cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pushing Ice
Pushing Ice estas novelo de 2005 en subĝenro de sciencfikcio verkita de la kimra aŭtoro Alastair Reynolds. Laŭ la propra retejo de Reynolds, la historio okazas en diferenca universo disde tiu de la romano Revelation Space.
Johnny Hallyday
Geedziĝoj kaj infanoj
Hallyday edziĝis je la 1-a de decembro 1981 kun la modelo Elisabeth Etienne, ankaŭ foje nomata Babeth. Tiu geedziĝo daŭris nur du monatojn kaj du tagojn. Inter 1982 kaj 1986 li havis rilaton kun la franca aktorino Nathalie Baye. Ili ekhavis je la 15-a de novembro 1983 filinon, Laura Smet, ekde 2003 mem ankaŭ aktorino. En 1990 Hallyday edziĝis por la tria fojo, kun Adeline Blondieau, filino de amika kantisto Long Chris. Post du jaroj denove sekvis divorco. Ili regeedziĝis en Las Vegas, sed ankaŭ tiu geedziĝo finiĝis post du jaroj. Je la 25-a de marto 1996 Hallyday denove edziĝis, ĉi-foje kun la 32 jare plijuna modelo Laeticia Boudou. Kune ili adoptis du vjetnamajn knabinojn, Jade Odette Désirée (antaŭe Bui Thi Hoa) kiu naskiĝis la 3-an de aŭgusto 2004, en novembro 2004 kaj Joy (Maï-Huong) kiu naskiĝis la 27-an de julio 2008, en decembro 2008.
Arbarstrigo
Ekologio
Ili konstruas neston en malplenaj trunkoj, uzitaj nestoj de aliaj grandaj birdoj, foje en konstruaĵoj kaj eĉ en kuniklaj ternestoj.
Pushing Ice
Rockhopper IV (Ŝtonsalta pingveno 4a) estas la nomo de kosmoŝipo en la novelo Pushing Ice. La ŝipa logo estas pingveno, de neklara genro.
Arbarstrigo
Ekologio
Ili vivas ĝis 18 jarojn.
San Juan Tepeuxila
San Juan Tepeuxila estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Tepeuxila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 220.
Arbarstrigo
Klasigo
La Mezorienta strigo, Strix butleri estis iam foje konsiderata kiel subspecio de Arbarstrigo, sed ĝi estas nuntempe klasita kiel separata specio. La multnombraj agnoskataj subspecioj de Arbarstrigo estas apartigitaj baze de la geografio, sed tiuj identigoj estas ofte malkomplete certaj; la teritoriaj limoj de multaj eŭropaj kaj okcidentaziaj subspecioj ne estas tre konataj. Kelkaj fakuloj proponis subspeciojn kiel claceyi, volhyniae, kaj obscurata, kiuj nuntempe ne estas konsiderataj validaj de plej parto de fakuloj.
San Juan Tepeuxila
Geografio
San Juan Tepeuxila apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2914 loĝantojn. El tiuj estis 1502 viroj kaj 1412 virinoj. La komunumo havas surfacon de 366.16 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2150 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1820 indiĝenoj. El tiuj 1577 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1577 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Arbarstrigo
Klasigo
La Strix intermedia de Frua aŭ Meza Pleistoceno estis foje konsiderata paleosubspecio de la arbarstrigo. Tiukaze, ĝi estus la tuja praulo de S. a. aluco.
Homoj kaj arbarstrigoj
Tiu ĉi specio probable vundas pli da homoj ol iu ajn eŭropa birdo. Ĝi estas tute maltima antaŭ homoj defendas siajn neston kaj idojn, kaj frapas vizaĝon de entruduloj per siaj akregaj kalkanoj kaj grifoj. Ĉar ĝia flugo estas silenta, la atakojn oni ne antaŭvidas ĝis kiam estas tro malfrue.
Arbarstrigo en popola kulturo
Arbarstrigo aperas en la serio de Harry Potter kiel la strigo uzata de la lernejo Hogwarts por sendi mesaĝojn al lernantoj.
Raimundo de Farias Brito
Raimundo de Farias Brito (24-a de julio 1862 - 16-a de januaro 1917) estis brazila verkisto kaj filozofiisto. Li naskiĝis en la vilaĝo São Benedito, tiam en la provinco Cearao kaj ekstudis en Sobral, kien li iris en 1870. En 1878 li translokiĝis al Fortalezo kaj en 1881 matrikuliĝis en la Fakultato pri Juro de Recife, kie li bakalaŭriĝis en la fino de 1884. Reveninte al Cearao, oni nomis lin publika akuzisto. Respublikano kaj aboliciismano, li ekagis en la politika medio en la fino de la imperia epoko de Brazilo.
De 1902 ĝis 1909 vivis Farias Brito en Belém (Parao), kie advokatis, estis publika akuzisto kaj profesoro en fakultato pri juro. Irinte al Rio-de-Janejro en 1909, li enskribiĝis en konkurso por la katedro pri logiko de la Lernejo Pedro II. Ekzameniĝis 15 kandidatoj, inter ili Euclides da Cunha, kiu aprobiĝis unue kaj fariĝis profesoro, dum Farias Brito aprobiĝis due. Poste, Euclides mortis kaj Farias Brito ekokupis lian lokon. Li mortis en Rio-de-Ĵanejro
Vásárosnamény
Vásárosnamény [vAŝAroŝnamEnj] estas urbo en Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Vásárosnamény, kies sidejo ĝi estas.
Geografio
Vásárosnamény situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Nyíregyháza-Beregszász, laŭ fervojo Debrecen-Mátészalka-Záhony, 60 km nordoriente de Nyíregyháza, 20 km okcidente de la ukrainia limo, sur ambaŭ bordoj de la Tiso. Rande de la urbo alfluas la Tison la riveroj Crasna kaj Somesul.
La urbo estas centro de la pomo kaj tabakkultiva regiono, grava trapasejo trans Tiso. Ĝi estas urbo ekde 1979, kiam oni alligis komunumojn Vitka kaj Gergelyiugornya.
La urbo estas ŝatata ripozloko dum somero (tendumado ĉe la Tiso, baniĝo en la rivero).
La loko estis menciita en 1214, ĝi havas la rangon kampara urbo ekde 1494. En evoluo de la komunumo gravis ĉiam la trafiko. Vásárosnamény havis jam rajton je pramo en la 14-a jarcento. Ligna ponto ekfunkciis en 1849, la unua feroponto estis konstruita en 1886, sed tiun eksplodigis la retiriĝantaj germanoj en 1919. La hodiaŭa ponto funkcias ekde 1949. La komunumo estis distriktejo ĝis malfaro de distriktoj.
La urbo estis la finstacio de la vaporŝipado kaj grava poŝt-voja stacio ekde 1852, tra Debrecen al Galicio. Ĝin interligas ekde 1905 fervoja linio al Nyíregyháza.
Gravaj industriaj branĉoj de la urbo
Iván Bodis-Wollner
Iván Bodis-Wollner [bodiŝ-volner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodis-Wollner Iván estas hungara-usona kuracisto, neŭrologo, profesoro havanta MD kaj DSc, membro (en 2001) de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
Iván Bodis-Wollner frekventis universitaton en Vieno, kie li ricevis medicinan diplomon. Li estis studento ankaŭ en Kembriĝo kaj postdiploma studento en Edinburgh. Li laboras en hospitalo en Novjorko, krome li ankaŭ instruas. Li estas fakulo pri la Parkinsona malsano. Li ricevis premiojn en Usono.
Hindua juro
Hindua juro laŭ nuntempa uzado referencas la sistemon de personaj leĝoj (pri edzeco, adopto, heredaĵo, ktp.) aplikata al hinduoj, aparte en Barato.
Moderna hindua juro do estas ero de la barata juro, establita per la Konstitucio de Barato (1950). Antaŭ la sendependigo de Barato je 1947, hindua juro estis ero de la Brituja kolonia jurosistemo kaj establiĝis tiel formale je 1772 de Regul-Generalo Warren Hastings, kiu deklaris en sia Plano por la Administrado de Justeco: “En ĉiuj procesoj pri heredaĵo, edzeco, kasto, kaj aliaj religiaj kutimoj aŭ institucioj la leĝoj de la Korano je Mohamedanoj kaj tiuj de la Shastro je la Gentooj obeiĝu nevarie.”
La enhavo de la hindua juro efektivigita de la Britoj devenis el tradukoj de tekstoj sanskritaj, kiuj nomiĝas Dharmaśāstra, la traktaĵoj (śāstra) pri religiaj kaj jura devoj (dharma). La britoj, tamen, fuŝkomprenis Dharmaśāstra-jn kvazaŭ jurajn kodeksojn kaj ankaŭ malsukcesis rekoni, ke tiuj sanskritaj tekstoj neniam uziĝis kvazaŭ deklaroj de leĝo pozitiva ĝis ili mem tiel ekfaris. Anstataŭe, Dharmaśāstra enhavas preferdirante jurisprudencon, t.e. teoria konsidero pri praktika juro, sed ne deklaro de landa leĝo mem. Alia signifo de hindua juro, do, estas la jura sistemo, priskribita kaj imagita je Dharmaśāstraj tekstoj.
Laste, alia difino de hindua juro, aŭ klasika hindua juro, kombinas la areon de leĝa praktiko kun la skolastika tradicio de Dharmaśāstra, difinante hinduan juron kiel uzeblan etikedon por la miriado da lokaj jurosistemoj de klasika kaj mezepoka Hindio, kiuj estis influitaj de la Dharmaśāstra tradicio kaj ankaŭ ĝin influis. Tiaj lokaj leĝoj neniam komplete konformiĝis al la idealreguloj de Dharmaśāstra, sed kaj substantiva kaj adjektiva leĝoj de la tradicio influis la praktikan leĝon, kvankam primare nedirekte. Emfazinda estas, ke la sanskrita malhavas vorton, kiu korespondas precize al juro aŭ religio, kaj tial la etikedo “Hindua juro” estas moderna oportunaĵo, uzata priskribi ĉi tiun tradicion.
Fontoj de Darmo laŭ la Darmaj Traktaĵoj
Tamen, laŭ la Leĝoj de Manu (Mānava-Dharmaśāstra) 2.6, la plej fama kaj grava teksto ĉitradicie:
La radiko de darmo estas la tuta Vedo, la tradicio kaj konduto de tiuj, kiuj ĝinscias, la moro de bonuloj, kaj tio, kio plaĉas al si.
Do, laŭ iuj tekstoj (precize ĉi tio kaj Yājñavalkyasmŗti 1.7 kaj Vyāsasmŗti), ankaŭ unu alia fonto de darmo ekzistas – ātmatuşţi, “tio, kio plaĉas al si,” sed ĉi tiu fonto ne estas ofte diskutita kaj neniam konsiderita grava fonto de darmo (vidu Dharmakośa, Varņāśramadharmakāņḍa, Vol. 1, sekcio pri dharmapramāņa).
La smŗti tekstoj verkiĝis per metraj versoj. Estas centoj, eble miloj, da tekstoj, kiuj falis en ĉi tiun kategorion. Rimarkinda estas la sameco inter la temoj kaj raciado uzitaj je la darmotekstoj. Kvankam la smŗti tekstoj agnoskas variecon je regionaj religiaj kaj juraj praktikoj, ilia principa koncerno estas klarigi darmon. La uneco de celo ununormigis la diskuteblajn temojn en la tekstoj, kvankam ili ankoraŭ montras diferencojn inter ili mem. Ĉu la tekstaj diferencoj atribuebliĝas al diferencoj de regiono aŭ tempoperiodo, ĉu al ideologia aŭ ia ajn disputoj inter verkistoj, ĉu al alia faktoro estas demando debatebla.
La antaŭmencita Leĝoj de Manu datiĝas cirkaŭ de la unua jarcento p.K. Lastatempe Patrick Olivelle kritike redaktis kaj tradukis la tekston (2004, 2005). Lia enkonduko kaj traduko eble estas la plej bona komenca punkto por kompreni la econ de Dharmaśāstra kaj ĝia enhavoj. Tamen, tre grava parto de la tradicio ne estas reprezentita en la centro de tiu ĉi traduko, sed anstataŭ en ĝiaj notoj – nome, la komenta kaj skolastika tradicio kiu vivas ĝis almenaŭ la Brituja periodo. Simile al alia skolastikaj tradicioj de religia juro, la unua celo de la komentantoj de Dharmaśāstra estis klarigi la sanktajn jurajn radikotekstojn precize, kun zorgema atento al vortsignifoj, gramatikaj strukturoj, kaj principoj de hermeneŭtiko.
Viniegra de Arriba
Historio
Ĝi aperis inkludita en la listo de 44 loĝlokoj kiuj formis la Senjorlandon de Kameros, donita en 1366 de Henriko de Tratámara al la kavaliro Juan Ramírez de Arellano, pro lia apogo en la lukto kontraŭ Pedro la 1-a. Ekde tiam ĝi apartenis al la senjorlando de la grafoj de Aguilar kaj Inestrillas, heredintoj de la domajno de Kameros, laŭ aperas konstatita en la Katastro de la Markzio de la Ensenada de 1751.
Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis pli ol 300 loĝantojn ĝis la nunaj 37.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuna. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, montara pejzaĝo, ktp.
Henriko de Latvio
Henriko de Latvio aŭ Henriko de Livonio - germane Heinrich von Lettland aŭ Heinrich von Livland, latine Henricus de Lettis (naskiĝis apud Magdeburg; mortis post la jaro 1259) estis germana kronikisto.
Li naskiĝis en la regiono de la germana urbo Magdeburg kaj edukiĝis interalie en la monahejo de Segeberg en Holstinio. Antaŭ la plenkreskiĝo, Henriko de Latvio en 1205 translokiĝis al Rigo kaj de tiam laboris kiel kristanisma misiisto en Livonio. Tie li en 1208 konsekriĝis pastro, kaj gvidis la paroĥon an der Ymera de la loĝloko Papendorf, latve Rubene, 12 kilometrojn norde de la urbo Wenden, latve Cēsis.
Inter la jaroj 1225 kaj 1227 li latinlingve verkis la "Kronikon de Livonio", latine „Chronicon Livoniae“, kiu priskribas la (perfortan) kristanigon de la latvoj, livonoj kaj estonoj fare de la germanaj baltoj inter la jaroj 1180 kaj 1227. La publikaĵo estas elstara dokumenta fonto pri la historio de Baltio.
Péter Cseke (aktoro, 1974)
CSEKE Péter [ĉeke] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Târgu Mureş la 6-an de junio 1974.
Kariero
Ekde 1991 li estis ano de la teatro Hahota kaj inter 1998 kaj 2001 de la Figura Stúdió Színház, poste ekde novembro 2001 de la Marosvásárhelyi ARIEL Ifjúsági és Gyermekszínház. Sub nomo Péter Cseke P. li verkis poemojn.
Kastelo de Máriakálnok
La Kastelo de Máriakálnok (konata ankaŭ pri la iama posedanto kastelo de Marsowszky estas impona konstruaĵo en vilaĝo Máriakálnok.
Historio
Grafo Marsovszky estis riĉulo, li ofte ĉasadis en la vilaĝo, eĉ ekde la fruaj 1930-aj jaroj li loĝis en la vilaĝo. Li aĉetis teron, kie li konstruigis la nun videblan kastelon en la jaroj 1935 kaj 1936 por ĉasadi kaj ripozi en propra teritorio. La grafo mortis en 1940, sed la grafino loĝis en la kastelo ĝismorte en 1972. En 1952 la ŝtato forprenis la kastelon, sed la grafino ricevis konvenan ĉambron kun zorgado, ĉar pli frue la grafo estis mecenato de la vilaĝo. En 1956 en la kastelo ekfunkciis loĝejo de gemaljunuloj por tiuj, kiuj ne havis eblecon loĝadi memstare. En 2000 tiu funkcio ĉesis, poste riĉulo aĉetis la kastelon. Li plene renovigis la konstruaĵon eĉ la parkon.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun mansardo kaj kelo situas sola en parko en rando de la vilaĝo. La konstruaĵo formas kvadraton. La fasado estas simetria, la meza parto (kie estas la enirejo) reliefas, kiun kolonoj tenas. pli supre (en la etaĝa nivelo) duonronda teraso etendiĝas. Super la tegmento malgranda okangula ornamturo estas videbla.
Parko
Dum la grafa periodo la parko estis granda, kie la grafo konstruigis apartan ĉasdomon. En la apudaĵo li plantis 1600 fruktoarbojn.
NGC 1923
NGC 1923 (alia indiko — ESO 85-SC75) estas malfermita stelamaso kun emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Francaj idiotismoj
Jen kelkaj idiotismoj en la franca lingvo :
ne pas mettre de gants (laŭvorte : ne surmeti gantojn) paroli libere pri malfacila, tabua temo aŭ paroli ofende sen mildigo. Samsence: ne pas mâcher ses mots. (laŭvorte : ne maĉi siajn vortojn)
Samsence, pli krude faire chier (laŭvorte : fekigi)
Mr/me/lle Je-Sais-Tout (laŭvorte : S-ro/S-ino/F-ino Mi-Scias-Ĉia) ul(in)o kiu kredas tre scii
Kalvinana preĝejo (Nyíregyháza-Oros)
La Kalvinana preĝejo estas historia monumento en Hungario, en Nyíregyháza (ĝis 1978 en memstara vilaĝo Oros).
Historio
La origine katolika kirko sen turo estis konstruita en Oros en la 13-a jarcento. Pro proksimeco de Transilvanio la reformacio frue atingis la vilaĝon, la loĝantoj iĝis kalvinanoj prosimume en 1550. Ili uzas la iaman katolikan preĝejon kontinue spite tion, ke en la 18-a jarcento la katolikoj provis reakiri ĝin. Ĝi estis plene renovigita en 1928, tiam grandparte la mezepokaj partoj neniiĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur malalta monteto en urboparto Oros. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo, kiu troviĝas en flanko de la navo. Antaŭ la enirejo estas portiko. En tiu navoflanko estas ankaŭ 5 fenestroj. La alia navoflanko ne havas fenestrojn, nur meze pilieron. La turo estas kvadrata kaj havas apartan enirejon. La absido estas rektangula kaj havas 2 pilierojn kaj rondajn fenestrojn.
Erdélyi és moldvai helységnévtár
Erdélyi és moldvai helységnévtár [ERde:ji e:ŝ moldvai HEJŝe:gne:vta:r) estas reta loknomvortaro kunmetita de Attila Szabó M. Ĝi enhavas loknomojn en hungara, rumana, germana, saksa, serba kaj ukraina lingvoj de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio).
Koldkremo
La koldkremo estas miksaĵo de akvo kaj grasaĵoj, ŝmirebla sur la haŭto por glatigo kaj forigo de ŝminko.
Priskribo
La koldkremo estas emulsio de akvo, abelvakso, kaj oleoj. Tradicie, la oleoj estis plantaj oleoj, sed hodiaŭaj koldkremoj ordinare enhavas mineralajn oleojn. Nuntempe, koldkremoj ankaŭ tipe enhavas glicerinon, alkoholon, kaj lanolinon.
Uzoj
Koldkremoj malhelpas sekigon de la haŭto. Ĝi estas ofte ŝmirata sur la vizaĝo aŭ la lipoj (post forigo de ŝminko). Ĝi estas ankaŭ uzata por razado.
Historio kaj etimologio
La koldkremo havas antikvan originon. Romianoj uzis similan produkton de la nomo lōmentum. La helena kuracisto Galeno de Pergamo, de la 2-a jarcento p.K., mencias en sia libro Pri la konservado de la sano (De sānitāte tuendā) recepton por koldkremo; tial, koldkremo ankaŭ estas konata latine kiel cērātum Galeni.
La termino koldkremo devenas de la angla cold cream, laŭvorte “malvarma kremo”.
Sümegcsehi
Sümegcsehi [ŝumegĉehi] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalaszentgrót. La loknomo signifas: Sümegĉeĥa.
Situo
Sümegcsehi situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Sümeg troviĝas 8, Zalaszentgrót 13, Hévíz 21, Tapolca 22, Keszthely 23, Balatongyörök 28, Devecser 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio skribe okazis pri la vilaĝo en 1357. La kampoj ĝis 1945 apartenis al episkopejo de Veszprém.
Karedok
Karedok estas kruda legomosalato en arakidosaŭco el okcidenta Javo, Indonezio. Ĝi estas unu el la Sundaj manĝaĵoj. Origine ĝi konsistas el kukumoj, mungidoj, brasiko, legomoj, taja bazilio, kaj eta verda melongeno, kovrita per arakidosaŭco, surŝutita per krupuko (= ne ĉiam vegetara!) aŭ empingo, sed ekzistas pluraj variaĵoj. Ĝi tre similas al gado-gado, escepte ke ĉiuj legomoj estas krudaj, dum la plejmulto de la legomoj en gado-gado estas brogitaj, kaj ĝi uzas kenĉuron, bazilion kaj melongenon. Karedok ankaŭ nomiĝas lotek atah (kruda lotek aŭ kruda gado-gado). Karedok vaste estas surtabligata kiel taga nutraĵo en sundaj familioj, kutime manĝata kun varmega rizo, tofuo, tempeo kaj krupuko aŭ empingo. Nuntempe karedok troviĝas en multaj variaĵoj ĉe manĝoĉaroj, manĝobudoj (warung) kaj ankaŭ en restoracioj kaj hoteloj en Indonezio kaj aliaj mondpartoj.
Recepto
Karedok
Šukačka
Šukačka (germane: Schukatschen) estas domaro (877 m s. m.) enfalanta sub proksima vilaĝo Javorná, parto de kampurbo Čachrov en distrikto Klatovy en sudokcidenta Bohemio. Ĝi estas konata ĉefe pro sia nomo kaj najbareco kun vilaĝo Onen Svět. La teorio de estiĝo de ĝia aparta nomo eliras el la serba šuka, kio en serba signifas kaprino.
Penvénan
(jen france, bretone Perwenan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Šukačka
En la domaro troviĝas kelke da konstruaĵoj kaj ankaŭ ĉi tie funkcias bazo Bílý orel (antaŭe pensiono Na Šukačce), kiun proprumas skoltoj. Vintre estas en la domaro en trafiko deglitejo.
Pola muziko
Pola muziko estis pola tradicio kiu kreis sian propran stilon dum multaj epokoj. Inter plej grandaj polaj komponistoj kiuj celis krei la polan stilon estas Wacław z Szamotuł, Fryderyk Chopin, Henryk Wieniawski, Stanisław Moniuszko, Karol Szymanowski, Witold Lutosławski kaj Krzysztof Penderecki.
Mikoláš Aleš
Mikoláš ALEŠ (naskiĝis la en Mirotice, mortis la  en Prago) estis ĉeĥa pentristo kaj desegnisto. Lia plej eminenta pentraĵo estas historia bildo Renkonto de Georgo el Poděbrady kun Matiaso Korvin, kaj lunetoj en la vestiblo de Nacia Teatro en Prago nomataj Mia patrujo. Li ne povis pentri ilin propramane, ĉar oni ne kredis, ke li scias pentri. Fakte, la ekspertoj diras, ke liaj desegnoj estas multe pli bonaj, ankaŭ la karbodesegnoj, laŭ kiuj estis pentritaj la lunetoj. Tre popularaj estas liaj ilustraĵoj de naciaj popolaj kantoj.
Larry Hagman
Larry HAGMAN (plennome: Larry Martin Hagman) (naskiĝis en Weatherford, Teksaso, mortis  en Dallas, Teksaso) estis usona kino-, televido-, teatro-, kaj voĉo-aktoro kiu estis konata pro sia rolo kiel J. R. Ewing en telenovelo Dallas kaj kiel Major Anthony "Tony" Nelson en I Dream of Jeannie. Lia patrino estis aktorino Mary Martin.
Houplin-Ancoisne
Houplin-Ancoisne - prononco laŭ sistemo IFA [], kiu ĝis 1959 havis la nomon Houplin-Lez-Seclin - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Seksneŭtrala lingvaĵo
Seksneŭtrala lingvaĵo (ankaŭ nomata inkluziva lingvaĵo) estas lingvaĵo, kiu aŭ ne mencias sekson, aŭ konsideras ĉiujn seksojn kaj atentigas pri ĉiuj eblecoj de sekso kaj de la leganto kaj de la priskribato.
Seksneŭtrala lingvaĵo
Plimulto da Esperantaj vortoj, indikantaj ulon, estas seksneŭtralaj:
1) Ĝeneralaj bestaj kaj homaj radikoj: besto, homo, infano, orfo, persono, birdo, fiŝo, insekto, reptilio, simio k.a.
2) La sufiksoj -an-, -estr- -id-, -ist- kaj -ul-.
4) Ĉiuj bestospecioj: ansero, araneo, bovo, ĉevalo, ezoko, formiko, hundo, kato, koko, leono, lupo, muŝo, pasero, zebro k.a.
5) Diversaj ne-familiaj homaj rilatoj: amiko, ĉefo, gasto, kamarado, kolego, membro, najbaro k.a.
6) Profesioj kaj diversaj homaj roloj: aktoro, fripono, geografo, heroo, kelnero, majstro, mastro, ministro, monarĥo, moŝto, nobelo, pasaĝero, redaktoro, samurajo, sekretario, sklavo, studento, ŝoforo, tajloro, turisto, viktimo k.a.
7) Militistoj: adjutanto, generalo, kapitano, kaporalo, kolonelo, leŭtenanto, oficiro, soldato k.a.
8) Diversaj religiuloj: pastro, bonzo, derviŝo, diakono, episkopo, imamo, kardinalo, katoliko, papo, rabeno k.a.
Seksneŭtralaj novradikoj
En Esperanto ekzistas kelkdekoj da neseksneŭtralaj vortoj, ĝenerale viraj. Por tiuj vortoj venis proponoj de novaj vortoj seksneŭtralaj. Ĝis nun ili estas malofte uzataj, eĉ malofte konataj, kaj ne estas agnoskitaj de la Akademio.
Ekzemplo de neoficialaj seksneŭtralaj vortoj en Esperanto:
7800 Zhongkeyuan
7800 Zhongkeyuan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Ĉina Akademio de Sciencoj (ĉine: 中国科学院, Zhōngguó Kēxuéyuàn) okaze de ties 50-jara jubileo. Fondita la, ĝi estas plej prestiĝa ĉina akademia institucio kaj plej ampleksa centro de esploro kaj disvolviĝo de scienco kaj teknologio. Dum la dua duono de la 20-a jarcento, la Ĉina Akademio de Sciencoj faris gravegajn kontribuojn al scienco kaj teknologio en Ĉinio, al la ekonomia konstruado kaj disvolviĝo de la lando kaj al la homaj civilizacio kaj progreso.
Grateful Dead
Grateful Dead estis usona rokmuzika grupo formita en 1965 en Palo Alto, Kalifornio. Variante de kvinopo al sepopo, la grupo estas konata pro ĝia eklektika stilo, kiu kunfandis elementojn de rok-muziko, popola muziko, kontreo, blugreso, bluso, gospelo, modala ĵazo, regeo, eksperimenta muziko, psikedela kaj kosma rok-muziko, pro la vivaj koncertoj de longaj instrumentaj improvizadoj kaj pro ĝia sindonema fervorula bazo, konata kiel "Deadheads". Ĉi tiuj diversaj influoj estis distilitaj en diversan kaj psikedelan tuton, kiu igis la grupon Grateful Dead "la pioniraj Bapto-patroj de la muzikbanda mondo". La grupo estis poziciigita kiel 57-a de la revuo Rolling Stone en ĝia sekcio The Greatest Artists of All Time. The Grateful Dead vendis pli ol 35 milionojn da albumoj tutmonde.
Kim van Kooten
Kim van KOOTEN (naskiĝis ) estas nederlanda aktorino kaj scenaristino.
Van Kooten naskiĝis en Zuidoostbeemster. Ŝi estas la filino de Kees van Kooten kaj Barbara Kits. Ŝia frato estas aktoro kaj kantisto Kasper van Kooten.
Ŝi studis scenaristiko je la filmakademio, sed ĉesis jam dum la propedeŭtiko.
Post hazarda renkontiĝo kun reĝisoro Robert Jan Westdijk van Kooten debutis kiel aktorino en lia debuto Zusje (Fratino) 1995. Filmoj kiel Jezus is een Palestijn (Jesuo estas palestinano) kun ŝia tiama amiko Hans Teeuwen, Mariken kaj Phileine zegt sorry (Phileine petas pardonon) sekvis.
Ŝi rekomencis verki scenarojn, kiam Theo van Gogh invitis ŝin por rolon en Blind date (Blinda Rendevuo) 1996. Ŝia specialaĵo estas la ellaborado de karakteroj kaj vivoveraj dialogoj.
Krom ŝia laboro kiel aktorino kaj scenaristino, van Kooten aktivis kiel recenzistino kaj prezentistino en la filmprogramo “Stardust” de la VPRO.
Kim van Kooten estas vegetaranino.
Kiel aktorino
Krom tio ŝi aŭdeblas en Minoes (2001).
Baldomero Zapater
Baldomero Zapater komencis perdi sian vidkapablon, kiam li aĝis 5 jarojn. Tial liaj gepatroj translokiĝis al Barcelono, kie estis eminentaj okulistoj kaj ankaŭ la Reĝa Instituto por Blinduloj. Tie li studis muzikon kaj gitaron de sia 13-jaraĝo ĝis sia 24-jaraĝo, interalie kun profesoro Joan Nogués i Pon. Mallonge poste li komencis instrui gitaron, muzikan teorion kaj literaturon ĉe tiu instituto. En la jaro 1907 li lernis Esperanton, danke al Alfons Sabadell. En 1909, okaze de la 5-a Universala Kongreso de Esperanto en Barcelono, li interkonatiĝis kun la nederlanda baronino Henriette de Chalmot (1867-1928), al kiu li poste edziĝis. Tiam ŝi jam estis parte blinda kaj poste ŝi plene perdis sian vidkapablon. Ili iris loĝi en Kolonjo kaj Esperanto ĉiam estis la familia lingvo. Tie li fariĝis unu el la plej gravaj gitarinstruistoj en Germanujo, instruante al prestiĝaj gitaristoj kiel Heinrich Schneider, Fritz Wiedemann kaj Ida Gille. Kiel koncertisto, li ludis en la ĉefaj urboj de la lando, kaj ankaŭ en la grandaj eŭropaj radiostacioj.
Chiune Sugihara
Chiune Sugihara (杉原千畝) – la  estis japana diplomato en la funkcio de vic-konsulo de la Japana Imperio en Litovio. Dum la Dua Mondmilito li helpis savi ĉirkaŭ 6000 judojn por forlasi tiun landon kun vizoj kaj la okupitan Pollandon fare de Nazia Germanio kaj Sovetunio perante la forsendon de tranzitvizoj por ke ili povu vojaĝi al japana teritorio. Tion li faris je risko de siaj propraj vivo, kariero kaj familio.
Baldomero Zapater
Kiel esperantisto, li antaŭ kaj dum la Unua Mondmilito publikigis diversajn artikolojn en du germanaj brajlaj ĵurnaloj pri la utileco de Esperanto por blinduloj. Li ankaŭ estis unu el la fondintoj de la germana blindula ligo EBLOGO, kaj ankaŭ responsas por la nomo de tiu organizaĵo. Li tradukis multajn hispanajn kaj germanajn kantojn kaj rakontojn al Esperanto.
Li edziĝis por la dua fojo kun la eksstudento Constanze Saxer (1890-1973). Kune ili turneis en kelkaj eŭropaj landoj kie kelkfoje Constanze kantis kiel kantisto. Ĝis lia morto, ŝi financis la publikigon de la unua volumo de la historio de la Esperanto-movado inter la blinduloj. En la prologo de ĉi tiu verko, Joseph Kreitz klarigis, ke la unua persono kun kiu li parolis en Esperanto estis ĝuste kun Baldomero Zapater. Krom Kreitz, Zapater ankaŭ estis amiko de José Ezquerra Bergés kaj de Teo Jung.
Baldomero Zapater estis enterigita en la tombejo de la arbaro de Rodenkirchen en Kolonjo. Sur lia tombo oni tranĉis krucon kun hispana gitaro.
Pedreguer
Pedreguer estas municipo hispana apartenanta al Valencia Komunumo kaj al provinco Alakanto. Ĝi lokas en nordoriento de tiu kaj en komarko Marina Alta. Ĝia etendo konsistas el 29,58 km2. La municipo estas ĉea de Ondara, Beniarbeig, Bendoleig, Alcalí, Llíber, Gata de Gorgos kaj Dénia. En la jaro 2019 sep mil sescent naŭdek naŭ.
(16735) 1996 JJ
(16735) 1996 JJ estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Elivélton Alves Rufino
Elivélton Alves Rufino (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1991 ĝis 1993 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
12252 Kŭangĵuo
12252 Kŭangĵuo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Masahiro Koishikawa elde la stacio "Ajaŝi" de la observatorio de Sendajo en gubernio Mijagi.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sudkoreia urbo Kŭangĵuo (광주), kiu iĝis la la sepa ĝemelurbo de Sendajo. Kŭangĵuo kaj Sendajo estas famaj pro siaj kulturaj, artaj kaj akademiaj instalaĵojn, kaj ambaŭ gastigis la Futbalan Mondpokalon 2002.
(48604) 1995 CV
(48604) 1995 CV estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; ĝi estas do ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Rohese de Monmouth
Rohese de MONMOUTH (Rohese de Monemue en la Anglo-normanda lingvo) (naskiĝis ĉirkaŭ 1135/1140; mortis en, aŭ ĉirkaŭ 1180) estis la filino de Baderon fitzWilliam, Lordo de Monmouth, kaj de lia edzino Rohese de Clare. Ĉirkaŭ la jaro 1155 Rohese edziniĝis kun Hugh de Lacy, Lordo de Meath.
Ili havis ok infanojn:
Rohese estis notinda pro la donaco kiun ŝi faris, kune kun sia edzo kaj sia filo Robert, al Priorejo de Monmouth. La Priorejo ĝuis dum pli ol duon-jarcento la malavarecon de ŝia familio, kaj estis klare je ŝia instigo ke tiu donaco okazis. Tri ŝilingoj estis donotaj al la priorejo ĉiujare, la tagon de Sankta Mikaelo, el la profitoj de la urbo de Lydney en Gloucestershire. La frato de Rohese, Gilbert, alie konata kiel patrono de literaturo, estis inter la atestantoj de tiu donaco.
Bettina Rheims
Bettina RHEIMS (naskiĝis en Parizo la ) estas franca fotistino. Ŝi estas la filino de Maurice Rheims, aŭkciisto kaj membro de Académie française kaj la fratino de la aktorino kaj beletristino Nathalie Rheims.
Interalie, ŝi estas la aŭtoro de la oficiala foto de Jacques Chirac kiel prezidento de la respubliko kaj de du fotaj atestoj pri transekceco, kun Les Espionnes en 1992 kaj Kim en 1994.
La, la franca prezidento, Jacques Chirac, honoris ŝin per la grado de oficiro de Honora Legio.
Por la semajna ĵurnalo Paris Match (numero de la ), ŝi verkas serion da fotoj pri Nicolas Sarkozy en Elizeo, « de lia oficejo ĝis lia propra loĝejo, de liaj ripoztempoj kun liaj filioj ĝis labortempoj kun liaj kunlaborantoj ».
Szalapa
Szalapa [salapa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót.
Situo
Szalapa situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Zalaszentgrót troviĝas 10, Sümeg 13, Hévíz 28, Tapolca 30 kilometrojn.
Historio
La unua mencio skribe okazis pri la vilaĝo en 1265. La turkoj faris senhoma la vilaĝon post la mezepoko. En la 1770-aj jaroj precipe germanoj refondis la komunumon. La municipa administracio funkcias en Óhíd. Vilaĝservoj estas biblioteko, kuracejo, vendejo, drinkejo, migra poŝto.
Hueva
Hueva estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas ovense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 149 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Situo
Hueva situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 877 m super marnivelo; je 38 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 7 km de Pastrana. La geografiaj koordinatoj estas 40°27′45″N 2°57′38″Ok. Ĝia municipa teritorio limas kun la teritorioj de Moratilla de los Meleros, Renera, Fuentelencina, Valdeconcha, Pastrana kaj Escopete.
Historio
Hueva, tiam Ova, estis konkerita al la islamanoj en la jaro 1124, kiam reĝis en Kastilio Alfonso la 7-a. Poste, en 1175, ĝi estis donita de lia sukcedanto Alfonso la 8-a al la Ordeno de Kalatrava, kiuj konstruis kastelon proksime kaj ili estis la senjoroij de la urbeto ĝis la 16a jarcento.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 149, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Hueva, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Hueva kie oni falis al la nunaj 149.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Vidindaĵoj estas la preĝejo, la pilorio kaj la baseno.
Lincoln Ellsworth
Lincoln ELLSWORTH (12a de majo 1880 – 26a de majo 1951) estis polusa esploristo el Usono kaj ĉefa protektanto de la Usona Muzeo de Natura Historio. Li estis ankaŭ ĉefa sponsoro de Roald Amundsen en ties klopodoj atingi polusojn. Jam la 21an de majo 1925 okazis flugo el Svalbardo al la Norda Poluso, per du aparatoj nome N24 kaj N25, klopodo kiu malsukcesis.
Ellsworth krome faris kvar ekspediciojn al Antarkto inter 1933 kaj 1939, uzante sian aviadilon kaj kiel bazo iaman norvegan fiŝkapta ŝipo nome Wyatt Earp laŭ sia heroo.
La 23an de Novembo 1935, Ellsworth malkovris la montojn Ellsworth en Antarkto kiam li faris trans-Antarktan flugon el insulo Dundee al la Ross-glacikampo. Dum la flugo, la aviadilo elĉerpis benzinon, kaj li devis surteriĝi ĉe la bazkampadejo Little America establita de Richard Byrd. Sen radio, li kaj lia piloto, Herbert Hollick-Kenyon, ne povis komuniki tiun surteriĝon kaj ili estis deklaritaj malaperintaj; la brita serĉoŝipo Discovery navigis el Novzelando serĉi ilin. Ambaŭ estis trovataj la 16an de januaro 1936, post preskaŭ du monatoj solaj ĉe Little America. Ili revenis al Novjorko la 6an de aprilo, kaj ties baza ŝipo, la Wyatt Earp, alvenis separate du semajnojn poste.
Lupoč
Lupoč, hungare Gácslápos [gAĉlApoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Lupoč situas laŭ traira flankovojo. Lučenec troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1499 en formo "Lwpoch". En 1828 loĝis tie 286 vilaĝanoj en 38 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Lupocs, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gácslápos 482 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lupoč 218 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Sándor Makkai
MAKKAI Sándor (makai) estis rumanuja hungara verkisto, reformita episkopo naskita en Nagyenyed la 13-an de majo 1890 kaj mortinta en Budapest la 19-an de julio 1951. Li estis la filo de historiisto Domokos Makkai kaj patro de historiisto László Makkai.
Biografio
La mezlernejon Sándor Makkai finis en reformitaj kolegioj de Nagyenyed, Kolozsvár kaj Sepsiszentgyörgy, poste la protestantan teologion de Kluĵo kaj paralele la filozofion en Ferenc József Tudományegyetem. En 1912 li doktoriĝis pri filozofio. Inter 1912-1915 li estis religiinstruisto en Kluĵo, inter 1915-1917 pastro en Vajdakamarás, unue en Sárospatak kaj ekde 1918 teologia profesoro en Kluĵo. Ekde 1926 oni elektis lin episkopo de Erdélyi Református Egyház. Li estis ano de EME, EIT kaj KZST, kunlaboranto Erdélyi Helikon, Hitel, redaktoro de protestantaj ekleziaj revuoj ekde 1915 de Az Út en Budapeŝto, ekde 1921 ĝis 1925 de Református Szemle). Li estis senatoro en parlamento en Bukareŝto. En 1936 li abdikis el sia ofico kaj li transloĝiĝis Hungarujon, kie iĝis universitata profesoro en Debrecen.
Adam Chmielowski
Adam Hilary Bernard  blazono Jastrzębiec, konata kiel sankta Albert Chmielowski kaj sankta Frato Albert (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1845 en Igołomia, proksime al Krakovo, mortis la 25-an de decembro 1916 en Krakovo) – pola monaĥo, fondinto de la sekulara ordeno de Fratoj Albertanoj, partoprenanto de la Januara Ribelo, artisto, pentristo, sanktulo de la katolika eklezio, konata pro sindediĉa laboro favore al malriĉuloj kaj senhejmuloj.
Vidu ankaŭ
Listo de kristanaj sanktuloj
Johann Andreas Buchner
Johano Andreo Buknero (1783-1852) estis germana apotekisto, fizikisto, kemiisto, toksologo, kiu elstare rolis en kampo de la alkaloidoj, rezultante en la disvolviĝo de la aspirino. Li estis profesoro pri farmacio en la Universitato de Munkeno, Landshut kaj Universitato de Munkeno. En 1809, li fariĝis direktoro en la Centra Institucio de la Munkenaj Hospitaloj. Li estis la unua kiu izolis, ekde blanka salo (Salix Alba), etan kvanton da kristaloj acidetaj, flavecaj, amargustaj, al kiu li nomis salikino. Li estis patro de la apotekisto Ludoviko Andreo Buknero (1813-1897).
Kariero
Johano Andreo Buknero faris siajn unuajn studojn en la Gramatika Lernejo de Munkeno, nuna Vilhelma Gimnazio. Li studis apotekarton en Pfaffenhofen, kaj poste kun Johann Trommsdorff (1770-1837) en Erfurto. Tie laboris en la Farmacia Instituto, kaj ricevis sian diplomon pri doktoreco, en 1807. En 1809 li fariĝis Ĉefapotekisto de la Centra Instituto pri Farmacio de Munkenaj. En tiu sama jaro li malkovris la parafinon en la Nafto de Tegernsee. Pli malfrue, li estis nomumita Asistanto ĉe la Medicina Komitato. En 1818, li estis Asocia profesoro pri Farmacio en la Universitato de Landshut kaj en 1819 en la Universitato de Munkeno.
En 1828, Johano Andreo Buknero estis la unua kiu izolis ekde la planto Salix alba, etan kvanton da pikilformata, acideta, flaveca kaj amargusta substanco, al kiu li nomis salikino, iu β-glukozido el la aglukona saligenino aŭ salikila alkoholo, kiu efikas en la homa korpo tiel kiel la aspirino. En 1828, la esploristoj Luigi Valentino Brugnatelli (1761-1818) kaj Francesco Fontana (1794-1867) sukcesis izoli la salikinon, tamen kun malpuraĵoj.
En 1829, dank'al la klopodoj de la franca kemiisto Pierre-Joseph Leroux (1795-1871), li sukcesis izoli la Acetilsalikilatan acidon el la salikino kun sufiĉa purecogrado kaj finfine, Rafaelo Pirjo (1814-1865) estigis la salikilatan acidon kun alta purecogrado. En 1844 li estis indikita kiel plenrajta membro en la Akademio pri Sciencoj de Munkeno. Post la morto de Adolph Ferdinand Gehlen (1775-1815), li estis eldonisto de la periodaĵo "Repertorium für die Pharmacie" inter la jaroj 1815 kaj 1848. . Buknero same malkovris la solaninon, en terpomoj, la nikotinon en tabakaj specimenoj, la berberinon en la radikoj de berberiso, kaj la eskulinon en la ŝeloj de la Eskulo.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Propenal.svg| Akroleino LSD.png| Alkaloido Aspirin 3D.png| Acetilsalikilata acido Berberin.svg| Berberino Illustration_Berberis_vulgaris0.jpg| Berberiso Aesculin.svg| Eskulino Illustration_Quercus_robur0.jpg| Eskulo Quinine-2D-skeletal.png| Kinino Lactucin.png| Laktukino L-Methionin - L-Methionine.svg| Metionino Nicotine-2D-skeletal.png| Nikotino Salicyl_alcohol.svg| Saligenino Salicin2DCSDS.svg| Salikino Solanine_3d_structure.png| Solanino Luigi Valentino Brugnatelli. Stipple engraving by F. Bordiga Wellcome V0000839 (cropped).jpg| Luigi Brugnatelli (1761-1818) Johann_Bartholomaeus_Trommsdorff.png| Johann Trommsdorff (1770-1837) Carl Wilhelm Juch (1772-1821).png| Karl Wilhelm Juch (1772-1821) Adolph Ferdinand Gehlen - Chemiker (cropped).jpg| Adolfo Ferdinando Geleno (1775-1815) Pierre_Joseph_Pelletier.jpg| Pierre Joseph Pelletier (1788-1842) Carl Wilhelm Juch (1772-1821).png| Wilhelm Raab (1788-1835) Salicin2DCSDS.svg| Francesco Fontana (1794-1867) Joseph_Bienaim%C3%A9_Caventou.jpg| Joseph Caventou (1795-1877) Pierre Henry Leroux (1797-1871).jpg| Pierre Leroux (1795-1871) Ludwig_Andreas_Buchner_1897_(Ausschnitt).png| Ludwig Andreas Buchner (1813-1897) </Gallery> </Center>
Pedras Altas
Pedras Altas estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.212 loĝantojn en 2010. Ĝi situas en la mezoregiono Sudoriento de Rio-Grando (portugale Sudeste Rio-grandense).
Flago de Valo de Kaŭko
La flago de Valo de Kaŭko estas la ĉefa oficiala simbolo de la kolombia departemento de Valo de la Kaŭko. Estis unuafoje adoptita la 26an de junio 1811 de la Konfederaciaj Urboj de Valo de Kaŭko dum la sendependisma revolucio, kiam la Konfederaciaj Urboj deklaris sian sendependecon de Hispanujo. Oficiale estis adoptita de la departemento per la reglamento departementa #146 de la 31an de decembro 1960.
Historio
La origino de la flago oni atribuas al la Generalo José María Cabal, kiu estris la sendependismajn fortojn en la Valo de Kaŭko, kaj en sonĝo havis vidon de la Virgulino de la Senmakula Koncepto, kiu portis ĉielan kaj blankan mantelon. La Generalo adoptis ĉi tiujn kolorojn por la sendependisma movado de la Konfederaciaj Urboj kaj jam atinginte sian sendependecon, ĉi tiuj urboj uzis ĝin kiel sia emblemo.
Almonte
En 2010 la municipo havis 22.204 loĝantojn kaj pro tio ĝi estas la tria municipo province laŭ populacio (superata nur de Lepe kaj Onubo) kaj la kvara urbo (superata krome de Isla Cristina). En la municipa teritorio de Almonte, la plej etenda de la Provinco de Onubo, troviĝas la plaĝo de Matalascañas, la domaro de El Rocío kaj la Nacia Parko de Doñana.
Flago de Valo de Kaŭko
Signifo
La flago komponiĝas de du horizontalaj strioj, de egala grandeco kaj de blanka kaj bluĉiela koloroj, enkadrigitaj de arĝenta rando. Konforme al la nuntempa interpretado, ĝiaj koloroj signifas:
Almonte
Situo
Almonte estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la plej sudorienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 75 m; je 55 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 861 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 15' N 6º 31' Ok.
Flago de Valo de Kaŭko
Polemiko
Kaj la simboleco de la flago kaj ties oficiala adoptado per reglamento, estis pridubitaj de malsamaj gravuloj  valkaŭkanaj, kiuj diras ke la koloroj tute ne reprezentas regionon.
Fakte, multaj entoj malcentralizitaj de la Valo elektis uzi la ruĝan koloron por identigi sin, ekzemple: La kritikoj al la flago ofte temas pri tio ke la aktualaj koloroj estas tre palaj, kio tute ne spegulas la plenkoloraj pejzaĝoj de la departemento kaj ke la flago estas tro rilata al la katolika religio por lando kiu sinplokamas laika.
Almonte
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Turismo ĉefe pro la plaĝo de Matalascañas, la domaro de El Rocío kaj la Nacia Parko de Doñana.
Historio
Oni konstatis ankaŭ ke la romianoj estis en Almonte, ĉar en la Cerro del Trigo (Altaĵo de la Tritiko) estas fabriketo dediĉita al fiŝkaptaj aktivecoj de la epoko de la romianoj. Ankaŭ estis araba ĉeesto en Almonte, ĉar hazarde, la nomo de la vilaĝo venas de radiko araba.
La militoj kaj krizo en la 17a jarcento malpliigis la loĝantaron de Almonte en proksimuma procento de 50% (de 420 en 1642 al 273 en 1713), kvankam ĝi rekuperiĝis surprize jardekojn poste, superante fine de la 18a jarcento la mil kvincent loĝantojn.
Dum la 18a jarcento kaj la 19a, la Almonteños vivas de la agrikulturo (kiel la olivarbara kaj la viteja) kaj, danke al la abunda arbara surfaco en la zono, ĝi ankaŭ povis subteni grandan loĝantaron brutobredan, de kio elstaris kaproj, ŝafoj, porkoj kaj abelujoj. La granda teritorio de ĝia provinco permesas al la loĝantoj de Almonte ke ne mankas la rimedoj nutraj.
La nomoj de Almonte kaj Doñana projektiĝas al Hispanio danke al la ermitejo de El Rocío fine de la 19a jarcento. Nuntempe Almonte vivas de la agrikulturo, kiel faris de la 18a jarcento, kvankam la sektoro servoj igas motoron de riĉeco tre grava. La turismo de suno kaj strando disvolviĝas en la proksima strando de Matalascañas kun la monda projekcio de lia vilaĝo de El Rocío.
Demografio
En 2007 la municipo superis laŭ populacio al Isla Cristina kaj sekvas al Lepe kaj Onubo province danke al disvolvigo de la domaro de Matalascañas kiu atimgis en 2009 2.927 loĝantojn kaj al la pliiĝanta censita loĝantaro en El Rocío, kiu samjare enhavis 1.604 loĝantojn.
17197 Matjazbone
17197 Matjazbone estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matjaz Bone, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair 2003 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la "Šolski Centro Nova Gorica Gimnazija" de Nova Gorica, Slovenio.
Jan Zemek (soldato)
Jan Zemek naskiĝis la 3-an de majo 1915 en Vlčnov en distrikto Uherské Hradiště en Ĉeĥio. Li finvizitis 5 klasojn de komunuma lernejo kaj 2 gradojn de urba lernejo en Vlčnov. En la jaro 1928 lia patro transloĝiĝis ĝis Brno kaj ĉi tie filo Jan finis la 3-an gradon de urba lernejo: Li laboris kiel praktikanto ĉe dissendiga servo en Brno kaj vespere li studis la 4-an gradon de urba lernejo.
Propravole li komencis soldatservi en 1935 ĉe infanteria regimento en Opava. Li finvizitis suboficiran lernejon kaj la militservon li finis kiel kaporalo. Li daŭrigis en soldata servo kiel serĝento pludeĵoranto ĉe infanteria regimento en Brno. Poste li deĵoris ĉe la 11-a registara soldataro en Rychnov nad Kněžnou.
En decembro de 1939 li decidiĝis por foriro en eksterlandan armeon kaj en januaro de 1940 li transiris ŝtatlimojn ĝis Hungario kaj tra Jugoslavio, Grekio, Turkio li venis ĝis Sirio. Li transnavigaciis per ŝipo ĝis Francio. Printempe de 1940 li estis envicigita en Agde en Francio al teknika roto. Li estis komandanto de splisista telefona trupo. Li partoprenis en bataloj en Francio. Ĉar retiriĝante li malfruiĝis, li malfruiĝis forveturon al Anglio. Li venis mem ĝis Afriko kaj ĝis Kasablanko, li transnavigaciis Martinikon kaj tra Dominiko li venis per ŝipo ĝis Anglio. En aŭgusto de 1941 li estis sendita en bazan kurson pri sabotado en STS-26 en Skotlando kaj li faris kurson por desalto per paraŝuto en STS-51 en Ringway. Baldaŭ post tio li estis elektita en ekzercado por apartaj taskoj en patrujo. Li estis destinita kiel komandanto de paragrupo Silver B. La grupo estis transportita per aviadilo en la patrujon kaj nokte el la 28-a je la 29-a de decembro 1941 sendita teren per paraŝuto ĉe Přelouč. La grupon renkontis akcidentojn kaj malsukcesojn. Ili ne ligis kontakton, ili perdis materialon kaj ili estis forpuŝitaj en subterejon. Fine de la milito li batalis en vicoj de partizanoj.. La militon li supervivis.
Sufero de la familio estis granda. Lia frato Jaroslav estis ekzekutita, lia frato Josef falis en la milito. La edzo de lia fratino estis ekzekutita.
Jan Zemek estis avancita je leŭtenanto de infanterio. En la jaro 1950 li estis tralasita kiel rezervisto.