cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrus Mosellanus
Petrus MOSELLANUS (1493-1524) (* Bruttig-Fankel, en la 1493 - Leipzig, en la 19-a de aprilo 1524) estis humanisto, filologo, helenisto, katolika romia teologo kiu simpatiis kun Marteno Lutero kaj aliaj reformistoj. Li ankaŭ estis profesoro pri la greka en la Universitato de Lepsiko, kie liaj lernantoj estis Julius von Pflugk (1499-1564), Episkopo de Naumburg; la mineralogo Georgius Agricola (1494-1555), la humanisto Joakimo Kamerarius, la maljuna (1500-1574) kaj la teologo kaj erudiciulo  Christoph Hegendorff (1500-1540). Li estas ĉefe konata dank'al sia verko pri retoriko: Tabulae de schematibus et tropis (1516) kaj Paedologio (1518).
Biografio
Petrus Mosellanus studis Baklaŭrecon en filozofio en la Universitato de Kolonjo, en la fakultato pri teologio streĉe tomisma, fondita de la teologo Heinrich von Gorkum (1378-1431). Tie, li havis kiel samklasanoj Konrad Heresbach (1496-1576), Johannes Bockenrod (1488-1536) kaj Gerhard Westerburg (1490-1558). En la somero de 1515, li eniris en la Universitato de Lepsiko kaj tie ricevis la diplomoj pri Belartoj kaj teologio en la 28-a de decembro 1519 kaj la akademian gradon je Majstro en Artoj en la 20-a de aŭgusto 1520, krom formiĝi kiel Bakalaŭro pri Biblio (Baccalaureus biblicus) en la 9-a de novembro 1523. Kiam li estis nur 23-jara li estis nomumita profesoro pri la greka, ĉar Richard Croke (1489-1558) translokiĝis al la Universitato de Kembriĝo. En 1519, okazis la inaŭgura diskurso en la latina lingvo, konata kiel Disputo el Lepsiko inter Marteno Lutero, Johannes Eck (1486-1543) kaj Andreas Bodenstein (1480-1541), pli konata kiel Karlostadio. En tiu momento, lia pruvo pri interveno inter la riformitoj kaj la katolikoj fiaskis.
El 1520 ĝis sia morto, Mosellanus estis rektoro de la Universitato de Lepsiko, urbo kie li ricevis, malmulte da tempo antaŭ ol sia morto, la viziton de Filipo Melanktono kaj Joakimo Kamerarius la maljuna. Li estis entombigita en la Preĝejo de Sankta Nikolao, en Lepsiko.
Krakova geto
Krakova geto (germane: Der jüdische Wohnbezirk in Krakau – Juda loĝkvartalo en Krakovo (oficiala nomo el la periodo de okupado), jide: ‏קראָקעווער געטאָ‎ Krokewer geto, pole: Getto krakowskie) – geto por la juda socio en Krakovo, fondita en 1941 de hitleraj okupaciaj regopovoj en la krakova kvartalo Podgórze. Ĝi estis unu el kvin la plej grandaj getoj kreitaj de germanoj en Ĝenerala Gubernio dum la dua mondmilito. Antaŭ la milito en Krakovo loĝis 60–80 mil judoj, en la geto troviĝis ĉirkaŭ 17 mil personoj.
Historio
Persekutoj de judoj komenciĝis baldaŭ post komenco de la germana okupado septembre 1939. Oni devigis judojn partopreni en trudlaboroj (septembre 1939), porti identigajn brakbendojn (novembre 1939), sinagogoj en Krakovo estis fermitaj, komenciĝis rekvizicio de moveblaĵo kaj nemoveblaĵo apartenanta al la krakovaj judoj.
Ĝis majo 1940 ordone de la germanaj okupaciaj regopovoj oni disponis deportadon de judoj el la urbo. De ĉirkaŭ 68 mil restis nur ĉirkaŭ 15 mil judaj laborantoj kaj membroj de iliaj familioj.
La krakova geto establiĝis per dispono de guberniestro de la distrikto Krakovo dr-o Otto Wächter el la 3-a de marto 1941, kun la fermotago indikita la 21-an de marto.
27.10.1942: Operaco Reinhardt: la dua germana deportado de judoj el Krakova geto al ekstermejo Bełżec (Distrikto Tomaszowski) kaj Aŭŝvico komenciĝis - ĝi koncernis ĉirkaŭ 7 mil personojn, en tio malsanulojn de hospitalo kaj infanojn de orfejo
Carl-Eduard-turo (Elgersburg)
La Carl-Eduard-turo (Carl-Eduard-Turm) troviĝas sur la monto Hohe Warte super Elgersburg, Germanio. Ĝi estas tre ŝatata ekskursocelo ĉiujn sezonojn de la jaro. Trakondukas tie ĉi la Salzmann-strato.
Historio
Konstruigis la turon la loka balneologo Hermann Piutti en 1885. Tiam ĝi estis 27 metrojn alta kaj el ligno. Tiu ĉi turo kiel ankaŭ dua de 1860 malkonstruitis ventege.
La Kavaliraro de Elgersburg fondite en 1899 decidis tuj starigi belvederon lindan kaj fortan. Planoj estis de la berlina konstruadkonsilisto Alfred Büscher, kiujn realigis la ĉefarkitekto Berthold Kögler el Ilmenau. Aldonitis gastejo kaj ekonomiaj ejoj diversaj. Meto de la fundamenta ŝtono estis en 1910, inaŭguro solena fariĝis en la jaro 1911-a.
Priskribo
Nuntempe la turo estas 32 metrojn alta kaj portas la nomon de la duka moŝto Karlo Eduardo kiu regis. Konstrumateriale uzitis el proksima ŝtonrompejo originanta kaj veteraĉrezistanta porfiro. Longan tempon la tenado de la gastejo ja malfacilis: nur en 1967 instalitis tie elektrika kurento kaj eĉ ne antaŭ 1978 akvokranoj!
Eksteraj ligiloj
Gasteja hejmpaĝo
La Lastrilla
La Lastrilla [lalasTRIlja] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierras de Segovia (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 4 186 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris 3 800 el la 2000-aj jaroj pro sia funciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas nur 5 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Bernuy de Porreros, Espirdo, Trescasas, Segovia kaj San Cristóbal de Segovia. La municipo estas formata de La Lastrilla kaj El Sotillo.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia epokoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La unua mencio de La Lastrilla per tiu nomo estas eklezia dokumento de 1247. Ties graveco rilatis al pagejo por eniro en la ĉefurbo kaj al fonto.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis.
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Centrarkedoj
La Centrarkedoj aŭ Sunperkedoj, populare sunfiŝoj, estas familio (Centrarchidae) de nesalakvaj ostaj fiŝoj de la klaso Aktinopterigoj apartenanta al la ordo Perkoformaj. La tipa genro estas Centrarchus (konsista nur el la centrarko, C. macropterus). La 27 specioj de la familio inkludas multajn fiŝojn familiarajn en Nordameriko, kiaj la amblopitoj, la mikroptero, la blubrankulo, la sunperko, kaj la pomokso. Ĉiu estas indiĝenaj nur de Nordameriko.
Pier Luigi Bersani
Pier Luigi BERSANI (naskiĝis la en Bettola) estas itala politikisto, nuntempa estro de la itala Demokrata Partio kaj jam plurfoje ministro, en la registaroj de Romano Prodi, Massimo D'Alema kaj Giuliano Amato.
Li naskiĝis en Bettola, en la provinco de Piaĉenco, la, el familio de manlaboristoj. Lia patro, Giuseppe, prizorgis benzinejon. Li diplomiĝis pri filozofio en la Universitato de Bolonjo; lia diplomiĝa tezo temis pri la historio de Kristanismo, kaj aparte pri la Papo Gregorio la 1-a.
Li edziĝis en 1980 al samurbanino Daniela Ferrari; ili havas du filinojn.
Politika kariero
Pier Luigi Bersani unue estis elektita kiel regiona konsilanto el la balota teritoria unuo de Piaĉenco kiel ano de la Itala Komunista Partio.
La li estis elektita prezidanto de la regiono Emilio-Romanjo. Aprile de 1995, kiam unue la nomo de la regiona prezidanto rekte aperis sur la balotiloj, li gajnis 54% el la voĉdonoj, kaj konfirmiĝis kiel prezidanto.
De la al la  li rolis kiel ministro pri entreprenoj kaj komerco dum la unua registaro de Romano Prodi. De la ĝis la  li estis ministro pri transportado kaj ŝipirado.
Okaze de la naciaj balotoj en 2001, li iĝis ano de la malalta ĉambro de la itala parlamento. Post la eŭropuniaj balotoj en 2004 li iĝis eŭropunia parlamentano.
En 2008, li iĝis kaŝministro pri ekonomio en la kaŝregistaro starigita de la Demokrata Partio laŭ decido de la tiama partiestro, Walter Veltroni.
En 2009, li anoncis sian kandidatiĝon kiel estro de la Demokrata Partio. Li substrekis la gravecon unuigi la katolikajn valorojn kaj tiujn de demokrata socialismo kaj socialdemokratio. Li ankaŭ substrekis, ke laŭ li civitanoj havu la rajton nomumi unuopajn parlamentanojn (kaj ne nur voĉdoni por politikaj partioj, kiuj per si mem decidas la nomojn de la parlamentanoj laŭ la kvanto da gajnitaj postenoj).
La Bersani gajnis la balotadon en la Demokrata Partio kontraŭ la eksiĝanta partiestro Dario Franceschini kaj senatano Ignazio Marino, kaj iĝis la tria estro de la Demokrata Partio ekde ties fondiĝo. Inter la subtenantoj de lia balotada kampanjo, menciindas la iama italia ĉefministro Massimo D'Alema kaj elstaraj demokratoj Rosy Bindi, Enrico Letta kaj Livia Turco.
En 2013 ĝi ne sukcesis elekti kiel prezidanton de la Respubliko nek Franco Marini nek Romano Prodi, pro 101 parlamentanoj, kiuj ne aŭskultis lian komandon. Sekvis al Bersani Guglielmo Epifani.
Nacia mito
Nacia mito (de μῦθος, greka vorto por "mito") estas inspira rakonto aŭ anekdoto pri la pasinteco de nacio. Tiaj mitoj ofte utilas kiel grava nacia simbolo kaj plifirmigas aron de naciaj valoroj. Nacia mito foje povas montri la formon de nacia epopeo aŭ esti aligita al civila religio.
Nacia mito estas legendo aŭ fikciigita rakonto kiu esti plialtigita al mitologia kaj simbola nivelo kaj aprezata intence por esti prezentata kiel certo al la nacio. Tiu povas simple surdramatigi certajn okazajoĵn, forigi gravajn historiajn detalojn, aŭ aldoni detalojn pri kiuj ne estas dokumenta pruvaro; aŭ rekte esti fikcia historio kiun neniu komprenas kiel laŭvorte certa, sed kiu enhavas simbolan signifon por la nacio. La nacia folkloro de multaj nacioj inkludas fondomiton, kiu povas konsisti en lukto kontraŭ koloniismo aŭ sendependiga milito. Tre ofte, la signifo de la nacia mito estas diskutita inter diversaj sektoroj de la loĝantaro.
Foje, la nacia mito povas montri nuancon spiritan kaj referenci al historioj de la nacia fondo fare de Dio, kelkaj dioj, militestroj aŭ herooj favorataj de la dioj, aŭ aliaj supernaturaj estaĵoj.
La naciaj mitoj servas al multaj diversaj sociaj kaj politikaj celoj. Ofte ili ekzistas nur kiel propagando starigita de la ŝtato. En la totalismaj diktaturoj al la ŝtatestro aŭ diktatoro oni povis atribui, por ekzemplo, historion de supernatura vivo mita por fari ĝin aŭ similigi ĝin al dio (vidu artikolon Kulto al personeco). Tamen, ekzistas naciaj mitoj en ĉia tipo de socioj. En liberalismaj reĝimoj naciaj mitoj povas instigi al la civila virto inspira kaj al memofero, aŭ al la plifirmigo de la povo de regantaj grupoj kaj al la legitimado de ties regado.
Metodoj mitopoeziaj
La kreado de mito en ties tradicia formo ofte dependis de literaturaj rakontistoj; speciale epikaj poetoj. La antikva helena kulturo adoptis la Iliadon de Homero kiel pravigo de sia teoria unueco, kaj Virgilio (70 - 19 a.K.) komponis la Eneadon por apogi la renovigon kaj politikan reunuigon de la romia mondo post la enlandaj militoj.
Generacioj de mezepokaj verkistoj kontribuis (kaj en poezio kaj en prozo) al la artura mito de Britania, disvolvigante tion kio iĝis kerno de angla naciismo kiam tiu adoptis tiun brit-keltan materialon. Camões (ĉirkaŭ 1524 - 1580) komponis en Makao la poemon La Luzidoj kiel nacia epopeo por Portugalio; Voltaire klopodis ion similan por la franca historio, mitologiita en sia La Henriade (1723). La vagnera opero helpis la germana naciisman entuziasmon.
Aliaj rimedoj
Francaj propagandistoj disvastigis kaj popularigis la ideon de Libereco, Egaleco kaj Frateco en la 1790-aj jaroj; usonaj ĵurnalistoj, politikistoj kaj profesoroj, popularigis mitajn tropojn kiel la teoriaj doktrinoj de la "Evidenta destino", la "Sovaĝa okcidento", kaj aliaj.
Karaŝ
Karaŝ, rumane Caraș [karaŝ], serbe Караш, hungare Karas [karaŝ] estas rivero, kiu fontas en Rumanio kaj enfluas en Serbio en la Danubon.
Kenji Kageyama
Li futbalis ĉe Kataller Toyama.
Nacia mito
Aliaj rimedoj
La socialistoj, kiuj proponas ĝenerale nenaciismajn ideojn, kiel la diktatoreco de la proletaro (klasbatalo anstataŭ militoj inter landoj), foje proponis ankaŭ propagandajn idearojn cele al la nacia unueco, kiel ĉe "Pensaro Mao" kaj "Pensaro de Kim-Il".
Karaŝ
Bazaj informoj
Karaŝ estas maldekstra flankorivero de Danubo. Estas kontakto per kanalo al Timiș. En Rumanio ĉebordaj vilaĝoj estas: Giurgiova, Ticvaniu Mare, Grădinari, Vărădia, Mercina kaj Vrani. En Serbio ĉebordaj vilaĝoj estas: Kuŝtilj, Vojvodinci, Dobriĉevo, Straĵa, Jasenovo, Dupljaja, Grebenac, Kajtasovo kaj Banatska Palanka, kie la rivero enfluas la Danubon.
NGC 5634
NGC 5634 (alia indiko — GCL 28) estas globa stelamaso en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nacia mito
Aliaj rimedoj
Tiukadre jam de pratempoj oni identigis en herooj kaj militestroj personigon de la nacia mitoj, kiel Johanino de Arko (alinivele ankaŭ Astérix) en Francio; Cid Campeador (kaj multe pli mite Santiago Maŭrmortigisto) en Hispanio; kaj la reĝo Sebastião, kiu malaperis dum batalo en Maroko kaj revenos dum nebula tago por savi Portugalion; Mao Zedong en Ĉinio; Simón Bolívar por diversaj landoj en Sudameriko; Che Guevara aŭ José Martí en Kubo ktp. Tiurilate vidu artikolon Patro de la Lando.
Somala pasero
La Somala pasero, Passer castanopterus, estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta en Afriko nome en norda Somalio, Ĝibutio, Etiopio kaj Kenjo.
Ĝi estis konsiderata kiel formanta superspecion kun la Ruĝa pasero, P. rutilans, kaj foje eĉ traktata kiel samspecifa; similaĵoj laŭ plumaro kaj morfologio inter ambaŭ ŝajnas konverĝo, pli ol proksima rilato.
Oni agnoskas du subspeciojn, kiuj estus la jenaj:
Tiu specio estas iom simila al la proksima laŭ morfologio Ĝangala pasero sed tre malproksima laŭ geografio. Ĝi havas kiel tiu nigran krucon ĉirkaŭ la ankaŭ nigra bekobazo kun “antaŭtuko” limigita al mallarĝa vertikala nigra strizono kiu trapasas nur la mentonon kaj la gorĝareon kaj traokula strizono, sed sen nigra frunto kaj tie estas ne malhelgriza krono kiel tiu de la Ĝangala pasero aŭ de la Dompaseroj, sed helbrunaj krono, nuko, orelareo kaj kolflanko, kiu ĉirkaŭas helan sablokoloran vangon. La subaj partoj estas sablokoloraj sen markoj nek strioj. En ŝultroj estas tre granda kaj markata helbruna areo (kio nomigas la specion en la latina scienca nomo kiu signifas pli malpli "brunflugila") sed sen blanka ŝultra flugilstrio kiel ĉe aliaj paseroj; flugilplumoj estas nigraj kun helbrunaj bordoj. La dorso estas helgriza (anstataŭ helbruna kiel tiu de la Ĝangala pasero) kun iom da nigra vertikala strieco en supra dorso, dum tiu suba estas senmarka, dum la pugo estas pli hela.
Keisuke Kimoto
Keisuke Kimoto (木本 敬介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kataller Toyama.
Esperanto-Humurino
Malgrandaj esperantaj renkontiĝoj (nomataj "Aprilaj Ridetoj") ligitaj al la urba festo Humurino okazadis en Odeso jam dum iom da jaroj, sed en 2008 ĉesiĝis pro diversaj kialoj.
La nova esperanta renkontiĝo (t.e. La 1-a Esperanto Humurino) okazis en jaro 2010, kaj estis preskaŭ tute improviza. La partoprenantoj de la aranĝo (ĉiuj el 2 urboj: Odeso kaj Jalto, do tiam ŝerce nomantaj sin "jaltesanoj") sukcesis, tamen, partopreni la urban Karnavalon (anstataŭ nura spektado de ĝi). Ili ankaŭ okazigis malgrandan koncerton en Odesa Politeknika Universitato.
En la sekvaj tagoj la aranĝo fariĝis regula (ĉiujara) kaj estis jam pli priplanita. Ĝin aliĝis partoprenantoj el pluaj ukrainaj urboj (Kijivo, Ĥarkivo, Donecko) kaj (en 2011) kelkaj eksterlandanoj.
Datoj de Esperanto-Humurino laŭ jaroj: - La 1-a - 1-3.04.2010; - La 2-a - 1-3.04.2011; - La 3-a - 30.03-1.04.2012; - La 4-a - 29.03-1.04.2013.
Eksteraj ligiloj
Esperanto-Humurino en Odeso
Provinco de Naŭ Valoj
La Provinco de Naŭ Valoj estis juĝa kaj administra ento kreita en 1581 de naŭ valoj tie, kie nun estas Kantabrio. La provinco estis de jenaj valoj: Alfoz de Lloredo, Cabezón, Cabuérniga, Reocín, Piélagos, Camargo, Villaescusa, Penagos kaj Cayón.
Ĝi estis fondita post disputo inter la naŭ valoj kaj la senjoroj de Infantado, kiu daŭris de la jaro 1544 ĝis 1581. Rezulte, la valoj iĝis sendependaj de la senjor-lando. Tial ili konstruis propran konsilian domon (Kunsidejo de Puente San Miguel) kaj en 1630 ili sukcesis konvinki la reĝon Filipon la 4-an pri tio, ke ili povu elekti siajn proprajn estrojn en vilaĝ-domoj (escepto estis la agad-areo de koregidoro). La reĝo aprobis la ĝeneralan regularon de la provinco en 1645. Pro ena konflikto, la provinco havis koregidoron inter 1674 kaj 1678, kiam la provinca prizono estis konstruita apud la konsilia domo.
La Naŭ Valoj plu defendis siajn rajtojn kaj eĉ plinombrigis ilin dum la 18-a jarcento. Ties sidejo estis ankaŭ uzata de deputitoj de aliaj komarkoj de Kantabrio, kiam ili volis solvi komunan problemon. El unu en tiuj kunsidoj ekis la decido krei pli grandan kaj komunan provincon, kiu efektiviĝis kiam oni kreis la provincon Kantabrio en 1778.
Itala Renesanco
Disvolviĝo
Kvankam nuntempe la Itala Renesanco eble estas plej bone konata pro la pentrarto kaj la arkitekturo, tiu periodo fakte atingis ĉefajn rezultojn en literaturo, muziko, filozofio, kaj aliaj artoj, same kiel en scienco. Italio iĝis la agnoskita eŭropa ĉefa lando en ĉiuj tiaj areoj ĉirkaŭ la malfrua 15a jarcento, kaj je variaj gradoj retenis tiun hegemonion ĝis ĉirkaŭ 1600. Tio okazis spite turbulan kaj ĝenerale katastrofa periodo en la itala politiko, laŭ kies fluo plej el Italio estis submetita fare de la ĉefaj eŭropaj potencoj, nome fare de francoj, germanoj kaj hispanoj. La Eŭropa Renesanco ekis en Toskanio (Centra Italio), kaj centriĝis en urboj kiaj Florenco kaj samregionaj. Ĝi poste etendis al Venecio, kie la restaĵoj de antikvgreka kulturo estis alportitaj, provizante al humanistaj fakuloj per novaj tekstoj. La Renesanco poste havis gravan efikon sur Romo, kiu estis ornamita per kelkaj strukturoj en la nova modo all'antico (antikveca), poste ege rekonstruita per la povego de humanistaj 16a-jarcentaj papoj. La Itala Renesanco pintis en la mezo de la 16a jarcento kiam invadoj fare de eksterlandanoj metis la tutan regionon en la tumulto de la Italaj Militoj. Tamen, la ideoj kaj idealoj de la Renesanco daŭris kaj etendis al la resto de Eŭropo, komencante la aperon de la Norda Renesanco, kaj de la Angla Renesanco.
Tiu sama veras por la arkitekturo, praktikita de Brunelleschi, Leon Battista Alberti, Andrea Palladio, kaj Bramante. Ties verkoj estas la Florenca Katedralo, Baziliko Sankta Petro de Romo, kaj la Tempio Malatestiano en Rimini (por aludi nur kelkajn, por ne mencii multajn belegajn privatajn rezidejojn. Fine, la Aldina Presejo, fondita de la presisto Aldo Manuzio, aktiva en Venecio, disvolvigis la italan tipon kaj la malgrandan, relative porteblan kaj malmultekostan presitan libron kiu estas portebla en unu poŝo, same kiel estis la unua kiu publikigis eldonojn de libroj en Antikva Greka. Krom kelkaj kulturaj kontribuoj, kelkaj nuntempaj historiistoj vidas tiun epokon ankaŭ kiel unu el la faktoroj por la komenco de la ekonomia bremso por Italio (aliaj estus la malfermo de la komercvojoj de Atlantiko kaj ripetaj invadoj fare de eksterlandanoj kaj malhelpoj fare de kaj la Franca kaj la Hispana Imperioj).
Renesanca arkitekturo
Italio en la 15a jarcento, kaj la urbo Florenco partikulare, estis hejmo de la Renesanco. Estis en Florenco kie la nova arkitektura stilo havis sian komencon, malrapide evoluante el la maniero kiel Gotiko kreskiĝis el Romaniko, sed konscie alportita de partikularaj arkitektoj kiuj klopodis revivigi la ordon de pasinta "Ora epoko". La fakula alproksimiĝo al la arkitekturo de antikveco koincidis kun la ĝenerala revivigo de lernado. Nombraj faktoroj estis influaj en ties kreado.
Italaj arkitektoj ĉiam preferis formojn kiuj estas klare difinitaj kaj strukturaj membroj kiuj esprimas ties celojn. Multaj Toskanaj Romanikaj konstruaĵoj jam montris tiujn karakterojn, kiel ĉe la Florenca Baptejo kaj la Katedralo de Pisa.
Italio fakte neniam tute adoptis la gotikan stilon de arkitekturo. Krom la Katedralo de Milano, (influita de la Franca Ornama Gotiko), malmultaj italaj preĝejoj montras la emfazon al vertikaleco, la klostrajn kortojn, la ornamegan kaj komplikan nervecan volbadon kiu estas karakteroj de Gotiko en aliaj partoj de Eŭropo.
La esto, partikulare en Romo, de antikva arkitekturaj restaĵoj montrante la ordigitajn trajtojn de la klasika stilo havigis inspiron por artistoj samtempe kiam ankaŭ filozofio turniĝis al tio klasika.
Kadan Kjun (Birmo)
Etimologio
Dum la brita regado la insulo estis konata kiel King Island, King's Island, kaj poste kiel Kadan Island aŭ Kadan Kyun, baze sur la loka prononcmaniero.
Komunumoj
Inter la komunumoj de Kadan Kjun estas la jenaj: Gjindaungĉaxung, Kabingjaŭng, Kapa, Kjataŭ, Majanĉaŭng, Taravuntaxungnge kaj Jemjitkji.
Fred Phelps
Fred Waldron Phelps (naskiĝis la 13-an de novembro 1929 kaj mortis la 19-an de marto 2014) estis la gvidanto de la Baptista Eklezio de Vestboro (Westboro Baptist Church), religia grupo aŭ sekto kies ĉefa instruo estas la malamo de Dio al diversaj aferoj, la eklezio havas sian sidejon en la domo de Fred en Topeka, Kansaso kaj funkcias sendepende de iu ajn alia baptista eklezio aŭ religia organizaĵo. Phelps estas konata pro lia predikado pri la malamo de Dio al la samseksemuloj kaj ke ili estos punataj same kiel tiuj kiuj apogas ilin (ene de la eklezio tiuj lastaj estas fikonataj kiel "fag enabler", t.e., "permesanto de gejaĉoj").
Oliver Nelson
Oliver Nelson (naskiĝis la 4-an de junio 1932 en Sankta Luiso, Misurio; mortis la 27-an de oktobro 1975 en Los-Anĝeleso, Kalifornio) estis usona ĵaz-saksofonisto, ĵaz- kaj film-komponisto, muzikaranĝisto kaj bandestro.
Vivo kaj verkado
Nelson devenis el muzikema familio – lia frato ankaŭ estis saksofonisto kaj muzikis kun Cootie Williams en la 1940-aj jaroj, ankaŭ lia fratino ludis pianon kaj kantis. En la aĝo de ses jaroj li eklernis pianludon kaj dekunujara li eklernis ludi saksofonon. Ekde 1947 li prezentis kun lokaj bandoj ĉirkaŭ Sankta Luiso, antaŭ ol li ekde 1950 ĝis 1951 aliĝis al la bandego de Louis Jordan, por ludi tie 2-an saksofonon (aldosaksofonon) kaj por aranĝi. Same kiel Jordan li restis dumvive pregita de soŭlo. Post la militservo ĉe la marista infanterio li studis ĝis la ekzameno ĉe la Universtitato Vaŝingtono en Sankta Luiso muzikteorion kaj kompozicion.
En la 1950-aj jaroj li estis en la orkestro de Erskine Hawkins kaj en 1959 mallonge ĉe Louie Bellson, eldonis tamen jam proprajn muzikalbumojn kiel bandestro kun muzikistoj kiel Kenny Dorham, Johnny Hammond Smith, Eric Dolphy, Roy Haynes, King Curtis kaj Jimmy Forrest. Lia sukceso komencis per la albumo The Blues and the Abstract Truth kun lia normkanto „Stolen Moments“. Kunverkantoj pri la albumo estis i. a. Eric Dolphy, Freddie Hubbard kaj Bill Evans. Ekde 1967 li vivis en Los-Anĝeleso, kie li sin dediĉis plejparte al televid- kaj filmmuziko. Li koncertis tamen ekde 1966 foje kun proprajn ĉiustelularoj, ekz. en 1970 ĉe la ĵazfestivaloj je Berlino, en 1971 je Montreux kaj en 1975 je Novjorko kaj Los-Anĝeleso.
Kiel aranĝisto li ne nur verkis en 1960-1961 por Quincy Jones (en kies orkestro lia ankaŭ muzikis), sed ankaŭ i.a. por Thelonious Monk, Jimmy Smith (je lia unua koncerto kun bandego), Wes Montgomery, Gato Barbieri (Montreux 1971), Count Basie (sur Afrique), Cannonball Adderley, Sonny Rollins, Eddie Lockjaw Davis, Johnny Hodges, Buddy Rich, Stanley Turrentine, Billy Taylor. Krome li aranĝis por popmuzikaj kaj soŭlaj steluloj kiel Nancy Wilson, Diana Ross, la bando Temptations kaj James Brown.
Li mortis pro koratako en la aĝo de 43 jaroj.
La Bastide - Saint-Laurent-les-Bains (stacidomo)
La Bastide - Saint-Laurent-les-Bains estas franca stacidomo sur linioj - -Courbessac kaj  - La Bastide-Saint-Laurent-les-Bains, situanta en  La Bastide-Puylaurent, en departemento Lozère, regiono, apud Saint-Laurent-les-Bains, en departemento Ardèche, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj   kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Nerbioi
La rivero nomata Nerbioi eŭske aŭ Nervión hispane (en la antikva epoko latine Nerva, greke Νερούα Neroua) situas en la Eŭska Aŭtonoma Komunumo de Hispanio. Ĝi konatas precipe pro la akvofalo de Delika, en la apudfonta parto de la rivero, mallonge post la kunfluo de la fontaj rojoj Iturrigutxi, Ajiturri kaj Urita, kiu altas 222 metrojn kaj estas la plej granda akvofalo de la ibera duoninsulo. La rivero sume longas 76 kilometrojn; ĝi fontas en alteco de 1000 metroj super la marnivelo kaj enfluas la Biskajan golfon de la Atlantika Oceano, do finiĝas en alteco de 0 metroj super la marnivelo. Survoje ĝi interalie pasas la urbon Bilbao.
Murdo de Johano Sentima
La 10a de septembro 1419, Johano de Burgonjo, nomita «Johano Sentima», estis murdita dum intervjuo kun la daŭfeno, nome la estonta Karlo la 7-a, sur la ponto de Montereau.
La murdo okazis dum kunsido preparita en kunvenejo sur la ponto de Montereau. De la komenco la interparolo estis malafabla kaj subite oni svingis armilojn. Kun ĉiu el la du parolontoj venis po dek akompanantoj. El tiu momento la versioj de ambaŭ partioj malkonsentas pri la provoko kaj unuaj atakintoj.
Preĝejo Sankta Spirito (Porva)
La Preĝejo Sankta Spirito estas eklezia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Porva.
Historio
La unua mencio pri tombeja kapelo Emeriko de Hungario okazis en 1260. En la 15-a jarcento oni mencias kapelon Ĉieliro de Maria, apude oni konstruis monaĥejon por paŭlanoj en 1440. La monaĥoj rifuĝis pro la turkoj, la monaĥejo estis jam malplena en 1546. Laŭ priskribo en 1732 la gotika kirko kun la monaĥejo estis ruina, sed ekde la sekva jaro precipe germanoj alvenis, kiuj rekonstruis la preĝejon laŭ baroko inter 1782-1784. La monaĥejo malaperis. La orgeno estis farita en 1823, en 1900 kaj 1925 trakonstruita. La paroĥa statuso estis donita en 1910. Plena arkeologia esploro pri la preĝejo neniam okazis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola sur malalta monteto ekster la vilaĝo, antaŭe kruco estas videbla. En la simetria fasado la kvadrata turo plene reliefas, meze la enirejo funkcias. La absido estas oklatera, kiun pilieroj apogas. Interne estas ornama marmora renesanca tombo de fratino de István Szapolyai (1500). La ĉefaltara bildo pri alveno de Sankta Spirito estis pentrita en 1886 pentrita de Ignác Roskovics.
Kermeso okazas en la dimanĉo de Pentekosto. La zorganta paroĥo estas en Borzavár.
Granda Kartuzio
Priskribo
Ĝi situas en montara ĉeno, norde de la grandurbo de Grenoblo, en la komunumo de Saint-Pierre-de-Chartreuse (departemento Isère). Origine, la Kastelo apartenis al la diocezo de Grenoble-Vienne. En 1084 la sankta episkopo Hugo de Châteauneuf donis ĝin al la ermito Bruno de Kolonjo kaj liaj anoj kiuj fondis la Kartuzianan ordenon.
Endre Németh
Endre Németh [nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Endre estis hungara inĝeniero pri hidrologio, profesoro.
Granda Kartuzio
Priskribo
Hodiaŭ al vizitantoj ne estas permesita la aliro al la loko kaj motorveturiloj estas malpermesitaj sur la ĉirkaŭaj vojoj. Tamen, muzeo pri la kartuziana ordeno kaj la vivo de giaj monaĥoj kaj monaĥinoj staras proksimume du kilometrojn fore. La ordeno estas apogita per la vendo de likvoro kiu estis populara en Francio kaj poste ĉirkaŭ la mondo ekde la frua 18-a jarcento.
Endre Németh
Endre Németh naskiĝis la  en Pécs. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Endre Németh akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1913. Supozeble li soldatiĝis dum la 1-a mondmilito. Inter 1918 kaj 1922 li projektis konstruaĵojn, fervojojn kaj li faris geodeziajn laborojn, poste li havis postenon en la agrikultura ministerio. Inter 1932 kaj 1935 li laboris en hidrologia oficejo, kie li okupiĝis pri irigacio. Li studis tiun teknologion en Francio kaj Italio. Inter 1940 kaj 1962 li estis katedrestro en la menciita universitato. Li estis dekano dufoje (1946-1948, 1950-1952). Li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio en 1952. Li ricevis premiojn en 1965, 1974, 1975.
Granda Kartuzio
Priskribo
Sekvante la novan leĝon pri asocioj de 1901 kaj ĝian interpreton de malpermeso de religia amasa unuiĝo (ekz. en ordenoj) oni fermis multajn famajn religiajn instituciojn en tuta Francio, inkluzive de la Granda Kartuzio. La monaĥoj trovis rifuĝon en Italio ĝis 1929, sed revenis en 1940 kiam la karutzio remalfermitis fare de la registaro de Philippe Pétain.
Ĉe la fino de de la Dua mondmilito la Granda Kartuzio estis utiligita kiel hospitalo fare de la Aliancanaj Trupoj. Pli poste, la konata nazia kunlaboranto Paul Touvier estis kaŝita fare de la monaĥoj sub pseŭdonimo.
Famo post filmado
Dokumentada filmo germana-svisa-franca pri la monaĥejo kun la titolo Le Grand Silence / Die große Stille (reĝisoro: Philip Gröning) ricevis agnoskon en la filmfestivalo post ĝia premiero en 2005.
Ciprinedoj
La Ciprinedoj estas granda familio de nesalakvaj fiŝoj, kiu enhavas la Karpon, la verajn Leŭciscenojn, kaj ties parencojn (ekzemple, la barbioj kaj la barbeloj). Komune nomata la karpa familio, ties membroj estas konataj ankaŭ kiel ciprinedoj. Ĝi estas la plej granda fiŝa familio kaj la plej granda familio de vertebruloj ĝenerale, kun ĉirkaŭ 2.400 specioj en ĉirkaŭ 220 genroj. La familio apartenas al la ordo Ciprinoformaj, el kiu la genroj kaj specioj de la Ciprinedoj formas du trionojn. La familia nomo devenas el antikva greka kyprînos (κυπρῖνος, "karpo").
Reĝinsulo (Kalifornio)
Reĝinsulo, insulo King aŭ en angla King Island, estas insulo en la nordo de la riverdelto de la riveroj Sakramento kaj San Joaquin en Kantono San Joaquin (Kalifornio), je 20 kilometrojn oriente de Antioch, kaj je 20 km okcidente de Stockton. La insulo havas areon de 1,300 ha kaj limas norde kun White Slough, oriente kun Bishop Cut, sude kun Disappointment Slough, kaj okcidente kun Honker Cut.
Százhalombatta
Százhalombatta [sAzhalombata] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Érd. La loknomo signifas: cent-holmoj-(batta). Temas pri 126 da kurganoj trovitaj en la ĉirkaŭaĵo.
Geografio
Százhalombatta situas sur ebenaĵo, laŭ la dekstra bordo de la Danubo, laŭ fervojo Budapeŝto-Pusztaszabolcs, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Pécs, aŭtoŝoseoj M6 kaj M7 estas proksime.
Historio
La nuna urbo estis loĝata dum la kuprepoko, poste romianoj fondis urbeton Matrica. Dum la frua dominado de hungaroj tie estis du vilaĝoj "Batta" kaj "Százhalom". Ĝi daŭre estis loĝata dum la turka erao, dume alvenis hungaroj, ŝvaboj, serboj. Dum la socialisma erao petrolrafinejo kaj termoelektrejo konstruiĝis.
Staufen (Breisgau)
Staufen (Breisgau) respektive Staufen im Breisgau estas urba komunumo en Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. La nomo indikas, ke ĝi situas en la historia regiono Breisgau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Leviĝo de la urbokerno
Antikva loĝloko ekde la ŝtona kaj bronza epokoj, skribe unuafoje menciita en la jaro 770, kaj grava regiona centro dum la mezepoko, la historia urbo aparte konatiĝis en septembro 2007: Tiam sume sep boradoj cele al ebla posta uzo de geoterma energio por hejtado de la historia urbodomo kaŭzis, ke akvo eniris en subteran tavolon de anhidrito kaj ŝanĝis ĝin al gipso, duobligante la volumenon de la materio.
Estraro de PEJ
La estraro de la Pola Esperanto-Junularo estas la gvida organo de PEJ.
1958-1960
La unua estraro estraro de PEJ. Elektita la 21-an de septembro 1958 en Krakovo.
Bydgoszcz-periodo (2000-2004)
La estraroj de PEJ elektitaj en Bydgoszcz. La organizaĵo estis refunkciigita post plurjara stagno.
2000-2002
Elektita dum kunveno okazinta en Bydgoszcz inter la 28-a kaj 30-a de januaro 2000.
Revizia komisiono: Katarzyna Marciniak (Kotomierz), Agnieszka Kulik (Bydgoszcz), Krzysztof Słomiński (Tuchola).
Kolegia tribunalo: Karolina Fryc (Toruń), Tatiana Romaniuk (Bydgoszcz), Magdalena Serafin (Kostrzyn Wlkp.).
La nuna periodo (ekde 2004)
La Estraroj de PEJ elektitaj ekde ĝia formala refondo en 2004 en Varsovio. Ĉefa sidejo de PEJ estas en Varsovio.
Veggie Pride
La Veggie Pride estas internacia okazaĵo celebrata por diskonigi kaj vegetaranismon kaj veganismon.
Estraro de PEJ
2004-2006
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Varsovio inter la 10-a kaj 13-a de junio 2004.
Veggie Pride
Ĝi okazas ĉiujare en Parizo ekde 2001, kvankam ĝi ankaŭ estis imitata en aliaj urboj de la mondo. Tiu ĉi parado arigas veganojn kaj vegetaranojn montri sian fieron pri la rifuzo de manĝaĵoj kaj ĉio bestodevena kaj denunci la diskriminacion kiun la bestoj suferas. La Veggie Pride celas kuraĝigi la vegetaranojn kaj veganojn plfirmigi siajn konvinkojn kaj enkonduki la temon al debato en la socio.
Estraro de PEJ
2006-2008
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Varsovio inter la 19-a kaj 21-a de majo 2006.
Veggie Pride
Paradoj Veggie Pride
La unua parado Veggie Pride en Usono celebriĝis en la jaro 2008 en Manhatano, Novjorko kaj ĝin ĉeestis pluraj centoj da veganoj kaj vegetaranoj.
La 26-an de aprilo 2009 ĝi celebrĝis en Losanĝeleso la Los Angeles Veggie Pride Parade, en kiu estis Rory Freedman, aŭtorino de Skinny Bitch, kaj Karen Dawn, aŭtora de Thanking the Monkey: Rethinking the Way We Treat Animals kiel oratoraj gastoj. La 17-an de majo samjare celebriĝis en Novjorko la Veggie Pride Parade, al kiu ĉeestis John Phillips, Ĉefa afergvida oficisto de la New York League of Humane Voters, Freya Dinshah, direktoro de la American Vegan Society, ano el la konsilio de Queens Tony Avella kaj kandidato de la urbo Novjorko, Paul Shapiro, direktoro de la kampanjoj kontraŭ la bestofarmoj de la Humane Society of the United States (HSUS) kaj Christine Vardaros, vegana atleto, inter aliaj.
Estraro de PEJ
2010-2012
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Varsovio inter la 30-a de aprilo kaj la 3-a de majo 2010. Ŝanĝita dum PEJ-kunveno okazinta en Bjalistoko la 21-an de novembro 2010.
2012-2013
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Varsovio inter la 11-a kaj la 13-a de majo 2012. Tio estas la unua estraro elektita por mallongigita, unuajra oficperiodo.
2013-2014
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Vroclavo inter la 12-a kaj la 14-a de aprilo 2013.
2014-2015
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Nowy Sącz inter la 1-a kaj la 4-a de majo 2014.
2015–2016
Elektita dum PEJ-kunveno okazinta en Varsovio la 18-an de majo 2015
2016-2017
Elektita dum PEJ-kunveno, okazinta en Varsovio de la 26-a ĝis la 27-a de majo 2016
2017-2018
Elektita dum la PEJ-kunveno, okazinta en Varsovio de la 23-a ĝis la 25-a de junio 2017
2018-2019
Elektita dum la PEJ-kunveno, okazinta en Lublino de la 20-a ĝis la 22-a de aprilo 2018
2019-2020
Elektita dum la PEJ-kunveno, okazinta en Varsovio la 1-an de junio 2019
2020-2021
Elektita dum la PEJ-kunveno, okazinta de la 15-a ĝis la 16-a de aŭgusto 2020
2021-2022
Elektita dum la PEJ-kunveno, okazinta la 11-an de septembro 2021 :
2022-2023
Elektita dum la PEJ-kunveno en Katovico okazinta la 7-an de majo 2022 :
1993 Guacolda
1993 Guacolda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomoj Herbert Wroblewski, Gurij Antonoviĉ Pljugin kaj Jurij A. Beljaev elde la observatorio de Cerro el Roble, sur la monto Cerro el Roble en Ĉilio.
Schenefeld (distrikto Pinneberg)
Schenefeld estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lány (distrikto Kladno)
Lány (antaŭe ankaŭ Lahna) estas municipo en Ĉeĥio situanta en Bohemio, 5 km sudoriente de Nové Strašecí, en distrikto Kladno. Vivas ĉi tie.
Historio
En la 14-a jarcento situis en loko sinjora burgaro, kiu ŝirmis vojon el Rakovník ĝis Prago. En la jaro 1589 akiris Lányon imperiestro Rudolfo la 2-a kaj la burgaro estis alikonstruita en ĉasistan kasteleton. Post Valdŝtejnoj venis Fürtenberkoj, kiuj lasis alikonstrui la kastelon en hodiaŭan aspekton. Ekde la jaro 1921, kiam la ŝtato aĉetis la objekton, ĉi tie estas somera restadejo de prezidento de la respubliko. Dum prezidentado de Tomáš Garrigue Masaryk la burga arkitekto Josip Plečnik reguligis ankaŭ kastelparkon. La kastelo estas per kovrita koridoro kunigita kun baroka preĝejo Nomo de Jesuo (1747–1752). Okcidente de la kastelo situas palma forcejo. La kastelparko, la preĝejo kaj la forcejo estas alireblaj por publiko.
En la municipo estas memorĉambro de Tomáš Garrigue Masaryk, bildgalerio kaj muzeo de historiaj aŭtomobiloj.
Dekanolo
1-Dekanolo aŭ C10H22O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la 1-dekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. Dekanolo estas unu el la 217 eblaj izomeroj kun la kemia formulo C10H22O. 1-Dekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
NGC 5635
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Bastide-Puylaurent
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bastidois.
Antaŭmanĝo
Antaŭmanĝo (franca, aperitivo; foje oni uzas la francan esprimon hors d'œuvre; aŭ la italan esprimon antipasto) estas unua parto de plurplada manĝo, antaŭ la ĉefplado, kaj antaŭmanĝaĵo plado servata tiuokaze. Ĝia funkcio estas veki la apetiton kaj prokrasti la malsaton. Ĝia konsisto multe diversas en diversaj landoj; ĝi povas esti aŭ malvarma aŭ varma. Apetitigaĵoj ofte estas servataj kiel manĝo, ekzemple en drinkejoj kaj koktelaj festoj por akompani la likvoron.
En la klasika Okcidenta kuirarto, antaŭmanĝo ofte konsistas el salato, sala torto, kovrita rostita pano aŭ frititaj legomoj. La supon, kiun oni ofte ankaŭ manĝas antaŭ la ĉefplado, oni tradicie konsideras apartan pladon, kvankam oni povas kalkuli ankaŭ ĝin kiel antaŭmanĝon; tio okazas ekzemple ofte en Portugalio. Nuntempe oni surtabligas en restoracioj pastaĵojn por ŝmiri ilin surpane. En Hispanio la tradicio de antaŭmanĝo konsistis el olivoj aŭ fromaĝo; nun en trinkejoj la oferto de antaŭmanĝoj estis ege varia kaj la hispana vorto tapas iĝis internacia.
En restoracioj antaŭmanĝoj helpas al la gastoj trapasi la atendotempon al la ĉefplado.
Rusaj antaŭmanĝaĵoj
En Rusujo oni ofte manĝas antaŭmanĝon al la tagmanĝo, kiun oni nomas zakuska (foje esperantigita kiel zakusko). Ĝi povas ekzemple esti:
Dvoračky
Dvoračky (germane Hofbaude) estas montara budo en Gigantmontaro, situanta en supermara alteco 1140 m sur suda deklivo de monto Lysá hora.
Alirebleco
Dvoračky situas sur vojkruciĝo de turistaj vojoj kaj ĝi estas alirebla el multaj direktoj:
- el Rokytnice nad Jizerou ĉirkaŭ akvofalo Huťský vodopád (4 km)
- el domaro Rezek ĉirkaŭ Vlčí hřeben (6 km)
- el Harrachov tra disvojiĝo Ručičky (7,5 km)
- el Špindlerův Mlýn tra Supraĵo de Vrbata, ĉirkaŭ Kotel kaj Růženčina zahrádka (11 km)
Historio
Dvoračky estas tre malnova budo, fondita en la jaro 1707 fare de familio Schier kiel montara agrikultura kamparana domo por bredado de brutaro sur ĉirkaŭaj ampleksaj herbejoj. La devena nomo estis Rokytenské dvorské boudy. En marto de 1893 la devena budo forbrulis kaj la bruligejon aĉetis grafo Harrach kaj alikonstruis ĝin en abunde vizitatan gastejon. En februaro de 1902 ĉi tie okazis la sepa majstreco de Bohemio en skiado. Ekde la jaro 1923 oni komencis uzi en Gigantmontaro la tn. mutaj markoj, inter kiuj ne mankis marko por Dvoračky. Memorlibro pruvas rarajn gastojn, ekzemple prezidenton d-ron Edvard Beneš kun la edzino Hana, kiuj ŝatis Gigantmontaron kaj en Dvoračky ili pasis libertempon antaŭ la dua mondmilito kaj en la jaro 1945.
Akademio de la Aragona Lingvo
La Akademio de la Aragona Lingvo (en la aragona kaj oficiale Academia de l'Aragonés) estas organo kreata la 15-a de julio 2006 dum la II Congreso de l'Aragonés (dua kongreso de la aragona) kun la celo funkcii kiel la lingva aŭtoritato de la aragona lingvo. Nuntempe ĝi ne estas oficiale agnoskata de la registaro de Aragono (Hispanio), kaj ĝia jura registriĝo estas kiel aragona kultura asocio sub la nomo Esploro pri Aragona Filologio.
Kelkaj el la laboraĵoj de la akademio konsistas el la formulado de ortografiaj, gramatikaj kaj fonetikaj leĝoj por normigi ĉiujn variantojn de la aragona, intencante normigi la lingvon, sed defendante samptempe la dialektojn de la lingvo.
Makoto Nishino
Li futbalis ĉe Kataller Toyama.
Pasporto al la tuta mondo
Pasporto al la tuta mondo estas Esperanto-kursa filmo en 2002 por la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko, konceptita de Edwin Grobe kaj verkita de Paul Gubbins. Ĝi konsistas el dekkvin lecionoj de po tridek minutoj. Ĉiu leciono okazas tute en Esperanto, kaj estas dividita en tri partojn: enkonduko, sekvata skeĉo kiu formas originalan rakonton, muzikon kaj analizo de la historio kaj la novaj terminoj diskutitaj en la leciona fazo.
La videaro sekvas familion de esperantistoj, la Bonvoloj, kaj iliajn gastojn kiuj uzas la Pasportan Servon. La familio Bonvolo havas informejon por helpi aliajn esperantistojn kaj unu tagon renkontas Ruselon, kiu estas ŝafisto. Ruselo, post vojaĝo lacas kaj la familio konsentas gastigi lin. Malantaŭ renkontoj, amikino kaj loka vendejo-posedantino, Flora Bundo, revenas al la Bonvola domo kun grandaj monaj zorgoj. La patro de la familio, Georgo, donas monon al Flora sen la permeso de la edzino Filisa. Tiu ĉi trovas, ke ŝia mon-bokalo estas malplena kaj kontaktas malruzan detektivon. La detektivo kredas, ke Ruselo estis la ŝtelisto kaj provas aresti lin. Konfliktoj sekvas.
Temkanto
ESPERANTO
Ni neniam fremduliĝas, Por bonvolo ni ja strebas. Bonvenon Esperantion, En Bonvolo-familion!
KORUSO: Esperanto, Esperanto La pasporto al la tuta mondo La interpopola senmurigilo
Zamenhof, pacama homo, Lingvon kreis por la mondo; Komuniki nun ni povas Ni amikojn novajn trovas.
[Koruso]
Ni facile povas lerni Gramatikon kaj parole Kun precizo, tre bonvole, Frue, ĝue kaj belsone!
Eksteraj ligiloj
Ĉi tie
Eŭriko
Eŭriko estis reĝo de Visigotoj ekde 466 ĝis 484.
Eŭriko estis 4-a filo de Teodoriko la 1-a. Li mortigis sian fraton Teodoriko la 2-a por iĝi reĝo. Li kreis la unuan leĝaron de Visigotoj. Eŭriko multe vastigis teritorion de Regno Visigota per kelkaj militoj kontraŭ la Romia Imperio en Gaŭlio kaj Hispanio, li ankaŭ rifuzis statuson de romia federato.
Luhačovice
Luhačovice estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas sudorienta parto de Moravio, regiono Zlín, en Vizovica montetaro, en valo de rivero Šťávnice, 12 km de urbo Uherský Brod. Ĝi estas la plej konata moravia banloko kaj populara turisma centro kun.
Historio
En Luhačovice ekzistis en la jaro 1261 burgo Engelsberk, en la jaro 1609 burgaro, la vilaĝo mem estas unue menciata en la jaro 1412. Sur la fundo de la valo fontas hidrogenkarbondioksido-kloridsodaj alkalaj mineralakvoj kaj sulfurhidrogenaj akvoj, konataj ekde la jaro 1669. El la jaro 1738 devenas baroka kastelo kun kapelo (1754), el kiu fariĝis en la jaro 1784 preĝejo. La unuan banlokan konstruaĵon konstruis en la jaro 1789 tiamaj posedantoj Serényi-anoj (ili posedis Luhačovice ekde 1628 ĝis 1945). Statuton de urbo havas Luhačovice nur ekde 1936.
Banloko
El pli multe ol 10 fontoj estas la plej fama Vincentka, troviĝanta en ĉi tiea kolonaro kaj kiun oni ankaŭ distribuas en vendejreton. Malpli multe konataj estas Aloiska, Otovka kaj Amandka. La fontoj havas ŝirmzonon. La akvon oni kaptas plejparte el putoj aŭ boroj. En la urbo oni kuracas perturbojn de spirorganoj kaj digestorganoj, perturbojn de metaboloj de grasaĵoj, angiajn malsanojn. Oni uzas trinkkuracadon, banojn, kompresojn kaj inhaladon. La banloko funkcias tutjare, krom unumonata paŭzo ĉirkaŭ fino de la jaro. La komplekso de la banlokaj konstruaĵoj kun kolonado estas ekster trafikvojo de la urbo. Secesia arkitekturo de la banloko havas karakterizajn elementojn inspiritajn de regiono Valaĥio. La banloko havas tradicion de ĉeĥa-slovaka reciprokeco (Akvoterapia instituto, domo de Jurkovič).
Proksimume 3 km de la urbo estas valbaraĵo nomata Luhačovice, kiu estis finita en la jaro 1928. Ĉirkaŭ la valbaraĵo estas multnombraj ripozobjektoj kaj aŭtokampadejo.
Interesaĵoj
En la urbo troviĝas granda nombro de la plej diversaj kafejoj, vinejoj, restoracioj kaj sukeraĵejoj. En Luhačovice-on oni ne veturas nur pro kuracado, sed ĉi tieaj kondiĉoj kontentigos homojn turisme, sporte kaj socie fonditajn. Por la turismo estas en Luhačovice kreitaj specialaj rondoj tra la ĉirkaŭaĵo kun naturaj scenejoj.
Transporto
Pro la populareco de Luhačovice estas eĉ regula direkta trajna konekto de Prago al Luhačovice.
Esperanto
En novembro 2009 dum ĝenerala asembleo de Ĉeĥa Esperanto-Junularo estis ekskurso al Luhačovice.
20784 Trevorpowers
20784 Trevorpowers estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Trevor Powers, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la James 1:5 Home School de Louisville (Kentukio, Usono).
4174 Pikulia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-soveta verkisto Valentin Savviĉ Pikul (cirile : Валентин Саввич Пикуль, 1928–1990).
Givet
- prononco laŭ sistemo IFA [], do, Gibet kaj valonlingve Djivet - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas givetois(es). Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Kvina urbo laŭ la nombro de loĝantoj en Ardennes, Givet estas la lasta riverurbo lokata sur la Movo ĝis Belgio. En la Ardenoj kaj historie lokita en la regiono de la valona lingvo, la landlima urbo enspacas, pro sia strategia pozicio, rimarkindan geografian lokon, kiu donis al la urbo urban heredon kaj gravan historion.
Givet estas konata pro pro sia Foiro de Cepoj (france Foire aux Oignons) je la 11-a de novembro.
(18220) 6286 P-L
(18220) 6286 P-L estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Saint-Laurent-les-Bains
Saint-Laurent-les-Bains estas malaperinta franca situanta en departemento Ardèche, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.