cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 889
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Verbandsgemeinde Flammersfeld
La Verbandsgemeinde Flammersfeld estas komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la komunumo Flammersfeld. Ĝi konsistas el 26 unuopaj membraj komunumoj kaj troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, en ties nordorienta parto relative proksime de la najbara federacia lando Nordrejn-Vestfalio. La teritorio apartenas al la arbaroriĉa mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumaro havis 0 loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
17015 Shriyareddy
17015 Shriyareddy estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shriya Gampala Reddy, plej bona en ŝia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri biomedicinaj kaj sanaj sciencoj. Ŝi ricevis ankaŭ la Premion Craig R. Barrett pro Novaĵo. Ŝi estis lernantino ĉe la Northville High School de Northville (Miĉigano, Usono).
Yaesu
Yaesu estas kvartalo de Tokio situanta oriente de la ĉefstacidomo de Tokio.
Yaesu estas ankaŭ la nomo de firmao fondita tie, kiu fabrikas sendilojn/ricevilojn por amatora radio.
Péter Méliusz Juhász
MÉLIUSZ JUHÁSZ Péter (naskiĝis en Horhi en Tolna en 1532, mortis en Debreceno la 25-an de decembro 1572) estis hungara eklezia verkisto kaj religidisputanto.
Biografio
Ekde la 25-a de oktobro 1556 Péter Méliusz Juhász studis en Wittenberg, ekde 1558 li estis predikisto en Debrecen, ekde la fino de 1561 ĝis sia morto episkopo de la Reformita Eklezidistrikto Transtibiska. Li organizis la reformitan eklezion de Hungarujo. Li plurfoje disputis kun Ferenc Dávid en 1569 en Nagyvárad en ĉeesto de Johano la 2-a, reganto de Transilvanio. Dum 15 jaroj li presigis 44 el siaj verkoj, 3 restis en manuskripto. Krom sia eklezia verkaro li estas la aŭtoro de la unua hungarlingva botanika libro kaj li verkis ankaŭ medicinajn, ekonomiajn verkojn.
Aniche
- jen france, prononco [], do per simplaj literoj, nederlande respektive flandre Anik - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia, historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Douai kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas anichois respektive anichoises se nur temas pri virinoj.
En la komunumo situas la historia kinejo Idéal Cinéma – Jacques Tati de 1902, la probable plej aĝa kinejo tutmonde. Ĝi daŭre funkcias, sed la historian konstruaĵon de 1902 oni forigis en 1993 kaj anstataŭigis ĝin per tute modernisma domo.
Ismaning
Ismaning estas komunumo en Germanio, pli ekzakte en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. La komunumo troviĝas en la distrikto München, kiu je tri kvaronoj ĉirkaŭas la urbon Munkeno, kaj konsideratas nordorienta antaŭurbo de ĝi. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Inwil LU
-
Inwil estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2140 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La Inwil etendiĝas de la suda fino de la montoĉeno Lindenberg, la tiel nomita Inwilerberg [monto de Inwil] ĝis la norda bordo de la rivero Reuss.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Ballwil, Sins kaj Dietwil (la lastaj du situas en Kantono Argovio), en oriento al Honau kaj Gisikon, en sudo al Root kaj Buchrain, kaj en okcidento al Eschenbach.
Trafiko
Inwil estas konektita al la publika trafikreto per la loka buslinio 22 de Lucerno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Inwil datiĝas el la jaro 1145 kiel Ingenwilare.
Sur la teritorio de la komunumo situas la restaĵoj de kastelo de la Senjoroj de Iberg. Inwil apartenis kune kun la preĝejo kaj kelkaj liberaj bienoj supozeble al la jurisdikcio de la Baronoj de Eschenbach. Apud Fahr, malnova pasejo trans la rivero Reuss troviĝas la restaĵoj de setlejo, kiu estis loĝita dum la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kaj la ruinoj de la urbeto Eschenbach, kiu estis detruita en la jaro 1309. Tiu loko hodiaŭ nomiĝas Alt-Eschenbach (Malnoveschenbach).
Post la reĝmurdo en la jaro 1308 la Habsburgoj konfiskis la posedaĵon de la Senjoroj de Eschenbach, kaj Inwil fariĝis servuto de la Senjoroj de Aarburg kaj poste de Lütishofen, kiuj transdonis la rajtojn en la jaro 1479 al la Abatejo Beromünster, kiu siavice en la jaro 1480 integriĝis al Lucerno. Ĝis la jaro 1798 la komunumo apartenis al la lucerna voktejo Rothenburg kaj ek de tiam al la unue helveta kaj ek de 1803 lucerna distrikto Hochdorf.
Distrikto Tauragė
La Distrikto Tauragė de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la okcicento de la ŝtato ĉirkaŭ la urbo Tauragė (germane Tauroggen). Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en 2023 ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi.
Administra disdivido
La Distrikto Tauragė disdividiĝis en kvar administraj komunumoj (litove savivaldybės). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)
Masaharu Suzuki
Masaharu Suzuki (japane 鈴木 正治, n. 3-an de aŭgusto 1970) estas japana futbalisto. Li de 1995 ĝis 1996 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Alpa salamandro
La alpa salamandro aŭ nigra salamandro laŭ la latina scienca nomo (Salamandra atra) estas brilnigra salamandro trovebla en la Centraj, Orientaj kaj Dinaraj Alpoj, je altitudoj super 700 m. La Okcidentaj Alpoj estas loĝataj de simila specio, nome Lanzalpa salamandro (Salamandra lanzai), en nur unu malgranda areo. Nemiu diferenco estis konstatita laŭ longo inter seksoj (9–14 cm) kaj la seksa proporcio estas 1:1. Ties vivodaŭro estas almenaŭ de 10 jaroj. Malkiel ĉe aliaj salamandroj, kies larvoj disvolviĝas en akvo, la alpa salamandro estas tuta surterema specio. Kapto-rekaptaj metodoj sugestas ke la specio estas tre laŭsezona; 12 m estis la maksimuma observita distanco veturita de unu individuo dum la somersezono. Ĉirkaŭ 120 individuoj por hektaro esits kalkulitaj en plej taŭgaj areoj kun observoj ankaŭ de >2000 individuoj/ha, sugestante ke tiu kaŝkamufla specio estas tre abunda.
(19222) 1993 QK1
(19222) 1993 QK1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Komodo (insulo)
Komodo estas insulo en Indonezio kun areo de 390 km² kaj ĉ. 2000 loĝantoj. La loĝantoj de la insulo estas posteuloj de la iamaj punkaptitoj kaj la lokaj indiĝenoj. La loĝantoj religie grandparte estas islamkredantoj
La insulo apartenas al Malgrandaj Sundaj Insuloj kaj estas parto de la Nacia Parko Komodo. La insulo precipe konata pro la tie vivanta Komoda varano. Krom tio, la akvoj ĉirkaŭ la insulo estas ŝatataj submerĝaj lokoj.
Situo
Komodo situas inter Sumbavo en okcidento kaj Floreso en oriento.
Biogeografie ĝi troviĝas en la Aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Turismo
Multaj turistoj alvenas el Balio al Komodo, por vidi la flaŭron kaj faŭnon de Komodo.
Silema leŭkostikto
Temas pri ĝenerale grizbruna birdo kun pli helbruna kapo, nigreca dorso, blanka pugo kaj malhelbrunaj flugiloj kaj vosto. La gorĝareo kaj subaj partoj estas helaj.
Itala Kongreso de Esperanto
La Itala Kongreso de Esperanto estas ĉiujara kongreso de Esperanto kiun organizas Itala Esperanto-Federacio. Ĝi kutime okazas fine de aŭgusto kaj averaĝe havas ĉ. 200 partoprenantojn.
Dum la jaro 2022 la 89-a Itala Kongreso de Esperanto (okazonta en Breŝo) temos pri ĝemelaj urboj. La temo vortumiĝas tiel: “Paco ne okazas hazarde: la aktiva rolo de ĝemelurbaj rilatoj en la konstruo de eŭropa popolo”.
Historio
En 1935, en 1955 kaj en 2006 la Itala Kongreso de Esperanto ne okazis, ĉar la Universala Kongreso de Esperanto okazis en Italio. Same ĝi ankaŭ ne okazos en 2023, pro la UK en Torino. En 1992 kaj en 2002 ĝi ne okazis, ĉar la Eŭropa Kongreso de Esperanto okazis en Italio.
Caravelas (Bahio)
Caravelas estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 21.414 loĝantojn en 2010.
Krom urbo, en municipo estas ankaŭ vilaĝoj Juerana, Santo Antônio de Barcelona kaj Ponta de Areia.
Tie naskiĝis Demócrito Rocha.
Arguisal
Arguisal [argiSAL] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Arguisal mem (884 msm) estas en la norda Valo Val Ancha. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Dum la Hispana Enlanda Milito, Arguisal suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Arguisal oni malaltiĝis ĝis nunaj 13 loĝantoj (2019).
Joseph Grove Boxhall
Joseph Grove Boxhall naskiĝis la 23-an de marto 1884, mortis la 25-an de aprilo 1967. Li naskiĝis en Hull, Yorkshire. Li estis tenanto de rajtigo Extra Master.
Li laboris en kompanio White Star Line kaj sur ŝipo Titanic dum ties katastrofo li deĵoris ĉe la kompanio la kvinan jaron. Sur Titanic li estis la kvara oficiro.
10810 Lejsturojr
10810 Lejsturojr estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Lejsturojr, granda kairno en sudo de Gotlando.
Aquara
Aquara estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Bellosguardo, Castel San Lorenzo, Castelcivita, Felitto, Ottati kaj Roccadaspide.
Antoine Paul Nicolas Franchimont
Antoine Paul Nicolas Franchimont (1844-1919) estis nederlanda kemiisto, una profesoro pri Organika Kemio en la Lejdena Instituto de Kemio, post tricent jaroj da fondo. Oni kreditas al li ankaŭ la kunmalkovro de la Trifenilmetano kaj la Antrakinono. Krom tio li studis la aciliĝon de sukeroj kaj celulozo, komponaĵoj de nitroaminoj, kaj la kemia strukturo de la nitrido de hidrogeno, ureo, uretanoj aŭ karbamatoj, nitrata acido, kaj okzalata acido.
Kemiaĵoj studitaj de li
<Gallery> Anthraquinone_acsv.svg| Antrakinono Cellulose_Haworth.svg| Celulozo Hydrogen-azide-2D-dimensions.png| Nitrido de hidrogeno D-Fructose.svg| Karbohidratoj </Gallery> <Gallery> Nitric_acid_resonance_median.png| Nitrata acido Oxalic_acid.png| Okzalata acido Triphenylmethane.png| Trifenilmetano Harnstoff.svg| Ureo </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:AHvanderBoonMesch.jpg| A. van der Boon Mesch (1804-1874) dosiero:PLRijke.jpg| Pieter Leonard Rijke (1812-1899) dosiero:Wurtz_Charles-Adolphe.jpg| Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) dosiero:Heinrich_von_Angeli_-_Friedrich_August_Kekul%C3%A9_von_Stradonitz.jpg| August Kekulé (1829-1896) </Gallery> <Gallery> dosiero:W-F-R-Suringar-02.jpg| Willem Suringar (1832-1898) dosiero:Eduard-Mulder-01.jpg| Eduard Mulder (1832-1924) dosiero:PvanGeer.jpg| Pieter van Geer (1841-1919) dosiero:Backer,_H.J..jpg| Hilmar Johannes Backer (1882-1959) </Gallery>
James Paul Moody
James Paul MOODY naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1887 en Scarborough en Anglio. Li estis filo de John Henry Moody kaj Evelyn Louise Lammin. La familio de Moody estis tre konata en Scarborough.
Li deĵoris sur Titanic en funkcio de la sesa oficiro. Tien li venis el ŝipo Oceanic. Li mortis la 15-an de aprilo 1912.
John Shepherd-Barron
John SHEPHERD-BARRON (naskiĝis la en Ŝilong, Barato - mortis la  en Inverness, Skotlando) estis skota inventisto.
Biografio
John Shepherd-Barron studis en Universitato de Edinburgo kaj en Universitato de Kembriĝo. Li eniris la firmaon 'De La Rue Instruments' komence de la 1960-aj jaroj. Li tie elpensis la koncepton de monaŭtomato de bankbiletoj uzebla po 24 horoj tage kaj po 7 tagoj semajne. La unua aparato estis instalita en agentejo de Enfield, branĉo de Barclays, norde de Londono en junio 1967.
Shepherd-Barron estas, praktike, la patro de la moderna bankaŭtomato.
2351 O'Higgins
2351 O'Higgins estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Bernardo O'Higgins (1778–1842), militestron kaj batalinton por la sendependeco de Ĉilio, unuan ŝtatestron de tiu lando, rigardita kiel unu el la "patroj de la ĉilia nacio".
Distrikto Telŝiao
La Distrikto Telšiai de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la nordokcidento de la ŝtato. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en 2023 ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Žemaitija.
Administra disdivido
La Distrikto Telšiai disdividiĝis en kvar administraj komunumoj (litove savivaldybės). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)
Aquilonia
Aquilonia estas komunumo de Italio.
Julián Grimau
Julián GRIMAU (Julián Grimau García, naskita en 1911 en Madrido, pafekzekutita la 20-a aprilo 1963 en Madrido) estis estro de la Hispana Komunista Partio, eksoficisto de la hispana respublika registaro, ekzekutita de la frankisma reĝimo.
Biografo
Tipografia laboristo, li aktivulis en sia junâgo en la partio "Respublika Maldekstro". Eke de la Hispana Enlanda Milito okazigita de la puĉo de la generalo Franko kaj aliaj, li aniĝis al la Hispana Komunista Partio. Li vivis la militon en Barcelono, kie li zorgis pri policaj taskoj (lia patro, Enrique Grimau, estis inspektisto de polico): efektive, Grimau estis agento de la SIM (Servicio de Investigación Militar, esperantlingve Ofico de Militista Esplorado), la sekureca ofico de la respublika registaro, uzata de la Komunista Partio kiel subpremilo kontraŭ ĝiaj oponantoj (supozataj trockistoj kaj anarĥiistoj). Stalino konsideris tiujn ĉi lastajn kiel ĉefaj oponantoj kaj la soveta NKVD agadis kun tuta aŭtonomio ene de la SIM. La verkisto Jorge Semprún elvokis atestaĵon de ekzilita respublikano en Latinameriko pri la ebla partopreno de Grimau en la subpremado kontraŭ la nestalinista marksisma partio POUM dum la civila milito. Post la malvenko de la Respubliko, li ekzilis sin en Latinameriko, kaj sekve en Francujo. En 1954, okaze de la kongreso de la partio en Prago, li estis elektita kiel ano de la centra komitato. Ekde 1959, li devis zorgi pri la estrado de la patrio «ene», t. e. en Hispanujo.
La provoj de juĝaj rerajtigo de Julián Grimau - demandita de la hispana maldekstraro - ĉiam estis blokitaj de la Hispana Popola Partio.
Omaĝoj
« La hor' ne plu estas al flamenko
NGC 890
NGC 890 (aliaj indikoj — PGC 8997, UGC 1823, MCG 5-6-30, ZWG 504.64) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Neĥbet
Neĥbet “Tiu de Neĥeb”, diino protektinto, en la naskiĝoj kaj militoj, laŭ la egipta mitologio.
Neĥbet similis al blanka vulturo, kun ripozantaj flugiloj, kun la blanka krono de la Supra Egiptio. Kelkfoje kiel ino, kun lotusfloro, kobro, la ansa kruco, kaj la blanka krono. Kiel militista diino, tenante sagojn. Kielfoje kiel patrineca bovino.
En la mitologia historio, ŝi estas potenca kaj timiga diino, kiu situas apud Uaĝet, sur la kapo de Reo, aŭ de la faraono, por defendi ilin, elbuŝigante fajron kaj mortigante ĉion kion ŝi konsideru damaĝiga.
Ŝi estis ankaŭ demiurga diino kiu en la Piramidaj tekstoj, establas la kreadon per sep vortoj (simile al tiu de Neith).
Neĥbet estas diino origine el Neĥab, kultata ekde la egipta antaŭdinastia periodo. Ŝia templo troviĝis en Edfu. Ŝi estis nacia diino kaj patronino de Neĥen (Hierakompolo), la ĉefurbo de Supra Egiptio.
Julián Grimau
Omaĝoj
Senhonorigita Sinjor' Franko
« Inter pli maljustec', sinjor' fiska,
Ravec' sin donas tritikon en la semil'
Akvumita per via sang', Julián Grimau »
« Kiel gravas kadavro plia, kiel gravas al la mondo?
Tamen la mond’ ekagitiĝas kaj movas sin ankaŭ
En la jaro Mil Naŭcent Tridek Naŭ
Oni pafekzekutis pli sen tiom da
Komunistoj, kristan-demokratuloj,
Ebriaj verkistoj, italoj,
Homoj de aĉa reputacio kaj radikaloj.
Sed kio okazas? Kial vi protestas
Ho mond’ maloportuna?
Ŝajnas tiom grava al vi, nu, la afer’?
Ĉu ja gravas finfine
Ke estas un’ milion’ au un’ milion’ un’
La mortoj de milit’ tia glorega? »
Rurikidoj
Origino
La naskiĝdato de Ruriko estas nekonata, li mortis en 879.
Ekzistas du ĉefaj versioj de lia origino. Laŭ plej ofte menciata versio li estis skandinava varengo Hrørikr, kiun invitis, kvazaŭ dungis, kelkaj nord-okcidentaj rusaj gentoj por regi en Novgorodo, laŭ tiamaj kutimoj.
Laŭ la alia supozo, li estis okcidenta slavo kaj lia nomo Rurik estas derivaĵo el Rarog ("falko" en kelkaj slavaj lingvoj).
Invito de varengoj
Interetnaj konfliktoj okazintaj tiam bezonis finon kaj konstantan pacon. Plej bona kaj efika rimedo en 862 estis invito de tri fratoj varengoj: Ruriko, Truvoro kaj Sineuso, kiuj famiĝis kiel elstaraj militistoj kaj regintoj. Kune kun ili venis en tiun landon multenombra sekvantaro, inkluzive iliajn familiojn.
Regado
La 17-jara regado de Ruriko en Novgorodo grave vastigis ĝian teritorion kaj alportis plibonigon de vivkondiĉoj de la tiea loĝantaro.
En 864 ambaŭ liaj fratoj mortis kaj de tiam li regis sole.
Lia familio
Oni sciigas, ke Ruriko havis kelkajn edzinojn kaj idojn. En la historio restis la nomo de lia edzino Efanda, kiu naskis lian filon kaj heredinton Igoro. Postaj kronikoj mencias lin kiel Igor Maljuna.
Morto de Ruriko kaj posta regado
Princo Ruriko mortis en 879. Ĉar lia filo Igoro estis ankoraŭ juna, do poste komencis regi Oleg, lia bofrato, frato de Efanda.
Patrocínio (mikroregiono)
La mikroregiono Patrocínio (esperante: Patrocinjo) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 11 municipojn.
Aubigny-au-Bac (stacidomo)
Aubigny-au-Bac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aubigny-au-Bac, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Just-en-Chaussée - Douai (259000).
35725 Tramuntana
35725 Tramuntana estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hispanaj astronomoj Ángel López Jiménez kaj Rafael Pacheco elde la Observatorio de Majorko en Costitx (Majorko, Hispanio).
Ĝi ŝudas sian nomon al la Serra de Tramuntana, ĉefa montoĉeno de Majorko ĉe la norda latero de la insulo, krucante ĝin de oriento al okcidento. Tramuntano estas ankaŭ la nomo de la norda vento.
Wołczyn
Wołczyn (jen pole, germane Konstadt) estas urbo en la provinco Opolio de Pollando, kiu laŭ la stato de havis loĝantaron de urbanoj, kio egalas al loĝdenso de  homoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la administra distrikto Kluczbork (Kreuzburg). Ĝis la jaro 1945 la urbo apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo.
Neauphle-le-Château
Neauphle-le-Château estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Neauphléens.
Avenuo Mesrop Maŝtoc
La Avenuo Maŝtoc estas unu el la ĉefaj stratoj de la armena ĉefurbo Erevano. Ĝi trairas la centran distrikton de la urbo, Kentrono, sude — ĉe la Ponto de la Venko — norde ĉe monteto Matenadarano.
Historio
La avenuo jam estis la plej grava en la soveta Armenio, sed ĝi estis nomata Lenini prospekt omaĝe al Lenino. Tial, granda nombro de erevananoj daŭre nomas ĝin Prospekt (avenuo en rusa lingvo).
Post la landa sendependeco en 1991, Armenio forigis la komunismaĵojn, kio kaŭzis la renomadon de pluraj stratoj kaj avenuoj. La avenuo Lenino estas rebaptita laŭ Mesrop Maŝtoc omaĝe al la monaĥo, kreinto de la armena alfabeto.
En septembro 2006, la placo kiu situas malantaŭ la operejo kaj kiun trairas la avenuo Maŝtoc estis nomita Placo Francio de la prezidentoj Chirac kaj Koĉarjan.
Norma lingvo
Norma lingvo, normlingvo (ankaŭ norma dialekto aŭ normigita dialekto) estas difinita vario de lingvo, akceptata kiel ĝusta kaj plej taŭga por uzo, kaj de la respondeca establo kaj de la publiko, inkluzive de tiuj, kiuj ne parolas aŭ verkas ĝin. Post tiu decido pri akcepto de tiu vario de la lingvo per la establo, tiam ĝi ricevas leĝan aŭ preskaŭleĝan statuson. Ĉar ĝi estas kutime la formo subtenata de la lernejoj kaj amaskomunikiloj, ĝin la lingvanoj ofte konsideras iamaniere pli "ĝusta" ol aliaj varioj. Do tiel estas formo de fermitcikla regilo pri la akcepto de tiu vario de la lingvo. Kelkaj normaj lingvoj estas konstruitaj lingvoj, kiuj fontas el malsamaj dialektoj.
La norma lingvo estas konsiderata pli prestiĝa, pro kaj por la fakto ke ĝi estas uzata por oficialaj celoj kiel kompili literaturon aŭ administrajn formojn kaj la kleraj tavoloj de la loĝantaro supozas regi ĝin. Ĝi karakteriziĝas per la ekzisto de unuformaj reguloj pri gramatiko, literumado kaj prononco kaj ĝi estas antaŭ ĉio skribita lingvo, kontraste al parolataj versioj de ĉiu lingvo, kiuj spontanee disvolviĝas inter la homoj kaj havas tre diversan enhavon kaj malordon en ĉi tiuj aspektoj. Normaj lingvoj estas ĉiam produkto de lingvoplanado, kaj kutime estas daŭre kontrolataj de oficialaj instancoj, kiuj estas konfiditaj al ĝi, kiel la Franca Akademio; Ĝia vortprovizo kaj gramatiko estas publikigitaj en prestiĝaj vortaroj, kiel ekzemple la Germana Duden-Vortaro, kaj per ĉiutaga komunikado estas transdonitaj al studentoj en la eduka sistemo kaj per la kosumado de la  amaskomunikiloj. Ankaŭ, kiel multaj fakuloj rimarkis, la koncepto mem de "norma lingvo" ĉiam esprimis ideologion pli ol ĝi estis donita realaĵo, ĉar ĉiam estas streĉo inter la parolataj kaj ĉiutagaj formoj efektive prenitaj kaj la formala versio. Nur morta lingvo povas esti tute norma.
La kreado de normaj lingvoj el diversaj neuniformaj kaj interplektitaj dialektoj estis longa kaj komplika procezo, implikanta politikajn kaj ideologiajn konsiderojn. Jam en 1302, Dante distingis en sia eseo De vulgari eloquentia inter la natura parola lingvo, kiun homoj akiras de sia ĉirkaŭaĵo, kaj la "gramatika lingvo" (siatempe latina) uzata por formalaj celoj. Male al ĉiuj liaj samtempuloj, li konsideris la unuan kiel preferatan laborlingvon sed konsentis, ke la multnombraj italaj dialektoj ne taŭgas por literatura verkado. Li kaj liaj posteuloj diskutis pri kiu versio de la itala estu elektita por esti norma. La Reformacio, kies traduko de la Biblio al la lokaj lingvoj estis unu el ĝiaj grandaj entreprenoj, donis grandan impeton al la unuiĝo de dialektoj. Tra la 19-a jarcento, lingva regulado de la popularaj dialektoj estis proksime ligita al la kresko de naciismo; La establo de unuforma normo por norma lingvo kaj rafini la popularajn dialektojn por produkti ĝin, finfine estas grava ero por levi aserton pri rekono de disigitaj etnaj grupoj kiel politika nacio.
Kluse (Emsland)
Kluse estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eunápolis
Eunápolis estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 100.196 loĝantojn en 2010.
Pimen Panĉanka
Pimen Panĉanka (beloruse - Пімен Панчанка 23-an de aŭgusto 1917 Talino 2-an de aprilo 1995) - belorusa poeto.
Biografio
Pimen Panĉanka naskiĝis en estonia urbo Talino, kie liaj gepatroj - malriĉaj kamparuloj forveturis por perlabori. Post komenco de Unua mondmilito, kiam patro de la poeto estis mobilizita en armeo, patrino bebon alveturis al sia patrino en urbo Bjahomel, apud Aŝmjani.
En la jaro 1933 familio de Panĉanka forveturis en Babrujsk, kie Pimen komencis labori en lignofabriko, poste komencis studi je instruista kurso. Post ĝia fino komencis labori en diversaj lokaj lernejoj (1934-1939). Samtempe studis senĉeeste en filologia fakultato de Minska instruista instituto, kiu finis en la jaro 1939.
Verkado
Unu el pli bonaj versoj ne nur en belorusa, sed ankaŭ je sovetunia nivelo, estis versaro "Bluaj falĉistoj". Dummilitaj impresoj de la poeto estis priverkitaj en versaroj "La vojo de milito" (1943), "Malproksiamaj stacioj" (1945), "Varmaj ventoj" (1947). Militaj travivaĵoj li priverkis kaj en multaj postaj versoj.
En la jaro 1946, la poeto malmobilizis sin, poste laboris en gazeto, ĵurnaloj. En postmilita poezio de Pimen Panĉanka sonis motivoj de glorado de socialisma ordo, veturoj en kosmon, internaciaj rilatoj, batalo por paco. Eldonadis versarojn "Por feliĉo, por paco" (1950), "Vasta mondo" (1955), "Libro de vojaĝoj kaj amo" (1959), "Novjorkaj pentraĵoj" (1960), "Milo de firmamentoj" (1962). Pro sia poemo "Patriota kanto", li ricevis literaturan premion.
De 1966 la poeto komencis labori kiel sekretario de estraro de Verkista Unio de Belorusa SSR. En sama jaro li verkis versaron "En lumo de fulmoj", pro ĉi tia libro li ricevis Ŝtatan Premion de Belorusio. Komencante de ĉi tia libro mondkoncepto de la poeto iĝis pli profunda, filozofie koncentrita, rezonada. Versaroj de la poeto "Decembro" (1972), "Krio de garolo" (1976), "Vespera lokomotivo" (1977) estas plenigitaj per maltrankvilo, pripensoj pri problemoj de nuntempo, pri homara estonteco.
De dua duono de la jaroj de 1980, la poeto multe malsanis, komencis monproblemoj. Resumis sian vivon, li juĝis sin mem, prenis sur si kulpon pri tiatempaj malfacilaĵoj en lando, kvankam li ne estis kulpa en ĝi. En verkoj de la poeto plifotiĝis polemika akreco, satira pafoso. Tiatempe estis eldonitaj verkaroj "Kaj kredo, kaj fideleco, kaj eterneco" (1986), "Aligo" (1987), "Maldolĉa glano" (1988), "Maltrankvilo" (1988), "Alta bordo" (1993). Grandan civitanan resonancon vokis siatempe "Poemo de honto kaj kolero". Post morto de la poeto estis eldonitaj verkaroj "La teron mi havas nur sola" (1996) kaj "Sekala sonorado" (2002), en kiaj estis kolektitaj liaj versoj diverstempaj. Pimen Panĉanka verkis multajn artikolojn kaj eseojn, rememorojn pri famaj belorusaj verkistoj kaj eventojn de literatura vivo.
Intelektulkampanjo de Lublin
La kampanjon komencis amasaj arestoj, kies viktimoj estis kelkcent reprezentantoj de socia kaj intelekta elito de Lublin. Germanoj la 17-an de novembro arestis du episkopojn, membrojn de la kurio de Lublina Ĉefdiocezo, senditajn al Sachsenhausen, kaj 11 pastrojn. Ankaŭ ĉiujn enestantajn en la urbo lekciistojn de Katolika Universitato de Lublin, kune kun pluraj instruistoj, juristoj kaj oficistoj. Plimulton de enprizonigitoj post certa tempo oni liberigis al hejmoj. Tamen ĉ. 70 poloj estis pafmortigitaj, kaj laŭvicaj kelkdek forveturigitaj al koncentrejoj. La nomon Sonderaktion Lublin por la eventoj atribuis polaj historiistoj.
Pro la fakto, ke oni daŭrigis arestojn en laŭvicaj monatoj kaj ili ampleksis ceterajn urbojn de la distrikto Lublin (Chełm, Hrubieszów, Krasnystaw, Lubartów, Łęczna kaj Zamość), en kelkaj fontoj suma nombro de poloj arestitaj kadre de la kampanjo estas pritaksata al ĉ. 2000.
Interesaĵoj
Lige al proksimiĝanta sendependec-datreveno la 9-an de novembro 1939 okazis genocida koncentriĝo de tri operacoj kadre de Intelektul-kampanjo kontraŭ polaj intelektuloj:
- en Krakovo oni arestis 120 personojn (senditaj al koncentrejo Sachsenhausen),
- en Lodzo 1 500 polojn kaj judojn surbaze de la Speciala Kapt-ordona Libro de Poloj (ĝis la 11-a de novembro),
- en Lublin komenciĝis la Intelektulkampanjo de Lublin (murdo de kelkcent juristoj, inĝenieroj, instruistoj kaj pastroj).
Ernst Frederik Werner Alexanderson
Ernst Frederik Werner Alexanderson ( – ) estis sveda/usona inĝeniero. Li konstruis sendilojn por tre malaltaj frekvencoj. La unua estis konstruita en 1924 kaj funkciis je ĉ. 17 kHz. Unu de ili, la sendilo Grimeton, ankoraŭ ekzistas plene funkcianta en la sveda vilaĝo Varberg sude de Gotenburgo (Göteborg).
Aurín
Aurín [aŭRIN] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Aurín mem estas en la norda Valo Val Ancha. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito, Aurín suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Aurín oni malaltiĝis ĝis nunaj 38 loĝantoj (2019).
Aktualo
La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, kio pluas ĉi tie male al aliaj apudaj lokoj, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo.
27619 Ethanmessier
27619 Ethanmessier estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ethan Wyatt Messier, finalisto en 2012 de la Broadcom MASTERS, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la New England Christian Academy de Swansea (Masaĉuseco).
(17016) 1999 CV123
(17016) 1999 CV123 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nigrakapa leŭkostikto
La Nigrakapa leŭkostikto (Leucosticte brandti) estas specio de birdoj de la familio de Fringedoj kaj genro de Leŭkostiktoj, kiuj estas grizaj, brunaj aŭ grizbrunaj birdoj kun rozkolorecaj areoj en subaj partoj aŭ flugiloj.
Ĝi troviĝas en Afganio, Butano, Ĉinio, Barato, Kazaĥio, Nepalo, Pakistano, Rusio, Taĝikio kaj Turkmenio. Ties natura habitato estas moderklimataj herbejoj, proksime de alpaj rokejoj kaj makisoj, klifoj kaj glaĉeroj (ofte super 3000 m), sed malsupreniras por manĝi al malaltaj altitudoj (suben ĝis 2600 m).
Tiu mezgranda birdo (18 cm longa) prezentas malmultan seksan duformismon ĉar maskloj kaj inoj estas preskaŭ similaj (maskloj pezas 26.0-33.5, dum inoj 27.0-31.0). Masklo en reprodukta plumaro havas nigrecajn frunton, vizaĝon kaj parton de krono (tiu nigreca kapo nomigas la specion laŭ la komuna nomo), dum nuko estas brunecgriza, kaj supra kolo kaj supra dorso estas verdecbrunaj. Dorso, pugo kaj supra vosto estas senmarke palgrizaj. Flugilplumoj estas brunecaj kun mallarĝa blanka bordo en eksteraj. Plej grandaj flugilkovriloj estas brunecaj. Pintoj de malgrandaj ŝultraj flugilkovriloj havas rozkolorecajn aŭ palruĝajn bordojn, foje tiuj rozkolorecaj bordoj estas ankaŭ en pugo. La vostoplumoj estas malhelbrunaj kun blankecaj bordoj en eksteraj. Subaj partoj estas palgrizaj, dum subvosto estas iom pli pala. Beko kaj kruroj estas malhelaj, preskaŭ nigraj. Okuloj estas brunaj.
Ĉe ino supraj kaj subaj partoj estas kutime pli palaj kaj pli grizaj ol brunaj, sed kelkaj inoj estas malhelaj, ne distingaj disde maskloj. Pintoj de malgrandaj ŝultraj flugilkovriloj estas heloranĝaj, kelkaj pintoj (foje nur iom videble) estas ankaŭ en pugo. Male al masklo beko de ino estas pala aŭ kun palaj partoj meze de la beko. En freŝa plumaro (aŭtune kaj vintre) plumoj de supraj partoj havas larĝajn sablokolorajn bordojn, kiuj kaŝas nigron en kapo. Vintre la beko estas pala kun malhela pinto kaj ĉe maskloj kaj ĉe inoj. Junuloj estas grizecaj supre kun pli palaj kaj grizaj subaj partoj.
Placo de la Respubliko (Erevano)
la Placo de la Respubliko (Հանրապետության հրապարակ, Hanrapetutjan hraparak, konata loke kiel Hraparak, "la placo") estas la centra urboplaco en Erevano, la ĉefurbo de Armenio. Ĝi konsistas el du sekcioj: ovala trafikcirklo kaj trapeza formo kiu enhavas akvujon kun muzikaj fontanoj. La placo estas ĉirkaŭita de kvin ĉefaj konstruaĵoj konstruitaj en rozkolora kaj flava tofo en la novklasika stilo kun vasta uzo de armenaj motivoj. Ĉi tiu arkitektura ensemblo inkluzivas la Registaran Domon, la Historian Muzeon kaj la Nacian Galerion, hotelon Marriot Armenia kaj du konstruaĵojn, kiuj antaŭe gastigis la ministeriojn pri Eksterlandaj Aferoj kaj Transporto kaj Komunikado. La placo estis origine projektita de Aleksandro Tamanjan en 1924. La konstruado de plej multaj konstruaĵoj estis finita en la 1950-aj jaroj; la lasta konstruaĵo, la Nacia Galerio, estis finkonstruita en 1977.
Arkitekturo
La kvadrato konsistas el du sekcioj. La ovala trafikcirklo, kiu havas ŝtonan ŝablonon en la centro, ĝi celis aspekti kiel tradicia armena tapiŝo de supre. La trapeza formo kiu enhavas la muzikan fontanon antaŭ la Historia Muzeo kaj la Nacia Galerio. La konstruaĵoj ĉirkaŭ la placo estas faritaj el rozkoloraj kaj flavaj tofaj ŝtonoj, fortikigitaj sur bazalt-farita tera ankro.
Historio
La antaŭsovetia placo estis projektita de Boris Mehrabjan (Megrabov) en sia ĝenerala plano de Erevano 1906-1911. En 2003 la placo estis renovigita kaj ampleksaj elfosadoj okazis sur la placo. Pli malnova tavolo, de la 18a-19a jarcentoj, estis malkovrita.
La nuna placo estis projektita de Aleksandro Tamanjan ene de sia ĝenerala plano de Erevan en 1924. La konstruado de la placo komenciĝis en 1926, kiam komenciĝis la Registara Domo. Ĝi disvolviĝis ĝis la 1950-aj jaroj kiam la resto de la kvin konstruaĵoj estis konstruitaj kaj fine kompletigitaj en 1977, kiam la Nacia Galerio estis konstruita. La placo estis nomita Placo Lenin (armene: Լենինի հրապարակ, Lenini hraparak; ruse: площадь Ленина ploŝĉad ’Lenina) por sovetia gvidanto Vladimiro Lenino, kies statuo estis starigita en la placo en 1940 kaj malmuntado en 1991, antaŭ la sendependeco de Armenio.
Ekde tiu tempo, la placo havis plurajn ŝanĝojn: plilarĝigo de la trotuaroj, repavimado de la centro, anstataŭado de la Lenina statuo al giganta ekrano. Ĉi-lasta estis forigata fine de la jaro 2006 kaj anstataŭata de jam elektita verkaĵo per konkurso.
Statuo de Lenino
La 7-metra statuo de sovetia gvidanto Lenino, starigita de Sergej Merkurov kaj staranta sur 11 metrojn alta piedestalo, estis inaŭgurita en la placo la 24-an de novembro 1940. La monumento frontis al la loko de la planita Nacia Galerio kaj "baldaŭ akiris konsiderindan agnoskon kiel bonega peco de monumenta arto." La statuo estis forigita de la piedestalo la 13-an de aprilo 1991 antaŭ la formala dissolvo de Sovetunio. Ĝi estis "metita sur kamionon kaj, kiel la korpo de mortinto, veturata ĉirkaŭ la centra placo kvazaŭ en malferma ĉerko" dum homoj ĝojkriis. La piedestalo pluvivis ĝis la somero de 1996, kiam ĝi estis disfaligita.
Anstataŭaĵoj
Ter-Ghazarjan skribas ke "Post kiam la monumento al Lenin estis faligita, la ekvilibro de la Placo de la Respubliko estis forĵetita, kaj la malplena spaco maldekstre kie Lenin kutimis stari estis kondiĉigita de diversaj projektoproponoj, sed neniu sukcesis."
La 31-an de decembro 2000 24-metra kruco lumigita per ampoloj estis starigita en la spaco lasita de la piedestalo de Lenin. Ĉi tiu instalado finiĝis vespere de 2001, kiam la armena ŝtato kaj la Armena Apostola Eklezio festis la 1700-jaran datrevenon de la alpreno de kristanismo. La kruco estis lumigita per 1700 simbolaj lampoj, kaj daŭre estis en la centro de festoj okazintaj dum la tuta jaro de memorfesto. Tamen fine de 2001 finiĝis la periodo de festado kaj la kruco estis kviete malmuntita. Ĉar ĝi estis provizora fiksaĵo, malmulte oni diskutis antaŭ ĝia starigo, kaj ankaŭ post ĝia malmuntado.
En februaro 2004 afiŝtabula televida ekrano ludanta reklamojn por diversaj organizoj kaj produktoj aperis en la malplena spaco. Ĝi estis forigita en 2006.
En junio 2019 la Erevana urbodomo starigis plurajn Karas-ojn (grandaj argilaj vinamforoj) en la centro de la herbejo kreskigita anstataŭ la statuo.
Pluraj konkursoj okazis en Armenio por elekti anstataŭaĵon por la statuo de Lenino. Unu el la plej oftaj proponoj estas translokigi la monumenton de Davit (Davido de Sasun) al la Placo de la Respubliko. Laŭ Ter-Ghazarjan la plejparte senpolitika naturo de ĉi tiu armena popola heroo de eposa romano estus sekura elekto; tamen ŝi skribis en 2013, ke la translokado de la monumento de ĝia nuna loko antaŭ la stacidomo de Erevano "ŝajnas neprobabla."
Aktivulo pri homaj rajtoj Avetik Iŝĥanjan proponis, ke la statuo de Aram Manukjan estu starigita en la loko, sur la piedestalo de Lenino.
Fontanoj
Post pluraj jaroj da neaktiveco, la muzikaj fontanoj estis renovigitaj fare de la franca kompanio Aquatique Show International kaj la afero kostis €1.4 milionon. Ili ekfunkciis denove en la jaro 2007.
Kristnaska arbo
Kristnaska arbo estas instalita en la placo ĉiun decembron ekde la 1950-aj jaroj.
Publika trinkfontano
La publika akvofonto, konata armene kiel pulpulak, situanta proksime al la konstruaĵo de la muzeoj, konsistas el sep fontanoj, konata kiel Jot aghbjur ("Sep fontoj"). Ĝi estis origine instalita en 1965 kaj renovigita en 2010.
Paradoj
Dum la sovetia epoko militaj paradoj okazis sur la placo la 1-an de majo (la Internacia Laborista Tago), la 9-an de majo (Venkotago, ĝis 1969) kaj la 7-an de novembro (la Tago de Oktobra Revolucio). La gvidado de sovetia Armenio staris ĉe la podio, sub la statuo de Lenin. Dum jubileaj paradoj festantaj la datrevenojn de fondo de sovetia Armenio (1961, 1970, 1980), ligna etendaĵo estis aldonita al la podio, por gastigi ĉiujn gastojn de la nacia registaro. La lastaj el ĉi tiuj paradoj okazis en 1988. Militaj paradoj festante la sendependecon de Armenio okazis la 21-an de septembro 1996 (5-a datreveno), 1999 (8-a datreveno) , 2006 (15-a datreveno)  , 2011 (20-a datreveno) , 2016 (25-jariĝo).
Koncertoj
La 30-an de septembro 2006 franc-armena kantisto Charles Aznavour koncertis ĉe la Placo de la Respubliko. La 23an de aprilo 2015 la armen-usona rokmuzika grupo System of a Down donis sian unuan koncerton en Armenio en la placo de la Respubliko. La senpaga koncerto estis dediĉita al la 100a datreveno de la Armena genocido kaj ĉeestis miloj. La 8an de junio 2017 rusa hiphopisto Timati donis senpagan koncerton en la placo, kiun partoprenis pli ol 40 000 homoj. La 6an de oktobro 2019 la nederlanda DĴ Armin van Buuren prezentiĝis ĉe la placo kiel malferma ago de la Monda Kongreso pri Informa Teknologio (WCIT).
Sovetia periodo
La 24-an de aprilo 1965 grandaj manifestacioj okazis sur la placo kaj aliloke en Erevano por memorfesti la 50-an datrevenon de la Armena genocido. En januaro 1974 Razmik Zohrapjan, membro de la malpermesita Nacia Unuiĝinta Partio bruligis la portreton de Lenin ĉe la placo por protesti kontraŭ sovetia totalisma regado.
Sendependa Armenio
Post la prezidantaj balotoj en 2008 prezidento elektita Serĵ Sargsjan okazigis amaskunvenon de 60,000-70,000 subtenantoj kiuj estis alportitaj de malsamaj partoj de Erevano kaj Armenio en busoj. Multaj el ili direktiĝis al Placo de Libereco kie konkurenca amaskunveno estis aranĝita fare de Levon Ter-Petrosjan. En marto, post la perforta subpremo de opoziciaj manifestacioj, la placo estis okupita dum kelka tempo de la Armitaj Fortoj de Armenio. La 4-an de majo 2012 dum mitingo kaj koncerto de Respublikana Partio ĉe Respublika Placo laŭ la kampanjo de parlamenta balotado, dekoj da balonoj plenigitaj de hidrogeno eksplodis, rezultigante la vundon de almenaŭ 144 homoj.
De la 17-a ĝis la 23-a de aprilo 2018 grandaj manifestacioj okazis sur la placo gvidataj de Nikol Paŝinjan kontraŭ la registaro de nove elektita ĉefministro Serĵ Sargsjan. La 22-an de aprilo, kiam opozicia estro Paŝinjan estis arestita, policaj trupoj estis senditaj al la placo. Dekoj da manifestaciantoj estis retenitaj de la placo. Antaŭ la vespero, proksimume 115,000 manifestacianoj plenigis la tutan placon kaj la proksimajn stratojn. La sekvan tagon, la 23-an de aprilo, post kiam Sargsjan eksiĝis, ĝi fariĝis la centro de amasaj festoj. La 24-an de aprilo, la Tago de Memorado de Armena Genocido, dekoj da protestantoj kunvenis por purigi la placon kaj ĝian apudan straton.
Aliaj eventoj
En 1968 la festado de la 2750-jariĝo de Erevano estis aranĝita sur la placo kun ekstravagancaj festoj. La 25-an de junio 2016 Papo Francisko kaj Garegino la 2-a faris ekumenan preĝon ĉe la Placo de la Respubliko. Ĝin partoprenis ĉirkaŭ 50.000 homoj.
Stacio Kakegawa
Stacio Kakegawa (japane: 掛川駅 [Kakegaŭa-eki], angle: Kakegawa Station) estas fervoja stacio en Kakegaŭa, Gubernio Ŝizuoka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Ŝinkanseno Tōkaidō kaj 1 linion de Fervojo Tenryū Hamanako: Linio Tenryū Hamanako.
Johanna Esterházy
Grafino Johanna ESTERHÁZY [esterhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Esterházy Johanna estis hungara-aŭstra harpistino, mecenatino. Ŝia origina naskiĝnomo estis Batthyány Johanna [batjAni], ŝia nobela (grafa) antaŭnomo estis galánthai, kelkloke ŝia persona nomo estis Jeanne.
Johanna Batthyány naskiĝis la, ŝi mortis la en Vieno (Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Johanna Batthyány geedziĝis al Esterházy-familio en 1818, poste ŝi uzis la nomon Esterházy. (Ŝi neniam naskis.) Ŝi studis harpoteknikon en Vieno de en:Elias Parish Alvars ekde 1836, kiu tiutempe estis la plej konata harpisto tutmonde. Li instruis ŝin ĝismorte en 1849, poste ŝi lernis de aliaj majstroj. En 1852 ŝi aĉetis vilaon en Vieno, kie ŝi vivis ĝis sia morto. Samtempe ekde 1852 ĝis 1875 ŝia majstro estis en:Johann Dubez. Johanna Batthyány sen idoj ofte estis mecenato.
Kerfot
(jen france, bretone Kerfod) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Aoristo
Temas, do, pri tenso kiu en si mem ne pensigas al tempo en kiu la ago plenumiĝas: pro tio ĝi povas esti uzita, ekzemple, kun aludo al la estonto aŭ al la estanto. Ekzemplo: restas la katolika liturgio memoraĵo de la unuaj tempoj kiam en Romo kristamoj liturgiis per la lingvo de la evangelizantoj kaj de la novtestamentaj libroj, la pragrekan: inter la mesaj preĝoj troviĝas, ofte kantata, kyrie eleison, el Κύριε ἐλέησον (= "Sinjoro kompatu") kiu entenas imperativan aoriston el ἐλεέομαι (eleeomai ="kompati").
Alia uzo de aoristo, ĉiam en la greka, estas tiu tieldirita gnomika, kiu perlas proverbojn kaj sentecojn validajn kaj en la pasinto kaj en estonto kaj en la estanto.
En la latina aoristo finiĝis per fandiĝo kun la perfekto (en opono al la imperfekto). Lingvistoj rimarkigas ke, ekzemple, «dixi» el «dicere» funkcias kiel perfekto sed devenas el antikva «sigmatika» aoristo.
Aoristo en lingvoj ne hindoeŭropaj
Diversaj lingvaj sistemoj havas tiun apartaĵon en siaj tensoj
Ekzemple, aoristo aperas en la turka kie tamen ege malsame rolas ol tiu aganta en la hindoeŭropa lingvaro, kie la aoristo konservas aŭ perdas sian aspekton laŭdepende de la pozicio rilate al aliaj verboj.
Eksteraj ligiloj
Aoristoj en la evangelioj.
Aoristoj en la evangelioj
Park Pobedi (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Park Pobedi (Парк Победы) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Koĥoaoj
La koĥoaoj estas mezgrandaj insektomanĝantaj kaj moluskovoraj birdoj de la genro Cochoa. Ili estis iam en la familio de Turdedoj, sed lastatempe ili estas pli ofte traktataj kiel parto de la familio de Muŝkaptuledoj.
Temas pri specioj loĝantaj en arbaroj de Azio, ofte ĉe akvo.
Michael Dante
Michael DANTE estas artnomo de Ralph Vitti (naskita en 1931) usona aktoro kaj iama profesia basballudanto.
Li ludis por "La Stamford Advocate All-Stars", teamo kiu gajnis en 1949 la Nov-Anglian basbalĉampionecon. Post mezlernejo, Dante estas dungita de Boston Braves. Li trejnis ankaŭ kun teamo Washington Senators sed preferis aktoradon.
Dante komencis sian profesian aktoran karieron en kino per Somebody Up There Likes Me en 1956 kaj daŭrigis ĝin per Jeanne Eagels, Raintree County, Fort Dobbs kaj Westbound. Li debutis en televido per Sugarfoot en 1957 kaj partoprenis ankaŭ televidseriojn kiel Colt .45, Lawman, The Adventures of Rin Tin Tin kaj Maverick.
En 1960-aj jaroj li partoprenis kinfilmojn Seven Thieves, Kid Galahad, Operation Bikini, The Naked Kiss, Apache Rifles, Harlow, Arizona Raiders kaj televidaĵojn kiel Cain's Hundred, Perry Mason, Bonanza, Get Smart, Star Trek, The Big Valley kaj Daniel Boone.
Dum 1970-aj kaj 1980-aj jaroj Dante aktoris en kinfilmoj kiel Willard, Winterhawk, Missile X - Geheimauftrag Neutronenbombe, Return from the River Kwai kaj Cage kaj en televidaĵoj My Three Sons, The Six Million Dollar Man, The Fall Guy, inter aliaj.