cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ágfalva
Historio
Post disiĝo de Aŭstrio-Hungario en 1918 mallarĝa koridoro de Okcidenta Hungario aldoniĝis al Aŭstrio. Aŭstroj malrapide komencis okupi la koridoron, sed en 1921 en vilaĝo Ágfalva bataleto okazis inter aŭstroj kaj hungaraj memservantoj. La aŭstroj retiriĝis, la hungaroj fondis bonusujon Lajta kaj proklamis sendependecon en Oberwart (hungare Felsőőr). La efemera landeto uzis eĉ apartan poŝtmarkon. Fine en 1921 okazis plebiscito en Sopron kaj en kelke da najbaraj vilaĝoj. Rezulte Sopron kaj la proksimeco restis hungara (ankaŭ Ágfalva), la ceteraj koridorpartoj (tie ne estis plebiscito) iĝis aŭstra, bonusujo Lajta ĉesis. Ágfalva tiel iĝis limotrapasejo.
En 1945 la germanoj estis pelitaj al Germanio kaj konstruiĝis Fera Kurteno. La vilaĝo vivis en kvaranteno. En 1989 la fera kurteno ĉesis unuafoje ĝuste en ĉirkaŭaĵo de Sopron.
La vilaĝo havas du barokajn preĝejojn, katolikan kaj luteranan.
NGC 2327
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emil Jakob Schindler
Emil Jakob Schindler (* 27-an de aprilo 1842 en Vieno; † 9-an de aŭgusto 1892 en Westerland/Sylt) estis aŭstra pejzaĝopentristo.
Bujnaksko
Bujnaksko (Буйнакск) estas urbo en Dagestano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 82405.
La urbo estis fondita en jaro 1834.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1866.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 42°49' norde, longitudo 47°07' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Ŝura-Ozenj (Шура-Озень).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 33 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 61.4 mil loĝantojn.
Élodie Frégé
Élodie FRÉGÉ [elodi freĵe] (naskiĝis en Cosne-Cours-sur-Loire (Nièvre)) estas franca kantistino, gajninto de "Star Academy 3".
Voyager 1
Voyager 1 (Esperanto: Vojaĝanto 1) estas kosmosondilo lanĉita la, dek ses tagoj post la lanĉado de sia ĝemelo Voyager 2, de la usona agentejo NASA. Ĝia unua celo estis studi la planedojn Jupitero (marto 1979) kaj Saturno (novembro 1980) kaj iliajn lunojn kaj ringojn, kiujn ĝi preterflugis liverante mirinde belajn, multdetalajn fotojn. Voyager 1 eniris interstelan spacon la 25-an de aŭgusto 2012, kaj nuntempe (nov. 2021) situas proksimume 155.3 astronomiajn unuojn (23.3 miliardaj kilometroj) for de la Tero, la plej malproksima nenatura objekto de la Tero.
Post sukcesa plenumo de tiu tasko ĝi nun celas la randon de la sunsistemo (Kujper-zono, heliopaŭzo) kaj mezuradon de sunvento kaj interstela medio.
Élodie Frégé
Biografio
Élodie (ankaŭ skribebla Elodie) ekdancas kiam ŝi estas 5-jara kaj eniras danc-lernejon de Guy Tel kiam ŝi estas 12-jara. Kelkajn jarojn poste ŝi akiras gitar-diplomon. Kiam ŝia danc-profesoro unuafoje aŭdas ŝin kanti, li dungas ŝin por kanti en la jara son-luma spektaklo de la urbo: Nuits du Vieux Château (Noktoj de la Malnova Kastelo). Ŝi sukcese akiras bakalaŭran diplomon en 2000 kaj vizitas fakultaton pri angla lingvo la sekvantan jaron sed rapide elektas ion alian: scenejon.
Voyager 1
Ĝi ankoraŭ funkcias (multe pli longe ol planite) kaj estas la momente plej fora homfarita objekto.
Ĝi transportas oran diskon, kiu entenas amason da informoj pri la homaro al eventualaj legantoj ekster la sunsistemo.
Élodie Frégé
Biografio
La, ŝi fariĝas gajnanto de la tria franca "Star Academy" kaj partigas sian monpremion kun Michal, malgajninto de la finalo. La, Ŝi gajnas la "World Best" (internacia Star Academy) en Cannes. Ŝi ankaŭ estas laŭreato 2005 de la Trofeo "Les Ailes de l'Expérience" ("Flugiloj de Sperto") atribuita de Akademio de Mâcon.
Voyager 1
Specifaĵoj
Voyager 1 pezas 722 kilogramojn. Ĝi startis la 5a-an de septembro 1977 de Cape Canaveral, Florido portita de Titan IIIE/Centaur portraketo. Voyager 1 estas la plej fora homfaritaĵo, kvankam ĝia ĝemela sondilo, Voyager 2, estis lanĉita 16 tagojn antaŭe, Voyager 2 neniam transpasos Voyager 1. Ankaŭ la sondilo New Horizons - spite al lanĉado per pli alta rapideco - neniam preterpasos ĝin.
Misio
Voyager 1 estis originale planita kiel Mariner 11. Dekomence estis planite ke ĝi utiligu la tiam-novan teknikon de gravita svingo. Feliĉe, kiam ĝi (kaj la ĝemela Voyager 2) pretis, la kvar gigantaj planedoj (Jupitero, Saturno, Urano, kaj Neptuno) troviĝis en favoraj pozicioj por ebligi gravitan plirapidiĝon kaj tiel viziton de ĉiuj kvar en nur 12 jaroj (anstataŭ 30 sen gravita asisto).
Élodie Frégé
Biografio
Ŝia unua albumo aperas dum printempo 2004. Kvankam ĝi rekte iras al la kvara rango de vendoj de albumoj, ĝi restas for de la vendoj de antaŭaj laŭreatoj de "Star Academy" (ĉefe Nolwenn Leroy). Same, ŝia unua unuopa disko De l'eau ne distingiĝas disde aliaj unuopaj diskoj de malgajnintoj de ŝia sesio (ekzemple, A l'anglaise de Patxi aŭ Roxanne de Sofia Essaïdi). Dum somero, ŝia duopo kun Michal, Viens jusqu'à moi, ĝuas pli grandan sukceson (TOP 8 dum pluraj semajnoj). Titolo tamen estas eltirita, Je te dis non, kies muzikvideo estas realizita de Catherine Breillat, sen influi ties vendojn.
La albumo vendiĝos en pli ol 250,000 ekzempleroj, kio estas for de la fiasko anoncita de la tiamaj amaskomunikiloj kaj finfine vendiĝos pli multe ol tiuj de la du postaj gajnantoj de sesioj 4 kaj 5.
Voyager 1
Jupitero
Ambaŭ Vojaĝantoj faris plurajn gravajn malkovrojn pri Jupitero kaj ĝiaj akompanantoj. La plej surpriza estis la malkovro de aktivaj vulkanoj sur Iono, kio ne estis antaŭe observataj de tero aŭ de misioj Pioneer 10 aŭ 11.
Joseph Franklin Rutherford
Joseph Franklin RUTHERFORD (naskiĝis la 8-an de novembro 1869 en Morgan County, Missouri, Usono; mortis la 8-an de januaro 1942) estis posteulo de Charles Taze Russell kiel prezidanto de la religia societo Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania.
Rutherford devenis el baptista familio.
Dum kongreso en 1931 li prezentis la novan nomon de sia religia komunumo. Ĝis tiam ĝi estis konata kiel "Bibliaj esploristoj" aŭ "Biblio-studantoj". De nun ĝi fariĝis konata kiel "Atestantoj de Jehovo".
En Esperanto-traduko aperis du el liaj libroj, i.a. "Milionoj, kiuj nun vivas, neniam mortos" (angla originalo 1920, Esperanto-traduko 1922).
Clifford Jordan
Clifford Irving Stanley Jordan (* 2-an de septembro 1931 en Ĉikago; † 27-an de marto 1993 en Manhatano) estis usona ĵaz-saksofonisto kaj flutisto.
Vivo kaj verkado
Jordan ludis infanaĝe pianon, antaŭ ol li transiris al tenorsaksofono. Li komencis prezenti kun kunklasanoj de la DuSable High School, Johnny Griffin, John Gilmore kaj John Jenkins. Siajn profesiajn prezentadojn li havis kun Max Roach, Sonny Stitt kaj diversaj ritmenbluso-bandoj.
En 1957 li iris kun Roach al Novjorko, kie li fariĝis posteulo de Sonny Rollins en la kvinopo de Max Roach kaj ludis por tri albumoj por Blue Note, la unua, Blowing In from Chicago 1957 kun John Gilmore, Horace Silver, Curly Russell kaj Art Blakey. Post tio li kunlaboris kun Horace Silver, J. J. Johnson, Kenny Dorham kaj de 1962 ĝis 1964 denove kun Max Roach, ekz. je ties albumo It’s Time el 1962 por Impulse!. En 1964 li partoprenis la mitan koncertvojaĝon de Charles Mingus tra Eŭropo. Dum la sekvaj jaroj li laboris cefe kiel bandestro kaj entreprenis plurajn vojaĝojn tra Eŭropo. En 1965 ekestis kun Julian Priester albumo dediĉita al blus-kantisto Leadbelly. Ekde 1974 ĝis 1975 li estis membro de la kvaropo de Cedar Walton. Krome li kunlaboris pri la albumo Mingus Dynasty.
Dum siaj lastaj jaroj Jordan direktis propran bandegon; kun preskaŭ forgesitaj muzikistoj kiel Dizzy Reece, Kiane Zawadi, Jerome Richardson, Charles Davis kaj Vernel Fournier ekestis komence de la 1990-aj jaroj lia albumo Down Through the Years. Kiel lia lasta verko validas la albumo "The Mellow Side of Clifford Jordan" aperinta postmorte en 1997 kun ĵazaj normkantoj kiel "Soul Eyes" kaj Ellington/Strayhorn-programo, je kiu kunlaboris multjaraj vojkunuloj kiel Julian Priester, Larry Willis kaj Mike LeDonne.
Besnans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Romia Agoro
Sukcedo al la originala agoro
La originala Agoro estis malhelpata de serio de Romiaj konstruaĵoj, dekomence per la donaco de la imperia familio al la Atenanoj de granda odeion (koncertejo). La Odeono de Agripo estis konstruigita de li mem en ĉirkaŭ 15 a.K., kaj mezuris 51.4 por 43.2 metroj, malhelpante la funkciadon de la malnova agoro. Reage al la odeion, la Atenanoj konstruis statuon al Agripo je la loko de la antaŭa agoro; ili bazigis ĝin sur plinto reciklita el pli frua statuo kovrante malnovan surskribon per nova.
Edward Bach
Edward BACH (prononcu /ˈbætʃ/ ; naskiĝis la 24-an de septembro 1886 en Moseley ĉe Birmingham - mortis la 27-an de novembro 1936) estis brita kuracisto, homeopato kaj spirita verkisto, plej konata pro evoluigo de t.n. Bach-florokuraciloj, formon de alternativa medicino inspirita de klasikaj homeopatiaj tradicioj.
Biografio
Bach kreskis en Birmingham, studis medicinon ĉe la Universitata Kolegia Hospitalo en Londono kaj akiris diplomon pri ĝenerala sano en Kembriĝo. Antaŭ ol li komencis okupiĝi pri alternativaj terapioj, li estis armea kuracisto prizorganta militviktimojn dum la 1-a mondmilito; sekve li laboris ĉe National Temperance Hospital (Nacia kontraŭalkohola hospitalo?) kaj havis sukcesan praktikon en la strato Harley.
En 1917 oni trovis ĉe Bach malignan tumoron, kiu estis forigita de lia lieno. Estis prognozate, ke restas al li nur tri monatoj da vivo, sed anstataŭ tio li resaniĝis. Bach mortis trankvile en dormo la 27-an de novembro 1936 en la aĝo 50 jaroj.
Nosodoj de Bach
Ekde 1919 li laboris en Londona homeopatia hospitalo, kiel li estis influita de la laboro de Samuel Hahnemann. [2 ] p. 186 En tiu periodo, li evoluigis sep bakteriajn nosodojn konatajn kiel la sep Nosodoj de Bach, kiuj tamen ricevis nur limigitan rekonon. Ilia uzo plejparte limiĝis inter britaj homeopatiaj terapiistoj. Tiuj ĉi intestaj nosodoj [3 ] estis estigitaj de Bach kaj la britaj homeopatoj, John Paterson (1890-1954) [4 ] kaj Charles Edwin Wheeler (1868-1946) [5 ] en la 1920-aj jaroj. Ilia uzo estas bazita sur la varia intestoa bakteria flaŭro asociita kun personoj de malsamaj homeopatiaj konstituciaj tipoj. [6 ]
Floroj de Bach
En 1930, en la aĝo de 43 jaroj, li decidis serĉi novan kuracteknikon. Li pasigis printempon kaj someron malkovrante kaj preparante novajn florkuracilojn - kiuj inkluzivas neniun parton de la planto sed simple laŭ la proklamo de Bach estas nuraj formuloj de la energio de la planto. Vintre li kuracis senpage siajn pacientojn.
Centro de Bach
La Centro de d-ro Eduardo Bach en Mount Vernon estis la hejmo kaj laborloko de Bach dum la lastaj jaroj de lia vivo. Ĉi tie li realigis esploradon en la 38-floraj kuraciloj kiuj ĝis nun portas lian nomon. [10 ] La kuratoroj kaj helpantoj ĉe la Bach Centro daŭre faras kaj disponigas la patrinotinkturojn por la Bach-florokuraciloj, laŭ la specifaj instrukcioj postlasitaj de de Dr. Bach. En la 1980-aj jaroj, kiam kreskanta tutmonda komerco kaj novaj reguligaj postuloj igis nepraktika por la Bach Centro daŭre produkti la kuracilojn endome, ili invitis Nelsons por transpreni plenan distribuadon. Komence oni enboteligis plantojn en Abingdon kaj poste translokiĝis al Wimbledon. [11 ] La rilato inter Nelsons kaj La Centro de d-ro Eduardo Bach daŭras ĝis nun. [11 ] La Centro de Bach estas malferma al vizitantoj kaj ofertas helpon al publiko en la formo de eduko, publikaĵoj kajplusendoj al terapiistoj.
Celesteno (persona nomo)
Celesteno aŭ Celestino estas vira persona nomo latindevena. Virina ekvivalento estas Celestina.
Diverslandaj variantoj
Celesztin, Célestin , Selestin ( – bretone), Coelestin , Zölestin , Celestino , Celestí ( – katalune), Zelestino ( – eŭske), Çelestini , Celestino , Celestin , Celestín , Celestyn , Celestinas , Selestínus , Celestine , Κελεστίνος , Celestýn , Целестин , Целестін , Celestinus (, latine), Caelestinus (latine)
Gregoro Demidjuk
Demidjuk Gregoro (naskiĝis la (malnovstile) en Moskvo, mortis en 1985 samurbe) estis esperantlingva verkisto kaj tradukisto, aktiva en la SAT-movado inter 1922 kaj 1930.
Biografio
Demidjuk naskiĝis en  Moskvo la  (la  novstile). Lia patro estis fervoj-oficisto kaj konstante forestis el la hejmo. Siajn infanjarojn li do pasis sub zorgoj de la geavoj  kaj de la patrino. Kiam mortis  la  geavoj, li estis nur kvinjara. Tiam lin flegis la frato de lia baptopatrino, kaj li de tiam ĉiam loĝis for de sia familio. Eklernis Esperanton ĉirkaŭ 1909. Poste studis en la Ĥemia Fakultato de Moskva Imperiestra Teĥnika Lernejo ekde 1912. Tie li konatiĝis kun unu instruisto-esperantisto en laboratorioj de la Teĥnika Lernejo, kiu direktis lin al la Moskva Societo Esperantista. De tiam li iom post iom ekaktivis en la movado.
En junio de 1922 li estis unu el la fondintoj kaj redaktoroj de La Nova Epoko, kaj poste ankaŭ iĝis readaktoro de Sennacieca Revuo kaj de la Bulteno de la Centra Komitato de SEU. Ankaŭ kunlaboris al La Ondo de Esperanto kaj al Sennaciulo. Li tradukis librojn Ŝtato kaj Revolucio, 1926 kaj Pri religio,1929, ambaŭ de Lenin, Komunista movado, kaj poste ankaŭ kelkajn verkojn de Stalin. Li estis membro de la Literatura Komitato de SAT dum multaj jaroj kaj respondecis pri la eldonoj de la asocio. Li estis arestita dum la Granda purigo la, sed li tamen travivis tiun periodon.
Kondamnita al okjara malliberigo, li fakte estis liberigita nur en 1955. Tiam li ne plu kuraĝis repreni kontakton kun SAT, kaj nur malmulte agadis en la movado.
Li mortis en Moskvo en 1985.
Inhaúma
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Sete Lagoas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kontraŭcionismo
Kontraŭcionismo estas opozicio al cionismo, la internacia juda politika movado, kiu fondis novan patrion por la judoj en Palestino kaj daŭre subtenas la ŝtaton Israelan. Kontraŭcionismo povas sin manifesti politike, religie, kaj/aŭ armee, pro tio eblas pli licaj kaj pli mallicaj, pli humanaj kaj pli malhumanaj metodoj de aplikado de tiu tendenco.
Kutime oni supozas, ke Kontraŭcionismo estas kontraŭjuda politika sinteno, havata de nejudoj, sed male ĝi povas esti sinteno de juda movado, kiu ne akceptas la modernan kreadon de la israela ŝtato aŭ eĉ konsideras ĝin kiel agado kontraŭ la deziroj de Dio.
Popola Respublikana Movado (Francio)
La Popola Respublikana Movado ( "Mouvement républicain populaire" aŭ "MRP") estas malaperinta franca politika partio, kristandemokrata kaj centrisma.
Pitanga (Paranao)
Pitanga estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 32.645 loĝantojn en 2010.
Popola Respublikana Movado (Francio)
Heredinto de la Popola Demokrata Partio kaj de regionaj movadoj kiaj Respublikana Popola Unuiĝo (Alzaco) kaj Lorena Respublikana Unuiĝo, fondita la 26-an de novembro 1944 de Georges Bidault kaj Robert Buron, volis estis la partio de la kristandemokrataj rezistantoj, kiu volis superi la dekstran-maldekstran fendon kaj tiu de la « fideleco » al Charles de Gaulle.
Patagonio
Patagonio aŭ Patagonujo estas vasta plata regiono en la ekstrema sudo de Sudameriko. Ĝi apartenas al Argentino kaj Ĉilio, kaj estas multe malpli dense loĝata ol aliaj partoj de ĉi tiuj landoj (ĉ. 2 homoj por 1 kvadrata kilometro).
Popola Respublikana Movado (Francio)
Origino
Dum la franca rezistado, iuj rezistantoj kiaj Pierre Brossolette kaj Jean Moulin pripensis la kreon de unika partio venanta de la rezistado, por anstataŭi la malnovajn politikajn partiojn. Tiu projekto, kiu verŝajne havis konsenton de la generalo de Gaulle, estis forlasita sekve de la morto de la du homoj, kaj pro la graveco akirita de la PCF.
Celo
La Popola Respublikana Movado kreiĝis aŭtune de 1944, sur la bazoj de la malnova Popola Demokrata Partio ekzistanta inter la du mondmilitoj, kaj de la Respublikana Movado por la Liberigo, lanĉita ekde printempe en la sama jaro de Gilbert Dru kaj Maurice-René Simonnet, kaj de regionaj movadoj kiaj Respublikana Popola Unuiĝo (Alzaco) kaj la Lorena Respublikana Unuiĝo.
Patagonio
Ekonomio bazas sin sur turismo (precipe en la ĉilia parto, kie estas ĉirkaŭ 80 mil turistoj jare) kaj ŝafobredado (precipe en la argentina parto).
Popola Respublikana Movado (Francio)
La tripartiismo
Per balotaj rezultoj inter 24 % da voĉoj en 1945 ĝis 28 % en junio 1946, MRP rapide fariĝis kun PCF kaj SFIO, unu el la tri grandaj partioj, kiuj elstaras en la nacia politika vivo en la unuaj jaroj de la 4-a Respubliko : MRP estis la 2-a partio en la Konstitucianta Asembleo de 1945 kaj en la Nacia Asembleo elektita en novembro 1946, la 1-a okaze de la baloto de la 2-a Konstitucianta Asembleo, en junio 1946. Ĝia sukceso ŝuldiĝis al la allogo de la nova virina balotantaro kaj de la konservativa balotantaro, kiu perdis partion sekve de la malfavoro de la dekstro post la falo de la Reĝimo de Vichy, kaj ĉar ĝi aperis kiel la partio de la fideleco al de Gaulle (kvankam li neniam estis membro), fronte al la du marksismaj partioj (socialista kaj komunista).
La 3-a forto
MRP ludis centran rolon en la exuropa konstruo. Schuman kaj Bidault faris la unuajn paŝojn kun aliaj eŭropaj kristandemokrataj gvidantoj, kiaj Konrad Adenauer (RFA), Alcide De Gasperi (Italio).
Patagonio
Geografio
Kvankam ne ekzistas preciza limo, kutime oni konsideras Patagonio terenon suden de la riveroj Rio Colorado (Argentino) kaj Rio Bio Bio (Ĉilio). En Argentino oni konsideras apartan geografian regionon nome Argentina Patagonio. En Ĉilio ĝi ne estas tiom precize difinita sed oni parolas ankaŭ pri la Ĉilia Patagonio.
Popola Respublikana Movado (Francio)
La 3-a forto
Ekde 1947, MRP balote malantaŭis : ĝia rezulto dividiĝis per du okaze de la deputitaj balotoj de 1951 kaj de 1956. Post la fondo de RPF, ĝi ne plu aperis kiel la partio de la fideleco al de Gaulle, kiam la tradicia modera dekstro ariĝis en CNI.
Patagonio
Geografio
La cerro Torre, aŭ Monto Torres, estas monto de 3 133 msm situa en la orienta bordo de la Sudpatagonia Glacikampo en la sudo de Patagonio. Ĝi troviĝas en la sektoro limigota en la landlimo inter Argentino kaj Ĉilio kiu datas el la Acuerdo de 1998. La monto Cerro Chaltén aŭ Cerro Fitzroy estas granita monto de 3 406 metroj da alteco en la argentinaj kaj ĉiliaj Andoj. Ĝi estas unu el la ĉefaj turismaj altiraĵoj en la Nacia Parto Los Glaciares (La glaĉeroj).
Popola Respublikana Movado (Francio)
MRP fronte al la reveno de Charles de Gaulle
MRP estis dividita pri la alĝeria temo (Georges Bidault, por ekzemplo, alproksimiĝis al la Organizaĵo de la Sekreta Armeo (Francio)), sed subtenis la revenon de de Gaulle al la povo en 1958 kaj kampanjis favore al la referendumo pri la Konstitucio de la 5-a Respubliko. Kvar ministroj eniris la registaron de de Gaulle en junio 1958. Ili estis kvin kiam de Gaulle estis elektita prezidanto de Respubliko. Sed malgraŭ la subteno al la prezidanto de Gaulle, MRP daŭre malkreskis okaze de la deputitaj balotoj de 1958, kiam ĝi por la unua fojo eliris kun rezulto sub 10 % kaj perdis trionon de siaj deputitoj.
Post la balota sukceso de MRP en 1965, Lecanuet decidis fondi novan partion, la Demokrata Centro, fariĝinta Centro de la Socialaj Demokratoj (Francio) en 1976, fondinta partio de la UDF en 1978.
Patagonio
Biogeografio
Biogeografie Patagona Stepo estas unu el la tersupraĵo-tutmondaj 200-regionoj. Tiuj ĉi estas nombro da kunigitaj ekoregionoj elektitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) pro sia graveco pri la naturprotekto.
Telenovelo
Telenovelo aŭ dramserio (telenovela [], ); Novela aŭ foje ankaŭ Teleseria) estas specifa formo de televida serio origininta en Latinameriko. De post la 1980-aj jaroj oni ankaŭ ŝatas ĝin en aliaj mond-regionoj – precipe en orienta Eŭropo, sur la Balkano, en Nordafriko, Ĉinio kaj Usono.
Patagonio
Biogeografio
La karakteriza aspekto de Patagonio estas stepa : t. n. Patagona Stepo.
Telenovelo
Historio
Telenoveloj ekestis en la antaŭrevolucia Kubo. Laboristinoj en cigar-manufakturoj aŭskultis - antaŭ la ĝenerala disvastiĝo de la radio - dum la laboro laŭtlegitajn unuopajn ĉapitretojn de romanoj. Tiel la rakonto estis daŭrigita de labor-tago al labor-tago. En 1930 la unuan fojon oni elsendis en Kubo radionovelon kaj reverkis romanojn kiel radiodramoj.
En la 1950-aj jaroj oni malkovris la daŭrigitan romanon por la televido. La unua telenovelo datiĝas el 1950. Sua vida me pertence estis brazil-kub-meksikia kunproduktaĵo elsendita dufoje semajne. Sekvis Senderos de amor (Kubo, 1951) kaj Ángeles de la calle (Meksikio, 1951) kaj estis montritaj unufoje semajne. Senda prohibida, el la jaroj 1957/58, estis la unua telenovelo elsendita tage. La unua telenovela montrita al pli larĝa internacia publiko estis Simplemente María (Peruo, 1969).
La plej sukcesaj telenoveloj nuntempe estas produktitaj en Meksiko kaj Brazilo. Ili estis kaj estas eksportitaj unue al Hispanio, Portugalio kaj Italio, poste al la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, al la respublikoj de la iama Jugoslavio, Nordafriko kaj al Ĉinio. Laŭ oficialaj studoj kaj statistikoj ibero-amerikaj telenoveloj el la produktejoj Televisa (Meksikio) kaj Rede Globo (Brazilo) estas mondskale pli forte disvastiĝitaj kiel ĉiuj usonaj, aŭstraliaj kaj britaj sapo-operoj kune.
La ĝis nun plej sukcesa telenovelo, eksportita en 95 landoj, estis La sklavino Isaura (Rede Globo, Brazilo). Ĝi ankaŭ estis la unua televida elsendo kun eksterlanda aktorino en la ĉina televido. 450 milionoj da ĉinoj spektis la turmentojn de la blanka sklavino. En Pollando estas Niewolnica Isaura la elsendo kun la plej bona rilatumo de spektantoj, iam ajn montrita en televido. Averaĝe 81 % de polaj spektantoj sekvis la telenovelon, dum plej bonaj tempoj eĉ 92 %.
Distingo inter telenovelo kaj sapo-opero
Komence telenovelo kaj sapo-opero estis diversaj ĝenroj, sed la diferencoj fariĝis malpli akraj.
Formato de telenovelo
Diference al sapo-operoj telenoveloj havas klare difinitan komencon kaj antaŭe planitan finon: kutime ili daŭras almenaŭ kvar monatojn ĝis maksimume unu jaron (80–250 ĉapitroj).
Plia tipa eco estas, ke telenoveloj rakontas plurajn paralelajn rakont-ĉenojn de ĉefaj kaj flankaj protagonistoj, kiuj estas interrilatitaj.
Formato de sapo-opero kaj klasika televid-serio
Sapopero rakontas multajn ne-interrilatitajn okazaĵojn samrajte kaj sen antaŭe difinita fino. Pro ĝia senfineco la roluloj ŝanĝiĝas.
En klasika televid-serio ĉiu epizodo finiĝas per si mem kaj estas izolite kaj memstare komprenebla. Mankas la ĉena karaktero kaj mankas "klifpendanto".
Tipaj trajtoj de telenovelo
Telenoveloj kutime estas melodramoj. La protagonistoj esprimas fortajn emociojn, kiujn fona muziko substrekas kaj plifortigas. Multaj havas romantikajn trajtojn ĝis kiĉo.
Telenoveloj ofte rakontas fabelajn aŭ aliajn arketipajn motivojn, ekzemple de Neĝblankulino (la malbona bopatrino malfaciligas la vivon de la bona knabino) aŭ Cindrulino (la malriĉa knabino serĉas sian feliĉon ĉe bonfarta viro). Aliaj ŝatataj temoj estas emancipiĝintaj virinoj aŭ familia vivo de riĉuloj, sed ankaŭ la vivo de blindaj aŭ alie handikapitaj personoj. Modernaj telenoveloj pli kaj pli ankaŭ traktas sociajn problemojn kiel ekzemple drogojn, krimojn, rasismon ktp.
Kutime telenoveloj havas feliĉan finon, la bonaj protagonistoj ricevas sian justan rekompencon, la malbonuloj estas punataj.
Influo kaj kritiko de telenoveloj
Studoj montras, ke telenoveloj havas mezureblan influon sur la konduto de multaj homoj. Pro la alta mem-indentigo kun la telenovelaj herooj ties konduto estas ofte kopiita. Tio povas havi pozitivajn efikojn, ekzemple oni asertas, ke telenoveloj kontribuis al pli granda konscienco pri sano en vastaj tavoloj de ibero-amerikaj socioj. Kiam oni elsendis la telenovelojn Lazos de familia kaj De cuerpo y alma, kiuj temas pri junaj virinoj suferantaj respektive pro leŭkemio kaj kor-malsano, oni observis drastan altigon de sango- kaj organ-donacoj.
Oni kritikas ankaŭ, ke telenoveloj servus kiel ilo por fuĝi el la reala vivo al iu ŝajn-ideala sonĝo-mondo kun pompaj kulisoj kaj ĉiam bone aspektantaj aktoroj. El arta vidpunkto telenoveloj kutime estas reduktitaj al stereotipa, ligneca aktorado laŭ la skemo nigra-blanka, bona-malbona.
La fuĝo en tian ŝajn-mondon malhelpus politikan ekagon por ŝanĝi nekontentigajn realajn viv-kondiĉojn.
Eksteraj ligiloj
אופרת סבון
Heinrich Brugsch
Heinrich Karl BRUGSCH (ankaŭ Brugsch-Pasha) (18a de februaro 1827 – 9a de septembro 1894) estis germana egiptologo. Li estis asocia kun Auguste Mariette en sia elfosado ĉe Memfiso. Li iĝis direktoro de la Altlernejo de Egiptologio en Kairo, produktante nombrajn tre valorajn verkojn pionire ĉe la deĉifrado de demotika, nome la simpligita skribsistemo de la lastaj antikvegiptaj periodoj.
Montoir-de-Bretagne
Montoir-de-Bretagne estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montoirins.
Reise, Reise
Reise, Reise estas la kvara albumo de la muzikgrupo Rammstein. Ĝi aperis la 16-an de septembro 2004 en sia eŭropa versio, la 16-an de novembro 2004 en sia nord-amerika versio kaj en majo 2005 en sia japana versio. Daŭre en la industria metalroka kutima sono de la germana ses-membra grupo, ĝi tamen ofertas pli melodiajn sonnuancojn ol la antaŭaj albumoj: Mutter, Sehnsucht kaj Herzeleid.
Coupeville (Vaŝingtonio)
Coupeville estas urbeto en Kantono Island, Vaŝingtonio, Usono. La censo de 2000 trovis 1 723 loĝantojn. Coupeville estas la administra sidejo de la kantono.
Historio
Coupeville jure municipiĝis la.
Geografio
Coupeville lokiĝas ĉe 48°13′6″N, 122°41′1″U.
Jarosław Sachajko
Jarosław SACHAJKO (elparolu: jaROsŭav saĤAJko, naskita la 8-an de oktobro 1971 en Lublino ) estas pola politikisto, ekonomikisto kaj entreprenisto, doktoro en agrikulturaj sciencoj, membro de la Sejmo de la 8a periodo.
Biografio
Li diplomiĝis en 1992 kun fizioterapio ĉe la Medicina Profesia Kolegio en Zamość, kaj en 1996 kun agrikulturaj studoj ĉe la Agrikultura Universitato en Lublin. En 1998 li akiris magistron en ekonomiko ĉe la Varsovia Ĉefa Universitato de Agrikulturo. En 2010 ĉe la Universitato de Mediaj kaj Vivaj Sciencoj en Lublin li ricevis doktorecon en agrikulturaj sciencoj surbaze de la tezo titolita Produktado, ekonomia kaj energia pritaksado de terpoma kultivado kaj printempa triticale en la kondiĉoj de diversigita agrokulturado. En 2013, li finis postdiplomiĝajn studojn en nemoveblaĵoj taksado ĉe la Varsovia Skolo de Administrado.
Li laboris kiel teknika asistanto en sia hejma universitato, kaj kiel asistanto en la Lernejo de Administrado kaj Administrado en Zamość. Li estis kuba analizisto ĉe la oficejo de distrikta akciulo en Zamość; en 2012 li komencis administri sian propran komercon, inter aliaj en la trejnada industrio.
Aktivulo de la Civitana Movado por JOW. En la parlamentaj elektoj de 2015, li estis kandidato por la Sejmo en la distrikto Chełm de la unua loko en la listo de balotkomitato de balotantoj Kukiz'15, organizita de Paweł Kukiz. Li akiris la mandaton de la 8a periodo, ricevante 10  722 voĉdonoj. En la Sejmo, li fariĝis prezidanto de la Komisiono pri Agrikulturo kaj Kampara Disvolviĝo kaj membro de la Sanitara Komitato. En la lokaj balotoj en 2018, li kandidatiĝis por la prezidanto de Zamość, gajnante 11,29% da subteno kaj kvara loko.
Beáta Ráduly
RÁDULY Beáta [ra:duj] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Miercurea Ciuc la 13-an de februaro 1981.
Kariero
Ŝi finis post la liceo en Miercurea Ciuc en Békéscsaba en 2005 la aktorfakmezlernejon kaj ŝi dungiĝis al la Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc en 2006.
NGC 2328
NGC 2328 (aliaj indikoj — ESO 309-16, MCG -7-15-2, IRAS07010-4159, PGC 20046) estas galaksio en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Renescure
- jen france, nederlande Ruisscheure respektive flandre Ruuscheure - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas renescurois.
Kaikoura Duoninsulo
La Kaikoura Duoninsulo, en angla Kaikoura Peninsula, situantas en nordoriento de la Suda Insulo de Novzelando. Ĝi altrudas kvin kilometrojn ene de la Pacifika Oceano. La urbo Kaikoura situantas en la norda bordo de la Kaikoura Duoninsulo. La duoninsulo estis setlitaj de Maorioj dum proksimume 1000 jaroj, kaj de Eŭropanoj ekde la 1800-aj jaroj kiam komencis agado por balenkaptado ĉe la marbordo de Kaikoura. Ekde la fino de balenkaptado en 1922 la balenoj povis prosperi kaj nun la regiono estas populara loko por balenrigardado.
Episkopujo de Urgell
Ĝi estas speciala pro tio ke ĝia episkopo estas, pro-ofice, kune kun la prezidanto de Francio, unu el la du kun-princoj, do kun-ŝtatestroj de Andoro. La tuta princlando Andoro estas parto de la episkopujo.
La apuda mapo montras la episkopujon de Urgell kun ties naŭ subdividoj/dekanujoj en la eklezia provinco de Taragono. Unu el tiuj estas la princlando Andoro (supre, brune).
Nuna episkopo estas Joan Enric Vives Sicília.
Flago de la Federacio de Mikronezio
La nacia flago de la Federacio de Mikronezio estis adoptita la 10-an de novembro 1979. La blua kampo reprezentas la Pacifikon, dum la kvar steloj reprezentas la kvar insularojn en la federacio: Ĉuuk, Ponape, Kosrae kaj Yap.
René Deshays
René DESHAYS [rene' dehe'] (naskita la en Sens; mortinta la  en Carpentras )(en Marsejlo ) estis franca esperantisto kaj licea profesoro.
Li okupiĝis ankaŭ pri muziko, pri kooperacio kaj pri Libera Penso. Li fondis plurajn Esperanto-grupojn en Orient-Francujo. Li estis sekretario kaj redaktisto de la bulteno de la societo "Libera Penso" (1907–1914). Krom diversaj esperantistaj muzikaĵoj li verkis tradukon de Aventuroj de l' lasta abenceraĝo de Chateaubriand, aperintan en 1907, kaj ''Popolan Frazlibron, 1908.
Flago de la Federacio de Mikronezio
Simila dizajno kun ses steloj estis en uzo de 1965 por la flago de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj, la eksteraj steloj reprezentas Palaŭon, la Marŝalan Insularon kaj Nordio-Marianojn, kiuj ne elektis partopreni la federacion. (Kosrae tiam estis parto de Ponape tiel ambaŭ estis reprezentitaj de unu stelo). La flago, adoptita en 1978, estas en la koloroj de la UN flago. La malhela bluo ankaŭ reprezentas la Pacifikon.
De paĝo al paĝo
De Paĝo al Paĝo estas 120-paĝa libro de Ludoviko Totsche (aŭ Lajos Tárkony). Ĝi enhavas literaturajn profilojn pri Julio Baghy, Károly Bodó, Hilda Dresen, Stellan Engholm, Jean Forge, Nikolao Hohlov, Kálmán Kalocsay, Kenelm Robinson, Raymond Schwartz, K. R. C. Sturmer kaj Ferenc Szilagyi. La libro estas eldonita de Literatura Mondo el Budapeŝto en la jaro 1932. Hungara Esperanto-Asocio reeldonis ĝin en 1976.
Blankabrida ibiso
La Blankabrida ibiso (Plegadis chihi) estas specio de birdoj de la familio de Treskiornitedoj.
Disvastiĝo
Tiu specio reproduktiĝas kolonie en marĉoj, kutime nestumante en arbustoj aŭ malaltaj arboj. Ties reprodukta teritorio etendas el okcidenta Usono suden tra Meksiko, same kiel ĝis el sudorienta Brazilo kaj sudorienta Bolivio suden al centra Argentino, kaj laŭlonge de la marbordo de centra Ĉilio. Ties vintraj teritorioj etendas el suda Kalifornio kaj Luiziano suden por inkludi la reston de ties reproduktaj teritorioj.
Aspekto
Ĝi estas tre simila al la Bruna ibiso en ties nereprodukta plumaro, sed la plumarkoloro estas iome pli forta kaj la reproduktaj plenkreskuloj havas rozkolorajn vizaĝon (fakte mallarĝa bridareo el bekobazo al ĉirkaŭokulo) borde kun blanka areo, griza beko, kaj pli ruĝaj kruroj. La ĝenerala plumaro estas bruna, nome helbruna ĉe kapo kaj kolo, malhelbruna en dorso dum reprodukta plumaro kaj kun flavecaj nuancoj for de la reprodukta sezono. Plenkreskuloj havas ruĝajn irisojn la tutan jaron, dum la Bruna ibiso havas malhelajn irisojn. Plenkreskuloj havas ruĝecbrunan areon ĉeŝultre. Junuloj de ambaŭ specioj estas preskaŭ identaj.
La Herooj de Olimpo
La Herooj de Olimpo - angle The Heroes of Olympus, en aliaj lingvoj koresponde - estas pentalogio (do serio de kvin libroj) de romanoj pri aventurado, mitologia fikcio kaj fantasto, de la usona verkisto Rick Riordan. Kolektive ili formas sekvon de la same kvinlibra romana serio Percy Jackson kaj la Olimpanoj. La romana serio detaligas konflikton inter grekaj kaj romiaj duondioj kaj Gaea, la personigo de la tero. Kompare al la unua serio, kiu temigis junajn homajn rolulojn kaj diversajn personaĵojn de la greka mitologio, Rick Riordan en la duan serion ankaŭ enkondukas personaĵojn de la romia mitologio kaj plurajn aldonajn novajn rolulojn. La unua libro de la serio, La Perdita Heroo (angle The Lost Hero, en aliaj lingvoj koresponde), anglalingve estis publikigita la 12-an de oktobro 2010. La fina volumo de la serio, La Sango de Olimpo (angle The Blood of Olympus, en aliaj lingvoj koresponde) estis publikigita la 7-an de oktobro 2014.
Ferenc Jeszenszky
Ferenc Jeszenszky [jesenski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jeszenszky Ferenc estis hungara fizikisto, interlingvaisto, adepto de kreismo.
Malsekejo
Per malsekejoj kutime komprenatas malsekaj paŝtejoj, marĉoj, lagetoj, torfejoj, lagunoj, ĉiaj akvosurfacoj naturaj aŭ artaj, konstantaj aŭ nedaŭraj, stagnaj aŭ fluaj, salaj, saletaj, aŭ nesalaj, inkluzive marajn spacojn, kies profundo dum malalta tajdo ne superas 6 metrojn.
Ferenc Jeszenszky
Ferenc Jeszenszky naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Malsekejo
Ĉeesto de akvo foje stagna, kulo-riĉeco, ktp. kaŭzis, ke tiujn ĉirkaŭaĵojn oni longtempe konsideris malsanigaj. Tial efektiviĝis laboroj por sekigi, plenigi kaj do forigi tiujn «malutilejojn».
Ferenc Jeszenszky
Biografio
Ferenc Jeszenszky maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris fizikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1955. Post siaj studoj li laboris en diversaj laborejoj. En 1961 li doktoriĝis en la universitato. En 1971 li edziĝis, ankaŭ lia edzino estis interlingvaisto, ili estis aktivaj en renkontiĝoj, konferencoj ekde 1985. Inter 1971 kaj 1996 li laboris en akademia esplora instituto, poste li pensiuliĝis. En 2006 li vidviĝis kaj restis sola sen infanoj.
Malsekejo
Sed tiuj transiraj spacoj inter tero kaj akvo estas fundamentaj kaj nepraj stadioj de la akvo- kaj vivociklo. Ili utilas forspongante la superakvojn, reguligas akvofluon de riveroj, ili purigas la akvojn de la (France : bassin versant = ?) akvoprovizbasenoj kaj ties akvofluaĵoj konsumante la troaĵojn da organikaĵoj kaj agrotoksaĵoj.
Krome ili estas neanstataŭeblaj, elstare originalaj kaj riĉaj naturaj medioj, kun apartaj faŭnoj kaj flaŭroj.
Mondskale internacia traktato subskribita: la Ramsar-Interkonsento.
Braunwald
Pri la komunumo
Braunwald estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 328 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Braunwald estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Geografio
La turisma loko Braunwald situas sur suna teraso supre de la valo de la rivero Linth sur alteco de 1256 m s.m.
Pro ĝia situo sur malstabila deklivo la vilaĝa kerno ĉiu-jare glitas kelkajn centimetrojn valen kaj ekzistas danĝero, ke iam la tuta vilaĝo fariĝos ne loĝebla. Per senakvigo de la grundo dekliva oni prova bremis la glitadon. Ekspertoj tamen admonas, ke eblas nur malrapidigi sed ne haltigi la glitadon, kaj tial jam konsilis rekonstrui la tutan vilaĝon pli supre sur pli stabila teraso.
Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
La komunumo Braunwald limis la en nordo al Luchsingen, en nordoriento al Betschwanden, en oriento al Rüti, en sudo al Linthal, kaj en okcidento al Muotathal (SZ).
Trafiko
La senaŭtomobila vilaĝo Braunwald atingeblas per funikularo ek de Linthal. La komunumo disponas pri ampleksa turisma infrastrukturo kun seĝtelferoj al Gumen kaj Seblengrat kaj kabentelfero al Grotzenbühl.
Ĝis la jaro 1902 la setlejo Braunwald atingeblis nur piede. Tiam estis malfermita materialo-aertelfero. En la jaro 1907 sekvis la malfermo de la funikularo kaj estis konstruitaj la unuaj hoteloj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Braunwald datiĝas el la jaro 1421 kiel Brunwald.
Braunwald fariĝis memstara politika komunumo per disiĝo de Rüti en la jaro 1939.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Buturlinovka
Buturlinovka (Бутурлиновка) estas urbo en Voroneĵa provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 20208501.
La urbo estis fondita en jaro 1740.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 07361, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe rivero Oseredj (Осередь) (kiu fluas en riveron Don (Дон)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 13,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28,6 mil loĝantojn.
Pitangueiras (Paranao)
Pitangueiras estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.814 loĝantojn en 2010.
Mondial (eldonejo)
Mondial estas eldonejo en Novjorko (Usono), kun la Esperanta fako Librejo.com. Mondial eldonadas ĉefe en Esperanto kaj en la angla lingvo. Ĝis 2003 ĝia sidejo estis Berlino (Germanio). La gvidanto de la eldonejo estas Ulrich Becker.
Krom originale verkitaj libroj (prozaj, poeziaj, fakaj) kaj verkoj tradukitaj el multaj lingvoj en Esperanton, ĝi ankaŭ eldonas priesperantajn librojn en aliaj lingvoj, vortarojn, kaj du periodaĵojn: Beletra Almanako kaj Belarta rikolto.
Aŭtoroj
k.a.
Listo de gravaj libroj
Originala prozo:
Oleg Ĉajka
<div class="shift_all">
Oleg Ĉajka (Олег Чайка, naskiĝis kiel Oleg Dadajev Олег Дадаев), vaste konata ankaŭ kiel Oĉjo, estas rusia kaj ukrainia esperantisto: poeto, kantisto, tradukisto, instruisto. Naskiĝis en 1973. En 2003 pro edziĝo prenis la familian nomon Ĉajka. Duonarmeno-duonpolo, naskiĝis en rusparolanta familio en Bakuo, Azerbajĝano. En 1990 li rifuĝis kun la familio al Ukrainio kaj ekde 1995 loĝas en Moskvo. Lernis Esperanton aŭtodidakte en 1987.
En 1989 li komencis verki kaj traduki poemojn kaj kantojn. Proprajn, sed ne nur proprajn, kantojn li mem plenumas. Kelkaj liaj poeziaj tekstoj ekzistas paralele en Esperanto kaj la rusa. Liaj verkoj aperis en diversaj E-periodaĵoj, en kolektoj SEJM-kreado (1996), Moskvaro (1998), Moskvaj sonoriloj (2007); en personaj poem-libretoj Kvio (2000) kaj Ventemo (2013). Li estis la laŭreato de kelkaj artaj festivaloj EoLA. En 2001-2003 kiel unu el la kantistoj partoprenis en la kanta projekto Oraj kantoj.
Instruis Esperanton, partoprenis en organizado de multaj esperantistaj renkontiĝoj, i.a. de ambaŭ rusiaj IJK-j kaj preskaŭ ĉiuj StRIGoj. Aktivis en SEJM (estrarano), REJM (komitatano) kaj TEJO (komitatano B). Estas aktivulo de moskva junulara klubo EK MASI ekde ĝia fondiĝo en 1995.
En 1998-2000 eldonadis du-semajnan periodaĵon Artefakto kaj relanĉitan de li literaturan revueton Cerbe kaj Kore (proponinte al Valentin Melnikov esti ties redaktoro), al kiu de tempo al tempo kontribuis.
De 2006 estras en Moskvo organizitan de li kurieran firmaon kun esperanta nomo "Kontakto".
De 2017 (kunlabore kun Arina Osipova) estras tradukfirmaon "Lingvo Connect" en Moskvo.
De 2017 en la oficejo de "Lingvo Connect" prizorgas Moskvan Komunan E-Bibliotekon kun plurcent libroj kaj periodaĵoj.
En 2019 kaj 2020 instruis Esperantajn Literaturon kaj Kulturon kaj TradukArton en SES.
Lastatempe estas unu el la ĉeforganizantoj de Moskva Internacia Lingva Festivalo.
Estas patro de tri filoj (kiuj denaske iom parolis en Esperanto) kaj unu filino kun la Esperanta nomo Juna (kiu same aŭdas de la patro Esperanto-paroladon).
111570 Ágasvár
111570 Ágasvár estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungaraj geastronomoj Heiner Zsuzsanna kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Ágasvár, pinto alta de 635 m en la montaro Mátra. La gastejo de Ágasvár, monta stacio de hungaraj, estas fama pro sia gastigemeco, domfarita manĝo kaj klaraj stelplenaj noktoj.
François Vallejo
François VALLEJO (n. en 1960 en Le Mans) estas franca verkisto. Ege influita de Paul Claudel kaj Louis-Ferdinand Céline, Vallejo studadis literaturon en universitato. Li nuntempe lernigas klasikan literaturon kaj loĝas en Le Havre.
Li verkis kaj eldonis per la eldonejo Viviane Hamy :
Plegadis
Plegadis estas birdogenro de la familio Treskiornitedoj. Troviĝas membrospecioj en ĉiu kontinento escepte Antarkto same kiel ĉe nombraj insuloj. La Bruna ibiso estas facile la plej disvastigata el la tri specioj. Plegadis enhavas la jenajn tri speciojn:
Pliaj du fosiliaj specioj estis lokitaj en la genro:
Celestina (persona nomo)
Celestina estas virina persona nomo latindevena. Vira ekvivalento estas Celesteno.
Diverslandaj variantoj
Célestine, Celestine , Celestina , Celestyna , Cölestina , Zölestina , Zölestine , Caelestina (latine)
Valdarachas
Valdarachas [baldaRAĉas] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 34 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,38 loĝ/km².
Situo
Valdarachas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 786 m super marnivelo; je 20 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 10,07 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°31′04″N 3°07′31″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 34, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Valdarachas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Valdarachas kie oni falis al la nunaj 34. Fakte dum la lastaj 25 jaroj oni iom plialtiĝis el 26 al 35.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Normaleco
Normaleco estas eco tia, kian oni povas antaŭvidi laŭ la naturo, la kutimo. Pri la koncepto de "normaleco", provizore vidu la alilingvajn artikolojn en vikidatumoj.
Temas pri koncepto tre uzata en psikologio, kaj duarange en sociologio. Temas pri konduto kiu ne montras eksterordinarecon kaj ne prezentas problemojn.
En Esperantujo ofte oni parolas pri "normaluloj" aludante perosnojn aŭ etosojn kiuj ne estas en kontakto kun Esperanto.
Valujki
Valujki (Валуйки) estas urbo en Belgoroda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 14420.
La urbo estis fondita en jaro 1593.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1797.
La interurba telefona kodo estas 07236, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 50°11' norde, longitudo 38°07' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Valuj (Валуй), en 3 km de ĝia enenfluo en riveron Oskol (Oskol).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 18.1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 35.8 mil loĝantojn.
NGC 2329
NGC 2329 (aliaj indikoj — UGC 3695, MCG 8-13-73, ZWG 234.70, PGC 20254) estas galaksio en konstelacio Linko.
Basiglio
Basiglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Zadní Doubice
Zadní Doubice (germane Hinterdaubitz) estas pereinta vilaĝo, kiu troviĝis en senpera proksimeco de ĉeĥa-germana ŝtatlimo en distrikto Děčín. En la jaro 1890 ĉi tie vivis 26 loĝantoj en sep domoj, en la jaro 1932 estis da ili ĉi tie 37; ili anonciĝis al ĉeĥaj evangelikoj. Post la jaro 1945 la domaro estis ellandigita kaj ĝi pereis. En la jaro 1950 la malplenaj domoj estis detruitaj, iliaj surkreskintaj restaĵoj estas en la loko ĝis hodiaŭ videblaj.
La domaro falis sub administradon de municipo Doubice. Sed lokaj infanoj vizitis lernejon en saksia Hinterhermsdorf, post la jaro 1918 ĝis Brtníky.
Sur teritorio de la domaro situis fama restoracio kaj hotelo Český mlýn (Böhmische Mühle). Ĝi estis malfermita en la jaro 1836. Sed jam en la 16-a jarcento la konstruaĵo servis kiel akva segejo, pli poste ankaŭ kiel muelejo por faruno. Dum la dua mondmilito fariĝis el ĝi resanigejo por germanaj oficiroj. Post la ellandigo de posedantoj ĝi komencis kadukiĝi, en la jaro 1950 ĝi estis detruita komune kun la ceteraj domoj de Zadní Doubice.
En proksima Temný důl troviĝas monumento, kiu estas rememorigaĵo de murdo de ok malliberigitoj, pli multe judoj, dum marŝo de morto el koncentrejo en Schwarzheide en la jaro 1945. La marŝo apartenis al unu el la plej longaj - ĝi daŭris de la 19-a aprilo kaj finis la 7-an de majo en Terezín. Ekiris en ĝi proksimume 600 viroj, en la celon ĝisiris proksimume duono, ceteraj pereis pro elĉerpiĝo aŭ ili estis pafmortigitaj.
Basiglio
Najbaras la komunumoj Lacchiarella, Pieve Emanuele, Rozzano kaj Zibido San Giacomo.
Kub-kvadrata leĝo
La kub-kvadrata leĝo estas matematika geometria principo, aplikita en pluraj sciencaj kaj teknikaj kampoj, kiu priskribas la rilaton inter volumo kaj areo de korpo  laŭ la pligrandiĝo aŭ malgrandiĝo de ĝia formo aŭ figuro. Ĝi estis priskribita unuafoje en 1638 de Galilejo en sia libro Du novaj sciencoj: Discorsi e Dimostrazioni Matematiche, intorno a due nuove scienze.
Ĉeĥoslovaka socialisma respubliko
Ĉeĥoslovaka socialisma respubliko (ĈSSR) estis ŝtato en meza Eŭropo, kiu ekzistis ekde la jaro 1960 ĝis la jaro 1990, fakte sole alinomigita ekde februaro de 1948 kiel socialisma Ĉeĥoslovakio, ekde la 1969 nur formale federaligita.