cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sándor Tekeres
Biografio
Sándor Tekeres estis metilernanto en Braŝovo, kie kantis en ĥoro kaj lernis violonludon ĉe rumana bazlerneja instruisto. Li venis enBudapeŝton en la komenco de la kvardekaj jaroj. Inter 1945–1947 la studis operfakon en la Muzikakademio Franz Liszt ĉe Imre Molnár, pli poste du jarojn ĉe Andor Lendvai. Li diplomiĝis en 1951. Samtempe li estis ano de Artensemblo de Hungara Popolarmeo. Inter 1963–67 kaj inter 1951–1963 li estis solisto de Operetoteatro (Budapeŝto), sekve ekde 1967 de la Artensemblo de Hungara Popolarmeo. Intertempe li kantis popolkantojn kaj kelkfoje ankaŭ popolecajn kanzonojn, pri kiuj prepariĝis pluraj registraĵoj.
Viile Apei
Viile Apei [viile apej] (hungare:Apahegy) estas vilaĝo en Rumanio norde de Seini. En 1910 ĝi havis 541 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 630 (rumanoj, 31% hungaroj). Ĝi fariĝis memstara vilaĝo en 1912 el Apa. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). En 1950 oni aligis ĝin al Seini.
Bruno Aveillan
Bruno AVEILLAN (naskiĝis en 1968 en Toulouse) estas franca multmedia artisto, fotisto kaj reĝisoro.
Hrabovčík
Hrabovčík (hungare Gyertyánpatak [djertjAnpatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Bruno Aveillan
Kariero
Diplomita de "École supérieure des beaux-arts de Toulouse", Bruno Aveillan eniris la produktan firmaon QUAD en 1995. Tiam komenciĝis brila internacia kariero, dum kiu li realigis multnombrajn reklamajn filmojn por markoj kiaj Orange, Audi, Paco Rabanne, Quézac, Lexus, Guerlain, Nissan, SFR, Time Warner, Club Med, Volvo, Maxmara, Miller, Nintendo, Coca Cola, Gaz de France , Toyota, Peugeot, ktp.
Hrabovčík
Situo
Hrabovčík situas en valo, laŭ traira flankovojo. Svidník troviĝas je 3 km.
Bruno Aveillan
Kariero
Unu el la unuaj reklamaj filmoj de Bruno Aveillan estis la filmeto Perrier «La Foule» (Agence Publicis) enscenigante aron da buntaj personoj elirantaj el siaj respektivaj afixsoj. Krom lavango da internaciaj premioj, la filmo estis elektita «filmo preferata de Francoj» post opinisondo IPSOS/Stratégie.
Hrabovčík
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1548 en formo "Hrabochyk". La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1787 299 loĝantoj vivis en 52 domoj, en 1828 475 vilaĝanoj en 63 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Hrabovcsik, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gyertyánpatak 349 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hrabovčík 329 homoj, (279 slovakoj, 29 rutenoj, 19 ukrainoj).
Bruno Aveillan
Kariero
En 1999, postirante la prestiĝajn reĝisorojn Lars von Trier kaj Roland Joffé, Bruno Aveillan realigis novan epizodon de la fama reklama sagao CNP (Agentejo Louis XIV). Li ankaŭ estas la aŭtoro de filmo por lanĉado de parfumo "Oxygène" de Lanvin. Konsiderata de multaj kiel unu el la belaj filmoj por parfumoj iam realigitaj, ĝi enscenigas unuafoje sur la ekrano la top modelon Gisele Bündchen. Poste, li ankaŭ filmis multnombrajn stelulinojn, inter kiuj menciindas: Monica Bellucci, Claudia Schiffer, Amy Smart, Mélanie Thierry, Sharon Stone, Milla Jovovich, Jessica Stam, Inna Zobova, Virginie Ledoyen, Elsa Benitez, Julia Stegner, ktp.
Al Bruno Aveillan ankaŭ ŝuldiĝas serio da spektaklaj filmoj por marko Thermasilk por kiuj li disvolvis aparte revemajn kaj poeziajn universojn. Tiuj filmoj, dotitaj de spektaklaj trukoj, havis grandegan impakton dum siaj ekaperoj, generante ĝeneralan allogon en la publiko kaj amasmedioj. Li poste realigis filmon Anthem por la marko «Nissan-Infinity» (Agentejo Chiat/Day) kiu estis prezentita en antaŭ-premiero dum ceremonio de Oscar en 2002 (boards magazino). Samjare, li subskribis unu el la kvar filmoj por lanĉado de marko Orange, apud reĝisoroj Martin Scorsese, Oliver Stone kaj Roland Joffé.
En 2003, li filmis en Namibia dezerto filmon por parfumo "Mahora" de Guerlain en kiu partoprenis Land artisto Nils Udo.
En 2004, Bruno Aveillan realigis filmon Floating por Bailey’s (Agentejo BBH), en kiu pli ol 35 aktoroj rekte troviĝas en senpezeco. Tiu kulta filmo en Anglio, prezentas «teĥnikan provon ĝis nun neegalita» (Sunday Mirror).
En 2005, li subskribis filmon por Magnum (5 senses), aparte impresa filmeto, realigita per tuŝa, eksperimenta aliro, proksima al videa arto. Tiu filmo, multfoje premiita, havis konsiderindan impakton en la amasmedioj kaj la eŭropa publiko (Effies). Li ankaŭ realigis filmon por la tutmonda lanĉado de Audi Q7.
En 2007, li interalie realigis futurisman filmeton por marko Philips, kies heroino estas stranga kaj sensuala robotino.
En 2008, Louis Vuitton kontaktis Bruno Aveillan por realigi la unuan reklaman filmon de sia historio, titolitan «Where will life take you». 90 sekundojn daŭra kaj tradukita en 13 lingvojn, tiu belega filmo, kiu emocie elvokas «la animon de l'vojaĝo» estis rekompencita per Gold Clio Award en la kategorio "Best Cinematography". La muziko de tiu filmo estis komponita de Gustavo Santaolalla.
Bruno Aveillan ankaŭ subtenas la agadon de NROj kiaj Reporters sans frontières aŭ Banque alimentaire por kiuj li realigis plurajn filmojn.
Nekredebla kina stilo, vera talento de rakontisto kune kun eksterordinara vida senso faras el Bruno Aveillan unu el la plej dotitaj reĝisoroj de sia generacio.
Kiel plastikisto, Bruno Aveillan disvolvis personan artistan trairadon. Lia laboro, sub formo de eksperimentaj filmoj kaj fotoj estis montrita en pluraj ekspozicioj kaj estis premiitaj en multaj festivaloj. En aprilo-majo 2008 li prezentis sian unuan personan foto-ekspozicion: DIOTOPES en Galerio Léo Scheer (14-16 Verneuil) kun 10 minutojn daŭra filmo (muziko Raphael Ibanez de Garayo). Libro dediĉita al tiu laboro estis publikigita de Eldonejo Léo Scheer.
Bruno Aveillan vivas en Parizo.
En junio 2008, Bruno Aveillan realigis muzikvideon por kantistino Mylène Farmer, "Dégénération", filmita en Prago, en futurisma etoso kaj elsendita unuafoje la.
La Peraleja
La Peraleja [laperaLEĥa] (La Pirarbeto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas peralejero [peraleĤEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 104 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,98 loĝ/km².
Situo
La Peraleja estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 873 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 34,91 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°14′11″N 2°33′12″Ok. Ĝi situas je ĉirkaŭ 16 km el Huete, kaj je 54 km el Kvenko, provinca ĉefurbo.
Historio
Aperis arabaj restaĵoj, kiel enrokaj elfositaj tomboj kaj ceramiko.
Post la Hispana Enlanda Milito, kiu estis sangelverŝa speciale en tiu vilaĝo, la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, mortpafadoj, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Peraleja kun pli ol mil loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe La Peraleja kie oni alvenis al la nunaj 104.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Jasło
Jasło estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Jasło. Fine de en la urbo vivis.
Dua mondmilito
La 14-an de oktobro germanaj soldatoj pafmortigis en Nienaszów, proksime al la urbo 23 personojn pro malobeo al ordono evakuiĝi.
Lajos Mányai
Lajos Mányai [lajoŝ mAnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mányai Lajos estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Mandl, li estis filo de Zsigmond Mányai, lia edzino estis Zsuzsa Simon, ilia filino estis Zsuzsa Mányai.
Lajos Mányai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Mányai devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1933. Li komencis sian aktoran karieron en Bratislavo, poste en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Inter 1937-1939 li apartenis al Teatro Csokonai (Debrecen), poste pro la kontraŭjudaj leĝoj li rajtis ludi nur en juda teatro. En 1940 li edziĝis. Post la 2-a mondmilito li apartenis al Ŝtata Teatro Szigligeti Társulat de Oradea, poste al Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ricevis premiojn en 1953 kaj 1960. Lia edzino naskis filinon en 1949.
34778 Huhunglick
34778 Huhunglick estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la honkongan advokaton Henry Hung-lick Hu (ĉina skribo 胡鴻烈) En 1971 Li fondis la Kolegion Shue Yan (" la kultivado de la virtuo ", ĉina skribo 香港樹仁大學 ), la unua universitato en Honkongo, kiu estis private fondita.
József Máriáss
József Máriáss [lOĵef mAriAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Máriáss József estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
József Máriáss naskiĝis la  en Dunakeszi, li mortis la  en Szeged.
Biografio
József Máriáss lernis juron en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste aktoradon en privata lernejo de Kálmán Rózsahegyi. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Belvárosi en 1946, poste en Teatro Thália (Budapeŝto). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: En 1989 pro akuta malsano li forlasis la scenejon, sed poste ĝismorte li havis rolon en serio de la Hungara Televizio. Li ricevis premiojn en 1963 kaj 1985.
Oberschaeffolsheim
(jen france, origine germane kaj alemane Oberschäffolsheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Lunca Apei
Lunca Apei [lunka apej] (hungare: Apai Lanka estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Apa.
Maguiresbridge
Maguiresbridge (irlande: Maghuíreas Brídeach) estas vilaĝo en la Nord-Irlanda graflando Fermanagh. Maguiresbridge havis 759 loĝantojn en 2001. De la popolo 57,6% estas protestanta kaj 40,4% romkatolika.
Tachov (distrikto Česká Lípa)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1460. Ĝi estis konstatita en dokumento de reĝo Jiří z Poděbrad, kiu konfirmis al urbo Doksy ties privilegiojn. Tachov estis ĉiam agrikultura minucipo, oni kulturis ĉi tie lupolon.
Ĝis komenco de la 20-a jarcento ne kondukis ĝis Tachov ŝoseo. Ĝi estis konstruita nur en la jaro 1908 kaj ĝi kondukis el Tachov ĝis Ždírec. Por celoj de la konstruado de ŝoseoj estis en Tachov malfermita en monteto de Tachov ŝtonminejo.
Dum kalkulado de loĝantoj en la jaro 1921 estis en Tachov 42 domoj kaj 209 loĝantoj, el tio nur 3 ĉeĥoj. En la jaro 1946 la municipo havis 200 loĝantoj, pase de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj la minicipo maljuniĝis. En la jaro 1963 estis nuligita lernejo. La 13-an de marto 1976 la municipo estis aligita al Doksy.
Ŝiba-Hundo
Ŝiba-Hundo (japane: <I>Siba Inu</I> [ŝiba inu]) estas tipe japana hundraso. Ĝi estas unu el la sep hundoj (nun vivas ses), kiujn oni oficiale agnoskis kiel japanaj naturaj trezoroj.
Ŝiba-Hundo estas la plej malgranda el tiuj ĉi ses hundoj, kaj tre populara en Japanio. Ĝi konsistigas 80 % de la ses japanaj hundoj.
Origino de la nomo
En la japanlingva hunda nomo Siba Inu, Siba (柴) [ŝiba] signifas arbuston aŭ ties branĉaĵon, kaj Inu (犬) signifas hundon. Sed estas ne klare kial 'arbusto' aŭ 'branĉaĵo' fariĝis la hunda nomo.
Ĉefaj supozoj pri tio ĉi estas jenaj:
Aspekto
Alteco estas 38-41cm pri viroj kaj 35-38cm pri inoj. Pezo estas ĉirkaŭ 10 kg pri viroj kaj 8kg pri inoj. Ĝi apartenas al la grupo de t.n. malgrandaj hundoj, sed ĝia grandeco tre proksimas al mezgrandaj hundoj, kaj eblas, ke iuj el ili havas grandecon de mezgrandaj hundoj.
Ĝia tipa aspekto estas jena: mallongaj haroj, triangule starantaj oreloj, ronde supren kurbiĝanta vosto. Laŭ la koloro oni distingas ĝin en kelkaj grupoj: ruĝa (fakte ruĝec-bruna), sezama (nigra kaj ruĝa), nigra, kaj malofte vidata blanka. Sed en kiu ajn koloro tiu ĉi hundo havas blankan koloron ĉe malsupra parto.
Karaktero
Ŝiba-Hundo estas rezistema kontraŭ japana varma kaj humida klimato. Ĝi estas fidela al la mastro kaj ne intimemas al ne-konatoj. Origine oni uzis la hundon en ĉasado en montara regionoj pri ĉasi la malgrandajn bestojn. Sed nun oni havas ĝin kiel hejman hundon.
La ŝiba-hundoj estas sendependaj, iutempe lasante iliajn hemojn sole. En la urboj, ĝi estas problema. Iuj povas esti timema kun la homoj nekonataj. Sed kun lia familia, la ŝiba-hundo estas tre amanta. Iutempe, ili mortiĝos la malgrandajn bestojn, kiel katoj.
Ili bezonas multe da ekzercado.
La ŝiba-hundoj havas strangan kutimon, kiu oni nomas la ŝiba-krio. Kiam ili timas aŭ ekscitiĝas, ili krias kiel infano.
Ruminghem (stacidomo)
Ruminghem estas franca stacidomo sur linio Lille -, situanta en Ruminghem, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lille - Les Fontinettes (295000).
Insulo Cliara
La insulo Cliara  aǔ insulo Chiara (Clare Island) estas insulo antaǔ la okcidenta marbordo de la graflando Mayo en Irlando. Ĝi situas ĉe la la enirejo de la golfo Cuan Mó aǔ angle ‘‘Clew‘‘ proksime al la insulo Acla aǔ angle ‘‘Achill Island‘‘ kaj Inis Toirc aǔ Inishturk. Ĝia areo estas 16,4 kvadrataj kilometroj. Ĝi ankaŭ estas la insulo kun la plej granda monto (461 m super marnivelo) kaj ĝi havas la plej akrajn klifojn en la golfo. Ĝi situas ĉ. 3,5 mejlojn de la irlanda ĉefinsulo.
Sur la insulo loĝas 168 homoj (stato 2011). La duonon de ĝia iama nombro de loĝantoj de pli ol 1500 loĝantoj la insulo perdis dum la granda malsato ekde 1845.
Sur la insulo Cliara troviĝas la internacia centro por insula esplorado kaj la ruinoj de la cisterciana abatejo de la insulo Cliara el la 14a jarcento. La lumturo de la insulo kun grupo da konstruaĵoj estas uzata kiel hotelo. Apud Lecarrow troviĝas kortotombo kaj pli ol dekduo da antikvaj kuirplacoj. Troviĝas pluraj klifaj kaj marbordaj burgoj.
Abatejo Malmesbury
Oni pligrandigis la konstruaĵojn dum kelkaj jarcentoj, sed ili estis plejparte kompleta en 1180. La spajro altis 131 metrojn, sed ĝi detruiĝis dum ŝtormo de ĉ. 1500, kune kun multe de la preĝejo. Hodiaŭ restas nur malpli ol duono de la abatejo. Hodiaŭ la preĝejo estas la paroĥa preĝejo de Malmesbury.
Juan Foyth
Juan Marcos Foyth estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en La Plata, do nun estas -jara. Post pluraj junularaj jaroj en la klubo Estudiantes de La Plata li en 2017 konkuris en ties unua vira teamo, tiam vojaĝinte al Eŭropo daŭrigis en la klubo Tottenham Hotspur en la nordo de Londono kaj ekde 2021 membras en la unua vira teamo de la hispana klubo Villarreal CF - kun tiu teamo li tuj en 2021 venkis en la Eŭropa Ligo de UEFA. Krome ekde la jaro 2018 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2022 kaj kun la teamo venkis la turniron. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblis per la numero "2".
Uazo (rivero)
Geografio > Eŭropo > Francio > Uazo < Riveroj
La Blinda Strigo
La Blinda Strigo estas la ĉefverko de Sadegh Hedayat kaj grava literatura verko de 20-a jarcento de Irano. Verkita en la persa lingvo, tradukita en aliajn lingvojn.
Uazo (rivero)
Uazo (l'Oise) estas rivero en la sudo de Belgio kaj en la nordo de Francio. Etimologie ĝia nomo (analoge al tiuj de Isère, Isar, Ysère kaj aliaj) devenas el la latina lingvo (kunmeto el is ou viz, «rivero» kaj ar «akvofluo»).
La Blinda Strigo
Temo
Ĉi tiu romano temas pri
Uazo (rivero)
La fonto de Uazo troviĝas en la belga montetaro Fagne apud Chimay.
Askøy
Askøy estas insulo kaj komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Askevatnet. Fine de en la komunumo vivis.
Uazo (rivero)
Uazo pasas la francajn distriktojn (departementojn) kaj urbojn:
Ĉe Conflans-Sainte-Honorine ĝi enfluas en la riveron Sejno.
La Blinda Strigo
Enhavo
La libro rakontas pri sennoma plum-kolorigisto, la rakontisto, kiu en sia makabro vidas febrajn inkubsonĝojn ke "la ĉeesto de morto, mortigas ĉion kion estas imagita. Ni estas idoj de morto kaj morto transdonas nin el la tantalizaj kaj fraŭdaj agoj de la vivo; estas morto kiu faras signon al ni el la profundecoj de la vivo. Se ni iam haltas, tiu ĉi ni faras por aŭdi la vokon de la morto. tra niaj vivoj, la fingro de la morto nin montras." La rakontisto prelegas pri siaj murdaj konfesoj al la ombro sur lia muro [surmura ombro?] kiu similas al strigo. Liaj konfesoj ne estas en ordo kaj ofte ripetiĝas, tiel kontribuante al la malferma fino de la rakonto.
Uazo (rivero)
La rivero Uazo donis sian nomon al franca distrikto (departemento).
La Blinda Strigo
Historia kunteksto
La libro unue aperis en Teherano en 1941, post la abdiko de Reza Ŝaho Pahlavi, kaj havis tujan kaj fortan efikon. Oni kredas ke la romano jam estis plenumita en 1930 kiam Hedayat ankoraŭ estis studento en Parizo.
Tradukoj
La Blinda Strigo estis tradukita al la franca lingvo de Roger Lescot dum la Dua Mondmilito, ŝajne kun la scio kaj aprobo de Hedayat kaj publikigita sub la titolo La Chouette Aveugle (1953), kaj poste de Pasteur Vallery Radot, membro de la Franca Akademio. La libro furoris en la literaturaj komunumoj.
Filmo
La romano estis filmigita en 1974 (Boof-e-koor alinome The Blind Owl - havebla ĉe YouTube), reĝisorita de Kiumars Derambakhsh. Ĉefrolantoj estis Parviz Fanizadeh, Farshid Farshood kaj Parvin Solaymani.
Filma adapto de la romano aperis ankaŭ en la jaro 1987 The Blind Owl reĝisorita de Raúl Ruiz.
1628
1628 estis superjaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1628 post Kristo okazis, interalie:
Ignác Barna
BARNA Ignác estis hungara poeto, tradukisto, dentkuracisto, ano korespondanta de MTA naskiĝinta en Nagykároly 3-an de februaro 1822 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de novembro 1894.
Kariero
Barna estis stomatologo en Vieno kaj Peŝto, ekde 1865 universitata profesoro en Peŝto. Li publikis ankaŭ en humura gazeto Borsszem Jankó kaj tradukis el verkoj de klasikaj latinaj poetoj (Horacio, Juvenalo, Vergilio).
Lambrekino
Lambrekino estas peco da ŝtofo, kun festona rando ornamita per franĝoj, brodadoj, puntoj, galonoj, kvastoj, pendita per stango, kiu utilas por ornami supraĵon de fenestro aŭ randon de baldakeno.
Supre de teatra scenejo, estis ŝtofa lambrekino, nune anstataŭigita per metala aŭ legna plato imitante pecon da ŝtofo.
En arkitekturo
En arkitekturo, lambrekinoj estas eksteraj ornamaĵoj el ligno aŭ metalo, sub tegmento aŭ supre de fenestro, pli malpli imitantaj ŝtofajn lambrekinojn.
En heraldiko
En heraldiko, lambrekino (oni foje trovas "lambrekeno") estas vualo aŭ rubandoj kiu kovras la kaskon kaj malsupreniras ĝis la ŝildo. Laŭ Francisko Azorín lambrekeno estas ''Heraldike, peco de tuko flirtanta de la kasko al la ŝildo, uzata ek de 1300j. Lamena detranĉaĵo uzata orname kiel pendantaĵo. Li indikas etimologion el la antikva germana lappen'' (ĉifono).
Slankamenaĉki Vinogradi
Slankamenaĉki Vinogradi, serbe Сланкаменачки Виногради, kroate Slankamenački Vinogradi, hungare Szalánkeménszőlős [salAnkemEnsOlOŝ], slovake Slankamenské Vinohrady estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija.
Geografio
Slankamenaĉki Vinogradi etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo, fine de tre mallonga sakovojo.
Historio
Post longa turka dominado precipe slovakoj komencis loĝi en tiu loko. Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. Ekde la socialismo la loĝantaro daŭre malpliiĝas. En 2002 loĝis en Slankamenaĉki Vinogradi 199 slovakoj (75 %), 26 serboj (10 %), 17 jugoslavianoj, 3 kroatoj, po unu ruso kaj hungaro kaj ankaŭ aliaj.
(5510) 1988 RF7
(5510) 1988 RF7 estas asteroido ankoraŭ sen nomo, malkovrita la 2-an de septembro 1988 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝi pasas sufiĉe proksime de la orbito de Marso por esti klasifikata marsrenkonta asteroido. Ĝia spektra klaso "S" montras, ke ĝi konsistiĝas el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Rezső Horvai
Rezső HORVAI [reĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horvai Rezső estis hungara fizikisto.
Rezső Horvai naskiĝis la  en Szeged. Li mortis la en Szeged.
Kirkoj de Kristo
La Kirkoj de Kristo (aŭ Eklezioj de Kristo, angle Churches of Christ; germane Gemeinden Christi kaj svede Kristi församlingar, kio tradukeblas al "komunumoj, kunvenoj aŭ paroĥoj de Kristo") estas sendependaj kristanaj paroĥaroj asociitaj unu kun la alia per apartaj kredoj kaj praktikoj bazitaj sur sia interpreto de la Biblio. Reprezentitaj precipe en Usono kaj unu el multaj branĉoj de reformismaj kristanoj tra la mondo, ili kredas je uzado de nur Bibliaj tekstoj por sia doktrino kaj praktikoj, citante ekzemplojn de la frua kristana eklezio kiel priskribite en la Nova Testamento. Ili identigas sin kiel senkonfesiaj.
Rezső Horvai
Biografio
Rezső Horvai frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris 2 diplomojn en Sciencuniversitato Ferenc József en 1944 kaj 1945. Jam en 1944 li eklaboris en fabrika laboratorio en Budapeŝto, post la 2-a mondmilito li vivtenis sin el porokazaj laboroj. En 1948 li laboris unu jaron en la medicina kliniko en Szeged, poste en la fizika universitata instituto. En 1949 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li ricevis premiojn en 1962 kaj 1966. Li kandidatiĝis postmorte en 1967. Li multe okupiĝis pri la lumradiado.
Kirkoj de Kristo
La Eklezioj de Kristo ekestis de la pli larĝa Restariga Movado, evangeliisma fortostreĉo de la 19-a jarcento lanĉita en diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo kiam pluraj viroj serĉis revenon al tio, kion ili vidis kiel la originaj instruoj kaj praktikoj de la Nova Testamento. Kristanaj gvidantoj en Usono inkluzive de Robert Sandeman, James O'Kelly, Abner Jones, Elias Smith, Rice Haggard, Thomas kaj Alexander Campbell estis pioniruloj de similaj movadoj kiuj influis la finan fenomenon konatan kiel la Restariga Movado (angle American Restoration Movement).
La Restarigo-idealo ankaŭ estis simila kaj iom ligita al pli fruaj restarigoklopodoj en Eŭropo (kiel ekzemple tiuj de John Glas, Robert kaj James Haldane), same kiel puritanaj movadoj en brita kolonia Nordameriko. Kvankam iom malsama en detaloj, ĉiu grupo konsistis el samideanoj kiuj, kvankam ofte sendependaj unu de la alia, deklaris sendependecon de siaj diversaj konfesioj kaj la tradiciaj kredaroj, serĉante freŝan komencon reveni al siaj konceptoj de la doktrinoj kaj praktikoj de la Nova Testamento. Ili ne establis novan eklezion sed prefere serĉis "la unuigon de ĉiuj kristanoj en ununura korpo modeligita laŭ la origina eklezio de la Nova Testamento."
Ĉar en la Nova Testamento ne aperas muzikaj instrumentoj por diservoj, la kirkoj de Kristo nur uzas senmuzikilan kantadon. Krome, ekzistis ankaŭ malkonsento pri la taŭgeco de organizaj strukturoj super la paroĥa nivelo, kiel ekzemple tiuj de misiaj socioj kaj financado de orfejoj.
Kvankam ne oficiale rekonite kiel apartaj movadoj ĝis 1906, la apartigo de la kirkoj de Kristo kaj la aliaj kristanaj eklezioj en Usono okazis iom post iom dum jardekoj.
La Restariga Movado ne estis sole nordamerika fenomeno, kaj aktivaj misiaj klopodoj komenciĝis en la 18-a jarcento. Nun ekzistas kirkoj de Kristo en Afriko, Azio, Aŭstralio, Sudameriko, Mezameriko kaj Eŭropo. Tamen, inter iom pli ol 2 milionoj da anoj en 2020, pli ol 1,1 milionoj vivas en Usono.
Pescopagano
Pescopagano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cairano (AV), Calitri (AV), Castelgrande, Castelnuovo di Conza (SA), Conza della Campania (AV), Laviano (SA), Rapone, Sant'Andrea di Conza (AV) kaj Santomenna (SA).
Charles Perrault
El lia verkaro plej famas la fabelkolekto Contes de ma mère l'Oye (t.e. Rakontoj de panjo Anserino), kiun li eldonis en la jaro 1697 sub la nomo de sia 19-jara filo Pierre Perrault d'Armancour. Kelkaj fabeloj poste eniris la kolekton de la Fratoj Grimm.
En Esperanto aperis
Rakontoj pri Feinoj / Esperantigitaj de sinjorino Sarpy. - Paris: Hachette, 1904. - 84 p. - (Kolekto Esperanta Aprobita de Do Zamenhof)
(Enhavas fabelojn: Blubarbo, La Ruĝa-Ĉapeto, La belulino en la dormanta arbaro, La Majstro Kato aŭ la Kato piedvestita per botoj, Cindrulino aŭ la vitra Pantofleto, Riketo kun la Tufo, La malgranda Fingreto, Felo de Azeno)
2-a eld. 1905
3-a eld. 1906
Antal Lits
LITS Antal (naskiĝis en 1875, mortis en 1931) estis hungara verkisto kaj redaktoro.
1703
1703 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1703 post Kristo okazis, interalie:
CAC 40
La CAC 40 estas parto de Euronext kiu estas la unua eŭropa borso.
Ĉefaj evoluoj
CAC, kio signifis Compagnie des Agents de Change (Kompanio de Ŝanĝistoj), signifas hodiaŭ Cotation Assistée en Continu (Konstanta Notado Asistata): la indico donas do, konstante, ideon pri la evoluo de la merkato.
Difinita kun la valoro de 1 000 poentoj la 31-an de decembro 1987, la CAC 40 aperas oficiale la 15-an de junio 1988.
Ĝia starigo sekvas al la borsa problemo de 1987 kiu modifis la monopolon de la borsaj transakcioj. Efektive, mastrumata antaŭe de ministraj oficistoj, la ŝanĝistoj transformiĝis al borsaj societoj.
Ekde la 1-a de decembro 2003, la CAC 40, laŭ la precipaj mondaj indicoj, adoptas la sistemon de flosanta borsa kapitaligo, do la nombro da titoloj reale disponeblaj sur la merkato kaj jam ne, kiel antaŭe, bazita sur ilia simpla borsa kapitaligo.
Ĝi atingas sian maksimumon en la jaro 2000 la 4-an de septembro kun 6944,77 poentoj antaŭ ol falegi ĝis 2401,15 poentoj la 12-an de marto 2003 post kreviĝo de la spekula veziko pri la sektoro de komunikado kaj interreto, akrigita poste per la sekvoj de la teroristaj atencoj la 11-an de septembro 2001.
Lastatempa evoluo
La 30-an de decembro 2005, la CAC finiĝas per 4715 poentoj. Dum januaro 2006 ĝi transis la sojlon de 4800 poentoj kaj poste daŭrigis sian altiĝon por atingi 5329,16 la 11-an de majo. Tiam ĝi estas suferas la bruskan mondan falon de 14,50 % al 4564,69. Post tiu regreso de proksimume 800 poentoj la CAC 40 releviĝis la 30-an de junio je preskaŭ 500 poentoj, proksime de la simboleca sojlo de 5000.
Post tiu resalto, la CAC 40 daŭrigas sian altiĝon. La 1-an de januaro 2007 ĝi transiras 5600 poentojn, do nivelon kiun ĝi ne plu atingis post majo 2001. La CAC 40 altiĝas al 6000 poentoj la 2-an de majo 2007, kio montras la bonan sanon de la pariza indico, kun altiĝo de 150 % en 4 jaroj proksimume. La 18-an de junio 2007 la CAC registras la alvenon de Air France-KLM kaj de Unibail anstataŭ AGF kaj la franca entrepreno Thomson.
Funkciado de la indico
La tago komencas unue per fazo de antaŭmalfermo de 7H15 ĝis 9H00 kie la ordonoj akumuliĝas sen ke ajna transakcio estas realigata.
Poste de 9H ĝis 17H30 la notado okazas "konstante".
La fina kurzo estas fiksata je 17:35 (fixing en la borsa ĵargono) post 5 minutoj kie la prezo de ekvilibro estas kalkulata por ebligi la interŝanĝon de la plej granda nombro da titoloj. La notado de la kurzo de unu el la 40 titoloj povas esti suspendata dum 15 minutoj se ĝi varias pli ol 10 %, poste dufoje 5 % en la sama direkto. Oni diras tiam ke la titolo estas rezervita al altiĝo aŭ malaltiĝo. Ĉiu el la 40 societo ...
Chacune des 40 sociétés pondère l'indice en fonction de la quantité de titres disponibles sur le marché. Les pondérations varient d'une société à l'autre en fonction de sa capitalisation et des échanges survenus sur la valeur. Quand une valeur cote à la hausse, le CAC 40 augmente de la pondération de la valeur.
Sa composition est mise à jour régulièrement par un comité d'experts : l’indice doit être représentatif du marché financier parisien aussi bien en terme de volumes de transactions qu'en représentativité des secteurs d'activité.
Quand une société n'est plus cotée, elle est remplacée par une des valeurs du CAC Next 20 répondant aŭ exigences financières de cotation dans l'indice CAC 40 (liquidité du titre, capitalisation boursière suffisante, échange de titres quotidiens important...)
Rimarkoj
Le poids de la capitalisation d'une valeur sur l'indice ne peut excéder les 15%. Ainsi, en 2004, TOTAL fut plafonnée à 15%.
Il ne faut pas confondre l'évolution à long terme du CAC 40 et celle à long terme de l'ensemble des valeurs cotées sur cette bourse, puisque les valeurs qui se comportent mal finissent par être remplacées dans sa liste par d'autres ayant pris l'avantage sur elles. En revanche, un portefeuille d'actions donné peut se fixer comme contrainte d'avoir la composition la plus voisine possible de celle du CAC 40.
Ainsi un portefeuille comprenant les 40 valeurs du CAC 40 du jour se dégradera progressivement et son évolution ne sera plus celle du CAC 40 trois mois plus tard et ainsi de suite au fil du temps.
Des produits financiers comme le Tracker permettent néanmoins d'investir en collant à l'indice.
Konsisto de la indico CAC 40
au 28 de novembro 2022 en pourcentage (source Boursier.com ):
Großkorbetha
Großkorbetha estas eksa komunumo kaj nuna parto de la urbo Weißenfels en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ekde plia administra reformo en septembro 2010 ĝi iĝis parto de la urbo Weißenfels. Ĝis tiu momento ĝi estis la centro de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Saaletal, kiu same tiam ĉesis ekzisti. La 31-an de decembro 2009 la komunumo havis 1923 loĝantojn.
Historio
La unua endokumenta mencio de Großkorbetha estis en 881 en dekonaĵlisto de la Abatejo Hersfeld. La idilieca vilaĝo kun eturba karaktero ankaŭ bicikle kaj migrade komforte atingeblas. Ponto unuigas Groß- kaj Kleinkorbetha. La stacidomo Großkorbetha ekfunkciis en 1856. Pro sia favora situo ĝi evoluiĝis al grava trafiknodo por persona kaj vara movigo (en la direkto kaj de Lepsiko kaj de Halle (Saale) kaj de Vajmaro) kaj ekde tiam destinis la historion vilaĝan.
Ruminghem
Ruminghem estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ruminghemois.
Ferenc Lőrinczi
Ferenc Lőrinczi
Ferenc Balássy
BALÁSSY Ferenc (bala:ĵi) estis hungara historiisto, katolika pastro, ano de la Hungara Scienca Akademio (1872) naskita en Beclean la 9-an de decembro 1821 kaj mortinta en Maklár la 4-an de oktobro 1896.
Biografio
Oni ordinis lin pastro en 1845. Li estis longtempe helpopastro, ekde 1859 en Bánhorváti, pli poste en Felmér. Li estis parokestro ekde 1870 en Törökszentmiklós, ekde 1881 en Maklár, dekano en distrikto de Eger, pli poste titolita kanoniko.
Heretsried
Heretsried estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Augsburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo kaj tri najbaraj dividas iujn komunajn taskojn en komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Welden.
27102 Emilychen
27102 Emilychen estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomohonoras Emily Li Chen, finalistinon de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Brownell-Talbot High School, en Omaha (Nebrasko, Usono).
Luzerno
Luzerno altas 30–90 cm, la ŝosoj kreskas el la burĝonoj de la rizomo. Ĝi havas triopan folion kiel ĉe trifolio. Ĉe la supra parto de la tigo evoluas akselaj infloreskoj el floretoj. La frukto estas tordita, eta guŝo kun 2–8 grajnoj. Luzerno ŝatas la sunlumajn lokojn kaj moderan klimaton.
La ĉefa radiko de luzerno povas penetri en lozan grundon eĉ ĝis 15 m (tio klarigas la sekotoleron). La radiko de dumonataj junluzernoj penetras je 90 cm, tiu de 5-monataj je 180 cm.
Ĉar ĝi rapide sin regeneras kaj reproduktas, oni povas ĝin falĉi multfoje dum la jaro (en bonaj kondiĉoj eĉ 10-13-foje). Verda luzerno estas tre altvalora kaj bongusta, ĝi entenas proteinojn je 16% kaj mineralajn materialojn je 8% kaj estas riĉa je vitaminoj A-, E-, D-, kaj K.
Champagne VD
-
Champagne estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 964 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Champagne situas sur al suda deklivo de la Ĵurasa Montaro 2 kilometrojn norde de la Lago de Neŭŝatelo kun bela vido al la lago kaj la Svisa Mezlando. La komunumo situas proksimume 30 kilometrojn sudokciente de Neŭŝatelo kaj 10 kilometrojn nordokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Champagne, Saint-Maurice kaj Le Moulin.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,92 km², de kiuj 35,1% estas kovritaj de arbaro, 52,4% servas por agrikulturo kaj 9,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Champagne limas en nordo al Tévenon, en oriento al Bonvillars, en sudo al Grandson, en sudokcidento al Fiez, kaj en okcidento al Fontaines-sur-Grandson.
Trafiko
Al Champagne kondukas konektaj vojoj de Fontaines-sur-Grandson, Bonvillars kaj Grandson. La alveturejo Grandson de la svisa aŭtovojo A5, kiu en sudo pasas tra la komunuma teritorio, situas rekte sudokcidente de la komunuma limo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Champagne datiĝas el la jaro 885 kiel Campania. Sur la komunuma teritorio estist trovitaj moneraj kaj diversaj objektoj el la romia kaj burgonja epokoj. En la jaro 885 la imperiestro Karolo la Dika koncedis la bienon Champagne al Vogeldis, kiu ĝin siavice en la jaro 888 koncedis al la episkopo de Laŭzano. Champagne apartenis al la Senjorujoj Grandson kaj Montagny-le-Corbe. Sub la berna regado de 1476 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝi apartenis al la ministrejo Bonvillars de la Senjorujo Grandson. Post la revolucio la komunumo apartenis al la Distrikto Grandson, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis atribuita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Surbaze de la duflankaj kontraktoj inter la Eŭropa Unio kaj Svislando en la jaro 2002 al la komunumo Champangne estis malpermesita vendi sian vinon kiel Vin de Champagne.
Epte
La rivero Epte troviĝas en la nordo de Francio
Ĝia fonto troviĝas proksime al Forges-les-Eaux en la franca distrikto (departemento) Seine-Maritime.
Ĉe Giverny ĝi enfluas (de dekstre) en la riveron Sejno.
Tiu ĉi rivero en la historio formis la limon inter Normandio kaj Île-de-France laŭ Traktato de Saint-Clair-sur-Epte ( 911).
ISO 3166-2:BA
ISO 3166-2:BA estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Bosnion kaj Hercegovinon. La kodojn havas la Federacio Bosnio kaj Hercegovino, la Serba Respubliko kaj formale aparteninta al ili ambaŭ la Distrikto Brčko. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BA</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Bosnio kaj Hercegovino. La dua parto estas tri literoj.
Michael Collins
Pluraj gravuloj nomiĝas Michael COLLINS, interalie
Großkrotzenburg
Großkrotzenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
13264 Abdelhaq
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝi estis nomta en honoro de Aminah Abdelhaq, kiu mentoris finaliston en la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Franklin Junior High School, Mesa (Arizono).
Jawor
Jawor (Jauer) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Jawor. Fine de en la urbo vivis.
Internacia klubo PEN
Ĝi estas unu el la dek ne-registaraj organizaĵoj (NROj) kun plej alta statuso ĉe Unuiĝintaj Nacioj, en formalaj konsultiĝaj rilatoj kun Unesko kaj Speciala Konsultiĝa Statuso kun la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj. PEN Internacia
Arif Alvi
Arif-ur-Rehman Alvi (عارف الرحمان علوی; naskiĝis la ) estas pakistana dentisto kaj politikisto funkcianta kiel la 13-a kaj nuna prezidanto de Pakistano, en la posteno de la 9-a de septembro 2018. Li estis membro de la Nacia Asembleo de Pakistano de junio 2013 ĝis majo 2018 kaj denove de aŭgusto ĝis septembro 2018. Fondanta membro de la Pakistana Movado por Justeco (Pakistan Tehreek-i-Insaf, PTI, urdue پاکستان تحريک انصاف), Alvi estis elektita kiel Prezidanto de Pakistano la 4-an de septembro 2018 sekvante la prezidantan elekton.
Internacia klubo PEN
P.E.N. estas la tri komencliteroj de diversaj verkfakoj, kiuj angle formas la vorton "Pen", kiu signifas plumo: P = Poets, Playwrights; E = Essayists, Editors; N = Novelists, Non-fiction authors (do koncize Poetoj, Eseistoj kaj Novelistoj). Hodiaŭ la organizo ankaŭ inkluzivas verkistojn de ĉiuj literaturaj ĝenroj, same kiel ĵurnalistojn kaj historiistojn.
PEN International havas sian ĉefsidejon en Londono kaj estas kunmetita de sendependaj PEN-Centroj en pli ol 100 landoj ĉirkaŭ la mondo, ĉiu el kiuj estas malfermita al verkistoj, ĵurnalistoj, tradukistoj, historiistoj kaj aliaj aktive okupiĝantaj pri iu ajn literaturo, sendepende de nacieco, raso, koloro aŭ religio.
Antaŭaj prezidantoj de PEN estis Alberto Moravia, Heinrich Böll, Arthur Miller, Mario Vargas Llosa, Homero Aridjis, Jiří Gruša, John Ralston Saul kaj Jennifer Clement, la unua virino en oficejo ekde la organizo estis fondita. La nuna prezidanto estas la turka verkisto Burhan Sönmez kaj la ĝenerala direktoro estas Caroline McCormick.
La klubo establis la sekvajn celojn:
Kromaj taskoj de la organizo:
Esperanto
La internacia klubo PEN, kiu ne reprezentas ŝtatojn sed literaturojn, havas Esperanto-branĉon, la Esperanta PEN-Centro, kiu reprezentas la Esperanto-literaturon. Ĝi estis fondita en 1991 de Perla Martinelli, István Nemere kaj Giorgio Silfer, kaj akceptita en 1993. Ĝia organo estas la revuo Literatura Foiro.
PEN Internacia aŭspiciis kolokvon pri la esperanta tradukarto, en Malago meze de oktobro 2014. Ĝin malfermis per ĉefprelego la prezidanto de la Komitato pri tradukarto kaj lingvaj rajtoj de PEN Internacia, prof. Josep Terricabras.
PEN Internacia ankaŭ publikigis feminan manifeston, kiu ankaŭ aperis en Esperanto.
Vidu ankaŭ
Esperanta PEN-Centro
Sándor Lóránt-Lassner
LÓRÁNT-LASSNER Sándor estis hungara poeto, grafikisto naskita e? kaj mortinta en Arado la 25-a de septembro 1937.
Kariero
Lóránt-Lassner Sándor publikigis skizojn en Új Szemle (1918). Li estis grafikisto de la satirika-erotika gazeto Fekete Macska (1922-23). Li kreis belejn ekslibrisojn.
Kantono Marion (Kansaso)
La kantono Marion (Marion County) estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Gonzalo Montiel
Gonzalo Montiel estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en González Catán, do nun estas -jara. Li inter la jaroj 2016 kaj 2021 konkuris en la vira teamo de la klubo Club Atlético River Plate, tiam vojaĝis al Eŭropo kaj ekde 2021 membras en la unua vira teamo de la hispana klubo Sevilla FC. Krome ekde la jaro 2019 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2022 kaj kun la teamo venkis la turniron. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblis per la numero "4".
(11952) 1994 AM3
(11952) 1994 AM3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hitoshi Shiozawa kaj Takeŝi Urata elde Fuĵieda (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Luterana preĝejo (Vár)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario (la plej malnova luterana preĝejo de Buda), en urbo Budapeŝto, en distrikto Vár (distrikto).
Historio
La unua luterana preĝejo en Buda konstruiĝis en 1846 en alia placo en la proksimeco. Tiun lokon la ŝtato oficiale pretendis, tial la nova preĝejo pretiĝis en 1895. En 1945 pro bombo la preĝejo grandparte detruiĝis. Dum la sekvaj jaroj ĝi rekonstruiĝis, fine en 2008 ĝi renoviĝis.
Konstruaĵo
Daŭrigo de la preĝejo estas loĝlokoj de pastroj, la oficejo, kiun profitas ankaŭ la germana minoritato.
Furaĝo
Furaĝo estas besto- aŭ plantodevena manĝaĵo servanta por nutri sovaĝajn aŭ hejmajn bestojn. (Oni nomas do ofte nutraĵo, manĝaĵo la furaĝon de dorlotbestoj).
Oni nomas furaĝon el freŝaj plantaĵoj verdofuraĝo, el grajnoj grajnofuraĝo, el sekigitaj herboj fojno, el konservitaj plantopartoj insilaĵo.
Bestodevenaj furaĝoj estas laktaĵoj, fiŝfaruno ktp.
Furaĝoplantoj
Furaĝoplantoj servas ĉefe kiel verdaj aŭ sekaj nutraĵoj por bestoj. Plej gravaj estas:
luzerno, ruĝa trifolio, restaĵoj de sukerbeto, maizo, furaĝaj grenoj,
Snåsa
Snåsa estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag (ĝis 2017 al Nord-Trøndelag). Parto de la komunuma teritorio estas la lagaro Bangsjøan kaj la lagoj Andorsjøen kaj Snåsavatnet.
Alkibiado
Alkibiado, filo de Klejnias, el la deme Skambonide; en greka: Ἀλκιβιάδης Κλεινίου Σκαμβωνίδης, transliterumita Alkibiádēs Kleiníou Skambōnidēs; ĉ. 450 – 404 a.K.), estis elstara atenano ŝtatestro, oratoro, kaj generalo. Li estis la lasta fama membro de sia patrina nobela familio, nome la Alkmeonidoj, kiuj falis el elstareco post la Peloponeza Milito. Li ludis gravan rolon en la dua duono de tiu konflikto kiel stratega konsilisto, milita komandanto, kaj politikisto. Inter liaj instruistoj estis Sokrato.
Dum la kurso de la Peloponeza Milito, Alkibiado ŝanĝis sian politikan fidelecon dum pluraj okazoj. En lia indiĝena Ateno en la komencoj de la 410-aj jaroj a.K., li rekomendis agreseman eksteran politikon, kaj estis eminenta propagandanto de la Sicilia Ekspedicio, sed fuĝis al Sparto post kiam liaj politikaj malamikoj vortumis akuzojn de sakrilegio kontraŭ li. En Sparto, li funkciis kiel strategia konsultisto, proponante aŭ kontrolante plurajn gravajn kampanjojn kontraŭ Ateno. En Sparto ankaŭ, aliflanke, Alkibiado baldaŭ havigis al si potencajn malamikojn kaj estis devigita transfuĝi al Persio. Tie li funkciis kiel konsultisto al la satrapo Tisafernes ĝis liaj atenaj politikaj aliancanoj rezultigis lian revenon. Li tiam funkciis kiel atena generalo (stratego) dum pluraj jaroj, sed liaj malamikoj poste sukcesis ekziligi lin duan fojon.
La Sicilia Ekspedicio estis la ideo de Alkibiado, kaj akademiuloj kverelis ke, se tiu ekspedicio estus estanta sub la komando de Alkibiado anstataŭe de tiu de Nikio, la ekspedicio eble ne renkontos sian finan katastrofan sorton. En la jaroj kiujn li servis Sparton, Alkibiado ludis signifan rolon en la pereo de Ateno; la kapto da Dekelea kaj la ribeloj de pluraj kritikaj atenaj aferoj okazis aŭ ĉe lia sugesto aŭ sub lia inspektado. Post kiam reestigite al lia indiĝena grandurbo, aliflanke, li ludis decidan rolon en signovico de atenaj venkoj kiuj poste alportis Sparton por serĉi pacon kun Ateno. Li favoris netradiciajn taktikojn, ofte venkante grandurbojn ĉu per perfido aŭ intertraktado prefere ol per sieĝo. La armea kaj politika inteligento de Alkibiado ofte montriĝis valora al ŝtato tiutempe tenante lian fidelecon, sed lia tendenco por akiri potencajn malamikojn certigis ke li neniam restis en unu loko por longe; kaj, antaŭ la fino de la milito li helpis revivigi en la komenco de la 410-aj jaroj, sed liaj tagoj da politika signifo estis inta memoro.
Malnova kalvinana preĝejo (Vác)
La Malnova kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en urbo Vác (Hungario).
Historio
Disetendiĝo de la reformacio okazis en Hungarlando ĝuste dum la kontraŭturkaj bataloj. En Vác longe daŭris dominado de turkoj, sed ili permesis la kalvinismon. Tio estis en la malfrua 16-a jarcento. Stefano Bocskai donis la katolikan kirkon al la kalvinistoj en 1604, ili havis ĝin ĝis 1619. En la 17-a jarcento foje la turkoj, foje la Habsburgoj regis en la urbo. Dum periodoj de aŭstroj-hungaroj la protestantoj estis forpelitaj, ĉefe ekde 1686, kiam finiĝis la turka erao. Nur en 1781 laŭ nova leĝo la kalvinistoj havis eblecojn, ili konstruis lignan preĝdomon. La nun videbla preĝejo ekfunkciis en 1785. Komence estis sonorilostablo, la turo konstruiĝis en 1794. La orgeno estis farita en 1878. La turo estis trafita en 1944, sed rekonstruita en la sekvaj jaroj. Renoviĝo okazis en 1991.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ en korto. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas kun bulba pinto. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj. La predikejo estis farita en 1784.
Lorenzo Ghiberti
Lorenzo GHIBERTI, denaske Lorenzo di Bartolo (n. en 1378 - m. la 1-an de decembro 1455) estis itala artisto de la frua Renesanco, plej konata pro siaj skulptaĵoj kaj metalartaĵoj.Ghiberti naskiĝis en Florenco. Lia patro estis Bartoluccio Ghiberti, sperta artisto kaj oraĵisto, kiu instruis al sia filo la komercon de oro. Lorenzo sekve fariĝis lernoknabo en la ateliero de Bartoluccio de Michele, kie Brunelleschi ankaŭ trejnis. Kiam peston trafis Florenco en 1400, Ghiberti elmigris al Romagna, kie li helpis finpretigi la murfreskojn de la kastelo de Karlo la 1-a Malatesta.
Ghiberti famiĝis por la unua fojo, kiam li en 1401 gajnis konkurson por la pordoj de la baptejo Sankta Johano de Florenco. Por plenumi tiun gravan mendon, li fondis atelieron, en kiuj trejnis multaj lernoknaboj, inkluzive de Donatello, Masolino, Michelozzo, Uccello kaj Antonio Pollaiuolo. Li plenumis multajn monumentojn kaj skulptaĵojn en Florenco.
Ghiberti ankaŭ estis kolektisto de klasikaĵoj kaj historiisto. Li aktive kuraĝigis la diskoniĝon de humanismaj ideoj. Lia nefinita verko Commentarii estas altvalora fonto pri renesanca arto kaj entenas membiografion. La Commentarii estas grava fonto por la referenca verko Le Vite de Giorgio Vasari. Ghiberti mortis en Florenco je la aĝo 77.
La Cave (stacidomo)
La Cave estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en  Marsac-sur-l'Isle, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
Eure (rivero)
La rivero Eure troviĝas en la nordo de Francio.
Ĝia fonto troviĝas en Marchainville proksime al Longny-au-Perche.
La 225 km longa rivero pasas la francajn distriktojn (departementojn) Eure kaj Eure-et-Loir.