cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bolŝaja kolcevaja linio (Moskvo)
Bolŝaja kolcevaja linio / BKL ("Granda cirkla linio", Большая кольцевая линия / БКЛ) antaŭe nomita TPK linio (Tretij peresadoĉnij kontur, "Tria interŝanĝa konturo", Третий пересадочный контур) estas metrolinio de la Metroo de Moskvo. Ĝi estas planata kiel dua cirkla linio situanta ekstere de la ekzistanta Cirkla linio, kun branĉo al Moskva-Siti.
La kvin unuaj stacioj (de ' ĝis ') malfermiĝis la.
La sekcio de ' al ', estas uzata kune kun la linio Solncevskaja kiel parto de la itinero.
La malfermiĝis 10 novaj stacioj: ', ', ', ', ', ', ', ', ', '.
Post kompletigo, Bolŝaja kolcevaja linio inkluzivas la tri staciojn de Kaĥovskaja linio (', ', ).
BKL estis oficiale malfermita la kaj malfermiĝis 9 novaj stacioj: ', ', ', ', ', ', ', ', .
Stacioj
Stacioj de la Bolŝaja kolcevaja linio
Don Murray
Donald Patrick "Don" MURRAY (naskiĝinta la ) estas usona aktoro.
Kliringo
Kliringo estas pagmaniero per reciproka enkalkulo. Ekz. se A ŝuldas al B je 10 eŭroj kaj B ŝuldas al A je 6 dolaroj, tiam la kliringo signifas, ke nur A pagas al B 4 dolarojn.
Don Murray
Post esti ludisto de usona piedpilkado, li premieris en Broadvajo en 1951 per la teatraĵo The Rose Tattoo, kiel Jack Hunter. Li ĉesis dum tri jaroj por bonfarado al viktimoj de la Korea milito. En 1954, li revenis al Usono kaj al aktorado. La rolo de Don Murray kiel Beauregard "Bo" Decker en Bus Stop (1956) markis sian kinekon. Li stelulis kun Marilyn Monroe, kiu ludis Cherie, la celo de lia deziro.
Samu Csinta
Samu CSINTA [ĉinta] rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 21-an de aŭgusto 1960.
Kliringo
La kliringo povas okazi inter du aŭ pli partneroj. Malo de la kliringo estas la malneta kalkulado: ekz. A pagas 10 dolarojn al B, B pagas 6 dolarojn al A, tio estas ambaŭ repagas la ŝuldon.
Samu Csinta
Kariero
Samu Csinta de 1991 estis stipendiulo de porĵurnalista lernejo Gyögy Bálint de Budapeŝto, De 1991 li estis redaktoro de Új Sport, de Pesti Hírlap, de 2003 respondecredaktoro Krónika ĝis 2008, nuntempte ĉeredaktoro de Erdélyi Napló.
Kliringo
Internacia komerco
Kliringajn operaciojn ĉiam pli vaste uzas Ĉinio, kiu ĝis 2023 establis jam 25 kliringajn centrojn en diversaj landoj por ebligi rektajn pagojn kaj kreditojn en naciaj valutoj, sen uzo de valutoj-perantoj kiel usona dolaro aŭ eŭro. En marto 2023 plia kunlabora kliringa organizo estis kreita de Ĉinio kaj Brazilo.
Valentim Magalhães
Antônio Valentim da COSTA MAGALHÃES [antonjŭ valentim da kosta magaljajnz], pli konata nur kiel Valentim Magalhães (naskiĝis en la 16-a de januaro 1859, en Rio-de-Ĵanejro, kaj mortis en la 17-a de majo 1903, en la sama urbo) estis brazila ĵurnalisto, rakontisto, romanisto kaj poeto. Li estas la fondinto de la Seĝo 7 de la Brazila Beletristika Akademio, por kiu elektis kiel patronon la poeton Castro Alves (1847-1871). Lia romano Flor de sangue ("Floro sanga") markas la komencon de la Biblioteko de la Akademio, kiam, en januaro 1897, Valetim Magalhães mem donis al la biblioteko unu ekzempleron de sia libro.
Vivo
Tiu granda partoprenado de Valetim Magalhães en la aferoj, por kiujn li luktis, igis lin fama pro sennombraj polemikoj, pro kiuj li estis multe atakita kaj same defendita. La deziro defendi tiujn aferoj kaj la amikojn en ili partoprenintajn ne permesis lin produkti pligranda verkado, malgraŭ lia sindonemo al poezioj, rakontoj, kronikoj, romanoj kaj teatro. Li eĉ kreis ĉe A Semana sekcion nomatan Galeria de elogio mútuo ("Galerio por reciproka laŭdo"), en kiu amikoj verkis unuj pri la aliaj. Ĉar preskaŭ ĉiuj, kiuj poste graviĝis por la brazila literaturo kaj kiuj tiutempe komencis verki, kunlaboris por A Semana, tial la kritikistoj diras, ke la vera graveco de Valentim Magalhães estis la disvastigo de la nomoj de tiuj novaj verkistoj por Brazilo.
Dum la Encilhamento ("Premigo"), falsa ekonomia prospero okazita en 1890, post la komenco de la respublika periodo en Brazilo, kaj kaŭzata de lia kunakademiano Rui Barbosa (1849-1923), tiama ministro de Financo, Valentim Magalhães sin donis al rapida monprofito, fondinte enterprenon, sed, kiel ĉiuj, tuj bankrotinte.
En la 28-a de januaro 1897 la Brazila Beletristika Akademio determinis siajn unuajn kvardek membrojn, fondante Valetim Magalhães la Seĝon 7 kaj elektante por tiu seĝo la poeton Castro Alves kiel patronon.
Valentim Magalhães mortis en Rio-de-Ĵanejro en la 17-a de majo 1903. Pri sia rolo en la venonta memoro, tiam ankoraŭ spertante la malsorton, li deklaris: "principe mi estis geniulo; poste nenio! Hodiaŭ Cezaro, morgaŭ Johano Fernandes…".
Verko
Registras la grava modernisma poeto Manuel Bandeira (1886-1968), ke Valentim Magalhães partoprenis kun Teófilo Dias (1854-1889), Artur Azevedo (1855-1908), Fontoura Xavier (1856-1922) kaj aliaj je la "Parnasa Batalo", ia reago al Romantikismo, komencita ĉirkaŭ 1860 kaj plifortigita de Artur de Oliveira (1851-1882), kiu, konante en Parizo iujn parnasajn pensantojn, influis la brazilajn verkistojn.
La romano Flor de sangue, verkita en 1896 de Valetim Magalhães, markas la komencon de la kolekto de la Biblioteko de la Akademio, kiam la aŭtoro mem donis al la biblioteko unu ekzempleron de sia verko, en januaro 1897. La grava verkisto kaj literatura historiisto José Veríssimo (1857-1916) difinis tiun romanon kiel "trorapidan literaturon", kaj la akademio mem memoras tiun inaŭguran agon per ia malgraveco, kiam diris: "cent jaroj poste, tiu verko estas nur rememorita ĉar ĝi estis la komenca marko de la Biblioteko de la Akademio". Malgraŭ tio, Flor de sangue estas ankaŭ rememorita, ĉar ĝi estis publikigita, de la Eldoninto Laemert, kun unu el la plej nekutimaj korekto-notoj de la brazila literaturo: "ĉe la paĝo 285, 4-a linio, anstataŭ 'eksplodi la kapon', legu 'detranĉi la kolon'".
Hans Tausen
Hans Tagesen (1494-1561) estis dana teologo, reformisto, humanisto, erudiciulo, latinisto, hebreisto kaj tradukisto de la Biblio. Hans Tausen sole ne enkondukis la Reformacion en Danion, sed lia granda personeco kaj lia maniero paroli kun homoj aspektigis lin kiel la dana gvidanto de la movado. Li predikis dane, kio tre popularigis liajn servojn.
Ekde katoliko al protestanto
Hans Tausen naskiĝis en Birkende sur la insulo Fyn en 1494. Li frue frekventis religiajn lernejojn kaj studis en diversaj universitatoj en Eŭropo. Li iris al la universitato en Wittenberg en 1523-1524. Li ekzemple ĉeestis prelegojn kaj akiris aliron al la pensmaniero de Marteno Lutero (1483-1546).
Hans Tausen studis kun Lutero mem kaj tuj aliĝis al lia movado. Kiam li revenis al sia preĝejo en Antvorskov kun sia nova konvinkiĝo, li renkontis grandan reziston. Pro siaj luteraj opinioj, li estis forigita al preĝejo en Viborg.
Ankaŭ ĉi tie la administracio ne respektis lin kaj la prioro de la preĝejo Peder provis konvinki lin reveni al la tradicia prelego denove. Sed Tausen estis populara inter la paroĥanoj kaj Peder timis denunci lin pro herezo. Anstataŭe, la episkopo Jørgen Friis (1521-1536) fine forigis Tausen-on je predikado el ĉiuj preĝejoj de Viborg.
Reĝo kaj eklezio
La nova luterana pensmaniero rezultis en potenca lukto inter la reĝo kaj la eklezio. La reĝo Frederiko la 1-a (1471-1533) dum siaj unuaj jaroj de regado kontraŭbatalis la protestantojn, kvankam li multe konsentis kun ili en multaj aspektoj. Lutero opiniis, ke la Reĝo kaj ne la Papo aŭ la episkopoj, devas respondeci pri la eklezioj.
La popolo ankaŭ esprimis malkontenton kun la katolika eklezio. Precipe, la almozpetantaj monaĥoj komencis iĝi minacon al la socio. La monaĥoj petegis almozojn por la eklezio kaj por esti savitaj, la urbanoj aĉetis indulgajn leterojn. La protestanta eklezio estis alia. Nur Dio sola rajtas decidi, tiu kiu devas saviĝi, kaj tute ne eblis aĉeti la pardonon de Dio.
Reformacio en Danio
La eksa reĝo Kristiano la 2-a (1481-1559), jam estis aliĝinta al la protestantoj. Li estis forpelita de sia onklo, la reĝo Frederiko la 1-a (1471-1533), en 1523, kiu estis katolika. Frederiko la 1-a timis, ke la danoj postulos Kristiano la 2-a reen sur la tronon, do Frederiko la 1-a prenis Hans Tausen sub reĝan protekton kaj iĝis laŭleĝa esti protestanto.
Kiam Frederiko la 1-a mortis en 1533, Danio estis ĵetita en la venĝon de la Grafo, kio estis ne nur rivaleco inter du vicoj de reĝoj: la ekzilita Kristiano la 2-a kontraŭ la filo de Frederiko la 1-a, la estonta Kristiano la 3-a. Ili estis kuzoj, sed ankaŭ oficialaj religiaj kontraŭuloj. Kristiano la 3-a estis katolika tiutempe.
Hans Tausen daŭre diskonigis la parolon de Dio. En 1536, la reformacio estis oficiale starigita en Danio. Kristiano la 3-a (1503-1559) arestis multajn el la danaj episkopoj kaj konfiskis ekleziajn havaĵojn. La potenco de la eklezio malfortiĝis, kaj la Reĝo plifortiĝis.
Hans Tausen laboris inter 1538-1542 kiel instruisto por pastroj en Roskilde, kaj ekde 1542 ĝis sia morto li estis episkopo en Ribe. Hans Tausen tradukis la Biblion al la dana kaj verkis publikigitan kolekton de prelegoj. Li plue verkis kelkajn psalmojn, iuj el ili ankoraŭ estas parto de la psalmaro kaj post 500 jaroj ankoraŭ kantataj. Unu el ili estas la "Fra Himlen kom en engel klar" ("El la Ĉielo venis Anĝelo klara"), kiu temas pri la proklamo de la naskiĝo de Jesuo kaj la potenco de la fido.
Paul Celan
Paul CELAN [paŭl ĉelan], origine: Paul ANTSCHEL (naskiĝis la 23-an de novembro 1920, mortis la 20-an de aprilo 1970) estis germanlingva poeto kaj tradukisto.
Kiam en 1941 germanaj kaj rumanaj trupoj okupis la urbon, la judoj devis ekloĝi en geto. En 1942 liaj gepatroj estis forportitaj: La patro iom poste mortis pro tifo, la patrino estis mortpafita. Paul Celan fuĝis el la geto, sed venis al rumana laborkampo. En decembro 1944 li revenis al sia - intertempe soveta - hejmurbo kaj daŭrigis sian studadon.
De 1945 ĝis 1947 li laboris en Bukareŝto kiel lektoro kaj tradukisto. En 1947 li fuĝis tra Hungario al Vieno kaj unu jaron poste li ekloĝis en Parizo. Ekde 1955 li iĝis franca civitano. Psike grave malsana, li finis sian vivon per suicido.
Merapio
Merapio estas konusforma monto en Centra Javo en Indonezio. Ĝi estas la plej aktiva vulkano en Indonezio kaj erupciis 68 fojojn ekde 1548. Ĝia nomo signifas "Monto de Fajro". Ĝi havas altecon de 2914 m s.m.. Ĝi estas tre proksima al la urbo Jogjakarta, kaj miloj da homoj loĝas en vilaĝoj sur la flankoj de la monto.
Multaj el ĝiaj erupcioj estas kaŭzintaj mortojn. Ĝi erupciis de 1992 al 2002, kaj granda eksplodo mortigis 43 homojn en 1994. Ĝi reaktiviĝis en 2006, pli forte en 2010, kaj sciencistoj kredas, ke granda erupcio baldaŭ okazos.
En la jaro 1006 giganta erupcio kovris Borobuduron por jarcentoj sub vulkana cindro.
Urba muzeo de Zeulenroda
La Urba muzeo de Zeulenroda troviĝas en la urbo Zeulenroda-Triebes, Aumaische Straße nr 30.
Priskribo
Gastigas la muzeon ekde 1927 iama loĝejo de ŝtrumpfabrikanto. Konstrustilo kaj interna ekipaĵo de la en 1888 farita konstruaĵo estas historiismaj.
Fundamenton por la kolektoj metis jam en 1903 la ĉefurbestro Paul Lemcke. La rondirado kondukas tra la regiona historio ekde la fondo de la vilaĝo en 1250 kaj la urbiĝo de 1438. Ne neglektatas ankaŭ la nuna tempo.
Oni gajnis informojn ekzemple pri la tipaj metioj de la urbo, tukfarado kaj ŝtrumpfarado.
Alia grava muzeoparto rezervatas al la mebloj, kiu kovras la periodon de 1830-1965: i.a. bidermajraj, historiismaj, secesistilaj. Per ili iĝas atesto pri la riĉa tradicio de tiaj produktoj en la urbo Zeulenroda: de altkvalita manfarado ĝis moderna industria amasfabrikado.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 206
Sveda krono
La sveda krono (svede krona (singularo) respektive kronor (pluralo)) estas la nomo de la valuto de Svedio. La valuto estas unu el pluraj eŭropaj pagiloj, kiuj nomiĝas krono kaj kies nomo devenas de la krono de la mezepokaj nobelaj regantoj de la lando. Unu krono egalvaloras al 100 oeroj (öre).
Historio
La krono enkondukiĝis kadre de la Skandinavia valutosunion dum la jaro 1873. Ĝis la Unua Mondmilito la krono ne nur en Svedio, sed ankaŭ en Danio kaj Norvegio estis oficiala pagilo. Post la malfondiĝo de la valuta unio ĉiuj tri landoj decidis, teni la nomon „krono“ por siaj sekvaj sendependaj naciaj valutoj.
Monbiletoj kaj moneroj
Tradicie la sveda 1-krona monero havas kapan bildon de la reganta monarko sur unu paĝo kaj bildon de la ŝtata blazono aŭ de krono sur la alia flanko. Krome la reĝa moto estas skribita sur ĝi.
Krome la sveda nacia banko dum 2005 eldonis "specialan monbileton" kun la valoro de 100 kronoj kaj la motivo "250 jaroj da papera muelejo Tumba Bruk" en eldono de 10.000 ekzempleroj. La monbileto estas oficiala pagilo, sed kolektistoj pagas signife pli ol la oficialajn 100 kronojn por la bileto.
Kazuki Sato
Kazuki Sato (佐藤 一樹, n. ) estas japana futbalisto.
Sveda krono
Estonto kaj Eŭro
La sveda krono ne apartenas al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II, kies valuroj antaŭvidiĝas por pli postaj transiro al la komuna eŭropa valuto Eŭro. Dum septembro 2003 la svedoj en plebiscito kontraŭis la aliĝon al la Eŭropa ekonomia kaj valuta unio. Laŭ la aliĝokontrakto de Svedio al la Eŭropa Unio la ŝtato devos iam enkonduki la komunan valuton, kaj ne havas rajton definitive bloki la valutan transiron, kiel rajtas Britio kaj Danio. Pro la nepartopreno en la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II la sveda ŝtato momente malrapidigas kaj portempe blokas la transiron al la komuna valuto.
Kazuki Sato
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Yokohama F. Marinos, Kyoto Purple Sanga, Oita Trinita, Sanfrecce Hiroshima kaj Yokohama FC.
Kolmara Sako
La Kolmara Sako (en franca: Poche de Colmar; en germana: Brückenkopf Elsass) estas la areo tenita en centra Alzaco, Francio, ĉirkaŭ Kolmaro, de la Germana 19a Armeo el novembro 1944 al februaro 1945, kontraŭ la Usona 6a Armegrupo (6a AG) dum la Dua Mondmilito. Ĝi estis formita kiam la 6a AG liberigis sudan kaj nordan Alzacon kaj apudan orientan Lorenon, sed ne povis klarigi centran Alzacon. Dum Operaco Nordwind en decembro 1944, la 19a Armeo atakis norden el la Sako en subteno de aliaj germanaj fortoj kiuj estis atakante suden el Sarlando en norda Alzaco. Fine de januaro kaj komence de februaro 1945, la Franca Unua Armeo (plifortigita de la Usona 21a Korpuso) klarigis la Sakon el germanaj fortoj. La francoj perdis 13 390 homojn kaj la usonanoj 8 000, dum la germanoj inter almenaŭ 22 000 kaj eble ĝis 38 500.
Interesaĵoj
26.01.1945: usona soldato Audie Murphy pafmortigis en Kolmara Sako 240 germanajn soldatojn (multe pli vundis kaj malliberigis), kio certigis al li Medalon de Honoro - nacia heroo kaj unu el la plej famaj kaj medalitaj usonaj soldatoj de la milito (li ensaltis en flamantan tankon kun brulaĵo kaj municio, kiu povus eksplodi, kaj uzis maŝinpafilon)
Náklo
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1078.
Irmtraud Morgner
Irmtraud MORGNER, origine: Irmtraud Elfriede SCHRECK (naskiĝis la 22-an de aŭgusto, 1933, mortis la 6-an de majo, 1990) estis germana verkistino.
Naskiĝinte en Chemnitz, ŝi de 1952 ĝis 1956 studis germanistikon en Lepsiko. Poste ŝi laboris ĉe literaturĵurnalo. Ekde 1958 ŝi plene dediĉis sin al la verkado. Ŝi mortis en 1990 en Berlino.
Centra temo en ŝia verkaro estas la rolo de la virinoj en la Germana Demokratia Respubliko.
Nahe (Holstinio)
Nahe (platgermane Up de Nah) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Itzstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Umajadoj
La Umajadoj, ankaŭ Umajidoj aŭ Omajadoj (بنو أمية aŭ الأمويون al-Umaŭijjūn; ; Emevi) estis reĝa familio de la araba popolo kiu regis unue en la Umajida Kaliflando, en Oriento, kun ĉefurbo en Damasko, kaj poste en la kaliflando de Kordovo, en Al-Andalus, kun ĉefurbo en Kordovo.
La Umajadoj estis klano de la tribo Kurajŝo, de Mekko, al kiu apartenis Mahometo. La prapatro kiu nomigas la familion, Umajja ibn Abd Ŝams, estis nevo de Haŝimo, praavo de Mahometo.
San Nicolas
San Nicolas (nederlande: Sint Nicolaas) estas loĝloko en la sudorienta parto de Arubo. San Nicolas situas 19 kilometojn sudoriente de Oranjestado. Ĝi estas la dua plej granda loĝloko de Arubo.
Propila jodido
Propila jodido aŭ 1-jodo-propano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj propanolo. Propila jodido estas senkolora aŭ flaveca brulema likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila jodido prezentas jodatomon ligitan al propila grupo. Ĝi konsistas je 3 karbonatomoj, 7 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
San Nicolas
Petrolrafinejo
En la loĝloko troviĝas ekde 1924 petrolrafinejo, kio donis laboron al multaj homoj. La rafinejo estas de la teksasa kompanio Valero. Ĉiutage ĝi rafinis 275 000 barelojn da petrolo.
Dum la Dua Mondmilito la rafinejo estis vane atakita fare de la germanoj, kiuj tamen sukcesis sinkigi kelkajn petrolŝipojn.
Post la milito la rafinejo kaŭzis ke Arubo nun estas unu el la plej bonfartaj insuloj en la karibia areo. Post kiam en 1986 la kompanio forlasis la rafinejon, i.a. pro la malmoderna rafiniloj, ankaŭ la dungitoj forlasis la insulon kaj iliaj vilaoj en la vilaĝo Seroe Colorado grandparte estas forlasitaj kaj neglektitaj.
En 1991 la rafinejo estis remalfermita, ĉifoje sub gvido de Coastal Oil Company. En 2004 la ankoraŭ ĉeestanta kompanio Valero transprenis ĝin. Ekde 2012 la rafinejo estas fermita.
Prostituado
San Nicolas estas la nura loko en Arubo kiu havas laŭleĝan prostituadon. Tio originis de la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj kaj eble rilatas al la ĉeesto de multaj eksterlandaj laboristoj.
Atarjea
Atarjea estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Atarjea.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5035 loĝantojn. El tiuj estas 2425 viroj kaj 2610 virinoj. La komunumo havas surfacon de 313,80 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1220 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 16′ norda latitudo kaj 99° 43′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 4488 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 18 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,40 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. 2976 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 2103 alfabetoj kaj 864analfabetoj. Do 29,03% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Politiko
Kronologio de komunumaj prezidantoj: Marcos Ramírez Hernández 1950-1951
Guadalupe Hernández 1952-1954
Gregorio Jiménez Guillén 1955-1957
Luis Velázquez García 1958-1960
Rafael García Sánchez 1961-1963
Blas Ramos Pacheco 1964-1966
Bartolomé Olvera 1967-1969
Jesús Hernández Jiménez 1973
Guadalupe Martínez Velázquez 1977-1979
Juan Hernández García 1980-1982
Edmundo Tello Jiménez 1983-1985
Jesús Díaz Yáñez 1986-1988
Profr. Agapito Flores Lara 1989-1991
J. Edmundo Tello Jiménez 1992-1994
J. Jesús María José Isidro López 1995-1997
Rigoberto González León 1998-2000
J. Neftalí Rafael García Flores 2000-2003
Fidel López Muñoz 2003-2006
J. Guadalupe Flores Loyola 2006-2009
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11006a.htm
Lapitoj
La vorto Lapitoj havas plurajn signifojn:
Luterana preĝejo (Sárvár)
La luterana preĝejo estas sakrala historia monumento en urbo Sárvár (Hungario).
Historio
En Sárvár la reformacio komenciĝis en 1534 pro alveno de János Sylvester, baldaŭ ankaŭ Mátyás Dévai Bíró laboris tie. Tiutempe Sárvár estis la hungara Vitenbergo. Tiu epoko finiĝis pro la kontraŭreformacio, la restintaj luteranoj havis diservojn en Nemesdömölk. Ili rajtis konstrui loke lignan kirkon ekde 1794, post 4 jaroj ankaŭ la sonorilostablo estis preta kun sonorilo. En 1824 jam turo konstruiĝis, sed post 5 jaroj ĉiu cindriĝis pro incendio. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1834 kaj 1936. Orgeno estis aĉetita en 1851. Por havi pli grandan kapaciton flanke galerioj konstruiĝis en 1933.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto, sed la simetria fasado rekte tuŝas la trotuaron. Meze funkcias la enirejo, pli supre estas fenestro, la plej supre la turo altiĝas. La turpinto estas plurlatera piramido. La fasado havas ankaŭ 4 blindajn fenestrojn. Interne laŭ la kutimo la muroj estas blankaj. Interne inter la navo kaj la absido estas disigita muro, la absido iĝis sakristio.
28402 Matthewkim
28402 Matthewkim estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ciubanca
Ciubanca [ĉubanka] (Alsócsobánka) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Dej. En 1910 ĝi nombris 494 loĝantojn (rumanoj), en 1956 450. Ĝia unua skriba mencio estis en 1314. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Recea-Cristur.
Orientprusia Ofensivo
La Orientprusia Ofensivo (Восточно-Прусская стратегическая наступательная операция) estis strategia ofensivo fare de la soveta Ruĝa Armeo kontraŭ la germana Wehrmacht en la Orienta Fronto de la Dua mondmilito. Ĝi daŭris el la 13a de januaro al la 25a de aprilo 1945, kvankam kelkaj germanaj unuoj ne kapitulacis ĝis la 9a de majo. La Batalo de Königsberg estis grava parto de la ofensivo, kiu finis en venko de la Ruĝa Armeo.
La Orientprusia Ofensivo estis konata de germanaj historiistoj kiel la Dua Orientprusia Ofensivo. La Unua Orientprusia Ofensivo (konata ankaŭ kiel Gumbinnen Operaco), okazis el la 16a al la 27a de oktobro 1944, kaj estis farita de la 3a Belorusa Fronto estrita de generalo I.D. Ĉernjaĥovskij kiel parto de la Memela Ofensivo (Мемельская операция)) de la 1-a Balta Fronto. La sovetaj fortoj suferis fortajn perdojn dum la penetro de 30–60 km en orient-nordan parton de Pollando, kaj la ofensivo estis prokrastita ĝis pli grandaj rezervoj venos. Estis 220 000 germanoj kaptitaj.
Bernhard von Bülow
Bernhard von BÜLOW (naskiĝis la 3-an de majo 1849 en Klein-Flottbek, mortis la 28-an de oktobro 1929 en Romo) estis germana imperia kanceliero kaj prusa ĉefministro inter 1900 kaj 1909.
Li studis juron en Lausanne, Berlino kaj Leipzig. Li iĝis en 1893 ambasadoro en Romo, en 1897 eksterafera oficisto.
Li apogis imperiajn klopodojn de Germanio, konstruon de fervoja linio de Bagdado. Li malsukcese agadis kontraŭ la naskiĝanta Entento.
Palmiano
Palmiano estas komunumo de Italio.
Jin Sato
Jin Sato (佐藤 尽, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Kyoto Purple Sanga kaj Consadole Sapporo.
Lapita kulturo
La lapita kulturo estis kulturo floranta inter 1600 a.K. ĝis 500 a.K. en Melanezio, Polinezio kaj en kelkaj areoj de Mikronezio. La nomo venas el trovitaĵejo Lapita de Nov-Kaledonio, kie oni trovis hardebakitajn argilajn ujojn.
La lapitoj venis el insulo de Nov-Gvineo aŭ el alaij partoj de Aŭstralio resp. Aŭstronezio. Ili setlis unuafoje sur la Bismarkoj en ĉirkaŭ 2000 a.K.. Ili disvastiĝis en ĉirkaŭ 1600 a.K. al la Salomon-insuloj, ili atingis en 1000 a.K. la Fiĝi-, kaj Tongo-insulojn kaj aliajn partoj de okcidenta Polinezio. Ili disiĝis en ĉirkaŭ 500 a.K. en Mikronezio.
La lapitoj famas pro siaj hardebakitaj memoraĵoj (ujoj, pladoj). Ili estis ankaŭ elstaraj ŝipistoj, matrosoj. Ili vivtenis sin per fiŝkaptado.
Listo de stacioj de Bakua metroo
En 2022 la Metroo de Bakuo havas 27 staciojn.
Ťahanovce
Ťahanovce (hungare Hernádtihany (hernAdtihanj)) estas iama vilaĝo, nun urboparto de Košice en Slovakio, en Regiono Košice.
Situo
Ťahanovce situas laŭ maldekstra bordo de Hornád. Urbocentro de Košice troviĝas pli sude 4 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1463 en formo "Tehan", sed pli frue (antaŭ ol 1249) laŭ alia informo germanoj fondis la vilaĝon. En 1397 la najbara urbo Kassa akiris la kampojn. En 1828 loĝis tie 878 vilaĝanoj en 112 domoj. En 1907 la oficiala hungara loknomo estis Hernádtihany por ne miskompreni kun Tihany. En 1910 loĝis tie 1668 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Hernádtihany rehungariĝis laŭ la unua Arbitracio de Vieno, ĉar tre forte ligiĝis al Kassa. Ekde 1969 Ťahanovce iĝis urboparto de Košice. Ekde 1985 nova loĝkvartalo konstruiĝis, kiu jam aparte estis parto de la urbo, kiel Sídlisko Ťahanovce. La restinta vilaĝoparto estas ŝatata ekskursejo.
Maarten Stekelenburg
Maarten STEKELENBURG (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li kiel golulo de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "1". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "2") li partoprenis, sed en tiu turniro kontraste la nederlanda teamo estis tute nesukcesa.
Kantono Imperial
La kantono Imperial - angle Imperial County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo El Centro. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Establita en 1907, ĝi estis la lasta kantono establita en Kalifornio.
La Imperia Valo, en angla Imperial Valley kaj en hispana Valle Imperial, kuŝas en la kantonoj Imperial kaj Riverside. Ĝi situiĝas en sudorienta Suda Kalifornio, kaj ĝi estas la loko de urba areo ege centrita en la urbo El Centro.
Kreatinino
Kreatinino estas cikla amido, C4H7ON3. Ĝi estas katabolaĵo de kreatino. Oni uzas ĝin por taksi uremion.
Fontoj
PIV
Adolph Knigge
Adolph (Franz Friedrich Freiherr von) KNIGGE - pseŭdonime i.a. Josephus Aloisius Maier, J. C. Meywerk, Melchior Spießglas - (naskiĝinta en la 14-a de februaro 1752 en Bredenbeck, mortinta la 6-an de majo 1796 en Bremen) estis germana verkisto. Li estis grava propagandisto de la iluminismo. Ĝis nun konata estas lia ofte malkorekte interpretita libro kun reguloj pri bona konduto kaj decaj kutimoj Über den Umgang mit Menschen (2 volumoj, 1788). Cetere jam pli ol 7 jardekoj antaŭ li lia samlandano Melissantes estis skribinta similan verkon...
Vivo
Laŭ la kutimo de nobelidoj li studis jursciencojn en Göttingen. Poste li deĵoris kiel asesoro en Kassel. En la 1777-a jaro li iĝis pro instigo de Johann Wolfgang von Goethe ĉambristo en Weimar, kiel li engaĝiĝis por la validigo de homaj rajtoj - kaj perdis la plejmulton de siaj havaĵoj. Inter 1780-84 li estis unu el la plej influaj kapoj de la Iluminatoj. Dum tiu tempo li publikigis sian membiografion Der Roman meines Lebens (4 volumoj, 1781-1783).
En 1788 aperis la duvoluma ensocia konduthelpilo Über den Umgang mit Menschen kiu tute ne estis, kiel oni ĝin taksas ofte, forma abodolibro por lerni bonajn manierojn. En 1790 li farigis Supera kapitano en Bremen.
Graveco
Knigge studis la filozofion de Thomas Hobbes, tradukis la verkon Confessions de Jean-Jacques Rousseau kaj evoluigis praktikan moralan filozofion. Liaj predikstilaĵoj Sechs Predigten gegen Despotismus, Dummheit, Aberglauben, Ungerechtigkeit, Untreue und Müßiggang (1783) verkitis kun la espero forigi la malvirtojn de superstiĉo, maljusteco kaj maldiligentemo. En la servo de moralo kaj raciismo estas ankaŭ liaj teatraĵoj kaj romanoj: Benjamin Nordmanns Geschichte der Aufklärung in Abyssinien (1790/91) transmetas la kritike priskribitajn cirkonstancojn de la propra lando en fremdan landon; por Die Reise nach Braunschweig (1792) modelis la ĝenro romano de delikatsento, antaŭ ĉio de Henry Fielding kaj Samuel Richardson.
(15686) 1981 EW33
(15686) 1981 EW33 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Adolph Knigge
Graveco
Liaj malfruaj verkoj formulas melankolie la limigitajn eblecojn plibonigi la kondiĉojn de la homaro. La libro Reise nach Fritzlar im Sommer rakontas satire la vojaĝon de Johann Kaspar Lavater Kopenhagon estante samtempe parodio pri troa koketeco kaj singloremeco. Aliaj verkoj estas la romanoj Geschichte des armen Herrn von Mildenburg (3 volumoj, 1789/90) kaj Des seligen Herrn Etatsraths Samuel Konrad von Schaafskopf hinterlassene Papiere (1792) aŭ Theaterstücke (2 volumoj, 1779/80). Knigge ankaŭ komponis muzikaĵojn.
Douglas Fairbanks
Kariero
Li estis plej bone konata pro siaj glavetluktadaj roloj en mutaj filmoj kiel The Thief of Bagdad (La ŝtelisto el Bagdado), Robin Hood, kaj The Mark of Zorro, sed li dediĉis la fruan parton de sia kariero al farado de komediaj filmoj.
Fairbanks estis fonda membro de United Artists. Li estis ankaŭ fonda membro de The Motion Picture Academy kaj estis gastiganto de la unua Ceremonio de la Oskar-premioj en 1929. Pro sia geedziĝo al Mary Pickford en 1920, la paro iĝis Holivuda gravularo kaj Fairbanks estis referencata kiel "La reĝo de Hollywood", kromnomo kiu poste pasis al la aktoro Clark Gable.
Kvankam amplekse konsiderita kiel unu el la plej grandaj steluloj en Holivudo dum la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj, la kariero de Fairbanks rapide malpliiĝis pro la alveno de la sonkino. Lia fina filmo estis The Private Life of Don Juan (1934).
W.H. Andrews
Li naskiĝis en Anglio sed elmigris al Sud-Afriko en 1893. Li laboris kiel fervoja muntisto kaj en 1909 li fariĝis la unua prezidanto de la Sud-Afrika Laborista Partio. En 1912 li elektiĝis al la Parlamento kaj poste al la Provinca Konsilio. Li batalis por plibonigi la kondiĉojn kaj rajtojn de laboristoj. Li enkondukis la unuan leĝprojekton por doni voĉdonrajtojn al virinoj. Li forlasis la Laborista Partio ĉar li rifuzis subteni la preparojn por milito kaj en 1915 helpis starigi la Internacian Socialistan Ligon, poste konata kiel la Sud-Afrika Komunista Partio. En 1921 li elektiĝis kiel la unua sekretario de la Komunista partio kaj poste fariĝis prezidanto.
Li konstante batalis por la plena partoprenado de afrikanoj en politikaj organizaĵoj kaj por nigraj kaj blankaj laboristoj stari kune kontraŭ la komuna malamiko. Li reprezentis sud-afrikajn laboristojn ĉe multaj internaciaj konferencoj kaj ĉe la 4-a Kongreso de la Komunista Internacio en Moskvo li estis elektita al la komitato. Li restis en Moskvo dum la sekvanta jaro.
En 1924 li elektiĝis kiel la unua ĝenerala sekretario de la Sud-Afrika Sindikat-Kongreso. Dum la 1940-aj jaroj li estis prezidanto de la Komunista partio.
3335 Quanzhou
3335 Quanzhou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina urbo Ĉjuanĝoŭ (ĉine : 泉州 pinjine Quánzhōu) en la provinco Fuĝjano.
Clères
Clères estas komunumo) en la departemento Seine-Maritime en la regiono de Normandio en norda Francio.
Geografio
Temas pri granda vilaĝo por farmoj kaj forstado situanta ĉe la bordoj de la rivero Clérette, en la Lando de Caux, je 27 km nordoriente de Rueno, je la kunfluo de la ŝoseoj D2, D6, D53 kaj D100. Estas stacio por fervojo en la urbeto.
La populacio estas de 1,324 loĝantoj.
Famuloj
Jean Delacour, ornitologo, vivis tie.
Ölbronn-Dürrn
Ölbronn-Dürrn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Enz, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Henri-Bourassa (metroo de Montrealo)
Henri-Bourassa estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Ahuntsic-Cartierville de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Operaco Nigra Virkoko
Operaco Nigra Virkoko, aŭ Operaco Lagopo, estis operaco por forigi germanajn trupojn el la Rurlanda Triangulo, formita de urboj Roermond kaj Sittard en Nederlando kaj Heinsberg en Germanio dum la luktado en la Okcidenta Fronto en la Dua Mondmilito. Ĝi estis plenumita de la Brita Dua Armeo inter la 14a kaj la 26a de januaro 1945. La celo estis forigi la Germanan 15an Armeon reen tra la riverojn Rur kaj Wurm kaj movi la frontolinion plie en Germanion. La operaco estis farita de la tri divizioj de la 12a Korpuso de la leŭtenant-generalo Neil Ritchie: nome la 7a Kirasdivizio (Major-Generalo Lewis Lyne), la 43a (Wessex) Infanteria Divizio (Major-Generalo Gwilym Ivor Thomas) kaj la 52a (Lowland) Infanteria Divizio (Major-Generalo Edmund Hakewill-Smith). La operaco, nomita laŭ la skota nigra masklo de lagopo, estis relative nekonata spite la samtempaj tre akraj bataloj okazintaj ĉe ĉiu vilaĝo kaj domaro ene de la Rurlanda Triangulo.
Jenő Horváth (reĝisoro)
Jenő Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Jenő estis hungara reĝisoro, aktoro. Lia filo estis Péter Horváth.
Jenő Horváth naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Jenő Horváth akiris diplomon en Akademio pri Teatro kaj Filmo en 1944. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Debrecen en 1945, poste en Teatro de Pécs. En 1947 li jam reĝisoris en Teatro de Szeged, post 2 jaroj li estis teatrestro en Debrecen. En 1955 li estis ĉefreĝisoro en Szeged, kie li estis grava partoprenanto de la hungara revolucio de 1956. Post la fiasko li pasis 4 jarojn en prizono. Post la liberiĝo li laboris preskaŭ en ĉiuj provincaj teatrejoj, aparte menciindas Hungara Televizio (1967-?), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1975-1981) kaj Teatro de Kecskemét (1986-1989). Li ricevis solan premion en 1990 (jam depost la socialismo). Lia edzino naskis 3 gefilojn.
Tmutarakan
Hermonassa  ( ancient Greek: Ἑρμώνασσα) oldgreka kolonio kiu kontrolis la Cimmerian Bosporon, la transiro de Nigra Maro ĝis la Azova Maro estis. Ĝi estis trovigita sur la Taman-duoninsulo, en la aktuala Krasnodara regiono de Rusio, malglate kontraŭ Kerĉo. La Khazar fortikaĵo Tamatarkha ( Tamantarkhan) estis konstruita sur la ejo en la 7-a jarcento. Ĝi kategoriiĝis sub Kievan Rus kontrolo en la 10-a kaj iĝis konata kiel Tmutarakan ( ruse: ???????????? ) en la rusa.
Greka kaj juda komerca centro
La greka kolonio de Hermonassa estis situanta kelkajn mejlojn okcidente de la majoro Tean polis-kolonio de Phanagoria. Kune kun Phanagoria kaj Panticapaeum, Hermonassa estis unu el ĉefkomerccentroj por la Bospora Imperio; ĉar tia, ĝia greka kulturo estis iom moderigita fare de Sarmatian influoj. Hermonassa estis verŝajne detruita dum la alveno de la Hunoj en la regiono, sed kompromiso sur la ejo rekomencis baldaŭ poste. Phanagoria estis la ĉefurbo de la Granda Bulgario dum pluraj jardekoj. En la 7-a jarcento, la regiono falis al la Ĥazaroj, kiu konstruis la fortikaĵurbon de Tamatarkha. Arabaj fontoj nomas ĝin Samkarsh al-Yahud (t.e., "Samkarsh la Juda"), eble indikante judan plimulton. [1 ] Aliaj variaĵoj de la nomo de la grandurbo estas "samkersh" kaj "Samkush". [2 ]
Fortikigite kun forta brikmuro kaj fanfaronante pri bona haveno, Samkarsh estis granda grandurbo de komercistoj. Ĝi kontrolis multon da la Nordeŭropa komerco kun la Orientromia imperio kaj Northern Caucasus. La loĝantoj inkludis Grekojn, la armenajn, Rusojn, Judojn, Osetojn, Lezgojn, kartvelojn, kaj Circassians. Post la detruo de la Khazar-imperio de Svyatoslav of Rus (Svyatoslav de Rus) en la mez-10-a-jarcento, Ĥazaroj daŭre enloĝis la regionon. La Mandgelis Dokumento, kiun hebrea letero datis al AM 4746 (985-986) plusendas al "nia lordo Davido, la Khazar-princo" kiu vivis en Taman kaj kiuj estis vizititaj fare de senditoj de Kievan Rus por demandi pri religiaj aferoj (eventuale en ligo ligitaj al la konvertiĝo de Vladimir I de Kievo kiu okazis dum malglate en la sama tempo).
Orienta Slava princlando
Kvankam la preciza dato kaj cirkonstancoj de la transpovigo de Tmutarakan de la Kievan Rus estas nekonataj, la Hypatian Kodekso mencias Tmutarakan kiel unu el la urboj Vladimir the Great (Vladimiro la Granda) donis al siaj filoj, kiu implicas tion la rusan kontrolon de la grandurbo estis establita antaŭ la morto de Vladimiro en 1015. [3 ] La rusa nomo de la grandurbo - "Tmutarakan" - venas de la loturka tamantarkan ( Taman - gudroĥano kiel en As-Tarkhan); tio eble originale estis titolo de rango. [4 ]
La filo de Vladimiro Mstislav of Chernigov (Mstislav de Chernigov) estis la princo de Tmutarakan de 988 to 1036-a Dum sia regado, unua ŝtonpreĝejo estis dediĉita al la Dipatrino, la ruinoj de ĝi estante daŭre videbla. En 1066, princo Rostislav Vladimirovich de Tmutarakan estis venenita per Bizanca oficialulo. [5 ] Poste la grandurbo apartenis al la princo de Chernigov Svyatoslav Yaroslavich [6 ] kaj tiam al la Grand Prince of Kiev (Grandioza Princo de Kievo) Vsevolod Yaroslavich. En 1079, Svyatoslav Yaroslavich nomumis guberniestron (posadnik), kiu du jarojn poste estis kaptita fare de David Igorevich kaj Volodar Rostislavich, kiuj kaptis la grandurbon. [7 ]
En 1083, Oleg Svyatoslavich alvenis en Tmutarakan ( Arakhan de Tmutar) de la Orientromia imperio kaj forigis David Igorevich kaj Volodar Rostislavich, adoptis la titolon de " arkon de Khazaria" kaj faris al la grandurbo sian kapitalon. [8 ] En la 12-a jarcento kiun la grandurbo estis izolita de la rusa kontinento fare de la Cumans kaj iom post iom malkreskis. La lasta registrita mencio estis en volvolibro de 1378.
Malkresko
La regiono ĉirkaŭanta la grandurbon estis parto de la Ĝenovano protektorato de Gazaria, bazita ĉe Kaffa. Ĝi estis ene de la teritorio administrita fare de la Ghisolfi familio kaj estis konkerita fare de la Girai Khanate en 1482 kaj proksime de Rusio en 1791.
La loko de Tmutarakan estis malkovrita en 1792, kiam loka kamparano trovita ŝtono kie surskribo deklaras ke Prince Gleb mezuris la maron de ĉi tie ĝis Kerĉo en 1068. La elfosadoj da la ejo estis faritaj en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. La loĝadonivelopopularaj lokoj superas dek du metrojn.
958 Asplinda
958 Asplinda estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa zono, ano de la Hilda grupo.
Tmutarakan
Referencoj
Elfosado de Hermonassa, septembro 2008
Intolerance
Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (el la angla lingvo: "Maltoleremo: Lukto de Amo Tra la Epokoj") estas grandioza silenta filmo de la jaro 1915, farita de la reĝisoro D. W. Griffith. Ĝi estis farita kiel respondo al kritikantoj kiuj kontraŭis la rasismon montratan de lia antaŭa filmo, The Birth of a Nation ("La Naskiĝo de Nacio").
La realaj kostoj de la produktado de Intolerance ne estas konataj, sed laŭ la plej bonaj taksoj temas pri pli-malpli du milionoj da Usonaj dolaroj, granda monsumo en tiu tempo, kaj ĝi estis la plej multekosta filmo de tiu epoko. Kiam la filmo malsukcesis finance, la studio de Griffith ("Triangle Studios") bankrotis.
958 Asplinda
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Bror Ansgar Asplind.
Intolerance
La filmo estis gigante desegnita, kun malsimplaj kostumoj, kaj pli ol 3.000 ekstraaktoroj. La filmo konsistas de kvar distingaj sed paralelaj epizodoj kiuj montris netoleremon de homaro dum kvar epokoj el monda historio tra 2.500 jaroj:
En 1989, Intolerance estis elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial konservita ĉe la Usona Nacia Film-Registro. La filmo estas ofte listigita inter la plej bonaj filmoj iame faritaj. Vidu ekzemple ĉe Sight & Sound.
Muzaiko
Muzaiko estas tuttempa internacia interreta radiostacio en Esperanto.
Historio
En aprilo 2011 estiĝis dum la Brita Kongreso de Esperanto grupo de homoj kun la sama ideo: krei tuttempan radion en Esperanto. Ĉefa antaŭeniganto de la ideo estis hungara esperantistino Veronika Poór. La interreta dissendolisto de la teamo rapide kreskis, kaj post nelonge oni elektis nomon: Muzaiko. Por elsendi oni provizore elektis uzi la servojn de Radionomy, retejo subtenanta interretajn radiojn interŝanĝe por reklamo, kaj pere de ĝi nun ekde la 1-a de julio Muzaiko elsendas, kvankam iama transiro al propra elsenda aparataro estas planata.
La 9-an de aprilo 2022, Muzaiko finis elsendojn per Shoutcast, ĝia ĉefa signalo.
Programo
Ekde la 3-a de oktobro 2011 ripetiĝas ĉiutage malsama 3-hora programo, el kiu unu horon konsistigas nova sonmaterialo. La radio elsendas muzikon, mondajn novaĵojn (je ĉiu plena horo), babilajn programerojn kaj reklamojn el Esperantujo; aperas ankaŭ eroj de aliaj jam ekzistantaj podkastoj.
Vergeletto
Vergeletto estas komunumo de la Komunumaro Onsernone kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 57 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 40,79 km², de kiuj 48,6% estas kovritaj de arbaro, 14,5% servas por agrikulturo kaj 0,7% por setlado.
Trafiko
Vergeletto situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de mallarĝa sakvojo ek de Russo. Pere de buslinio al Russo, kie estas konekto al Locarno, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vergeletto datiĝas el la jaro 1681 kiel Vergeledo. Ĝis la Helveta Revolucio de 1803 Vergeletto estis parto de la frakcio Russo de la mezepoka valkomunumo Onsernone. Tiam la komunumo sendependiĝis. 1882 Gresso sendependiĝis de Vergeletto.
Ulica Skobelevskaja (stacio de Moskva metroo)
Ulica Skobelevskaja (Улица Скобелевская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Butovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en suda parto de Moskvo. La stacio lokiĝas ĉe kruciĝo de strato Skobelevskaja kaj bulvardo de Admiralo Uŝakov. Arkitekto - L.Borzenkov.
La stacio lokiĝas supertere (9,6 metrojn alte) sur la estakado.
La stacio estas malfermita por pasaĝeroj ĉiutage je 5:40-1:00.
Historio
La stacio estis malfermita la kune kun la kvar aliaj stacioj de leĝera metrolinio.
Ĉarsada
Ĉarsada, چارسده estas universitata urbego en Pakistano, en provinco Ĥajber-Paŝtulando, kie Ĉarsada estas sidejoj de la samnomaj kantono kaj distrikto.
Geografio
Ĉarsada situas ĉe kunfluantoj de 2 riveroj en norda parto de la lando. La provinca ĉefurbo Peŝavaro troviĝas 25, Mardan 29, Noŝera 30, ĉefurbo Islamabado 132, Ravalpindio 135, Fajsalabado 331, Lahoro 378, Multano 441, iama ĉefurbo Karaĉio 1130 kilometrojn (aere).
Historio
La plej fruaj arkeologiaj trovaĵoj ĉe Ĉarsada estas datitaj al ĉirkaŭ 1400 antaŭ Kristo. La patro de sanskrita gramatiko, Paninio vivis en tiu areo kaj proksimume en la 4-a jarcento antaŭ Kristo. Ĉarsada estis la ĉefurbo de Gandaro de la 6-a jarcento antaŭ Kristo ĝis la dua jarcento post Kristo. Multaj invadantoj regis en tiu regiono dum la historio (persoj, Aleksandro la Granda, turkoj, britoj).
Atakoj
En 2007 suicida atako okazis kontraŭ pakistana ministro, estis 28 mortintoj kaj ĉirkaŭ 50 vunditoj. En la sama jaro alia atako okazis en moskeo, en kiu almenaŭ 50 homoj perdis sian vivon. En 2008 okazis alia atako kun almenaŭ 14 mortintoj 24 vunditoj. En 2011 grava terorisma ago okazis, 70 homoj mortis, aliaj 80 vundiĝis. Oni establis universitaton en 2012, post 4 jaroj ĝi estis atakita per pafiloj kaj bomboj, mortigantaj 21 homojn kaj 17 homoj vundiĝis. Oni supozas, ke la atakantoj mortis en la batalo.
Ekonomio
En ĉirkaŭaĵo de Ĉarsada oni produktas agrikulturaĵojn helpe de irigacioj. Ono produktas tabakojn, tritikojn, maizojn, legomojn, fruktojn.
Loĝantaro
La loĝantaro de la urbo pliiĝis je pli ol du inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 1.4%, multe malpli, ol la tutlanda mezumo 2.4%).
Trafiko
Al Ĉarsada kuras nur 3 lokaj vojoj, sed preteriras la tre grava ŝoseo inter Peŝavaro-Lahoro. Estas ankaŭ pontoj tra la riveroj. La iama fervojo jam estas forlasita. La plej proksima (internacia) flughaveno funkcias en Peŝavaro.
Andromedo (mitologio)
Andromedo (greke: Ἀνδρομέδα, Andromeda) estis la filino de Kasiopeo kaj Cefeo.
Laŭ la helena mitologio Kasiopeo, la edzino de Cefeo, reĝo de Etiopio, kaj la reĝino, havis tre belan filinon, kiu nomiĝas Andromedo. Iam ŝi fanfaronis pri sia beleco.
Li ĵus senkapigis la Meduzon en norda lando. La Meduzo estis monstro, kiu havis serpentojn anstataŭ harojn. La kapon de la monstro Perso portis en sia sako. Rajdante la flugilhavan Pegazon hejmen, li ekvidis etulon sola sur rifo. Li malsupreniris kaj vidis belulinon, alkroĉigitan. Subite, li sentis sin enamiĝi en ŝin. Rapide, Perseo surmetis sian kaskon, kiu nevidebligis lin, metis al la piedoj la flugilhavajn sandalojn kaj per sia serpo, mortigis la beston. Kasiopeo kaj Cefeo dankis lin. Kune la geamantoj forflugis ĝis la insulo de Serifo, unu el la Cikladoj en la Egea Maro. Tie vivis Danao, la patrino de Perseo.
Nuntempe la konstelacio de Andromedo brilas en la nokta ĉielo, ne malproksime de Perseo, Pegazo, Kasiopeo, ĉiuj aktoroj de la legendo. Keto, la marmonstro, fariĝis la konstelacio de la Baleno, iom pli sube.
Andromedo en arto
Jenaj verkoj havas Andromedo-motivon:
Tepanekoj
La nomo Tepanekoj, aŭ en hispana Tepanecas, estas derivaĵo de la vera loknomo kiu korespondas laŭ ties origina-mita devenloko, nome Tepanohuajan "nome la pasejo", nomata ankaŭ Tepano kies loknomo koresponda estas tepaneca (tl). Ideografie ĝi estas reprezentata per ŝtono, de tie oni kredas ke ties etimologio devenas el Tepan "sur la ŝtonoj". Ties teritorioj konkeritaj estis nomitaj Tepanekapan "tero de la tepanekoj" (laŭvorte "super la tepanekoj").
Tepanekoj, tiele, estas la nomo de antaŭhispana popolo, de deveno de ĉiĉimekoj, kiu instaliĝis en la Baseno de Meksiko meze de la 12-a jarcento.
Laŭ la tradicio kolektita de diversaj historiistoj, la tepaneka popolo estis unu de la sep triboj kiuj komencis la migradon el Ĉikomoztok (en naŭatla, “en la sep kavoj”; loko pri kies situo ne estas certo. Dum meze de la 20-a jarcento la ĝenerala opinio estis ke ties loko estis en la aktuala arkeologia areo de La Quemada, en la meksika subŝtato Zacatecas, la opinio de postaj esploristoj situis ĝin en la norda parto de la Baseno de Meksiko, aŭ en direkto al la antikva Tula, eĉ specife sur la monteto konata kiel Ĉikonauhtla, sude de la valo de Teotihuakan). Al la tepaneka popolo korespondiis, verŝajne pro ties milita kapablo, unu el la plej bonaj zonoj, kie ili fondis Azkapotzalko, nome la ĉefa altépetl de la teritorio dominita de tiu tribo, konata kiel Tepanekapan.
Je la alveno de la hispanoj al la Baseno de Meksiko, la tepaneka popolo troviĝis submetita de la Triopa Alianco estre de Tenoĉtitlano, kaj ne sukcesis resti kiel etna grupo, kaj oni havas ties referencon nur tra la antaŭhispana tradicio montrita en diversaj kodeksoj kaj dokumentoj kolektitaj de historiistoj de Nova Hispanio.