cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proponaĵo 12
Proceso en la Supera Kortumo
La Usona Distrikta Kortumo por la Suda Distrikto de Kalifornio malakceptis la proceson. Ĝia juĝisto Thomas Whelan asertis ke Proponaĵo 12 ne celas krei plenan regularon por la porkaĵa industrio en aliaj ŝtatoj. La juĝo estis konfirmita per decido de 3 kontraŭ 0 en la Usona Kortumo de Apelacioj por la Naŭa Rondirejo.
La Nacia Konsilio de Porkaj Produktantoj petis revizion de la Supera Kortumo. Ĝi akceptis konsideri la proceson la 28-an de marto, 2022, kaj aŭdis parolajn argumentojn la 11-an de oktobro. La administracio de Joe Biden apogis la porkobredan industrion per peto malvalidigi la kalifornian leĝon.
La Supera Kortumo anoncis sian juĝon la 11-an de majo, 2023. Kun 5 voĉoj kontraŭ 4, ĝi konfirmis la juĝon de la malsuperaj kortumoj, malakceptante la proceson kaj juĝante Proponaĵon 12 laŭkonstitucia. La plimultan opinion verkis Neil Gorsuch, kaj el la aliaj juĝistoj aliĝis al ĝi Thomas, Sotomayor, Kagan, kaj Barrett. Gorsuch akceptis ke ŝtatoj havas intereson protekti publikan sanon kaj bonfarton, ke tio povas inkludi konduton okazantan eksterŝtate, kaj ke la postuloj de Proponaĵo 12 situas for de la specifaj kondutoj kiujn laŭ la Konstitucio ŝtataj leĝoj ne rajtas superregi. Li komentis la juĝon en Pike v. Bruce Church, Inc., konsentante kun ĝia limigo de ŝtata rajto malhelpi interŝtatan komercon, sed asertante ke ĝia kriterio, t.e. malpermesi "evidente troajn" efikojn al interŝtata komerco, estas tro malklara. La kortumo ne havis majoritatan opinion pri la peso de eksterekonomiaj profitoj kiel besta bonfarto kontraŭ ekonomiaj kostoj. La decido estis rimarkinda ankaŭ ĉar la Supera Kortuma malofte malpliigas la povon de la justico malvalidigi ŝtatajn leĝojn, kiel ĉi-okaze.
(162783) 2000 YJ11
(162783) 2000 YJ11 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en 2:3 kun la Tero kaj 5:4 kun Marso.
Ĝia discentra, ne tre klinita orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero danĝere proksime de sia suprenira nodo.
• Ĝia marsa MOID estas 0,05404 astronomia unuo (8,084 milionoj da km),
• La 12-an de novembro 1944 ĝi pasis al 0,07440 astronomia unuo (11,130 milionoj da km) de Marso,
• La ĝi pasis al 0,13359 astronomia unuo (19,985 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,11205 astronomia unuo (16,762 milionoj da km) de nia planedo.
Blazono de Somalio
La ŝtata blazono de Somalio estas en uzo ekde, post kiam la ŝtato Somalio ekestis.
Ĥadi
Ĥadi aŭ Khadi (IAST: Khādī) estas man-teksita tolo de natura fibro originita el la orientaj regionoj de la Hindia subkontinento, ĉefe de Orienta Barato, Nordorienta Barato kaj Bangladeŝo, sed estas nune mallarĝe uzata en Pakistano kaj tra la tuta Barato. Tiu tekstilo estas farata ĉefe el kotono.
Blazono de Somalio
Ĝi prezentas oran enkadrigitan ŝildon de la flago de Somalio apogita per du leopardoj starantaj sur lancoj. La leopardo estas ofta besto vidita en Somalio, precipe ĉirkaŭ la rivero Ŝabele, la plej longa rivero en la lando. Leopardoj estas ofta ĉeftemo en somalia kulturo.
Blazono de Sieraleono
La ŝtata blazono de Sieraleono estas en uzo ekde, post kiam la ŝtato Sieraleono ekestis.
La ŝildo sur la blazono prezentas leonon sub zigzaga limo, reprezentante la Leono-Montojn, laŭ kiu la lando estis nomita. Ĝi ankaŭ montras tri torĉojn kiuj celas simboli pacon kaj dignon. Ĉe la bazo estas ondaj stangoj prezentantaj la maron.
La subtenantoj de la ŝildo estas leonoj, similaj al tiuj sur la kolonia insigno. La tri ĉefaj koloroj de la ŝildo - verda, blanka kaj blua - kutimis formi la flagon.
La verdo reprezentas agrikulturajn kaj naturajn resursojn, la bluo reprezentas la havenon de la ŝtata ĉefurbo Fritaŭno kaj la blanka reprezentas unuecon kaj justecon. Ĉe la fundo de la ŝildo videblas la nacia moto.
Srikakulam
Srikakulam (శ్రీకాకుళం) estas urbego, ankaŭ katolika diocezo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en la samnoma distrikto Srikakulam, kie ĝi estas distrikta sidejo.
Demografio
En 2011 la populacio de Srikakulam estis. La legopovo estas 85%, signife pli alta, ol la landaveraĝo (73%).
Geografio
Srikakulam situas sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero ĉirkaŭ 10 kilometrojn de la Bengala golfo 9 metrojn super la marnivelo. Vizianagaram troviĝas 56, Visakhapatnam 92, Brahmapur 147, Ĝagdalpur 216, subŝtata sidejo Amaravatio 411, Warangal 453, Kolkato 666, Mumbajo 1169, tutlanda ĉefurbo Delhio 1335 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko pluraj dinastioj regis dum la longa historio. Dum dominado de britoj la oficiala loknomo estis Chicacole. La statuso pri municipo alvenis en 1856, la korporacio formiĝis en 2015. En la malfruaj 1960-aj jaroj la regiono ĉirkaŭ Srikakulam estis centro de kampara ribelo.
Klimato
Srikakulam havas tropikan savanoklimaton (laŭ klimata klasifiko de Köppen: Aw). Jare pluvas averaĝe 1075 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-aprilo apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 23-33 °C.
Trafiko
Apud Srikakulam preteriras la fervoja linio. 5 vojoj kuras al la urbego.
Sydney Harbour Bridge
La je la 19-a de Marto 1932 oficiale inaŭgurita Sydney Harbour Bridge (esperante Sidneja Havenponto) estas la ĉefa ligo inter la norda kaj suda bordoj de Sidnejo per la haveno de Sidnejo (Port Jackson) kaj estas nomata de hejmuloj simple „coat hanger“ (esperante: vestarko). La ponto estis notita en 2007 je sia 75-a jubileo kiel nacia monumento en la Australian National Heritage List. Laŭ la argumentado de la aŭstralia publika instanco pri monumentoj la ponto staras simbole por la evoluo de la moderna Sidnejo kaj internacie por la bonega futuro de Aŭstralio.
Šardičky
Šardičky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,69 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356. Ekde la jaro 1942 Šardičky estis eĉ kun Kojátky administra konsisto de urbo Bučovice. Ekde la jaro 1992 Kojátky estas denove memstara municipo.
Marie-Joseph Cassant
Marie-Joseph CASSANT (naskiĝinta la en Casseneuil/Lot-et-Garonne mortinta la  en Bellegarde-Sainte-Marie/Haute-Garonne) estis franca trapisto kaj beatulo (festotago estas la 17-a de junio).
Vivo
Estante nevo de du monaĥinoj li frekventis en sia naskiĝloko religian lernejon kaj sentis jam en la aĝo de 14 jaroj la deziron iĝi pastro. Laŭ instigo de la loka paroĥestro li eniris en la 5.12.1894 la trapistan konventon je Bellegarde-Sainte-Marie akceptante la ordenan nomon Marie-Joseph. La solenan duan religian voton li faris en la 24.5.1900. En la 22.2.1902 li iĝis diakono kaj en la 12.10.1902 li ordinitis pastro. Nur ok monatojn pli poste li mortis je tuberkulozo. Pri sia sanecstato li ne devis soldati.
Publika antaŭsciigo
En 1926 oni atentiĝis unuafoje pri li post eldono de libreto fare de lia klostro (Deux fleurs du Désert: pri li kaj Pierre Vigne). Aperis en 1938 samledoniste L’âme cistercienne du Père Marie-Joseph Cassant (d’après ses notes inédites) de Marie-Étienne Ĉenevière. En 1950 publikigis Marguerite Dufaur ''Sous le signe de Dieu. Le Père Joseph Cassant, trappiste'' (Paris, Spes, 1950, kun antaŭparolo de kardinalo Jules Saliège). Proceso pri beatuliĝo ekis en 1956 post diversaj realigitaj perpetoj kaj en 1961 dediĉis la li patro Ĉenevière la viografion ''L’Attente dans le silence. Le Père Marie-Joseph Cassant, O. Cist. S.O.'' (Paris/Loveno, Desclée de Brouwer, 1961/1981, kun antaŭparolo de Thomas Merton). La virtecon de Cassant agnoskis en 1984 lia papa moŝto Johano Paŭlo la 2-a kiu ankaŭ beatigis lin en la 3.10.2004. Sed intertempe surmerkatigis alia skribaĵo pri li, nome: Robert Masson, ''Joseph Cassant. Les inaperçus de Dieu'' (Saint-Maŭr, Parole et silence, 2001). En 2006 wurde Klostro Bellefontaine eldonis lian leteran komercon (fare de Robert Balayé, Pierre-André Burton kaj Jean-Christophe Christophe). En 2008 verkis por li patro Jean-Christophe Christophe (post la unua libro Frère Marie-Joseph Cassant. L’instinct du bonheur, Mesnil-Saint-Loup, Éditions du Livre ouvert, 2001) la jenan libron ''Demeurer dans le coeur de Jésus. Bienheureux Marie-Joseph Cassant'' (Flavigny-sur-Ozerain, Traditions monastiques, 2008; kun antaŭparolo de Jean-Marie Couvreur).
Jean-Marie Couvreur, abato de la monaĥejo Sainte-Marie du Désert (1987-2013) ankaŭ laŭdegis la karakteron de Cassant.
SE-40
La ĉirkaŭvoja aŭtovojo SE-40 aux (Autovía de Circunvalación del área metropolitana de Sevilla), ĉirkaŭ Sevilo, Andaluzio, Hispanio, estas nun preskaŭ 39 kilometrojn longa. La koncerna Ministerio de Transportes, Movilidad y Agenda Urbana ĉirkaŭkalkulas, ke la vorkoj por kompletigi sian totalan longon de 77,4 km daŭros ĝis 2030, sed diversaj sektoroj plue malfermiĝis parte je ties finkompletigo. La totala vojo estos ringo ekster tiu formita de la SE-30. Ĝi​ distas ĉirkaŭ 10 km disde la urbocentro.
La jam konstruitaj kaj uzataj sektoroj estas sudokcidente ĉe Coria del Río (enfermante San Juan de Aznalfarache apud Sevilo) kaj sudoriente ĉe Dos Hermanas kaj Alcalá de Guadaíra. Tiuj du sektoroj ne ankoraŭ kuniĝis ĉar meze estas la rivero Gvadalkiviro kaj oni dubas ĉu konstrui tunelojn sube aŭ pontojn super tiu.
Blazono de Ruando
La ŝtata blazono de Ruando estas en uzo ekde la 26-a de majo 2003. Post la terura Ruanda genocido de aprilo 1994 oni ŝanĝis ĝin en 2003, por korespondi al la nuna flago ekvalidinta la 25-an de oktobro 2001, reprezentante pacon inter hutuoj kaj tutsioj.
Peñarroya de Tastavins
Peñarroya de Tastavins [penjaROĝa detastaBINS] (Pena-roja aŭ Pena-roja de Tastavins en kataluna, Ruĝa Roko esperante, kio montriĝas per ruĝaj rokoj en malsupro de la municipa blazono) estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudo de la nordorienta komarko Matarraña, kies administracia ĉefurbo estas Valderrobres.
Geografio
Ĝi estas je 164 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 761 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la sudo de la komarko; ĝi komunikas laŭ la regiona ŝoseo A-1414 nordoriente kun Fuentespalda, okcidente kun Monroyo kaj krome kun Herbers sude. La loko estas ĉe la Iberia Sistemo borde de la rivero Tastavins.
La loko apartenas al la nomita Aragona Strio, kaj en la municipo la loka parolmaniero estas inter la variaĵoj klasitaj kiel dialektoj de la kataluna. Krome, la tuta loĝantaro regas kaj povas uzi la kastilian.
Historio
La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento. Ĝi estis donita al la Ordeno de Kalatravo, kies kruco aperas ruĝe an la municipa blazono. Prospero okazis inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj kiam oni konstruis multe.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo. Vidindaĵoj estas la baroka preĝejo; Muzeo Dinópolis kun la unua specimeno de dinosaŭro de la specio Tastavinsaurus; la montopasejoj de Tortosa-Beceite; grimpado ĉe la Rokoj Masmut; krucmonumento Creu del Llop; Encanader, plej alta montopinto de la komarko Matarraña (1393 m); ravino Barranco de la Escresola, de interesa pejzaĝo kaj la Etnologia Muzeo Lo Masmut.
Blazono de Santomeo kaj Principeo
La ŝtata blazono de Santomeo kaj Principeo estas en uzo ekde, post kiam la insula ŝtato Santomeo kaj Principeo (Sao-Tomeo kaj Principeo) ekestis. Ĝi konsistas el ruĝpieda falko maldekstre kaj griza papago dekstre tenanta blazonon kun palmo en sia centro. La blazono estas superita de blua kvinpinta stelo. Supre, estas rubando kiu deklaras la nomon de la lando. Ĉe la bazo de la blazono estas portugale surskribita la nacia devizo "Unueco, disciplino, laboro".
FASA-Renault
FASA-Renault estis hispana entrepreno fabrikanta aŭtomobilojn kiu produktis vehiklojn de la franca firmao Renault enter 1951 kaj 2000. Ekde 2000 ĝis nun, ties fabrikoj formas parton de Renault España.
En 1976 Renault ricevis rajtigon iĝi ĉefa posedanto. En 1977 oni inaŭguris duan fabrikon en Villamuriel de Cerrato, provinco Palencio. La nombro de dungitoj pliiĝis ĝis 14 000 laboristoj en la 1990-aj jaroj.
Nonanamido
Nonanamido aŭ pelargonamido estas kemia kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj kun naŭ karbonatomoj. Ĝi estas blanka solidaĵo, ankaŭ konata kiel pelargonamido, aŭ amido de la nonanoata acido, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed pli solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj. Kelkaj derivaĵoj de la pelargonamido agas kiel altiriloj por la kariban fruktomuŝon.
Sanga banko
Sanga banko aŭ deponejo estas rezervujo de sango kaj sangaj komponantoj kolektitaj de sango-donacoj. Ĉi tiu rezervujo estis kolektita kaj konservita por estonta uzo por sangotransfuzoj kaj medikamentoj por pacientoj kun diversaj sangaj malsanoj kiel hemofilio.
Blazono de la Sejŝeloj
La ŝtata blazono de la Sejŝeloj estas en uzo ekde la 27-a de majo 1976, post kiam la ŝtato Sejŝeloj sendependiĝis.
La blazono montras ŝildon, en kiu giganta testudo situas sur verdaj grundoj. Sur la tero estas sejŝela palmo de kokoso. Malantaŭ ĝi estas blua maro kun du insuloj kaj velŝipo videbla. La ŝildo estas surtronigita per arĝenta kasko, sur kiu blankvosta tropikbirdo situas super bluaj kaj blankaj ondoj. La ŝildo estas apogita per du blankaj velfiŝoj. Sub la ŝildo la moto de Sejŝeloj estas deklarita: "Finis Coronat Opus", latine por "La Fino Kronas la Verkon", frazo tradicie atribuita al Ovidio.
Sanga banko
Historio
La koagulado de la sango malhelpis donadojn de sango ĝis la sukersignoj estis malkovritaj kaj kun ili la kvar sangogrupoj fare de Karl Landsteiner kaj liaj studentoj komence de la 20a jarcento.
Purdaho
Purdaho, pardah aŭ purdah (el persa: پرده, signife "kurteno") estas morala kondutkodo inter viroj kaj virinoj en la publika vivo kiu estas ĝeneraligita inter la ina loĝantaro de Afganio, Pakistano, la islama loĝantaro de Norda Barato, same kiel inter kelkaj pli altaj kastoj inter la hinduoj, precipe la Rajputoj. Purdah iĝis unu el la ĉefaj ideologioj de la islamisma talibana movado kiu postulas nediskuteblan observon de la purdah por virinoj.
Sanga banko
Historio
La unua provo de sangodonaco estis farita en 1907 fare de Reuven Otenberg en hospitalo Mount Sinai sed la fenomeno de sangokoagulado dum ĝia ekstervejna malkovro daŭris ĝis Richard Levinson de la sama hospitalo trovis natrian citraton kiel la unua antikoagulanto. Tio permesis nerektan sangotransfuzon al vejno. Ene de kelkaj jaroj la tekniko disvolviĝis kaj la graveco de sangodonaco laŭ sangogrupo estis malkovrita. Francis Peyton Rous evoluigis poste citrat-glukozan solvaĵon, kiu permesis konservi sangon dum kelkaj tagoj, kio ebligis malfermi "sangdeponejojn" en Britio dum la Unua Mondmilito.
Chvalkovice na Hané
Chvalkovice na Hané estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Ivanovice na Hané. Ĝi situas en Hanakio, proksimume 10 km nordoriente de Vyškov. Estas ĉi tie registritaj 206 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Sanga banko
Historio
La 23-an de marto 1930, la sovetia kuracisto Sergej Yudin sukcesis fari sangotransfuzon de kadavro surbaze de antaŭaj studoj montrantaj ke ĝi ne iĝis toksa kaj en la sama jaro malfermis la unuan sangobankon en scienc-esplora instituto de la urĝa helpo nome de Sklifosovskij aŭ simple Sklif. Meze de la 1930-aj jaroj, ekzistis jam proksimume 65 grandaj bankoj kaj proksimume 500 pli malgrandaj stacioj en Sovet-Unio. Por instigi kaj popularigi la sistemon, Yudin mem publikigis artikolon en Pravda en 1935 en kiu li asertis ĝian efikecon dum ampleksa milito.
Post la publikigo en 1937, Bernard Fantus malfermis la unuan usonan sangobankon en la Kantono Cook Hospital en Ĉikago kaj li estis la unua se temas pri doni al la instalaĵo la nomon Blood Bank. Willem Johan Kolff estis la unua kiu establis sangobankon en Eŭropo komence de la 1940-aj jaroj. Komence ricevi sangon de kadavroj ne estis akceptita en Okcidento sed tiaj kontraŭleĝaj sangotransfuzoj estas konataj en Usono komence de la 1940-aj jaroj.
Purdaho
Ĝi havas du formojn: fizika apartigo de seksoj kaj postulo ke virinoj kovru siajn korpojn kaj haŭton kaj kaŝu siajn formojn. Virino kiu praktikas purdah povas esti referencata kiel pardanashin aŭ purdahnishan. La termino purdah estas foje aplikita al similaj praktikoj en aliaj partoj de la mondo.
Chvalkovice na Hané
Chvalkovice na Hané estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,46 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1355.
Flugilo (anatomio)
Flugiloj estas specialigitaj korpoalpendaĵoj trovitaj en pluraj grupoj de bestoj, inkluzive de birdoj, insektoj, kaj vespertoj. En la pasinteco estis ankaŭ aliaj estaĵoj, kiel flugsaŭroj kiuj havis ilin. Flugiloj servas ĉefe por aermovado, kvankam ne ĉiuj bestoj, kiuj posedas ilin havas la kapablon flugi. Ekzemple, la struto kaj la pingveno estas ekzemploj de bestoj kun flugiloj, kiuj ne povas subteni sin en la aero.
Purdaho
Antaŭislamaj radikoj
Malgraŭ la fakto ke la purdah estas bazita sur islamaj leĝoj pri la statuso de virinoj, multaj historiistoj argumentas ke la praktiko de soleco de virinoj ĉiam ekzistis inter la popoloj de la Proksima Oriento, ĉu ili estis Druzoj, judoj , aŭ eĉ kristanoj.
Sanga banko
Historio
Inter 1937 kaj 1940, Karl Landsteiner kaj Alexander Salomon Wiener malkovris alian faktoron kiu kreis nedeziratajn reagojn dum sangotransfuzoj, poste nomita rhesus-faktoro, nomita laŭ la simioj sur kiuj la malkovro estis farita.
Flugilo (anatomio)
En la kazo de vespertoj, iliaj antaŭmembroj kaj fingroj formas subtenon por la membranoj, kiuj permesas al ili flugi. Por birdoj, estas la antaŭmembroj, kiuj ebligas flugon, kaj tiuj estas kovritaj per plumoj, kiuj formas subtenan surfacon decidan por efika flugo. Koncerne insektoj, iliaj flugiloj, kiuj povas esti unu aŭ du paroj, estas vastiĝoj de la torako.
Purdaho
Distribuado
Historiistoj kredas ke purdah ekzistis en Irano (nun Irano ) kaj estis adoptita fare de islamaj invadantoj en la 7-a jarcento .Dum la konkero de Hindio fare de la britaj koloniistoj, la praktiko de ina soleco jam estis disvastigita ĉe la islama malplimulto.
Freedom Trail (Boston)
La Freedom Trail (Libereca Migrovojo) estas proksimume 4 km vidinda itinero en Bostono (Masaĉuseco, Usono) kiu ligas dek sep historiajn lokojn. La vojo estas markita per solida ruĝa linio sur la tero kaj kondukas de Boston Common (en la urbocentro) tra la urbocentro, super la Karlo-Rivero en la nordo ĝis Charlestown kaj finiĝas tie ĉe la Bunker-Monteta Monumento. La Freedom Trail estas populara turisma altiro kaj permesas rapidan superrigardon de historia Bostono.
Flugilo (anatomio)
Flugiloj ne devus esti konfuzitaj kun aliaj strukturoj ĉeestantaj en kelkaj insektoj, kiel ekzemple la elitroj, kiujn skaraboj havas, kiuj servas por protekti la flugilojn. Krome, en Dipteroj estas alpendaĵoj nomitaj halteroj, kiuj ne estas flugiloj, sed reduktitaj strukturoj derivitaj de korposegmentoj, kiuj en aliaj grupoj de insektoj respondecas pri generado de funkciaj flugiloj.
Purdaho
Distribuado
Praktikoj kiuj limigis la moveblon kaj kutimon de virinoj ekzistis en Hindio ekde antikvaj epokoj kaj intensiĝis je la alveno de Islamo. Ĉirkaŭ la 19-a jarcento purdao iĝis kutima inter barataj elitoj. Purdaho ne estis tradicie observita de virinoj de malaltaj klasoj.
En nia tempo, purdaho estas precipe disvastigita en islamaj landoj de Centra Azio. Kelkaj akademiuloj asertas ke la praktiko de purdah origine estis rimedo por protekti virinon de ekstera perforto, sed poste ĝi estus perdinta sian originan signifon, severe limigante virinojn en ilia libereco kaj moveblo. Pro la fakto, ke virinoj estas forte limigitaj en moviĝado dum sia tuta vivo, tio faras fortan psikologian premon sur ilin. Aliaj sciencistoj certas, ke purdaho inter la popoloj de Centra Azio efektive ĉiam ekzistis, sed post la disvastiĝo de Islamo, sed ke ĝi akiris religian signifon kaj tiel fariĝis tre streĉita.
Tamen, la tradicio malrapide malfortiĝas dum pliiĝas la vivnivelo de la loĝantaro, la nivelo de legoscio kaj aliaj kriterioj, kiel ekzemple en Irano, kiu fakte, estis la naskiĝloko de purdaho. Inverse, se en iuj regionoj estas oftaj armitaj konfliktoj kaj la influo de islamistoj estas forta, tiam la purdaho de virinoj, male, komencas fariĝi pli strikta. Tial, la severeco observi la purdahan kondutkodon varias depende de la regionoj. En landoj kiel Afganio, Pakistano kaj Saud-Arabio, purdaho estas kutima por la granda plimulto de la ina loĝantaro, kaj ĝi ankaŭ rapide disvastiĝas en la nordaj regionoj de Niĝerio, kie la influo de la islamisma grupo Boko Haram kreskas.
Kritiko
Propagandantoj de purdah argumentas ke ĝi estas ĉefe fidinda defendo kontraŭ stratperforto kaj ĉikano de nekonataj viroj. En la sama tempo, kritikistoj notis ke la subtenantoj de tiu opinio estas plejparte viroj kaj tendencas kulpigi la viktimon prefere ol la kriminton en kazoj de seksa perforto.
Fizika apartigo ene de konstruaĵoj estas atingita per sistema uzado de muroj, kurtenoj kaj ekranoj. Retiro de virinoj en "purdah" kutime limigas ties personajn, sociajn kaj ekonomiajn aktivecojn ekster siaj hejmoj. Kiel rezulto de la fakto ke virinoj ne partoprenas en politiko, la aŭtoritatoj faras malmulte aŭ neniun provon plibonigi la socian statuson de virinoj, provizi ilin per aliro al sanservo, edukado, justeco, dungado kaj aliaj avantaĝoj. La foresto de virinoj en politiko ofte plifortigas seksan malegalecon en la lando.
Ofte uzitaj vestaĵoj estas robo kiu kovras la tutan korpon kaj vizaĝon ("burko"), robo kiu elmontras la vizaĝon (ĉadoro) aŭ vualo kiu kovras la vizaĝon, sed lasas la okulojn liberaj (nikabo).
"Purdah" estas rigore observata dum la reĝimo Talibano en Afganio, en kiu virinoj devas en publiko ĉiam konduti laŭ la "purdah". Nur proksimaj viraj samfamilianoj kaj aliaj virinoj rajtas vidi ilin ekster "purdah". En aliaj socioj, "purdah" estas ofte praktikata nur dum certaj momentoj de religia graveco.
Se la konstitucio en iu lando plifortigas purdahon (virinan apartismon) tio kondukas al tio, ke virinoj ĉesas partopreni en la publika kaj politika vivo. Ofte lokoj kie la plimulto de virinoj observas purdahon, ĝia neobservo povas kaŭzi koleron inter viroj kaj iĝi granda danĝero por virinoj, ekzemple en la barata urbo Srinagar, kie 95% de la loĝantaro estas islama, en 2001 kvar junaj islamaj virinoj estis viktimoj de atakoj dum kiuj estis verŝita sulfata acido sur iliajn vizaĝon, ĉar ili ne kaŝis siajn vizaĝojn sur la strato. Similaj atakoj fariĝis kutimaj en Afganio, Pakistano kaj Kaŝmiro.
Sanga banko
Historio
Post tri jaroj, John Freeman Loutit kaj Patrick Mollison evoluigis acidan dekstrozo-citraton kiu estis pli efika antikoagulanto kaj permesis pli grandan sangotransigon por pli longa tempo.
Vitrovaroj iris for el uzo en la 1950-aj jaroj kun la evoluo de sterilaj plastaj saketoj fare de Carl Walter kaj W. P. Murphy, kiuj krom sekureco permesis flekseblecon en preparado.
Ekde 1979, pli efikaj antikoagulantoj estis enkondukitaj, kiuj inkluzivas adeninon.
Post la sango-donaco, la donaco estas ekzamenita por identigi malsanojn, kaj aliajn kaŭzojn de malsano. Se tia faktoro troviĝas en la infuzaĵo, ĝi estas malkvalifikita por uzo. Post la provoj, la sango estas dividita en partojn laŭ la sangogrupo. La sango estas konservita fridigita kaj en sterilaj kondiĉoj.
Sangaj bankoj nun ekzistas en la plej multaj landoj de la mondo.
Aŭstrobailejaloj
La aŭstrobailejaloj (Austrobaileyales) estas planta ordo el angiospermoj. Tiu ordo enhavas 2 familiojn, 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 70 speciojn,. Ĝia tipa genro estas aŭstrobailejo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 apr. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Pastiĉoj kaj artikoloj
Pastiĉoj kaj artikoloj (Pastiches et mélanges) estas kolekto de raportoj pri la kazo de fraŭdisto Henri Lemoine fare de Marcel Proust, rakontita en la stilo de diversaj klasikaj francaj verkistoj (nome Balzac, Flaubert, Sainte-Beuve, Henri de Régnier, Michelet, Faguet, Renan kaj Saint-Simon); ĝi estis eldonita en 1919. La kompilo havas 277 paĝojn.
Paddington (apartigilo)
Le vorto Paddington povas havi jenajn signifojn:
Kontraŭ Sainte-Beuve
Kontraŭ Sainte-Beuve (Contre Sainte-Beuve [kɔ̃tʁ sɛ̃t bœv]) estas nefinita libro de eseoj verkita de Marcel Proust inter 1895 kaj 1900 kaj unue publikigita postmorte en 1954. La libro estis malkovrita, kun siaj paĝoj en ordo, inter la artikoloj de Proust post lia morto. Ĝi konsistas el pluraj eseoj, tri el kiuj malagnoskas la verkaĵon verkitan de Sainte-Beuve, franca literatura recenzisto aktiva en la frua ĝis meza deknaŭa jarcento.
Ĝi estis tradukita en la anglan en 1958 fare de Sylvia Townsend Warner kaj titolita By Way of Sainte-Beuve, publikigita de Chatto & Windus.
Královopolské Vážany
Královopolské Vážany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rousínov. Ĝi situas proksimume 1 km nordoriente de Rousínov kaj 12 km sudokcidente de Vyškov. Estas ĉi tie registritaj 209 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Královopolské Vážany estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,25 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1364.
Kulvualo
Kulvualo estas reto por protekto kontraŭ moskitoj, muŝoj kaj aliaj insektoj, kaj tial ankaŭ kontraŭ la malsanoj kiujn ili portas, kiel malario, dengo, flava febro, encefalito kaj okcident-nila febro. La efikeco de la kulvualo dependas de la teksado de la reto, kiu malhelpos la penetron de ĉi tiuj insektoj, sen troa damaĝo al la kapablo travidi ĝin kaj la penetron de aero. Por pliigi efikecon, insekticido aŭ alia repelilo ankaŭ devas esti uzata.
Kulvualoj estas uzitaj en lokoj efikitaj de malsanoj kiel ekzemple malario, plejparte en formo de speco de tendo super lito. Por ke la kulvualo estu efika, certigu, ke ĝi ne havas truojn kaj ke ĝi bone kovras la liton. La kulvualo ne devas esti metita rekte sur la personon ŝirmitan sub ĝi, ĉar tio permesos al moskitoj piki preter la kulvualo. Tia rondforma kontraŭmoskita reto kovras la liton optimume.
En la 1980-aj jaroj, insekticid -enhavantaj kulvualoj (ITN) estis evoluigitaj por malhelpi malarion. En multaj landoj ili nun estas anstataŭigitaj per nova kaj pli riĉa speco de moskitoreto (LLIN). Kulvualoj trempitaj en insekticidoj estas vendataj en la cellandoj fare de UN, Monda Organizo pri Sano kaj aliaj organizoj je prezo de po ĉirkaŭ 2-3 eŭroj. Privataj organizoj, kiel la fondaĵo Bill kaj Melinda Gates, aĉetas kaj donacas LLIN-ojn.
Revizio de 22 randomigitaj kontrolitaj provoj de ITNoj montris ke tiuj moskitoretoj reduktas infanmortecon je kvinono. En lokoj kie malario estas stabila, la okazo de epizodoj de senkomplika malario estis reduktita je 50% kompare kun tute ne uzado de kulvualoj, kaj je 39% kompare kun uzado de kulvualoj sen insekticidoj. En lokoj kun malstabila malario, estis 62% redukto kompare kun tute ne uzado de Kulvualoj, kaj 43% kompare kun uzado de retoj sen insekticidoj. Konkludo de la recenzo - el 1000 infanoj protektitaj per kulvualoj, ITN-oj savos la vivojn de 5,5 infanoj ĉiujare danke al la kulvualoj.
CaixaBank
CaixaBank estas hispana banko kun socia sidejo en Valencio kaj funkciaj sidejoj en Madrido kaj en Barcelono, fondita en 2011 fare de la ŝparkaso Caja de Ahorros y Pensiones de Barcelona ("la Caixa"), kiu havigis la aktivajn kaj pasivajn havaĵojn de sia banka negoco.
Je 31a de marto 2023, la aktivaj havaĵoj de CaixaBank estis de 618 708 milionoj da eŭroj, estante la dua hispana financa ento laŭ volumo je tutmonda nivelo, la ĉefa en Hispanio kaj unu de la plej gravaj de Portugalio. Tiam ĝi havis 4 263 oficiejojn, 44 654 dungitojn kaj 20,1 milionojn da klientoj. ​
Ĝi estas funkcianta en la Borso de Madrido (CABK) kaj formas parton de la indico IBEX 35. Laŭlonge de la jaroj okazis diversaj absorboj, fuzioj kaj kreado de filioj.
Signonumero
En kodo difinita super finia aro da signoj (fake nomata alfabeto, signaro, reperuaro da signoj) signonumero aŭ kodvorto aŭ kodero  estas entjero kodanta signon el tiu aro, uzata kiel ties reprezentaĵo en komputado aŭ datumtransmeto (oni povas rigardi tiun entjeron kiel numeron de la pozicio de la koncerna signo en norma tabelo prezentanta la signaron).
Ekz‑e la kodo Askio difinas signonumerojn el la intervalo [0, 127] por 128 signoj (inter ili 95 signoj videblaj kaj 33 stirsignoj); la kodo ISO 8859-3, alinome la Latina-3a, uzas la signonumerojn el la intervalo [0, 255] kun kelkaj truoj: la numeroj [128, 159], kaj la 7 numeroj 159, 174, 190, 195, 208, 227, 240 «rezervitaj por posta normigo».
La plej malvastan intervalon entenantan ĉiujn signonumerojn de koncerna kodo oni nomas numerspaco de tiu kodo. La numerspaco de Askio estas [0, 127]; tiu de la Latina-3a, [0, 255]. Tiuj numerspacoj estas sufiĉe malgrandaj por ke ĉiu numero estu lokebla en 1 bajto. Tial la kodoprezento de tiaj signonumeroj estis kiel eble plej simpla: per la komputila prezento de la koncernaj entjeroj.
La numerspaco de la moderna Unikodo konsistas el 17 dubajtaj «ebenoj», tial la tuta ĝia amplekso estas de 0 ĝis. Estus granda malŝparo rekte prezenti tiujn signonumerojn samkiel la ordinarajn entjerojn; anstataŭe oni uzas diversajn pli ŝparemajn varilongajn kodoprezentojn (ofte UTF-8).
Natalja Ivanovna Kurakina
Princino Natalia Ivanovna KURAKINA (Наталья Ивановна Куракина; la 16-an de aŭgusto 1766 - la 2-an de julio 1831) naskiĝis Golovina (Головина) estis komponisto, kantisto kaj harpisto en la 18a kaj 19a jarcentoj. En ŝia vivdaŭro, Kurakina havas 45 kantojn atribuita al ŝi kaj ĉe la tempo de ĉi tiu verkado, nur unu alia rusa komponisto, Osip Antonovich Kozlovsky (1757-1831), estas konata havi pli.
En 1797, ŝi fariĝis Damo de Malplia Kruco de la Ordo de Sankta Katerino kaj fariĝis sinjorino-je-atendado en 1826.
Vivo
Ŝi naskiĝis en bone establita nobela familio de Sankt-Peterburgo dum la regado de Katerina La Granda. Ŝi estis bone edukita en ĝeneralaj fakoj kaj bone lernis la francan kaj la italan literaturon. Tamen ŝia talento por muziko igis ŝiajn gepatrojn provizi ŝin per bonega muzika edukado dum ŝia infanaĝo. Tio plifortigis ŝiajn naturajn kapablojn kaj Natalja Ivanovna fariĝis frumatura muzikistino; ekde la aĝo de dek kvar jaroj ŝi estis bonkonata harpisto, kompetenta kantistino, kaj kantverkistino en la aristokrataj salonoj de Sankt-Peterburgo. Ŝi ludis siajn proprajn kantojn, akompanante sin sur la harpo en la oftaj salonprezentoj.
En la aĝo de dek ses, ŝi geedziĝis kun la princo Aleksej Borisoviĉ Kurakin (1759-1829), kaj la paro ekloĝis en la kortego de la estonta Caro Paŭlo la 1-a, filo de Katerina la 2-a.
Natalja Ivanovna Kurakina partoprenis la kortegajn muzikajn spektaklojn, ankaŭ post la geedziĝo. Ŝi fariĝis verŝajne la plej respektata komponisto de sia tempo en Sankt-Peterburgo.
La moderna kaj okcidentema regado de Petro 1-a (1682-1725), kune al kvar virinoj kiuj regis la rusan imperion dum pli ol du trionoj de la 18-a jarcento: Katerina 1-a, Anna, Elizabeta, kaj Katerina la 2-a formis novan modelon de povigitaj kaj tre kulturaj aristokrataj virinoj.
Modernaj legantoj konante pri la insuleca kondiĉo de 20-a jarcenta Rusio eble ne plene komprenas la internaciigitan mondon de la tiama rusa kortego. Kiel rusaj aristokratoj, Natalja Kurakina kaj siaj kunuloj parolis kaj korespondis en la franca kiel sia gepatra lingvo, adoptante la francan lingvon kaj kulturon por kopii la Versajlan kortegon. Kurakina legis romanojn importitajn el Francio kaj Italio, ŝi tradukis tutajn romanojn el la franca en la italan, kaj komponis kantojn en ambaŭ lingvoj.
Do, post kelkaj jaroj, kiam ŝia edzo elfalis de la favoro de la Caro Paŭlo la 1-a, la paro translokiĝis al Francio. Ŝi rapide eniris en la parizan socion organizante kulturajn salonojn kun granda sukceso. Dum la sekvaj jaroj ŝi multege vojaĝis inter Parizo kaj aliaj grandaj urboj de Eŭropo (de 1816 al 1819, 1822 al 1824 kaj 1829 al 1830) kaj verkis vojaĝtaglibron en la franca. Tiu taglibro estis finfine publikigita en 1903 kun granda akcepto en la pariza socio de komenco de la 20-a jarcento. En ĝi, ŝi rakontas pri siaj renkontiĝoj kun gravaj kulturaj kaj politikaj figuroj de tiu epoko kaj kun la muzikaj profesiuloj en ĉiu nacia ĉefurbo. Ŝi ludis ĉie en Eŭropo siajn proprajn baladojn kaj aliajn pecojn en la salonoj de la eksterlandaj aristokratoj.
Tre interese estas ke en ŝiaj eŭropaj vojaĝraportoj ofte ŝi detalas sian partoprenon en diversaj koncertoj aŭ operoj. El tiaj detalaj recenzoj oni povas ekscii pri la tiamaj kantistoj, iliaj spektaklostiloj kaj tiatempa ricevo. Ĝi donas pli kompletan bildon pri la rusa klasika kanto kaj voĉan efikecon en la unua kvarono de la 19-a jarcento, ol iam antaŭe havis la akademiuloj. Certe ŝiaj kapabloj kiel interpretisto kaj komponisto faras ŝiajn observaĵojn precipe valoraj al akademiuloj de la muziko de tiu ĉi periodo.
Dum plej multaj virinoj daŭre rezervis siajn komponaĵojn por prezentadoj en privataj salonoj, Kurakina serĉis pli larĝan spektantaron publikigante siajn verkojn en la du jardekoj post sia geedziĝo.
Aro de tri el ŝiaj komponaĵoj titolitaj “Tri romancoj por piano, verkitaj de la Princino Natalja Kurakina” (Trois romances, pour le piano, composées par la Princesse Nathalie de Kourakin) estis publikigita kaj ofte prezentita en la salono de la Imperiestrino Elizabeta, la edzino de la Caro Aleksandro la 1-a.
En 1795 Breitkopf publikigis kolekton de ok el ŝiaj kantoj “Ok romancoj komponitaj kaj aranĝitaj por harpo” (Huit romances composees et arangees pour la harpe). Plie, ĝi estis publikigita fare de Gerstenberg kaj Dittmar, kiuj estis aliaj gravaj tiutempaj muzikeldonejoj.
La komponaĵoj de Natalja Ivanovna Kurakina estis skribitaj specife por la salonscenejoj, kaj estis tial verkitaj por piana aŭ harpa akompano kaj voĉo. Krome, plej multaj el ŝiaj komponaĵoj estas konsideritaj “francaj romancoj” laŭ la difino de Rousseau.
Natalja Ivanovna Kurakina estis ege fekunda komponistino, verkante pli ol ĉiuj rusaj komponistoj kiuj produktis verkojn antaŭ 1800, viroj aŭ virinoj. Kvardek kvin verkoj atribuitaj al ŝi estas trovitaj en ŝia manuskriptoalbumo.
Plia aŭskultado
Ĉi tiuj du albumoj enhavas kantojn kiu Kurakina komponis kune kun aliaj virinaj komponistoj en la 18a jarcento.
Antônio Martins Filho
Antônio Martins Filho (n. la en Crato, m. la  en Fortalezo) estis brazila advokato. Unu el la plej eminentaj subtenantoj de la fondo de la unua universitato en Cearao (Ceará), li fariĝis rektoro de tiu institucio, la nuna Federacia Universitato de Cearao, kiam ĝi estis fondita en 1954.
Biografio
Li havis la helpon de sia avino por eniri la mondon de literaturo per la legado de la sagao de Carlos Magno kaj poste daŭrigis per la legado de Alexandre Herculano, José de Alencar, Guerra Junqueira kaj [Augusto dos Anjos. En la aĝo de dek unu li ricevis sian unuan laboron. Li laboris ĉe Gazeta Cariry, en Crato, de liverado de gazetoj al abonantoj ĝis teknika laboro sur la presanta flanko. Dek jarojn post tio li estis en Maranhão (Maranjo) laboranta kiel komercisto.
En 1929, ankoraŭ en Maranjo, en Caxias, li malfermis sian propran firmaon, A Cearense. En Teresina li posedis la kinejon Cine-Rex kaj la gazeton Voz do Povo, kreis la Ginásio Caxiense kaj studis ĉe la fakultato de Juro de la Ŝtata Universitato de Piaŭio semajnfine ricevinte bakalaŭron en 1935. La malkresko en komerco en Maranhão kaj la konstantaj sanproblemoj de li kaj kelkaj el liaj infanoj devigis lin moviĝi al Fortalezo.
Jam en 1937, direktante Editora Fortaleza, li komencis eldoni la semajnan revuon O Valor kiu havis eldonadon dum pli ol naŭ jaroj. Kunlabore kun Raimundo Girão lanĉis la libron O Ceará. Li estis iama direktoro kaj posedanto de la Academia de Comercio Padre Champagnat en Fortalezo de 1939 ĝis 1943, la jaro kiam li eniris la Instituton de Ceareo kaj ankaŭ la Akademion Cearean de Literaturo (Academia Cearense de Letras). Li estis prezidanto de la Rotaria klubo de Fortalezo.
La Federacia Universitato de Cearao
Li estis profesoro ĉe la Liceo kaj aliaj edukaj institucioj en Fortalezo kaj en 1945 iĝis plena profesoro per konkurso kaj doktoro pri juro de la Cearaa Jura Altlernejo. En 1948 li gvidas en la procezo de kreado de la iama Universitato de Cearao, la nuna UFC, kiu fariĝas "politika kampanjo" ekde post tiu ĉi klopodo por starigi bazojn por projekto de universitato.
La universitato estis finfine kreita en 1954 kaj instalita en 1955. Ĝis 1967 ĝi havis Martins Filho kiel rektoron kiu daŭrigis la kreadon de infrastrukturo por la universitato kreante la universitatan gazetaron, akirante la nunan konstruaĵon de la pastrejo kaj la domon de José de Alencar kaj kreado de kondiĉoj por ke la universitato daŭre kresku. En 1965 li invitis Paulo Amorim Cardoso por instali oficialan Esperanto-kursaron en la universitato kiu funkcios dum iom pli ol 20 jaroj.
Rychtářov
Nomon Rychtářov havas pluraj setlejoj:
Margit Elek
Margit Elek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Elek Margit estis hungara skermisto (rapiristo), dufoja olimpiano, kvinfoja mondĉampiono, oficisto. Ŝia fratino estis Ilona Elek, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Balló Alfrédné.
Cruzcampo
Cruzcampo estas marko de biero kreita en Sevilo, Andaluzio, Hispanio, en 1904. En 1991 ĝi estis akirita de Guinness Brewing Worldwide kaj, ekde la jaro 2000, ĝi apartenas al la nederlanda bierkompanio Heineken International, pere de ties filio Heineken España S.A..
Margit Elek
Margit Elek naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Cruzcampo
Heineken España, produktanto de Cruzcampo, posedas fabrikojn en la provincoj Sevilo, Madrido, Ĥaeno kaj Valencio
La dekomenca fabriko estis en la oriento de la urbo, proksime de templeta krucmonumento konata kiel la Cruz del Campo (la kruco de la kamparo), ĉar tiam ĝi estis tiom for de la urbo. Tiue templeto inspiris la nomon de la kompanio. La instalaĵojn oni kompletigis en 1904. ​ Oni elektis Gambrinus, rolulo de la ĝermana mitologio kaj bieremulo, por ornami la botelojn kaj identigi la markon.
Margit Elek
Biografio
Margit Elek devenis el varia juda-kristana familio. Ekde 1929 ŝi skermis en sportklubo. Inter 1933-1936 ŝi estis Eŭropo-ĉampiono trifoje teame, krome ŝi estis hungara ĉampiono sesfoje (1937-1954). Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1948 kaj Somera Olimpiko 1952, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua kvinfoje inter 1937-1955. Depost la skermista keriero civile ŝi estis ministeria oficisto. Ŝi ricevis premion en 1938.
Cruzcampo
Post la pinto de turismo en Hispanio kaj la pliigo de bierpeto anstataŭ vino la entrepreno ege kreskiĝis. En 2004 en la fabriko sevila laboris jam 700 dungitoj. ​
En 2004 Cruzcampo estis jam unu de la 10 bieroj plej venditaj de Eŭropo kaj oni eksportis ĝin al pli ol 30 landoj.
En 2008 Heineken malfermis sian novan fabrikon ekster Sevilo, sudoriente de la urbo. La plej malnova parto de la origina fabriko, nuntempe ĉirkaŭita de loĝejaj kvartaloj, konserviĝis kiel ekzemplo de industria arkitekturo de komenco de la 20-a jarcento. La antikva fabriko estas nun hejmo de la sidejo de Heineken España S.A., de la Gastolernejo Gambrinus kaj de la Fondaĵo Cruzcampo. Tiu konstruaĵo estas ĉe la Avenuo de Andaluzio, kruce kun la Avenuo El Greco kaj kun la Avenuo de la Cruzcampo.
Aarni Virtanen
Aarni VIRTANEN (naskiĝis en 1985) estas finna historiisto. Esplorante la fruajn jardekojn de la sendependeco de Finnlando, li ekzemple esploris la fonojn de la kontraŭkomunisma kaj dekstre ekstremisma Lapua movado (1929–1932). Li ricevis bonajn recenzojn por sia biografio de la finna politikisto Veikko Vennamo (1913-1997) kaj sia libro analizante la politikon de Timo Soini. Laŭ Virtanen, la Lapua movado kondukus al diktaturo se ĝi ne estus subite haltigita.
Trombikuledoj
Trombikuledoj (Trombiculidae) estas familio de artropodoj, kiu havas multajn speciojn kaj manĝas la haŭton de multaj animaloj. Ili estas plej oftaj en la frua somero.
Ĉakravarti Rajagopalaĉari
Ĉakravarti Rajagopalaĉari, Chakravarti Rajagopalachari (C. Rajagopalachari; 10a de decembro 1878 – 25a de decembro 1972), neformale nomata Rajaji aŭ C.R., estis politikisto, sendependec-aktivulo, advokato, verkisto, historiisto kaj ŝtatestro de Barato. Rajagopalaĉari estis la lasta Ĝenerala Guberniestro de Hindio, ĉar Hindio tuj iĝis Respubliko en 1950. Krome, li estis la unua hindi-naskita Ĝenerala Guberniestro, ĉar antaŭ li la posteno estis tenitaj de Brit-naskitoj. Li servis ankaŭ kiel estro de la Barata Nacia Kongreso, Ĉefministro de la Madrasa Prezidenteco, Guberniestro de Okcidenta Bengalo, Ministro por Enlandaj Aferoj de Barato kaj Ĉefministro de la Madrasa ŝtato. Rajagopalaĉari fondis la Partion Sŭatantra kaj estis unu el la unuaj ricevantoj de la plej alta civila honoro de Barato, nome Bharat Ratna. Li arde kontraŭis la uzadon de atomarmiloj kaj estis proponanto de monda paco kaj disarmigo. Dum sia vivotempo, li ricevis la kromnomon 'Mango de Kriŝnagiri'.
Rajagopalaĉari naskiĝis en la vilaĝo Torapalli en la distrikto Salem de la Madrasa Provinco (nune Kriŝnagiria distrikto de Tamil Nadu) kaj edukita en la Centra Kolegio, Bengaluro, kaj Prezidenteca Kolegio, Madras. En 1900 li startis praktikon de juro tiam prospera. Enirinta en politiko, li iĝis membro kaj poste Prezidento de la Salem-a municipo. Li aliĝis al la Barata Nacia Kongreso kaj partoprenis en agitoj kontraŭ la leĝo Rowlatt Act, aliĝis al la movado por Malkunlaborado, la Vaikom Satjagraha, kaj la movado de Civila malobeo. En 1930, Rajagopalaĉari riskis enprizonigon kiam li estris la Vedaranjam Sal-Satjagraha kiel reago al la Salomarŝo. En 1937, Rajagopalaĉari estis elektita Ĉefministro de Madras kaj servis ĝis 1940, kiam li rezignis pro la Brita militdeklaro kontraŭ Germanio. Li poste defendis kunlaboradon kun la militklopodoj de Britio kaj kontraŭis la movadon Quit India. Li favoris negocadon kun kaj Muhammad Ali Jinnah kaj kun la Tuthindia Islama Ligo kaj proponis tion kio poste estos konata kiel la C. R. formulo. En 1946, Rajagopalaĉari estis nomumita Ministro de Industrio, Liverado, Edukado kaj Financo en la Provizora Registaro de Hindio, kaj poste Guberniestro de Okcidenta Bengalo el 1947 ĝis 1948, Ĝenerala Guberniestro de Hindio el 1948 ĝis 1950, Ministro por Enlandaj Aferoj el 1951 ĝis 1952 kaj Ĉefministro de la Madrasa ŝtato el 1952 ĝis 1954. En 1959, li rezignis el la Barata Nacia Kongreso kaj fondis novan partion Sŭatantra, kiu luktis kontraŭ la Kongreso en la balotoj de 1962, 1967 kaj 1971. Rajagopalaĉari ludis gravan rolon por la formado de unuiginta Kontraŭ-Kongresa fronto en Madras sun estreco de C. N. Annadurai, kiu venkegis en la balotado de 1967. Li mortis en la 25a de decembro 1972 estante 94-jaraĝa.
La Jetée
Ĝi venkis en la Premio Jean Vigo por mallongaj filmoj. La produktaĵo prenis plurajn inspirojn de la filmo Vertigo de la reĝisoro Alfred Hitchcock el 1958, en kiu videblas la aktoroj James Stewart kaj Kim Novak. Siavice, la sciencfikcia filmo 12 simioj de 1995 kun la aktoroj Brad Pitt kaj Bruce Willis estis inspirita de kaj ŝuldas kelkajn konceptojn rekte el La Jetée.
Skizandracoj
La skizandracoj (Schisandraceae) estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo aŭstrobailejaloj (Austrobaileyales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 70 speciojn,. Ĝia tipa genro estas skizandro.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 apr. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ilona Elek
Ilona Elek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Elek Ilona estis hungara skermisto (rapiristo), trifoja olimpiano, dufoja olimpika ĉampiono, sesfoja mondĉampiono, komponisto. Ŝia fratino estis Margit Elek, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Schacherer Károlyné, poste Hepp Lászlóné.
Blazono de Maŭricio
La ŝtata blazono de Maŭricio estas en uzo ekde 25-a de aŭgusto 1906, post kiam la ŝtato Maŭricio ekestis.
Ilona Elek
Ilona Elek naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Blazono de Maŭricio
La latina devizo "Stella Clavisque Maris Indici" signifas "Stelo kaj Ŝlosilo de la Hinda Oceano".
Dezajno
La blazono estas blue kaj ore kvaronigita. En la unua kampo estas ora ŝipo. La dua kampo montras tri verdajn palmojn. En la tria kampo, ruĝa ŝlosilo estas metita vertikale, indikante maldekstren kun la barbo kaj indikante la supran randon de la ŝildo kun kvarfolio. En la lasta kampo videblas arĝenta stelo super samkolora monto. La ŝildon tenas dekstre dodo, formortinta nefluganta birdo, kiu vivis nur en Maŭricio; maldekstre sambara cervo prenas tiun ĉi pozicion. La heraldikaj bestoj staras sur malsupra rubando de la ŝtata devizo kaj estas dividitaj diagonale per ruĝa kaj blanka krenelaĵo. Inter la ŝildo kaj la ŝildoteniloj estas blanka kaj verda bastoneto de kano.
Signifo
La ŝipo reprezentas la setladon de la insulo de ekstere fare de la portugaloj, nederlandanoj, francoj kaj britoj. La tri palmarboj dekstre simbolas la tropikan vegetaĵaron kaj la tri dependaĵojn de la ŝtato Maŭricio, la Insuloj Cargados Carajos, la Insuloj Agalega kaj la Insulo Rodriges. La ŝlosilo kaj stelo estas intencitaj ilustri la strategian lokon de la lando kiel ununura insularo de la marbordo de la afrika kontinento en la Hinda Oceano, tiel ripetante la devizon de la lando.
Sándor Erdős
Sándor Erdős [ŝAndor erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdős Sándor estis hungara skermisto (spadisto, pli malofte rapiristo), olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, negocisto, briĝludanto.
Sándor Erdős naskiĝis la  en Budapeŝto.
Ibizo (urbo)
Ibizo (Eivissa) estas la ĉefurbo de la hispana Baleara insulo Ibizo.
Nomo
La hispana kaj antaŭe ankaŭ oficiala nomo de la urbo estas Ibiza. Laŭ la Leĝo pri lingva normaligo de la Balearaj insuloj okazis en 1979 la alinomado al la kataluna nomo Eivissa. La indiĝena katalunlingva loĝantaro nomas per Eivissa plej ofte la insulon kaj nomas la urbon simple Vila. Internacie estas uzata plej ofte la nomo Ibiza.
Ruĝbrusta lemuro
La ruĝbrusta lemuro (Eulemur rufus) estas primato en la lemuredoj (lemurfamilio) kiu troveblas en okcidenta Madagaskaro. La specio Eulemur rufifrons antaŭe estis konsiderata subspecio aŭ sinonimo por ruĝbrusta lemuro.
Akbarpur (Ambedkar Nagar)
Akbarpur (Ambedkar Nagar), अकबरपुर, urdue اکبر پور estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en distrikto Ambedkar Nagar, kie ĝi estas distrikta sidejo. Inter pluraj Akbarpur tiu ĉi estas la plej granda.
Demografio
En 2011 Akbarpur havis da loĝantoj kun legopovo 74%, kiu estas pli alta, ol la landa mezumo.
Historio
Akbarpur troviĝas en Ramajano, kie reĝo pafis ulon. La urbo estis nomita laŭ mogola imperiestro Akbar la 1-a. Dum lia regado en la 16-a jarcento la loka reganto konstruis fortikaĵon (nun jam ruina) kaj ponton.
Eduko
En Akbarpur la plej altnivela eduko okazas en pluraj altlernejoj.
Lingvoj
En Akbarpur la oficiala lingvo estas la hindia.
Religioj
La ĉefa religio en Akbarpur estas hinduismo (50%), poste islamo (48%), fine ĝajnismo (iom pli, ol 1%). Populara pilgrimejo estas hindua templo de Ŝiv Baba.