cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kojkovice (Třinec)
Kojkovice (Kojkowice, Kojkowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Třinec en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi troviĝas oriente de Třinec. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 85 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kojkovice situas en katastra teritorio Kojkovice u Třince kun areo 1,87 km².
Historio
Devene memstara municipo Kojkovice estis alligita al urbo Třinec en la jaro 1960. En la jaro 1939 la municipo havis 352 loĝantojn, al silezia nacieco tiam anoncis sin 244, al la pola nacieco 96 kaj al la ĉeĥa 6 loĝantoj.
Malgranda parto de la devena Kojkovice post divido de Teŝinio fariĝis parto de hodiaŭ pola municipo Puńców.
Lev Trockij
Verkoj en Esperanto
- Leo Trocko: La daŭrigata revolucio. Traduko laŭ la germana eldono de 1930 kaj postparolo de Vilhelmo Lutermano kun biografietoj de Jurij Finkel. Monda Asembleo Socia (MAS), Embres-et-Castelmaure, 2016, 416 paĝoj, ISBN 978-2-36960-059-6 (MAS-libro 155);
- Leo Trocko: Tekstoj antaŭ kaj dum la germana katastrofo. Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Monda Asembleo Socia (MAS), 2016, 86 paĝoj, ISBN 978-2-36960-074-9 (MAS-libro 168).
- Leo Trocko: La USSR en la spegulo de sia nova konstitucio. En: Hans Heinz Holz: La konstitucio de la USSR de 1936; Leo Trocko: La USSR en la spegulo de sia nova konstitucio. Elgrmanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 80 paĝoj, ISBN 978-2-36960-087-9 (= MAS-libro n-ro 180).
- '''Leo Trocko: La rusa revolucio. La kopenhaga parolado, novembre de 1932; La tragedio de la germana proletaro'''. Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 70 paĝoj, ISBN 978-2-36960-089-3 (= MAS-libro n-ro 181)
- Leo Trocko: La Cimervalda Manifesto; Pri la aktualeco de la slogano "Unuiĝintaj Ŝtatoj de Eŭropo"; Rozo Luksemburgo kaj la 4-a Internacio; Burĝa demokratio kaj la batalo kontraŭ la faŝsmo; Bolŝevismo kaj stalinismo [1937]. Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 78 paĝoj, ISBN 978-2-36960-092-3 (epub 978-2-36960-102-9) (= MAS-libro n-ro 183).
- '''Leo Trocko: Laborista ŝtato, termidoro kaj bonapartismo; Pri dialektika materiismo. Eltiraĵoj el la notlibro de Trocko de 1933 ĝis 1935; Naŭdek jaroj da Komunista Manifesto'''. Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 56 paĝoj, ISBN 978-2-36960-091-6 (epub 978-2-36960-094-7) (= MAS-libro n-ro 184).
- Leo Trocko: 1917 - La instruoj de la Oktobro (1924). Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 76 paĝoj, ISBN 98-2-36960-096-1 (epub 978-2-36960-103-6) (= MAS-libro n-ro 187).
- '''Leo Trocko: Ilia moralo kaj la nia [1938]; Por Grynspan. Kontraŭ faŝistaj pogromklikoj kaj stalinistaj friponoj [1939-01-30]; Pri la teroro; La usona pacismo; La aŭstra krizo, la socialdemokrataro kaj la komunismo; Arto kaj revolucio [1939]'''. Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 92 paĝoj, ISBN 978-2-36960-111-1 (epub 978-2-36060-115-9) (= MAS-libro n-ro 196).
- Leo Trocko: Antaŭ nova mondmilito (1937); Instruoj de Hispanujo, lasta averto (1937); La ĝemelaj steloj Hitlero-Stalino (1939). Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2017, 74 paĝoj, ISBN 978-2-36960-114-2 (epub 97-2-36960-116-6) (= MAS-libro n-ro 199).
Temas pri la unua el la du sagacaj analizoj de la naciisma devojiĝo de la germana socialdemokrata partio - la alia estas de '''Rozo Luksemburgo: La krizo de la socialdemokrataro ("Junius"-broŝuro). Kun Lenino: Pri la Junius-broŝuro.''' Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2018, ISBN 978-2-36960-149-4 (epub 978-2-36960-149-4 (epub 978-2-36960-150-0) (= MAS-libro n-ro 207).
- Leo Trocko k.a.: Platformo de la dek tri kaj aliaj tekstoj pri la reala situacio en Sovetio en la jaro 1927. Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2019, 316 paĝoj, ISBN 978-2-36960-193-7 (epub 978-2-36960-194-4) (= MAS-libro n-ro 229).
- '''Leo Trocko: Inter imperiismo kaj revolucio. La bazoj de la revolucio ĉe la unuopa ekzemplo de Kartvelujo'''. Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2019, 200 paĝoj, ISBN 978-2-36960-199-9 (epub 978-2-36960-200-2) (= MAS-libro n-ro 232).
Vászoly
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo en valo, laŭ traira flankovojo. Balatono troviĝas 5, Balatonfüred 14, Veszprém (urbo) 26, Ajka 28, Badacsony 29 km-ojn. Vászoly apartenas al Nacia parko Supra Balatono, la apuda fagoarbaro estas protektata.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko, baldaŭe romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1082. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La refondiĝo okazis en 1689. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj ne estas en la vilaĝo, en Vászoly migra poŝto servas.
Kamera scenejo Areno
Kamera scenejo Areno estiĝis en la jaro 1994 kiel postsekva organizo de Teatro de muziko, kiu agadis en Ostrava jam ekde la jaro 1951. Krom teatraj prezentoj ĝi dediĉas sin ankaŭ al aliaj ĝenroj, ekz. projekciado de filmoj, recitadoj de poemoj aŭ komponitaj vesperoj.
Miĥailo Miŝaqah'
Miĥailo Miŝaqah' (1800-1888 aŭ 1889, arabe ميخائيل مشاقة‎) naskita en Raŝmaja' en Libanono, estas "la unua historiisto de moderna Sirio otomana" kaj la inventinto de dudekkvartona egaltempera oktavo.
Edesheim
Edesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Miĥailo Miŝaqah'
Laŭ Tuma, Miĥailo Miŝaqah' estis la unua muzika teoriisto kiu proponis dividi oktavon en dudek kvar egalajn intervalojn, tio estas 24-tona egaltempera skalo kvarontoneca, kio estis aktuala bazo de araba tona sistemo. Tamen la verko de Miŝaqah', "Eseo pri arto de muziko por emiro Ŝihab'" (al-Risāla al-ŝihābija fi 'l-ṣinā‘a al-mūsīqija) estas dediĉita al ĉi temo sed ankaŭ klarigas ke lia instruisto Shejĥ Muhamad al-‘Attār (1764–1828) estis unu el multaj kiuj jam konis la koncepton, kvankam al-‘Attār ne publikigis siajn skribaĵojn pri tiu temo.
Kamera scenejo Areno
Ĝis la jaro 2005 la teatro havis sian sidejon en kelke da etaĝoj de domo sur Placo de Masaryk en urbocentro de Ostrava. Nekutima estis dispozicio de la teatro. El vestejo kunigita kun bufedejo oni trairis tra mallarĝa koridoro tra postkulisejo de la teatro trans scenejo ĝis malgranda gradforma spektaklejo kun lignaj benkoj. Ekde la jaro 2005 ĝi havas sidejon en novaj spacoj sur kajo de rivero Ostravice.
Lev Trockij
Verkoj en Esperanto
Temas pri rebato de Trocko al la libro de Karl Kautsky [Karlo Kaŭcko] pri la socialdemokrata "neŭtrala" respubliko Kartvelujo, kaj do malrekte al la libro, eldonita de la MAS, '''Eric Lee: La eksperimento. La forgesita revolucio de Kartvelujo 1918-1921''', MAS, 2018, 262 paĝoj, ISBN 978-2-36960-117-3 (epub 978-2-36960-126-5) (MAS-libro n-ro 200).
Kamera scenejo Areno
La teatro aranĝas tutŝtatan resumon de infana teatra kreado Arénka (Areneto), kiu estas destinita por lernejaj amatoraj ensembloj.
Lev Trockij
Verkoj en Esperanto
Pri la sama temo aperis '''Frederiko Kress von Kressenstein: Mia misio en Kaŭkazio. Memoraĵoj pri la Kartvela Respubliko en 1918'''. Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure,Monda Asembleo Socia (MAS), 2018, 86 paĝoj, ISBN 978-2-36960-140-1(epub 978-2-36960-141-8) (= MAS-libro n-ro 209).
-  Leo Trocko: Venko de Hitlero signifas militon kontraŭ la USSR; La 4-a Internacio kaj la USSR; La stalina burokrataro kaj la Kirov-murdo. Elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano, Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2019, 100 paĝoj, ISBN 978-2-36960-201-9 (epub 978-2-36960-202-6) (= MAS-libro n-ro 233).
- '''Leo Trocko: La transira programo [1938]. Elgermanigita de Vilhelmo Lutermano. Embres-et-Castelmaure, Monda Asembleo Socia (MAS), 2020, 84 paĝoj, ISBN 978-2-36960-255-2 (epub 978-2-36960-256-9) (= MAS-libro n-ro 259).'''
Edesheim
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Edenkoben, kiu kovras larĝan strion relative en la norda parto de la distrikto.
Hartwig (Salzburg)
La bavaro Hartwig (mortis la 5-an de decembro 1023 en Salcburgo) estis ĉefepiskopo de Salcburgo de 991 ĝismorte. Li estis pli juna filo de la bavara palatina grafo Hartwig de la Aribonidoj. La libro Gesta archiepiscoporum Salisburgensium nomas lin "amiko de dia laŭdo".
Vivo
La 23-an de decembro 970, Hartwig iĝis subdiakono en la Katedralo de Salcburgo. La 19-an de septembro 973 li estis promociita al diakono, kaj la 18-an de septembro 985 li estis ordinita pastro. La 12-an de aŭgusto 991 li estis konsekrita kiel posteulo al ĉefepiskopo Friedrich. Li partoprenis en la pli orienta sinodo ĉe Ingelheim kiu neis la validecon de la elekto de Gerbert de Aurillac al la vaka arkidiocezo de Reims.
En 996, Hartwig akompanis la junan reĝon, Oto la 3-a, al Romo por imperia kronado en majo. Tie li partoprenis la elekton de papo Gregorio la 5-a (Bruno, dukido el Karintio) kiu faru la kronadon. Por lia rolo en la kronado, Oto donis al Hartwig la rajton organizi bazarojn en Salzburg pregi monerojn. Notoj pri la diversaj donacoj kaj transakcioj en konekto kun Hartwig troviĝas en la t.n. "Traditionsbuch".
Post la morto de Oto, Hartwig estis kontraŭ arkikanceliero Heribert von Köln apogante la elekton de Henriko la 2-a. Lin li akompanis al Majenco por kronado en 1002. Poste la reĝo superŝutis lin per donacegoj kaj privilegioj. En 1007, Hartwig ĉeestis kiam Henriko fondis la diocezon de Bamberg. En 1012, li ĉeestis ĉe la konsekro de la nova katedralo. En 1014, li ĉeestis ĉe la kronado de Henriko kiel imperiestro de la Sankta Romia Imperio en Romo.
Dum la lastaj vivojaroj Hartwig etendigis la korusejon de la katedralo. En 1020 li ricevis ses reĝajn hubojn da tereno ĉe Bamberg por financi tiun ĉi alikonstruon. Li kunlaboris ankaŭ kun Anastasius Aschericus, ĉefepiskopo de Esztergom, por establi efikan hungaran misiokampon.
Magnus (Esperanto-muzikisto)
Magnus estas sveda artisto kiu faras popan kaj elektronikan muzikon. Li eldonis plurajn albumojn kiuj ankaŭ enhavas kantojn en Esperanto. Plie li ankaŭ verkis kelkajn filmojn kiujn akompanas lia muziko.
diskografio:
oficiala retpaĝo:
Benzino
Benzino estas brulaĵo por aŭtomobiloj, nepura substanco, miksaĵo el pluraj nedifinitaj likvaj hidrokarbidoj, ektraktata preskaŭ nur el petrolo post distilado. Ĝi uzatas kiel solvilo aŭ kiel brulaĵo en motoroj. Oni povas aĉeti ĝin kiel fuelon en benzinstacioj kaj poste plenigi per tio la benzinujon aŭ benzinkruĉon.
Oni liveras la benzinon for de la rafinejo per specialaj trasportiloj: cisternokamiono, cisternoŝipo, cisternovagono.
Kreskantaj prezoj instigas konsumantojn ekpensi pri benzinaĉeto en grupo.
Vidu Procezo de Fiŝer-Tropŝ
Benzino estas travidebla, petrolo-derivita likva kiu estas uzata ĉefe kiel brulaĵo en motoroj de interna brulado. Ĝi konsistas ĉefe el organikaj kombinaĵoj akiritaj de la frakcia distilaĵo de petrolo, plibonigita kun vario de aldonaĵoj. Iuj tipoj de benzinoj enhavas ankaŭ etanolo kiel alternativo brulaĵo. Sub normalaj media kondiĉoj, lia materia stato estas likva, en kontrasto kun licuada petrola gaso aŭ natura gaso.
Ekvaporeco kaj nestabileco
Benzino estas pli malstabila ol dizeloleo, Jeto-Al, aŭ keroseno, ne nur pro la bazoj komponantoj, sed ankaŭ pro aldonaĵoj. Ekvaporeco estas ofte kontrolita per miksaĵo kun butano, kiu bolas je -0.5 ° C. La ekvaporeco de benzino estas determinita de la Reid premo de vaporo (RVP anglolingve) testo. La dezirata ekvaporeco dependas de la media temperaturo. En varma vetero, benzino komponantoj de supera molekula pezo kaj tiel malalta ekvaporeco estas uzitaj. En malvarma vetero, tro malmulte ekvaporeco kaŭzas ke aŭtoj ne bone ekfunkcias.
En varma vetero, troa ekvaporeco rezultas en fenomeno konata kiel "vaporo seruro", kie brulado de benzino malsukcesas, ĉar la likva brulaĵo ŝanĝis al gasa stato en la brulaĵo linioj, farante la brulaĵon bombo senutila kaj malsatigis la motoro de brulaĵo. Ĉi tiu efekto ĉefe koncernas levopelitaj (motoromuntitaj) brulaĵbomboj kiuj mankas linion de reveno de brulaĵo. Veturiloj kun injekto de brulaĵo postulas la brulaĵo por esti premo ene difinita intervalo. Ĉar la rapido de la arbo de levoj estas preskaŭ nulo antaŭ la motorkomenco, elektra pumpilo estas uzita. Ĝi situas en la deponejo de brulaĵo por la fuelo povas ankaŭ malvarmigi la alta premo bombo. Premregulado implicas reinjekti neuzitan brulaĵon en la deponejon. Sekve, vaporo seruro preskaŭ neniam estas problemo en veturilo kun injekto de brulaĵo.
Baraĵo de Grand Coulee
Ĝi estas la plej granda usona elektrocentralo kaj la plej granda betonstrukturo en Usono.
21364 Lingpan
21364 Lingpan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ling Pan, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Brearley School en Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
16165 Licht
16165 Licht estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Art Tatum
Arthur „Art“ TATUM (13-an de aŭgusto 1909 en Toledo, Ohio; 5-an de novembro 1956 en Los-Anĝeleso) estis unu el la plej gravaj usonaj pianovirtuozoj kaj novigantoj de ĵazo.
Vinilkosmo-kompil'
Vinilkosmo-kompil' povas esti:
Art Tatum
Vivo
Tatum naskiĝis en Toledo, kie li pasigis sian junaĝon kaj komencis pianludi. Ekde naskiĝo li suferis de katarakto kaj estis blinda sur unu okulo, dum kiam la vidpovo de la dua estis treege limigita. Tatum havis tamen absolutan tonsenton kaj onidire eksterordinaran akustikan memorkapablon. Devenante el muzikema familio, li ricevis formalan klasikan muzikedukadon je diversaj lernejoj, komence ĉe la Lernejo Jefferson por Handikapuloj en Toledo, poste ĉe blindula lernejo en Columbus (Ohio) kaj ĉe Muziklernejo je Toledo, kie li krom piano ankaŭ lernis violonon, gitaron kaj eble brajlo-blindulnotojn. Lia privata instruisto Overton C. Rainey ja provis puŝi lin en koncertpianistan karieron, la preferata pianisto de Tatum kaj (laŭ propra eldiro) lia modelulo tamen baldaŭ estis Fats Waller. Pluaj influoj venis de James P. Johnson kaj Earl Hines. Sian fingrolertecon li ekzercis je tio ĉiam, glitigante rapide avelon, ĝis kiam ĝi fariĝis brila kaj glata.
Kiel junulo li ofte ludis en klubejoj je Toledo, Detrojto kaj Klevlando kaj ekde 1927 por loka radiostacio (WSPD en Toledo), komence dum reklamopaŭzoj, poste regule 15 minutojn ĉiutage por proks. du jaroj. En 1932 lin aŭskultis kantistino Adelaide Hall, kiu post tio ofertis al li, akompani ŝin je koncertvojaĝoj, kaj kun kiu li restis du jarojn. Kun Adelaide Hall li jam en la sama jaro alvenis en Novjorkon. Tuj post la alveno Willie „The Lion“ Smith, Fats Waller kaj James P. Johnson defiis lin al konkurso, kiun li suverene gajnis – kiel ankaŭ multajn pluajn de tiaj konkursoj kontraŭ defiantoj. Kutime li tiam ludis kiel lasta, je tio volonte citante kaj variante la materialon de liaj antaŭuloj. Siajn unuajn sonregistraĵojn li faris aŭguston de 1932 kun Adelaide Hall, sian unua solodiskon li registrigis marton de 1933 (Tiger Rag, Tea For Two, Sophisticated Lady, St. Louis Blues). Post sia tempo kun Adelaide Hall li tenis komence dungitecon en klubejo Onyx, iris je la komenco de 1935 al Klevlando kaj ludis tiam pli longan tempon en 1935 je klubejo Three Deuces en Ĉikago, ki li ankaŭ konatiĝis kun Earl Hines. En 1936 li iris al Los-Anĝeleso, kie li ludis en konataj klubejoj kaj je festoj de famaj spektaklistoj samkiel dum la radiospektaklo de Bing Crosby. Post unu jaro en Kalifornio li reiris en 1937 al Novjorko, kie li ludis en la Famous Door Club. Post tio li regule trafikis inter Los-Anĝeleso, Novjorko kaj Ĉikago. Majon de 1937 li unuafoje sukcesis lanĉi furoraĵon en la ranglistojn de Billboard; lia versio de „Body and Soul“, registrita de sesopo, atingis rangon 19. En 1938 li sukcese koncertvojaĝis tra Anglujo, lia ununura prezentado en eksterlando. La angloj aŭskultis lian ludadon, male al lia usona publiko, silente, kio agrable impresis Tatumon. En Novjorko pro tio li ekde nun preferis simile intiman etoson en klubejoj kiel Kellys Stables kaj Café Society. Aŭguston de 1939 lia solopiana versio de „Tea for Two“ atingis rangon 18 en la ranglistoj.
En 1943 li fondis kun basisto Slam Stewart kaj frapinstrumentisto, pianisto kaj gitaristo Tiny Grimes (poste anstataŭata de Everett Barksdale) triopon, kun kiu li estis relative sukcesa. La triopo (kun fluktua partopreno de Stewart) restis kune dum proks. du jaroj kaj estis unu el la modeloj de postaj pianotriopoj kiel tiuj de Oscar Peterson kaj Lennie Tristano. Al la vasta publiko Tatum tamen restis pli nekonata. Tio povus kaŭzi en lia malemo kontraŭ pli grandaj koncertoj. Dum la jaroj 1945 ĝis 1952 li ankaŭ relative malmulton surdiskigis. Tio nur ŝanĝiĝis, kiam lin produktis ekde 1953 Norman Granz, kiu nur en 1953 sonregistris 70 soloojn kaj la sekvajn jarojn pluajn 121. Je tio Tatum ne plu estis tempe limigite kiel je la malnovaj ŝelakdiskoj. Siajn pecojn li jam estis ellaborintaj tiel al „idealformo“, ke ekz. dum la unua registradkunsido el 69 pecoj nur tri bezonis duajn registraĵojn. Krom soloregistraĵoj sub Granz ankaŭ ekestis sonregistraĵoj kun pli malgrandaj ensembloj kun muzikistoj kiel Benny Carter, Roy Eldridge, Lionel Hampton, Ben Webster, Buddy De Franco, Buddy Rich, Louie Bellson. En la ĉirkaŭdemandado de kritikistoj fare de la ĵazrevuoj ekde la mezo de la 1940-aj jaroj li tenis plej antaŭan rangon. En 1944 li ricevis la Oran, jaron poste la Arĝentan Premiojn de la revuo Esquire. En 1945 li gajnis je la enketoj de revuo Metronome kaj ekde 1954 ĝis 1956 li venkis tri fojojn je la enketoj de Down Beat.
Art Tatum mortis la 5-an de novembro 1956 en Los-Anĝeleso, je la kulmino de lia verkado (Granz planis duan koncertvojaĝon tra Eŭropo), pro la sekvoj de renomalfunkcio.
Lia influo
Li influis gravajn ĵazpianistojn kiel Duke Ellington, Thelonious Monk kaj Bud Powell. Onidire Charlie Parker kandidatiĝis kiel telerlavisto en novjorka restoracio, nur por ke li povu aŭskulti Arturon Tatum, kiu tie regule ludis.
Onidire Oscar Peterson kredus, kiam li unuafoje aŭdis Tatumon ludi, ke du pianistoj samtempe ludas; tiel densa kaj komplika estis la sono, kiun Tatum kapablis ludi sur la piano. Peterson - mem unu el la majstro de ĵazpianado - nomis Arton Tatum la granda ĵazinstrumentisto de ĉiuj tempoj. Disvastiĝas la legendo, ke Vladimir Horovic esis ĝislarme kortuŝita de la tatuma ludo. Kaj la muzikisto, kiu verŝajne plej forte stampis kaj inspiris Tatumon, Fats Waller, estis treege impresita de la tatuma pianludo. Kiam iun vesperon Waller ludis en noktoklubejo, en kiu ankaŭ gastis Tatum zu, Waller diris enkonduke: „Mi ludas nur pianon, sed ĉi-vespere Dio estas en la domo." Leonard Feather nomis lin la plej grava soloisto de la ĵazhistorio, senrigarde la instrumenton.
Stilo
Art Tatum estas unu el la plej influhavaj ĵazkomponistoj, kvankam li ne postlasis propran skolon, perfektigante ekzistajn stilojn kaj vena ekde la svingo preparante kiel vojpretiganto de bibopo ties novigon en postbibopo aŭ moderna ĵazo. Tatum estis spertulo pri klasika kaj impresionisma muziko kaj disponis pri plej modernaj harmonisciencajn konojn, pro kio li daŭre ali- kaj elinterpretis harmoniojn. fleksebleco baziĝanta sur ritma sekureco, ĉefe dum la sololudado, en svinganta temposento igis lin improvizi frazon post frazon pri la nuraj akordŝanĝoj de peco, kie oni en svingo antaŭe variis melodiojn. Bazo de ĉi tiu sekureco estas la struktura organizado, kiun la paŝa pianludado donas al la normkantoj aŭ depostulas (ekzemple kiel li aranĝas Tea For Two), kaj tio restas tia je Tatum ankaŭ, kiam li forlasas ĉi tiun stilon. Lia influon transiĝas trans la instrumenton piano. Li pluevoluigis la paŝpianludan stilon de James P. Johnson, Willie „The Lion“ Smith kaj Fats Waller al senepoka stilo kaj povis enigi diversajn influojn en ĝin. Aparte la (paŝantajn) dektobasojn li rafinis. Laŭ Kunzler la dekto estas la tria voĉo de la akompano al baso kaj al la akordoj metitaj sur la interpulson, kiujn Tatum ankaŭ ellaboris aŭ uzis motive. Kvankam li pli malofte ludis bluso, li moviĝis kaj kombinis en ĉiuj stiloj, inter ili ankaŭ en bugio kaj bluso.
P. H. Mooij
P. H. MOOIJ estis nederlanda profesoro de matematiko, loĝanta en Bruselo. Li mortis, 85-jara, la.
Art Tatum
Stilo
En lia inventa riĉeco je la ludado de normkantoj, kiujn li ankaŭ ritme variis certe, li estis malpli improvizanto ol aranĝanto. Liajn ornamaĵojn kaj variaĵojn oni foje komprenis troigaj. Li rafinis la harmoniajn eblecojn, enigante la grandajn intervalojn naŭto (9), dekunuto (11) kaj dektrito (13) en siajn harmoniojn.
P. H. Mooij
Pro personaj kialoj li en 1939 translokiĝis al Bruselo kaj iĝis membro de Flandra Ligo Esperantista kaj Belga Ligo Esperantista, sed restis ĉiam membro de LEEN. En diversaj gazetoj li aperigis krucvortenigmojn kaj librorecenzojn. Li estis kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970) pri la fakoj matematiko kaj geometrio.
Rekremento
Rekremento estas restaĵo el fruktoj, grenoj, herboj aŭ aliaj vegetaĵaj substancoj, el kiuj oni ekstraktis per premo aŭ boligado aŭ filtrado la sukon, esencon aŭ alispecan utiligeblaĵon. La rekrementon de biero oni uzas por fari brandon. Plej gravas la rekremento de vinberoj kaj de sukerkano.
BPP (komplikeco)
En komputa komplikteorio, BPP estas la komplikeca klaso de decidaj problemoj solveblaj per probableca maŝino de Turing en polinoma tempo kun erar-probablo de maksimume 1/3 por ĉiuj okazoj. La mallongigo BPP estas de Barita, Probableca, Polinomia tempo.
P. H. Mooij
Li estas la tradukinto de la rakonto "Amo kaj morto en Balio" de Vicki Baum. Li helpis Camille Rogister por kompili la reeldonon de Proverbaro Esperanta de Zamenhof. Lian valoran bibliotekon li testamentis al LEEN.
BPP (komplikeco)
La elekto de 1/3 en la difino estas ajna. Ĝi povas esti iu ajn konstanto inter 0 kaj 1/2 malinkluzivite de "1/2" kaj la aro BPP restas neŝanĝita; tamen, tiu konstanto devas esti sendependa de la enigo. La ideo estas, ke estas probablo de eraro, sed se la algoritmo estas kurita multajn fojojn, la ŝanco, ke la plejparto de la kuroj estas eraraj forfalas eksponente sekve de la baro de Ĉernov. Ĉi tio ebligas krei alte precizan algoritmon nur per kuro de la algoritmo kelkfoje kaj preno de la plejparta rezulto kiel la respondo.
P. H. Mooij
Nekrologo, verkita de Elfriede Ernst, aperis en la revuo Sonorilo, 1968-4, p. 74.
BPP (komplikeco)
BPP estas unu el la plej grandaj praktikaj klasoj de problemoj, kio signifas, ke plej problemoj de intereso en BPP havas kompetentajn probablecajn algoritmojn, kiuj povas esti kuritaj rapide sur realaj modernaj maŝinoj, per la maniero priskribita pli supre. Pro ĉi tiu kaŭzo estas de granda praktika intereso kiuj problemoj kaj klasoj de problemoj estas en BPP.
László Drégely
László Drégely [lAslO drEgej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Drégely László estis hungara pentristo, dekoraciisto.
Art Tatum
Stilo
Aparte je normkantoj, kiuj ritme kaj teme instigas al prilaborado, Tatum montras sian kapablon ludi modernan ĵazpianon kun propra sonbildo, ekz. Begin the Beguine kaj Willow Weep for Me.
BPP (komplikeco)
Interrilato al aliaj kompleksecaj klasoj
Estas sciate, ke BPP estas fermita sub komplemento; tio estas, BPP=Co-BPP. Estas malfermita demando, ĉu BPP estas subaro de NP. Estas ankaŭ malfermita demando ĉu NP estas subaro de BPP; se ĝi estas, tiam NP=RP kaj PH \subseteq BPP (multaj konsideras ĉi tion malverŝajnan, ĉar ĝi devus enhavi praktikajn solvaĵojn por iuj malfacilaj NP-plenaj problemoj). Estas sciate, ke RP estas subaro de BPP, kaj BPP estas subaro de PP. Ne estas sciate ĉu tiuj du estas severaj subaroj. BPP estas enhavata en PH. Se P=NP do PH=P kaj do BPP=P.
Aliaj propraĵoj
Delonge, unu de la plej famaj problemoj, kiuj estis sciataj al esti en BPP sed ne sciataj al esti en P estis la problemo de primeca provo, determino ĉu donita nombro estas primo. Tamen, estis trovita polinomo-tempa algoritmo por ĉi tiu problemo, tial montranta, ke ĝi estas en P.
BPP estas malalta por si, kio signifas, ke BPP-maŝino kun la povo solvi BPP-problemojn tujprete (BPP orakola maŝino) estas neniel pli pova ol la maŝino sen ĉi tiu superflua povo.
Ĉi tiu klaso estas difinita por ordinara maŝino de Turing plus fonto de hazardo. La respektiva klaso por kvantuma komputilo estas BQP.
Stadskanaal
[[Media:Nl-Stadskanaal.ogg|Stadskanaal]] (loĝantoj je la 1-a de junio 2005: 33.865) estas municipo en la nordo de Nederlando, en la provinco Groningen. La municipo havas areon de 119,96 km² (de kiu 2,11 km² akvo).
Subdivido
La municipo Stadskanaal ankaŭ enhavas la sekvajn vilaĝojn kaj urbopartojn: Barlage, Blekslage, Braamberg, Ceresdorp, Höchte, Holte, Horsten, Kopstukken, Mussel, Musselkanaal, Onstwedde, Oomsberg, Smeerling, Stadskanaal Sterenborg, Ter Maarsch, Ter Wupping, Veenhuizen, Vledderhuizen, Vledderveen, Vosseberg, Wessinghuizen.
Publika transporto
Stadskanaal estas regiona nodo por la publika transporto, kie konverĝas busliniojn :
Krom tio en la municipo ankaŭ estas linio 71 Alteveer-Veendam.
Ĝemelurbo
Stadskanaal havas ĝemelurban ligon kun la pola Bielsko-Biała kaj la germana Lilienthal.
Stadskanaal kaj Esperanto
En Stadskanaal estas Esperantolaan (Esperantoaleo) Stratvido
László Drégely
László Drégely naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  (laŭ alia fonto la mortotago estas la 15-a) en Budapeŝto.
Biografio
László Drégely frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1953. Liaj plej gravaj instruistoj estis Endre Bálint, Mátyás Varga kaj Gusztáv Oláh. Post la diplomo li eklaboris en Teatro Szigligeti (Szolnok). Inter 1958 kaj 1979 li estis dekoraciisto de Hungara Televizio, sed kelkfoje li faris similajn laborojn al pluraj ĉefurbaj teatroj. Li prezentis sin kiel pentristo en 1957. Ekde 1962 li ofte ekspoziciis. Li ricevis premiojn inter 1972-1998. Li havis edzinon.
Pneŭmonito
Pneŭmonito aŭ pneŭmonio (pneumonia), foje ankaŭ nomata pulmito, populare ankaŭ pulmobrulumo estas inflama malsaniĝo de la pulmo. Ĝin kaŭzas infekto, radiado aŭ enspirado de fremdaj korpetoj (ekz. naftovaporo). La infektado povas okazi fare de virusoj, fungoj, sed plej ofte de bakterioj (ĉefe la specioj Streptococcus kaj Mycoplasma).
La virusa pneŭmonito estas malofta, kvankam ofte okazas, ke virusoj malfortigas la pulmon kaj tiel faras liberan vojon por la bakteria atako.
La fungodevena pneŭmonito estiĝas rapide kaj povas esti eĉ mortiga. Ĝi okazas plej ofte ĉe malsanuloj, kuŝantaj en hospitalo, kun malforta imunkapablo. Fungan pulmiton ĉe sanaj homoj kaŭzas enspirado de infektita polvo.
El la bakteriaj pneŭmonitoj, la Mycoplasma-pneŭmonio atakas junulojn, pere de familianoj, samlernejanoj aŭ najbaroj. La bakterioj multiĝas sur la interna mukomembrano de la pulmo kaj produktas oksidigan materialon, kiu povas detrui la ĉelojn, sed ne damaĝas la pleŭron. Ili kaŭzas inflamon en la bronkoj kaj aerveziketoj.
La plej ofta tipo de la pneŭmonitoj estas la Streptococcus-pneŭmonitoj, ĉefe ĉe hospitalaj malsanuloj. Tiu bakterio vivas eĉ en korpoj de sanaj homoj, sed ne kaŭzas malsaniĝon. Ĝi aktiviĝas, se pro alia malsaniĝo aŭ infektado malpliiĝas la kontraŭstara kapablo de la organismo. La gripo kaj aliaj virusaj infektiĝoj helpis elformiĝon de la pneŭmonitoj. En la pluemultiĝinta mukosekreciaĵo, la bakterio vigle kaj amase reproduktas sin. La malsano estas pli grava ol la Mycoplasma-pneŭmonito, sed ankaŭ ĝi estas kuracebla plej ofte per antibiotikoj.
La simptomoj aperas post ĉirkaŭ tri semajnoj de la ekinfektado kiel kapdoloro, febro, muskoldoloroj kaj gorĝodoloro. Post la plej grava simptomo iĝas la tusado, la sputaĵo povas esti sanga, pro la akra tusado povas aperi brusta doloro. La malsano povas esti grava, sed malofte mortiga.
Oni kuracadas la pneŭmonion per antibiotikoj dum kelkaj semajnoj.
La bakterio Klebsiella pneumoniae ne povas infekti pulmon de sana homo, sed ĝi povas kaŭzi mortigan infektadon ĉe enhospitalaj malsanuloj, kuŝantaj, kun mapliiĝinta imunforto.
Fiziopatologio
La kazoj de infekta pneŭmonito ofte montras tusadon kiu produktas brunecan al verdecan sputaĵon kaj altan febron kiu povas esti akompanata de febrokazigitaj ektremoj. La dispneo (spira malfacilo) estas la frua signo plej specifa kaj sentiva. Ankaŭ la doloro torake pleŭra estas ofta, (akuta aŭ pinĉa doloro kiu aperas aŭ malboniĝas kiam oni spiras profunde.) La malsanuloj je pneŭmonito povas tusadi sangon, suferi kapdolorojn kaj havi svitoplenan kaj malsekan. Aliaj eblaj simptomoj estas manko de apetito, laceco, cianozo, naŭzo, vomado kaj muskolaj aŭ artiklaj doloroj. La formoj malpli oftaj de pneŭmonito povas okazigi aliajn simptomojn, por ekzemplo, la pneŭmonito okazigita de Legionella, ĉar ili povas okazigi ventrajn dolorojn kaj diareon, dum la pneŭmonito okazigita de tuberkulozo aŭ Pneumocystis povas okazigi nur pezperdon kaj noktan svitadon. En plej aĝaj personoj, la apero de la pneŭmonito povas esti netipa. Tiaj pneŭmonitoj povas disvolvigi novan aŭ plej gravan konfuzon, aŭ eksperimenti malekvilibron, kio povas rezulti en faloj. La infanoj kiuj suferas pneŭmoniton povas montrir multajn el la menciitaj simptomoj, sed tre ofte ili simple estas dormemaj aŭ apetitomankaj.
La simptomoj de la pneŭmonito postulas tujan medicinan pritakson. La korpa ekzameno fare de sanlaboristo povas malkovri febron aŭ foje malaltan korpan temperaturon, altan spiran rapidecon (takipneo), malaltan sangopremon (hipotensio), altan kor-ritmon (takikardio), aŭ malaltan saturadon de oksigeno (SatO2), kiu estas la kvanto de oksigeno en la hemoglobino bone montrita per pulsa oksigenmetrio aŭ per arteria gasometrio. La malsanuloj kiuj suferas malfacilecojn por spiri (dispneo), estas konfuzaj aŭ montras cianozon (blueca haŭto) kaj bezonas tujan atenton.
La korpa esplorado de la pulmoj povas esti normala, sed ofte povas montri malpligrandigitan etendon de la torako en la tuŝita flanko, bronkan spiradon aŭskultitan per stetoskopo (sonoj pli aspraj devenaj de la plej grandaj spirtuboj, transmisiita tra la inflamita kaj plifirmita pulmo) kaj stertoroj percepteblaj en la tuŝita areo dum la enspiro. La perkutado povas esti milda sur la tuŝita pulmo, sed kun pliigita kaj nemalgrandigita rezonanco (kio distingas ĝin el pleŭra likvobaraĵo). Kvankam tiuj signoj estas gravaj, rezultas nesufiĉaj por diagnozi aŭ malkonsideri pneŭmoniton; fakte, en kelkaj studoj oni montris, ke du kuracistoj povs alveni al diferencaj konkludoj pri la sama paciento.
La viruso SARS-CoV-2, kaŭzanta de la pandemio de KOVIM-19, okazigis en siaj kazoj plej gravaj pneŭmoniton. Estis precize la granda nombro de kazoj de pneŭmonito de nekonata origino informitaj en la ĉina provinco Vuhano en Decembro 2019 kio faris, ke la malsano estis detektita kaj poste taksita kiel pandemio.
Kaŭzoj
La pneŭmonito povas esti okazigita de unu aŭ kelkaj etiologiaj agentoj:
Diversaj infektaj agentoj ―virusoj, bakterioj kaj fungoj― kaŭzas pneŭmoniton, el kiuj estas la plej oftaj la jenaj:
Signoj kaj simptomoj
La jenaj simptomoj povas esti rilataj kun la malsano:
Akanto
La folioj de akanto en arto
Laŭ Francisko Azorín ĝi estas Varmolanda, dorna vegetaĵo kies formon kopiis ofte la arkitekturo. Tiele ili estas tipaj de la kapiteloj de la korinta ordo.
Priskribo
La mola akanto estas plurjara, herba planto, la nedisbranĉita tigo estas 30 ĝis 100 cm alta. La baze starantaj, 40 ĝis 60 cm longaj kaj 15 cm larĝaj folioj havas longajn folitigojn. la folioj estas oblongaj-ovformaj, pinataj kaj je la pino sen dornoj. La folirando estas entranĉita kaj denta. La malmultaj sentigaj folioj ĉe la ĉefa tigo estas nur 1 ĝis 3 cm longaj kaj ovoformaj kaj ilia rando havas dornojn.
La kavaj brakteoj estas ovoformaj kaj ĝis 4 cm longaj. La infloreskoj estas dense, el multaj allogaj floroj kunmetitaj spikoj. La senharaj sepaloj estas ĉirkaŭ 4 cm longaj. La petaloj 4 ĝis 5 cm longaj kaj blankaj kun purpura folivejnoj.
La kromozomnombro estas 2n = 36.
Disvastigo
La specio disvastiĝas en la okcidenta kaj meza mediteraneo regiono Tie ĝi kreskas en la makison aŭ en valoj.
Uzado
La planto estas ŝatata ornamplanto, kiu nur estas iomete vintrotolera. Tial ĝi estas plantata nur en pli varmaj klimataj zonoj de Mezeŭropo. En antaŭaj tempoj la planto, kiu estis nomita branca ursina („ursa piedego“), estas aldonita al medikamentoj.
Teri Náray
Teri Náray [nArai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Náray Teri estis hungara aktorino, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis István Egri (aktoro), ŝiaj filinoj estis Kati Egri kaj Márta Egri.
Teri Náray naskiĝis la 1916 en Orosháza - mortis la  1995 en Budapeŝto.
Biografio
Teri Náray komencis sian aktoran karieron en Budapeŝto en 1936. Ŝi apartenis al diversaj teatroj, ekzemple Teatro József Attila. Ŝia voĉo ofte estis aŭdebla en Hungara Radio. En 1972 ŝi emeritiĝis, tamen foje ankaŭ poste ŝi aktoradis. Ŝi havis edzon kaj 2 filinojn.
Ken Clinger
Ken Clinger estas usona artisto, kiu faras iom malrapidan eksperimentan popmuzikon. Li kunlaboris kun dekoj da artistoj kaj verkis i.a. "Esperantoland" kaj "Esperanto-frazoj".
Distrikto Most
Distrikto Most estas distrikto en Ĉeĥio situas en Regiono Ústí nad Labem. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 26 urboj kaj vilaĝoj.
Niederrohrdorf
Pri la komunumo
Niederrohrdorf estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3282 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Niederrohrdorf situas tri kilometrojn oriente de la rivero Reuss ĉe la piedo de la moto Rohrdorferberg, kiu estas parto de la montoĉeno Heitersberg. La vilaĝo komplete kunkreskis kun la najbara komunumo Oberrohrdorf. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝetoj Vogelrüti kaj Holzrüti.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Niederrohrdorf limas en nordo al Fislisbach, en oriento al Oberrohrdorf, en sudoriento al Remetschwil, en sudo al Stetten, kaj en okcidento al Mellingen.
Trafiko
Niederrohrdorf situas ĉe la kantona ĉefvojo de Bremgarten al Baden kaj estas konektita al la publika trafikreto per du poŝtaŭtolinioj.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 5 kilometrojn norde en Dättwil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rohrdorf datiĝas el la jaro 1179 kiel Rordorf. Niederrohrdorf estis menciita unuan fojon en la jaro 1275 kiel  Nidern Rordorf.
En mezepoko en Rohrdorf unue regis la Grafoj de Lencburgo, poste la Grafoj de Kiburgo kaj fine ties heredantoj, la Habsburgoj.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la regionon, kaj Rohrdorf fariĝis voktejo en la Grafejo Baden.
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Niederrohrdorf fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.
En la jaro 1805 la kvin vilaĝoj Busslingen, Niederrohrdorf, Oberrohrdorf, Remetschwil kaj Staretschwil estis kunigitaj al la komunumo Rohrdorf. Ĉar la kunlaboro malbone funkciis post diversaj iniciativoj en la jaro 1854 la komunumo Rohrdorf estis denove disigita, kaj estiĝis la tri hodiaŭaj komunumoj Niederrohrdorf, Oberrohrdorf kun Staretschwil, kaj Remetschwil kun Busslingen.
Brejo do Cruz
Brejo do Cruz estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 13.123 loĝantojn en 2010.
Senreligio
Nereligio, Senreligio aŭ manko de religio (en la angla: Nonreligion aŭ Irreligion) estas la stato de foresto, indiferenteco al aŭ malakcepto de religio. Nereligio povas esti senkiala, aŭ bazita sur ideologio, kiel ekzemple malteismo, ateismo, agnostikismo, praktika ateismo, deismo, skeptiko, aŭ "malmola" sekularismo. Nereligio povas esti akompanata de negativa, pozitiva aŭ indiferenta sinteno al religioj.
Esploristoj kiuj serĉis difini la fenomenon en tutmondaj esprimoj kaj ĝian demografian amplekson, esence difinas ĝin kiel tenante al naturalisma mondkoncepto sen rilato al supernaturaj kaj spiritaj konceptoj. Ĉi tio diferencas de iu ajn alia fenomeno, kiel tiuj kiuj estas relative malpli religiaj. Por distili la datenojn rilatigantajn al objektiva senreligio, granda kultura sentemo estas necesa, kaj konscio pri la baza okcidenta biaso koncerne la koncepton de "religio" (fakte okcidenta kristanismo, ĉu katolika aŭ protestanta) asociita kun institucioj, teologiaj kredoj kaj bone-difinitaj areoj de vivo kiuj povas esti relative facile apartigitaj de la "sekulara" ĉiutaga vivo en la mondo. En orientazio, ekzistas akra distingo inter popularaj kredoj je dioj kaj la esprimo "religio", kiu rilatas al instituciigitaj religioj kiel ekzemple budhismo kaj kristanismo, kaj kredantoj en ŝintoismo en Japanio aŭ ŝamanismo en Koreio ofte difinos sin kiel "sen religiaj".
En kontrasto, ekzistas multe da informoj pri la malkresko de supernaturaj kredoj kaj ritaj tradicioj inter la urba kaj klera populacio. Inter judoj en Israelo, kromnomoj kiel "sekulara" rilatas al iu ajn kiu ne estas relative strikta ortodoksa, kvankam multaj el la "sekularaj" estas karakterizitaj per sufiĉe ampleksaj religiaj praktikoj kaj kredoj; En kontrasto, en usona judaro, apartaj karakterizaĵoj de ne-religieco estas ĝeneraligitaj multe preter la 25% kiuj ne estas oficiale religiemaj. En la landoj de Mezoriento, la registaro postulas ke ĉiuj civitanoj estu religiaj aŭ registri ilin laŭ religio, do la datumoj akiritaj en studoj kaj enketoj ne estas nepre reflektaj. Kelkaj el tiuj kiuj identiĝas kiel ne-religiaj en la mondo ankaŭ difinas sin kiel "spiritajn".
Laŭ demografiaj taksoj de 2016, kiuj konsideras la plej larĝan difinon (manko de identigo kun aŭ apartenado al iu ajn religio) kaj la plej mallarĝan difinon (pozitiva ateismo), la tutmonda amplekso de nereligio varias de 450 milionoj ĝis 1,6 miliardoj da homoj, kaj certe inkluzivas kelkcent milionojn.
Patricia Neal
Patricia NEAL (naskiĝnome: Patsy Louise NEAL, naskiĝis la 20-an de januaro 1926 en Packard, Kentucky mortis la 8-an de aŭgusto 2010 in Edgartown, Massachusetts ) estis usona aktorino.
Patricia Neal komencis sian karieron en Broadway. En la jaro 1947 ŝi gajnis la Premion Tony en la kategorio plej bona epizoda rolo. Kune kun Ronald Reagan ŝi en 1949 unuafoje aperis filme en John Loves Mary. En 1957 ŝi kune kun Walter Matthau kaj Lee Remick transprenis rolon en la filmo A Face in the Crowd. Ŝi gajnis Oskaron de 1964 kiel plej bona ĉefrolulino en Hud. Kvin jarojn poste, en 1969 ŝi denove estis nomumita por la Oskaro.
161092 Zsigmond
161092 Zsigmond estas tre malgranda, malhela, asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita de la hungara astronomoj Sárneczky Krisztián la sur bildoj prenitaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT
Tagyon
Tagyon [tadjon] estas tre malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonfüred.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo sub monto 339 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Balatono troviĝas 4, Révfülöp 11, Badacsony 20, Balatonfüred 22 km-ojn. Tagyon preskaŭ kontaktiĝas kun Szentantalfa.
Historio
La unua mencio devenis el 1292. Pro la konstantaj kontraŭturkaj militadoj Tagyon ne estis loĝata inter 1531-1720. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. En Tagyon migra poŝto servas.
Japana encefalito
Japana encefalito (en japana 日本脳炎, Nihon-nōen) —antaŭe konata kiel Japana encefalito B por distingi ĝin el la encefalito A de von Economo — estas malsano kaŭzata de la kulodevena japanencefalita viruso. La japanencefalita viruso estas viruso el la familio de Flaviviredoj.
Raŝid Behbudov
Raŝid BEHBUDOV (naskiĝis la en Tifliso, Tiflisa gubernio, Rusia Imperio, mortis la 9-an de junio 1989 en Bakuo, Azerbajĝano), eble la plej fama kantisto pri la popola azerbajĝana muziko, per la gloro, kiun li haviĝis tra la mondo li konigis ĝin en multaj eksteraj landoj. Lia kantaj ĉefverkoj sterniĝas de fieraj himnoj dediĉitaj al beleco de lia patrujo ĝis teneraj amkonfesoj. Li estis rimarkinda pro ne nur liaj tute propraj kantaj artifikoj, virtuozo, varmo kaj esprimivo sed unuavice elstare riĉa voĉo.
Raŝid Behbudov furoris en 1945 en la filmo "Arŝin Mal Alan" (la ŝtofo-kolportisto), historio pri riĉa negocisto, kiu maskovestis sin kiel kolportisto por povi eniri en la enajn kortojn de azerbajĝanaj domoj kaj tiel, vidi la junajn virinojn kaj elekti unu. Li estis unue elektita por ludi rolon de servisto de tiu ĉefrolulo, sed hazarde la reĝisoro aŭdis lin kanti unu el la arioj kantotaj de tiu, kaj tiel impresiĝis, ke li decidis doni la ĉefrolon al li. La filmo fariĝis populara sukceso kaj BEHBUDOV fama. De tiam li migradis nelacigeble vicigante koncertojn kaj en sia lando, la tiam soveta respubliko de Azerbajĝano, kaj tra la mondo, ĉar kvankam la rajto vojaĝi eksteren de la sovetaj landlimoj estis tiam ege limigita, esceptoj faratis por li.
Inter aliaj landoj li konatiĝis en: Fine de lia kariero li realigis sian revon: fondi en Baku, la azerbajĝana ĉefurbo, teatron speciale dediĉita al popola kanto. Tiu nun nomiĝas la « Behbuhdov Kanto-Teatro ».
Eksteraj ligiloj
unu rete aŭskultebla kanzono
Jocotitlán
Jocotitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Jocotitlán.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 55.403 loĝantojn. El tiuj 26.786 estis viroj kaj 28.617 virinoj. La komunumo havas surfacon de 276,77 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2680 metroj super la marnivelo. La meza jara kvanto de precipitaĵo estas 1.008,5 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 42′ de norda latitudo kaj 99° 47′ de okcidenta longitudo.
NGC 7738
NGC 7738 (aliaj indikoj — UGC 12757, MCG 0-60-38, ZWG 381.33, IRAS23414+0014, PGC 72247) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gejme
Gejme estas irana stufaĵo (ĥoreŝ) konsistanta el viando (ŝafidaĵo) tomato, fenditaj pizoj, cepo kaj sekigitaj limeoj. La stufaĵo havas plurajn versiojn en diversaj regionoj de Irano - el kiuj la plej multe konataj kaj kuirataj eble estas tiuj, kiuj estas garnitaj el melongeno aŭ safron-gustigitaj frititaj terpomoj - kaj estas kutime servata kun kuirita rizo.
Etimologio
La persa vorto gejme (ankaŭ transliterita kiel qeimeh) devenas de klasika persa qeema kiu venas de tjurka vorto qıyma 'pecigita viando', kiel la urdua qīmā/keema, turka kıyma kaj greka kimás.
Iraka varianto
Iraka qeema estas farita kun tre malgrande dispecigita viando kaj disbatitaj fenditaj pizoj kaj estas preparita en granda komuna skalo ĉe la ĉiujara islama aŝura religi-tago.
Vertico (geometrio)
Vertico aŭ tranĉopunkto estas la unusola komuna punkto de lateroj de angulo, de facoj de plurlatero (plurangulo) aŭ de edroj de pluredro aŭ hiperedroj de hiperpluredro.
En vertico de plurlatero ĉiam kuniĝas precize 2 lateroj.
En vertico de pluredro ĉiam kuniĝas 3 aŭ pli multaj edroj. Kvanto da la edroj donas specon de la vertico.
Ĝenerale en vertico de hiperpluredro ĉiam kuniĝas hiperedroj en kvanto egala aŭ pli granda ol dimensio de la hiperpluredro.
La Justuloj
La Justuloj estas teatraĵo de la franca verkisto Albert Camus, tradukita de Georges Lagrange. La tradukaĵo, kun permeso de Eldonejo Gallimard, aperis en 1977 ĉe Teatro Esperanto de Parizo (TESPA). La origina franca versio Les Justes datiĝas de 1949.
La teatraĵo estas bazita sur vera historio de grupo de rusaj socialistoj-revoluciuloj kiuj murdis Arkidukon Sergej Aleksandroviĉ en 1905, kaj ĝi ekzamenas la etikajn temojn rilatajn al murdo kaj terorismo. En la teatraĵo, ĉiuj krom unu  (Stepan) el la "Justuloj" estas imagoj de historiaj teroristoj, priskribitaj en "Memoraĵoj de Teroristo" de Boris Savinkov.
Intrigo kun analizo
Akto I En la apartamento uzata de la teroristoj
La 'justuloj' estas grupo de revoluciuloj intrigantaj por murdi la Arkidukon helpe de bombo. La unua klopodo estas zorgeme planita, kaj Kaliajev estas selektita por ĵeti la bombon.
Akto II Kiel antaŭe
Post periodo de necerteco pri la rezulto de la unua klopodo, Kaliajev revenas, dirante ke li ne povis ĵeti la bombon al la veturilo, ĉar ĝi enhavis la nevon kaj la nevinon de la Arkiduko. Stepan sentas naŭzon pro tio, montrante ke miloj da rusaj infanoj estas mortintaj kaŭze de la cara opresado, sed Kaliajev ricevas la aprobon de la aliaj, ĉar la murdo de infanoj estus malavantaĝa por ilia afero.
Akto III Kiel antaŭe
Kaliajev preparas sin por la dua klopodo kaj denove agas, du tagojn post la unua fojo. Li sukcesas murdi la arkidukon. Vojnov forlasas la grupon por aliĝi al la propagando-sekcio de la Partio.
Akto IV En malliberejo
Kaliajev troviĝas en malliberejo. Li mallonge diskutas kun Foka antaŭ la eniro de Skuratov. Tiu ĉi priparolas la agadojn de Kaliajev antaŭ la eniro de la Arkidukino. Ŝi montras al Kaliajev la homan flankon de lia krimo (la veran morton de la Arkiduko) kaj petas lin konsenti pri esti murdisto, ne revoluciulo, interŝanĝe de lia vivo. Kaliajev estas kortuŝita de ŝiaj vortoj pri ŝia edzo sed li restas senŝancela. Li diras, "Bonvolu lasi min prepari mian morton. Se mi ne mortas — estas tiam ke mi estus murdisto". Skuratov reeniras kaj proponas ion al Kaliajev: aŭ Kaliajev konfesas kaj malkaŝas kie troviĝas siaj komplicoj, aŭ Skuratov publikigos artikolon dirante ke li bedaŭris siajn agadojn en la ĉeesto de la Arkidukino, kun tio kredigante liajn amikojn ke li perfidis ilin kaj ilian aferon.
Akto V En la apartamento
Estas la nokto de la ekzekuto de Kaliajev. Annenkov, Dora kaj Stepan atendas novaĵojn pri li. Vojnov revenas por la sama kialo. Iuj sugestas ke Kaliajev eble perfidis ilin por savi sian propran vivon, sed Dora scias ke tio ne estas vera. Tio estas konfirmita mallonge poste per la novaĵo de la morto de Kaliajev. Dora, kutime la plej afabla de la grupo, akiras Stepan-ecan konduton. Ŝi dediĉas sin al esti teroristino kaj aŭ neniigi tutsole la tiranion por venĝi Kaliajev-on, aŭ esti arestita, ekzekutita kaj tiel esti unuigita kun li.