cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludoviko la 14-a (Francio)
Aliaj reĝaj loĝejoj
Ekde 1678, Ludoviko starigis en Marly-le-Roi privatan loĝejon, kies aliro estis propravole limiga. Tie retiriĝis Ludoviko la 14-a kelkfoje el sia klopodema, ĉiame publika vivo de Versailles. Neniu povis aliri al Marly-le-Roi sen klara invito de la reĝo, kaj tio viciĝis inter la plej altaj honoroj, kiujn kortegano povis esperi dum sia vivo. Cetere, ĉirkaŭe la kastelo de Versailles kaj sur terenoj hodiaŭe okupitaj de la urbo, troviĝis multnombraj kasteletoj aŭ ĝardenoj, kiuj apartenis al la familianoj de Ludoviko aŭ al la plej gravaj nobeloj. Tie la nobeloj ripozis de la kortega vivo, ĉasis aŭ organizis intimajn festojn por honoro al la reĝo. Ĉio estis kompreneble multekosta, kaj la aristokratoj devis ofte peti pension al reĝo, por pluigi tiun luksan vivmanieron. Tiel, la dependeco de la nobeloj je Ludoviko senĉese pliseveriĝis.
Influo sur la franca revolucio de 1789
En Francio, Ludoviko la 14-a estas plejofte honorita pro sia reĝa lerteco kaj pro siaj valoraj kontribuoj al la gloro de la lando. Sed liaj lastaj militoj ege pezis sur la ŝtatfinancoj kaj necesigis, je la fino de lia reĝado, pli premi la francan loĝantaron per seninterrompe kreskintaj impostoj. Laŭ la franca historiisto Alexis de Tocqueville, Ludoviko kaŭzis samtempe la malfortigon de la aristokrataro kaj la malkontenton de la burĝoj. Tiuj du emoj ambaŭ kontribuis al la apero de politika, socia kaj ekonomia nestabileco, kiu estas unu el la ĉeffontoj de la franca revolucio de 1789.
Infanoj
Ludoviko la 14-a generis multnombrajn idojn. Krom la ses infanoj de Maria Tereza de Aŭstrio, plejmulto el ili estis fakte eksteredzaj, kaj havis Louise de La Vallière aŭ Madame de Montespan (plikonata kiel Madame de Montespan) kiel patrinoj. Multaj knaboj cetere mortis tre frumature.
Aleksandr Semjonov
Aleksandr Miĥajloviĉ Semjonov (Алекса́ндр Миха́йлович Семёнов; naskiĝis la en urbo Torĵok, Soveta Rusio, mortis la  en Leningrado, USSR) estis soveta rusa pentristo, kiu loĝis kaj laboris en Leningrado. Li estis membro de la Leningrada branĉo de la Unio de Artistoj de Rusia Federacio, kaj konsiderata kiel unu el reprezentantoj de la Leningrada Skolo de Pentrarto, plej fama ĉefe pro siaj urbaj pejzaĝoj.
Moosbach
Moosbach estas nomo de komunumo:
Aleksandr Semjonov
Li militservis dum la Dua Mondmilito.
Moosbach
Moosbach estas nomo de lokparto:
Aleksandr Semjonov
Li pentris ĉefe ĉirkaŭaĵojn de Leningrado.
Moosbach
Moosbach estas familia nomo:
Vidu ankaŭ:
Moosburg
Moosburg havas diversajn signifojn:
György Sándor
SÁNDOR György [ŝAndor djordj] (naskiĝis kiel STREIT György la en Budapeŝto) estas hungara humoristo (aktoro).
Biografio
György Sándor devenis el juda familio. Li forlasis la mezlernejon kaj eklaboris en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). En 1959 li aliĝis al stabo de Teatro Gárdonyi Géza. Baldaŭ li ricevis taskojn en Teatro Thália (Budapeŝto). La unuan memstaran rolon sola li ekhavis en 1964, li iĝis unupersona teatro. Poste li roladas nur memstare kaj sole. Li prezentas liajn teatraĵojn en la tuta lando. Li ricevis premion Kossuth en 2011, inter 1988-2010 ankaŭ aliajn premiojn.
Geisleden
Geisleden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Leinetal, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Yuki Richard Stalph
Yuki Richard Stalph (シュタルフ 悠紀 リヒャルト, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe YSCC Yokohama.
Provinco Kordovo
Kordovo estas provinco de la suda regiono Andaluzio en Hispanio. Ĝi situas sude de la provincoj Badajoz kaj Reĝurbo de aliaj regionoj kaj inter la andaluzaj provincoj Sevilo kaj Ĥaeno dum sude estas angulo de provincoj de Granado kaj Malago. La ĉefurbo estas la fama kaj historia urbo Kordovo.
La Carlota
La Carlota estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 79 km² kie loĝas 12303 geloĝantoj, do loĝdenso estas 155.7 loĝ./km². La Carlota situas je 30 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Provinco Kordovo
Ĝia areo etendiĝas sur 13.769 km². En la provinco Kordovo loĝas ĉirkaŭ 803.038 homoj laŭ censo de 2009, el kiuj pli ol 40% troviĝis en Kordovo ĉefurbo, kaj ĝia loĝdenso estas 58,88 loĝ/km².
Dommelsche Bierbrouwerij
La Dommelsche Bierbrouwerij (Bierfarejo el Dommelen) estas nederlanda bierfarejo el Dommelen en la komunumo Valkenswaard Nord-Brabanto. ekde 1744 oni faras tie bieron.
Provinco Kordovo
La provinco, formata el 75 municipoj, administre kuniĝas sub 7 etaj unuiĝoj kaj sub 10 juĝodistriktoj.
Dommelsche Bierbrouwerij
Historio
La historio de la Dommelsche bierbrouwerij komenciĝis en 1702, kiam Jan van Deventer en Dommelen faris bieron. La posta posedanto, la familio Snieders, povas esti reduktata ĝis 1650. Tiam ĝi estis familio el Riethoven de terkultivistoj kaj bierfaristoj. En 1744 la familio Snieders setlis, kun la sama kombinaĵo de profesioj, en Dommelen. Ili ankaŭ ekspluatis gastejon kun la nomo De Oranjeboom (La oranĝarbo). En 1824 Petrus Josephus Snieders naskiĝis kiu pliposte, kune kun Driek Zigmans, administris la entreprenon. Oni iris al la vilaĝoj por vendi bieron, piedirante aŭ per tendoĉaro, pliposte per biciklo, kaj ankoraŭ pliposte per Douglas motociklo.
La Carlota
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 12303 geloĝantoj de la municipo La Carlota estas 6139 inoj kaj 6164 viroj. En la 79-kvadratkilometra teritorio estas 10 setlejoj, kie loĝas 8573 geloĝantoj, kaj aliaj 3730 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 162, 89 inoj kaj 73 viroj, kaj mortis 83, 32 inoj kaj 51 viroj. Tiel la natura kresko estis 79 (0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 5053 homoj (41.1%).
Vilaĝoj kaj departementoj
La loĝkoloniigo de la teritorio dum la 17-a jarcento fariĝis laŭ specifa leĝo por novaj loĝlokoj fare dum regno de Karolo la 3-a. Tial la vilaĝoj grupiĝas laŭ distriktoj aŭ departementoj, por la centroeŭropana influo. La departementoj de la municipo estas:
Dommelsche Bierbrouwerij
Historio
En 1869 naskiĝis Wilhelmus Cornelis Snieders. Sub lia gvido la bierfarejo ege plivastiĝis kaj eknomiĝis Stoom Bierbrouwerij 'De Oranjeboom'. La bierfarejo tiam jam havis regionan signifon. Kolportistoj donis novajn adresojn de novaj klientoj, kiuj kelkfoje loĝis tre malproksime. La transporto okazis en enormaj bareloj kiuj oni transportis per plata veturilo.
Ekde 1930 la entrepreno nomiĝis: N.V. Dommelsche Bierbrouwerij v/h W.C. Snieders. Longtempe ĝi estis unu el la plej malnovaj familiaj entreprenoj de Nederlando, sed en 1968 la ĝis tiam sendependa bierfarejo estis transprenita de Brouwerij Artois (antaŭvenanto de Interbrew). La varomarko Dommelsch estis transformita fare de la nova estro al Dommels (sen ch) kaj ekhavis fortan konkurencon de la varomarko Stella Artois, post kiam Dommels malsuperiĝis. Post tio la internacia varomarko Skol klopodis ĝin, sed tio denove malsukcesis. En 1983 oni faris grandan kampanjon por konatiĝi Nederlando kun la biero Dommelsch: la malnova literumado tiam estis denove enkondukita.
Krom Dommelsch en Dommelen ano ankaŭ faras la bierojn Hertog Jan, Jupiler, Brahma kaj Leffe.
26522 Juliapoje
26522 Juliapoje estas malhela malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julia Elizabeth Poje, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Valley Stream South High School de Valley Stream (Nov-Jorkio, Usono).
Hencovce
Hencovce (hungare Hencfalva germane Hinzendorf bei Fröhnel) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
3600 Arkimedo
3600 Arkimedo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1978 de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Hencovce
Situo
Hencovce situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Ondava, laŭ ĉefvojo Stropkov-Vranov nad Topľou. La lasta urbo troviĝas je 2 km-oj.
3600 Arkimedo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la antikva greka matematikisto kaj fizikisto Arkimedo (287 a.K. – 212 a.K.).
Uluru
Uluru (esperante Uluruo ), konita ankaŭ kiel Ayers Rock (Roko Ayers), estas grandega roko formita el sabloŝtono en suda parto de la Norda Teritorio, en centra Aŭstralio. Ĝi kuŝas 335 km sudokcidente de la plej proksima granda urbo nome Alic-Fonto; sed je 450 km laŭ ŝoseo. Kata Tjuta kaj Uluru estas la du plej gravaj ecoj de la Nacia Parko Uluru-Kata Tjuta. Uluru estas sakrala por la indiĝenoj aŭ aborigenoj Pitjantjatjara kaj Jankunjtjatjara naturaj de la regiono. Ĝi enhavas multajn fontojn, putojn kaj rokkavojn, krom antikvajn pentraĵojn. Uluru estas listita kiel Monda Heredaĵo de UNESKO.
Priskribo
Uluru estas unu el la kulturaj naturaj blazonoj plej famaj de Aŭstralio. La rokaĵo elstariĝas 348 m. super la ĉirkaŭaĵo kaj 863 m. super la marnivelo, kvankam la plej parto troviĝas subtere kaj subtere unuiĝas kun subtera parto de Kata Tjuta. La konturo de la roko mezuriĝas 9,4 km. Tiom Uluru kiel Kata Tjuta enhavas gravegan kulturan signifon por la indiĝenoj, kiuj organizas gvidatajn vizitojn por informi la turistojn pri la lokaj bestaro kaj vegetalaro, la arbustejo kaj la lokaj legendoj.
La surfaco de la roko ŝanĝas koloron laŭ la inklino de la sunradioj, kaj laŭlonge de la tago kaj laŭlonge de la jaraj sezonoj. Plej fama estas ĉefe la bildo de Uluru krepuske, kiam ĝi iĝas brilruĝa. Spite, ke la pluvo maloftas en tiu duondezerta regiono, dum la malsekaj tagaroj la roko atingas arĝentgrizan nuancon, kun rimarkindaj nigraj strioj pro algoj kiuj kreskiĝas en la rojetoj.
Nomo
La lokaj indiĝenoj Pitjantjatjara nomigis la rokon "Uluru". Tiu vorto nenion signifas en ties lingvo, sed ĝi estas loka familinomo.
Oktobre de 1872 la eksploristo Ernest Giles estis la unua ne-indiĝeno vidanta la rokaĵon. Li vidis ĝin de malproksimege, sed estis avertita ne alproksimiĝu. En 1873, funkciulo William Gosse vizitis la rokon kaj nomigis ĝin "Ayers Rock" honore alian funkciulon, Henry Ayers. Ekde tiam ambaŭ nomoj estis uzataj, sed ĉefe la anglan nomon uzis ne-indiĝenoj.
Maksimiliano (Meksiko)
Maksimiliano de Habsburgo-Loreno, plennome Maximilian Ferdinand Joseph von Habsburg-Lothringen (naskiĝis en Palaco Schönbrunn, Vieno; mortis (ekzekutita)  en Querétaro, Meksiko) estis de 1864 ĝis 1867 imperiestro de Meksiko dum la nomita Dua Meksika Imperio.
Biografio
Maksimiliano naskiĝis kiel dua filo de arkiduko Francisko Karolo de Habsburgo-Loreno kaj de princino Sofia de Bavario kaj estis frato de imperiestro Francisko Jozefo de Aŭstrio. La 27-an de julio 1857 li edziĝis kun la belga princino Charlotte (naskiĝinta en 1840, kaj mortinta en 1927), kiu estis filino de Leopoldo la 1-a de Belgio. Li estis arĥiduko de Aŭstrio kaj princo de Hungario kaj Bohemio, sed li rezignis pri tiuj titoloj por fariĝi imperiestro Maksimiliano la 1-a de Meksiko, kiu regis la duan Meksikan Imperion 1864 – 1867. Li estis ekzekutita la 19-an de junio 1867 ĉe Querétaro en Meksiko.
En la jaro 1857 Maksimiliano estis nomata guberniestro de la italaj provincoj de Lombardio kaj Venetio, kiuj apartenis al la Austria Imperio; kaj tiel, ĝi suferis la atakojn de Piemonto kiu, kun la militistara apogo de la Dua Franca Imperio, elprenis Lombardion kaj komencis la unuiĝon de Italio en la jaro 1859.
Ekde tiam li malaperis de la publika etoso, dediĉinte do, al vojaĝoj kaj lernado. En 1863 Maksimiliano denove inkludiĝis kiel parto de la planoj de la franca imperiestro Napoleono la 3-a: Tiu invadis Meksikon por postuli pagon de antaŭaj ŝuldoj dum la estrado de la Prezidanto Benito Juárez en 1861; kaj jam tie li intencis fari Meksikon satelitan ŝtaton de Francio, de kie ili celis deteni la Anglujan influon en Latinameriko je profito de Francio, profitante do la malfortiĝon de Usono pro la milito de Secesio (1861-65).
Napoleono faris ke la asembleo de la konservativuloj kiuj apogadis lin en Meksiko liveris la kronon de la lando al Maksimiliano, kaj tiamaniere renovigi rilatojn kun Aŭstrio kaj tiel kompensi la perdon de Piemonto. Maksimiliano akceptis en 1864 kaj iĝis meksika imperiestro, apogante sin je la katolika opinio kaj konservativuloj antaŭ la liberularo de la Prezidanto Juárez, kiu havis la tutan popularan apogon.
Ne havante proprajn infanojn, li instalis Agustín de Iturbide y Green, nepon de la antaŭa imperiestro, kiel kronprincon.
Unuaj jaroj
Maksimiliano naskiĝis ĉe la palaco Schönbrunn de Vieno (Aŭstrio), filo de la arĥiduko Francisko Karl el Aŭstrio kaj de Sofia el Bavario. Li estis maristo dum multaj jaroj ĉe Triesto (Italio) kaj loĝis multa da tempo ĉe la maro; kunlaboris je la venko de lia lando kontraŭ Italio. Li konis la portugalan princinon María Amalia de Braganza, ili planis geedziĝi sed ŝi malsaniĝis kaj mortis ĉe la insulo Madeira antaŭ la geedziĝo. Tio doloris al Maksimiliano kaj li vivis enamita de ŝi.
La 27-an julio 1857 li edziĝis kun la princino Charlotte Amalia de Belgio, filino de Leopoldo la 1-a de Belgio. Sed la geedziĝo estis nur pro ekonomiaj kialoj, ĉar Maksimiliano bezonis monon por pagi la ŝuldon akiritan kiam li konstruigis la Kastelo Miramare en Trieste, ĉe la Adriatika marbordo.
Uluru
Nomo
En 1993 ekis en Aŭstralio nova regularo por nomigi duoble en angla kaj en indiĝena lingvoj kaj tiele renaskiĝis la indiĝena nomo Uluru. Tamen la ĉirkaŭaĵo kaj najbara flughaveno ankoraŭ nomiĝas Ayers Rock.
Legendoj
Multaj aborigenaj legendoj rilatas kun Uluru kaj ties multaj fendoj. Unu el ili parolas pri serpentoj kiuj militis ĉe Uluru, fendigante la rokaĵon. Alia mito rakontas pri du triboj de praspiritoj kiuj estis invititaj je festo, sed ili estis malhelpitaj de Dormanta Lacertovirino kaj ili responde sanĝis ŝin en kota skulptaĵo kiu viviĝas kiel dingo. Poste okazis granda batalo, kiu finis je la morto de ambaŭ tribestroj.
Oni rakontas ofte, ke tiuj kiuj prenas rokerojn el la monto estos malbenitaj kaj suferos malbonaĵojn. Ofte okazis fakto, ke homoj kiuj forprenis tiujn rokerojn poste resendis ilin el hejmo al diversaj institucioj por liberigi sin el supozataj konsekvencoj de malbeno.
Turismo
Disvolviĝo de turismo kiu komencis ĉirkaŭ la 1950aj jaroj damaĝis la medion. Oni decidis en fruaj 1970aj jaroj forigi ĉiujn porturistajn infrastrukturojn kaj translokigi ilin for de la parko. En 1975 oni ekkonstruis turismejon kun flughaveno norde de la parko nomita Yulara. Oni fermis la kampadejojn en 1983 kaj la hotelojn en 1984, koincide kun malfermo de Yulara. En 1992 la turismejo estis renomita kiel Ayers Rock Resort.
Ekde kiam oni listigis la parkon kiel Monda Heredaĵo de UNESKO, ĉiujara vizitantaro atingis la nombron de ĉirkaŭ 400,000 vizitantoj dum 2000. La indiĝenoj Anangu gvidas grupojn de turistoj. Sed tiuj tute ne grimpas la rokon pro ties grava spirita signifo. Ili eĉ petas vizitantojn ne grimpu, parte pro la trapaso de sakrala loko kaj parte pro respondeco pri la sekureco de la vizitantoj en ties lando; fakte ili ege tristiĝas kiam vizitanto vundiĝas aŭ mortiĝas dum grimpado. En 1983 la tiama Ĉefministro de Aŭtralio Bob Hawke promesis malpermesi grimpadon, sed eblo grimpi estis kondiĉo antaŭ la redono de la rokaĵo al indiĝenaj posedantoj.
Grimpado ĉe Uluru estas popola allogaĵo por vizitantoj. Oni setligis ĉenon por plifaciligi la grimpadon, sed restas ankoraŭ longa vojo ĝis la pinto, kie estas ofte ventego. Oni bezonas tre fortajn korpokondiĉojn por tia grimpado kaj rezisto al dezertaj cirkunstancoj. Dum kelkaj jaroj mortiĝis almenaŭ ĉirkaŭ 35 personoj je akcidentoj rilataj al grimpado.
Alain Klotz
Alain KLOTZ (naskiĝis la ) estas franca astronomo, profesoro pri astronomio kaj astrofiziko ĉe la Universitato de Tuluzo kaj prezidento de "AUDE" ("Association des Utilisateurs de Détecteurs Électroniques"), Asocio de la Uzantoj de Elektronikaj Detektiloj.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 7 asteroidojn inter 1997 kaj 1999.
Li kunlaboris al la malkovroj de la satelitoj de la asteroidoj 854 Frostia, 1089 Tama, 1313 Berna, kaj 4492 Debussy.
La asteroido 10222 Klotz estis nomita en lia honoro.
Young Democrats of America
Young Democrats of America (angla lingvo: "Junaj Demokratanoj de Usono") estas organizaĵo fondita en 1932 por promocii la valorajn de la Demokrata Partio inter usonaj junuloj. La ĉefa fokuso de la organizo estas altigi la partoprenadon de junaj Demokratanoj en tutaj tipoj da politikaj aferoj, kvankam ĝi ankaŭ agas por ĝenerale promocii la partion. La nuna prezidento nomiĝas David Hardt.
Urbofajfisto
Urbofajfisto (Itale "Piffari") estis precipe en la 14-a ĝis la 18-a jarcento de urboj dungitaj muzikistoj, kiuj kuniĝis en gildoj; en la 19-a jarcento la urbofajfistaroj estis pliampleksigataj je urbokapeloj. Ili havis la taskon, muzike formi la urbajn solenaĵojn. En kelkaj urboj la urbofajfistoj samtempe estis turgardistoj komisiitaj per signaldonaj taskoj.
Ankaŭ urbetoj kiel ekzemple Eisenach (kun ĉ. 6000 loĝantoj) posedis urbofajfistarojn. La tradicio de la urbofajfistoj konserviĝis, speciale en meza Germanio, ĝis en la 20-a jarcento. Multloke el tiuj evoluis unue urbaj muzikokapeloj, poste ankaŭ urbaj orkestroj.
La urbofajfistoj sin organizis en gildoj. Majstro havis submajstrojn kaj metilernantojn, kiuj devis lerni kiel eble ĉiujn kutimajn instrumentojn. La urbofajfistoj ludis sur klarionoj, naturtrumpetoj, trombonoj, violonoj, susurfajfoj, dolĉianoj, bombardoj, kromornoj, flutoj kaj frapinstrumentaro.
Urbofajfistoj muzikis okaze de gefianĉiĝo, geedziĝoj, bankedo kaj aliaj solenaĵoj kiel ekz. la enmarŝado de la suvereno en sia urbo. Krome ili blovis la temposignalon ekde la turo de la urbo, por indiki la horon al la urbanoj ne posedantaj horloĝojn. Ili ankaŭ estis komisiita muziki en la preĝejoj. La reguloj estis jenaj: dum normalaj tagoj en la liturgia jaro ili ludas trombonojn kaj klarionojn, dum festotagoj trumpetojn kaj timbalojn. En la diservo la urbofajfistoj duobligis la kantvoĉojn per t.n. (Itale) Colla parte-akompanado.
Kiel ege impresa priskribas epokatestantoj la enmarŝadon en Vienon de la trupoj venkintaj la turkojn: sinsekve muzikis ĥoro kaj urbofajfistaro ekde la tegmentoj, inter ili la armemuziko kaj la kanontondro.
Jam en la frutempo de la urbofajfistoj oftis la kritiko pri la misuzo de la arto per la "bierviolonistaĉoj, sakfajfistoj kaj simila muzikistaĉoj".
Multaj membroj de la familio Bach laboris kiel urbofajfistoj, kaj de Johann Sebastian Bach estas konata, ke li malbone opiniis pri la urbofajfistaro en Lepsiko.
(161334) 2003 QY103
(161334) 2003 QY103 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Blankkrona kolombo
La Blankkrona kolombo (Patagioenas leucocephala, iama Columba leucocephala; vidu Johnson et al., 2001) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Amerikaj kolomboj nome Patagioenas.
Tiu specio estas loĝanta birdo kaj reproduktanta ĉefe ĉe insuloj de Karibo nome Bahamoj, Kubo, Jamajko and Antigvo. Ĝi reproduktiĝas en malaltaj nombroj ĉe insuloj Hispaniolo, Puerto-Riko, Britaj Virgulinsuloj, Kajmanoj, Angilo kaj aliaj insuloj de la maro Karibo. Ĝi reproduktiĝas ankaŭ laŭlonge de la kariba marbordo de Centra Ameriko. En Usono ĝi troviĝas nur ĉe Floridaj rifoj kaj la suda pinto de Florido.
Ĝi estas 29 cm longa, havas enverguron de 48 cm kaj pezas 150 g. Plenkreskulo estas malhelgriza, kun verdaj kaj blankaj strioj en nuko kaj brilan blankan kronon (de kie venas la nomoj kaj esperante kaj science) en kapo ĝis subokulo ĉar ĝi havas ankaŭ blankan okulringon (ĉirkaŭ unua flava okulringo), krom ruĝa beko kun hela pintoduono. Junuloj estas malpli malhelgrizaj, malhavas la nukan bildon aŭ blankan irizon kaj montras nur kelkajn helajn plumojn en la krono.
John James Audubon faris faman pentraĵon de Blankkrona kolombo.
John Sherwood-Kelly
John SHERWOOD-KELLY ( - ) estis sud-afrika ricevinto de la Viktoria Kruco, la plej alta kaj prestiĝa premio por britaj kaj commonwealth-soldatoj. Li meritis tiun premion pro agado en 1917 en Francio.
Zihuatanejo de Azueta
José Azueta estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Zihuatanejo de Azueta. José Azueta apartenas al la regiono Costa Grande ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sud, sudokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas sep aliaj komunumoj. Al José Azueta apartenas entute 231 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12038.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 104609 loĝantojn. El tiuj estis 51578 viroj kaj 53031 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1921,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1500 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 83474 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1760 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 2,11 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
60045 de la loĝantoj de José Azueta en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6647 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 11,07 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 13,02 % (4007 el 30766 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 9,02 (2640 el 29279 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 83474 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 67437 apartenis al la katolika religio. 16037 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lauzach
(jen france, bretone Laozag aŭ Laozac'h) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Nasavrky (apartigilo)
La nomo Nasavrky estas neunusignifa kaj ĝi povas havi plurajn signifojn:
nomo de municipoj:
nomo de parto de municipoj:
Beringen SH
Beringen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 3407 loĝantojn je la 31-a de januaro 2009, kiu nombro post integriĝo de Guntmadingen kreskis al 3789 je la 1-a de januaro 2013.
Geografio
Beringen en la kampara regiono de Klettgau ĉe la piedo de la montoĉeono Randen. Ĝi estis origine kampara vilaĝo sed kun la industriigo de la urbo Ŝafhaŭzo ankaŭ Beringen mem fariĝis pli kaj pli industria kaj hodiaŭ estas parto de la aglomeraĵo de Ŝafhaŭzo. Ek de la 1-a de januaro 2013 ankaŭ Guntmadingen apartenas al la komunumo Beringen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,64 km², de kiuj 58,7% estas kovritaj de arbaro, 29,9% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Beringen limas en nordo al la komunumoj Siblingen kaj Hemmental, en oriento al Ŝafhaŭzo, en sudo al Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo kaj Jestetten (Baden-Virtembergo-Germanio), kaj en okcidento al Neunkirch kaj Löhningen.
Trafiko
Tra Beringen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Schaffhausen al Waldshut kaj la kantona ĉefvojo n-ro 14 de Schaffhausen al Schleitheim. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A4 situas 5 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo. Beringen posedas stacidomon de la tiel nomita Hochrheinbahn de Deutsche Bahn inter Ŝafhaŭzo kaj Bazelo.
4364 Shkodrov
4364 Shkodrov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la bulgara astronomo Vladimir Georgiev Ŝkodrov (1930–2010).
Edmond Hall
Edmond HALL (naskiĝis la 15-an de majo 1901 en Nov-Orleano ; mortis la 11-an de februaro 1967 en Kembriĝo, Masaĉuseco) estis usona klarnetisto kaj saksofonisto de tradicia ĵazo.
Vivo
En la 1920-aj jaroj li ludis en regionaj bandoj en suda Usono, interalie ĉe la bando Pensacola Jazzers, pli malfrue en Novjorko, precipe kun trumpetisto Frankie Newton, kaj ekde 1942 ĝis 1944 sub Teddy Wilson. Komence Hall fariĝis pli konata kiel baritonsaksofonisto ol kiel klarnetisto. Sekvis la laboro kun propraj bandoj, i.a. li verkis sonregistraĵojn por Continental per sia Cafe Society Orchestra. Je tio li kunlaboris kun kelkaj el la plej bonaj svingomuzikistoj kiel Johnny Guarnieri (piano, celesto, klaviceno), Red Norvo (vibrafono) kaj Charlie Christian (Ĉi tiuj sonregistraĵoj apartenas al la malmultaj, sur kiuj Christian estas aŭdebla per akustika gitaro). Meze de la 1950-aj jaroj Ed Hall apartenis al la ĉiustelularo de Louis Armstrong, kun kiu li kunmuzikis je koncertvojaĝoj ekzemple en 1956 je Ĉikago kaj tie la 1-an de junio kun Young (trombono), Billy Kyle (piano), Dale Jones (kontrabaso), Barrett Deems (frapinstrumentaro) kaj Armstrong prezentis elstaran improvizadkunsidon („Clarinet Marmelade“). En siaj ĉiustelularaj koncertoj Armstrong kutime elstarigis Hall-on kun lia persona furorpeco "Dardanella". Decembron de 1966, malmultajn semajnojn antaŭ sia morto, li surdiskigis en Kopenhago kun la bando Papa Bue's Viking Jazzband kaj kun la triopo de Jorn Jensen aron da mitaj titoloj, ekzemple ankaŭ la bluson „Ed's Blues“.
Li mortis pro korinfarkto, post kiam li deŝovelis neĝon de sia ĝardeno. Li muzikis je koncertoj kaj surdiskigoj ankaŭ kun Claude Hopkins, Billie Holiday, Lionel Hampton, Joe Sullivan, Coleman Hawkins, Jack Teagarden, Harry Belafonte kaj multaj aliaj kaj estis dumtempe konstanta membro de la mita bando de Eddie Condon en la 1940-aj jaroj apud muzikistoj kiel Wild Bill Davison, Max Kaminsky kaj George Brunies.
Folirozeto
Rozeto (rosetta) en botaniko estas tiu foliaro kiu eliĝas rondforme el plantobazo. Ĝi oftas ĉe la familioj asteracoj (Asteraceae) (ekz. leontodo), brasikacoj (Brassicaceae) (ekz. brasiko) kaj bromeliacoj (Bromeliaceae).
Rozeto oftas ĉe plurjaraj aŭ dujaraj, falfoliaj plantoj. Vintre plimulto de la foliaro velkas, defalas, la restanta rozeto protektas la plantoradikon, bazon.
Attila Mokos
Attila Mokos [mokoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mokos Attila estas slovakia hungara aktoro. Attila Mokos naskiĝis la  en Želiezovce (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).
Biografio
Attila Mokos apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, respektive en Slovakio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1984, poste li estis sendiploma aktoro en hungarlingva teatro en Košice. Li sukcese diplomiĝis en teatroarta altlernejo en Bratislavo en 1993, sed en 1991 li studis ankaŭ en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Tuj post la diplomo li aliĝis al hungarlingva teatro en Komárno, kie li estis arta gvidanto inter 1995–2001. Li ankaŭ estis gastaktoro ekzemple en la Nacia Teatro (Győr) en Hungario. Li ricevis slovakajn kaj hungarajn premiojn inter 2007-2015.
Riki Takagi
Riki Takagi (髙木 理己, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Gainare Tottori.
István Gaál
István GAÁL [iŝtvAn gAl], hungare Gaál István estis hungara reĝisoro, scenaristo, filmomuntisto kaj fotisto.
István Gaál naskiĝis la 1933 en Salgótarján - mortis la  2007 en Budapeŝto.
Biografio
István Gaál frekventis lernejojn en Pásztó kaj Szeged, poste aktoran ĉeflernejon pri reĝisorado en Budapeŝto inter 1954-1958, fine li plustudis en Romo. Komence li faris dokumentajn filmojn. Li instruis en Barato en 1985, 1994, 1995 kaj en 1996. En 1990 li ekspoziciis fotojn en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1991, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Chrást
Chrást povas esti:
Brakiopodoj
Brakiopodoj (science: Brachiopoda; el la latina brachium, brako + -poda, piedo) estas malgranda filumo de bentonaj maraj senvertebruloj, dividita en 9 klasoj (ses el ili formortintaj), kiuj inkluzivas proksimume 392 speciojn.
La filumo apartenantaj al la grupo de la Lofotrokozouloj, kiuj havas fortajn konkojn sur la supraj kaj malsupraj surfacoj, malkiel la maldekstra kaj dekstra aranĝoj en duvalvaj moluskoj. Brakiopodaj valvoj estas ĉarniraj malantaŭe, sum la antaŭa parto povas esti malfermita por manĝado aŭ fermita por protektado. Oni agnoskas du ĉefajn grupojn, nome artiklaj kaj neartiklaj.
La vorto "artikla" estas uzata por priskribi la dento-fendaj trajtoj de la valvo-ĉarniro kiuj estas en la artikla grupo, kaj forestas en la neartikla grupo. Tiu estas la ĉefa diagnoza trajto (fosiliebla), laŭ kiu la du ĉefaj grupoj povas esti taŭge distingeblaj. Artiklaj brakiopodoj havas dentecajn ĉarnirojn kaj simplajn fermigajn kaj malfermigajn muskolojn, dum neartiklaj brakiopodoj havas nedentecajn ĉarnirojn kaj pli kompleksan sistemon de muskoloj uzataj por teni la du duonoj liniigitajn. En tipa brakiopodo tigoforma pediklo projekcias el aperturo en unu el la valvoj ĉe la ĉarniro, konata kiel pedikla valvo, tenante la beston ankrita al la marfundo sed for el la ŝlimo kiu povus ŝtopi la aperturon.
Katalin Gergely
GERGELY Katalin (gergej) estas rumania hungara aktorino naskita en ? la 25-an de novembro 1986.
Kariero
Katalin Gergely finis en la Facultatea de Teatru si Televiziune UBB (Fakultato pri Teatro kaj Televido) de Kluĵo en 2010.
Logika enigmo
Logika enigmo estas ludilo, nome puzlo aŭ enigmo deriva el la matematika fako de la dedukto.
Historio
En la dua duono de la 20a jarcento matematikisto Raymond M. Smullyan pluis kaj etendis la branĉon de logikaj puzloj kun libroj kiaj The Lady or the Tiger?, To Mock a Mockingbird kaj Alice in Puzzle-Land. Li popularigis la puzlojn de "kavaliroj kaj servistoj", kiuj implicas kavalirojn, kiuj ĉiam diras la veron, kaj servistojn, kiuj ĉiam mensogas.
Al Alvarez
Al ALVAREZ ( – ) estis angla poeto kaj literaturkritikisto, aŭtoro de romano pri sinmortigo, "The Savage God" ("La sovaĝa dio").
Endre Bustya
BUSTYA Endre buŝtja, (pseŭdnimoj Andor Jászai, Károly Gombos) estis rumanuaj hungara literaturhistoriisto, tradukisto. Li naskiĝis en Târgu Mureş la 29-a de junio 1927 kaj mortis en Kluĵo la 23-an de decembro 1996.
Biografio
Endre Bustya finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo en 1946. En la Universitato Bolyai li studis en la fako pri la hungara-latina lingvoj kaj estetiko, sed kiam li estis en la 3-a studjaro, oni arestis lin (akuzo: publika instigo). En 1950-51 li estis libroeldonej-lektoro en Kluĵo, pli poste oni arestis lin denove kiel malamikon de popolo, kaj kondamnis al morto, sed post dek monatoj li eliberiĝis. Li laboris en karbminejo de Borsec, pli poste kiel oficisto. Inter 1957 kaj 1961 li estis bibliografo de la Teleki Téka kaj denove korplaboristo ĝis 1966. Ekde 1974 li estis legantredaktoro de revuo Korunk.
Marco Rubio
Marco Antonio RUBIO (naskita la ) estas usona politikisto. En 2010 li elektiĝis kiel usona senatano el Florido. Antaŭe li prezidis la malsupran ĉambron de la florida parlamento. La li anoncis sian kandidatiĝon por la respublikana nomumo por prezidento en la voĉdonado de 2016. Samtempe li anoncis, ke li ne kandidatos por reelektiĝi kiel senatano. La 15-an de marto 2016, pro malsukceso en la primara balotado de la propra ŝtato Florido, Rubio malaktivigis sian kandidatecon por la prezidentiĝo.
29446 Gouguenheim
29446 Gouguenheim estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la franca radioastronomino Lucienne Gouguenheim, de la Observatorio de Parizo-Meudon, kiu instruis en la Universitato Parizo Sudo de 1962 ĝis 2005. Observinte la linion ĉe 21 cm de galaksioj, ŝi helpis reakordi la tiam malsamajn valorojn de la konstanto de Hubble. Ŝi estas fondinta anino de la Comité de Liaison Enseignants et Astronomes (Kunliga Komitato Instruantoj Astronomoj).
Erdweg
Erdweg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dachau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Piramidoj de Egiptio
Antaŭaĵoj
La mastabo, prisma, estis la tombo de la monarkoj de la Frua Dinastia Periodo de Egiptio. La tialoj de la paŝo de la mastaboj al la piramidoj ne estas bone konataj, sed oni mencias gexnerale la deziron atingi altojn ĉiufoje pli signifajn por evidentigi la gravon kaj povon de la mortinta faraono.
La funkcio de la egiptiaj piramidoj
En la Piramidaj tekstoj, gravuritaj dum la antikva imperio, estas preĝo destinita al la reĝo kaj ties piramido:
Tiu lasta frazo ripetiĝas multajn fojojn, variante la nomojn de la dioj kaj ties epitetoj.
La cititaj tekstoj indikas la funkcion de la piramido: enhavi la «esencon» de la reĝo por la tuta eterneco. Laŭ la samaj tekstoj, la reĝo resurektas, kaj ascendas al la ĉielo por vivi eterne inter la dioj, transfigurita en stelo.
Unuaj monumentaj piramidoj
Komence de la tria egipta dinastio (ĉ. 2700 a. K.) la mastaboj transformiĝis en piramidojn ŝtupajn, kiuj similis al "giganta ŝtuparo" kiu leviĝis ĉielen
La unua kaj plej fama el tiuj estas la ŝtupa piramido de Sakkara de la faraono Ĝoser, kies arkitekto estis Imhotepo, kiu eble volis krei monumenton leviĝante ĉielen, kiel giganta ŝtuparo, kun la celo simboli la supreniron de la mortinto el la "surtera mondo" "al la Ĉielo".
La sekva etapo, en la evoluo de la piramidoj, estis la konstruado ordonita de la reĝo Snofru, la tiel nomata "romba piramido", aŭ "Kurba Piramido", en la regiono de Dahŝuro, kiu konsideriĝas kiel intermeza etapo inter la "ŝtupa piramido" kaj la "klasika piramido", aŭ el nudbrikoj.
Klasikaj piramidoj
Tiaj ĉi piramidoj kondukas al la lasta fazo en la evoluo al la klasikaj piramidoj, el nudbrikoj, de la kvara egipta dinastio (ĉ. 2500 a. K.); la plej famaj estas la piramidoj de Keopso, Kefreno, kaj Piramido de Mikerino, starigitaj en la ebenaĵo de Gizo, proksime de Kairo.
Aliaj faraonoj de la 4a dinastio ekigis la konstruadon de siaj piramidoj, kiel Raĝedef (Abu-Roaŝ) kaj Nebkara, sed ili ne estis finkonstruitaj. La lasta faraono, Ŝepseskaf, starigis monumenton kiu similis al granda ŝtona sarkofago, la mastabo de Ŝepseskaf en Sakkara. La piramido de Raĝedef (Abu-Roaŝ) estis 7 metrojn pli alta ol tiu de Keposo, sed ekde la romia regado ĝi estis elmuntita por uzi ĝiajn ŝtonojn en aliaj konstruadoj.
Dum la 5a dinastio la plemulto el ĝiaj reĝoj starigis piramidajn kompleksojn, en Sakkara kaj Abusir, sed malpli grandaj kaj teknike pli malsuperaj. Daŭre konstruigis en Sakkara Teti, Pepi la 1-a, Merenra la 1-a kaj Pepi la 2-a, dum la 6a dinastio.
En la nomata unua meza periodo de Egiptio kelkaj regantoj daŭrigis la tradicion, kiel Neferkara Nebi, Jui, Iti, aŭ Merikara, sed apenaŭ restas spuroj.
Estas dum la Meza Egipta Imperio (dekdua egipta dinastio, ĉ. 1990 a. K.) kies estis konstruitaj la lastaj grandaj piramidoj, sed kun kernoj el adobo kaj ŝtona kovrado, nuntempe diseriĝinta.
La faraonoj de la Nova Egipta Imperio preferis konstrui grandajn templojn en la regiono de Tebo.
Konstruado
La piramidoj montras, por ili epoko, la grandan scion de la egitaj teknikistoj kaj la organiza kapablo necesa por konstrui tiajn monumentojn kun simplaj rimedoj; sed nenio ŝajnas indiki ke ili bezonus superan teknologion al tiu je kiu ili disponis el ligno, sledoj, hipoteze, uzante la radon, sub formo de ŝoserulaj lignaĵoj kaj ramploj.
Rümligen
Rümligen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 445 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Rümligen situas en la Svisa Mezlando proksimume 14 kilometrojn sude de la federacia urbo Berno. La komunumo etendiĝas sur la orienta deklivo de la monto Längenberg ĉe la okcidenta flanko de la valo Gürbetal proksimume 70 metrojn super la valfundo laŭlonge de la kantona ĉefvojo de Toffen al Riggisberg. La orientan limon de la komunumo formas la rivero Gürbe. La komunumo konsistas el la vilaĝo Rümligen laŭlonge kaj inter la du kantonaj ĉefvojoj kaj la vilaĝo Hermiswil sur alteco de 843 m s.m. en okcidento de la komunumo alte super la valo. Inter Hermiswil kaj Rümligen situas la kastelo, kiu estas la ĉefa vidindaĵo de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,65 km², de kiuj 16,6% estas kovritaj de arbaro, 75,5% servas por agrikulturo kaj 7,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rümligen limas en nordo al Kaufdorf, en oriento al Gelterfingen, en sudoriento al Kirchenthurnen, en sudo al Riggisberg, kaj en okcidento al Rüeggisberg.
Trafiko
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Belp tra Toffen, Riggisberg kaj Schwarzenburg al Friburgo, kaj la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Belp al Steffisburg. Kvankam tra la komunuma teritorio pasas la fervolinio tra la Gürbe-Valo de Belp al Steffisburg, la komunumo mem ne disponas pri stacidomo. La plej proksima stacidomo situas 1 kilometron norde de la vilaĝo en Kaufdorf. Al la plublika transportreto la komunumo estas konektita per la buslinio de Toffen al Riggisberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rümligen datiĝas el la jaro 1075 kiel Rumelingen. Dum mezepoko la Kastelo de Rümligen iam estis la prasidejo de la Baronoj de Rümligen, kiu estis la centro de vasta senjorujo inter Gürbe kaj Sense. Grandan parton de sia havaĵo la baronoj koncedis al la priorejoj de Rüeggisberg kaj Röthenbach. La malalta jurisdikcio pri Rümligen kaj la kastelo kiel heredaĵo restis havaĵo de bernaj nobelaj familioj. Ek de 1388 Rümligen formis parto de la berna kampartribunalo Seftigen. De 1803 ĝis 2009 la komunumo apartenis al la distrikto Seftigen, ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi formas parto de la administra distrikto Berno-Mezlando.
Sektecaj trajtoj en la Esperanto-movado
La demando, ĉu ekzistas sektecaj trajtoj en la Esperanto-movado, aŭ ĉu eventuale la movado eĉ povas esti nomata sekto, estas ofte levata ene de kaj ekster la Esperanto-movado.
Efektive oni povis aŭ povas foje observi kelkajn trajtojn en la movado, kiuj povas esti nomataj sektecaj:
Troa konvinkeco pri la valoro de Esperanto
Jam la Himno de Esperanto diras pri la esperanta lingvo (aŭ, pli verŝajne, ĝia interna ideo): „Al la mond’ eterne militanta, ĝi promesas Sanktan harmonion“. Tio donas al la movado kvazaŭ religian karakteron. Krome publikiĝis jam ĉ. la jaro 1930 poemo (laŭ modelo de la germana nacia himno) komenciĝanta per la vortoj „Nia lingvo Esperanto super ĉio en la mond’“, kiun oni atribuas - eble malprave - al Zamenhof.
Personkulto
Ekzemplo de troa estimo al la fondinto de la movado estas kanto de Nella Boon, ĉirkaŭ 1930, kies unua strofo tekstas jene:
Himno al Zamenhof Tre ĝoje sonu nia ĥor’,
Tre laŭte batu nia kor’,
Por nia glora Majstro!
Ekkantu ni per unu strof’
Por nia fama Zamenhof,
Admiru, laŭdu, honoru lin,
Endoktrinigo
Foje esperantistoj emfazas, ke ne sufiĉas nur instrui la lingvon kaj informi pri ĝia aplikado, sed ke tre necesas ankaŭ endoktrinigi la lernantojn. Kelkaj esperantistoj tre fervore kaj emocie pledas por Esperanto.
Tro decida kontraŭbatalo de malfavoraj informoj pri Esperanto
Foje esperantistoj akre kontraŭbatalas la publikigon de malfavoraj informoj aŭ spertoj pri Esperanto. Kiam en 1994 aperis en la svisa ĵurnalo „Neue Zürcher Zeitung“ artikolo kun la titolo „Nekrologo pri Esperanto“, la ĵurnalo publikigis mallonge poste legantleteron de esperantisto, kiu nomis la maltrafan informadon pri Esperanto "paŝo al lingvocido" kaj sekve al "genocido" komparebla al la holokaŭsto.
Malrespekto al la decido forlasi la movadon
Esperantistoj foje inklinas paroli aparte laŭde pri aliaj movadanoj kaj aparte mallaŭde pri tiuj, kiuj forlasis ĝin.
Ĝeneralaĵoj
Laŭ la Principaro de Frostavallen, "sekteca karaktero" de la Esperanto-movado montriĝas en "tro multe da steloj kaj flagoj, kantado de la himno kaj aliaj kantoj en nekonvenaj tempo kaj loko, strangaĵoj en la vestoj dum kongresoj kaj aliaj publikaj kunvenoj k.s.".
La sektecaj trajtoj koncernas ĉefe la historion de Esperanto. En la pasintaj jardekoj kelkaj trajtoj (ekzemple admiro de la "Majstro", portado de steloj) malpliiĝis, kaj samtempe la movado fariĝis pli kaj pli malfermita al ĉiuspecaj diskutoj. Ekzemplo estas la tre kritikema libro "Esperanto sen mitoj" (1999, 2003) de Ziko van Dijk.
Oni povas argumenti, ke ioma sekteco helpas al la plua evoluo de la movado, ĉar en decide por-esperanta atmosfero oni povas plej facile ĉerpi energion por plia esperanta agado. Aliflanke, kiam en la ekstera mondo estiĝas bildo de la movado kiel sekto, tio povas grave malhelpi ĝian plian sukceson.
Občina Ivančna Gorica
Občina Ivančna Gorica estas unu el 212 municipoj de Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo konsistas el 137 komunumoj kaj ĝia tuta areo estas 227,0 km². Komence de 2014, ĝi havis 15 963 loĝantojn. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Ivančna Gorica.
Komunumoj
La municipo konsistas el 137 vilaĝoj:
Ambrus, Artiža vas, Bakrc, Boga vas, Bojanji Vrh, Bratnice, Breg pri Dobu, Breg pri Temenici, Breg pri Zagradcu, Brezovi Dol, Bukovica, Debeče, Dedni Dol, Dečja vas pri Zagradcu, Dob pri Šentvidu, Dobrava pri Stični, Dolenja vas pri Temenici, Čagošče, Češnjice pri Zagradcu, Fužina, Gabrje pri Stični, Gabrovčec, Gabrovka pri Zagradcu, Glogovica, Gorenja vas, Gorenje Brezovo, Gradiček, Grintovec, Griže, Grm, Hrastov Dol, Ivančna Gorica, Kal, Kamni Vrh pri Ambrusu, Kamno Brdo, Kitni Vrh, Kriška vas, Krka, Krška vas, Kuželjevec, Laze nad Krko, Leskovec, Leščevje, Lučarjev Kal, Mala Dobrava, Mala Goričica, Male Dole pri Temenici, Male Češnjice, Male Kompolje, Male Lese, Male Pece, Male Rebrce, Male Vrhe, Mali Kal, Mali Korinj, Malo Črnelo, Malo Globoko, Malo Hudo, Marinča vas, Mekinje nad Stično, Metnaj, Mevce, Mleščevo, Mrzlo Polje, Muljava, Nova vas, Obolno, Oslica, Osredek nad Stično, Petrušnja vas, Peščenik, Planina, Podboršt, Podbukovje, Podsmreka pri Višnji Gori, Pokojnica, Poljane pri Stični, Polje pri Višnji Gori, Potok pri Muljavi, Praproče pri Temenici, Primča vas, Pristava nad Stično, Pristava pri Višnji Gori, Pristavlja vas, Pungert, Pusti Javor, Radanja vas, Radohova vas, Ravni Dol, Rdeči Kal, Sad, Sela pri Dobu, Sela pri Sobračah, Sela pri Višnji Gori, Selo pri Radohovi Vasi, Sobrače, Spodnja Draga, Spodnje Brezovo, Stari trg, Stična, Stranska vas ob Višnjici, Sušica, Šentjurje, Šentpavel na Dolenjskem, Šentvid pri Stični, Škoflje, Škrjanče, Temenica, Tolčane, Trebež, Trebnja Gorica, Trnovica, Valična vas, Velika Dobrava, Velike Dole pri Temenici, Velike Češnjice, Velike Kompolje, Velike Lese, Velike Pece, Velike Rebrce, Velike Vrhe, Veliki Kal, Veliki Korinj, Veliko Črnelo, Veliko Globoko, Videm pri Temenici, Vir pri Stični, Višnja Gora, Višnje, Vrh pri Sobračah, Vrh pri Višnji Gori, Vrhpolje pri Šentvidu, Zaboršt pri Šentvidu, Zagradec, Zavrtače, Zgornja Draga, Znojile pri Krki.
Loko, priskribo
La vojaĝanto pasas tra la Au2-ŝoseo kondukanta de Ljubljana oriente de Slovenio. Aliro al la aŭtovojo estas ebla nur ĉe Ivančna Gorica kaj Višnja Gora. En la sama direkto proksime de la aŭtovojo, la fervoja linio trapasas la teritorion de la municipo.
Zr. Ms. Schorpioen (1868)
'''Zr. Ms. Schorpioen''' (Lia moŝta Skorpio) estas nederlanda kirasoŝipo konstruita en 1868 en Toulon Francio. La Schorpioen formis kune kun la en Skotlando konstruita ĝemela ŝipo Buffel la kernon de la noviĝinta Koninklijke Marine (Reĝa Mararmeo), ankoraŭ ĝis 1905 nomata Koninklijke Nederlandse Zeemacht.
Občina Ivančna Gorica
Loko, priskribo
Apudaj municipoj estas: Občina Šmartno pri Litiji norde, Občina Trebnje oriente, Občina Žužemberk en la sudo kaj sudoriento, Občina Dobrepolje en la sudokcidento, Občina Grosuplje okcidente.
Zr. Ms. Schorpioen (1868)
Ili anstataŭis la malmoderniĝintajn lignajn ŝipojn kiuj uzis vaporon kaj velojn por la propulso kaj havis glattubajn kanonojn. La novaj ŝipoj estis ekipitaj per pezaj kaneligitaj kanonoj kun kalibro de 23 cm kun peza kiraso ĉirkaŭe. La kareno havis zonkirason de 15 cm kaj la pafilarturo, kun du kanonoj, havis kirason de preskaŭ 30 cm.
La kariertabelo estas, same kiel tiu de la Buffel, ne tre impresa. En 1886 la Schorpioen estis tuŝita en la pobo de padelvaportrenŝipo en la haveno de Den Helder kaj sinkis en du horoj. Post tio la ŝipo estis reflosigita kaj riparita. en 1908 la ŝipo estis elservigita kaj alikonstruita al loĝiga ŝipo. Ĝi gastigis la torpedoservon, la matrosedukadon kaj la submarŝipservon. Je la komenciĝo de la Dua mondmilito la ŝipo estis transportita al Germanio fare de la okupantoj por tie servi kiel loĝejo. Post la milito, en 1947, la Schorpioen retroviĝis en Hamburgo kaj estis retrenita al Den Helder, kie ĝi denove estis uzata kiel tranoktejo, unue en Amsterdamo kaj poste, de 1951 ĝis 1971, por la mararmeaninoj (MARVA) en Den Helder. Lernantoj de la marveturlernejo en Den Helder, Internulejo Prinses Margriet, ankaŭ uzis la ŝipon.
Dum mallonga tempo sur la ŝipo loĝis domokupantoj, sed en 1982 la fondaĵo Ramschip Schorpioen aĉetis la ramŝipon kaj metis ĝin je la kajo en Middelburg por la publiko. Post longdaŭra restaŭrado je la 3-a de julio 1989 la pordoj malfermiĝis por la publiko. En decembro 1998 la Koninklijke Marine (Reĝa Mararmeo) reaĉetis la ŝipon de la fondaĵo. Post tio la ramŝipo estis transportita al la mararmea muzeo en Den Helder. En majo 2000, post restaŭrado de dekok monatoj, ĝi estis malfermita kiel muzeoŝipo por la publiko.
Larré (Morbihan)
Larré (jen france, bretone Lare) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Louis Yamaguchi
Louis Yamaguchi (山口 瑠伊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Extremadura UD.