cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metropola areo Santandero-Torrelavega
Municipoj apartenantaj al aglomeraĵo
Ekzistas diversaj kriterioj por konsideri municipon apartenanta al aglomeraĵo. Jen oni markas per kursiva tipo tiujn municipojn kies aparteneco estas disputa. [[Dosiero:Santander-Torrelavega metropolitan area.svg|300px|eta|Municipoj apartenantaj al la Aglomeraĵo Santandero-Torrelavega en Kantabrio.
]]
Demando jes-ne
En lingvistiko, jes-ne demando (angle : yes-no question), ankaŭ konata kiel polusa demando aŭ ĝenerala demando estas demando, al kiu la atendita respondo estas "jes" aŭ ne ". Oficiale ekzistas logika rilato de disaŭo inter ĉi tiuj du eblaj respondoj, t.e.: nur unu el ili estas akceptebla respondo al demando. En la angla kaj aliaj lingvoj, tiaj demandoj povas esti prezentitaj kaj pozitive kaj negative (ekz.: "Ĉu vi estos ĉi tie morgaŭ?" Kaj "Ĉu vi ne estos ĉi tie morgaŭ?").
Kreante jes-ne-ajn demandojn
Jes-ne demandoj estas kreitaj diversmaniere en diversaj lingvoj. En la angla, speciala vortordo (verbo - subjekto - objekto) estas uzata por krei jes-ne-demandojn. En la gronlanda lingvo, jes-ne demandoj estas kreitaj kun speciala morfologio. En la latina, jes-ne demandoj estas indikitaj per la aldono de partikulo, same kiel en Esperanto per la vorto Ĉu, aŭ afikso. En kelkaj lingvoj, kiel ekzemple la moderna greka kaj portugala, la sola maniero por distingi inter jes-ne-demandon kaj la simpla frazo estas la intonacio uzita.
Ambigueco
En la angla (kaj aliaj lingvoj), kelkfoje estas ambigueco en la prezento de iuj demandoj, kaj estas dubo pri tio, ĉu ĉi tiuj demandoj ja estas jes-ne-demandoj. Ĉi tiuj demandoj estas sintakse identaj al jes-neaj demandoj, sed povas esti semantike malsamaj al ili. Ĉi tio videblas per la sekva ekzemplo:
Ĉi tiu demando povas esti konsiderata kaj kiel jes-ne-demando kaj kiel plurelekta stila demando. Ĉi tiu demando eble celis demandi, ĉu Johano ludis en unu el la du bonegaj ludoj, kaj tiam la respondo al la demando estas "jes" aŭ "ne"; Sed ankaŭ eblas, ke la demando estas plurelekta demando (kies respondo ne estas "jes" aŭ "ne") desegnita por demandi kiun el la du ludoj John ludis (supozante, ke li nepre ludis ekzakte unu el la du ludoj ), tiam la respondo al la demando estas la nomo de unu el la ludoj ("Ŝako" aŭ "damludo").
Ĉi tiu demando estas respondebla per "pomo", "oranĝo", "jes" aŭ "ne", kaj ĝi dependas de tio, ĉu la demando estas perceptata kiel jes-ne-demando aŭ kiel plurelekta demando (kaj oni devas notiĝi ke eĉ la respondo "jes" estas ambigua per si mem).
Estas ankaŭ ambigueco kun jes-ne-demandoj, kiuj ne celis esti tiaj unue. ekzemple:
Jen demando respondebla per ambaŭ "Jes, mi povas" kaj "Ne, mi ne povas". Sed fakte temas pri nerekta parolmaniero, ĉar oni povas alternative konkludi, ke la intenco de la demandanto ne estis prezenti demandon por ricevi respondon, sed prefere lia intenco estis diri: "Bonvolu pasigi la salon." Tia nerekta parolo subfosas la principon de kunlaboro ellaboritan de la filozofo Paul Grace. La inferenco de la aŭskultanto estas nedeviga, tiel aŭ aliel.
Psiklingvisto Herbert H. Clark rakontas pri studo, en kiu esploristo telefonis kvindek restoraciojn tra Palo Alto, Kalifornio, kaj demandis:
Ĉi tiu demando estis respondita per la jenaj tri formoj:
En alia parto de la sama studo ekis la demando "Ĉu vi scias la prezon de iu varnomo de alkoholaĵo 750 ml?" El 100 respondintoj, 40 respondis "jes". Alia demando ĉefe kaŭzis mankon de respondo, kiu devigis la esploristoj ignori ĝin en sia esplorado. Kiam ili demandis "Ĉu vi havas princon Alberton? "La demandantoj atendis respondon de la tipo:" En stano aŭ papera pako? ", Sed reale, la respondintoj kutime simple brufermis la telefonon, eble ĉar ili supozis, ke estis viktimoj de la telefona petolo.
Respondoj
Laŭ Grimes, la respondo "jes" estas pozitiva respondo kaj la respondo "ne" estas negativa respondo, sendepende de la formo de la demando. Tamen la respondo de nur "jes" aŭ "ne" nur al la jes-ne demando povas esti dubasenca, kaj en la angla kaj en aliaj lingvoj. Ekzemple responde al la demando:
Vi povas respondi "jes", sed ĉi tiu respondo havas du malsamajn kaj kontraŭdirajn signifojn: "jes, mi ne batas mian edzinon" aŭ "jes, mi ja batas mian edzinon". Ĉi tiu ambigueco ne ekzistas en ĉiuj lingvoj. Ekzemple, en la kimra lingvo la respondo "ydw" ("mi") ne havas tian ambiguecon, kiam ĝi estas uzata kiel respondo al demando.
Estas lingvoj, kiuj ne funkcias laŭ la supra priskribo de Grimes, kiel Tokpisino kaj la pola.
Alia ambigueco kun jes-ne demandoj devenas de la vorto "aŭ" - kiu povas esti interpretata kiel ambaŭ inkluziva aŭ kiel aŭ ekskluziva. Kutime, en la angla kaj aliaj lingvoj, jes-ne demandoj estas farataj kun la aŭ ekskluziva, kaj kiam demandoj kiel:
Ili ne atendas respondon kiel "jes".
Ĉi tiu ambigueco ne estas unika por la angla lingvo, kaj ĝi ekzistas en aliaj lingvoj, ekzemple gronlanda.
Petado kaj gvidado al taŭga respondo
Jes-ne demandoj povas esti formulitaj pozitive aŭ negative. Iuj kredas, ke la maniero prezenti jes-ne-demandojn, pozitive aŭ negative, povas allogi la respondantojn respondi al aparta respondo. Precipe oni trovis, ke inter infanoj estas tendenco al tiu kongrueco, t.e.: depende de kiel la demando estas vortumita, pozitive aŭ negative, ili respondas laŭe.
Ekzemple: Kiam infanoj en infanĝardeno estas demanditaj "Ĉu ĉi tiu libro bonegas?" Ili emas diri "jes", sed se oni demandas ilin "Ĉu ĉi tiu libro ne bonas?" Ili emas diri "ne".
Priteksta kritiko
Priteksta kritiko, aŭ ekdotiko, estas unu el la sciencoj kiu, krucante historion, okupas postenon inter la kritiko kaj literaturo, kaj studas la redakton kaj la cirkonstancojn de la redakto de tekstoj onin alvenintaj el la pasinto. Ĝi estas ankaŭ nomata “kritiko de rekonstruo” ĉar ĝi celas rekonstrui, sekvante la serion de la tekstoj, la originan tekston de studata dokumento.
Etapoj de la priteksta kritiko
La etapoj de tiu scienco jenas: La komparo de variantoj, ekzemple, povas profiti de “eksteraj kriterioj” kiel: Tamen plej ofte oni decidas pro “internaj kriterioj”:
Metodoj de la priteksta kritiko
Tri estas la fundamentaj teknikaj alpaŝoj por igi profita tiun sciencon: la referenca teksto-eldono, eklektikismo kaj la skematikismo.
La referenca teksto
Per la referenca teksto la kritiko elektas kiel baza teksto manuskripton opiniitan inda je konsidero kaj konfidebla. Ofte la baza selektita teksto estas la plej antikva el la manuskriptoj: tamen la hipotezoj povas ŝanĝi laŭ la marŝo de la kritiko. Profitante de la metodo de la referenca teksto, oni konfrontas la subekzamenan tekston kun tiu baza, kaj la kritiko antaŭeniras per korektoj (laŭ teknika latina lingvaĵo, emendatio) en la lokoj kie la teksto taksiĝas erara. Tio povas realiĝi fronte al teksteroj nekompreneblaj aŭ per la ekzameno pri aliaj okazaj tekstoj kiuj prezentas vortaĵojn malpli forajn el la supozita bona teksto. Tia metodo ne estas perfekta: fakte, per ĝi eblas ne kapti la erarojn de kopiisto, la interpolaĵojn aŭ entekstigon de glosoj plenumitaj de la postaj kopiistoj (se la referenca eldono estas pli malfrua). Kelkfoje la modifo de la teksto nivele de enhavo povas esti konscia (kiel, ekzemple, kelkaj pasaĵoj de la Evangelioj adaptitaj al paralelaj pasaĵoj de aliaj Evangelioj) aŭ nevola.
La unua eldono presita de greka teksto de la Nova Testamento estis produktita per tiu metodo. Erasmo de Roterdamo, kritike selektis kiel referencan tekston tiu de la monaĥejo de la Dominikanoj en Bâle kaj korektis iujn evidentajn erarojn konsultante kelkajn lokajn manuskriptojn (kaj tiu erasma eldono taksiĝis kiel Vulgato de Sankta Hieronimo. Studoj pli precizigas kaj apogitaj sur ĉiuj malkovritaj manuskriptoj konsilis ĝeneralan revizion kiun faris internacia specialista teamo ŝarĝita de la papo Paŭlo la 6-a: tiel naskiĝis la Nova Vulgato) .
Eklektikismo
Eklektikismo konsistas, praktike, en la ekzameno de granda nombro de manuskriptoj kaj selekti la variantojn kiuj ŝajnas pliprobablajn, kutime pro internaj motivoj. Teorie, en tiu esploro, neniu manuskripto devus esti preferata, sed, reale, la eklektika metodo emas plejestimi kelkajn, elektante laŭ eksteraj kriterioj, por solvi la dubajn kazojn.
Per utiligo de la eklektika metodo estis kompilita la kritikan eldonon de la greka testo de la Nova Testamento de Nestlé-Aland, 27a eldono, kiun, do, ne eblas trovi el unika manuskripto ĉar ĝi estas kunaĵo de la diraĵoj de multaj manuskriptoj. Tamen, estis plej uzataj la manuskriptoj de la grupo Aleksandria, tiel ke ĝi akiras fizionomion decide Aleksandrian.
Skematiko
La skematika kritiko privilegiis plej rigorajn kriteriojn por provi devenigi certajn vortajn kaj enhavajn akirojn per la priteksta kritiko. Ĝi postulas la rekonstruon de la historio de la teksto por taksi la variantojn laŭ la tipoj-modeloj de eraro. Aparte, la skematika kritiko utiligas la principon laŭ kiu “similaĵaro de eraroj implicas unuecon de origino” por decidi ĉu grupo de manuskriptoj estas produkto de unika forgesita peranto, nomebla hiparketipo (origina fonto de la tipo). Tiam oni determinas la rilatojn inter la forgesitaj perantoj per la sama procedo: tiel ke ĉiuj ekzistantaj manuskriptoj grupiĝis ene de genealogia arbo (aŭ stemma codicum el la greka στέμμα kun la signifo de simbolo kaj arbo aŭ familio, de kodeksoj ĉikaze) devenanta de unika peranto (hiparketipo).
Post tiu etapo, nomata “kolekto” (latine: recensio), la skematika kritiko procedas al la etapo de la “elekto”, kie la arketipo estas determinita per la ekzameno de la variantoj de la arketipoj plej proksimaj la elektita arketipo kaj per la elekto de la plej konvinkigaj. Post la elekto de la arketipa teksto, oni pasas al la etapo de la “ekzameno” (latine: examinatio) por ekzameni la tekston kaj trovi la koruptaĵojn. Se la arketipa teksto riveliĝas korupta, ĝi estas korektita per procezo de la amendado (latine: divinatio). Tiele, la skematika kritiko adoptas, post la kribrado de la manuskriptoj kadre de rigora historio, la teknikojn de aliaj kriteriaj kritikoj. La procedo de la “selekto” (latine: selectio) karakteriziĝas per elementoj de eklektika kritiko, sed aplikitaj al malpli nombra grupo de hipotizitaj hiparketipoj. La etapoj de la “examenatio” kaj “emendatio”, fine, fariĝas similiaj al la priteksta kritiko de la metodo de la teksto referenca. Fakte, ili estas utilaj kaj nerezigneblaj ĉar la skematika kritiko prezentas siavice feblan flankon: la antaŭaĵojn de la tekstaj familioj oni povas determini nur proksimume, spite de la postulo de rigoro.
Pratike: se teksto estas tro malsimila el tiu selektita, utilas sinturni al la metodo de la referenca teksto; se la establita grupo de manuskriptoj bonas, tiam trudiĝas la metodo de la eklektikismo.
Bibliografio
NB. Por la Korano preskaŭ ne necesas priteksta kritiko ĉar la malsimilaj manuskriptoj estis detruitaj ordone de la unuaj religiaj regantoj.
Carica × heilbornii var. pentagona
La montpapajo aŭ babako estas frukto de (Carica × heilbornii var. pentagona)..Ĝi estas natura hibrido de la du specioj Carica pubescens kaj Carica stipulata el la genro kariko (Carica) en la familio Karikacoj (Caricaceae). Al la sama genro ankaŭ apartenas la Papajo.
János Viski
VISKI János (viŝki) estis hungara komponisto, naskita en Kolozsvár la 10-an de junio 1906 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de januaro 1961.
Biografio
Li preparis sin violonisto, sed 19 jare post tri memstaraj koncertoj li lasis sian ambicion favore al komponado. En 1927 li estis lernanto de Zoltán Kodály. En 1940 li estis instruisto de Nemzeti Zenede de Budapeŝto, en 1941 li estis direktoro de la konservatorio de Koloĵvaro. Ekde 1942 ĝis sia morto li estis profesoro de komponado en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt de Budapeŝto. Liaj komponaĵoj estis honorigitaj en 1942 per Memormedalo Greguss.
133832 Loveridge
133832 Loveridge estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Carica × heilbornii var. pentagona
Priskribo
Babako kreskas kiel arbedo kun ĝis 1,5 m alta trunko. Ĝiaj fruktoj ŝajnas kiel partenokarpio. Ili estas verdaj, sensemaj kaj kukurbformaj beroj, kiuj pezas ĝis 2 kg.
Disvastigo
Babako venas el la montaraj pluvarbaroj de Ekvadoro kaj Kolumbio. La planto nur toleras mallongajn frostfazoj ĉirkaŭ Null Grado Celsius. Hodiaŭ ĝi estas ankaŭ kultivata en Nov-Zelando.
133832 Loveridge
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Plena esperanto-rusa vortaro de Saĥarov 1918
Полный Эсперанто-русский словарь (Plena Esperanto-rusa vortaro). La vortaro estis eldonita en 1918 jaro - unu el la plej komplikaj jaroj de Rusio (en 1917 jaro okazis bolŝevika revolucio). En la vortaro eniris preskaŭ 9000 vortoj. Estas interese, ke prezo de la libro estas indikata en du monsistemoj: 1500 spesm kaj 3 rubloj.
Carica × heilbornii var. pentagona
Utiligado
La frukto etas manĝebla, kaj la fruktkarno kaj la ŝelo. Babako jam estis kultivataj antaŭ la alveno de eŭropanoj en la sudaj altebenaĵoj de la Andoj.
Enhavsubstancoj
La fruktoj estas riĉaj de Vitamino C kaj enhavas la digesthelpan enzimon Papaino.
Eksteraj ligiloj
Alberi da frutto: Babaco| zugriff=2012-08-13|
Ŝtonumado
Ŝtonumado (latine: lapidatio) estas ekzekutmaniero konata el multaj antikvaj civilizoj. Kutime post verdikto de reĝo aŭ juĝisto homoj kuniĝis, por ke ili ekzekutu kaj mortigu la kondamniton per ŝtonĵetoj.
Nuntempe ŝtonumado estas ankoraŭ uzita en 13 landoj, senescepte islamaj, nomite Irano, Saud-Arabio, Somalio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Niĝerio, Pakistano (en provinco Valo Kuram), Afganio (sed ne plu akceptata far la ĉefa reĝimo), Irako, Jemeno, Kataro, Maŭritanio kaj Sudano.
Creaca
Creaca [krjaka] (hungare: Karika) estas komunumo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 661 loĝantojn (rumanoj), en 1992 492. Ĝia unua mencio estas el 1385. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Borza, Brebi, Brusturi, Ciglean, Jac, Lupoaia, Prodănești, Viile Jacului.
Creaca situas ĉe la rivero Agrij.
Pleß
Pleß estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Boos. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
31593 Romapradhan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roma Vivek Pradhan, gajnintino de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro ŝia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Friendswood High School de Friendswood (Teksaso, Usono).
István Fényi
FÉNYI István (fe:nji) estis hungara instruisto, poeto, tradukisto naskita en Kaplony la 10-an de januaro 1919 kaj mortinta en Carei la 26-an de novembro 1994.
Kariero
István Fényi diplomitiĝis en Kluĵo pri hungara -franca lingvoj kaj li instruis en Carei hungaran literaturon. Li estis kunlaboranto de revuoj Utunk kaj Igaz Szó.
Gene Ammons
Eugene „Gene“ Ammons (naskiĝis la 14-an de aprilo 1925 en Ĉikago; mortis la 6-an de aŭgusto 1974 samloke) estis usona nigrula ĵazmuzikisto. Li ludis tenorsaksofonon kaj direktis proprajn bandojn. Gene Ammons estis filo de la fama bugio-pianisto Albert Ammons.
Kariero
Gene Ammons iniciatis kune kun la iomete pli aĝa Von Freeman la ĉikagan skolon de tenorsaksofonistoj, kiuj pluevoluigis la stilon de Lester Young kaj Ben Webster. Per tio ili influis aliajn solistojn kiel Johnny Griffin kaj Clifford Jordan.
Gene Ammons ludis per vere kapta, volumena kaj melodia sono. Li ja ne estis grava noviganto, ricevis tamen pro sia karakteriza sono, kiu estis facile rekonebla kaj je fortike ludata bluso kaj je romantikaj baladoj, grandan popularecon je la publiko. Ira Gitler atestis al li sonon kiel 15-etaĝa turdomo. Lia ludmaniero estis ege stampita de ritmenbluso, li tamen ludis ankaŭ foje teknike virtuozan bibopon (ekzemple en la bando de Eckstine). Per ekesto de bosanovo en la fruaj 1960-aj jaroj li okupiĝis kiel multaj el liaj ĵazkolegoj pri latinamerikaj ritmoj. Li koncertis kun diversaj ensemblotipoj ekde kvaropo trans pli granda ĉiustelularo ĝis bandego kaj verkis multajn sondiskojn.
La longa kariero de Gene Ammons daŭris ekde la 1940-aj jaroj ĝis en la 1970-aj jaroj. En 1943 li koncertvojaĝis kun trumpetisto King Kolax. Ekde 1944 ĝis 1947 li muzikis en la bando de Billy Eckstine (de ĉi tiu fazo ekzistas la fama sonregistraĵo Blowing the blues away en duopo-batalo kun Dexter Gordon), surdiskigis tamen ankaŭ jam kun propraj ensembloj (furoraĵo estis en 1947 Red top). En 1949 li estis posteulo de Stan Getz en la sekcio four brothers de la dua grego de Woody Herman, kie li estis fama pro siaj tenorsaksofonaj dueloj kun Sonny Stitt. Aliaj famaj tenor-“batalaj“ registraĵoj kun Sonny Stitt ekestis 1950–1952 (en sepopo direktata de la du). Meze de la 1950-aj jaroj li surdiskigis unuopaĵojn por diskeldonejo United kaj direktis ĉiustelularajn bandojn kun ŝanĝiĝantaj instrumentistaroj, je kiuj kunmuzikis i.a. Art Farmer, Jackie McLean kaj Donald Byrd. En 1960 li lanĉis furoraĵojn per Canadian Sunset kaj Hittin the jug (ambaŭ sur la albumo Boss tenors) kaj en 1962 li prezentis plensonan version de bosanovo (albumo Bad! Bossa Nova). En 1958–1960 kaj en 1962–1969 li troviĝis en kaptiteco pro drogokrimetoj (li estis heroinmania). Parte je tio lin evidente trompis polico kaj prokurorejo (la juĝistoj kondamnis lin en 1962 je 15 jaroj da kaptiteco), sed en la malliberejo de Statesville en Ilinojso oni traktis lin relative bone – li direktis la malliberejan bandon. Ĉar en Novjorko li havis prezentadan malpermeson, li resurscenejiĝis en 1969 je Plugged Nickel en Chicago (albumo The boss is back). Februaron de 1972 li estis stelula gasto je la koncerto Charles Mingus and Friends in Concert; en 1973 li koncertis kun Dexter Gordon, Cannonball Adderley kaj propra bando en Montreux kaj poste julion je Ahus en Svedujo (albumo In Sweden).
Muzikistoj kaj entuziasmuloj nomis Ĝinon Ammons aankaŭ per la moknomo Jug, foje ankaŭ pro sia regema sono sur la saksofono The Boss (la ĉefo). Liaj plej gravaj sonregistraĵoj aperis per la diskeldonejo Prestige Records, kun kiu li havis kontrakton ekde la fino de la 1940-aj jaroj.
En 1974 dum koncerto en Buddys Place en Novjorko (kune kun Sonny Stitt, kun kiu li ĉiam denove povis muzike interbatali) li kolapsis. La kuracistoj diagnozis ostokanceron, kaj li mortis dum la kuracado en la malsanulejo pro pulminflamo.
La lasta peco, kiun li surbendigis, mallonge antaŭ ol oni sciigis al li lian malsanon, nomiĝis Goodbye.
Andor Urszinyi
Andor Urszinyi [ursinji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Urszinyi Andor estis hungara advokato.
Andor Urszinyi  naskiĝis en 1814 en Hungara reĝlando en Csetnek (nuntempa Štítnik en Slovakio), li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
Andor Urszinyi frekventis gimnazion en Késmárk, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1836-1840 li estis advokato en Szarvas, poste en Békéscsaba. En 1844 li faris grandan kompromison inter bienuloj kaj servutuloj de Békéscsaba. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis elektita ĉefjuĝisto (komprenu urbestro) de Békéscsaba. Post falo de la liberecbatalo li plene retiriĝis kaj li okupiĝis pri sia bieno. Tamen escepte li havis titolojn en la luterana eklezio. En la 1860-aj jaroj li konatiĝis kun Ágoston Trefort, kun kiu li strebis por ekonomia prospero de Békéscsaba. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
(126154) 2001 YH140
(126154) 2001 YH140 estas tre granda, malhela transneptuna objekto malkovrita la  de la usonaj astronomoj Chad Trujillo kaj Michael E. Brown elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Por Michael E. Brown, ĝi eble estas nanplanedo kun taksata diametro de 344 km.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:5 kun Neptuno, krome, ĝia orbita periodo estas preskaù ekzakte 23 jupiteraj jaroj.
Ĝi pasis ĉe sia perihelio la 26-an de septembro 1999.
3375 Amy
3375 Amy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ricevis la inan antaŭnomon "Amy" en honoro de Amy Shoemaker Prescott, onklino de la malkovrintino.
Benimerinoj
Benimerinoj, marinioj, merinioj, merinidoj aŭ Banumarinoj (1244-1465) estas la latinigita nomo kiun ricevas la Banu Marin, nome membroj de Imperio de berbera Zenata deveno kies fundamenta kerno estis norde de la aktuala Maroko. Dum la 13a kaj 14a jarcentoj, la Banumarinoj kontrolis, ankaŭ dum mallonge kelkajn partojn de Andaluzio kaj de la orienta zono de Magrebo. Ili ekhegemoniis post la falo de la Imperio de la Almohadoj kaj estis siavice anstataŭitaj de la Ŭattasida dinastio Li estis fondintoj de la kvartalo Ĝdid en Fez, kiu estis ties ĉefurbo kaj kie ili ankaŭ konstruis multajn monumentojn.
Regantoj
BANU MARIN
Meso n-ro 1 F-maĵora (Schubert)
La verko
La meso en F-maĵoro estas la unua verko publike prezentita de Schubert. Je la unua prezentado la 25-an de septembro 1814 okaze de la centjara jubileo de la paroĥopreĝejo je Lichtental lia pli aĝa frato Ferdinand ludis la orgenon, Franz Schubert mem direktis, kaj Joseph Mayseder, koncertmajstro de la orkestro de la viena kortegomuzikistaro muzikis ĉe la unua pupitro violonon. Amikino de Schubert, Therese Grob, kiu ankaŭ kunmuzikis la unuajn prezentadojn de la mesoj en G-, B- kaj C-maĵoro, kantis la sopransolaĵon. Post la prezentado Antonio Salieri laŭdire brakumis sian lernanton kun la vortoj: "Franz, vi estas mia lernanto, kiu faros al mi ankoraŭ multan honoron." Nur dek tagojn poste, la 4-an de oktobro 1814 (nomfesto de Sankta Francisko), eksonis la meso en la viena Aŭgustena Preĝejo. Por prezentado printempon de 1815 Schubert komponis por alternativa “Dona nobis pacem” (D 185) novan fugon. Ĉi tiu tamen ne plu rilatas al la Kryrie-movimento de la unua versio. Kiel en ĉiuj el liaj meskomponaĵoj li preterlasis la frazon „Et unam sanctam catholicam et apostolicam ecclesiam“ (eo: „[Mi kredas] je la unueca sankta katolikaj kaj apostola eklezio“).
NGC 3873
NGC 3873 (aliaj indikoj — UGC 6735, MCG 3-30-106, ZWG 97.137, KCPG 300A, PGC 36670) estas galaksio en konstelacio Leono.
Pagopesilo
Pagobilanco aŭ bilanco de pagoj estas bilanco aŭ dokumento librotenista en kiu oni registras, per sistema maniero, la komercajn operaciojn, de servoj kaj de movadoj de monkapitaloj efektivigitaj de la loĝantoj en lando kun la resto de la mondo dum periodo determinita, kutime jaro. La pesilo de pagoj havigas detalan informon pri ĉiuj transakcioj inter loĝantoj kaj neloĝantoj.
NGC 3873
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rezinkanalo
Rezinkanalo estas longa, tubforma interĉela ejo, kiu estas kovrata kun epiteloĉeloj kiuj sekrecias rezinon.
Troviĝo
Rezinkanalo trovigas en multaj pingloarboj en la genroj piceo (Picea), lariko (Larix), pino (Pinus) kaj duglasa abio (Pseudotsuga). Taksuso (Taxus), abioj (Abies) kaj junipero (Juniperus) estas senrezinai, minimume la ligno. La abio povas eligi rezinon en la ŝelo. Krome troviĝas rezinkanaloj ĉe kelkaj tropikaj lignoj (ekzemple meranto, Shorea laevis, kapuro). En la ligno la rezinkanaloj iras laŭlonge kaj transverse al la trunkakso. Ili formas inter si reton kaj formas tridemensian sistemon. La laŭlonge de la akso irantaj kanaloj troviĝas en la medolradioj.
Funkcio
En la epiteloĉeloj, kiuj ĉirkaŭas la rezinkanaloj rezino estas formata kaj eligita en la kanalo. Rezinformado ka eligado okazas precipe en la alburno. Se vundado de la kambio okazas la epitelaj ĉeloj ensorbas akvon, ŝveliĝas kaj kondukas razinon al la vundita loko. Rezinaj kanaloj plej ofte pligrandigas la interĉelaj ejoj. ankaŭ povas esti kanaloj, kiuj ekestas per la forigado de unuopaj ĉeloj. Tiuj kanaloj nomiĝas traumataj rezinkanaloj (ankaŭ: vundrezinaj kanaloj, fakultativaj rezinkanaloj). Sekve de la vundiĝo de la trunko la kambio komencas produkti grandan kvanton de rezino.
George Mary Searle
George Mary SEARLE (naskiĝis la 27-an de junio 1839 en Londono, mortis la 7-an de julio 1918 en Novjorko) estis britdevena usona astronomo kaj pastro.
Lia familio transloĝiĝis en Bostonon kiam li estis novnaskito.
Li estis juna kiam siaj gepatroj mortis, li estis edukita de riĉa onklo, kiu sendis lin en la Universitaton Harvard je la 1850-aj jaroj. Bakalaŭro en 1957 kaj magistro en 1860, li interesiĝis pri astronomio kaj dungiĝis kiel kalkulisto en la observatorio Dudley de Schenectady. Tie li malkovris la asteroidon 55 Pandora la. Li malkovris ankaŭ ses galaksiojn.
Li instruis pri teologio kaj sciencoj en la Katolika Universitato de Ameriko.
Mária Mátyás
Mária Mátyás [mAtjAŝ], hungare Mátyás Mária, estis hungara operokantistino (soprano).
Mária Mátyás naskiĝis la 1924 en Hajdúdorog - mortis la  1999 en Budapeŝto.
Biografio
Mária Mátyás lernis kantadon en Budapeŝto, poste en Romo. Ŝi debutis en 1946 en Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie ŝi restis ĝis 1980. Intertempe ŝi gastroladis en preskaŭ ĉiuj ĉefurboj de Europo. Ŝi kantis ĉiuspecajn sopranajn rolojn. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1953, en 1959 kaj 1975 ankaŭ aliajn premiojn.
Patrocínio do Muriaé
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Muriaé. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Échalou
Échalou estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Échaluviens.
(114694) 2003 FC99
(114694) 2003 FC99 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Aeugst ĉe Albis
Aeugst ĉe Albis ( prononcu: ojkst ĉe albis; en la germana lingvo Aeugst am Albis) komunumo en la Distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1701 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2009 al 1737.
Geografio
La komunumo Aeugst ĉe Albis situas okcidente de la montoĉeno de Albis. Aeugst kaj la al la komunumo apartenantaj setlejoj formas kvazaŭ cirklon ĉirkaŭ la Monto de Auegst kun alteco de 829 m. En la sudo situas duone sur la komunumo teritorio la Lago de Türlen, kiu estas la fonto de la rivero Reppisch. La komunumo konsistas krom Aeugst mem el la vilaĝetoj kaj setlejoj Aeugstertal, Habersaat, Mühleberg kaj Wengi. En sudokcidento la komunuma limo sekvas la rivereton Jonenbach. La orientan limon de la komunumo formas la kresto de la montĉeno de Albis.
Najbaraj komunumoj
Aeugst ĉe Albis limas al Affoltern ĉe Albis, Hausen ĉe Albis, Langnau ĉe Albis, Mettmenstetten, Rifferswil kaj Stallikon.
Trafiko
Aeugst ĉe Albis estas kun poŝtaŭtobuslinio bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A4 situas ek de la jaro 2009 en distanco de 3 kilometroj sudokcidento apud Affoltern ĉe Albis.
Historio
Unua setlejo sur la komunuma teritorio estis Aeugst, kiu estis menciita unuan fojon dokumente en la jaroj 876 kaj 887 kiel Ousta. La hodiaŭ ne plu ekzistanta setlejo Borsikon estis menciita sub la nomo Porsinchova jam en dokumento de la jaro 883. Ek de la jaro 1512 Aeugst apartenis al la voktdistrikto Knonaŭo. En la jaro 1667 estis konstruita la reformita preĝejo de Aeugst. La teologo Hansrudolf Wirz konvinkis la zurika registaron, ke preĝejo en Aeugst estus ankaŭ strategia fortikaĵo kontraŭ la malamikoj katolikaj en la sudo.
Attila Ambrus (ĵurnalisto)
Attila AMBRUS rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Braŝovo la 15-an de marto 1965.
Kariero
Attila Ambrus akiris kvalifikon de ĵurnalisto en la kurso organizita de Magyar Újságírók Országos Szervezete en Oradea (1993), pri amaskumunikada etiko en Pointer Institute de Tampa (Usono). De julio de 1990 li estis ĵurnalisto, 1994 vicĉefredaktoro, de 1999 ĉefredaktoro de Brassói Lapok. Li estas raportisto de radioj de Kluĵo kaj Bukareŝto, de Magyar Szó de Novisado, komentisto de Új Magyar Szó de Bukareŝto kaj Hét Nap de Novisado. De 1990 li estas ano de direktora konsilantaro, vicprezidanto (1998-200, 2002-2004), poste prezidanto (2004-2010) de la ĵurnalista unuiĝo de rumaniaj hungaraj ĵurnalistoj (Magyar Újságírók Romániai Egyesülete).
Zebedeo
Laŭ la Evangelioj Zebedeo, edzo de Saloma, estis la patro de Jakobo la pli aĝa kaj de Johano, du el la dekdu apostoloj de Jesuo, ambaŭ naskiĝintaj en Betsaida de Palestino, najbare de la Maro de Galileo, kaj origine dediĉintaj al la fiŝkaptado. Jesuo difinis Jakobon kaj Johanon Boanerghes, nome "filoj de la tondro".
Zebedeo ne estis simpla fiŝkaptisto sed vera entreprenisto de fiŝkaptado ĉar li havis sub si laboristojn.
La Malnova Testamento (Neĥemja 11,17) mencias iun Zebedeon filon de Asaf. Pri la filoj de tiu Zebedeo, kantistoj en la Templo, estis indikataj per la epiteto “boanerghes”, nome filoj de la tondro.
Zebedeo estas menciata en la jenaj Evangelioj:
Aliaj Projektoj
KOMUNEJO: hispanlingvaj Evangelioj: laŭ Mateo, laŭ Marko , laŭ Luko , laŭ Johano
320
En la jaro 320 post Kristo okazis, interalie:
Centro (Tabasco)
Centro estas unu el la 17 komunumoj de la meksika subŝtato Tabasco, kiu situas en sudorienta parto de Meksiko (survoje al la duoninsulo Jukatano, ĉe la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Villahermosa. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 27004.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 558524 loĝantojn. El tiuj estis 271489 viroj kaj 287035 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1765,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
En la komunumo ekzistas 192 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj, domaroj).
András Garay
András GARAY [andrAŝ garai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Garay András estis hungara biologo, profesoro, membro (korespondanta en 1973 (poste forprenita en 1976, tamen redonita en 1990), ordinara en 1993) de Hungara Scienca Akademio.
Centro (Tabasco)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 2237 mm/m² de precipitaĵo. Kiel en la tuta substato en la komunumo relative ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 33,6 °C.
András Garay
András Garay naskiĝis la  1926 en Pécs. Li mortis la 2005 en Budapeŝto.
Centro (Tabasco)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 413453 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14803 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 3,58 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
András Garay
Biografio
András Garay frekventis universitaton en Budapeŝto akirinta diplomom en 1950. Post la diplomo li restis por instrui en la universitato, dume li apartenis al parte politika rondo de János Pilinszky kaj Sándor Sík. Li laboris en instituto pri kotonoj en 1951, poste en aliaj institutoj. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1956, li doktoriĝis en 1967 antaŭ la akademio. Li estis gastoprofesoro en Kanado kaj Egipto en la 1960-aj jaroj, krome li instruis en universitato en Szeged. En la 1970-aj jaroj li forlasis la landon kaj translokiĝis al Usono. Li instruis en universitato en Teksaso inter 1975-1995, sed depost fino de la socialismo li hejmenvenis. Li okupiĝis ekzemple pri Claviceps purpurea. Li longe partoprenis en redaktado de fakrevuo Acta Botanica.
Centro (Tabasco)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
László Urbányi
László Urbányi [lAslO urbAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Urbányi László estis hungara kemiisto, profesoro. Lia alternativa familia nomo estis Urbanek.
László Urbányi naskiĝis la  en Rákosszentmihály. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
László Urbányi frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste li akiris kemian diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1926. Post siaj studoj li esploris en la Veterinara Altlernejo apud József Marek. En 1928 li doktoriĝis, ekde 1931 li estis asistanto en universitato József. En 1935 li estis nomumita universitata laboratoriestro, en 1937 privata profesoro, en 1943 publika ordinara profesoro (aŭ katedrestro ĝis 1957), en 1947 institutestro, en 1950 vicdekano. Li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1952. En la lernojaro 1956 li gvidis la veterinaran altlernejon, dum la hungara revolucio de 1956 li defendis la altlernejon, tial post la falo li estis translokita al instituto. En 1967 li pensiuliĝis, sed ĝis 1973 li estis konsilisto. Li ricevis 4 premiojn inter 1961-1973. Li okupiĝis pri bestaj nutraĵoj, li kreis tabelon pri la necesaj elementoj.
Atlantic City
Atlantic City, Atlantika urbo, estas urbo en Usono en la ŝtato Nov-Ĵerzejo je, sude de Novjorko.
Pozicio kaj datenoj
La urbo Atlantic City havas ĉirkaŭ 40.500 loĝantojn. En la regiono loĝas ĉirkaŭ 350.000.
Libertempaj eblecoj
Atlantic City estas konata per siaj muzeoj kaj aliaj libertempaj aranĝoj kaj kompreneble per sia sabla plaĝo kaj la ĉiujaraj elektoj de la ekde 1921 okazantaj Miss-America-elektoj. La hazardludo estis lauleĝa en Atlantic City jam antaŭ Las Vegas. Tamen ĝia famo restis malantaŭ tiu de Las Vegas, almenaŭ eksterlande. Regione la urbo estas la plej ŝatata celo por libertempuloj el la regiono Novjorko.
Kulturo
En la "Boardwalk Hall", kiu estis konata kiel "Atlantic City Convention Hall" antaŭ la renovigo en 2001, estas la plej granda Orgeno de la mondo - la Boardwalk-Hall-Orgeno. Ĝi havas sep klavarojn, 336 registrojn kaj ĉirkaŭ 32.000 ĝis 33.000 orgenfajfilojn. La orgeno estis konstruita inter 1929 kaj 1932. Tamen ĝi ne estas la mondskale plej granda funkcianta orgeno, ĉar ekde jaroj nur ĉirkaŭ 1/3 de la materialo estas en ludpreta stato. Ekzistas subtena unuiĝo. La orgeno povas esti vizitata nur dum koncertoj.
Ekonomio
Ĉefa kampo de ekonomio estas la turismo. La internlando estas uzata por agrikulturo kaj vinkulturo.
Sporto
En 1996 la Federacia Pokalo (nova nomo ekde septembro 2020 Pokalo Billie Jean King), la plej grava konkurso pri naciaj virinaj naciaj teamoj de teniso, okazis en Atlantic city.
Wargnies-le-Grand
Wargnies-le-Grand estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 048 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Wargnies-le-Grand estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Wargnies-le-Grand troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Wargnies-le-Grand etendiĝas sur 5,68 km².
Vidindaĵoj
En Wargnies-le-Grand videblas interesa mortstatuo ene de la tombo Delvallée : en la subtera ĉambro farita el blua ŝtono, la realista sarkofago bildigas la mortinton sur ties mortlito. Piede de la lito surĝenuas preĝanta religiulino. La mortinto estis riĉa fraŭlo, kiu vivis religieme kaj donis siajn bienojn al lokaj malriĉuloj.
Estas en Wargnies-le-Grand statuo de Sankta Nikolao.
Administrado
Wargnies-le-Grand apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Fleuré (Orne)
Fleuré estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fleuréens.
Hermann Iseke
Hermann ISEKE (naskiĝinta la en Holungen, mortinta la  en Karasburg/Namibio) estis unu el la plej gravaj poetoj de Eichsfeld kaj kreinto de Eichsfeld-kanto, la neoficiala himno de tiu ĉi lando. La romkatolika pastro porarmeana kaj juristo publikigis multajn, ofte edifajn skribitaĵojn.
Vivo
Hermann Iseke ricevis la unuajn horojn en la latina lingvo fare de la tiama helppastro Andreas Raabe en Holungen, de konata lingvisto. Inter 1867 kaj 1873 li frekventis gimnaziojn en Heiligenstadt kaj Mühlhausen, kie li pasigis en 1874 la abiturientan ekzamenon. Poste li studis jursciencon ĉe la universitatoj de Würzburg (1874), Leipzig (1874-75), Göttingen (1876-78) kaj Greifswald (1878). Tie ĉi li pasigis la unuan juristan ŝtatan ekzamniĝon; doktoriĝo estis en 1879 en Jena. Li estis poste staĝanto en Duderstadt kaj Künzelsau. Tiam li estis serĉanta novan vivoperspektivon kaj iris al Münster por studi filozofion kaj germanistikon (1879-80).
En 1880 li decidis iĝi pastro kaj ekstudis teologion en Freiburg im Breisgau, Vroclavo kaj Münster. Iseke estis entuziasma membro de la katolika studenta korporaciaro KV kaj aktivis korporacivive en ĉiuj universitatoj: ekz. ĉe K.St.V. Walhalla/Würzburg, Teutonia/Leipzig, Normannia/Greifswald, K.St.V. Winfridia/Göttingen, Germania/Münster, Brisgovia/Freiburg kaj de Unitas/Vroclavo. Por pluraj korporacioj li verkis apartajn strofojn de la respektivaj fratio-kantoj. Ankaŭ en la monataj periodaĵoj de KV (Akademische Monatsblätter) li publikigis plurajn eseojn. En la ĝardeno de la Winfridia-korporacio de Göttingen troviĝas monumento por li.
Ankoraŭ dum Kulturbatalo li ordinitis pastro en Eichstätt en la 15.7.1883. Poste li estis helpastro por unu jaro en Dingelstädt kaj ok jarojn (1884 ĝis 1892) pastro en Wachstedt. Tie li engaĝiĝis poete por bonaj aferoj verkante gajajn kaj pensigajn subvencipetleterojn kies ekzempleroj havis eldonon de pluraj miloj. La tiumaniere ricevintaj monsumoj utiligitis por preĝejoj, hospitaloj, klostroj kaj edukejoj porjunulaj.
En 1892 li kandidatis en la porsoldata animzorgado deĵoronte unue en Metz kaj Hannover. En 1897 li vokitis al Mulhouse je Alzaco. Tium li ankaŭ pensis pri reveno al Eichsfeld; sed kiam li lernis pri la Boksista ribelo en somero 1900 li pretis partopreni en al germana korpuso kampanja. Fakte li estis la ununura katolika pastro kiu tiam ĉeestis en Ĉinio. Poste li vizitis la uestajn ŝtatojn de Usono inter 1900 kaj 1902 kaj laboris post la reveno al Germanlando denvoe por soldatoj en Kassel kaj Saarbrücken.
En 1905 li iris kiel kampopstro al la germana protekttaĉmentoj je Keetmanshoop. Li mortis en lazareto en januaro 1907 kiu li ankaŭ entombigitis. En la 20.6. lia kadavro malentombigitis kaj transportitis al Germanujo. Reentombigo ĉe la tombejo de Holungen okazis inter multaj funebrantaj homoj. Por esti certa oni eĉ malfermis la sarkofagon kaj konstatis bonan rekoneblecon de la korpo laŭ la raporto de "Eichsfelder Tageblatt" de la 25.7.1907.
Honoroj
Por li starigitis en la naskiĝloko memorŝtono; ankaŭ la regionhistoria societo portas nomon lian. La urbo Heiligenstadt nomis eĉ straton por li. En novembro 2006 la iama Clara-Zetkin-lernej en Bischofferode ricevis novan nomon kaj eknomiĝis Iseke-lernigejo.
Verkoj
Kelkaj liaj verkoj publikigitis kun pseŭdonimo.
Dubove (Transkarpatio)
Situo
Dubove situas en valo, laŭ rojo. Tjaĉiv troviĝas 37, Ĥust (Ukrainio) 70, Mukaĉeve 120 km-ojn.
Historio
Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. Ĝis 1920 Dombó apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dubove/Dombó. Ekde 1945 Dubove apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dubove ricevis kvazaŭurban statuson en 1971.
Ausserberg
Ausserberg estas komunumo en la distrikto Okcidenta Rarono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 639 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Trafiko
Ausserberg situas flanke de la aŭtomobilaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas pere de kurboriĉa vojo, kiu al ĝi kondukas de Raron. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la malnova trajnlinio tra Lötschberg-Tunelo de Brigo al Spiez.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ausserberg datiĝas el la jaro 1378 kiel Leucrun. El la jaro 1523 datiĝas mencio kiel mons exterior. Dum mezepoko la feŭdaj rajtoj kaj la jurisdikcio apartenis al la episkopo de Siono. El la jaro 1523 datiĝas civita stato. En la jaro 1922 Gründen aliĝis al la komunumo.
(17827) 1998 HW
(17827) 1998 HW estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
325
En la jaro 325 post Kristo okazis, interalie:
Quernheim
Quernheim- prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, oriente de la lago Dümmer. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Altes Amt Lemförde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Illy (Ardennes)
Illy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Premonstratoj
Premonstratoj estas ordeno de kanonikoj obeantaj ordenan regularon, sed ili ne estas monaĥoj. La ordeno estis fondita en 1121 en la franca urbo Prémontré de Norberto el Xanten, tial ili estas nomataj ankaŭ norbertanoj. Iliaj principoj estas asketismo kaj karitato. Ekzemple la germana mistikulo Hermann Joseph von Steinfeld estis ano de tiu ĉi ordeno.
Historio
La premonstratoj nombriĝas inter la reformitaj fondaĵoj klaŭstraj de la 11-a kaj de la 12-a jarcentoj. Norberto el Xanten estis kanoniko de nobla origino kun grava ĉekortega posteno. Tuj li decidis, savite el mortodanĝero, ŝanĝi la vivon (en 1115). La ordenfondinto ja surmetis la frokon en Siegburg sen vivi inter ordenanoj: tiun privilegion li ricevis fare de papo Gelaso la 2-a. Li klopodis ankaŭ perigi pacon inter diversajn kverelantojn en Francujo kaj Germanujo. La sevkintajn jarojn lia amiko, la episkopo de Laon, konvinkis lin daŭre translokiĝi en sian regionon. En malbonveniga, marŝa regiono li fondis en 1121 la monakejon Prémonstré (latine: Praemonstratum) laŭ la regulo de Sankta Aŭgusteno. La akiro de Kappenberg en Vestfalio gvidis Norberton tamen reen en Germanujon. Li estis amiko kun lia moŝto ĉefepiskopa Frederiko de Kolonjo. Baldaŭ li ankaŭ gajnis influon grandan sur imperiestron Lotaro la 3-a kiu helpis doni al Norberto je ĉefepiskopecon en eklezie iom sovaĝigita Magdeburgo. Sed la troa asketismo de Norberto ne tro taŭgis por tia nevroraba kaj maltrankvila posteno kaj li ekkverelis kontraŭvole kun multaj. Nur post lia morto en 1134 la ordeno de la premonstratoj povis ekflori en tiu ĉi regiono kaj tre valoris por la germanigo de slavaj landoj.
Strukturo
La ordeno havis 30 provincojn, el kiuj po unu estris unu distriktestro (circarius). Paralele la fondintaj klaŭstroj daŭre posedis apartajn rajtojn pri filioj kaj fondaĵoj diversaj. La plej grandan renomon gxuis la malnovaj monakejoj de Prémontré, Saint Martin, Floreff kaj Cuissy, kies anoj ade rajtis kontroviziti ĉiujn aliajn monakejon. La abato de Prémontré aŭtomate gvidis la ordenon. Nur la saksia ero havis eksterordajn privilegiojn kiel ankaŭ la hispanaj. La kostumoj blankaj de la ordenanoj konsistas el tuniko, skapulario, ĉapo kaj bereto. Ekzistas ankaŭ virinaj monakejoj.
Châtel-Guyon (stacidomo)
Châtel-Guyon estas fermita franca stacidomo sur linio Riom - Châtelguyon, situanta en Châtel-Guyon, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Riom - Châtelguyon (793000).
Klorofonjoj
Kolorofonjoj aŭ  Chlorophonia  estas genro de birdoj de la familio de fringedoj kiuj estas endemiaj de Neotropiko. Tiu genro enhavas kvin speciojn. La Klorofonjoj kunhavas la subfamilion de Eŭfonjenoj kun la eŭfonjoj.
La Kolorofonjoj estas malgrandaj, ĉefe brilverdaj birdoj kiuj loĝas en humidaj arbaroj kaj proksimaj habitatoj, ĉefe en altaj teroj.
Béla Cselényi (poeto)
CSELÉNYI Béla (ĉele:nji) estas hungara poeto naskita en Kluĵo la 4-an de aprilo 1955. Li estas la filo de historiisto Béla Cselényi kaj frato de filmreĝisoro László Cselényi.
Terciarigo
La Terciarigo aŭ Triarangigo estas trasformo kaj ekonomia kaj socia kiu tuŝas al la plej evoluintaj landoj de la lasta fazo de la industria revolucio (tria industria revolucio). Ne nur konsistas je tio ke la Laborforto de la triaranga sektoro (servoj) iĝas pli multnombra ol tiu de la duaranga sektoro (industrio), sed la formo de propra laboro de ĉi tiu sektoro etendiĝas al ĉiuj aliaj, terciarigante ilin.
La poluaj industrioj estas ŝanĝita ĉu de produkta sistemo ĉu de lokoj, dum la laboristo jam ne estas tiom specializata. Samtempe la moderna socio demandas aliajn laborpostenojn.
Béla Cselényi (poeto)
Kariero
Béla Cselényi debutis en 1973 en revuo Echinox; li iĝis kunlaboranto de porjunulara aldonaĵo Fellegvár de ĵurnalo Szabadság de Kluĵo. De 1987 li vivas en Hungario.
Romain Gary
Romain GARY (naskita kiel Roman Kacav (רומן קצב‎‎, Kacew; Рома́н Ле́йбович Ка́цев) en Vilno (tiutempe en la Rusia Imperio), 21-an de majo 1914 - 2-an de decembro 1980) ankaŭ konata sub la plumnomo Émile Aĵar, estis franca de juda-litova origino, aerarmea soldato, verkisto, reĝisoro kaj diplomato.
Li estas konsiderita grava verkisto de franca literaturo en la dua duono de la 20-a jarcento. Li verkis en la franca kaj la angla, sed estante poligloto, lia verkaro estas ankaŭ lingva mozaiko de 15 aliaj lingvoj.
Biografio
Romain, kune kun sia patrino kaj vartistino Anelya Voitsekhovich, vivis en Moskvo de 1915 ĝis 1921. Post la disiĝo de la gepatroj li loĝis kun la patrino en Pollando kaj en 1928 ili transloĝiĝis al Francio. Dum la Dua Mondmilito, Roman devis elmigri al Britio, kie li aliĝis al la francaj trupoj formitaj de De Gaulle. Li batalis kiel aviadilisto en Eŭropo kaj Afriko.
Li batalis kadre de la Aerarmeo de Libera Francio kiel aviadila mitralisto kaj observisto dum la Dua Mondmilito. Kiam la piloto de lia aviadilo estis blindigita, kaj li mem vundita, li voĉe gvidis la piloton por plu veturi kaj surterigi la aviadilon. Pro tiu ago li ricevis la Honoran legion kaj aliajn omaĝojn.
Lia unua instigo al verkado estas pri lia milita sperto. Li komencis sian literaturan verkadon dum siaj studoj, kaj verkis sian unuan longan eldonitan libron - Éducation européenne (Eŭropa Edukado), 1945 - dum la milito.
Post la milito li laboris kiel diplomato ĝis 1961 en Los-Anĝeleso, Usono (1958), La Paz, Bolivio (1956), Sofio (Bulgario) kaj Novjorko, ĉe Unuiĝintaj Nacioj.