cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Reinthaler (politikisto)
Vivo
Post terura vundiĝo de la patro dum la Unua mondmilito en Galicio la familio translokiĝis en 1916 al Hainfeld (Malsupra Aŭstrio) kie eblis trovi por handikapito fareblan laboron en hejtejo. En 1918 oni ekloĝis en St. Pölten. La patro mortis jam en 1921 pro disenterio. Ĉiuj tiaj travivaĵoj jam frue konvinkis la junan Karl Reinthaler favori pacifismon. Liaj unuaj kontaktoj je socialdemokratio faritis pli malpli hazarde dum la lernejaj jaroj: li anis ĉe la porjunula organizo Rote Falken kaj li iĝis estro de la loka sekcio de Sozialistische Jugend en St. Pölten. La Kinderfreunde-klubejo iĝis kvazaŭ lia dua hejmo. Jam tiam Reinthaler ŝatitis de la kolegaro kiel ekzemplodona socialdemokrato. En 1927 li trapasis la akceptiĝekzamenon por duala profesia edukado en trejniĝriparejo ĉe Österreichische Bundesbahnen kun la celo iĝi forĝisto. En 1931 post sukcesa fino de ĉio li tamen ne povis ekdeĵori kaj sekvis tri jaroj da senlaboreco, dum kiuj Reinthaler frekventis la majstrolernejon pri maŝinkonstruado kaj elektrotekniko Arsenal en Vieno. Ĝis 1934 li perlaboris la vivon distribuante gazetojn kaj estante edukisto ĉe Kinderfreunde-organizaĵo. Pro elstaraj konoj li fine dungiĝis fare de la ŝtataj fervojoj malgraŭ siaj politikaj konvinkoj dum komenciĝinta aŭstrofaŝismo.
En 1935 li ekdeĵoris en Salzburg kaj en 1936 en Saalfelden. Tie li evidentiĝis esti vera faktoto.
Lajos Molnár (ĵurnalisto)
Kariero
Lajos Molnár dro estis kunlaboranto de politika ĵurnalo Reform, unu el fondintoj de Magyar Atlétikai Club (MAC).
Karl Reinthaler (politikisto)
Politikistado kaj sindikatistado post 1945
Reveno al Saalfelden okazis ankoraŭ dum somero 1945. Krom redungiĝo ĉe la fervojoj li ankaŭ senditis fare de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio kiel deputito en la landan parlamenton de Salcburgio kie li ekaktivis en la 12.12.1945. Pro forta reŭmatismo li tamen devis interrompi tion post tri jaroj. Post kuracado eblis repreni la laboradon en Saalfelden.
Reinthaler ankaŭ estis sindikata funkciulo. En Saalfelden li plenumis la rolon de klerigada responsulo kaj iĝis ĉefo de la fervojista sindikato. En 1955 li fondis porjunulan sekcion (Gewerkschaftsjugend). Inter 1952 kaj 1953 li sekvis kursojn ĉe Sozialakademie. En 1959 li sukcese pledis ĉe la Porlaborista ĉambro salcburga akiri bonpreze domon en Saafelden kiel kunvenejon por la surloka sekcio de la Aŭstra Sindikata Ligo. Kun honoroficaj helpantoj li fondis propran bibliotekon kaj startigis kursojn. Tie li mem instruis retorikon kaj faris diversajn prelegojn ekz. pri historio. Pro saneckialoj li maleklaboris en 1960 ĉefervoje. En 1966 li iĝis vicurbestro saalfelden-a post kiam li jam en 1959 estis ricevanta la oferton kandidati pri la urbestreco (kion la tiama sanecstato malpermesis). Urbestro elektitis tiam la socialdemokrato Adam Pichler.
En 1972 Reinthaler iĝis finfine urbestro. Dum lia oficoperiodo malfermitis la teĥnika lernejo HTBL (Höhere Technische Lehranstalt) kaj la ekonomia lernejo HBLA (Höhere Bundes-Lehranstalt für wirtschaftliche Berufe). Apude de ili ankaŭ starigitis multaj loĝdomblokoj Bergland-Siedlung. En 1978 li rezignis pro sanecaj kialoj rekandidati. Lia posteulo iĝis Walter Schwaiger.
La sekvajn jarojn Reinthaler tre engaĝiĝis pri instrukcio klariga pri la politikaj cirkonstancoj en Aŭstrio dum la tuta 20-a jarcento. Lia opinio baziĝanta je propra sperto reŝatatis ekz. dum la malagrabla afero pri eldiroj de Kurt Waldheim kaj ties elektokampanjaj helpantoj en 1986 kaj okaze de migra ekspozicio fare de la hamburga Institut für Sozialforschung pri la rolo de Wehrmacht dum la Dua mondmilito kiu elmontritis en Salzburg en marto 1998. Reinthaler mortis pro tragika akcidento en 2000. En 2003 la urbo Saalfelden aĉetis la sindikatejon ĉe Bahnhof-strato, restaŭris ĝin kaj renomis ĝin Karl-Reinthaler-Haus por honori tiun ĉi surlokan pioniron de porlaborista movado kaj ĝenerale imponan viron.
Deneoj
La Deneoj (angle nomataj Dene, prononco laŭ sistemo IFA aŭ pli simple  ) estas indiĝena grupo de Unuaj nacioj kiuj loĝas en la nordaj borealaj kaj arktaj regionoj de Kanado. La deneoj parolas nord-atabaskajn lingvojn (kiuj mem apartenas al proponita superfamilio nomata Na-denea lingvaro, kiu kompreneble pruntis sian centran vorton de la deneoj). Dene estas la komuna atabaska vorto por "homoj". La termino "Dene'" havas du uzojn. Pli ofte, ĝi estas uzata mallarĝe por rilati al la Atabaskan-parolantoj de la Nordokcidentaj Teritorioj kaj Nunavuto en Kanado, precipe inkluzive de la ĉipevajanoj (sialingve Chipewyan aŭ Denesuline, komparu la ĉipevajanan lingvon), dogriboj (sialingve Dogrib aŭ Tlicho, komparu la dogriban lingvon), la Yellowknives aŭ T'atsaot'ine, slaveoj (angle Slavey, sialingve Deh Gah Got'ine aŭ Deh Cho), kaj la Sahtu (la orienta grupo en la klasifiko de Jeff Leer; parto de la grupo de Nordokcidenta Kanado en la klasifiko de Keren Rice). Tamen, ĝi estas foje ankaŭ uzata por rilati al ĉiuj nord-atabaskaj parolantoj, kiuj estas disvastigitaj en larĝa areo ĉie en Alasko kaj norda Kanado. La sud-atabaskaj parolantoj, tamen, ankaŭ referencas al si mem per similaj vortoj: Diné (Navaĥoj) kaj Indé (Apaĉoj).
Urso-langusto
Urso-langusto (Scyllarus arctus) estas mara krustulo apartenanta al la familio Scilaredoj, de la ordo dekpieduloj, grupo de langustoj.
Priskribo
Ĝi mezuras inter 5 kaj 14 cm kaj havas abdomenon kaj cefalotorakon; ĉi lasta estas rektangula kaj kovrita de pluraj tuberoj kaj skvamoj formantaj neregulajn desegnojn. Ĝia koloro estas malhel-bruna sed la pintoj de la tuberoj estas blankecaj. En ĉiu abdomena prasegmento ĝi posedas oranĝ-koloran strion kaj la naĝkruroj havas bluan ringon en ĉiu segmento. La okuloj staras alĝustigitaj en la antaŭa rando de la karapaco. Ĝi posedas antenetojn kun tre mallongaj flageloj. La torako-piedoj estas mallongaj kaj finiĝas per ungo. Ĉe in-seksaj individuoj la lasta krurparo finiĝas per etaj pinĉiloj.
Tipa trajto de ĉi tiu familio estas dua paro da antenoj larĝaj kaj plataj, ŝovelil-formaj. La besto uzas ĝin por fosi kaj formovi ŝtonojn aŭ sablojn por nutri sin, ĉar ĉefe ĝi estas kadavro-manĝa. Tamen, ĝi ankaŭ manĝas moluskojn kaj malgrandajn vertebrulojn.
Areo
Urso-langusto vivas en la orienta Atlantiko (de Skotlando ĝis la Gvinea Golfo, insuloj Madejro, Kanarioj kaj Mediteraneo) kaj en la okcidenta Atlantiko (de Nord-Karolino ĝis Brazilo). Tamen, la specio fariĝas tre malofta norde de la Biskaja Golfo. Ĝis la publikigo de la esploroj de Forest kaj Holthuis (1960), oni taksis urso-languston la sola specio de sia genro vivanta en Mediteraneo, sed ili pruvis la kunekziston de alia specio, Scyllarus pygmaeus, ĝis tiam nur konita en Atlantiko. Ĉar ili kaptis tri ekzemplerojn en la orienta Mediteraneo ili deduktis ke la specio devas ekzisti laŭlonge de tiu ĉi maro.
Vivo
En Acoroj, ekde oktobro, ĝi forlasas la marbordon kaj migras en zonojn profundajn pli ol 100 m, kie ĝi restas ĝis la sekva aprilo. Tiam ĝi revenas en marbordon por la reprodukto okazanta dum junio kaj aŭgusto.
8339 Kosovichia
8339 Kosovichia estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Urso-langusto
Vivo
Urso-langusto povas infektiĝi de la sindromo de la blanka makulo, grava virusa malsano precipe tuŝanta salikokojn. . Cetere, multaj fiks-loĝaj fiŝoj postĉasas ilin kiel manĝaĵon.
5518 Mariobotta
5518 Mariobotta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana amatora astronomo Johann M. Baur elde la observatorio de Chions, en la nordo de Italio.
8339 Kosovichia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa astronomo Aleksandr Grigorjeviĉ Kosovichev. Suna fizikisto kaj heliosismologiisto, li laboris ĉe la Krimea Astrofisika Observatorio kaj ĉe Universitato Stanford. La nomo honoras ankaŭ lian edzinon, Tatjana Vladimirovna Kosoviĉeva, kuracistino kiu laboris en la medicina servo de la observatorio.
Urso-langusto
Kaptado kaj kuirado
En Galegio oni kaptas ĝin per nasoj, sed ĝi estas ĉiam pli malofta specio, ĝis tiu punkto ke ĝi iĝis tre malofte videbla en restoracioj kaj bazaroj. Kun la celo restarigi la specion, oni nur permesas kapti ĝin dum julio kaj aŭgusto, laŭ protekto-plano de 2001. En Acoroj, tamen, oni malpermesas la kaptadon de urso-langustoj inter la 1a de majo kaj la 31a de aŭgusto.
En la galega kuirarto ĝi estas tre ŝatata kaj havas famon de bongusta frandaĵo, kio ne malhelpis la jenan rifuzan komenton de la verkisto Álvaro Cunqueiro:
György Orbán (fizikisto)
György Orbán [djordj orbAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orbán György estis hungara fizikisto, profesoro.
György Orbán naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
György Orbán frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1925. Post siaj studoj li laboris en fizika instituto en Pécs, kie doktoriĝis en 1929. Li estis nomumita privata profesoro en Universitato Erzsébet en 1934. Inter 1941-1943 li instruis en instituto en Debrecen, kie li ricevis la instruan rangon eksterordinara profesoro. Depost 1943 li havis postenon en Budapeŝto en medicina instituto. En 1950 li establis laboratorion, kiun poste li gvidis. En 1952 li kandidatiĝis. En 1956 li estis nomumita docento kaj katedrestro en Universitato Lajos Kossuth, kie li instruis ĝis la emeritiĝo en 1968. Intertempe li studvojaĝis al Vieno, Heidelberg, Berlino. Li okupiĝis dum sia plena aktiva periodo pri Ikso-radioj.
Quartier V
Quartier V (la „Heinrich-Schütz-Residenz“) estas domensemblo el iam tri domoj ĉe dresdena placo Neumarkt, el kiuj du estis rekonstruataj kun plejparte originala fasado. La „sudan alkonstruaĵon“ direkton al la strato Wilsdruffer Straße konsistigas moderna novkonstruaĵo, kiu pro la alilokado post la Dua Mondmilito de la plilarĝigita Wilsdruffer Straße direkton al Neumarkt nur parte redonas la planon de la antaŭa domo.
Priskribo kaj arĥitektura graveco
La dekaksa ĉefa fronto de la ensemblo el tri malsamaj domoj ĉe Neumarkt stratangulo Frauenstrasse apartenas al la frua historio de la dresdena Neumarkt, kiu staris ĝis la mezo de la 16-a jarcento tuj vidalvide de la mezepoka dresdena ĉirkaŭmuro. En la jaro 1548 oni forigis fosaĵon kaj muron de la iama urba fortikaĵo sur la nuna Neumarkt. En la kela etaĝo de la rekonstruita Quartier V konserviĝis partoj de la urbomuro en historiaj kelovolboj. La renesancan domon, kiu apartenis al komponisto Heinrich Schütz ekde 1629 ĝis 1659, treege alikonstruis proksimume 1730 George Bähr, arĥitekto de la dresdena Frauenkirche, tiel ke konserviĝis nur la ronda balkonaĵo kaj la frubaroka portalo  „Neumarkt 12“ alkonstruita en 1695. La portalo montras virinan maskon kronita per kverkfoliaro de la roma diino Cereso, kiu validas kiel diino de fekundeco, naskemo kaj geedzeco. La domo „Neumarkt 12“ rekonstruita en 2008 estis en 1730 propraĵo de la komercisto Christian Döppermann (mortinta en 1759), kies familio ekde 1813 ankaŭ uzis la najbaran domon (Frauenstraße 14) konstruitan proksimume 1750 por sia komercado. Je la alikonstruo de la domo George Bähr ankaŭ surkonstruis kroman etaĝon kaj mansardotegmenton.
"Quartier V" disponas post rekonstruado en la jaro 2008 pri 47 senbare alireblaj loĝejoj. Tenanto kaj konstruiginto de "Quartier V" estas la karitata organizaĵo "Martinshof Rothenburg Diakoniewerk", kiu tenas en la objekto maljunulejon sub la nomo "Heinrich Schütz Residenz". Krom tio en la domo troviĝas interalie restoracio kaj vinvendejo. En "Quartier V" loĝas ekde 2008 la konsulejo de la reĝolando Hispanujo.
NGC 5745-2
NGC 5745-2 (aliaj indikoj — MCG -2-38-4, VV 98) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Ontígola
Ontígola estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Otto Manninen
Otto MANNINEN (1872–1950) estis finna poeto kaj tradukanto. Li estis do kiel ankaŭ lia amiko Eino Leino unu el plej gravaj finnaj poetoj de unuaj jaroj de la 20-a jarcento, sed nune en Finnlando Manninen estas konata speciale kiel tradukanto. Lia edzino estis Anni Swan.
Ontígola
Toponimio
La termino "Ontígola" devenas el latina FŎNTĬCŬLA, diminutivo de FŎNTIS 'fonto, akvoŝprucejo kiu eliras el tero'. Estas probable ke la nomo rilatis al unu el kelkaj fontoj de la ĉirkaŭo aŭ eĉ al artefarita akvorezervejo de la 16-a jarcento, kiu nun aspektas natura, nome Maro de Ontígola. Laŭlonge de la historio aperis kun diversaj skriboj: Fonticulam, Fontigula, Antigola, Hontigola.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Ontigolano. La censita populacio en 2011 estis de 3.979 loĝantoj.
Situo
Ontígola estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Mesa de Ocaña en la nordorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 602 m; je 46 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 41,6 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°0′20″ N 3°34′23″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en el declive de una colina al SO.» (sur sudokcidenta deklivo de monteto) Ĝi apartenas al la komarko Mesa de Ocaña kaj limas kun la municipaj teritorioj de Aranjuez norde kaj okcidente en la provinco Madrido, Noblejas oriente, kaj Ocaña sude, en la provinco Toledo.
Norde de la teritorioj de Oreja kaj Caridad, formante limon kun Aranjuez, fluas la rivero Taĵo. Al tiu rivero enfluas du rojoj kiuj, devenaj el Ocaña, trapasas Ontígola de nordo suden, Hoyo del Moro kaj Vega aŭ Ontígola. La unua seka preskaŭ la tutan jaron kaj la dua kun malabunda kaj polua akvo kiu nutras la jam menciitan Maron de Ontígola.
Historio
En ties municipa teritorio troviĝas restoj de la antikva setlejo romia de Aurelia, aktuala Oreja, nune senhoma. En 1832 oni donis al la Reĝa Akademio de Historio (Hispanio) ujon plenan de arĝentaj moneroj romiaj trovitaj en Ontígola en tempo de Karlo la 4-a. Oreja ludis gravan rolon ene de la defenda linio islama de la rivero Tajzo en la 11-a jarcento kaj, ĉefe, dum la 12-a jarcento.
La vilaĝo de Ontígola aperis menciata la unuan fojon en 1139 kiel integranta parto de la teritorio de Oreja, kiam Alfonso la 7-a limigis siajn teritoriojn kaj donis foruon al ties loĝantoj: «Terminos preterea castello aurelie tales habere concedo:uidilicet ab eo loco ubi saramba descendit in tago usque ad fonticulam et inde ad ocaniolam. Inde vero ad ocaniam maiorem et inde ad nablelas. Inde vero ad ambas nablelas et inde alharella. Inde vero ad montem dalcarrias quomodo descendit taiunia in saramba». En 1202 reaperis en alia dokumento per kiu la Ordeno de Santiago interkonsentas kun la Municipo de Ocaña dividi, inter aliaj heredoj, la herbejon de Ontígola: «...que partiessen el prado de fontigula por medio, con concilio de occania, et ipsas hereditates de fontigula...».
En tempo de Filipo la 2-a oni malpermesis le la loĝantaro konstruu loĝejojn en la Reĝa Loko de Aranjuez. Pro tio la lokanoj elektis najbarajn lokojn, kiaj Ontígola, kie abundis gastejoj por kvanto de gravuloj kiuj alvenis al Aranjuez por viziti la monarkojn aŭ aliajn gravulojn. Dum tiu tempo, kaj ĝis la epoko de Fernando la 7-a, la pastroj de Ontígola estis nuraj kiuj administris la religiajn servojn de la Reĝa Loko.
Dum la Milito de Sendependiĝo, la 18-a de novembro de 1809 okazis la batalo de Ontígola, kontraŭstaro ĉe la municipo inter la hispanaj trupoj, estre de Juan Carlos de Aréizaga, kaj la francaj. Tiuj lastaj forpelis la hispanajn, rezulte kiel plej signifa perdo tiu de la franca generalo Paris, kiu mortiĝis fare de Vicente Manzano. En la hispana flanko mortiĝis Ángel de Saavedra, Duko de Rivas.
Meze de la 19-a jarcento estis 35 domoj kaj 25 kavoj loĝataj, kelkaj el kuj ekzistas ankoraŭ nune. La municipa buĝeto estis de 46.324 "reales" el kiuj 3.000 estis por pago al la sekretario.
Meze de la 20-a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, sed ĉe Ontígola tio okazis jam en la 1930-aj jaroj kun 769 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito la populacio falis al 584. Dum ĉe najbaraj lokoj kaj ĉe multaj el la regiono poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ĉe Ontígola tute male la populacio rekreskis al la nunaj preskaŭ 4,000. Tio estas, dum unu jarcento preskaŭ sepobliĝis.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ĉiam el la socialisma partio el 1979 al 2007, tio estas dum 28 jaroj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
En la aktualo la hegemonia sektoro estas servoj kun 60,0 % de la totalo de entreprenoj kiuj funkcias en la municipo, sekve de la konstruo kun 21,8 %, la industrio kun 17,3 % kaj fine la agrikulturo kun nur 0,9 %.
Kralice na Hané
Kralice na Hané estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1225. Poŝto en la municipo estis fondita la 18-an de majo 1887. Ekde la 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Membrigo de kampurbo
Katastre la teritorio de la municipo konsistas el du katastraj teritorioj: Kralice na Hané kaj Vitonice na Hané. La ĉefa parto de Kralice estas dume kunkreskinta kun Vitonice en unu tutaĵon. Sed en randaj partoj de la katastra teritorio Kralice na Hané troviĝas pluaj urbanismaj tutaĵoj:
Štiavnické vrchy
Riveroj sur teritorio
Ĉiu teritorio apartenas al riverbaseno de Danubo. Norda kaj nordokcidenta parto apartenas al rivero Hron, kaj suda parto de montaro al Ipeľ. Norda rando de ĉi teritorio kreas rivero Hron en arko, en kiu alfluas riveroj, riveretoj, rojoj, kiu fluas de montaro norden - Richnava ktp. La plej granda rivero de montaro estas Štiavnica, kiu fluas suden kaj enbuŝas en Ipeľ.
Artefaritaj minakvujoj - tajĥoj
Sur la ĉi teritorio troviĝas nune 26 artefaritaj akvorezervujoj -tajĥoj, kiu estis konstruitaj en mezepoko(jaroj 1500 - 1800) pro la grandega minaktiveco. La akvo de ili servas por pumpado de akvo de minejoj kaj movado (bvl.korekti) de minmaŝinoj. En estinceco estis ilin 62. La plej granda estas Počúvadlo.
Vidu ankaŭ
Distrikto Banská Štiavnica
20855 Arifawan
20855 Arifawan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Arif Awan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Wagar High School de Côte-Saint-Luc (Kebekio, Kanado).
Tangstedt (Stormarn)
Tangstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio situas en la pleja okcidento de la distrikto, kaj estas parto de la pli norda komunumaro Itzstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies aliaj ses komunumoj situas en la najbara distrikto Segeberg.
Roiville
Roiville estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Roivillais.
Nivĥoj
Nivĥoj estas etno de izolita lingvofamilio en Rusia Federacio, ĉefloĝantoj de elfluejo de la rivero Amuro kaj Saĥalina insulo; 4,6 mil (1992).
Stacio JR Nagase
Stacio JR Nagase (japane: JR長瀬駅 [Ĝej'āru Nagase-eki], angle: JR Nagase Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Ōsaka-Higashi.
Gusztáv Barlay
Gusztáv Barlay [gustAv barlai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Barlay Gusztáv estis hungara reĝisoro, aktoro, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Zsuzsa Bánki.
Barlay Gusztáv naskiĝis la  en Kalocsa, li mortis en 2005.
Biografio
Barlay Gusztáv studis juron inter 1940–1944 en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste li frekventis Aktoran Akademion inter 1944–1949. Post siaj studoj li estis aktoro en Nacia Teatro (Budapeŝto), poste inter 1951 kaj 1954 li estis aktoro kaj reĝisoro en Teatro Madách, baldaŭ reĝisoro en Teatro Petőfi. En 1956 li reĝisoradis ĉefe en Hungara Radio, kie li estis ĉefreĝisoro inter 1960–1977. Li denove reiris al la teatra vivo kaj li reĝisoradis komence en Teatro Attila József, poste ĝis 1984 en Nacia Teatro. Li ricevis 3 premiojn inter 1962-1975.
Mairie de Villeneuve-la-Garenne (Tramtransporto en Parizo)
Mairie de Villeneuve-la-Garenne estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo Villeneuve-la-Garenne (departemento Hauts-de-Seine).
Anni Swan
Anni Emilia SWAN (ekde la jaro 1907 Manninen; 4-a de januaro 1875 en Helsinko, – 24-a de marto 1958 samloke) estis finna verkisto. Ŝi estas difinita kiel la kreanto de finna porknabina literaturo, sed ŝi verkis librojn ankaŭ por knaboj. Ŝia edzo estis poeto Otto Manninen. Iliaj infanoj estis tradukanto kaj scia verkisto Antero Manninen (1907–2000), poeto Sulevi Manninen (1909–1936) kaj teatra reĝisoro Mauno Manninen (1915–1969).
Kasikiaro
Kasikiaro estas brako de la sudamerika rivero Orinoko, kiu sendas parton el ties akvoj tra Rio Negro al Amazono.
La forkiĝo inter Orinoko kaj Kasikiaro estas la plej granda surtera ekzemplo de rivera forkiĝo.
Kiam en 1744 la jezuito Roman iris de Orinoko al Rio Negro kaj reen, ĉiam sekvante riveron, oni komence ne kredis lian raporton, kiun poste konfirmis Charles Marie de La Condamine.
San Filippo del Mela
San Filippo del Mela estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Najbaraj komunumoj estas Merì, Milazzo, Pace del Mela Santa Lucia del Mela.
Kasikiaro
Iel oni povus konsideri ke pro la ekzisto de tiu konekto, estas enorma insulo komponita de plej parto de Brazila Amazonio, Gujanoj kaj suda bordo de Orinoko en Venezuelo.
Držková
Držková estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín en montetaro Hostýnské vrchy. En la katastro fontas rivereto Dřevnice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.
Sonorilejo
En la vilaĝplaco ĉe rojo Dědinský potok situadis valaĥia sonorilejo el la 18-a jarcento. Estis en ĝi ankaŭ 48 kg peza sonorilo, sed kiu estis dum la unua mondmilito forkomandita. La sonorilejo estis en la 70-aj jaroj pro sia malbona stato kaj pro kaŭzo de liberigo de loko por plilarĝigo de la ŝoseo deŝirita. En la jaro 1999 estis laŭ malnovaj desegnaĵoj konstruita replikaĵo de la malnova sonorilejo, kiu troviĝas proksime de la loko, kie situis la sonorilejo devena.
Muzeo
En la jaro 2011 estis en la municipo malfermita Muzeo de ligna porcelano. Tiu ĉi privata muzeo kaptas historion de municipo Držková kaj precipe antaŭe abunde praktikatan hejman produktadon de ligna ilaro, popole nomatan ankaŭ lignaĵaro aŭ ligna porcelano. La lign o ludis en antaŭaj tempoj principan rolon en la vivoj de civitanoj en Držková. En la regiono, kie estas "fino de pamno kaj komenco de ŝtono", la malriĉaj kampetoj, semitaj de ŝtonegoj, ne donis vivtenaĵon eĉ ne al senarbejistoj, des malpli al homoj el la propra municipo. Tial, kion al Držkovanoj prenis la malriĉaj kampoj, tion devis kompensi al ili la montoj. Oni produktis ĉi tie neelĉerpebla kvanto de produktoj, kiuj trovis uzon ofte malproksime de la lokoj de sia estiĝo. La ekspozicio lokigita en kopiaĵo de salaŝa konstruaĵo – kolibo enhavas originalajn ilarojn kaj pretajn produktojn, kiuj atestas pri inĝenieco kajnlerteco de tiuj ĉi hejme laborantaj produktantoj. Al pluaj konstruaĵoj de la muzeo apartenas ankaŭ kopiaĵo de plektita sonorilejo el Vlčková kaj kolekto de abelujoj.
Péter Bíró (biologo)
Péter Bíró naskiĝis la  1943 en Újfehértó kaj mortis la 25-an de marto 2021.
Biografio
Péter Bíró frekventis universitaton en Debrecen inter 1962-1967, poste li eklaboris en esplora instituto ĉe Balatono, kie li okupiĝas pri fiŝoj de Balatono. Li ankaŭ instruas en universitatoj de Debrecen, Pécs. Li partoprenas en redaktadoj de internaciajn fakrevuojn Aquatic Ecosystem Health and Management Society, Electronic Journal of Ichthyology. Li ricevis diversajn premiojn en 1987, 1999, 2002.
Heksadekanolo
1-Heksadekanolo aŭ C16H34O estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la 1-heksadekene, blanka solidaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 1-Heksadekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Sibaĉ
Sibaĉ, serbe Сибач, slave Sibač estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.
Asfaltvulkano
Asfaltvulkano nomiĝas ĝis 800 m alta vulkansimila altaĵo sur la oceanfundo, kiu konsistas el salo kaj el kies pinto elvenas natura asfalto.
Sibaĉ
Geografio
Sibaĉ situas laŭ traira flankovojo apud Pecjinci.
Historio
Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Sibaĉ 519 serboj (95 %), 9 ciganoj, 6 jugoslavianoj kaj aliaj.
Asfaltvulkano
La malkovro de tiu geologia specialaĵo sukcesis al internacia esploristogrupo sub la gvido de la universitato Bremeno sur la esplorŝipo "Sonne" en la jaro 2003. La esploristoj atentiĝis pri la trovaĵo per fotoj far satelitoj, sur kiuj ekkoneblis oleospuroj.
Karl Reinthaler
Karl REINTHALER estas la nomo de la sekvontaj viroj:
Vidu ankau:
Ĉefa sekvenco
La ĉefa sekvenco estas la plej longdaŭra etapo en la evoluo de stelo.
Kiam la steloj estas ordigitaj sur diagramon (sia brilo laŭ sia koloro = diagramo de Hertzsprung-Russell) rimarkinde la plej granda parto de la steloj ordiĝas laŭ serpenteca linio kiu estas nomita ĉefa sekvenco. La plej simpla klarigo estas ke dum la evoluo de la stelo la etapo de kunfandiĝo de hidrogeno daŭras tre longe do tiu etapo estas la plej probable observebla.
Memorigloko Point Alpha (Geisa)
La Memorigloko Point Alpha (germane: Gedenkstätte Point Alpha) troviĝas en Geisa, Germanujo (Platz der Deutschen Einheit nr 1).
Priskribo
Point Alpha estis verŝajne "la plej varma punkto dum la Malvarma milito'' estinte ĝis 1989 la plej grava observadloko de la Usona armeo de ĉe la interngermana landlimo. Tie ĉi antaŭpostenoj kaj de NATO kaj de la Varsovia Kontrakto unu vidalvide de la alia staradas kaj observadas.
Hodiaŭ tiu historia loko per siaj aŭtentikaj konstruaĵoj kaj ekipaĵo memorigas onin pri la disdivido de Germanlando en liberan okcidentan kaj malliberan komunisman parton en la oriento. La iama usona kampejo estas siaspece la ununura ĝis hodiaŭ konserviĝanta observadejo de la Usona armeo kaj memkompreneble monumentprotektita. Kompletigite per la originaj landlimaj instalaĵoj de GDR kaj la t.n. Domo de ĉe la landlimo spekteblas kaj traviveblas unika ensemblo historia kiu influis kaj la naturan ĉirkaŭaĵon kaj la homojn surlokajn.
Migrada paradizo
La medio kun ravaj panoramoj ĝis la valo Ulstertal kaj la hesia Kegelspiel invitas al migrado kaj eventoplena ekskursado. Point Alpha krome estas stacio ene de informiga landlima pado, kiu estas 17 kilometrojn longa kaj preteririgas onin ĉe iamaj landlimaj instalaĵoj kaj malkonstruitaj kamparanaj bienoj kaj pontoj.
Vidu ankaŭ
Muzeo de Geisa
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 70
Mino
Mino estas
NGC 5745-3
NGC 5745-3 (alia indiko — VV 98) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
European
La vorto European povas signifi la jenan:
Kastelo de Saint-Germain-en-Laye
La Kastelo de Saint-Germain-en-Laye (Château de Saint-Germain-en-Laye), ankaŭ nomita « Kastelo Malnova » kontraŭ la « Kastelo Nova » malaperinta hodiaŭ, estis antaŭa rezidejo de reĝoj de Francio. Ĝi estis la loko de subskriboj de multaj pactraktatoj kaj reĝaj ediktoj.
Ĝi estis konstruita en 1348 de Karlo la 5-a, super la ruinoj de pli malnova kastelo datiĝinta de Ludoviko la 9-a. La kastelo estis renovita kaj plivastigita de Francisko la 1-a dum la 16-a jarcento.
Situanta apud la centro de Saint-Germain-en-Laye en departemento Yvelines, ĝi estas hodiaŭ dediĉita al Muzeo de nacia arĥeologio.
Minado
Minado estas la ekspluatado de enteraj aŭ subteraj substancoj. La loko kie troveblas la ekspluateblaj substancoj nomiĝas mino. Ministoj elfosas ilin per hakado, pulveksplodo aŭ borado kaj fortransportas ilin. La tuto de la instalaĵoj, galerioj ktp. aranĝita por la ekspluatado de mino nomiĝas minejo. La senvalora ŝtonaĵo estas forigita je ŝutmonto aŭ uzita por konstruceloj.
Fajrmetado aŭ mineja fajrmetado estas metodo de tradicia minado uzita plej ofte el prahistoriaj epokoj ĝis la Mezepoko. Oni metis fajron kontraŭ roko por varmigi rokaĵojn, kiuj estis poste trempitaj per likvoj, kaŭzante ke la ŝtono rompiĝu pro temperatura frapo.
Tipoj de minoj
Subĉiela minejo aŭ surfaca minejo estas minejo kiu funkcias subĉiele, tio estas sur la surfaco de la tereno, diference de la subteraj, kiuj funkcias sub tiu.
Sebeș (Rușii-Munți)
Sebeș estis kreita dum la teritoria reformo de 1956. Ĝi situas oriente de Rușii-Munți, proksime de Deda.
Limont-Fontaine
Geografio
Limont-Fontaine estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Hautmont, kiu situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Limont-Fontaine troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Limont-Fontaine etendiĝas sur 6,78 km².
Historio
Tiu teritorio malnovtempe dividiĝis en du paroĥojn : Limont kaj Fontaine. La domareto Fontaine konservis sian preĝejon, kiu fakte estas eksa kapelo de monaĥejo. La preĝejo de Limont apartenis al la abatejo de Hautmont kaj estis paroĥo de la dekanujo de Avesnes-sur-Helpe.
La vilaĝo estis tute detruita en 1654 de la franca soldataro de Guise.
Administrado
Limont-Fontaine apartenas al la kantono de Hautmont, kies ĉefurbo estas Hautmont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Oberwil-Lieli
Geografio
La komunumo Oberwil-Lieli konsistas el la du vilaĝoj Oberwil kaj Lieli. Ĝi situas sur la monteto Holzbirrliberg super la valo de la rivero Reuss. Oberwil situas je alteco de 530 metroj s.m., kaj nordoriente de ĝi iomete pli alte troviĝas Lieli sur alteco de 590 m s.m. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 674 m s.m. en la arbaro Oberholz kaj la plej malalta punkto je 450 m en loko kun la nomo Halden. Pro la proksimeco al Zuriko, la komunumo praktike apartenas al ties aglomeraĵo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberwil-Lieli limas en nordo al Berikon, en nordoriento al Birmensdorf (Kantono Zuriko), en oriento al Aesch ZH (Kantono Zuriko), en sudoriento al Arni, en sudo al Unterlunkhofen, kaj en okcidento al Zufikon.
Trafiko
Oberwil-Lieli estas konektita per poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Bremgarten al Zuriko-Wiedikon al la publika trafikreto.
Ĉar la malfermo de la nova aŭtovojo allogas multe da trafiko oni konstruis sub Lieli tunelon por preterpasi la vilaĝon.
Historio
En la jaro 1908 Lieli estis integrita al Oberwil pro bankrotiĝo kontraŭ la volo de ĝia loĝantaro per kantona verdikto. Nur ek de la jaro 1984 la komunumo portas la duoblan nomon Oberwil-Lieli.
Stacio Shin-Kami
Stacio Shin-Kami (japane: 新加美駅 [Ŝin-Kami-eki], angle: Shin-Kami Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hirano, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Ōsaka-Higashi.
(11561) 1993 FZ24
(11561) 1993 FZ24 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
András Brád
András Brád [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Brád András estis hungara modisto, altlerneja instruisto.
András Brád naskiĝis la  en Sarkad, li mortis la  en Zalaegerszeg.
Biografio
András Brád akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1964. Dum la studentaj jaroj li ricevis stipendion de vestouzino de Zalaegerszeg, tial post la diplomo tie li havis vestfasonistan postenon. Inter 1967 kaj 1970 li instruis en la Industriarta Altlernejo, inter 1973-1976 li estis modisto de la Moda Instituto, poste li laboris en revuo pri modo. Li projektis uniformojn de la sportistoj de la Olimpiaj ludoj. Li ricevis 2 premiojn en 1981.
Oslnovice
Oslnovice (Höslowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie. En la katastron de municipo enfalas ankaŭ kabanaj domaroj Farářka, Penkýřák, Chmelnice kaj Stušice, situantaj ĉe akva rezervujo Vranov.
Le Sap
Le Sap estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Oslnovice
Interesaĵo
La interesaĵo de la municipo estas la preĝejo de La plej sankta Koro de Jesuo, kiu devene situis en kazerno en Brno-Královo Pole kaj en la 1960-aj jaroj ĝi estis en la dismuntita stato transportita ĝis Oslnovice. Pro politikaj kaŭzoj ĝi ne povis esti pli ol 20 jaroj denove konstruita, ĝia renovigo okazis en la 1990-aj jaroj kaj konsekrita ĝi estis la 25-an de majo 1996.
Le Sap
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sapiens.
Ĝi nun formas parton de Sap-en-Auge.
Minejo
Minejo aŭ mino estas la tuto de la instalaĵoj, galerioj ktp. aranĝita por la ekspluatado de mino. En minejo laboras ministoj, kiuj elfosas enterajn aŭ subterajn substancojn. La minkonstruaĵo aŭ mindomo estas la tuteco de ĉiuj subteraj kavaĵoj de minejo.
Laŭ Francisko Azorín mino estas ''Entera loko el kiu oni elfosas mineralon, valoraĵon. Diverscela fosaĵo, galerio subtera. Li indikas etimologion el la greka mina (minaĵo) kaj de tie la latina mina''. Kaj li aldonas la terminojn mini, por fari diverscele truon, galerion, kavaĵon sub tereno aŭ konstruaĵo; ministo, minaĵo, kontraŭmino.
Domplatz (Erfurto)
La Katedral-placo (Domplatz; de 1823-1940 Friedrich-Wilhelms-Platz laŭ la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a) en Erfurto estas la plej granda bazarplaco en Germanio.
Sur pli ol la duono de la placo staris ĝis la 6-a de novembro 1813 loĝdomoj. Kiam ĉ. 2.500 francoj, kiuj retiriĝis al la citadelo Petersberg, daŭre atakiĝis per obusoj fare de prusaj, aŭstriaj kaj rusaj trupoj, la konstruaĵoj de sur la placo ege damaĝis.
Post la fino de la Napoleonaj Militoj kaj la reinstalo de prusa regado super la urbo ne fariĝis ilies rekonstruo kaj la areo iĝis vasta ebenaĵo.
Hodiaŭ la placo famiĝas ankaŭ pro la ĉiujara kristnaska bazaro. Ekde marto 1998 estas sub la katedralplaco kvaretaĝa parkumejo kun 480 lokoj.
Vidindaĵoj
Sur kaj ĉe la placo estas multaj interesaj aferoj vidindaj:
Kisoroszi
Kisoroszi [kiŝorosi] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Szentendre. La loknomo signifas: malgrandrusa.
Situo
Kisoroszi situas sur ebenaĵo, sur Szentendre-insulo fine de sakovojo. Ĝi troviĝas plej norde en la insulo kaj havas havenon. Kontraŭe estas Dunabogdány, al kies kvartalo Szentgyörgypuszta estas pramŝipa ligo.
Historio
Dum la romia erao sentineloturo staris en tiu areo. La vilaĝo longe havis privilegiojn.
Vidindaĵoj estas katolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Rozario el 1719 kaj novbaroka kalvinana preĝejo el 1803, kies turo estas 21 m-ojn alta.
La vilaĝo estas ŝatata feriejo kaj ekskursejo. Apud la vilaĝo estas golfejo kun 18 truoj. Oriente de la vilaĝo estas lageto Bánya-tó, ĉ. 300 m granda.
1149 Volgo
1149 Volgo estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Evgenij Fjodoroviĉ Skvorcov elde la Simeiza observatorio.
Kisoroszi
Historio
Dum inundoj (kiuj ofte okazas) digoj defendas la vilaĝon, sed la unusola vojo al la proksimaj vilaĝoj estas sub akvo, la loĝantaro tiam ricevas varojn ŝipe aŭ helikoptere.
Kliniteco (geologio)
Kliniteco aŭ kliniĝo estas en la geologio unu el la du parametroj, kiuj difinas la orientiĝon de certa geologia etendaĵo en la spaco. La alia parametro estas la strekiteco.
Difino
Je la kliniĝo oni diferencas klinangulon kaj klindirekton. La klinangulo estas la angulo inter la horizontala ebeno kaj la plej kruta linio (fallinio), kiu estas lokebla sur ebeno. La klinangulo do difinas la klinitecon de ebeno. La direkto, en kiun montras la fallinio, projekciita en la horizontala ebeno, estas la klindirekto. Ĝi indikas, en kiun direkton kliniĝas la ebeno kaj staras ĉiam orte al la strekiteco. Kune kun la strekodirekto la klinangulo klare difinas la spacan orientiĝon de ajna ebeno.
Indiko kiel „035/20SE“ signifas, ke la klinangulo de geologia etendaĵo havas 20 gradojn kaj ke la klindirekto estas sudoriento. „035“ estas ĉi-ekzemple la valoro de la strekodirekto, kiu nerekte ankaŭ indikas la precizan klindirekton (35 gradoj + 90 gradoj = 125 gradoj).
Horizontala ebeno havas la klinangulon 0, vertikala ebeno havas neniun klindirekton.
Teoremo de Poynting
En elektromagnetismo, la teoremo de Poynting, formulita de brita fizikisto John Henry Poynting, esprimas la principon de konservado de energio. Tiel malkresko de elektromagneta energio en unu regiono kreas disperdon de povumo laŭ formo de varmo (per ĵula efiko) kaj eksteren radiadan fluon de la vektoro de Poynting.
Estas rilato de la derivaĵo laŭ la tempo de la denseco de la elektromagneta energio kun la fluo de energio kaj la ritmo laŭ kiu laboro aŭ varmo okazas. Tio tradukiĝas per la sekvanta formulo:
kie \mathcal W estas la lokala denseco de energio la vektoro de Poynting, \vec J la vektoro kurenta denseco, \vec B la magneta induko kaj \vec E la elektra kampo.
Ĝia integrala formo dedukteblas, pri lineara medio kun ne tempodependaj proprecoj:
kie:
Demonstro de la teoremo
La laboro liverita de forto estas laŭ sia difino: sed la magneta forto estas orta al la direkto de la tutaj elektraj ŝargoj  (trairantaj en konsiderata volumeno), do ne liveras laboron, tial la laboro de la Lorenca forto reduktiĝias sekvante: La laboro por unuo da tempo kaj unuo da volumeno estas: ĉar la kurento estas, kaj la kurenta denseco.
Per apliko de la ekvacio de Maxwell pri induko kaj de la ekvacio de Maxwell-Faraday, oni povas skribi: Per apliko de la vektora rilato pri la diverĝenco de kirlo do alie skribita
Tio estas en vakuo
18237 Kenfreeman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstrala astronomo Kenneth C. Freeman, profesoro ĉe la Aŭstralia Nacia Universitato, bone konata pro lia studoj pri la formiĝo, la strukturo kaj la dinamiko de la galaksioj, precipe la Lakta Vojo.
NGC 5746
NGC 5746 (aliaj indikoj — UGC 9499, MCG 0-38-5, ZWG 20.12, KCPG 434B, IRAS14424+0209, PGC 52665) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Steinheim am Albuch
Steinheim am Albuch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidenheim kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ondansetron
Ondansetron estas kuracilo kiu taŭgas kontraŭ vomado kaj naŭzo.
2017 Wesson
2017 Wesson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 20-an de septembro 1903 de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Belfort (stacidomo)
Belfort estas franca stacidomo sur linioj Paris-Est -, - Belfort kaj Belfort - , situanta en  Belfort, en departemento Territoire de Belfort, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
2017 Wesson
Nomo
Ĝia nomo honoras Mary Joan Wesson Bardwell, edzinon de la usona astronomo Conrad M. Bardwell (1926 - 2010)
Belfort (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo kaj  Grand Est.
Ondansetron
Ĝi agas kiel antagonisto de la serotonino (5HT<SUB>3</SUB>).
Preĝejo Katarina de Aleksandrio (Törökkoppány)
La Preĝejo Katarina de Aleksandrio estas romkatolika historia monumento en Hungario, en mezo de la vilaĝo Törökkoppány.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en mezo de la vilaĝo laŭ la ĉefvojo, apude estas turka tomboŝtono. La baroka fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, apude po unu malplenaj niĉoj estas videblaj sen statuoj. La absido estas oklatera kaj estas apogita per pilieroj. Po unu sakristioj aliĝas al la sanktejo. La ĉefaltaro estis farita en 1760, proksimume tiam ankaŭ la predikejo. En la sakristio estas videbla turka lavujo, apude malgranda muzeo funkcias.
Kermeso okazas en la 25-an de novembro.
San Fratello
San Fratello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquedolci, Alcara li Fusi, Caronia, Cesarò, Militello Rosmarino kaj Sant'Agata di Militello.
Batalo de Ontígola
Dum la Milito de Sendependiĝo, la 18-a de novembro de 1809 okazis la batalo de Ontígola, kontraŭstaro ĉe la samnoma municipo en la provinco Toledo, Hispanio, inter la hispanaj trupoj, estre de Juan Carlos de Aréizaga, kaj la francaj, estre de la marŝaloj Victor kaj Sebastiani dub la ordonoj de la marŝalo Soult. Tiuj lastaj forpelis la hispanajn, rezulte kiel plej signifa perdo tiu de la franca generalo Paris, kiu mortiĝis fare de Vicente Manzano. En la hispana flanko estis vundita Ángel de Saavedra, Duko de Rivas. Ĝenerale estis konsiderata la plej grava kontraŭstaro inter regimentoj de ĉevalerio de la tuta milito.
Perdoj
Ĉe la hispana flanko falis 80 prizonuloj kaj kelkaj centoj de mortintoj kaj malaperintoj. Ĉe la franca flanko falis cento da homoj, inter ili la generalo Paris kiu mortiĝis fare de la kaporalo Vicente Manzano.
2888 Hodgson
2888 Hodgson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan profesoron pri fiziko Richard G. Hodgson.
Saint-Aubin-de-Bonneval
Saint-Aubin-de-Bonneval estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bonnevalois.
Christopher Walken
Christopher WALKEN (n. 31-an de marto, 1943 en Kvinzo, Novjorkio) estas usona aktoro.
Walken estas plurforma kaj ofta aktoro kiu laboris pli ol 50 jarojn je teatro, televido kaj kino. Li aperis en pli ol 100 filmaj kaj televidaj roloj, inkluzivanto The Lion in Winter, The Deer Hunter, The Dead Zone, A View to a Kill, At Close Range, King of New York, Batman Returns, True Romance, Pulp Fiction, The Funeral, kaj Catch Me If You Can, inter aliaj.
Muron
Muron [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,235 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Muron situas en la nordo de Charente-Maritime, inter Rochefort kaj Surgères.
Cinamila fenilbuterato
Cinamila fenilbuterato aŭ C19H20O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilbuterata acido kaj cinamila alkoholo. Cinamila fenilbuterato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Cinamila fenilbuterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Cinamila fenilbuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Stacio Kyūhōjiguchi
Stacio Kyūhōjiguchi (japane: 久宝寺口駅 [Kjūhōĵiguĉi-eki], angle: Kyūhōjiguchi Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
32561 Waldron
32561 Waldron estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Melissa Waldron, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Liberty High School de Bethlehem (Pensilvanio).
Letero de Barnabaso
La Letero de Barnabaso (greke: Επιστολή Βαρνάβα, hebree: איגרת בארנבס) estas apokrifaĵo de la Nova Testamento, antikvgreke skribita ene de tempa periodo de 70 kaj 132 p.K. Spite de sia anonimeco, la sekva tradicio ĝin atribuis al Sankta Barnabaso, kunlaboranto de Sankta Paŭlo, sed tiu atribuado estis certe provo doni al ĝi gravecon, senutile, tamen, ĉar la posta historia kritiko pri tio montris malpravecon.
Ĝi apartenas al la tieldirita Subapostola Literaturo aŭ tiu de la Apostolaj Patroj, inkludanta iujn tekstojn verkitajn en la prakristana medio (fino de la 1-a jarcento – komenco de la 2-a) kiuj ĝuis grandan konsideron en la Eklezio de la unuaj jarcentoj. La letero de Barnabaso estis konsiderita, ĉe iuj lokaj kristanaj eklezioj, ĝis la 4-a jarcento kiel parto de la Nova Testamento kaj, ĉar tia, enhavigita, ekzemple, en la Codex Claromontanus kune kun la Paŝtisto de Hermaso, sed ignorita de aliaj katalogoj.
Epoko de la kompilado
La historiistoj reirigas la originon de la verko al la jaroj de la intervalo inter 70 kaj 132. Fakte, la versegoj 3-4 de la 6-a ĉapitro mencias la "templon detruitan de malamiko, kiun la servistoj de malamikaro rekonstruos": tial la letero ne povas datiĝi antaŭ la jaro 70, jaro de la detruo de la Dua Templo en Jerusalemo dum la Unua Juda-Romia Milito kaj plejverŝjane ne post la jaro 132, jaro en kiu, sekve la romia venko dum la Tria Juda-Romia Milito, ne estis penseble ke la romianoj intencus rekonstrui la templon. Kaj ankaŭ estas aludate (4,4-5) al aliro al la romia imperiestra trono de Nerva (kiu regnis de 96 al 98) kaj al la falo de la Flavia dinastio.
Pri la areo de la komponado de la letero, tiu ĉi entenas indicojn por situigi geografian lokon de la majstro liveranta instruaĵojn aŭ de la disĉiplo kiu ilin trankskribis. Studuloj ĉeftrajte akordas pri origino en la orienta mediteranea greklingva zono.
La rilato de la letera enhavo kun enhavoj de la Nova Testamento estis objekto de atenta esploro. Se la “Barnabasa” en 4, 14 ŝajnas citi el la Evangelio laŭ Mateo de la ĉapitro 22, 14, tio ne konvinkas la studulojn kiuj opinias ke temas pri sendependa fonto kiu ĉerpis el buŝaj tradicioj kiuj jam kontribuis al la forĝiĝo de la sinoptikaj evangelioj, foje konservante versiojn eĉ pli antikvajn (kiel, ekzemple, en 7,3-5.