cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almonacid de Toledo
Historio
El la restaŭro de la demokratio la voĉdonintoj preferis urbestron de la dekstraj partioj. Fakte la sama urbestro regis la vilaĝon dum ses regofojoj, nome sub tri diversaj partioj, kaj el 1979 al 2003, nome dum preskaŭ kvarono de jarcento, nome Eusebio Segovia Martín.
Subjunktivo
Subjunktivo. Ĝi estas identa kun la ordona modo. Oni uzas ĝin ĉiam kun la konjunkcio KE, en kazoj, kiam la ĉefpropozicio esprimas celadon aŭ neceladon, helpon aŭ malhelpon, devigon aŭ malpermeson por io (deziri, voli, pretendi, peti, postuli, proponi, ordoni, instigi, helpi, lasi, konsenti, permesi, konsili, necesi, bezoni ktp. kaj ĉies ĉi malo).
Ĉar la konjunkcio ,por ke' enhavas ĉiam la sencon de celado, post ĝi oni devas uzi ĉiam S-on.
Post esperi oni devas uzi futuron, same post timi. Tamen ĉe Zamenhof oni renkontas post timi S-on kun ne: „Mi timas, ke vi ne malsukcesu“. Ĉi tiun frazkonstruon eble oni povus klarigi per la subkompreno de DEZIRI. „Mi time deziras, ke vi ne malsukcesu“.
Multaj diras, ke en Esperanto ne ekzistas S; la fundamento de esperanto diras (en Esperanto)«us : markas la kondicionalon (aŭ la subjunkcion) | finaĵo de kondiĉa en verboj | indikas la kondiĉan (aŭ subjunkcion) | signifas kondiĉan inklinon |signifas kondiĉa » laŭ ili la ordonan modon postulas ne la verbo de l' ĉefpropozicio, sed la senco de l' dependa prop-o. „Mi volas, ke vi iru“ diras simple: „Mi volas, iru.“ Sed ĉi tiu rezonado fiaskas ĉe la mal-verboj.
„Mi malpermesas, ke vi iru“ certe ne diras: „Mi malpermesas, iru!“ Kaj vere, Sentis eĉ proponas, ke oni diru: „Mi malpermesas, ke vi iros.“ Sed tio estus tia rompo de la vivanta tradicio de l' lingvo, ke ŝajnas nepre preferinde rekoni la ekziston de l' S. Tamen aliflanke, por ne erarigi pri tio, ke la S en E estus uzata same larĝe kiel en aliaj lingvoj, pli bone estas ne uzi en E la nomon S, sed nomi ĝin volitivo aŭ efikeca modo. KALOCSAY
Noto de M. C. Butler. Kelkaj diras, ke ĉar -u montras deziron, oni ne rajtas diri: ,Mi malpermesas, ke vi -u.“ Tamen mi mem preferus uzi tion, ol. . . ke vi iros.“ Ĉu oni nepre devas diri: „Mi malpermesas vian iron“. (kiel diras Bailey)?
EdE-S
NGC 2180
NGC 2180 estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Brienon-sur-Armançon
La kantono Brienon-sur-Armançon (france canton de Brienon-sur-Armançon) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 22 kantonoj de la arondismento de Auxerre. Ĝia ĉefurbo estas Brienon-sur-Armançon.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Brienon-sur-Armançon la jenaj 10 francaj komunumoj :
Kanotĉapelo
Kanotĉapelo estas speco de somerĉapelo portata de viroj, rigardata kiel iom formala, kaj speciale populara dum la malfrua 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento.
Normale ĝi estas farita el plektita pajlo kaj havas rigidan platan kronon kaj randon, tipe kun solida aŭ striita rubando ĉirkaŭ la krono. Kanotĉapeloj estis popularaj kiel somera kapvesto, speciale por kanotado aŭ velado, tial la nomo. Ile estis verŝajne portitaj de FBI agentoj kiel speco da neoficiala uniformo dum la jaroj antaŭ la Unua Mondmilito. Ĝi ankaŭ estis portita de virinoj, ofte kun ĉapelpingloj por teni ĝin sur la ĝusta loko. Nuntempe ili estas rare vidata escepte dum veladaj aŭ remadaj eventoj, periodaj teatraj kaj muzikalaj spektakloj (ekz. Barberŝopa muziko) aŭ kiel parto de malnovmodaj lernejaj uniformoj. Ekde 1952, La kanotĉapelo estis parto de la uniformo de la Princeton Universitato Muzikgrupo.
Glasbach (Hochspeyerbach)
La rojo Glasbach estas ĉ. 3,7 km longa orografie maldekstra flankrivero de la Hochspeyerbach en la Palatinata Arbaro, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rivervojo
La rojo fontas sur alteco de 317 m en la arbaro de Diemerstein sur la teritorio de la komunumo Frankenstein. Ĝi fluas sudorienten kaj post 500 m alfluas de maldekstre etan rojon kunl nomo Siebenquellenbach (= spfonta rojo).
Poste ĝi pasas kelkajn fiŝlagetojn antaŭ ĝi enfluas en la unuan de kvar baraĵlagetoj, kiuj estis uzataj por kreskigi fiŝojn. Hodiaŭ ili estas en posedo de la NABU, t.e. Mediopotekto Ligo Germanio.
Historio
La nomon vitrorojo (= Glasbach) ĝi ricevis en la novepoko, ĉar ĝis la Tridekjara Milito estis vitrofarejoj en la valo. .
En aŭtuno 2009 la alta parto de la rojo estis seka.
Tierra de Alcántara
La Tierra de Alcántara [alKANtara] (Tero de Alkantaro), Comarca de Alcántara aŭ Komarko de Alcántara estas unu de la komarkoj de Ekstremaduro, situa en la okcidenta parto de la provinco de Cáceres. La ĉefurbo estas Alcántara. Ĝi estas trapasata de la rivero Taĵo kaj ĉefe de la Akvorezervejo de Alcántara. La historia gravo de la Ordeno de Alcántara estis pli granda kaj atingis vilaĝojn kiel la nunaj Valencia de Alcántara aŭ San Vicente de Alcántara, aktuale ne inkluditaj en la komarko aŭ eĉ la provinco kaze de San Vicente.
Juscelino Kubitschek
Juscelino KUBITSCHEK de OLIVEIRA [juselinŭ kubiŝekj djolivejra] (naskiĝis la en Diamantina, Minas Gerais; mortis la ) estis brazila politikisto. De 1956 ĝis 1961 li estis prezidanto de Brazilo.
Tierra de Alcántara
La municipo Portezuelo historie estis parto de la komarko Tierra de Alcántara, sed nun oficiale apartenas al la najbara Valo de Alagono.
Juscelino Kubitschek
Vivo kaj politika kariero
Lia patro, João Cesar de OLIVEIRA, estis vojaĝanta komizo, kaj lia patrino, Júlia KUBITSCHEK, ĉeĥa instruistino el origine sudetgermana familio. Li studis medicinon en Belo Horizonte kaj diplomiĝis en 1927.
Li komencis sian politikan karieron ĉirkaŭ 1930, kiam oni nomis lin oficestro de diktatoreca subŝtatestro de Minas-Ĝerajso, Benedito Valadares (1934). Li okupis post la jenajn oficojn:
Kubitschek volis konkuri denove al prezidanteco en 1965, sed tio ne eblis pro la militista puĉo de 1964. Oni abrogaciis lian rajton en 1968, post kiam li provis fondi unuigon de politikistoj kontraŭ la militista diktatoreco en 1967.
Post tio, li eliris al Usono kaj Eŭropo, sekve de tio li reiris al Brazilo kaj mortis en 1976, pro aŭtomobila akcidento.
Analizo de lia prezidanteco
Lia moto estis "50 jaroj en 5". Dum lia prezidanteco, oni konstruis Braziljon kaj favoris la industrion. Por fari tion, li prunteprenis monon el eksterlando. Li ankaŭ simpligis la brazilan administradon.
JK, kiel oni ankaŭ nomis lin, mobilizis la landon kaj kreis grandan industrian kaj ekonomian kreskon. Sed la prunteprenoj kaŭzis inflacion kaj financajn problemojn. Ankaŭ, por stimuli aŭtomobilfabrikojn, li malhelpis la trajnojn kaj tramoj. Dum lia regperiodo, oni forigis preskaŭ ĉiujn tramojn de Brazilo, kaj multaj trajnvojoj estis forlasitaj.
Li ordonis pregi tre aĉajn aluminiajn monerojn.
Villaescusa de Palositos
Villaescusa de Palositos estis municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo, nun senhoma kaj kun la aliro malhelpata de la posedanto de ĉirkaŭaj terenoj.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝis villaescusano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 0 loĝantoj kaj la denseco estas de 0 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950, tio estis oni perdis la loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villaescusa de Palositos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Villaescusa de Palositos kie oni falis al la nuna senhomeco.
Margaret Beaufort
Damo Margaret (Margareta) BEAUFORT (n. la 31-an de majo 1443, m. la 29-an de junio 1509) estis patrino de Henriko la 7-a.
Post la morto de Edmundo Tudor, Margaret edziĝis al sed ne naskis pluajn infanojn, eble rezulte de gravedo dum ŝi ankoraŭ tre junis.
Ŝi partoprenis komplotojn kontraŭ Reĝo Rikardo la 3-a, kaj, post la batalo apud Bosworth estis ŝia tria edzo Tomaso Stanley kiu metis la kronon sur la kapon de ŝia filo Henriko.
En 1502 ŝi kreis postenon Profesoro de Teologio ĉe la Universitato de Kembriĝo ("Lady Margaret's Professorship of Divinity"). En 1505 ŝi faris grandan donacon por refondi la Kembriĝan kolegion God's House kun la nomo Christ's College. Ŝi mortis la 29an de junio 1509 en la domo de la dekano de Abatejo Westminster, kaj entombiĝis en la kapelo de Henriko la 7-a en tiu abatejo.
La unua virina kolegio de la Universitato de Oksfordo, Lady Margaret Hall, nomiĝis laŭ Margaret Beaufort.
Aniela Zagórska
Aniela Zagórska (naskiĝis la 26-an de decembro 1881 en Lublin, mortis la 30-an de novembro 1943 en Varsovio) - pola tradukistino. Parencigita kun Joseph Conrad, en la jaroj 1923–1939 tradukis preskaŭ ĉiujn liajn verkojn. Pro tio en 1929 ricevis premion de la pola PEN-klubo.
Gustav Rose
Gustav Rose (1798-1873) estis germana mineralogo, kemiisto, filo de Valentin Rose la Juna, nevo de Valentin Rose la Maljuna, frato de la kemiisto Heinrich Rose kaj patro de la kirurgo Edmund Rose (1836-1914) kaj de la filologo Valentin Rose (1829-1916). Li estis lernanto de la sverda kemiisto Jöns Jacob Berzelius en la Universitato de Stokholmo.
Biografio
La patro de Gustav Rose mortis kiam li estis nur 7-jara kaj la kemiisto Martin Heinrich Klaproth (1743-1817) prizorgis lin kaj la fraton Heinrich Rose. Gustav partoprenis en la milito pri liberigo de Napoleono, en 1815, kaj post tio li komencis sian trejnadon kiel mininĝeniero en la ferminejo de Tarnowitz, en Silezio.
Baldaŭ li reiris al Berlino, tamen, pro sankialoj, kaj studis mineralogion kun Christian Samuel Weiss (1780-1856) al kiu li sukcedis okaze de lia morto. En 1820 li ricevis sian doktorecon en Kiel defendante tezon pri la "titanito".
En 1821, li iris al Stokholmo por plibonigi siajn konojn kaj pratikojn en la analizoj de ercoj sub gvidado de Jöns Jacob Berzelius. En 1822, li estis nomumita kuratoro de la mineralogia kolekto de la "Universitato de Breclavo", en Pollando. En 1823 li iĝs privata docento (nesalajrigita profesoro) kaj en 1826 li ekprenis la katedron de mineralogio en Berlino, estinte plena profesoro en 1839.
En 1829, li kuniĝis al Alexander von Humboldt (1769-1859) kaj Christian Gottfried Ehrenberg (1795-1876) en viaĝo tra la Altajo ĝis la Kaspia Maro. La raporto pri ĉi-ekspedicio estis skribita de Gustav Rose. Ekde 1856 li ankaŭ oficis kiel direktoro de la mineralogia muzeo. La 16-an de oktobro 1860, li ricevis la medicinan honoran doktorecon en la "Universitato de Berlino".
Ĉirkaŭ 1850 li esploris kune kun Eilhard Mitscherlich (1795-1863) la volkanoj de Italio, la Eoliaj Insuloj kaj la formortintaj volkanoj en la sudo de Francio (1852). Ekde 1867 li uzadis siajn feritempojn por ekspluati la Gigantajn Montojn. La precizaj mezursistemoj de Rose kapabligis Mitscherlich malkovri la fenomenon pri la kristalografia izomorfismo.
Ekde 1834, li iĝis membro de la "Reĝa Prusa Akademio de Sciencoj" en Berlino kaj eksterlanda membro de la "Akademio de Sciencoj" en Göttingen (1856), de la Bavara Akademio de Sciencoj (1873), membro de la Leopoldina Akademio (1860) kaj ekde 1829 koresponda membro de la Rusa Akademio de Sciencoj en Sankt-Peterburgo. En 1871 li estis omaĝita per la premio de la "Ordeno por la Merito de la Sciencoj kaj Artoj" kaj la "Bavara Maksimiliana Ordeno por Scienco kaj Arto". En 1824, la mineralogo Armand Lévy (1795-1841) priskribis mineralon al kiu li donis la nomon "roselito", omaĝe al Gustav Rose.
Studinte la meteorŝtonojn en la Muzeo de Berlino li venis al nova sistemo de meteorŝtonoj, kiuj estis ekspansiitaj de Aristides Brezina (1848-1909) kaj Gustav Tschermak (1836-1927). Gustav Rose estis membro de la "Asocio de la Germanaj Naturalistoj kaj Kuracistoj" kaj en 1848 li estis fondinto-membro de la "Germana Societo por Geosciencoj" kune kun Heinrich Ernst Beyrich (1815-1896), Julius Ewald (1811-1891) kaj Heinrich Girard (1814-1878). Inter lia lernantaro oni povas mencii Carl Rammelsberg (1813-1899), Gerhard vom Rath (1830-1888), Paul Heinrich von Groth (1843-1927), Ferdinand von Richthofen (1833-1905) kaj Christian Friedrich Martin Websky (1824-1896).
Aurél Dessewffy
Grafo Aurél Dessewffy, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dessewffy Aurél estis hungara politikisto, verkisto, juristo, ĵurnalisto, membro de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis Marcel Dessewffy. Aurél Dessewffy naskiĝis la 1808 en Hungara reĝlando, en Nagymihály (nuntempa Michalovce en Slovakio). Li mortis la 1842 en Pest (urbo).
Biografio
Aurél Dessewffy - kiel grafido - komence lernis hejme, poste en lernejo en Kassa. Tie li konatiĝis kun Ferenc Kazinczy. En 1825 li akompanis sian patron al parlamento, kiu malfermis la reforman movadon. En la tiutempa hungara ĉefurbo Pozsony li konatiĝis kun kremo de hungaraj politikistoj, ekzemple kun István Széchenyi. En 1827 li iĝis juristo-notario en Pest. En la sekva jaro li ekhavis postenon en Vieno, poste li iris al Buda. En 1836 li estis unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy. Post la inundo en 1838 li fervore helpis la malfeliĉulojn. Baldaŭe la Habsburgoj sendis lin al Anglio kaj Francio. Hejmenveninta en 1841 li akiris periodaĵon, kiun li redaktis, dume li okupiĝis pri politiko, li fondis eĉ partion, kiu agadis kontraŭ Lajos Kossuth.
Joseph Kabila
Joseph Kabila Kabange (konata plej komune kiel Joseph Kabila, naskiĝinta la 4an de junio 1971) estas Konga politikisto kiu estis Prezidanto de Demokratia Respubliko Kongo ekde Januaro de 2001. Li enposteniĝis dek tagojn post la murdo de sia patro, la ĝistiama Prezidento Laurent-Désiré Kabila. Li estis elektita prezidanto en 2006. En 2011, li estis re-elektita por dua regotempo.
Li iĝis la unua ŝtatestro en la mondo naskiĝinta en la 1970aj jaroj. Li restis la plej juna ŝtatestro ĝis Roosevelt Skerrit iĝis ĉefministro de Dominiko en januaro de 2004.
En oktobro 2021, Joseph Kabila defendis sian diplomiĝan tezon ĉe la Universitato de Johanesburgo. Majstreco pri politika scienco kaj internaciaj rilatoj estis aljuĝita al li ĉe la fino de liaj studoj kiuj daŭris kvin jarojn.
Hannu
Hannu estas finna vira nomo, formo de Johannes.
Meteologia stacio de Mazara del Vallo
La meteologia stacio de Mazara del Vallo estas la meteologia stacio rilata al la urbo Mazara del Vallo.
Koordinatoj
La stacio estas en insula Italio, en Sicilio, en provinco de Trapanio, en la komunumo de Mazara del Vallo. Ĝi altas 8 m sur marnivelo, kaj estas ĉe.
Klimaj datoj
Surbaze de la tridekjara gvidaveraĝo (1961-1990), la averaĝa temperaturo de la plej malvarma monato, januaro, estas +10,6 °C; kia de la plej varma monato, aŭgusto, estas +25,9 °C.
NGC 2181
NGC 2181 (alia indiko — ESO 86-SC54) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vernazza
Vernazza estas komunumo de Italio. Vernazza ne havas aŭtomobilan trafikon (vojoj kondukas al parkejo ĉe angulo de la komunumo) kaj estas unu el la ankoraŭ restantaj (plej fidelaj) fiŝistaj vilaĝoj de la itala Riviero.
Vernazza havas fervojan stacion, kiu interligas la lokon kun La Spezia kaj Sestri Levante.
Rivero Alagón
Ties akvokvanto estas rezervata de tri akvorezervejoj, ĉiuj en la provinco de Cáceres:
Eksteraj ligiloj
Bildoj de la Alta parto de la Rivero Alagón
Sándor Hugó Blazsek
BLAZSEK Sándor Hugó  [blaĵek] estis rumania hungara redaktoro, gazeteldonisto, fakĵurnalisto pri ekonomio. Li naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1899 en Szászrégen kaj mortis en Kluĵo la 26-an de aprilo 1981.
Kariero
Sándor Hugó Blazsek en 1920 fondis kaj redaktis la gazeton Műszaki Értesítő (Teknika Informilo) (Organ Industrial). De 1924 ĝi aperis sub nomo Bursa Automobilelor (Autó Tőzsde - Auto Börse) en tri lingvoj (rumane, hungare kaj germane). Li fariĝis en 1932 oficiala gazeto de la Rumana Motoklubo (Organ oficial al Moto-Clubului Roman). En 1923 li aperigis novan ekonomian fakgazeton (Fierul (Fero)-Eisenhandlers Zeitschrift (Gazeto de ferkomercistoj).
Villarejo
Villarejo [biljaREĥo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la okcidento de la regiono. La loknomo Villarejo estas etimologie komprenebla kiel diminutivo de la apuda municipo Villar de Torre, de kiu ĝi iel dependas.
Geografio
Tiu municipo estas ĉe la supra fluejo de la rivero Tuerto en la Supra Rioĥo. Tiu valo havas ebenan terenon kaj estas bordita de diversaj niveloj de teraso kiuj staras ekde la valo ĝis tiuj montoj.
Historio
La plej frua dokumenta mencio datas de la jaro 1311, en privilegio havigita de Fernando la 4-a de Leono kaj Kastilio, konfirmita de lia filo Alfonso la 11-a de Kastilio en Burgoso la 10an de junio 1315. La loĝloko estis dekomence atribuita al la provinco Burgoso ĝis 1822 kaj 1833 kiam kreiĝis la Provinco Logronjo.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 169 loĝantoj ĝis la nunaj 34.
Aktualo
La bazo de la ekonomio estas agrikulturo (cerealoj kaj terpomoj) kaj forstado (fagoj kaj kverkoj). Lastatempe ekis rura turismo. La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj ermitejo ktp.
Oarba de Mureș
Oarba de Mureș [ŭarba de mureŝ] (hungare: Marosorbó [maroŝorbo]) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la urbo Iernut.
Oarba de Mureș situas sur la norda bordo de la rivero Mureș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 701 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 534 (rumanoj, 3 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1733. En mezepoko ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Suzy Delair
Suzy DELAIR (31a de Decembro 1917, mortis la 15-an de marto 2020) estis franca aktorino kaj kantistino. Ŝi estis unu el la plej famaj filmostelulinoj de la franca kino kaj unu el la plej fruaj kin-legendoj.
La 25an de februaro 1948, ŝi partoprenis en la unua Nica Ĵazo Festivalo; dum sia unua okazigo, ŝi kantis la unuan fojon la kanton "C'est si bon" ĉe kabaredo kie Louis Armstrong finigis sian vesperon.
Vessalico
Vessalico estas komunumo de Italio.
Zoltán Nyíri
NYÍRI Zoltán [njiri] estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis la 21-an de novembro 1951 en Reghin.
Mihály Helmeczy
Mihály Helmeczy [mihAj helmeci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Helmeczy Mihály estis hungara verkisto, redaktoro.
Mihály Helmeczy naskiĝis kiel Bierbrauer Mihály la 1788 en Hungario, en Királyhelmec (nuntempa Kráľovský Chlmec en Slovakio). Li mortis la 1852 en Pest (urbo), li estis entombigita en Törtel.
Biografio
Mihály Helmeczy frekventis lernejojn en Sátoraljaújhely kaj Pest, en 1817 li iĝis juristo. Li estis grava figuro de lingvistoj, li multe tradukis, eldonis poemojn de Gábor Dayka, Dániel Berzsenyi, tamen la plej grava agado estis riĉigo de la hungara lingvo. Post fondo de Hungara Scienca Akademio li estis ties kasisto kaj li estis unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy. Li ruze akiris periodaĵon, kiun li redaktis 17 jarojn. El tio li riĉiĝis kaj aĉetis bienon en Törtel. En tiu periodaĵo ofte verkis artikolojn István Széchenyi, tial la revuo estis grava en la politiko kaj ekonomio. Lia biblioteko nun estas apartenaĵo de MTA.
Willeke van Ammelrooy
Willy Geertje van AMMELROOY (Amsterdamo, 5-an de aprilo 1944), konata kiel Willeke van Ammelrooy, estas nederlanda aktorino, kiu estas unu el la plej gravaj kinosteluloj en Nederlando dum jardekoj. Ŝi ankaŭ aktoris en multaj teatraĵoj kaj reĝisoris plurajn filmojn.
Kariero
Ŝi naskiĝis en laborista medio kaj, laŭ siaj propraj vortoj, havis bonan infanaĝon. En intervjuo de 2009, ŝi diris, ke ŝi kreskis en medio de honesteco, integreco kaj malfermiteco. Ŝi enskribiĝis en la aĝo de 17 por la Teatra Lernejo en Amsterdamo. Ŝi havis malfacilecon esprimi sin en sia pli frua vivo kaj estis tre timema. Agante en teatro kaj kino ŝi superis sian malsekurecon. Ŝia unua filmrolo estis en Rotterdam-Europoort de Joris Ivens en 1966. Laŭ siaj propraj vortoj, ŝi ludis sian plej belan teatran rolon en La ĝardeno de la delicoj, reĝisorita de Lodewijk de Boer. Post transiro al kino, ŝi ne revenis al teatro pro timo forgesi tekstojn antaŭ plena salono.
Ŝi partoprenis en 27 filmoj.
Vönöck
Vönöck estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Celldömölk.
Situo
Vönöck situas for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Celldömölk flankovoje estas bone alirebla. Vulkana monto Ság troviĝas 7, Celldömölk 10, Szombathely 51, Budapeŝto 175 km.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1265. Dum la mezepoko en la vilaĝo etnobeloj vivis. Vilaĝservoj estas biblioteko, kulturdomo, interretejo, sportejo.
Vidindaĵoj
La komunumo havas preĝejojn luteranan de 1796 (turo 29 m-ojn alta alkonstruiĝis en 1903) kaj romkatolikan omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario) de 1943. Eklektika kastelo de Karácsonyi (karaĉonji) konstruiĝis en 1903.
László Telegdy
László Telegdy [lAslO telegdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Telegdy László estis hungara agronomo, altlerneja instruisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis mezőtelegdi kaj pusztaújlaki [pustaUjlaki].
László Telegdy naskiĝis la en Mezőtelegd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Tileagd en Rumanio), li mortis la  en Kolozsvár (Hungara reĝlando, nuntempa Cluj en Rumanio).
Biografio
László Telegdy maturiĝis en premonstrata gimnazio en Nagyvárad, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár). Post la diplomo li laboris en sia bieno en sia naskiĝloko. Inter 1920 kaj 1940 li apartenis al Rumanio pro Traktato de Trianon. En tiu periodo li partoprenis en hungaraj agronomiaj organizaĵoj. Ekde 1936 li okupiĝis nur pri la agrikulturaj movadoj, li estis inspektoro kaj pli malofte li kontribuis artikolojn kaj instruis en kursoj. Li havis postenon ankaŭ en la kalvinana eklezio.
Slovaka Esperanto-Klubo (Uherské Hradiště)
Slovaka Esperanto-Klubo (mallonge SEK, ĉeĥe Slovenský esperantský klub) estas esperanto-klubo kiu ekzistis inter septembro 1933 kaj la 10-a de decembro 1940 kaj denove post la dua mondmilito ekde 1946 ĝis 1948 en la urbo Uherské Hradiště en Ĉeĥoslovakio (hodiaŭa Ĉeĥio). La adjektivo "slovaka" en ĝia nomo aludas ne al Slovakio, sed al la etnografia regiono Slovácko ĉirkaŭ Uherské Hradiště, kies nomo estas esperantigata kiel Moravia Slovakio.
Esperanto-pioniroj
Verŝajne la unua parolanto de Esperanto en Uherské Hradiště estis Otto Simon, profesoro de matematiko kaj fiziko en germana gimnazio, kiu tie esperantistiĝis en 1902, partoprenis la 1-an UK-n en 1905 kaj tenis kontaktojn kun Theodor Čejka kaj la esperantistoj de Brno, sed formis neniun lokan grupon kaj en 1907 transloĝiĝis al Vieno.
La 9-an de novembro 1932 gvidis en Uherské Hradiště unuan kurson de esperanto Dolfa Bartošík, faka instruisto kaj ĉeĥa grafikisto devenanta el la proksima vilaĝo Boršice u Buchlovic. La kurson frekventis 30 kursanoj kaj post ĝia finiĝo estis en hotelo Grand organizita ĉeĥa-esperanta vesperfesto, kiun partoprenis 70 homoj, inter kiuj estis ankaŭ gasto niĝeria negro Kola Ajayi, kiu en esperanto prelegis pri la temo "Afriko, mia suna patrujo". La prelegon akompanis projekciado de lumbildoj kaj interpretado en la ĉeĥan lingvon.
Fondiĝo de la klubo
Surbaze de statuto prezentita je la 29-a de junio 1933 al la Landa oficejo en Brno fare de la preparkomitatanoj Heřma Kořínková kaj Ruda Kubíček estis en septembro 1933 en Uherské Hradiště fondita esperanto-klubo kun nomo SEK (Slovaka Esperanto-Klubo; "Slovenský esperantský klub") kaj ties prezidanto elektita akademia pentristo Ruda Kubíček, kiu esperanton lernis ĝuste en kurso de Dolfa Bartošík.
Agado antaŭ la dua mondmilito
La klubo havis ĉirkaŭ kvardek membrojn kaj sian agadon komencis tuj oktobre de 1933, kiam en halo de la urbodomo oni instalis ekspozicion pri esperanto, kiun malfermis mem la urbestro. Sekve al la ekspozicio komenciĝis en la urbo 3 kursoj de esperanto, kiujn ĉeestadis sume 130 kursanoj. Okazadis plu ankaŭ esperanto-vesperfestoj (en decembro 1933 okaze de la 74-a naskiĝdatreveno de L. L. Zamenhof kun partopreno de 70 homoj; plia en januaro 1934 kun partopreno de 90 homoj kaj prezento de esperantlingvaj unuaktaĵoj kaj kantado de ĉeĥaj naciaj kantoj en esperanto).
En feburaro de 1934 vizitis en Uherské Hradiště plia ekzotika gasto, ĵurnalisto Hagi Mustafa Raden el la insulo Javo, kiu prelegis kaj projekciis en esperanto kun ĉeĥa interpretado pri la temo "Javo kaj la paradiza insulo Bali" antaŭtagmeze por pli ol 500 studentoj kaj vespere por 400 interesiĝantoj el la publiko. Dum la venontaj jaroj vizitis en Uherské Hradiště multaj aliaj esperantistoj el eksterlando, kiuj tie prelegis kaj gvidis rektmetodajn kursojn de esperanto. Inter ili estis ekz. lektoro de la talina universitato, ĉina misiisto aŭ usona ĵurnalisto, gastoj el Svedio, Finnlando, Nederlando kaj multaj aliaj.
En junio de 1934 organizis la esperantistoj el Uherské Hradiště ekskurson en la Filip-valon (apud la slovakia limo proksime de vilaĝo Javorník). En septembro de 1934 foriras fondinto de la klubo, Dolfa Bartošík, laŭ invito de jugoslavia esperanto-klubo en Novi Sad en Jugoslavion por gvidi tie kursojn de esperanto kaj prelegi en esperanto pri Ĉeĥoslovakio.
Ankaŭ post la foriro de sia fondinto SEK plu efektivigis agadon. Okazis ekz. ekspozicio kaj kursoj de esperanto en la apuda vilaĝo Kunovice, kie prelegis fakinstruisto František Omelka el Staré Město kiu inter la esperantistoj famiĝis kiel verkisto ĉefe pro sia traduka kaj originala verkista agado. Simile oni prezentis esperanton ankaŭ ĉe la Ekspozicio de Morava Slovakio '37 (Výstava Slovácka '37), dum kiu okazis en Uherské Hradiště je la 3-a kaj 4-a de julio 1937 ankaŭ aranĝo nomata "Esperanto-Tago", kadre de kiu okazis en la Popola domo interkona vespero kaj eldoniĝis surgluaĵoj kaj insignoj kies aŭtoro estis Dolfa Bartošík. Oni eldonis ankaŭ poŝtkartojn pri la urbo kaj flugfolian gvidlibreton pri la urbo kun titolo "Vizitu Uh. Hradiště".
Esperantistoj de la regiono helpis dum popularigado de esperanto ankaŭ sur la tutlanda nivelo. Unu el tiaj estis la verkisto František Kožík, kiu estas tutlande konata ĉeĥlingva verkisto kaj verkis ankaŭ kelkajn verkojn esperante. Inter la jaroj 1933 kaj 1940 li funkciis kiel radia reĝisoro de la programo "Verda stacio" elsendata de la Ĉeĥa radio en Brno. Temis pri regulaj radioelsendoj en esperanto, kursoj de la lingvo, prelegoj kaj artaj dramprogramoj, en kiuj krom Kožík rolis ankaŭ lia edzino Zdeňka Švabíková kaj aliaj konataj ĉeĥaj aktoroj.
Pont-de-Bois (stacidomo)
Pont-de-Bois estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villeneuve-d'Ascq, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Slovaka Esperanto-Klubo (Uherské Hradiště)
Nuligo fare de la nazioj
La ekfloranta agado de la esperantistoj en Uherské Hradiště, same kiel en aliaj okoj de Ĉeĥoslovakio kaj eksterlando estis subite interrompita komence de la dua mondmilito fare de la nazioj. Adolf Hitler rifuzadis kaj malpermesadis esperanton kiel "ilon de la judoj", ĉar ĝia iniciatinto L. L. Zamenhof estis de pola-juda deveno.
Pont-de-Bois (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Baisieux (269000).
Slovaka Esperanto-Klubo (Uherské Hradiště)
Nuligo fare de la nazioj
La klubo en Uherské Hradiště estis je la 10-a de decembro 1940 devigita likvidi, post kiam ĝi jam ekde 1938 ne plu povis efektivigadi agadon kaj la kluba ŝranko en hotelo Grand estis trovita "perforte malfermita, la libroj sur la tero disĵetitaj, la bilda materialo grandparte fare de nekonata kulpulo forprenita".
Agado post la dua mondmilito
Tuj post la finiĝo de la mondmilito en 1945 okazis streboj al renovigo de la esperanto-klubo en Uherské Hradiště. Laŭ opinio de la ŝtataj institucioj la klubo antaŭe disiĝis per propra decido kaj tial ne eblas al ĝi apliki la Beneš-dekreton numero 81 pri reestablo de kluboj perforte likviditaj fare de nazioj. Tial je la 20-a de februaro 1946 la klubo denove formale fondiĝis, kiam ĝia membraro nombris 18 membrojn kaj prezidanto denove fariĝis Ruda Kubíček.
Ŝtataj teorioj
La ŝtataj teorioj aŭ teorio pri ŝtato estas branĉo de la politika teorio kiu pristudas la devenon, la konsistigon kaj la strukturon de la ŝtato, ties teorian fundamenton kaj ties politikan signifon.
Slovaka Esperanto-Klubo (Uherské Hradiště)
Agado post la dua mondmilito
La politikaj ŝanĝoj en Ĉeĥoslovakio komencitaj per la venko de la komunistoj en la elektoj de 1946 kaj la komunisma puĉo en 1948 tamen signifis baldaŭan denovan interrompon de esperanto-agado en la lando. La klubo unue transformiĝis je la 1-a de oktobro 1948 en "lokan grupon en Uherské Hradiště" de la Ĉeĥoslovaka Esperanto-Asocio, sed tiu tamen kiel tuto devis ĉesi aktivi en 1952, kiam okazis difinita nuligo de la esperanto-agado en Ĉeĥoslovakio. Dum la revigliĝo de la agado kaj fondiĝo de la Ĉeĥa Esperanto-Asocio en 1969 la esperanto-klubo en Uherské Hradiště jam ne refondiĝis plu.
Ŝtataj teorioj
La formigo de la moderna ŝtato
La periodo konata kiel Moderna Epoko signifis por Eŭropo gravajn ŝanĝojn en ties politika ordigo. La fenomeno plej rimarkinda estis la nasko de la Moderna Ŝtato: teritorio kun markitaj landlimoj, komunan registaron kaj senton de kultura kaj nacia identigo de ties loĝantaro.
La propraj reĝoj komencis tiun procezon laŭlonge de la 14-a kaj de la 15-a jarcentoj. Interesitaj pri koncentrigo de la povon en sia persono, devis negoci kun la feŭdaj, kiuj cedis siajn individuajn rajtojn pri siaj feŭdoj, kontraŭ serio de privilegioj. Kiuj ne akceptis, estis venkitaj per violentaj militoj. Kelkaj el tiuj nobeluloj, antaŭ la reĝa povo, povis nur iĝi membroj de burĝeca nebelularo; kiuj liberigis urbojn kaj iĝis urbomajstroj, iĝis rektaj reĝaj vasaloj. Tiele, la feŭda koncepto de lojeleco estis anstataŭita de tiuj de aŭtoritato kaj obeo, propraj de Ŝtato kun centrigita povo.
En la 17-a jarcento, la politika povo de la monarkoj plifortiĝis ĝis forigi ĉiun ajn reprezenteblon, formigante la novajn absolutajn monarkiojn.
La monarkio iĝis moderna ŝtato sur la bazo de forta regado, havinte la resursojn por subteni ĝin. Post tio, la reĝo sukcesis atingi la rezignacion de la socio, kontraŭ iu ordo kaj progreso.
Unu el la plej klaraj ekzemploj de la absolutismo estis Francio. Dum la 17-a jarcento, tiu lando iĝis la plej granda eŭropa potenco, post plisolidigi siajn landlimojn, danke al sennombraj militoj kun la najbaraj landoj. La reĝo Ludoviko la 14-a (1643-1715) estis la plej klara personigo de la figuro de absoluta monarko.
Nasko de la Liberala Ŝtato
La Liberala Ŝtato naskiĝis kiel rezulto de kritiko kontraŭ la Ŝtato de la Absoluta Monarkio, de la 17-a kaj 18-a jarcentoj. Tio estas, la forma de ŝtato kiu ekzistis ĝis antaŭ la Franca Revolucio de 1789 estis tiu de la Monarkia Absolutisma Ŝtato, kiu karakteriĝis pri tio, ke la reĝo estis la suvereno, tio estas, ke super tiu povo ne estis alis homa povo; ĉar la deveno de ties povo estis de dia rajto, tio estas, Dio kaj nur Dio donis ĝin al li kaj nur antaŭ Li tiu devis respondi. Ĉar li koncentrigis ĉiun povon, tio estas, la reĝo "faris" la leĝon, la reĝo "aplikis" la leĝon kaj ka reĝo "interpretis" la leĝon. Temis pri ŝtato kie la suvereno havis la tutan povon koncentritan kaj havis ne nur rajton sur la vivo, la libereco kaj la proprieto de ĉiuj siaj subuloj, sed ankaŭ li krome povis decidi pri la ekonomia vivo.
Krome la merkatismo kiel ekonomika teorio de la Absolutista Ŝtato asertis, ke la riĉeso de la landoj baziĝas sur la ŝtata povo kaj pro tio oni formis ekonomian sistemon ĉefe ŝtatisma.
La liberalismo naskiĝis el akra kritiko kontraŭ la monarkia-feŭda sistemo, kiu havis sian plej elstaran esprimon en la frazo de la reĝo Ludoviko la 14-a, kiu kreis la faman frazon "La Ŝtato estas Mi".
Tiu originala liberalismo havis ne nur politikan aspekton, sed ankaŭ ekonomian kaj filozofian. La pensuloj kaj ideologoj estis la jenaj: Jean-Jacques Rousseau, Charles Montesquieu, Denis Diderot, Voltaire, David Smith, David Ricardo, Thomas Malthus, John Locke, Hobbes, ktp.
Ĉiuj tiuj filozofoj kaj pensuloj kritikis la absolutisma-monarkian socion, kio finis per revolucia procezo politiko-socia: la Franca Revolucio, kaj samtempe koincidis kun fenomeno de karaktero scienco-teknologia: la 1a Industria Revolucio, kiu per samtempa kaj konverĝa procezo naskis novan tipon de socio: la kapitalisma socio kaj novan tipon de ŝtato: la Ŝtato Liberala-Burĝa.
Tiu konverĝo naskis ankaŭ novan tipon de laboristo: la industria laboristo (la proleto tiel nomita de Karl Marx) kaj superekspluatado de tiu sama ĵus naskita proleto.
La Liberala Ŝtato naskiĝis kiel koncepto de lukto. Temis pri politika armilo de la burĝaro cele politike starigi novan politikan ordon kontraŭ la malnovan ordon de Absolutismo Monarkia.
Vindolandaj tabuletoj
La Vindolandaj tabuletoj estas la "plej malnovaj postrestintaj manuskriptaj dokumentoj en Britio". Ili estas maldikaj, poŝtkarto-grandaj tabuletoj, sur kiu oni skribis per karbonbaza inko. La tabuletoj estis verkitaj en la 1-a kaj 2-a jarcentoj p.K., (en tempo de la konstruo de la Muro de Hadriano). Kvankam oni trovis similajn dokumentojn sur papiruso dise en la Romia Imperio, lignotabuletoj kun inko ne estis malkovritaj ĝis 1973, kiam arkeologo Robin Birley malkovris tiujn artaĵojn ĉe la loko de romia fortikaĵo en Vindolando, norda Anglio.
La dokumentoj entenas oficialajn armeajn tekstojn kaj personajn mesaĝojn al kaj de la loĝantoj de la fortikaĵo. Plej elstara estas tiu tabuleto, kiu estas invitletero por naskiĝtaga festo en ĉ. 100 p.K. Ĝi estas verŝajne la plej malnova postrestinta dokumento, verkita en latina fare de virino. La tabuletojn rezervas la British Museum, la tekstoj de la 752 tabuletoj estis deĉifritaj, tradukitaj kaj publikigitaj en 2010.
La materialo de la tabuletoj estas el lokaj arboj, kiaj betulo, alno aŭ kverko. Ĝi maldikas 0.25–3 mm, havas tipan grandon de 20x8 cm. Oni skribis en romia kursivo.
Saint-Martin-d'Hères
Saint-Martin-d’Hères [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Grenoblo en la departemento Isère, en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 38,105 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Martin-d’Hères situas en Alpoj kaj apartenas al la aglomeraĵo de Grenoblo.
Renáta Kónya Merlin
Renáta Kónya Merlin [kOnja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kónya Merlin Renáta estas hungara aktoro. Ŝia nomo eble estus Renáta Merlin Kónya. Renáta Kónya Merlin naskiĝis la en Subotica (Jugoslavio, nun en Serbio)
Kantono Chablis
La kantono de Chablis (france canton de Chablis) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 22 kantonoj de la arondismento de Auxerre. Ĝia ĉefurbo estas Chablis.
Renáta Kónya Merlin
Biografio
Renáta Kónya Merlin apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Senta, poste inter 2010-2013 ŝi studis en aktorstudio de Teatro Magyar, pli poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2018. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro de Nyíregyháza. Ekde 2021 ŝi estis membro de Teatro József Attila, sed intertempe ŝi havis rolojn ankaŭ en pluraj teatroj.
Kantono Chablis
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Chablis la jenaj 11 francaj komunumoj :
Vilanova i la Geltrú
Vilanova i la Geltrú estas urbo de Katalunio, ĝi estas la ĉefurbo de la distrikto (comarca) Garraf.
Bazaj faktoj
La urbo situas meze de la ĉefaj metropolaj urboj Barcelona (40 km norde), kaj Tarragona (45 km sude), kaj kovras totalan surfacon de 33,5 km2. Ĝi havas 54.309 loĝantojn laŭ la oficiala censo en 2001. Ĝiajn riĉajn historiajn datojn subtenas multaj jarcentoj; en 1274 estis aljuĝita la Carta Pobla (Urba Ĉarto) far Reĝo Jaume la Unua.
Ekonomio
Kiel urbo, ĝi kaptas la atenton de granda areo eĉ preter siajn limojn, kaj ĉiam havis viglan ekonomion, originale bazita sur sia agrikulturo kaj vina mara komerco (en la 18-a kaj 19-a jarcentoj), kaj poste sur ĝia teksaĵa industrio. En la lastaj jaroj la industrio diversiĝas laŭ metalaj, kemiaj kaj teksaj fabrikoj (ekde la unua duono de la 20-a jarcento). La urbo ankoraŭ daŭrigas kun iom da agrikultura komerco kaj unu el la plej gravaj fiŝkaptaj ŝiparoj en Katalunio. Ankaŭ gravas la disvolviĝo en la turisma sektoro kaj libertempaj instalaĵoj.
Kulturo
Vilanova i la Geltrú havas komplekson por akvosportoj interne de la haveno, plaĝojn, strandan promenadon, golfejon. Tie estas larĝa kultura agado, inkluzive de tutland-gravaj muzeoj kiel ekzemple pri romantika kataluna arto, teknologio kaj fervojo. Ankaŭ estas ĉiujara programo de teatro, muziko kaj kino, muzikaj festoj kiel FIMPT (Internacia Populara kaj Tradicia Muzika Festo).
Vilanova i la Geltrú havas unu el la plej intensaj kalendaroj pri tradiciaj festoj en Katalunio, precipe Els Tres Tombs (la festo de la bestoj, agrikulturaj, urbaj kaj hejmaj), Karnavalo kaj Festa Major (Ĉefa Urba Festo kun tradiciaĵoj, ktp.).
En urbo kun tia tradicio pri agrikulturo kaj fiŝkaptado, la gastronomio bazita sur siaj freŝaj produktoj ankaŭ estas tre grava kaj vaste agnoskita.
Internacia Dokumenta Filmfestivalo de Amsterdamo
La Internacia Dokumenta Filmfestivalo de Amsterdamo (IDFA) (International Documentary Filmfestival Amsterdam) estas la plej granda festivalo de la dokumenta filmo en la mondo. Ĝi estis kreita en 1988 por promocii la dokumentofilman kulturon nacie kaj internacie.
IDFA serĉas dokumentofilmojn kiuj estas filme interesaj aŭ novigaj, kiuj rilatas al la hodiaŭa socio kaj kiuj instigas la spektanton pensi, diskuti kaj starigi demandojn.
La celo de la IDFA estas promocii la kreadon de tiaj dokumentaj filmoj kaj prezenti ilin al plej eble grandnombra spektantaro.
Ĝi komencis en neriĉa maniero sed poste kreskadis, prezentante nun pli ol 250 filmojn en periodo de dek unu tagoj al publiko de pli ol 125 000 personoj. En januaro 2018 la siria filmproduktisto Orwa Nyrabia estis nomumita kiel la nova arta direktoro de IDFA.
Vidu ankaŭ
Listo de festivaloj de filmoj
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de la IDFA
Bréauté
Bréauté estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Marktkirche (Essen)
La preĝejo Marktkirche en la centro de Essen troviĝas ĉe la placo Flachsmarkt kaj estis la unua protestanta preĝejo en Essen.
Historio
Unua dokumenta mencio de la preĝejo troviĝas en la testamento de Teofano, en kiu ŝi destinis, ke je ŝia memoro estu ekflamataj kandeloj ad sancta Gertrudii. Supozeble la unua preĝejo ekestis ĉi-loke proksimume 1043, kiam Teofano, abatino de Essen, ricevis de imperiestro Henriko la 3-a la foirprivilegion, kiel preĝejo por la foirkomercistoj. Unua nomado kiel Marktkirche (eo: Foirpreĝejo) estas dokumentebla jam por la 14-a jarcento. Dum la mezepoko ĝi servis al la urbokonsilantaro ankaŭ kiel balotejo kaj kunvenejo. Per la okupado de la preĝejo fare de la civitanaro en 1543, kiu per tio postulis la enpostenigo de protestanta pastro, la foira preĝejo akiris ĉefan gravecon. Tamen la urbestraro venkis nur en 1563, al kio sekvis eklezireligiaj kaj politikaj konfliktoj kun la princabatinoj. La 28-an de aprilo 1563 pastro Heinrich Barenbroch, reformaciisto de Essen, la unuan protestantan predikon en la Kapelo Sankta Spirito, la 2-an de majo li unuan fojon povis disdoni la komunion ambaŭforme (t.e. la disdono de pano kaj vino) en la Gertruda-Preĝejokirche. Post sia morto en 1587 Barenbroch estis entombigata en la ĥorejo de la preĝejo, ĉe la enirejo al la sakristio. La preĝejo, kiu ĝis proksimume 1890 nomiĝis Sankta Gertruda, staris sur la origina foirejo de Essen, la iama ekonomia, politika kaj religia centro de la urbo. Temas pri malfru-gotika halopreĝejo.
Dum la Dua Mondmilito la tiam trinava halopreĝejo estis ruinigata escepte kelkaj muraj fragmentoj. Unue oni ne volis rekonstrui ĝin, sed konstrua fakoficisto Sturm Kegel realigis partan rekonstruadon, kvankam oni nur restarigis la du orientajn jugojn kiel denova preĝejo. Sur la okcidentaj portaloj estis prezentitaj per bronzoreliefo la apokalipsaj rajdantoj memore al milito kaj neniigo.
En 2006 arĥitekto Eckhard Gerber aliplanis la preĝejon, oni alkonstruis novan okcidentan ĥorejon el blua vitro, la iamajn okcidentajn portalojn oni metis sur la sudan flankon. Ekde septembro de 2006 la domo estas fakte montrofenestro de la protestanta eklezio. Ĉar preskaŭ neniu protestanto loĝas en la urbocentro, kiun regas vendejoj kaj oficejoj, kaj krome multaj eklezianoj daŭre malmembriĝas, la protestanta eklezio celas varbi por remembriĝo per preĝejo, kiu estu piejo enmeze de malpia aĉetumurbo. Varbilo estas ankaŭ eksterkutimaj kaj eksterordinaraj diservoj. Ekzemple dum la Germana Esperanto-Kongreso en Essen en la jaro 2008 tie ĉi okazis diservo en Esperanto. La pastroj Albrecht Kronenberger kaj Gerrit Berveling celebris ĝin, Ludger Schméink ludis la orgenon (vidu malsupren) kaj prezentis esperantigitajn gospelojn per sia gospelĥoro.
Ekipaĵo
Origine en la preĝejo troviĝis orgeno de orgenkonstrua firmao Stahlhut. Ĉi tiu instrumento estis vendata kaj anstataŭata per cifereca instrumento kun 26 registroj sur du manualoj kaj pedalaro.
Corteconcepción
Corteconcepción estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Ene de ĝis teritorio municipa troviĝas la plej parto de la Akvorezervejo de Aracena.
Loĝantoj
La censita populacio en 2009 estis de 607 loĝantoj kaj denseco estas de 12,39 loĝ/km². Dum la lasta jardeko la populacio malpliiĝis je cento, tio estas el 700 al 600 ĉirkaŭe.
Situo
Corteconcepción estas situa en la norda parto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 572 m; je 114 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La montara areo de ties teritorio estas de 49 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 54' N, 6º 30' Ok.
Infrastrukturo
En la ĉirkaŭa naturo estas abundo de vegetalaj kaj animalaj specioj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Krásné Pole
Nomon Krásné Pole havas pluraj setlejoj:
Troparjovo-Nikulino (distrikto de Moskvo)
Troparjovo-Nikulino (Тропарёво-Никулино) estas distrikto en la Okcidenta administra arondismento de Moskvo, Rusio.
De sude la distrikton limigas Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo, oriente — Lenin-avenuo, okcidente — Miĉurin-avenuo. La norda limo estas eta rivero Samorodinka apud Lobaĉevskij-strato.
Najbaraj distriktoj: Prospekt Vernadskogo, Oĉakovo-Matvejevskoje, Solncevo (angula limo), Obruĉevskij, Tjoplij Stan. Krome, ĝi limas kun Nov-Moskva administra arondismento.
Nomo
La distrikto ricevis sian nomon de du vilaĝoj Troparjovo kaj Nikulino, kiuj situis tie kaj estis neniigitaj dum konstruado de novaj teritorioj de Moskvo en 1970-aj — 1980-aj jaroj.
Fizika geografio kaj naturo
La teritorio situas en alta parto de Moskvo (proksime al la plej supra parto de altaĵo Tjoplij Stan). En la distrikto situas parko Troparjovo, konsistanta el kelkaj partoj.
Akvujoj
En la distrikto estas basenoj de du gravaj etaj riveroj de Moskva Sud-Okcvidento: Oĉakovka (alfluanto de Ramenka) kaj Samorodinka (alfluanto de Oĉakovka, baseno de Ramenka). Samorodinka situas en norda parto (laŭ ĝi estas administra limo de distriktoj), Oĉakovka — en la suda parto. Ambaŭ la riveroj parte fluas subtere, parte — surtere; malgraŭ la riveroj estas mallarĝaj kaj malpuraj, tie ekzistas organizataj oportunaj lokoj por ripozo (etaj parkoj kaj verdaj zonoj).
Ekzistas kelkaj lagetoj.
Flaŭro kaj bestaro
Diversaj kreskaĵoj kaj bestoj estas en parko "Troparjovo".
Historio
La distrikto estis konstruita sur loko de estintaj vilaĝoj Troparjovo kaj Nikulino. Ekde 1960 ili fariĝis parto de Moskvo. En 1961 okcidente de Troparjovo aperis Troparjova parko. En 1963 estis malfermita metrostacio "Jugo-Zapadnaja"; tiam la ĉirkaŭa teritorio ankoraŭ estis okupita de la kolĥozaj kampoj, proksime videblis preĝejo kaj dometoj de vilaĝo Troparjovo, de la metrostacio veturis nur aŭtobuso ĝis Vnukovo.
En 1966 tie komenciĝis konstruado de nova "eksperimenta distrikto" (plejparte estis konstruataj 9-, 16-, 17- kaj 27-etaĝaj domoj). Dum 1960-aj — 1970-aj jaroj sur ĉi tiu teritorio estis realigitaj diversaj novaj arkitekturaj ideoj. En 1968 la strato, kiu kunigis la metrostacion kun Lenin-avenuo, estis nomita je honoro de Bakua Komunumo. El centro de Moskvo tien ekveturis trolebusoj: en 1969 — laŭ strato de la 26 Bakuaj komunumanoj, en 1970 — laŭ Vernadskij-avenuo. En 1974 — 1979 ĉe Lenin-avenuo oni konstruis 35-etaĝan hotelon Centra domo de turistoj.
Por loĝado de sportistoj dum Somera Olimpiko 1980 norde de Nikulino estis konstruita nova urboparto nomita Olimpika vilaĝo sub gvido de arkitekto Jevgenij Stamo, konsistanta el dek ok 16-etaĝaj domoj kaj aliaj specialaj objektoj.
En 1980-aj jaroj estis detruitaj lastaj vilaĝaj dometoj.
En 1991 estis fondita Okcidenta administra arondismento, en kies konsisto ekestis municipoj Troparjovo kaj Nikulino. En 1993 ili estis kunigitaj al municipo Troparjovo-Nikulino, en 1995 ekhavinta statuson de distrikto.
Dum 2000-aj jaroj okazis nova amasa loĝejkonstruado.
Stratoj kaj placoj
Troparjovo-Nikulino havas unu placon kaj proksimume dudek stratojn.
Placoj: Ozjornaja placo (Озёрная пло́щадь).
Plej gravaj stratoj: