cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vardenis
Klimato
Meteologiaj observaĵoj de la urbo (aertemperaturo, pluvado, atmosfera premo, relativa humideco, absoluta humideco, ventodirekto kaj rapideco ktp.) Estas efektivigitaj per meteologiaj stacioj Vardenis-Masrik, establitaj en la 1940-aj jaroj je 1,842,7 metroj super marnivelo.
Geologio
La urbo Vardenis situas sur la ebenaĵo Masrik, en la valo de rivero Masrik. El la nordo ĝi limas kun lago Sevan, oriente kun montoj Zangezuro kaj sudoriente kun montoj Vardenis. El morfologia vidpunkto, Masrik reprezentas intermontan areon plenigitan de riveraj-lakustriaj kuŝejoj. La plej granda parto de la urbo estas ebenaĵo, prezentita per argilaj, sablaj kaj pluraj subgrundoj. La sudorienta parto de la urbo sidas sur eroziaj denudaciaj deklivoj, prezentitaj per iomete eroziita, porifera bazalto. Sur la tuta teritorio de Vardenis ne ekzistas aktivaj tektonaj riftoj. La projekciita tertrema akcelo varias inter 0.28 kaj 0.32g. En la urbocentro, la akcelo estas 0,32 g (8,5 magnitudo), en la suda kaj orienta partoj la grando atingas ĝis 8,25-8,5. La urbo troviĝas proksime al la Sevana Nacia Parko, kiu estas tre riĉa je biodiverseco.
La areo de Vardenis estas riĉa je metalaj kaj nemetalaj rimedoj. La ora mino de Sotk aktivas. Ekzistas multaj specoj de rokoj uzataj en konstruado, same kiel minoj de duonvaloraj ŝtonoj. La montaro Zangezuro konsistas el paleogenaj granitoidoj, vulkanaj kaj sedimentaj kuŝejoj.
Akvoresursoj
La provinco Gegharkunik riĉas je akvoresursoj (surfacaj, grundaj freŝaj kaj mineralaj akvoj). Akvoresursoj de la tuta provinco konsistas el ĉirkaŭ 692,000 kubaj metroj tage. Akvoresursoj de la areo de Vardenis sumiĝas je ĉirkaŭ 248 kubaj metroj tage, el kiuj ĉirkaŭ 115 kubaj metroj tage estas uzeblaj.
La rivero Masrik trairas la nordan parton de la urbo. La horizonto de la subteraj akvoj de ĉi tiu arteza baseno situas 1,5 kaj 5 metrojn profunda, kiu kune kun la horizonto de malfortaj premataj akvoj kreas komunan akvan horizonton. La fluktuoj en la akvonivelo estas inter 0,24 kaj 0,57 metroj.
Akvo en Vardenis estas provizita de akvotubaj sistemoj "Akunk", "Shat Jrer" kaj "Akner". La tuboj de interna sistemo kaj kaptado estas nuntempe en sufiĉe malbona teknika kaj kloakiga stato.
Demografio
Dum la sovetia periodo, Vardenis kaj la ĉirkaŭaj setlejoj havis miksitan loĝantaron de armenoj kaj azerbajĝananoj. En 1988, kiel rezulto de la konflikto inter Azerbajĝano kaj Armenio, ĝia etna azera loĝantaro estis forpelita kaj anstataŭigita de etnaj armenaj rifuĝintoj de Bakuo kaj Sumqayit.
En la censo de 2001 Vardenis havis 12 753 loĝantojn. Plimalboniĝo de ekonomia potencialo, malfacila financa situacio, altaj senlaborecaj impostoj kaj aliaj problemoj rezultigis malpliigon de la loĝantaro. Kompare kun 1996, la loĝantaro malpliiĝis je 14%, ĉefe pro junula migrado, kaj sekve malaltaj naskoprocentoj.
Nuntempe la urbo estas ĉefe loĝata de etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La preĝejo Sankta Dipatrino konstruita inter 1903 kaj 1912, estas la ĉefa preĝejo de la urbo reguligita de la Diocezo de Gegharkunik kun sidejo en Gavar.
Jen la demografia templinio de Vardenis ekde 1831:
Ekonomio
La plej granda industria firmao en Vardenis estas la "Pretiga Fabriko Samelon Vardeinis" por alkoholaj trinkaĵoj kaj nealkoholaĵoj, fondita en 2000. La urbo ankaŭ estas la hejmo de la fabriko "Gnel Khachatryan" por laktaĵoj, kaj ankaŭ multaj malgrandaj meblo-fabrikoj.
Edukado
Vardenis havas kvar publikedukajn lernejojn kaj tri infanĝardenojn. La urbo ankaŭ estas la domo-muzeo de Viktor Hambardzumjan kies patro filologo "Hamazasp Hambardzumjan" estis denaskulo de Vardenis.
Sporto
Lernagorts Vardenis FC estis la sola futbala klubo de tiu reprezentanto de la urbo en hejmaj konkursoj. Ili ludis siajn hejmmatĉojn ĉe la Urba Stadiono Vardenis situanta ĉe la okcidenta rando de la urbo. Tamen la klubo estis devigita dissolviĝi en 1995 pro monaj malfacilaĵoj.
Formosa blua pigo
La Formosa blua pigo (Urocissa caerulea), nomita ankaŭ Tajvana pigo en ĉina 臺灣藍鵲 [Táiwān lán què] aŭ pli poezie "longvosta montodamo" (長尾山娘 [Chángwěi shānniáng] Tajvana: Tn̂g-boé soaⁿ-niû), estas birdo membro de la familio de Korvedoj. Ĝi estas endemia specio kiu vivas nur en la montoj de Tajvano je altecoj de 300 al 1200 m. La Formosa blua pigo estis elektita kiel nacia birdo de la ŝtato Respubliko de Ĉinio, komune konata kiel "Tajvano", kaj kvankam venkis en la balotado por Nacia Birdo, tio ankoraŭ ne estis oficiale akceptita. Ankaŭ la nomo de “blua pigo” estas uzata, sed konfuziĝas kun tiu de la specioj (nuntempe du anstataŭ ununura) kaj genro de la Blua pigo, sed ĉiukaze tiu kolora karaktero aperas ankaŭ en la scienca nomo nome caerulea tio estas en la latina “ĉiela” aŭ “blua kiel la ĉielo”
Aspekto
Ĝi estas ĉirkaŭ samgranda kie la Eŭropa pigo, sed kun pli longa vosto. La kapo, kolo kaj brusto estas nigraj, dum la resto de la plumaro estas tre malhelblua al purpura, kio faras tre belan kaj rimarkindan kontraston. Ili havas blankajn markojn en la flugiloj kaj la vosto (en flugilplumoj kaj en vostofino ĉefe). La beko, gamboj kaj piedoj estas tre ruĝaj, kaj la iriso estas tre flava; tiele ĉefe la fortika beko ruĝega kaj la flavaj okuloj ege rimarkindas en la nigra kapo. La voĉo estis priskribita kiel altatona babilema "kjak-kjak-kjak-kjak."
Kutimoj
Tiu orientalisa birdo troviĝas kutime en grupoj de 6 aŭ pliaj; ili ŝajne evitas homan ĝenadon kaj rapide moviĝas for de tiaj renkontoj.
Dieto
Ties manĝo estas simila al la aliaj membroj de la genro, prenante ampleksan gamon de fruktoj kaj semoj, insektoj kaj aliaj senvertebruloj. Ŝajne figoj kaj papajo estas la preferata manĝo.
Reproduktado
La nesto estas kutime en arbo aŭ arbusto kaj tie la ino demetas3 al 5 ovojn. Ambaŭ seksoj konstruas la neston kaj manĝigas la idojn, sed nur la ino kovas ilin.
Joel Spolsky
Avram Joel Spolsky (n. 1965) estas softvara inĝeniero kaj verkisto. Li estas la aŭtoro de la blogo "Joel pri Programaro". Li estis programestro en Microsoft Excel teamo de 1991 ĝis 1994. Li poste fondis "Fog Creek Software" en 2000, kaj lanĉis la blogon Joel pri Programaro. En 2008, li lanĉis retejon Q&A de programisto Stack Overflow kune kun Jeff Atwood. Uzante la programan produkton Stack Exchange, kiu funkciigas Stack Overflow, la Stack Exchange Network nun gastigas pli ol 170 retejojn.
Joel naskigis en Albuquerque. En la aĝo de 15 jaroj li translokiĝis al Israelo. En 1987, post militservo en IDF, li revenis al Usono.
Géza Kralován
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kralován Géza estas hungara kajakisto, mondĉampiono, trejnisto, instruisto.
naskiĝis la en Újpest.
Biografio
akiris trejnistan kaj pedagogian diplomojn en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, baldaŭ li kompletigis sian diplomon en Szeged. Li havis edzinon.
Sporta kariero
Ŝultro de rompiĝis en 1960, post la resaniĝo Kralován komencis kajakadi pro medicina sugesto en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje, ĉiam duope kune kun Csaba Giczy. Tio ne sufiĉis esti olimpiano, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 1973 kvarope en distanco dek mil m. Li finis sian aktivan sportan karieron en la sekva jaro pro sanproblemoj. Poste li estis longe trejnisto en Palotás, pli poste li estis lerneja sportinstruisto.
Občina Šmarje pri Jelšah
Občina Šmarje pri Jelšah estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 77 komunumoj kovrantaj areon de 107,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 10227 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Šmarje pri Jelšah.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Slovenske Konjice kaj Občina Poljčane norde, Občina Rogaška Slatina oriente, Občina Podčetrtek sudoriente kaj Občina Šentjur sude kaj okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 77 vilaĝoj:
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:124_x540396.656_y119342_s12_b4
Portalrubio de Guadamejud
Portalrubio de Guadamejud [portalRUbjo de gŭadameĤUD] kaj iam Portalrubio de Guadamajud estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas portalrubiero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 28 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,33 loĝ/km².
Situo
Alcantud estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la nordokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 814 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 21,03 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°16′20″N 2°36′16″Ok. Ĝi situas je ĉirkaŭ 100 km el Madrido, je 70 km el Kvenko, je 260 km el Valencio kaj je 560 km el Barcelono.
La municipaj teritorioj limaj estas Tinajas norde, Huete sude, Villalba del Rey nordokcidente kaj Gascueña oriente kaj nordoriente. La plej proksima setlejo estas Valdemoro del Rey (submunicipo de Huete) situa je 3 km de Portalrubio, kaj Tinajas je 7 km aŭ La Peraleja (kun municipa teritorio nelima al tiu de Portalrubio) situa je 8 km de distanco. Portalrubio estas je 2 km de la rivero Guadamejud kiu havigas la duan nomon al la municipo.
Historio
En la 19a jarcento estis pli ol 400 loĝantoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Portalrubio de Guadamejud kun pli ol 800 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Portalrubio de Guadamejud kie oni alvenis al la nunaj 28.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte lastatempe el dekstra partio PP.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj, sunfloroj kaj cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj) tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Kantono Marion (Indianio)
La kantono Marion (Marion County) estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. La administra centro estas la subŝtata ĉefurbo Indianapolo. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Hergensweiler
Hergensweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kariba monaĥfoko
La Kariba monaĥfoko aŭ simple Kariba foko (Monachus tropicalis), aŭ marlupo, kiel fruaj esploristoj aludis al ĝi, estis specio de foko indiĝena de Karibio kaj nun supozeble formortinta. La ĉefaj predantoj de la Kariba monaĥfoko estis ŝarkoj kaj homoj. Troĉasado de tiuj fokoj por oleo, kaj troa fiŝkaptado de ties manĝofontoj, estas la establitaj tialoj por la futura formorto de la fokoj. . La lasta konfirmita vidaĵo de la Kariba monaĥfoko okazis en 1952 ĉe Serranilla Bank, inter Jamajko kaj Nikaragvo. En 2008 la specio estis oficiale deklarita formortinta post detala kvinjara enketado kaj serĉado de la fokoj, estrita de Nacia Oceana kaj Atmosfera Administro kaj de la Nacia Marfiŝkaptada Servo. La Kariba monaĥfoko estis proksime rilata al la Havaja monaĥfoko (Monachus schauinslandi), kiu loĝas ĉe Havajo, kaj estas draste endanĝerita, kaj al la Mediteranea monaĥfoko (Monachus monachus), kiu estas same draste endanĝerita. Ankoraŭ ĉirkaŭ 600 Mediteraneaj monaĥfokoj kaj 1,100 Havajja monaĥfokoj estas vivaj en naturo.
Kastelo de Vál
La Kastelo de Vál (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Ürményi [urmEnji]) estas simpla historia monumento en Hungario, en vilaĝo Vál.
Zinio
Zinio (Zinnia) estas genro de plantoj el asteracoj - unu- kaj plurjaraj herboj kaj arbustetoj - kun kontraŭe duopaj folioj kaj kun ofte grandaj kaj okulfrape koloraj, apeksaj kapituloj; 11 specioj el Ameriko, kelkaj pororname kultivataj, precipe la eleganta zinio (Zinnia elegans) (PIV). La nomo de genro oni donis omaĝe al germana botanikisto Johann Gottfried Zinn (1727-1759).
Eleganta Zinio
Eleganta zinio estas ĝardena planto origine meksika. Ĝi estas unujara planto, kies alteco varias de 15 cm ĝis 1 m, kun koloraj floroj (blankaj, rozkoloraj, flavaj, purpuraj aŭ ruĝaj). Ĝi estas tre rezista en tropikaj klimatoj kaj, pro tio, uzata en publikaj ĝardenoj de varmaj landoj. Ziniaj floroj allogis multajn papiliojn kaj multaj ĝardenistoj plantas zinion tiucele. Oni plantas ĝin per semoj en areoj sub sunon.
Kastelo de Vál
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola en parko. Ĝi formas U-majusklon. En mezo de la fasado troviĝas la ĉefenirejo, pli supre en la unua etaĝo balkono estas videbla.
Apartenaĵo de la kastelo estas parko, pri kio mankas informoj.
Carlos T. Martinez
Carlos T. MARTINEZ estas usona astronomo kaj instruisto pri matematiko ĉe la Universitato de la Altaj Landoj de Nov-Meksiko.
En 2006, li ricevis magistron pri astronomio de la Universitato de Nov-Meksiko.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 5 asteroidoj inter 2003 kaj 2004, ĉiuj en kunlaboro kun William H. Ryan.
Der Zupfgeigenhansl
Der Zupfgeigenhansl (pli mallonge: Der Zupf; laŭvorte: La gitarludanta Johanĉjo) estas la nomo de tre konata kantolibro de Wandervogel kaj de la germana junularmovado de je la komenco de la 20-a jarcento. La tieaj kantoj influis pli ol multaj aliaj aferoj la ideojn kaj ŝatojn de junuloj tiuepokaj gravante ankaŭ por muzikpedagogio de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj.
Historio
Eldonis tiun ĉi libron la studento pri medicino (kaj posta kuracisto) Hans Breuer kiu kolektis ekde 1904 dumvojaĝante popolajn kantojn. La unua eldono aperis en la jaro 1909-a. per kvin centoj da ekzempleroj kaj kun antaŭparolo de kristnasko 1908 ĉe la presejo Heinrich Hohmann en Darmstadt.
Ekde la kvara eldono la libron eldonis la eldonejo Friedrich Hofmeister en Lepsiko. Per la 10-eldono de 1913 ĝi ricevis sian finan aspekton. Krome aldonitis la sekvintajn jarojn ankaŭ versioj kun muzikakompanadoj gitara (1914) respektive piana (1916). En niaj tagoj responsas eldoniste Schott-Verlag, je kiu transiris la uestgermanaj eldonadrajtoj. La post la Dua mondmilito ĉe Schott eldonita licencekzempleraro mallongigitis je la sekcio soldataj kantoj estante 43 paĝojn pli maldika. Nur ekde 1983 originala represitaĵo kun melodioj haveblis. Paralele en GDR publikigitis versio ĉe la eldonejo VEB Friedrich Hofmeister, kun malantaŭparolo komenta de Eva-Maria Hillmann. Verko kontinuiga de ĉe Schott kun la titolo Der neue Zupfgeigenhansl ofertis grandan gamon de la Folk-popularmuziksceno de al 1970-aj kaj 1980-aj jaroj.
La suma eldonokvanto de tiu ĉi mirinda verko malkonatas; ĝi taksatas je pli ol unu miliono tamen. Jam en 1920 oni havis eldonon de duona miliono, post la 150-a eldono de 1927 estis presitaj 826 miloj da ekzempleroj. En 1974 fonditis duo muzikista el Stuttgart kiu nomiĝis Zupfgeigenhansel.
Enhavo
La kolekto enhavas en la pli malfruajn eldonojn ĉ. 260 kantojn kun jenaj 16 sekcioj: adiaŭo – korteza amo – plendo ama – baladoj – religiaj kantoj – vesperaĵoj - ĝojigo - somera volupto - surstrate - sur ŝipoj kaj veturiloj - ŝpineje - soldataj kantoj - frandade - kamparane - por dancado - anekdotoj. Nur parto de la kanto rekte dum ekskursoj de la wandervogel-anoj kolektitis kaj ne malmulto de la kantoj simple transprenitis el pli fruaj popularmuzikaj kolektoj. Ĉefaj fontoj estis: Altdeutsches Liederbuch de Franz Magnus Böhme, apud la herdera verko Stimmen der Völker in Liedern, la zuccalmaglio-a Deutsche Volkslieder mit ihren Originalweisen, la brentano-a/ arnim-a Des Knaben Wunderhorn kaj la erk-a Deutscher Liederhort. Eĉ el pli fruaj kolektoj venis inspiroj, ekz. de Carmina Burana aŭ de Lochamer-Liederbuch.
Interese arthistorie: la papertondada ilustraĵaro de la pentristo Hermann Pfeiffer ekstilis por la Wandervogel-publikigaĵoj de la 1910-aj jaroj.
Memorejoj
Memorigas onin je la estiĝo de Der Zupfgeigenhansl tabulo muntita ĉe la domo Klingenteich 27 (tiam ankoraŭ nr. 17) en Hejdelbergo kie loĝis multaj wandervogel-anoj; ĝi karesnomiĝis Alte Pachantey.
Kristóf Weber
Kristóf Weber [kriŝtOf veber], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plennome Weber Kristóf János estas hungara komponisto, kontrabasisto, muzikkritikisto, altlerneja instruisto. Lia nomo eksterlande estas Kristof J. Weber. Kristóf Weber naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Kristóf Weber frekventis artan mezlernejon en sia naskiĝurbo inter 1973-1979, kie li studis kontrabason. En la sekvaj jaroj li estis memlernanto, nur en 1984 li studis en Darmstadt. Inter 1985-1990 li estis asistanto aŭ privata disĉiplo de László Vidovszky. Tiutempe liaj muzikaj kritikoj ofte aperis en gazetoj. En 1988 li partoprenis en kurso de Witold Lutosławski en Wrocław. Depost 1990 li estis profesia komponisto, plej ofte li komponadis filmajn kaj teatrajn muzikojn. En 1993 li edziĝis, baldaŭ 2 gefiloj naskiĝis. En 2014 li ekinstruis en Universitato de Pécs. Li ricevis 4 premiojn inter 1994-2006.
Sirio
Sirio (arabe: سورية Surijah) estas lando en Mezoriento ĉe la orienta marbordo de Mediteraneo kaj Eŭfrato, Taŭruso kaj Araba dezerto. kiu havas landlimojn kun Israelo, Libano, Jordanio, Irako kaj
La plej granda urbo estas Alepo. La siria civita milito komenciĝis en 2011. La plimulto de la loĝantaro parolas la araban.
En 2012 kun la Araba Printempo komenciĝis sanga interna milito kontraŭ prezidento Baŝar al-Asad.
Loĝantaro
Sirio havas 19 milionojn da loĝantoj, konsistante ĉefe el 74% sunaistoj, 12% alavitoj, 10% kristanoj. La plimulto de la loĝantaro kredas je Islamo. Sunaistoj estas la plimulta islama grupo en Sirio. Inter la islamanoj ne sunaistoj en Sirio estas la druzoj, alavitoj kaj ŝiajistoj. En Sirio troviĝas etnaj malplimultoj: alevoj, ismaelanoj (ĉirkaŭ 1%), asirianoj, armenoj, turkoj kaj kurdoj kune kun miloj da palestinaj rifuĝintoj.
La siria loĝantaro estas araba en sia plimulto (90,3%), sed norde loĝas la malplimultoj kurda, armena, asiria kaj turka, ĉiu el ili kun sia propra lingvo. Miloj da palestinanoj loĝas dise en la tuta siria teritorio.
La loĝantaro koncentriĝas ĉefe en tri geografiaj zonoj: la marborda strio kaj ĝiaj proksimaj reliefoj, laŭlonge de la rivero Eŭfrato kaj ĉe la landlimo kun Turkio. La 51,8% de la sirianoj loĝas en urbaj nukleoj. La kreskado de la industria sektoro kaj la kampara eliro alportis rapidan disvolviĝon al la urboj.
La plej loĝata estas la ĉefurbo Damasko, aliaj gravaj urboj estas Halepo, en la nordoriento; Homs kaj Harna, ĉe la bordoj de la rivero Oronto. Ankaŭ Latakia ĉe la mediteranea marbordo estas sufiĉe granda.
Lingvoj
La sola instrulingvo en Sirio estas la araba. Sirio kiel lando estas sufiĉe orientita al la franca, kiu estas uzata kiel dua kulturlingvo. Tio signifas, ke granda parto de (precipe pli maljunaj) sirianoj ne lernis la anglan kiel duan lingvon. Aliaj parolataj lingvoj en Sirio estas la kurda kaj la aramea.
Historio
Sirio estas azia lando, konkrete en Meza Oriento. La nomo Sirio estas tiel antikva kiel ĝia historio, en la Biblio troviĝas multaj referencoj pri ĝi. Antaŭe la teritorio estis multe pli ampleksa, kiu inkluzivis la nunajn Cipro, Libano, Jordanio, Irako kaj Israelo, kies nomo estis Bilad aŝ Ŝam, nome Granda Sirio aŭ Luna Teritorio. Pro tio estas ĝia ĉefurbo, Damasko, ankaŭ nomata Ŝam, oazo meze de la dezerto.
La Franca Mandato de Sirio aŭ pli bone Franca Mandato de Sirio kaj Libano ĝis 1922, estis mandato de la Societo de Nacioj ĉe la norda parto de Sirio kaj ĉe Libano, el kiuj la du teritorioj estis antaŭe parto de la Otomana Imperio.
Kiam komenciĝis la unua mondmilito, la Otomana Regno regis Sirion kaj multajn aliajn lokojn. Kiam ĝi finiĝis, Francio kontrolis Libanon kaj Sirion. Britio havis Irakon, Jordanion kaj Palestinon. Ili kreis limon inter Irako kaj Sirio en 1920. Francio kontrolis Sirion ĝis 1946 kiam Sirio fariĝis sia propra lando.
Sirio kune kun Egiptio, formis la tielnomatan Unuiĝintan Araban Respublikon inter 1958 kaj 1961.
Steven Wilson
Steven John WILSON, naskiĝinta la 3an de novembro 1967 en Kingstono ĉe la Tamizo, Londono, estas angla multinstrumentista muzikisto, kantisto kaj komponisto, ordinare kunligita al la sceneco de progresiva roko. Kvankam precipe konata kiel gvidisto de la grupo de roko progresiva Porcupine Tree, Wilson partoprenis al pluraj aliaj projektoj, kaj nune produktas muzikon nur kiel sola artisto.
Komunumaro de Dinan
Komunumaro de Dinan (franclingve "Communauté de communes de Dinan", mallonge CODI) estas franca interkomunuma strukturo, situanta en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Steven Wilson
Biografio
Steven Wilson naskiĝis la 3an de novembro 1967 en Kingstono ĉe la Tamizo. Li estis logata de muziko ekde ok jaraĝa. Sia infano estis lulata de la kulturo muzika de siaj gepatroj, adpetoj de muzikoj progresivaj. Dek-unu jaraĝa, li trovis klasikan gitaron kaj doniĝis al eksperimentadoj sonaj per aparataro maldetala (mikrofono, surbendigilo) fabrikita de sia patro, inĝeniero.
Sirio
Historio
Dum mallonga tempo dum la 70-aj jaroj, Sirio kune kun Libio kaj Egiptio formis federacion kiu intencis esti la ĝermo por definitiva araba unuiĝo. Tia federacio estis antaŭenpuŝita decidige de la libia estro Muamar Kadafi, sed fiaskis pro la intereskonfliktoj inter la tri landoj kiuj estis dividitaj inter aliaj aferoj pro ilia malsama pozicio kontraŭ Israelo.
Komunumaro de Dinan
Konsisto
Ĝi konsistas el 18 komunumoj, kiuj estas :
Steven Wilson
Biografio
Inter 1984 kaj 1986, Steven Wilson surbendigis kun la grupoj Altamont kaj Karma. Danke al la sukceso de Porcupine Tree, kelkaj komponaĵoj reaperis. Dum sia sperto kun tiuj grupoj, sia stilo muzika orientiĝis al progresiva roko kaj psikedela rokmuziko
Komunumaro de Dinan
Kompetentecoj
De preskaŭ 15 jaroj la CODI kompetentas pri edukado kaj sentivigo al la ĉirkaŭaĵo.
Steven Wilson
Biografio
En 1987 Steven Wilson fundis du grupojn: No-Man kun Tim Bowness kaj Porcupine Tree kun sia amiko Malcom Stocks. Porcupine Tree estis unue blaga projekto pri fikcia rokgrupo de la sepdekaj jaroj, tiel la du amikoj pruvis la ekzistadon per la komponaĵoj de Steven Wilson, inspirataj de la grandaj grupoj de iliaj infanecoj kiel Pink Floyd. Sed rapide Steven Wilson komprenas ke tiuj komponaĵoj estas enmarketigindaj kaj surbendigas du albumojn: On the sunday of life en 1991 kaj Up the downstairs en 1993. La projekto de Steven Wilson, nome Porcupine Tree iĝis vera grupo en 1993 kun Colin Edwin (basgitaro), Richard Barbieri (klavaroj) kaj Chris Maitland (drumoj), Wilson gitaranta kaj kantanta. La grupo surbendiĝis ankoraū ok albumojn inter 1995 kaj 2009, esplorante diversajn muzikajn stilojn kaj iĝis sukcesa. En 2002 la drumisto Gavin Harrison antaūigis Chris Maitland kaj en 2010 la grupo haltiĝis, ĉiuj anoj estis volantaj engaĝiĝi en diversajn projektojn.
Sirio
Nomo Sirio
La nomo Sirio estis ankaŭ uzata de la pratempo ĝis la Unua Mondmilito por la areo inter la tuta orienta marbordo de la Mediteranea Maro (Levantenio) kaj la Eŭfrato. Ĉi tiu Granda Sirio tiel ankaŭ inkluzivis la nunajn ŝtatojn de Libano, Jordanio, Israelo, Palestino plus najbaraj regionoj en Turkio.
Steven Wilson
Biografio
En 2008 Steven Wilson, vojaĝanta tra la tuta mondo, surbendiĝis sian unuan albumon solan: Insurgentes, eklektika albumo kies titolo elvenas el nomo de stratego en Meksiko.
Sirio
Administra divido
Sirio havas dek kvar guberniojn, aŭ muhafazat. La gubernioj dividiĝas en sesdek distriktoj.
Steven Wilson
Biografio
Post Insurgentes, li engaĝiĝis pri la miksado de pluraj albumoj de grandaj grupoj de roko kiel King Crimson kaj Jethro Tull. Kaj komencis verki tion kio iĝis lia dua albumo: Grace for Drowning, duobla albumo dividita je du partoj: Deform to form a star kaj Like dust I have cleared from my eye, pli malluma ol la unua. En tiu albumo troviĝas muzikistoj, kiel Jordan Rudess (Dream Theater), Steve Hackett (Genesis) aū Pat Mastelotto kaj Tony Levin (King Crimson). Tiu albumo estis tiela sukceso ke Steven Wilson decidis foriri je turneo kun Marco Minnemann (drumoj), Nick Beggs (basgitaro kaj Chapman Stick),  Adam Holzman (klavaroj), Theo Travis (transversa fluto kaj saksofono) kaj Aziz Ibrahim kaj  Niko Tsonev (gitaroj). Dum tiu turneo, en Meksiko, estis subendigata koncerto por la DVD Get all you deserve.
Komunumaro de Dinan
Historio
Komunumaro de Dinan (CODI) estas la plej malnova komunumaro kun propra fisko en Bretonio. Ĝi konsistigis distrikton ekde 1963, kreita de ties tiuepoka prezidanto, S-ro René Pléven, urbestro de Dinan kaj subprefektejo de departemento Côtes du Nord (tiuepoka nomo).
Steven Wilson
Biografio
En 2012 Steven Wilson komencis komponi sian trian albumon, The raven that refuse to sing en kiu oni retrovas la muzikistojn de la turneo, escepte de la gitaristo Niko Tsonev, anstataŭita de Guthrie Govan. La albumo estis surbendigata en Los-Anĝeleso kaj miksadata de Alan Parsons. Ĝi estis sukcesa.
Komunumaro de Dinan
Historio
Nun kun 18 komunumoj, ĝia areo etendiĝis al 5 novaj membroj en 1994. Ĝia prezidanto, René Benoît, estas ankaŭ urbestro de Dinan.
Steven Wilson
Biografio
En 2015 aperis la kvara albumo de Steven Wilson: ''Hand. Cannot. Erase.'', inspirataj de la vera historio de Joyce Vincent, juna londonina virino, kui estis retrovata en sia loĝejo du jarojn post sia mortiĝo. En tiu albumo, Steven Wilson kunlaboris kun la israelina kantistino Ninet Tayeb.
Sirio
Registaro kaj politiko
Sirio estas respubliko ekde ĝia sendependeco en 1946. En 1973 estis aprobita referendumo, kiu fariĝis la Konstitucio ankoraŭ funkcianta, kiu difinas Sirion kiel demokratia respubliko, populara kaj socialista, bazita i.a., en la principoj de egaleco antaŭ la leĝo, religia libereco kaj privata proprietaĵo.
Steven Wilson
Biografio
Komence de 2017, Steven Wilson laboris pri sia kvina albumo To The Bone kiu surmerkatiĝis je la 18a aûgusto.
Sirio
Registaro kaj politiko
Ĉiun sepan jaron estas elektata la ŝtatprezidanto, kiu devas esti muzulmano, kaj ĉiun kvaran, la Asembleo de la Popolo kaj Konsilio de Ministroj.
Laŭ la Konstitucio, la prezidento rajtas nomumi kaj malnomumi la vicprezidentojn, la ĉefministron kaj la ministrojn. Li estas ankaŭ la ĉefkomandanto de la armeo, ĝenerala sekretario de la Araba Socialista Partio Baaz kaj prezidanto de la Nacia Progresisma Fronto.
Steven Wilson
Blackfield
Blackfield estas rokgrupo fondita en 2001 de Steven Wilson kaj israela kantisto Aviv Geffen. Ili surbendigis kvin albumojn, sed sur la kvara Steven Wilson aperis nur kiel faristo kaj gastata gitaristo kaj kantisto. La kvina aperis en februaro 2017.
Sirio
Registaro kaj politiko
La tri potencoj de la siria ŝtato estas kontrolataj de Baaz, kiu havas la decidigan partoprenadon en la ŝtataj aferoj danke al la Konstitucio de la lando. Estas permesate la partopreno de aliaj ses malgrandaj partioj, kiuj kune kun la plej granda, Baaz, kreas la grupon nomata Nacia Progresisma Fronto (arabe: الجبهة الوطنية التقدمية). Tiuj partioj estas la solaj permesitaj de la ŝtato esprimi politikajn ideojn de la siriaj civitanoj. Tamen, estas la Partio Baaz kiu regas la menciitan Fronton, kies partioj estas parto de la parlamento, kiu estas kontrolata de la prezidento de la respubliko.
Steven Wilson
Bass Communion
Bass Communion estas kaŝnomo sub kiu Steven Wilson surbendigis naū albumojn de instrumenta kaj minimalista muziko inter 1998 kaj 2011.
Sirio
Registaro kaj politiko
La Konstitucio de Sirio rezervas al la Partio Baaz, la regadon de la ŝtata registaro kaj la vivon de la siria socio. La prezidento, kiu havas sufiĉan rajton por regi la ŝtaton, estas elektata ĉiun sepan jaron por plenumi siajn funkciojn kaj kiu samtempe estas prezidanto de la Partio Baaz kaj estro de la Nacia Progresisma Fronto.
Steven Wilson
Storm Corrosion
Storm Corrosion estas muzika projekto de Steven Wilson kaj Mikael Akerfeldt de la metalgrupo Opeth. La samnama albumo, aperigita en 2012, enhavas folkloran sed esoteran kaj mallumegan muzikon.
Sirio
Registaro kaj politiko
Ekde la jaro 1963, la Partio Baazo aŭ Baath, regas Sirion kaj ekde 1970 la prezidento de Sirio apartenas al la Familio Assad, nuntempe la prezidanto estas Baŝar al-Asad, filo de Hafiz al-Asad, kiu regis la landon de 1970 ĝis sia forpaso en 2000.
Listo de urboj de Kanado
Jen listo de urboj de Kanado:
Steven Wilson
Incredible Expanding Mindfuck
Incredible Expanding Mindfuck estas kaŝnomo sub kiu Steven Wilson surbendigis kvar albumojn de krautroka kaj eksperimenta muziko inter 1996 kaj 2001.
Sirio
Registaro kaj politiko
En la prezidenta balotado en 2007 Baŝar al-Asad estis reelektata kun 97% de la voĉoj.
Homaj rajtoj
La lando uzas la mortpunon.
Kelkaj homrajtaj organizaĵoj en siaj raportoj regule karakterizas Sirion kiel ekstreme malfavora lando laŭ plenumado de homaj rajtoj. Human Rights Watch, Amnestio Internacia, Freedom House estas inter tiuj, kiuj akuzas la siriajn aŭtoritatojn limigi esprimliberecon, kunvenliberecon, torturon kaj senigon de medicina prizorgado.
Laŭ la Thomson Reuters Foundation, kiu publikigis en januaro 2019 llston de la plej danĝeraj landoj por virinoj en la mondo, Sirio okupas la trian lokon en la listo de ŝtatoj kun la plej granda nombro da riskoj por virinoj laŭ sano, aliro al ekonomiaj rimedoj, ordinara vivo, seksa perforto kaj homa kontrabandado.
Interna milito
Sirio apartenis al la Ligo de Araba Ŝtatoj antaŭ la suspendo de la lando ekde la 16-a de novembro 2011. Ekde printempo 2011 okazis paca ribelo kontraŭ la siria registaro, kiu de tiam akriĝis ĝis interna milito, konflikto kiu kreis pli ol 586 000 mortintojn. postulis kaj devigis 5,6 milionojn da homojforfuĝi de la lando.
Geografio
En la lando distingiĝas de okcidento al oriento, tri regionoj: la marborda plataĵo, disigita de la interno de Yabal Ansariyya, duobla montĉenaro en kies interno troviĝas diversaj valoj; la centro de la lando estas formita de plataĵo kun kelkaj vulkanaj pintoj, kiu estas trakurata de nordoriento al sudokcidento de montĉenaro en kiu distingiĝas diversaj formitaĵoj: Yabal Abd al-Aziz, Yabal Visir, Yabal Buwayda, Yabal Saar, Yabal al Sarqi kaj Yabal Garbi; la orienta regiono konsistas el valo de Eŭfrato. Tiu ĉi estas la ĉefa rivero kiu transiras la landon, kiu penetras orienten kaj iras en nordorienta direkto; ankaŭ gravas ĝia enfluejo Jabur kaj Oronto okcidente. En la nordorienta ekstremo de la landlimo kun Turkio estas la rivero Tigriso. En la okcidenta parto de la lando la klimato estas mediteranea, sed dum avancado al la oriento ĝi fariĝas seka kaj varma. De sudo al la nordo, en la okcideta triono de la lando, fluas la rivero Oronto.
La loĝantaro koncentriĝas en la okcidenta teritorio kie kreskas vegetaĵoj. Rilate al la ekonomio ĝi iras survoje al disvolviĝo, kvankam ekde 1973, pro politikaj problemoj, kiuj destinigas ĝin grandan arton de ĝia buĝeto por militaj aferoj, la inflacio bremsis tiun progreson.
Ĝia agrikulturo, favorigita ekde 1978 pro la konstruado de la akvorezervujo de Tabka, kiu permesas disŝpruci ampleksan areon, estas dediĉata speciale al la kultivado de cerealoj, kotono, olivarboj kaj legomaro.
Siria Kurdujo (arabe اتحاد شمال سوريا و روج آفا), aŭ Siria Kurdio, Okcidenta Kurdio aŭ Rojava, estas fakta memstara regiono devenita de tri memregitaj kantonoj en norda Sirio. Rojava konsistas el la plejparto de la Gubernio Hasaka kaj nordaj partoj de gubernioj Ar-Raka kaj Halepo.
Ekonomio
La ekonomio de Sirio baziĝas sur la elfosado de nafto, tial ĝi dependas de la fluktuado de ĝia internacia prezo; kutime turnas sin al Irano kiel provizanto, ĉar ĝia interna produktado ne estas kontentiga. La ĉefaj rafinejoj troviĝas en Homs kaj Baniyas. Ĝi ankaŭ posedas rezervojn de naturala gaso, salo, kaj fosfato. La agrikulturo (tritiko kaj kotono) generas la 27% de MEP kaj la bredado, ĉefe bova kaj ŝafa estas destinata por la lan-eksportado. La industrioj pri teksaĵoj, nutraĵoj, metalurgiaĵoj kaj cemento kio konsistigas la 22% de MEP. La rajtoj je trairado de fora nafto tra ĝiaj naftoduktoj generas grandan monsumon.
Transportado
Sirio havas plurajn internaciajn flughavenojn, inter tiuj menciindas la Flughaveno de Damasko, Flughaveno de Halepo kaj Flughaveno de Latakia.
Religio
La islama religio regas la landon: la muzulmanoj precipe praktikas sunaismon kvankam ekzistas grupoj de druzoj, alavitoj, judoj, ŝijaistoj kaj jezidoj. La kristana religio en ĝiaj diversaj kredoj (ortodoksa, maronita, armenkatolika, siriaj kristanoj, ktp) estas la malplimulto kaj estas praktikata precipe en la periferiaj provincoj kaj kelkaj urbaj kvartaloj.
Turismo
Antaŭ la siria interna milito, internacia turismo plejparte limiĝis al kulturaj kaj lingvaj turistoj, dum la preskaŭ 200 km longa marbordo estis ĉefe vizitata de lokanoj.
Ĝis 2011 Sirio estis tre populara turisma loko pro sia granda kulturhistoria riĉeco. Tio ŝanĝiĝis kun la eksplodo de la Siria Interna Milito kaj poste la perforto de ISIS (Daesh). Multaj el la historiaj lokoj, precipe religiaj konstruaĵoj kaj artefaktoj, estas detruitaj de Daesh ekde 2014. De tiam ekzistas negativaj vojaĝkonsiloj por Sirio en multaj landoj.
Monda heredaĵo de Unesko
Iuj el la ĉefaj historiaj lokoj estas ankaŭ heredaĵo de Unesko
Aliaj vidindaĵoj
Muziko
Siria muziko, precipe en Damasko, estas delonge unu el la plej gravaj en la araba mondo, precipe en la klasika araba muziko.
Sirio produktis plurajn gravajn arabajn stelulojn kiel Asmahan (ar: أسمهان Asmahān), Farid Al Atrash, Assala, Lena Chamamyan kaj Sarya el Sawas.
Televido
En la lastaj jardekoj Siria televida industrio ludis ĉiam pli signifan rolon en la araba mondo. Ŝanĝo okazis antaŭ la siria enlanda milito, en kiu la regado de arabaj amaskomunikiloj estis transdonita de la egiptoj al la sirianoj.
Bab Al-Hara estas siria produktaĵo kaj unu el la plej popularaj serioj en la tuta araba mondo, spektatata de centoj da milionoj da homoj. Ĝi miksas malsamajn generaciojn kun spektantaro de islamanoj, kristanoj, druzoj kaj judoj de arabaj landoj. La serio rilatas al la 1930-aj jaroj en Sirio, kiam la lando estis sub franca regado post estinta sub otomana regado dum pluraj jarcentoj. Bab Al-Hara priskribas, kiel aspektis la siria socio antaŭ la transiro al postkoloniismo.
Gazetaro
La plej gravaj ĉiutagaj gazetoj inkluzivas la partiajn gazetojn al-Baath kaj ath-Thaura, la private eldonitaj gazetoj al-Watan, Tishrin, al-Jamahir al-Arabia, al-Fida kaj la anglalingva Syria Times.
La NRO Raportistoj Sen Limoj taksas la situacion de la gazetara libereco en Sirio kiel "tre serioza". La siriaj aŭtoritatoj rifuzis eniron al ĵurnalistoj kaj sendependaj observantoj. Siriaj sendependaj kaj opoziciaj ĵurnalistoj ankaŭ estis forpelitaj el la lando aŭ arestitaj.
Kvar retaj aktivuloj kaj civitanaj ĵurnalistoj estis mortigitaj en Sirio en 2017. Laŭ la raporto de Raportistoj Sen Limoj, la mortoj de la viktimoj rilatas rekte al iliaj ĵurnalismaj agadoj.
Bibliografio
(en) CIA World Factbook: Sirio, Monda Faktolibro de CIA
(de) Michael Lüders: Die den Sturm ernten: Wie der Westen Syrien ins Chaos stürzte. C.H.Beck, München 2019, ISBN 978-3-406-70780-3.
(en) Bawar Bammarny: The Legal Status of the Kurds in Iraq and Syria. In: Constitutionalism, Human Rights, and Islam After the Arab Spring. Oxford University Press, paĝoj 475–495.
(de) Yazbek, Samar; Die gestohlene Revolution: Reise in mein zerstörtes Syrien; München 2015 (Nagel & Kimche); ISBN 9783312006724
(es) Leila Nachawati Rego (2016), Cuando la revolución termine (Kiam la revolucio finiĝos), eldonejoTurpial
Vidu ankaŭ
Sirio de A ĝis Z
Flago de Sirio
Siriaj protestoj de 2011
Arabigo
Eksteraj ligiloj
(eo)
(plurlingve - ar, en, de, es, kr, ru, tr) Al-Masdar News, sendependa novaĵagentejo de la araba mondo en Bejruto regule raportas pri Sirio.
Boží Dar
Boží Dar (Gottesgab, traduko al Esperanto: Donaco de Dio) estas montara urbo en Ĉeĥio jam delonge konata pro minado de stano kaj arĝento kaj ankaŭ kiel la plej alte situanta urbo de Ĉeĥio (supermara nivelo de 1028 m). Ĝi situas en distrikto Karlovy Vary, en la montpasejo inter Klinovec kaj Fichtelberg. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuson de urbo. Laŭ nombro de loĝantoj Boží Dar estas la tria plej malgranda urbo en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Hodiaŭ ĝi estas elstara centro de vintra sporto en Ercmontaro kun tutvintra sufiĉo da neĝo. Ĝi daŭre servas por la turismo kaj por privata refreŝiĝo. Ĝi situas sur plataĵo de Ercmon-taro kaj plej alte situanta urbeto ne nur en Bohemio, sed kiel iama urbo ĝi estis konsiderata "la plej alte situanta en la tuta Centra Eŭropo". Ĝi troviĝas 3 km norde de Jáchymov.
La areo de la nuntempa Boží Dar estis loĝigita de la granda minista kolonio en la plej altaj partoj de Ercmontaro komence de la XVI-a jarcento (sur la origina loko probable estis situanta vilaĝo Wintersgrün).
Dum la dua dekjaro de la 16-a jarcento la minej-prospektoroj penetris tien (unue el la saksa flanko) verŝajne de Fichtelberg, sed samtempe ankaŭ el la ĉeĥa flanko, precipe de Jáchymov, serĉante pluajn arĝentajn vejnojn. La minado komenciĝis en la jaro 1517 kaj la unua minejo "de Sankta Laŭrenco" estis malfermita en la jaro 1525. Tiam Boží Dar apartenis al feŭdo Schwarzenberg el Saksujo, posedaĵo de la saksa princo-elektisto Johano Frederiko. Li atestis minad-rajton en la parto najbara al Jáchymov por instigi la minado. La naskiĝantan minej-civiton li klopodis sekurigi ankaŭ "de iure".
Somere en la jaro 1533 laŭ lia ordono estis limigita la nova urbejo kaj 600 konstruotejoj estis mezuritaj. Por la urbo estis ellaborita la konstruplano laŭ modelo de saksaj minejurboj, bazita sur regula ort-angula projekto, respektata ankaŭ pli poste.
Kerno de la urbeto estis situanta sur nekruta deklivo de Černý potok (= Nigra rojo). Ĝia centro estas ortangula placo, en kies angulojn penetras duopoj de stratoj.
La pli antikvaj domoj forbrulis dum granda incendio en 1-a 1808. La urbeto ekde sia fondiĝo rapide disvolviĝis. En la jaro 1534 estis kodifitaj limoj de la najbaraj minej-distriktoj: de Boží Dar kaj Horní Blatná. La minadon administris kortmajstro (germane: Hofmeister) en Boží Dar subordigita al supera mineja oficejo en Scheeberg. En la j. 1546 Boží Dar ricevis privilegion de libera minejurbo. Al la arĝent-minado, kiu koncentriĝis sude kaj sudoriente de la civito aliĝis ekstraktado de stano ĉirkaŭ Černý potok (Nigra Rojo)kaj Zlatý Kopec (= Ora Monteto).
Rezultoj de t.n, "ŝmalkalda milito" signifis multon por Boží Dar kaj Horní Blatná. Post venka milito ĉeĥa reĝo Ferdinando la 1-a devigis saksan princo-elektiston Maŭrico laŭ "Praga Kontrakto" el la 14. 10. 1546 fordoni la sudan parton de 1-a feŭdo Schwarzenberg kun la minej-urboj kaj kelkaj civitoj en la ĉirkaŭaĵo. Tiel la teritorio pordaŭre fariĝis parto de Ĉeĥa regno.
Boží Dar disvolviĝis kulmine je la limo de 1-a XVI-a kaj XVII-a jarcentoj ĝis la 30-jara milito (1618-1648). Post tiu ĉi milito, dum periodo de kontraŭ-reformacio granda parto de la nekatolikaj ministoj foriris en Saksujon, la ekspluatado malprofitis kaj dum plua jarcento fakte malaperis. La restinta loĝantaro eklaboris en hejma industrio = puntofarado, brodado, produktado de lignaĵoj, bredado de brutaro aŭ kiel vagantaj muzikantoj... ĝis fino de la 19-a jarcento.
En la jaro 1808 estis la urbo detruita per granda incendio. Lastatempe en Boží Dar estas ĉirkaŭ 150 konstantaj loĝantoj - la aliaj estas uzinaj aŭ privataj refreŝiĝantoj.
La plej antikva kaj plej signifa konstruaĵo estas preĝejo de Sankta Ana en suda parto de la civito, origine renesanca el fino de la 16-a jarcento, rekonstruita en la jaroj 1771-1772 en stilo de malfrua baroko kun elementoj de frua klasikismo. En la preĝejo estas interesa babtujo el stano (el la j. 1612), sonorilo de Hans Widdel (forĝisto kaj sonorilfandisto el Jáchymov) kaj barokstila skulptaĵo Johano de Nepomuk (el la j. 1707).
La urbodomo en Boží Dar kun tureto - iama sidejo de la urbestraro kaj nun denove - estis konstruita en la jaroj 1844-1845 kaj portas signojn de malfrua klasikismo kaj malfrua empiro. Ĝi estas dominanto de la urboplaco kaj ĝia ventoflageto portas jarindikon 1845.
En la loka tombejo poreterne ripozas viktimoj de la mortomarŝo, kiu tie iris fine de la dua mondmilito (dum aprilo 1945). Tie estas entombigita ankaŭ poeto Antonio Günther, verkinta en la loka dialekto.
Historion de la civito memorigas la murpentraĵo en antaŭĉambro de la nuntempa hotelo ZELENÝ DŮM (Verda Domo). La murpentraĵo prezentas scenon de la bonvenigo de la saksa princo-elektisto Johano Frederiko en Boží Dar.
Estas tie ankaŭ memortabulo germanlingve memoriganta, ke en tiu ĉi domo ripozis kaj refreŝiĝis per manĝo kaj trinkaĵo la germana reformisto doktoro Marteno Lutero (germana teologo, unu el la fondintoj de protestantismo), lacigita pro longa vojaĝo al Jáchymov en la jaro 1542.
Sur la murpentraĵo troveblas ankaŭ blazono de la urbo: sur ora bildo Dia Petro dekstramane benanta kaj en la alia mano tenanta regnopomon kun signo de kruco: en ŝildkalkano ruĝe-ore fendita ŝildeto kun du kruciĝantaj minmarteloj.
Serbio kaj Montenegro en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la somera Olimpiko 1996 ĝis inkluzive de la vintra Olimpiko 2006, partoprenis en sume tri someraj kaj tri vintraj eldonoj de la sporta evento. La ŝtata federacio inter la respublikoj Serbio kaj Montenegro entute funkciis inter aprilo 1992 kaj junio 2006, la unuajn dek monatojn ĝis la feruaro 1993 sub ŝtata nomo Federacia Respubliko Jugoslavio (Савезна Република Југославија, Savezna Republika Jugoslavija) kaj poste sub la nomo Unia Ŝtato Serbio kaj Montenegro (Државна Заједница Србија и Црна Гора, Državna Zajednica Srbija i Crna Gora). En la vintra Olimpiko 1992 la sportistoj ankoraŭ konkuris kadre de la teamo de Jugoslavio, kaj por la somera Olimpiko 1992 ne sufiĉis la tempo registrigi novan nacian komitaton kaj aligi propran teamon, tial la sportistoj tie konkuris kiel Sendependaj olimpiaj partoprenantoj.
La teamo en tiu jardeko sume atingis ekzakte naŭ medalojn: Temas pri du oraj,  kvar arĝentaj kaj  tri bronzaj medaloj.
Kunordigis la teamon la Serbia kaj Montenegra Olimpika Komitato (Олимпијски комитет Србије и Црне Горе / Olimpijski komitet Srbije i Crne Gore), kies leĝa posteulo ekde 2006 estas la Serbia Olimpika Komitato.
Esperantista klubo "Revo"
Esperantista klubo Revo - ekzistas en Tjumeno (Rusio) ek de 1973.
1972
En 1972 la unuan grupon por instruado de Esperanto iniciatis Vladimir Zibenkes. Tiu ci baza kurso estis okazigita ce la universitato en Tjumeno. Vladimir Zibenkes estante juna iniciatema ne tre spertis pri la instruado. Ankaŭ taŭgaj lernolibroj kaj aliaj instrumaterialoj mankis en la grupo. Bedaŭrinde, la unua provo preskaŭ ne havis sukceson, sed gin sekvis komence de la 1973-a jaro ankoraŭ unu grupo, iom pli rezultodona. La organiza kaj instrua flankoj de ambaŭ grupoj havis grandajn mankojn, sed oni devas danki al Vladimir Zibenkes, kiu somere de 1973 forlasis Tjumenon, pro lia apogo kaj perletera helpo al la memstare stariganta esperantista grupo. Menciindas la fakto, ke la unuajn paŝojn de tjumenaj entuziasmuloj akompanis sencesaj antajuĝoj, senbazaj distordoj kaj eĉ rekte obsedaj primokoj, kiujn ili tiam ne spertis efike kontraustari.
1973
Dum la unuamaja festo grupo de tjumenaj gestudentoj sub la gvido de Vladimir Zibenkes partoprenis sian unuan esperantistan renkontiĝon en Omsko. La amikeca etoso de la renkontiĝo, komuna vojaĝo, unuaj interparoloj en Esperanto (i.a. kun Sibircev kaj Ljuba Kovalenko) kaj unuaj kontaktoj en la esperantista medio pozitive impresis multajn novicojn. Somere de la sama jaro Aleksandr Kalaŝnikov partoprenis en Uzbekio SKT-4 (Studenta konstrutaĉmento de esperantistoj), kiu donacis al li unuajn impresojn kaj spertojn pri similaj aranĝoj, stimulis la fervoron kaj vekis grandan intereson pri la SEJM.
La 28-an de oktobro 1973 estis fondita Tjumena junulara esperantista klubo, kies origina celo manifestiĝis per lernado, informado kaj laŭebla disvastigo de Esperanto. La komenco estis pure entuziasma. Neniu el ĉeestintoj en la unua kunveno senerare kaj stile senriproĉe parolis en Esperanto, neniu posedis spertojn en organiza kaj kluba laboroj, sekve neniu povis klare kaj ĝuste, konforme al la aktualaj cirkonstancoj difini taskojn por la grupo kaj ĝiaj junaj membroj, plejparte studentoj. La organiza kunveno okazis en la ĉefa administra konstruaĵo de la universitato en la strato “Semakov”.
1974
Aprilo. La ekzameno en la nova studgrupo ĉe la universitato havis esperindajn rezultojn: aperis novaj esperantistoj (Valentina Samojlovskaja (Zaharova), Dilara Mametova (Gadirova), Sergeo Straŝnenko), kaj ilia aktiva agado multe kontribuis al plialtigo de nivelo de la interna kluba vivo. De post tiu ĉi jaro tjumenanoj aktive partoprenis enlandajn aranĝojn.
SEJT-16
La tendaro okazis en urbo Kineŝma sur la bordo de la rivero Volgo en Ivanova provinco. La tendaro enradikigis tjumenajn esperantistojn inter la samideanojn, disponigis al ili vastan agadkampon kaj ĝenerale kuraĝigis sentime kontraŭstari ĉiujn malfacilaĵojn. La propono de la SEJM-Konsilantaro pri kandidatiĝo al SEJM estis tamen dume rifuzita: ne ekzistis ankoraŝ bonaj premisoj garantiontaj rapidan kaj sufice kvalitan evoluon de la klubo, mankis necesaj spertoj.
1975
La planoj pri oficialigo de la klubo ĉe la universitato restis neefiktivigitaj. Tiun ĉi jaron karakterizas ĉiuflanka strebo de la klubanoj al lingva perfektiĝo. Ĉiu konsciis pri la taskoj: evoluigi parolkapablojn, penegi esprimi sin en Esperanto klare kaj bonlingve, ĉiurimede subteni komencantojn en iliaj unuaj pasoj. En 1975 funkciis jam kelkaj grupoj de la baza kurso ce la universitato. La klubo eniris Volgo-Uralan agadregionon atinginte sufiĉe bonan rekonon ĉe tieaj esperantistoj. En tiu tempo establiĝis bonaj rilatoj inter “Revo” kaj kelkaj sovetiaj Esperanto-kluboj, speciale kun Malaĥita stelo el Miass (Ludmila Novikova, Tatjana Aleksandrovna Koptjagina). La klubanoj partoprenis en REVU-9 (Sverdlovsk), OSER (Okcidentsiberia esperantista renkontiĝo) en Omsko kaj SEJT-17 (Altajo). Dum REVU-9 la klubo estis kandidate akceptita al SEJM. Aŭtune de 1975, unuavice dank al la klopodoj de Aleksandr Kalaŝnikov, “Revo” ricevis konstantan ejon por la kursoj en la klubo de fervojistoj je la nomo Iljiĉ (Lenin). En la nova agadjaro la kursojn komencis viziti cirkaŭ 80 personoj.
SEJT-18
Kvar revanoj partoprenis la junularan tendaron apud Tiĥvin, kiu trapasis en originalaj turistaj kondiĉoj kaj instigis tjumenanojn al pli aktiva studado de la lingvo. Valentina Samojlovskaja kaj Dilara Mametova partoprenis en Leningrad la internacian renkontiĝon kun belgaj, germanaj kaj bulgaraj esperantistoj. Komence de oktobro por 4 grupoj de elementa kurso enskribiĝis cirkaŭ 200 homoj, la grupojn gvidis Aleksandr Kalaŝnikov, Dilara Mametova, Valentina Samojlovskaja, Vasilij Birjukov.
31.12.1976 – 1.01.1977 estis en Tjumeno okazigita “Lazura tajgo”, kiu poste fariĝis tradicia novjarfesta renkontiĝo de tjumenregionaj esperantistoj. La unuan “LT” partoprenis 16 personoj el Tjumeno, Permj, Zavodoukovsk.
Listo de urboj de Kartvelio
Jen listo de urboj de Kartvelio: