cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templo de Garni
Alternativaj teorioj
Alternativa teorio proponita de Richard D. Wilkinson en 1982 sugestas, ke la konstruaĵo estas tombo, verŝajne konstruita ĉirkaŭ 175 p.K. Ĉi tiu teorio baziĝas sur komparo kun grek-romiaj konstruaĵoj de okcidenta Malgranda Azio (ekz. Monumento de la Nereidinoj, Maŭzoleo Belevi, Maŭzoleo de Halikarnaso), la malkovro de proksimaj tomboj kiuj datiĝas ĉirkaŭ tiu tempo, kaj la malkovro de malmultaj marmoraj pecoj de la azia sarkofaga stilo. Wilkinson krome deklaras, ke ne ekzistas rekta pruvo, kiu ligas la strukturon al Mitrao aŭ Mihr, kaj ke la greka aliĝo atribuita al Tiridato probable rilatas al eksa fortikaĵo en la loko Garni kaj ne al la kolonara strukturo nun nomata Templo de Garni. Li ankaŭ rimarkas, ke estas malverŝajne, ke pagana templo pluvivus dum la konvertiĝo al kristanismo, en la 4-a jarcento, de Armenio kiam ĉiuj tiaj aliaj temploj estis detruitaj. Wilkinson ofertas la sugeston ke la strukturo povas esti tombo starigita honore al unu el la romanigitaj reĝoj de Armenio de la malfrua 2-a jarcento.
James R. Russell trovas la opinion pri la strukturo kiel senfunda templo de Mihr. Russell ankaŭ skeptikas, ke la surskribo aludas al la templo.
Kristana periodo
En la frua 4-a jarcento, kiam armena reĝo Tiridato la 3-a adoptis kristanismon kiel ŝtat-religio, preskaŭ ĉiuj konataj paganaj religiaj lokoj estis detruitaj. La Templo de Garni estas la nura paganaĵo, helenisma, kaj greka-romia strukturo kiu postvivis la ĝeneraligitan detruadon. Daŭre restas nekonate kial la templo saviĝis de la detruo, sed filozofo Grigor Tananjan argumentas ke ĝia statuso kiel "ĉefverko de arto" eble savis ĝin de detruo. Li sugestas, ke la templo estis perceptita kiel "kvintesenco de tuta kulturo." Robert H. Hewsen sugestis, ke la kialo pro kiu ĝi ne estis detruita estas ĉar ĝi ne estis templo, sed tombo de romia nomumita reĝo de Armenio. Li ankaŭ notis, ke en la 7-a jarcento preĝejo estis konstruita tuj apud ĝi kaj ne sur ĝia loko.
Laŭ Moseo de Ĥoreno "malvarmiga domo" (somera domo) estis konstruita ene de la fortikaĵo Garni por Ĥosroviduĥt, la fratino de Tiridato la 3-a. Ĉar ĝia celo ŝanĝis la templo ankaŭ suferoj kelkajn ŝanĝojn. La buĉ-oferaj altaroj en la ekstero de la templo kaj la kulto-statuo en la celao estis forigitaj. La aperturo en la tegmento por luko estis fermita. La ŝtonaj strukturoj por forigo de akvo de la tegmento ankaŭ estis forigitaj, dum la enirejo de la templo estis transformita kaj adaptita por loĝado.
Ekzistas serio de arabaj grafitioj sur la muroj de la templo, datitaj de 9-a kaj 10-a jarcentoj. Ekzistas ankaŭ armena surskribo sur la enirejmuro de la templo. Datita de 1291, ĝi estis lasita de princino Ĥoŝak de Garni, la nepino de Ivane Zakarjan (komandanto de kartvel-armenaj fortoj pli frue en la 13-a jarcento) kaj la filo de Ĥoŝak, Amir Zakare. Ĝi rakontas pri la liberiĝo de la loĝantaro de Garni de impostoj en formoj de vino, kaproj kaj ŝafoj. Simeon el Aparan, poeto kaj edukisto, faris la lastan skriban registron pri la templo antaŭ la disfalo en sia poemo en 1593 titolita "Lamentado sur la trono de Tiridato" («Ողբանք ի վերայ թախթին Տրդատայ թագաւորին»).
Forfalo
La tuta kolonaro de la templo kolapsis en terura tertremo de la 4-an de junio 1679, kies epicentro estis, laŭ multaj akademianoj, lokita en la gorĝo de Garni. La plej multaj originalaj konstruaĵaj blokoj restis disigitaj surloke, permesante rekonstrui la templon. Fakte, ĉirkaŭ 80% el la origina masonaĵo kaj ornamaj frisoj estis en la loko ekde la fino de la 1960-aj jaroj.
Eŭropaj vojaĝantoj menciis la templon en siaj verkoj jam en la 17-a jarcento. Jean Chardin (1673, kiu vizitis Armenion antaŭ la tertremo) kaj James Morier (1810-aj jaroj) ambaŭ malĝuste priskribis ĝin tra lokaj informantoj ĉar ili neniam vere vizitis la lokon. Je la vizito de Robert Ker Porter la fortikaĵo estis nomita "Tackt-i-Tiridate" ("trono de Tiridato" en la persa) de la lokanoj. Ker Porter priskribis tion, kion li vidis jene: "konfuzita amaso de belaj fragmentoj; kolonoj, arkitravoj, kapiteloj, frisoj, ĉiuj miksitaj en rompita malordo". Alia eŭropano kiu vizitis kaj dokumentis la ruinojn de la templo estis DuBois de Montpereux, kiu nomis la fortikaĵon "Taĥ Terdat". En sia libro de 1839 li proponis planon por rekonstruado.
Rekonstruo
La unuan konatan proponon por rekonstrui la templon faris la arkeologo Aleksej Uvarov ĉe la 5-a Tut-Rusia Arkeologia Kongreso en 1880. Li proponis siajn ŝtonojn moviĝi al Tbiliso (en Kartvelio) kaj rekonstrui tie laŭ la plano de Montpereux. Lori Ĥaĉaturjan sugestas, ke la plano "povus esti legata kiel provo elekti la armenan pasintan armenan al la gloro de Rusio per la translokiĝado de ĝia plej ikoneca monumento al la plej proksima administra centro." La ​​guberniestro de Erivano, citante teknikajn malfacilaĵojn, ne efektivigis la planon.
En la postaj jardekoj akademianoj kiel ekzemple Nikoghajos Buniatjan, Babken Arakeljan, kaj Nikolaj Tokarskij studis la templon. En 1909-1911, dum elfosado gvidita de Nikolaj Marr, la templaj ruinoj estis malkovritaj. Buniatjan celis rekonstrui la templon en la 1930-aj jaroj.
En 1949 la Armena Akademio de Sciencoj komencis gravajn elfosadojn de la loko kie antaŭe staris la fortikaĵo de Garni, gvidita de Babken Arakelyan. Arkitektura historiisto Aleksander Sahinjan fokusiĝis pri la templo mem. Nur post preskaŭ dudek jaroj poste, la 10-an de decembro 1968, la sovetia armena registaro aprobis la rekonstruan planon de la templo. Grupo gvidita de Sahinjan komencis rekonstruajn verkojn en januaro 1969. Ĝi estis kompletigita antaŭ 1975, preskaŭ 300 jarojn post kiam ĝi estis detruita de tertremo. La templo estis preskaŭ tute rekonstruita uzante la originajn ŝtonojn, krom la mankantaj pecoj, kiuj estis anstataŭitaj de blankaj ŝtonoj por ke ili estu intence kaj facie rekoneblaj. En 1978 oni starigis monumenton dediĉitan al Sahinjan ne malproksime de la templo.
Superrigardo
Superrigardo La templo sekvas la stilon de klasika antikva greka arkitekturo, kiu komencis disvolviĝi en la 7-a jarcento a.K. Akademianoj diverse priskribis la strukturon kiel greka, romia aŭ grek-romia kaj kutime ligis ĝin al helenisma arto, ofte indikante ĝiajn apartajn trajtojn kaj lokan armenan influon. Kelkaj akademianoj emfazis la armenan influon sur ĝia arkitekturo, nomante ĝin "armen-helena" (Sainia), dum aliaj tute malakceptis ĉi tiun vidpunkton, nomante ĝin "fremda strukturo sur la armena grundo". Toros Toramanjan, ekzemple, emfazis la specialaĵon de la templo kiel romia-stila konstruaĵo sur la Armenaj Altebenaĵoj kaj "rimarkis, ke la konstruo de Garni esence ne havis influon sur nuntempa aŭ posta armena arkitekturo." Sahinino, aliflanke, nomis ĝin "produkto de la arkitektura-konstrua arto de la helenisma periodo", kiu tute similas al la urarta templo Musasir de la 9-a jarcento a.K.
La templo estas periptero (templo ĉirkaŭita de enirhalo kun kolonoj) konstruita sur levita podio. Ĝi estas konstruita el griza bazalto el la ĉirkaŭaĵoj. La templo konsistas el portiko (pronaos) kaj cella (naos). La templo estas apogita entute de dudek kvar 6,54-metra altaj kolonoj de la ionika ordo: ses en la fronto kaj malantaŭo kaj ok sur la flankoj (la angulaj kolonoj estas listigitaj dufoje). Surbaze de kompara analizo Sainjan proponis, ke la kolonoj de la templo de Garni havu siajn originojn en Malgranda Azio.
Ekstero
La triangula frontono prezentas skulptaĵojn pri plantoj kaj geometriajn figurojn. La ŝtuparo havas naŭan nekutime altajn paŝojn, 30 centimetrojn altaj, ĉirkaŭ duoble pli altaj ol la meza alteco de ŝtuparo. Tananjan sugestas, ke la nekutime altaj ŝtupoj devigas la homon supreniri la ŝtuparon spor senti sin humiligita kaj fari korpan penon por atingi la altaron. Sur ambaŭ flankoj de la ŝtuparo estas preskaŭ kvadrataj piedestaloj. Atlaso, la greka mitologia titano, kiu tenis la teron, estas skulptita sur ambaŭ piedestaloj laŭ maniero ŝajne provante teni la tutan templon sur siajn ŝultrojn. Oni supozas, ke origine la piedestaloj altigis altarojn (oferbuĉejoj).
La ekstero de la templo estas riĉe ornamita. La friso prezentas kontinuan linion de akantoj. Plue, estas ornamaĵoj sur la kapitelo, arkitravo kaj sofito. La ŝtonoj en la antaŭa kornico havas elstaran skulptaĵon de leonaj kapoj. Fragmento de la arkitravo kun leona kapo estis forigita de la kapitano J. Buchan Telfer fine de la 19-a jarcento kaj heredigita de li al la Brita Muzeo en 1907.
Celao
La celao de la templo estas 7,132 metrojn alta, 7,98 metrojn longa, kaj 5,05 metrojn larĝa. Ĝis 20 homoj povas esti samtempe en la celao. Pro la relative malgranda spaco de la celao, oni kredas, ke statuo iam estis ene kaj la ceremonioj okazis en la ekstera flanko. La celao estas lumigita de du fontoj: la misproporcia granda enirejo de 2,29 je 4,68 metroj kaj la aperturo en la tegmento de 1,74 je 1,26 metroj.
Turisma allogaĵo
La templo estas la plej signifa strukturo en Armenio de la antaŭ-kristana periodo kaj fariĝis simbolo de tiu ĉi epoko. Krome, ĝi estas la ununura staranta grek-romia kolonara konstruaĵo en Armenio kaj en la antaŭa Sovetunio. Ĝi iĝis turisma celloko eĉ antaŭ la rekonstruo en la 1970-aj jaroj. Hodiaŭ, ĝi estas, kune kun la apuda mezepoka monaĥejo de Geghard, unu el la ĉefaj vidindaĵoj de la ĉirkaŭaĵoj de Erevano kaj de tuta Armenio. La plejmulto el la homoj vizitantaj Garni ankaŭ vizitas Geghard. La du lokoj ofte estas kolektive konataj kiel Garni-Geghard (Գառնի-Գեղարդ). En 2013, ĉirkaŭ 200.000 homoj vizitis la templon.
Konservado
La templo kaj la fortikaĵo estas parto de la Histori-kultura rezerv-muzeo de Garni (armene: «:» պատմա-մշակութային արգելոց-թանգարան), kiu okupas 3.5 hektarojn kaj estas kontrolita de la Servo por la Protekto de Historia Medio kaj Kultura Muzeoj de Rezervoj, agentejo ligita al la Ministerio pri Kulturo de la Respubliko de Armenio. La listo de nemateriaj historiaj kaj kulturaj monumentoj aprobitaj de la registaro de Armenio inkludas 11 aĵojn en la areo.
En enketo de 2006 la stato de konservado de Garni estis taksita de pli ol tri kvaronoj de la vizitantoj kiel "bona" ​​aŭ "tre bona". En 2011 Unesko donis al la Muzeo-Rezervo de Garni la Internacian Premion Melina Mercouri pro la Protektado kaj Administrado de Kulturaj Pejzaĝoj pro la "iniciatoj por konservi kulturajn spurojn, kaj la emfazon al la klopodoj interpreti kaj malfermi la ejon por naciaj kaj internaciaj vizitantoj".
Krankŝafto
Krankŝafto estas esenca parto de kelkaj vapormaŝinoj kaj la plejmulto de la dizel-, benzin- kaj aliaj eksplodmotoroj. Ankaŭ en muelejoj speciale en segejoj, troviĝas krankŝafto, sed tiam por transformi rotacian movadon al rektlinia movado.
Templo de Garni
Konservado
La 25-an de septembro 2014, Maksim Nikitenko, rusa turisto en la fruaj 20-aj jaroj, malpurigis la templon per aerfarbaĵo "В мире идол ничто" (laŭvorte tradukante al "En la mondo, idolo estas nenio"). La pentraĵo estis purigita kelkajn tagojn poste. La armena ŝtatservo por protekto de historiaj kaj kulturaj rezervoj prezentis civilan proceson kontraŭ Nikitenko en februaro 2015, en kiu la agentejo petis 839.390 AMD (~ $ 1,760 dolaroj) por forigi la damaĝon pro la vandalismo. En decido de aprilo 2015 la tribunalo de Kotajko verdiktis la kapton de Nikitenko kiu estis en malliberejo dum 2 monatoj kaj estis monpunita por ekhavi la petitan monsumon.
Krankŝafto
Plejofte krankŝafto servas por transformi rektlinian movadon de piŝtoj al la dezirata cirklomovado de la radoj tiel ke oni povas veturi.
Templo de Garni
Novpagana sanktejo
Ekde 1990, la templo estis la centra sanktejo  de la malgranda nombro de sekvantoj de armena novpaganismo (proksima al Zaratuŝtrismo) kiuj okazigas jarajn ceremoniojn en la templo , precipe la 21-an de marto, la pagana Nova Jaro. En tiu tago, kiu koincidas kun Noruzo, la irana novjaro, armenaj novpaganoj festas la naskiĝtagon de la dio de fajro, Vahagn. Festoj de novpaganoj ankaŭ okazas dum la somera festivalo de Vardavar, kiu havas antaŭkristanajn (paganajn) originojn.
Rimarkindaj eventoj
La placo antaŭ la templo estas loko de okazaj koncertoj. En 1985 la sovetia televidigita muzika festivalo Pesnya goda ("Kanto de la Jaro") estis registrita ĉirkaŭ la templo. La torĉo de la unuaj Tut-armenaj Ludoj estis ŝaltita proksime al la templo la 28-an de aŭgusto 1999. .
Alia koncerto okazis proksime al la templo la 2-an de julio 2004 fare de la Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio, farita de Aram Gharabekjan. La orkestro ludis la verkojn de Aram Ĥaĉaturjan, Komitas, Edvard Mirzojan, Strauss, Mozart, kaj aliaj komponistoj.
La 6-an de majo 2019 Acid Pauli prezentis spektaklan vivan koncerton de elektronika muziko antaŭ la templo.
Bildigoj
La templo estis prezentita sur la kontraŭa flanko de 5000-drama bileto, kiu estis uzata de 1995 ĝis 2005.
ABB
La vorto havas plurajn signifojn:
Bernwiller
(jen france, origine alemane, prononco, germane Bernweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
(131581) 2001 VG121
(131581) 2001 VG121 estas troja asteroido de Jupitero ano de la tiel nomata «Troja Tendaro» : tie estas, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
28779 Acthieke
28779 Acthieke estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Adrienne C. Thieke, mentorinon por unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Abraham Lincoln Middle School de Gainesville (Florido).
Rennsteigklubo 1896
Rennsteigklubo 1896 (germane: Rennsteigverein 1896) estas migrada klubo en Turingio kaj Bavario. Ĝi fonditis en la 1896-a jaro en Steinbach am Wald. La sidejo kluba estas en Zapfendorf. Ĝia organo nomatas Die Mareile.
Historio
La gimnazia profesoro kaj regionhistori-dialekta esploristo Ludwig Hertel el Greiz skribis en la gastlibro de la forstista domo Waidmannsheil (ĝi ekzistis ĝis 1988) proksime de Steinbach am Wald en oktobro 1892 alvokon fondi klubon. Tion subskribis 10 aliaj amikoj de Rennsteig kaj Turingia Arbaro (i.a. Luise Gerbing kaj Johannes Bühring). En la antaŭtagmezo de la pentekosta dimanĉo de 1896 (24-a de majo) la fondo estis farita por turisme taŭgigi kaj historie priesplori la Rennsteig-migradopadon.
Estis ĉirkaŭ la fondokunsido la unua oficiala grupa migrado tra la tuta Rennsteig. Jam mallonge poste aperis la gvidlibro "Der Rennsteig des Thüringerwaldes" skribita de J. Bühring kaj L. Hertel, kun 2 postaj eldonoj ankoraŭ ĝis antaŭ 1930.
Longjara prezidanto de la klubo estis Julius Kober.
Celoj, kluba vivo kaj taskaro
Estas la celo de Rennsteigklubo konservi la Rennsteig-padon kiel migradan padon kaj kontribui al ĝia flegado kaj historio. Post la Turniĝo la societo ege pligrandiĝis danke al pli ol 1000 membroj el la eksa GDR. En relative mallonga tempo estiĝis 12 novaj lokaj grupoj en: Hörschel-Eisenach, Neuenhof, Stedtfeld, Suhl, Ruhla, Weida, Ernstthal, Hainich-Rennstieg, Steinbach-Bad Liebenstein, Hartgemeinde, Blankenstein, Waltershausen. En Bavario estas nur du, la grupo en Steinbach am Wald kaj en Zapfendorf. Nuntempe la klubo havas pli ol 1400 anojn.
Per oficiala migrado tra la tuta Rennsteig, la unua post 49 jaroj, dum pasko 1991 revivigitis la historia-tradicia migradoprogramo. Alvenis someraj kaj aŭtunaj migradegoj (nomitaj en klubinterna faklingvo: Runst). Nove aranĝitaj estis ĝis nun la sekvontaj padoj: Hainich-Rennstieg, Sallmannshäuser Rennsteig, Breitunger Rennsteig, Höhenweg zum Rhein, Nees-Rennsteig, Schmücke-Rennsteig, la orienta parto de Blauer Kammweg zum Riesengebirge. Malnovaj migrademblemoj nove eldonitis kaj pruntedonatas.
Nuntempe faratas katalogigon de ĉiuj ankoraŭ ekzistantaj limŝtonoj, memorigŝtonoj kaj aliaj historiaj objektoj de sur Rennsteig. La rezulto estu la bazo por denova monumentprotekto de la surkresta pado fare de la Turingia landa oficejo pri monumentprotektado: la malnova reguligo de 1940 ne plu validas.
Bonegas la kunlaboro de Rennsteigklubo ene de la Ligo de germanaj montaj kaj migradaj societoj. Ĉiujare partoprenas granda grupo de Rennsteigklubo la tutgermanan migradotagon. Same bona estas la kunlaborado kun la sekvantaj asocioj: Thüringer-Wald-Verein, Oberhessischer Gebirgsverein, Frankenwaldverein, Verein für Schmalkaldische Geschichte und Landeskunde, Naturparkverein Thüringer Wald. Aldonindas la reciproka intereso kun Fremdultrafika asocio Thüringer Wald kaj la redakcio Rucksack de Mitteldeutscher Rundfunk. Ĉiu loka grupo havas ankoraŭ kromajn individuajn agadojn.
Ĉefa celo estas nun kiel antaŭe la priesploro, konservado kaj tramigrado de ĉiuj Renn-padoj de Germanlingvio, kiel legeblas en la nova statuto de 1993. Pri tiu altanima intenco ekzistas ankaŭ komisio de la Ligo de germanaj montaj kaj migradaj asocioj.
Marennes (Charente-Maritime)
Marennes [] estas marborda franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 5,607 loĝantojn en la jaro 2010.
Marennes estas konata pro siaj ostroj.
Geografio
Marennes troviĝas ĉe la norda flanko de la enfluejo de la rivero Seudre, fronte al la insulo Oléron. La najbaraj komunumoj estas Bourcefranc-le-Chapus nordokcidente, Hiers-Brouage nordoriente, Saint-Just-Luzac sudoriente kaj La Tremblade sudokcidente (trans ponto super Seudre).
Monumentoj
La preĝejo Saint-Pierre de Marennes estis konstruita en la 15-a jarcento kaj deklarita historia monumento en 1840. Ĝia sonorilturo estas alta kaj ĝi estas vizitebla.
La 18-ajarcenta kastelo de La Gataudière estas historia monumento ekde 1949.
Alia turisma loko estas la muzeo Cité de l’Huître (“ostro-urbo”), kiu edukas pri ostroj kaj ostrobredado.
(19880) 2247 T-1
(19880) 2247 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Ĝi havas nenian notindan econ ; ĝis nun ĝi ricevis nenian nomon.
(15572) 2000 GH65
(15572) 2000 GH65 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Oberbösa
Oberbösa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Greußen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Krátká Ves
Krátká Ves (Kurzdorf) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1303.
Eseo pli la kreskiĝo de la kristana doktrino
Eseo pli la kresko de la kristana doktrino estas libro de teologo John Henry Newman, en la kadro de la teologio kristana kaj aparte katolika, publikigita en 1845 per la angla titolo Essay on the Development of Christian Doctrine (1845). En la teksto estas elmontrata la maniero per kiu la Oficiala Instruado de la Katolika Eklezio laŭlonge de la jarcentoj, ricevinte karakterojn kaj eĉ enhavojn kiuj, kvankam netroveblaj tiaforme en la fundamentaj dokumentoj de la Nova Testamento, ĝuste en tiu ĉi ili laŭ potenciala maniero ĉeestas.
Kardinalo Newman uzis la ideon de kresko (aŭ evoluo) de la doktrino por defendi la katolikan dogmaron el atakoj de iuj anglikanoj kaj protestantoj, kiuj laksis iujn elementojn de la katolika oficiala instruo kiel koruptaĵojn aŭ novaĵoj kompare al la instruo de la Nova Testamento. Li subtenis ke, male, diversaj katolikaj doktrinoj neakceptitaj ĉe protestantoj (kiel la kulto al Maria Dipatrino, aŭ Purgatorio) havis kreskan historion analogan al doktrinoj kiujn mem la protestantaro akceptas (kiel la Triunuon kaj la duoblan naturon de Jesuo Kristo. Tiuj kreskoj, aŭ evoluoj, estis, laŭ li, konsekvenco logika kaj natura de la racio, kiu ellaboras verojn origine revelaciitajn por devenigi sekvojn kiuj unuafaze en la Sanktaj Skriboj ne estis evidentaj.
La angla kardinalo baziĝis sur studoj kaj aplikado de la metodo de la Ekleziaj Patroj: tiu metodo, laŭ li, jam implicite ĉeestis en la dia Revelacio de la Sanktaj Skriboj, kaj de la kristana Tradicio, kaj kondense agantaj ekde la aŭroro de kristanismo.
Enkadre de la kverelo de Teologia modernismo, kondamnita de Papo Pio la 10-a per la encikliko Pascendi, iuj intelektuloj kiel George Tyrrell kaj Alfred Loisy citis, apoge al sia pensado, la false difinitan “historiisman” interpreton de kardinalo Newman, sed ilia celo ne estis tiu de la komprenado pri la antikvaj radikoj de la doktrino de la Eklezio, sed ilin kredigi kreskintaj laŭ iliaj tiutempaj liberalaj ideoj. Tiu pensofluo, konata ankaŭ kiel “Evoluo de la dogmoj” estis influita de filozofiskoloj kiel vitalismo, imanentismo kaj historiismo.
Vilamarxant
Vilamarxant, prononcu [Vilamarŝant], estas vilaĝo en la hispana aŭtonoma komunumo Valencilando, hispanlingve nomata Villamarchante. Ĝi situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Turjo, ĝuste en la loko kie la rivero komencas trapasi ebenaĵon antaŭ la urbo Valencio.
Komunikoj
De Valencio estas necese sekvi la aŭtovojon CV-37 (antikva CV-370) por atingi Vilamarxant. De Liria kaj Cheste estas necese sekvi la aŭtovojon A-3 kaj poste la CV-50.
La fervoj-linio inter Vilamarxant kaj Valencio malaperis. Nuntempe ekzistas aŭtobus-linio 105 de la entrepreno Urbetur komunikanta Vilamarxant kun Liria kaj Ribarroja del Turia. Estontece la metroo-linio 5 komunikos la zonon kun Valencio kaj pro tio oni konstruos metroo-stacidomon apud Vilamarxant.
Historio
La unuaj homaj setlejoj en la zono de Vilamarxant datiĝas de la Bronzepoko, al tiu epoko apartenas la restaĵoj trovitaj en la zono Alt dels Castellets. Tamen, aliaj eltrovaĵoj pruvas, ke la vilaĝo naskiĝis kiel kampara domaro dum la romia epoko. Al la islama epoko apartenas la kastelo situanta en la plej alta pinto de la vilaĝo. En la jaro 1238-a la reĝo Jakvo la 1-a, kiu konkeris la urbon al la islamanoj, donacis ĝin al sinjoro Pedro Cornel kaj li siafoje al Ximén Perez de Arenoso. Vilamarxant enhavas historian kvartalon sufiĉe bone konservita kie eblas trovi domojn starigitajn dum la jarcentoj 18-a, 19-a kaj komence de la 20-a apartenantaj al vilaĝaj burĝuloj.
Demografio
Evoluado de la enloĝantaro
! 1990 ! 1992 ! 1994 ! 1996 ! 1998 ! 2000 ! 2002 ! 2004 ! 2005 ! 2007
Ekonomio
La agrikulturo estas la ĉefa motoro de la ekonomio de Vilamarxant. Troviĝas ĉe la kamparo olivarboj kaj migdalarboj. Sed sendube la plej grava kultivado estas tiu de la oranĝarboj kaj ĉefe de la mandarina speco. Lastatempe abundis la ceramika industrio kaj ankaŭ tiu de vegetalaj konservaĵoj.
Monumentoj
Ĉirkaŭ la urbo ekzistas ankaŭ belegaj kampar-domoj: Mas dels Frares, Mas de Teulada, Mas de la Barca kaj Mas del Moro.
Monaĥejo de Sankta Antonio
La Monaĥejo de Sankta Antonio estas monaĥejo de la Kopta Eklezio situanta en la oazo de la Orienta Dezerto de Egiptio, kaŝita profunde en montoj de la Ruĝa Maro. Ĝi situas 155 km sudoriente de Kairo.
Vilamarxant
Naturaj Lokoj
La Natura Parko Les Rodanes estas aro da montetoj kie abundas la pinoj.
Festoj
Oni festas la tagon de Sankta Catalina kaj de la Kristo de la Salud.
Monaĥejo de Sankta Antonio
Fondado kaj historio
La monaĥejo estis konstruita ĉ. 356 sur tombejo de Sankta Antonio. Oni apenaŭ konas ties fruan epokon, dum la 6-a kaj 7-a jarcentoj multaj monaĥoj alvenis el la monaĥejo de la uedo Natrun al monaĥejo de Sankta Antonio, por eskapi la atakojn de la beduenoj kaj berberoj. La monaĥejon atakis plurfoje la beduenoj de la Orienta dezerto, kaj tiu estis parte detruita en la 11-a jarcento. La monaĥejo havis prosperan epokon inter la 12-a kaj 15-a jarcentoj, sed estis detruita denove en 1454 fare de la beduenoj. Responde al la atakoj, oni konstruis fortikaĵ-similan strukturon ĉirkaŭ la monaĥejon, por protekti ĝin.
Moderna historio
La moderna monaĥejo estas mem-prizorga vilaĝo kun ĝardenoj, muelejo, bakejo kaj kvin preĝejoj. La muroj estas ornamitaj per pentraĵoj pri reĝoj en brilaj koloroj kaj ermitoj en pli malfortaj koloroj. La pentrado de la muroj okazis dum jarcentoj per flugo, kandela graso, oleo kaj polvo. Oni restaŭrigis la pentraĵojn, el kiuj la plej malnovaj venas el la 7-a/8-a jarcentoj, plej nova el la 13-a. Oni ankaŭ restaŭris la lignaĵan internon de la monaĥejo.
La monaĥejo havas bibliotekon kun pli ol 1.700 manuskriptoj. La libraro verŝajne havis pliajn librojn, sed ĝin reduktis la bedueninoj, kiuj uzis la librojn kiel hejtaĵon por kuirado.
La groto, kie vivis Sankta Antonio kiel ermito, situas 2 km de la monaĥejo kaj 680 metrojn super la Ruĝa maro. En 2005 oni trovis ĉelojn de la monaĥoj el la 4-a jarcento, sub la Preĝejo de la Apostoloj.
Fântâna Brazilor
Fântâna Brazilor [fıntına brazilor] (hungare Fenyőkút fenjokut) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Corund.
Fervojflegejo erfurta
Fervojflegejo erfurta (germane: Bahnbetriebswerk Erfurt, mallongigo Bw Erfurt) estas iama fervojaĵriparegejo en Erfurto, Germanio. Ĝi funkciis inter 1847 kaj 1968 havinte post 1888 du situon: BwP troviĝis ĉe Thomas-strato 83 dume BwG estis ĉe Weimarische-strato. Ke temus pri monumentprotektindaĵaro konstatitis oficiale jam en aprilo 1919.
Historio
Jam mallonge antaŭ la fondo de Turingia fervojsocieto (Thüringische Eisenbahn-Gesellschaft) en 1844 menditis la unuaj vaporlokmotivoj kiuj bezonis lokon por parkumo kaj riparoj. En kunteksto kun konstruo de la akceptejo de la Ĉefa stacidomo erfurta ene de la ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto akiritis areoj laŭlonge de Thomas-strato. En 1846 liveritis la unuaj lokomotivoj. Unu jaron poste starigitis lokomotivremizo, karbonejo, akvumiloj kaj riparejo. En 1853 ĉe Rosen-strateto nova lokomitivdeponejo kun 22 lokoj faritis, kies turnilo novigitis en 1856 jam. En 1873 fariĝis okcidente de Löber-pordego alia granda ringlokomotivdeponejo. Ankaŭ la ĉefa riparejo plurfoje novigitis kaj pligrandigitis, nome en 1856, 1862 kaj 1873. La simetria, plur-ala areo videblante ankoraŭ sur urboplano de 1881, anstataŭigitis per la ĝis hodiaŭ ekzistantaj grandaj haloj kun tiutempe tipaj brikaj fasadoj.
Inter 1888 kaj 1894 konstruitis en la proksimeco de la nova varstacidomo ĉe Weimarer-strato nova fervojflegejo. Sekve ĝi nomitis BwG. Ĝia kerno estis granda remizo kun 59 lokomotivparkumejoj kaj riparejoj, ses halaj navoj, unu trakinterliga rulplatformo, du rulplatformoj, unu 320 metrojn longa koaksejo kaj akvoturo, kiun provizis la en 1935 konstruita akvobaraĵo proksime de Lütsche (vilaĝo). BwG estis siatempo la plej granda kaj plej moderna fervojflegejo en la regiono administrita disde Erfurto. La malnova riparejo ĉe la persona stacidomo nomiĝis BwP. La lokomotiva vartado malekfunkciis en 1925. Daŭre vartitis lokomotivoj por rapidaj kaj regionaj vagonaroj kiel ankaŭ la manovraj lokomotivoj por malvartransportado. En 1968, post abolicio de ambaŭ flegejoj, ludonitis parto de la ejoj ĝis la 1990-aj jaroj ekz. al firmaoj aŭtomobilaj kaj al la poŝto. En la 29.2.2019 la urba konsilantaro decidis komenci esplorojn pri konstruoa ICE-urbokvartalo ĉirkaŭ la stacidomo; en la 22.12.2014 la Landa evoluigsocieto Turingio (Landesentwicklungsgesellschaft Thüringen) akiris areojn de ĉe ambaŭ flegejeroj kune kun la iama vartransportstacidomo.
Por la areoj estantaj oriente de la stacidiomo ĉe la vartransportstacidiomo elaboritis en novembro 2015 sub la titolo ICE-City Teilbereich Ost Neues Schmidtstedter Tor fare de la arkitekta buroo Machleidt + Partner el Berlino en kooperacio kun Mola + Winkelmüller kaj Sinai kadroplano urbkonstrua permesante ankaŭ spacon por hoteloj, burooj, kongresaj kaj seminariaj ejoj, vendejoj, restoracioj kaj loĝejoj. Por pligravigi la areon de ŝoŝea subtransejo ĉe Schmidtstedter-pordejo naskiĝu du turdomegoj.
Estanteco
La estonta utiligo de la malnova fervojflegejo P okcidente de la stacidomo restis nedecidita. En la 13.6.2017 la konserviĝintaj haloj de BwP temigis simpozion pri industria kulturo en Turingio kiun partoprenis reprezentantoj de diversaj altlernejoj kaj institutoj, ekz. de la Teknika altlernejo Freiberg (Saksio), de Universitato de Kaselo, de Bauhaus-altlernejo Vajmaro, de Universitato de Kolonjo, de Berlina centro por industrikulturo, de Instituto por nova industrikulturo Cottbus, de Ferropolis s.r.l. Dessau, de Porregiona iniciataro Ruhr, de Malsupera monumentprotektadministradejo erfurta. Tiam postulitis deklari la halaron monumentprotektinda kaj novmaniere utiligi la tuton. En al 20.12.2017 la urba konsilantaro decidis post postulo de la socialdemokratia frakcio ekigi interparolojn kun la Liberŝtato Turingio je enlistigo de la aĵoj en la listo de kulturmonumentoj oficialaj. En aprilo 2019 prezentitis sufiĉe da kialoj historiaj, teknikaj, urbokonstruaj dignigantaj tian enlistigon.
La fervojflegejo G ĉe Weimarische-strato, inter la fervojlinio suda kaj la strato Am Wasserturm, funkcias ĝis hodiaŭ (DB Werk Erfurt).
Alicia Dujovne Ortiz
Alicia Dujovne Ortiz (Bonaero, 4-a de januaro 1940) estas argentina verkistino.
Ŝi studis filozofion kaj beletrojn en la Universitato de Bonaero kaj ŝi verkis biografiojn de diversaj famuloj.
Basiero
Basiero estas homo, kiu spekulas pri la falo de prezoj aŭ kurzoj per vendo de varoj, biloj ktp. kiujn li ne posedas, atendante aĉeti ilin pli malkare antaŭ la tago de livero.
Rulseĝa futbalo
Rulseĝa futbalo (angle: powerchair football aŭ power soccer) estas varianto de futbalo por personoj uzantaj rulseĝon.
Historio
Komence, ene de lerneja kadro, junaj pasiitaj de futbalo pripensas rimedon por praktiki tiun sporton en elektra rulseĝo. La unua turniro en Francio en 1992 kunigis 11 teamojn.
Kelkaj datoj:
Kontraŭperonismo
Kontraŭperonismo estis politika situacio karakterizata de forta opozicio al peronismo, nome la politika movado kreita en Argentino de Juan Domingo Perón.
Deveno
La Kontraŭperonismo estis la reago de kelkaj sektoroj de la argentina loĝantaro kontraŭ la ascendo de la kolonelo Juan Domingo Perón kiam li ankoraŭ estis nur alta funkciulo de la Ministerioj pri Laboro, Milito kaj Vicprezidento de facto dum la diktaturo aperinta pro la Revolucio de 1943. La registaro de 1943 estis influita de loĝio GOU, nome sekreta organizo ene de la armeo kie kuniĝis militistoj de diferencaj ideologioj kiuj koincidis en la neceso eviti la eniron de Argentino en la Dua Mondmilito kaj helpi industrialisman politikon. Kontraŭ la registaro situiĝis la kontraŭfaŝistoj, ĉar ili konsideris la politikon de neŭtraleco kiel simpatio al la Akso Berlino-Romo-Tokio, kaj ankaŭ paradokse la ter- kaj industri-posedantoj malkontentaj pro la politiko peronisma de defendo de la laboristoj.
Grupo de politikaj partioj kontraŭaj al Perón kiuj jam antaŭ la puĉo de 1943 agadis laŭ nome de Unión Democrática, formis elektan koalicion laŭ tiu nomo apogante en la balotado de la 24-a de februaro de 1946, unikan kandidaton kontraŭ la kandidateco de Juan D. Perón apogita de la Partido Laborista, la sindikatoj kaj disigaĵo de la Unión Cívica Radical.
Tuj antaŭ la elektoj, Braden, petis la invadon de Argentino fare de la Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj, pere de publikaĵo konita kiel la Blua Libro. Perón respondis pre la defendo de la argentina memdetermino kontraŭ la usona imperiismo, pere de la moto "Braden o Perón" (Braden aŭ Perón). En la balotado Perón venkis atingante la 56% de la voĉdonoj.
Lauri Ingman
Lauri INGMAN [] (naskiĝis la 30-an de junio 1868, mortis la 25-an de oktobro 1934) estis finna teologo kaj politikisto. Li dufoje estis ĉefministro de Finnlando, unuafoje de la 26-a de novembro 1918 ĝis la 17-a de aprilo 1919 kaj duafoje de la 31-a de majo 1924 ĝis la 31-a de majo 1925. Krome li plurajn pliajn jarojn oficis kiel nacia ministro kaj dufoje estis prezidanto de la finna parlamento. Li estis grava reprezentanto de la politika partio Nacia Koalicio.
Aparte de tio, li inter la jaroj 1916 kaj 1930 estis profesoro pri praktika teologio en la Universitato de Helsinko kaj ekde 1930 estis luteranisma ĉefepiskopo de Finnlando.
Muzeo Albertina
La palaco Albertina troviĝas en la unua arondismento de Vieno, en Aŭstrio, en la kvartalo Hofburg. Ĝi estas muzeo depost 1804, kiam la konstruaĵo estis aranĝita por gastigi la desegnaĵojn, gravuraĵojn kaj akvarelojn kolektitajn de la duko Albert Kasimir von Sachsen-Teschen, bofilo de Maria Teresia.
La kolekto de grafikaĵoj de la muzeo Albertina estas hodiaŭ la plej riĉa de la tuta mondo : ĝi entenas proksimume unu milionon da skizoj, kaj pli ol 65 000 desegnaĵojn fare de variaj majstroj : Albrecht Dürer, Petro Paŭlo Rubens, Rembrandt, Mikelanĝelo, Rafaelo, Leonardo da Vinci, sed ankaŭ Édouard Manet, Amedeo Modigliani, Paul Cézanne, Gustav Klimt aŭ Egon Schiele.
La palaco hodiaŭ spertas gravan renovigon : la centra korto retrovis en 2003 la aspekton, kiun ĝi havis en la 19-a jarcento, kun fasadoj rekonstruitaj laŭ la desegnaĵoj de Joseph Kornäusel. Nova, moderna dependaĵo entenos studcentron, bibliotekon kaj vastan halon por gastigi portempajn ekspoziciojn.
Lje (cirila alfabeto)
Lje (Љ љ; kursive: Љ љ) estas litero de la cirilaj alfabetoj por la slavaj lingvoj serba (la 14-a litero en la alfabeto) kaj makedona (la 15-a litero en la alfabeto). Krome, la litero ĉeestas en la moderna alfabeto de la Itelmena lingvo (la 18-a litero en la alfabeto). En ĉiuj tri la litero signifas la palatalan lateralan alproksimanton. En la latinaj alfabetoj por la samaj slavaj lingvoj al la litero љ respektivas la digrafo lj, same kiel en la latina itelmena alfabeto.
Љ aperis el ligaturo de la literoj л kaj ь. La literon љ kreis Vuk Karadžić en 1814. En sia verko, en kiu li strebis normigi la alfabeton laŭ la popola serba parolo, li proponis tri novajn literojn: љ, њ kaj la trian, digrafon el la literoj д kaj ь. La du unuaj nun ĉeestas en la serba alfabeto, la tria ne. La aprobita en 1945 oficiala makedona alfabeto enhavas la literon љ. La cirila itelmena alfabeto, kreita nur en 1984, enhavas la literon љ.
(13939) 1989 SJ2
(13939) 1989 SJ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
ABC
La vorto havas plurajn signifojn:
Kratomo
La kratomo (Mitragyna speciosa) estas tropika ĉiamverda arbo en la kafofamilio denaska en Sudorienta Azio. Kratomo estas indiĝena de Tajlando, Indonezio, Malajzio, Mianmaro, kaj Papuo-Nov-Gvineo, kie ĝi estis uzata en tradiciaj medikamentoj ekde almenaŭ la 19a jarcento. Kratomo havas opioidajn ecojn kaj iujn stimulil-similajn efikojn.
Uzoj
En kulturoj, kie kreskas la planto, kratomo estis uzata en tradicia medicino. La folioj estas maĉitaj por malpezigi muskoloskeletan doloron kaj pliigi energion, apetiton, kaj seksan deziron laŭ manieroj similaj al ĉato kaj kokao
Placo Széchenyi (Budapeŝto)
Placo Széchenyi [sEĉEnji] estas placo en Budapeŝto en la maldekstra flanko de Danubo. Pli frue la oficiala nomo estis Placo Roosevelt.
En la centro estas malgranda parko. Tie konstruiĝis la unua stabila Széchenyi-Ĉenponto inter Pest (urbo) kaj Buda, kiun jam oni uzis dum la revolucio en 1848. Aŭtobusoj kaj tramo liveras la pasaĝerojn al la placo.
Konstruaĵoj
La plej grava konstruaĵo estas Hungara Scienca Akademio ĝuste ĉe la Danubo. La alia impona konstruaĵo estas Palaco Gresham, kiu nun estas hotelo. La ceteraj domoj estas novaj hoteloj kaj oficejaj domoj. Dum la socialismo estis konstruita la jam nevidebla "Domo Spinaco" pro la verda koloro. Ĉe la placo finiĝas serio da novaj hoteloj laŭ la Danubo.
Steleo de Ezano
La steleo de Ezano (aŭ steleo de la reĝo Ezano) estas la centra obelisko ankoraŭ staranta en la Parko de Steleoj de la nordo (kiu enhavas multajn pli malgrandajn steleojn kaj malpli ornamitaj) en la antikva urbo Aksumo, en la nuna Etiopio. Tiu ĉi steleo estis verŝajne la lasta starigita kaj la pleja granda el kiuj nuntempe tute konserviĝas. La steleo de Ezano mezuras 21 metrojn, pli malgranda ol la falinta Granda Steleo, el 33 metroj kaj pli ol la pli konata obelisko de Aksumo, el 24 m. Ĝia bazo estas ornamita per falsa pordo kaj ambaŭ flankoj havas truojn kiuj ŝajnas fenestroj. la steleo estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1980.
Spitamenes
Spitameno aŭ Spitamenes (en malnovperse Spitamaneh; greke Σπιταμένης; naskiĝinta en 370 a.K. kaj mortigita en 328 a.K.) estis militsenjoro el Sogdio, estro de la ribelo en Sogdio kaj Baktrio kontraŭ Aleksandro la Granda, Reĝo de Macedonio, en 329 a.K.
La ribeloj tiam metis rektan minacon al lia armeo, kaj Aleksandro iris persone liberigi Marakandon, nur por ekscii ke Spitamenes estis lasinta Sogdianon kaj estis atakanta Baktron, el kie li estis elpelita kun granda malfacilo fare de la satrapo de Baktrio, nome Artabazos la 2-a de Frigio (328 a.K.).
Spitamenes havis filinon, Apama, kiu estis edzino de unu el la plej gravaj generaloj de Aleksandro kaj futura Diadoĥo (sukcedanto), Seleŭko la 1-a (Februaro de 324 a.K.). Tiuj geedzoj havis filon, Antioko la 1-a la Savanto, futura reganto de la Seleŭka Imperio. Kelkaj urboj estis nomitaj Apamea en ŝia honoro.
Torrubia
Torrubia [toRUbja] (Orturo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Torrubia situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1174 m super marnivelo; je 155 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 28,18 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°57′56″N 1°54′01″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 23, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Torrubia, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Torrubia kie oni falis al la nunaj 23.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Departemento Araŭko
Departemento Araŭko estas departemento de Kolombio.
<LI>Iĝis departemento de Kolombio je la 1-a de julio de 1991
<LI>'''Ĉefurbo: Araŭko (85 000). <LI>Areo: 23 818 kv. km. <LI>Loĝantaro: 265 000 <LI>Urboj:  Saravena (31 000), Tame (27 000). </LI>
La Kornokriulo (Anhima cornuta) estas la oficiala birdo de la Departemento Araŭko kaj de la municipo Araŭko. La departemento kaj ties ĉefurbo nomiĝas laŭ tiu birdo, kiu estas nomata Arauco en hispana.
Keith Andes
Keith Andes (12a de Julio, 1920 – 11a de Novembro, 2005) estis usona kina, radia, muzikala, teatra kaj televida aktoro. Kiam li estis ankoraŭ 12jaraĝa, li jam aperis en la radio. Li studis en Universitato de Oksfordo kaj gradiĝis en Temple pri edukado. Li militservis en la Dua Mondmilito. En 1952, li aperis kiel amanto de Marilyn Monroe kaj frato de Barbara Stanwyck en la kulta filmo Clash by Night (reĝisorita de Fritz Lang kaj kunverkita de Clifford Odets).
Őr
Őr estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Mátészalka. La loknomo signifas: sentinelo. La plej mallongaj hungaraj loknomoj estas Ág, Bő, Őr kaj Sé.
Situo
Őr situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Satu Mare-Nyíregyháza. La lasta urbo troviĝas 44, Mátészalka 10 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis en 1221 laŭ tiama hungara ortografio "Euru". En la 1940-aj jaroj Őr akiris la rangon grandvilaĝo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Komunumoj pri őr (= sentinelo) en Hungara reĝlando
Post alveno de hungaroj la sentineloj gardis ankaŭ internajn limojn inter la gentoj.
Larĝbeka priono
La Larĝbeka priono, Pachyptila vittata, estas malgranda marbirdo, sed la plej granda priono, kun grizaj supraj partoj, kaj blankaj subaj partoj. Ĝi havas multajn aliajn nomojn kiaj Blubeka kolombopetrelo, Larĝbeka kolombopetrelo, Longbeka priono, Komuna priono, Glacibirdo kaj Balenbirdo.
Taksonomio
La Larĝbeka priono estas membro de la genro Pachyptila, kaj kun la Blua petrelo formas la grupon de la prionoj. Siavice tiuj estas membroj de la familio Procelariedoj kaj de la ordo Procelarioformaj. La prionoj estas malgrandaj kaj tipe manĝas nur zooplanktonon; tamen kiel membroj de la Procelarioformaj, ili kunhavas kelkajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko, kvankam la naztruoj ĉe la albatrosoj estas flanke de la beko. La bekoj de la Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ ĉe tio ke ili disiĝas en 7 al 9 kornecaj platoj. Ili produktas stomakoleon faritan el vaksecaj esteroj kaj trigliceridoj kiuj stokiĝas en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj same kiel energiriĉa manĝofonto por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Fine ili havas ankaŭ salglandojn kiuj situiĝas ĉe la naza trapasejo kaj helpas al sensaligo de ties korpoj, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ili elpelas la salan solvaĵon tra sia nazo.
Etimologio
La vorto Pachyptila derivas el la grekaj vortoj paĥis kaj ptilon. Paĥis signifas dikan aŭ fortikan kaj ptilon signifas plumon. Ankaŭ el la greka lingvo, priono devenas el la vorto priōn signife segilon, alude al ties segilecajn bordojn de la beko.
Priskribo
La Larĝbeka priono estas la plej granda priono. Ties plumaro estas tipe priona, nome blugriza ĉe supraj partoj, kaj blanka sube. Ili havas malhelan markon kun formo de "M" ĉe supraj partoj (dorso) etende al flugilpintoj, kaj ties vosto estas kun nigra pinto. Ili havas nigrajn bekon kaj kronon kaj malhelan okulstrion. La kapobildo estas pli distinga kaj la vostobendo estas malpli etenda ol tiu de la simila Feturta priono. Ĝi havas larĝan ebenan bekon (kio nomigas la specion) kun kombilecaj bordoj nome lameloj. Temas pri granda priono 25 al 30 cm longa, kun enverguro de 57 al 66 cm kaj peza averaĝe 160 al 235 g.
Kutimaro
Ili estas sociemaj birdoj; tamen ties pariĝada ceremonio okazas nokte aŭ ene de siaj nestotruoj. Kiam ili bezonas defendi siajn nestotruojn ili estas tre agresemaj uzante alvokojn, sintenojn kaj kolmordon.
Manĝo
Ties dieto konsistas ĉefe el planktonaj krustuloj (nome kopepodoj) kaj aliaj fajnaj maranimaloj, kiaj kalmaroj kaj fiŝoj, kiujn ili manĝas nokte el akva surfaco. Ili uzas teknikon nome hidroplanado, kiam la birdo flugas havante sian bekon en akvo kaj metas akvon ene, kaj poste filtras la manĝerojn. Ili ankaŭ kaptas el la surfaco. Tiu priono ne sekvas fiŝkaptadajn ŝipojn regule.
Reproduktado
Ili reproduktiĝas kolonie kaj preferas malgrandajn insulojn. La nesto estas situanta surgrunde, kaŝite inter vegetaĵaro kaj elfosita per beko aŭ piedoj, aŭ ĝi estas en truo en fendo. La reproduktado ekas ĉe marbordaj deklivoj, lafejoj aŭ klifoj de la reproduktaj insuloj en julio aŭ aŭgusto; la ino demetas ununuran ovon en nestotruo. Ambaŭ gepatroj kunrespondecas pri kovado de la ovo dum 50 tagoj, kaj poste pasas aliajn 50 pluajn tagojn por idozorgado. La ĉefaj predantoj estas rabmevoj, kvankam en kelkaj insuloj, katoj kaj ratoj malpliigis la prionajn nombrojn draste. La membroj de la kolonioj disiĝas el decembro, kvankam kelkaj plenkreskuloj restas ĉe la najbareco de la reproduktejaj insuloj kaj povas viziti siajn nestotruojn vintre.
Teritorio kaj habitato
Tiu specio troviĝas ĉe oceanoj kaj marbordaj areoj de la Suda Hemisfero. Ties kolonioj povas troviĝi ĉe la insuloj Gough, Tristan da Cunha, Suda Insulo, Ĉathamoj, ĉe ĉeantarktaj Antipodaj Insuloj, kaj ĉe aliaj insuloj ĉe la marbordo de Novzelando.
Konservado
Tiu priono havas teritorion de 10.500,000 km² kaj ĉirkaŭkalkulatan populacion de 15,000,000. Ĝi estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj..
Örvényes
Ne miskomprenu kun Örményes (Hungario)!
Örvényes estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Balatonfüred. La loknomo signifas: kirla.
Situo
Örvényes situas inter montoj kaj norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1093 laŭ la tiama ortografio "Ermenes". La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Germanoj refondis la vilaĝon en 1733.
La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. En Örvényes migra poŝto servas.
Orlando Raola
Orlando E. RAOLA (naskiĝis en Havano, Kubo en 1955) estas kemiisto kaj esperantisto de kuba deveno, nun vivanta en Usono, pli ekzakte en Greenbrae, kantono Sonoma, Kalifornio. Li estas doktoro pri kemio (Universitato de Kalifornio, Santa Barbara, 2005) kaj profesoro pri kemio ĉe Santa Rosa Junior College.
Esperantistiĝo
Orlando Raola estas esperantisto ekde 1984, ekaktivis en la kuba movado kaj dum kvar jaroj laboris profesie por Esperanto. Samtempe li ankaŭ ekagadis internacie: ekzemple li estis LKK-ano kaj preleganto en la 75-a UK dum somero 1990 en Havano, kaj poste preleganto en la Internacia Kongresa Universitato de la 88-a UK dum somero 2001 en Gotenburgo. En 1994 li ekloĝis en Usono, kaj tuj ekaktivis en la loka (San-Franciska golfo), Kalifornia kaj tutlanda Esperanto-movadoj. Ekzemple li estis prezidanto de la LKK por la 47-a Kongreso de la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko (ELNA, nun ankaŭ nomata Esperanto-USA) en San-Francisko (1997). Estrarano de ELNA inter la jaroj 1988 kaj 2007, li en 2009 kandidatis kaj servis la Asocion Esperanto-USA kiel prezidanto inter 2011 kaj 2017. Daŭre li internacie science laboras per Esperanto. Interalie li aktivis en la tema propramo de la 85-a UK en sia hejmurbo Havano kaj kunordigas la teman programon de la UK 2013 en Rejkjaviko. Ofta preleganto en la Internacia Kongresa Universitato (IKU). Elektiĝis al la Akademio de Esperanto en 2016, kie li estas estro de la Sekcio pri Faka Lingvo.
Privata vivo
Orlando Raola estas edzo de Elsa Torres. Ili havas filon, Abel (naskiĝinta en 1987).
Paris SG
La klubo Paris SG aŭ plennome Paris Saint-Germain Football Club, mallonge PSG, estas futbalklubo el la Francia ĉefurbo Parizo. La klubo aparte konatas pro sia profesia futbala teamo: La teamanoj ĝis la stato de somero 2012 nacie dufoje iĝis ĉampionoj de la unua francia ligo de futbalo, kaj okfoje gajnis la nacian pokalon de futbalo.
La Stadiono Parko de Princoj, aŭ franclingve Stade Parc des Princes, estas posedata fare de la futbala klubo Paris Saint-Germain.
<!-- Nur se iu volontulo pretus fari artikolojn pri ĉiuj teamanoj, sencus tabelo kun ligiloj, jen metita inter krampoj. Provizore preferiĝu la sekva versio sen ligiloj!