cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
EMule
eMule (aŭ eMulo) estas komputila programo, kiu uzas samtavolan ŝutprotokolon kaj funkcias tra eDonkey-reto kaj havas preskaŭ ĉiujn ecojn de tiu klienta programo. eMule estas malfermkoda programo, publikigita sub la licenco GNU GPL. eMule funkcias sub Vindozo, tamen ties fontokodo estis uzita por kompili klientan programon por Linukso, nomatan xMule kaj plurplatforman programon aMule.
6647 Josse
6647 Josse estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
EMule
La plej karakterizaj ecoj de eMule estas la rekta interŝanĝo de fontodosieroj inter klientaj nodoj, rapide restarigo de fiaskintaj elŝutoj kaj la uzo de poenta sistemo por gratifi oftajn alŝutantojn. Krome, eMule transŝutas datenojn laŭ kunpremita Zlib formato por ŝpari la linian transŝutan kapaciton. Alia eco de eMule estas la ebleco kapti la "ed2k"-ligojn el la TTT-legilo kaj komenci elŝuti dosierojn, kiujn indikas tiuj ligoj. Tiuj ligoj certigas, ke la dosiero, kiun oni mem onte elŝutas, havas la saman hashon kaj tial ne estas iu falsaĵo. Antaŭ nelonge multaj paĝaroj, kiuj havas tiujn ligojn, estis fermitaj fare de policanoj pro akuzo pri lezo de kopirajto, tiom pli, ke liceco de tiuj ligoj ankaŭ estas dubinda. La aŭtenteco de la dosier-fontoj estas kontolata per MD4 algoritmo.
6647 Josse
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Raymond Josse (1914–2002), diplomita de la francaj École militaire de l'air (Armea Aviada Lernejo) kaj École nationale supérieure de l'aéronautique (Nacia Alta Lernejo de Aeronaŭtiko) li okupis gravajn postenojn en la Franca Registaro. Li ankaŭ estis ano de la "Societo de la Amikoj de Jean de La Fontaine" (kiu estis unu el liaj prauloj) kaj de la Société astronomique de France (Franca Astronomia Societo).
EMule
Ĉar eMule estas populara programo, centoj de eMule "mod"oj (modifoj de la origina programo) aperis en la reto. Do, per eMule, vi povas facile kunhavigi multajn dosierojn en multaj lingvoj, eĉ en esperanto.
Ateno
Ateno (Αθήνα [aTHIna] en greka prononco: [aˈθina], en antikva greka: Ἀθῆναι, Athênai), aŭ pli malofte Atenoj, estas la nuna ĉefurbo kaj plej granda urbo de Grekio. Nuntempe, en Ateno vivas proksimume 4 milionoj da loĝantoj.
Ourizona
Ourizona estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.380 enloĝantojn en 2010.
Ateno
La regiono de kaj ĉirkaŭ la urbo nomiĝas nun Atiko (samkiel dum la antikva epoko), kaj Ateno estas la regiona centro. La urba haveno Pireo estas nun aparta urbo: Ateno kaj Pireo estas du el la entute kvar provincaj distriktoj de Atiko. La internacia flughaveno de la urbo estas nomata laŭ Eleftherios Venizelos. Ekzistas metroo.
La civito Ateno estis dum la antikva epoko unu el la unuaj demokratioj, kaj estis tre grava centro de la helena civilizo. Ĝi estas unu el la plej antikvai urboj de la mondo, kaj ties registrita historio etendas al ĉirkaŭ 3,400 jaroj, kaj ties plej antikva homa setlado ekis iam inter la 11a kaj la 7a jarmilo a.K.
La klasika Ateno estis potenca urbo-ŝtato kiu stariĝis kongrue kun la pliiĝanta disvolvigo de la haveno de Pireo, kiu estis dekomence aparta urbo antaŭ ties aligo al Ateno en la 5a jarcento a.K. Ateno estis centro por arto, lernado kaj filozofio, hejmo de la Akademio de Platono kaj de la Liceo de Aristotelo, kaj ĝi estis amplekse referencata kiel la lulilo de la okcidenta civilizo kaj la naskoloko de la demokratio,  ĉefe pro ĝia kultura kaj politika influo sur la Eŭropa kontinento, kaj partikulare sur la romianoj. En moderna epoko, Ateno estas granda kosmopolita metropolo kaj centro por la ekonomia, financa, industria, marvetura, politika kaj kultura vivo en Grekio. En 2012, Ateno estis rangigita kiel la 39a plej riĉa urbo de la mondo laŭ aĉetopovo kaj la 67a plej multekosta laŭ studo de la financa entrepreno UBS.
Ateno estas agnoskita kiel monda urbo pro sia loko kaj gravo por ŝipaj konstruado kaj administrado, financo, komerco, amaskomunikiloj, distrado, artoj, internacia komerco, kulturo, edukado kaj turismo. Ĝi estas unu el la plej grandaj ekonomiaj centroj en sudorienta Eŭropo, kun granda financa sektoro, kaj ĝia haveno Pireo estas kaj la plej granda haveno por pasaĝeroj en Eŭropo   kaj la dua plej granda en la mondo. La municipo (urbo) Ateno havis loĝantojn (en 2011) ene de siaj administraciaj limoj, kaj terareon de 38.96 km². La urba areo de Ateno (Granda Ateno kaj Granda Pireo) etendas trans ties administraciaj municipaj urbolimoj, kun loĝantaro de (en 2011) en areo de 412 km². Laŭ Eurostat en 2011, la funkcia urba areo de Ateno estis la 9-a plej loĝata en la Eŭropa Unio (nome la 6-a plej loĝata ĉefurbo de la EU), kun loĝantoj. Ateno estas ankaŭ la plej suda ĉefurbo de la eŭropa kontinento (sed ne, se enkalkuli la eŭropajn insulajn teritoriojn).
Ateno estas hejmo de du lokoj de Monda heredaĵo de Unesko, nome la Akropolo de Ateno kaj la mezepoka Monaĥejo Dafni. Simbolaj monumentoj de la moderna epoko, date el la establado de Ateno kiel la ĉefurbo de la sendependa greka ŝtato en 1834, estas la Greka Parlamento kaj la tiel nomita "arkitektura trilogio de Ateno", konsistanta el la Nacia Biblioteko de Grekio, la Nacia kaj Kapodistria Universitato de Ateno kaj la Akademio de Ateno. Ateno estas hejmo ankaŭ de kelkaj muzeoj kaj de kulturaj institucioj, kiaj la Nacia Arkeologia Muzeo, kie estas la plej granda kolekto de grekaj antikvaĵoj en la mondo, la Akropola Muzeo, la Muzeo de Ciklada Arto, la Benaki Muzeo kaj la Bizanca kaj Kristana Muzeo. Ateno estis la gastiganta urbo de unua moderna Olimpiko en 1896, kaj ankaŭ 108 jarojn poste ĝi estis hejmo de la Somera Olimpiko 2004.
Etimologio
Laŭ unu teorio, la nomo de la urbo venas de la Hindeŭropa radiko ath- = kapo, supro, ĉar Akropolo, sur la samnoma monteto, estas la "fundamanta kerno" de la urbo. La elekton de tiu radiko klarigas la mito pri la nasko de diino Atena, kiu eliris tute armita el la kapo de Zeŭso. Antikve, la nomo estis Ἀθῆναι / Athễnai (plurala vorto). En moderna lingvo, Αθήνα / Athína estas la oficiala urba nomo.
En antikva greka, la nomo de la urbo estis Ἀθῆναι (Athēnai, [a.tʰɛ̂ː.nai̯] en klasika atika), kio estas plurala formo. Tamen en pli frua variaĵo de la greka, kiel en la Homera greka, la nomo estis normale en la singulara formo, nome Ἀθήνη (Athēnē). Eble ĝi estis transformita al la plurala formo poste, kiel tiuj de Θῆβαι (Thêbai) kaj de Μυκῆναι (Μukênai). La radiko de la vorto estas eble ne de greka aŭ eĉ de hindeŭropa origino, kaj estas ebla restaĵo de la antaŭgreka substrato de Atiko, kaj povus esti la nomo de la diino Atena (atike Ἀθηνᾶ, Athēnā, ionike Ἀθήνη, Athēnē, kaj dore Ἀθάνα, Athānā), kiu estis ĉiam rilata al la urbo Ateno. Dum la mezepoka periodo la nomo de la urbo estis ŝanĝita denove en la singularan formon Ἀθήνα. Tamen, post la establo de la moderna greka ŝtato, kaj parte pro konservismo en la tiam superreganta skriba lingvaĵo Katarevuso, Ἀθῆναι [aˈθine] iĝis denove la oficiala nomo de la urbo. Tiel restis ĝis la forlaso de Katarevuso en la 1970-aj jaroj, kiam Ἀθήνα, Athína, iĝis la oficiala nomo.
Origina mito kiu klarigis kiel Ateno estis akirinta sian nomon estis bone konata inter antikvaj Atenanoj kaj eĉ iĝis la temo de la skulptaĵo ĉe la okcidenta frontono de la Partenono. La diino de saĝo, nome Atena, kaj la dio de la maroj, Pozidono estis havante multajn malkonsentojn kaj batalojn inter ili, kaj unu el tiuj estis konkurenco por esti la Patrona Dio de la urbo. En klopodo allogi la popolon, Pozidono kreis salakvan akvofonton frapante la grundon per sia tridento, simbolante ŝiparan povon. Tamen, kiam Ateno kreis la olivarbon, simbolante pacon kaj prosperon, la Atenanoj, sub ilia reganto Cekropso, akceptis la olivarbon kaj nomigis la urbon laŭ Atena.
En klasika literaturo, la urbo estis foje referencata kiel la Urbo de la Viola Krono, unuafoje dokumentata en teksto de Pindaro kiel ἰοστέφανοι Ἀθᾶναι (iostéphanoi Athânai), aŭ kiel τὸ κλεινὸν ἄστυ (tò kleinòn ásty, "la glora urbo"). En mezepokaj tekstoj, variaj nomoj estis Setines, Satine, kaj Astines, ĉiuj derivaĵoj inkludantaj falsajn etimologiojn de prepoziciaj frazoj. Nune la esprimo η πρωτεύουσα (ī protévousa), "la ĉefurbo", iĝis iome komuna.
Historio
La plej antikva informo pri loĝantaro homa en Ateno estas el 11a al 7a jarmilo a.K. Ĉirkaŭ la 1400 a.K, en la mikena epoko, Ateno jam estis grava setlejo, kiu posedis fortikaĵon en la Akoropolo, kun la karakteraj muregoj el ŝtonegoj propraj de tiu civilizo. Oni ne konas ĉu Ateno estis detruita fine de la mikena epoko, ĉirkaŭ la 1200 a.K., kiel okazis ĉe aliaj urboj, sed ja tuŝis al ĝi la dekadenco de la urba civilizo kiu okazis en la venontaj jarcentoj.
Dum la 1-a jarmilo a.K., Ateno kreskis laŭ gravo kaj povo kaj iĝis unu de la hegemoniaj urboŝtatoj en la klasika Grekio. Proksimume inter la jaroj 500 a.K. kaj 323 ĝi estis unu el ĉefaj kulturaj kaj intelektaj centroj de la mondo, kaj okazigis multajn ideojn poste difinajn de la okcidenta civilizo, inter tiuj la koncepto de demokratio.
La Unua interaliancana milito helena estis farita de Ateno dum 357-355 a.K. kontraŭ Ĥio, Kos kaj Rodoso, la plej potencaj membroj de la Dua atika maroligo (ekde 378).
La malvenko kontraŭ Sparto en la jaro 431 a.K., la hegemonio de Makedonio en la posta helenisma epoko kaj fine la konkero romia restis kaj povon kaj prestiĝon al Ateno. La fino de la klasika epoko situiĝas en la jaro 529, kun la fermo de la filozofiaj lernejoj.
La diino de Ateno en la klasika epoko estis Atena rilata al la propra urbo kaj al la saĝeco.
Mezepoko kaj Moderna Epoko
La Atena duklando estis ŝtato instituita en 1205 en la grekaj regionoj Atiko, Beocio, Lokrido kaj Megarido post la konkero de la Bizanca Imperio fare de Frankoj dum la kvara krucmilito.
Dum la tempo de la Bizanca Imperio Ateno dekadencis, dum la centro de bizanca povo en la aktuala teritorio de Grekio translokiĝis al Mistrao. Inter la 13a kaj la 15a jarcentoj la urbo falis en manoj de grekoj (bizancaj), frankoj kaj italoj de la Latina imperio, kiuj eĉ starigis la menciitan duklandon en Ateno; ankaŭ aragonanoj kaj sicilianoj okupis la urbon en diversaj momentoj, kaj la Duklando de Ateno kun tiu de Neopatrio, pasis al povo aragona. Finfine, en 1456, ĝi estis konkerita de la Otomana Imperio.
En la venontaj tempoj unue la loĝantaro konsiderinde malpliiĝis, ĝis nur 4.000 loĝantoj minimume. La otomanoj faris el la urbo kaza (nome administra centro) kaj permesis religian liberon al ne-islamanoj. Ekde la 17a jarcento oni starigis la sistemon kaj politikan kaj administran de “millet”, laŭ kiu la neislamanoj de la Imperio subigis al suvereneco pere de reprezentantoj (nome dimogerontes) elektitaj de la propraj subuloj, kiuj peris inter la turkaj austoritatoj kaj la loka greka popolo. Estis paco en Ateno kaj la loĝantaro atingis 15 mil kun revenintoj. En tiu pacepoko en Ateno la loka ekonomio floris.
Ateno suferis atakon fare de Venecio en 1687, dum kiu la bombardado fare de venecianoj responsis por la eksplodo de eksplodaĵujo kiu ruinigis la Partenonon. Post la Milito de Greka Sendependigo (1821-1829) Ateno ekformis parton de la nova greka ŝtato, kaj estis nomumita oficiale ĉefurbo de Grekio la 18an de septembro de 1834 pro historiaj kaj sentimentalaj tialoj. Tiame ĝi estis urbo tre malgranda konstruita ĉirkaŭ la piedo de la Akropolo. La unua reĝo de Grekio, nome Otto de Bavario, kommisiis la arkitektojn Stamatios Kleantis kaj Eduard Schaubert por desegni modernan urbomapon kongrue por la ĉefurbo de ŝtato.
La unua moderna urbomapo konsistis el triangulo difinita de la Akropolo, la antikva tombejo Keramikos kaj la nova palaco de la Bavaridevena reĝo (nune hejmo de la Greka Parlamento), skizante la kontinuecon inter moderna kaj antikva Ateno. Novklasikismo, fakte la internacia stilo de tiu epoko, estis la arkitektura stilo tra kiu Bavaraj, Francaj kaj Grekaj arkitektoj kiaj Hansen, Klenze, Boulanger aŭ Kaftantzoglou desegnis la unuan gravajn publikajn konstruaĵojn de la nova ĉefurbo. En 1896, la urbo estis ejo de la unuaj modernaj Olimpikoj. Dum la 1920-aj jaroj nombraj grekaj rifuĝintoj, elpelitaj el Malgranda Azio post la Greka-turka milito, pligrandigis la loĝantaron de Ateno; sed estis ĉefe post la Dua Mondmilito, kaj el la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, kiam la loĝantaro de la urbo eksplodis, kaj Ateno vidis laŭgradan etendon.
En la 1980-aj jaroj evidentiĝis ke la fumnebulo el fabrikoj kaj la pliiĝanta aŭtaro, same kiel manko de taŭga libera spaco pro premiĝo, estis evoluinta al la plej graca defio de la urbo. Serio de kontraŭ-poluaj mezuroj deciditaj de la urbaj aŭtoritatoj en la 1990-aj jaroj, kombine kun substanca plibonigo de la urba infrastrukturo (kiaj la aŭtoŝoseo Attiki Odos, la etendo de la Atena Metroo, kaj la nova Atena Internacia Flughaveno), konsiderinde mildigis iom la poluon kaj transformis Atenon en multe pli funkcia urbo. Post tiuj de 1896, en Ateno okazis ankaŭ la interaj Olimpikoj de 1906 kaj la urbo ankoraŭ gastigis ankaŭ la Someran Olimpikon dum 2004.
Geografio
Ateno situas sur duoninsulo inter montoj kaj marbordo. Ateno etendas tra la centra ebenaĵo Atiko kiu estas ofte referencata kiel la Atena aŭ Atika Baseno (greke: Λεκανοπέδιο Αττικής). Tiu baseno estas limigita de kvar grandaj montoj: nome Monto Aigaleo okcidente, Monto Parniza norde, Monto Penteliko nordoriente kaj Monto Himeto oriente. Trans la Monto Aegaleo kuŝas la Triazia ebenaĵo, kiu formas etendon de la centra ebenaĵo okcidente. La Sarona Golfo kuŝas sudokcidente. La Monto Parniza estas la plej alta el la kvar montoj (1,413 m), kaj estis deklarita nacia parko.
La Monto Likabeto (Λυκαβηττός) aŭ Lykavittos estas monteto de Atiko apartenanta al montaro Penteliko ĉe Ateno. Formita dum Kretaceo, ĝi konsistas el kalkoŝtono. Ĝi kulminas je 277 metroj kaj konsistigas la plej altan pinton de urbo Ateno: la panoramo kiun ĝi ofertas al la urbo igas ĝin populara turisma celo. Funikularo, inaŭgurita en 1965, ebligas atingi la supron sur kiu troviĝas Kapelo Sankta Georgo (Hagios Georgios), konstruita en la 19-a jarcento.
La geomorfologio de Ateno estas konsiderata unu el la plej komplika en la mondo ĉar ties montoj okazigas temperaturan inversigan fenomenonon kiu, kun la malfacilaĵoj kiujn suferas la greka registaro por kontroli la industrian poluon, estis responsa pri la aerpoluaj problemoj kiujn suferas la urbo. Tiu afero ne estas unika de Ateno; por ekzemplo, ankaŭ Los-Anĝeleso kaj Meksikurbo suferas pro similaj geomorfologiaj inversiĝaj problemoj.
La riveroj Cefiso, Iliso kaj Eridano estas la historiaj riveroj de Ateno.
Klimato
La klimato estas duonarida kun varmaj someroj Mediteranea klimato (Klimata klasifiko de Köppen: BSh al Csa). La dominanta trajto de la Atena klimato estas alternado inter longaj varmaj kaj sekaj someroj kaj mildaj al malvarmaj vintroj kun modera pluvokvanto. Kun averaĝo de 419.1 milimetroj de jara precipitaĵo, la pluvo okazas ĉefe inter la monatoj de Oktobro kaj Aprilo. Julio kaj Aŭgusto estas la plej sekaj monatoj, dum ŝtormoj okazas dise unufoje aŭ dufoje monate.
La jara precipitaĵo de Ateno estas tipe pli malalta ol ĉe aliaj partoj de Grekio, ĉefe en okcidenta Grekio. Kiel ekzemplo, Ioanino ricevas ĉirkaŭ 1,300 mm jare, kaj Agrinio ĉirkaŭ 800 mm jare. Tagaj averaĝaj maksimumoj por Julio (1987–2016) estis mezuritaj je 34.5 °C, sed kelkaj partoj de la urbo povas esti eĉ pli varmaj, partikulare ties okcidentaj areoj parte pro industriigo kaj parte pro nombraj naturaj faktoroj, kies kono estis disponebla el la mezo de la 19a jarcento.
Ateno suferas pro la efikoj de la urba varmo-insulo en kelkaj areoj kio estas okazigita de la homa agado, kio ŝanĝas la temperaturojn kompare kun la ĉirkaŭaj ruraj areoj,    kaj okazigas damaĝajn efikojn al la energia uzado, elspezojn por malvarmigo,  kaj atakojn kontraŭ la sano. La urba varminsulo estis ankaŭ tialo almenaŭ parte pri la ŝanĝoj de la klimatologia temperatura tempo-serio de specifaj meteologiaj stacioj de Ateno, pro ties efiko sur la temperaturoj kaj sur la temperaturtendencoj registritaj de kelkaj meteologiaj stacioj. Aliflanke, specifaj meteologija stacioj, kiaj la stacioj de la Nacia Ĝardeno kaj de Tisejo, estas malpli tuŝitaj aŭ ne spertas la efikon de la urba varminsulo.
Ateno tenas la rekordon de la Monda Organizaĵo pri Meteologio por la plej alta temperaturo iam registrita en Eŭropo, nome 48.0 °C (118.4 °F), kiu estis registrita en la ĉeurboj Elefsina kaj Tatoi de Ateno la 10an de Julio 1977.
Urba morfologio
Ateno kuŝas sur ebenaĵo Atiko, inter montoj Egaleo (Αιγάλεω) okcidente, monto Parnizo (Πάρνηθα) norde, Likabeto (Λυκαβηττός) nord-oriente, Himeto (Υμηττός) oriente, kaj la Sarona Golfo sud-okcidente.
Pro tiuj naturaj limoj, la urbo ne povos pligrandigi, kaj estas trafita de problemoj de poluado.
La antikva urbo estis konstruata ĉe la piedo de monto Akropolo (ἀκρόπολις).
Loĝantaro kaj Administracio
Ateno estas la ĉefa urbo de Grekio, kun 3 milionoj da loĝantoj en 2011, tio estas ĉirkaŭ unu triono de la entuta loĝantaro de Grekio
Ateno iĝis la ĉefurbo de Grekio en 1834, post Nafplio, kiu estis la provizora ĉefurbo el 1829. La municipo (urbo) de Ateno estas ankaŭ la ĉefurbo de la Atika regiono. La termino Ateno povas referenci ĉu al la municipo Ateno, al la Granda Ateno, aŭ al la tuta Atena Urba Areo.
Municipo (urbo) Ateno
La municipo (urbo) Ateno estas la plej loĝata urbo de Grekio, kun 664,046 loĝantoj (en 2011) kaj areo de 38.96 km², formante la kernon de la Atena Urba Areo ene de la Atika Baseno. La nuna urbestro de Ateno estas Giorgos Kaminis. La municipo estas dividata en sep municipaj distriktoj kiuj estas uzataj ĉefe por administraciaj celoj.
Po la Atenanoj la plej populara divido de la urbo estas pere de kvartaloj kiaj Pangrati, Ambelokipi, Eksarĥeia, Patisia, Ilisia, Petralona, Kukaki kaj Kipseli, ĉiuj el ili kun sia propra distinga historio kaj karakteroj.
Atena Urba Areo
La Atena municipo formas la kernon kaj centron de la Granda Ateno, kiu konsistas el la Atena municipo kaj 34 pliaj municipoj, dividitaj en kvar regionaj unuoj (Centra, Norda, Suda kaj Okcidenta Atenoj), ĉirkaŭkalkulante 2,641,511 personojn (en 2011) ene de areo de 361 km². Ĝis 2010, tiuj kvar regionaj unuoj estis formintaj la poste abolitan Atenan Prefekturon. La municipo Pireo, nome la historia Atena haveno, kun siaj 4 ĉeurbaj municipoj formas la regiona unuo Pireo, kiu siavice formas la Grandan Pireon.
Granda Ateno kaj Granda Pireo kombinitaj formas la kontinuan konstruaĵaron nomita Atena Urba Areo (Πολεοδομικό Συγκρότημα Αθηνών), nomita ankaŭ la Urba Areo de la Ĉefurbo (Πολεοδομικό Συγκρότημα Πρωτεύουσας) aŭ simple Ateno (la plej ofta komuna uzo de la termino), kiu etendas al ĉirkaŭ 412 km², kun 3,090,508 loĝantoj je 2011. Atena Urba Areo estas konsiderata ke formas la urbon Ateno kiel tuto, spite siajn administraciajn dividojn, kiu estas finfine la plej granda urbo en Grekio kaj unu el la plej loĝataj urbaj areoj en Eŭropo.
Arkitekturo
Ateno utiligis arkitekturajn stilojn range el Grek-Romia kaj Novklasika al modernaj tempoj. Ili ofte troviĝas en la samaj areoj, ĉar Ateno ne estas markita de uniformeco de arkitektura stilo.
Por la plej granda parto de la 19a jarcento Novklasikismo dominis Atenon, same kiel kelkaj devojiĝoj el ĝi tia kia Eklektikismo, speciale en la komenco de la 20a jarcento. Tiele, la Malnova Reĝa Palaco estis la unua grava publika konstruaĵo kiu estis konstruita, nome inter 1836 kaj 1843. Poste en la mezo kaj fino de la 19a jarcento, Teofilo Hansen kaj Ernst Ziller partoprenis en la konstruado de multaj novklasikaj konstruaĵoj kiaj la Atena Akademio kaj la Zapejo. Ziller ankaŭ desegnis multajn privatajn domojn en la centro de Ateno kiuj laŭgrade iĝis publikaj, kutime pere de donacoj, kiaj la Iliou Melathron de Schliemann.
Komence en la 1920-aj jaroj, Moderna arkitekturo kia tiu de Bauhaus kaj Art Deco ekinfluis kiel sur preskaŭ ĉiuj grekaj arkitektoj, kaj konstruaĵoj kaj publikaj kaj privataj estis konstruitaj kongrue kun tiuj stiloj. Lokoj kun granda nombro de tiaj konstruaĵoj estas Kolonaki, kaj kelkaj areoj de la centro de la urbo; kvartalo disvolvigita en tiu periodo estas Kipseli.
En la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj dum la etendigo kaj disvolvigo de Ateno, ankaŭ aliaj modernaj movadoj kiaj la Internacia stilo ludis gravan rolon. La centro de Ateno estis ege rekonstruita, konduke al la detruado de nombraj novklasikaj konstruaĵoj. La arkitektoj de tiu epoko uzis materialojn kiaj vitro, marmoro kaj aluminio, kaj multajn miksitajn modernajn kaj klasikajn elementojn. Post la Dua Mondmilito, internacie konataj arkitektoj desegnis kaj konstruis en la urbo kiel Walter Gropius, kun sia desegno por la Usona Ambasado, kaj, inter aliaj, Eero Saarinen, kun sia postmilita desegno por la orienta terminalo de la Internacia Flughaveno Ellinikon.
Urba skulptarto
Tra la tuta urbo povas troviĝi kelkaj statuoj aŭ bustoj. Krom la novklasikaĵoj de Leonidas Drosis ĉe la Akademio de Ateno (Platono, Sokrato, Apolono, Atena), aliaj elstaraĵoj estas la statuo de Tezeo fare de Georgios Fitalis ĉe Tizeio, de helenofiloj kiel Lord Byron, George Canning kaj William Gladstone, la rajda statuo de Teodoros Kolokotronis fare de Lazaros Soĥos antaŭ la Malnova Parlamento, statuoj de Ioannis Kapodistrias, Rigas Feraios kaj Adamantios Korais ĉe la Universitato, de Evangelos Zappas kaj Konstantinos Zappas ĉe la Zapejo, de Ioannis Varvakis ĉe la Nacia Ĝardeno, la "lignorompisto" de Dimitrios Filippotis, la rajda statuo de Aleksandros Papagos ĉe Papagu distrikto kaj variaj bustoj de luktantoj de la Grekia sendependeco ĉe la Pedion tou Areos. Grava mejloŝtono estas ankaŭ la Tombo de la Nekonata Soldato en Sintagma.
Kvartaloj
La municipo Ateno, nome urba centro de la Atena Urba Areo, estas dividita en kelkaj distriktoj: Omonoia, Sintagma, Eksarĥeia, Agios Nikolaos, Neapolis, Likavitos, Lofos Strefi, Lofos Finopulu, Lofos Filopapu, Pedion Areos, Metaksurgeio, Agios Kostantinos, Larisa Stacio, Keramikos, Psiri, Monastiraki, Gazi, Tision, Kapnikarea, Agia Irini, Aerides, Anafiotika, Plaka, Akropolo, Pnika, Makrigiani, Lofos Arditu, Zapejo, Agios Spiridon, Pangration, Kolonaki, Deksameni, Evangelismos, Guva, Agios Ioannis, Neos Kosmos, Kukaki, Kinosargus, Fiks, Ano Petralona, Kato Petralona, Ruf, Votanikos, Profitis Daniil, Akadimia Platonos, Kolonos, Kolokintu, Placo Atikis, Lofos Skuze, Sepolia, Kipseli, Agios Meletios, Nea Kipseli, Gizi, Poligono, Ampelokipoi, Panormu-Gerokomeio, Pentagono, Elinoroson, Nea Filotei, Ano Kipseli, Turkovunia-Lofos Patacu, Lofos Elikonos, Koliacu, Timarakia, Kato Patisia, Treis Gefires, Agios Elefterios, Ano Patisia, Kipriadu, Menidi, Prompona, Agios Panteleimonas, Pangrati, Gudi kaj Ilisia.
Transportoj
La Metroo de Ateno estas la subtera metrosistemo de Ateno, konstruita de la metrokompanio Attiko (Αττικό Μετρό) (laŭlitere “metroo de Atiko”) kaj la kompanio ISAP (Ilektrikoi Sidirodromoi Athinon-Pireos/Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς) (elektraj fervojoj de Ateno al Pireo).
La Internacia Flughaveno Ellinikon, foje literumita ankaŭ Hellinikon (en greka: Ελληνικόν) estis la internacia flughaveno de Ateno dum sesdek jaroj ĝis 2001, kiam ĝi estis anstataŭata de la nova Atena Internacia Flughaveno "Eleftherios Venizelos".
Ateno kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas Atenon:
En Ateno en la jaro 1976 okazis la 61-a Universala Kongreso de Esperanto.
Partneraj urboj
Ateno havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:
(19403) 1998 FA1
(19403) 1998 FA1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Flago de Serbio
Ofte troviĝas kombine kun alia serba simbolo:
La aglo, kaj la kruco, krom la fakto ke ili konstituis la bazon de diferencaj serbaj blazonoj tra la historio, estas same la simbola fundamento de multaj serbaj institucioj, kiel politikaj partioj, organismoj kaj entreprenoj.
Historio
La tri koloroj estas ekzemple en la Flago de Rusio, ŝtato ankaŭ de ĉefe slava popolo. Estas legendo, ke dun la unua insurekcio de serboj kontraŭ turkoj, ili sendis delegitaron al Rusio por peti helpon. Laŭ unua versio, ili ĝin ricevis kaj danke uzis la samajn kolorojn sed inverse. Laŭ dua versio, ili ne ricevis ĝin kaj por ĝeni la rusojn uzis iliajn kolorojn, sed inverse.
La Regno de Serbio uzis inter 1882 kaj 1918 la saman trikoloran flagon kun ties blazono.
Post la Dua Mondmilito kaj ĝis 1991, la flago de la Socialisma Respubliko de Serbio ene de la Socialisma federacia respubliko Jugoslavio konservis la kolorojn, sed anstataŭis la blazonon per ruĝa stelo lak la ŝildon de Serbio per ŝildo de kvar C sed sen kruco. Inter 1991 kaj 2004, la Respubliko de Serbio ene de la Federala Respubliko de Jugoslavio ne uzis jam la ruĝan stelon. Oni ŝanĝis la proporciojn kaj oni aldonis la blazonon de Serbie en 2004. La 5a junio 2006, Serbio proklamis sian sendependecon de Serbio kaj Montenegro post la sendependo de Montenegro. La 8-an de junio 2006, oni uzis la unuan fojon tiun flagon ĉe Unuiĝintaj Nacioj.
László Ferencz (redaktoro)
László FERENCZ [ferenc], familinomon Fenyves estis rumania hungara redaktoro, verkisto, tradukisto. Li naskiĝis en Arad la 11-an de junio 1911 kaj mortis en la -an de.
Biografio
László Ferencz estis redaktoro de A Hét (1944-45), Szabad Szó (1945-51), Bánsági Írás (1952-54) referanto de Kultura Ministerio (1955-58). La revuo Művelődés publikigis plurajn el liaj teatretaĵoj (1966-71). Li tradukis el rusa kaj rumana lingvoj.
Haleja kometo
La Haleja kometo (aŭ Kometo (de) Halley) estas perioda kometo en nia Sunsistemo.
Georg Wilhelm Dietrich Saxer
Georg Wilhelm Dietrich Saxer (mortinta en marto 1740 en Lübeck) estis komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Haleja kometo
Ĝi reaperos en 2061. Ĝi ankaŭ aperis en la jaroj (inter aliaj) -239, -11, 66, 451, 1066, 1456, 1531, 1607, 1682, 1759, 1835, 1910 kaj 1986.
Georg Wilhelm Dietrich Saxer
Ekde 1737 ĝis 1740 Saxer estis orgenisto ĉe la preĝejo Jakobikirche en Lübeck; la lastnomita dato eble estas lia mortojaro.
Haleja kometo
La brita astronomo Edmond Halley ne malkovris la kometon -- multaj vidis la kometon tra la epokoj. Ĝi eĉ aperis en pentraĵo de Giotto kaj en la Tapiŝo de Bayeux de 1066. Sed Halley rekonis, ke la multaj aperoj estas de unu sama kometo en orbito ĉirkaŭ la Suno. Per la nova teorio de gravito de Isaac Newton, Halley kalkulis la orbiton kaj en 1705 antaŭdiris, ke la kometo revenos je 1758. Ĝi reaperis je marto 1759. La orbito de kometo ne estas preciza afero, kiel la orbito de la Luno aŭ Tero, pro la gravita influo de la multe pli grandaj planedoj kaj la kadukiĝado de la kometo mem.
La koro de la kometo estas 16 × 8 × 8 km kaj plejparte estas bulo de akva glacio.
Georg Wilhelm Dietrich Saxer
En la manuskriptkolekto ''Leipziger Sammelhandschrift II. 2. 51'' de Saxer konserviĝis tri orgenverkoj konsistantaj ĉiuj el preludo kaj fugo, kiuj havas jenajn titolojn:
Apel priskribas tiujn pecojn kiel „vere brilantaj, kvankam kelfoje iomete sekaj“ kaj taksas la preludon en D-maĵoro kiel la plej perfekta.
Henry Norris Russell
Henry Norris RUSSELL (25-an de oktobro 1877 - 18-an de februaro 1957) estis usona astronomo. Li studis en la Universitato de Princeton, kie li iĝis instruisto de astronomio en 1905 kaj poste direktoro de la observatorio en 1911. Apud Ejnar Hertzsprung, kvankam laborante sendepende, li disvolvis la diagramon de Hertzsprung-Russell (1910).
Verslag van het Colloquium. Verleden, Heden en Toekomst van de Esperanto-Beweging in Vlaanderen
'Verslag van het Colloquium. Verleden, Heden en Toekomst van de Esperanto-Beweging in Vlaanderen' (Raporto de la Kolokvo. Estinteco, Estanteco kaj Estonteco de la Esperanto-Movado en Flandrujo) estas broŝuro pri la rezultoj de kolokvo de la 9-a de oktobro 1977 okazinta en Kalmthout, Belgujo. La precipa redaktoro estis Edward Symoens.
Sauropus androgynus
Sauropus androgynus, nomata ankaŭ katuko aŭ tropika asparago, estas arbusto kiu estas kultivata en kelkaj tropikaj regionoj de la mondo kiel folilegomo. En la ĉina la legomo nomiĝas mani cai (马尼菜); en la japana amame ŝiba (アマメシバ); en la malaja cekur manis, sayur manis, asin-asin aŭ cangkok manis en la bruneja ps-in-air-asin-asin, en la taja pak waan; en la vjetnama, rau ngót; en la filipina ĉina malungaj kaj en Kerala, en Barato, madhura cheera.
Ĝi estas unu el la plej ŝatataj folilegomoj en Sudazio kaj Sudorienta Azio. La ŝosoj estas vendataj kiel tropika asparago. La malgrandaj floroj estas purpuraj.
La legomo havas multe da vitamino K kaj multe da provitamino A kaj vitaminoj B kaj C krom multe da mineraloj.
Nutraĵo
Sauropus androgynus estas bona fonto de  β-karoteno α- kaj β-karotenoj kiuj estas metabolita parte al vitamino A. Planto havas multe da vitamino C. Ĝi enhavas pli ol 100 % de la taga bezono de fero (23% taga bezono) kaj zinko (10% DV). .
Castellaro
Castellaro - jen itale, ligure O Castellâ - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta en katenoj, kies memortago, 1-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Pietrabruna, Pompeiana, Riva Ligure kaj Taggia.
Esperanta agado
En Castellaro okazis de la 3-a ĝis la 10-a de aŭgusto 2013 la 80-a itala Kongreso de Esperanto.
Stencilo
Stencilo estas fibra membrano kovrita per akvo- kaj oleo-rezista tavolo, kiun oni traboras per skribilo aŭ tajpilo kaj kiu servas poste por reprodukti la originalan tekston, desegnon per inko-transŝvito.
Stencilado
La stencilado estas multobliga metodo, dum kiu oni trapremas farbaĵon tra stencilo. Oni aperigas la informojn sur la stencilo per sen-inkorubanda tajpmaŝino. La literformoj de la maŝino trabatas la surfacon de la membrano kaj tiel aperas la inkotralasa, fibra bazo. (Oni korektas per ŝopiga likaĵo). La subskriboj kaj desegnoj estas aperigita per iu pikilo.
Oni povis produkti per ambaŭ maŝinoj ĉ. 5000 ekzemplerojn.
La stencilado malaperis fine de la 20-a jarcento pro la teknika evoluo kaj disvastiĝo de la demokratioj.
Wilanowska (metrostacio)
Sekva stacio,, estas post.
Batalo de Avarajr
La Batalo de Avarajr (armene Ավարայրի ճակատամարտ, 451, ankaŭ konata kiel Batalo de Vartanantz kaj memorata de la armenoj kiel unu el la plej grandaj bataloj de sia historio. Ĝi komenciĝis en la Avarajr-plataĵo en Vaspurakano, inter la ribeliĝintaj armenoj gvidataj de Vardan Mamikonjan (sanktigita kaj nomata Sankta Vartan poste) kaj de la persaj regantoj (sasanidoj). Kvankam la persoj venkis en la milito, la armenoj ricevis la religian liberecon.
La batalo estis konflikto inter kristanaj armenoj kaj la zoroastraj persoj. Armenio, la unua lando kiu oficiale ŝtatigis la kristanismon ekde la jaro 301 kiam sankta Gregorio la Iluminanto kristanigis la reĝon Tiridates la 3-a forte oponiĝis al la forlaso de ilia religio. La armena klerikaro respondis al la reĝo Hasgerde la 2-a per tiuj ĉi vortoj:
La persoj sendis ĉ. 700 magiistoj kaj sacerdotoj por konverti la armenojn, sed kelkaj armenaj arkiepiskopoj incitis la armenojn ataki kaj persekuti la persajn sacerdotojn. Furioza pro tiu ago kaj rezistado, la persa reĝo sendis 100.000 soldatojn por perforte altrudi la decidon. Per armeo el proksimume 66.000 homoj, kaj gvidataj de la senjoro Vardan Mamikonjan, la armenoj ankaŭ kalkulis je la helpo de la ankaŭ kristana Bizancio por egale batali kontraŭ la persoj. En la Avarajr-plataĵo, la du armeoj batalis, sed la militista supereco de la persoj kune kun la aliĝo de multaj armenoj al la malamikaj trupoj, esperante politikajn profitaĵojn, fine venkigis la persan armeon. Malgraŭ la perdo en la batalo, la persa reĝo decidis respekti la kristanan religion en Armenio.
Darosava
Darosava, serbe Даросава, estas vilaĝo apud Arandjelovac. Laŭ popolnombrado el 2002. ĝi havis 2023 loĝantojn (laŭ popolnombrado el 1991. ĝi havis 2095 loĝantojn). Post la Dua mondmilito la vilaĝo ekhavis nomon Partizani (Partizanoj), sed en la jaro 2002. al la vilaĝo estis redonita malnova nomo Darosava.
1861
1861 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1861 post Kristo okazis, interalie:
NGC 1938
NGC 1938 (alia indiko — ESO 56-SC108) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
2439 Ulugbek
2439 Ulugbek estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la timuridan sultanon Ulugbek, astronomon kaj fondinton de la observatorio de Samarkand.
(17202) 2000 AJ64
(17202) 2000 AJ64 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Neĝtabulkrucado
Neĝtabulkrucado estas neĝtabulada konkurso je kiu grupo de minimume kvar konkursantoj per neĝtabuloj paralele subenveturas konkursan vojon. Kutime startas po kvar neĝtabulistoj samtempe kaj du el ili kvalifikiĝas por la venonta rondo en elimina sistemo. Se do 32 personoj partoprenas konkurson, okazas inkluzive la finalo kvar rondoj.
Oni startas paralele el startejo. La konkursvojo kutime estas tremallarĝa kun obstakloj kaj diversaj malfacilaĵoj (saltejoj, kurvoj, malaltiĝoj, ŝtupoj mallarĝiĝoj, ktp.) kaj estas diversaj deklivanguloj, tiel ke la partoprenantaj sportistoj devas montri siajn veturkapablojn.
Pro la mallarĝaj konkursvojoj kolizioj inter la konkursantoj ne maloftas, kaj la veturistoj tial devas porti protekto-helmojn kun mentonprotekto kaj aliajn protektilojn.
Ekde 2006 en Torino la sporto apartenas al la oficiala programo de la Vintraj Olimpikoj.