cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dovyalis hebecarpa
Dovyalis hebecarpa aŭ ketembilo ( sin.: Aberia gardneri kaj Rumea hebecarpa) estas planto el Flakurtiacoj aŭ Salikacoj.
La pkanto estas tre disbranĉanta, ĉiamverda kaj dioika aŭ kelkfoje monoika arbusto aŭ arbo kun alteco de 4,5–6 m kaj kun longaj branĉoj. Ĝis 4 cm longaj pikiloj kovras la trunkon kaj la malsuprajn brancojn. La folitigoj estas brune harecaj kaj ĉ. 4 cm longaj. Ĉe la piedo de la folio staras du rozkoloraj haraj apogfolietoj. La folioj estas alternsidaj, eliptaj ĝis ovalaj, pintaj kaj je la bazo kojnformaj. La koloro estas malhelverda kaj kun preskaŭ kalva supra surfaco. La malsupra surfaco estas helverda kaj malforte hara. La folio estas mola kaj glatranda.
La ketembilo estas endemia en Srilanko. David Fairchild enkondukis la planton komence de la 20a jarcento en Usono. La planto estas kultivata en Karibio suda Hindio, Filipinoj kaj Mezameriko.
Marmora insulo
Marmora insulo (Marmara Adası, Προκόννησος) estas turka insulo en la Marmora maro, najbare de la Dardaneloj.
Yusuke Chajima
Yusuke Chajima (茶島 雄介, n. ) estas japana futbalisto.
Marmora insulo
La insulo ekde antikvaj tempoj estas konata pro ĝia blanka marmoro, kiu estis uzata en multaj urboj de Anatolio kaj de kiu originas la insulonomo. Speciale dum la bizanca periodo tiu marmoro estis forkomercita en la tuta mediteranea regiono. La antikvaj ŝtonminejoj ĝis nun estas konservitaj, kaj estas ekde la otomana periodo denove uzataj. Marmorproduktado nun estas la plej granda industria fako sur la insulo, krom tio oni ankaŭ kultivas olivojn kaj vinberojn.
Yusuke Chajima
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj JEF United Chiba.
Marmora insulo
Oni povas boate atingi la insulon ekde Tekirdağ (hungare Rodostó), Istanbulo aŭ Erdek.
Koordinatoj:
Karl Markovics
Karl Markovics (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1963 en Vieno, Aŭstrio) estas aŭstra aktoro, reĝisoro kaj scenaristo.
Vivo
La filo de vendistino kaj de busŝoforo ne volis lerni kutiman profesion, sed revis pri aktora kariero, kaj la gepatroj subtenis lin en tio. Tamen li ne pasis la kandidatigan ekzamenon en la aktora lernejo Max-Reinhardt-Seminar. Li tamen ne malentuziasmiĝis kaj ekde la jaro 1982 profesie aktoris en al viena teatro Serapionstheater. Ekde 1987 li aktoris en la teatro Wiener Ensemble.
Unuan filman rolon li avis en 1991 en la kineja filmo Hund und Katz de Michael Sturminger. En 1993 li videblis en la tragike komika privojaĝa filmo Indien ("Barato") de Paul Harather. Vasta publiko ekkonis lin en la rolo de distrikta polica inspektoro Stockinger, komence en la aŭstria krimfilma serio Kommissar Rex (1994 ĝis 1996), poste en la "ida serio" Stockinger. Sekvis pliaj filmaj roloj interalie en la projektoj Hinterholz 8 (1998), Late Show (1999), Geboren in Absurdistan (1999) kaj Komm, süßer Tod (2000).
En la sekvaj jaroj li aktoris en multaj televidaj kaj teatraj produktaĵoj, interalie en la vienaj teatrejoj Theater in der Josefstadt kaj ''Volkstheater', kie li en 2005 per la dramo La kalva kantistino de Eugène Ionesco ankaŭ unuafoje reĝisoris tratraĵon. En 2008 li videblis en la duparta televida produktaĵo Die Gustloff de la reĝisoro Joseph Vilsmaier - flanke de la aktoraj kolegoj Michael Mendl, Heiner Lauterbach, Francis Fulton-Smith kaj Dana Vávrová.
La ĉefrolo de Salomon Sorowitsch en la filmo Die Fälscher (2007) de Stefan Ruzowitzky, kiu ricevis la Akademian Premion de 2008 en la kategorio de "plej bona neanglalingva filmo'', estas lia ĝis nun plej granda sukceso.
En 2009 Karl Markovics kune kun aliaj samlandaj kolegoj fondis la "Akademion de la Aŭstra Filmo". Du jarojn pli poste, en 2011, li en la filmo Atmen ("spiri") unuafoje laboris filma reĝisoro kaj scenaristo. La produktaĵo ricevis la premion Prix Europa Cinemas Label en la 64-a Internacia Filmfestivalo de Cannes, la Aŭstran Filmpremion pri plej bona reĝisorado kaj plej bona scenaro, kaj la ĉefajn premiojn en la Sarajeva Filmfestivalo kaj la Sao-Paŭla Internacia Filmfestivalo.
Privata vivo
Karl Markovics estas edzo de la teatra aktorino Stephanie Taussig kaj patro de du infanoj. Li loĝas proskime de Vieno.
Mühlwald
Mühlwald - por kiu aldona itallingva nomo Selva dei Molini estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Sand in Taufers, Kiens, Pfalzen, Gais, Terenten, Pfitsch, Ahrntal kaj Vintl.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (99%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 0,8% parolas denaske la italan kaj 0,2% la ladinan.
Soya Takahashi
Soya Takahashi (高橋 壮也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj Fagiano Okayama.
Marianne Sägebrecht
Marianne SÄGEBRECHT [mariane Segebreĥt] (naskiĝis la 27-an de aŭgusto, 1945 en Starnberg, Bavario) estas germana aktorino.
Antaŭ ol ŝi aŭtodidakte lernis la aktoradon, ŝi laboris kiel helpantino de kuracisto kaj kiel fotistino en sia hejmurbo. Kiel juna virino ŝi ekloĝis en Munkeno, kie ŝi elprovis sin en diversaj teatraj ensembloj.
En la jaro 1979 la reĝisoro Percy Adlon malkovris ŝian talenton kaj invitis ŝin al televida produktaĵo. Vastan popularecon ŝi gajnis en la jaro 1984, kiam Percy Adlon ŝin okupis por la ĉefrolo en la filmo Zuckerbaby. Marianne Sägebrecht, kiu mem cetere ne vere kongruas al la modernaj malserenaj belecnormoj sed fakte vere kaj ege belas kaj radias vivĝuon kaj homecon, en tiu filmo prezentis dikan virinon, kiu vivis tristan vivon. Amante viron tiu virino gajnis memfidon kaj optimismon, kiu restis en ŝi eĉ post la fino de la amrilato.
En 1987 ŝi en la filmo Out of Rosenheim unuafoje prezentis sin en Usono. El pliaj filmoj menciindas The War of the Roses, en kiu ŝi aperas apud Michael Douglas kaj Kathleen Turner.
En la jaro 1994 ŝi publikigis sian membiografion Ich trau' der Zukunft.
NGC 6461
NGC 6461 (aliaj indikoj — UGC 10954, MCG 12-17-4, ZWG 330.55, ZWG 340.17, PGC 60659) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(7513) 1985 RU2
(7513) 1985 RU2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Vezia
Vezia estas komunumo de la komunumaro Vezia kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1917 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Vezia situas sudoriento de la distriktĉefurbo Lugano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. La komunumo konsistas el la urbeca vilaĝo Vezia kun la kvartaloj San Martino, Cassina kaj Pian Gallina.
Stacio Nanjō
Stacio Nanjō (japane: 南条駅 [Nanĝo-eki], angle: Nanjō Station) estas fervoja stacio en Minamieĉizen, Gubernio Fukui, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
Vezia
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,39 km², de kiuj 23,0% estas kovritaj de arbaro, 16,5% servas por agrikulturo kaj 59,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vezia limas en nordo al Cadempino, en nordoriento al Cureglia, en oriento al Porza en sudoriento al Savosa en sudo al Lugano, en sudokcidento al Bioggio, kaj en okcidento al Manno.
Trafiko
Tra Vezia pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Belinzono al Lugano kaj alveturejvojo al la aŭtvojalveturjo Lugano-Nordo de la svisa aŭtovojo A2, kiu pasas okcidente de la komunumo laŭlonge de la komunumlimo. Pere de bus- kaj trolejbuslinioj de la urbo Lugano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vezia datiĝas el la jaro 1467 jam sub la aktuala nomo Vezia. En San Martino ekzistas restaĵoj de romia tegelfarejo kaj de mezepoka fortikaĵo, kie en la jaro 1297 estis atestita havaĵoj de la katedrala kapitolo de Como kaj en la jaro 1392 de la hospitalo Santa Maria de Lugano. En la 17-a jarcento Vezia ricevis la privilegian statuson de aŭtonoma komunumo de la Voktejo Lugano.
Daphniphyllum
Daphniphyllum, ankaŭ nomata ŝajnlaŭro, estas la sola plantgenro el la familio de la Daphniphyllaceae (Dafnifilacoj). Ĝi konsistas el dek ĝis 40 ĉiamverdaj specioj el Orientazio.
Priskribo
La specioj de la genro estas ĉiamverdaj, laŭrosimilaj arboj aŭ arbustoj. La folioj havas tigojn.
La specioj estas monoikaj.
En grapolaj floraroj la floroj staras kune. La etaj floroj havas du ĝis ses sepalojn. La planto ne havas sepalojn. La fruktoj estas globoformaj drupoj kun prujnkovrata ŝelo.
Disvastiĝo
La disvastigejo estas Orientazio. De Japanujo kaj Koreujo la genro etendiĝas trans Ĉinujo al Hindujo. Kaj kreskas sur la malajaj kaj indoneziaj insuloj. Izolita trovejo ekzistas en Srilanko kaj en suda Hindujo.
Sistematiko
La genro Daphniphyllum estis starigita en 1827 fare de Carl Ludwig Blume, kaj en 1869 ĝi estis enordigita en la familio Daphniphyllaceae (Dafnifilacoj). Ene de la Saksifragaloj la parencaj rilatoj ankoraŭ ne estas klaraj, la frataj grupoj de Daphniphyllum estas kaj kacurarboj (Cercidiphyllaceae) kaj Peoniacoj (Paeoniaceae). La genro havas inter 10 kaj 30 speciojn. La sola kelkfoje kultivata ornamarbo en Eŭropo estas Daphniphyllum macropodum. Jen listo de specioj :
Velburg
Velburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neumarkt kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
135268 Haigneré
135268 Haigneré estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 20-an de septembro 2001 de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin elde sia observatorio proksime de Le Creusot (Saône-et-Loire, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la francaj gekosmonaŭtoj Claudie kaj Jean-Pierre Haigneré, ambaŭ anoj de la korpo de kosmonaŭtoj de la Eŭropa Kosma Agentejo. Claudie flugis ĉe la kosmostacio Mir en 1996 kaj ĉe la Internacia Kosmostacio en 2001. Jean-Pierre flugis ĉe Mir en 1993 kaj 1999. Claudie naskiĝis en Le Creusot, elde kie la asteroido estis malkovrita.
Litovio en la Somera Olimpiko 1992
Temis pri la tria partopreno de litovia nacia teamo en somera olimpiko - en 1912 la litoviaj atletoj devis partopreni en teamo de la Rusia Imperio, kaj inter la Dua Mondmilito kaj la jaro 1990 en teamo de Sovetunio. Entute la Somera Olimpiko de Barcelono estis la unua post la disfalo de Sovetunio, kaj la teamoj de Litovio, Latvio kaj Estonio estis la nuraj el la ŝtatoj re-ekestintaj post la disfalo, kiuj partoprenis en sendependa nacia teamo kaj ne en unia teamo. La nacia Litova Olimpika Komitato (litove Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, LTOK) sendis entute 36 virajn kaj 11 virinajn atletojn, por konkuri en 11 sportaj disciplinoj.
Hanna Schygulla
Hanna SCHYGULLA [hana ŝigula] (naskiĝis la 25-an de decembro 1943 en Königshütte, Supra Silezio) estas germana aktorino.
En la jaro 1945 ŝia familio ekloĝis en Munkeno, Bavario. Post la abiturienta ekzameno ŝi laboris dum unu jaro en Parizo, poste ŝi studis germanistikon kaj romanistikon en Munkeno, kaj lernis samtempe la aktoradon.
En la 1960-aj jaroj ŝi konatiĝis kun la reĝisoro Rainer Werner Fassbinder. Kun li (kaj kelkaj aliaj personoj) ŝi en la jaro 1968 fondis la ensemblon Antitheater, poste ŝi aperis en aro da teatraĵoj, filmoj kaj du televidserioj sub lia reĝisorado.
Ekde la 1980-aj jaroj ŝi ankaŭ sukcese prezentas sin internaci-nivele, ekz. en Passion (de Jean-Luc Godard) kaj Dead Again de Kenneth Branagh.
Hanna Schygulla nuntempe vivas en Parizo.
En 2010 ŝi kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
(12998) 1981 EB43
(12998) 1981 EB43 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Krisztina Tóth (tablotenisisto)
Krisztina Tóth [kristina tOt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Tóth Krisztina estis hungara tablotenisisto, kvinfoja olimpiano, sepfoja eŭropa ĉampiono.
Krisztina Tóth naskiĝis la en Miskolc.
Biografio
Krisztina Tóth inter 1983-1985 estis tablotenisisto en Gödöllő, poste en ĉefurba sportklubo, ekde 2000 en germanaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono 28-foje inter 1988-2002 unuoble, induope, variduope aŭ teame. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996, Hungario en la Somera Olimpiko 2000, Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 sen medalo, sed en eŭropaj ĉampionumoj ŝi estis la unua sepfoje inter 1994-2008 induope, variduope aŭ teame. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2014.
Naoki Otani
Naoki Otani (大谷 尚輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Roasso Kumamoto kaj FC Machida Zelvia.
Guémené-sur-Scorff
(jen france, bretone Ar Gemene) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
(162227) 1999 TS127
(162227) 1999 TS127 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Dafnifilacoj
La dafnifilacoj (Daphniphyllaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo saksifragaloj (Saxifragales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj ĉirkaŭ 30 speciojn,. Ĝia tipa genro estas dafnifilo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (18 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Lavizzara
Lavizzara estas komunumo de la Komunumaro Lavizzara kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 529 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 187,50 km², de kiuj 30,5% estas kovritaj de arbaro, 12,0% servas por agrikulturo kaj 0,8% por setlado.
Trafiko
Pro ĝia situo en la supro de la Valo de Maggia, la Lavizzara atingeblas per unu sola veturebla vojo ek de Cevio. Al la Valo Leventina kondukas nur altmontaj montpasejoj kun piedpadoj, kiel ekzemple la Pasejo de Sassello. Pere de buslinio al Locarno, ĝi estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lavizzara datiĝas el la jaro 1361 kiel Lavizaria. Dum mezepoko la Valo de Maggia apartenis al la kamparo de Lokcarno, de kiu ĝi sendependiĝis en la jaro 1403. En la jaro 1430 la Dukoj de Milano rekonis certan aŭtonomion de la Valo de Lavizara, kiun ĉi-lasta konservis ĝis al la aktuala tempo. La vala komunumo estis disigita en la jaro 1929. La nova vala komunumo Lavizzara estis fondita kun efiko de la 4-a de aprilo 2004 per kuniĝo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Broglio, Brontallo, Fusio, Menzonio, Peccia kaj Prato-Sornico.
Kabineto Batthyány
Kabineto Batthyány [batjAnji] estis la unua respondeca sendependa ministraro en Hungario, kiu gvidis la landon duonjaron en 1848.
Historio
La kabineto kreiĝis depost la sensanga revolucio en Pest (urbo). La Habsburgoj akceptis la postulojn, poste la hungara parlamento kodigis ĝin. En septembro la kabineto transformiĝis, anstataŭ ministroj subministroj eklaboris. La plej signifa ago de la kabineto estis nuligo de la servutuloj kaj enkonduko de hungara monosistemo.
Fiaskon de la kabineto kaŭzis precipe tio, ke Josip Jelačić atakis Hungarion, kaj iomete tio, ke la Habsburgoj oficiale ne akceptis la transformiĝintan kabineton.
Elefant-ordeno
La Elefant-ordeno (Elefantordenen) estas dana kavalira ordeno, fondita kun skribaj statutoj en 1683, sed jam antaŭe eldonita de reĝo Frederiko la 2-a en 1580. La ordeno originas el antaŭa "Frataro de la Dipatrina societo", kiun fondis Kristiano la 2-a en 1460.
Kontraste al la stelo kiun uzas multaj aliaj ordenoj, ĝi havas elefanton kiel ordena ornamaĵo, farita el oro, eburo kaj emajlo, portata kun ĉeno aŭ helblua rubando.
La ordeno estas kutime donata al anoj de la dana reĝa familio aŭ al eksterlandaj ŝtatestroj. Nur tre malofte ĝi estas donata al ne-reĝaj danoj. La lasta tia ordenito estis la ŝipisto Mærsk Mc-Kinney Møller (1913-2012) en 2000.
Imre Gábor Esterházy
Imre Gábor Esterházy naskiĝis la  1689 en Szombathely. Li mortis la 1763 en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio).
Biografio
Imre Gábor Esterházy lernis ekde 1706 en Sopron, post 2 jaroj en Romo, kie li estis preposto. Li pastriĝis en 1713, li iĝis kanoniko kaj eklezia ĉefdekano. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li zorgis pri konstruadoj de 4 kirkoj ekzemple en sia naskiĝurbo kaj Dömös.
Dyjákovice
Dyjákovice (Gross Tajax) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1279.
Suruç
Suruç (kurde Pirsûs) estas kampara distrikto de Provinco Şanlıurfa (aŭ neformale provinco Urfa) en Turkio, sur ebenaĵo proksime de la siria limo 46 km sud-okcidente de la urbo Urfa.
Etimologio
La moderna turka nomo "Suruç" devenas el Serugh (sirie ܣܪܘܓ, Seruga, prononcata kvazaŭ Sıruğ en moderna turka ortografio, sed prononcita laŭ elparolo influita de la araba سروج, sarūj signifanta "selo"), la antaŭ-islama nomo por la areo. La nomo laŭvorte signifas "teksita" (hebree סרוג 'Šaruga' signifanta "trikita") aŭ "krada" kaj aludas al ĉu teksado aŭ selo-farado, el kiuj ambaŭ estas tradiciaj metioj en la distrikto. Alternative, la nomo asociiĝas kun Serug (hebree שרוג, śərûḡ), la prapatro de la profeto Abrahamo (Genezo 11: 20-23; Libroj de la Kronikoj, unua libro 1:26; Luko 3:35).
Historio
La 20-an de julio 2015 atenco de ĝihadistoj kontraŭ kurdoj okazigis almenaŭ 30 mortojn. La intenco de ĝihadistoj estas malkuraĝigi la apogon fare de kurdoj en Kobane, kiu estas kurda urbo en Irako, trans lka apuda landlimo, konkerita de ĝihadistoj kaj rekonkerita de kurdoj kelkajn monatojn antaŭe, iom kun apogo de eksterirakaj kurdoj. La atenco okazis kiam junaj kurdoj preparis renkontiĝon cele al sendo de apogo al la irakaj kurdoj.
Am schmalen Rain (ĝardena urbo)
La ĉevalferforma Ĝardenurba setlejo Am schmalen Rain (germane: Gartenstadtsiedlung Am schmalen Rain) en Gotao, Germanujo, estas bonega ekzemplo por la de la ĝardenurba movado influita loĝejkooperativ-agado de la 1920-aj jaroj. Sian nomon ricevis la ekzemplo gotaa de malnova areonomo troviĝinta ĉe la enireja strato.
La tuto faritis laŭ planoj de la arĥitektoj Richard Neuland kaj Bruno Tamme kiel ankaŭ de la registara ĉefkonstruisto Pfitzmann.
Échauffour
Échauffour estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Am schmalen Rain (ĝardena urbo)
Komencoj
Fondiĝis en la 19.2.1909 laŭ la principo de kooperativumado (Hermann Schulze-Delitzsch) Gothaer Baugenossenschaft für Beamte und Arbeiter der Eisenbahnerverwaltung eingetragene Genossenschaft mit beschränkter Haftpflicht. Samjare akiris kooperativo sian unuan konstruteritorion en la sudokcidento de Gotao kaj estiĝis Alte Kolonie. Ĉiuj stratoj tieaj nomitis laŭ elstaruloj: Paul von Breitenbach, Friedrich List, Gottfried-Karl Kindermann, Albert von Maybach.
Inter 1909 kaj 1926 alvenis aldone je Alte Kolonie porfamiliaj domoj ĉe la stratoj Boilstädter Straße, der Friedrich-Ebert-Straße kaj Waltershäuser Straße; tiam la nombro de la loĝejoj ade kreskis. En 1923 kreitis en Gotao tuturba evoluigplano kaj regulota distribuo de surkonstruebla areo. Sekve konstruado ĉeurborande treege plifaciligitis kaj efika fundamento de nova setlejo ekestis. En 1925 la estrarano kooperativa kaj la kontrolkomisionaro klopodis pligrandigi la loĝejnombron kaj estiĝis la unuaj planoj pri faro de en si harmonie ĉirkaŭita setlada zono.
Planado kaj konstruo
Pro manko de belaj loĝejoj kaj senlaboreco de multaj la regna registaro decidis organizi vintran urĝecprogramon kio ebligis la rapidan disponigon de grandaj monsumoj por la konstruprojekto. Estante la plej granda konstrukooperativo aĉetis la porfervojista Wohnungsbaugenossenschaft der Eisenbahner e.V. Gotha teritorion de 7,2 hektaroj situantan sude de la fervoja taluso kaj okcidente de Ratsrinne. En 1926 tiu ĉi projekto kun la plano de faro de inter 150 kaj 200 loĝejoj pozitive jesigitis dum kunveno. Municipa administrado kaj landa registaro petitis helpadi kiel ajn. La arĥitektoj Neuland kaj Tamme kandidatis proponante ideojn sub la sekvantaj kondiĉoj:
La ideoj de Richard Neuland favorigitis - kun kelkaj etaj ŝanĝoj. Fine mendon oficialan ricevis tri arĥitektoj; la unuopuloj responsu pri po unu parton de la setlejo. La komplekso estu en formo de hufo.
La arĥitektoj Bruno Tamme kaj Richard Neuland, lernintoj de la Gotaa Konstrulernejo, estis planintaj jam plurajn aferojn en Gotao (ĉe Maybachstraße). Tamme, Neuland kaj Pfitzmann (li venigitis fare de la vajmara Thüringer Wohnungsfürsorgegesellschaft) promesis bonan kunlaboradon. Individuaj ideoj kunigitis en unu kaj en la 20.12.1926 lotumitis pri la akurata dividiĝo de la zonaro inter la triopo arkitekta.
La unua kostosurtabligo estis - por 161 loĝejoj, tri magazenoj, unu gastejo kaj la kooperativa administrad(ej)o de 1.875.850 markoj.
Detaloj pri la loĝejaro
La preparlaboroj je la konstruo de la setlejo Am schmalen Rain, la tera elpreno kaj la aranĝo de la konstruistaj stratoj, sekurigitis fare de la laborigprogramo porsenlaborula Winter-Notstands-Programm. Ĉiuj aliaj laboroj faritis fare de la gotaa metiistaro. Por havi sekuran konekson por piedirantoj kaj aŭtomobilistoj du pontoj faritis en al direkto de la stratoj Pestalozzistraße kaj Friedrich-Ebert-Straße. Ekster tio estiĝis piediranta subpasejo sub la fervoja taluso de la linio inter Eisenach kaj Erfurto por ebligi rektan vojon al la gotaa urbokerno.
En la 19.9.1927 okazis solena domsupra-festo kun 1300 partoprenantoj dum kiu ĉefurbestro Scheffler informis pri la novaj stratonomoj:
Dum la kunsido de la urba konsilantaro de al 10.1.1928 la gotaa urbestro laŭdegis la kosntrukooperativon kaj ties estraranon taksanate la setlejo konstrua juvelaĵo gotaa. Por preventi bankroton en 1928 ĉiuj membroj petis kontribui monsmojn; krome venditis kelkaj grundoj ĉe Siebleber Straße 28, la komercdomo St. Gotthard kaj la bieno de ĉe Walterhäuser Straße 36.
Ŝparmezuroj dumkonstruadaj
La konstruzono Am schmalen Rain aliaranĝitis por povi plialtigi la nombron de la loĝejoj. En oktobro 1927 malŝrumpis la loĝejnombro de 161 je 190, poste ĝis 202. En la porunufamiliaj domoj ofertitis la etaĝoj separite kaj el la supra etaĝo de la ekonomia domo ne iĝis gastigaj ĉambroj sed 12 loĝeoj. En 1935, okaze de la lasta divido de la envicaj domoj, tie estis finfine 269 loĝejoj:
Envicaj domoj, kiuj unue estis planitaj por unu familio kaj poste disdonitis separite laŭetaĝe, havis nur en la supra etaĝo banejon kaj necesejon kiuj ĉiuj domanoj komune uzis. Ekster tio fermo interloĝeja ne eblis pro la devo havi liberan aliron kaj subtegmentaren kaj kelen por ĉiuj.
Pro financaj malfacilaĵoj ne realigitis domo sude de Friedrich-Ebert kaj de bakejo. Ankaŭ la multkolora farbado de la domopordoj ne faritis: ili ĝuis nur unukoloran farbiĝon. Parapetoj ankaŭ pli simple kunmetitis per simpla veldado, ne per dekoraciaj pecoj.
De post la milito ĝis 1989
Ekde la dua duono de la jaro 1946-a ĉiuj loĝejoj ŝate administritis por solvi la loĝejan malabundon kaj malhelpi spekuladon. Disdonis la loĝejojn la municipa ĉi-responda sekcio kune kun la administrantoj de Deutsche Reichsbahn dume la kooperativa estrarano nur informitis kaj apenaŭ povis influi la (mal)akcepton de novaj loĝantoj.
En 1957 la tenadantoj alinomĝis je Gemeinnützige Wohnungsbaugenossenschaft der Eisenbahner e.G.. Inter 1960 kaj 1980 la kooperativanoj plibonigis siajn vivkondiĉojn danke al memaj iniciatoj kaj internajbara helpado. Krome ŝanĝitis iamaj plantadaj zonoj je verdaj parkoj. La tiam ofte mankantaj materialoj nuntempe arĥitekture avantaĝis tiel, ke konserviĝis la setlejo Am schmalen Rain en kvazaŭ originala versio. En 1972 ĝi deklaritis monumentprotektota kio pli favoris neŝanĝiĝon. En tuta Germanujo temas hodiaŭ pri la plej malmulte ŝanĝiĝinta ĝardena urbo. Gajnoj de la diligentaj kooperativanoj devis transdonitaj al la ŝtato.
Post 1989
Post decido de la urba konsilantaro rilate al la setlejo Am schmalen Rain la tuto deklaritis restaŭrota zono. Sekve ĝi reĝuis atentiĝon fare de multaj gotaanoj kaj de la urboplanistoj. En 1995 eniris la setlejo la federacian-federaciŝtatan programaron Städtebauliche Sanierungs- und Entwicklungsmaßnahmen kaj la unuaj renovigoj okazis ĉe Geschwister-Scholl-Platz. Fakuloj okupiĝis pri la ekseraj pucoj, ŝtuparoj, fenestroj, pordoj kaj elpensis agrablajn farbadkonceptojn. Inter 1996 kaj 2003 la angulaj domoj de ĉe Geschwister-Scholl-Platz restaŭritis kaj modernigitis. En 2001 la rebrilanta urba ĝardeno Am schmalen Rain premiitis per la turingia premio monumentprotekta Thüringer Denkmalschutzpreis.
Societa laboro
En la 10.9.2008 fondiĝis la amikara societo Förderverein Am schmalen Rain. Ĝi engaĝiĝis pri al konservo de la kooperativa domaro, antaŭenpuŝas la kulturon kaj subtenas la kontaktojn inter la enloĝantoj. Krom la organizo de festoj ankaŭ daŭre necesis reklamo prisetleja ene de la gotaanoj.
Bombado de San-Marino
La bombado de San-Marino okazis la fare de la brita aviadilaro Desert Air Force. 63 civiluloj mortis. Ĉar San-Marino estis neŭtrala en la dua mondmilito, ne okazis provoj defendi sin.
La atakantoj ĵetis 263 bombojn, precipe al la fervoja linio Rimini – San Marino.
La brita registaro, estrata de Winston Churchill, poste deklaris, ke ĝi agis laŭ neprecizaj informoj, sed malakceptis ian kulpan respondecon, ĉar la neŭtraleco de San-Marino, kontraŭe al ties asertoj, estis antaŭe lezita de Germanio. San-Marino en oktobro postulis materian kompenson de 732 milionoj da liroj (tiam ĉ. 421.000 pundoj). Britio proponis volontan pagon de 26.000 pundoj, kiun San-Marino rifuzis akcepti.
Dek sep jarojn post la incidento, la, interkonsento inter Britio kaj San-Marino laŭdis la rolon de San-Marino dum la milito (kiu akceptis ĉirkaŭ cent mil rifuĝantojn). Britio pagis, en "gesto de simpatio" kaj "pro respekto de la militaj damaĝoj", 80.000 pundojn, kondiĉe ke ne estu pliaj pretendoj.
La bombita fervojo ne estis riparita, sed komplete malkonstruita en 1950. Okaze de la 50-jara datreveno de la bombado oni inaŭguris monumenton ĉe la muroj de la historia centro de San-Marino, kun jena itallingva teksto:
NGC 6462
NGC 6462 (aliaj indikoj — MCG 10-25-85, IRAS17443+6155, ZWG 300.63, KARA 829, ARAK 529, 7ZW 740, PGC 60790) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Graflando Glatz
La graflando Glatz ([]; germane Grafschaft Glatz, en la loka dialekto de la silezia-germana lingvo Grofschoaft Glootz aŭ Groofschoft Glootz, ĉeĥe Hrabství kladské, pole Hrabstwo Kłodzkie, latine provincia glacensis) estis ekde 1459 imperie senpera graflando en la Sankta Romia Imperio. Tio estas historia ĉeĥa teritorio, kiu apartenis al la reĝlando Bohemio kaj ekde la jaro 1348 estis unu el la Landoj de Krono ĉeĥa, kiuj ekde la jaro 1526 apartenis al la Habsburga monarkio kun centro en Vieno. Ĉefurbo estis la samnoma urbo Glatz (ĉeĥe Kladsko, pole Kłodzko). Post la sepjara milito la graflanda teritorio en 1763 iĝis parto de Prusio kaj en 1818 estis aldonata al la prusia provinco Silezio. La teritorio de la graflando ampleksis areon de 1636 kvadrataj kilometroj kaj pli-malpli identis al la nuna distrikto Kłodzko (pole powiat Kłodzki), kiu ankaŭ nomatas pole Ziemia Kłodzka respektive germane Glatzer Land.
Outright Scotland
Outright Scotland estas organizo por la rajtoj de la samseksemuloj, kun sidejo en Edinburgo (Skotlando). Pasintentece ĝi estis ankaŭ konata kiel Scottish Minorities Group kaj Scottish Homosexual Rights Group.
Francisko de Mora
Li estas la aŭtoro de la Monaĥejo Sankta Jozefo (Avilo) kaj de la Duka Palaco de Lerma (Lerma, Burgoso), kiuj havis grandan influon en la postaj religia kaj civila arkitekturo.
Max von der Grün
Max von der Grün (naskiĝis la 25-an de majo 1926 en Bayreuth; mortis la 7-an de aprilo 2005 en Dortmund) estis germana verkisto.
Vivo
Max von der Grün naskiĝis kiel filo de Margarete von der Grün, kiu devenis el malriĉiĝinta nobela familio de Frankonio. Li pasigis sian infanaĝon plejparte ĉe la geavoj en Supra Bavario. Lia stifpatro estis malliberigita de 1938 ĝis 1945 en la nazia koncentrejo Flossenbürg, kaj Max pro tio ne rajtis frekventi gimnazion, sed post fino de lernado en reallernejo kaj en komerca lernejo eklaboris en renoma firmao de porcelanaĵoj en Selb kaj Marktredwitz. En 1943 li estis devigita soldatiĝi, kaj komence de 1944 iĝis usona militkaptito en Bretonio. Post iom da tempo en soldata malliberejo en Skotio, li pasigis tri jarojn en soldataj malliberejoj en la usonaj subŝtatoj Luiziano, Teksaso kaj Nov-Meksiko, laboranta en plantejoj de kotono kaj de sukerkano, kiel arbofaligisto kaj kiel kuproministo. Estante inter la plej junaj malliberigitoj, li poste ripete diris ke tiuj preskaŭ tri jaroj "estis mia universitato". Li konatiĝis kun germanlingva literaturo kiun en Nazia Germanio estis malpermesintaj la faŝistaj regantoj, kaj kun usona kaj brita literaturo, kaj entuziasmiĝis pri literaturo. Fine de 1946 li estis liberigita kaj resendita al Bavario.
Post sia reveno li komence plenumis diversajn helpajn laborojn kaj lernis la metion de masonisto. Ĉar li en sia hejmregiono ne vidis profesian perspektivon, li translokiĝis al la industria Ruhr-Regiono de okcidenta Germanio kaj tie eklaboris kiel ministo. Dufoje li estis viktimo de minejaj akcidentoj, kaj post tria akcidento li de karbohakisto iĝis mineja lokomotivisto. Jam tiam li verkis literaturon. La sperton de la minejaj akcidentoj li en 1962 transformis al la romano Männer in zweifacher Nacht ("viroj en duobla nokto"), kiu estis publike atentata. Ekde 1959 li konis la direktoron de la bibliotekoj de Dortmund, Fritz Hüser, kies nomo ankaŭ ligiĝas al la konservo de la heredaĵo de la tiuregiona laborista Esperanto-movado. Fritz Hüser iĝis lia subtenanto, kaj peris kontakton al literatura eldonejo. Lia dua romano, Irrlicht kaj Feuer, en 1963 definitive konatigis lin.
Max von der Grün estis edzo kaj patro de filino kaj de filo. De la jaro 1963 ĝis sia morto li vivis kiel libera verkisto en urboparto de Dortmund. Lia heredaĵo konservatas en la Fritz-Hüser-instituto en Dortmund.
En siaj libroj li temigis la laboristan mondon kaj aktualajn politikajn kaj sociajn problemojn. Li tial konsideratas inter al plej gravaj germanlingvaj verkistoj pri literaturo de la laborista vivo post la Dua Mondmilito. Nacie kaj internacie li aparte konatiĝis per sia porinfana romano Vorstadtkrokodile de 1976, en en kiu paralizita knabo volas iĝi membro en aventurema infana grupo, la "antaŭurbaj krokodiloj", kaj la nehandikapitaj infanoj komence hezitas kontakti kun li. Tiu romano dufoje filme adaptiĝis, kaj iĝis la bazo de du pliaj, daŭrigaj kinejaj filmoj, sed ankaŭ aliaj verkaĵoj de li iĝis bazo de televidaj filmoj.
Aldone li verkis la tekston de opero pri la industria Ruhr-Regiono, nomata ''Brot und Spiele. Ruhroper.''
Kazuya Miyahara
Kazuya Miyahara (宮原 和也, n. ) estas japana futbalisto.
La Farmo (Miró)
Ĝi estas subskribita de la artisto per la subskribo "Miro. / 1921-22".
Ĝi datiĝas de la frua periodo de la artisto kaj la temo de la pentraĵo estas bazita sur liaj propraj memoroj el la infanaĝo: la loko reprezentita estas fakte la familia bieno en Mont-roig del Camp, en Katalunio.
En la pentraĵo pentrita en Parizo, oni ankoraŭ ne trovas signojn de superrealismo kaj abstraktismo kiuj karakterizos la venontajn verkojn de Miró: male, estas klopodo al realisma kaj detala priskribo, punkteroj en naiva stilo.
La rilato inter la figurativaj elementoj estas markita de la ĉeesto, en la centro de la kanvaso, de eŭkalipto, kiu apartigas la stalon disde la korto. La perspektivo ne estas matematike respektita: dum la interno de la garbejo estas vidita de malsupre, la ĝardeno estas rigardita de supre. Inter la etaj detaloj oni povas vidi helikon sur la grundo, la krudan tegaĵon de la muroj de la stalo, foran virinon kiu lavas vestojn kaj diversajn ilojn kaj bestojn.
Grandduklando Flandrensis
Grandduklando Flandrensis (Groothertogdom Flandrensis) estas mikronacio kun postuloj super kelkaj teritorioj de Antarkto, kiu estis fondita en 2008 de la belgo Niels Vermeersch. Flandrensis ne estas agnoskita de ajna lando aŭ registaro     kaj ne volas esti.
Historio
La Grandduklando Flandrensis estis fondita la 4-an de septembro 2008 de la belgo Niels Vermeersch. La mikronacio estas inspirita de la mezepoka Graflando Flandrio. Flandrensis estas rigardita de la fondinto kiel ŝatokupo-mikronacio, daŭre la Mikronacio havas siajn proprajn identigilojn, valuton, gazeton, konstitucion kaj nacian himnon. Flandrensis estas ankaŭ politika simulaĵo kun partioj kiel la APPF (piratopartio), DRP (monarkista), NPF (naciisma), FDUP (uniisto), FL-AL (solidareco) kaj Lijst Govaert (liberala) kaj organizas ĉiujarajn elektojn. La fondinto ankaŭ priskribas Flandrensis kiel kulturan organizon. En 2012 la Mikronacio estas kunmetita de 128 civitanoj de 28 malsamaj naciecoj. Ekster la interreto la agadoj de Flandrensis estas limigitaj al la regiono ĉirkaŭ Roeselare sed la oficiala ambasado situas en la Okcident-flandra urbo Langemark. Flandrensis havas ankaŭ ŝtatkomunumon kun unuigitaj nur nederland-parolantaj Mikronacioj: nome Grandduklando Flandrensis mem, Duklando de Arkel kaj Grandduklando Campinia. Flandrensis estis menciita en belga regiona amaskomunikilaro kiel la Krant van-Okcidenta-Vlaanderen kaj Roeselare TV. Post la partopreno de Flandrensis en Polination 2012 (dua Internacia Konferenco pri Mikronacioj la 14-an de julio 2012 en Londono) la belgaj gazetoj Het Nieuwsblad, Het Belang van Limburg kaj Gazet van Antwerpen publikigis artikolon pri Flandrensis kiel parto de raportaĵo pri eŭropaj mikronacioj. En 2014 la Mikronacio estis la temo de la televida ekspozicio "Normale Mensen" ĉe la belga kanalo Één.
Ekonomio
Flandrensis laboras kune kun Arkel kaj Albion por ĉiuj ekonomiaj aferoj kaj per la Ŝtatkomunumo de Flandrensis ili kunhavas ekde novembro 2011 la saman bankon. La Ŝtatkomunumo laboras kun veraj mikronaciaj korporacioj, kaj tiele Flandrensis havas en ĉi tiu momento du aktivajn subskribantojn: la Nigra Suno Korporacio kaj la gazeto van Giddis, antaŭe la Flandrensis Prifriponas.
Malgraŭ la ekonomia korporacio en la Ŝtatkomunumo, Flandrensis restas ĝia nacia valuto: la Flandri. La bildoj de la Flandri estis dezajnitaj en 2009 fare de la barono Frank Verkerk de Beauville, kiu jam desegnis la Luna por la Princlando de Beauluna. Nuntempe multaj mikronacioj petis la dezajniston evoluigi siajn monerojn, sed li eksuferis malsanon kaj ĉesis desegni. Tiamaniere Flandrensis kaj Beauluna estas la solaj mikronacioj kun dezajnoj de lia mano.
25884 Asai
25884 Asai estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la interna asteroida zono (aŭ hungaria grupo) malkovrita la de la programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshihiko Asai, profesoro ĉe la Internacia Japana Universitato Higashi, kiu kontribuis al la promocio de la japanaj misioj en profundan kosmon, eduko pri kosmo kaj la establo de la Japana Asocio Spaceguard.
Grandduklando Flandrensis
Politika sistemo
Ekde 2015-a jaro, la grandduko estas apogita kaj konsilita de la Kabineto. La Grandduka Kabineto konsistas el Ministroj kaj Sekretarioj, kiuj estas ĉiujare nomumitaj fare de la kapo de ŝtato.
Naciaj simboloj
La flago de Flandrensis estas inspirita de la unua belga flago de 1830. La flava bendo de la origina belga flago estis anstataŭigita per blanka kiu simbolas novan komencon. Pro la sama kialo ekzistas ankaŭ du leonoj sur la blazono, surbaze de la flandra leono.
Teritorio
Flandrensis estas la sola lando kiu ne volas, ke siaj civitanoj vizitu sian teritorion, kvankam ĝi postulas kvin insulojn de la marbordoj de Okcidenta Antarkto: nome Siple-insulo, Ĉeriza insulo, Maher-insulo, Pranke-insulo kaj Carney-insulo, kaj bazis sian postulon sur interpreto de la Antarkta traktato (1959). Niels Vermeersch sendis leterojn al Unuiĝintaj Nacioj, Eŭropa Unio kaj al la landoj kiuj subskribis la Antarktan Traktaton por informi ilin pri sia aserto. Ĉiuj tiuj landoj ignoris Niels kaj lian aserton. Flandrensis havas neniujn intencojn viziti siajn postulitajn insulojn. Pro la postuloj, diplomatia konflikto kun la mikronacio Westarctica ekestis en 2010, tio rezultigis la kreadon de la Antarkta Mikronacia Unio (AMU). Tiu konflikto estis priskribita fare de la nederlanda "Columbus Magazine" kaj la franca libro "La Mikronacioj". En 2010 la rusa gazeto "Ĉastny Korrespondent" publikigis artikolon pri antarktaj mikronacioj kaj priskribis Flandrensis kiel unu el la plej resonancajn mikronaciojn sur Antarkto.
Geografio kaj klimato
La geografio de Flandrensis hegemonias ĉe sia sudpolusa loko kaj, tiel, de glacio. Ĉirkaŭ 98% de Antarkto estas kovrita de la antarkta glacio, la plej granda monda glacio kaj ankaŭ ĝia plej granda rezervujo de dolĉa akvo. Averaĝe almenaŭ 1,6 km dika, la glacio estas tiel amasa ke ĝi deprimis la kontinentan prarokon en iuj areoj pli ol 2,5 km sub marnivelo; ekzistas ankaŭ sub glaciigitaj lagoj likva akvo. Geografie, Flandrensis situas en la okcidentantarkta regiono, ankaŭ konata kiel Malgranda Antarkto. Malgranda Antarkto estas unu el la du ĉefaj regionoj de Antarkto, parto de la kontinento, kiu kuŝas ene de la Okcidenta Hemisfero.
Flandrensis situas en la plej granda vulkana regiono de Antarkto, kovrante longon de preskaŭ 960 km laŭlonge de la pacifika marbordo. Unu vulkano, Monto Siple estas situanta sur unu el la Flandrensisaj insuloj. La vulkanismo estas la rezulto de faŭltado kune la vasta okcidentantarkta rifto, kiu etendas de la bazo de la Antarkta duoninsulo al la ĉirkaŭa regiono de Insulo Ross, kaj la vulkanoj troviĝas laŭlonge de la norda rando de la rifto.
Kulturo
Flandrensis havas neniun civitanon sur sia antarkta teritorio, sed ĝi certe ne estas virtuala nacio sur la interreto. La unuaj flandrensisaj estis grupo de amikoj de la fondinto kiu vivis en la sama areo en Okcidenta Flandrio, Belgio. Poste pliaj amikoj kaj familioj aliĝis al Flandrensis, kun rezulto ke preskaŭ 70% de ĉiuj Flandrensisianoj ekkonas unu la alian en reala vivo. Tra tiu ŝanco, Flandrensis disvolvis fortan mikronacikulturan identecon kun real-vivaj kunvenoj kaj kulturaj agadoj. Flandrensis havas proprajn naciajn manĝaĵon, trinkaĵon, poŝtmarkojn kaj festivalojn.
Noblaj titoloj
En 2015 la Belga aŭtoro Julien Oeuillet eldonis libron "Le business de okcidenta antarkto: enquête sur les arnaques à la noblesse" pri la temo de falsa nobelaro kaj fraŭdoj. La libro mencias Flandrensis kaj plurajn aliajn mikronaciojn. La aŭtoro priskribis la stato Flandrensis kiel alternativan vojon por akiri titolon de nobelaro, sed tiu nobelaro en la stato nur ekzistas pro la mezepoka karaktero de la stato kaj ne pro la ambicio krei titoloj. Tamen tiuj titoloj estas konsideritaj realaj kaj leĝaj, ĉar ili ne estas falsaj belgaj nobelaj titoloj, sed flandrensisaj. La mikronacio ne vendas siajn noblajn titolojn.
Le Fauga (stacidomo)
Le Fauga estas franca stacidomo sur linio Toulouse -, situanta en Le Fauga, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Toulouse - Bayonne (650000).
Écorches
Écorches estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Ecorchois.
Muztar Abbasi
Allama MUZTAR ABBASI (naskiĝis en 1931 en Murree, mortis la ) estis la patro de la Pakistana Esperanto-Asocio (PakEsA), fondita de li en 1978.
Li estis la unua en la lando, kiu post ties ŝtata sendependeco de 1947 lernis Esperanton. La verkinto de lernolibro kaj tradukinto de la Sankta Kuraano estis honora membro de UEA; li instruis en diversaj lernejoj kaj havis tre riĉan bibliotekon (laŭ Amjad Butt, Murree).
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1984 Sinjoro Mohammad 1.jpeg|Sinjoro Mohammad, 1984. Dosiero:1984 Sinjoro Mohammad 2.jpeg </Gallery>
Ryo Kubota
Ryo Kubota (窪田 良, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis, Kataller Toyama, Ventforet Kofu kaj Thespakusatsu Gunma.
American Mutoscope and Biograph Company
American Mutoscope and Biograph Company estis usona kina firmao fondita en 1895 kaj aktiva ĝis la jaro 1928. Ĝi historie estis la unua usona firmao tute dediĉita al la produktado kaj prezentado de filmoj. Ĝi cetere restis la plej produktema firmao dum du jardekoj kaj distribuis pli ol tri mil filmetoj.
Dobromilice
Dobromilice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1280.
Róbert Burgert
Róbert Burgert, laŭ hungarlingve kutima nomordo Burgert Róbert estis hungara agronomo, altlerneja instruisto. Róbert Burgert naskiĝis la en Ivánbattyán, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Róbert Burgert finis agrikulturan lernejon en 1942 en Szekszárd, poste li laboris en bieno de Fürged. Ekde 1945 li havis taskojn de la ministerio en Baranya, sed en 1949 li estis akuzita false. En 1951 li estis agronomo de ŝtataj bienoj en Pécs, inter 1953-1960 li estis gvidanto. Ekde 1960 li estis gvidanto de simila laborejo en Bábolna, inter 1973-1990 la laborejo estis nomita uzinaro. En la 1960-aj jaroj li akiris agronomian diplomon en Agrikultura Universitato de Gödöllő, ekde 1978 li ankaŭ instruis en la universitato. Tamen lia plej granda ago estis kreo de uzinoj en Bábolna, kie oni produktis moderne kaj industrie agrikulturaĵojn. Li kunlaboris eĉ kun Usono (memoru, tiam estis firma socialismo en Hungario!). Li kandidatiĝis en 1967, doktoriĝis en 1985 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1970-1997. Li edziĝis en 1948, lia edzino naskis 3 gefilojn.
Ponto Kap Ŝui Mun
Ponto Kap Ŝui Mun, en tradicia ĉina 汲水門大橋, en simpligita ĉina skribo 汲水门大桥, Jíshuǐmén Dàqiáo, en Honkongo estas unu el plej longaj stajpontoj en la mondo kiu eltenas kaj ŝosean kaj fervojan trafikojn, kies supra nivelo estas uzata por motorvehikloj kaj malsupra nivelo uzita por kaj vehikloj kaj por metroo. Ĝi havas ĉefan spanon de 430 m kaj ĝeneralan longon de 750 m. Ĝi superas la markanalon Kap Ŝui Mun inter Ma Ŭan kaj Lantau kaj havas vertikalan lumon de 47 m super marnivelo. La ponto estis kompletigita en 1997.
Litovio en la Somera Olimpiko 1996
Litovio konkurencis en la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta (Usono). Temis pri la kvara partopreno de litovia nacia teamo en somera olimpiko - en 1912 la litoviaj atletoj devis partopreni en teamo de la Rusia Imperio, kaj inter la Dua Mondmilito kaj la jaro 1990 en teamo de Sovetunio. La nacia Litova Olimpika Komitato (litove Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, LTOK) sendis entute 61 atletojn, el ili 45 viroj kaj 16 virinoj, por konkuri en 14 sportaj disciplinoj.
Medalistoj
La litova vira teamo de korbopilko jam en 1992 gajnis bronzan medalon: litovaj sportistoj ĝis la jaro 1990 estis la motoroj de la antaŭa sovetunia nacia teamo de korbopilko kaj havis esencan partoprenon en la sukcesoj de la sovetunia teamo. Entute korbopilkado en la sovetunie okupita respubliko Litovio en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj estiĝis tre populara sporto kaj simbolo de kaŝa solidaro kun Usono, dum la komunistaj regantoj ne povis puni la engaĝiĝon, ĉar formale la litovaj korbopilkistoj ja kontribuis al la sporta renomo de la sovetunia nacia teamo. En la turniro de 1996 tamen la litovaj "motoroj" de la antaŭa sovetunia teamo ne sukcesis venki kontraŭ la teamoj de Usono (ora medalo) kaj Jugoslavio (sportistoj el Serbio kaj Montenegro, arĝenta medalo).
Belforêt-en-Perche
Belforêt-en-Perche estas nova franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Velden (Pegnitz)
Velden estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Velden (Meza Frankonio) - administra ligo de la najbaraj komunumoj Velden, Hartenstein (Meza Frankonio) kaj Vorra por komuna plenumo de pluraj centraj servoj. La komunumaro ne konfuziĝu kun la samnoma Verwaltungsgemeinschaft Velden (Malsupra Bavario) kaj ties administra centro Velden (Vils) en Malsupra Bavario.
Litovio en la Somera Olimpiko 2000
Litovio konkurencis en la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo (Aŭstralio). Temis pri la kvina partopreno de litovia nacia teamo en somera olimpiko - en 1912 la litoviaj atletoj devis partopreni en teamo de la Rusia Imperio, kaj inter la Dua Mondmilito kaj la jaro 1990 en teamo de Sovetunio. La nacia Litova Olimpika Komitato (litove Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, LTOK) sendis entute 61 atletojn, por konkuri en 15 sportaj fakoj.
Monreformo en Ĉeĥoslovakio (1953)
Monreformo en Ĉeĥoslovakio okazis en 1953, kiam la komunisma registaro de Ĉeĥoslovakio klopodis forigi la porciolimigon, malhelpi al nigra merkato kaj ankaŭ malplialtigi la rilaton de mendado al ofertado en la malriĉa epoko post la dua mondmilito.
(162232) 1999 TC154
(162232) 1999 TC154 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Monreformo en Ĉeĥoslovakio (1953)
Per la reformo la registaro forigis inflacion de la valuto, sed samtempe damaĝis al multaj et- kaj grand-ŝparintoj, entreprenistoj kaj komercistoj, kiuj pro ĝi perdis sian funkcian kapitalon. La reformo okazis malgraŭ mensoga trankviliga anonco, kiun la komunisma prezidento Antonín Zápotocký faris ankoraŭ 36 horojn antaŭe, kiam li publike proklamis en radio, ke la ĉeĥoslovaka krono estas firma kaj ke tia paŝo tute ne estas pensebla. Malgraŭ tiu aserto, la reformo efektive okazis, la 1-an de junio 1953.
Sekve de la reformo, kiu ne estis konsultita kun la Internacia Monunua Fonduso, oni en 1954 nuligis la membrecon de Ĉeĥoslovakio en tiu organizo.
(162232) 1999 TC154
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Johannes a Lasco
Johannes a Lasco (1499–1560) (n. en Łask, 🇵🇱, 1499 - m. en Pińczów, 🇵🇱, en la 8-a de januaro 1560) estis pola teologo kaj reformisto.
Campaign for Homosexual Equality
Campaign for Homosexual Equality (CHE, Kampanjo por Samseksema Egaleco) estas brita organizo por la defendo de la rajtoj de la samseksemuloj, kies ĉefa celo estas atingi ties leĝan kaj socian egalecon.