numero P01668. Filipo la 4-a mendis al Rubens, kune kun aliaj pentristoj kiaj Velázquez, la ornamadon de la Turo de la Haltejo, la distriĝo-domo de la reĝo situinta en la Monto Pardo. La fama mitologia heroo Heraklo (Herkulo por romianoj) estis la filo de Zeŭso kaj la morta Alkmena. Alkmena kuŝis unu nokton kun Zeŭso kaj la edzino de la supera dio influita de la ĵaluzo sendis du serpentojn por mortigi la etan infanon en sia lulilo sed li strangolis ilin per siaj potencaj manoj. Tamen, Zeŭso sukcesis ke Heraklo akiru la senmortecon estante mamnutrata de Hera mem, metante la infanon ĉe la mamo dum ŝi dormis. La impeto de la infano vekis la diinon kiu, ofendita, bruske forigis lin. La elverŝita lakto formis la stel-vojon kiu kondukas al la Olimpo, la Lakta vojo.
Mojito
Historio
Trinkaĵoj simila al la mojito estis konataj jam fine de la 16-a jarcento, laŭ legendo inventinto de la unua antaŭulo de mojito estis angla korsaro Richard Drake, kiu miksis aguardiente (nerafinita antaŭulo de rumo), sukeron, citronon kaj pipromenton. Li nomigis sian drinkaĵon "El Draque" (laŭ kromnomo de Francis Drake, lia superulo). Bazejo de la korsaroj estis sur Kubo kaj dum iliaj ekskursoj la recepto disvastiĝis ankaŭ en pliaj latinamerikaj landoj. En la 19-a jarcento la miksita trinkaĵo estis proporcie populara inter malpli riĉaj kubanoj; en libro de Ramón de Palma el la jaro 1838 unu el ĉefaj roluloj drinkas draqueciton ĉiutage kiel maniero eviti epidemion de ĥolero.
La vera mojito estiĝis el draque pro interŝanĝo de aguardiente je rumo komence de la 20-a jarcento sur Kubo; eblas, ke influis ĝin receptoj al pipromenta julepo aŭ daiquiri o. Unuj el la plej malnovaj receptoj aperas en eldonoj de manlibro por trinkejestroj en Florida trinkejo Sloppy Joe’s el la jaroj 1931 kaj 1936.
La vorto mojito evidente devenas el markigo de akregusta saŭco mojo (el la hispana mojar). Alterna etimologio estas deveno el vorto mojo, kiu en afrika kredo hoodoo markas sorĉon, sorĉan amuleton. La nomo estas ofte erare prononcata "moĥito". En la hispana la "j" estas prononcata kiel "ĥ", sed sur Kubo, de kie la trinkaĵo venas, ĝi estas elparolata kiel "h".
Preparo
En altan glason ni aldonos kelke da folietoj de pipromento, sukeron, tranĉitajn partojn de limeo (aŭ limea suko) kaj ingrediencojn oni erigos en la glaso. La glason poste oni plenigos per erigita glacio kaj surverŝos per blanka rumo (ĉirkaŭ 4 cl). La koktelon oni surverŝos per sodo kaj ekmiksiĝos. La drinkaĵo estas drinkata per trinkŝalmo. La glason eblas ornami per limeeroj.
Ligamento
Ligamento (latine Ligamentum, plurale Ligamenta) laŭ anatomio estas ligilo el fibreca konektiva histo, kuntenanta la partojn de la skeleto de la animala respektive homa korpo.
La ligamentoj ebligas movojn de la ligataj skeletaj ostoj, tamen ne tiom ampleksajn movojn kiel artiko, sed nur movojn ene de saĝaj limigoj. Ligamentoj principe ligas ostojn kun ostoj, dum tendenoj ligas ostojn kun muskoloj. Baze, ligamentoj konsistas el la proteino kolageno.
Se ligamentoj streĉiĝas pli ol nature antaŭplanite, ili perdas sian funkcion pro trolongiĝo aŭ ŝiriĝo.
30917 Moehorgan
30917 Moehorgan estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo John L. Tonry elde la Observatorio MDM proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maureen "Moe" A. Horgan, trombonistino, dirigentino kaj instruistino, kiu inspiris multenombrajn generaciojn da muzikistoj kaj muzikamantoj. Ŝi instruas ĉe la Georgia College & State University kaj ludas kun la Muzika Festivalo de Nov-Hampŝiro
Urziceni
Urziceni estas la nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
5591 Koyo
5591 Koyo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Ĝi esti nomita en honoro de la japana dentisto kaj amatora astronomo Koyo Kawanishi (japane : 川西浩陽, Kawanishi Kōyō), loĝanto de Ako (Gubernio Hjogo). Talenta pri mekaniko kaj elektroniko, li ekipis sian privatan observatorion per ŝargkuplitaj lumkaptiloj. Li observas kun sia edzino Kumi kaj ilia filino Saki.
Harriet
Harriet (ĉ. 1830- 23-an de junio 2006) estis galapagosa testudo, verŝajne siatempe plej aĝa besto de la mondo, en kaptiteco. Ĝi pezis 180 kg.
Oni supozas, ke ĝi estis - kun la aliaj du testudoj - kunportita el la Galapagos-insuloj fare de Charles Darwin (1809–1882) al Anglio. Ĉar ĝi tiam grandis kiel telero, oni supozas, ke ĝi tiutempe aĝis 6 jarojn. La tri testudoj estis transportitaj en 1841 al Brisbane City Botanic Gardens en Brisbane. Tie vivis Harriet, ĝis oni fermis la zooĝardenon en 1952. Tiam kunportis ĝin brita oficisto al Aŭstralio. Trovis ĝin tie Zoodirektoro el Hawaii en 1960 kaj li konstatis, ke ĝi estas (ĝis tiam nomata Harry) femalo.
Svahila Marbordo
La termino Svahila Marbordo referencas al marborda areo en Sudorienta Afriko loĝataj de parolantoj de la Svahila lingvo. Ĝi ĉefe konsistas el marborda Kenjo, Tanzanio kaj norda Mozambiko. La termino povas inkludi ankaŭ kelkajn el la insuloj de la Hinda Oceano, kiaj Zanzibaro, Pate kaj Komoroj, kiuj kuŝas ĉe la Svahila Marbordo. La Svahila Marbordo havas distingan kulturon, demografion, religion kaj geografion, kaj kiel rezulto - kun aliaj faktoroj, kiaj ekonomio - vidis aperintajn movadojn por separismo.
Setlejoj
La ĉefaj havenoj laŭlonge de la Svahila Marbordo estas la jenaj:
Kelkaj insularoj estas asociaj kun tiu marborda regiono:
Monjardín
Villamayor de Monjardín estas hispana municipo de la Forua Regiono Navaro, situanta en la merindado de Estella, en la komarko Orienta Estella kaj je 53 km de la regiona ĉefurbo, Pamplono. Laŭ NIS ĝi havis 115 loĝantojn en 2017.
Komunuma reĝlando
Komunuma reĝlando (Commonwealth realm) estas suverena ŝtato kaj persona unio en kiu la reĝo aŭ reĝino de Britio, nuntempe Karlo la 3-a, estas la reganta konstitucia monarko kaj ŝtatestro. Ĉiu reĝlando funkcias kiel samranga reĝlando sendependa de la aliaj. Laŭ la stato de 2021, ekzistas 15 komunumaj reĝlandoj: Antigvo-Barbudo, Aŭstralio, Bahamoj, Belizo, Granado, Jamajko, Kanado, Nov-Zelando, Papuo-Nov-Gvineo, Sankta-Kito kaj Neviso, Sankta Lucio, Sankta Vincento kaj Grenadinoj, Salomonoj, Tuvalo kaj la Unuiĝinta Reĝlando. Ĉiuj 15 komunumaj reĝlandoj estas membroj de la Komunumo de Nacioj, interregistara organizo de 53 membroŝtatoj. La 30-an de novembro 2021 la ĝis-tiama komunuma reĝlando Barbado iĝis respubliko. Karlo la 3-a estas estro de la Komunumo de Nacioj.En 1952, la proklamo de reĝiniĝo de Elizabeto la 2-a en Britio uzis la esprimon reĝlandoj - angle realms - por priskribi la sep suverenajn ŝtatojn, de kiuj ŝi iĝis reĝino - Britio, Kanado, Aŭstralio, Nov-Zelando, Unio de Sud-Afriko, Pakistano kaj Cejlono. De tiam kreiĝis novaj regnoj per sendependeco de iamaj kolonioj kaj dependecoj kaj iuj reĝlandoj fariĝis respublikoj.
Nuntempe estas 15 komunumaj reĝlandoj. Ĝis 2021 estis 16, kiuj kombinite kovras areon de 18,7 milionoj da kvadrataj kilometroj kaj en 2016 havis suman loĝantaron de pli-malpli 148 milionoj da homoj. El ili ĉiuj krom proksimume du milionoj vivas en la ses plej loĝataj komunumaj reĝlandoj: Aŭstralio, Britio, Jamajko, Kanado, Nov-Zelando kaj Papuo-Nov-Gvineo.
Papkeszi
Papkeszi [papkesi] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonalmádi.
Situo
Papkeszi situas sur ebenaĵo, inter Balatonfűzfő kaj Berhida, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Veszprém-Lepsény.
Historio
La unua mencio devenis el 1082 en formo Kezy. En 1596 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La kampoj poste apartenis al familio Zichy (ziĉi). En 1936 kemia fabriko ekfunkciis. Post la 2-a mondmilito oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Kolĥozo pri Konkordo formiĝis en 1959.
Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto, kuracejo.
Komunumoj de "Keszi" en Hungara reĝlando
Keszi estas unu el la 7 hungaraj gentoj.
Spino (fiziko)
Pri anatomiaj kaj geologiaj signifoj de la vorto, vidu la artikolon spino.
-- En kvantuma fiziko spino estas fundamenta kvantuma nombro indikanta la transformadan karakteron laŭ rotacio de speco de partiklo. Normale, spino estas nenegativa entjero aŭ duonentjero, t.e., nenegativa entjero plus duono. Spino povas ankaŭ esti pensata kiel la propra angula movokvanto de partiklo nerilata al movo (kiel spinmomanto); partiklo kun spino s havas propra angula movokvanto s\hbar, kie \hbar estas la reduktita konstanto de Planck.
La spino de ia partiklo estas rilatita al sia statistiko: normale, partiklo kun entjera spino estas bosono kaj sekvas statistiko de Bose-Einstein; partiklo kun duonentjera spino estas fermiono kaj sekvas statistiko de Fermi-Dirac.
Operatoro de spino
Laŭ kvantuma mekaniko, kvantumaj nombroj (kaj pli ĝenerale tutaj observeblaj kvantoj) estas difinita de kaj asociata al sinadjunktaj operatoroj. La operatoroj de spino S_x,S_y,S_z sekvas la jenajn rilatojn: kie estas la simbolo de Levi-Civita. Oni povas pruvi el tiu rilatoj ke la ajgenvektoroj samtempe de kaj S_z devas esti  kun ajgenoj La parametroj s kaj m estas aŭ entjero aŭ duonentjero. La parametro s estas nomita (tuta) spinon, dume la alia parametro m estas nomita la z-projekcion de spino. Konkrete, la operatoroj povas esti reprezentitaj kiel tri sinadjunktaj matricoj. Por s=1/2, la matricoj estas la matricoj de Pauli Sekvas ke ondfunkcio de kvantuma partiklo kun spino s estas difinita ne sole sur fizika spaco, sed sur ambaŭ spaco kaj parametro.
La orbita angula movokvanto ankaŭ sekvas la komutkrampajn rilatojn. Tamen, la ajgenvektoroj de orbita angula movokvanto estas funkcioj sur sfero (specife, sferaj harmonikoj), dum la ajgenvektoroj de spino ne estas funkcioj. Por orbita angula movokvanto, ĉar ĝi estas kontinue difinita sur sfero, m kaj s devas esti entjeroj; sed por spino, duonentjeroj estas ankaŭ permesitaj. Pli precize, la operatoroj de orbita angula movokvanto agas sur spaco de funkcioj; la operatoroj de spino agas sur spaco izomorfia al.
Kosihy nad Ipľom
Kosihy nad Ipľom, hungare Ipolykeszi estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas laŭ deksstra bordo de Ipeľ, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas 28 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1326 en formo Kezeu''. En 1910 loĝis en la vilaĝo 449 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 2001 loĝis en la vilaĝo 495 da homoj, (422 hungaroj, 69 slovakoj).
Famuloj
En Ipolykeszi naskiĝis hungara episkopo kaj literaturhistoriisto Arnold Ipolyi.
Nortmoor
Nortmoor estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Leer de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas parto de la komunumaro Jümme, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Argente
Argente [arĤENte] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.
Sekperiodo 1877
Sekperiodo 1877 estis la plej grava malsatega krizo en historio de Brazilo.
Argente
Geografio
Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Laŭ la ŝoseo A-1509 ĝi estas inter Bueña okcidente kaj Visiedo oriente. Sude estas Camañas.
Sekperiodo 1877
En interna parto de nordoriento de Brazilo la sekperiodoj estas tre oftaj, ĝenerale oni atendas du sekperiodon en ĉiu jardeko. Foje okazas longaj sekperiodoj dum 4 aŭ 5 jaroj en la regiono, la lasta granda sekperiodo okazis en 1993-1996.
Argente
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Sekperiodo 1877
Antaŭ 19-a jarcento, la ofteco de sekperiodoj estas similaj al hodiaŭ, sed ĉar la regiono havis tre malmultajn loĝantojn, tio ne estis grava problemo kaj nun, post la konstruo de akva sistemo kaj kreon de helpsistemojn, oni evitas la grandajn malsatojn dum sekperiodoj. Sed dum 19-a jarcento kaj plejparto de 20-a jarcento, sekperiodoj kaŭzis multajn mortojn kaj detruon de bienojn.
Argente
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Argente oni malaltiĝis ĝis nunaj 199 loĝantoj.
Sekperiodo 1877
Antaŭ 1877, estis longa tempo sen sekperiodoj, pro tio, multaj homoj eniris internlando de brazila nordoriento kaj kreis bienojn, vilaĝojn kaj eĉ urbojn. En 1876 la pluvoj estis malsufiĉaj por agrikulturado, kaj neniigis tutan rikolton, sed oni esperis pluvon en sekva jaro. En 1877 ne estis pluvoj en la regiono kaj oni ne ŝirmis sin kontraŭ mankon de akvo kaj manĝaĵo. Vere la kolonoj estis tre malriĉaj kaj eĉ ne havis monon por aĉeti manĝaĵojn de aliaj regiono. Preskaŭ duono de la loĝantaro fuĝis aŭ mortis per malsato kaj malsanoj, kaj, kvankam la sekperiodo ne estis la plej longa kiun oni konas, ĝi estis la plej terura.
Argente
Aktualo
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, du tre gravaj ermitejoj (unu romanika), turo ktp.
Tendeno
Tendeno (latine tendo, plurale tendines) estas la kontrahebla parto de muskolo, per kiu tiu muskolo estas ligita al osto.
Tendenoj povas esti - kompare al la grandeco de la koresponda muskolo - surprize longaj: Ekzemplo pri tre longaj tendenoj estas la longaj fingromuskoloj. Por ne nenecese dikigi la fingrojn aŭ la manon, tiuj dek muskoloj mem havas sian lokon en la brako inter manartiko kaj kubuto, dum tendenoj ligas tiujn muskolojn kun la plej foraj ostoj de ĉiuj dek fingroj. Kiel ankaŭ ligamentoj, tendenoj konsistas el fibreca konektiva histo, plejparte el la proteino kolageno.
La plej forta tendeno de la homa korpo estas la tendeno kalkanea (aŭ tendeno de Aĥilo). Ĝi apartenas al al trikapa sura muskolo (latine musculus triceps surae), kiu eltenas tiron de pli ol unu tuno.
Molinos de Duero
Molinos de Duero [moLInos deDŬEro] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la Komarko Pinares (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomo Molinos de Duero estas etimologie komprenebla kiel Muelejoj de Doŭro, kaj tiurilate estas skizita ĉerivera muelejo sur verda fono en la municipa blazono.
Geografio
Ĝi distas 38 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas apud Vinuesa, fine de la Akvobaraĵo Cuerda del Pozo ĉe la rivero Doŭro.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Riberas del Río Duero y afluentes, okupanta 11 hektarojn, nome 1 % de la teritorio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Marteno, popola arkitekturo kaj la urbodomo (en la foto de la tabelo).
Hiroaki Hiraoka
Hiroaki Hiraoka (平岡 宏章, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Consadole Sapporo kaj Albirex Niigata.
Malindi
Malindi (iam konata kiel Melinde) estas urbo ĉe la Golfo Malindi ĉe la elfluo de la rivero Galana, kuŝa sur la marbordo al la Hinda Oceano de Kenjo. Ĝi estas 120 kilometrojn nordoriente de Mombasa. Malindi havis 207,253 loĝantojn en la censo de 2009. Ĝi estas la plej granda urba centro en la Kantono Kilifi.
1442
En la jaro 1442 post Kristo okazis, interalie:
Suro (muskolo)
La suro (latine sura) estas muskola elstaraĵo ĉe la malantaŭa parto de la kruro kaj sub la genukavo aŭ poplito.
Ĝin formas grandparte la dukapa sura muskolo (latine Musculus gastrocnemius), kune kun la solea muskolo (latine Musculus soleus), kiu havas sian nomon pro sia formo iom simila al la fiŝo soleo). Ili kunlaboras sinergie, kaŭzante samajn movojn, kaj tial ankaŭ komune nomiĝas "trikapa sura muskolo" (latine Musculus triceps surae).
La komuna tendeno de ambaŭ muskoloj, la tendeno kalkanea (aŭ tendeno de Aĥilo), estas fiksita je la malantaŭo de la piedo (la kalkaneo) kaj eltenas tiron de pli ol unu tuno.
El tiom da jarcentoj
El tiom da jarcentoj, malgranda antologio de Latina poezio. Kompilis kaj tradukis Gerrit Berveling okaze de sia 50-jariĝo.
La intenco estas iom veki impreson pri la fakto, ke la Latina estis uzata tra la jarcentojn: enestas poemoj ekde la himno de la Fratoj Arvalaj (komenco de la 3-a jc a.Kr.? ĝis en la 20-an jarcenton): renkontiĝas verkaĵetoj de Gneo Nevio, Plaŭto, Lukilio, Katono, Lukrecio, Katulo, Vergilio, Horacio, Tibulo, Propercio, Ovidio, Fedro, Petronio, Marcialo, Juvenalo, imperiestro Hadriano, Komodiano, Tiberiano, papo Damaso, Aŭsonio, Helpe, anonimulo, Kolumbano, Paŭlo Diakono, imperiestro Karolo la Granda, Hrabano Maŭro, Angilbert, Norker balbuta, episkopo Radbod, reĝo Roberto la 2-a la Pia, anonima poetino, Abelardo, abatino Hildegard de Bingen, Arĥipoeto, Carmina Burana, Walther de Châtillon, refoje kelkaj anonimuloj, Jano Panonia, Conrad Celtis, Thomas More, Nicolas Bourbon, Jano Sekundo, Johano Bukatio, Daniel Heinsius, Friedrich August Wolf, H. Maffacini, H. Tondini, J.A. Gaertner, Gerrit Berveling.
23315 Navinbrian
23315 Navinbrian estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Navin Brian Ramakrishna, kiu gajnis en 2007 la duan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la National Junior College de Singapuro.
Boragacoj
Ili estas moltigaj plantoj (en kontinenta klimato) aŭ arboj, arbedoj (tropike). Ili havas foliojn (kaj tigojn) kun haroj, ofte rigidiĝantaj pro kalkiĝo aŭ silikiĝo tiel nomata en kelkaj naciaj lingvoj rasp-foliaj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
28740 Nathansperry
Nomo
Ĝia nomo honoras Nathaniel Poort Sperry, finaliston de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri fizikaj sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Mary Ellen Henderson Middle School de Falls Church (Virginio).
Yukihiro Imaizumi
Yukihiro Imaizumi (今泉 幸広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Baldwin Street
La Baldwin Street (Strato Baldvin] estas laŭ Guinness-libro de rekordoj la plej kruta strato de la mondo. Ĝi troviĝas en North East Valley, 3,5 km norde de Dunedin, Nov-Zelando. La maksimuma alto de la 200 metrojn longa strato estas 1:2,86 (19,3° aŭ 35%).
En la lastaj jardekoj, la strato iĝis konata vidindaĵo de la urbo. Ĝi estis plurfoje menciita en la nov-zelandaj kaj eksterlandaj amaskomunikiloj.
La 14-an de januaro 2000, atingis Thomas Hugenschmidt la rapidecon de 117,3 km/h, per biciklo sur tiu strato.
En 2001 mortis 19-jara studentino ĉe la provo, subveturi la straton per rubujo. La rubujego puŝis al parkanta aŭtomobilo kaj la studentino morte vundiĝis.
Aliaj stratoj de la mondo - kiel ekz. Filbert Street kaj 22nd Street en San Francisco - povas montri pli grandan krutecon (ĉi-kaze 31,5 % (aŭ 17°)).
Uljanovsko
Uljanovsko (Ульяновск) (ĝis la jaro 1924 Simbirsk (Симбирск)) estas granda urbo en Rusio, administra centro de Uljanovska provinco. Situas sur Ĉevolga Altaĵo, surborde de riveroj Volgo (Kujbiŝeva Rezervujo) kaj Svijaga en loko de ilia pleja proksimeco. Troviĝas je 890 kilometroj oriente de Moskvo.
Fondita en la jaro 1648 laŭ ukazo de la caro Aleksej Miĥajloviĉ kiel fortikaĵo por defendi orientajn limojn de la Moskva ŝtato kontraŭ razioj de nomadoj.
Loĝantaro 615 306 homoj (2013).
La internacia telefona kodo estas +7 8422, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj.
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1898) kaj 2 flughavenoj.
Uljanovsk estas naskiĝurbo de Vladimir Uljanov (Lenin).
1443
En la jaro 1443 post Kristo okazis, interalie:
Uljanovsko
Nomo
Komenca nomo de la urbo estas Sinbirsk (Синбирск). Ekzistas kelkaj supozoj pri ĝia deveno – ekzemple, laŭ nomo de duko de volgiaj bulgaroj Sinbir (Simbir), kiu loĝis tie. Ekde 1780 la urbon oni nomas Simbirsk ({{lang-ru|Симбирск). Tamen aliaj kritikas tiun etimologion. Max Vasmer en sia etimologia vortaro mencias konformecon de la rusa kaj ĉuvaŝa nomoj: Симбирск ~ Чĕмпĕр.
Kalcia hipofosfito
Kalcia hipofosfito aŭ dukalcia fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kalcia hidroksido kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, gliceloro, sed nesolvebla en etanolo. Kalcia hipofosfito posedas 1 kalciatomon, 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Kalcia hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kalciaj derivaĵoj. Kiam hipofosfito reduktas certajn substancojn, ĝi oksidiĝas al hidrogena fosfato. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
Uljanovsko
Geografia situo
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas. Sur la sama latitudo situas urboj: Rjazanj, Kaluga (Rusio), Gdansk (Pollando), Kijlo (Germanio), Belfast (Granda Britio).
Uljanovsko situas sur monteta ebenaĵo je altecoj 80-160 m super mara nivelo. Sur la dekstra bordo de Uljanovsko (en la centro) leviĝoj kaj malleviĝoj estas pli oftaj ol sur la maldekstra bordo (distrikto Zavolĵskij). Longo de la urbo de nordo al sudo – 20 km, de okcidento al oriento – 30 km. Nekutime granda areo de la urbo (622,46 km²) rezultiĝas pro ekzisto de vastaj industriaj zonoj kaj Volgo, kies parto estas ankaŭ konsiderata.
Uljanovsko estas granda transporta punkto inter Centra Rusio kaj Uralo. Najbaraj regionaj centroj troviĝas je 3-5 horoj de aŭtoveturado. La urbo situas en arbarstepa zono. En centra parto de la urbo ekzistas subtera rivero Simbirka, kiu alfluas al Svijaga.
Horzono
Uljanovsko, kaj ankaŭ la tuta Uljanovska provinco, situas en la horzono MSK+1 (UTC+4).
Administra divido
[[Dosiero:Urban districts of Ulyanovsk.svg|240 px|eta|dekstra|Distriktoj de Uljanovsko:
]]
Loĝantaro
Uljanovsko estas urbo kun granda parto de alveninta loĝantaro. Multaj homoj venis al la urbo en 1970—1980-aj jaroj el diversaj partoj de USSR pro t.n. "altlerneja distribuo".
Historio
Fondita en la jaro 1648 laŭ ukazo de la caro Aleksej Miĥajloviĉ kiel fortikaĵo Sinbirsk (poste Simbirsk). La fondinto estis vojevodo Bogdan Ĥitrovo.
Aŭtune 1670 armeo de Stepan Razin sieĝis Simbirskon. Razin ne sukcesis fini la sieĝon, la 4-an de oktobro li estis vundita en batalo. Liaj kamaradoj portis lin al la rivero, metis en boaton, kaj startis suben laŭ Volga. Pro la sukcesa defendado de Stepan Razin la unua blazono de Simbirsk estis atribuita al la urbo en 1672.
En 1774 kaptita Emeljan Pugaĉov estis transportita al Simbirsk. Juĝesploristoj pridemandadis lin de la 2-a ĝis la 6-a de oktobro. La 26-an de oktobro oni veturigis lin el Simbirsk al Moskvo.
En 1780 Simbirsk iĝis ĉefurbo de ĵus aperinta regiono el 13 ujezdoj. De 1796 Simbirsk estas centro de gubernio.
En 1864, la 12-an de aŭgusto komenciĝis la plej terura incendio en Simbirsk, ĝi daŭris 9 tagojn. Nur kvarono de la urbo restis netuŝita. Biblioteko Karamzin, monaĥejo Spasskij, 12 preĝejoj, ĉefpoŝtejo, ĉiuj plej bonaj privataj konstruaĵoj forbrulis.
En 1898 la urbo estis ligita per fervojo kun Inza, komence de la 20-a jarcento – kun Bugulma.
Unu el la plej fruaj bibliotekoj de Volgio – Publika biblioteko Karamzin – aperis en Simbirsk en 1848. La unua vira klasika gimnazio estis lanĉita en 1809, la virina gimnazio Mariinskaja - en 1864. En 1913 en la urbo funkciis jam du viraj kaj tri virinaj gimnazioj.
En diversaj tempoj Simbirsk estis centro de koncerna distrikto aŭ provinco, kiuj havis diversajn nomojn (ujezd уезд, namestniĉestvo наместничество, provinco, gubernio ktp) kaj diversajn areojn.
Post la Oktobra Revolucio de 1917 en la urbo ekregis Soveta potenco. La rusa-ĉeĥa taĉmento de blankuloj (t.n. blankaj ĉeĥoj) sub gvido de Vladimir Kappel reprenis Simbirskon de la ruĝarmeanoj. La la urbon refoje prenis la Ruĝa Armeo, tion faris Simbirska Fera Divizio de Gaja Dmitrijeviĉ Gaj.
En 1924 Simbirsk estis renomita al Uljanovsko. En 1930-aj jaroj la Soveta potenco detruis preskaŭ ĉiujn templojn kaj preĝejojn en la urbo.
Dum Granda Patriota Milito en Uljanovsko funkciis evakuita Moskva Patriarkejo. Ankaŭ kelkaj uzinoj kaj fabrikoj estis evakuitaj el Moskvo, inter ili aŭtofabriko nome de Stalin, kiu iĝis bazo de la nuna aŭtofabriko UAZ.
La Uljanovsko iĝis administra centro de restarigita Uljanovska provinco.
Por digne festi 100-jaran jubileon de V. I. Lenin, la soveta registaro decidis plene rekonstrui la urbon. En 1969-1970 jaroj en la urbo aperis multaj modernaj konstruaĵoj: hotelo "Venec", memorkomplekso de Lenin, Palaco de Sindikatoj, konstruaĵoj de Uljanovska Ŝtata Pedagogia Universitato, Uljanovska Regiona Scienca Bilblioteko (Palaco de Libroj) ktp. En 1970 la urbo ricevis ordenon de Lenin pro elstaraj laboraj sukcesoj de ĝiaj loĝantoj kaj bonega preparado por centjara jubileo de V. I. Lenin.
De tiu tempo Uljanovsko iĝis grava turisma centro de USSR. La urbo ne estis fermita, diference de kelkaj aliaj regionaj centroj, tamen oni ne permesis al eksterlandaj gastoj deflankiĝi de la turisma itinero.
En 1983 en Uljanovsko okazis tragedio: granda rivera ŝipo "Aleksandr Suvorov" koliziis kun fervoja ponto trans Volga. Pli ol 170 homoj pereis pro la akcidento. La katastrofo okazis kulpe de direktilisto kaj deĵoranta navigisto, kiuj direktis la ŝipon al neŝipirebla arko de la ponto.
Post la disfalo de Soveta Unio turisma graveco de Uljanovsko draste malgrandiĝis. En 1990-aj jaroj la urbo kune kun la tuta lando travivas malfacilan periodon – falo de industria produktado, senlaboreco kaj malriĉiĝo de la loĝantaro. Pozitivaj ŝanĝoj komenciĝis en 2000-aj jaroj – iom vigliĝis fabrikoj, ekkreskis homaj enspezoj.
Ekonomio kaj industrio
Ekonomia bazo de la urbo estas maŝinkonstruado kaj metaloprilaborado; gravas ankaŭ elektroenergetiko, vendado kaj konstruado. Poste sekvas bankaj aferoj, servado, turismo, manĝa kaj malpeza industrioj.
En Uljanovsko funkcias multaj entreprenoj: fabrikoj kaj uzinoj.
Funkcias ankaŭ multaj tutfederaciaj kaj lokaj vendaj retoj, restoracioj, kafejoj ktp.
Uljanovska Aŭtomobila Uzino, UAZ (: Ульяновский автомобильный завод, УАЗ) estas rusia entrepreno, kiu produktas aŭtojn kun kompleta transmisio: ajnagrundajn aŭtomobilojn, kamionetojn, busetojn. Ĝi situas en urbo Uljanovsko.
Transporto
Uljanovsko estas grava nodo de la fervojo, ĝi havas unu ĉefan stacidomon kaj 3 staciojn. Apud la urbo troviĝas du flughavenoj — kaj. Sur la dekstra bordo de Volgo situas Uljanovska rivera haveno.
Du bordoj de Volgo estas ligitaj per du pontoj.
La malnova ponto estis inaŭgurita en 1916 kiel nur fervoja. En 1953-1958 pro konstruado de Kujbiŝeva Rezervujo ties pilieroj estis larĝigitaj kaj plialtigitaj, kaj lanĉita ankaŭ aŭtotrafiko. Dum la rekonstruo la fervoja trafiko ne estis ĉesigata.
La nova ponto estis inaŭgurita en 2009. Ĝi estas duetaĝa, sed dume oni uzas nur la supran etaĝon por aŭtoj.
Urban publikan transporton konsistigas tramoj, trolebusoj, aŭtobusoj kaj busetoj. Estas interese, ke tramoj funkcias nur en dekstraborda parto de la urbo, kaj trolebusoj — nur en la maldekstraborda.
Dum ekzisto de USSR oni planis konstrui metroon en Uljanovsko. Nun anstataŭ tio estas planata rapidtramo, kiu uzos la malsupran etaĝon de la nova ponto trans Volgo.
Distanco ĝis najbaraj kaj aliaj grandaj urboj estas (laŭ aŭtovojoj): Dimitrovgrad — 85 km, Toljatti — 184 km, Saransk — 230 km, Samara — 242 km, Ĉeboksari — 246 km, Kazan — 267 km, Penza — 315 km, Saratov — 446 km, Niĵnij Novgorod — 482 km, Ufa — 578 km, Moskvo — 903 km, Sankt-Peterburgo — 1639 km.
Teatroj kaj muziko
En la urbo funkcias kelkaj teatroj, inter ili:
En Uljanovska regiona filharmonio funkcias simfonia orkestro kaj orkestro de popolaj muzikiloj.
Krome, ekzistas kelkaj kulturpalacoj kaj kuturdomoj.
Muzeoj
En Uljanovsko funkcias multaj muzeoj. Inter la plej gravaj estas:
Aliaj kulturaj institucioj
Funkcias ŝtata regiona scienca biblioteko nome de V. I. Lenin, multaj aliaj bibliotekoj, kelkaj naĝbasenoj, stadionoj, sportaj haloj, kinoteatroj, noktaj kluboj.
Pli ol 20 gazetoj kaj tagĵurnaloj estas eldonataj, inter ili kelkaj en lingvoj de etnoj, loĝantaj en Uljanovska regiono: la tatara "Emet", la ĉuvaŝa "Kanaŝ", la mordva "Jalgat", la germana "Rundschau".
Por la jaro 2001 Uljanovsko estis nomumita Kultura ĉefurbo de Ĉevolga federacia regiono.
Dum ĉiu jaro oni okazigas kelkajn festivalojn, ekzemple Festivalon de Oblomov, dediĉita al romanoj de fama rusa verkisto Ivan Gonĉarov, kiu naskiĝis en Simbirsk, aŭ Festivalon de forĝado.
Ĉiujare fine de marto okazas Lingva Festivalo, kiun organizas Uljanovska ŝtata pedagogia universitato kaj Uljanovska Esperanto-klubo.
Ĝemelurboj
Ĝemelurboj de Uljanovsko estas:
Uljanovsko havas ankaŭ partnerajn rilatojn kun jenaj urboj:
Klerigado
En Uljanovsko funkcias jenaj superaj lernejoj kaj universitatoj:
Krome, ekzistas kelkaj filioj de aliaj Rusiaj universitatoj kaj altlernejoj, scienc-esploraj kaj projektaj institucioj.
Amaskomunikiloj
En Uljanovsko eblas spekti 7 televidajn kanalojn en ultramallongondoj kaj 7 en decimetraj ondoj. Krom tio, ekzistas telekomunikaj firmaoj, kiuj provizas 50-75 kablajn televidajn kanalojn. Ankaŭ cifereca televido DVB-T2 estas dissendata.
Vidindaĵoj
Multaj vidindaĵoj de Uljanovsko estas ligitaj kun memoro pri Vladimir Iljiĉ Lenin, kiu naskiĝis en la urbo. Omaĝe al lia 100-jara datreveno en 1970 la centro de la urbo estis plene rekonstruita. Aperis Lenin-memorialo, kelkaj muzeoj, monumentoj.
Memorkomplekso de Lenin
Memorkomplekso de Lenin estas aro de konstruaĵoj, kreita omaĝe al 100-jara datreveno de la naskiĝo de V. I. Lenin. La ĉefa konstruaĵo havas formon de kvadrato kun flanko 110 m. La alteco estas 34 m. En ĝi troviĝas muzeo de Lenin, granda koncerta halo kaj politika lernejo. Krom tio, tie estas lekciaj haloj, aŭditorioj, kinoĉambroj, bibliotekoj, kafejoj, bufedejoj kaj ankaŭ aliaj ejoj, necesaj por funkciado de la memorialo.
Interne de la kvadrato, sed en la loko sen tegmento, staras du domoj. Unu el ili estas tiu, kie la familio de Uljanov loĝis en 1870-1871 kaj kie naskiĝis V. I. Lenin. Nun tie estas ekspozicio pri ĉiutaga vivo de tiu tempo.
Historiaj personoj
Uljanovsko estas la naskiĝurbo de Lenin.
Esperanto
En la urbo funkcias Uljanovska Esperanto-klubo. Estas gastigantoj de Pasporta Servo tie.
Volgia Esperanto-Renkontiĝo pasis en Uljanovsko kelkfoje.
Historia tombejo vajmara
La Historia tombejo vajmara (germane: Historischer Friedhof Weimar) en Vajmaro estas unu el la plej vizitataj de tute Germanujo. Kune kun la Princa kripto kaj la najbara rusa-ortodoksa kapelo ĝi apartenis ekde 1998 al la Unesko-mondheredaĵo. Ĝi malfermitis en 1818 kaj estas nuntempe parko kun multaj malnovaj arboj sur altaĵo en la sudokcidento de la urbo en la proksimeco de Poseck-ĝardenoj.
Historio
Posteulante de la Jakobo-tombejo ĝi konsekritis solene en 1818. Ĝia norda parto faritis laŭ ekzemplo de tombejoj en Herrnhut kaj Dessau: ĝia enirejo ĉefa troviĝis en la mezo orienta, nome ĉe la nuna strato Karl-Haußknecht-Straße. Aksoj formas akuratan partigon. Ene de la tiel kreitaj kvadratoj estiĝis individuaj tomboj dume ĉevande oni havis/havas familiajn.
Grandduko Karlo Aŭgusto komisiis ekde 1823 ĉefkonstruiston Clemens Wenzeslaus Coudray starigi funebran kapelon por la princa familio dume la tiean kapelon ortodoksan planis Ferdinand Streichhan (1860-62). Ekde 1835 pligrandigitis la areo suden pro kio la nur en 1815 malfermita Centra landa arbokultivejo devas translokiĝi. Alia pligrandigo okcidenten ekde 1861 postulis la intertempan forigon de la Schardt-tombojn je la malkomenco de la transversa aleo. Post kiam la kadavrejo malkonstruitis la ĉefa enirejo troviĝas norde.
La elstara valoro de la tombejo malnova estas kaj ĝia impona arkitekture fermita ensemblo kaj ĝia memorigloka funkcio pri la ora (Goethe) kaj arĝenta (granddukeco de Karlo Frederiko kaj Karlo Aleksandro) epokoj de Vajmaro.
Famuloj entombigitaj ĉi tie (elekto)
Ĉirkaŭ la princa kripto grupiĝas multaj tomboj de famuloj. Jen la plej gravaj:
Michelbach an der Bilz
Michelbach an der Bilz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwäbisch Hall kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Famuloj
En la urboparto Rauhenbretzingen naskiĝis la poeto Konrad Weiß.
(19840) 2000 SB280
(19840) 2000 SB280 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
3-a de februaro
La 3-a de februaro estas la 34-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 331 tagoj restas (332 en superjaroj).
Je la 3-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 3-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Rully (Saône-et-Loire)
Rully [] estas franca komunumo, kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Rully etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj kilometre alt du. La komunumo situas en Saône-et-Loire, en la sudorienta parto de Burgonjo.
Vino
La surfacampleksoj pri produktado estas :
La komunumo estas fama por siaj ŝaŭmvinoj sed en 2005 la firmao Veuve Ambal transloĝiĝis en Montagny-lès-Beaune.
Monumentoj
La kastelo alpartenas ekde 1629 al la familio de Montessus.
La ligna volbo de la preĝejo sankta Laŭrenco datiĝas el 1887.
1446
En la jaro 1446 post Kristo okazis, interalie:
Star Wars Episode III: Revenge of the Sith
Star Wars Episode III: Revenge of the Sith (Esperanto: Stelaj Militoj Epizodo Tria: Venĝo de la Sitoj) estas la tria epizodo de la sciencfantasta filmaro Stelaj Militoj, kvankam ĝi estis farata sese. La ĉefaj roloj estas ludata de Natalie Portman, Ewan McGregor, Hayden Christensen, Ian McDiarmid, Samuel L. Jackson, Christopher Lee, Anthony Daniels, Kenny Baker, kaj Frank Oz. Ĝi estas la tria kaj fina filmo el la tri Stelaj Militoj antaŭsekvaj filmoj.
Justica murdo
Justica murdo (germane: Justizmord) – situacio, kiam mortpuno verdiktita de juĝejo estas fakte uzita kiel rimedo por mortigo, aŭ kiam ĝia verdikto estas nemezurebla al la faro postsekvata de leĝo.
Enkonduko
Justicaj murdoj ofte aperis en totalismaj reĝimoj. Konforme al marksisma teorio de leĝo, socialisma ŝtato estas ilo de diktatoreco de la proletaro kaj de la klasbatalo. Al tiu celo estas subigitaj ĉiuj ŝtataj institucioj, en tio la tribunalo. La ŝtato, anstataŭ procedoj protektantaj homrajtojn, konsiderataj kiel "burĝaj superstiĉoj" devus orientiĝi laŭ difinata de la partio "kolektiva intereso".
Responde al proceso de Joan Calàs finita per justica murdo en 1762, konata filozofo de la jarcento de racio Voltaire, en 1763 publikigis Traité sur la tolérance (Traktaton pri toleremo). Oni opinias, ke la vaste disvastigita cri de coeur estis la lasta laboraĵo tiom intense kontraŭstaranta al religia perforto. El tio rezultas, ke por postaj verkistoj, kiel katolikoj François Adrien Pluquet kaj Nicolas-Sylvestre Bergier estis evidente, ke herezo ne pravigas uzon de la perforto.
Sir Aubrey Lewis kiel justican murdon ankaŭ traktis diskriminacion de mensmalsanuloj dum la ĉasado de sorĉistinoj.
Ocoliș (Alba)
Ocoliș [okoliŝ] (hungare: Alsóaklos [alŝo:akloŝ]) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Turda. Administre apartenas al ĝi Vidolm, Runc, Lunca Largă.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 814 loĝantojn (rumanoj), en 1956 — 812.
Historiop
Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1408 sub la nomo Aklos. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Fonto
Ĝis 1998 tra la komunumo trafikis etŝpura fervojo inter Abrud kaj Turda.
Vuelta al Táchira
La Vuelta al Táchira [vuelta al tAĉira] estas profesia vojo-bicikla konkurso kun etapoj en Venezuelo kiu okazas ĉiujare ĉiun januaron ekde 1966, dum la foiroj kaj festoj "Feria Internacional de San Sebastian". Gi estas parto de la UCI America Tour 2012. La plej parto de la konkurso okazas en aŭtoŝoseoj de la ŝtato Táchira, tamen kelkfoje iras al aliaj ŝtatoj de Venezuelo kaj inkluzive al Norda Santandero, en Kolombio.
Pozzo d'Adda
Pozzo d'Adda - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Grezzago, Trezzano Rosa, Basiano, Vaprio d'Adda, Masate, Inzago kaj Cassano d'Adda.
Pozzolengo
Pozzolengo estas komunumo de Italio.
Castrojeriz
Castrojeriz [kastroĥeRIZ] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Castrojeriz estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo de Sigeriko ("Castrum Sigerici").
Becerrillo
Becerrillo aŭ Bezerrillo [bezeRIĝo] (bovideto) estis la nomo de kastilia batalhundo, uzata en epoko de konkistadoroj, do de la hispana konkero de Ameriko.
Ĝi estis uzata por timigi, ataki, murdi la indianajn indiĝenojn. Becerrillo estis speciale konata pro la nombro da viktimoj, kiujn li mortigis. Post murdo de multaj indiĝenoj, ĝi mortis en 1514 dum naĝado tra rivero, kiam trafis ĝin sagoj kun veneno. Dum la naĝado ne protektis ĝin vestaĵo.
Castrojeriz
Ĝi estas haltejo de la Jakoba Vojo, kiu trairas ĝin laŭlonge de 1 500 metroj, kio igas ĝin la plej longa kruciĝo de la tuta jakoba itinero. En 2015, en la aprobo fare de Unesko por la plilongigo de la Jakoba Vojo en Hispanio, la urbo estis inkluzivita.
Munkena Deklaracio de 1951
La Munkena Deklaracio estis akceptita ĉiuvoĉe de la pleno de la Universala Kongreso de 1951 en Munkeno. Ĝi estis la dua UK-deklaracio post la Bulonja (la aliaj UK-oj faris nur rezoluciojn).
Castrojeriz
Ĝi formas parton de la turisma itinero kvarurba Las cuatro villas de Amaya, kun Villadiego, Melgar de Fernamental kaj Sasamón.
Munkena Deklaracio de 1951
Esperanto en Perspektivo (sekcio 13.2.5.1) klarigas ĝian estiĝon jene: "p-to 1 de la Bulonja deklaracio estis iom tro 'neŭtrala', ĉar ĝi komplete malatentis la aŭtomatan, memefikan solidarigan rolon, entenatan en la karaktero kaj socia funkcio de la lingvo [...]. Tial ĝi estis kompletigita de la Munkena Deklaracio. Ĝi estas rezulto de esploroj kaj studoj pri la sociaj kaj psikologiaj efikoj, kiujn kaŭzas la uzado de Esperanto en la internacia praktiko."
Castrojeriz
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 136,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 758 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 600 el 1910-aj jaroj.
Munkena Deklaracio de 1951
Munkena Deklaracio (1951)
La reprezentantoj de la Esperanto-Movado el 40 landoj, kunvenintaj en la 36-a Universala Kongreso de Esperanto en Munkeno, en aŭgusto 1951, akceptas la jenan Deklaracion:
Castrojeriz
Geografio
Ĝi distas 49 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la rivero Odra, tuj antaŭ ties alfluo al Pisuerga; la municipo estas formata de loĝlokoj Castrojeriz, Barrio de Santa María del Manzano, Hinestrosa, Tabanera, Valbonilla, Vallunquera, Villasilos kaj Villaveta.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento kaj disvolviĝis rilate al la Jakoba Vojo. En tiu longa voj-strato estis hospitaloj, kaj ankoraŭ estas kelkaj preĝejoj kaj interesaj konstruaĵoj, krom kastelo sur altaĵo, nun ruina. Temas pri fondaĵo de la grafo Muño (aŭ Nuño Núñez), kiu defendis la fortikaĵon fine de la 9-a jarcento kontraŭ araboj. Antaŭ ĝi estis estinta fortikaĵo de keltiberoj, romianoj kaj visigotoj.
Munkena Deklaracio de 1951
Munkena Deklaracio (1951)
"La celo de la Esperanto-Movado estas plena apliko de la Internacia Lingvo Esperanto en ĉiuj sferoj de la internacia vivo kaj por ĉiuj internaciaj rilatoj. El tia vasta uzado de la Internacia Lingvo logike rezultos:
Castrojeriz
Historio
En la jaro 974, la grafo de Kastilio García Fernández havigis foruon, nome la Fuero de Castrojeriz, foje konsiderata la unua en la tut Kastilio, en kiu oni egaligas ajnan kamparanon posedanta ĉevalon kun "infanzón" (nenobela kavaliro). Estas neordinara kruco pintigita per taŭo anstataŭ la latina kruco; eble rilata al Ordeno de Antonianoj kiuj havis tie monaĥejon kaj hospitalon, kie ili zorgis malsanulojn de la fajro de Sankta Antonio, nomita ankaŭ sankta fajro kaj fajro de malsanulo (ergotismo).
Munkena Deklaracio de 1951
Munkena Deklaracio (1951)
(1) altiro de pli larĝaj popoltavoloj al aktiva partopreno en la internacia vivo;
Castrojeriz
Historio
Castrojeriz formis parton de la partido de Castrojeriz kiel ties ĉefurbo, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Munkena Deklaracio de 1951
Munkena Deklaracio (1951)
(2) progresigo de la scienco kaj plimultiĝo de la intelektaj interŝanĝoj en internacia kadro;
Castrojeriz
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas dekomence la tuta urbo (deklarita Historia Komplekso), la kastelo, la turo, la domego "El Fuerte", la preĝejo de Sankta Johano, el Templanoj, kun romanika klostro, grava ĉefretablo, la preĝejo de Nia Sinjorino de la Pomarbo, la monaĥejo de Sankta Klara, la monaĥejo de Sankta Antono, la pontoj ktp.
Munkena Deklaracio de 1951
Munkena Deklaracio (1951)
(3) plifirmigo de tuthoma solidareco kaj rapidiĝo de la procezo de unueciĝo de la homaro."
Britio (terminaro)
Diversajn terminojn oni uzas por priskribi la malsamajn geografiajn kaj politikajn regionojn (kiuj kelkfoje kovras unu la alian) de la insularo tradicie konata kiel la Brita Insularo (British Isles). Tiu ofte estas fonto de konfuzo por eksterlandanoj, kaj eĉ por la insulanoj mem. La celo de tiu ĉi artikolo estas klarigi la signifon kaj rilatojn inter tiuj terminoj.