cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dénes Berényi
BERÉNYI Dénes (bere:nji) estis hungara meteorologo, universitata profesoro. Li naskiĝis en Karánsebes la 21-an de septembro 1900 kaj mortis en Debrecen la 3-an de novembro 1971. Lia filo estis Dénes Berényi (fizikisto).
Biografio
Dénes Berényi finis la universitaton en Debrecen (1926), li doktoriĝis (1927) kaj li iĝis asistanto en la geografia instituto de universitato. En 1933 oni habilitis lin privatprofesoro. En 1934 oni komisiis lin por gvidi la Meteorologian Instituton de universitato. Ekde 1951 li estis katedrestro. Inter 1958–1962 li estis dekano. Li estis kunulradaktoro de serio Acta Universitatis Debreceniensis de Ludovico Kossuth Nominatae (1954–62) kaj de jarlibro Acta Geographica Debrecina (1966–70). Li estigis meteorologian stacion en la areo de universitato, kiun li evoluigis observatorio. Li estis laŭreato de Memormedalo Hegyfoky (1955).
Santa Fé (Paranao)
Santa Fé estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.436 loĝantojn en 2010.
Trebeľovce
Trebeľovce, hungare Terbeléd estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ proksimaj domaroj apartenas al la municipo.
Geografio
Trebeľovce situas laŭ maldekstra bordo de Ipeľ, laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas je 8 km-oj.
Alberiko el Montokasino
Biografio
Alberiko el Montokasino estas dirita ankaŭ Alberiko el Montokasino la pli maljuna por lin distingi de la samnoma montokasina monaĥo Alberiko el Settefrati, dirita ankaŭ Alberiko el Montokasino la pli juna, naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1100 kaj mortinta post en 1145.
La loko de lia naskiĝo ne estas certe konata, sed certas ke tio okazis en la Beneventa teritorio. Laŭ iuj biografiistoj ankaŭ li devenus el Settefrati ,
Ĉe Rofredo, kiu estos sekve ĉefepiskopo de Benevento ekde 1076 ĝis 1107, kaj kiun li difinas sia majstro, li eble ricevis instruon de literaturo. Li fariĝis monaĥo en Montokasino eble en 1057 (lia ĉeesto en la monaĥejo estas atestata ĉirkaŭ 1060) sub la granda abato Dezidero - la estonta papo Viktoro la 3-a – al kiu li estis multe ligita.
Lia elstara graveco estas atestata ankaŭ en la korispondado kun sankta Pier Damiani pri bibliaj problemoj. Esploristoj evidentigis lian kompletan rolon ene de tiu vasta teologia kaj spirita movado konata kiel gregoria reformo.
Alberiko partoprenis en la roma koncilio de 1078, anoncita de papo Gregorio la 7-a en kiu estis kondamnitaj la tezoj pri Eŭkaristio de Berengaro de Tours: en tiu cirkonstanco Alberiko verkis la traktaton De corpore Christi, malaperinta.
Laŭ iuj liaj biografiistoj li estis nomumita kardinalo.
Verkoj
Lia produktaĵaro, tre vasta, kovras temojn de gramatiko kaj retoriko, dogmatiko, hagiografio kaj muziko. inter liaj verkoj aparte memorindas la Breviarium de dictamine, pro kiu eli stas konsiderata la iniciatoro de tiu ars dictandi kiu disvolviĝos en la 12-a kaj 13-a jarcentoj: en la traktato la compositio (aranĝo) estas dividita en kvar partoj (exordium, narratio, argumentatio, conclusio = komenco, rakonto, argumentado, konkludo); tiu retorika teorio estis evoluigita de liaj disĉiploj kaj vastigita en Italio kaj Francio.
Liverkis ankaŭ Flores rhetorici, De rithmis kaj De barbarismo et solecismo, tropo et scemate.
Al la disputo papo-imperio estis dediĉita alia lia traktato, perdiĝinta: Contra Henricum imperatorem de electione Romani Pontificis.
Aliaj verkoj estas sencerte atribuitaj.
Navarredondilla
Navarredondilla [nabaredonDIlja] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Navarredondilla estas komprenebla etimologie kiel Rondoforma Altbieneto. Iam estis nomita ankaŭ Navarredonda, Redonda kaj Redondilla, ĉiam samsignife.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 175 loĝantojn. Ĝi perdis 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 35 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San Juan del Molinillo okcidente kaj norde, Navalacruz oriente, Burgohondo sudokcidente, Navatalgordo sude kaj ĉe nur orienta pinto kun Navaquesera. La municipa teritorio estas montara inter la Valo de rivero Alberĉe kaj la Sierra de Gredos sur la montaro Paramera en la Centra Sistemo.
Historio
Kvankam estas tomboj pli antikvaj, en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La loĝloko estis fondita inter 12-a kaj 14-a jarcentoj. Dekomence ĝi apartenis al Burgohondo, eklezie ĝis fino de la 15-a jarcento. Ĝis la 19-a jarcento la vilaĝestroj kunsidis tie.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) ĉefe brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
NGC 2646
NGC 2646 (aliaj indikoj — UGC 4604, MCG 12-9-19, ZWG 332.19, ARAK 180, ZWG 331.69, PGC 24838) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antoni Chruściel
Antoni Chruściel pseŭdonomo Monter (Muntisto) kaj aliaj (naskiĝis la 16-an de junio 1895 en Gniewczyna Łańcucka, apud Tryńcza, mortis la 30-an de novembro 1960 en Vaŝingtono) – brigada generalo de Pola Soldataro, komandanto de Varsovia Areo de la Asocio de Armita Batalado (ZWZ).
Vivo
La 1-an de januaro 1919 estis akceptita al Pola Soldataro kun agnosko de posedata rango. Komandis la 5-an kompanion kaj de decembro 1921 – la unuan batalionon. La 19-an de aŭgusto 1920 estis agnoskita kun la tago de la 1-a de aprilo 1920 en rango de kapitano, en infanterio, en grupo de oficiroj de la estinta Aŭstria-hungara armeo.
Ribelo de Varsovio
12.08.1944: Kolonelo Antoni Chruściel ordonis agnoski virinojn kiel soldatoj, se ili dum la konspira periodo ĵuris kaj aliĝis al la Pola Enlanda Armeo - laŭ takso ili konsistis ĉirkaŭ 22% de la partoprenantoj de la ribelo, kaj ordonis selekti militkaptitojn al 4 grupoj - soldatojn de Wehrmacht (trakti laŭ internacia juro), Reich-germanojn (malliberigi), germanan policon, SS-anojn, Hitlerjugend, ukrainojn (trakti kiel krimulojn) kaj Volks-germanojn, t.e. polaj krimuloj (redoni al juĝejoj).
Ŝnurceramika kulturo
La ŝnurceramika kulturo estas vasta eŭropa arkeologia horizonto kiu komencis elstari fine de la regiona Neolitiko (la Ŝtonepoko), atingis sian pinton dum la Kalkolitiko (la Kuprepoko) kaj finiĝis komence de la Bronzepoko (tio estas, inter la jaroj 2900 kaj 2350 a.K).
Ankaŭ ĝi estas konata kiel la batalhakila kulturo aŭ kulturo de unuopaj tomboj, ricevante sian nomon laŭ la malsamaj arkeologiaj skoloj. Kaj la ceramiko ornamita per ŝnuroj kaj la batalhakiloj (simbolaj, ĉar ili estis tajlitaj sur ŝtono, kio iĝis ilin tre neefikaj armiloj por tiu epoko) estis tipaj viraj funebraj oferdonoj, deponitaj en unuopaj tomboj.
Ĝi estas asociita al la enkonduko de la metalo en norda Eŭropo kaj, laŭ kelkaj esploristoj, kun certaj lingvoj de la hindeŭropa lingvofamilio.
Tiu ĉi arkeologia kulturo etendiĝis tra tuta Eŭropo norde kaj centre, ekde la Rejno okcidente, ĝis la rivero Volgo oriente, inkluzive bona parto de la sekvaj landoj:
Saint-Amand-Jartoudeix
Saint-Amand-Jartoudeix estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 189 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ocampo (Durango)
Ocampo estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Ocampo. Komunumo kaj urbo nomiĝas honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861). Al Ocampo apartenas entute 127 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10017.
Saint-Amand-Jartoudeix
Ĝi estas trafluata de la riveroj Béraude norde kaj Vige sude.
Ocampo (Durango)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9222 loĝantojn. El tiuj estis 4673 viroj kaj 4549 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3207,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1720 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 550,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,0 °C.
Saint-Amand-Jartoudeix
Geografio
Saint-Amand-Jartoudeix etendiĝas sur 18,74 km², kaj havis 189 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Ocampo (Durango)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10371 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 92 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,89 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
7420 de la loĝantoj de Ocampo en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 652 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,79 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 8,3 % (303 el 3649), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 9,25 % (349 el 3771).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 10447 personoj apartenis al la katolika religio kaj 561 personoj al la protestantisma religio. 102 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 398 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Saint-Amand-Jartoudeix
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Amand-Jartoudeix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Saint-Amand-Jartoudeix apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
3880 Kaiserman
3880 Kaiserman estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras usonan inĝenieron pri aeronaŭtiko Michael Kaiserman.
(17307) 4895 P-L
(17307) 4895 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Jenő Törzs
Biografio
Jenő Törzs devenis el juda familio. Li finis la studadon en aktora akademio en 1906. Li komencis sian aktoran karieron en Budapeŝto en diversaj teatroj. Li edziĝis en 1910, sed en 1931 li vidviĝis. Ekde 1941 li ne plu rajtis aktoradi pro la kontraŭjuda politiko. Post la 2-a mondmilito li estis ano de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie la baldaŭa morto haltis sian karieron. Li estis framasono.
Makatea
Priskribo
Makatea estas 7,5 km longa kaj de nordo al sudo maksimume 7 km larĝa. La insulo altas 80 m super marnivelo. Laŭ censo el 2003 vivis 94 homoj sur la insulo. La ĉefloko estas Moumu je la orienta bordo. Plue ankaŭ estas la forlasita loko Vaitepaua je la orienta bordo kaj la preskaŭ forlasita havenloko Temao je la nordokcidenta bordo. Ambaŭ lokoj datas el la tempo kiam oni elfosi fosfaton sur la insulo. Tio estis inter 1917 kaj 1964. Nuntempe la loĝantoj vivas antaŭ ĉio de agrikulturo kaj fiŝkaptado. Eksportproduktoj estas kopro kaj kokoskrabo (Birgus latro).
Andrej Ĉikatilo
Andrej Romanoviĉ ĈIKATILO (Андрей Романович Чикатило, naskiĝis la, mortis la ) estas unu el la plej famaj rusaj seriaj murdistoj, seksperfortisto kaj kanibalo. Li estis konviktita pri 53 murdoj de virinoj kaj infanoj, plejmulte en Rostova provinco, Rusia SFSR (kelkaj viktimoj estis murdata en aliaj lokoj de Rusio, Ukraina aŭ Uzbeka SSR). Lia alnomoj estas Rostova Buĉisto, Ruĵa Buĉisto, Satano, Soveta Ĵakvo la Buĉisto.
Komenca vivo
Andrej Ĉikatilo naskiĝis en la vilaĝo Jabloĉnoje en Ĥarkiva provinco (nun apartenanta al Suma provinco). Liaj gepatroj vivis en unuĉambra domo. Infanaĝe, Ĉikatilo dormis en unu lito kun siaj gepatroj. Ĝis 12 jaroj da aĝo li suferis pro enurezo, tial la patrino ofte batis lin.
Kiam Sovetunio enpaŝis Duan mondmiliton, oni rekrutigis lian patron Roman en la Ruĝan Armeon. Sur la fronto li estis vundata kaj kaptata. En 1943 lia fratino naskiĝis. Lia patro, lokiĝinta en la fronto, malprobable povis esti la patro de la fratino. Versimile, en la aĝo da 6-7 jaroj, Ĉikatilo povis spekti germanan soldaton seksperforti lian patrinon.
Heerhugowaard
Heerhugowaard, okcidentfrise: Heregewaard aŭ de Waard), estas urbo kaj municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando, kaj al la regiono Okcidenta Frislando. Komence de en la municipo vivis.
Andrej Ĉikatilo
Komenca vivo
En 1944 Ĉikatilo eniris en mezlernejon. Infanaĝe Ĉikatilo estis diligenta kaj sinĝena, multe legis komunisman literaturon. Samaĝuloj mokadis lin. Kiam en 1946 malsato denove komenciĝis, Ĉikatilo ne eliris el hejmo, timante ke oni formanĝos lin. Lia patrino, Anna, rakontis al li, ke dum Holodomoro malsataj kunvilaĝanoj kaptis kaj formanĝis lian pliaĝan fraton, Stepan. Laŭ alia versio, la gepatroj mem formanĝis la infanon. Resume, neniaj aktoj pri naskiĝo aŭ morto de Stepan estis trovita.
En 1949 la patro de Ĉikatilo, liberigita de usonaj soldatoj, revenis en hejmlandon. Tamen malgraŭ gratifikoj pro siaj militaj meritoj, li estis markita kiel perfidulo pro kapitulaci antaŭ germanoj.
Heerhugowaard
Heerhugowaard limas je la municipojn Alkmaar, Langedijk, Harenkarspel, Niedorp, Schermer kaj Koggenland.
Andrej Ĉikatilo
Komenca vivo
En 1954 Ĉikatilo finis mezlernejon kaj provis eniri en la juran fakultaton de Moskva Ŝtata Universitato, sed ne pasis tra ekzamenojn. Tamen li mem pensis ke oni ne akceptis lin pro reputacio de la patro. En 1955 li finis teknikan lernejon de komunikado en Oĥtirka, Ukrainio. Post lernejo li eniris en Moskvan Instituton de Inĝenieroj de Fervojo. De 1957 ĝis 1960 Ĉikatilo servis en armeo de Ministerio pri Internaj Aferoj, laŭ alia scio, kiel komunikisto en Soveta armeo en Berlino. . Post armeo li transveturis en loĝlokon Rodionovo-Nesvetajskaja, kie eklaboris kiel inĝeniero en telefonstacio.
Edziĝo kaj laborado kiel instruisto
En 1962 lia fratino Tatjana konatigis lin kun sia amikino Faina, kun kiu li edziĝis en 1964. Tuj post geedziĝo Ĉikatilo eniris en la filologian fakultaton de Rostova Ŝtata Universitato. En 1965 lia filino Ludmila naskiĝis. En aprilo 1965 Ĉikatilo komencis labori kiel prezidanto de rajona komitato de fizika kulturo kaj sporto. La naskiĝis lia filo Jurij, kiu poste iĝis krimulo. En 1970 jam aĝante 33 jarojn Ĉikatilo finis korespondan fakon laŭ kurso pri marksismo-leninismo kaj rusa literaturo kaj eklaboris kiel instruisto, poste kiel edukisto en internulejo la 32-a de Novoŝaĥtinsk.
En 1974 Ĉikatilo komencis labori kiel majstro de produktada instruado en Novoŝaĥtinska meti-lernejo la 39-a.
Unua murdo
Ĉikatilo murdis sian unuan viktimon la. 9-aĝa Jelena Zakotnova, estis murdata en la 26-a domo sur Meĵevoj strateto, kiun Ĉikatilo aĉetis sekrete de la familio kontraŭ 1500 rubloj por rendevuoj kun prostituitinoj. Ŝiaj gepatroj vokis milicon la saman tagon.
La la timiga trovo skuis kiel Ŝaĥti-n, tiel tutan Rostovan provincon. Ĉe la ponto super la rivero Gruŝĉovka oni malkovris la kadavron de Jelena Zakotnova, kiu lernis en 2-a klaso en lernejo la 11-a. Laŭ la ekspertizo, nekonato koitis kun la knabino en rutina kaj perversa formo, ŝirinte la vaginon kaj la rektumon kaj faris 3 penetremajn tranĉilajn vundojn de la ventro. Tamen, la knabino mortis pro strangolo. Ekspertizisto suspektis ke Zakotnova estis murdita jam la tagon de malapero, post 18:00.
Kiel poste klariĝis, Ĉikatilo logis la knabinon prezentinte maĉgumon, kiam ŝi revenis de glitejo. Sur enketado li asertis ke li nur volis "petoli kun ŝi", sed kiam Jelena komencis rezisti, timinte iĝi aŭdata de najbaroj, Ĉikatilo strangolis ŝin. Sufero de la viktimo ekscitis lin kaj li sentis orgasmon. Ŝian kadavron kun la lerneja tornistro Ĉikatilo ĵetis en la riveron.
La saman tagon estis arestita la unua suspektato, 24-aĝa Aleksandr Kravĉenko, kiu antaŭe servis la 10-jaran kondamnon pro seksperforto kaj murdo de samaĝulino. La edzino de Kravĉenko asertis pri lia alibio, kaj jam la Kravĉenko liberiĝis. Tamen la Kravĉenko faris ŝtelon je sia najbaro. La sekvan tagon milico arestis Kravĉenko-n kaj malkovris ŝtelaĵojn en lia subtegmento. Al la ĉelo, kie sidis Kravĉenko, oni alsidigis murdiston-drogulon, kiu batadis lin postulante konfesi pri la murdo de Zakotnova. Oni informis la edzinon de Kravĉenko ke ŝia edzo servis la kondamnon pro murdo, kaj akuzis ŝin pri kompliceco al la murdo de Zakontova. Timinte la edzino subskribis ĉion, kion oni postulis.
La Kravĉenko konfesis pri la murdo. Komence oni kondamnis lin je 15 jaroj da prizono, sed parencoj de la murdito postulis revizi la aktaron kaj ekzekuton. La aktaro estis sendita al pluesplorado, kaj resume oni verdiktis la mortkondamnon. La ] Aleksandr Kravĉenko estis pafmortigita pro la murdo farita de Ĉikatilo.
Enketado havis alian suspektaton. La 50-aĝa Anatolij Grigorjev, naskiĝinto de Ŝaĥti, mempendumis en Novoĉerkassk. Laborinta en tramstacio Grigorjev, la antaŭ la Novjaro forte drinkiĝinte fanfaronis al kolegoj ke ĝuste li estas la murdinto de la knabino, pri kiu "oni skribis en gazetoj". Kunlaborantoj ne kredis lin, sed Grigorjev probable pensis ke liaj vortoj havos konsekvencojn. Veninte al la filino en Novoĉerkassk, li multe drinkadis, ploradis ke neniun murdis. Atendinte la filinon foriri labori, Grigorjev mempendumis en klozeto.
Komenco de la seriaj murdoj
Unua murdo timigis Ĉikatilo-n, kaj dum 3 jaroj li neniun murdis. La ĉe busa haltejo apud Rostova publika biblioteko li trafis 17-aĝan Larisa Tkaĉenko, kiu estis prostituitino. Alloginte ŝin en arbarlinion, li provis koiti kun ŝi, sed ne povis eksciti. Kiam Tkaĉenko komencis moki lin, Ĉikatilo kelkajn fojojn batis ŝin per tranĉilo, detranĉis la livan cicon, ŝtopis ŝian buŝon kaj strangolis ŝin per manoj. La kadavron oni trovis la sekvan tagon.
Post ankaŭ unu jaro, la li murdis 12-aĝan Lubov Birjuk. Dum 1982 Ĉikatilo murdis pliajn 7 gejunulojn en la aĝo 9-16 jaroj. Pleje li rekontiĝis kun la viktimoj ĉe busaj haltejoj kaj fervojaj stacidomoj, sub bonaspekta preteksto, kiel montri mallongan vojon, hundidetojn, poŝtmarkojn, magnetoskopon k.t.p., allogadis ilin en arbarlinion aŭ alian nerimarkeblan lokon kaj atakis per tranĉilo. La viktimoj povis kuniri kun la murdisto kelkajn kilometrojn. Ĉikatilo ĉiam iris en la fronto.
Sur mutilitaj kadavroj oni malkovris ĝis 60-n tranĉilajn vundojn. Nazoj, langoj, mamoj, seksorganoj de pluraj viktimoj estis detranĉita aŭ demorditaj. Al kelkajn Ĉikatilo elpikis la okojn, ĉar li ne toleris rigardon de siaj viktimoj. Inter liaj viktimoj estis multe vagabondoj, alkoholulinoj kaj oligofrenoj.
Unua aresto
La jaro 1984-a estis la plej sanga en la aktiveco de Ĉikatilo. Dum ĉi tiu jaro li murdis 15 homojn, plimultiginte kvanton de viktimoj ĝis 32. La 1-an de aŭgusto li komencis labori kiel fakestro de provizado en Rostova produktada kartelo "Specenergoavtomatika". Laborante, Ĉikatilo devis ofte afervojaĝi tra la lando. Celo de lia unua afervojaĝo iĝis Taŝkento, kie li murdis virinon kaj 12-jaran knabinon.
La milica kapitano Aleksandr Zanosovskij kun sia parulo Ŝajĥ-Aĥmed Aĥmatĥanov arestis lin sur Rostova Centrala bazaro pro suspekta konduto. . Ĉikatilo provis konatiĝi kun junulinoj kaj en stacidomo prostituitino midzis lin. En lia valizo oni trovis tranĉilon, vazon da vazelino kaj 2 ŝnurojn. Ĉi tiu aĵoj estis redonita al Ĉikatilo aŭ laŭ alia informaĵo perdiĝis. Analizo de sango trovis A-sangogrupon, kiel grupo de spermo, trovita sur la kadavro de unu el la viktimoj, estis AB. Poste oni komprenigis ĉi tiun kiel fenomenon nomitan "paradoksa kontrastado": malkoincido de sanga grupo kaj grupo de organismaj ekskrecioj.
Oni liberigis Ĉikatilo-n, ne farinte pli skrupulajn esplorojn. Tamen li estis ekskomunikita de KPSU kaj kondamnita al jaro da punlaboro laŭ artikolo la 92-a de Kriminala kodo por ŝtelo de akumulilo. Sed li liberiĝis jam la 12-an de decembro 1984, en januaro 1985 li transveturis kun sia familio en Novoĉerkassk, kie eklaboris kiel inĝeniero en Novoĉerkasska elektrolokomotiva fabriko. Poste Ĉikatilo iĝis la estro de fako de metaloj en tiu ĉi fabriko, en 1990 li transiĝis al fako de ekstera kooperado, kie li laboris ĝis sia aresto.
Post la unua aresto Ĉikatilo murdis plue 21 homojn.
Operaco "Arbarlinio"
Tempo pasis, sed murdoj en arbarliniojn kontinuis. Tial en decembro 1985 komenciĝis la milica operaco "Arbarlinio". Kontrolita de CK KPSU, ĝi probable estis la plej granda operaco iam ajn farita de Soveta kaj Rusia milicioj. Dum la operaco pli 200,000 homoj estis kontrolitaj pro kompliceco al la seriaj murdoj, 1,062 krimoj estis solvitaj, estis akumulita la informacio pri pli 48,000 homoj kun seksaj devioj. 5,845 homoj estis starigitaj al speciala registro, 163,000 stiristoj estis kontrolitaj. Militaj helikopteroj estis uzitaj por patroli je fervojaj kaj apudaj arbarlinioj. Por serĉo de la murdisto estis konsumitaj 10 milionoj da rubloj laŭ kurso de la 1990-a jaro.
En la konsiliĝo farita de la provinca prokuroraro pri tiu ĉi afero partoprenis vicestro de enketa administraro de prokuroraro de RSFSR V. Nenaŝev kaj vicprokuroro de RSFSR Ivan Zemlanuŝin. Ĝi estis malfermita per la vortoj: "La afero Arbarlinio estas kontrolata de ĉiuj plialtaj instancoj, kaj ankaŭ de la CK KPSU. La lando ne havas pli gravan aferon ol Arbarlinio"
La speciala operaca grupo engaĝita en la afero de la murdisto estis ĉefita de Viktor Burakov, kiu petis psikiatron Aleksandr Buĥanovskij verki psikologian portreton de la krimulo. Buĥanovskij tuj malakceptis versiojn, ke la murdisto estas psike malsana, marĝena aŭ samseksema. Laŭ lia opinio, la krimulo estis ordinara kaj nerimarkinda soveta civitano havanta familion, infanojn kaj. (Tiam oni alnomis la krimulon kiel "Civitano X"-n.)
Milicaninoj vestintaj civilan veston veturadis en trajnoj kiel logistoj. La traceo Taganrog – Donecko – Rostovo – Salsk. Ĉikatilo, mem estante miliciano, partoprenis en tiu ĉi operaco kaj deĵoris ĉe stacidomoj, "helpante" al la milico kapti sin mem. Sentinte plifortigon de inspekto, li iĝis pli singarda kaj en 1986 neniun murdis.
En septembro 1989 Kostojev vizitis kondamnitan al mortopuno serian murdiston Anatolij Slivko, esperante ke li helpos al la enketado. Sed Slivko, ripetinte antaŭan eraron de la enketado, supozis ke du murdistoj estas: la unua murdadas knabojn, la dua murdadas knabinojn. Li diris: "Ĉi tiu estas senutila. Tiun kapti estas neprobable. Mi konas pro si mem." Post kelkaj horoj de la intervjuo Slivko estis pafmortigita.
Dua aresto, juĝado kaj ekzekuto
En 1990 Ĉikatilo murdis pli 8 homojn. La lastan murdon li faris la. 22-jara Svetlana Korostik iĝis la viktimo. Murdinte ŝin Ĉikatilo eliris el la arbaro kaj ĉe la fervoja stacio "Donlesĥoz" lin stopis milicisto Igor Ribakov, petante prezenti dokumentojn. Registrinte la familinomon, Ribakov forpermesis Ĉikatilo-n.
Post kelkaj tagoj, la kadavro de Korostik estis trovita. Juĝa medicina ekspertizisto malkovris la mortan daton: antaŭ ĉirkaŭ semajno. Kontrolinte raportojn de milicistoj dejorintaj tiujn tagojn, enketisto Issa Kostojev trovis familinomon de Ĉikatilo, kiu jam estis arestita en 1984, suspektata en kompliceco al la murdoj. La ekstera observado je Ĉikatilo estis komencita. Li kondutis suspekteme: provis konatiĝi kun knaboj kaj junulinoj, aperis sur la lokoj kie oni trovis la kadavrojn.
Ĉikatilo estis arestita la. Tiun tagon li ekiris al polikliniko por radiografii fingron, kiun dum batalo mordis unu el liaj viktimoj. Oni evidentiĝis ke la fingro estis rompita. Ĉikatilo revenis hejmen kaj eliris por biero, kuntreninte 3-litran bokalon, kiun li portis en reta sako. Ĉikatilo estis arestita sur la vojo al hejmo. Dum la serĉado en lia domo estis trovitaj 32 kuiraj tranĉiloj kaj piedvesto, spuro de kiu estis trovita ĉe la kadavro de unu el la viktimoj.
Dum la serĉado la internaj organoj de la viktimoj ne estis trovitaj. Probable ke Ĉikatilo manĝis ilin. Lia edzino rakontis ke li, forveturante al afervojaĝo, kuntrenis marmiton. Oni pridemandadis Ĉikatilon dum 10 tagoj, sed li konfesis pri nenio. Rektaj konviktaĵoj kontraŭ li ne estis kaj tempo de aresto estis finanta. Tiam Kostojev petis helpon de Buĥanovkij, kaj li bonvolis paroli kun la murdisto. Post interparolo kun psikiatro la Ĉikatilo konfesis pri murdoj. Imputita pri 36 murdoj, li konfesis pri 56. 3 murdojn la enketado ne povis pruvi.
Sidante en ĉelo de mortkondamnitoj, Ĉikatilo skribis multajn plendojn kaj petojn pri pardono, zorgis pri sia sano: faris matenan gimnastikon, manĝis kun apetito.
La rusia prezidanto Boris Jelcin malakceptis la lastan peton pri pardono. La Ĉikatilo estis ekzekutita en Novoĉerkasska prizono.
Ĉu "Organizita" aŭ "disorganizita" seria murdisto?
Organizitaj murdistoj kapablas kontroli siajn dezirojn, ili havas preparitan planon de gvatado kaj delogado de viktimo. Se la plano perturbiĝas, la murdisto povas prokrasti ĝian plenumon. Intelekto de organizita murdisto estas normala aŭ eĉ pli alta ol la mezumo, ofte ili havas altan edukon.
Male, disorganizitaj murdistoj ne povas kontroli siajn emociojn kaj faras murdojn en kolera atako (afekcia stato), ofte ili murdas proprasence "unuan trafitan" homon. Ilia intelekto estas kutime malalta ĝis demenco aŭ ili havas mensan malsanon. Distingante de organizitaj seriaj murdistoj, ili estas sociale neadaptintaj (ne havas laboron, familion, loĝas sole, ne zorgas pri sia aspekto kaj loĝejo), t.e. ili ne surhavas "maskon de normaleco".
Ĉikatilo faris siajn murdojn en stato de afercio, sed konscie preparis kondiĉojn por ilian realigon. Ekzemple li povis tiel trankviligi viktimon ke ĝi kuniris kun li kelkajn kilometrojn. Se viktimo rifuzis kuniri, li neniam devigis ĝin timante altiri atestontojn kaj tuj startis serĉi aliulon.
Rusia lernolibro de krima psikologio verkita de Obrazcova kaj Bogomolova kategorie klasigis Ĉikatilo-n kiel disorganizitan murdiston. Tamen Ĉikatilo ne estas ĝia tipa reprezentanto. Ekzemple, laŭ kriterioj de Hazelwood kaj Douglas, disorganizita murdisto loĝas apude al lokoj de murdoj, kiam Ĉikatilo murdadis sur ĉioma Rostova provinco kaj diferencaj regionoj de Sovetunio. Aliflanke, organizita murdisto penas ne lasi konviktaĵojn sur loko de murdo, kaŝi kadavron, sed Ĉikatilo forlasis "kaosan bildon de krimo" kun multo de konviktaĵoj, ne penis kaŝi kadavron.
Dokumenta literaturo
En rusa
En angla
Mineralnavn
Mineralnavn estas libro, konstituanta trilingvan vortaron, kun listo de mineraloj kompilitaj de Tom Arbo Høeg. Por ĉiu mineralo estas indikita : (1) la norvega nomo; (2) la Esperanta nomo; (3) la angla nomo; (4) la laŭelementa konsisto; (5) la kemia formulo de la mineralo; (6) la Dekuma klasifiko laŭ Dewey de la mineralo. La listo de la mineraloj estas alfabete klasifita surbaze de la tri uzitaj lingvoj.
Dekum-klasifike oni diferencigis jenajn kategoriojn :
Eksteraj ligiloj
</Br>
Szászfa
Szászfa [sAsfa], germane Sachsendorf estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. La loknomo signifas: saksa-vilaĝ'.
Situo
Szászfa situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Szendrő troviĝas 22, Encs gg 25, [[Edelény kaj Gönc po 30, Miskolc 52 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1351 laŭ tiama ortografio "Zazfa". Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio, tamen restis daŭre loĝata. En Szászfa migra poŝto servas.
22952 Hommasachi
22952 Hommasachi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sachiko Homma, de la Japana Aerokosma Esplorada Agentejo, sekretariino de Makoto Yoshikawa, projekta sciencisto por la misio Hajabusa.
Vovinamo
Vovinamo (mallongigo por Võ Việt Nam; en vjetnama: Việt Võ Đạo, nome luktosporto de Vjetnamio) estas vjetnama batalarto.
Vovinamo estas trejnita kun kaj sen armiloj. Ĝi estas bazita sur la principo de inter malmola kaj mola. Ĝi inkludas trejnadon de la korpo same kiel la menso. Ĝi uzas forton kaj reagon de la kontraŭulo. Vovinamo ankaŭ inkludas manon, kubuton, piedbatojn, fuĝo- kaj levilantan teknikojn. Kaj ankaŭ atako kaj defendoteknikoj estas ekzercitaj, same kiel formoj, batalo kaj tradicia luktado. La larĝa gamo de teknikoj inkludas pugnon, piedbaton, formojn, luktadon, glavon, kunlaborantaron, hakilon, faldeblan ventumilojn kaj aliajn.
Historio
Vovinamo Việt Võ Đạo estis kreita kiel Vovinamo de Nguyễn Lộc (1912-1960) en 1938, kun la intenco de provizado de praktikistoj per efika metodo de mem-defendo post mallonga periodo de studo. Nguyễn kredis ke luktosporto kontribuus al liberigado de Vjetnamio, kiu estis regita de Francio ekde 1859, nome de ekstera dominado.
Vovinamon Nguyễn sintezis de ĉinaj stiloj de kungfuo, laŭ sia propra scio pri tradicia vjetnama luktosporto, kaj elementoj de japanaj kaj koreaj sistemoj, kaj ĝi estis tiel kreita parte kiel respondo al la franca okupado, intencita por reklami senton de nacia identeco por la vjetnama popolo. Invitite por montri Vovinamon publike en Hanojo kun siaj disĉiploj en 1940, Nguyễn estis invitita por instrui la arton ĉe “Ecole Normale” de Hanojo, kaj Vovinamo akiris popularecon.
Dum la sekvaj jaroj, politika agitado pliiĝis ĉie en Vjetnamio; pro la naciisma politika orientiĝo de la sistemo, la arto venis sub subpremadon. Antaŭ 1954, Nguyễn elmigris al Vjetnama respubliko, kie li povis daŭrigi instrui kaj establi Vovinam-lernejojn. Post lia morto en 1960, Grandmajstro Le Sang daŭrigis la evoluon kaj internacian apogon al Vovinamo ĝis sia forpaso la 27-an de septembro 2010. La unua Vovinam-lernejo ekstere de Vjetnamio estis establita en Houston, Teksaso, fare de vjetnamaj elmigrantoj en 1976, post la Falo de Saigon.
Antaŭ 2000, Vovinam-lernejoj estis establitaj en Aŭstralio, Belgio, Kanado, Francio, Germanio, Italio, Maroko, Pollando, Hispanio, Svislando, kaj Usono. Vovinamo nun ekzistas kiel Vovinamo Việt Võ Đạo, sen la politikaj nuancoj kiujn ĝi origine portis.
Logoo
La Vovinamo Việt Võ Đạo-emblemo estas enkadrigita en flava formo kunmetita de rektangulo ligita kun cirklo, angulhava ĉe la pinto, ronda ĉe la fundo. Tiu formo simbolas la perfektecon de la malmola kaj mola. Ene de tiu flava formo, la ruĝa teksto "Vovinam" estas skribita super la marblua teksto "Việt Võ Đạo". Sub la teksto prezentiĝas jin-janga simbolo en ruĝa kaj mara bluo. La simbolo estas ĉirkaŭita de dika, blanka cirklo, simbolante la estaĵon de la Tao, kun la misio mediacii inter Jino kaj Jango, por subigi la du, por ebligi vivon de ĉiuj estaĵoj. Flava mapo de Vjetnamio estas supermetita sur la jin-janga simbolo.
Teorio
Malmola kaj mola La jin-janga teorio (vjetname:" Âm-Dương" kaj "Nhu-Cương") deklaras ke ĉio en la universo kaj sur la tero estas iniciita tra la interrilato de Âm (Jino) kaj Dương (Jango). Rilate al tiu teorio ekzistas luktosportoj kiuj preferas la malmolan super la mola kaj aliaj kiuj preferas la molan super la malmola. Vovinamo ne preferas ajnan super la alia. Malmola kaj mola estas uzitaj egale por adaptiĝi al ĉiu situacio, al ĉiu problemo. Surbaze de Batalarto, la lernantoj planas evoluigi la kapablon kombini “malmolan kaj molan” en batalo kaj en ĉiutaga vivo. Tio planas evoluigi fizikajn kapablojn same kiel la spiriton de la lernantoj.
La plej granda malfacileco devas travidi onian propran memon kaj tiam venki ĝin. Vovinam-lernantoj tiel farinte akiros malavarecon kaj toleremon kun aliaj homoj. Kun la konscio ke la plej grava aĵo en la vivo de homo estas aliaj homoj, la fincelo estas povi ne nur helpi al sin sed ankaŭ helpi al aliaj vivi en paco kaj harmonio kun ilia medio. Kun la saluto "Fera Mano dum bonvola koro", la lernantoj estas memorigitaj pri la ĉefprincipo kaj la celo de Vovinamo Việt Võ Đạo kun ĉiu trejnado.
Ĝi temas ankaŭ pri uzado de la forto kaj reago de la kontraŭulo, atingante maksimumefikon kun nur malmulte da forto/fortostreĉo.
10 principoj de Vovinam Việt Võ Đạo
La esprimo Việt Võ Đạo ("la maniero (Tao) de Viet Vo") estis elpensita fare de la patriarko de la dua generacio de la Vovinamo Viet Vo Dao, Le Sang, kun la celo de aldonado de filozofia dimensio al lia batalarto. Tiu "Viet Vo Dao" konsistas el dek principoj:
1. La disĉiploj de Vovinam ĵuras trakti altan scipovon en sia batalarto por servi homojn kaj la komunumon.
2. Promesu esti fidela al l’ intencoj kaj instruado de Vovinamo kaj evoluigi la junajn generacion de Vovinamo.
3. Estu unuiĝinta en spirito kaj koro, respektu oniajn pli malnovajn, esti ĝentilaj al oniaj kunuloj.
5. Esprimu respekton al aliaj batalartskoloj, nur uzu batalartkapablojn por mem-defendo kaj protekto de justeco.
6. Estu lernema, fortigu la menson, riĉigu penson kaj konduton.
7. Vivu simple, kun ĉasteco, lojaleco, altaj principoj kaj etiko.
8. Konstruu spiriton de malmolega persistemo kaj forto, venku potencojn de perforto.
9. Faru inteligentajn juĝojn, aranĝu luktojn kun persistemo kaj agu kun reagemo.
10. Estu memkonfida, mem-kontrolita, modesta kaj malavara.
(La vortiĝo povas varii iomete inter Vovinam-lernejoj)
"Việt Võ Đạo Federacio" estis fondita la 3-an de novembro 1973, por reunuigi kelkajn vjetnamajn luktosportojn. Tial, "Việt Võ Đạo", en Eŭropo, estas ankaŭ utiligita kiel komuna nomo por certa vjetnama luktosporto kaj filozofioj sed en Vjetnamio kutimas nur rilati al "Vovinam Việt Võ Đạo".
Zono-sistemo, la uniformoj kaj la koloroj
Uniformoj
De 1938 ĝis 1964, ekzistis neniu oficiala uniformo. Sekvante la ĉesigon de la malpermeso de luktosporto en Vjetnamio en 1963, la unua Konsilio de Vovinam-Viet Vo Dao estis kolektita en 1964 por kodigi Vovinamon, establante rangohierarkion kaj uniformojn kaj kodigante la trejnan instruplanon laŭ rango. La bluo estis adoptita kiel la oficiala koloro por Vovinam-uniformoj. Aparta evoluo de la "Việt Võ Đạo Federacio" en 1973 ĝis 1990 igis ke la koloro de la uniformoj estas nigra. En la somero de 1990, Vovinam-majstroj de la tuta mondo renkontis ĉe la Internacia Vovinam-Viet Vo Dao-Konferenco en Kalifornio kun la celo de kreado de strukturita organizo por Vovinamo Việt Võ Đạo ekster Vjetnamio (la Internacia Vovinam-Viet Vo Dao Federacio). Unu el la decidoj estis ke la vestokompleto en Vovinam Việt Võ Đạo nun estis estu blua tutmonde.
Zonoj La lernantoj komencas kun helblua zono - la sama koloro kiel sia vestokompleto. Li tiam estas "Võ Sinh", lernanto-kandidato. Sekve la helbluon estas la malhelblua zono. Tiam li/ŝi estas "Môn Sinh", lernanto.
Blua simbolas la faktoron de la maro, kaj la espero - la espero de sukceso en lernado de Vovinamo.
Kun la sekvaj 3 ekzamenoflavaj strioj estas aldonitaj al la blua zono. La tria flava strio estas sekvita per la flava zono. La lernanto atingis la nivelon de la instrukciisto.
Flava Ĝi simbole signifas la haŭtokoloron de azianoj. Ĝi simbolas la "haŭto profunda" internigon de la batalarto kaj la filozofion. En aliaj batalartoj tiu zono estas nigra. Tial, Vovinam-lernanto kiu portas flavan zonon estas permesita porti nigran zonon. Tio igas komparon al aliaj batalartoj pli facila, ekz. en publikaj prezentoj. Persono kiu portas flavan zonon kun unu aŭ pluraj strioj estas konsiderita instrukciisto.
Sekvante en pli longa tempodaŭro, respektive 3 ruĝaj strioj estas aldonitaj al la flava zono. Tio egalrilatas al la unua, dua, respektive tria Rango. La ekzameno sekvanta la trian ruĝan strion estas la majstra. Pasigi la ekzamenon sukcese asignas la rajton porti ruĝan zonon kun cirkla flava limo.
Blanka signifas la infinitecon, la ostojn; estas la simbolo de la profundo de la spirito. La blanka zono asignas al la majstro la absolutan regadon de Vovinamo Viêt Võ Đao. Sur la blanka zono maldikaj, laŭlonge strioj en blua, flava kaj ruĝa simbolas la tutaĵon de Vovinamo (Việt Võ Đạo) denove. Tiu zono estas rezervita por la "patriarko".
Nun, Vovinamo havas du malsamajn arojn de zonrangotabelo: unu kiun Usono uzas kaj alian por Vjetnamio. La zono metita en Vjetnamio komenciĝas per la marblua zono sen strio. Post tri sukcesaj ekzamenoj, la lernantoj avancos al la flava zono. En Usono, ili komencus kun la helblua zono kaj post pasigado de tri ekzamenoj, avancus al la marblua zono. Post tri sukcesaj ekzamenoj, la lernantoj avancos al la flava zono. En Usono, studento komencus kun la helblua zono kaj post pasigado de tri ekzamenoj ili avancus al la marblua zono. Kiel en Vjetnamio post pasigado de tri ekzamenoj, ili devas avanci al la flava zono se la studento ne estas sub la aĝo de dek ses. En tiu kazo, la studento anstataŭe ricevos la nigran zonon. Kiam ili estas 16 jaraĝa, tiam ili ricevos la flavan zonon.
Nomplatoj
Specialaĵoj
Vovinam havas kelkajn specialigitajn teknikojn:
2. Ĵetanta pugno
3. Flanka piedbato
Diagonale aplikata piedbato.
Teknikoj kaj armiloj
• Manteknikoj
• Kubutteknikoj
• Piedbato- teknikoj
• Genuoteknikoj
• Formoj (Bokso, Paralela Trejnado, Plurala Trejnado)
• Atakteknikoj
• Mem-defendo
• Mem-defendo kontraŭ tranĉila atenco
• Tradicia luktado
• Gambatakpreno-lanugoj (đòn chân tấn công)
• Bastono
• Spado
• Halebardo
• Tranĉilego
Orflugilaj dikbekuloj
La genro Rhynchostruthus estas malgranda grupo de birdoj de la familio de Fringedoj kaj subfamilio de Fringenoj. Laŭ komuna nomo de Orflugilaj dikbekuloj, ili estas allogaj, diketaj, mezgrandaj, fortikbekaj kantobirdoj limigitaj al teritorioj de suda Arabio kaj norda Somalio.
Tiuj diskretaj birdoj troviĝas tipe inter 1,060 kaj 2,800 m smn en arbaraj uedoj kaj areoj de arbustaro. La fruktoj de juniperoj, akacioj kaj eŭforbioj ŝajne formas la kernon de ties dieto.
Aspekto
Tiu birdoj havas iome da seksa dikromatismo. Maskloj estas grizbrune supre kun nigra beko, malhela masko, blankaj vangoj, kaj grandaj, brilflavaj makuloj en flugiloj kaj vosto. La etendo de malhela kapobildo kaj blankaj vangomakuloj varias konsiderinde inter taksonoj. Inoj estas similaj al makloj kvankam iom pli senkoloraj, kaj junuloj estas striecaj kaj ne havas la plenkreskan distingan kapobildon.
Sistematiko
La granda beko sugestas rilaton kun la aziaj dikbekuloj - ekz. Mycerobas – sed ties kanto estas rememorigaj de tiu de la Eŭropa kardelo Carduelis carduelis, Verda fringo C. chloris, kaj la Jemena kardelo C. yemenensis. Oni observis ĝin ankaŭ plenumante verdecfringecan malrapidan flugan memmontradon kiu sugestas ke siaj veraj proksimecoj povus kuŝi ĉe la genro Carduelis. Kune, Rhynchostruthus ŝajne apartenas al grupo de Kardelenoj kiuj inkludas tiajn birdojn kiajn Carduelis, la Oriolfringo (Linurgus olivaceus), kaj la kanariojn, multaj el kiuj havas grandajn kvantojn de brilflava plumaro. Sed la preciza loko de la Orflugilaj dikbekuloj ne estas tre bone solvita. Kio ŝajnas certa estas ke Rhynchostruthus ne estas tre proksime rilataj al iu ajn de la birdoj komune konataj kiel "dikbekuloj".
La genro iam enhavis ununuran specion, nome la Rhynchostruthus socotranus. Sed pli ĵuse tiu estis ofte disigita en tri:
Santa Maria de Itabira
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itabira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
René Fülöp-Miller
FÜLÖP-MILLER René Miller estis hungara verkisto, kulturhistoriisto naskita en Karanŝebeŝo la kaj mortinta en Hanovro la.
Cassago Brianza
Cassago Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Jakobo la pli aĝa kaj Brigida de Kildare.
Najbaras la komunumoj Barzanò, Bulciago, Cremella, Monticello Brianza, Nibionno, Renate (MI) kaj Veduggio con Colzano (MI).
René Fülöp-Miller
Biografio
René Fülöp-Miller pristudis medicinon, psikiatrion, farmacion, kemion kaj filozofion en Koloĵvaro, Vieno, Lausanne kaj Parizo. Dum la unua mondmilito li estis raportisto de pluraj gazetoj el Vieno, Berlino kaj Parizo. Li travojaĝis Afrikon, Azion. Li pasigis du jarojn en Sovetunio, kie li pristudis la manuskriptojn de Lev Tolstoj kaj Fjodor Dostojevskij. En 1939 li setlis en Hollywood.
Rychvald
Rychvald estas urbo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Karviná. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĝi estis fondita verŝajne fine de la 13-a jarcento, en la tempo, kiam per dividado de la silezia-pola branĉo de familio de Piastidoj elmembriĝis memstara Teŝina princlando. La unua skribmencio devenas el la jaro 1305. Rychvald estis ekde sia fondo parto de silezia regiono Těšín, en kiu de komence alternis polaj kaj ĉeĥaj influoj. Teŝinio fariĝis en 1327 feŭdo de reĝo Johano de Luksemburgio kaj ekde tiu tempo ĝi partoprenis sorton de ceteraj ĉeĥaj landoj. Post la morto de lasta Piastido en la jaro 1625 la princlando apartenis ĝis la jaro 1918 rekte al aŭstriaj habsburgoj. La kerno de la vilaĝo estis devene feŭda sinjorujo kun kastelo. Lasis konstrui ĝin tiama posedanto Bernard Barský z Baště. La alia plej malnova konstruaĵo de la urbo estas katolika preĝejo de sankta Anna el 1595. La vilaĝo havis ĝis la 19-a jarcento ekskluzive agrikulturan karakteron. Nur disvastigo de minado de nigra karbo kaŭzis ŝanĝon en socia konsisto de la loĝantoj. Post disfalo de Aŭstrio-Hungario Rychvald por mallonge fariĝis okazejo de ĉeĥoslovaka-pola disputo pri regiono Těšín. Post la unua divido en 1918 Rychvald troviĝis sub pola administracio. En 1920 Rychvald estis donita al Ĉeĥoslovakio. La 11-an de oktobro 1938 ĝi estis okupita de pola armeo kaj la 1-an de septembro 1939, en la tago de komenco de la dua mondmilito, de germana armeo. La ĉeĥoslovaka administrado estis en Rychvald renovigita nur post la liberigo la 1-an de majo 1945.
Esperanto
En Rychvald naskiĝis Sáva Heřman.
Santa Catarina Ixtepeji
Santa Catarina Ixtepeji estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Catarina Ixtepeji. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 363.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 152 indiĝenoj. El tiuj 123 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 123 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Virtuala urbo RMB
RMB-Urbo estas virtuala urbo en la enreta mondo de Second Life (Dua Vivo), planita kaj evoluigita de la ĉina artistino Cao Fei (el Beijing), kiu priskribas la RMB-urbon kiel "virtuala urbo sen limoj aŭ naciecoj".
Lanĉita en 2008 kaj malferma al la publiko ekde januaro 2009, RMB- urbo estas platformo por eksperimentaj kreivaj aktivecoj, unu en kiu Cao Fei kaj ŝiaj kunlaborantoj uzas malsamajn rimedojn por elprovi la limojn inter virtuala kaj fizika ekzistoj. Kiel laboratorio por enketoj en arto, fasonado, arkitekturo, literaturo, filmo, politiko, ekonomio, socio kaj preter tiuj, RMB-urbo estas konstante nutrita de novaj kaj novigaj projektoj kaj subtenata de gvidaj internaciaj artaj institucioj kaj retoj. Kiel modelo de avangarda urba planado, ĝi transiras la limojn inter pasinteco kaj estonteco, vera kaj virtuala por ligi Ĉinion kaj la kosmopolitan nuntempan mondon.
En 2009, RMB-urbo estis laboratorio por ambaŭ filmkreado kaj viva teatro. Cao Fei faris du filmojn en la videa formato: Popola Limbo kaj Vivo en RMB-urbo, kiuj ambaŭ fariĝis kronikojn pri la homa sperto en RMB-urbo.
Cao Fei ne nur prienketas en la virtuala spaco tamen kaj en 2009, ŝi transiris limojn alporti RMB-urbon al la vera vivospaco kreante RMB City Opera (RMB urban operon). La RMB urba opero reliefigas virtualan tridimensian urban pejzaĝon kiu permesas al spektantoj eniri la simuladon kaj interagan sperton kiel aktoroj sur podio kaj kiel avataroj en virtuala mondo. Nuntempaj artistoj povas movigi kulturojn, kapitalon kaj ideojn inter mondoj interŝanĝante kulturajn formojn kie identecoj povas facile esti interŝanĝitaj kaj transnaciigitaj.
RMB-urbo estas amplekse dokumentita sur ĝia oficiala retejo.
Vidu ankaŭ
Dua Vivo
Hayek
Hayek estas familia nomo de:
Jacut
Jacut de Landoac
El Oro (Durango)
El Oro estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas Santa María del Oro. Al El Oro apartenas entute 82 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10018.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10501 loĝantojn. El tiuj estis 5134 viroj kaj 5367 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3458,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1700 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 585,5 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,6 °C.