cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oscar Pettiford
Verkaro kaj efiko
Pettiford kiel ĉefa basisto de bibopo kaj petata gastmuzikisto de muzikistoj de malpasia, malmolbopa kaj ĉeftendenca ĵazo estis kuniniciinto de la fundamentaj novigoj de la ĵazo okazintaj ĉirkaŭ, apud Charlie Parker, Dizzy Gillespie kaj Charlie Christian, sur kies stilo ege baziĝis la ludo de Pettiford. Lia stilo influis pro siaj esprimpovo kaj kortuŝiteco la basludon de Mingus, Jimmy Garrison kaj Reginald Workman. Ankaŭ la virtuozeco de la ludo de Scott LaFaro, Stanley Clarke kaj Jaco Pastorius profitas de la „liberigo de la baso“ per la generacio de Jimmy Blanton, Ray Brown kaj Oscar Pettiford. Recenzisto Ralph Gleason konstatis, ke li pro sia influo en la 1960-aj jaroj estas „verŝajne pli sukcesa ol ĉiu alia bas-soloisto ekde Jimmy Blanton“.
Al la violonĉelo, ĝis tiam rigardata kiel krominstrumento kaj nur mallonge antaŭe enkondukita en ĵazon fare de Harry Babasin, li donis tute novan pozicion en ĵazo. Analoge al la duopo-registraĵoj de Ellington kun Blanton en 1940 dek jaroj poste ekestis kvaropo-registraĵoj de la pianisto kun Pettiford je violonĉelo. Sub influo de la violonĉeloludo de Pettiford ĉefe Sam Jones kaj Ray Brown daŭrigis ties impulsojn. Ekde Pettiford ĉiam denove estis basistoj, kiuj elektis la violonĉelon kiel krominstrumento kaj ĝin eĉ pretertempe preferis al kontrabaso, ekz. Ron Carter kaj Peter Warren.
Pri liaj atingaĵoj kiel estro de bandegoj kaj aranĝisto Joachim-Ernst Berendt opiniis: „Oscar estis, kiel malmultaj aliaj, „ĉambro-ĵaz-muzikisto“. Sed li ankaŭ tenis dum sia tuta vivo la sopiron pri la bandego. Estas aminda ironio en tio, kiel Oscar ĉiam denove klopodas, enigi en ĉi tiujn svingajn, masivajn bandegosonojn ĉambromuziko-karakteron. Li faris tion precipe per la uzado de la harpo de Janet Putman, kaj kiu aŭdas paroli Oscaron pri ĉi tiu harposono, scias, ke li almenaŭ same atentis ĝin kiel la svingon kaj la soloojn.“
„Pli granda ol la muzika eble estas la homa influo de Oscar Pettiford“, tekstis Der Spiegel jam en 1951 pri lia influo. „Simile al Robert Schumann li starigis iaspecajn muzikajn 'dom- kaj vivregulojn', tamen por ĵazo. Jen selekto el tiuj: 'Metu ĉiun vian amon en vian instrumenton. Elektu vian ĉirkaŭaĵon diligente, kaze ke ĝi rilatas al muziko. Atentu vian konduton, je via maniero vivi. La malĝusta ĉirkaŭaĵo estas same morta kiel la morto.'“
Originalaj muzikalbumoj
En la jaro 1956 ekestis pluraj albumoj je granda ensemblo por ABC-Paramount, ekz. Oscar Pettiford Orchestra in Hi-Fi kaj  O.P.'s Jazz Men (The Oscar Pettiford Orchestra), krom tio sen-frapinstrumentara triopo kun Lucky Thompson (Lucky Thompson Featuring Oscar Pettiford, Vol. 1 (ABC-Paramount ABC 111)). Du pli fruaj gramofondiskoj ankaŭ estis republikigitaj per la lumdisko Deep Passion fare de MCA. Post lia transloĝiĝo al Eŭropo je la dana filio de Debut ekestis la albumo The New Oscar Pettiford Trio kun Louis Hjulmand kaj Jan Johansson, kiun poste republikigis OJC. Postmorte aperis lia lasta albumo My Little Cello ĉe Fantasy Records.
Postmortaj eldonaĵoj kaj kompilaĵoj
Diskeldonejo Black Lion Records publikigis post la morto de Pettiford ekde fine de la 1960-aj jaroj sonregistraĵojn el la lastaj jaroj en Eŭropo, ekz. Vienna Blues – The Complete Session, ekestinta en 1959 kun Hans Koller, Attila Zoller kaj Jimmy Pratt; Montmartre Blues (1959-60), i.a. kun Allan Botschinsky same kiel la lastan registraĵon de la ĵazfestivalo en Essen, The Complete Essen Jazz Festival Concert, je kiu Pettiford ludis kun Coleman Hawkins, Bud Powell kaj Kenny Clarke.
Sonregistraĵoj de liaj SWR-produktaĵoj kun J.E. Berendt de 1958 ĝis 1960 aperis sur la albumo Radio Tapes (Jazzline), i.a. kun Hans Koller, Don Byas, Rolf Kühn, Dusko Goykovich, Lucky Thompson, Hartwig Bartz, Helmut Brandt, Kenny Clarke kaj kantistino Monica Zetterlund.
La albumo First Bass (IAJRC) enhavas la kunsidon kun Harry Babasin ek 1953, en triopo kun Attila Zoller, registraĵoj de improvizad-kunsido kun Phineas Newborn el 1958 („Yardbird Suite“), Lee Konitz kaj Zoot Sims same kiel numerojn registritaj en 1960 je Eŭropo.
La kompilaĵo Bass Hits (Topaz) kolektas registraĵojn el la jaroj 1943 ĝis 1946, tamen plejparte pecojn kun Pettiford kiel gastmuzikisto (ekz. kun Ben Webster, Hawkins, Ellington kaj Gillespie) same kiel de malofta ĉiustelulara kunsido de Pettiford el januaro de 1945.
Literaturo
<references group="Berendt" /> <references group="Bohländer" /> <references group="Cook" /> <references group="Doering" /> <references group="Gitler" /> <references group="Jörgensen" /> <references group="Kunzler" /> <references group="Priestley" />
Eksteraj ligiloj
<references group="Biography" /> <references group="Spiegel" />
Aranno
Aranno estas komunumo de la komunumaro Breno kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 317 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Aranno situas la tiĉina regiono Malcantone sur deklivo okcidente de la Lago de Lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Aranno kaj Valeggi.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,72 km², de kiuj 86,0% estas kovritaj de arbaro, 4,8% servas por agrikulturo kaj 8,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Aranno limas en nordo al Alto Malcantone, en oriento al Cademario, en sudo al Bioggio, en sudsudokcidento al Curio, en sudokcidento al Novaggio, kaj en okcidento al Miglieglia.
Trafiko
Aranno situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Aranno pasas kurboriĉa flanka vojo de Berno al Magliaso kaj kondukas konekta vojo al Cademario. Pere de buslinio de Agno al Cademario la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Aranno datiĝas el la jaro 1335 Arano. Por la fasadaj muroj de la domo Casa Pelli estis uzitaj fragmentoj de tomboŝtonoj kun enskriboj en la tiel nomita leponta alfabeto. Laŭ nekonfirmita fonto la hodiaŭa pastra preĝejo situas sur la ruinoj de iama mezepoka burgo. En la 19-a jarcento en Aranno estis malkovrita sfalerito kaj barito kaj dum kelkaj jardekoj ekzistis mineo.
43859 Naoyayano
43859 Naoyayano estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Takao Kobayashi kaj Hiroshi Fujii elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Naoya Fujii kaj Ayano Fujii estas la gefiloj de la dua malkovrinnto.
Hayate Nagakura
Hayate Nagakura (長倉 颯, n. ) estas japana futbalisto.
Palaco de Paco kaj Reamikiĝo
La Palaco de Paco kaj Reamikiĝo (Бейбітшілік пен келісім сарайы), tradukebla ankaŭ kiel Piramido de Paco kaj Interkonsento, estas 62-metrojn alta piramido en Nursultano, ĉefurbo de Kazaĥio, kiu servas kiel neoficiala nacia spirita centro kaj eventejo. Desegnita de arkitektura ateliero Foster and Partners, kaj pintigita per moderna apekso el vitraloj fare de la arkitektura artisto Brian Clarke, la Palaco estis konstruita por gastigi la Kongreson de Tutmondaj Estroj de Tradiciaj Religioj, kaj kompletigitaj en 2006.
Hayate Nagakura
Li futbalis ĉe FC Gifu.
Essel
Essel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidekreis de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trowbridge
Trowbridge estas urbo en la graflando Wiltshire de Anglio, kaj estas la administra centro de la graflando. Laŭ la censo de 2011 ĝi havis loĝantojn. Trowbridge situas 19 kilometrojn sudoriente de Bath.
Ivan Illich
La filozofo Ivan ILLICH naskiĝis en Vieno je la 4-a de septembro de 1926 kaj forpasis la 2-an de decembro de 2002 en Bremeno. Li aŭtoris diversajn kritikojn pri la institucioj de la moderna kulturo, kaj traktis temojn tiel diversajn kiel eduko, medicino, laboro, energio, ekonomia disvolviĝado, kaj genro.
Vivo
Li naskiĝis en Vieno, en kroata jud-katolika familio, kiu forfuĝis en 1941 al Italio pro la kontraŭjudaj leĝoj. Unue studinte histologion kaj kristalografion en 1941 en Florenco, li ekstudis teologion kaj filozofion la postan jaron en la vatikana universitato. Li verkis disertacion pri la historiisto Arnold J. Toynbee.
En 1951, oni sendis lin pro lia peto al Novjorko por pastri portorikanan parokon. En 1956, oni nomumis lin vicdekano de Katolika Universitato de Portoriko. Tie, Ivan Illich renkontis Everett W. Reimer, kaj ambaŭ ekanalizis sian propran funkcion de "edukistestroj". In 1961, Illich fundis Interkulturan Dokumentad-Centron (CIDOC, Centro Intercultural de Documentación) en Kvernavako (Cuernavaca) en Meksiko, por instruadi lingvojn al nordamerikaj misiistoj. Tamen, li celis ja kontraŭi la partoprenon de Vatikano al la moderna disvolvigado de la laŭnome Tria Mondo. Pro siaj starpunktoj, CIDOC oponiĝis al la katolikaj ekleziestroj. Fine de la jardeko 60a, Ivan Illich forlasis sian pastrecon. CIDOC malfondiĝis en 1976, laŭ interkonsento de siaj membroj kiuj daŭrigis sian agadon, ĉiu siaflanke.
Dum la jardeko 80a Illich multe vojaĝadis, dividante sian tempon inter Usono, Meksiko kaj Germanio. Li profesoris en la universitatoj de Penn State kaj Bremen.
Dum siaj lastaj jaroj li suferis pro kancera kreskaĵo ĉe la vizaĝo, kiun li rifuzis operaciigi pro sia kritiko de profesia medicino, kaj pro la fakto ke tio verŝajne perdigus al li la kapablon paroli. Li ankaŭ rifuzis uzi sedativojn, kiuj forprenus lian klarpenson. Li sensukcese provis kuraci ĝin per tradiciaj metodoj, kaj okaze fumadis opion por elteni la doloron.
Ĉefa tezo : industria vivmodo kontraŭ kunvivemo
Li batalis kontraŭ la aŭta sistemo, kaj ĉiuj veturiloj tro rapidaj, kiujn li juĝis malliberigaj kaj iluziaj. Ekzemple, li kalkulis ke, konsiderante la mezuman tempon necesan por perlabori aŭton, teni ĝin bonstata kaj fine veturadi per ĝi, ĝi rapidas ses kilometrojn hore. Li ankaŭ kritikis la kuracsistemon kaj la eduksistemon, kiujn li konsideris ne-kunvivemaj.
La ĉefa Illich-a koncepto estas tiu de kontraŭ-produktivo, kiu evidentigas ĝenan fenomeno: kiam ili atingis ian kritikan sojlon (kaj estas monopolaj), la grandaj institucioj de la modernaj industriaj socioj obstaklas al siaj propraj celoj : medicino malutilas al sano (kuracante malsanojn, kiun ofte kaŭzis la industria sistemo kiu progresigas ĝin), veturrimedoj (kiuj sume perdigas tempon), la lernejo (kiuj brutigas), la komunikadoj (kiuj tiel densiĝas ke ili perdas valoron), ktp...
Alia koncepto, centra en la idearo de Ivan Illich, estas tiu de kunvivado. Kontraŭ la superprogresintaj teknikaj rimedoj, Illich metas la kunvivemajn ilojn. Li difinas kunviveman ilon kiel simplan. Ĝi funkcias per ies forto (ne anstataŭ ĝi), kaj ĉiu ajn povas uzi ĝin sen postulata scio aŭ sen interveno de specialisto.
Laŭ Illich, la industria socio nepre ne povos disvolviĝi sen fino. Ĝi neeviteble trafos krizan limon, kiu postulos radikalan ŝanĝiĝon aŭ plenan memdetruon. Sed kia estos tiu necesa rompo (kiun li nomas "politika inversigo"), ĉu katastrofeca, ĉu revolucia aŭ ĉu riformema li ne klare precizigas. Illich kredas ke la postindustria socio, kiu sekvos tiun rompon, devos esti kunvivema, tio signifas reveni al pli simplaj teknikaj rimedoj pli taŭgaj por homa kunvivado.
Socio sen lernejoj
Alia grava flanko de la penso de Illich estas lia kritiko de la moderna eduksistemo, kiun li detaligas en lia plej konata verko "La senlerneja socio" (1971). Kvankam la libro hodiaŭ povas aspekti iom eksmoda, ĉar ĝi referencas pri tiamaj edukprogramoj, ĝiaj asertoj kaj bazaj proponoj konservas sian radikalecon. Illich origanale prezentas la instituciojn – en ĉi tiu kazo, la lernejoj – kiel iloj, kiuj tiel disvolviĝis ke ili fariĝis kontraŭproduktivaj. Celante klerigi la homojn, la eduksistemo fakte produktas homojn misedukitajn, nesufiĉe penskapablajn, kaj obeemajn.
Kontraŭ la institucia edukado, li proponas krei eduk-retojn tra kiuj ĉiu lernanto rilatadas kun spertuloj, en ĉia momento de sia vivo, kaj konstruadas mem sian propran konon. Lia propono uzi modernan teknikon por tiuj eduk-retoj estas aparte rimarkinda: multaj el la priskribitaj trajtoj de tiu eduk-reto kongruas kun la uzado de Interreto ĝenerale, kaj aparte kun la idealoj de Vikipedio.
Verkaro
Liaj plej konataj verkoj estas:
En Esperanto aperis
Thierry Paquot: Rezistado laŭ Ivan Illich (La résistance selon Ivan Illich), tradukis Jeanne-Marie Cash, en: Le Monde diplomatique en Esperanto, februaro 2003.
Universitato de Sarlando
La Universitato de Sarlando – germane oficiale Universität des Saarlandes – estas universitato de la federacia lando Sarlando en Germanio, kiu havas ian ĉefan kampuson en la urbo Saarbrücken.
Rilatoj al Esperanto
Supozeble fine de la 1970-aj jaroj la esperantisto Lu Wunsch-Rolshoven kaj certe en la 1990-aj jaroj la TEJO-aktivuloj Saskia Idzerda, Daniel Svejda kaj Edlyn Teske studis ĉi tie. Ne konatas ĉu la instruisto kaj esperantista verkisto Reinhard Haupenthal havis ligon al la universitato.
Simplified molecular-input line-entry system
La simplified molecular-input line-entry system (la angla por "simpligita sistemo de linia elemento por molekula enigo"), aŭ SMILES, estas specifo, kiu aspektas kiel linia notaĵo, pri neplursenca priskribo de molekulaj strukturoj per uzo de mallongaj ASCII-aj simbolĉenoj. La ĉenoj SMILES eblas esti enigata de la plejparto de la modifiloj de molekulaj dosieroj por esti ree alŝanĝata al dudimensiaj desegnaĵoj aŭ tridimensiaj modeloj de la cela molekulo.
Dum julio 2006, la IUPAK enkondukis la priskriban sistemon InChl kiel normo pri esprimo de molekulaj strukturoj. Oni tamen ĝenerale konsideras tion, ke SMILES havas la avantaĝon esti pli legfacila ol la InChl pri homoj; ĝi ankaŭ estas legebla de vasta aro de programaroj, kiuj prezentas ampleksan teorian kapablon (pri grafeteorio, ekzemple).
Gießhübl
Gießhübl estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Kantono Cedar (Nebrasko)
La kantono Cedar aŭ plene esperante Kantono Cedra - angle Cedar County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nebrasko. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Aŝkelon
Aŝkelon estas urbo sur la marborda ebenaĵo de Palestino, ekde 1948 sur la sudokcidenta parto de Israelo, kun ĉirkaŭ 110.000 loĝantoj. La hodiaŭa urbo situas 19 km norde de Gaza-urbo, je 2 km de la malnova urbo oriente-nordoriente.
La unuaj spuroj pri homa aktivado venas el 2000 a.K. En la egiptaj tekstoj ĝia nomo aperas en la 19-a jarcento a.K. Oni mencias ĝin en leteroj de Amarna (en dokumentoj de Tell el-Amarna, dokumentaro de faraono el la 14-a jc a.K.). Post ĉirkaŭ 150 jaroj, Merneptah okupis ĝin post ribelo. Post la velkiĝo de la egipta regado, la komunumo iĝis posedaĵo de la filiŝtoj meze de la 12-a jc.
En epoko traktita de la Libro de Juĝistoj, ĝi estis unu el la filiŝtaj kvin urboj same dum la regado de reĝlando Israelo, ĝis Tukulti-apil-Ésarra la 3-a (asira reganto) ne okupis ĝin en ĉ. -735. Kontraŭ tio ribelis la loĝantoj, sed Szín-ahhé-Eriba reokupis ĝin en -701. Ĝin okupis Nebukadnecaro, babilona reĝo (regis 605–562 a.K.) kaj forkaptis multajn loĝantojn al Babilonio.
Preĝejo Sankta Tomaso (Prago)
Preĝejo Sankta Tomaso (kostel sv. Tomáše) kun la fama Aŭgustenana monaĥejo (klášter augustiniánů), fondita en la jaro 1285. La preĝejon, origine gotikan (fino de la 13-a jarcento kaj komenco de la 14-a jarcento), barokigis K. I. Dientzenhofer dum la jaroj 1725 ĝis 1731. La ĉefa portalo konservis la renesancan stilon (komenco de la 17-a jarcento). La interna riĉa ornamaĵo de la preĝejo estas barokstila; precipe bela estas la plafona fresko de V. V. Reiner (1728-1730). La monaĥejo, origine gotika, estis barokigita en la 17-a jarcento kaj 18-a jarcento. Al la monaĥejo apartenis jam de la faro en 1358 bierfarejo, kiu origine staris je angulo de la placo "Valdštejnské náměstí". Post la grandega incendio de la Malgranda urbo en la jaro 1541 ĝi estis restarigita en la strato "Letenská ulice".
Aŝkelon
En 636 p.K. okupis ĝin la araboj, en 1153 la krucmilitistoj, en 1191 sultano Saladin kaj detruis la urbon. La urbo iĝis post unu jarcento senhoma kaj tiel restis ĝis la mezo de la 20-a jarcento.
La ruinojn de Tel Askelon malkovris la Palestine Exploration Fund inter 1920–22.
La hodiaŭa Aŝkelon estis originale sub la nomo al-Maĝdal, araba komunumo. Post la arab–israela milito (1948–49), la araboj estis forpelitaj kaj ilian lokon okupis judoj, kiuj donis la nomojn Migdal Gad, poste Migdal Aŝkelon al la komunumo.
Mikozo
Mikozo (fungozo) povas troviĝi ĉie sur la korpo. Plej ofte oni rimarkas ĝin nur, ĉar mikozoj jukas; ĝi estas tre kontaĝa kaj rezistkapabla. Kutime ĝi kreskas en epitela histo kaj ne kreskas malalte en la haŭto.
Aŝkelon
La hodiaŭa, planita urbocentro estis konstruita ekde 1950 okcidente de la araba komunumo, proksime al la marbordo.
Mikozo
La fungoj preferas varmajn, humidajn regionojn kiel akselojn, buŝon, nazon kaj generajn organojn. Sur la mukozo oni trovas plej ofte kandozon (Candida albicans). Mikozoj troviĝas precipe ĉe la ungoj kaj haroj, en la interspaco de la fingroj kaj piedfingroj, kie ofte la hidrolipida protekta membrano de la haŭto detruiĝis. La kreskado estas cirkla kaj tie la haŭto ruĝiĝas.
Precipe malsaniĝemaj estas maljunaj homoj kaj homoj kun metabola malsano, ekzemple diabetuloj.
Aŝkelon
La naftodukto de Eilat atingas la maron ĉe Aŝkelon.
Mikozo
Ekzistas ankaŭ mikozoj ĉe bestoj kaj plantoj.
Tipoj
Ekzistas du ĉefaj tipoj:
Aŝkelon
La plej granda sensaliga uzino ekfunkciis la 4-an de aŭgusto 2005. Ĝi kapablas produkti 100-milionojn de kubmetroj da akvo en jaro.
Mikozo
Tipoj
1: Hifomicetoj, kiuj plimultiĝas per micelio. Ĉe la ungoj la koloro estas flava ĝis bruna kaj kutime la ungoj dikiĝas.
2. Kandozo, kiu plimultiĝas per sporoj. Ĉe la ungoj la koloro estas verda, ofte kombinita kun panaricio.
Terapio
La kutima traktado estas: ofte ŝanĝi la ŝuojn, ŝtrumpojn, vestaĵojn kaj desinfekti ilin. Estas bone, ne vesti fremdajn ŝuojn kaj sekigi la haŭton.
Hifomicetoj povas resaniĝi per medikamentoj kaj ekstera traktado per kremo, sprajo ktp.
Kandozo estas pli malfacile resanigebla ol hifomicetoj.
Paul Villard
Paul Ulrich VILLARD (28a de septembro 1860 – 13a de januaro 1934) estis franca kemiisto kaj fizikisto. He Li malkovris Gama-radiadon en 1900 dum li estis studante la radiadon elirinta el la radiumo.
Oni konsideras, ke Villard ankaŭ malkovris argonhidraton. Li pasigis sian ekkarieron (1888–1896) fokuse al similaj komponaĵoj je alta premo.
Villard pasigis multan tempon perfektigante pli sekurajn kaj pli akuratajn metodojn de radioaktiva dozometrio, kiu estis farita tro fuŝe ĝis tiam (tipe taksante la kvaliton de la bildo de la mano de la eksperimentisto produktita sur fotografia plato).
(136874) 1998 FH74
(136874) 1998 FH74 estas tre malgranda, malhela apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksime de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Sânmărtin (Chinteni)
Sânmărtin (Chinteni) [sınmǝrtin] (hungare Szentmártonmacskás) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Chinteni.
(136874) 1998 FH74
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de la kvar planedoj de la interna sunsistemo : ĝi do estas merkurrenkonta, venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido. Ĝi pasas inter Merkuro kaj la Suno, do tre proksime de Merkuro, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Venuso, la Tero kaj Marso.
Sânmărtin (Chinteni)
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 260 loĝantojn (rumanoj), en 1992 249.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1440. La hungara vilaĝo en 1660 pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, Kolozs.
Komunumoj de Sankta Marteno en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsószentmárton
Hesperornito
Hesperornito aŭ Hesperornis (signife "okcidenta birdo") estas genro de neflugaj akvobirdoj kiu disvastiĝis en la unua duono de la epoko Kampania de la fino de la Kretaceo (83.5–78 mj). Unu el la malplej konataj malkovroj de paleontologo O. C. Marsh en la Ostomilito de fino de la 19a jarcento, estis dekomenca trovo en la historio de birda paleontologio. Lokoj por fosilioj de Hesperornito estis maraj kalkoŝtonoj de la fino de la Kretaceo el Kansaso kaj el maraj sablejoj el Kanado. Naŭ specioj estis agnoskitaj, ok el kiuj estis rekuperitaj el rokoj en Nordameriko kaj unu el Rusio.
Hesperornis estis granda birdo, kiu atingis ĝis 1.8 metroj de longo. Ĝi ne havis flugilojn, kaj naĝis per siaj povegaj malantaŭaj kruroj. Fosilia pruvaro montras ke la fingroj estis probable lobo-havaj, same kiel la nuntempaj greboj, pli ol membranaj kiel tiuj de la nuntempaj kolimboj.
Paŭlo la 6-a
Papo Paŭlo la 6-a, civile Giovanni Battista Montini, naskiĝis je la 26-a de septembro 1897 en Concesio kaj mortis je la 6-a de aŭgusto 1978 en la papa rezidejo en Castel Gandolfo. Li papiĝis je la 21-a de junio 1963 ĝis sia morto. Li estis beatigita la 19-an de oktobro 2014 kaj poste kanonizita la 14-an de oktobro 2018; lia festotago estas la 26-a de septembro.
Enciklikoj (interalie):
Paŭlo la 6-a kaj Esperanto
La unua eldiro de papo pri Esperanto, kiu estas dokumentita de la vatikana gazeto "L'Osservatore Romano", venas de Paŭlo la 6-a. En la sankta jaro 1975 okazis en Romo la 36-a IKUE-Kongreso. Kadre de ĝenerala aŭdienco sur la Placo de Sankta Petro la 13-an de aŭgusto 1975 Paŭlo la 6-a prezentis la ĉeestantajn grupojn: "Alia internacia grupo, kiun mi prezentos baldaŭ per aparta parolo, estas tiu de la partoprenantoj en la internacia kongreso de la katolikaj esperantistoj. Vidu, ili havas la verdan flagon, kiu estas simbolo de espero, ili estas la esperantistoj."
Kaj li alparolis la kongresanojn en itala lingvo per la sekvaj vortoj:
Archiac
Archiac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 811 loĝantojn en la jaro 2010, kaj estas la ĉefloko de samnoma kantono.
Geografio
Archiac situas en la sudoriento de Charente-Maritime, sude de Cognac.
Grenoble-Universités-Gières (stacidomo)
Grenoble-Universités-Gières estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gières, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Rau
Rau:
Veliš
Nomo Veliš povas marki pli da lokoj:
Gerterode
Gerterode eestas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la komunumo Niederorschel. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 350 loĝantojn.
Kalvinana alea preĝejo
Historio
En 1901 oni komencis kolekto monon por la kvina kalvinisma preĝejo de Budapeŝto, sed la konstruado okazis nur en la fruaj 1910-aj jaroj. Apude kalvinana bazlernejo estis konstruita en 1926 helpe de financa apogo de Vilhelmina (Nederlando). En 1948 la ŝtato forprenis la lernejon, sed ekde 1992 ĝi estas denove kalvinana lernejo. Ankaŭ la paroĥo estas apartenaĵo de la preĝejo.
Konstruaĵo
La secesia preĝejo situas sola en korto, tamen laŭ la trotuaro. En la korto estas videbla skulptaĵo pri Adolf Laky. La fasado estas malsimetria, ĉar la turo troviĝas en la maldekstra flanko, en la alia flanko estas nur tureto. Parto de la fasado estas kovrita per ceramikaĵoj faritaj en uzino de Vilmos Zsolnay. La interno ricevas lumon tra grandaj duonrondaj fenestroj en 3 flankoj de la konstruaĵo. Kupolo kovras la internon, flanke 3 galerioj etendiĝas, en la kvara flanko trovis lokon la orgeno kaj la predikejo. La ornamaĵoj estas stukoj, diversaj ceramikaĵoj, la fenestroj estas kolore pentritaj fare de Miksa Róth. Sub la kupolo granda bronza lustro estas videbla.
En la kripto estas entombigita Dezső Kapás.
Raï
Rai (راي) estas formo de popola muziko kiu originiĝis en Orano kaj Aïn Témouchent, Alĝerio, el Beduenaj paŝtistoj, mikse kun formoj de muziko el Hispanio, Francio, Afriko kaj el Araboj, kio datas el la 1930-aj jaroj.
Kantistoj de rai estas nomata ĉeb (ŝabab, junulo) male al ŝeiĥ (ŝejko, malnova), nomo donita al kantistoj de ĉaabi. Tiu tradicio aperis en urboj kiaj Orano, Relizane, Mostaganem, Chlef, Aïn Témouchent kaj Sidi-Bel-Abbès, ĉefe inter malriĉuloj. Tradicie kantita de viroj, je la fino de la 20a jarcento kantistinoj oftiĝis. La vortumado de rai koncernis al sociaj temoj, kiaj malsanoj kaj politiko de eŭropaj kolonioj, kiu tuŝis al la indiĝenaj loĝantaroj.
Ĥaled aŭ Ĉeb Ĥaled estas eble la plej populara alĝeria kantisto, majstro de la nacia kantadstilo rai.
Dinara montaro
La Dinara Montaro aŭ Dinaraj Alpoj estas montaro en Suda Eŭropo, kiu ampleksas areojn en Slovenujo, Kroatujo, Bosnujo kaj Hercegovino, Serbujo, Kosovo, Albanujo kaj Montenegro.
Priskribo
La montaro etendiĝas tra 645 km laŭlonge de la adriatika marbordo (nordokcidenten-sudorienten), ekde la Juliaj Alpoj en la nordokcidento ĝis Skar-Montaro kaj Korab-Montaro, kie la montara direkto ŝanĝiĝas je norden-suden. La plej alta monto de Dinara Montaro estas Prokletije, kiu situas je la limo de orienta Montenegro kaj norda Albanujo, kun pinto nomita Maja Jezrcë je 2 693 m.
La Dinara Montaro estas la kvina plej kruda kaj vasta montara areo de Eŭropo post Kaŭkazo, Alpoj, Pireneoj kaj Skandinava Montaro. Ĝi precipe konsistas el mezozoikaj kaj terciaraj sediment-rokaĵoj de dolomito, kalkoŝtono, sablo kaj konglomeraĵoj formitaj de maroj kaj lagoj kiuj iam kovris la areon.
Dum la Alpina orogenezo kiu okazis antaŭ 50–100 milionoj da jaroj, grandegaj flankaj premoj faldigis kaj kovris la rokojn je granda arkaĵo ĉirkaŭ la praa rigida bloko de la nordoriento. Dinara Montaro estis levigita laŭ pli-malpli paralelaj montaroj, etendiĝante kiel kolĉenojn ekde Juliaj Alpoj tiel fore kiel la areoj de norda Albanujo kaj Kosovo, kie la montaro cedas lokon al akvoj de Drina-Rivero kaj al kampoj de Kosovo. La Skar-Montaro kaj Korab-Montaro tiam leviĝas kaj la montara pejzaĝo kontinuas suden ĝis Pindo en Grekujo kaj la montaroj de Peloponezo kaj Kreto, Rodiso kaj Taŭruso de suda Turkujo.
Nomo
La Dinara Montaro estas nomata laŭ Dinara Monto (1 913 m), okulfrapa pinto en la centro de la montaro ĉe la limo de Kroatujo kaj Bosnujo kaj Hercegovino.
La montaro nomatas Alpet Dinaride aŭ Alpet Dinarike en albana lingvo, Dinarske planine, Dinarsko gorje aŭ Dinaridi en kroata lingvo, Dinarske planine (Динарске планине) aŭ Dinaridi (Динариди) en bosna lingvo, montenegra lingvo kaj serba lingvoj, kaj Dinarsko gorstvo en slovena lingvo.
Geologio
La mezozoika kalkoŝtono konstituas tre diferencan regionon de Balkana Duoninsulo, notindan por rekonmarkoj kiel karsto, kiu pretigis sian nomon al ĉiuj tiaj kalkoŝtonaj terenoj, eroditaj de grunda akvo.
La kvaternara glacialo havis relative malmulte da senpera geologia influo sur Balkana Duoninsulo. Ne ekzistis permanenta glacikovraĵo, kaj ne estas multe da pruvoj pri vasta glaciiĝo. Nur la plej altaj pintoj de la montoj Durmitor, Orjen kaj Prenj havas glacialajn valojn kaj morenojn tiel malalte kiel 600 m. Tamen, en Prokletije, montaro je la norda albana limo kiu iras orienten-okcidenten (tiel rompante la ĝeneralan geografian emon de la dinara sistemo), estas pruvoj de grava glaciiĝo.
Unu geologie tre grava karakterizaĵo de la nuntempa pejzaĝo estas pli detale konsiderenda : tiu pri la kalkoŝtonaj montoj, ofte kun ilia antaŭvidebla faŭlteco. Ili estas duraj kaj malmulte erozieblaj, kaj ofte restas kiel krutaj akraj deklivoj, tra kiuj ravinoj kaj kanjonoj estas tranĉitaj per la riveroj kiuj drenigas la pli altan deklivaron. La plej vasta ekzemplo de kalkoŝtona montaro en Eŭropo estas tiu pri Karsto en Dinaraj Alpoj. Tie ĉi, ĉiuj la karakterizaj signoj ĉiam kaj ĉiam renkontiĝas kiam oni vojaĝas tra tiu sovaĝa kaj maldense loĝata regiono. Kalkoŝtono estas tre pora roko, tre dura kaj rezistema al erozio. Akvo estas la plej grava korodanta aganto, solvante la kalkoŝtonon per kemia agado de sia natura acideco. Kiam ĝi suben perkoladas tra fendoj en la kalkoŝtono ĝi malfermas fendegojn kaj kanalojn, ofte de grandega profundo, tiel ke estiĝas kompletaj subgrundaj drenadaj sistemoj. Dum sinsekvantaj jarmiloj ili profundiĝis, postlasante gigantajn senakvajn kavernojn kaj kavojn kaj formigante subgrundajn labirintojn de tuneloj kaj ŝaktoj. La tegmentoj de iuj de tiuj kavernoj povas enfali, por estigi grandajn perpendikular-flankajn ravinojn, denove montrante la akvon ekde la tersupraĵo. La belegaj ravinoj de multaj el la dinaraj riveroj, ekzemple tiuj de Vrbas, Neretva, Tara kaj Lim, prave estas famaj. La parte inunditaj okcidentaj Dinaraj Alpoj konstituas multajn insulojn kaj havenojn laŭlonge de la kroata marbordo.
Nur laŭlonge de la dinaraj ravinoj komunikado eblas tra Karsto, kaj vojoj kaj fervojoj tratunelas abismajn klifojn kaj transpasas mallarĝajn listelojn super rorantaj torentoj. Iom da fontoj kaj riveroj estiĝas en Dinara Montaro, inkluzive Jadro-Fonto, notinda por esti estinta la fonto por la palaco de la romia imperiestro Diokleciano en Split. Samtempe la pureco de tiuj rokoj estas tia ke la riveroj estas kristalklaraj, kaj estas malmulte da grundo-faranta reziduo. Testado de akvo-kvalito, ekzemple pri Jadro-Rivero, indikas la malaltajn poluajn nivelojn kiuj ĉeestas. Rokaj flankoj ofte estas senvegetaĵaj kaj brilante blankaj, sed la malofta grundo povas kolektiĝi en la fendoj, kaj subteni abundan kalkotolereman vegetaĵaron, aŭ produkti mallarĝajn striojn de kultivado.
Cirkla sektoro
En geometrio, cirkla sektoro estas parto de disko (ebena figuro limigita per cirklo) inter du ĝiaj radiusaj rektaj strekoj kaj ĝia arko.
Dinara montaro
Homa agado
Ruinoj de fortikaĵoj punktigas la montaran pejzaĝon, pruvojn de jarcentoj de milito kaj de rifuĝejo kiuj estis provizitaj al diversaj armeoj. Dum la romia epoko, Dinara Montaro provizis ŝirmaĵon por la ilirianoj rezistante romian konkeron de balkana duoninsulo, kiu ekis kun la konkero de orient-adriatika marbordo en la 3-a jarcento a.K.. Romio konkeris la tutaĵon de Ilirio en 186 a.K., sed tiu montaro protektis la iliriajn rezistemulojn dum multaj jaroj ĝis la totala submetiĝo de la areo en 14 a.K.. Pli freŝdate, la Otomana Imperio preterlasis la kompletan submetiĝon de montaraj areoj de Montenegro. En la 20-a jarcento, ankaŭ, la montaro provizis per favora teritorio por gerilo, kun la jugoslavaj partizanoj organizinte unun el la plej sukcesaj aliancanaj rezistemulaj movadoj de la Dua mondmilito.
Cirkla sektoro
Estu θ la centra angulo de sektoro en radianoj, kaj estu r la radiuso. La areo A de la sektoro povas esti ricevita per multipliko de areo de la tuta cirklo per la rilatumo de la angulo θ al angulo de plena cirklo 2π, ĉar la areo de la sektoro estas proporcia al la angulo. Kun tio ke areo de la tuta cirklo estas πr2 rezultiĝas:
Dinara montaro
Homa agado
La areo restas maldense loĝata; forstumado kaj minado estas la precipaj ekonomiaj aktivecoj en Dinara Montaro. La loĝantoj de tiu montaro plenumas rekordon pri esti la plej altaj en la mondo, kun vira averaĝa alto de 185,6 cm kaj virina averaĝa alto de 171,0 cm.
Montpasejoj
La precipaj montpasejoj en Dinara Montaro estas:
Cirkla sektoro
La longo de arko L de sektoro estas donita per formulo
Dinara montaro
Tuneloj
La ĉefaj tuneloj kiuj trairas la Dinaran Montaron inkludas:
Cirkla sektoro
La longo de perimetro de sektoro konsistas el longoj de la arko kaj de la du radiusaj strekoj kaj egalas al
Distrikto Neuss
La distrikto Neuss (germane ekde julio 2003 Rhein-Kreis Neuss) situas en la okcidenta centro de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Neuss. La distrikto - kaj aparte la urbo Neuss - situas en rekta proksimeco de la landa ĉefurbo Duseldorfo, kaj karakteriziĝas per la riverego Rejno, kiu trafluas ĝin kaj ekde julio 2003 ankaŭ aparte menciiĝas en la germanlingva distrikta nomo.
Administra divido
La distrikto konsistas el 8 komunumoj, el kiuj 6 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
La rajto je pigro
Politiko > Politika maldekstro > Paul Lafargue
La rajto je pigro (france, Le droit à la paresse) estas broŝuro verkita de franca marksismano Paul Lafargue en prizono en 1883. Lafargue kontraŭas la "rajton je laboro" kaj proponas, per teĥnikaj kaj socirevoluciaj metodoj uzi la plusvaloron, por ke ĉiuj homoj laboru multe malpli (ĝis po 3 horojn tage) kaj ĝuu la vivajn plezurojn.
Pedro Ansúrez
Pedro ANSÚREZ (c. 1037-Valladolid, 1118) estis grafo en Liebana, Carrión kaj Saldaña, kaj senjoro de Valadolido, en kies katedralo, li estas entombigita.
La rajto je pigro
Perspektivigo: Kiam Robert Owen petis komence de la 19-a jarcento, ke oni limigu la tagan deĵortempon je ... 12 horoj, li estis kulpigita esti utopiulo, kaj la superaj klasoj kaj oficiala tiama scienco kvalifikis tiun proponon kiel "ateisma(n) krimo(n) kontraŭ la sankta valoro de l'laboro". Nun en Eŭropo la deĵortempo semajna estas inter 35 kaj 40 horoj, sed spertuloj kalkulis, ke konsiderante la altiĝon de produktiveco, se estus organizita ties partigo, la labortempo povus estis por ĉiu po 2 horoj tage (Lafargue revis pri 3).
Pedro Ansúrez
Biografío
Posteulo de la Banu Gómez, familio, dokumentita ekde la 10a jarcento en la nordo de Palencia kaj Astorga, estis la filo de Ansur Díaz kaj lia unua edzino Eylo. li kontraktis du geedziĝojn, la unua kun Eylo Alfonso, filino de la grafo Alfonso Muñoz, kiu profitigis per multenombraj nemoveblaĵoj, inter aliaj en la valo de Trigueros, kaj la dua kun Elvira Sánchez.
Investita per la digno de grafo en 1071, oni atribuís al li plurajn posedaĵojn, kiujn li regis sub la mandato de la reĝo, inkluzive de Carrión (1074), San Román de Entrepeñas (1077) —posedaĵojn  dividitajn kun lia frato Diego— kiel Saldaña. De 1084, ankaŭ regis Zamora kaj Toro, kaj de 1101 Liébana. Post sia reveno al la Regno Leono post restado en la graflando Urgell post la morto de sia bofilo, la grafo Armengol, denove regis ekde decembro 1109 ĝis sia morto, Carrión, Saldaña, kaj San Román, kaj en 1113 la reĝo konfidis al li la registaron de Melgar, Simancas kaj Cabezón, krom Torremormojón baldaŭ antaŭ sia morto.
Gerstungen
Historio
Pri la frua historio de Meiningen bedaŭrinde ne ekzistas iuj skribaj atestoj. La finaĵo je -ungen ja suspektigus ĝermanan seltejon sed ankaŭ tia vilaĝo ne povas esti konfirmata. Nomo en la t.n. Codex Eberhardi el la 12a jarcento pri donaco de Gerstungen al la en 744 fondita Abatejo de Fulda fare de la franka reĝo Karlmann estas la unua endokumenta mencio. Imperiestro Henriko la 4-a estis plurfoje en Gerstungen dum la Saksia milito. En 1074 okazis tie ĉi la intertraktoj inter la ribelemaj saksiaj kaj turingiaj nobeloj kaj la reĝo. Finfine faritis la Paco de Gerstungen. La reĝo devis permesi la detruon de siaj burgoj en Norda Turingio kaj en Harco. La dinastio de la senjoroj de Gerstungen unuafoje menciitis en 1174. La iama burgo estis triflanka protektite de akvofosoj. Per ĝi oni sekurigis la transejon de Werra (transvadejon situantan ĉe Kurze-Hessen-strato
Meze de la 14a jarcento fare de la episkopujo de Fulda kreitis la Administradujo Gerstungen, kiu venis ekde 1402 garantidone kaj fine daŭro je al landgrafoj de Turingio. La sekvaj posedantoj estis aŭtomate la dukoj de Saksio-Eisenach. Al ĝi apartenis la hodiaŭ gerstungenaj kvartaloj Untersuhl kaj Neustädt. La vilaĝoj Lauchröden, Sallmannshausen kaj Unterellen apartenis inverse al la najbara Brandenburgo. Fakte ili pli apartenis al la wettina Administrujo Wartburg (Saksio-Eisenach). La vilaĝo Oberellen formis, kun pluraj bienoj, eksklavon de la Duklando Saksio-Meiningen.
Dum la Dua mondmilito 550 militkaptistoj el Sovetio punlaboris ĉe la konstruo de la aŭtoŝosea ponto trans Weihe-valo. Aliaj 90 punlaboristoj deĵoris ĉe aliaj entreprenoj kaj agrikulture. Ekde 1977 memoras ilin monumento sur la tombejo de Untersuhl.
Bombado en al 20.4.1944 de la Aliancanoj kontraŭ la grava stacidomo de Gerstungen mortigis 11 homojn kaj vundis aliajn. Aviadilo de la Usona Armeo akcidente frakasiĝis apud Neustädt; nur unu el naŭ soldatoj postvivis la kraŝon. En la 27.9.1944 centro de la Aera batalo de Turingio estis inter la komunumoj Gerstungen, Herleshausen, Lauchröden kaj Richelsdorf. Perdiĝis 30 usonaj bombavioj kaj 29 germanaj de Wehrmacht. Usonanoj liberigis Gerstungen en la 1.4.1945; multaj urbanoj fuĝis arbaren aŭ en aliajn ĉirkaŭaĵerojn. El la Forst-teritorio pafitis je usonanoj dum ili provis transiri Werra-ponton. Tomboj de ok wehrmacht-anoj pafemaj respektive pafdevigitaj de sur la tombejo de Gerstungen forigitis en la 1970aj jaroj. Post mallonga usona administrado Gerstungen okupitis fare de sovetaj trupoj. Ekde 1961 ĝi situis ene de restrikta zono rekte ĉe la landlimo kun la libera parto de Germanujo. La stacidomo estis inter 1963 kaj 1990 tre grava por la trafiko inter la du Germanujoj. En 1961 faritis nova linio fervoja inter Förtha kaj Gerstungen por malebligi al ĉiuj orientgermanoj fuĝon okcidenten.
Brig Bahnhofplatz (stacidomo)
Brig Bahnhofplatz estas fervoja stacidomo en Brig-Glis, Svislando.
Gerstungen
Historio
En la 1.1.1960 iĝis kvartalo gerstungen-a Untersuhl kaj sekvis en la 8.3.1994 Neustädt kaj Sallmannshausen. En la 16.3.2004 malekmemstaris Lauchröden, Oberellen kaj Unterellen kion suferis en la 6.7.2018 krome Marksuhl kaj Wolfsburg-Unkeroda. -->
Daberstedt
{|class="infobox" Daberstedt estas urbokvartalo de Erfurto, Germanio, situanta en la sudoriento kun 13.486 enloĝantoj (en la 31-a de decembro 2011). Ĝia areo estas 3,5 km².
Daberstedt sterniĝas inter la antaŭurbetoj Löbervorstadt okcidente kaj Krämpfervorstadt norde sur la montetaj restoj de Steiger-arbaro. Hodiaŭ temas pri loĝareo kun leĝera konstruado kaj ĉefe burĝa loĝantaro. Pli grandaj meti-areoj troviĝas eoste ĉe Weimarischen Straße. Dum la 20-a jarcento Daberstedt estis tre grava kazerna areo kaj kelkloke tio ankoraŭ videblas nun. Ĝia nomo venas de la iama vilaĝo Daberstedt, kiu estis detruita en 1813 dum la franca okupado. Nur en la 20-a jarcento ĝi estis resetlita.
Geografio
Daberstedt limas nordokcidente al la urbokerno de Erfurto. Norde, ĉe la transa flanko de la fervojlinio, troviĝas Krämpfervorstadt kaj en la okcidento de Friedrich-Ebert-Straße la kvartalo Löbervorstadt. Sudoriente neklaras la limo al la Herrenberg-teritorio/Melchendorf, dume eoste la vilaĝoj Dittelstedt, Urbich kaj Linderbach klare distingatas.
La teritorio de Daberstedt estas monteta. Meze de la urbokvartalo estas en direkto nordo-sudo la valo de la rojo Schwemmbach separanta la Steigerwald-arbaraltebenaĵoj ueste de Rabenhügel-montete kaj eoste de Herrenberg. La pli malalta punkto en Daberstedt estas fluegfoso (Flutgraben) apud la ĉefa stacidomo de Erfurto (195 metroj). Sude la kvartalo estas, ĉe Käthe-Kollwitz-Straße ĉirkaŭ 235 metrojn alta. La samo validas por Henne-kazerno en la eosto.
Krome Daberstedt situis ankoraŭ alia vilaĝo en la nuna Daberstedt-regiono, nome Schmidtstedt. Sed ĝi dezertitis jam en 1350, dume la kirko malkonstruitis nur en la jaro 1631-a. La vilaĝo ankoraŭ aŭdeblas en la nomo geografia Schmidtstedter Flur. Antaŭ la definitiva forigo de la ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto 1873 la teritorio de Daberstedt uzitis agrikulture. Nur poste loĝejoj venis: la plej rapida konstruo de loĝejoj fariĝis inter 1900 kaj 1960. La ebenaĵo Schmidtstedter Flur restis ĝis Turniĝo terkultivota. Nur poste ĝi parte ankaŭ fariĝis loĝejteritorio.
Historio de la vilaĝo Daberstedt
Daberstedt estas verŝajne fondita fare de la merovida Dagoberto la 3-a, reĝo de la frankoj, kiu regis inter 711 kaj 1715. Ĝi estis inter la unuaj vilaĝoj proksime de Erfurto, kie en la 8-a/9-a jarcento setlis slavoj laŭ ordono de la majenca episkopo. La unua dokumentita mencio troveblas de 1122, en 1157 ĝi estis nomata Tabersteden kaj estis slava nutraĵproviza vilaĝo. Kontraŭ diversaj privilegioj (jurisdikcio majenca, impostoj, dogankotizoj) tiaj vilaĝoj liveris al la majenca administracio nutraĵojn kaj helpadis ĉe diversaj servoj. En la 14-a/15-a jarcentoj ekfloris en Daberstedt la tolaĵteksado kaj la bierfarado kaj vinelverŝado.
Dum la Tridekjara milito Erfurto kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj en 1631 estis okupitaj de la protestantaj svedoj. En ilia nomo regis super la urbon la guberniestro duko Wilhelm (Sachsen-Weimar). Li misuzis la postenon por persona riĉiĝo. La urba konsilantaro sukcese petis pri lia anstataŭigo kaj venis la svedo Alexander Eskens. Tiu ĉi homo intensigis konstruadon de la remparo de Daberstedt. daton| La rajtoj de la protestantoj de Erfurto koncerne majencajn posedaĵojn estis konfirmitaj la de la sveda reĝo. Tio estis: Majenca kortego (Mainzerhof) en Brühl, la vilaĝoj nutraĵliverantaj Witterda, Hochheim, Melchendorf, Daberstedt kaj Dittelstedt, diversaj konventoj, monaĥejoj kaj katolikaj paroĥaj preĝejoj. Tamen ĉio restis sub sveda kontrolo.
En 1633 la tuta vilaĝo estis malkonstruita, eĉ la Kirko Sankta Georgo. La brikoj estis uzataj por konstrui la t.n. Svedan bastionon antaŭ la Schmidtstedt-pordego. Surloke estas hodiaŭ la Urba parko de Erfurto. Post la Tridekjara milito ne plu loĝis homoj en Daberstedt. Ĝi paŝon post paŝo estis rekonstruita, la kirko ne antaŭ 1713. En 1664 francaj helptrupoj de la Elektoepiskopujo Majenco damaĝis la vilaĝon denove.
En la napoleonaj trupoj bruligis la tutan vilaĝon por havi liberan pafteritorion kontraŭ prusaj, aŭstriaj kaj rusoj militistoj. Ĝis 1873 ne estis permesite rekonstrui vilaĝojn estantajn en la zono de la ĉirkaŭfortikaĵo erfurta. Poste la tuto aliĝis al la urbo Erfurto.
Neudaberstedt
Neudaberstedt ne estis kvartalo iu de Daberstedt. Temis pri novkonstruitaĵoj, aparte post 1900 (ekz. ĉe Stadtweg, Melchendorfer Straße). En 1912 la neudaberstedtanoj ricevis propran kirkon, la protestantisman Preĝejon Sankta Luko. Gravaj strataj kaj kvartaloj hodiaŭ jenas: Clara-Zetkin-Straße (nordokcidente: ĉar temas pri la unue rekonstruita parto de Daberstedt troviĝas tie ĉi multaj relative malnovaj domoj), Am Schwemmbach, Reichsbahnsiedlung, Rabenhügel, Schmidtstedter Flur.
Ekonomio kaj trafiko
Erfurtaj servoj de publika transporto multas en tiu ĉi kvartalo, precipe danke al la tramvojlinioj 3 kaj 4 kaj al la aŭtobuslinio 9. Iam ekzistis trolebusoj tra Daberstadt al Melchendorf. De 1904 ĝis 1922 ekzistis kroma tramvojlinio inter la urbocentro kaj la komenciĝo de Rudolstädter Straße.
Selnica ob Dravi
Selnica ob Dravi estas vilaĝo en la Regiono Podravska de Slovenujo. Ĝi estas administra centro de la Občina Selnica ob Dravi. En la vilaĝo komence de 2018 loĝis 1348 homoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo havas areon de 2,6 km². La vilaĝo situas sur la maldekstra bordo de la rivero Drava je alteco de proksimume 311 - 400 m. La ĉefa vojo n-ro 1 kondukas de la vilaĝo, kondukante de Dravograd okcidente al Maribor oriente. Mariboro estas ĉirkaŭ 14 km.
En la vilaĝo estas esence kompletaj civitaj agrablecoj.
Referencoj
Statistikoj:  http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F410:10149215_x538376.5_y156453.5_s15_b4
Jan-Ole Sievers
Jan-Ole Sievers (n. ) estas germana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Gifu.
Isatomuelejo
Isatomuelejoj estis uzataj por prilabori isaton/izatidon, kiu antaŭ la 16-a jc grandstile uzitis por fari bluan koloron - antaŭ la triumfiro de indigo.
Historio de tiaj muelejoj
La lasta isatomuelejo en Pferdingsleben funkciis ĝis 1910. Ĉar Turingio estis centro de isata prilaborado, la konservitaj mueliloj troviĝas ĉefe tie, ekz. unu en Erfurto sur la Citadelo Cyriaksburg aŭ en Pferdingsleben. Modelo admireblas antaŭ hotelo en Bad Tennstedt. Tamen estis tiaj mueliloj ankaŭ inter la mueloloj ĉe Hürtz proksime de Kolonjo.
Muelejoj por fabrikado de ruĝa koloro
Kvazaŭ kontraŭo al isatomuelejo estis rubio-muelejo. Tie oni produktis ruĝan koloron. La koloro estis ekstraktata el radikoj. Tiujn oni antaŭe pulvorigis en muelejoj, ekz. en Frankenthal, Haßloch, Iggelheim, Mußbach kaj Speyer. La rendimenta produktaĵo pohektare estis je 60 duoblaj funtocentoj.
Libecina
Historio
La unua skriba mencio pri Libecina estas el la jaro 1461, pri Javorníček el 1559. Temas pri radiala vilaĝo kun placo, ĉirkaŭ kiu situis bienoj. Nun la vilaĝplaco estas parte prikonstruita. La vilaĝo apartenis al sinjorejo Nové Hrady. Loĝantaro vivtenis sin plejparte per terkulturado. En Javorníček estis muelejo. Virinoj pligrandigadis enspezojn per brodado. Nuntempe en terkulturado estas okupita nur malgranda parto de ekonomie aktiva loĝantaro kaj plejparto el ĝi veturas labori en urbojn. Nombro de loĝantoj daŭre malrapide malkreskas kaj kvociento de ripoza semajnfina restado male altiĝas. Sinsekve estis konstruata ultrastrukturo de la vilaĝo. Terkulturista kooperativo, fondita en la jaro 1958, estis en 1996 transformita en akcia kompanio Segas.
Kapeleto
Sur vilaĝplaco troviĝas novromanika kapeleto kun barokiza bulbo, konstruita en la jaro 1883.
Bienoj
Tipaj bienoj kun fermitaj kortoj estis konstruataj el tavolita opoko kaj kutime havis ankoraŭ ĉarpentitajn garbejojn. Tiaj estas ekzemple bieno n-ro 4 kaj ĉarpentita garbejo če n-ro 45.
Monumento de falintoj
En dudekaj jaroj de pasinta jarcento estis konstruita monumento de falintoj en la unua mondmilito signita "Antoch Vysoké Mýto". Antaŭnelonge ĝi estis riparita. Foto kaj detaloj estas sur la paĝo prezentata ĉi-sube.
Higuera (Cáceres)
Higuera aŭ Higuera de Albalat [iGEra] (Figarbo, kies folio videblas en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas higuereños. La censita populacio en 2008 estis de 108 loĝantoj.
Situo
Higuera de Albalat estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo; je 100 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 141 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 40,54 km². Ĝi situas je 30 km de Navalmoral de la Mata, plej proksima urbo atingebla perbuse. Je 55 km de Trujillo, je 79 de Plasencia, je 82 de Guadalupe kaj je 216 de Madrido.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Geografio
La vilaĝo situas inter la montaretoj El Campillo kaj El Frontal, ene de la periferio protekta de la Nacia Parko de Monfragüe, kaj pro tio ĝuas de flaŭro kaj faŭno protektitaj kaj pejzaĝo belega. La municipa teritorio etendiĝas norde ĝis la rivero Taĵo, ene de la komarko de Los Ibores kaj la Mancomunidad del Campo Arañuelo (Municiparo).
Historio
Kun la najbaraj komunumoj de Romangordo kaj Casas de Miravete, integras la nomita Campana de Albalat (Sonorilo de Albalat), municipa organizaĵo kiu datiĝas de la 13a jarcento kaj kiu grupigis en unusola konsilantaro la municipojn de la tri vilaĝoj kaj de aliaj municipoj aktuale malaperintaj. Oni diras, ke temas pri la plej antikva municiparo de Ekstremaduro.