cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ashford
Historio
La distrikto de Ashford troviĝas je la orienta flanko de la antikva arbaro Andredsweald aŭ Anderida Originale, tio estis tiel okcidenta, ke ĝi atingis Hampshire kaj formis la bazon el kiu la Weald formiĝis. Estas verŝajne, ke la urbo devenas originalan setlejon establitan la jaron 839 K.E. de loĝantoj fuĝantaj, kiuj atakis la proksiman antikvan vilaĝon Great Chart (Seleberhtes Cert 762 K.E.), kvankam Roma vojo ĝin trapasis de la fero-minejo ĝis Canterbury. Ashford estas notita laŭ ĝia originala anglosaksa nomo "Essetesford" (aŭ "Eshetisford," "Esselesford", "Asshatisforde", "Essheford") en la Domesday Book kompilitan 1086: oni menciis, ke Ashford enhavas unu preĝejon kaj du muelejojn; la urbo valoris 150 ŝilingojn. La senjorio estis la havaĵo de Sinjoro Hugh de Montford, tiama "constable" (ĝendarmo, ŝtatoficisto) de Anglio. Kvankam verkisto, Philpot, kredis, ke Essetesford signifas 'fraksenoj kreskantaj apud travadejo', Lampard, 16-jarcenta historiisto, proponis, ke ĝi signifas 2travadejo tra la rivero Eshe aŭ Eshet", kiu estas la antikva nomo de la alfluanto de la Rivero Stour inter Lenham kaj Ashford.
Pro proksimeco inter la du, la graflando de Kent kaj Londono ĉiam forte influas unu al la alia. Do, fine de la deksesa jarcento, Jack Cade (de la Ribelado de Cade), laŭ William Shakespeare en 'Henry VI, Parto 2' devenis Ashford. La teatraĵo inkluzivas buĉiston nomatan "Dick" kiu, antaŭĝojante forigi la oficialularon post la ribelado, diras, 'unue, ni mortigu ĉiujn ĵuristojn'.
La graveco de Ashford kiel agrikultura urbo estis konfirmita la jaron 1243, kiam ĝi oficiale urbiĝis. Ĉirkaŭ la fino de la 16a jarcento, ĝis fariĝis grava merkata urbo, ĉefe la brutaro. la merkato troviĝis en la komerca strato ĝis 1856, kiam lokaj bienistoj kaj komercistoj translokiĝis al Elwick Road, kie ili fondis merkatan firmaon, kiu pretendas esti la plej malnova, ankoraŭ ekzistanta registrita firmao en Anglio kaj Kimrio Ankoraŭ estas stratmerkato en la urbo, kvankam la merkata firmao translokiĝis ekster la urbo kaj uzatas de 5000 bienistoj.
Partoj de la paroĥa preĝejo ekzistas ekde la 13-a jarcento. Tamen ĝi estas ofte riparata ekde la 15-a jarcento. En 1638, senpaga gimnazio estis fondita je la okcidenta flanko de la preĝeja tombejo. La gimnazio restis tie ĝis 1846 kaj nun rolas kiel muzeo.
Dum la dua mondmilito, Ashford estis bombada celo de la Luftwaffe pro tio, ke ĝi estis centro fervoja kaj loko inter Londono kaj Kontinenta Eŭropo La Joint Services School of Intelligence (kazerna trejnejo por spionoj en la Brita Armeo) ĝis ĝi la jaron 1997, kiam ĝi estis malkomisiita kaj poste malkonstruita, pro la tiea konstruo de "High Speed 1" 1982, Princo Andrew, Duko de York.
Hipoklorita acido
La  Hipoklorita acido  estas acido neorganika malforta kies formulo estas HClO.
Ĝi povas esti produktita reakciigante akvon kun Hipoklorita anhidrido laŭ la sekva Kemia reakcio:
Aplikadoj
La utiligo plej komuna de la Hipoklorita acido, pro ĝiaj kvalitoj seninfektigaj devenantaj el ĝia forta tendenco al oksidiĝo, estas tiu de aldonaĵo jen en la nanejaj akvoj jen en la trinkakvoj por mortigi mikroorganismojn eventuale ĉeestajn.
Daisuke Kanzaki
Daisuke Kanzaki (神崎 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, V-Varen Nagasaki kaj Giravanz Kitakyushu.
Lamazière-Basse
Lamazière-Basse estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 275 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Lamazière-Basse etendiĝas sur 44,04 km², kaj havis 275 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 6 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lamazière-Basse situas je alteco de 648 metroj.
Sainte-Colombe
Sainte-Colombe estas la nomo de pluraj artikoloj.
Lamazière-Basse
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Paul Valentin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La loka preĝejo datiĝas de la 13-a jarcento.
Administrado
Lamazière-Basse apartenas al la kantono de Neuvic, kies ĉefurbo estas Neuvic. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Rümmelsheim
Rümmelsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ogallala-grundakvejo
La Ogallala-grundakvejo, aŭ grundakvejo de la grandaj ebenaĵoj, estas grava grundakvejo en la subgrundo de la Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj en Usono kaj estas la plej granda grundakvejo de la mondo. Ĝi havas areon de pli ol 450.000 km² kaj etendiĝas je jenaj ok subŝtatoj de Usono: Suda Dakoto, Nebrasko, Vajomingo, Kolorado, Kansaso, Oklahomo, Novmeksikio kaj Teksaso. La nomo venis de la Ogallala-formacio, kiu en 1899 ricevis sian nomon de Nelson Horatio Darton laŭ la urbeto Ogallala en Nebrasko.
Geologio
La sedimentado de la plej gravaj grundakv-kondukantaj tavoloj okazis en la fino de la mioceno kaj frua plioceno.
Ĉiu grundakvejo estas akvorezervujo kaj parto de la akvocirklo. La USGS (angle United States Geological Survey, t.e. Usona Geologia Esplor-instanco) estas scienca agentejo de Usono. Ĝi faris kelkajn sciencajn esplorojn al la Ogallala-grundakvejo, por esplori la rilatojn inter novigado de la grundakvo kaj la forpreno de akvo rilate al la grundakva nivelo.
Baria karbonato
Baria karbonato aŭ karbonato de bario estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la baria hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka, senodora solidaĵo, nesolvebla en akvo. Baria karbonato posedas 1 bariatomon, 1 karbonatomon, kaj 3 oksigenatomojn. Baria karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj bariaj derivaĵoj.
Abondance (Haute-Savoie)
Abondance (france "abundo") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Nacia himno de Luksemburgo
Jean-Antoine Zinnen komponis la muzikon kaj Michel Lentz estas la aŭtoro de la teksto. Ĝi estis adoptita kiel nacia himno en 1895.
Teksto en la luksemburga lingvo
La oficiala himno enhavas nur la unuan kaj la kvaran strofojn.
NGC 5214
NGC 5214 (aliaj indikoj — UGC 8531, KCPG 381A, MCG 7-28-30, AM 1332-331, ZWG 218.21, KUG 1330+421, PGC 47675) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
16007 Kaasalainen
16007 Kaasalainen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Márcio Richardes
Márcio Richardes (n. ) estas brazila futbalisto.
16007 Kaasalainen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la finna matematikisto Mikko Kaasalainen, kiu laboras pri la orbita dinamiko kaj pri la inversa problemo aplika al la rekonstituo de la formo de la asteroidoj.
Márcio Richardes
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Urawa Reds.
Adamuz
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 4469 geloĝantoj de la municipo Adamuz estas 2195 inoj kaj 2274 viroj. En la 333-kvadratkilometra teritorio estas 2 vilaĝoj, Adamuz kaj Algallarín, kie kune loĝas 4316 geloĝantoj, kaj aliaj 153 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. En Algallarín loĝas preskaŭ mil geloĝantoj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 51, 23 inoj kaj 28 viroj, kaj mortis 34, 14 inoj kaj 20 viroj. Tiel la natura kresko estis 17 (0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 2123 homoj (47.5%).
Sikonda
Sikonda estas iama vilaĝo aparteninta al Komló, Hungario, kie oni trovis en 1928 varman akvon, kiu iĝis kuracakvo. Tie oni starigis feriejon. En apudaĵo oni kultivas lupolon, pri kio la urbo Komló ricevis la nomon. La bierofabriko troviĝas en Pécs.
Kalia glikolato
Kalia glikolato aŭ C2H3O3K estas organika komponaĵo rezultanta el reakcio inter kloroacetata acido kaj kalia hidroksido. En akva solvaĵo kalia glikolato suferas hidrolizon estigante glikolatan acidon kaj kalian hidroksidon. La glikolata acido estas acetata acido kun hidroksilo en la dua karbonatomo.
Sikonda
Esperanto-movado
En 2002 okazis la 24-a Renkontiĝo de Esperantistaj Familioj en la feriejo.
Cajarc (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de aŭtoĉaroj.
Kalia glikolato
Ĝi same nomatas beta-hidroksiacido. Glikolatoj estas saloj de glikolata acido kaj posedas duoblan funkcion de alkoholo kaj acido. Pro ĝia eta molekula pezo kaj grando, ĝi facile penetras en la haŭton. Glikolatoj uzatas en kosmetikaĵoj, farmaciaĵoj, nutro-aldonaĵo kiel humidiganto, gustigagento kaj konservanto. Kalia glikolato estas peranto en organikaj sintezoj en oksidaj-reduktaj reakcioj.
Cajarc (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Cahors - Capdenac (724000).
Sainte-Colombe (Yonne)
Sainte-Colombe estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 143 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Leblond, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sainte-Colombe apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Alfeo (rivero)
Alfeo (greke Alpheios) estas rivero de Peloponezo en Grekujo.
Ĝi enfluas en la Ionian Maron. Laŭlonge de la plej granda parto de sia fluo, ĝi utilas kiel limo inter Arkadio kaj Eliso. Tiu rivero preterpasas la urbon Olimpio.
Helena mitologio
Heraklo devojigis la riveron Alfeo kaj ankoraŭ la alian riveron Peneo (rivero) por purigi la stalojn de Aŭgio. Tion li faris okaze de unu el siaj dek du laboroj, precize la sesa.
Unu el siaj alfluanto nomiĝas Erimanto, kaj devenas de la Monto Erimanto. Laŭ tiu sama mitologio, sur la deklivoj de la monto vivis la fama apro, kiun Heraklo kaptis por Eŭristeo.
7313 Pisano
7313 Pisano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. La fotaj platoj, senditaj en Leiden, estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la familio de italaj skulptistoj kaj arĥitekturistoj Pisano, de la Provinco de Pizo de kiu venas ilia nomo :
(14140) 1998 RS73
(14140) 1998 RS73 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pala Blua Punkto
Pala Blua Punkto (angle Pale Blue Dot) estas fama fotografaĵo de la Tero, kiun faris la kosmosondilo «Voyager 1». La foto estas farita je rekorda distanco kaj montras nian planedon en la fono de kosma spaco. Ideon kaj nomon de la foto proponis Carl Sagan, kiu ankaŭ verkis la samnoman libron en 1994.
Fotografaĵo
La 14-an de februaro 1990 NASA ordonis la sondilon (kiu jam finis sian ĉefan mision) returniĝi kaj fari fotojn de planedoj de Sunsistemo. Oni ricevis fotojn de la 14-a de februaro ĝis la 6-a de junio 1990; unu de ili estis bildo de la Tero, prezentita kiel pala blua punkto en grajna foto.
Sagan indikis in sia libro, ke la distanco de fotado estis 5.9 miliardoj da kilometroj. Laŭ datumoj de laboratorio de reakcia movo de NASA «HORIZONS», ĉi tiu tabelo montras kalkulajn distancojn inter «Voyager» kaj Tero je indikataj datoj.
La foto estis kreita per longafokusa fotilo kun 32° super la ekliptika ebeno, kaj kun blua, verda kaj viola filtroj. La Tero situas en hela strio; ĉi tio estas aŭreolo, kiu aperis pro suna lumo, difuzita en la fotila optiko pro malgranda angulo inter Tero kaj Suno. Oni povas determini la situon de la Suno danke al radioj, kiuj traas la foton. La Tero ampleksas en la foto malpli ol unu rastrumeron (laŭ datumo de NASA, 0.12 rastrumeroj).
La sondilo faris ankaŭ fotojn de Venuso, Jupitero, Saturno, Urano kaj Neptuno; tiele ĝi kreis portreton de Sunsistemo. Ĝi ne povis fari foton de Merkuro, ĉar tiu estis tro proksima al Suno, kaj ne vidis Marson pro efiko de suna lumo sur la optikon. Specialistoj de NASA muntis la 60 ricevitajn bildojn en mozaikon, kiun oni nomas «Familia portreto» (angle Family Portrait).
Rememoroj de Sagan
Carl Sagan skribis: «Kvankam preskaŭ ni ĉiuj scias, ke la Tero estas globo, sur kiu nin detenas la pezoforto iel, ĉi ties konscio venis al ni nur kun la fama foto de Tero, kreita de la astronaŭtoj de “Apollo 17” dum la lasta flugo de homo al Luno». Sagan, kiu memoris pri graveco de tiu foto, atingis, ke «Voyager» faru foton de la Tero el periferio de Sunsistemo.
En la inaŭgura parolo la 11-an de majo 1996 Sagan rakontis, kion li pensas pri signifo de ĉi tiu foto:
Naranjos Amatlán
Naranjos Amatlán estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Naranjos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 013.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26119 loĝantojn. El tiuj estis 12336 viroj kaj 13783 virinoj. La komunumo havas surfacon de 200.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 21 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 41 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 27096 personoj. En la jaro 2000 temis pri 26377, do temis pri kresko / malkresko je -0.54 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 23575 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 931 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 3.95 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30013a.htm
Kanice (Petrovice)
Kanice (Kanitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Petrovice, en distrikto Hradec Králové. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordokcidente de Petrovice. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kanice situas en katastra teritorio Kanice u Petrovic kun areo 2,18 km².
Alby-sur-Chéran
Alby-sur-Chéran estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Alogoj
Alogoj (greke ἄλογοι, el la greka seniga alfo kaj logos = vorto) estas kiuj negas la vorton aŭ la Verbon'': estis religia movado prosperanta en Turkio ĉe la fino de la 2-a jarcento, kiu estis taksata, ĉe kristanaj tiamaj ortodoksaj verkistoj, hereza. Ĝi floris en Malgrand-Azio.
Individuigo de la sekto
Sankta Ireneo el Liono (Adversus Haereses, III, II 9) mallonge aludis grupojn da personoj negantaj la manifestaĵon de la Sankta Spirito kaj rifuzis, tial, la Evangelion laŭ Johano en la eroj en kiuj tio estas anoncita; sed li ne donis iun ajn nomon al la sekto.
Hipolito el Romo kontrastis tiun doktrinon kaj en sia Syntagma kaj en verko Commentarius in Ioannis Evangelium et Apocalypsin. Tiuj verkoj, jam perditaj, eble uzitaj, almenaŭ rilate la enhavojn, en la kompilado de la verkoj de Epifanio el Salamis. Tiu (Haereses, LI) estis liverinta detalan raporton pri la doktrinoj naskiĝintaj post la Dekkvaranoj kaj aliaj, kaj neakceptintaj nek la Evangelion laŭ Johano nek ties Apokalipson, kiujn ili atribuis al hereza Cerinto. Li ilin difinis “Alogoj” ("negantoj de la vorto") ĉar ili rifuzis tiujn verkojn de Johano kaj aparte ĉar ili rifuzis la Logos rivelitan en tiuj verkoj. Profitante de ambigueco de la termino “Alogi”, kiu alisence signifas "senraciuloj", asertis ke ĝi estis la ĝusta nomo por ili. Epifanio, plue, ilin konsideris, antaŭanoncantoj de Monarkianismo.
“Aloga” Doktrino
Ili, sendube, estis portantoj de radikala protesto kontraŭ la denuncita troigo kiun la Montanistoj faris pri la Sankta Spirito promesita en iliaj profetaĵoj/vizioj. Tio eksplikus kial ili negis la Evangelion Laŭ Johano kiu anoncis la alveno de la Sankta Spirito (sur la apostoloj) kaj kial malkreditigis la Apokalipson kiu, per sia priskribo pri la Paradiza Jerusalemo kaj pri, de ili kredita, jarmila regno, nutradis la imagopovon de la entuziasmaj Frigoj.
Samtempe ne klaras ĉu, krom la refuzo de tiuj du kanonaj libroj, ili negis ankaŭ la diecon de Jesuo kaj ties eternan generiĝon. Epifanio, ĉiukaze, malinklinis akcepti Cerinton aŭtoro de Evangelio kiu estis skribita ĝuste kontraŭ liaj ideoj: Cerinto instruis, fakte, ke Kristo estis simpla homo, dum Johano encentrigas sian evangelion sur la dieco de Kristo. Tamen, Epifanio konkludis tiel: "“Ili mem ŝajnas kredi kiel ni”". Opinieblus, tial, ke la Alogoj ne rifuzis la doktrinon en si mem, sed nur la Logos en la formo per kiu ĝi estas prezentata ne tiu evangelio.
Biblia kritiko
La interesiĝo de la modernaj esploristoj neniam estis adresita al la ilia Kristologio, sed al la pribiblia kritiko kiun ili ekdisvolvis. Estis, sendube, doktrina premiso kiu ilin devigis rifuzi la Evangelion laŭ Johano kaj la Apokalipson. Sed ili provis plifortigi siajn argumentadojn per tezoj deduktitaj el la krikrado de la libroj mem. Ili, fakte, asertis ke la Evangelio laŭ Johano malakordas kun la aliaj Evangelioj, miksas la sinoptikan ordon de la eventoj kaj anoncas doktrinon docetan. Ilia repuŝo kontraŭ la Apokalipso estis eĉ pli forta: ili rimarkigis ke ĝi estas ofte neintelegebla, infaneca kaj falsa. Legante la Ap 2, 18, ili asertis ke, tiuepoke, en Tiatira ekzistis neniam kristana eklezio.
La moderna intereso por tiu religia movado naskiĝis de kiam la johana problemo eksplodis (18-a jarcento), kun la celo ĵeti pluan lumon sur la pozicio kaj sur aŭtoritato de la kvara Evangelio en la praa Eklezio.
Majdanpek
Majdanpek (en serba cirile Мајданпек) estas kaj urbo kaj municipo en Distrikto Bor de Serbio. Laŭ censo de 2011, la municipo Majdanpek havis loĝantaron de 18,179 personoj, dum la urbo Majdanpek havis loĝantaron de 7,367.
Setlejoj
Krom la urbo Majdanpek, la municipo inkludas la jenajn setlejojn:
Amatlán de los Reyes
Amatlán de los Reyes estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Amatlán de los Reyes. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 014.
(61896) 2000 QG227
(61896) 2000 QG227 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Amatlán de los Reyes
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 38287 loĝantojn. El tiuj estis 18314 viroj kaj 19973 virinoj. La komunumo havas surfacon de 148.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 51 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 55 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 720 metroj super la marnivelo.
(61896) 2000 QG227
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Amatlán de los Reyes
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 36219 personoj. En la jaro 2000 temis pri 36823, do temis pri kresko / malkresko je 0.33 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 32904 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 638 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.94 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30014a.htm
Baldo degli Ubaldi
Petrus Baldus degli Ubaldi (1327-1400) estis itala juristo, lernanto de Bartolo da Sassoferrato (1314-1357) kaj Federicus Petrucius el Sieno (aktiva inter 1311-1348), profesoro kaj komentisto pri juro en la Universitatoj de Bolonjo, Peruĝo, Pizo, Florenco, Padovo kaj Pavio. Li estis profesoro de Pierre Roger de Beaufort, kiu pli malfrue iĝis la papo Gregorio la 11-a. Dum tridektri jaroj li instruis en la Universitato de Peruĝo kaj verkis pri la tri libroj de la Decretales krom vaste trakti pri kanona juro de la Justiniana kodo.
Vivo
En Peruĝo li lernis civilan juron sub gvidado de Bartolo da Saksoferato kaj estis akceptita kiel lernanto pri civila juro estante nur 17-jara. Pli malfrue en Sieno li studis kanonan kuron kun Federicus Petrucius. Post promocio kiel doktoro pri juro li iris al Bolonjo kie li instruis tri jarojn. En Peruĝo li okupis la katedron pri juro dum tridektri jaroj. Sekve, li instruis juron en Pizo, Florenco, Padovo kaj Pavio, en epoko kiam la lernejoj pri juro el tiuj universitatoj disputis la primasecon kun la lernejo de Bolonjo.
La ekzistantaj verkoj de Baldo tradukas la grandan reputacion kiun li akiris inter siaj samtempuloj, speciale pro la aktiva parto kiun li plenumis en la publikaj aferoj, kaj ankaŭ pro la famo kiun li akiris pere de konsultoj, kiujn oni kunigis kaj publikigis en kvin volumoj (Frankfurt, 1589). Baldo estis majstro de Gregorio la 11-a, kies rekta sukcedanto, Urbano la 6-a, dungis lin al Romo por asisti lin per siaj konsultoj, en 1380, kontraŭ la antipapo Klemento la 7-a. La kardinalo Francesco Zabarella (1360-1417) kaj la juristo Paulus Castrensis (1360-1441) troviĝis ankaŭ inter lia lernantaro. Liaj komentoj pri la "Liber Feudorum" (Libro pri la feŭdoj") estas konsiderata unu el liaj plej bonaj verkoj, kiuj bedaŭrinde estis lasitaj komplete nefinitaj almenaŭ parte.
Riĉerkaro
Riĉerkaro (itale ricercar aŭ ricercare; la terminoj egalas) estas speco de instrumenta komponaĵo el la malfrua Renesanco kaj precipe la frua baroko.
En sia plej ofta nuntempa uzo, ĝi signifas fruan specon de fugo, aparte tian, kiu havas seriozan karakteron, en kiu la temo uzas longajn notdaŭrojn. Tamen la termino havas konsiderinde pli varian historian uzon.
En la deksesa jarcento, la vorto riĉerkaro povis signifi kelkajn specojn de komponaĵoj. Terminologio estis tiam malstrikta, eĉ malrigora: ĉu la komponisto nomu instrumentan pecon tokato, kanzono, fantazio, aŭ riĉerkaro evidente ne estis afero de strikta klasado sed prefere sufiĉe arbitra decido. Tamen riĉerkaroj dividiĝas en du ĝeneralajn specojn: precipe homofonian pecon, kun maloftaj kuroj kaj virtuozaĵoj, ne malsimile al tokato; kaj sekciigitan verkon, en kiu ĉiu sekcio komenciĝas imite, plej ofte en variaĵa formo. Ekzemplojn de ambaŭ specoj de riĉerkaroj oni povas trovi en la verkoj de Girolamo Frescobaldi. La dua speco de riĉerkaro, la imita, kontrapunkta speco, fariĝis laŭ historio la pli grava, kaj eĉ malvolviĝis en la fugon.
Tiu ĉi dua, imita speco unue aperis en la meza parto de la deksesa jarcento, kaj malvolviĝis paralele al la moteto, kun kiu ĝi dividis multajn siajn imitajn procedojn. Instrumentaj transskriboj de motetoj estis multaj en la frua deksesa jarcento, kaj evidente komponistoj ekkreadis verkojn, kiuj similis al tiaj laŭ karaktero sed estis verkitaj sole por la instrumento (klavaro kaj liuto estis kutimaj instrumentoj, kiuj reprezentiĝis en tiu ĉi malvolviĝo). Ĉar la teksto de la moteto jam ne estis havebla kiel struktura aŭ unuiga rimedo, oni bezonis trovi ian alian metodon de muzika organizado: variaĵa formo montriĝis kiel la plej fleksebla kaj fortika.
Dum la baroka epoko, la imita riĉerkaro iom post iom evoluis en la fugon, same kiel la instrumenta kanzono evoluis en la sonaton. Kelkaj verkoj, kiuj estas nedistingeblaj de fugoj, estis nomataj "riĉerkaroj" ankoraŭ ĉe Bach, krom la diferenco, ke la notdaŭroj estis ĝenerale pli longaj kaj la karaktero iomete pli serioza. Bona ekzemplo estas la tripartaj kaj sespartaj riĉerkaroj el La muzika ofero (1747) de Johann Sebastian Bach.
Listo de renomaj personoj de Șimleu Silvaniei
Renomaj personoj de Șimleu Silvaniei
Szilágysomlyó estis hejmloko de la nobela familio Báthory de Somlyó.
11475 Velinský
11475 Velinský estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun, en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa verkisto Jaroslav Velinský (1932–2012), kromnomita Kapitán Kid, verkinto de krimfikcio kaj sciencfikcio, eldonisto, kanzonverkisto kaj muzikisto. Li estas unu el la fondintoj de la ĉeĥa popolmuzika festivalo Porta.
Cajarc
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cajarcois.
Lançon
Lançon estas la nomo de jenaj komunumoj en Francujo:
NGC 5214A
NGC 5214A (aliaj indikoj — MCG 7-28-29, KCPG 381A, IRAS13306+4207, PGC 47679) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Silberhausen
Silberhausen estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Dingelstädt. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 612 loĝantojn.
Johann Heinrich Pestalozzi
Johann Heinrich PESTALOZZI, foje nomata "Henriko Pestalozzi", (naskiĝis la 12-an de januaro 1746, mortis la 17-an de februaro 1827) estis svisa pedagogo.
Li studis teologion kaj juron en sia naskiĝurbo Zuriko, sed ĉesigis la studojn sen diplomo kaj transloĝiĝis al kampara regiono, kie li dediĉis sin al la agrikulturo. Liaj provoj, enkonduki novajn kreskaĵojn kaj sterkaĵojn por plibonigi la situacion de la malriĉaj kamparanoj, ne estis sukcesaj.
Kun sia edzino Anna en 1775 li invitis proksimume 40 infanojn el malriĉaj familioj al sia bieno Neuhof, donis al ili instruon kaj edukon, ankaŭ pri metiaj kaj agrikulturaj aferoj. Pro ekonomiaj kialoj ili devis fermi la entreprenon en la jaro 1779. Dum la sekvaj 20 jaroj Pestalozzi dediĉis sin ĉefe al la verkado. Famon li akiris per sia romano Lienhard und Gertrud; pliaj beletraj kaj sciencaj verkoj sekvis.
En la jaro 1825 Pestalozzi revenis al sia bieno Neuhof, kie li du jarojn poste, en la aĝo de 81 jaroj mortis.
La Chapelle-sur-Furieuse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Jura, en la centrorienta parto de Burgonjo-Franĉkonteo.
Sant'Anna Arresi
Sant'Anna Arresi - jen itale, sarde kutime nur Arresi - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Masainas kaj Teulada (CA).
Wilhelmus
Wilhelmus estas la unua vorto kaj la neformala titolo de la nederlanda nacia himno. Ĝi konsistas el 15 strofoj kiuj formas akrostiĥon: la unuaj literoj de de la strofoj formas la nomon Willem van Nassov (princo Vilhelmo la 1-a de Oranje-Nassau).
Kutime oni kantas nur la unuan strofon, sed foje post tiu ankaŭ la sesan, kiu gajnis specialan signifon dum la 2-a Mondmilito
La deveno de la teksto estas daŭra diskuto. Iuj opinias ke ĝin verkis Filips Van Marnix van Sint Aldegonde inter 1570 kaj 1572, sed tiu ne estas certe, ĉefe pro la iom amatora poezio. La melodio estis malnova franca soldatokanto.
La himno estis kvazaŭ propaganda kanto dum la Okdekjara Milito. En la teksto princo Vilhelmo I de Oranje-Nassau, la gvidanto de la ribelo de nederlandaj provincoj kontraŭ la habsburga povo, parolas. Unuflanke li deklaras sian lojalecon al sia suvereno, reĝo Filipo la 2-a de Hispanio, aliflanke li defendas la ribelon de la loĝantoj de la nederlandaj provincoj.
La Wilhelmus estas do tre malnova kanto, sed nur iĝis la nacia himno je la 10-a de majo 1932. Ĝi anstataŭis pli klasikan nacian himnon Wien Neerlands bloed, kiun oni konsideris tro ŝovinista.
Teksto
Unua strofo
''Wilhelmus van Nassouwe
ben ik, van Duitsen bloed,
''den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood''.
Een Prinse van Oranje
ben ik, vrij onverveerd,
den Koning van Hispanje
heb ik altijd geëerd.
Vilhelmo de Nassau
fidela al patrio
mi restos ĝismorte.
Princo de Orange
mi estas, libere, sentime,
la Reĝon de Hispanio
mi ĉiam honoris.
Sesa strofo
''Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t'aller stond,
die mij mijn hart doorwondt.
Mia ŝildo kaj konfido
estas Vi, Dio mia Sinjoro
neniam forlasu min.
Ke mi restu pia
ĉiam via servanto
kiu vundas mian koron.
Litobratřice
Litobratřice (Leipertitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278.
Jean-Charles Pichegru
Jean-Charles PICHEGRU (naskiĝis la 16-an de februaro 1761 en Les Planches-près-Arbois, mortis la 6-an de aprilo 1804 en Parizo) estis franca generalo kaj parlamentano. Li iĝis generalo dum Franca Revolucio unue kiel revoluciulo, kaj de 1795 perfidis kiel monarkiisto. Li tamen prezidantiĝis de Konsilio de la Kvin Centoj de la 20-an de majo 1797 ĝis la 18-an de junio 1797.
Kaj finfine partoprenis kun Cadoudal, en januaro 1804 la konspiracion kontraŭ Napoleono Bonaparte kaj estis arestita la 28-an de februaro 1804. Kaj li, oficiale, mortigis sin en la malliberejo de Temple la 6-an de aprilo.
Mendrisio (komunumaro)
La komunumaro Mendrisio  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Mendrisio. Ĝi havis 17024 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Mendrisio.
Geografio
La komunumaro Mendrisio situas sude de la Lago de Lugano inter la suda pinto de Svislando kaj la urbo Lugano.
Trafiko
Tra la komunumaro Mendrisio pasas la kantona ĉefvojo n-ro, la svisa aŭtovojo A2 kaj la gotarda trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj. La urbo Mendrisio disponas pri loka busreto.
Historio
La komunumaro estis kreita kun la kreo de la Distrikto Mendrisio surbaze de la mediacia akto el la malnova Paroĥaro Mendrisio. Kun efiko de la 14-a de aprilo 2014 la ĝi tiam aŭtonoma komunumo Ligornetto estis integrita al Mendrisio kaj tiel fariĝis ankaŭ parto de la Komunumaro Mendrisio.
Komunumoj
La komunumaro Mendrisio konsistas (stato en 2013) el 2 komunumoj, el kiuj ĝia ĉefurbo Mendrisio estas la plej granda. Jen la listo:
Kazuki Hara
Kazuki Hara (原 一樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Urawa Reds, Kyoto Sanga FC, Giravanz Kitakyushu kaj Kamatamare Sanuki.
Forĝejo
Forĝejo estas metiejo, kie laboras forĝisto.
En ĉiu tradicia forĝejo troviĝas fajrejo, kie la pilaborenda metalpeco estas varmegigata. La prilaborado okazas sur amboso, kie la forĝisto batas la pecon per martelo.
La brulaĵo por la fajro estas aŭ ŝtona aŭ ligna karbo kaj por atingi altajn temperaturojn de pli ol 1000°C oni enblovas pli da oksigeno (aero) en la fajron helpe de blovbalgo aŭ ventolilo.
Ángel R. Cabada
Ángel R. Cabada estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ángel R. Cabada. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 30 015.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 34312 personoj. En la jaro 2000 temis pri 32119, do temis pri kresko / malkresko je -1.31 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 28719 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 181 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.63 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30015a.htm
Empalme (metroo de Madrido)
Empalme (Kuniĝo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta en la interkruciĝo de Avenuo del Padre Piquer kun Strato Tembleque, en distrikto.
La stacio estis malfermita la.
Zsigmond Schiller
Zsigmond Schiller [ĵigmond ŝiler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schiller Zsigmond estis hungara advokato, ĵurnalisto. Lia nepo estis Imre Kinszki.
Biografio
Zsigmond Schiller devenis el juda familio. Li maturiĝis en Nitro, poste li studis juron en Universitato de Vieno, pli poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1872 (ankaŭ li advokatiĝis). Li estis advokato inter 1873-1880 en Budapeŝto, poste ĝis 1884 en Pozono. Li estis ĵurnalisto de germanlingva ĵurnalo ekde 1882, vicredaktoro ekde 1884, respondeca redaktoro ekde 1906. Li ŝatis okupiĝis ankaŭ pri botaniko. Li edziĝis en 1873, lia edzino naskis 6 gefilojn inter 1874–1890.
Karl Stauffer-Bern
"Karl Stauffer-Bern", Karlo Staufero (germane Karl Stauffer), Karl Stauffer-Bern n. 2a de septembro 1857, m. 24a de januaro 1891 en vilaĝo (fonetike) Trubŝaĥen Trubschachen, kantono Berno, Svisujo, m. 24a januaro 1891 en Florenco estis svisa pentristo, akvafortisto (Akvaforto) kaj skulptartisto (Skulptarto).
Li estis amanto de Lidia WELTI-ESCHER (germane: Lydia Welti-Escher).
NGC 5215A
NGC 5215A (aliaj indikoj — ESO 383-28, MCG -5-32-40, VV 693, PGC 47879, PGC 47883) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Ich steh an deiner Krippen hier
Ich steh an deiner Krippen hier (eo: Jen mi staras ĉe via lulilo) estas fama evangelia kaj ekumena kristnaska kanto.
Teksto
La origine dekkvin-strofan tekston verkis la luterana teologo kaj poeto Paul Gerhardt en 1653. Kvankam ano de la lutera ortodoksismo, Gerhardt donis al ĝi tre intimajn kaj privatajn trajtojn, kiaj poste estis tipaj por la pietismo. Precipe la ni-on de la reformacio-epoko anstataŭas la mi-formo. Ĉi tiu mio laŭ la kompreno de Paul Gerhardt estas ekzempla memeldiro de la eklezia kredo, ne kvazaŭ-biografia sinprezentaĵo. La teksto vivas per kontrastoj kiel grandeco – malgrandeco, malriĉeco – riĉeco, je kio la ŝajne malriĉa kaj malpotenca infano estas ekkonata kiel vere potenca kaj riĉa, la kredanto tamen, kiu renkontas lin, spertas sin mizera kaj vanta, kiam la infano lin ne dotas kaj transformas.
Melodio
Kiel melodio estis uzata dum proksimume cent jaroj tiu de la kanto „Es ist gewisslich an der Zeit“ verkita de Martin Luther en 1529 (EG 149), kun kiu la kanto estis enprenata en multajn malnovajn kantarojn. Kun ĉi tiu melodio ĝi ankaŭ aperas en Weihnachtsoratorium el 1734 de Johann Sebastian Bach.
En 1736 Georg Christian Schemelli eldonis en Lepsiko la kantaron Musicalisches Gesang-Buch, por kiu Johann Sebastian Bach komponis pri la teksto de Paul Gerhardt ariecan melodion en c-minoro, prefere por privata meditado kaj solokantado. Ĉi tiu melodio akiris en la 18-a kaj ĉefe en la 19-a jarcentoj altan popularecon kaj trovis finfine eniron ankaŭ en la diservon kaj en la evangeliajn ekleziajn kantarojn. La katolika kantaro Gotteslob plue entenas la pli malnovan melodion.
Orienta Fronto (Unua mondmilito)
La Orienta Fronto estis eŭropa militfronto dum la Unua Mondmilito en Centra kaj, ĉefe, Orienta Eŭropo kaj estis pli granda ol la Okcidenta Fronto. Malgraŭ la geografia malproksimeco de ambaŭ frontoj, la okazaĵoj en la du militscenejoj forte influis unu la alian. En rusaj frontoj, la milito foje estis nomita la Dua Patria Milito.
Alex (Haute-Savoie)
Alex estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Aguilar de la Frontera
Aguilar de la Frontera estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 167 km2 kie loĝas 13653 geloĝantoj, do loĝdenso estas 81.8 loĝ./km2. Aguilar de la Frontera situas je 50 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Heptila cianoacetato
Heptila cianoacetato aŭ C10H17NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoacetata acido kun heptanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Heptila cianoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Tomonobu Hiroi
Tomonobu Hiroi (廣井 友信, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Tokyo Verdy, Roasso Kumamoto kaj Zweigen Kanazawa.
Wölflinswil
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sura areo de 9,51 km², de kiuj 2,95 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,61 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 865 m s.m. sur la monto Strihe, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 400 m s.m. ĉe la norda komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wölflinswil limas en nordo al Gipf-Oberfrick, en nordoriento al Herznach, en oriento al Densbüren, en sudo al Oberhof, en okcidento al Kienberg (Kantono Soloturno), kaj en Wittnau en nordokcidento.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Araŭo tra la Benkerjoch-Pasejo al Frick. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas 7 kilometrojn norde en Frick.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wölflinswil datiĝas el la jaro 1180 kiel Wulfliswile.
En mezepoko la Grafoj de Homberg-Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Wölflinswil. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj. Dum la Tridekjara Milito, kiu tuŝis inter 1633 kaj 1638 ankaŭ la Frick-Valon, la vilaĝo estis detruita de svedaj trupoj. La Habsburgoj pluregis la regionon ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Wölflinswil estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Osorno (urbo)
Osorno estas urbego, universitata urbo kaj diocezo en suda Ĉilio en regiono Los Lagos, en la samnoma provinco Osorno. Ĝi estas provinca ĉefurbo.
Geografio
Osorno situas ĉe kunfluejo de 2 riveroj antaŭ la samnoma vulkano Osorno. Pacifiko troviĝas 64, Puerto Montt 102, Temuco 209, Koncepciono 415, Talcahuano 425, Chillán 450, Rancagua (Ĉilio) 743, Santiago de Ĉilio 822, Valparaiso 840, Viña del Mar 853, Coquimbo 1192, La Serena (Ĉilio) 1198, Punta Arenas 1410, Antofagasta (urbo) 1899, Iquique 2281, Arica 2471 km.
Historio
Osorno estis fondita fare de Pedro de Valdivia en 1553, sed tiu provo ne realiĝis. Denova jam sukcesa fondo okazis post 5 jaroj. En 1602 la indianoj detruis la loĝlokon, nur en 1792 Osorno estis rekonstruita, post 4 jaroj oni deklaris ĝin loĝloko. En la 1850-aj jaroj registaro de Ĉilio invitis ĉefe germanojn por kaŭzi kreskon en la regiono. Tertremo okazis en 2010.
Ekonomio
Osorno estas agrikultura (tritikoj kaj avenoj) kaj bredada (bovoj, ĉevaloj) centroj. Pro konvena montpasejo estas bona kontakto kun Bariloĉe. La turismo evoluas, sed mankas la industriaj kaj servaj sektoroj.
Trafiko
Osorno estas trafika nodo, kie kuras vojoj el nordo, sudo, oceano kaj Argentino. La urbego havas ankaŭ flughavenon.
Klimato
Osorno havas oceanan klimaton. La averaĝa temperaturo estas 13 ° C, sed tio varias ekstreme inter – 7 (en junio) - 36 ° C (en januaro). Jare pluvas (malofte neĝas) po 1318 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte junie.
Péter Oberfrank
Péter Oberfrank, laŭ hungarlingve kutima nomordo Oberfrank Péter estas hungara pianisto, dirigento, helpekzercisto, altlerneja instruisto. Lia frato estas Pál Oberfrank, lia onklo estas Géza Oberfrank.
Osorno (urbo)
Famuloj
En Osorno naskiĝis:
Péter Oberfrank
Péter Oberfrank naskiĝis la en Bruselo.
Biografio
Péter Oberfrank maturiĝis en muziklernejo en Budapeŝto en 1984, poste li akiris pianistan diplomon 1989, dirigentan diplomon en 1993 en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Ervin Lukács. Post la unua diplomo li estis helpekzercisto en Nacia Teatro (Szeged), poste inter 1991–1998 en Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie ekde 1995 ankaŭ dirigentis. Inter 1991 kaj 2006 li plej ofte pianakompanis recitalojn de József Gregor. Inter 1999 kaj 2003 li estis muzika direktoro de Nacia Teatro en Szeged, poste li estas sen statuso, tamen li dirigentas plu, kiel gasto (ankaŭ eksterlande). Inter 2001–2011 li havis statuson en la Muzikarta Altlernejo, poste en Scienca Universitato de Szeged. Li ricevis premiojn inter 1996-2015.
Urcy
Urcy estas franca komunumo lokita en kantono Longvic, en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Urcy kaj la vilaĝeton Montculot.
Historio kaj vidindaĵoj
La kastelo Monculot apartenis al Alphonse de Lamartine de 1826 ĝis 1831. Lamartine vivis ankaŭ en la kastelo ekde 1801.
En la kirko oni vidas kvar novgotikajn pentraĵojn de Adolphe Tassin.
20613 Chibaken
20613 Chibaken estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gubernio Ĉiba (japane 千葉県 :  Chiba-ken), oriente de Tokio. En 2011, pluraj lokoj de tiu gubernio estis damaĝitaj pro la tertremo de Sendajo.
Tuttjurkismo
Tut-tjurkismo estas politika movado ekiĝinta antaŭ pli ol 100 jaroj, kies ĉefa celo estas la unuiĝo de la diversaj tjurkaj popoloj en unu moderna politika ŝtato.
La tuttjurkismo estas grava parto de la ideologio de la turka Partio de Naciisma Agado, kies membroj estas konataj kiel Grizaj Lupoj. La griza lupo estis la ĉefa simbolo de la antikva altaja popolo.
Peneo (rivero)
La rivero Peneo (greke Pêneios aŭ Pineus) estas rivero de Peloponezo. Ĝi defluas de la Monto Erimanto kaj enfluas en la golfon de Patraso, en Grekujo.
Helena mitologio
Heraklo devojigis ĝin kaj ankoraŭ la alian riveron Alfeo (rivero) por purigi la stalojn de Aŭgio. Tion li faris okaze de sia sesa laboro. Laŭ la helena mitologio, sur la deklivoj de la Monto Erimanto vivis la fama apro, kiun Heraklo kaptis por Eŭristeo.
Citidino
Citidino estas nukleozido konsistanta je unu citozina grupo aneksita al riboza ringo (aŭ pli specife ribo-furanozo) pere de β-N1-glukozida ligilo. Citidino estas komponaĵo de la RNA. Kiam citozino aneksiĝas al de-okso-riboza ringo, ĝi estas konata kiel de-okso-citidino.
Ekzistas granda variaĵo da citidinaj analogaĵoj kun potenca uzo en farmakologio. Kelkaj el ili estas anti-HIV agento kiu funkcias kiel virusa mutaciaĵo, kaj zebularino ekzistas en la E. coli kaj nuntempe estas esplorata por kemiterapio. Malaltaj dozoj de azacitidino kaj ĝia analogo decitabino elmontras bonajn rezultojn en la traktado de la kancero pere de la epigeneza malmetiligo.
Krom ĝia rolo kiel pirimidina komponaĵo de la RNA, citidino ŝajne elmontras certajn kontrolojn sur la cikligo de la neŭrono-gliala glutamato, kie la suplementado malaltigas la nivelojn de mezfrontalaj/cerbaj glutamato/glutamino.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Isocytidine.svg| Izocitidino Pseudocytidine.svg| Pseŭdo-citidino Pseudoisocytidine.svg| Pseŭdo-izocitidino 3-Methylcytidine.svg| 3-Metil-citidino 5-Methylcytidine.svg| 5-Metil-citidino 2%27-O-Methylcytidine.svg| o-Metil-citidino Azacitidine.svg| Azacitidino N4-Methylcytidine.svg| N4-Metil-citidino N4,N4-Dimethylcytidine.svg| N4-N4-Metil-citidino Desoxycytidin.svg| De-okso-citidino </Gallery>
Liginiac
Liginiac estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 611 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.
Ĝi estas trafluata de la riveroj Dordogne kaj Triouzoune.
Geografio
Liginiac etendiĝas sur 28,53 km², kaj havis 611 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Liginiac situas je alteco de 692 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Liginiac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
En Le Peyrou estis grava kastelo, ĝi estis detruita en 1793.
La akvobaraĵo de Marèges datiĝis de 1935.
Ekonomio
La akvobaraĵo de Marèges situas sur la teritorio de la komunumo.
Administrado
Liginiac apartenas al la kantono de Neuvic, kies ĉefurbo estas Neuvic. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Mardo
Mardo estas la dua tago de la semajno, laŭ internacia normo ISO 8601. Tiu nomo venas el la franca mardi, kiu siavice venas de la latina dies Martis, tago de la dio Marso. El tiu venas la vortojn martes kaj martedì ankaŭ.
Oni kopiis la ideon en ĝermanidaj lingvoj, uzante tial la nordian militdion Tiw anstataŭ Marso, en Tuesday, dinsdag kaj Dienstag.
Simile en Hinda lingvo tio nomiĝas mangalvâr मंगलवार t.e. tago de Marso.
En multaj mondpartoj, mardo estas la dua tago de la laborsemajno.
Mardo sekvas lundon kaj antaŭvenas merkredon. Vidu: Gregoria kalendaro.
En hispanlingvaj kulturoj, mardo estas malbonaŭgura tago. Proverbo diras, En martes, no te cases ni te embarques (marde, nek edziĝu nek enŝipiĝu). La mardo la 13-a estas por hispanlingvanoj malbonaŭgura, kiel vendredo la 13-a por anglalingvanoj aŭ franclingvanoj.
7314 Pevsner
7314 Pevsner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rus-devena franca skulptisto kaj pentristo Antoine Pevsner (1886–1962), frato de Naum Gabo. Li estas konata pro siaj skulptaĵoj inspiritaj de matematikaj funkcioj.