cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Weißenberg (Palatinato)
Situo
La monto situas en la centro de la meza Palatinata Arbaro en la  Naturparko Palatinata Arbaro. Ĝi altiĝas ĉ. 6,5 km orientnordoriente de Merzalben kaj  8 km norde de Hauenstein proksime al la domareto Hermersbergerhof, kiu apartenas al  Wilgartswiesen. La monto estas parto de la Frankenweide, centra masivo de la Palatinata Arbaro. Al nordo sekvas la montoj Hortenkopf (alteco 606,2 m),  Mosisberg (alteco 608,7 m) kaj la  Eschkopf (alteco 608,3 m).
Temperaturo
La avaraĝa jara temperaturo  estas en meza alteco de la  Weißenberg 7 ĝis 8 °C kaj malaltiĝas apud la pinto al  6 ĝis 7 °C. Vintre ĝi estas –1 ĝis –2 °C kaj atingas en julio temperaturon de 15  ĝis 16 °C.
Carsten Haitzler
Carsten HAITZLER naskiĝis la, alinomita Raster aŭ Rasterman en la komunumo de liberaj programoj, estas aŭstralia/germana programisto (lia patro estas germana kaj lia patrino estas finnlanda). Li estas konata por iniciato de la fenestradministrilo Enlightenment por UNIX/Linukso. Li nun agas kiel ĉefa programisto de la projekto. Li nun loĝas en Tokio kun lia japana amikino Meg, kromnomigita Konekochan ĉar li ŝategas katojn. Li parolas la anglan, la germanan kaj iom da franca. Li lernas la japanan.
Carsten Haitzler naskiĝis en la afrika lando Niĝerio, sed lia familio translokiĝis rapide el Germanio kie li vivis ĝis li havis 4 jarojn. Poste li transloĝis al Sidnejo, Aŭstralio kie li studis en la universitato de Novsudkimrujo kaj sukcesis lian diplomon pri komputiko. En 1997, li iris en Norda Karolino, Usono por labori ĉe Red Hat por programado de CORBA, Xlib, GTK+. Poste, li laboris ĉe VA Linux Systems. En aliaj programadoj, li partoprenis al: electric eyes, Gtk-etosiloj, Imlib, Imlib 2 kaj Epplets.
Sunda kreko
Temas pri makulecbruna anaso kun blankaj kaj verdaj markoj en flugiloj (speguleto). Kaj la masklo kaj la ino de la Sunda kreko kunhavas samajn kolorojn, kontraste al la rilata Helbruna kreko, kies masklo kaj ino estas rimarkinde diferencaj. La nomiga subspecio de Sunda kreko havas preskaŭ identajn kolorojn al la ino de Helbruna kreko kaj ŝi povas esti distingata nur pro sia pli helkolora kolo, pli pala vizaĝo kaj ĉefe la ŝvela frunto. La Andamana kreko havas varian kvanton de blanko en frunto kaj ĉirkaŭokule. La kreko de insulo Rennell aspektas kiel pli malgranda versio de la nomiga subspecio, kun pli fortika beko. Junuloj estas pli palaj ol plenkreskuloj, ĉefe kape.
La Sunda kreko nestumas ĉe siapreferataj fluakvaj lagoj kaj marĉoj, kutime surgrunde, sed ankaŭ en arbotruoj aŭ trunestoj de kunikloj.
Temas pri voĉema anaso, ĉefe nokte. La masklo elsendas mildan priip, kaj la ino havas laŭtan kvakadon.
Akademio de Naturaj Sciencoj
The Academy of Natural Sciences aŭ Akademio de Naturaj Sciencoj en Filadelfio estas la plej aĝa esplora institucio pri naturaj sciencoj kaj muzeo de ameriko. Ĝi estis fondita en 1812 fare de multaj gravaj naturalistoj de la juna nova ŝtato por la preciza celo de "enkuraĝigo kaj kultivado de sciencoj." Dum preskaŭ du jarcentoj de konstanta agado, la Akademio organizis ekspediciojn, faris primedian kaj sistematikan esploradon kaj amasigis kolektojn pri natura historio enhavantajn pli da 17 milionoj da specimenoj. La Akademio havas ankaŭ longan tradicion de publikaj ekspozicioj kaj edukaj programoj kaj por studentoj kaj por ĝenerala publiko.
Kolektoj inkludas specimenojn kaj materialon pri botaniko, diatomoj, entomologio, iktiologio, malakologio, ornitologio, paleontologio kaj aliaj.
Membroj
John James Audubon, Charles S. Boyer, John Cassin, kaj aliaj estis gravaj membroj en la 19a jarcento. En la 20a James Bond, Henry Weed Fowler, Ruth Patrick, Henry Pilsbry, kaj Witmer Stone. Korespondaj membroj gravaj kaj konataj estis ekzemple Thomas Jefferson de Virginio, John Edwards Holbrook de Sudkarolino, Thomas Nuttall kaj Richard Owen de Britio, Georges Cuvier de Francio, kaj Alexander von Humboldt de Prusio, same kiel Charles Darwin, Asa Gray, aŭ Thomas Henry Huxley.
Volontulaj Falĉistoj
Les faucheurs volontaires d'OGM aŭ Volontulaj Falĉistoj de GMO estas en Francio grupo de homoj, kiuj defendas la publikan rajton manĝi sane aŭ sen genetikej modifitaj organismoj (GMO). Ankaŭ la ekologiaj agrikulturistoj subtenas tiun movadon kaj kelkfoje falĉas kun ĝia grupo ĉar la GMO detruas iliajn kampojn. Tiu estas ne leĝe permesita en Francio.
Leĝo
Ambaŭflanke kvalifikita el la civila kaj kriminala juro de « destruction grave du bien d'autrui en réunion », Grava detruo de alies posedaĵo, tiuj agoj fariĝas delikto. La maksimuma puno pensita por tiu delikto estas 5 jaroj de mallibereco kaj 75 000 eŭroj de monpuno (puno kiu povus estis duobligita se la persono agas denove).
Ĝiaj agoj depostulitanta de la falĉistoj kiel agoj de civila malobeo estas kontraŭanta el la kontraŭfalĉuloj kiuj diras ke la spirito de senperforto de civila malobeo fariĝas opono fakte de detruo.
Historio
La movado naskiĝis dum la eventa renkontiĝo Larzac 2003, el la ideo de Jean-Baptiste Libouban. 400 personoj proklamis sin « Volontulaj Falĉistoj »; en junio 2005, pluraj personoj asertis ke « 4 800 uloj proklamis sin mem Volontulaj Falĉistoj ». La Confédération paysanne kaj la Verduloj interalie subtenas la «Falĉistojn».
En 2004, 2005 kaj 2006, « falĉistoj » detruis (en Sudo-Pireneoj, Akvitanio, Centro-Valo de Luaro kaj Charente) areojn kun genetike modifitaj plantoj kultivitaj en kampoj, senpermesa kulturo laŭ la falĉistoj. En 2006, falĉistoj detruis 3 maizkampojn de la firmao Monsanto. Tiujn detruojn sekvis jura persekuto. En junio 2005, falĉistoj anoncis esti detruintaj 70% de la en-Franciaj GMO-kampoj. La 31-an de julio 2006, la franca ministerio pri agrikulturo taksis ke ĉirkaŭ 40% estis detruita.
Vikipedie
Genetike modifita organismo Jose Bove
Eksteraj ligiloj
Volontulaj Falĉistoj (Franclingve)
Vojníkov
Vojníkov estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. Vivas ĉi tie. Pli precize la municipo tiriĝas sur la dekstra bordo de rivero Otava norden de municipo Vrcovice, sur ŝoseo kondukanta el Písek al Jistec.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1542.
Partoj de municipo
Municipo Vojníkov konsistas el tri partoj, al kiuj respondas tri katastraj teritorioj.
Kastelo de La Petite-Pierre
La kastelo de La Petite-Pierre estas kastelo lokita en la franca komunumo La Petite-Pierre (jen france, origine germane kaj alemane Lützelstein, alemane ankaŭ literumata Lìtzelstäin), en la departemento Bas-Rhin kaj la regiono Alzaco. Ĝi hodiaŭ estas la sidejo de la natura regiona parko "Vosges du Nord".
Historio
La kastelo estis konstruita fine de la 12-a jarcento, kaj estis plurfoje renovigita : unue en la 16-a jarcento de la palatinata grafo Georgo Johano la 1-a de Pfalz-Veldenz, kaj due en la 18-a jarcento fare de la fama arkitekto Sébastien Le Prestre de Vauban. Ĝi spertis plurajn alilandajn okupaciojn.
Vizito
La malnova urbo mem, per sia kapelo Sankta-Ludoviko, la ĥoro de sia 15-a jarcenta preĝejo kaj sia turo por protekti la kastelan akvujon, estis forte kunligata al la kastelo.
Grizkapa kolombo
La Grizkapa kolombo aŭ plumbokapa kolombo (Leptotila plumbeiceps) estas granda Novmonda tropika kolombo, tio estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Longbeka urieto
La Longbeka urieto (Brachyramphus perdix) estas eta marbirdo el Norda Pacifiko. Ĝi estas nekutima membro de la familio de aŭkedoj, ofte nestanta malproksime interne en malnovaj arbaroj. La Longbeka urieto, kiel siaj parencoj, la Marmora urieto kaj la Mallongbeka urieto malpliiĝis laŭnombre lastatempe laŭ supozataj kalkuloj.
Grizkapa kolombo
Kutimaro
La Grizkapa kolombo vidatas kutime solaj aŭ en paroj. Ĝi manĝas surgrunde fruktojn, semojn kaj sablerojn. La flugo estas rapida kaj rekta, kun la regula frapado kaj vipado karaktera de kolomboj ĝenerale.
Longbeka urieto
Ĝi similaspektas kun la Marmora urieto kun kiu tiu ĉi specio estis konsiderata samspecifa ĝis 1998, kiam Friesen kaj aliaj pruvis, ke la vario laŭ DNA estas pli granda inter tiuj du formoj ol inter la Marmora urieto kaj la Mallongbeka urieto.
Grizkapa kolombo
Kutimaro
Ili konstruas neston el bastonetoj en arbo kie la ino demetas du blankajn ovojn. Kovado daŭras ĉirkaŭ 14 tagojn kaj zorgado aliajn 15.
Longbeka urieto
Disvastiĝo
La Longbeka urieto troviĝas en la duoninsulo Kamĉatko en Oĥotska Maro. Plej granda parto de la birdoj migras vintre al maron ĉirkaŭ norda Japanio kaj kelkaj atingas sudon de Suda Koreio kaj sudan Japanion. La Marmora urieto, male klopodas resti pli proksime de siaj reproduktejoj.
Aspekto
La Longbeka urieto estas eta (25 cm longa), fortika aŭketo kun maldika nigra beko. Ĝi havas pintajn flugilojn kaj plumaron variantan laŭ sezono. La nereprodukta plumaro estas tipe blanka sube kun nigraj krono, nuko, flugiloj kaj dorso. Tiu birdo similaspektas kun sia plej parenca samgenrano, la Marmora urieto. Fakte tiuj specioj estis konsiderata samspeciaj ĝis 1998. Ili estas preskaŭ samaj. Laŭ reprodukta plumaro, ambaŭ havas brunajn punktatajn korpon kaj vizaĝon. La Longbeka urieto havas pli palan gorĝon kaj la Marmora urieto havas blankan kolumon en vintra plumaro, kion ne havas la Longbeka, kiu havas pli longan bekon kaj estas iom pli granda ol la Marmora (20 % pli peza). Krome tiu ĉi specio havas blankan okulringon; la centraj subaj partoj, normale sub la surface ĉe naĝanta specio, estas blankaj.
Kutimaro kaj reproduktado
La Longbeka urieto manĝas en maro kaj en pelagaj akvoj (ofte asociataj kun varmofluoj) kaj en protektitaj golfetoj. Ili manĝas ĉefe fiŝojn. Ili migras vintre pli ol la Marmora urieto.
La reprodukta kutimaro de la Longbeka urieto estas tre nekutima, ĉar malkiel marbirdoj for de ties genro ili ne nestumas en kolonioj aŭ ĉe la maro, sed male ili nestumas en branĉoj de malnovaj koniferoj kaj pli malofte surgrunde. La ino demetas unu ovon sur amaseto el likeno aŭ musko sur tiuj branĉoj. La ovo estas kovata dum unu monato kaj poste la ido estas manĝigata dum ĉirkaŭ 40 tagoj ĝis kiam la ido sendependiĝas kaj ekflugas al la maro neakompanata. Reprodukta sukceso estas malalta kaj multaj idoj mortiĝas.
Konservado
La Longbeka urieto estas konsiderata tutmonde minacata kaj malpliiĝis laŭnombre dum la lastaj jardekoj. La plej danĝera minaco estas la perdo de malnova arbaro pro pliigo de homaj loĝajoj. Krome multaj mortiĝas en fiŝkaptaj retoj. Ankaŭ oleoverŝado ĉe la maroj Okxocko kaj Beringo endanĝerigas la specion.
Vagado
Tiu ĉi specio emas foje vagadi nalproksime de siaj teritorioj kaj iam estis vidata kaj en Norda Ameriko kaj en Eŭropo, ofte interne tre for de sia kutima oceana medio.
La unua trovaĵo en Eŭropo estis unuavintrulo malkaŝita en fiŝkaptareto ĉe Zollikon, Lago Zuriko, Svisio inter 15a kaj 18a Decembro 1997. La specimeno restis ĉe la Muzeo de Natura Historio en Bazelo (Maumary kaj Knaus 2000).
La dua trovaĵo en Eŭropo estis trovita ĉe Dawlish Warren, Devon la 7an de novembro 2006; dekomence identigita kiel Malgranda aŭko, la vero identigo aperis kiam oni metis fotojn ĉe BirdForum.net. Ĝi estis retrovita ĉemarborde ĉe urbocentro de Dawlish la 11an de novembro kaj allogis amasojn da birdumantoj. La birdo estis tie ĝis la 14a de novembro, kaj pli ol 1000 birdumantoj veturis tien de tiom malproksime kiom el Edinburgo kaj el Nederlando por vidi ĝin,.
La tria trovaĵo en la okcidenta parto de la Palearktiso okazis tuj poste pro birdo en Rumanio en akvorezervejo, ĉe la rivero Olt ĉe Alsoporumbak el 21a ĝis 23a Decembro 2006.
Borgofranco sul Po
Borgofranco sul Po estas komunumo de Italio.
Samir Nasri
estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Septèmes-les-Vallons, komunumo de la departemento Bouches-du-Rhône pli-malpli sep kilometrojn norde de la mediteranea marbordo kaj antaŭurbo de Marsejlo, do nun estas -jara.
De 2007 ĝis 2013 li estis membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. En tiuj ĉampionadoj li rekoneblis per la ĉemiza numero "11".
Cioarga
Cioarga [ĉoarga] (hungare: Csorga) estas vilaĝo en Rumanio apartenanta administre al la komunumo Luduș.
Hermitage Amsterdam
Hermitage Amsterdam estas branĉa muzeo de la Muzeo Hermitage de Sankt-Peterburgo, Rusio, situanta ĉe la bordoj de la rivero Amstel en Amsterdamo, Nederlando. La muzeo estas lokigita en la iama Amstelhof, nome klasikstila konstruaĵo el 1681. Tiu dependaĵo montris malgrandajn ekspoziciojn en la apuda Konstruaĵo Neerlandia el la 24a de februaro 2004 ĝis la ĉefa muzeo malfermiĝis la 19an de junio 2009.Ĝi estas nuntempe la plej granda satelito de la Muzeo Hermitage, kun totala areo de 12 846 m² kaj kongruas kun la celo de la muzeo fari siajn kolektojn alireblaj al plej personoj. La ekspozicia areo kovras 2 172 m² kaj estas enhavata ene de du grandaj ekspoziciejoj kaj pli malgrandaj ekspoziciaj ĉambroj. La restanta spaco tenas legejojn, oficejojn, ĉambrojn por la stabanaro kaj restoracion.
Altaĵburgo
Altaĵburgo estas burgo kiu estis konstruita sur natura altaĵo. Laŭ la topografia situo oni distingas altaĵburgoj kaj malaltaĵburgoj.
Oni distingas jenajn altaĵburgoj:
Ekzemploj de altaĵburgoj estas: Burgo Kriebstein (spronburgo), Marksburg (pintburgo), Burgo Ehrenfels (deklivburgo) kaj la Burgo Schachenstein aŭ Burgo Ehrenstein en Turingio (rokburgo). Kastelo Valkenburg (ruino) sur la Heunsberg en Valkenburg kaj Kastelo Lichtenberg (ruino) sur la Sint-Pietersberg ĉe Maastricht
Emme-Valo-Supra Argovio (administra regiono)
La administra regiono Emme-Valo-Supra Argovio estas administra unuo de Kantono Berno, kiu kreiĝis kadre de la reformo de la malcentra administracio de la kantono kun efiko de la 1-a de januaro 2010. Ĝia teritorio kovras la regionojn de la Emme-Valo kaj la orientan parto de la Berna Mezlando, kiu nomiĝas Supra Argovio. Ĝi konsistas el la du administraj distriktoj Emme-Valo kaj Supra Argovio.
NGC 2409
NGC 2409 estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
1632
1632 estis superjaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1632 post Kristo okazis, interalie:
György Arnold
György Arnold [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Arnold György estis hungara komponisto, dirigento, korusestro, muzikinstruisto. Supozeble li havis kroatan devenon.
Metila pirofosfato
Metila pirofosfato aŭ tetrametila dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la metanolo kaj pirofosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo kaj en aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila pirofosfato posedas 4 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Metila pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de metilaj derivaĵoj.
György Arnold
György Arnold naskiĝis la en Taksony (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Szabadka (Hungara reĝlando, nuntempa Subotica en Serbio).
Biografio
Lia kantora patro estis la unua, kiu instruis al li muzikon. En 1784 la familio translokiĝis al Hajós, kie György Arnold frekventis bazlernejon, sed la mezlernejon jam en Pécs. Ekde 1800 ĝis sia morto li vivis en Szabadka, kie li estis preĝeja orgenisto, preĝeja dirigento. Post 2 jaroj li edziĝis, baldaŭ 5 gefiloj naskiĝis. Li fondis la unuan muziklernejon de la urbo, krome li aranĝis pli grandan preĝejan koruson kaj simfonian orkestron. Inter 1804—1814 li instruis 12 disĉiplojn senpage por membrigi ilin al la orkestro. En 1826 li estis elektita urbestrarano. En 1844 li vidviĝis. Dum la Hungara revolucio de 1848 li havis membrecon en la urba municipo. Lia kripto troviĝas en tiu preĝejo, kie li estis orgenisto, en 1908 oni metis memortabulon al la kripto.
Raves
Raves estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ana Montesinos
Ana MONTESINOS de Gomis estas hispana esperantistino, kiu loĝas en Britio. Ŝi estis aktivulino en madridaj rondoj, instruis Esperanton per rekta metodo kaj helpis diversajn iniciatojn, kiel ekzemple al organizado de kongresoj en Hispanio kaj eĉ en Kubo, partikulare al la grupo Amindaj, kies kompaktdisko estis eldonita en oktobro 2011.
Libro de Moroni
La libro de Moroni estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi estis verkita de la profeto Moroni, filo de la profeto Mormon, kiu vivis en la 5-a jarcento en Ameriko. La plej grava parto aperas en la ĉapitro 10, versiklo 5. Mormonismo baziĝas en la promeso kiu diras ke, se iu persono, preĝas al Dio kaj legas la Libro de Mormono kaj demandas al Dio ĉu ĝi  estas vera tiu persono ricevos respondon de Dio.
Ana Montesinos
Persona dediĉo estas por la Rondo Kato.
Kabineto Sztójay
Kabineto Sztójay [stOjai] estis la dekunua kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon en 1944 5 monatojn.
Historio
En printempo de 1944 la nazioj invadis Hungarion, tial politiko de Kabineto Kállay plene fiaskis. Horthy ne volis, ke la lando sekvu sortojn de Ĉeĥio kaj Pollando, tial li nomumis ĉefministron Döme Sztójay, kiu pli frue estis ambasadoro en Berlino, tial li havis fidon de la germanoj. La nova kabineto ordonis, ke ĉiuj judoj devas porti flavan judan stelon. Post monatoj en provinco la judoj deportiĝis al Germana Regno, sed Horthy malpermesis tion en la ĉefurbo. Samtempe la demokrataj politikistoj rajtis ne plu politikadi, eĉ ekzemple Népszava ne rajtis aperi. Eksterlande okazis, ke Rumanio abrupte aliĝis al Sovetunio, tial Horthy nomumis pli novan kabineton, kies ĉefministro estis Géza Lakatos, supozanta, ke ili sekvos la rumanan sistemon.
Villeneuve-en-Retz
Villeneuve-en-Retz estas nova franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villeretziens.
Cruzy-le-Châtel
Cruzy-le-Châtel estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 254 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Cruzy-le-Châtel etendiĝas sur 59.52 km², kaj havis 254 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 4,3 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Thierry Durand, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cruzy-le-Châtel estas la ĉefurbo de la kantono de Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Arroyomolinos de la Vera
Arroyomolinos de la Vera (Rojo de muelejoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas arroyomoliniegos. La censita populacio en 2008 estis 514 loĝantoj.
Situo
Arroyomolinos de la Vera estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la okcidento de la komarko aŭ distrikto La Vera, je altitudo de 617 m; je 107 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 167 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 23 km². Ĝi limas kun la municipoj de Barrado, Gargüera de la Vera, Piornal, Pasarón de la Vera kaj Tejeda del Tiétar. Ties akvoj alfluas al la Rivero Tiétar.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Nuntempe rura turismo.
Wilhelmine Reichard
Johanne Wilhelmine Siegmundine REICHARD [vilhelmine rajĥat] (naskiĝis la 2-an de aprilo 1788 en Braunschweig; mortis la 23-an de februaro 1848 en Dresdeno) estis la unua germana virino, kiu stiris aerostaton (aerŝipo).
Subtenata de sia edzo, la fizikisto Johann Carl Gottfried Reichard, ŝi en la jaro 1811 startigis sian unuan flugadon per aerostato kaj en 1820 ŝi faris la lastan el entute 17 flugoj.
Ŝi ne sentis timon: Unufoje ŝi atingis tian alton, ke ŝi pro manko de oksigeno svenis. La aerostato finfine kaptiĝis sur arbo, la pilotino travivis sen vundoj kaj mallonge poste ŝi flugis denove.
Dum siaj flugoj Wilhelmine Reichard per mezuradoj en la atmosfero subtenis la sciencajn agadojn de sia edzo. La monon, kiun ŝi gajnis pro siaj flugoj, ŝi investis por la firmao de sia edzo, kiun ŝi post ties morto en la jaro 1844 mem estris.
Wilhelmine Reichard, kiu estis patrino de ok idoj, mortis en 1848 en Dresdeno.
Dulcitius
Ducitius estas la unua komedio de Hroswitha, kiun tradukis Gerrit Berveling por sia Antologio Latina.
Allan Kardec
Allan KARDEC, realnome: Hippolyte Leon Denizard RIVAIL (3-an de Oktobro 1804 en Lyon, Francio – 31-an de marto 1869) estis grava edukisto de la 19-a jarcento. Studinte en la Lernejo de Pestalozzi en Yverdon, Svisio, li regis multajn sciencojn kaj lingvojn. Kiam liaj studoj finiĝis, li decidis disvastigi la Metodon de Pestalozzi en Francio. Membro de multaj akademioj kaj aŭtoro de diversaj verkoj, li studadis per sciencaj metodoj strangajn fenomenojn kaj manifestiĝojn, kiel la t.n. turniĝantajn tablojn, aŭ dancojn de la tabloj, la neklarigeblajn moviĝojn de objektoj, eltrovante kiel ilian kaŭzon unu forton de la naturo ĝis tiam ne konsideratan: la spiritojn. Per diversaj mediumoj (personoj kapablaj kontakti la Spiritojn kaj ricevi iliajn mesaĝojn) li studadis la nevideblan mondon, la kaŭzojn de la homa sufero kaj la kialon de la vivo.
Verkoj
Li publikigis la unuan spiritisman verkon la 18-an de aprilo 1857, nome La Libro de la Spiritoj - deirpunkto de la Spiritisma Doktrino aŭ spiritismo (neologismo kreita de li, kiu traktas pri "la senmorteco de la animo, la naturo de la Spiritoj kaj ties rilatoj kun la homoj, la moralaj leĝoj, la nuntempa vivo, la estonta vivo kaj la estonteco de la homaro"). Li ne atribuis al si la aŭtorecon, sed al la Superaj Spiritoj. Li kolektis kaj ordigis iliajn instruojn, kio klarigas la motivon uzi pseŭdonimon. Poste aliaj verkoj estis publikigitaj, interalie nome: La libro de la spiritoj, La Libro de la Mediumoj, La Evangelio laŭ spiritismo, La Ĉielo kaj la Infero, La Genezo, Kio estas spiritismo?, Spiritisma Vojaĝo en 1862 kaj la Spiritisma Revuo, monata periodaĵo, kiun li redaktis dum pluraj jaroj. Tiuj verkoj (escepte de la Spiritisma Revuo) aperis esperantlingve per la eldonejo de Brazila Spiritisma Federacio. Post lia morto aperis Posteumaj Verkaĵoj.
Pedagogiaj verkoj
Li revenis al Francio en 1824 kaj ekloĝis en Parizo. Tiam, en la aĝo de 20 jaroj, li publikigis la verkon Praktika Kurso kaj Teorio pri Aritmetiko. Sur la unua paĝo legeblas "laǔ la metodo de Pestalozzi". Li publikigis i.a. ankaŭ:
Bibliografio
Pri Allan Kardec oni legas i.a. en la jenaj verkoj:
12329 Liebermann
12329 Liebermann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo Max Liebermann (1847–1935), unu plej granda majstro de la germana impresionismo. Li pentris elstarajn portretojn kaj pejzaĝojn kaj estis rimarkinda grafika artisto. Prezidento de la Prusa Akademio de la Artoj de 1920 ĝis 1933, li estis pli malfrue ostracismita.
Anthony Réveillère
(franca prononco laŭ sistemo IFA estas eksa profesia franca futbalisto. Li naskiĝis  en Doué-la-Fontaine, tiam sendependa komunumo, ekde 2017 parto de novkreita komunumo Doué-en-Anjou en la departemento Maine-et-Loire, do nun estas -jara.
Borgoratto Mormorolo
Borgoratto Mormorolo estas komunumo de Italio.
Romia Cirko de Toledo
La Romia Cirko de Toledo estas fama monumento kaj en la urbo de Toledo, Hispanio. Temas pri ĉevalkurejo konstruita dum la 1-a jarcento, dum la regado de la imperiestroj Oktavio Aŭgusto aŭ Tiberio. Eble ties konstruo estis inkludata ene de la plano kiun la imperiestroj iniciatis tra la tuta Imperio por havigi ĉiujn gravajn urbojn per publikaj konstruaĵoj kiaj termoj, teatroj, amfiteatroj, aŭ forumoj, cele helpi la romanigon en tiuj zonoj. Pli precize la romia cirko situiĝis en la nordo de la romia urbo.
Ŝjnae ĝi povis enhavi 15.000 al 30.000 spektantojn, sufiĉe granda kaj por la urbo kaj por la lokanoj de la ĉirkaŭoj: tiu konstruaĵo estis 422 m longa kaj 112 m larĝa.
La alveno de la kristanismo, kiu ne apogis tiajn spektaklojn, abandonigis la monumenton kaj je la alveno de la visigotoj komencis la elpreno de la konstrumaterialoj por aliaj konstruaĵoj. En la epoko de Al-Andalus la araboj uzis la sidlokarojn por vendejoj kaj poste la terenon por tombejo.
Lagoa Real
Lagoa Real estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 13.934 loĝantojn en 2010.
NGC 2410
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Holstentor
Eksteraĵo
Holstentor konsistas el suda turo, norda turo kaj meza konstruaĵo. Ĝi havas kvar etaĝojn, je kio teretaĝo en la meza konstruaĵo mankas, ĉar ĉi tie troviĝas la trairejo (do proprasence la pordego). La flanko montranta okcidenten (eksterurben) nomiĝas kamparflanko; la flanko montranta enurben estas la urba flanko.
Vidate de la urba flanko la du turoj ŝajnigas konstruan unuecon. Je la kampara flanko ili estas pli klare konturitaj unu disde la alia. La du turoj ĉi tie antaŭstaras duoncirkloforme kaj situas ĉe la plej distanca punkto de sia radiuso 3,5 metrojn antaŭ la mezkonstruaĵo. La du turojn tegmentas po konusforma kasko; la mezkonstruaĵo havas gablon.
La trapasejo kaj la enskribaĵoj
La trapasejo havis kontraŭ la kamparflanko du pordegoklapojn, kiuj ne konserviĝis. „Falkrado“ estis muntita nur en 1934 kaj ne konvenas kun la originaj sekurigaj instalaĵoj. Je ĉi tiu loko troviĝis falkrado, kies ferstangoj unuope kaj ne kiel tuto estis desuprigeblaj. Tio ebligis mallevi ĉiujn stangojn escepte unu aŭ du kaj tiam atendi, por ebligi al la propraj soldatoj trapason aŭ bari per plimallarĝigo la entrudiĝon de malamikaj rajdosoldatoj aŭ veturiloj je malgranda batalelspezo. Super la trapasejo staras sur la urba same kiel sur la kampara flanko po enskribaĵo.
Sur la urba flanko la enskribaĵo tekstas S.P.Q.L., kadrigita de la jarnombroj 1477 kaj 1871; la unua estis la supozita dato de la konstruo (la ĝusta dato tamen estas, kiel oni intertempe eksciis, 1478), la lasta estas la dato de la riparado same kiel de la fondado de la Germana Regno. Tiu ĉi enskribo sekvis la modelon de la romia S.P.Q.R. (latine Senatus populusque Romanus – senato kaj popolo de Romo) kaj signifas Senatus populusque Lubecensis, do senato kaj popolo de Lübeck. Ĝi tamen devenas nur el 1871. Antaŭe ĉiloke ne ekzistis enskribaĵo. Ĝi ne estus estinta malmulte senchava, ĉar la vidon sur la malsuprajn partojn de Holstentor baris altaj muroj.
Alia enskribaĵo troviĝas kamparflanke kaj tekstas Concordia domi foris pax („Konkordo ene, paco ekstere“). Ankaŭ ĉi tiu skribaĵo devenas el 1871 kaj estas mallongigita formo de la enskribaĵo, kiu antaŭe staris sur la (ne plu konserviĝinta) antaŭpordego: Concordia domi et foris pax sane res est omnium pulcherrima („Konkordo ene kaj paco ekstere fakte estas plej bonaj por ĉiuj“.
Gyula Farkas
FARKAS Gyula (farkaŝ) estis hungara fizikisto, universitata profesoro, ano de la Hungara Scienca Akademio (MTA) naskiĝinta la 28-an de marto 1847 en Sárosd kaj mortinta la 27-an de decembro 1930 en Pestszentlőrinc.
Holstentor
Fortikigoj de la kamparflanko
Laŭ funkcioj la kampara kaj la urba flanko estas tre malsame formitaj. Dum kiam la urba flanko abundas je fenestroj, tia ekipaĵo kamparflanke estus malkonvena koncerne la atentendan batalsituacion. Kamparflanken do montras nur malmultaj malgrandaj fenestroj. Krom tio la masonaĵo estas traigita per pafofendoj. Ankaŭ la mura dikeco estas pli masiva kampar- ol urboflanken: 3,5 metrojn kompare kun malpli ol 1 metro. La konsiderado je la konstruo eble estus, ke oni dum urĝokazo povas rapide detrui la pordegon ekde la urboflanko, por ke malamiko ne povu uzi ĝin post konkero kiel remparon.
Gyula Farkas
Biografio
Farkas studis juron en Pest, pli poste je influo de Ányos Jedlik li elektis la fakon de naturscienco. Ekde 1870 li estis instruisto pri fiziko-kemio en Székesfehérvár. En 1880 li doktoriĝis. Ekde 1887 li instruis en Universitato de Koloĵvaro, en 1907–08 li estis ĝia rektoro. En la fino de la 1915 li retiriĝis pro sia malsano. Lin interesis kvazaŭ ĉiuj branĉoj de teoria fiziko. Sendepende de Minkowski li malkovris la baztezon de la teorio Farkas-Minkowski.
Holstentor
Fortikigoj de la kamparflanko
Kamparflanken montras la pafofendoj same kiel la malfermaĵoj de la pafilegkameroj. En ĉiu turo troviĝis en la teretaĝo same kiel en la unua kaj dua supraj etaĝoj po tri pafilegkameroj. Tiuj ĉi ne konserviĝis en la teretaĝo. Ĉar la konstruaĵo dumpase de la jarcentoj sinkis grunden, ili lokas intertempe 50 centimetrojn sub la ternivelo kaj eĉ malsupre de la nova planko. En la unua supra etaĝo ekzistas aldone al la menciitaj kameroj aliaj du pafofendoj por pli malgrandaj pafilegoj, kiuj situis super kaj inter la tri nomitaj kameroj. Pli malgrandaj malfermaĵoj ankaŭ estas en la tria supra etaĝo, kies muron traas fendoj por manpulvopafiloj, celantaj antaŭen kaj malsupren.
La mezkonstruaĵo ne havas pafofendojn. La fenestroj situantaj super la trapasejo estis konstruita kun la celo, surverŝi entrudiĝan malamikon per varmega peĉo aŭ bolanta akvo.
Ornamaĵoj
La plej okulfrapaj ornamaĵo ne surmetitaj laŭ praktika vidpunkto estas la du terakotobendoj, kiuj ĉirkaŭiras la tutan konstruaĵon. Tiuj ĉi konsistas el unuopaj platoj, kies plej multaj estas kvadrataj kaj havas eĝolongecon de 55 centimetroj. Sur la platoj videblas po unu el tri ornamaĵoj: aranĝo de kvar blazoniridoj, simetria kadro kaj prezentaĵo de kvar kardfolioj. Ne ekzistas ekkonebla viciĝo de ĉi tiuj kontinue sinripetaj simboloj, tamen ĉiam post ok platoj sekvas alie fasonita plato. Tiu ĉi havas la formon de blazonŝildo kaj montras aŭ la blazonaglon de Lübeck aŭ stiligitan arbon. Tiujn ĉi ŝildojn kadras du viraj figuroj, figurantaj kiel blazonportantoj.
La terakotobendoj estis rekonstruataj dum la riparlaboroj inter 1865 kaj 1870. Nur tri el la originaj platoj restis kiel nunaj muzeaj ekzempleroj. La novaj platoj redonas proksimume la iamajn motivojn, kvankam oni permesis al si dum la riparado multan liberecon. Ekzemple la origina motivo je la formado de la blazonaglo tute ne precize redonita.
La gablo ankaŭ ne estis formita laŭ la origino; jen tamen la riparistoj ne kulpas, ĉar en la 19-a jarcento la gablo jam delonge ne plu estis konserviĝinta kaj ĝia origina aspekto estis nekonata. Malnova bildo sur la retablo de la fortikaĵo-monaĥejo de Lübeck montras Holstinio-Pordegon kun kvin gabloturoj; ĉar en tiu ĉi bildo Holstentor tamen staras enmeze de fantazia pejzaĝo el montoj kaj arbaroj, la fidindeco estas pridisputata. Nun sur la gablo staras tri turoj, videblaj tamen nur de la urboflanko.
La interno
La enaj ĉambroj de la turoj estas egale formitaj. Teretaĝo kaj unua supra etaĝo havas la plej altajn plafonojn, dum kiam la superaj etaĝoj estas klare pli malaltaj. Du malvastaj helikoŝtuparoj ŝraŭbiĝas supren, fakte pokaze inter la mezkonstruaĵo kaj la alliga turo. Pasejoj ligas en ĉiu etaĝo la ĉambron de la mezkonstruaĵo kun la samnivelaj ĉambroj de la turoj. Nun en la norda turo la plafono de la dua supra etaĝo estas malkonstruita, tiel ke dua kaj tria supra etaĝo tie konsistigas unu komunan ĉambron. Tiu ĉi transkonstruo okazis en 1934 kaj ne konformas kun la origina plano.
Antaŭ la pafofendoj lokas la pafilegkameroj. En la dua supra etaĝo ankoraŭ nun troviĝas pafilegoj en la kamero, kopiaĵoj, kiujn oni tamen poste starigis tien. Super la pafilegkameroj troviĝas hokoj, de kiuj ĉenoj estis ligitaj kun la pafilegoj, kiuj devis risortigi la retropuŝon. La supraj pafilegkameroj de la unua supra etaĝoj estis atingeblaj nur trans ŝtupetaroj.
Historio
La riĉa kaj bonstata hansourbo Lübeck sin vidis dumpase de la jarcentoj devigata, sin protekti per pli kaj pli fortikaj muroj kaj fortikaĵoj kontraŭ de-eksteraj minacoj. Je tio tri urbopordegoj ebligis la aliron al la urbo, el kiu postrestis nur du, nome Burgtor en la nordo kaj Holstentor en la okcidento. La orienton protektis la retenita rivero Wakenitz. Tie malpli granda pordego kondukis en aŭ el la urbon.
Tiuj ĉi urbopordegoj komence estis unuopaj pordegoj kaj estis pli kaj pli fortikigataj, tiel ke finfine de ĉiuj pordegoj ekzistis ekstera, meza kaj interna pordego. Nun ankoraŭ nur fragmentoj de la iamaj pordegoj konserviĝis. La nun konata Burgtor estas la iama interna Burgtor, dum kiam meza kaj ekstera Burgtor ne plu ekzistas. La nuna Holstentor estas la iama meza Holstentor; krom tio ekzistis (pli aĝa) interna Holstentor, ekstera Holstentor kaj kvara pordego, nomata dua ekstera Holstentor. La historio de Holstentor do estas envere historio de kvar pordegoj situantaj unu post la alia, kvankam nur unu el ĉi tiuj konserviĝis.
La nomoj de la unuopaj pordegoj kompreneble ŝanĝiĝis per la apero kaj malapero de la komponantoj. La meza Holstentor iam estis ekstera Holstentor, antaŭ ol oni konstruis la du transajn pordegojn. Ankaŭ nun oni trovas sufiĉan konfuzon je la nomoj, se oni entrepenas historiajn retrovidojn.
(7878) 1992 DZ
(7878) 1992 DZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
1633
1633 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1633 post Kristo okazis, interalie:
Francisco Umbral
Biografio
En Valladolid li ekverkis en la revuo Cisne, de la frankisma sindikato S.E.U., kaj partoprenis en legado de poemoj kaj prelegoj. Li ekkarieris kiel ĵurnalisto en 1958 en El Norte de Castilla promociita de Miguel Delibes, kiu rimarkis lian talenton por verkado. Poste li translokiĝis al Leono por labori en la radielsendejo La Voz de León kaj en li ĵurnalo Proa kaj kunlabori en El Diario de León. En tiu epoko li multe legis poezion, speciale de Juan Ramón Jiménez kaj poetoj de la generacio de la 27, sed ankaŭ verkojn de Valle-Inclán, Ramón Gómez de la Serna kaj Pablo Neruda.
La 8an de Septembro 1959 li edziĝis al María España Suárez Garrido, poste fotistino de El País, kaj ambaŭ havis filon en 1968, nome Francisco Pérez Suárez «Pincho», kiu mortis nur ses-jaraĝa pro leŭkemio, kio inspiris lian plej lirikan kaj personan libron nome Mortal y rosa (1975).
En 1961 li translokiĝis al Madrido kiel korespondanto de El Norte de Castilla, kaj tie li partoprenis en la babilrondo de la Café Gijón, en kiu li ricevis amikecon kaj protekton de verkistoj José García Nieto kaj ĉefe de Camilo José Cela, kun kies helpo li ekpublikigis siajn unuajn librojn. Tio aperos en La noche que llegué al café Gijón. Uzante pseŭdonimojn Jacob Bernabéu kaj Francisco Umbral, li iĝis prestiĝa kronikisto kaj kolumnisto en revuoj kiel La estafeta literaria, Mundo Hispánico (1970-1972), Ya, El Norte de Castilla, Por Favor, Siesta, Mercado Común, Bazaar (1974-1976), Interviú, La Vanguardia, ktp., kvankam ĉefe pro kolumnoj en El País (1976-1988), en Diario 16, en kiu li ekverkis en 1988, kaj en El Mundo, en kiu li verkis el 1989 la rubrikon Los placeres y los días (La plezuro kaj la tagoj). En El País li estis unu el la kronikistoj kiuj plej bone priskribis la kontraŭkulturan movadon konatan kiel Madrida Movida. Dume li publikigis romanojn, biografiojn, kronikojn kaj membiografiojn.
Inter gravaj verkoj estas Días felices en Argüelles (2005) kaj kompiloj de artikoloj kiel Diario de un snob (1973), Spleen de Madrid (1973), España cañí (1975), Iba yo a comprar el pan (1976), Los políticos (1976), Crónicas postfranquistas (1976), Las Jais (1977), Spleen de Madrid-2 (1982), España como invento (1984), La belleza convulsa (1985), Memorias de un hijo del siglo (1986), Mis placeres y mis días (1994).
En 2003, li suferis pneŭmoniton. Kaj mortis pro korspira manko en la 28-a de aŭgusto 2007 en la hospitalo Montepríncipe, en Boadilla del Monte (Madrido), estante 75-jaraĝa. Liaj restaĵoj estis bruligitaj kaj la cindroj entombigitaj en la tombo de lia filo en la Tombejo de la Almudena de Madrido.
Stilo
Lia literatura kvalito devenas el liaj kreiva fekundeco, lingva sensiblemo kaj ekstrema originaleco, tre impresionisma, de flua sintakso, metafore prilaborita kaj kompleksa, fleksebla por fajnaj nuancoj, abunda en neologismoj kaj intertekstaj aludoj kaj, resume, postulema lirika kaj estetika kvalitoj. Tiu partikulareco faras lin speciale netradukebla kaj sekve li estas apenaŭ konata eksterlande. Francisco Umbral estas «unu el la ĉefaj prozistoj de la hispana lingvo de la 20-a jarcento», laŭ Fernando Lázaro Carreter, kaj Miguel Delibes taksis lin kiel «la verkisto plej plinoviga kaj originala de la aktuala hispana prozo». Inter liaj difektoj unu estis indikita de Arturo Pérez-Reverte: nome la supraĵemo.
Li estis akra kritikisto, sen fundamento, de grandaj hispanaj verkistoj, kaj same atakis normalulojn, kiel la lokanoj de Aranda de Duero en la televida programo "Queremos saber", de Antena 3, ĉar la dekstrulo José María Aznar estis tie bone ricevita tie, dum la socialisto Felipe González ne estis bone ricevita en la universitato. En tiu sama programo okazis la anekdoto kiu eble plej famigis la verkiston, kiam li insistis malafablege dirante «mi venis ĉi tien por paroli pri mia libro», frazo kiu iĝis populara.
Verkoj
Estas tre malfacile apartigi la verkojn de Umbral laŭ ĝenroj, ĉar ili estas tre miksaj kun hegemonio de memoroj. Tamen provizore oni povas klasigi ilin tiel:
Romia cirko
Tipa strukturo
Laŭ Francisko Azorín cirko estas ''Rondoforma konstruaĵo enhavanta en la mezo arenon por akrobata, atleta, rajdista spektakloj. Ĉe la antikvaj grekaj k. romanoj la cirko estis oblonga k. uzata por vetkurado de ĉaroj. Kaj li indikas etimologion el greka kirkos, krikos kaj tio de tie la latina circus el circuire'' (ĉirkaŭi).
111661 Mamiegeorge
111661 Mamiegeorge estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usonaj  William G. Dillon kaj Joseph A. Dellinger elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Mamie George (1877–1971), kiu, kun sia edzo Albert George (1873–1955), kreis la Fondumon George en 1945 por promocii la estontecon de la Kantono Fort Bend (Teksaso). La Observatorio George estas inter ties multenobraj profitantoj.
Orbito
Ĝi estas rigardita ankaŭ kiel hungaria asteroido kaj estas proksima de la orbita resonanco 3:4 kun Marso.
Ĝia klinita orbito proksimiĝas tiun de Marso ĉe sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,0093 astronomia unuo, tie estas 1,391 miliono da km.
Agento
Agento laŭ PIV havas du signifojn:
Ĝenerala striko de 1926 en Unuiĝinta Reĝlando
La Ĝenerala striko de 1926 en la Unuiĝinta Reĝlando estis ĝenerala striko kiu daŭris dek tagojn, de la 3-a ĝis la 13-a de majo de 1926. Alvokis por ĝi la Ĝenerala Konsilio de la Trades Union Congress (TUC), sensukcese esperante trudi la britan registaron kontraŭ la salajroreduktoj kaj malplibonigo de la laborkondiĉoj en la karbominejoj.
Kaŭzoj, vojo al la konflikto
La strikon rekte kaŭzis la anonco de la minejistoj por redukti la ministajn salajrojn (10-25%).
La striko
La finaj interparoloj komenciĝis la 1-an de majo, baldaŭ 1 milionoj da ministoj atendis la rezultojn kaj ne volis eklabori sen interkonsento. La registaro baldaŭ akuzis la strikantojn je anarkiismo, la strikon revolucia (komprenu: komunisma, socialisma), la strikantoj ĉesigis la strikon, kiam oni ricevis garantiaĵon de la registaro (12-an de majo), ke oni ne punas la strikantojn.
Thaĥek
Thaĥek estas urbo de Laoso, ĉefurbo de la provinco Ĥamuane. Situanta surrande de la rivero Mekongo, fronte de la taja urbo Nakhon Phanom, ĝi havas ĉirkaŭ 70,000 loĝantoj. La urbo posedas plurajn domojn el la kolonia epoko.
Ĝenerala striko de 1926 en Unuiĝinta Reĝlando
Post la striko
La ministoj ricevis nenion, ili devis akcepti la pli malbonajn salajrojn aŭ ili iĝis senlaboruloj. En 1927, la brita registaro akceptis leĝon, kiu kontraŭleĝigis la simpatian strikon.
Fine de la 1930-aj jaroj, la dungitoj en la minada branĉo reduktiĝis per triono de la antaŭstrika pinto de 1,2 milionoj da ministoj, sed la produktiveco kreskis de sub pohomaj 200 tunoj al pli ol 300 tunoj ĝis komenco de la dua mondmilito.
Egipta literaturo
Antikva egipta literaturo
Antikvaj egiptoj skribis verkojn ne nur sur papiruson, sed ankaŭ sur murojn, tombojn, piramidojn, obeliskojn kaj aliajn. La eble plej bone konata ekzemplo de antikva egipta literaturo estas la rakonto de Sinuhe ; aliaj bone konataj verkoj estas la papirusoj Westcar kaj Ebers, same kiel la fama libro de mortintoj. Dum la plej granda parto de antikva egipta literaturo estis "saĝecoliteraturo", tio estas literaturo celanta instruon pli ol amuzigon, ekzistas ankaŭ mitoj, rakontoj kaj biografioj celantaj nur legadon. Aŭtobiografio estis nomata la plej malnova formo de egipta literaturo.
La Nilo grande influis verkojn de antikvaj egiptoj, kiel ankaŭ greko-romiajn poetojn, kiuj iris al Aleksandrio por tie trovi subtenon de multaj artsubtenantoj, kiuj vivis tie kaj por profiti la fontojn de la tiea biblioteko de Aleksandrio. Multaj grandaj pensuloj de la antikva mondo iris al tiu urbo, inter ili Kalimako de Libio kaj Teokrito de Sirakuzo. Tamen ne ĉiuj grandaj aŭtoroj de tiu periodo venis de ekster Egiptujo. Unu el la plej famaj egiptaj poetoj estis Apolonio de Rodiso.
Kristana egipta literaturo
Aleksandrio iĝis grava centro en la périodo de apero de kristanismo, tio estas ĉirkaŭ de la 1-a ĝis la 4-a jarcento. Koptaj verkoj grande kontribuas al la kristana literaturo de tiu periodo kaj la biblioteko de Nag Hammadi helpis konservi librojn, kiuj sen ĝi estis perditaj.
Islama egipta literaturo
Ĉirkaŭ la 8-a jarcento Egiptujo estis konkerita de islamanaj araboj. Literaturon kaj bibliotekojn influis tiam la islamaj konkerintoj. Pluraj gravaj ŝanĝiĝoj okazis en tiu epoko. Papirusojn anstataŭis papero el ŝtofo, kaj kaligrafio estis enkondukita kiel skribsistemo. Temoj preskaŭ ekskluzive rilatis al islamo. La unua novelo verkita en Egiptujo estis Theologus Autodidactus de Ibn al-Nafis, la plej frua ekzemplo de sciencfikcio teologia fabelo.
San Pedro y San Pablo Ayutla
San Pedro y San Pablo Ayutla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro y San Pablo Ayutla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 337.
Geografio
San Pedro y San Pablo Ayutla apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4319 loĝantojn. El tiuj estis 2050 viroj kaj 2269 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2180 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4622 indiĝenoj. El tiuj 3997 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3997 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
László Józan
László Józan [lAslO], ukraine Ласло Юзан, laŭ hungarlingve kutima nomordo Józan László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
László Józan naskiĝis la en Vari (Sovetunio, Ukrainio).
Biografio
László Józan maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, sed li studis ankaŭ en aktorstudio de hungarlingva teatro en Berehove. Post la maturiĝo li ricevis statuson en la teatro. Li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Marton (reĝisoro) kaj Géza Hegedűs D. Li komencis sian aktoran karieron en Gaja Teatro. Li ricevis premiojn inter 2009-2011.
Internacia Jura Revuo
Internacia Jura Revuo (IJR) estas eksa revuo pri juro. Ĝi estis eldonita de la Internacia Esperanto-Asocio de Juristoj (IEAJ).
Ciurgău (Mureș)
Ciurgău [ĉurgəŭ] (hungare: Csorgó [ĉorgo]) estas komunumo en Rumanio apartanta administre al la komunumo Luduș.
Saint-Junien-la-Bregère
Saint-Junien-la-Bregère estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 160 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ciurgău (Mureș)
Preter Ciurgău pasas la distrikta vojo DN171, kiu ligas ĝin al Luduş (2 km sude) kaj al Roșiori.
Saint-Junien-la-Bregère
Geografio
Saint-Junien-la-Bregère etendiĝas sur 25,66 km², kaj havis 160 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 6 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Junien-la-Bregère apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Alain Calomine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Junien-la-Bregère apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Itala novrealismo
Itala novrealismo estis rakonta kaj kinematografia movado aperinta en Italio dum la postmilita periodo de la Dua Mondmilito, t.e. ekde 1945. Ĝi celis montri pli aŭtentikajn kaj homajn sociajn kondiĉojn, forirante de la historia kaj muzika stilo ĝis tiam, kiam la kino estis regata de la faŝisma Italio (1922-1945). La termino estis kreita de la kritikisto Umberto Barbaro kaj kutime oni konsideras, ke la unua filmo de ĉi tiu ondo estas Roma, città aperta, de Roberto Rossellini.
Sekvante la linion de la muta filmo, en kiu ne estis dialogoj kaj tial la vizaĝaj esprimoj de la aktoroj estis kerna elemento por kompreni la sentojn de la karakteroj, novrealismo donis pli da graveco al la sentoj de la karakteroj mem ol al la kunmetaĵo de la intrigo. Por kompreni ĉi tiun novan kinan stilon, oni devas kompreni la improvizaĵon kiel manieron priskribi realecon. Tial en iuj kazoj la reĝisoroj turnis sin al neprofesiaj aktoroj. Tial, en novrealismaj filmoj, ĉio estas sufiĉe fleksebla kaj ŝanĝiĝanta. Klara ekzemplo estas Paisà de Roberto Rossellini. Li mobilizis la tutan teamon direkte al la situo de filmado, kaj tie li submetis la neprofesiajn aktorojn por respondi kelkajn balotenketojn por ke ili povu doni opinion pri kiel la kurso de la intrigo devas esti. Kritikita de ĉi tio, Rossellini respondis: «[...], kaj la plej granda insulto estis aserti, ke mi estas improvizisto. Mi sentas min fiera esti improvizisto; Tio signifas, ke mi ne estas tute endorma."
Oni povas diri, ke itala novrealismo komenciĝis en 1945 kun Romo, malferma urbo de Roberto Rossellini kaj daŭris ĉe elstaraj filmistoj kiel Vittorio De Sica kun Ladri di biciclette (1948), Luchino Visconti kun La tero tremas (La terra trema) en 1948, Giuseppe De Santis kun Riso amaro (Amara rizo) en 1949 kun Silvana Mangano ktp.
Suso Cecchi d'Amico kaj Cesare Zavattini estis, inter aliaj verkistoj, gravaj aŭtoroj en ĉi tiu movado, verkante rakontojn por la direktoroj de itala novrealismo.
Arroyomolinos (Cáceres)
Arroyomolinos aŭ Arroyomolinos de Montánchez (Rojo de muelejoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.