cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neunkirch
Najbaraj komunumoj
Neunkirch limas en nordo al Oberhallau, Gächlingen kaj Siblingen, en oriento al Löhningen kaj Guntmadingen, en sudoreinto al Jestetten (Baden-Virtembergo, Germanio), en sudokcidento al Wilchingen kaj en nordokcidento al Hallau.
Dúbravica
Situo
Dúbravica situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Banská Bystrica troviĝas je 16 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1400. En 1540 oni komencis minadi feroercon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Dubravica 346 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dúbravica 354 homoj, (345 slovakoj).
Neunkirch
Vidindaĵoj
La urbeto estas aparte vidinda pro sia bone konservita mezepoko urbocentro, kiu estas monumento de nacia signifo. Pri la malsupra urbopordego estas dirata, ke se oni pasas tra la malgranda pordo apud la ĉefpordego oni akiras longan vivon, dum se oni paŝas tra la granda pordo oni faras sian lastan iron. Vidindaj estas ankaŭ la multnombraj faktrabdomoj, la du preghejoj kaj la loka muzeo. Ĉe la loko de iama ferminejo en la arbaro la sudo de la komunumo situas sur alteco de 616 m s.m. la arbara kabano Wasenhütte, kiu lueblas pro festoj de grupoj kaj privatuloj.
Trafiko
situas ĉe la fervojlinio Hochrheinbahn de Deutsche Bahn de Ŝafhaŭzo al Bazelo. Per lokaj trajnoj Ŝafhaŭzo atingeblas en 14 minutoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Neunkirch datiĝas el la jaro 850 kiel Niuchilchun. Per tiu dokumento iu Landfrith por la bonfarto de sia animo heredigis siajn bienojn al la Monaĥejo Rejnaŭo.
Arbogast
Arbogast (malnovaltgermane por la fremda heredanto; germane plennome Arbogast von Straßburg, mortis en 618 en Strasburgo) estis sankta episkopo de la diocezo Strasburgo. Li estis la fondinto de la monaĥejo Surburg.
Vivo
Laŭ unu tradicio li naskiĝis en Irlando aŭ Skotlando sub la nomo Arascach, laŭ alia tradicio li devenas el suda Francio.
Li venis al Alzaco kiel misiisto ĉirkaŭ 550 kaj ekloĝis en la "Sankta Arbaro" de Hagenau.
Kiel episkopo de Strasburgo, Arbogast konstruigis preĝejojn kaj monaĥejojn kaj certigis la prosperon de la grandurbo. Arbogast estas konsiderita la ĉefa fondinto de kristanismo en Alzaco. Li estis tre respektata jam dum sia vivo. Arbogast mortis en Strasburgo en 618.
Monaĥejo de lia nomo poste staris ekstere la urbomuroj de Strasburgo.
Laŭ legendo, li revivigis Siegbert, la filon de la franka reĝo Dagoberto la 2-a post ĉasakcidento, post kio Dagoberto nomumis lin episkopo de Strasburgo. Tamen, Arbogast mortis jam 618, pli ol tri jardekojn antaŭ ol Dagoberto la 2-a naskiĝis en 652.
Arbogast estas la patrono de Rufach/Rouffach, Muttenz kaj Oberwinterthur. Lia festotago en la katolika eklezio estas la 21-a de julio.
120191 Tombagg
120191 Tombagg estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas C. Bagg III, Administranto de Risko por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Antaŭ tiu rolo, li subtenis la programon GSFC SBIR, la misiojn HST SM4, NOAA-N kaj NOAA-N Prime. Li helpis disvolvi la Programon de Disvolvo de Eduko pri Sistema Inĝenierarto GSFC.
Rumo
Rumo estas distilita alkohola trinkaĵo produktita el sukerkana suko aŭ ties melaso. Ankaŭ eblas produkti rumon el sukerbetoj.
Rumo post distilado estas senkolora; per maturiĝo en lignaj bareloj ĝi akiras flavan aŭ brunan koloron kaj karakterizan aromon, samtempe puriĝante de nocaj substancoj (escepte de alkoholo, kompreneble).
Unua historia mencio de rumo estas el 1688 de insulo Barbado; tamen supozeble oni tie produktis rumon jam de 1627. Iuj nomas insulon Martiniko hejmlando de rumo.
Romo havas religian kaj kulturan gravecon en Karibio kaj Sudameriko. La uzo de rumo oftas en la religia tradicio de la Centria religio kaj en aliaj karibaj religioj. Krome, rumo havas multjaran rilaton al la brita mararmeo, kies maristoj, inkluzive de piratoj kaj sklavistoj, trinkis ĝin puran aŭ kun aldono da akvo (tiu drinkaĵo estas konata en la angla kiel "Grog"). Rumo estis unu el la ĉefaj komercaj produktoj, kiujn la "nova mondo" de la Amerikoj liveris al la "malnova mondo" de Eŭropo, kaj sur la fono de la komerco kaj produktado de rumo okazis eventoj kiel la Usona Revolucio.
Bar-le-Duc
Bar-le-Duc ​[baʁ lə dyk] estas franca komunumo lokita en la departemento Meuse kaj en la regiono Loreno. Ĝi estas ĉefurbo de departemento kaj la prefektejo de la departemento.
Historie ĝi estis grava kiel ĉefurbo de la duklando Bar.
Vidindaĵoj
La urbo elstaras pro multaj arkitektaj monumentoj de la renesanco. Interalie la loĝloko havas longan tradicion de karnavalaj festoj, kiuj tie ne okazas antaŭ la tradicia katolika sessemajna fastado antaŭ pasko, sed meze de ĝi, kvazaŭ centra "paŭzo" en fastado. La festoj kulminas en fajrigo de granda pupo reprezentanta sinjoron "vintro" sur boato flosanta sur la urba rivero.
Rilatoj al Esperanto
En la urbo naskiĝis kaj kreskis la esperantistino Anne Amblès, kies patrino ankaŭ esperantistiĝis. En la 1980-aj jaroj la lernantino en la urbo plurfoje okazigis internaciajn esperantistajn kunvenojn, interalie ligite al la tradiciaj lokaj festoj de karnavalo.
5443 Encrenaz
5443 Encrenaz estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astrofizikistino Thérèse Encrenaz direktorino de la departemento pri kosma esploroj de la Observatorio de Parizo, fakulo pri la planedaj kaj kometaj atmosferoj kaj ties observoj per infraruĝa spektroskopio.
The Endless
The Endless (esperantigo: «La Senfinuloj») estas la sep ĉefroluloj de la komiksa fabelaro de Neil Gaiman The Sandman («La Sablulo»), eldonita en Usono de DC Comics.
La Senfinuloj estas estuloj kiu enkorpigas konceptojn de destino, morto, sonĝo, detruo, deziro, malespero kaj deliro kaj konsistigas homan konscion. Pli senfinaj kaj influaj ol gedioj kiuj pasas kaj forpasas, la Senfinuloj naskiĝis kun nia universo kaj verŝajne pereos kun ĝi. Ĉiu el ili havas difinan individuecon kiu evidentiĝas per iliaj agmaniero kaj eksteraĵo. Kvankam enpersonigante entojn kun superhomaj povoj kaj influoj, la Senfinuloj montras tre homajn sentojn kaj kvalitojn, kaj kapablas fari homemajn erarojn. Kiam unu el la Senfinulo mortas, kiel ĝi okazas kun Sonĝulo en volumo 10 The Kindly Ones, nur ĝia personaj trajtoj mortas, sed la personigita formo de ĝia koncepto pluvivas, sub alia formo.
Tiuj estuloj ne estas nepra por la glata funkciado de la universo, kaj ilia utileco restas malklara sed ilia foresto alportus pli da hazardeco kaj ĥaoso. En la albumo 7 Brief Lives, Detruulo rezignis sian postenon, ne plu dezirante responsi por la konstruaj kaj malkonstruaj cikloj en nia mondo, kaj koncentriĝante pri kreivaj aferoj, kiel artoj. La ceteraj Porĉiamuloj reagas eme negative je lia decido: Sonĝulo ne komprenas (kaj tiu nekompreno finfine venigis lian finiĝon), Delirulo estas elrevigita perdi kunulon por ludi kaj Mortulo timas ke tiu decido igos Delirulon samfari. Tute, ili ĉiuj estas skuata de la rezigno de unu el ili, sed pludaŭras la afero.
Ĉar ili nur estas spegululoj de homa konscio, la Senfinuloj ne estas senŝanĝaj : ili evoluas kune kun la popolo kiun ili spegulas (tiukaze homaro, sed en rakonto Sonĝo de mil katoj en Volumo 2 The Doll's House, oni vidas ke samaj estaĵoj ekzistas por speguli ĉiun vivantaĵon, tiukaze katoj). Kiam Mortulo en volumo 7 Brief Lives pasas sian tagon surtere en Ĉinujo, ŝi alprenas la trajtojn de ĉinulino, kiun sia kunulo kutimas vidi. Same en volumo 6 Fables & Reflections, kiam Marko Polo demandas ĉu Sonĝulo ĉiam estas tiel palaĉa, tiu ĉi respondas «Tio dependas de la rigardanto»
Destiny
Destinulo, aŭ Destiny originallingve, estas la destinestro, kiu regas la destinejon.
Death
Mortulo, aŭ Death originallingve, estas virina rolulo kreita de verkisto Neil Gaiman kaj desegnisto Mike Dringenberg kaj Malcolm Jones la 3-a en la 1-a volumo de The Sandman (la Sablulo) Preludes & Nocturnes en 1988. Ŝi aperas kiel malgrava rolulo tra la albumoj de La Sablulo kaj ĉefrolas en tri preteralbumoj : Death: The High Cost of Living aperita en 1993, Death: The Time of your Life aperita en 1996, kaj la mangao Death: At Death's Door aperita en 2004.
Dream
Sonĝulo, aŭ Dream originallingve, estas la sonĝestro kaj revestro, kiu regas la sonĝejon kaj difinas per siaj konduto kaj ofico realecon. Sonĝulo estas la cefrolulo de la bildrakontoj The Sandman.
Destruction
Detruulo aŭ Destruction originallingve, estas vira rolulo en la serio The Sandman.
Li estis detruestro, kiu regis detruejon kaj difinis per siaj konduto kaj ofico konstruadon kaj kreivecon, sed li rezignis sian postenon ĉirkaŭ la 17-a jarcento kaj tiel agante forskuas la bonordon kaj devosenton ĉe siaj porĉiamulaj gefratoj.
Desire
Dezirulo aŭ Desire originallingve, estas la dezirestro, kiu regas la dezirejon kaj difinas per siaj konduto kaj ofico malestimon kaj malamon.
Despair
Malesperulo, aŭ Despair originallingve, estas la malesperestro, kiu regas la malesperojn kaj difinas per siaj konduto kaj ofico esperon.
Delirium
Delirulo, aŭ Delirium originallingve, estas la delirestro, kiu regas la delirejon kaj difinas per siaj konduto kaj ofico lucidecon.
Kawartha Lakes
Kawartha Lakes estas urbo en Ontario (Kanado).
Fischbach (Nahe)
La rojo Fischbach estas orografie maldekstra flankrivero de larivero Nahe en la mezmontaro Hunsrück en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La rivereto ankaŭ nomiĝas Hammerbach kaj Asbach en sia supra parto.
Geografio
La rojo fontas je la sudorienta flanko de la meza Idarwald, ĉ. 2,4 km okcidente de Schauren ĉe la monto Steingerüttelkopf sur alteco de 632 m super marnivelo. En la supra parto enfluas kelkaj malgrandaj rojoj, kiuj ankaŭ defluasde la sudorienta flanko de la Idarwald. Unu el ĝi estas la 1,6 km longa Springbach. supre de la enfluejo komenciĝas la la utiligado de la akvoenergio de muelejoj. La rojo atingas la domareton Hammerbirkenfeld, kiu situas je la maldekstra bordo. Ekde ĉi tie la rojo nomiĝas Hammerbach. Iom malsuprenfluas la rojo Mombach. poste enfluas plurajn malgrandaj rojoj. Inter ili la Kempfelder Bach kaj la Schwarzborner Graben. Poste la rojo atingas la muelejon Harfenmühle kaj Asbacherhütte, kiu apartenis al Asbach. Ekde ĉi tie la rojo nomiĝas Asbach. Malsupre de „Weidener Mühle“ enfluas la Ebesbach, kiu venas de nordo. Ekde tie la rojo denove nomiĝas Fischbach.
Post kelkaj kilometroj la rojo atingas Herrstein kaj Niederwörresbach. Ĉi-tie enfluas de dekstro la Wörresbach. Same de dekstre enfluas Wahlenbach, Tiefenbachsgraben kaj Seitzenbach, antaŭ la Fischbach atingas la samnoman lokon Fischbach. Ĉi-tie de maldekstre enfluas la Hosenbach, kiu kun la longeco de 13,5 km estas la plej grava fkankrivero de la Fischbach. el la sudokcidento al la rojo fluas la Atelbach antaŭ ĝi sur alteco de 212 m super marnivelo enfluas en la riveron Nahe.
Faŭno
Griza ardeo kaj blatbeka anaso estas la plej oftaj akvobirdoj en la roja valo, sed ankaŭ vivas tie la eŭropa cinklo kaj la alciono.
Flŭro
La rojo unue trafluas arbaron (Idarwald) poste ekstenzive utiligataj valaj herbejoj. apud la bordo staraa salikojn kaj alnojn.
Vadmigrado
Vadmigrado estas migrado en vadmaro. Spertulo ordinare gvidas organizitan vadmigradon.
Karakterizaĵoj de la vadmigrado
La vado, tio estas la margrundo, kiun oni nur vidas ĉe malalta tajdo, konsistas el ŝlimo. Tio ĉi estas alnaĝaĵo de la maro kaj konsistas el miksaĵo de sablo, argilo, kalko kaj organikaj komponantoj. Oni diferencigas inter sablovado, ŝlimvado kaj miksvado, kiu estas miksaĵo el la du aliaj. Por vadmigrado la plej bone taŭga grundo estas sablovado kaj miksvado. En ili oni ne tro enprofundiĝas, tial la irado estas pli facila kaj malstreĉiga. Sablovado povas esti tre malmola, dum en ŝlimvado oni povas enprofundiĝi ĝis la genuoj, malofte eĉ ĝis la kokso.
Depende de la vadspeco oni kutime iras nudpiede en sablovado kaj kun alte fermitaj ŝuoj en ŝlimvado pro la tie vivantaj konkoj. La migradon en sablovado sen ŝuoj oni sentas pli agrabla, la piedoj estas nature masaĝataj. Migrado en tiu vasta pejzaĝo kaj pura aero estas konsiderata kiel ripoziga, kaj ĝi stimulu la malstreĉiĝon.
Nespertuloj faru vadmigradon nur en akompano de vadgvidisto, ĉar ĉe la alfluo pro la pleniĝado de la defluejoj la vojo reen povos esti barita. La vadgvidisto estas informita pri la tajdo kaj ŝanĝiĝema situo de la defluejoj kaj laŭe planas la migradon. Plia danĝero estas la mara nebulo, kiu povas aperi subite kaj malfaciligas la orientadon. La sunradiado en la vado estas tre intensa pro la reflekto de sunlumo de la malseka grundo, kio povas kaŭzi sunbrulumon.
Kadre de organizita vadgvidado oni ricevas informojn pri la naturejo vadmaro, vivestaĵoj en la vadgrundo kaj efiko de tajdo je la vadmaro.
Gvidataj vadmigradoj estas ofertataj de la plej multaj turismaj oficejoj aŭ asocioj de naturprotektado.
La vadmaro estas sub naturprotektado. Tial validas reguloj, kiuj ekzemple malpermesas la surpaŝon de difinitaj areoj.
Lucas Lossius
Lucas Lossius (1508-1582) estis germana humanisto, luterana teologo, pedagogo kaj himnologo. Li estis aŭtoro de la verko Erotemata musicae practicae, publikigita en Nurenbergo en 1563, kun pluraj sinsekvaj eldonoj, kaj aldonoj faritaj de Christopher Praetorius, silezia kantoro kaj muzikisto en la Preĝejo de Sankta Johano , en Luneburgo. Li same aŭtoris bazan antologion de latinaj kantoj kun prefaco de sia profesoro, Filipo Melanktono (1497-1560), por la uzo de la reforma movado. En Luneburgo li instruis la latinan kaj estis rektoro.
Biografio
Lucas Lossius studis en la Universitato de Wittenberg kaj Melanktono estis lia profesoro ĉirkaŭ 1530-1532, tie kie li ankaŭ konatiĝis kun Marteno Lutero. Rekomendletero el la du reformistoj, en 1532, donis al li la oficon kiel sekretario de Urbanus Rhegius, en Luneburgo. Ekde 1533 ĝis la dato de sia morto, li donis lecionojn en gimnazio de sia naskiĝurbo. Li estas vaste konata pro siaj muzikaj verkoj religiaj, himnoj kaj sia kompilaĵo de luterana psalmaro. Li same instruis klasikajn lingvojn kaj estis kantoro de liturgia muziko en la lernejo kaj preĝejo de Luneburgo.
Lia edzino Anna, kun kiu li edziĝis en 1542, donis al li infanojn, el kiuj tri supervivis lin: Johano estis profesoro en Hamburgo, Hieronimo estis pastoro en la Preĝejo de Sankta Johano en Luneburgo kaj Luko kiu ankaŭ estis instruisto. Iu filino mortis ankoraŭ infane kaj li havis ankoraŭ tri filinojn, unu el kiuj edziniĝis kun pastoro kaj rektoro en la Preĝejo de Sankta Mikaelo, en Luneburgo.
Gymnadenia conopsea
Gymnadenia conopsea, konata kiel kulo-orkideo granda, estas palearkta orkida specio.
"conopsea" signifas greke kiel kulo, verŝajne por ĝia sprono kiu similas al rostro de kulo.
Priskribo
Granda kulo-orkideo estas staŭda herboj. Ĝi altas ĝis 80 cm. Ĝi estas geofita kaj havas dikajn tuberojn. Ĝia floraro estas longa cilindra spiko.
Juozas Mačernis
Juozas Mačernis - en esperantlingvaj verkoj kutime literumata J. Maĉernis, naskiĝis la 22-an de januaro 1891 en la vilaĝo Šarnelė de la komunumo Plungė, mortis 85-jara la 9-an de septembro 1976 en Argentino - estis litova esperantisto kaj ĵurnalisto. De 1911 li estis ano de Kaŭna Esperanto-Societo, kaj en 1919 estis inter la fondomembroj de Litova Esperanto-Asocio. Multaj kursoj, artikoloj, informa libro pri la internacia lingvo (Kas yra Esperanto?, en traduko "Kio estas Esperanto?", 1922) kaj vortareto Esperanto-Litova (Esperantiškai-lietuviškas ir lietuviškai-esperantiškas žodynėlis, 1922) estis inter liaj verkaĵoj. Li estis redaktoro kaj administranto de la revuo Litova Stelo. Precipe per liaj penadoj kaj redaktado aperis Litova Almanako. Li tradukis ĉirkaŭ 12 verkojn de Lev Tolstoj, el kiuj parto aperis presite, inter alie: Kristanismo kaj Patriotismo (1931).
En 1944 li de la proksimiĝanta Ruĝa Armeo de Sovetunio kaj la antaŭvidebla sovetunia konkero de Litovio fuĝis al okcidenta Eŭropo, kaj en 1949 elmigris al Argentino.
Giornale di Sicilia
Giornale di Sicilia estas itala ĉiutaga itala gazeto por la insulo Sicilio. Ĝi havas sian sidejon en la ĉefurbo insula, Palermo, kaj estas la plej vendita ĵurnalo en Sicilio. Ekde 2017, ĝi estas posedata de la ĉiutaga gazeto Messina, Gazzetta del Sud.
Hiadeľ
Hiadeľ, hungare Hédel, germane Heidel estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hiadeľ situas en strikta valo de rojo, fine de sakovojo. Banská Bystrica troviĝas je 20 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 en formo "Hedel". Dum la mezepoko oni minadis tie arĝenton. En 1828 loĝis tie 584 vilaĝanoj en 77 domoj. Tiutempe oni minadis tie feron. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hédel 756 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 Hiadeľ estis centro de la partizanoj. En 2001 vivis tie 559 homoj, (555 slovakoj).
Luteolino
Luteolino, (3',4',5,7-kvarhidrokso-flavono) aŭ C15H10O6 estas flavonoidaj naturaj kunmetaĵoj, kristalflava solidaĵo, apartenanta al la familio de la "flavonoj", ĉeestanta en plantoj kaj vegetaloj inter ili la Reseda luteola, kiu estis uzata kiel fonto por la fabrikado de tinkturoj minimume ekde la unua miljaro antaŭ Kristo. Luteolino ankaŭ trovatas en la ŝmalco, senŝeligita maizoleo, brokoloj, kaj en arakido-semoj.
Proprecoj
Samkiel la apigenino, luteolino prezentas antiinflamajn kaj antioksidigajn proprecojn krom esti neŭroprotektiva. Eksperimentoj elmontras ke la luteolino agas, malpliigas aŭ detruas tumorigajn ĉelojn. Dietoj riĉaj je luteolino inhibas la proliferadon de tumoraj ĉeloj kaj la "angiogenezo", kiu estas la formado de novaj sangovazoj ekde la antaŭekzistantaj. Eksperimentoj elmontris ke la luteolino povas uziĝi en la traktado de la epilepsio.
Oni konstatis ke luteolino estas pli potenca ol la karoteno aŭ la tokoferolo. Prostata kancero estas la dua plej maltrankviliga kaŭzo je viraj kancerrilataj mortoj en la tuta mondo. Nuntempaj esploroj malkovris ke la luteolino signife inhibas la agadon de kancerĉeloj en viroj. Tamen la konado pri tiuj aktivecoj ankoraŭ ne estas bone komprenata.
Historio
Luteolino estis unue izolita sub pura formo en 1829 de la franca kemiisto Michel-Eugène Chevreul (1786-1889). La empiria formulo estis priskribita en 1864 de la aŭstraj kemiistoj Heinrich Hlasiwetz (1825-1875) kaj Leopold Pfaundler (1839-1920). En 1896, la angla kemiisto Arthur George Perkin (1861-1937), (dua filo de William Henry Perkin (1838-1907), kiu uzis la kininon por la traktado de la malario), proponis la korektan strukturon de la luteolino. La proponita strukturo de Perkin estis konfirmita en 1900 de la pola-svisa kemiisto Stanislaw Kostanecki (1860-1910) kaj liaj studentoj A. Różycki kaj J. Tambor sintezis luteolinon.
Jaspotinamo
La Jaspotinamo (Crypturellus variegatus) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en humidaj arbaroj de altaj teroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj de norda Sudameriko.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo variegatus originis el latinaj vorto kaj sufikso alude al jaspeca varia koloraro de la tinamo.
Taksonomio
La Jaspotinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Johann Friedrich Gmelin unuafoje identigis la Jaspotinamon el specimeno el Kajeno, Franca Gujano, en 1789.
Aspekto
La Jaspotinamo estas proksimume 29.5 al 33 cm longa. Ties supra dorso estas rufa, kaj ties suba dorso kaj flugiloj estas nigraj kun rimarkindaj flavecaj bendoj. Ties gorĝo estas blanka, kaj ties kolo kaj supra brusto estas brilrufaj, kun sablokolora pli suba brusto kaj ventro. Ankaŭ ties flankoj estas nuance al cinamokoloro kaj malhela svaga strieco. Ties krono kaj kapoflankoj estas nigraj kun flava beko kun nigra pinto, brunaj okuloj kaj verdecaj al flavverdecaj kruroj.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Jaspotinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Ili havas alvokon kiu konsistas el kvin tremolaj altatonaj notoj, foje kun la notoj eliraj al trilado. Kvankam, la unua noto estas ĉiam distinga kaj descendas.
Teritorio kaj habitato
La Jaspotinamo loĝas en humidaj arbaroj de malaltaj teroj kun densa subkreskaĵaro en suda kaj orienta Kolombio, suda Venezuelo, Franca Gujano, Surinamo, Gujano, Amazonia Brazilo, orienta Peruo, orienta Ekvadoro, kaj norda Bolivio. Ili preferas altitudon de 100 al 1,300 m.
Konservado
La IUCN listigis tiun tinamon kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 5,400,000 km².
27-a jarcento a.K.
La 27-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 2700 kaj finiĝis la 31-an de decembro 2601 antaŭ nia erao.
Paradiso
Paradiso signifas en diversaj latinidaj lingvoj paradizo. Ĝi havas diversajn signifojn:
Quotidiano di Sicilia
Quotidiano di Sicilia estas itala ĉiutaga gazeto por la insulo Sicilio.
Quotidiano di Sicilia estis fondita en 1979 en Katanio. En 2008 la gazeto vendis 21.500 ekzemplerojn. Ĝi estas eldonata kvin fojojn semajne (de mardo ĝis sabato). La ĵurnalo estas distribuita per ĵurnalvendejoj kaj per abonado, kaj senpaga kaj paga.
Szamotuły
Szamotuły (Samter) estas urbo en provinco Grandpollando en Pollando. Ĝi havas proksimume 19.000 loĝantojn kaj estas sidejo de samnoma distrikto Szamotuły (powiat szamotulski). La urbo troviĝas 32 kilometrojn norde de Poznań.
Historio
La plej frua konata komunumo en la loko de la hodiaŭa urbokerno ekzistis ekde la 11-a jarcento. Ĝi detruiĝis dum la jaro 1306 kaj poste rekonstruiĝis sub la nomo Nowe Szamotuły. Dum la jaro 1420 la komunumo ekhavis urbajn privilegiojn.
Dum la jaro 1793 la urbo iĝis parto de la germana ŝtato Prusio. Inter 1818 kaj 1920 ĝi estis sidejo de la germana distrikto Landkreis Samter, kaj post la Kontrakto de Versailles iĝis parto de Pollando.
Partneraj urboj
Szamotuły ekde la jaro 2000 havas kvar partnerajn urbojn en Eŭropo:
Esperanto
De 1933 ĝis almenaŭ 1937 okazis ĉiujaraj esperantaj kursoj en ŝtata gimnazio kun meznombro de 60 partoprenantoj.
Santaluz
Santaluz [santalŭz] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 33.838 loĝantojn en 2010.
Nicolas Poussin
Nicolas POUSSIN (Esperantigite Nikola Pussen) 15-a de junio 1594 - 19-a de novembro 1665) estis franca pentristo, la fondinto kaj plej bona praktikanto de la franca klasika pentrado en la 17-a jarcento. En liaj pentraĵoj, klareco, logiko kaj ordo estas ĉefvaloroj. Ĝis la 20-a jarcento li estis la ĉefa inspiranto de klasikemaj artistoj kiel Jacques-Louis David kaj Paul Cézanne.
Kanao
La vorto Kanao havas plurajn signifojn:
1. Kanaaro estas ĉiu el la fonetikaj simboloj de la Japanaj skribsistemoj.
2. Kanao (Libano) - Biblia loknomo.
3. Kanao (planto) - Plurjara rizoma herbo el varma Ameriko.
Kinmount (Ontario)
Kinmount estas vilaĝo en Ontario, Kanado kun proksimuma loĝantaro de 500. Ĝi nun estas parto de la urbo de Kawartha Lakes. Kinmount situas ĉe la rivero Burnt.
Wieslaw Kielar
Wiesław Kielar (Przeworsk, 12-a de aŭgusto 1919- Vroclavo, 1-a de junio 1990) estis pola verkisto kaj direktoro de foto postvivanta de Aŭŝvico post esti arestita komence en Jarosław.
Post la milito, li studis kinematografion en la Nacia lernejo de Kino Televido kaj Teatro de Lodzo.
Zoltán Popovits
Zoltán Popovits [popoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Popovits Zoltán estas hungara-usona-finna skulptisto, juvelisto, ceramikisto, titulara doktoro de Arta Universitato Moholy-Nagy (2007). Zoltán Popovits naskiĝis la en Eger.
Biografio
La familio Popovits forlasis la landon en 1944 por ne renkotiĝi kun la Ruĝa Armeo al la nazia Germanio. Post 4 jaroj ili vivis en Aŭstralio 5 jarojn, poste en Usono. Zoltán Popovits studis aeronaŭtikon kaj arkitekturon en Universitato de Kolorado (1959-1963), poste skulptadon inter 1963-1965 en instituto de Kansasurbo (Misurio). Li estis sendita kun stipendio al la Finna Akademio de Artoj en 1965. Popovits restis plu en Suomio. Inter 1969-1971 li planadis porcelanojn, ekde 1975 juvelojn. Liaj planitaj juveloj havis mondfamon. Li faris plurajn publikajn skulptaĵojn en Helsinko, li estis konata finna skulptisto. En la 1990-aj jaroj li instruis kelkfoje en universitato aŭ altlernejo en Helsinko. En 1990 li rericevis la hungaran ŝtatanecon kaj ofte revizitis Hungarion. Ekde 1995 li vivas jam en Szarvaskő, ekde 2013 en Eger. Li ricevis kelkajn nehungarajn ekspoziciajn premiojn, en 2013 hungaran ŝtatan premion. Lia edzino estas Éva Hibay.
Anna Sobolewska
Anna Sobolewska (naskiĝis la 10-an de majo 1947 en Gdańsk) – eseistino, kritikisto kaj historiisto de literaturo, okupiĝanta pri spiritecaj travivaĵoj.
Vivo
Anna Sobolewska laboras en la Instituto de Literaturaj Esploroj de la Pola Scienca Akademio. Habilitan disertaĵon dediĉis al registritaj internaj travivaĵoj en la monda literaturo. Ŝi ankaŭ okupiĝas pri literaturaj piskriboj de personeco, asociigoj de artismaj formoj kun la religia konscio kaj pri diversaj manifestoj de religieco de la nuntempa homo.
Ekde 1989, kiam naskiĝis Cecylia, la filino kun Down-sindromo, ŝi aktivas en pluraj landaj kaj eksterlandaj asocioj favore al la intelekta malkapablo. En 2002 publikigis aŭtobiografian libron Cela (Kelo). Respondo al la sindromo, priskribanta disvolvon kaj edukadon de la filino en la unuaj 12 vivjaroj, ligitaj kun la malkapablo. La libro estis nomumita al Literatura Premio Nike.
Ŝi estas filino de blinda poetino Jadwiga Stańczakowa, edzino de filma kritikisto Tadeusz Sobolewski kaj patrino de ĵurnalistino Justyna Sobolewska.
Anna Sobolewska estas membrino de la Pola Konsilio de Kristanoj kaj Judoj.
Publikaĵoj
Sciencaj publikaĵoj
Kunaŭtoreco:
Xeon
Pentium II Xeon uzis ĉefĉiparojn 440GX kaj 450NX. Je jaro 2000 Pentium III Xeon aperis. Je jaro 2001 Intel Xeon aperis. Ĉi tiu procesoro estas simila al Pentium 4. Je jaro 2002 Xeon MP aperis. Xeon MP uzas Hyper-Threading kaj estas projektita laŭ arkitekturo NetBurst.
Bargas
Bargas estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
En hispana lingvo la termino "Bargas" dumlonge similas al "Vargas", kio estas nomo ankaŭ de aliaj lokoj kaj sufiĉe disvastigata familinomo. La termino povus deveni el kelta "barga" kiu signifis kabano. En la 17a jarcento la termino "varga" egalis al deklivo.
En araba la termino barga aludis al pajla kabano, termino simila al uzata en la nordo de hispanio samsignife dum la Mezepoko. En Leono oni uzis tiun saman terminon por aludi al «ĉirkaŭbaraĵo de inondita loko por fiŝkaptado».
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas bargueños; pri tio vidu ankaŭ la artikolon Bargeno. La censita populacio en 2010 estis de 9.332 loĝantoj kaj la denseco estas de 104,29 loĝ/km².
Situo
Bargas estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 500 m; je 10 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 63 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 89.48 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°56′24″ N 4°1′10″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en valo trapasata de la rivero Gvadaramo, en ties fina ero al enfluo en la Taĵo. Ĝi apartenas al la komarko de La Sagra kaj limas kun la teritorioj municipaj de Villamiel de Toledo, Camarenilla, Recas, Yunclillos, Olías del Rey, Toledo kaj Rielves, ĉiuj el la Provinco Toledo. Ĝi havas ankaŭ la apartan teritorion Majazul Alto norde de Majazul Bajo, separita de Recas (vidu mapon). La populacio distribuiĝas inter la urba kerno kaj serio de urbanizoj situantaj ene de la municipa teritorio, en direkto al urbo Toledo: nome urbanizoj "Santa Clara", "Las Perdices", "Valdelagua", "Los Cantos", "Los Nogales", "La Palma", "La Cuesta del Águila" kaj "Los Altos de Bargas".
Historio
El antikveco Bargas ligiĝis al la urbo Toledo. La plej certaj informoj konservataj datas de la epoko de la islama hegemonio. Post la kristana konkero Bargas estis unu el la 26 domaroj apartenantaj al Toledo per kiuj Alfonso la 6-a komencis la reloĝadon de la zono en 1085. La zono de Bargas estis okupata de hidalgo de lia reĝa kortego nome Pedro Ibáñez de Vargas, deveno de la dinastio Vargas en la provinco.
Meze de la 17a jarcento, ankoraŭ apartenata al Toledo, ĝi konsolidiĝis kiel municipa ento. Post du jarcentoj ĝi havis 800 domojn mezgrandajn, urbodomon kaj prizonon situantajn en la sama konstruaĵo; du lernejojn, unu de cent knaboj kaj alia kun okdek knabinoj. La produktado de agrikulturo baziĝis sur cerealoj kaj olivoj. La vojoj estis malbonkvalitaj sed la alveno de la fervojo, komence de la 20a jarcento, plibonigis la komunikvojojn. Samtempe alvenis la elektro al la municipo.
Dum la Hispana Enlanda Milito la vilaĝo suferis pro sia strategia situo ĉe la batalfronto. Fine de la 20a jarcento kaj komence de la 21a la populacio pliiĝis el 6,000 loĝantoj al preskaŭ 8,000 danke al ricevo de novaj loĝantoj ligataj al Madrido kaj maleblo trovi tie malkostan loĝejon.
Komunikvojoj
Estas kvin ŝoseoj kiuj permesas facilan aliron; funkcias tri busaj linioj respektive al Toledo, Madrido kaj Olías del Rey. Tra Bargas pasas la fervojo kiu komunikas Madridon kun Lisbono, kaj danke al tio estas rekta konekto al Badajoz, Cáceres, Mérida, Plasencia, Talavera de la Reina, Madrid, Zaragoza kaj Barcelono inter aliaj urboj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto. Ankoraŭ la ĉefa vivrimedo estas agrikulturo neirigacia: cerealoj kaj olivoj ĉefe. Malabundas la kultivo de la vito, sed estas malgrandaj vitejoj en la zono nordokcidenta de la municipo. Oni produktas iom da vino.
Iam famis kiel metiistoj la panistoj de Bargas, la azen- aŭ multransportistoj tra Kastilio kaj la fabrikistoj de "bargueños" [bargEnjos] (konataj tiele en la tuta Hispanio), nome mebloj kun multaj malgrandaj tirkestoj, ege aprezataj dum jarcentoj, ĉefe en riĉaj domoj, kun fajnaj ornamaĵoj de ligno aŭ eĉ eburo. Estas ankoraŭ neindustriaj manmeblistoj en la provinco kaj ĉiujare okazas pri tio foiro en Toledo.
Lastajn jarojn Bargas profitis sian proksimecon kaj al la regiona ĉefurbo Toledo kaj al la ŝtata ĉefurbo Madrido kaj tiele plialtiĝis lla populacio kaj multaj entreprenoj setlis tie. Estas ankaŭ nova industria areo.
Estas sufiĉaj servoj pri sano, instruado, distro, sporto ktp.
Alien (fikcia universo)
Alien estas 1979-a usona filmo kiu revoluciis sciencfikcion pri eksterteranoj kaj kosmoesplorado. Tiu terura rakonto pri la renkonto inter kosmaj ŝipanoj kaj agresemega ekstertera kreitaĵo (t.n. The Alien) fariĝis baldaŭ vera filmserio (kvar filmoj ĝis nun) kaj ankaŭ naskis komiksojn, videoludojn, tabulludojn, rolludojn, statuetojn kaj novelojn temante pri tiu riĉa universo.
Filmciklo
La unua filmo mirfrapis la publikon kiam ĝi aperis pro siaj realismaj optikaj efektoj kaj sia angora etoso. La klostrofobia sento en la kosmoŝipo estas neforpuŝebla. En la kvar filmoj, la intrigo ĉiam situas ekstertere ; oni nur foj-foje ekvidas la bluan planedon, kaj ĝi emfazas la impreson de premeco kaj nekonateco ĉe la spektanto. La nura aktoro kiu ĉeestas la kvar filmojn estas aktorino Sigourney Weaver. Ankaŭ estis surprizo en 1979 ke la ĉefan rolon forta aktorino okupis. La kvar filmojn reĝisoras kvar malsamaj personoj kaj do kompreneble ĉiu el ili transdonis sian apartan seleron. Estas tamen rimarkinda ke la kvar filmoj estas ofte konsideritaj bonkvalitaj; ne ekzistas vera fuŝepizodo eĉ se ĉiu homo spektas per sia prefero!
1979 Alien de Ridley Scott
En 2122, la kosmoŝipo USCSS Nostromo vojiras teren kun kargo je ercoj plukitaj sur la planedo Thedus. "Panjo", la kosmoŝipa komputilo subite vekas la stazostatan skipon pro kapto de ne-homa signalo kiu venas de la proksima luno LV-426. La sep skipanoj decidas, laŭ la vojaĝa etiketo, surluniĝi kaj esplori pri tiu fremda signalo. Sur LV-426, la oficiro Kane malkovras ian kavernon plena je misteraj ovoj kaj, ekzamenante la kuriozaĵon, fariĝas atakita de besto kiu algluas al la vizaĝo de Kane kaj malhelpas lin spiri. Urĝe pelata al la ŝipo, Kane estas liberigita de la besto kaj kuracita de la roboto Ash. Sed la besto havis tempon por plenumi sian celon : ovellasi. Baldaŭ la Alien lasita en la korpo de Ken eliras krevigante la torakon de sia "gastiganto" kaj komencas mortigi la tutan skipon unu post la alia. Ripley (Sigourney Weaver), la nura savitulo, sukcesas lastsekunde aktivigi la memdetruan sistemon de la kosmoŝipo antaŭ ol eskapi en kosmonavedo. Sed ŝi poste horore konstatas ke la Alien sekvis ŝin en la navedo. Post malespera interbatalo, ŝi venkas la eksterteraĵon brulante ĝin per fajraj propulsiloj. Ŝi revenas al stazo antaŭ programi la navedon iri al Tero.
1986 Aliens de James Cameron
En 2179, la kosmonavedo de Ripley estas hazarde trovita de kosmoŝipo post deviadi dum 57 jaroj. Je sia mirkonsterna rakonto, la ĉefaro taksas ŝin mensogulo kaj frenezulo pro la neesto de ia pruvo, kaj forprenas la pilotlicencon de Ripley kiel puno, des pli ke la planedo LV-426 estas nun koloniita de homoj kiuj ne rimarkis iajn ajn malnormalaĵojn. Tamen, post kelkaj monatoj, la fakto ke la kontakto al LV-426 subite haltis maltrankviligas la responsulojn kaj ili postulas ke ŝi reiru al LV-426 kun supertrejnita kaj superarmita milita taĉmento. Ripley finfine akceptas kontraŭ la restarigo de sia licenco kaj por alfronti la monstroj kiuj plenigas ŝiajn koŝmarojn. Alvenante ĉe la luno per la ŝipo Sulaco, ili malkovras ke la Alien-oj regas la tutan kolonion kaj ke ĉiuj homoj fariĝis masakritaj, krom traŭmatiza knabineto kromnomita Newt. La taĉmento unue sekuriga rapide fariĝas sekurbezona kiam centoj da Alien-oj ekkomprenas ke "freŝa viando" estas disponebla! Ripley dekretas la forfuĝon al la Sulaco malgraŭ tio ke Burke, soldato al kiu oni ordonis reveni al tero kun alien-a specimeno, diligente metas barojn sur ŝian vojon. Fine, senigita de pluraj anoj, la taĉmento ekflugas al Tero kaj neniigas LV-426 kaj ĝiajn fremdajn loĝantojn per termonuklea eksplodo.
1992 Alien 3 de David Fincher
Kosmonavedo entenante 3 homojn kaj 1 roboton eliras de la Sulaco pro interna incendio kaj falfrakasas sur la planedo Fiorina 161. La tuta planedo estas fakte vira malliberejo kiu de pluraj jaroj ne ricevis viziton. El la kvar ŝipanoj, Ripley estas la nura elsavitulo. Pro sia ina sekso, Ripley estas konsterne kaj malfide akceptata de la responsuloj, kiuj timas ke la alveno de virino sur la planedo konfuzos la malliberulojn kiuj ĵure promesis eternan ĉastecon, kaj ili rapide postulas ke la tero sendu kosmonavedon por forpreni la entrudulinon. Krome, Ripley sin demandas ĉu la kialo de la ekbrulo de la Sulaco ne estus alien-a. Sen informi la kuraciston pri la ksenomorfo (alia nomo de la alien), ŝi postulas la nekropsion de Newt, la knabino kiu suspektinde mortis en la spaconavedo. Sed ŝi rapide komprenas ke estas jam tro malfrue : hundo kiu kutimis vagi apud la vrakita navedo estas trovita senintestigita kaj baldaŭ la alien kiu naskiĝis en ĝia korpo rekomencas sian sisteman buĉadon. Ripley kaj la kuracistoj tempokonkurse batalas kontraŭ la alien, atendante la sekuran kosmonavedon. Sed Ripley baldaŭ ekkonscias ke la sekura misio estas sendita nur por scienca celo (studi la ksenomorfon kaj neniel por savi la malliberulojn kaj cetere, ŝi horore rimarkas esti la gastiganto de Alien-a bebo kiu kreskas sub sia torako. Ŝi do decidas kun plena kora konvinko memmortigi post la detruo de ĉiuj alien-oj loĝantaj sur Fiorina 161, por malhelpi la alvenontajn homojn elpreni de ŝi la fremdan embrion.
1997 Alien: Resurrection de Jean-Pierre Jeunet
Ĉirkaŭ 2379, en la spacoŝipo USM Auriga, sciencistoj strebas eligi beban ksenomorfon el la korpo de Ripley. Ili sukcesis kloni ŝin kaj ŝian gaston post retrovi sangsamplon de ŝia korpo sur la planedo Fiorina 161 en 2356. Ripley (alinome 8-a provo de klono), kiu nun estas parte alien-a pro ne kontrolita miksado de DNA vekiĝas do 200 jaroj post la memmortiĝo de sia modelo. Ŝlosita for de sia "bebo", la alien, kiu estas la vera kialo de ilia klonado, Ripley disvolvas predantan lertecon kaj perceptan konscion pri la sorto de la aliaj alien-oj. Post du jaroj, spacoŝipo nomita la Betty kies grupanoj estas kontrabandistoj, kunportas plurajn forrabitajn malliberulojn en stazostato. La kontrabandistoj poste ekscios ke la kompatinduloj estas nutrontaj ksenomorfan embrion. Dumtempe, la alien-oj sukcesas eskapi el sia ĉelo, mortigante unu el si. La ksenomorfa flava kaj acida sango de la mortulo fandas la ĉelan plankon kaj ebligas eskapon. La defio por la kontrabandistoj, baldaŭ reatingitaj de Ripley, estos reveni bonfarte al la Betty. Homforma roboto, Call, modifas la vojiron de la USM Auriga (kiu normale iris al Tero) kaj programas eksplodon de la ŝipo. Ripley 8 retrovas siajn ksenomorfajn gefratojn kaj ekscias ke pro la interŝanĝo de DNA, la alien-a reĝino heredis de homa graveda sistemo kaj naskas krucaĵon inter ksenomorfo kaj homo. Sed tiu nova infano mortigas sian patrinon kaj montras korinklinon por Ripley. Ripley hastas forfuĝi al la Betty sed la kreitaĵo kaŝe sekvas ŝin, kaj kiam ŝi retroviĝas interne de la spacoŝipo malproksimiĝanta de la USM Auriga, Ripley devas alfronti sian "idon" kaj kaĉigas kaj sendas ĝin en la spacan malvarmon. Post eksplodo de la USM Auriga, la Betty surteriĝas apud dezertiga Parizo kun kvar ŝipanoj.
? Alien 5
Sigourney Weaver, Ridley Scott kaj James Cameron diris ke ili eventuale dezirus daŭrigi la sagaon, sed ĝi nun estas nura rumoro.
Komiksoj
La Dark Horse Comics senĉese publikigas komiksojn de 1988. Male de pluraj kinaj universoj, la komiksajn adaptadojn aŭtoris famaj verkistoj kiel Mike Mignolia, Chris Claremont, Richard Corben, Eduardo Risso kaj Dave Gibbons. Ilia talento ebligis ilin krei malbanalajn intrigojn kiuj ne simple kopias la kinan scenaron.
Noveloj
Alan Dean Foster verkis tri novelojn laŭ la tri scenaroj de la filmoj. Kaj A.C. Crispin verkis la adapto de Alien 4.
Rusta tinamo
Taksonomio
La Rusta tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo brevirostris originis el la latinaj vortoj brevis (mallonga) kaj rostris (alude al beko).
Teritorio kaj habitato
Ĝi troviĝantas en tropikaj marĉaj arbaroj kaj arbaoj de malaltaj teroj, ĝis 500 m de altitudo. Tiu specio estas indiĝena de nordorienta kaj nordokcidenta Brazilo, Franca Gujano, kaj orienta Peruo en Sudameriko.
Aspekto
La Rusta tinamo estas 27 al 29 cm longa. Ties supraj partoj estas ruĝecaj tre striecaj je nigra, ties gorĝo estas blanka, ties brusto estas brilrufa, ties ventro estas blanka, kaj ties flankoj estas strieca je nigra. Fine, ties krono estas helbruna kun kruroj flavecgrizaj.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Rusta tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
(13195) 1997 CG6
(13195) 1997 CG6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Huĉino
Huĉino aŭ, pli ĝuste, huĉjino (ĉine 胡琴; pinjine: húqín) estas ĝenerala nomo de familio de ĉindevenaj kordinstrumentoj kun ronda, seslatera aŭ oklatera sonkesto, tra kiu la kolo trabas. La instrumentoj estas sonigataj per arĉo kaj tenas plej ofte du kordoj (krom sihuo kiu havas kvar, unuigitaj en du paroj).
Historio
La ĉina vorto 胡琴 (húqín) laŭlitere tradukatas kiel barbara muzikilo. Tio plej probable signifas, ke ĝi ne estas inventita de hanoj, sed devenas de aliaj popoloj, kiuj loĝis en nord-okcidento de la Imperio. Plej probable, huĉjinoj evoluis de ŝjiĉjino (奚琴), la instrumento, kiun fama ĉina muzikteoriisto Ĉen Jang en sia verko Je Ŝu (樂書, yuèshū, laŭlitere Libro de Muziko) priskribis kiel "fremdlanda dukorda liuto". La ŝjiĉjino probable devenis de Ŝji popolo en Centrala Azio kaj estis enkondukita en Ĉinio en 10-a jarcento.
Historie, arĉaj instrumentoj kiel menciita ŝjiĉjino, jagjengo, jaĉjino kaj Korea ajengo estis ludantaj per bastono kovrita je kolofono. Sed Centr-Aziaj popoloj, kiuj vaste uzis ĉevalojn en sia kutima vivo, baldaŭ lernis uzi ĉevalajn harojn por arĉoj kaj tiu invento rapide disvastiĝis tra tuta Azio.
Difinaj Trajtoj
Ĉiuj huĉjinoj konsistas de malgranda sonkesto kaj longa kolo kun du grandaj kejloj (unu po kordo). Kejloj estis directitaj horizontale kaj trairas tra truoj, drilitaj en la kolo. La sonkestoj havas formon de ses- aŭ okflanka prismo aŭ cilindro, poziciita kun limigantaj flankoj perpendikulare al la kordoj. La antaŭa flanko, kiun kordoj tuŝas, estas kovrita per iu speco de ledo (tradicie, serpenta haŭto) aŭ fajna tavolo de ligno. La sonkestojn mem oni faras el malmolaj tipoj de ligno, aparte el sandalo kaj aliaj specioj de genro Pterocarpus. Ironie, ofte tre bonkvalitaj instrumentoj estis kreitaj el pecoj de antikva furnituro.
Arĉo de huĉjino plej ofte estas pli-malpli same longa kiel kolo de la instrumento. Haroj de la arĉo situas inter la kordoj, kaj do la muzikisto ne povas apartigi arĉon de la muzikilo mem. La kordoj de huĉjinoj preskaŭ neniam tuŝas la kolon, kaj do la tekniko kiun la muzikistoj uzas por kontroli altecon de sono estas tute alia ol en plimulto de aliaj kordinstrumentoj. La kordojn oni tradicie faris el torditaj bendoj de silko, sed ekde mezo de 20-a jarcento plimulto de muzikistoj komencis uzi metalajn kordojn por pli bona kaj laŭta sono.
La plej popularaj instrumentoj de huĉjina familio estas erhuo ("Ĉina violino"), ĝonghuo ("Ĉina violo") kaj gaŭhuo (la plej alte sonanta huĉjino, uzata en Kantono). En 20-a jardeko ankaŭ estis inventitaj dihuoj, gehuoj kaj dijingehuoj, kiuj ludas rolon de violonĉeloj kaj kontrabasoj en Ĉina orkestro. Entute ekzistas ĉ. 30 diferaj instrumentoj en hucjina familio.
Huĉina Societo Ŝi Ŝanpeng
La "Huĉina Societo Ŝi Ŝanpeng" estas familio de de tri-generaciaj huĉin-istoj, en Pekino. La societo estis fondita antaŭ 80 jaroj. Ĝi faris 4 huĉinojn famajn en la tuta opera rondo, kiuj akompanis la eminentajn pekin-operistojn Mei Lanfang, Ĉeng Yanqiu, Xun Huiŝeng kaj Ŝang Xiaoyun en ilia brila artista vivo. Nun tiuj kord-instrumentoj estas konservataj en teatro de Pekino. Majstro de huĉin-farado Ŝi Ŝanpeng forpasis en la okdekaj jaroj. Lia filo Shi Zhixian heredis la metiarton.
Kord-instrumentoj multe diferencas inter si. La huĉin-oj faritaj de la societo estas aparte distingiĝaj. Ili, el bambuaj tubo kaj kano kaj el serpenta haŭto, estas faritaj per eminenta metio. La bambua tubo kiel sonkesto estas rigore elektita, zorgeme polurita kaj borita. La bambua arĉo estas kurbigita super fajro el karboforno. Antaŭe preskaú ĉiuj familioj en Pekino havis karbofornon, sed nun ili uzas gason, tamen la societo de Shi daŭre uzas karbofornon ĝuste por kurbigi la arĉojn super la fajro.
Kvankam la huĉinoj estis preparitaj, tamen oni ne vendis ilin tuj. Antaŭe, majstro Shi ĉiam zorgeme agordis la kordojn, por ke ĉi tiuj sonu konforme al la malsamaj voĉoj kaj trajtoj de la majstroj de la pekina opero. S-ro Shi Zhixian bone konas la valoron de la marko "Shi-familia Huĉino". La kord-instrumentoj faritaj de Ia societo ne povas esti enmerkatigitaj sen lia agordado. Li diris: "Nun huĉinoj ne multe profitigas, tamen la metio kaj famo de nia familio ne povas esti ignoritaj. Se troviĝos preferantoj de huĉino, mi do heredigos la metion." Nun Shi Yousheng, lia 34jara filo, heredis lian arton. Li diris, ke, kvankam huĉino valoras malpli ol katokulo kaj brilianto, tamen ĝia muziko neniel perdiĝos. Nun en la metiejo kun areo de dekkelkaj kvadrataj metroj pendas multaj huĉinoj, kiuj estas rigardataj ne nur kiel ordinaraj muzikiloj, sed ankaŭ kiel simbolo de kulturo kaj historio.
Vidu ankaŭ
Jiang Kemei
Heiligenberg - Mollkirch (stacidomo)
Heiligenberg - Mollkirch estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta inter j  kaj Mollkirch, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Sándor Hódosi
Sándor Hódosi [ŝAndor hOdoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hódosi Sándor estas hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
inter 1975-1990 estis kajakisto en signifa ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1985-1990 duope aŭ kvarope en distancoj 500 aŭ mil m. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kun ora medalo kvarope, krome en mondĉampionumo li estis la unua dufoje kvarope kaj duope. Li finis sian aktivan sportan karieron pro fiaskoj en 1991. Iom poste li translokiĝis al Usono, sed en 2011 li revizitis Hungarion. Li ricevis hungaran ŝtatan premion en 1988.