cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Referendumo pri sendependeco de Skotlando
La 30-an de novembro 2009 publikiĝis proponaro, kiu prezentis kvar eblecojn inter rezigno pri ajna ŝanĝo ĝis plena ŝtata sendependeco de Skotlando. Leĝa propono pri publikaj debatoj publikiĝis la 25-an de februaro 2010: ĝi enhavas du jes-ne-demandojn, kiu voĉdonigas kaj plian regionan aŭtonomion, do plian transdonon de ŝtataj taskoj kaj decidopovoj al la regionaj parlamento kaj registaro, kaj plenan ŝtatan sendependiĝon de Skotlando. La tiutempa registaro de la Skota Nacia Partio (SNP), subtenata de nur malplimulto el la membroj de la skota parlamento, ne sukcesis akiri la necesan subtenon fare de la aliaj politikaj partioj de la regiona parlamento kaj sekve antaŭ la parlamenta baloto de 2011 retiris la proponon. En la kampanjo de tiu parlamenta baloto la partio promesis, kaze de gajno organizi referendumon pri la ŝtata sendependeco de Skotlando, kaj sekve akiris absolutan plimulton en la parlamenta baloto. La 10-an de januaro 2012 la skota registaro anoncis ke la referendumo okazu en aŭtuno 2014, kaj la 21-an de marto 2013 ĝi precizigis la daton je la 18-a de septembro 2014.
Kiel dato pri ebla ŝtata sendependiĝo la partio SNP proponis la 24-an de marto 2016. Tiu tago estos ekzakte 413 jarojn post la "Unuiĝo de la Kronoj" (Union of the Crowns) de la Reĝlando Skotlando (843-1707) kaj la Reĝlando Anglio (927–1649 kaj 1660–1707, interrompita per la Komunumo de Anglio) en la regotempo de Jakobo la 1-a de Anglio kaj Irlando respektive Jakobo la 6-a de Skotlando el la dinastio de Stuartoj.
(18392) 1992 PT4
(18392) 1992 PT4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
4-Undekanolo
4-Undekanolo aŭ C11H24O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la  4-undekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 4-Undekanolo estas unu el la 205 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C11H24O. 4-Undekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Toshihiro Horikawa
Toshihiro Horikawa (堀河 俊大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kamatamare Sanuki kaj Suzuka Point Getters.
John C. Breckinridge
John Cabell BRECKINRIDGE estis usona politikisto. Lia partio estis la suda Demokrata Partio. De 1857 ĝis 1861 li funkciius kiel vicprezidanto de Usono. En 1860 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine iĝis Abraham Lincoln.
NGC 6513
NGC 6513 (aliaj indikoj — UGC 11078, MCG 4-42-18, ZWG 141.38, PGC 61235) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Julio de 2020
Jen listo de okazaĵoj en julio 2020
Stephen A. Douglas
Stephen Arnold DOUGLAS estis usona politikisto. Lia partio estis la norda Demokrata Partio. En 1860 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine iĝis Abraham Lincoln.
Les Hayes
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Vanderbijlpark
estas grandurbo kaj universitata urbo en Sud-Afriko, en provinco Ĥaŭtengo.
Geografio
situas sur altebenaĵo laŭ rivero Vaal en norda parto de la lando. Soweto troviĝas 48, Johanesburgo 62, Benoni 76, Pretorio 118, Durbano 470, Port Elizabeth 836, Kaburbo 1207 km.
Adorján Nagy
Adorján NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Adorján estis hungara aktoro, reĝisoro, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Piroska Szabados, lia filo estis Péter Nagy (literaturhistoriisto). Adorján Nagy naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ aliaj informoj la mortotago estas la 1-a) en Budapeŝto.
Biografio
Adorján Nagy akiris diplomon en Reĝa Teatra Lernejo en 1910, poste li aliĝis al trupo de Teatro de Kolozsvár. Ekde 1918 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), kie en 1935 li ricevis la titolon "majstro," li estis nomumita ĉefreĝisoro en 1945. Ekde 1925 li ankaŭ instruis en la menciita teatra lernejo (aŭ akademio), ekde 1930 li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Péter Pázmány. Menciindas, ke li kontribuis en teatraj revuoj kaj li verkis librojn. En 1949 li pensiuliĝis, sed malofte li ludis en Teatro de Hungara Armeo. Li ricevis premion en 1956.
Vanderbijlpark
Ekonomio
estas grava ekonomia urbo, kie oni prilaboras ŝtalon. Aparte menciinda estas produkto de dratoj.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La temperaturo varias averaĝe 11-22 ° C. En januaro regas la plej alta varmo, en julio la plej malalta varmo. Jare pluvas po 714 mm. La pluvo januare kulminas kaj julie malkulminas.
Trafiko
El aŭtoŝoseo kaj ĉefvojo kuras al Johanesburgo, krome estas malpli gravaj vojoj al la proksimaj vilaĝoj kaj urboj.
(18393) 1992 QB
(18393) 1992 QB estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Le Minihic-sur-Rance
Le Minihic-sur-Rance estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio.
Historio
La komunumo Minihic-sur-Rance estis kreita en 1849, per partigo de la komunumo Pleurtuit.
Avegno-Gordevio
Avegno-Gordevio estas komunumo de la Komunumaro Maggia kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1426 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Avegno-Gordevio situas en la suba parto de la Valo de Maggia ĉe la orienta bordo de la rivero Maggia, 10 kilometrojn norde de Locarno. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Avegno, Avegno Chiesa, Avegno di Fuori, Gordevio, Villa kaj Brié.
Le Minihic-sur-Rance
Lokoj kaj monumentoj
La komunumo enhavas tri monumentojn klasitajn historiaj :
Aliaj monumentoj :
Avegno-Gordevio
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 27,34 km², de kiuj 63,6% estas kovritaj de arbaro, 10,0% servas por agrikulturo kaj 3,7% por setlado.
El Lisickij
Lazaro Markoviĉ Lisickij (Лазарь Маркович Лисицкий, naskiĝinta la, mortinta ), pli bone konata kiel El Lisickij (Эль Лисицкий, jide: על ליסיצקי‎ ) , estis rusa artisto, dezajnisto, fotisto, tipografo, polemikisto kaj arkitekto. Li estis grava reprezentanto de la rusa avangardo. Kun sia mentoro Kazimir Maleviĉ li helpis evoluigi suprematismo n kaj desegnis multajn afiŝojn por ekspozicioj kaj aliajn propagand ilojn por Sovetunio. Lia laboro grave influis la movadojn Bauhaus kaj konstruktivismo. Li eksperimentis kun variaj produktad-teknikoj kaj stilaj iloj kiuj daŭre estas uzataj en grafika fazonado.
Avegno-Gordevio
Najbaraj komunumoj
La komunumo Avegno-Gordevio limas en nordo al Brione (Verzasca), en nordoriento al Lavertezzo, en orientonordoriento al Corippo, en oriento al Brione sopra Minusio, en sudoriento al Minusio, en sudo al Orselina, en sudokcidento al Terre di Pedemonte, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Maggia.
El Lisickij
La tuta kariero de Lisickij estis ligita al la kredo, ke la artistoj povas aktive kontribui al ŝanĝo de la socio. Tion li poste resumis per sia edikto, "das zielbewußte Schaffen" (la cel-orientita kreado).
Avegno-Gordevio
Trafiko
Tra Avegno-Gordevio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 407, kiu kondukas al la Valo de Maggia. Pere de la buslinio n-ro 10 de Locarno al Cevio kaj Lavizzara la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
El Lisickij
Lisickij, de litova juda оrigino, komencis sian karieron ilustrante jidajn librojn por infanoj. Tiel li intencis antaŭenigi la judan kulturon en Rusio, lando kiu tiam estis travivanta masivan ŝanĝon kaj ĵus estis foriginta siajn kontraŭjudismaj n leĝojn. Nur 15-jaraĝa li komencis instrui kaj tion li faris dum plejparto de sia vivo. Dum la jaroj, li instruis en variaj pozicioj, lernejoj kaj artoj, disvastiganta kaj interŝanĝanta ideojn.
Junaj jaroj
Lisickij naskiĝis la 23-an de novembro 1890 en Poĉinok, malgranda juda komunumo 50 kilometrojn sudoriente de Smolensk, en la eksa rusa imperio. Dum sia infanaĝo, li vivis kaj studis en la urbo Vitebsk, nuntempe en Belorusio kaj poste li pasigis 10 jarojn en Smolensk loĝante kun siaj geavoj kaj vizitante la smolenskan gramatikan lernejon. Li pasigis la somerajn feriojn en Vitebsk. Li ĉiam interesiĝis kaj montris talenton pri desegno kaj komencis ricevi instruon je la aĝo de 13 jaroj de Jehuda Pen, loka juda artisto kaj ekde la aĝo de 15 li mem instruis studentojn. En 1909, li intencis viziti artan akademion en Sankta Peterburgo, sed li estis malakceptita, kvankam li trapasis la allasan ekzamenon kaj estis kvalifikita. Fakte la leĝo sub la carisma reĝimo permesis nur al limigita nombro da judaj studentoj ĉeesti rusajn lernejojn kaj universitatojn.
Kiel multaj aliaj judoj tiam vivantaj en la rusa imperio, Lisickij iris studi al Germanio. En 1909 li komencis studi arkitekturo n kaj inĝenierarton ĉe la teknika altlernejo Technische Hochschule Darmstadt. Dum la somero de 1912, Lisickij, laŭ siaj propraj vortoj, "migris tra Eŭropo". Li pasigis tempon en Parizo kaj faris 1200 kilometrojn piedirante en Italio, kie li konatiĝis kun belartoj kaj skizis arkitekturon kaj pejzaĝojn. Lia interesiĝo pri antikva juda kulturo naskiĝis dum la kontaktoj kun pariza grupo de rusaj judoj gvidita de la skulptisto Ossip Zadkine, vivdaŭra amiko de Lisickij ekde frua infanaĝo. En la sama jaro 1912 kelkaj de liaj verkoj estis inkluzivitaj por la unua fojo en ekspozicio de la artista unio de Sankta Petersburgo; rimarkinda unua paŝo. Li restis en Germanio ĝis la komenco de la unua mondmilito, kiam li estis devigita reveni hejmen tra Svislando kaj la Balkanoj, kune kun multaj de siaj samlandanoj. Inter ili estis ankaŭ elmigrintaj artistoj naskiĝintaj en eksa rusa imperio, kiel Vasilij Kandinskij kaj Marc Chagall.
Post sia reveno al Moskvo, Lisickij vizitadis la politeknikan instituton de Riga kiu estis evakuita al Moskvo pro la milito kaj laboris por la arkitekturaj firmaoj de Boris Velikovsky kaj Roman Klein. Dum ĉi tiu laboro, li aktive kaj pasie interesiĝis pri juda kulturo kiu, post la defalo de la publike kontraŭjuda carisma reĝimo, estis spertanta renesancon. La nova provizora registaro nuligis dekreton, kiu malpermesis la presadon de hebreaj literoj kaj ekskludis judojn de civitaneco. Tiel Lisickij baldaŭ dediĉis sin al juda arto. Li ekspoziciis laborojn de lokaj judaj artistoj, veturis al Mahiljoŭ por studi la tradician arkitekturon kaj ornamaĵojn de malnovaj sinagogoj kaj ilustris multajn jidajn librojn por infanoj. Ĉi tiuj libroj estis la unua eniro de Lisickij en la kampo de libra desegno, kampo kiun li grave renovigis dum sia kariero. Liaj unuaj desegnoj aperis en 1917 en la libro, Sihas hulin: Eyne fun di geshikhten (Ĉiutaga Konversacio), kie li inkluzivis hebreajn literojn kun klare secesia stilo. Lia sekvanta libro estis vida rakonto de la tradicia juda pasaĥa kanto Havis gadya (Unu kapro), en kiu Lisickij montris tipografian ilon kiun li ofte reuzis en pli postaj desegnoj. En la libro, li kunigis literojn kun bildoj per sistemo, en kiu la koloro de la karakteroj de rakonto rilatas al la vorto aludita al ili. En la desegnoj por la fina paĝo, Lisickij prezentas la potencan "manon de Dio" mortiganta la anĝelon de la morto, kiu portas la kronon de la caro. Ĉi tiu reprezentado ligas la elsaviĝon de la judoj kun la venko de la bolŝevikoj en la rusa Revolucio. Alternativa vido asertas ke la artisto estis singarda de bolŝevika internaciigo, kondukanta al detruo de tradicia juda kulturo. Vidaj reprezentadoj de la mano de Dio ripetiĝas en multnombraj verkoj dum lia tuta kariero, plej klare en lia memportreta fotomuntaĵo La Konstruisto (1924), kiu evidente montras la manon.
Suprematismo
En majo 1919, sekve al invito de la juda artisto Marc Chagall, Lisickij revenis al Vitebsk por instrui grafikajn artojn, presarton kaj arkitekturon ĉe la ĵus formita popola arta lernejo, kiun Chagall kreis post sia elektado kiel komisionestro de artaj aferoj por Vitebsk en 1918. Lisickij estis komisiita pri desegnado kaj presado de propagandaj afiŝoj; poste, li preferis ne paroli pri ĉi tiu periodo, verŝajne ĉar unu el ĉefaj temoj de ĉi tiuj afiŝoj estis la ekzilito Lev Trockij. La kvanto de ĉi tiuj afiŝoj sufiĉas por konsideri ilin apartan grupon en la verkaro de la artisto.
Ek de tiam Lisickij tute turnis sin al suprematismo kaj, sub la gvido de Maleviĉ, helpis plievoluigi la movadon. En 1919–1920 Lisickij estis la estro de la arkitektura departemento de la Popola Arta Lernejo. Kun siaj studentoj, unuavice Lazar Ĥidekel, li laboris pri la transiro de ebena al spaca suprematismo. Eble la plej fama laboro de Lisickij el tiu periodo estis la propaganda afiŝo "Venku la blankulojn per la ruĝa kojno" el la jaro 1919. En tiu tempo en Rusio okazis enlanda milito, kiu estis plejparte batalita inter la "Ruĝuloj" (komunistoj kaj revoluciuloj) kaj la "Blankulaj" (monarkistoj, konservativuloj, liberaluloj, kiuj oponis la bolŝevikan revolucion). La bildo de la ruĝa kojno frakasanta la blankan formon, simpla kiel ĝi estis, komunikis potencan mesaĝon kiu lasis neniun dubon en la menso de la spektanto pri sia intenco.
La 17-an de januaro, 1920, Maleviĉ kaj Lisickij kune fondis la efemeran Molposnovis (junaj adeptoj de nova arto), pra-suprematisma asocio de studentoj, profesoroj kaj aliaj artistoj. Post mallonga kaj ŝtorma disputo inter la "malnova" kaj la "juna" generacioj, la grupo restariĝis kiel UNOVIS (subtenantoj de la nova arto) en februaro. Sub la gvido de Maleviĉ la grupo prilaboris "suprematisman baleton", koreografiitan de Nina Kogan kaj refaris la futurisman operon Venko Super la Suno de Miĥail Matjuŝin kaj Aleksei Kruĉenjĥ. Lisickij kaj la tuta grupo decidis dividi meriton kaj respondecon pro la laboroj produktitaj de la grupo, subskribante plejpartojn de verkoj kun nigra kvadrato. Tio estis parte omaĝo al simila peco de ilia gvidanto Maleviĉ kaj simbola brakumo de la komunista idealo.
La grupo, kiu disiĝis en 1922, estis gvida en la disvastigo de suprematisma ideologio en Rusio kaj eksterlande. Ĝi ankaŭ konatigis Lisickij kiel gravulo en la avangardo. Parenteze, la plej frua apero de la subskribo Lissitzky (ruse: Эль Лисицкий ) aperis en la manfarita UNOVIS kolekto, eldonita en du kopioj en marto–aprilo 1920 kaj enhavanta lian manifeston pri libra arto: "la libro eniras la kranion tra la okuloj ne tra la oreloj sekve la onda moviĝas kun multe pli granda rapido kaj kun pli da intenseco. Se mi (tiele) nur povas kanti per mia buŝo pere de libro mi ( sic ) povas montri min mem en diversaj aspektoj."
Proun
Dum ĉi tiu periodo Lissitzky komencis evoluigi propran suprematisman stilon, serion de abstrakta j, geometriaj pentraĵoj kiujn li nomis Proun, akronimo de «projekto por la venko de la noveco», kion oni povas konsideri kiel plivastigado de suprematismo al la tria dimensio.
Proun estis esence la esplorado de Lisickij de la vida lingvaĵo de suprematismo kun spacaj elementoj, utiliganta movantajn aksojn kaj multoblajn perspektivojn; ambaŭ neoftaj ideoj en suprematismo. Suprematismo dum tiu tempo estis farita preskaŭ ekskluzive el plataj, 2D formoj. Lisickij, kiu emis arkitekturon kaj aliajn 3D konceptojn, provis plivastigi suprematismon. La Proun laboroj (konataj kiel Prounen) estis faritaj dum duona jardeko kaj evoluiĝis de simplaj pentraĵoj kaj litografaĵoj al plene tri-dimensiaj instalaĵoj. Ili estis ankaŭ la fundamento por liaj pli postaj eksperimentoj en arkitekturo kaj ekspozicia desegno. Per la Prounoj, utopiaj modeloj por nova kaj pli bona mondo estis evoluigita. Ĉi tiu alproksimiĝo, en kiu la artisto kreas arton kun sociale difinita celo, povas esti resumita per lia moto "das zielbewußte Schaffen" – "la cel-orientita kreado."
Judaj temoj kaj simboloj ankaŭ foje aperis en liaj Prounen, kutime uzante hebreajn literojn kiel parto de la tipografio aŭ vida kodo. Sur la kovrilo de la libro Arba'ah Teyashim (Kvar Billy Kaprinoj) el 1922, li montras aranĝon de hebreaj literoj kiel arkitekturaj elementoj en dinamika desegno kiu spegulas lian tiutempan Proun tipografion.
Reveno al Germanio
Dum sia restado Lisickij ankaŭ evoluigis sian karieron kiel grafikisto kun kelkaj historie gravaj laboroj kiel la libroj Dlia Golossa (Por la Voĉo), kolekto de poemoj de Vladimir Majakovskij kaj Die Kunstismen (La Artismoj) kune kun Jean Arp. En Berlino li ankaŭ renkontiĝis kaj amikiĝis kun multaj aliaj artistoj, plej precipe Kurt Schwitters, László Moholy-Nagy kaj Theo van Doesburg. Kune kun Schwitters kaj van Doesburg, Lisickij prezentis la ideon de internacia arta movado sub la gvidlinioj de konstruktivismo. En la jaro post la eldono de lia unua Proun serio en Moskvo en 1921, Schwitters enkondukis Lisickij al la Hanovra galerio kestnergesellschaft, kie okazis sia unua persona ekspozicio. La dua Proun serio, presita en Hanover en 1923, estis sukceso, utiliganta novajn pres-teknikojn. Pli poste li renkontis Sophie Kuppers, kiu estis la vidvino de Paul Kuppers, arta direktoro de la kestnergesellschaft ĉe kiu Lisickij estis ekspozicianta kaj kiun li geedziĝos en 1927.
Horizontalaj ĉielskrapantoj
En 1923–1925, Lissitzky proponis kaj evoluigis la ideon de horizontalaj ĉielskrapantoj (Wolkenbügel, "nubo-arkoj"). Serio de ok tiaj strukturoj estis celita por marki la gravajn interkruciĝojn de la Bulvarda Ringo en Moskvo. Ĉiu Wolkenbügel estis plata tri-etaĝa, 180 metrojn larĝa L-forma slabo, kiu staris 50 metrojn super strata nivelo. Ĝi ripozis sur tri pilastroj (10 m × 16 m × 50 m ĉiu), lokitaj sur tri malsamaj strataj anguloj. Unu pilastro etendiĝis subtere, funkcianta kiel ŝtuparo al farota metroo stacio; du aliaj provizis ŝirmon por tero-nivela tramo stacioj.
Lisickij argumentis ke, ĉar homoj ne povas flugi, moviĝi horizontale estas natura kaj moviĝi vertikale ne estas. Sed la tereno ne sufiĉas por la konstruaĵoj kaj tial nova ebeno kreita en la aero ĉe meznivela altitudo estas preferbla al uson-stila turo. Ĉi tiuj konstruaĵoj, laŭ Lisickij, ankaŭ ebligas pli bonan izoladon kaj ventumadon por la loĝantoj.
Ekspozicioj de la 1920-aj jaroj
Post du jaroj de intensa laboro Lisickij malsaniĝis je akuta pneŭmonito en oktobro 1923. Kelkaj semajnoj poste li estis diagnozita je tuberkulozo; en februaro 1924 li translokiĝis al svisa kuracejo proksime al Locarno. Li estis tre okupita dum sia restado, laborante sur reklamaj desegnoj por Pelikan Industrioj (kiu en ĝirado pagis por lia kuracado), tradukante artikolojn skribitaj de Maleviĉ en germana kaj eksperimentante multe en tipografia dezajno kaj fotografio. En 1925, post kiam la svisa registaro neis lian peton renovigi lian vizon, Lisickij revenis al Moskvo kaj komencis instrui internan dezajnon kaj arkitekturon ĉe VKhUTEMAS (Ŝtata Pli Alta Arta kaj Teknika Laborejo). Tiun poŝtenon li okupis ĝis 1930.
En junio 1926, Lissitzky lasis la landon denove, ĉifoje por mallonga restado en Germanio kaj Nederlando. Tie li desegnis ekspozician ĉambron por la artekspozicioj Internationale Kunstausstellung en Dresden kaj la Raum Konstruktive Kunst (Ĉambro por konstruktivisma arto) kaj Abstraktes Kabinett  en Hanovro. Li ankaŭ perfektigis la 1925 Wolkenbügel koncepton en kunlaboro kun Mart Stam. En sia aŭtobiografio (skribita en junio 1941 kaj poste redaktita kaj eldonita de la edzino), Lisickij skribis, "1926. Mia plej grava laboro kiel artisto komencas: la kreado de ekspozicioj."
Reen en Sovet-Unio, Lisickij desegnis afiŝojn por la oficialaj sovetiaj pavilionoj ĉe la internaciaj ekspozicioj de la periodo, ĝis la 1939 Nov-Jorka Monda Foiro. Unu el liaj plej rimarkindaj ekspozicioj estis la Ĉiuj-Unio Poligrafia Ekspozicio en Moskvo en aŭgusto–oktobro 1927, kie Lisickij gvidis la dezajno-teamon por artistoj de "fotografio kaj fotomekaniko" (t.e. fotomuntaĵo) kaj la instalaĵan skipon.
Je la komenco de 1928, Lisickij vizitis Kolonjon por prepari la 1928 Pressa ekpozicion planita por aprilo–majo 1928. La ŝtato komisiis al Lisickij la kontrolon de la sovetian programon; anstataŭ konstrui ilian propran pavilionon, la sovetianoj luis la ekzistantan centran pavilionon, nome la plej grandan konstruaĵon sur la tereno. Por plene uzi ĝin, la sovetia programo desegnita de Lisickij rondiris ĉirkaŭ la temo de film-prezentado, kun preskaŭ kontinua prezento de la novaj filmoj kaj desegnitaj trukofilmoj sur multoblaj ekranoj en la paviliono kaj sur la subĉielaj ekranoj. Lia laboro estis laŭdita por preskaŭa manko de paperaj elmontraĵoj; "ĉio movas, rotacias, ĉio estas vigligita" (ruse: всё движется, заводится, электрифицируется).
Kune kun paviliona dezajno, Lisickij komencis eksperimenti denove per presitaj rimedoj. Lia laboro kun libroj kaj perioda desegno estis eble kelkaj de liaj plej plenumeblaj kaj influaj. Li lanĉis radikalajn novaĵojn en tipografio kaj fotomuntaĵo, du kampoj en kiuj li estis precipe kompetenta. Li eĉ desegnis fotomuntaĵon por anonci la naskiĝon de sia filo Jen en 1930.
Lastaj jaroj
En 1932, Stalin fermis la sindikatojn de sendependaj artistoj; eksaj avangardaj artistoj devis adaptiĝi al la nova klimato aŭ ili riskis esti oficiale kritikitaj aŭ eĉ eksigitaj. Lisickij konservis sian reputacion kiel mastro de ekspozicia arto kaj administrado en la lastaj 1930-aj jaroj. Lia tuberkulozo laŭpaŝe reduktis liajn fizikajn kapablecojn kaj li estis fariĝanta pli kaj pli dependa de lia edzino por reala kompletigo de lia laboro.
En 1937, Lisickij laboris kiel gvida dekoraciisto por la okazonta Tutrusia Agrikultura Ekspozicio, sub la ĉefa planisto Vjaĉeslav Oltarĝevskij. Li estis plejparte sendependa kaj tre kritika rilate al li. La projekto estis plagita de prokrastoj kaj politikaj intervenoj.
En junio 1938, li estis nur unu el dek sep profesiuloj kaj manaĝeroj respondecaj por la centra paviliono; en oktobro 1938, li dividis la respondecon por la ornamado de ĝia ĉefa halo kun Vladimir Aĥmetjev. Li samtempe laboris pri la ornamado de la sovetia paviliono por la 1939 Nov-Jorka Monda Foiro; en junio 1938 la komisiono juĝis la laboron de Lisickij kune kun dek naŭ aliaj proponoj kaj poste malakceptis ĝin.
La laboro de Lisickij por la revuo USSR im Bau (Sovet-Unio en konstruo) portis lian eksperimentadon kaj renovigadon de libro- dezajno al apogeo. En la eldono #2 li inkluzivis plurajn disfaldeblajn paĝojn, prezentitaj kune kun aliaj falditaj paĝoj kiuj kune produktis desegno-kombinaĵojn kaj rakontan strukturon, kiu estis tute originala.
En 1941, lia tuberkulozo plimalboniĝis, sed li daŭre produktis laborojn, unu el la lastaj estis propaganda afiŝo pri la penoj de Rusio en la dua mondmilito kun la titolo "Davaite pobolshe tankov!" (Donu nin pli da tankoj!). Li mortis la 30-an de decembro, 1941, en Moskvo.
Allan dos Santos Natividade
Allan dos Santos Natividade (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe MIO Biwako Shiga, Kamatamare Sanuki kaj Zweigen Kanazawa.
Avegno
Avegno estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Zernez
Pri la komunumo
Zernez estas komunumo de la komunumaro Sur Tasna kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1095 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Zernez situas ĉe la alfluo de Spöl al Eno. Ĝi estas grava elirpunkto por migradoj al la Svisa Nacia Parko. Al la komunumo apartenas ankaŭ al frakcio Brail.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Zernez limas en nordo al Lavin, en nordnordoriento al Ardez, en nordoriento al Tarasp, en oriento al Val Müstair, en sudoriento al Valdidentro (Italio), en sudo al Livigno (Italio), en okcidento al S-chanf, kaj en sudokcidento al Susch.
Lingvoj
La ĉefa lingvo de Zernez estas la romanĉa. Malagraŭ modesta kresko de la romanĉlingva loĝantaro dum la lastaj jaroj pro almigro de germanlingvanoj, la elcentaĵo de romanĉlingvanoj malkreskis favore al la germana lingvo. Okaze de la popolnombrado de 1980 70,11% de la loĝantaro parolis la romanĉan kaj 22,50% la germanan. Dum la popolnombrado de 2000 61,11% parolis la romanĉan kaj 31,28% la germanan.
Historio
La unua dokumenta mencio de Zernez datiĝas el la jaro 1131 kiel Gumpo de Ernece. Sur la montetoj Muottas kaj Muottas da Clüs estis trovitaj restaĵoj de setlejoj el la bronzepoko kaj ferepoko. Sur la preĝeja monteto oni elfosis inter 1968 kaj 1971 romian setlejon kun ĉevalŝanĝejo. En la 12-a kaj 13-a jarcento la Senjoroj de Tarasp regis en Zernez. Tiuj havaĵoj transiris al la episkopo de ¨Koiro, kiuj ilin en la 14-a jarcento kiel feŭdo transdonis al la senjoroj de Planta de Zuozo. En la jaro 1367 en Zernez estis fondita la Diodoma Federacio. En la jaro 1499 kaj 1622 la vilaĝo estis dum militoj detruitaj. En la jaro 1652 la Zernez kun la ceteraj vilaĝoj de la valo sin liberaĉetis de Aŭstrio.
Vinningen
Vinningen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. En la 10-a de februaro 2007 la komunumo havis 1751 loĝantojn.
David Teniers la pli juna
David TENIERS (La pli juna; la 15an‏ de decembro 1610 - la 25-an de aprilo 1690) estis flandra pentristo.
Vivo
Li naskiĝis en Antverpeno de la flandra pentristo David Teniers la pli aĝa, kiu estis lernanto de la fama pentristo Petro Paŭlo Rubens. En 1632 Teniers estis akceptita kiel membro de la Societo de Artistoj nomita laŭ Sankta Luko en Antverpeno. En 1637 li geedziĝis kun Anne Bruegel, la nepino de la fama flandra pentristo Pieter Bruegel la pliaĝa.
Teniers estis ĉefe influita de la pentraĵoj de la nederlanda pentristo Adriaen Brouwer kiu mortis en 1638. En 1644 li estis elektita fare de la Antverpena urbodelegitaro por funkcii kiel la estro de la Societo de Artistoj de Sankta Luko. En 1648 li translokiĝis al Bruselo kaj funkciis kiel la kortega pentristo de Arkiduko Leopold Wilhelm, kiu estis la guberniestro de la Malaltaj Landoj nome de Filipo la 4-a, reĝo de Hispanio. La arkiduko, kiu estis fervora artamanto, dungis Teniers kiel la kuratoron de sia bildkolekto. En tiu kapacito, Taniers aĉetis valorajn bildojn por sia dunganto, inkluzive de bildoj de italaj farbistoj (plejparte de Venecio en la 16-a jarcento). Post kiam Leopoldo Vilhelmo revenis al Vieno, Teniers iĝis la protektito kaj tutoro de la nova guberniestro, Don Juan, kiu estis la filo de Filipo la 4-a, reĝo de Hispanio.
En 1656 lia edzino mortis, kaj Teniers geedziĝis kun Isabella de Fren, filino de la sekretario de la Konsilio de la Duklando Brabanto (kiu inkludis Antverpenon kaj Bruselon). Teniers faris sian plej bonan por ricevi kavaliraron de la Reĝo de Hispanio (kiel Peter Paul Rubens kaj Antoon van Dyck ricevis antaŭ li). Reĝo Felipe IV kondiĉigis tion ĉesante vendi bildojn, kondiĉon kiun Teniers estis nekapabla renkonti.
Teniers fondis la Akademion de Arto en Antverpeno, kiu akiris la statuson de ŝtata akademio en 1663. Dum lia kariero Teniers pentris pli ol 900 bildojn. Ĉirkaŭ 200 el ili estas nuntempe elmontritaj en muzeoj ĉie en Eŭropo. En siaj lastaj dek jaroj, li ĉefe okupiĝis pri fotokomerco. Li mortis en Bruselo en 1690.
Taishi Tsunada
Taishi Tsunada (綱田 大志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kamatamare Sanuki.
La malbonuloj bone dormas
Priskribo
En la filmo stelulas Toshiro Mifune kiel junulo kiu atingas elstaran postenon en korupta postmilita japana kompanio por eksponi la homojn responsaj pri la morto de sia patro. La intrigo havas siajn radikojn en la teatraĵo Hamlet de Shakespeare, kio estas ankaŭ kritiko de la korporacia korupto. Kun Ebria anĝelo (1948), Vaganta hundo (1949) kaj Ĉielo kaj infero (1963), ĝi estas unu el kvar filmoj en kiu Kurosawa esploras la ĝenron de la nigra filmo.
Tiu temo montriĝis topika: dum la filmo estis produktata, okazis la homamasaj Anpo-protestoj kontraŭ la nova Uson–Japana Sekureca Traktato, kiu estis vidita de multaj japanoj, partikulare de junuloj, kiel minacanta la demokration de la lando havigante tro multan povon al la korporacioj kaj al politikistoj.
La filmo premieris en Septembro 1960 kaj ricevis pozitivan kritikan reagon kaj nur mezaltajn biletvendajn sukcesojn. La 25-minuta malferma sekvenco priskribanta korporacian nuptofeston estas amplekse rigardita kiel unu el la plej lerte faritaj scenoj de Kurosawa, sed la cetero de la filmo estas ofte perceptita kiel seniluziiga kompare. La filmo estis kritikita ankaŭ pro la uzado de la konvencia heroo de Kurosawa por batali sociajn malbonulojn kio ne povas esti solvita pere de nura agado fare de individuoj, eĉ se kuraĝaj aŭ ruzaj.
Miklós Szentkuthy
Miklós Szentkuthy [miklOŝ sentkuti], hungare Szentkuthy Miklós, Esperante ’’Mikaelo Szentkuthy’’ estis hungara verkisto, tradukisto kaj instruisto.
Biografio
Miklós Szentkuthy frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li vivis en Londono helpe de stipendio. En 1931 li edziĝis baldaŭe havanta filinon. Inter 1932-1958 li instruis en mezlernejoj sed dume (kaj precipe poste) li verkadis. Li ricevis premion Kossuth en 1988, inter 1948-1984 ankaŭ aliajn premiojn.
Ferdinand de Saussure
Ferdinand DE SAUSSURE (naskiĝis la ; mortis la ) estis lingvisto el Svislando.
Li havis daŭran influon sur la strukturisma lingvistiko (la unuan modernan teorion pri lingvistiko) kaj la evoluo de hindoeŭropaj studoj kaj semiotiko en la 20-a jarcento. Li mem neniam publikigis eĉ unu libron, sed la transskribaĵoj de liaj prelegoj (Cours de linguistique général ) igis lin la "fondinto de moderna lingvistiko".
Saussure kaj Esperanto
Oni nenie trovas fonton, kiu konfirmis, ke Ferdinand de Saussure lernis Esperanton aŭ eĉ estis esperantisto. Lia frato René tamen foje konfesis al Edmond Privat, ke li nur tial fariĝis Esperantisto, ĉar lia frato Ferdinand petis lin ĉeesti por li la 2-an Universalan Kongreson de Esperanto en Ĝenevo, ĉar li mem kiel ĉefo de la lingvistika instituto devas esti iomete prudenta, dum René kiel ĥemiisto estis libera partopreni la kongreson, sen devi timi atakon de avidaj kolegoj. Ĉi tiu eldiro estas forta indikilo, ke Ferdinand de Saussure ja mem studis la lingvon, sed simple timis publike tion deklari.
La bulgara esperantisto D. Veselinov eldonis monografion "La bulgaraj studentoj de Ferdinand de Saussure" (Sofio, 2008, 400 p.).
Kurso pri Ĝenerala Lingvistiko
La lingva teorio de Saussure estas klare semiotika ĉar ĝi interpretas lingvon kiel aron de signoj.
En sia ununura verko Cours de linguistique générale, ankaŭ tradukita al Esperanto , li neŭtrale aliris Esperanton, interalie dirinte ke Esperanto estas studebla same kiel "naturaj" lingvoj. "En artefarita lingvo, preskaŭ ĉiuj vortoj estas analizeblaj. Esperantisto havas tutan liberecon konstrui, ekde iu radiko, novajn vortojn".
En la prefaco al la Esperanto-traduko menciindas ankaŭ teksteto el la kurso pri Esperanto kaj ĝia evoluo: "Kiu kreas lingvon havas ĝin sub sia regado dum ĝi ne cirkulas: tamen ekde tiu momento kiam ĝi kompletigas sian mision kaj fariĝas ĉies posedaĵo, ĝi eskapas kontrolon".
Persone
Lia filo Raymond de Saussure iĝis psikanalizisto kaj estis unu el la plej gravaj organizintoj de psikanalizo en franclingva Svislando.
Li estis frato de René de Saussure, svisa esperantisto.
Eksteraj ligiloj
(eo) La fratoj Saussure - Davide Astori - IRIS, YouTube
(fr) Cercle Ferdinand de Saussure, Svisa Societo por studoj pri Saussure
Inocento la 8-a
Inocento la 8-a estis la 213-a papo de la Katolika Eklezio.
Biografio
Inocento la 8-a naskiĝis en Ĝenovo, filo de senatana rangulo. Li pasigis la unuajn jarojn de sia vivo ĉe la kortego de Napolo, sekve li transloĝiĝis al Padovo kaj al Romo por plia instruiĝo. Ĉi tie, ĉar intertempe li akiris la sanktajn ordinojn, oni lin alirigis al diversaj gravaj ŝarĝoj, kaj papo Paŭlo la 2-a lin destinis episkope regi la diocezon de Savina-Noli, kaj en 1473, laŭpropono de la estonta papo Juliano della Rovere (Julio la 2-a, liguria) lin nomumis kardinalo papo Siksto la 4-a, kiun poste li posteulos la 29-an de aŭgusto 1484. Intertempe li estis translokigita regi la suditan diocezon de Molfetta.
Nemulte post sia papiĝo, li renovigis la inviton al la eŭropaj registaroj por ke la kristanato estu defendata, praktike li urĝis al plua krucmilito kontraŭ la plurloke invadinta turka imperio. Liaj klopodoj, tamen, restis senefikaj, eble ankaŭ pro la fakto ke li estis la unua papo kiu pakti akordojn kun la la turka Sultano . La papo tion faris pro la inerteco de la kristanaj landoj.
En 1486, Enriko la 7-a de Anglio obtenis de la papo Inocento la 8-a la rekonon kiel suverenon de Anglio pro ius in bello (konkeraj rajtoj), heredo kaj popola elekto.
Inocento la 8-a per sia buleo Summis desiderantes affectibus (dezirante kun ardega sento) de la 5-a de oktobro de 1487 permesis, ĝis tiam melpermesite, kaj instigis minacante severajn cezurojn kontraŭ magiistoj kaj sorĉistinoj en Germanio; la principoj de li anoncitaj estis poste enkorpigitaj en Malleus Maleficarum (1487), al kies aŭtoroj, poste kritikataj kiel esĉesaj, la buleo inspiriĝis. Li estis ankaŭ tiu kiu akceptis nomumi 1487 Tomás de Torquemada kiel grandan Inkvizitoron de Hispanio. Li koncedis la gajnon de la Indulgenco al la partoprenantoj en la krucmilito kontraj Valdenanoj kaj engaĝigis per buleo pervadi la dukon de Savoio kaj aliajn tion fari. En 1487 li malpermesis minacante severajn ekleziajn cenzurojn, la legadon de la naŭcento “Sentencoj” de Johano Piko de la Mirandolo (1463-1494): la libro ilin entenan ta estis bruligita.
Evento grava dum tiu papado estis la falo de Granada, januare de 1492, okazinta merite de Ferdinando la 2-a reĝo de Aragono kaj Reĝino Isabel de Kastilio, kiu estis celebrita en Vatikano kun grandaj festoj kaj gajnigis al la reĝo de Hispanio la epiteton de “Reĝo Katolika” etendiĝantan al ties posteuloj.
En 1488 komisiis al Andrea Mantegna la dekoracion de persona kapelo en Belvedere per historiaĵoj de Johano la Baptisto, sed ĝi estis poste detruita dum la papado de Pio la 6-a por krei spacon por tiu kiu poste estos la muzeo Pio-Klementa.
Ĝenerala juĝo pri Inocento la 8-a
Laŭ historistoj en lia mallonga papado Inocentoi la 8-a ne sukcesis praktiki stabilan kontrolon sur Romo kaj allasis la papan ŝtaton predo de anarkio: okazos, fakte, post lia morto malordigoj kaj rebeloj kiujn lia posteulo povis bremsi nur per severaj leĝoj.
Al li oni riproĉas iun mankon de prudento kaj rilate la agon por la eklezio kaj kaj rilate la administrado de ŝtato, kaj nepotismon rilate la gefilojn generitajn antaŭ la papiĝo, kvankam jam ekleziulo.
La hereduloj de Inocento la 8-a
De Johano Johano-Baptista Cybo, nome Inocento la 8-a, descendis la branĉo de la familio Cybo kiu nombrigas inter siaj komponantoj la familio Malaspina-Cybo /n kiu sinjore regos Massa kaj Carrara. Historiistoj citas sennombrajn nobelajn familiojn kiuj akiris sociajn poziciojn interesigantajn la civilan kaj eklezian vivon.
Eksteraj ligiloj
^ Cathopedia
Attila Geréb
Attila Geréb
Pál Ignotus
Pál Ignotus, hungare Ignotus Pál, Esperante ’’Paŭlo Ignotus’’ estis hungara verkisto, redaktoro, ĵurnalisto, kritikisto kaj tradukisto.
Pál Ignotus naskiĝis kiel Veigelsberg Pál la 1901 en Budapeŝto. Li mortis la 1978 en Londono.
Biografio
Pál Ignotus devenis el juda familio, lia patro estis Ignotus. Pál Ignotus en 1919 estis partoprenanto de Hungara Sovetrespubliko. Poste li ĵurnaladis, liaj artikoloj aperis eĉ en Nyugat. En 1936 li fondis literaturan revuon. En 1938 li rifuĝis al Londono, kie li laboris en BBC, ankaŭ ĉe la hungara dissendo. Post la 2-a mondmilito li iĝis hungara diplomato en Londono ĝis 1949. Hejmenveninta li estis kondamnita je prizono pro spionado. En 1956 oni nuligis ĉiujn akuzojn. Li estis unu el la motoroj de la revolucio en la sama jaro. Poste denove li rifuĝis al Londono, kie redaktis ekzemple hungarajn periodaĵojn.
M20
Pri la aliaj signifoj de "M20" vidu artikolon M kun nombro.
Montrabé (stacidomo)
Montrabé estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Montrabé, en departemento Haute-Garonne, regiono.
M20
M20 (Messier 20, aliaj indikoj — NGC 6514, OCL 23, ESO 521-N*13, LBN 27) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Sagitario.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Montrabé (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
Ryota Noguchi
Ryota Noguchi (野口 遼太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kamatamare Sanuki.
Ribelo de Stonewall
Estas konata kiel Ribelo de Stonewall serio da perfortaj incidentoj inter gejoj, lesbaninoj, ambaŭseksemuloj kaj transseksuloj kontraŭ la polico de Nov-Jorko, kiu komenciĝis per polica atako la 28-an de junio 1969 kaj daŭris plurajn tagojn. Ili okazis en la taverno Stonewall Inn kaj en la proksimaj stratoj de la kvartalo Greenwich Village en Novjorko. Tiu ĉi evento, komencita de neblankaj transgenruloj, estas agnoskata kiel la katalizilo de la nuna usona movado por la rajtoj de GLAT-homoj (gejoj, lesboj, ambaŭseksemuloj kaj transgenruloj).
NGC 6515
NGC 6515 (aliaj indikoj — UGC 11071, MCG 8-33-3, ZWG 254.4, PGC 61167) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Herbault
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Winfield Scott Hancock
Winfield Scott HANCOCK estis usona politikisto. Lia partio estis la Demokrata Partio. En 1880 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine iĝis James A. Garfield.
Huisseau-en-Beauce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Kenta Ishii
Kenta Ishii (石井 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Honda Lock, Kamatamare Sanuki kaj Tegevajaro Miyazaki.
Jenő Nádor (operetkantisto)
Jenő Nádor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Nádor Jenő estis hungara operetkantisto, (tenoro). Lia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Nejedlik János Vencel.
János Vencel Nejedlik naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Nádor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en 1910. En la sekva jaro li debutis en Teatro Király, kie li restis ĝis 1922. Tamen kelkfoje li havis rolojn ankaŭ en aliaj ĉefurbaj muzikaj teatroj. Inter 1923 kaj 1925 li apartenis al Operetoteatro (Budapeŝto), sed li faris ankaŭ turneon en Usono kun Sári Fedák. Li denove reiris al Teatro Király, poste al pluraj aliaj teatroj (ekzemple en Vieno (1927), Cluj (1930)). Li havis plej ofte bonvivantajn rolojn kaj li estis signifa gramofonokantisto. Li edziĝis en 1916 kaj 1935.
Samuel J. Tilden
Samuel Jones TILDEN estis usona politikisto. Lia partio estis la Demokrata Partio. En 1876 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine iĝis Rutherford B. Hayes.
Gelado
La Gelado (Theropithecus gelada), foje nomita la Gelada paviano, estas specio de Cerkopitekedoj troviĝanta nur en la Etiopaj Altaĵoj, kun grandaj populacioj en la Semien-Montoj. Theropithecus estas derivita de la grekaj radikvortoj por "besto-homido." Kiel siaj proksimaj parencoj, la pavianoj (genro Papio), ĝi vivas plejparte surtere, pasigante multon da ĝia tempo furaĝanta en prerioj.
Grecia Salentina
Grecìa Salentina aŭ Salenta Grekio estas greklingva areo en Salento situanta en suda Apulio, en la Provinco Lecce, kaj konsistanta el naŭ komunumoj en kiuj estas parolata novgreka dialekto konata kiel griko.
Ekde 1990 la esprimo "Grecìa Salentina" estas grupiĝo de naŭ komunumoj, ankaŭ sponsoritaj de Eŭropa Unio. En 2007 aldoniĝis tri aliaj negreklingvaj komunumoj, kaj nun tiu areo enhavas ĉirkaŭ 60,000 loĝantoj.
Dek du centroj nuntempe apartenas al la Unio de Municipoj de Grecìa Salentina:
Tiu unuiĝo kunhavas ne nur la kulturon kaj (parte) la lingvon, sed ankaŭ serion da distriktaj servoj. Kvankam nur Melpignano kaj Soleto ne havas grikoparolantojn, ankaŭ aliaj urbetoj preskaŭ tute perdis sian lingvon. La lingvo estas ankoraŭ parolata kaj komprenata (precipe de pli maljunaj civitanoj) ĉefe en la municipoj de Sternatia, Martignano, Calimera, Corigliano d'Otranto, Zollino kaj Martano.
Fontoj
Turisma retejo de la Salenta Grekio []
Johann Friedrich Kobe von Koppenfels
Johann Friedrich Kobe von KOPPFENFELS (naskiĝinta en 1737 en Koburgo, mortinta en 1811 en Vajmaro) estis germana juristo, sekreta konsilisto kaj kanceliero.
Vivo
Estante filo de la kortega kaj registara konsilisto de la Duklando Saksio-Koburgo-Saalfeld, Johann Sebastian Kobe von Koppenfels li studis jursciencon ĉe la Universitato de Göttingen. Poste li deĵoris tie ĝis 1716 kiel respondisto. En 1768, dekon da jaroj post la morto de edzo sia, vokis lin dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach por registrarkonsilado Vajmaron. La sekvan jaron li ankaŭ nobeliĝis. En 1772 Koppfenfelis iĝis kortega konsilisto kaj en 1776 sekreta registara konsilisto.
Ekde 1783 ekestis lia tasko gvidi la financministerion. Duko Karlo Aŭgusto nomumis lin en 1789 kanceliero kaj aljuĝis al li la titolon ekscelenco en 1804.
Krom urbopalacon proksime de la Goethe-loĝdomo en Vajmaro li posedis ankaŭ Kastelon Rohrbach situantan 13 km for en direkto nordokcidenta. La 12 jarojn pli maljuna Johann Wolfgang Goethe estis lia najbaro frekventante lin ofte en Rohrbach. Goethe krome iĝis baptopatro de lia filino Louise kaj peris ke la kortega skulptisto Martin Gottlieb Klauer kreis en 1799 ankoraŭ ekzistantan tomboreliefon por la jam en 1795 mortinta Louise.
Vinzelberg
Vinzelberg ĝis printempo de 2010 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 29-a de aprilo 2010 ĝi apartenas al la urba komunumo Stendal. La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la tiutempa komunumo havis 286 loĝantojn.
Vilhelmo la 1-a (Anglio)
Vilhelmo la 1-a (n. ĉ. 1027; m. 9-an de septembro 1087), konata laŭvice kiel Vilhelmo la Peknaskito, Vilhelmo la 2-a, duko de Normandio, Vilhelmo la Konkerinto, kaj fine Vilhelmo la 1-a, reĝo de Anglio, estis duko de Normandio kaj reĝo de Anglujo. Li estis neleĝa filo de duko Roberto la 1-a kaj Herleva (aŭ Arlette), filino de tanisto kiu nomiĝis Fulbert. Li naskiĝis en Falaise, Normandio, nuntempe parto de Francio. Lia duka kastelo estis konstruita en Caen. Lia korpo ripozas en preĝejo Saint-Etienne de Caen, en.
Universitato Karlo la 3-a de Madrido
Fondita en 1989, la Universitato Karlo la 3-a de Madrido, en hispana origine kaj oficiale Universidad Carlos III de Madrid estas unu el la ses publikaj universitatoj situantaj en la Regiono de Madrido kun la Komplutensa Universitato de Madrido, la Aŭtonoma Universitato de Madrido, la Politeknika Universitato de Madrido, la Universitato de Alcalá de Henares kaj la Universitato Reĝo Johano Karlo.
Ĝi amoto estas fama frazo de Seneko "Homo homini sacra res" ("Homo estas io sakra por homo"). La rektoro ekde la 27-a de aprilo de 2007 estas profesoro de statistiko Daniel Peña Sánchez de Rivera. Antaŭe estis rektoro de tiu universitato dum 18 jaroj fama hispana politikisto Gregorio Peces-Barba Martínez.
Montrabé
Montrabé estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montrabéens.
Ahrntal
Ahrntal - por kiu aldona itallingva nomo Valle Aurina estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Sand in Taufers, Prettau kaj Mühlwald.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (88%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 12% parolas denaske la italan.
Ariadna Sintes
Ariadna SINTES (Havano, 7-a de oktobro 1986) estas kuba-hispana aktorino.
Ŝi transloĝiĝis en Donostio en 2000 kaj ŝi studis kinon en Andoain, kaj teatron en Donostio.
(18394) 1992 RR5
(18394) 1992 RR5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Stacio Imadegawa
Stacio Imadegawa (japane: 今出川駅 [Imadegaŭa-eki], angle: Imadegawa Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kamigjo, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Kiota Urba Subtera Fervojo: Linio Karasuma.
Aŭgusto de 2020
Jen listo de okazaĵoj en aŭgusto 2020
Duoktila tritiokarbonato
Duoktila tritiokarbonato aŭ duoktila tritiokarbonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oktanolo kaj tritiokarbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Duoktila tritiokarbonato posedas 17 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn, kaj 3 sulfuratomojn. Duoktila tritiokarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tritiokarbonataĵoj kaj duoktilaj derivaĵoj.
Horace Greeley
Horace GREELEY estis usona politikisto. Lia partio estis la Demokrata Partio. En 1872 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine restis Ulysses S. Grant.
NGC 6516
NGC 6516 (aliaj indikoj — MCG 10-25-118, ZWG 300.94, ZWG 301.1, PGC 61109) estas galaksio en konstelacio Drako.
Jacques Gélu
Li studis juron, kaj estis nomumita servisto de la daŭfenoj Johano kaj Karlo. Li ludis ankaŭ gravan rolon pri financoj kaj en la Granda okcidenta skismo de la Katolika Eklezio.
Li verkis defendante la dian mision de Johana de Arko.
Masato Osugi
Masato Osugi (大杉 誠人, n. ) estas japana futbalisto.
Listo de grandaj krucoj de la Honora Legio
. Oni povas konstati ke la du suverenoj interŝanĝis siajn respektivajn ordenojn : Napoleono la 1-a surhavas la bluan skarpon de la ordeno sankta-Andreo kiam Aleksandro la 1-a surhavas la ruĝan skarpon de la ordeno de la Honora Legio.
Unue nomita Grande décoration ( granda medalo), poste Grand aigle ( granda aglo), Grand cordon ( granda kordono) kaj fine Grand'croix ( granda kruco) per reĝa edikto de la 26-a de marto 1816.
La digneco de granda kruco estas plenrajte atribuita al la granda mastro, tio estas al la prezidanto de la Franca Respubliko, okaze de sia enoficiĝa ceremonio.
La regularo de la Honora Legio limigas la nombron de grandaj krucoj je 75. Fine de 2000, estis 60. Plie, ne pli ol 8 francianoj rajtas esti nomumitaj grandaj krucoj ĉiujare, kaj du eksterlandanoj (tiam kial 3 en 2012).
Horatio Seymour
Horatio SEYMOUR estis usona politikisto. Lia partio estis la Demokrata Partio. En 1868 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, sed li malvenkis: la prezidanto de Usono fine iĝis Ulysses S. Grant.