cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Murego de Buitrago del Lozoya
Tamen, la konstruaĵo kiu alvenis al la nuntempo estas la rezulto de sinsekvaj ampleksiĝoj kaj reformoj entreprenataj de la kristanoj, kiam Buitrago del Lozoya estis apartenaĵo de la Regno de Kastilio. Ĉi tiuj ampleksiĝoj kaj reformoj plilongiĝis ekde la 11-a jarcento, kiam la primitiva muzulmana citadelo estis konkerata de la reĝo Alfonso la 6-a, ĝis la 15-a jarcento. La murego de Buitrago del Lozoya havas pli ol 800 m da perimetro kaj havas tri enirejojn.
Walter Smital
Walter SMITAL (mortis 43-jaraĝa la en Vieno) estis aŭstra esperantisto kaj biblioteka oficisto.
Dum la Unua Mondmilito, Walter Smital lernis Esperanton de hungara esperantisto dum militkaptiteco en Siberio. Li estis prezidanto de Esperanto-delegitaro de Vieno kaj sekretario de Aŭstria Esperanto-Delegitaro kaj de Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno. Li kunlaboris en la aŭstraj kongresoj en Salzburg, Graz, kaj Vieno (1927). Li aranĝis Esperanto-ekspozicion en prunksalonego de Nacia Biblioteko okaze de solena malfermo de la Esperanto-Muzeo. En 1925 li gvidis la duan Esperanto-kurson en Radio Wien kaj poste dum pluaj sep jaroj estis preleganto tie. Li gvidis kursojn ankaŭ en instruista seminario ktp. Li estis bonega tradukanto de paroladoj. Li helpis fondi „Aŭstria Esperantiston“ kaj verkis multaj artikolojn kaj recenzojn.
Lia edzino estis la esperantistino d-ino Liane Domonkos; kun ŝi li havis filinon Erika. Oni entombigis en la Centra Tombejo de Vieno.
Balaŝiĥo
Balaŝiĥo (Балашиха) estas urbo en Moskva provinco de Rusio kaj administra centro de urba municipo Balaŝiĥo (la lasta konsistas el la urbo Balaŝiĥo kaj kelkaj vilaĝoj). Balaŝiĥo situas proksime al la orienta limo de Moskvo; ĝi estas la plej granda urbo de Moskva provinco: en 2013 ĝi havas 235 336 loĝantojn.
Balaŝiĥo situas ĉe rivero Peĥorka kaj ĝia eta alfluanto Gorenka apud aŭtomobila magistralo M7 "Volgo" Moskvo — Vladimir — Niĵnij Novgorod — Kazano — Ufa. En la urbo estas fervojo: parto de linio Moskvo — Vladimir kaj eta branĉa linio ĝis centro de la urbo.
Nomo
Ekzistas multaj versioj pri tio de kio devenis la nomo de la urbo:
Historio
Teritorio de la urbo Balaŝiĥo jam en la 10-a jarcento estis loĝata de orient-slavaj popoloj.
La nuntempa urbo teniĝas laŭ Vladimira vojo, laŭ kiu en la 19-a jarcento piediris malliberigitoj el Moskvo al Siberio; ĝis la loko Gorenki (nun apartenanta al Balaŝiĥo) ilin akompanis iliaj parencoj kaj amikoj.
En 1830 en Balaŝiĥo estis organizita tukfabriko. La fabrikado disvastigiĝis, kaj en 1928 Balaŝiĥo akiris statuson de urbotipa loĝloko; ekde 1939 ĝi estas urbo.
En la urba municipo Balaŝiĥo estas kelkaj historiaj bienoj: Peĥra-Jakovlevskoje, Gorenki; kelkaj bienoj konserviĝis nun iomete.
Loĝantaro
Laŭ rezultoj de la unua tutrusia popolnombrado en 1897 sur teritorio en nuntempa Balaŝiĥo vivis: en Bloŝino — 800, en Nikolajevskaja Sloboda — 277, en Zeljonaja Roŝĉa — 190, en Peĥra-Jakovlevskoje — 704, en Gorenki — 247, en Maksino — 92, en Peĥra-Pokrovskoje — 701, en Lukino — 738 homoj. Loĝantaro de Balaŝiĥo laŭ jaroj: Nun Balaŝiĥo apartenas al Moskva aglomeraĵo kaj estas granda urbo-satelito de Moskvo. Ĝia loĝantaro elkreskis pro amasa loĝejkonstruado.
Urba municipo Balaŝiĥo
Urba municipo Balaŝiĥo estas municipa unuo de Moskva provinco. Ĝi okupas areon 218.59 km2 kaj konsistas el 13 loĝlokoj; plej grava el ili estas urbo Balaŝiĥo, la aliaj estas vilaĝoj Djatlovka, Novij Milet, Pavlino, Pestovo, Poltevo, Purŝevo, Rusavkino-Popovŝĉino, Rusavkino-Romanovo, Soboliĥa, Fedurnovo, Fenino, Ĉornoje. La municipo aperis en 2005 el estinta distrikto Balaŝiĥo de Moskva provinco. En 2013 urba municipo Balaŝiĥo havas 245,2 loĝantojn (el ili 96% estas loĝantoj de la urbo Balaŝiĥo).
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas:
Granda Ĉako
La Granĉako aŭ Granda Ĉako (Gran Chaco) estas aluvia ebenaĵo en meza parto de Sud-Ameriko. Ĝi estas grandarea, sek-klimata ebenaĵo, limata: okcidente de la Andoj, oriente de riveroj Paragvajo kaj Parano, norde de la marĉa regiono de la bolivia Chiquitos kaj Bañados de Izozog, sude de la argentina Río Salado. Ĝi havas areon de ĉirkaŭ. En la provinco vivas indianaj popolgrupoj kiel guaikuruoj, lengua, mataco, vilela, zamukoj kaj tupioj. La nomo Granda Ĉako origine venas el la keĉua lingvaro.
La Granda Ĉako konsistas el ekstreme profundaj (kelkfoje ), lozaj, sablaj kaj ŝlimaj sedimentoj. La malmultan akvon de la regiono forkondukas dekstrabordaj alfluantoj de riveroj Paragvajo kaj Parano (krom la nordokcidenta parto).
La klimato de Granda Ĉako estas norde tropika, sude modera kontinenta. La jara averaĝa temperaturo estas inter 18 kaj 25 °C, la jara averaĝa precipitaĵo estas la plej granda en oriento.
La precipa mastruma metodo de la regiono estas la paŝtado kaj la planteja kotonkultivado. Oni konstruis en la orienta parto grandajn tanacido-uzinojn. Gravas ankaŭ la arbohakado.
En tiu regiono okazis inter 1932 kaj 1935 tre sanga milito inter Bolivio kaj Paragvajo. la t.n. Ĉaka milito.
Biogeografio
La orientan parton de la regiono kovras altherba savano kun arbogrupoj (palmo, kebraĉo), arbedoj. Okcidenten, tiu flaŭro trairas al dornaj arbedoj, arbetoj.
La regiono havas riĉan faŭnon (jaguaro, pumo, tapiro, granda dazipo, kapibaro, ruĝa lupo kaj gvanako). Tie vivas multaj reptilioj, lacertoj, ĉirkaŭ 60 serpentospecioj.
Laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), temas pri tri ekoregionoj de la neotropisa ekozono : la Ĉako, la Arida Ĉako kaj la Humida Ĉako.
Politiko kaj administrado
En Argentino oni konsideras partan geografian regionon nome Ĉaka Regiono aŭ Argentina Ĉako kaj krome provincon Ĉako.
1815
1815 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1815 post Kristo okazis, interalie:
Kaschel
La vilaĝo Kaschel (jen germane, suprasorabe Košla, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, suprasorabe Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, suprasorabe Wokrjes Zhorjelc). La loĝloko Košla kaj sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis.
Barabinsk
Barabinsk (Барабинск) estas urbo en Novosibirska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 50405.
La urbo estis fondita en la jaro 1893.
Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 383612, la enurbaj telefonnumeroj estas kvarciferaj (en la jaro 2005).
Diferenco inter la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en la jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°21' norde, longitudo 78°21' oriente.
La urbo estas ĉe la rivero Omj (Омь).
En la urbo estas fervoja stacio.
En la jaro 1959 la urbo havis 39.8 mil loĝantojn.
En la jaro 2002 la urbo havis 32.5 mil loĝantojn.
Baltijsk
La urbo estis fondita en jaro 1686 kaj estis parto de la germana provinco Orienta Prusio. De tiam ĝis la jaro 1946 la urbo germane portis la nomon Pillau kaj litove nomiĝis Piluva. La germanlingvaj kaj ankaŭ litovlingvaj loĝantoj devis forlasi la urbon tiujare kaj estis transportitaj al Germanio. En la jaro 1959 la urbo havis 17,4 mil loĝantojn, en la jaro 2002 estis 33,3 mil.
La interurba telefona kodo estas 01145, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Ĝemelaj urboj
Interalie:
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 27405.
Diferenco de la la loka tempo UTC+3 kaj la moskva tempo estas −1 horo (en jaro 2005).
Dylan Dog
Dylan Dog estas la nomo de la ĉefa rolulo de la Itala bildstria serio kun la sama nomo. La serio estis kreita de Tiziano Sclavi, kaj publikigita de Sergio Bonelli Editore.
La serio komencis en 1987, kaj daŭras ĝis nun. Dylan Dog estas "detektivo de koŝmaroj", alivorte detektivo, kies laboro estas priserĉi strangajn krimojn kiuj povus havi supernaturajn kaŭzojn. Dylan Dog vivas en Londono, kvankvam la verkisto de la serio tute neniam vivis en Britio. Li estas helpata de sia asistanto Groucho, strangulo kiu vestiĝas kaj aspektas kiel la Usona komika aktoro Groucho Marx, kaj konstante diras ŝercojn. Alia grava figuro de la serio estas la polic-inspektisto Bloch, kiu estis la ĉefo de Dylan kiam li laboris en la polico, kaj ankoraŭ helpas lin kiam li povas. Dylan ne povas memori sian infanecon, sed li malkovras dum la serio ke lia patro estas diablo nomita Xabaras, kaj lia patrino estas sorĉistino nomita Morgana.
Dylan Dog estas vegetarano kaj pacifisto, kaj vivas je firmaj moralaj principoj. Li ankaŭ timas altecojn kaj flugadon, kaj suferas pro klaŭstrofobio. Fine li estas eksa alkoholisto, kaj do li ne povas trinki alkoholon. Oni povus diri ke li estas la vera malo de tradicia bildstria heroo. La rakontoj ofte sed ne ĉiam inkluzivas supernaturajn aŭ magiajn elementojn, kaj kelk-foje ankaŭ inkluzivas politikan aŭ socian mesaĝon.
Ŝtato Ogun
Ŝtato Ogun, Ogun Ŝtato (Ogun State) estas unu el la 36 ŝtatoj en plej sudokcidenta Niĝerio. Ties nomo "Ogun" estas rilata al la rivero Ogun.
Dylan Dog
La serio estas unu el la plej popularaj inter junuloj en Italio, kvankvam multaj kutimaj legantoj asertas ke la nivelo de la rakontoj malaltiĝis dum la lastaj jaroj. Krome, Tiziano Sclavi mem skribis preskaŭ ĉiujn plej fruajn rakontojn de la serio, dum nuntempe li kutime lasas la taskon al aliaj kunlaborantoj.
Ŝtato Ogun
Riĉo estas agrikulturo, turismo kaj minado.
Dylan Dog
Dylan Dog estis tradukita al kelkaj aliaj lingvoj, inkluzive de la kroata, la greka kaj la hispana.
Oldřich Franzl
Oldřich Franzl (pseŭdonomo Gustav Písecký, G.P.) (naskiĝis la 11-an de marto 1897 en Písek - mortis la 19-an de aŭgusto 1965 en Brno) estis ĉeĥa juristo kaj esperantisto.
Ĉar li naskiĝis en Písek, li uzis la pseŭdonomon Písecký (la Písek-a). Li studis en gimnazio en Tábor, poste juron en Universitato de Karolo en Prago kaj laboris kiel direktoro de Moravia Agrara Banko en Brno. Lia patro Rudolf Franzl (inĝeniero) kaj frato Rudolf Franzl (doktoro) estis gravaj personoj tiutempaj.
Pri lia vivo estas preskaŭ nenio konata. Ni ekscias pri li iomete de Tomáš Pumpr, kiu la 8-an de januaro 1970 skribis al Kolomano Kalocsay preparanta frazeologian vortaron:
''Sed unu granda surprizo: Antaŭ ankoraŭ kvin jaroj vivis en Brno maljuna esperantisto, juristo-pensiulo, Dr Oldřich Franzl. La Esp. publiko preskaŭ nenion sciis pri tiu modesta kaj diligenta sinjoro. Sed li certe laboris tage-nokte. El liaj manoj  eliris  nemalmultaj manuskriptoj (prefere: tajpskriptoj), kaj mi ĉiam ricevadis po unu. Mi do estis unu el liaj raraj legantoj. Li ŝatis traduki el la latina lingvo /proze/ kaj kompilis grandan kolekton de proverboj:ĉeĥlingvaj     ekvivalentoj de la proverbaro de Zamenhof proverbaro. Krome li ankoraŭ kompilis tri volumojn de Esperanta frazeologio baze de la frazoj ĉeĥlingvaj (laŭ la ĉeĥa alfabeto).''
Kaj Kalocsay respondis la 1-an de majo 1970:
''Viaj rimarkoj estas tre utilaj kaj la sendita kolekto de Oldrich Franzl estas timige abunda trezoro. Bedaŭrinde, ni ne povas ilin utiligi ĉiujn, ĉar tiam ni devus doni ne 5000, sed 10 000 frazologiaĵojn.''
La menciitaj tajposkriptoj konserviĝis, subskribitaj per literoj G.P., kio laŭ atesto de Zdeněk Hršel estas pseŭdonomo Gustav Písecký.
Verkaro
En la ĉeĥaj bibliotekoj konserviĝis ĉeĥlingvaj poemoj Ve chvílích samoty (En momentoj de soleco, Brno 1928) kaj Jaro: Píseň o mládí (Printempo: Kanto pri juneco, Praha 1948), sed ni ne scias, ĉu temas pri la sama Oldřich Franzl. Ankaŭ ĉe kelkaj verkoj pri ŝakludo subskribitaj de la sama nomo ne estas certa la identeco: Soupis šachových rubrik na území ČSR (Listo de ŝak-rubrikoj en ĈSR, Brno 1958), Caro-Kannova obrana (Caro-Kann defendo, 1954), Věra Menčíková-Stevensonová: soupis materiálu o prvé světové přebornici (Věra Menčíková-Stevenson: listo de materialoj pri la unua mondĉampionino, Brno 1957-1958).
Specimeno de lia traduko:
Antonín Sova
Nemezureble kara estas la regiono apud urb' Tábor al mi, kvankam ĝi nur senhava, en sunradioj ludas la montetara zono, surkampe maturiĝas jam greno preskaŭ flava, laŭ arbaroj bruletas ardejo karbigstaka, poŝtveturilo triste ruliĝas tra arbaro, arbaristejoj basaj en maro kaŭras faga malantaŭ longaj vicoj de traboj kaj lignaro, urbetoj flanke kuŝas kaj alpremiĝas mute al arbarmontoj, kie nebula stri' sin tiras, ruinoj de kasteloj invitas vin salute kaj glor' de Žižka tie en ĉiu loko spiras. 15/12-55
William Harvey (esperantisto)
William HARVEY (harvi), estis angla esperantisto kaj ŝtatoficisto en administrejo de skotaj malliberejoj. Li naskiĝis la 5-an de oktobro 1860 en Coggeshall. Krom esti membro de la Lingva Komitato de Esperanto, li estis sekretario de la 18-a UK, prezidanto de Edinburga Esperanto-Societo (3-foje), prezidanto de Skota Esperanto-Federacio, dumlonge vicprezidanto kaj sekretario de la Ekzamena Komitato de Brita Esperanto-Asocio kaj unu el la tri kompilintoj de la "Edinburga" Vortaro. Aldone li tralegis presprovaĵojn de la Biblio en Esperanto, verkis artikolojn aŭ tradukojn por Lingvo Internacia, Literaturo, Heroldo de Esperanto, Internacia Scienca Revuo kaj aliaj periodaĵoj. Laŭ la informo pri li en la Enciklopedio de Esperanto de 1934, li faris multajn propagandajn paroladojn.
Abisena dikbekulo
La Abisena dikbekulo (Serinus donaldsoni) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de kanario kaj aliajn similajn speciojn. Ĝi troviĝas en Orienta Afriko nome en Etiopio, Kenjo kaj Somalio. Ties latina scienca nomo rememoras la esploriston Arthur Donaldson-Smith.
Estas du similaj specioj, nome la Abisena dikbekulo kaj la Kenja dikbekulo, kiuj estas similaj al la Mozambika kanario kaj al aliaj parencaj kanarioj, sed diferencas pro tio ke la bekoj estas multe pli grandaj, dikaj kaj pli kurbecaj kaj psitakecaj. Krome temas pri serinoj, kiuj estas supre olivverdecaj kaj sube tre flavaj. Tiu ĉi specio diferencas el la Kenja dikbekulo ĉar estas pli flava sube kaj en la vizaĝaj markoj (superokula strio kaj vanga makulo). Flugiloj kaj vosto estas tre malhelgrizaj. Beko kaj kruroj estas helrozkolorecaj.
Piknometro
Piknometro estas mezurilo kies volumeno estas konata kaj ebligas koni la densecon aŭ specifan pezon de ajna likvo pere de gravimetrio je difinita temperaturo. ​ La metodologio kiu studas la rezultojn akiritajn pere de tiu instrumento estas nomita Piknometrio. ​
La unua piknometro estis dezajnita de la persa Abu Raihan Muhammad al-Biruni (973-1048).
Piknometroj estas fabrikitaj el vitro aŭ ŝtalo.
Glod (Almașu Mare)
Glod (hungare: Glod, germane: Klod) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 441 loĝantojn (rumanoj); en 1992 271 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas el 1352 (laŭ aliaj: 1418). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Almașu Mare.
(19449) 1998 FE125
(19449) 1998 FE125 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 2117
NGC 2117 (alia indiko — ESO 86-SC33) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Clyde, Viktorio
Clyde estis fervoja stacio sur la fervojo de Suda Gippsland, Viktorio, Aŭstralio. La stacio unue estis malfermita je la 1-a de oktobro, 1888. Ĝi funkciis ĝis la fermo de la vojo inter la stacio Granbourne kaj la stacio Leongatha en 1993. Ĉio, kio restas de tiu ĉi stacio nun estas la platforma altaĵo, kvankam la vojo estas jam iome bonkvalita. Clyde eble povus esti remalfermita kiam la sekcio de la vojo de Cranbourne kaj Leongatha estos remalfermita dum la proksima estonteco.
George Cunningham
Li partoprenis, kune kun John Pollen kaj Harold Bolingbroke Mudie, en la grupo Trio por la Tria kaj, sekve, estas unu el la membroj de Loka Kongresa Komitato de UK 1907. Kurioze li estas la sola ano de Trio por la Tria kiu ne estis citita en Enciklopedio de Esperanto.
Vlaardingen
Vlaardingen (en Esperanto foje ankaŭ nomata Vlardingeno) estas nederlanda urbo en la proksimeco de Rotterdam. La municipo havis en 2006 surfacon de 26,71 km² kaj cirkaŭ 77.913 loĝantojn. Ĝi havas internacian urbo-partnerecon kun Moravská Třebová en Ĉeĥio.
Vlaardingen estas ankaŭ internacie konata pro la ĉiujara atribuado de la geŭzomedalo.
Historio
Fakte oni komencu jam antaŭ la fondiĝo de la urbo mem per la Vlardingena kulturo (Vlaardingencultuur). La regiono apartenas al la plej frue loĝataj de Nederlando.
Ankaŭ estis trovitaj restaĵoj de biendomoj el la Ferepoko, kiuj montras ke la regiono - se mezuri laŭ tiutempaj kriterioj - estis jam dense loĝata.
Puskás Ferenc Stadion (metrostacio)
La Puskás Ferenc Stadion (=stadiono Ferenc Puskás) estas subkrusta metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la stadiono, kiu en 2017 estas plene malkonstruita, sed estas komencoj konstrui pli novan. Komence la oficiala nomo estis Népstadion (1970-2003), poste Stadionok (2003-2011).
Historio
En 1950 oni komencis konstrui tiun ĉi etapon, sed tiam laŭ la planoj tie estintus komuna finhaltejo de metroo kaj interurba tramo. Post negravaj laboroj plene haltis la laboro, nur ĝ estis inaŭgurita en 1970. Intertempe ankaŭ la planoj ŝanĝiĝis, estis tempo, kiam oni projektis branĉan linion al Kőbánya, fine oni konstruis tie simplan stacion. Tamen restis 4 paralelaj reloparoj. En 2005 plenaj renovigaj laboroj okazis. Ĝis 2012 la vagonoj devenis el Sovetunio, poste pli modernaj vagonoj trafikas de Alstom, eĉ jam sen ŝoforoj.
Vlaardingen
Historio
Depost la dua duono de la tria jarcento ĝis la komenco de la oka jarcento, same kiel multaj lokoj en okcidenta Nederlando, ankaŭ tiu ĉi regiono ne plu estis loĝata. Nur en 726 aŭ 727 oni ree mencias pri la regiono Marsum, kiam konstruiĝas preĝejeto, ĉirkaŭ kiu formiĝas Vlaardingen.
Puskás Ferenc Stadion (metrostacio)
Stacidomo
La stacidomo situas ĉe vojkruciĝo de avenuo kaj bulvardo. El la Keleti pályaudvar (metrostacio) la linio alvenas el tunelo, sed en proksimeco de Puskás Ferenc Stadion ĝi kuras jam sub la terkrusto. La stacio havas ambaŭdirekte po unu en/elirejojn. La pasaĝeroj unue sekvas ŝtupojn ĝis vestiblo, kie estas aŭtomatoj pri aĉeto de biletoj, poste denove sekvas pli nova ŝtuparo jam al la peronoj. Estas 2 apartaj insulaj peronoj, ambaŭ peronoj servas 2 trakojn. La eksteraj trakoj estas ĉiam la funkciaj trakoj, la mezaj du trakoj estas porokazaj trakoj. Okazas ofte, ke dum malforta trafiko sufiĉas malofta sekvo de la vagonoj. Se alvenas granda amaso ekzemple el la stadiono, estas metrovagono en porokaza trako, kiu tuj povas ekfunkcii. Do, tiu stacio estas samtempe provizora finstacio.
Vlaardingen
Historio
En 985 grafo Dirk la dua de Holando ricevas estrecon ĉi tie. Li konstruigas en Vlaardingen grafan kortegon.
Puskás Ferenc Stadion (metrostacio)
Stacidomo
Ekstere sur la plena stacio administracia domo funkcias por la trafikiloj de Budapeŝto.
Kontaktoj
Tuj apud la stacio granda finhaltejo pri interurbaj (provincaj) aŭtobusoj funkcias kun parkumejo por aŭtoj. Iom for diversaj sportejoj, stadionoj funkcias. Laŭ la bulvardo tramo, laŭ la avenuo kaj en proksima strato troleoj kaj aŭtobusoj trafikas.
Vlaardingen
Historio
En 1018 grafo Dirk la tria de Holando, kun apogo de la lokaj loĝantoj, dum la batalo ĉe Vlaardingen venkis armeon de la germana imperiestro, kiu estis sendita por haltigi la neleĝan vojimpost-kolektadon de Dirk la tria pri la ŝiptrafikado sur la rivero Mozo. (La rivero laŭ Vlaardingen foje nomiĝas Rejno, foje Mozo). La samo ripetiĝis en 1047. La inunda katastrofo de la 21a de decembro 1163 interrompis la disfloradon de Vlaardingen. La grafoj de Holando formigris, interalie al Hago.
Ĉirkaŭ 1273 (la jaro ne tute certas) Vlaardingen ricevis urborajtojn de grafo Floris la kvina de Holando. En 1574, dum la Okdekjara Milito, grupo da geŭzoj laŭ ordono de la princo de Oranĝo incendiis Vlaardingen-on por preventi, ke la urbon ekposedu la Hispanoj. Ĉe tio la granda centra preĝejo estis grave difektita.
Krudega murdo
Komence de 2005 Vlaardingen, kaj fakte tuta Nederlando, estis terurita de la novaĵo pri ekstreme kruda murdo. Iu viro murdis sian patrinon, senhaŭtigis ŝin, vestis sin per ŝia haŭto kaj tiel vestita iris sur la straton, kie laŭtavoĉe li ekdeklamis tekstojn el la biblio kaj samtempe regulis la trafikon. La polico arestis la mense malsanan viron.
Vidindaĵoj
Museo, i.a. pri la fiŝkaptado ĝis la 2e Mondmilito
Esperanto en Vlaardingen
Post la televida kurso en 1972 estiĝis en Vlaardingen grupeto da esperantistoj tre aktiva, sub gvidado de Jan van Keulen. Al ili apartenas ankaŭ Gerrit Berveling, kies VoKo-libretoj unue aperis en tiu ĉi urbo. Informoj: Esperanto Nederland aŭ Lokaj informejoj pri Esperanto.
Tatra T3
11.368 tiaj vagonoj estis produktitaj por diversaj urboj de Sovetunio. Tio estas rekorda kvanto de tramvagonoj de la sama modelo, iam aĉetitaj de unu lando.
Vagonoj Tatra T3 ne plu estas produktataj, sed daŭre vendataj. Kelkaj rusiaj urboj (ekzemple, Vladikavkaz), kie tiu modelo estis la ĉefa, volonte aĉetas uzitajn vagonojn de tiu kaj de la sekva, T4, modelo el Germanio, kie ilin anstataŭas aliaj modeloj.
En Volgogrado tramvagonoj Tatra T3 estas uzataj en la unika loka transporta sistemo kun parte subteraj vojoj (subsurfaca tramo).
Edward Frederick Kelaart
Leŭtenanto kolonelo Edward Frederick KELAART (21a de Novembro 1819 – 31a de Aŭgusto 1860) estis brita, srilanka kuracisto] kaj naturalisto, de familio el germanoj kaj nederlandanoj. Li faris kelkajn el la unuaj sistematikaj studoj el la regiono kaj priskribis multajn plantojn kaj animalojn el Srilanko.
Li studis en la Universitato de Edinburgo kaj estis postenigita en Ĝibraltaro en 1843. Tiel li publikigis Flora Calpensis, pri la flaŭro de Ĝibraltaro, en 1845. En 1848, li revenis al Cejlono kaj ekfaris tie sistematikajn studojn. En 1846 li estis elektita por la Linea Societo de Londono. Li estis ankaŭ membro de la Geologia Societo de Londono, sed tiukadre li publikigis nenion.
En Srilanko li esploris ĉefe en sudcentra areo Nuvara Elija, kie li kolektis reptiliojn kiujn poste li sendis al Edward Blyth. Li priskribis kaj nomis multajn speciojn. Krome lia nomo estis uzita por diversaj specioj. Du specioj de birdoj de Srilanko estas nomitaj laŭ li: nome la malhelgorĝa lonĥuro, Lonchura kelaarti, kaj la Monta akcipitraglo, Nisaetus kelaarti. Ankaŭ la Srilanka subspecio de Ĝangala kaprimulgo, Caprimulgus indicus kelaarti, referencas al Kelaart. La jam ne plu uzata monotipa genro Kelaartia (flav-orela bulbulo) rememorigis lin.
Rossiglione
Rossiglione estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Belforte Monferrato (AL), Bosio (AL), Campo Ligure, Molare (AL), Ovada (AL), Tagliolo Monferrato (AL), Tiglieto.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Jozefo de Nazareto, kiu aparte memoriĝas en la komunuma festotago, je la tria dimanĉo de julio.
József Lengyel (verkisto)
József Lengyel naskiĝis la en Marcali, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Lengyel studis en universitatoj de Budapeŝto kaj Bratislavo ekde 1914, sed li neniam finis ilin. En 1916 li komencis kontribui en revuoj de Lajos Kassák, li debutis kiel poeto. En 1918 li forlasis rondon de Kassák kaj aliĝis al rondo de Ervin Szabó, krome li estis fondinta membro de partio de hungaraj komunistoj, eĉ li redaktis ties periodaĵon. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno, kie li politikadis kaj estis ĵurnalisto. Inter 1927-1930 li vivis en Berlino kaj faris la samon, kiel en Vieno, same poste en Moskvo. En 1938 li estis arestita, poste li estis trudlaboristo en gulagoj de Siberio, fine li vivis en ekzilo inter 1949-1955. Hejmenveninta li estis verkisto en Budapeŝto, sed ekde 1968 li vivis en Monoszló. Li ricevis premion Kossuth en 1963, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Ĉevalpolico
Rajdanta polico aŭ ĉevalpolico estas polico kiu patrolas rajdanta ĉevalon aŭ pli malofte kamelon. Ili pluservas en malproksimaj areoj (pli normale) kaj en urbaj areoj kie ties ĉiutaga funkciado povas esti pitoreska, ceremonia aŭ eĉ timiga, ĉar ili povas esti uzataj amaskontrolo danke al sia movofacileco kaj avantaĝo pro alteco. La aldonaj alto kaj videblo (respektive vidkapablo) kiujn la ĉevaloj havigas al ties rajdantoj permesas al policanoj observi pli ampleksan areon, sed ili ankaŭ permesas la personoj en pli ampleksaj areoj vidi la policanojn, kio foje helpas eviton de deliktojn kaj helpas personojn trovi policanojn kiam ili bezonas tiujn. Rajdopolico povas esti uzata por specialaj celoj range el patrolado de parkoj kaj de naturaj areoj, kie aŭtoj estus maltaŭgaj aŭ bruigaj, por kontraŭi tumultojn, kie ĉevaloj utilas por timigi aŭ disigi homojn pro sia grando. Plej famaj en la mondo estas la pitoreska Reĝa Kanada Rajda Polico de ruĝa uniformo.
Dániel Novák
Dániel Novák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Novák Dániel estis hungara arkitekto.
Dániel Novák naskiĝis en 1798 en Kecskemét, li mortis la  en Buda.
Biografio
Dániel Novák studis jardekon en Vieno, ekzemple inter 1820-1824 en Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj li laboris en arkitekta frakcio de Buda. Li sugestis tunelon sub Monto Vár. Li agis tre multe pri urboaspektoj de Buda kaj Pest. Krom la arkitektaj laboroj li estis tre verkema, li kontribuis ofte en revuoj (komence hungare, baldaŭ germane). Depost reokupo de Buda oni akuzis lin pri helpo al la Habsburga armeo, fine li estis ekzekutita.
Esperanta skoltismo
La Esperanta skoltismo estas skolta movado, kiu naskiĝis en 1918. Dum dek jaroj antaŭe, skoltismon fondis lordo Robert Baden Powell, angla generalo, en 1908, ĉefe por disciplinigi la energiajn, aventuremajn junulojn, donante al ili eblecon vivi laŭ knabaj instinktoj, tamen lernante memstarecon, progresante laŭ pedagogiaj principoj. La ĉefaj celoj estas: pli sana, pli sincera, pli memstara, ĉiam helpema, servopreta, purviva, modesta, ŝparema, indulga kaj bonhumora, tamen severa junularo, kiu konsideras ĉiujn - de ia ajn nacio, raso, religio kaj profesio - kiel fratojn. Kiel internacia movado ĝi jam atingis la nombron de pli ol du milionoj kaj al la ĉiukvarjare aranĝitaj tendaregoj, nomitaj ĵamboreoj, venas kelkdek miloj el ĉiuj mondpartoj.
1866
1866 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
Esperanta skoltismo
Esperanto en la skolta movado
Esperanto radikiĝis en ĝi nur malrapide. En 1918 angla trupestro, A. W. Thomson (ps. Avoto) ekpensis sur franca militkampo la ideon: por helpi la internacian amikiĝon kaj reciprokan servon de la junularo oni fondu Skoltan Esperantistan Ligon (SEL). Li fariĝis prezidanto, lia frato, subtrupestro K. Graham Thomson, la honora sekretario. Poste Norman Booth, Netherton, brita trupestro, fariĝis la honora ĝenerala sekretario, kiu kun la kasisto D. H. Davis multege laboris por organizi SEL. La celoj de SEL estas: 1. disvastigi skoltajn idealojn per Esperanto, 2 disvastigi Esperanton inter la skoltaro, 3. krei skoltan Esperantan literaturon, 4. eldoni internacian skoltan revuon 5. solidarigi la senton de frateco, komunan en la skolta kaj Esperanto-movadoj, inter diversnaciaj junuloj.
1866
En la jaro 1866 post Kristo okazis, interalie:
Esperanta skoltismo
Ĵamboreo en Gödöllő en 1933
La ĵamboreo en 1933 (1-15 aŭg.) en Gödöllő, apud Budapeŝto, alportis seriozan progreson. Unuafoje Esperanto oficiale aperis en programo de ĵamboreo, en la poŝlibroj, en la ĉiutaga skoltgazeto, sur kelkaj planoj estis menciita la Esperanto-kunvenejo, (hungara trupo n-ro 199), donita de la estraro. La kunvenon de SEL ĉeestis 170 skoltoj, entute partoprenis la tendaron 200 skoltoj el 24 landoj, kiuj sciis Esperanton, do 1% de la ĉeestantaro, ĉe kelkaj nacioj (ĉeĥoslovaka, franca, norvega, japana, portugala hispana, trinidada) la procento atingis aŭ superis 10%-ojn. Esperantistaj skoltoj deĵoris ĉe la biletvendejo, gazetvendejo, banko, poŝto, radio, skoltvendejo; aparta Esperanto-svarmo de la fremdul-gvidistaj skoltoj gvidis kelkfoje oficiale per Esperanto, 20 Esperantistaj skoltoj deĵoris ĉe la tendara skolta policistaro. Okazis preskaŭ ĉiutage dum radiosalutoj salutfrazoj en aŭ pri Esperanto, la 10-an de aŭg. kvinminuta Esperanta radioparolado de J. Bergreen, norvega reprezentanto de SEL. Trifoje en la programo de la grandaj tendarfajroj, foje en la teatra programo estis E-kantoj kaj unu „subtendara fajro“ antaŭ 3-4 mil personoj estis tute por Esperanto. Ĉe la poŝtoficejo por la serioj de ĵamboreo-poŝtmarkoj oni ricevis senpage Esperant-lingvan „Memorfolion“ donacitan de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj Literatura Mondo. Ĉe kelkaj tendoj, ĉe la ĵamborea banko, kaj ĉe hotelo pendis Esperantaj flag(et)oj. Unu el la aŭstriaj skolt-asocioj prezentis al la monda skoltestraro rekomendon pri uzo de Esperanto, sed oni ne diskutis pri ĝi. Al Baden Powell estis transdonitaj salutoj kaj donacoj (desegnaĵo) fare de Esperantistaj skoltoj. Skolt-orkestro ludis la Esperanto-himnon dum suprenigo de la SEL-flago. En la ĵamborea sonfilmo estas sceneto pri Esperanto.
La 22-an tendaron de SEL invitis la Slovaka Katolika Skolta Centro al Banská Bystrica en Slovakujo, kie ĝi okazis kune kun slovaka tendaro 16-31 jul. 1934. Partoprenis 9 nacioj. La tendaro havis poŝtstampilon kun slovaka kaj Esperanta tekstoj. Partoprenis 85 skoltoj, inter ili 25 Esperantistoj. 29 jul. okazis sur la ĉefplaco de la urbo publika oficiala festsaluto je honoro de la Esperantista skoltaro, disaŭdigita per megafonoj.
Skolta Esperanto-gazetaro kaj publikigaĵoj
SEL eldonis en 1920 „Bultenon de SEL“ (aperis 5 trimonataj n-roj), poste la oficialaj sciigoj aperis en „Esperantista Junularo“, gazeto de TEAJ, kaj de 1926 en „Skolta Heroldo“, por kies aperigo penadis multe Georges Ramboux. Post ĉeso de ĉi tiu belaspekta revueto de septembro 1931 SEL eldonas kvaronjaran „Skolta Bulteno“-n. Multobligitajn bultenojn eldonis la Londona Esperantista Skolta Klubo kaj la Budapeŝta SEL-tendaro kaj la Esperantistaj aranĝantoj ĉe la ĵamboreo 1933. Propagandilojn eldonis la Ligo angla, france, hispane kaj germane de 1920 preskaŭ ĉiujare. Artikoloj kaj Esperanto-rubrikoj aperis en multaj gazetoj. Glumarkoj: SEL-tendaro 1931, Budapest, Ĵamboreo, 1933 kaj SEL-tendaro, 1934 en Banská Bystrica.
La Hungara Skolta Asocio eldonis fakvortareton en kvin lingvoj, inter ili en Esperanto. En radio oni parolis pri SEL krom en Prago kaj Budapeŝto, ankaŭ en Krakovo, Lisbono, Liono, Lille, Brno, Breslau, Bratislavo, Stuttgart, Nürnberg. En la budapeŝta skolta parko staras marmora memorŝtoneto pri la SEL-tendaro, 1931 (stato 1934).
La Belga Skolta Ligo oficialigis Esperanto-ŝtof-insignon, la Hungara Skolta Asocio eldonis inter la rubandetoj, montrantaj la lingvoscion, ankaŭ tiun kun vortoj: „Esperanton parolas“. Ambaŭ asocioj havas Esperanto-sekcion. La Internacia Skoltoficejo rekonis Esperanton inter la lingvoj por interpretista ekzameno, kvankam la Internacia Komisiono en 1934 decidis ne rekomendi Esperanton al skoltoj.
Noto de M. C. Butler. En Anglujo skoltoj kaj skoltinoj ambaŭ rajtas gajni la interpretistan insignon per scio de Esperanto. Baden Powell mem rekomendis al skoltoj en sia libro „Scouting for Boys“, ke ili lernu Esperanton, tamen en oficialaj rondoj oni ne montras multe da intereso pri ĝi.
Skolta Esperanto-Ligo post 1934
Intertempe Skolta Esperanto-Ligo publikigis kelkajn libretojn:
La bulteno de SEL estas "La Skolta Mondo". Ĝi aperas ĉiun kvaronjaron.
La Centra Organiza Komitato de JOTI (ĵamboreo en Interreto), la tutmonda skolta renkontiĝo, kiu okazas ĉiujare en la tria semajnfino de oktobro, en 2004 akceptis Esperanton en sia TTT-ejo. La tradukon verkis Stein Hautekees, Nacia Reprezentanto de SEL por Belgio.
Nova estraro estis elektata dum la SEL-konsido ĉe UK de UEA en 2005. Nun estas prezidantino: Carola Antskog, Kimito, Finnlando, ĝenerala sekretario: Guido Ricci, Bruselo, Belgio, kasisto: Allan Fineberg, Fair Lawn, Usono kaj redaktorino: Kinga Nemere-Czachowska, Toruń, Pollando. En 2007 la Centra Komitato alprenis la retiston de SEL, Volker Schlüter (Wilhelmshaven, Germanio), kiel komitatanon.
Eksteraj ligiloj
EdE-S
Kordilo
Kordilo (Cordylus) estas genro el la familio de kordiledoj, ordo de skvamuloj, nomata ankaŭ vera manisvosta lacerto. La genro havas 31 speciojn, kiuj ĉiuj estas vivnaskuloj (ne demetas ovojn). Ili havas 1-6 idojn, dum la seksan maturiĝon atingas en aĝo de 2-4 jaroj. Ili vivas eĉ ĝis 25 jaroj.
Plimulto de la specioj vivas sude de la rivero Zambezi, sed kelkaj specioj vivas eĉ en orienta Afriko, kaj unu specio (C. rivae) vivas eĉ en Etiopio.
Ili vivas inter rokaj, duondezertaj cirkonstancoj, dum la vermega tago, ili kaŝas sin en fendoj, sub ŝtonoj aŭ fosanta sin en la grundon. Ili vivas ofte grupe kaj havas gardostaranton.
Genro Kordilo Cordylus
Spongkuko
Spongkuko estas malpeza kuko farita kun ovoj, faruno kaj sukero, kelkfoje fermentita kun bakpulvoro. Spongaj kukoj, fermentita kun batitaj ovoj, originis dum la Renesanco, eble en Hispanio. La spongkuko estas pensita kiel unu el la unuaj el la ne-gistaj kukoj, kaj la plej frue atestata recepto de spongkuko en la angla troveblas en libro de la angla poeto Gervase Markham,  The English Huswife, Contending the Inward and Outwards Virtues Which Ought to Be in a Complete Woman  (1615). Tamen la kuko multe pli similis kuketon, biskviton aŭ kekson: maldika kaj krispa. Spongaj kukoj fariĝis la kuko rekonata hodiaŭ kiam bakistoj komencis uzi batitajn ovojn kiel leviĝantan agenton meze de la 18-a jarcento. La viktoria kreado de bakpulvoro de angla manĝaĵa fabrikanto Alfred Bird en 1843 ebligis la spongon altiĝi pli alte ol tortoj faritaj antaŭe, rezultigante en la Brita Imperio la Viktorian Sponĝon.
Dunbar
Dunbar estas la nomo de:
Maurice Chevalier
Maurice Auguste CHEVALIER (fakte Maurice-Edouard Saint-Léon Chevalier) (naskiĝis la 12-an de septembro 1888 en Parizo; mortis la 1-an de januaro 1972 samurbe) estis franca aktoro kaj kanzonokantisto. Dumpase de sia filmkariero li aktoris en pli ol kvindek filmoj. Kulmino estis la vira ĉefrolo en la holivuda filmo Gigi, kiu en 1959 ricevis naŭ Oscar-premiojn, inter ili por la plej bona filmo de la jaro. Ekde la 1960-aj jaroj li ankaŭ prezentis en kelkaj filmoj de Walt Disney, kun kiu lin ligis intima amikeco.
Waterville (Vaŝingtonio)
Waterville estas urbeto en Kantono Douglas, Vaŝingtonio, Usono. En 2010 laŭ la Usona censo Waterville havis loĝantojn (malkresko de 25 depost la censo de 2000); ĝi kovras areon de. Malgraŭ la malgrandeco, Waterville estas la administra sidejo de la kantono. Ĝi situas en la metropola statistika regiono Wenatchee-East Wenatchee.
Waterville setlis en 1885 kaj municipiĝis en 1889-1890. En 1887, pro la manko de akvo en la ĝistiama kantona sidejo Douglas, oni translokis la sidejon al Waterville, kies nomo ja signifas "Akvo-urbo".
Kenja dikbekulo
La Kenja dikbekulo (Serinus buchanani) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ĝi troviĝas en Kenjo kaj Tanzanio, tio estas iom pli suda teritorio ol tiu de la plej proksima parenco nome la Abisena dikbekulo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj.
Estas du similaj specioj, nome la Abisena dikbekulo kaj la Kenja dikbekulo, kiuj estas similaj al la Mozambika kanario kaj al aliaj parencaj kanarioj, sed diferencas pro tio ke la beko estas multe pli grandaj, dikaj kaj pli kurbecaj kaj psitakecaj. Krome temas pri serinoj, kiuj estas supre olivverdecaj kaj sube tre flavaj. Tiu ĉi specio diferencas el la Abisena dikbekulo ĉar estas malpli flava sube kaj en la vizaĝaj markoj (superokula strio kaj mustaĉa strio pli ol makulo). Flugiloj kaj vosto estas tre malhelgrizaj. Beko kaj kruroj estas helrozkolorecaj.
Klein-Oelsa
La vilaĝo Klein-Oelsa (jen germane, suprasorabe Wolešnica, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, suprasorabe Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, suprasorabe Wokrjes Zhorjelc). La loĝloko Wolešnica kaj sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis.
Germana Aerarmeo
La Germana Aerarmeo ( Luftwaffe) estas la Aerarmeo de Okcidenta Germanio ekde 1955 kaj ekde unuigita Germanio ekde 1990. La Germana Aerarmeo estas servo de Bundeswehr.
Historio
Post la dua mondmilito, Luftwaffe estis dissolvita kaj Okcidenta Germanio ne havis siajn militfortojn ĝis 1955. Tamen malvarma milito revivigis neceson de germanaj militfortoj por defendi eblan invadon de Varsovia Pakto. La Aerarmeo de Federacia Respubliko Germanio naskiĝis en 1956. Multaj pilotoj el antaŭa Luftwaffe kiel Erich Hartmann, Gunther Rall kaj Johaness Steinhoff partoprenis en novnaskiĝita aerarmeo.
Dum la Malvarma milito, La ĉefa misio de Germana Aerarmeo estis defendi aeron kaj subteni terarmean operacon de NATO. En 1966, Johaness Steinhoff iĝis Inspektoro de Aerarmeo. Li retirigis ĉiujn usonajn ĉasaviadilojn Lockheed F-104 Starfighter kaj anstataŭis ĝin kun McDonnell Douglas F-4 Phantom II (F-4) kaj Panavia Tornado. Usono kunhavis nuklean armilaron kun Okcidenta Germanio por oferi "nuklean ombrelon" al Okcidenta Germanio. Tiutempe Germana Aerarmeo operaciis balistikajn misilojn kiel Pershing 1 kaj Pershing 2.
Astano (apartigilo)
Astano estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Germana Aerarmeo
Historio
En 1990, post la Reunuiĝo de Germanio, Germana Aerarmeo aneksis aerarmeon de Orienta Germanio. Plimultaj aviadiloj el Sovetunio estis venditaj al aliaj landoj. Kelkaj aviadiloj kiel MiG-29 servis en Aerarmeo ĝis 2000, kiam ĉiuj aviadiloj ankaŭ vendiĝis al Pollando. Nuntempe ĉefaj aviadiloj de Germana Aerarmeo estas F-4 kaj Eurofighter Typhoon.
János Bányai
BÁNYAI János (bahjai) pseŭdninmoj: Siculus, Székely Tivadar estis rumanuja hungara geologo, redaktoro naskita en Kézdivásárhely la 6-a de novembro 1886 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 13-an de majo 1971.
Biografio
János Bányai studis en sia naskiĝurbo kaj Koloĵvaro, pli poste en Budapeŝto en la instruista altlernejo. Li finis siajn studojn en Jena kaj Berlino. Li doktoriĝis en 1942 en Szeged. Inter 1908 kaj 1919 li instruis en Abrudbánya, ekde 1921 ĝis 1931 en Cristuru Secuiesc, ekde 1931 ĝis 1945 en Odorheiu Secuiesc. Inter 1931 kaj 1943 li redaktis la revuon Székelység. Li publikis kvazaŭ duonmil artikolojn, plo ol 100 studojn en Földtani Közlöny, Földtani Értesítő, Földgömb, Hidrológiai Közlöny, Természettudományi Közlöny, Barlangvilág, Bányászati és Kohászati Lapok, Erdélyi Múzeum, Natura, Revista Muzeelor. Li estis kunlaboranto de pluraj enlandaj kaj eksterlandaj esplorinstitutoj.
Ĉeĥoslovaka luphundo
Ĉeĥoslovaka luphundo estas hundoraso estiĝinta pro hibridigo de germana ŝafhundo kaj karpata lupo. Devena eksperimento de limgardistaro subgvide de inĝ. Karel Hartl donis ekeston de ĉeĥaj naciaj hundorasoj.
Historio
La komenco de historio de tiu ĉi raso datiĝas ekde la jaro 1955, kiam inĝ. Hartl komencis okupiĝi pri hibridigado de karpata lupo kun germana ŝafhundo. De la komenco la hibridigado estis farata kiel scienca eksperimento. Sed post kelke da jaroj naskiĝis ideo kultivi novan rason kaj celo de la bredado estis kaj estas konservi lupan aspekton, sanon kaj samtempe firmigi karakterajn ecojn de laborhundo.
La unuaj hibridoj de lupino Brita kaj germana ŝafhundo Cézar naskiĝis la 26-an de majo 1958 en Libějovice. Lupino Brita poste donis ankoraŭ bazon al dua linio post kunigo kun germana ŝafhundo Kurt. La tria linio estiĝis per kunigo de lupo Argo kaj hundino de germana ŝafhundo Asta. En 1977 hibridino de la tria generacio Xela estis gravedigita far de lupo Ŝarik, Ŝariko poste gravedigis ankoraŭ hundinon Urta-on. En la jaro 1982 la ĉeĥoslovaka luphundo estis agnoskita de tiama Federacia komitato de bredistaj asocioj de ĈSSR.
Aspekto
La ĉeĥoslovaka luphundo estas hundo pli granda ol meza grandeco, per la aspekto kaj la movo ĝi estas simila al lupo. La ĉeĥoslovaka luphundo estas persistema trotanto, trejnitaj unuopuloj pasos per kurado distancon 100 km per mezproksima rapideco 11 - 13 km/horo.
Dombegyház
Geografio
Dombegyház situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara-rumana landlimo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Battonya estas proksime.
1570 Brunonia
1570 Brunonia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Dombegyház
Historio
La unua mencio devenis el 1446, sed pli frue oni trovis restaĵojn pri hungaroj. La vilaĝo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataloj. Ĝi refondiĝis en 1817. En 1919 la rumanoj okupis la setlejon, en 1920 ĝi trovis sin preter la nova ŝtatlimo sen trapasejo. La komunumo iĝis vilaĝo en 1946.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas kurganoj, novgotika katolika preĝejo kaj kapelo omaĝe al Sankta Kornelia.
1570 Brunonia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Ĝi estis tiel nomata en 1954 en honoro al la Universitato Brown, de Providence en Usono.
Ŝtato Ondo
Ŝtato Ondo aŭ en la angla plenforme Ondo State - en Esperanto eble Ondo-Ŝtato - estas unu el la 36 ŝtatoj respektive fakte subŝtatoj de Niĝerio. Ĝi troveblas en la sudoriento de la lando, borde de la Atlantika Oceano.
Riĉo estas agrikulturo, turismo kaj minado.
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Akure. Akoko estas la plej granda komerca kaj industria urbo. Limoj estas norde Osuna Ŝtato, Ekiti Ŝtato, kaj Kogi Ŝtato, okcidente Edo Ŝtato, oriente estas Oguna Ŝtato, kaj sude estas la Atlantika Oceano.
La indiĝena etna grupo hegemonia en Ondo-ŝtato estas la Joruboj (Akoko, Akure, Ikale, Ilaje, Ondo, kaj Owo, krom minoritatoj).
Arslantepe
Arslantepe ("leona holmo") estas ruina holmo en orienta Anatolio, proksime al la hodiaŭa urbo Malatya.
Krom la urbaj setlejoj de suda Mezopotamio, Arslantepe estas unu el la plej malnovaj urboj de la mondo.
La elfosadoj de L. Delaporte okazis de 1932 ĝiis 1939, tiuj de C. F. A. Schaeffer 1947. Ekde 1961 esploris la arleogian lokon italaj arkeologoj. La gvidadon transprenis en 1990 la roma profesorno Marcella Frangipane, kiu eĉ nun en 2007 agadas tie.
La originoj de la urbo venas el la 6-a jarmilo a.K. kaj Arslantepe estis daŭre loĝata ekde la kupra ŝtonepoko (4-a jarmilo a.K.) ĝis fino de la hetita epoko. La urbon konkeris kaj detruis en 712 a.K. la Asirianoj, gvidataj de Sargon la 2-a.
Pácsony
Pácsony [pAĉonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Vasvár.
Situo
Pácsony situas laŭ fervojo inter Vasvár kaj Zalaegerszeg, laŭ flankovojoj sed malantaŭe estas ankaŭ la ĉefvojo. Vasvár troviĝas 7, Zalaegerszeg 25, Szombathely 36, Budapeŝto 205 km-ojn.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la katolika preĝejo pri Sankta Emeriko de Hungario.
La vilaĝo estas bela, en 1995 ricevis ordenon Flora Hungario. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, municipa administracio, migra poŝto.
Tibeta diasporo
La termino Tibeta diasporo celas la tibetanojn kiuj vivadas ekster Tibeto. Oni konsideras anojn de la tibeta diasporo tiuj kiu parolas la tibetan lingvo, kiu konservas tibetan identecon kaj kiu daŭre konservas kontaktojn kun la tibeta movado.
Historio
La kialo de la tibeta ekziliĝo precipe estas politika, ĉar Popolrespubliko de Ĉinio konkeris Tibeton en 1949. Post jardeko da perforta regado kaj malrespekto de homaj rajtoj fare de la ĉina registaro, la Dalai-Lamao decidis rifuĝi al Barato en 1959. 80.000 tibetanoj baldaŭ sekvis la tibetan gvidanton. Temis precipe pri plenkreskitaj viroj, pro la malfacileco de la vojaĝo. Multaj tibetanoj mortis dum la vojaĝo aŭ spertis frostovundojn. Ĝenerale, la tibetanoj atingis Katmanduon aŭ Gangtokon, kie stariĝis lokoj por rifuĝintoj.
Alfrontite per la alveno de tibetanoj, la landoj kiuj akceptis ilin realigis diversajn projektojn: Ĉirkaŭ 50 domaroj estis establigitaj en Barato, Nepalo kaj Buthano kaj tie la tibetanoj plenumis laboretojn kiel priflegado de stratoj, konstruantaj laboroj ktp. La unua tibeta establiĝo situis en Bylakuppe, Karnatako. La Dalai-lamao kaj liaj sekvantoj establiĝis en Dharamsala, Barato kaj kreis la ekzilitan tibetan registaron, kies ĉefa rolo konsistas el zorgi pri la tibetaj rifuĝintoj en Barato kaj daŭrigi la tibetan kutimojn kaj kulturojn. Pli ol 80 tibetaj lernejoj kaj proksimume 180 monaĥejoj malfermis en ekzilo. La ekzilita tibeta registaro havas ambasadejojn en Nov-Delhio, Katmanduo, Novjorko, Londono, Parizo, Ĝenevo, Bruselo, Budapeŝto, Moskvo, Kanbero, Tokio, Ĉvaneo kaj Tajpeo.
Kelkaj landoj resendis tibetanojn tibeten.
Statistikoj
La nombro de tibetanoj kiuj translimeniris estas relative malgranda. Laŭ la centra tibeta administrejo (CTA), estas 6 miliono da tibetaj loĝantoj en la Granda Tibeto (t.e. nuntempa tibeta autonoma regiono, Ĉinghajo kaj malgrandaj partoj de Gansuo, Siĉŭano kaj Junano) kiu kunvivas kun 7,5 milionoj da ĉinoj. Tion CTA cetere rigardas kiel ĉina strebo por neniigi la tibetan kulturon kaj identecon, instigante ĉinojn transloĝiĝi tibeten. Laŭ la ĉina registaro, estas 5 milionoj da tibetanoj en Granda Tibeto (kaj 2,5 milionoj da ĉinoj). Ĉiaokaze, la tibetaj rifuĝintoj entute estas po iom pli ol 100.000, depende de la fonto. La jena listo estas farita de CTA laŭ censo en 1998.
Preĝejo Koro de Jesuo (Salgótarján)
La paroĥa preĝejo Koro de Jesuo estas sakrala historia monumento (deklarita en 2001) en urbo Salgótarján (Hungario), iam en vilaĝo Zagyvapálfalva, nun kvartalo en Salgótarján.
Historio
En tiu areo dum la mezepoko apartaj paroĥaj vilaĝoj ekzistis. La restintaj, parte unuigitaj vilaĝoj aliĝis al Salgótarján en 1961. Arkeologoj trovis kelkajn mezepokajn kirkajn ruinojn en tiu areo en la 20-a jarcento. Intertempe en 1890 vitroproduktejo ekfunkciis, sed tre proksime ankaŭ karbominejo. La loĝantoj (ĉefe laboristoj) havis katolikan kirkon nur en Salgótarján. La loka preĝejo estis konsekrita en 1933, en la sekva jaro la paroĥa rajto alvenis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto ĉe stratangulo. En la korto estas videbla kruco, kie estis entombigitaj 2 pastroj. La fasado estas malsimetria, ĉar maldekstre altiĝas la kvadrata turo. Al la fasado kelkaj ŝtupoj kuras, poste antaŭaĵo (kvazaŭ arkadoj) sekvas, kiun kolonoj tenas. La aperturoj estas rektangulaj, pli supre granda rozvitralo videblas en kvadrata krado. La ĉefnavo havas po unu flankonavojn. La absido estas duonronda. Menciindas la vitraloj.
Kermeso okazas en la tago de Sankta Koro.
Rovegno
Rovegno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Fascia, Fontanigorda, Gorreto, Ottone (PC) kaj Rezzoaglio.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 24-a de junio, sekve estas la komunuma festotago.