cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filipo la diakono
Fono
La sesa ĉapitro de la Agoj de la Apostoloj (vidu sube) rakontas pri malkonsento, kiu ekestis en la eklezio de Jerusalemo ĉirkaŭ du jarojn post la Ĉieleniro de Kristo. La "helenistoj", do judaj kristanoj influitaj de la greka kulturo, de la komunumo estis riproĉintaj la "hebreojn", do judajn kristanojn, kiuj uzis la hebrean biblion, ke iliaj vidvinoj estas ne sufiĉe atentataj en la ĉiutaga komunuma servado. Tio instigis la apostolojn, enoficigi por tiu tasko sep virojn, kiujn la kunveno elektis. Ili estis: Stefano, Filipo, Proĥoro, Nikanoro, Timono, Parmenaso [foje ankaŭ esperantigata simple Parmeno] kaj Nikolao (Ago 6,1-6). Tiujn virojn kaj iliajn posteulojn la komunumo nomis "diakonoj", post kiam la sankta Paŭlo en siaj leteroj por ili uzis tiun nomon.
Fenila trifluoro-metano-sulfonato
Fenila trifluoro-metano-sulfonato aŭ C6H5SO3CF3 estas organika fenila komponaĵo de triflata acido uzata en organikaj sintezoj kiel kemia reakcianto. Ĉi-komponaĵo hidroliziĝas en akva solvaĵo formanta la superacidon triflatan acidon tre uzatan en metiligaj reakcioj.
Kiel forta reakcianto, ĝi povas reakcii kun pluraj funkciaj grupoj kiuj estas malfortaj bazoj tiaj kiaj aldehidoj, amidoj kaj nitriloj. La acido estas alte higroskopa, senkolora kaj iomete viskozeca likvaĵo kiu estas tre solvebla en polaraj solvantoj.
Stefan Starzyński
Urbestreco de Varsovio
Bilanco de la 5-jara regado de Starzyński en Varsovio:
La 27-an de julio 1939 verkis testamenton, en kiu propran artokolektaĵon destinis al Nacia Muzeo en Varsovio.
Defendo de Varsovio
Dum la pola defenda milito kontraŭ germana kaj sovetia agresoj post rifuzo plenumi ordonon de evakuo el Varsovio li ekfunkciis kiel civila komisaro apud Defenda Komandejo de Varsovio. Koncerne proponon forflugi de Varsovio per aviadilo sendita de Edward Rydz-Śmigły li respondis al generalo Juliusz Rómmel, komandanto pri defendo de la ĉefurbo: Tiel kiel vi dividas la sorton kun siaj soldatoj – tiel mi ankaŭ restos inter la siaj. Stefan Starzyński disvolvis reton de civila defendo de la ĉefurbo: Volontulaj Batalionoj de la Defendo de Varsovio, Laboristaj Batalionoj de la Defendo de la Ĉefurbo, Civitana Gardistaro, Bataliono de Laboro, Konsilantaro pri Defendo de la Ĉefurbo kaj Ĉefurba Komitato de Socia Interhelpo. Eminenta organizanto, subtenis la spiriton de la rezisto de la popolo per ardaj radiaj paroladoj. Konserviĝis surbendigaĵo, kiam li eldiris memorindajn vortojn: Mi volis ke Varsovio estu granda (…) kaj hodiaŭ mi vidas ĝin granda… La 24-an de septembro li estis distingita per Arĝenta Kruco de la Milita Ordeno Virtuti Militari. Post kapitulaco de la urbo estis kunkreinto de la subtera administrado. Li kunlaboris kun la unua ĉefa komandanto de Servo al Venko de Pollando generalo Michał Tokarzewski-Karaszewicz. La 19-an de oktobro subskribis (sian lastan konatan) alvokon al loĝantoj de Varsovio ke ili laŭpove por la vintro iru al siaj parencoj kaj konatoj en vilaĝoj, pro tio, ke oni ne sukcesos ripari domojn kaj manĝado tie estos pli facila. Arestita de germanoj la 27-an de oktobro 1939 en la urbodomo estis tenata laŭvice en malliberej Pawiak en Varsovio.
Morto
Ekzistas diversaj opinioj rilate al dato kaj cirkonstancoj de la morto de Stefan Starzyński. Esplorenketa fako de IPN (Instituto pri Nacia Memoro) provas fiksi detalojn. La dato kaj loko de lia morto estis malkaŝitaj de la germanaj povoj nur januare 1994. Pli frue la dokumentoj estis posedataj de STASI kaj malgraŭ petoj de la pola flanko tenataj sekrete. La morton de la prezidanto historiistoj atribuas al Einsatzgruppe IV sub gvido de SS-Brigadeführer Lothar Beutel, kiu la 30-an de septembro 1939 estis transportita al Varsovio.
Esplorante la cirkonstancoj de la morto, la esplora fako de la Instituto pri Nacia Memoro finis enketon la 8-an de septembro 2014. Akuzisto de la enketa komisiono konstatis, ke la morto de Stefan Starzyński estis la rezulto de ekzekuto de Gestapo, inter 21 kaj 23 de decembro 1939 en Varsovio kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. La farintoj de la murdo estis: Oberscharführer Hermann Schimmann, Hauptscharführer Weber kaj Unterscharführer Perlbach. Pli frue la 15-an de sptembro 1940 aperanta en Nov-Jorko "Nowy Świat", laŭ British Press Association agnoskis onidirojn pri pafmortigo de Stefan Starzyński en la koncentrejo Dachau.
Memorigo
Aŭguste 1999 estis honorigita de la Konsilantaro de Varsovio per la titolo Honora Civitano de la urbo Varsovio.
La 28-an de marto 2010 la prezidento Lech Kaczyński distingis postmorte Stefanon Starzyński per la Ordeno de Blanka Aglo kun respekto de eminentaj meritoj por sendependeco de la Pola Respubliko, pro granda kontribuo pri evoluo de Varsovio kaj pro montrita kuraĝo kaj braveco dum ties defendo en 1939.
En la vilao ĉe la str. Dąbrowskiego 72, stratangule ĉe Aleo Niepodległości, kie loĝis Stefan Starzyński, kreiĝos instituto de lia nomo, estanta fako de la Muzeo de la Varsovia Ribelo. La centro okupiĝos pri la historio de Varsovio dum la Dua Pola Respubliko kaj la okupado. Antaŭ la domo oni starigis granitan tabulon omaĝe al la Prezidanto.
György Fejér
György Fejér [djordj fejEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fejér György estis hungara pastro, preposto, kanoniko, profesoro, bibliotekestro.
György Fejér naskiĝis la  1766 en Keszthely. Li mortis la 1851 en Pest (urbo).
Biografio
György Fejér lernis filozofion en Reĝa Universitato de Buda, ekde 1785 teologion en Pozsony. Li pastriĝis en 1790, poste li estis ĉefamilia edukisto. En 1796 li iĝis pastro en Székesfehérvár, inter 1797 kaj 1810 en Nagykovácsi. Li estis profesoro en Reĝa Universitato de Pest inter 1808 kaj 1818 (li estis dekano en la studjaro 1816), poste li estis inspektoro en Győr, samptempe reĝa konsilisto kaj preposto. Ekde 1824 li gvidis la Universitatan Bibliotekon de Pest. En 1840 li estis nomumita kanoniko. Li pensiuliĝis en 1843. Li kontribuis ekzemple poemojn, historiajn studojn, tradukis dramojn.
Badaĥŝan
Badaĥŝan estas historia regiono kiu enhavas partojn de tio kio estas nune nordorienta Afganio, orienta Taĝikio, kaj la kantono Taŝkurgan en Ĉinio. La nomo restis en la Provinco Badaĥŝan, kiu estas unu el la 34 Provincoj de Afganio kiu estas en Nordorienta Afganio. Multo de la historia Badaĥŝan kuŝas ene de la Gorno-Badaĥŝana Aŭtonoma Regiono de Taĝikio situa en la sudorienta parto de la lando. La muziko de Badaĥŝan estas grava parto de la kultura heredo de la regiono.
21498 Keenanferar
21498 Keenanferar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Keenan Joseph Ferar, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Oregon Episcopal School de Portlando (Oregono Usono).
Rantigny
Rantigny estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rantignysiens.
Geeste
Geeste estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio, inter la urboj Lingen sude kaj Meppen norde. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
13117 Pondiĉero
13117 Pondiĉero estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Pondiĉero, fondita de Francio en 1674 ĉe la Koromandela Marbordo en sudoriento de la hinda subkontinento. En 1760, la franca astronomo Guillaume Le Gentil tien vojaĝis por observi la pasadojn de Venuso en 1761 kaj 1769. Nuntempe, la urbo estas populara celo por turistoj.
Tsada
Tsada, aŭ en Esperanto Cada aŭ Cado, estas vilaĝo en Kipro. Estas situanta 600 m super marnivelo. Ĝi havas loĝantaron de 1043 loĝantoj.
Gusztáv Haller
Gusztáv Haller [gustAv haler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haller Gusztáv estis hungara advokato, politikisto, urbestro. Lia nobela antaŭnomo estis hilibi.
Gusztáv Haller naskiĝis la en Kolozsvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la  en Cluj (Rumanio).
Biografio
Gusztáv Haller maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József. Post siaj studoj li estis advokato apud sia patro. Baldaŭ li malfermis propran advokatan atelieron kaj li edziĝis. Li havis ankaŭ juran postenon en Erdélyi Magyar Közművelődési Egyesület. Inter 1913 kaj 1919 li estis urbestro de al Kolozsvár. Kiam alvenis la rumana armeo, li ne akceptis la rumanan dominadon, tial li abdikis. Li iĝis afergvidanta subprezidanto de la ĵus fondita Országos Magyar Párt.
Nacia teatro moraviasilezia
Nacia teatro moraviasilezia estas la plej granda profesia teatro en Moraviasilezia regiono. Ĝi havas sidejon en Ostrava kaj ĝi havas du scenejojn - Teatro de Antonín Dvořák kaj Teatro de Jiří Myron. Same kiel en la tempo de sia estiĝo la teatro havas kvar artistajn ensemblojn: operon, opereton, dramon kaj baleton. Societo kun tiu ĉi nomo estis fondita en duono de la jaro 1918, sed oficialan agadon ĝi komencis nur la 12-an de aŭgusto 1919. Ties ĉefa celo estis konstrui konstruaĵon por daŭra ĉeĥan profesian scenon en Ostrava. Al sia historia nomo poste la teatro revenis en la jaro 1995.
Bligny-sur-Ouche
Bligny-sur-Ouche estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio
La unua skriba mencio de Bligny-sur-Ouche estas el 879.
Vidindaĵoj
Estas tri muzeoj en la urbo :
Estas turista fervojo kun 600 mm ŝpuro.
Faŭno
Tie vivas migra falko.
Esperanto vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (0,94%).
6246 Komurotoru
6246 Komurotoru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana skulptisto Toru Komuro (japane 小室 達, Komuro Toru, 1899–1953), okaze de la 100-jara jubileo de ties naskiĝo. Lia plej fama verko estas la rajdanta statuo de la daimio Date Masamune, en la ruinaĵoj de la kastelo de Sendajo.
Ilobu
estas metropolo en Niĝerio.
Geografio
situas sur montetaro en la sudokcidenta sekcio de la lando. Osogbo situas 12, Oyo 61, Ibadano 81 km.
Historio
estas centro de kulto pri dieco Erinle. Ĝi estas la patrono de Ilobu, kiu kondukis sian popolon al milito kaj instruis ilin pri militado. Tial la urbo estis nur malofte ĉasloko de sklavokomercistoj.
Ekonomio
estas centro de komercado. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas maniokojn, maizojn, kukurbojn kaj similajn.
Trafiko
El kuras vojoj al la najbara Osogbo kaj ankaŭ al Ogbomoŝo.
Klimato
Ilobu havas tropikan klimaton, havanta sekan kaj pluvan sezonojn. Jare pluvas pli, ol 1100 mm. La temperaturo varias inter 10-40 °C.
Laufen
Laufen signifas en la germana lingvo kuri kaj en la alemana lingvo iri. La vorto aperas ofte kiel geografia nomo en german- kaj alemanlingvaj regionoj:
Nord-Makedonio en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1996 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento, kaj ekde 1998 same en ĉiuj vintraj olimpikoj. Antaŭe en 1992 nord-makedonaj sportistoj partoprenis kiel sendependaj olimpiaj partoprenantoj kaj ekde 1920 ĝis 1988 en la jugoslavia teamo. La nova landonomo Nord-Makedonio nur estis ekuzata en februaro 2019, ĝis tiam la lando uzis la nomon Respubliko Makedonio (makedone: Република Македонија, Republika Makedonija) aŭ la nomon Iama Jugoslavia Respubliko Makedonio (Поранешна Југословенска Република Македонија, Poraneŝna Jugoslovenska Republika Makedonija), kaj pro ties malpraktika longeco ankaŭ foje neformale "Makedonio" respektive adjektive "makedonia", kvankam ĝuste tiun simpligon volis eviti la registaro de la najbara ŝtato Grekio, kies norda parto ekde la antikva epoko estas la historia greka regiono Makedonio, ankaŭ dum la greka bizanca Imperio komence de la dua jarmilo, dum la slavaj loĝantoj de Nord-Makedonio "nur" alvenis dum la mezepoko.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte du medalojn: Temas pri arĝenta kaj  bronza medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 129-an rangon.
Kunordigas la teamon la Nord-Makedonia Olimpika Komitato.
Ikirun
Ne miskomprenu la jenajn urbojn Ikirun, Ikire kaj Ikare, ĉiuj en Niĝerio!
estas metropolo en Niĝerio.
Geografio
situas en valo, en montetaro en la sudokcidenta sekcio de la lando. Oyo (urbo) aere situas 81, Ibadano 103, Lagoso 215 km.
Historio
Ikirun estas historia urbo, kies nomo estas fondinto de la urbo nomita Akinorun. Akinorun estis ĉasisto. Baldaŭe la areo estis ĉasloko de sklavokomercistoj. Precipe joruboj vivas en la urbo.
Ekonomio
estas komerca centro, kiun agrikulturaj areoj ĉirkaŭas. Oni kultivas precipe kotonojn kaj tabakojn, sed ankaŭ maizojn, kukurbojn, maniokojn, fazeolojn, norde kakaojn. En la urbo oni okupiĝas pri nutraĵoj kaj teksaĵoj.
Trafiko
El kuras vojoj al Osogbo, Ogbomoŝo kaj Ilesa. Apud la urbo fervojo funkcias.
Klimato
Ikirun havas tropikan klimaton, havanta sekan kaj pluvan sezonojn. Jare pluvas pli, ol 1100 mm. La temperaturo varias inter 10-40 °C.
Gerersdorf
Gerersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Drahanovice
Drahanovice (Drahanowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1287.
Adriano de Canterbury
Adriano de Canterbury (latine Hadrianus, angle Adrian of Canterbury, naskiĝis en Nordafriko; mortis la 9-an de januaro 710) estis bizanca kristano, kiu iĝis abato en Britio kaj post la morto deklariĝis sanktulo. En kristanismo estas aliaj sanktuloj de tiu persona nomo, interalie Adriano de Nikomedio - la simpla nomo "sankta Adriano" kutime celas al tiu, ne al Adriano de Canterbury.
Vivo
Adriano naskiĝis komence de la 7-a jarcento en Nordafriko, proksimume 750 kilometrojn okcidente de la rivero Nilo, en la greklingva Bizanca Imperio. Proksimume 10 jarojn post la naskiĝo li pro invado de la araboj devis fuĝi al Napolo. Iom poste li aliĝis al kristana monaĥejo sur la insulo Nisida (en la antikva epoko Νησίς, Nēsis, malnovgreke „insuleto“), la kvina plej granda insulo de la Golfo de Napolo. En la monaĥejo li lernis la latinan, kaj ricevis teologian, pastran kaj liturgian edukon. Post malmultaj jaroj li elektiĝis abato de tiu monaĥejo. Tiu tempe la tiutempa bizanca imperiestro Konstas (Κώνστας) la 2-a (ankaŭ nomata Konstans kaj Konstant) konatiĝis kun li. En la jaro 663 Konstas venis al Napolo, dum lia armeo provis rekonkeri Italion. En pluraj kazoj la bizanca imperiestro uzis la abaton kiel ambasadoro. Kiam Konstas vizitis Romon, li prezentis la abaton al la tiutempa papo Vitaliano, kiu tre aprezis Adrianon kaj igis lin papa konsilanto. Tri jarojn poste la papo dufoje proponis al Adriano la postenon de la tiutempe novelektenda ĉefepiskopo de Canterbury. Adriano tamen ambaŭfoje malakceptis kaj proponis la unuan fojon monaĥon Andreo el najbara monaĥejo, la duan fojon la bizancanon Teodoro de Tarso. Tiu fine akceptis la ĉefepiskopecon sub la kondiĉo, ke Adriano kun li venu al Canterbury kaj estu persona konsilanto. Teodoro en 699 per ŝipo vojaĝis al Anglio, sed Adriano pro suspekto de la frankaj regantoj, ke la vojaĝo povus havi politikajn motivojn, nur povis veni la sekvan jaron, en 670. Post lia alveno en Canterbury Adriano iĝis abato de la tiuurba abatejo Sankta Aŭgusteno. La postenon li tenis ĝis sia morto la 9-an de januaro 710. La romkatolika eklezio poste deklaris lin sanktulo kaj festas lian mortotagon kiel memortago.
Corbières FR
-
Oskar Werner
Oskar WERNER (vere: Oskar Josef Bschließmayer; naskiĝinta en la 13-a de novembro 1922 en Vieno, mortinta la 23-an de oktobro 1984 en Marburg an der Lahn) estis aŭstra aktoro teatra kaj kina.
Vivo
Werner debutis jam en 1938 kiel kurierknabo en la filmo Geld fällt vom Himmel (reĝisorado Heinz Helbig). Tri jarojn poste li regule dungitis ĉe la Burgoteatrejo, kie li rajtis de tempo al tempo ludi eĉ dum la militoservo. Je la fino de 1944 li fuĝis kune kun sia duonjuda edzino kaj la ĵus naskiĝinta filino en la arbarojn ĉirkaŭ Vieno.
Werner ludis ankaŭ regule ĉe germanaj teatrejoj kaj furoris en la 1953-a jaro ĉe Städtische Bühnen en Frankfurt am Main en la rolo de la ŝekspira Hamleto. Krome li iĝis ŝatata filmaktoro germanlingve kaj internacie, kaj ne malofte li ludis la rolojn de nazioj aŭ germanaj soldatoj, ekz. en Der letzte Akt (Georg Wilhelm Pabst). En 1968 Werner ludis la rolon de Jedermann en Salcburgo.
Inter la plej konataj roloj nombriĝas: la bohemiano kaj verkisto Jules en la filmo Jules et Jim de François Truffaut (flankite de Jeanne Moreau kaj Henri Serre); la agento Fiedler en la krimfilmo Der Spion, der aus der Kälte kam (1965, de Martin Ritt); la diktaturviktimo Guy Montag en la utopia filmo Fahrenheit 451 (1966, de Truffaut).
En la 1966-a jaro li ricevis la premion Grand Prix de la Akademio de la franca kineja arto.
Corbières FR
Corbières (malnomva germanlingva nomo Korbers) estas komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 735 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Corbière situas en la Friburga Mezlando ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco, proksimume 15 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj kvin kilometrojn oriente de Bulle. En nordokcidento malgranda parto de la komunumo situas sur la okcidente bordo de la lago. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝoj Corbières kaj Villarvolard la setlejoj La Combe kaj Les Esserts kaj diversaj izolitaj bienoj.
Alan Gross
Alan Phillip Gross (naskiĝinta la 2-an de majo 1949, do nun -jara) estas usona profesiulo pri internacia evoluhelpo. En decembro 2009 li estis arestita en Kubo, kie li laboris kiel usona registara subkontraktisto por la Usona Agentejo por Internacia Evoluo (USAID). En 2011 kuba kortumo juĝis lin kulpa pri "krimoj kontraŭ la kuba ŝtato" aparte per alporto de satelitaj telefonoj kaj komputila ekipaĵo por membroj de la kuba juda komunumo sen la permeso postulata sub kuba leĝo. Post kiam en januaro 2010 li unue estis akuzita pri spionado por Usono, li estis finfine kondamnita pro "agoj kontraŭ la sendependeco aŭ la teritoria integreco de la kuba ŝtato" en marto 2011. Post kvinjara mallibereco, li estis liberigita el kuba malliberejo la 17-an de decembro 2014.
Corbières FR
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,60 km², de kiuj 49,0% estas kovritaj de arbaro, 52,1% servas por agrikulturo kaj 5,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Corbières limas en nordo al Hauteville, en oriento al Cerniat, en sudo al Botterens, okcidento aliflanke de la Lago de Grejerco al Echeralens, kaj en nordokcidento al Pont-en-Ogoz.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al Jaun. Konekta vojo kondukas trans ponto super la Lago de Grejerco al Bulle. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 6 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Bulle. Per du buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Laufenburg
Laufenburg havas diversajn signifojn:
18709 Laurawong
18709 Laurawong estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Laura Anne Wong, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Villa Victoria Academy en Ewing (Nov-Ĵerzejo, Usono).
Kaligulo
Kaligulo, latine: Gaius Caesar Germanicus, naskiĝis 31-an de aŭgusto 12, mortis 24-an de januaro 41, estis romia imperiestro el la Juli-Klaŭdia dinastio ekde 37 ĝis 41.
Li ŝajne iĝis freneza, ekzemple li nomis sian ĉevalon konsulo, li diris "mi volus, ke la tuta romia popolo havu unu kapon, ke mi povus strangoli ĝin tute en unu fojo". Li finfine estis murdita.
Vivo
Estante la filo de Nero Claudius Germanicus kaj Vipsania Agrippina li venis kiel eta knabo en Germanio ĉe la Rejnon. Tie moknomis lin la soldatoj, pro la malalteco korpa, caliga, do soldatboteto. La minacantan kruelecon de Lucius Aelius Seianus, prefekto de la pretora gvardio, li povis eviti per kontinua kaĵolado kaj flatado. Imperiestro Tiberio finfine proklamis lin posteulo imperiestra nerespektante la naturan sekvon heredan. Post la morto de Tiberio li ovaciitis fare de la Romianoj; la tronon asekurigis al Kaligulo ankaŭ la murdisto Macro.
Politiko
Plurajn regulojn de la antaŭulo pezantajn sur la homoj Kaligulo malenkondukis kaj forigis. Sed jam post ok monatoj da reganteco senteblis lia grava mensa malsaniĝo kaj li ŝanĝiĝis komplete. Li pensis ke ĉio ajn estas permesita al si. Sekvis diboĉaĉoj, ŝantaĝoj kaj senfinaj kruelaĵoj. Plaĉis al li esti venerata kiel dio tretaĉi sur ĉion sanktan.
Liaj militiroj, planite kun granda pompo, restis nesukcesaj: en 39 kontraŭ la Ĥatoj; en 40 kontraŭ Britannia. Dume li estis en Liono en vintro 39/40 kaj etan tempon eĉ en Britio. Post diversaj nesukcesaj konspiroj (kies planintojn li kruelege punis) li murditis dum privata venĝo de la pretorgvardia tribunuso Kasio Ĥereo.
Literatura akcepto
Beletre, lian personon la franca verkisto Albert Camus interpretis kiel viro ne freneza sed afekciita de la absurdeco de homa kondiĉo (KALIGULO: "Estas unu vero tutsimpla, tutklara, iom plumpa, sed malfacila por gin trovi, kaj peza por ĝin porti." HELIKON: "Kaj kiu estas tiu vero, Kajus ?" KALIGULO (flankenforturnante la kapon, neŭtratone.) "Homoj mortas, kaj ne feliĉas..") kaj kiu volas igi la aliajn homojn vivi "en la vero" la vero de indiferenta arbitra, maljusta, kaprica, naturo, vero de absurda kaj kruela destino, kaj tial kondutas kaprice kaj kruele por "instrui" la homojn.
Ostankino (stacio)
Ostankino (Останкино) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Engraŭlo
Engraŭlo (Engraulis) aŭ anĉovo estas genro de malgrandaj fiŝoj, kiuj manĝas planktonon. Ĝi apartenas al la familio de la engraŭledoj. Engraŭloj vivas en ĉiuj maroj nek tre profundaj, nek tre malvarmaj. La engraŭledoj konsistas el 16 genroj kaj 139 specioj. La inoj metas proksimume 20 000 ovojn en unu jaro. La longeco estas plejofte ne pli ol 15 cm. Ĝi iomete aspektas kiel haringo, kvankam ĝi havas pli malgrandan buŝon kaj mankas al ĝi la kilo je la suba parto de la korpo. Ili vivas en grandaj aroj, sed post la frajado ili disiras.
Olafur Eliasson
Ólafur Eliasson (n. en Kopenhago, 1967) estas dana artisto, filo de islandaj gepatroj. Eliasson studis en la Reĝa Akademio de la Artoj de Kopenhago inter 1989 kaj 1995, kaj nuntempe loĝas en Berlino. Li reprezentis Danion en la Venecia Bienalo de 2003 kaj liaj verkoj aperis en pluraj muzeoj kaj artgalerioj internaciaj, inkluzive de la Muzeo Reĝino Sofia de Madrido en 2003, kaj Tate Modern en Londono. Lia verkaro esploras la rilatojn inter la naturo kaj teknologio.
Li kunplanis la koncertejon kaj kongresejon Harpa en Rejkjaviko, la ĉefurbo de Islando, kie en julio 2013 okatas la 98-a Universala Kongreso de Esperanto.
Ensdorf (Bavario)
Ensdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Amberg-Sulzbach de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Moderna dialogo inter hebreoj kaj kristanoj
Moderna dialogo inter kristanoj kaj hebreoj naskiĝas, krom el la fakto ke temas pri du religioj, precipe el la fakto ke ili havas komunan originon kaj kredon je la sama Dio. Ankaŭ dialogo, tial, karakteriziĝas per io aparta kaj prezentas, sub vortoj facile difineblaj, subkuŝantajn konceptojn kun propra fizionomio kaj historio. Se la historio de la rilatoj inter Izraelo kaj Kristanaro estas impregnita je larmoj kaj sango, nome de malkonfido kaj malmikeco, ne mankas – dank’al Dio – ankaŭ historio trairata de provoj de pardonpetoj kaj reciproka akceptiĝo.
Post Auschwitz, la neceso pri pli intensa repaciĝo sin prezentis antaŭ la protagonistaro laŭ tuta sia graveco. Kvankam sciante ke la abomena nazia idelogio celis detrui judismon ĉar matrico de la febliganta kaj “pliboniganta“, fakte malpuriganta, kristanismo, antaŭ tiom da perforto la diversaj kristanaj eklezioj sin demandas pri la motivoj de la ĉeesto en la historio de tiom da malamikeco inter tiuj kiuj, male, devintus rekoni sian afinecon kaŭze de la kredo en la unika Dio kaj de akcepto de ties volo. Kaj el tio, naskiĝis urĝo apogi la dialogon sur novajn fundamentoj aŭ plievidentigi novajn elementojn.
Ĉu tiu malamikeco eble devenas ĝuste el la kredo de kristanoj, nome “de la esenco de la kristanismo”, tiel ke por atingi veran repaciĝon necesus distanciĝi el tiu nukleo kaj nei la centran enhavon de la kristanismo? Temas pri hipotezo kiu, antaŭ la hororaĵoj de la historio, estis formulita en la lastaj jardekoj ĝuste de iuj kristanecaj pensistoj. Sed tiam la kredkonfeso je Jesuo la Nazareta kiel Difilo kaj la fido je la kruco kiel elaĉeto por la homaro necese kunportus la kondamnus la hebreojn kulpigitajn pri la morto de Jesuo Kristo? Ĉu vere la afero estas tia, kvazaŭ ŭnuflanke la nukleo de la kristana kredo kunportus maltoleron, eĉ malamikecon kontraŭ la hebrearo kaj, alifranke, memkonsidero de la hebreoj, la defendo de ilia historia digneco kaj de iliaj plej profundaj religiaj konvinkoj postulus, laŭ kristanoj, rezignon pri la nukleo mem de la kredo, kaj definitivan rezigno pri la tolero? Nome la konflikto estas intrinseka en la naturo plej intima de la religio kaj povas esti superita nur per ĝia forlaso?
Oni ofte provis maldramatigi la problemon prezentante Jesuon kiel hebrean majstron kiu, substance, ne multe malproksimiĝis el tio kio estis konceptebla en la hebrea tradicio. Lia mortigo, tial, devas esti enkadrigita ene de la tensioj inter hebreoj kaj romianoj; fakte, lia mortkondamno estis efektigita laŭ la maniero kiun la romiaj aŭtoritatoj reservis por la politikaj ribeloj. Lia ekzaltigo al Difilo estus, do, okazinta sekve, en la kvadro de helenisma kultura kunteksto, kaj la respondeco pri lia krucumigo estus transdonita el la romianoj al hebreoj ĝuste konsiderante la tiaman politikan situacion. Tia interpreto pri la faktoj povas okazigi defion kiu devigas ke la ekzegezo pli atentiĝu kaj pli precizi aŭskultula tekstojn kaj, tiamaniere, povas esti certasence utila. Tamen, tiaspecaj legadoj ne parolas pri la Jesuo de la historiaj fontoj, sed kontruas Jesuon novan kaj malsaman; ili formetas en mitan sferon la historian kredon je Kristo de la eklezio. Tiamaniere, Jesuo aperus produktaĵo de la greka religieco kaj de aparta politikaj interesoj de la romia imperio. Tiamaniere, tamen, oni forfuĝas el la seriozeco de la problemo: oni solvus la probelmon eliminante Jesuon mem.
Restas tial la demando: Ĉu povas la kristana kredo, sen perdi sian rigoron kaj sian dignecon, ne nur toleri judismon, sed ĝin akcepti laŭ ĝia historia misio? Ĉu eblas vera repaciĝo sen forlaso de la kredo aŭ ĉu la repaciĝo estas ligita al supremenciita rezigno?
Por respondi al tiu demando, katolikaj tiasence dialogemuloj interalie alvokas la kakekismon de la Katolika Eklezio, publikigita en 1992. La kompilintoj de tiu libro, esprimo de le katolika eklezio, havis antaŭ la okuloj Auschwitz kaj la postlasaĵon de la Dua Vatikana Koncilio: tie la problemo de la repaciĝo estas alfrontata kiel intime kunigita al la problemo de la kredo. Tiuj dokumentoj antaŭe asertas sian kredon je la unika historia Jesuo, poste komprenigas ke Jesuo kaj fariseoj (pli bone, hebrea intelektularo) ĝenerale havis la saman pasion, nome konvinko ke la Torao entenas ion kio devas esti maturigita kaj plivivita, al kio nun stredas hebreoj kaj kristanoj. Tio evidentae en la evangelioj: la kontrastoj kun Jesuo koncernis ion kio entenas komunan noblan radikon. Se la atento enfermiĝas sur la kontrastoj kaj tiuj ne estas supereblaj tiam la lukto ne povas ne pludaŭri. La parolado de la monto estas nur emfaza fruktiĝo de la Torao, emfazo celita ankaŭ de la religiaj-politikaj regantoj de la medio hebrea...
Tiu vidpunkto pri profunda unueco inter la anonco de Jesuo kaj la anonco de Sinaja povas esti konfirmitaj el referencoj novtestamentaj, sinptokaj kaj johana kaj Paŭla: laŭ kiuj la ordono, se plu ekzempli, pri la amo al Dio kaj al proksimularo estas la esenco kaj la centro de la Leĝo kaj Profetoj. Rilate la popolojn, ilia inkluziviĝo en la posteularo de Abrahamo plenumiĝas konkrete adherante al la Dia volo, en kiu la morala koncepto kaj kredo je la Dia unikeco estas nedisigeblaj.
En tiu vidpunkto malaperas aŭ malfajriĝas la kontrasto pri la fariseaj rigideco kaj eksterioreco kaj la supozitaj Jesuaj pliboneco kaj intimeco, kvazaŭ tianatura estus la kontrasto inter Jesuo kaj fariseoj. Kaj, do, pro tio ne superebla.
Kiu la tasko, en la moderna mondo, de hebreoj kaj kristanoj? El ilia komuna revelacio emerĝas tia tasko: anonci kune al la mondo la kunigecon de amo al la proksimularo kaj amo al Dio; kaj per ĝi realigi la celojn de la Revelacio; kaj ke tio estas frukto de la Torao. (Ĉu eblas ke sperantisto ne vidu ĉi tie ion hodorante je Hilelo
Kaj ne estas postulite, eĉ ne vage implicite, ke por sincere dialogi oni estas invitata ignori la nukleon de sia kredo aŭ ignori sian dignecon aŭ tradicion!
Bibliografio
Esperantigita kompedio de la katekismo de la katolika eklezio.
La nova aliro al la hebrea-kristana problemo laŭ Jozefo Ratzinger
Eŭrabio
eta|300px|[[Islamo en Eŭropo
<div stilo="flos:ĝustan;"> ]]
Eŭrabio estas politika neologismo kiu aludas al la premiso ke la islama loĝantaro en Eŭropo fariĝos plimulto post kelkaj generacioj pro daŭra enmigrado kaj naskokvantaj indicoj.
Selim Palmgren
Selim Gustaf Adolf Palmgren (16-an de februaro 1878, Pori – 13-an de decembro 1951, Helsinko ), estis finna komponisto, pianisto, kaj dirigento. Palmgren naskiĝis en Pori, Finnlando, je la 16-a de februaro 16, 1878. Li ĉeestis la konservatorion en Helsinko ekde 1895 ĝis 1899, kaj poste daŭrigis la studadon de piano en Berlino kun Ansorge, Berger kaj Busoni.
9249 Yen
9249 Yen estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chen-wan L. Yen, altranga analizistino en la sekcio pri Arĥitekturo de la Misioj kaj Sistemoj de la Jet Propulsion Laboratory. Chen-wan faris gravan laboron pri plejbonigado de interplanedaj orbitoj. Uzanta teknikojn de multnombraj puŝoj kaj de gravita helpo, ŝiaj plejbonigitaj interplanedaj orbitoj permesis, ke pli pezaj ŝarĝoj por esti senditaj per la nuna kosmoveturiloj. Ŝia laboro estis tre helpaj por la misioj Galileo al Jupitero, Magellan al Venuso, Cassini-Huygens al Saturno kaj Stardust, kiu revenigi specimenon de la kometo Wild 2.
1221 Amoro
1221 Amoro estas tre malgranda marsrenkonta asteroido, kiu donas sian nomon al la klaso de la Amoraj asteroidoj.
Itapura
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Andradina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
1221 Amoro
Malkovro
1221 Amoro krucas la orbiton de Marso, sed pro sia orbita kliniteco, ne tre proksimiĝas al tiu planedo. Ĝi proksimiĝas al la teran orbiton, sed ne krucas ĝin.
Ĝi tamen estas en orbita resonanco 8 : 3 kun Tero tio, kio malhelpas ĝin tro proksimi Teron.
Becos Traders
Becos Traders Ltd. estis grupiĝo de 28 britaj financaj kaj industriaj firmaoj en la frua epoko de la 20-a jarcento, kiu en 1923 iniciatis komercon unuafoje el Britio kun Sovetio. Komisiono de la grupiĝo vizitis Moskvon en aŭgusto 1923 kaj venis al la konkluzo ke estus tre grandaj eblojpor birtaj firmaoj en Sovetunio post interparoloj interalie kun Leonid Krasin. Ĝia prezidanto estis tiam A. G. Marshall.
Réka Mán-Várhegyi
Réka MÁN-VÁRHEGYI [mAn-vArhedji] hungara verkistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș. Ŝi vivas en Hungarujo.
Kariero
Réka Mán-Várhegyi studis en ELTE de Budapeŝto kaj ŝi laboras ĉe la eldonejo Tessloff Babilon Kiadó.
2-Fenilheksano
2-Fenilheksano aŭ 2-Heksilbenzeno estas nesaturita aromata hidrokarbonido kun 12 karbonatomoj kaj 18 hidrogenatomoj. Ĝi estas senkolora, brulema kaj senodora likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. Kiel ĉiuj hidrokarbonidoj. 2-Fenilheksano estas nesolvebla en akvo sed solvebla en pluraj organikaj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, benzeno, benzino, etanolo kaj eteroj. 2-Fenilheksano estas produktata per alkiligo inter 2-kloroheksano kaj benzeno.
Klaŭdio
Klaŭdio, latine: Tiberius Claudius Nero Caesar Drusus, originale: Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, naskiĝis 1-an de aŭgusto -10 en Lugdunum, nuna Liono, mortis 13-an de oktobro 54; estis romia imperiestro el la Juli-Klaŭdia dinastio ekde 41 ĝis 54.
Biografio
Klaŭdio per milita forto disbatis la kvereladojn inter Judoj kaj aliaj loĝantoj de Aleksandrio kaj li donis plurajn privilegiojn al la tieaj Judoj por preventi pliajn problemojn. Li taskigis al Agripo regi por Romo Judeon kaj Samarion; post lia morto, en 44 p.Kr., la lando denove fariĝis Romia provinco.
En multaj regionoj Klaŭdio tre lerte sciis fari pacon (pere de konkero, kutime: Maŭretanio fariĝis provinco en 42 p.Kr.) aŭ li regigis nome de Romo talentajn personojn: ekzemple Mitridaton en Armenio. Li ankaŭ konstruigis la havenojn de Ostio.
Politike li estis malforta kaj fine estis venenita de sia edzino por sekurigi la povon al Nerono, sed li estis unu inter la plej bonaj kaj saĝaj mastrumantoj de la Romia imperio. Ĉar li ne havis bonan rilaton al la senato, li apogis sin je ege faksciaj liberigitoj, kiuj oficis kvazaŭ ministroj por li: Narciso (ab epistulis), Palado (a rationibus), Kalisto (a libellis), Polibio (a studiis) ktp.
Post lia morto, lia antaŭa ministro la filozofo Seneko verkis satiron pri li: La Apokolokintozo de l' Dia klaŭdio (aperis ĉe VoKo en Esperanto).
Babie
Babie (hungare Bábafalva germane Frauenbach) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Babie situas fine de sakovojo el Vlača. Vranov nad Topľou troviĝas je 28 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bábafalva 163 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Babie 246 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Universitata Biblioteko (Budapeŝto)
La Universitata Biblioteko de Scienca Universitato Loránd Eötvös (Egyetemi Könyvtár, Bibliotheca Universitatis) estas malnova, signifa kaj publika biblioteko havanta 2 milionoj da unuoj en Budapeŝto. La konstruaĵo mem estas historia monumento.
Historio
Jezuitoj fondis la bibliotekon por la kolegio de Nagyszombat en 1561. La ĉefa fondinto estis ĉefepiskopo de Esztergom: Miklós Oláh. Ĉefepiskopo Péter Pázmány fondis la Universitaton de Nagyszombat en 1635, el la kolegia biblioteko eventuale iĝis universitata biblioteko. Ekde la fondiĝo ĝi konstante estas pligrandigita. Ĝis la fondiĝo de Tutlanda Librejo Széchényi ĝi estis la ĉefa tutlanda biblioteko. En 1777 la univeristato kun la biblioteko translokiĝis al Buda, post jaroj al Pest (urbo). Tiutempe la biblioteko ricevis grandan aprezon de iamaj monaĥaj bibliotekoj. Ambaŭ urboj unuiĝis en 1873 kiel Budapeŝto. Komence de la socialismo ĝi iĝis fakbiblioteko pri teologio, filozofio kaj historio. En la 21-a jarcento la biblioteko havas 1 600 000 volumojn, 220 000 gazetojn, 200 kodeksojn, 300 mezepokajn diplomojn, 1200 prapresaĵojn, 77 000 librojn inter la 16-a kaj 18-a jarcentoj.
Konstruaĵo
La duetaĝa konstruaĵo situas laŭ stratoangulo proksime al Universitato de Budapeŝto. Ĝi estis konstruita inter 1873 kaj 1876 laŭ planoj de Antal Szkalnitzky. La fasado kun la enirejo tuŝas la trotuaron de strato Egyetem (=universitato). Interne pentris freskojn Károly Lotz kaj Mór Than.
Oskar Panizza
Leopold Hermann Oskar PANIZZA (pseŭdonimoj: Sven Heidenstamm, Jules Saint-Froid, Sarcasticus; naskiĝinta en la 12-a de novembro 1853 en Bad Kissingen, mortinta en la 28-a de septembro 1921 en Bayreuth) estis germana verkisto.
Skandalo kun Essjay
Skandalo kun  estas eventoj rilataj al tio ke la uzanto de la anglalingva Vikipedio, redaktinta sub pseŭdonomo kaj prezentinta sin kiel profesoron, montriĝis trompanto, 24-jara studento ĉerpinta sciojn el retaj kompendioj «por flavbekuloj». Nelonge antaŭ la malkovriĝo de la vero pri Jimmy Wales enpostenigis lin en la Arbitracian Komitaton.
Oskar Panizza
Vivo
Ekde 1863 Panizza frekventis la pietisman internejo Korntal, gimnazion en Schweinfurt (ekde 1868) kaj en Munkeno(ekde 1870). Post privata trejnado (komercisto) kaj militservo li trapasis en aŭtuno 1876 en Schweinfurt la abiturientan ekzamenon. La saman jaron li komencis, kontraŭ la volo de la patrino - kiu revis pri klerikula kariero por li - medicinstudon. Li doktoriĝis post staĝo ĉe Hugo von Ziemssen en 1880 ("Über Myelin, Pigment, Epithelien u. Micrococcen im Sputum", 1880).
Skandalo kun Essjay
Intervjuo
Pulitzer-premiita ĵurnalistino intencis verki artikolon pri Vikipedio por. Oni konsilis al ŝi intervjui la uzanton (lia vera nomo  tiam ankoraŭ ne estis konata). Li konsentis rakonti pri siaj spertoj de administrado de Vikipedio sub la kondiĉo, ke ŝi malkovros neniujn liajn personajn informojn krom la disponeblajn sur lia uzantopaĝo.
Oskar Panizza
Vivo
Post vojaĝo al Parizo li esploris (ekde 1882) kiel asistanto ĉe frenezuleja sanatorio en Malsupra Bavario (sub la gvidado de Bernhard von Gudden) la funkcion de la homa cerebro. Li forlasis tiun ĉi instituton en 1884 kaj ekdeĵoris kiel ĝenerala kuracisto en 1885.
Skandalo kun Essjay
Intervjuo
En la intervjuo Jordan deklaris, ke li havas sciencajn gradojn pri teologio kaj kanona juro kaj dum longa tempo instruas en privata universitato. Krome li deklaris, ke li pasigas en Vikipedio ne malpli ol 14 horojn diurne, sed kaŝas sian ŝatokupon disde siaj kolegoj kaj amikoj.
Oskar Panizza
Vivo
Timante iĝi mense malsana li ekdediĉis sin al la literaturo ekskluzive, al kio instigis lin Michael Georg Conrad. La skribado por li evidentiĝis "la plej bona fulmoŝirmilo kontraŭ diversaj psikopatiaĵoj". Liaj modeloj estis i.a. E. T. A. Hoffmann kaj Edgar Allan Poe.
Skandalo kun Essjay
Intervjuo
Li rakontis, ke li ofte kunprenas al prelegoj porteblan komputilon kaj okupiĝas pri Vikipedio dum liaj studentoj plenumas testajn taskojn. Sian anonimecon Jordan klarigis per deziro eviti persekutadon en la virtuala spaco. Jordan rakontis, ke li sendis de sia nomo al koleĝa instruisto malpermesadinta uzi en kursaj laboraĵoj informojn el Vikipedio leteron, en kiu li esprimis sin defende al Vikipedio, kaj por plia aŭtoritateco de siaj asertoj uzis siajn elpensitajn titolojn.
Oskar Panizza
Vivo
En 1890 Panizza aliĝis al la societo de Michael Georg Conrad Gesellschaft für modernes Leben. Jara pensio de 6000 markoj ebligis lin vivi kiel liberprofseia verkisto. Sed fakte lia libereco estis limigita. Liaj libroj kaj pamfletoj, per kiuj Panizza atakis kaj la ŝtaton kaj la Eklezion kaj ties strangan seksan etikon, iĝis kaŭzo de lia finfina malsukceso.
Post la publikigo de la satiroj Die unbefleckte Empfängnis der Päpste (1893) kaj Der teutsche Michel und der römische Papst (1894) kiel ankaŭ de la komedio Der heilige Staatsanwalt (1894), la prokurora oficejo ekaktivis pro la kontraŭkatolika dramo Das Liebeskonzil, Eine Himmelstragödie in fünf Aufzügen (1894, premiero 1969 Paris, filmigo en 1982: la projekciado de la filmo cetere malpermesitis en Tirolo en 1985!). La teatraĵo taksas la sifilison dia puno en la 16-a jarcento: tiu ĉi malsano per helpo de la diablo infektis la pekozan eklezian hierarkion. La diablo por tiu fiagado generis belulinon mutan. La verko konfiskitis kaj Panizza malliberigitis je unu jaro en 1895. Post la malekaresto en Amberg kaj la finfarado de la skribaĵo Die Haberfeldtreiben im Bairischen Gebirge (pri la kutimo de "primoraj tribunaloj") li elmigris Svislandon. En Zuriko li komencis la eldonadon de Flugblätter aus dem Gesamtgebiet des modernen Lebens kaj de Zürcher Diskußjonen, satiroj kontraŭ eklezio kaj monarkio. La atenco al Elizabeto de Aŭstrio-Hungario liveris la pretekston forpeli lin disde Svislando kiel "nedeziritan remdulon". La reago de Panizza estis literatura: En sia satiraĵo Psichopatia criminalis li proponas al la potenculoj de Germanlando starigi psikiatrian hospitalon por opoziciaj alipensantoj havantan la grandecon de Palatinato. De Parizo, kien li elmigris havante surkorpe spurojn de sia aresto, li provis reguligi aferon kun la imperiestro kaj la Germana Imperiestra Regno. Li skribis - havante antaŭ si la sorton de Heinrich Heine Parisjana, Deutsche Verse aus Paris (1899) - kaj tuj dekretitis en lia patrujo persekutleterfarado. Tiu ĉi skribitaĵo malpermesitis en Germanio kaj liaj havaĵoj venis en ŝtatan posedon. Por ne perdi ilin Panizza prezentis sin en 1901 en Munkeno al la policanoj. Li mallongan tempon malliberigitis por psikiatria kontrolo (diagnozo: paranojo]. Sekvis reveno Parizon, kie li denove skribis por Zürcher Diskußjonen (1902). Tial ke li nun suferis je akustikaj halucinoj li reveturis en 1904 en Bavarion. Duonnude li trakuris la urbon Schwabing por postuli repreniĝon al sia iama laborloko munkena. En 1905 li transportitis al la kliniko St. Gilgenberg proksime de Bayreuth kaj metitis sub kuratelon laŭ la volo de la patrino. De 1906-21 li vivis en la privata luksa sanatorio Herzoghöhe en Bayreuth.
Skandalo kun Essjay
Senmaskigo
Siajn verajn personajn informojn Jordan publikigis sur sia persona paĝo en Wikia. Aliaj redaktantoj de Vikipedio petis lin klarigi evidentajn malkoincidojn, al kio li respondis: Estas multaj troloj, persekutantoj kaj psiĥopatoj, kiuj vagas ĉirkaŭ Vikipedio kaj la aliaj projektoj de Vikimedio, serĉante homojn por ĉikani, persekuti kaj alimaniere ruinigi ties vivojn (kelkaj estis arestitaj pro iliaj aktivaĵoj ĉi tie)… Vi fine diros ion kio kondukos reen al vi, kaj persekutantoj trovos tion… Mi decidis esti mi mem, neniam kaŝi mian personecon, ĉiam esti tiu kiu mi estas, sed utiligi misinformadon koncerne tion, kion mi konsideras malgravaj detaloj: aĝo, situo, okupo ktp…
Daniel Brandt, ofte kritikinta Vikipedion, liveris tiujn informojn al la redaktejo de la ĵurnalo. En februaro 2007 aperis malkonfirmo. La aktuala versio de la artikolo en la retejo de la ĵurnalo enhavas noton: « asertas, ke li estas 24-jara, havas neniun sciencan gradon kaj neniam instruis».
Oskar Panizza
Fonto
Biografio ĉe NDB
Méru (stacidomo)
Méru estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en , en departemento , regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Diabolo
Diabolo (el malnovgreka: διαβάλλειν / διαβάλλω flugigi aliaflanken / mi flugigas aliaflanken) estas ludilo, per kiu ĵongliĝas.
Din-i-Ilahi
Akbar defendis toleremon al aliaj religioj. Fakte, ne nur li toleris ilin, sed kuraĝigis debaton pri filozofiaj kaj religiaj temoj. Tio kondukis al la kreado de Ibādat Ĥāna ("Domo de Adorado") en Fatehpur Sikri en 1575.
Diabolo
Normale ĝi estas el du duonsferoj konektataj de metala akso. La duonsferoj kutime estas plasta aŭ guma nun, kaj pasintece lignaj diaboloj estis pli ordinaraj. La akso estas tute ronda, por ke la diabolo povu turniĝi sur la ŝnuro, kiun oni uzas por la ludado. La finaĵoj de la ŝnuro estas kunigataj kun bastonoj, ĉe kies finoj ekzistas truetoj, tra kiuj la ŝnuro estas traigita kaj fiksita. Per la movado de la du bastonoj turniĝas la diabolo tiel, ke oni povas fari lertaĵojn.
Din-i-Ilahi
Dīn-i Ilāhī estis simpla, unudeisma kulto, tolerema laŭaspekte, kaj centriĝis sur la figuro de Akbar mem kiel profeto, pro kio li altiris la koleron de la ulemo kaj de la ortodoksaj islamanoj.
Diabolo
Ankaŭ ekzistas fajrdiabolo, kies duonsferoj ankaŭ estas metala. Por flamigi ĝin, la duonsferoj enhavas kevlaran meĉon, kiun oni trasorbigas per keroseno. Por ke la ŝnuro ne brulas, ĝi devas ankaŭ esti kevlara.
Vidu ankaŭ
Jojo
Geestgottberg
Geestgottberg ĝis printempo de 2010 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 29-a de aprilo 2010 ĝi apartenas al la hansa urbo Seehausen (Altmark). La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj estas parto de komunumaro de pluraj najbaraj komunumoj kunlaborantaj, nomata Verbandsgemeinde Seehausen (Altmark). Fine de 2008 la tiutempa komunumo havis 382 loĝantojn.
Oceana planedo
Oceana planedo, aŭ akvoplanedo, estas hipoteza tipo de planedo kies surfaco estas tute kovrita je akva oceano.
Planedaj objektoj kiuj formiĝas en la ekstero de la Sunsistemo havas konsiston pli malpli sama al kometoj, proksimume 50% da akvo kaj 50% da roko. Simulado de la formiĝo de la Sunsistemo montras ke la planedoj tendencas migri el kie ili formiĝas, kio estigas la eblecon ke glaciaj planedoj translokiĝu al pli proksimaj orbitoj kie la glacio fariĝu likva, estigante oceanajn planedojn. Ĉi tiu eblo estis unue menciita de Marc Kuchner kaj Alain Léger dum 2003. Tiaj planedoj povus, teorie, teni vivon.
La oceanoj de tiaj planedoj estus kelkdek cent metrojn profundaj, multe pli profundaj ol la oceanoj sur la Tero. La grandega premo ĉe la subaj regionoj de tiuj oceanoj povus formi stratumon el ekzotaj formoj de glacio. Ĉi tiu glacio ne nepre devus esti tiom malvarma kiel la normala glacio. Se la planedo troviĝas sufiĉe proksime de ĝia stelo tiel, ke la akvo atingu sufiĉan temperaturon por boli, la akvo fariĝus superkrita kaj ne havus bone difinitan surfacon. Eĉ sur pli malvarmaj kondiĉoj, la atmosfero povus esti multe pli dika ol tiu de la Tero, kaj konsisti el akva vaporo, estigante grandan forcejan efikon.
La ekstersunsistema planedo GJ 1214 b estas la plej bona kandidato esti oceana planedo. .