cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faverges-Seythenex
Historio
La fosaĵoj en Viuz kaj Thovey en Faverges donis multajn informojn pri gaŭlo-romiaj tempoj, antaŭ ĉirkaŭ du mil jaroj. La vicus (setlejo) de Viuz, kiu kovris ĉirkaŭ kvindek akreojn (200.000 kvadratajn metrojn), estis grava haltejo laŭ la romia vojo, kiu iris de Torino al Ĝenevo. La epoko de la Merovidoj ankaŭ lasis multajn spurojn sur la pejzaĝo. En la mezepoko, antaŭindustriaj metalaĵejoj famiĝis pro siaj feraj kaj kupraj iloj kaj juvelaĵoj. Multaj forĝejoj, produktantaj najlojn kaj ĉiuspecajn ferajn ilojn, estis konstruitaj laŭ la riveroj kaj rojoj, el kiuj ili derivis iujn el siaj energiaj bezonoj. La abatejo de Tamié estis fondita en 1132, kaj la kastelo de Faverges ĉirkaŭ 1250. Tiutempe Rudolfo vivis ermitan vivon sur proksima monto kaj lasis sian nomon al la vilaĝeto de Saint Ruph. La profunda religia fervoro de la 14-a kaj 15-a jarcentoj respondecas pri la dek kapeloj kaj sanktejoj dediĉitaj al Sankta Rudolfo en la areo.
La Franca Revolucio postlasis malmultajn spurojn en la komunumo, krom iom da vandalismo al la urbeta preĝejo. En 1811, la kastelo iĝis koton-teksanta fabriko, tiel lanĉante Faverges en la Industrian Revolucion. Ĉi tio taŭgas kiel heredaĵo por vilaĝo, kies nomo devenas de la latina faber, fabricae (fabriko).
Fédération Espérantiste du Travail
Fédération Espérantiste du Travail estas asocio, kiu varbas por esperanto en francaj laboristaj medioj. Ĝi nun respondecas pri la ĉiujara esperanta budo en la Homara Festo, kaj eldonas la gazeton Le Travailleur Espérantiste.
Olemuelejo
Olemuelejo estas la loko kiel oni elpremas la olivojn por produkti ĉefe olivoleon.
Strukturo de la Olemuelejo
La modernaj Olemuelejoj komponiĝas kutime el tri laborspacoj klare diferencaj laŭ la fazo de produktado, kiuj estas la jenaj:
Antal Gerenday
Antal Gerenday [gerendai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerenday Antal estis hungara skulptisto. Antal Gerenday naskiĝis la en Dömsöd, li mortis la  en Piszke.
Biografio
Pri junaj jaroj de Antal Gerenday la informoj perdiĝis, restis tiom, ke li estis komercisto. En 1847 li aĉetis plenan produktejon pri tomboŝtonoj, tio estis la plej granda en Hungara reĝlando. En la sekvaj jardekoj li estis la plej signifa tombomonumentisto en Pest (urbo), baldaŭ en Budapeŝto. Li estis lerta negocisto, li aĉetis aŭ luis ŝtonminejojn ĉe Piszke, krome jam neuzitajn domojn por la produktadoj. Krom la funebraĵoj pli malofte li kreis kelkajn bustojn.
Miguel Ángel Lotina
Miguel Ángel Lotina (n. ) estas hispana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokyo Verdy kaj Cerezo Osaka.
21059 Penderecki
21059 Penderecki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola komponisto kaj dirigento Krzysztof Penderecki, kiu, post siaj unuaj eksperimentoj, sin turnis al pli simplaj kaj kompreneblaj muzikaĵoj. Li estas tre esenca reprezantanto de la modera moderneco. Lia  Dies irae kaj aliaj religiaj verkoj atingis tutmondan sukceson.
Fabbriche di Vallico
Fabbriche di Vallico estas komunumo de Italio.
(11619) 1996 GG17
(11619) 1996 GG17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Edvard Munch
Edvard MUNCH (naskiĝis 12-a de decembro 1863 en Løten; mortis 23-a de januaro 1944 en Ekely) estis norvega pentristo kaj grafikisto.
Oni taksas Munch-on kiel pioniron por la ekspresionisma direkto en la moderna pentrado. Liaj plej konataj verkoj estiĝis en la 1890-aj jaroj, sed liaj postaj verkoj atingas rimarkon, eksciton ĉe la hodiaŭaj pentristoj. Li anis ĉe Berlina secesio.
Biografio
Edvard Munch plenkreskis en la norvega ĉefurbo, Løten, Lia patro Christian Munch -- frato de la genia historisto P.A. Munch -- estis profunde kredanta oficira kuracisto kun bona salajro. Lia - 20 jarojn pli juna - edzino mortis pro tuberkulozo, kiam Edvard aĝis nur 5 jarojn. Edvard mem havis malfortan sanstaton, sed lia pli maljuna fratino Sophie estis la viktimo de apopleksio. El la 5 gefratoj geedziĝis nur la frato -- Andreas --, sed ankaŭ li mortis kelkajn monatojn post la nupto.
La gepatra domo estis spirite ekscita — kiel la esprimoj pri malsano, morto kaj malĝojo, al kiuj Munch en sia arto ofte revenas.
Lia pentraĵo La ŝriko estis ŝtelita en somero de 2004, retrovita la.
NGC 5971
NGC 5971 (aliaj indikoj — UGC 9929, MCG 9-26-2, ZWG 297.19, PGC 55529) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉeĥa nacia renaskiĝo
Ĉeĥa nacia renaskiĝo estis signifa etapo de la ĉeĥa nacia historio (proksimume 1770 – 1850), kiam kulturaj kaj politikaj funkciuloj provis emfazi signifon de la ĉeĥa nacio kaj egalrajtigi ties kulturon enkadre de la aŭstria monarĥio. Kiel ceteraj naciaj renaskiĝoj la ĉeĥa nacia renaskiĝo rezultis el ideoj de klerismo kaj ties portantoj estis unue patriotaj pastroj kaj instruistoj. Renaskiĝuloj plej multe emfazis la lingvon kaj la literaturon kiel bazan simptomon de la nacio. La nacio kaj ties historio estas por ili idealo kaj ankaŭ modelo, tial estas permesitaj eĉ falsaĵoj. Kun tio koneksas ankaŭ intereso pri popola beletristiko. Ĉio, kio subtenas nacie liberigitajn celojn estas pozitiva, la cetera estas senbezona.
La ĉeĥa nacia renaskiĝo okazis en tri etapoj. En fazo de preparoj unuopaj esploristoj interesiĝas pri la lingvo, la nacia historio kaj la kulturo. Apartenas al ili ekz. Josef Dobrovský aŭ František Martin Pelcl. Evoluas eldon-aktiveco – Ĉeĥa espedicio de Václav Matěj Kramerius. En periodo post la jaro 1805 estas jam formulita baza panslava programo, kiu interesiĝas pri slavoj kiel tutaĵo, nome frunte kun Rusia Imperio. Tiu ĉi periodo ensumigas kreigan agadon de la plej signifaj personecoj de la ĉeĥa nacia renaskiĝo, al kiuj apartenas Josef Jungmann, Ján Kollár, Pavel Josef Šafařík kaj František Palacký, ĝenerale teoriistoj. Tiu ĉi periodo de la agitado kaj kreigado de programoj finas ĉirkaŭ la jaro 1830 kaj komenciĝas zenita tempo, simboligata precipe per originala literatura kreado – Josef Kajetán Tyl, Božena Němcová aŭ Karel Jaromír Erben. Post la jaro 1848 la nacie renaskiĝaj klopodoj orientiĝis tra alia direkto kaj ili kondukis en batalon politikan. Supervivantan romantismon de la ĉeĥa nacia renaskiĝo ni trovas ankoraŭ ĉe Karel Sabina aŭ Josef Václav Frič.
Fillinges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes) kaj borde de la rivero Rodano. Fine de en la komunumo vivis.
Ilia Ponomarenko
Ilia Ponomarenko (ukraine: Ілля Пономаренко) estas ukraina ĵurnalisto, militraportisto kaj analizisto pri defendo kiu skribas por The Kyiv Independent. En januaro 2023, pro lia eminenta rolo en la raportado pri la rus-ukraina milito, li estis priskribita de Der Spiegel kiel "probable la plej fama ukraino post la prezidento Volodimir Zelenskij".
Mallonge post la invado de Ukrainio en 2022, Ponomarenko vidis sian sekvantaron ĉe Tvitero grandiĝi ĝis superi unu milionon da sekvantoj, pro tio ke multaj serĉis lokan informanton en la unuaj tagoj de la invado; Der Spiegel skribis ke "por homoj tutmonde, li fariĝis la plej grava kronikisto de la milito dum ĉi tiu periodo". Ekde tiam, li estis regule citita en la internacia amaskomunikilaro, kaj skribis tradukitajn opinioartikolojn, ekzemple por la norvega gazeto Aftenposten.
Ponomarenko kreskiĝis en Volnovaĥa, kaj studis en la Ŝtata Universitato de Mariupolo. Li asertis ke li estis studanta internaciajn rilatojn en Mariupolo kiam la urbo estis okupita en 2014 de fortoj subtenitaj de Rusio. Li ekis raporti pri la batalado por BBC Radio dum ĉi tiu periodo. Ĝis 2021, li laboris por la Kyiv Post, sed post la abrupta reformatigo kaj portempa fermigo de la Kyiv Post novembre de 2021, Ponomarenko estis en la teamo de ĵurnalistoj kiuj fondis The Kyiv Independent.
San Carlos (Pangasinano)
San Carlos, [san karlos] - Lungsod ng San Carlos - estas kvaraklasa, komponanta urbego en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Iloko, en provinco Pangasinano. La urbego havas 86 distriktojn.
Geografio
San Carlos situas en okcidenta parto de la insulo sur ebenaĵo. Provinca ĉefurbo Lingayen troviĝas 15, Baguio 59, Kezonurbo 160, ĉefurbo Manilo 165, Puerto Princesa 711, Cebuurbo 736, Cagayan de Oro 954, Dabao 1142, General Santos 1213 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko jam estis prospera komunumo jam antaŭ la koloniaj tempoj. Tre proksime estis Binalatongan, ĉefurbo de praa reĝlando. La hispana fondo okazis en 1578, la hispanoj donis la nun aktualan loknomon en 1718. Dominado de Usono komenciĝis en 1901, kiun interrompis la mallonga japana okupo (1942-1945). San Carlos urbiĝis laŭ filipina klasifikado en 1966, ĝi atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la malfruaj 1970-aj jaroj. En 2007 la iama urbestro estis murdita dum evento ĉe la placo de la urbo. Li mortis post du tagoj.
Ekonomio
San Carlos estas agroindustria urbo. Oni okupiĝas pri brutbredado, dolĉakva fiŝkaptado, ceramikoj, nutraĵaj prilaboradoj, turismo kaj komerco. Tamen la plej gravaj estas kultivado de mangoj kaj manfaraĵoj per bambuoj.
Religio kaj eduko
La loĝantoj estas plejparte katolikoj. En San Carlos la plej altnivela eduko mankas.
Fauglia
Fauglia estas komunumo de Italio.
Interplay (muzikalbumo)
Interplay estas ĵazalbumo de Bill Evans, kiu estis sonregistrata la 16-an kaj 17-an de julio 1962 en Novjorko kaj publikigita fare de Riverside Records.
San Carlos (Pangasinano)
Trafiko
San Carlos estas atingebla per pluraj ĉefvojoj. Enurbe tricikloj, aŭtobusoj kaj busetoj trafikas. La plej prosksima flughaveno (tamen malgranda) funkcias en Lingayen.
Interplay (muzikalbumo)
La albumo
Baldaŭ post la sonregistradoj por Nirvana Helen Keane fariĝis en aŭgusto de 1962 lia organizantino, kiu nun pli celstrebe mastrumis la profesiajn aferojn de la pianisto. Ŝi frue ekkonis la financajn malfacilaĵojn de Riverside kaj ke ĉi tiu diskeldonejo ne plu povas esti bazo por la triopo de Bill Evans. Pro tio Evans transiris jam en la jaro 1962 al Verve Records. Antaŭe li tamen devis plenumi la kontrakton kunGrauer kaj Keepnews, pro kio ekestis materialo por kvar albumoj. Post kiam Bill Evans en majo kaj junio de 1962 surbendigis komence du albumojn por Riverside (How My Heart Sings! kaj la balado-disko Moonbeams), la monaton poste ekestinta albumo Interplay estis la unua verko de Bill Evans, je kiu li arigis ĉirkaŭ si pli grandan ensemblon.
Kun Evans muzikis je la kunsido por Interplay trumpetisto Freddie Hubbard, gitaristo Jim Hall, kontrabasisto Percy Heath kaj frapinstrumentisto Philly Joe Jones. Kun Hall Evans ankoraŭ estis surbendiginta en aprilo kaj majo la duoblan albumon Undercurrent por diskeldonejo United Artists Records; Philly Joe Jones estis lia frapinstrumentisto je la unua surdiskigo ĉe Riverside en 1956 (New Jazz Conceptions). La nun formita kvinopo surdiskigis kvin ĵazajn normkantojn; kulminoj estis la klasikaĵoj el la usona kantaro „You and the Night and the Music“, „You Go to My Head“, „I'll Never Smile Again“ kaj „Wrap Your Troubles in Dreams“; aldoniĝis la bluso "Interplay", kiun komponis Evans.
Orrin Keepnews raportis pli malfrue, ke Hubbard ne tre profunde konis la materialon, kiun Evans estis elektinta el la Great American Songbook de la 1930-aj jaroj. Pro tio oni devis ripeti la registradon de „I'll Never Smile Again“ je la 17-a de julio (7-a registraĵo). Ĝi aperis pli malfrue kiel 6-a registraĵo en la lumdiska eldono de la albumo
Taksadoj kaj distingoj de la albumoj und Auszeichnungen des Albums
Scott Yanow nomis la albumon Interplay elstara kaj donis kvar el kvin stelojn; Richard Cook kaj Brian Morton en Penguin Guide to Jazz estis iomete retenemaj, disdonis nur tri stelojn kaj havis rezervojn rilate la kunmuzikado de la bando, kiun estis iniciinta Keepnews. Kvankam Hall kaj Evans je la albumo Undercurrent bonege interharmoniis, la kunmuzikado de la kvinopo estas ofte nekohera, kvankam Hubbard ludas vere bone. Evans-biografo Hanns E. Petrik laŭdis la albumon kiel „pregita de kapta kaj eleganta svingo“; „Philly Joe Jones kaj Percy Heath formas bonegan ritmoparon. Kvankam ankaŭ la ludo de la aliaj muzikistoj aperas sur ĉi tiu disko senmanka,, Interplay estas tamen albumo, sur kiu elstaras Bill Evans. Liaj fluaj improvizadoj, ofte prezentataj per unuoptonaj [melodioj] plej bone kompletigas la soloojn de Hubbard kaj Hall. Precipe en „I'll Never Smile Again“ la sukcesa daŭrigo de la trumpetsoloo fare de la piano estas sukcesa ekzemplo por tio“. Ankaŭ Martin Kunzler laŭdis en sia Jazzlexikon la elstarajn sonregistraĵojn“.
Interplay atingis en 1983 je sia republikigo rangon 26 en la ĵazranglistoj de Billboard. Per Grammy Awards en 1984 produktisto Orrin Keepnews estis distingita laŭ la kategorio „Plej bona albumo“.
La pecoj
la 17-an de julio.
Eldona noto
La republikigo The Interplay Sessions enhavis alternativan sonregistraĵon (6-a registraĵo) de la peco "I'll Never Smile Again"; ĝi aperis en pli malfrua lumdisko-eldono. La duobla albumo (M 47066 IMS) aperinta en la 1980-aj jaroj ĉe Milestone Records enhavis ankaŭ la materialon de registradkunsido, ekestinta aŭguston de 1962 kun Zoot Sims, Jim Hall, Ron Carter kaj Philly Joe Jones, kiu restis ne-publikigita dum la 1960-aj jaroj.
Shinji Sarusawa
Li trejnis ĉe Renofa Yamaguchi FC.
Všepadly
Všepadly (Schepadl) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Niŝinomija
Niŝinomija (西宮市 [Niŝinomija-ŝi], Hepburn: Nishinomiya-shi, Kunrej: Nisinomiya-si) estas urbo situanta en suda parto de Gubernio Hjogo en Japanio.
Munttoren
La Munttoren ("Monfareja Turo") aŭ simple Munt estas turo en Amsterdamo, Nederlando. Ĝi staras sur la aktiva placo Muntplein, kie kuniĝas la rivero Amstel kaj la kanalo Singel, ĉe la flormerkato kaj la orienta pinto de la vendeja strato Kalverstraat.
La turo estis origine parto de Regulierspoort, nome unu el la ĉefaj pordegoj de la amsterdama mezepoka urbomurego. La pordego, konstruita en la jaro 1480, konsistis el du turoj kaj gvardiejo.
Rostilo
Rostilo estas instalaĵo (portebla aŭ netransportebla) por prepari manĝaĵojn ĉe braĝo, ardo. La funkcio de la rostilo povas esti enkonstruita en gasfornelon, mikroondilon.
Estas kelkaj specoj de la rostiloj; plejmulto el ili eniras en unu el tri kategorioj: je gaso, elektro kaj lignokarbo. Ekzistas granda diskuto pri la uzado de lignokarbo aŭ gaso kiel metodo de kuirado. La kovritaj elektraj rostiloj antaŭnelonge ankaŭ iĝis popularaj.
Uezwil
Geografio
Uezwil situas ĉe la norda fino de la montoĉeno Lindenberg, kiu nomiĝas Niesenberg sur plata altebenaĵo.
La komumumo etendiĝas sur areo de 2,45 km², de kiuj 0,69 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,14 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur 632 m s.m. kaj la plej malalta punkto sur 520 m s.m..
Etna naciismo
Etna naciismo estas tiu formo de naciismo, en kiu la ŝtato derivas politikan legitimecon el historiaj kulturaj aŭ heredaj grupiĝoj (etnoj). La subkuŝanta premiso estas, ke etnoj estu politike apartaj. Oni ofte kontrastigas la etnan naciismon kun civila naciismo respektive ŝtatnaciismo, aŭ nomas la etnan naciismon simple "naciismo".
Uezwil
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Uezwil estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Wohlen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Uezwil datiĝas el la jaro 1027, kiam aperis okaze de la fondo de la Monaĥejo Muri la nomo de Kavaliro Arnoldo de Utwile.
Etna naciismo
La etnan naciismon bazitan precipe sur la komuneco de la lingvo teorie disvolvis Johann Gottfried Herder, kiu enkondukis la uzadon de la germana vorto Volk kun la senco "etno". La romantika naciismo estas formo de etna naciismo infuzita per romantikismo.
Uezwil
Historio
En mezepoko Uezwil estis sub regado de la Habsburgoj.
En la jaro 1415 la lucernanoj konkeris la vilaĝon, sed en la jaro 1425 ili devis transdoni ĝin al la komuna posedaĵo de la Svisa Ĵurkomunumo kaj Uezwil fariĝis parto de la voktejo Villmergen en la tiel nomita Libera Distrikto.
En marto 1798 okaze de la Helveta Revolucio kun helpo de la francaj trupoj de Napoleono Argovio liberiĝis de la servuteco sub la Svisa Ĵurkomunumo, kiu ĉesis ekzisti kaj dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko la vilaĝo apartenis al la distrikto Sarmenstorf de la tiama Kantono Baden. Ek de la jaro 1803 Uezwil apartenas al la distrikto Bremgarten de la nova Kantono Argovio.
Etna naciismo
Kelkajn politikajn movadojn karakterizas la utiligo de etna naciismo kiel centra elemento de sia programo, ekzemple la faŝismo.
Mădulari (komunumo, Vâlcea)
Mădulari [mədularj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el ses vilaĝoj: Bălșoara, Bănțești, Dimulești, Iacovile, Mădulari (la sidejo) kaj Mamu.
Mădulari situas 14 kilometrojn okcidente de Drăgășani, 14 kilometrojn nord-okcidente de Bălcești kaj 16 kilometrojn okcidente de la rivero Olt. La komunumo estas atingebla per la distrikta vojo DJ677. La distanco de 23 km al Drăgășani, kiun indikas ekzemple la ĝenerala urboplanisma dokumento, estas la voja distanco.
Gŭagŭankoo
El (guaguancó) estas ritmo, kiu originas de Havano (Kubo) koincide kun la nuligo de la sklaveco sur la insulo en 1886. La gŭagŭankoo estas unu el la formoj de la rumbo kaj entenas kunfandon de variaj profanaj ritoj afrikokubaj. La aliaj du gravaj variaĵoj de la rumbo estas yambú kaj columbia.
La ritmo kaj la danco
La gŭagŭankoon, ĝenerale kun tekstoj de nekonataj aŭtoroj, akompanas tri kongaoj kaj iaspeca lignokesto perkutata per bastonetoj. Al la perkutinstrumentistoj aldoniĝas ĥoro, kiu respondas al solisto. La plej malnovaj komponaĵoj, nomataj "guaguancó del tiempo de España" [gŭagŭankoo el la hispana tempo], samtempas kun la fino de la kolonia epoko hispana en Kubo.
La dancantoj prezentas ĥoreografion, en kiu la viro persekutas la virinon per movimentoj plejalte erotikaj. Ŝi, kvankam en unua momento lin refuzas, je la fino tamen konsentas. Tiu ĉi ago, kiu prezentas la "konkeron" de virino fare de viro, ricevas la nomon el nombre del vacuna[d]o [vakcino].
Sinkretismo en la gŭagŭankoo
La gŭagŭankoo estas frukto de sinkretismo el influoj afrikaj kaj hispanaj. Ĉi-lastan oni precipe rimarkas en la apliko de tekstoj baziĝantaj sur decimoj. Laŭ diro de Mongo Santamaría, fama "rumbisto", la gŭagŭankoo ekestis, kima la afrikokubanoj provis kanti la flamenkon.
Imre Stefániai
Imre Stefániai [ŝtefAniai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stefániai Imre estis hungara pianisto, komponisto, altlerneja instruisto.
Imre Stefániai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Santiago de Chile.
Biografio
Imre Stefániai estis disĉiplo de István Tomka en sia naskiĝurbo, de Ferruccio Busoni en Berlino, fine de Ernő Dohnányi. En aĝo 17 li gajnis premion Mendelssohn, poste li donis koncertojn en Eŭropo kaj Ameriko. En 1914 li iĝis kortega pianisto en Hispanio. Inter 1926 kaj 1936 li instruis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, samtempe li estis muzika konsilisto de Hungara Radio kaj direktoro de Societo Ferenc Liszt. Ekde 1929 li ankaŭ redaktis muzikan revuon. En 1947 li estis nomumita katedrestro de katolika universitato en Ĉilio.
Germana Futbal-Asocio
La Germana Futbal-Asocio (Deutscher Fußball-Bund (DFB)) estas la nacia organizaĵo pri futbalo en Germanio. Ĝi ekmembris en la federacio internacia de futbalo FIFA en 1904, kiam la internacia organizaĵo fondiĝis, kaj en la eŭropa federacio UEFA en 1954. Nacie, ĝi estas sekcio de la Germana Olimpika Sporta Asocio (DOSB). La asocio reprezentiĝas per pluraj naciaj teamoj, interalie la germana vira nacia teamo de futbalo, la germana virina nacia teamo de futbalo, sed ankaŭ naciaj teamoj de viroj sub 21 jaroj, de viroj sub 20 jaroj, viroj sub 19 jaroj, knaboj sub 18 jaroj, sub 17, sub 16 kaj sub 15 jaroj, virinoj sub 23 jaroj, sub 20 kaj sub 19 jaroj, knabinoj sub 17 kaj sub 15 jaroj.
Jedward
Jedward estas irlanda popmuzika duopo konsistanta el la ĝemeloj John kaj Edward Grimes (naskiĝis en Dublino, Irlando, do nun -jaraj). Konataj interalie pro siaj karakterizaj frizaĵoj de blondaj bukloj, ili unue publike aperis kiel John & Edward en la brita televida kantokonkurso The X Factor de 2009.
Germana Futbal-Asocio
Precipe tamen ĝi reprezentas preskaŭ dekonon de la tuta loĝantaro de Germanio: Laŭ la stato de 2013 en la asocio membris 6 822 233 germanaj futbalantoj (kaj plenkreskaj kaj infanaj), kiuj oraniziĝis en 25 456 lokaj kluboj kaj konkuris en 165 229 lokaj teamoj. La sidejo de la asocio estas en arbara kvartalo en la sudo de la urbo Frankfurto ĉe Majno, proksime de la futbala stadiono Commerzbank-Arena.
Jedward
La duopo reprezentis Irlandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2011 en Duseldorfo kaj en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012 en Bakuo, ambaŭfoje pasis al la finalo, kaj en 2011 fine atingis la 8-an pozicion.
Germana Futbal-Asocio
Referencoj
http://www.dfb.de/historie/praesidenten/?m=1
Vivy (stacidomo)
Vivy estas franca varstacidomo sur linioj -  kaj La Flèche -, situanta en  , en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ricardo Rodríguez
Ricardo Rodríguez (n. ) estas hispana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokushima Vortis.
Sivaŝ (stacidomo)
Sivaŝ (Сиваш) estas fervoja stacio en Sivaŝ (Ĥersona provinco), loĝloketo en Ukrainio.
Krutdeklivo
La termino krutdeklivo en la tersciencoj estas uzata por montodeklivo aŭ parto de deklivo, kies meznombra dekliveco estas pli ol 1:2 aŭ pli ol 30°.
NGC 5972
NGC 5972 (aliaj indikoj — UGC 9946, MCG 3-40-16, ZWG 107.18, PGC 55684) estas galaksio en konstelacio Serpento.
K-S 14 U cihelny
Tiu ĉi infanteria fuorto estis konsisto de la ampleksa ĉeĥoslovaka fortikaĵaro konstruita en la 1930-a jaroj, kiu devis servi por defendi la limojn de la ĉeĥoslovaka ŝtato. La fuorto situas en Regiono Pardubice proksime de ŝoseo n-ro III/31224, kiu kondukas el Králíky ĝis Prostřední Lipka. Per sia pafado la fuorto devis ŝirmi krom la pli supre menciita ŝoseo ankaŭ la najbarajn infanteriajn fuortojn K-S 15 kaj K-S 16 kaj ankaŭ infanterian fuorton K-Bg-S 13, kiu estis konsisto de la artileria fuortaro Hůrka (Berghöhe).
NGC 5972
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
K-S 14 U cihelny
Konstruado
La fuorto estis komune kun pluaj objektoj komisiita fare de Direkcio de fortikaĵaj laboroj (DFL) por konstruado la 9-an de junio 1936, kiel konsisto de la 3-a/III-a konstru-subsektoro Boříkovice enkadre de Pionirara grupa komandantejo III Králíky. La tutan subsektoron devis konstrui konstrufirmao Inĝ. Jan Matoušek el Prago. La betonado de la memstara ambaŭflanka duala infanteria fuorto okazis en la tagoj de la 29-a de septembro ĝis la 8-a de oktobro 1936. Per sia kuba kapacito, kiam estis foruzita proksimume 2110 m³ da betono kaj 150 tunojn da ŝtalo, ĝi estis reprezentanto de III-a klaso de rezistkapablo, kiu estis tiu plej alta, kiu povis aperi ĉe la izolitaj objektoj. En la fuorto estis likigitaj du blenditaj infanteriaj kloŝoj, kiuj estis en la 1960-aj jaroj forigitaj de entrepreno n. p. Kovošrot.
Ekipaĵo
La infanteria fuorto simile kiel plimulto de pluaj konsistis el du etaĝoj. Ambaŭ estis reciproke kunigitaj per ŝtuparejo kaj permana lifto, kiu devis servi por transporto de municipo por minĵetilo. La supertera etaĝo de la objekto, iam ankaŭ nomata kiel bataletaĝo, devis do servi al la gvidado de batalo mem. Troviĝis ĉi tie enirejo en la objekton, tri deponejoj por la armiloj, komandanta posteno, ĉambro por telefonisto, necesejoj, lavejo kaj precipe du porpafistaj ĉambroj, en kiuj estis lokigitaj la ĉefaj armiloj de la fuorto. Al tiuj apartenis kvin malpezaj maŝinpafiloj modelo 26, peza maŝinpafilo modelo 37 kaj precipe du 4cm kontraŭtankaj kanonoj kunligitaj kun la peza maŝinpafilo.
En la subtera etaĝo troviĝis fono de la tuta objekto. Estis ĉi tie loĝĉambroj por la garnizono de la fuorto, kiun devis krei 43 soldatoj, plu la koro de la objekto en aspekto de maŝnejo kun deponejo de brulmaterialo, filtrila ĉambro de aero, ĉambro por deponado de grenadoj kaj municio por la minĵetilo, posteno de tertelegrafo kaj eligo de puto. En la suba etaĝo troviĝis ankaŭ porpafista ĉambro por 9 cm minĵetilo, sed kiun oni jam ne sukcesis enmunti en la objekton.
Garnizono
La infanterian fuorton devis priservi soldatoj, kiuj estis specisle por la priservado de tiuj ĉi objektzoj ekzercitaj – la tn. limgardistaj taĉmentoj. La objekton mem okupis soldatoj de la 12-a roto el limgardista regimento 6. La garnizonon de la fuorto devis krei 43 viroj, el tio estis 1 oficiro, 14 suboficiroj (2 serĝentoj, 3 kaporaloj, 9 subkaporaloj) kaj 28 soldatoj. Al la garnizono unue komandis leŭtenanto de infanterio Josef Peška, poste ĝis la 15-a de septembro leŭtenanto de infanterio František Novák, kiun alternigis leŭtenanto de infanterio Karel Kocián.
En la objekto okazis la 3-an de oktobro 1938 tragika evento. Pro kaŭzo de akcepto de Munkena interkonsento faris sinmortigon serĝento Arnošt Hrad (5-a de aprilo 1914 – 3-a de oktobro 1938). Li mortis pro sekvoj de pafvundo en tereno de la koro, kiun li kaŭzis per deĵora pistolo. Por adiaŭi li postlasis tri leterojn, kiuj estis destinitaj al la panjo, plua al la komandanto de la 12-a roto staba kapitano de infanterio Leopold Medek kaj lasta estis destinta por liaj amikoj, suboficiroj kaj soldatoj.
Sortoj
Post la estiĝo de Protektorato Bohemio kaj Moravio faris la germana armeo sur la fuorto kelke da ekzamenojn de siaj armiloj. La ekzamenoj sur la objekto okazis pase de oktobro de 1940. Al la germana armeo la fuorto servis kiel ekzerctabulo, sur kiun oni pafis el distancoj 400, 600, 800 a 4500 metroj. Ekzamenata estis ekzemple 9 cm minĵetilo, 5 cm minĵetilo aŭ 4 cm kontraŭtanka kanono. Post fino de la dua milito ĝi estis unue ruinigata fare de entrepreno n. p. Kovošrot. Ekde la jaro 1970 ĝis la jaro 1989 ĝi servis al la I-a administrado de Federala ministerio de enlando de ĈSSR por celoj de komuniko de eksterlanda raportistaro (Agado KAHAN). Poste por deponigo de rubo el entrepreno n. p. Tesla Králíky. )
Nuntempe la fuorto estas rekonstruita en la staton, kiu respondas al tio, kiel la fuorto aspektis en la jaro 1938. Pri la tuta objekto kaj ĝia apuda ĉirkaŭaĵo zorgas ekde la jaro 2001 membroj de Armea-historia klubo ERIKA BRNO, z.s. Ili konstruis en la fuorto muzeon kaj jam en la jaro 1994 estis senvualigita ankaŭ solena tabulo al serĝento Arnošt Hrad. Nuntempe eblas ĉi tie viziti tri daŭrajn ekspoziciojn, memorĉambron de Arnošt Hrad kaj ankaŭ kelke da laŭtempajn ĉambrojn. Proksime de la fuuorto ĉiujare en aŭgusto okazas ampleksa rememoriga agado Agado Cihelna, kiun krom la armea-historiaj kluboj partoprenas ankaŭ Armeo de Ĉeĥio.
Ekspozicio de la nuntempa Muzeo de ĉs. fortikaĵoj el la jaroj 1935-38, Infanteria fuorto K-S 14 "U cihelny" Králíky
En la jaro 2003 estis en la supra parto de la objekto konstruita bazo de la daŭra ekspozicio pri la fondo de Respubliko Ĉeĥoslovaka en la jaro 1918 kaj reveno de la ĉeĥoslovakaj legioj en la patrujon kun unika ekspozicio pri la komencoj de milita kirurgio kaj armea medicino. Plua parto de la daŭra ekspozicio temas pri la sistemo kaj konstruado de la fortikaĵoj ekde la jaro 1935 ĝis la ajro 1938. La spacoj kun plenigita laŭtempa meblaro aŭ replikoj estis alirebligitaj loĝĉambroj de suboficiroj, la ĉambro de telefonisto, maŝinjeo, loĝĉambro de komandanto kaj deponejo de brulmaterialo. En la subteraj spacoj de la objekto troviĝas ekipita maŝinejo, filtrila ĉambro por laŭtemaj ekspozicioj kaj ĉambro de tertelegrafio. En la loĝĉambro por garnizono estas unika daŭra ekspozicio dediĉita financa gardistaro de Respubliko Ĉeĥoslovaka 1918-1948 kun memortabuloj kun nomoj de la falintoj aŭ murditaj membroj en periodo 1938-1939. En la minĵetila porpafista ĉambro eblas vidi daŭran ekspozicion pri la vivo kaj la tragika m orto de serĝento Arnošt Hrad kun bronza busto de tiu ĉi soldato de skulptisto Ondřej Štoček el Brno.
La infanteria fuorto estas alirebla por publiko de aprilo ĝis oktobro, la vizito estas ĉiam kun gvidanto.
Krutdeklivo
Geologio
La ekesto de diversaj deklivecoj dependas unuflanke de la petro de la montodeklivo - ĝi ekzemple povas malsami je du monto- aŭ valodeklivoj (la kontraŭdeklivoj) - aliflanke de ties malmoleco kaj kuŝkondiĉoj (sedimentado, stratigrafio, tavolstrukturo aŭ fendegoj, de ĝia rezistokapablo kontraŭ erozio, kaj ne laste de ĝia akvokondukado kaj de la loka klimato.
El la rigardo de la geomorfologio krutdeklivoj diversas ne nur per sia dekliveco kaj petrospeco, sed antaŭ ĉio per sia alpozicio (do ĝia orientiĝo rilate la kompasdirektoj), sia rondeco kaj malegalalteco (etformoj kaj kurbiĝo, ŝtupoj, terasoj, senakvigo ktp.), la kreskaĵaro kaj la grundformiĝo.
Tibor Házi
Tibor Házi, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Házi Tibor estis hungara-usona tablotenisisto, mondĉampiono. Lia origina familia nomo estis Hoffmann.
naskiĝis la en Miskolc, li mortis la  en Bethesda (Marilando).
Biografio
devenis el juda familio. Li edziĝis en 1937. Post 2 jaroj ili rifuĝis al Usono, kie ili ricevis ŝtatanecojn en 1941. Li vidviĝis en 1999.
Sporta kariero
inter 1931-1938 estis tablotenisisto en Budapeŝto. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje unuoble, duope aŭ teame inter 1932-1938. Li estis la unua en mondĉampionumoj trifoje teame en 1934, 1935 kaj 1938. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1938 en Hungario, sed poste en Usono li ludis plu 30 jarojn sub usona flago.
Lontra
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Măldărești (komunumo, Vâlcea)
Măldărești [məldəreŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el kvar vilaĝoj: Măldărești (la sidejo), Măldăreștii de Jos, Roșoveni kaj Telechești.
Schellingwoude
Schellingwoude estas iama vilaĝo en la provinco Nord-Holando, Nederlando. Ĝi situis en la municipo de Amsterdamo, ĉe la norda bordo de la akvejo IJ. Ĝi estas nune kvartalo de la urbo Amsterdamo. Schellingwoude estis separata municipo inter 1817 kaj 1857, kiam ĝi kuniĝis al Ransdorp.
Măldărești (komunumo, Vâlcea)
La vilaĝo Roșoveni en la censo de 2011 havis nur 3 loĝantojn, tamen je 50 % pli ol en 2002.
Stilpono
Stilpono (en la greka : Στίλπων; 360 - ‏ 280 a.K.), filozofo greka.
Biografio
Stilpono naskiĝis en la urbo Megara proksime de Ateno. Li komencis siajn studojn en Likiaon de Teofrasto, sed baldaŭ iris studi filozofion ĉe Feskileso (frato de la filozofo Kerteso de Tebo) kaj de Diogeno, la cinika, de Sinop. Estas kredo, ke li ankaŭ studis kun Eŭklido. Ĉirkaŭ 320 a.K. li komencis instrui en Ateno, kaj li havis multajn disĉiplojn, inkluzive Nikarta, kiu estis lia amanto. Stilpono estis konata tra antikva Grekio kiel bonega parolanto, kiu alfrontis aliajn parolantojn kun granda sukceso. Iuj diras, ke li alfrontis Diodorus Kronos en la kortego de Ptolemeo la 1-a, reĝo de Egiptio. Laŭ alia versio, li ne obeis la peton de ĉi tiu reĝo, kiu volis gastigi lin en sia kortego en Aleksandrio.
Kiam Demetrio la 1-a Poliorketes konkeris grekajn grandurbojn, inkluzive de Magara, li serĉis kompensi Stilponon pro liaj perdoj. Stilpono rifuzis, dirante, ke lia sola havaĵo estas scio, kaj ke ĉi tiu havaĵo ne estis forprenita de li.
Laŭ Plutarko, Stilpono estis plaĉmaniera viro, kiu havis multajn amikojn. Li estis tre estimata ne nur tra Grekio sed ankaŭ en la kortegoj de reĝoj, kiuj serĉis lian kompanion. Laŭ Cicerono, Stilpono havis inklinon al vino kaj virinoj, sed li superis ĉi tiun tendecon per studoj. Tamen iuj diras, ke li akcelis sian morton trinkante vinon.
Lia ismo
El ĉiuj verkoj de Stilpono, nenio travivis, sed oni scias, ke li traktis ĉefe la teorion de logiko kaj dialektiko. Lia filozofia instruado estis proksima al tiu de la stoika skolo kaj la skolo de la cinikuloj. Koncerne la purecon de virtoj kaj la kontentecon kun malmulto, li opiniis, ke estas al la saĝulo ne nur venki siajn problemojn, sed ankaŭ ne senti ilin kaj tute ne esti influata de ili. Tiel farante, liaj instruoj estis tre proksimaj al tiuj de la cinikuloj.
Seneko skribis en sia libro "Leteroj de Moralo": "Post kiam Stilpono eskapis de la fajro en sia hejmurbo, kie li perdis sian edzinon, infanojn kaj ĉiujn siajn posedaĵojn, Demetrio la 1-a Poliorketes, kiu vidis neniun timon sur sia vizaĝo malgraŭ la vasta detruo, demandis lin, ĉu li ne suferis perdon. Ne, ĉar dank 'al Dio, li respondis, li ankoraŭ ne perdis ion propran."
Vire Normandie
Ĝi estis kreita la per la kungrupigo de ok komunumoj formantaj la komunumaron de komunumoj de Vire, sub la jura statuto de novaj komunumoj. La komunumoj Coulonces, Maisoncelles-la-Jourdan, Roullours, Saint-Germain-de-Tallevende-la-Lande-Vaumont, Truttemer-le-Grand, Truttemer-le-Petit, Vaudry kaj Vire fariĝis delegitaj komunumoj.
Sivaŝ (Ĥersona provinco)
Sivaŝ (Сиваш) estas loĝloketo en rajono Heniĉesk, Ĥersona provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2004.
Tekstilo
Tekstilo estas la termino ĝenra aplikata origine al teksitaj tolaĵoj, sed nune uzata ankaŭ por fibroj, fadenoj aŭ fadenitaj materialoj, feltecaj (ne teksitaj) aŭ teksitaj, trikitaj, vatitaj, plektitaj, noditaj aŭ broditaj, kiuj estas fabrikataj per intermeto de varpo kaj vefto aŭ teksaĵo, ĉu ebena ĉu elasta.
Ĝis la 20a jarcento la fibroj plej uzataj por teksaĵoj estis naturaj: nome kotono kaj lino kiuj devenas el plantoj, kaj lano kaj silko, kiuj estas fibroj de animala deveno. Poste, kun la malkovro kaj disvolvigo de la plastaj polimeroj, oni generaligis la uzadon de artefaritaj fibroj, kiuj ne havas naturan devenon kaj sintezatas de komponanto nur kemia, kiaj la Nilono kaj la Poliestero.
Vivy (Maine-et-Loire)
Vivy estas franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vétusiens.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
Esperanto > Movado > Esperanto-movado en Francio < Francio
Esperanto-movado en Francio de fruaj tempoj ĝis Ido
En la unua Adresaro en 1889, enhavanta la nomojn de la mil unuaj Esperantistoj, troviĝas la nomoj de Louis de Beaufront, instruisto en Rumont, apud La Chapelle-la-Reine; Henri Delachaux, desegnisto-geografiisto en la librejo Hachette; kaj Demonget, kiu publikigis en 1889, en la librejo Ghio, sub la titolo "Internacia aŭ Volapuk", la tradukon de broŝuro de Leopold Einstein.
Beaufront aliĝis al Esperanto en 1888, Demonget en la komenco de 1889 kaj en la somero de tiu sama jaro Gaston Moch, oficiro en Lorient.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
La Muzeo pri ceramikaĵoj (germane: Keramikmuseum) troviĝas en Bürgel, Am Kirchplatz nr 2.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1897
En 1897 Moch publikigis ĉe Giard et Briere, grava pariza eldonisto, broŝuron, (aparta represo de artikolo el la "Revue Internationale de Sociologie"), kies plano kaj argumentoj estis poste centfoje reuzataj de la verkantoj de broŝuroj aŭ paroladoj por propagando. Li publikigis ankaŭ similan artikolon en la "Revue des Revues", kaj tiuj publikigoj interrilatigis lin kun Henri Bef, bibliotekisto de la Universitato de Montpellier, Gariel, sekretario de la "Association française pour l'avancement des Sciences", d-ro Emile Javal, Th. Ruyssen, generalo Hippolyte Sebert, Tarbouriech, Tenneson, Fried, Felix Moscheles, senatano Lafontaine (de Bruselo) ktp. Leŭtenanto Charles Lemaire baldaŭ poste publikigis en Belgio propagandan broŝuron similan al tiu de Moch.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Priskribo
La ununura muzeo de Turingio kun fokuso ceramikaĵa ekde 2003 gastis en sia iama ĉirkaŭaĵo, en la restaŭrita Malnova lernejo, konstruaĵo de 1754. La ampleksa kolekto dokumentas la ne tute kvin jarcentojn da ceramikaĵfabrikado en la vilaĝo kiu daŭras ĝis nun.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1897
Samepoke Emile Lombard, prof. de germana lingvo en la liceo Michelet, en Parizo, kiu ĵus fondis monatan multlingvan revuon "L'Étranger", tre bonvole akceptis en tiu revuo artikolojn pri kaj en Esperanto. Tiuj artikoloj varbis f-inon Alice Roux, prof. de germana lingvo en la gimnazio de Louhans (Francujo), kiu konigis Esperanton al lernanto de la knaba samurba gimnazio Gabriel Chavet, kaj en januaro 1897 Chavet fondis en Louhans la unuan francan Esperantistan klubon.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Priskribo
Fundamento de la kolektoj estas pecoj, kiuj estis prezentataj dum al unua metia foiro de Bürgel en 1880. Instiganto estis Lia grandduka moŝto Carl Alexander de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Li komisiis en la 1879-a jaro la skulptiston Georg Kuhla el Ruhla nove aranĝi la eksan lernejon. Tio ebligis plibonigon de la potfarista metio en la komunumo kaj malfermis al ĝi novajn perspektivojn. Tiel ankaŭ estis sekurigita la travivo de tiu metio surloke.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1897
En tiu epoko ekzistis en la tuta mondo ses Esperantistaj kluboj: en Nurenbergo, Petrograd, Odeso, Uppsala, en Danujo kaj Louhans, (Saone-et-Loire).
1898
Beaufront havis poste la ideon grupigi en unu sola societo ĉiujn personojn, kiuj interesiĝis pri Esperanto kaj en januaro 1898 aperis la unua numero de la revuo "L' Esperantiste", kiu anoncis la fondon de "Société pour la propagation de l'Espéranto" (SPPE). Ĝi estis internacia societo, sed ĉar ĉiu prop. societo povas agadi nur pere de naciaj lingvoj, la SPPE, kvankam akceptante anojn de ĉiuj landoj, propagandis pere de franca lingvo. En la Komitato troviĝis Beaufront, prez. René Lemaire, sekr. Henri Hamel, Bel, L. Demarest, lernejestro, E. Roŭ de Grenoble, leŭtenanto Lemaire, Lombard kaj Moch. E. Roŭ faris, en tiu tempo, en Grenoble, sub ta protekto de la Asocio de Komerco kaj Industrio, la unuan publikan kurson de Esperanto en Francujo.
Muntplein (Amsterdamo)
La Muntplein (laŭvorte "placo de la monfarejo") estas placo en la centro de Amsterdamo. La placo estas fakte ponto — nome la plej larĝa ponto en Amsterdamo — kiu trapasas la kanalon Singel je la punkto kie ĝi fluas en la riveron Amstel. Ĉiuj pontoj en Amsterdamo estas nombritaj, kaj Muntplein havas la numeron 1.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Kolektoj
La teknika konekto de vazarbakado klariĝas en la muzeo meze de instalaĵo de Kasela forno. Tre proksime de la muzeo troviĝas la lasta tia forno kiu estis uzata ĝis 1953 kaj kies uzo produktis la por Bürgel tipa bluan koloron. Tio estis ankoraŭ hodiaŭ ĉefa identencigilo de la bürgel-aj ceramikaj produktoj.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1898
En feb. 1898 okazis, por la unua fojo, gazetaj polemikoj pri Esperanto inter fama ĵurnalisto Fr. Sarcey kaj Chavet, en "L' Etranger" (Chavet) "La Dépêche" de Toulouse" (Sarcey), "Le Petit Meridional" (Chavet) "Le Rappel" (Sarcey) kaj "Le Petit Meridional" (Beaufront). La sekvantan jaron la svisa filozofo Naville prezentis Esperanton al la Franca Akademio de Sciencoj moralaj kaj politikaj, kaj ĉiu fakto naskis malfavoran artikolon de literaturisto Andre Theuriet, en "Le Journal". Dume kursoj organiziĝis en Limoĝo (Canet), en Lille (Louvret, en La Rochelle (Samuel Meyer). Beaufront konigis en Francujo la Esperantistan insignon, medaleton kun verda stelo sur blanka fono, fabrikatan de rusa Esperantista juvelisto Stalberg, insignon kiu montriĝis necesa, kiam oni ricevis la viziton de alilanda Esperantisto.
Muntplein (Amsterdamo)
Muntplein estas nomita laŭ la turo Munttoren (aŭ simple Munt) kiu staras sur tiu placo. Tiu turo estis iam parto de unu el la tri ĉefaj mezepokaj urbopordegoj. En la 17a jarcento, ĝi provizore funkciis kiel monfarejo, el tie la nomo. La gvardejo ligita al la turo ne estas la originala mezepoka strukturo sed aldonaĵo de la 19-a jarcento. Oni aldonis subpasejon al la konstruaĵo dum plinovigo de 1938–1939.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Kolektoj
Informas onin la emontrejo ankaŭ pri ĉiuj aliaj aspektoj gravaj por la potfarado kiel ekz. la ekspluato de argilo kaj ligno kaj la komercado per ĝi. Ne nur la malfacilaj vivo- kaj laborkondiĉoj de la potfaristaj familioj prezentats sed ankaŭ la ekonomia krizego en la komunumo dum la lasta triono de la 19-a jarcento. La laboro de ĉe la potfarista rado pro malgranda produktokvanto malgajnis la bazon kontraŭ la industriigo aliloke. Pozitiva kontraŭe estis la fondo de la loka uzinaro Thonwaaren- und Majolikafabriken: la tie farita en novbaroka kaj novrenesanca stiloj ornamita ceramikaĵaro ekfuroris en la tuta mondo.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1900
La jaro 1900 estis tre fruktodona. En februaro Charles Lambert, katedrestro en la Universitato de Dijon faris en tiu urbo paroladon pri EsperantO, kiu varbis Charles Meray, fama matematikisto, kiu, siavice, varbis multajn scienculojn, inter kiuj estis Charles Laisant kaj Carlo Bourlet. Poste okazis kurso en Dijon.
Muntplein (Amsterdamo)
La nomo "Muntplein" datas el 1917. La placo estis origine konata kiel Schapenplein ("ŝafoplaco") kaj, el 1877 al 1917, kiel Sophiaplein (poste reĝino Sofia, unua edzino de Vilhelmo la 3-a).
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Kolektoj
Granda trezoro de la muzeo esta krome la vazoj en la stilo de Secesio, kiu iĝis je la komenco de la 20-a jarcento laŭ iniciativo de Henry Van de Velde, kiu agadis kiel konsilisto pri industrio kaj artmetiado en la Grandduklando Sachsen-Weimar.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1900
En la 31-a de marto 1900 Moch faris paroladon pri Esperanto en la Lernejo pri Ĵurnalismo en Parizo. Post la parolado multaj ĉeestantoj kuniĝis en la skribĉambro de la sekr. f-ino Dick MAY kaj decidis fondi Grupon Esperantistan, kiu ĝis tiu dato ne ekzistis en la ĉefurbo.
Muntplein (Amsterdamo)
La placo estas aktiva intersekcio de ses stratoj. Ĝi formas la plej suda pinto de la vendeja strato Kalverstraat kaj la ĉefa strato Rokin. La orienta pinto de la flosanta flormerkato (Bloemenmarkt) kun la kanalo Singel estas ĝuste sude de la placo. Ses tramo-linioj (4, 9, 14, 16, 24 kaj 25) haltas ĉe Muntplein, sed nur kiam oni veturas suden.
NGC 5973
NGC 5973 (alia indiko — PGC 55757) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Muntplein (Amsterdamo)
La konstruaĵo de Muntplein en la kruciĝo de Kalverstraat kaj Rokin estas frua desegno fare de elstara nederlanda arkitekto Hendrik Petrus Berlage.
NGC 5973
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 35-36
Puerto Madryn
Puerto Madryn (en kimra Porth Madryn) estas urbo de la nordoriento de la provinco Ĉubutio, Argentino, kaj sidejo de la departemento Biedma de Patagonio. Ĝi troviĝas ĉe la Argentina Maro en la Atlantika Oceano.
Ĝi estas konsiderata enirejo al la duoninsulo Valdés, deklarita en 1999 Monda heredaĵo de Unesko de la Unesko. Estas unu el la plej gravaj centroj de turismo de la tuta regiono kaj de la lando, konsiderata same kiel nacia ĉefurbo de subnaĝado.
La historio de la urbo estas rilata al la alveno de kimroj en Patagonion kaj formado de kolonioj tie. Laŭlonge de la 20a jarcento la loĝantaro evoluis el malpli ol 200 al preskaŭ 60 000 komence de la 21a jarcento kaj pli ol 80 000 en 2010.
Muzeo pri ceramikaĵoj (Bürgel)
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Puerto Madryn
Krom turismo, en ekonomio elstaras produktado de aluminio fare de la entrepreno ALUAR kaj la havena funkciado.
La faŭno estas rimarkinda, inter kiuj elstaras pingvenoj.
La golfo Nuevo (Nova Golfo) estas golfo sude de la Istmo Carlos Ameghino kiu kunigas la duoninsulon Valdés kun la kontinento. Je ties bordo estas Puerto Madryn.
Esperanto-movado en Francio (ĝis Ido)
1900
Je tiu epoko la parizaj anoj de la SPPE estis apenaŭ kvindek kaj ilia kunvokado montris, ke ili apartenas al ĉiuj klasoj de la socio. Post du preparaj kunvenoj la Pariza Grupo estis fondita kun la jena estraro: Moch, prez., Chavet, sekr.-kas., f-ino Roŭ, Laisant, Voisin, Tarbouriech, d'Eyssaufier, Tenneson kaj Jean Frehis, ano de la Komitato kun la fondo de la Grupo de Paris komenciĝis la varbado de multaj samideanoj, kiuj posedis aŭ oficialajn postenojn aŭ gravan socian influon, kaj la propagando fariĝis pli ampleksa, li solida kaj pli efika.
En la granda Tutmonda Ekspozicio, kiu okazis en Parizo en 1900, la SFPE ne povis partopreni pro la nesufiĉeco de sia monpovoj kaj influoj. Sed la rusa ES "Espero" havis ĉambron en la rusa ekspozicio de la Palaco de Eduko kaj Instruo. Multaj Esperantistoj vizitis tiun ekspozicion, kaj okaze de tiuj vizitoj renkontiĝis diverslandaj samideanoj, kiuj povis provi per interparolado la uzeblecon de E.
En la 21-a de julio 1900 okazis en Parizo la unua Esperantista vespermanĝo sub prezido de Beaufront; la partoprenantoj estis naŭ.
Dum la Ekspozicio Esperanto estis prezentata en multaj internaciaj kongresoj, kiuj kunvenis en Parizo je tiu okazo, ĉu senpere de Beufront, Meray, Laisant, ktp., ĉu de la fondintoj de la Delegitaro por alpreno de lingvo helpa internacia. Inter tiuj Kongresoj, en kiuj, por la unua fojo oni parolis pri Esperanto, ni citu la jenajn: Kongreso de vivantaj lingvoj, Kongreso de Filozofio, Kongreso de Asocio por progresigo de Sciencoj, Kongreso de Matematikistoj, Kongreso de Kompara Historio, Kongreso de Teknika Instruo, Kongreso de Sindikaj Ĉambroj kaj Francaj Komercaj Ĉambroj en la fremdaj Landoj, Kongreso de Socia Instruo, de la Instituto de Sociologio, ktp.
En 1900 aliĝis al Esperanto Paul Fruictier, tiama studento de medicino, kiu poste ludis gravan rolon. Kaj je la fino de 1900 fondiĝis nova grupo en Dijon, kiu rapide grupigis grandan nombron de anoj; la tuta urbo Dijon konatiĝis kun Esperanto, danke al la klopodoj de univ. prof.-oj Meray, Lambert, Lallemand.
Ankaŭ en la fino de 1900 aperis artikoloj en la monata revuo de la plej grava franca turista asocio la "Touring Club", kiu grupigis pli ol cent mil anojn. La publikigo de tiuj artikoloj, verkitaj de Laisant, Gariel, Lambert, havis plej gravan influon sur la progresigo de la propagando. En komenco de 1901, prof. Bourlet, publikigis en tiu "Revue du Touririg Club" sian unuan artikolon pri Esperanto.
1901
En aprilo 1901, Generalo Sebert, ano de la Akademio de Sciencoj, prezentis al tiu Akademio Esperanton kaj tiamaniere havigis al Esperanto la subtenon de multaj scienculoj; tiu prezento naskis multajn favorajn notojn en la scienca gazetaro.
La "Touring Club", danke al la insisto de Bourlet, decidis labori tre efike por Esperanto. En la 29-a de aprilo 1901, Beaufront faris publikan kurson en la sidejo de tiu societo. Ĉar la lernantoj estis tro multaj, oni devis organizi duan kurson, faratan de Bourlet, kiu havis inter siaj lernantoj la Baronon de Menil, (verkonton de la muziko de La Espero), Buisson, ĉefstenografiiston de la Ĉambro de deputitoj, k. a.