cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Samuel Schröter
Vivo
Lia unua instruisto estis la patro estanta lernejestro. Poste Schröter studis teologion en Jena. Krome li ĉiam okupiĝis diligente pri natursciencoj kiuj lin estis interesintaj jam ekde la junulaj jaroj. Post la studofino li iĝis estro de la lernejo en Dornburg (Saale) en 1756. En 1763 li iĝis paroĥestro en Blankenhain-Thangelstedt, baldaŭ poste konventa predikisto en Vajmaro. Tie li ankaŭ prizorgis la kolektitaĵojn de natursciencaĵoj. Mortanta li estis superintendanto kaj unua predikisto de Buttstädt.
Ĝumejra
Ĝumejra aŭ Ĝumejraho (en araba: جُمَيْرَا) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu bordas norde kun Almanĥul, sude kun Alkoz, oriente kun Alŭasl kaj okcidente kun la Persa Golfo, ĉar temas pri ĉemara promenejo.
Johann Samuel Schröter
Kiel natursciencisto
Inter la branĉoj de natursciencoj Schröter preferis ĉefe konkologion, mineralogion kaj paleontologio. Li ege meritis en ĉiuj tiuj sciencoj haviginte al ili multajn novajn ideojn. Li ekzemple akuratege priskribis diversajn specojn de konkoj kaj propagandis okupiĝon pri fosiliiĝo kio tiutempe ankoraŭ ne tro atentitis.
Ĝumejra
Ĝi havas 26,499 loĝantojn. Ĝumejra estas marborda loĝeja areo de Dubajo, kiu enhavas privatajn loĝejojn kaj hotelajn instalaĵojn. Tiu areo estas tre populara inter enmigrintoj kiuj laboras en la emirlando kaj ankaŭ estas familiara por multaj turistoj kiuj vizitas Dubajon.
Johann Samuel Schröter
Fonto
"Schröter, Johann Samuel" fare de Wilhelm Heß, en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 32 (1891), p. 569–570, kio legeblas tie ĉi interrete.
Ĝumejra
Ĝumejra estas subdividita en kvar sub-komunumoj, kiuj estas la jenaj:
Gonzalo Fernández de Córdoba
Gonzalo Fernández de Córdoba y Aguilar, alinome Granda Kapitano, (n. en Montilla, la 1-an de septembro 1453 – m. en Loja (Granado), la 2-an de decembro 1515) estis andaluza nobelulo je la servo de la Katolikaj Gereĝoj, politikisto kaj militisto el nuna Hispanio, duko de Santángelo, Terranova, Andría, Montalto kaj Sessa, kaj pro sia majstreco en la militarto estas konata kiel la Granda Kapitano.
Hans Liberg
Biografio
Li estis inspirita de la pianludado de la avino kaj lernis pianon kaj gitaron ankoraŭ kiel lernanto. Poste li lernis ankaŭ klarineton, bankon kaj trumpeton. Post la lerneja tempo en Breda li studis muziksciencon en Amsterdamo.
En 1983 li sukcesis eniri la finalon de la Camarettenfestival.
Prezentoj
Liberg estas kapabla pianisto, sed ludas en siaj prezentoj ankaŭ plurajn aliajn instrumentojn. Temas ĉefe pri klasika muziko. Li ludas mallongajn konatajn pecojn kaj intermiksas ilin kun aliaj konataj melodioj el ĵazo kaj popmuziko, kaj tiel trompetas la publikon. Li multe improvizas, kaj danke al siaj lingvokonoj li povas alparoli publikojn en diversaj landoj en ties lingvo.
(13371) 1998 VH5
(13371) 1998 VH5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Ruĝa Maro (subŝtato)
Ruĝa Maro (البحر الأحمر) estas subŝtato de Sudano. Ĝi situas inter la Ruĝa Maro kaj la Nilo (kiun ĝi ne tute atingas) kaj enhavas la tutan marbordon de Sudano. Ĝia ĉefurbo estas Sudanhavenurbo.
Ĝia areo estas : en 2006 ĝi havis loĝantojn; tio respondas al loĝdenso de ĉ. /km². Preskaŭ duono de la loĝantaro vivas en la ĉefurbo; la dua plej granda urbo, Saŭakin, havas ĉ. loĝantojn.
Situo kaj subdivido
Ruĝa Maro limas norde al Egiptio, sude al Eritreo. Ĝi enhavas la plej orientan lokon en Sudano. Ĝia norda parto, norde de la 22-a norda latitudo, estas la Triangulo de Halaib, kiu estas disputata inter Sudano kaj Egiptio. Se kalkuli la triangulon parto de Ruĝa Maro, ankaŭ la plej norda loko de Sudano situas en ĝi.
La subŝtato konsistas el kvar distriktoj. La plej norda, Halaib, pretendas ankaŭ la Triangulon de Halaib kaj eĉ nomiĝas laŭ loko tie troviĝanta. La ĉi-apuda mapo jene numeras la distriktojn:
21922 Mocz
21922 Mocz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lucia Mocz, finalistino en 2005 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro ŝia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Mililani Middle School de Mililani (Havajo, Usono).
Vermes
Vermes havas plurajn signifojn:
Trano
Trano (itale Trani) estas komunumo de la regiono Apulio, en la sud-orienta Italio.
Ĝi ĉefurbas la provincon de Barleto-Andrio-Trano. Najbaras la komunumoj Andrio, Barletta, Bisceglie kaj Corato.
Kantono de Bellegarde-en-Marche
La kantono de Bellegarde-en-Marche (france canton de Bellegarde-en-Marche) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Bellegarde-en-Marche la jenaj 9 francaj komunumoj :
José Moscardó
José Moscardó Ituarte, (Madrido, 26-a de oktobro de 1878 - samloke, 12-a de aprilo de 1956), estis militisto hispana. Li aliĝis al la puĉo de julio de 1936 kontraŭ la registaro de la Popola Fronto, kiu kondukis al la Hispana Enlanda Milito, kaj estris tiun en Toledo, ĉar estis la militisto de plej alta rango inter la implikitaj, kaj akiris famon pro sia defendo de la Alkazaro de Toledo kontraŭ la respublikaj trupoj.
La Alkazaro estis uzata de la ribeliĝinta kolonelo José Moscardó kiel defenda punkto kaj rezistejo de la Civila Gardistaro kaj tute sieĝata kaj detruita de la trupoj lojalaj al la Dua Hispana Respubliko dum la sieĝo kiu daŭris 70 tagojn de la 22-a de julio ĝis la 28-a de septembro 1936. Ĝi estis liberigata tiun lastan tagon fare de la Armeo de Afriko sub la gvido de la generalo José Enrique Varela kaj vizitata sekvatage de la generalo Francisco Franco, ĉefo de la naciisma bando, kiuj prokrastis la antaŭeniron al Madrido por liberigi la Alkazaron.
La frankisma propagando laŭdegis la heroan reziston kaj eĉ la rolon luditan de la kolonelo Moscardó, inklude legendojn pri supozata ĉantaĝo farata al la kolonelo petante kapitulacon kontraŭ lia filo, kiu ne estos mortigita dum tiuj semajnoj, sed nur tre poste kaj senrilate al la toledaj okazintaĵoj. La frankisma propagando levigegos la figuron de la kolonelo Moscardó, kiu ŝajne ne estis tiom kuraĝa militestro ĉar reale la direkton de la rezisto faris civilgvardinao Pedro Romero.
Post la liberigo de la Alkazaro fare de la frankismaj trupoj la kolonelo estis levigita al rango de generalo kaj aktivis dum la resto de la milito. Li estis ankaŭ levigita al rango de grafo, ĉar nereĝa kaj eĉ nenobela persono kia Francisco Franco permesis al si ekde la ŝtataj registaraj instancoj nomumi supozatajn nobelojn.
Pachia
Pachia pakia (hungare Páké) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Covasna (urbo). Administre apartenas ĝi al Brateş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 587 loĝantojn (hungaroj), en 1992 335 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (departemento Háromszék).
461 Saskia
461 Saskia estas granda asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi estis tiel nomita honore al Saskia van Uylenburgh, edzino de la nederlanda pentristo Rembranto.
Skull and Bones
Skull and Bones estis fondita en 1832 de William Huntington Russell kaj Alphonso Taft.
Oni invitas en la societon ĉiujare ĉ. 15 studentojn, la membroj devas esti reciproke lojalaj, helpi unu la alian.
Onidire la anoj de Skull and Bones - inter aliaj Prescott Bush - elfosis en 1918 kiel „kuraĝ-provo“ la tombejon de la indiĝena ĉefo Geronimo kaj oni lokigis la kranion kaj tibiojn en sia kulta muzeo.
Vermeș (Lechința)
Vermeș [vermeŝ] (hungare: Vermes, germane: Wermesch, Warmisch) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 798 loĝantojn (germanoj, ciganoj, rumanoj); en 1992 840 (rumanoj, 3,7 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Lechința. Ĝia saksa loĝantaro en 1944 traslokiĝis en Germanion.
Annopol
La urbo apartenas al komunumo Annopol en distrikto Kraśnicki.
Dua mondmilito
Post eksplodo de la milito al la urbo alvenis multaj judaj rifuĝintoj el aliaj partoj de Pollando, i.a. de Kalisz kaj Lodzo. En majo 1942 estis ĉ. 2 000. Kadre de Operaco Reinhardt estis murditaj en la germana-nazia ekstermejo Bełżec/Belzec.
12.02.1944: Taĉmento de Kamparanaj Batalionoj malarmigis kelkajn germanojn en la urbo.
Matadeón de los Oteros
Matadeón de los Oteros [matadeON delosoTEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Los Oteros.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Fontanil de los Oteros, Matadeón de los Oteros, San Pedro de los Oteros kaj Santa María de los Oteros, okupas totalan areon de 46,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 229 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 43 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Telechia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 773 loĝantojn (hungaroj), en 1992 641 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Matadeón de los Oteros
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
6474 Choate
6474 Choate estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 21-an de septembro 1987 de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dennis Choate, inĝeniero ĉe la Komplekso de Foraj Kosmaj Komunikoj de Goldstone.
Miklós Patrubány
Kariero
Miklós Patrubány diplomitiĝis en Kluĵo (1978). Li laboris en Bukareŝto (1976-78), poste estis scienca ĉefesploristo de Kalkulinstituto de Kluĵo (1978-92), gastprofesoro de la teknikuniversitato de Kluĵo (1979-84), posedanto-direktoro de 1992 de Praemium Kft. de Kluĵo. Li estis vicprezidanto de la Erdélyi Magyar Műszaki Tudományos Társaság (1990-92), respondeceldonisto de Magyar Kisebbség de 1996, prezidanto de Mondligo de Hungaroj de 2000. Li estis ano de la prezidantaro de RMDSZ (1991-92).
18983 Allentran
18983 Allentran estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Allen Hing Tran, kiu gajnis la kvaran rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Alhambra High School de Alhambra (Kalifornio Usono).
Ne-perioda kometo
La oficialaj nomoj de la kometoj komencas per "C". Jen parta listo de la ne-periodaj kometoj kiuj iam aperis en la Sunsistemo:
Eksteraj ligiloj
Liste der Kometen Listaan da reng kometa
Saksio-Anhalto
Saksio-Anhalto aŭ Saksujo-Anhalto estas federacia lando en la orienta parto de Germanio. Ĝia germana nomo estas Sachsen-Anhalt. Ĝi havas areon de 20 445 kvadrataj kilometroj kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Al Saksio-Anhalto limas la germanaj federaciaj landoj Brandenburgio (nordoriente), Saksio (sudoriente), Turingio (sudokcidente) kaj Malsupra Saksio (nordokcidente).
Montoj
En la okcidento de Saksio-Anhalto situas la mezalta montaro Harco. Tie troviĝas Brocken, kun 1.141,1 m la plej alta monto de la regiono.
Riveroj
La sekvaj riveroj trafluas Saksio-Anhalton per siaj tutaj aŭ partaj longoj:
Trepuzzi
Trepuzzi estas komunumo de Italio.
Saksio-Anhalto
Urboj
La plej gravaj urboj en Saksio-Anhalto estas:
Administra strukturo
En Saksio-Anhalto ekde julio 2007 ekzistas 11 distriktoj (Landkreise, antaŭ tiu dato estis 21 distriktoj) kaj 3 eksterdistriktaj urboj.
Fratoj Nicholas
La Fratoj Nicholas ( Nicholas Brothers) estis frata duopo dancista, Fayard Nicholas (1914–2006) kaj Harold Nicholas (1921–2000), usonaj nigruloj. Ekde la 1920-aj jaroj ili famiĝis pro sia tre akrobata danca stilo, uzante teknikon nomatan "fulmodancado" (angle "flash dancing"). Multaj kritikistoj opiniis ilin la plej elstaraj frapaj dancistoj de la epoko. Ilia dancado en la muzikaĵo "Jumpin' Jive" (kun Cab Calloway kaj lia orkestro) en la kinofilmo Stormy Weather estas rigardata de multaj la plej virtuoza dancaĵo en la tuta historio. Ili komencis kiel steluloj de la Harlema Renesanco kaj pluvivis en sukcesajn karierojn en teatro, kino, kaj televido ĝis la 1990-aj jaroj.
Fontoj
Bazita ĉefe sur la angla Vikipedio.
Dzierzgoń
Dzierzgoń (jen pole, historie Kiszporg/Kiszpork, germane Christburg, prapruse Grewose) estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj al la distrikto Sztum. Fine de en la urbo vivis. La loĝloko en la antikva epoko estis grava loko de la praprusoj kaj estis parto de la Sukcena Vojo, kiu iris norde de Livlando kaj Kuronio ĝis la itala duoninsulo, la kerno de la romia regno. Ekde la jaro 1234 ĝi estis nodopunkto de la bataloj de la Germana Ordeno kontraŭ la praprusoj, kaj en 1247 la ordenanoj fondis novan fortikaĵon tie apud pli malnova praprusa kastelo, kiun ili nomis Christburg.
Distriktaro Monastero
La distriktaro Monastero estas unu el kvin distriktaroj de Nordrejn-Vestfalio (Germanio). Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Geografio
Ĝi situas en la nordo de Nordrejn-Vestfalio. Nur la sudokcidenta parto havas pli altan loĝodenson, dume la resta tereno de la distriktaro escepte de la urbo Monastero plejparte estas kampara.
Najbaraj distriktaroj kaj landoj
La distriktaro limas norde al la lando Malsupra Saksio, oriente al la distriktaro Detmoldo (Orienta Vestfalio-Lipo), sude al la distriktaroj Arnsbergo plus Duseldorfo kaj okcidente al Nederlando.
Katedralo de Poitiers
La katedralo Sankta Petro je Poitiers aŭ katedralo Sankta Petro je Poitiers estas sidejo de la episkopo de Puatiero. Ĝi staras en la urbo Puatiero en Francujo, departemento Vienne, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. La gotika katedralo kun siaj rimarkinde vastaj mezuroj, kiu escepte la turojn el la 15-a jarcento ekestis en la jaroj inter 1166 kaj 1271, staras en la urbocentro. En 1912 la papo rangaltigis ĝin al basilica minor. En tuja proksimeco staras la baptopreĝejo Sankta Johano, la plej malnova kristana konstruaĵo de Francujo.
Historio
Kiam oni komencis konstrui la katedralon, la episkopujo de Puatiero tenis proksimume 1200 paroĥojn. Tiutempe Eleonora de Akvitanujo aĝis 44 jarojn kaj estis jam pli ol jardekon reĝino de Anglujo. En la jaro de la ekkonstruo ŝi naskis sia 10-an gefilon Johano kaj loĝis en sia kastelo je Puatiero, kiun ŝi formis al centro de kortega vivo.
Arĥitekturo
La konstruo komenciĝis kiel kutime per la starigo de la ĥorkapo, estis daŭrigata per la transversa navo kaj la laŭlonga navaro kaj finata per la okcidenta fasado. Same kiel je multaj aliaj preĝejoj de Francujo la du turoj ekestis multe pli poste.
La diversaj konstrufazoj estas klare rekoneblaj kaj de ekstere kaj ankaŭ ene de la katedralo. La fruaj volboj de la du plej orientaj naveroj kaj de la suda alo de la transversa navo estas submetitaj per dikaj ŝtonaj ŝnuregoj, sed ne jam temas pri statistike esencaj krucoripoj, ĉar mankas la plej grava elemento, nome la ŝlosoŝtono. Do ankaŭ la murstrukturo jen estas tute stampita de la romaniko, kio evidentiĝas aparte je la malalta ĥoreja finaĵo, se oni rigardas ĝin de ekstere. Ju pli la konstruaĵo progresis okcidenten, des pli delikataj fariĝas la volboripoj, dum kiam la fasono de la flanka muro entenas formoj el la altgotiko. Ĝis ĉi tiu konstrufazo ni povus diri pri regiona, puatiera stilo, kiel pli malsupre klarigote.
La okcidenta alkonstruaĵo, kiu plejparte devenas el la dua triono de la 13-a jarcento, estas tamen influita de la fasadoj de la gotikaj katedraloj de Francilio kaj ĉirkaŭaĵo, ekzemple de la katedralo Dipatrino de Parizo (1200–1250). Ties triportalaj fasadoj distingiĝas, male al la romanikaj puatieraj modeloj, per la alesto de timpano aŭ arkofaco, formo transprenota por la elspeze formitaj portaloj de la katedralo de Puatiero. La arkofacoj montras en la meza portalo en la malsupra kampo la reviviĝon de la mortintoj, sur tio la beatulojn kaj la kondamnitojn, tute supre Kristo kiel juĝanto de la mondo, en la maldekstra portalo la ĉieliron de Maria kaj la kronadon de Maria, en la dekstra portalo la nekredeman Tomason. La muroj perdis siajn statuojn dum la franca revolucio de 1789. La grandioza fenestrorozo super la portaloj konserviĝis.
La interno de ĉi tiu ŝajnbaziliko aŭ ŝtupohalo tipa por la puatiera stilo ne apartenas al la plej elstaraj de la franca gotiko, spirhaltigas tamen pro siaj eksternormaj mezuroj de longeco preskaŭ centmetran je alteco da 27 metroj. Tiu ĉi konstrutipo aperis en puatiera stilo unuafoje en romanikaj konstruaĵoj de la 11-a jarcento, kaj oni tranprenis ĝin ĉi tie en la katedralo Sankta Petro.
Diference al vera baziliko la navoj de la laŭlonga navaro de halopreĝejo estas same altaj aŭ proksimume samaltaj, tiel ke unu el la distingiloj de ĉi tiu konstrutipo estas la manko de la supra fenestrozono: la flankmuro de la meznavo leviĝas je plena alteco ĝis la volbo. La lumo enfalas do ne, kiel je la klare altigita meznavo de baziliko tra memstara fenestrozono de supre, sed nur de la flankoj. Kontraste al la aksorientiĝo de baziliko, en halopreĝejo rezultas per oblikvaj rigardoj ofte la plej belaj travidaĵoj kaj spacaj pliriĉigoj.
Arthistorio diras pri ŝajnbaziliko aŭ ŝtupohalo, se la mura organizado de la ĉefa navo estas interformo inter baziliko kaj halopreĝejo, tio signifas, ke la meznavo leviĝas super la flanknavoj, sed ne havas fenestrozono. Kvankam la lumo nure envenas ekde la flanko, per tio ankaŭ granda interno estas sufiĉe lumigebla, tamen ĉi tiu konstrutipo kaŭzis la evoluon de pli kaj pli grandaj fenestroj, kies supro finfine estis – lige kun statikaj novigoj – la konstruo de la grandaj gotikaj ornamripaj fenestroj.
Apartaĵo estas en la tria navero de la meznavo la labirinto de preskaŭ unumetra diametro, ĉizita en la sudan flankomuron je okula nivelo. Ĉu je tio temas pri plano de labirinto pli frue troviĝinta sur la planko de la preĝejo, kiu poste perdiĝis, ne estas klara. Interesigus ĉi-rilate, ke por planklabirintoj ankaŭ alipreĝejaj oni ofte selektis la trian naveron.
Fenestroj
De elstara graveco estas la plumbvitraloj de ĥorejo kaj transversa navo: temas plejparte pri originaloj el la 12-a kaj 13-a jarcentoj.
Johano de Aragono kaj Kastilio
Johano de Aragono kaj Kastilio (hispane Juan de Aragón y Castilla (n. en Sevilo, 1478 – m. en Salamanko en 1497) estis la dua filo de la Katolikaj Gereĝoj. Johano estis la heredanto de la kronoj de Aragono kaj Kastilio kaj anstataŭis sian plej aĝan fratinon Isabel. Tial do, li estis princo de Asturio kaj de Ĝirono, duko de Montblanc, grafo de Cervera kaj senjoro de Balaguer.
Katedralo de Poitiers
Fenestroj
Aparte rimarkinda estas la absida fenestro, kiu devenas el la dua duono de la 12-a jarcento, apartenante tiel al la plej fruaj vitraloj konserviĝintaj en Francjuo, laŭ diversaj fontoj eĉ al la plej fruaj konserviĝintaj de kristanaj epokoj. Por la frua ekestotempo ĝi havas eksterordnarajn mezurojn: 8,35 metrojn oble 3,10 metrojn. La majstraĵo de la vitralarto, laŭ la centra motivo ankaŭ nomata „krucumado-fenestro“, estas subdividita en tri cefajn tavolojn, kiu demalsupre-supren prezentas la martiriĝojn de la preĝejaj nomdonantoj sanktulaj Petro kaj Paŭlo, pli supre Jesuon ĉe kruco kaj plej supre la ĉieliron de Kristo. Ankaŭ prezentataj estas la reviviĝo de Kristo (sub la krucuma sceno), la malplena tombo, sur kiun montras anĝelo (maldekstre) kaj, ĉe-piede de la verko, reĝo Henriko la 2-a de Anglujo kaj lia edzino Eleonora de Akvitanujo. Estas supozende, ke tiuj ĉi lastaj donacis la vitralon por sekurigi sian mortmemorojn.
Johano de Aragono kaj Kastilio
Lia edzino estis arkidukino Margareto de Aŭstrio.
Katedralo de Poitiers
Fenestroj
La franca ŝtato financis per pli ol 170.000 Eŭroj la kompletan riparon de la majstroverko fare de specialistoj el la metiejo Barthe-Bordeau en 2004.
45687 Pranverahyseni
45687 Pranverahyseni estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomino Pranvera Hyseni,, fondistio kaj direktorino de Astronomia Popularigo de Kosovo, plej granda neprofitcela organizaĵo de astronomia popularigo en tiu lando. Ŝi estas entuziasma ambasadorino de la kosova amatora astronomio.
József Hild
József Hild [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hild József estis elstara hungara arkitekto. Lia patro estis János Hild (same arkitekto).
József Hild naskiĝis la  1789 en Pest (urbo). Li mortis la 1867 en urbo Pest.
Biografio
József Hild frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste akademion en Vieno. Post lernado li eklaboris parte apud sia patro, parte ĉe familio Esterházy. En 1811 li plulernis en Italio, kie li okupiĝis pri renesanco. En Hungario li komencis planadi konstruaĵojn en la 1820-aj jaroj. Post la Inundo de la Danubo li partoprenis en rekonstruado de la detruitaj urboj. En 1844 li ricevis la rangon majstro, en 1854 li iĝis ĉefarkitekto de Peŝto. Sia stilo estis la klasikismo.
Emin-vala stepo
La emin-vala stepo estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident- kaj centrazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la terminologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj. Ĝi troviĝas en la pli vasta Eŭrazia Stepo.
Priskribo
Tiu ekoregiono situas je la limo de Ĉinujo kaj Kazaĥujo kaj kovras areon de 65 000 kvadrataj kilometroj. Ĝi konstituas ekosistemon de plejofte herbejoj kaj stepoj kun du salaj lagoj kaj moder-klimataj montaroj.
Pejzaĝoj de tiu ekoregiono ĉefe ampleksas montarajn herbejojn kun arbedara stepo sub altitudo de 2 000 m kaj herbejajn stepojn kaj alt-montarajn herbejojn supre. Poacoj inkludas la centr-aziajn stepajn speciojn, Festuca ovata, Stipa capillata, kaj S. glareosa.
Taĉeng-Naturrezervejo (15 km2) subtenas ĉeriverajn komunumojn kiuj entenas sovaĝan migdalujon (Prunus amygdalus) kaj ĝian biotopon.
Faŭno
Alakol-Lago kaj Sasikol-Lago gastigas la maloftajn krispan pelikanon kaj restan mevon.
(13621) 1995 GC7
(13621) 1995 GC7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Soja proteino
Soja proteino estas proteino izolita el sojfabo. Oni faras ĝin el senŝeligita kaj sengrasigita soja pulvoro. Oni fabrikas el senŝeligitaj kaj sengrasigitaj sojfaboj tri specojn de multaproteinaj komercaĵoj: sojan farunon, koncentraĵojn de sojo, kaj izolaĵojn de sojo.
Biologia funkcio
Soja proteino estas koncentrita en proteinaj korpoj, kiuj enhavas almenaŭ 60-70% el la totala proteino de la sojfabo. Post ĝermiĝo de la fabo, la proteino digestiĝas, kaj la liberigitaj aminacidoj transportiĝas al la lokoj de ĝerma kreskado. La plej granda parto de soja proteino konsistas el la globulinoj glicinino kaj β-konglicinino.
Nutrado kaj sano
Soja proteino estas kompleta proteino, t.e. ĝi provizas ĉiujn endajn aminacidojn por homa nutrado, kaj ĝi estas unu el la plej malmultekostaj fontoj de manĝebla proteino. Pro tiuj kaŭzoj, ĝi estas vaste utila por vegetaranoj kaj veganoj.
Diversaj taksiloj konfirmas, ke la nutra kvalito de soja proteino estas alta. Ĝia proteina digesteblo-ĝustigita aminacida indico estas pli ol 0,9, simila al viandaj kaj laktaj proteinoj, ĉar kaj la aminacida konsisto kaj la digesteblo estas kontentigaj.
Konsumo de soja proteino estas korelacia kun malpliiĝoj de maldensa kolesterolo kaj trigliceridoj en la sero, sed ŝajne senkorelacia kun densa kolesterolo. Restudo fare de la Usona Kora Asocio en 2006 trovis nur malfortan konfirmon de la aserto, ke soja proteino malpliigas kolesterolon, sed konkludis, ke "sojaj produktoj kiel tofuo, sojbutero, sojnuksoj, aŭ iuj sojburgeroj devas esti utilaj al kardiovaskula kaj ĝenerala sano pro sia alta enhavo de plurnesaturitaj grasoj, fibro, vitaminoj, kaj mineraloj kaj malalta enhavo de saturita graso. Uzi tiujn kaj aliajn sojaĵojn por anstataŭigi manĝaĵojn kun alta nivelo de animala proteino, enhavantajn saturitan grason kaj kolesterolon, eble utilas al kardiovaskula sano." La usona Manĝaĵa kaj Droga Administracio permesas reklami pri fabrikitaj manĝaĵoj enhavantaj sojan proteinon, "25 gramoj de soja proteino en tago, kiel parto de dieto kun malmulte da saturita graso kaj kolesterolo, povas malpliigi la riskon de kormalsano." Kontraste, la Eŭropa Instanco pri Nutraĵa Sekureco publikigis sciencan opinion, ke rilato de kaŭzo kaj efiko ankoraŭ ne estas certigita inter konsumo de soja proteino kaj malpliiĝo de ensanga maldensa kolesterolo.
Specoj
En manĝaĵoj aperas ĉefe tri formoj de prilaborita soja proteino: soja faruno, izolaĵoj de soja proteino, kaj koncentraĵoj de soja proteino. Oni povas plej efike eligi la proteinon per akvo, akvo kun diluita alkalo (pH 7–9), aŭ akvaj solvaĵoj de natria klorido (0.5–2 M ≈ 30-120 g/l) el senŝeligitaj kaj sengrasigitaj sojfaboj post nur minimuma varmotrakto, tiel ke la proteino estas preskaŭ ne denaturigita.
Farunoj
Por fari sojan farunon, oni dismuelas sojfabojn en subtilan pulvoron. Oni provizas ĝin en tri formoj: kun ĝiaj naturaj oleoj; senigita je graso, kun proteinenhavo de 50%; kaj kun aldonita lecitino. Per elpremilo oni faras el soja faruno teksturhavan sojfaban proteinon. Ĉar soja faruno estas senglutena, giste levitaj panoj faritaj per soja faruno estas densteksturaj. Soja grio estas simila al soja faruno krom tio, ke la sojfaboj estas rostitaj kaj disigitaj en pli malsubtilajn pecojn. Japana kuirarto uzas specon de rostita, nesengrasigita soja faruno, kies nomo estas kinako, de iam antaŭ 1540.
Koncentraĵoj
Koncentraĵo de soja proteino estas proksimume 70%-e proteino, esence soja faruno senigita je graso kaj akvosolveblaj karbonhidratoj. Ĝi konservas la plimulton de la fibro de la sojfabo. Ĝi estas ofte uzata kiel funkcia aŭ nutra ingredienco en tre diversaj manĝaĵoj, ĉefe en bakitaj manĝaĵoj, cerealaĵoj, kaj kelkaj viandaj produktoj. En viando ĝi pliigas retenon de akvo kaj graso kaj plibonigas nutran valoron (pli da proteino, malpli da graso).
Izolaĵoj
Izolaĵo de soja proteino estas formo de soja proteino ege rafinita, kun minimuma proteinenhavo de 90% laŭ senakva mezurado. Oni faras ĝin el soja faruno senigita je la plejmulto de ĝiaj neproteinaĵoj, precipe grasoj kaj karbonhidrato. Tial ĝi havas neŭtralan guston kaj kaŭzas malpli da furzado ol sojaj farunoj. Sojaj izolaĵoj estas uzataj ĉefe de la nutraĵa industrio por plibonigi la teksturon de viandaj produktoj, kaj ankaŭ por pliigi proteinan enhavon, por pliigi akvoretenon, kaj kiel emulsianto. Foje ili estas troveblaj en porsanaj vendejoj aŭ en superbazaraj farmacioj. Izolaĵo de soja proteino estas uzata en manĝaĵoj pro siaj funkciaj ecoj ekde 1959.
Nenutraj uzoj
Soja proteino estas uzata en surŝmiraĵoj por papero, kie ĝi fiksas kolorilojn, kaj por diversaj aliaj celoj ekster la nutraĵa industrio.
Gunther Philipp
Gunther PHILIPP (vere: Gunther Placheta; naskiĝinta la en Toplița, mortinta la  en Bad Godesberg) estis aŭstra kuracisto, aktoro, kabaredisto kaj verkisto.
Vivo
Philipp naskiĝis en la hodiaŭa Rumanio pro ke la patro, kiu poste iĝis bestokuracisto, soldatis tie dum la Unua mondmilito. Lernejojn li frekventis en Vieno kaj Insbruko. En 1931 la familio reiris al Vieno.
Dumlernejtempe Philipp interesiĝis tre pri la naĝado. Li eĉ estis membro en la specialistaj kadroj de la olimpika teamo por la Somera Olimpiko 1936. Sed li ne akceptitis ne volante membriĝi al la nazia amatorada sportklubo E.W.A.S.C. de Vieno. Philipp tamen batis multajn rekordojn. Li enskribis sin universitate pri medicino kaj eksoldatis en 1940. Dum la studadforpermeso li ankaŭ trejnitis aktore ĉe la Reinhardt-Seminario. En decembro 1942 li unue edziĝis, en 1943 naskiĝis la unua filo kaj la saman jaron li doktoriĝis. Poste li ekdeĵoris ĉe la kardia sekcio, kie li ankaŭ devis decidi pri eventuala soldata netaŭgeco. Tion li ne ĉiam faris en favoro de Wehrmacht. La finon de la Dua mondmilito li trapasis en Supra Aŭstrio, kie li - kun usona helpo - malfermis kuracistejon propran. Krome li ankaŭ moderigadis. Tiam li amikiĝis kun Peter Wehle.
Post la mondmilito
La komencon de 1946 li komencis fakkuracistan trejnadon pri neŭrologio en Vieno. Nepagite li devis ĉiam denove esti paralele moderigisto kaj faristo de radielsendoj. Kun Peter Wehle li skribis la tekston pri kabareta revuo nomita Casanovitäten, kiu en majo 1948 okazis i.a. kun li kaj Fred Kraus sur la "Casanova"-scenejo, en la strateto Dorotheergasse.
Al ĝi sekvis pluraj aliaj revuoj, kiel ekz. Liebesuniversität aŭ Casanova-Melodie, kune kun Wehle aŭ Hugo Wiener. En la somero de 1948 fondis Gunther Philipp, Peter Wehle kaj Fred Kraus la kabarettrupon "Die kleinen Vier" (la sinjoroj havis ŝanĝantajn damojn) kun rimarkinda sukceso en Salcburgo. Baldaŭ poste la sama trupo estis ankaŭ en Vieno en la meznokta kabaredo "Alraune" respektive sur la "Casanova"-scenejo. Philipp tiutempe ankoraŭ estis paralele kuracisto praktikanta.
Ekde silvestro 1949 la trupo estis en Munkeno, poste en tuta Germanio. Philipp nur tiam ĉesis la kuracistan deĵoradon. En 1949 li faris la unuan filmon, al kiu sekvis ĝis la 1960-a j jaroj ankoraŭ multaj aliaj. poste li ĉefe estis ĉe teatrejoj kaj komencis verki komediojn.
Philipp estis kvarfoje edziĝanto, havis tri filojn kaj vivis en Germanio kaj en Toskanio.
Fonto
Biografio ĉe kabarettarchiv.at
Eksteraj ligiloj
Filmoj de li
Großbartloff
Großbartloff estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Westerwald-Obereichsfeld, ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj, kun administra centro en la komunumo Küllstedt.
En la vilaĝokerno troviĝas kelkaj bone konservitaj trabfakaj domoj el kiuj la plej malnova datumas de la 1610-a jaro. Rimarkindaj estas ne nur la antikva preĝeja turo el la 15-a jarcento de la katolika kirko sed ankaŭ la valora duobla madono ĉizita el tililigno ĝuste tie.
Konata natura monumento en la komunumo estas 10 metrojn alta akvofalo.
Bosna
Bosna estas dekstra flankorivero de Sava. La rivero estas laŭ cirilaj literoj Босна, latine Basana kaj laŭ la nomo neniu miras, ĝi troveblas en Bosnio kaj Hercegovino.
La rivero longas 273 kilometrojn, la akvokolekta areo estas 10460 km².
La rivero originas proksime de la ĉefurbo Sarajevo kaj en tuta longo rompas vojon inter montoj.
Helse
Helse estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dinasudar
Dinasudar (ദിനസുടർ) estas barata tamillingva taggazeto, kiun starigis en februaro 1964 la d-ro. B. S. Mani. Ĝi estas unuavice eldonata por la tamiloj de Bengaluro, Karnatako, sed cirkulas ĝis la distrikto Kriŝnagiri de Tamilnado. Fine de la 2000-aj jaroj, ĝi estis eldonata ankaŭ de Kriŝnagiri, en Tamilnado.
D-ro Mani ankaŭ starigis la unuan kanaran vesperan gazeton, nome Sanĝevani.
Soruo
La soruo ( Taja ซออู้ ) esta taja muzikilo kiu apartenas al la grupo de la arĉinstrumentoj. Ĝi estas populara en la sudo de tajlanda regiono Isano (nordorienta parto de Tajlando).
La muzikilo konsistas el resonkorpo, ete fleksita  prentabulo kaj metalaj kordoj. Lo resonkorpo estas el duona kokoso, la fronto estas el bovida felo. La arĉo estas el ligo kaj kordo estas longa ĉevalharo.
La soruo estas ludita en ensemblo, plej ofte kiel akompanado al popoldancoj kaj religiaj ritoj.
Harold Nicholas
Harold Lloyd NICHOLAS (naskiĝinta la en Winston-Salem (Nord-Karolino) – mortinta la  en Nov-Jorko) estis afrik-usona dancisto. Kiel la pli juna frato (la pli aĝa nomiĝis Fayard) en la duopo la Fratoj Nicholas, li estis unu el la plej elstaraj frapdancistoj en la historio de tiu arto. Post ilia lasta filmo (The Pirate, 1948), Harold transloĝiĝis al Francio, kaj laboris tie kiel soldancisto dum jardekoj. Entute li rolis en pli ol 32 kinofilmoj, kaj laboris ankaŭ en teatraĵoj kaj televidaĵoj.
27052 Katebush
27052 Katebush estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la brita kantaŭtorino kantistino Kate Bush, kiu havas sorĉantan voĉon en siaj seancoj. Ŝia stilo estis priskribita kiel "ekster tiu mondo" kaj "preskaŭ fremda". Ŝia kanzono "Hello Earth" estas bela balado pri Tero vidata elde la kosmo.
Vico Morcote
Vico Morcote estas komunumo de la Komunumaro Carona kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 360 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Vico Morcote situas sur orienta flanko de la duoninsulo Ceresio, 6 kilometrojn sude de la distriktĉefurbo Lugano ĉe la bordo de la Lago de Lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vico Morcote kaj la setlejoj Olivella kaj Colombaio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,91 km², de kiuj 69,6% estas kovritaj de arbaro, 13,1% servas por agrikulturo kaj 15,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vico Morcote limas en nordo al Carona, en nordoriento al Melide, en sudoriento al la Lago de Lugano, kaj en sudo kaj okcidento al Morcote.
Trafiko
Vico Morcote situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Vico Morcote pasas kurba vojo de Carona al Morcote kaj la laŭlagoborda vojo de Melide al Morcote. Pere de la loka busreto de la urbo Lugano la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome la komunumo disponas pri haltejo de la liniaj ŝipoj sur la Lago de Lugano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vico Morcote datiĝas el la jaro 1416 jam kiel Vico Morcote. Ĝis 1588 Vico Morcote formis integritan parto de la komunumo kaj paroĥo Morcote.
Ekonomio kaj vidindaĵoj
Pro ĝia pitoreska situo super la Lago de Lugano la komunumo Vico Morcote estas ŝatata turisma ekskursocelo. En la jaro 1971 la brito Peter Smithers en sia vilao instalis botanikan ĝardenon. En Vico Morcote troviĝas la eŭropa sidejo de la Kalifornia Instituto por Arkitekturo (California Institute of Architecture). La pastra preĝejo de la Sanktuloj Fidelo kaj Simono estis konstruita en la 12-a jarcento. Sur la deklivoj super la lago ekzistas vitejoj kaj en la komunumo ankaŭ la bredado de setoraŭpoj atingis certan signifon.
Marcella László
Kariero
László Marcella finis superan komercan lernejon en Satmaro kaj laboris iom da tempo kiel bankoficistino. Post la morto de Elek Benedek ŝi reaperigis kaj redaktis lian porinfanan revuon Cimbora kun titolo Új Cimbora (1937-39).
5570 Kirsan
5570 Kirsan estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kalmuka sovetunia ŝakludisto Kirsan Nikolajeviĉ Iljumĵinov (cirile Кирсан Николаевич Илюмжинов), prezidento de Kalmukio de 1993 ĝis 2010 kaj sindirante amiko de eksterteruloj.
29845 Wykrota
29845 Wykrota estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la brazila astronomo Cristóvão Jacques elde la Observatorio Wykrota, ĉe la limo inter Sabará kaj Caeté (Minas-Ĝerajso Brazilo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brazilaj geezoj Zininha kaj Henrique Wykrota (1915 — 2014) amatoraj geastronomoj kaj pioniroj en la studo kaj la popularigo de astronomio en la subŝtato Minas-Ĝerajso dum la 1950-aj jaroj. Ili fondis aktivan amatoran klubon : la Centro de Estudos Astronomicos de Minas Gerais, kaj la Observatorion de Serra da Piedade.
Saint-Sauveur-d'Aunis
Saint-Sauveur-d’Aunis [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,591 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-Sauveur-d’Aunis situas en la nordo de Charente-Maritime, oriente de La Rochelle kaj  okcidente de Niort.
10582 Harumi
10582 Harumi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yasukazu Ikari elde la observatorio de Morijama en gubernio Ŝiga.
Nomo
Ĝia nomo honoras Harumi Ikari, edzinon de la malkovrinto.
Miranda!
''' Miranda! ''' estas Argentina muzikgrupo de Synthpop fondita en 2001; la nomo venas de la aktoro argentina Osvaldo Miranda. Ili estas popularaj precipe en Latinameriko.
Diskografio
Cd
Dvd
Kukoloformaj birdoj
Antaŭe la familion de la Opistokomedoj (Opistocomidae), kiu havas nur unu specion, oni taksis propra ordo Opisthocomiformes, same la familion de la Musofagedoj (Musophagidae), kiu havas proksimume 23 speciojn, oni taksis propra ordo Musofagoformaj birdoj (Musophagiformes). Musofagoj ofte havas tre buntan plumaron, la plej multaj specioj vivas en afrikaj arbaroj.
En la familio de la Kukoloj estas proksimume 140 specioj, el kiuj pli ol 50 estas kovoparazitoj. La plej multaj el ili estas mezgrandaj birdoj, kies preferataj vivejoj estas arbaroj kaj arbustpejzaĝoj. La seksoj ĉe la plej multaj specioj distingas sin laŭ grando kaj pezo.
Sistematiko
ordo: Kukoloformaj birdoj (Cuculiformes)
Zbirohy
Zbirohy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Koberovy en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Koberovy. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 24 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Zbirohy situas en katastra teritorio Besedice kun areo 4,18 km².
Proksime de la vilaĝo situas ruino de samnomata burgo, roka komplekso Zbirohy, naturrezervejo Bučiny u Rakous kaj memoriga arbo taksuso en Besedice.
Dzierżoniów
Dzierżoniów (ĝis 1945 germane Reichenbach im Eulengebirge) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Dzierżoniów kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Dzierżoniów. Fine de en la urbo vivis.
La nuntempa, pola nomo de la urbo, estis atribuita por memorigo de la pastro Jan Dzierżoń – eminenta silezia esploristo de abeloj.
Rüdesheim am Rhein
Pro la kultivado de bonkvalita vino kaj ĝia alloga situo piede de la montaro Taunus, de kie prezentiĝas la pitoreska panoramo de la romantika Rejno kaj la komenco de la Mezrejna Valo (Monda Kulturheredaĵo de UNESKO), ĝi estas unu el la plej gravaj turismaj celoj en Germanio.
Apartaj turismaj allogaĵoj estas:
Hindu Tamil Thisai
Ĝi estas presata en sep centroj: Ĉenajo, Koimbatore, Maduraj, Tiruĉirapali, Tiruvanantapuram, Bengaluro kaj Tirupati. La gazeto pritraktas novaĵojn rilate al komerco, edukado, scio, sportoj, kvizoj kaj distro. Ĝi raportas amplekse pri regionaj, naciaj kaj internaciaj novaĵoj.
As
La literkombino havas plurajn signifojn:
Mambo (muziko)
La nomon "Mambo" unuafoje en 1839 kiel titolo de muzikaĵo uzis la muzikisto Orestes López. Origine la probable kreola vorto signifis "religia interparolo", "preĝo" aŭ "sankta ago". Ĝi havas sian radikon en kulturaj tradicioj de orienta Afriko, kunportita al Kubo fare de afrikaj sklavoj.
Historio
Meze de la 1950-aj jaroj la nova, "novjorka" mambo ankaŭ atingis Eŭropon, kie ĝi furoris rapide sed tamen nur mallonge. Fortan diskonatiĝon por la stilo alportis la muzikaĵo „Que rico el Mambo“ fare de Pérez Prado. Ĉar la mambaj muziko kaj danco kompare tre komplikas, la "pli simplaj" stiloj Ĉaĉao kaj Rumbo rapide plipopulariĝis.
La danco ne apartenas al la 15 plej konataj dancoj instruataj en kursoj pri para dancado, kaj fakte ofte anoncataj "dancaj kursoj de mambo" simple estas kursoj pri salso, kiuj profitas de la konata nomo.
L'Echo
L'Echo estas belga franclingva gazeto. Same kiel ĝia nederlandlingva ekvivalento, De Tijd, L'Echo apartenas nun al Rossel kaj De Persgroep. Ĝian anoncan servon prizorgas Trustmedia.
Nombro de legantoj
Laŭ enketo de la sendependa kontrolorgano CIM en Belgio inter junio 2004 kaj majo 2005, L'Echo havas ĉiutage 61.300 legantojn.
Anenský vrch (Hrubý Jeseník)
Anenský vrch (861 m), (esperante: Anna monto) estas monto situanta en montaro Hrubý Jeseník nordokcidente de urbo Andělská Hora.
Ekde la jaro 1696 situas sur suda deklivo baroka preĝejo de sankta Anna, kiu estis en la jaro 1777 alikonstruita kaj al kiu kondukas Via crucis. Sur la pinto situas radia elsendilo. Sur orienta dekklivo estas konstruita deglitejo.
Alveno
La supreniro estas ebla sur ruĝa marko el Vrbno pod Pradědem aŭ el Andělská Hora, sur flava  marko el Karlovice aŭ Karlova Studánka. Al la pinto kondukas nemarkita arbara vojo.
Großbeeren
Großbeeren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kantono de Chambon-sur-Voueize
La kantono de Chambon-sur-Voueize (france canton de Chambon-sur-Voueize) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Chambon-sur-Voueize la jenaj 11 francaj komunumoj :
Mondmuziko
Mondmuziko estas termino ekestinta en la 1980-aj jaroj. Origine devenanta sur la festivalo WOMAD, kiun iniciatis Peter Gabriel, kaj sur la diskeldonejo Real World, la termino unue nomis la krucigon de eŭropa kaj nordamerikaj popularmuzikoj kun tradiciaj muzikformoj el la aliaj mondregionoj. Per kreska popularigo de la ĝenro tamen ofte ankaŭ memstaraj tradiciaj muzikĝenroj estis kaptataj per ĉi tiu termino, kiu per tio ankaŭ validas kiel sinonimo por „tradicia ekstereŭropa muziko“. Dum la pasintaj jaroj la nocio pli kaj pli estis kritikata, ĉar ĝi kulturas tre eŭropcentrisman rigardon sur la muzikon.
Komencoj
La enigo de ekstereŭropaj elementoj en la popularan muzikon laŭis la tradicion de moderna klasika muziko fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentojn, kiu jams okupiĝis pri orienteŭropa popolmuziko, sed ankaŭ pri azia muziko, ekzemple pri la gamelanorkestroj.
Muzikistoj en Usono plej malfrue ekde la 1950-aj jaroj enprenis sudamerikajn, ĉefe brazilajn elementojn en la popularan muzikon.
1960-aj jaroj
Ekde la 1960-aj jaroj ĵazmuzikistoj, antaŭ ĉiuj John Coltrane, plilarĝigis siajn muzikajn lingvojn en direkton aparte de barataj kaj afrikaj sonoj, melodioj kaj ritmoj. En Germanujo dum la 1980-aj jaroj precipe muzikĵurnalisto Joachim Ernst Berendt, kiu propagandis mondmuzikon ekzemple per la unua praktika projekto kun germanaj ĵazmuzikistoj. La vojaĝo la kvinopo de Albert Mangelsdorff okazis jam en 1964; ĝin ankaŭ prezentis Behrendt en la televido. Ekde la 1960-aj jaroj do ĵazo parte jam enprenis kaj priverkis elementojn de tradiciaj plejparte muzikoj ekster Nordameriko aŭ Eŭropo.
Ankaŭ rokmuzikaj bandoj kiel The Beatles kaj The Rolling Stones komencis dum la dua duono de la 1960-aj jaroj eksperimenti per barataj kaj arabaj sonoj. La barata sitaroludanto Ravi Shankar tiutempe estis tre populara en Eŭropo kaj norda Ameriko. Jam en la fruaj 1960-aj jaroj en Usono estis evoluinta „ekzotĵazo“, kiu kunigis ĵazon kaj popularmuzikon kun latinamerikaj, afrikaj kaj havajaj elementoj. Tamen ĝi ne atribuis grandan signifon al aŭtenteco.
Matanza de los Oteros
Matanza de los Oteros [maTANza delosoTEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Los Oteros. Matanza de los Oteros estas komprenebla etimologie kiel batalkampo (legende) aŭ arbaro de la montetoj. Pri la legenda batalo la blazono montras kristantipan glavon super islameca cimitaro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Matanza de los Oteros, Valdespino Cerón kaj Zalamillas, okupas totalan areon de 53,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 167 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla. Ĝi limas norde kun Toral de los Guzmanes, sude kun Villamandos, oriente kun Villaornate y Castro, kaj okcidente kun Laguna de Negrillos.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Mondmuziko
1960-aj jaroj
Ekzemploj por uzado de mondmuziko en eŭropa Nova Muziko estas la elektronika komponaĵo Telemusik de Karlheinz Stockhausen kaj la peco Exotica por ekstereŭropaj muzikinstrumentoj de Mauricio Kagel.
Afrikaj sonoj ankaŭ influis la ekevoluantan diskomuzikon.
1970-aj jaroj
En 1976 Patrick Moraz publikigis la konceptalbumon The Story of I, kiu parte ekestis en Sudameriko, parte en Svisujo (inter alie kun basisto Jeff Berlin). Ĝi kombinis brazilajn ritmojn kun popularmuziko, progresiva roko, novklasikismo stampita de romantismo, muzikalaj elementoj kaj ĵazo. Pro ĉi tiu stila larĝeco oni ofte nomas ĝin la unua albumo de la mondmuziko.
1980-aj kaj 1990-aj jaroj
En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj mondmuziko travivis treegan altiĝon. Dum ĉi tiuj du jardekoj ekestis diversaj mondmuzikaj festivaloj kaj mondmuzikaj foirejoj en Eŭropo kaj Nordameriko. Ĉi tio originis ĉefe el la engaĝiĝo de Peter Gabriel per sia diskeldonejo, kiu eliris el la festivalo WOMAD fondita en 1982 de li. Festivaloj kaj diskeldonejo prezentis en Nordameriko kaj Eŭropo nekonatajn muzikistojn kaj bandojn el la tuta mondo, ekzemple Nusrat Fateh Ali Khan el Pakistano kaj Youssou N'Dour el Senegalo famiĝis tiel. La plejofte ne-eŭropaj muzikistoj produktis tamen ofte je industrilandaj kondiĉoj por la eŭropa kaj nordamerika merkato, parte ankaŭ kun blankulaj muzikistoj kaj riĉlanda ekipo. Tio ofte kondukis al adaptado de ilia muziko al riĉlanda muzikgusto.