cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Besta eŭtanazio
Plejmulto de la landoj permesas la bestan eŭtanazion nur okaze de "deviga neceseco", kio estas la besto ne povas plu ekzisti en sia kutima vivmetodo sen fortaj limigaĵoj en konduto, movo. Plej ofta bazo por la endormigo estas la nevenkebla grava malsaneco de la besto.
La besta eŭtanazio povas okazi ankaŭ por eviti pluan danĝerigon, minacon de iu besto, plej ofte de murdemaj domhundoj. Tio okazas je decido de iu ŝtata instanco.
Nanto (Japanio)
Nanto (南砺市 [nanto-ŝi]) estas urbo situanta en okcidenta parto de Gubernio Tojama, Japanio.
Stacio Nakanoshima
Stacio Nakanoshima [Nakanoŝima-eki] estas komuna nomo de kelkaj stacioj en Japanio:
Krome estas:
Eslohe (Sauerland)
Eslohe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hochsauerland de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eslohe estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Zaŭalant"], al kio aludas la distrikta nomo.
Nebibliaj dokumentoj de Qumran
Nebilbiaj manuskriptoj de Qumran estas diritaj ĉiuj tie malkovritaj manuskriptoj kies enhavo ne estas entenataj en la Masora Biblio. Ili estas certe Manuskriptoj de la Morta Maro kaj komplementaj al la Bibliaj manuskriptoj de Qumran.
Regulo de la komunumo
Fragmento 1QS. La serek hayyahad, pli konata kiel "regulo de la komunumo" aŭ "Manlibro de disciplino", datita je -75. Tiu estas la kopio de komunuma regulo skribita laŭ asmonea kaligrafio kaj aranĝita per dekunu kolonoj. La manlibro pri diciplino malfermiĝas per enkonduko kiu deklaras la celon de la komunumo estabiliĝinta en Qumran, priskribas poste la inicadan riton en la komunumon, la teologiajn principojn de la grupo, kiel ekzemple la doktrinojn de la du spiritoj, la punkodon kaj la tekston de la himno al la Kreinto. La tuta teksto estas klare stilmiksita kaj suferinta plurfoje reviziojn, konstateblajn en la diversaj niveloj de la plurredakta aranĝo.
Regulo de la milito
La fragmento 1QM. La milhamah, dirita ankaŭ Regulo de la milito, skribita kaj heroda kaligrafio. Redaktita ĉe la fino de la 1-a jarcento a.K., ĝi estas libro de instruoj por la eskatologia milito laŭlonge de la 40 jaroj kiun la komunumo de Qumran, nomata " la Filoj de la lumo", celis interpreni kune kun Dio, kontraŭ ties malamikoj, "la Filoj de la mallumo", ĉe la finiĝo de la tempoj. Ĝi komenciĝas per ĝenerala priskribo pri la venonta milito, la fina masakro kaj la detruo de la filoj de la mallumo. Plue aperas detalo dirita reguloj pri la trumpetoj, la standardoj kaj la ŝildoj uzeblaj en la lukto priskribanta la porbatalan ordon de la infanterio kaj ties armilojn.
Dankemaj himnoj
Fragmento 1QH. La hodayot, aŭ la "dankemaj himnoj", tiel diritaj ĉar multaj el ili komenciĝas per vortoj (odeka adonay), "Ni vin dankas, oh Sinjoro". Tiu kopio estas skribita kaligrafie laŭ la heroda stilo, datita je -50 – 68, kaj kolektas almenaŭ 25 psalmojn aŭ himnojn similantajn al la bibliaj psalmoj, kiuj estas evidente la formo inspiranta.
La kupra rulaĵo
Fragmento 3Q15. En la groto 3 estis trovitaj du sekcioj de teksto ĉizita sur kuprmetala folio kun 1% de stano), alta ĉirkaŭ 30 cm, datita je ĉirkaŭ 50-100 p.K. Temas pri la unika dokumento neleda aŭ nepapirusa. Kiam oni ĝin trovis, la rulaĵo estis tiom oksidata ke ne eblis ĝin malvolvi: por povi legi la enhavon necesis ĝin tranĉi en 23 vertikalajn partojn. La trovitaĵo estas konservata ĉe la jordana arkeologia muzeo de Amano.
Inter la qumranaj studitaĵoj tiu teksto estas unika kazo kaj trafiĝas en ion enigman ĉar ĝi diferencas de la liaj rulaĵoj trovitaj ĉe la Morta Maro pro la lingvaĵo, kiu malsamas ol la literatura hebrea lingvo kaj memorigas la hebrean uzitan plimalfrue en la Misnao, la jura hebrea kodo aranĝita ĉirkaŭ en la 2-a jarcento p.K.; kaj pro la paleografio (la stilo uzita por skribi la literojn), pro ortografio, datado kaj enhavo: temas pri ne literatura teksto sed pli listado.. La metalo ne dateblas same kiel la aliaj dokumentoj per la metodo de la karbono14. La utiligo de kupro preskaŭ pura en la areo ne oftas en tiu epoko ĉar ĝi jam estis anstataŭgita per la bronzo mil jarojn antaŭe: la kupro tamen faviligas la volvadon. La teksta enhavo estas entenata en dekdu kolonoj kiuj listigas serion da 64 lokoj de la Palestino en kiun estus kaŝitaj oro kaj argento. Profesoro John Marco Allegro, opniainte ke la listo parolus pri enfosita trezoro, direktis kampanjon de elfosaĵoj en 1962 en iuj en tiu lokon facile identigeblaj en la teksto, sed nenion trovis.
En la momento de la unua deĉifro ŝajnis ke estus perolate pri senmezura trezoro, eble tiu de reĝo Salomono. Sed tiu “esplora proceduro” fariĝis malfacila pro ortografiaj eraroj kiuj ŝajnas tie aranĝita laŭvole por malpermesi trovi la trezoron. Tio pruveblas per la fakto ke la precipaj eraroj similas al tiuj de analfabeto, kiu, pro manko de scio pri la skribmaniero, senscie konfuzis kiun ajn provitus deĉifri la rulaĵon. Sed li ne kapablis kompreni kion li estis skribanta: tiamaniere mem ne povus profiti de la informoj por, eventuale, ruze serĉi la trezoron.
7Q5
La fragmento 7Q5 estis deĉifrita en 1972 de la hispana jezuita José O'Callaghan kaj idengigita kun pasaĵo de la Evangelio laŭ Marko (6, 52-53). Tiuj atribuo tamen estis reĵetita de la plej granda parto de spertuloj aparte de Ernest Muro kiu subtenas ke ĝi, male, referencas al ĉapitro 103-a de la Libro de Enos; sed estis tia rekonita de Carsten Peter Thiede kiu, kune kun la jezuito kaj aliaj, proponis, ĝuste pro tiu legado de la dokumento, antaŭdati la redakton de la evangelioj. (vidu bibliografion).
Komentoj pri Melkicedek
Fragmento 11QMelch/11Q1 . Trovite en la groto 11, ĝi estis datita ĉirkaŭ je inter la 2-a jarcento, aŭ komence de la 1-a a.K. Ĝi konstituas je 13 fragmentoj el kiuj estis formitaj du kolonoj. La kolono 2-a konserviĝis tre bone, la alia estas rekonstruita nur parte. Ĝi povas esti taksata kiel speco de targum, aŭ parafrazo de bibliaj pasaĵoj utilaj por kompreni erojn de la Sankta Teksto, aparte la figuron de Melkicedek, (Gen 14,189), figuro ĉi-tie identigata kiel ĉiela kreitulo kaj Mesio.
La rulaĵo de la templo
Fragmento 11QTemple/11Q19. Datite per radiokarbono al -97 – 1, ĝi estas la hebrea teksto pli longa ol tiu de Jesaja etendiĝanta laŭlonge de 66 kolonoj skribitaj laŭ heroda kaligrafio. Tiu teksto ŝajnas estinti, por la Qumrana komunumo, io dua Torao: ĝi ne nur citas multajn pentateŭkajn (= toraajn) normojn, sed ofte ilin rafinas kaj reformulas pliurĝe kaj plirigore. Ĝiaj postuloj pri kulta purigado, aparte, estas ege rigidaj. La mankoplenaj unuaj kolonoj de la rutaĵo entenas iujn vortojn reirigantajn al la dua interligo interkonsentita sur la Monto Sinajo (El 34). Sekvas longa sekcio kiu koncernas la templon, kun relataj ritoj kaj oferoj. La templo priskribita ĉi-tie koincidas kun neniu el la historiaj izraelaj sanktejoj: ĝi estis imagita kiel modelo de nova templo alestiĝonta en la estonteco, kiam la justuloj sukcesus superregi. Laŭ listo de esploristo J. H. Charlesworth tiu rulaĵo estas unu el la 30 marmortaj nebibliaj dokumentoj entenanta la Biblian Tetragramon.
La naskiĝo de gigantoj
En la fragmento 4Q202, konata ankaŭ kiel 4QEnoch^b, oni trovas: '''Okazis ke kiam en tiuj tagoj la filoj de la homo nombre pliiĝis, belaj kaj fascinaj filinoj naskiĝis el ili. La gardistoj, filoj de la ĉielo, ilin vidis kaj sentis deziron pri ili kaj diris: Ni iru kaj ni kaptu virinojn inter la filinoj de la homo kaj ni generu filojn por ni. Ĉiukaze, Shemihazah, kiu estis ilia ĉefo, diris al ili: Mi timas ke vi ne volas respondeci pri tiu ago kaj ke nur mi devas esti la kulpulo pri tiu granda kulpo. Ili respondis kaj ĉiuj diris: Ni faru kune ĵuron kaj diru subjure unu al la alia ke ni ne revenu el tiu aventuro antaŭ ol realigi tiun celon [...] Ili kaj iliaj ĉefoj prenis por si virinojn [...] kaj komencis ilin penetri kaj esti infektitaj de ili, kaj instruis al ili la magion, sorĉaĵojn kaj la tranĉon de la radikoj kaj profiti de la uzo de la herboj. . La virinoj gravediĝis per ili kaj generis la gigantojn, iujn altajn tri mil ulnojn. [...].'''
Tiu fragmento gravas ĉar informas ke la ĉielaj Gardistoj:
En la Genezo oni trovas la saman rakonton, kun malgravaj malsamoj: '''1 Kaj kiam la homoj komencis multiĝi sur la tero kaj al ili naskiĝis filinoj, 2 tiam la filoj de Dio vidis la filinojn de la homoj, ke ili estas belaj; kaj ili prenis al si edzinojn el ĉiuj, kiujn ili elektis. 3 Kaj la Eternulo diris: Ne regos Mia spirito inter la homoj eterne, pro iliaj pekoj, ĉar ili estas karno; ilia vivo estu cent dudek jaroj. 4 Gigantoj estis sur la tero en tiu tempo, eĉ post kiam la filoj de Dio venis al la filinoj de la homoj kaj ĉi tiuj naskis al ili. Tio estis la fortuloj, tre famaj de plej antikva tempo''' (Gn 61-4).
Similaĵoj kun la Nova Testamento
Iuj nebibliaj manuskriptoj entenas etikajn principojn ĉeestajn en la Epistoloj de Sankta Paŭlo aŭ en la Evangelioj. La metodo de la karbono-14 datas la manuskriptojn de la Morta Maro antaŭ ol la redakto de la Nova Testamento. Tio supozigus, kiel ŝajnas sugesti al Evangelio mem ke la Nova Testamento estus kodigo de moralaj ideoj iam ĉeestaj en la tima hebrea kulturo. Tiuj mnuskriptoj kaj la Nova Testamento estus, tial, du malsamaj disvolviĝoj de tiu pensmaniero.
Temoj ĉeestaj en la epistoloj de Sankta Paŭlo
En la komentario al Ĥabakuk (1QpHab) II 1-3, oni trovas: Dum en la 2-a epistolo al la tesalonikanoj (2, 11-12) estas skribite: 11 Kaj pro tio Dio sendas al ili energion de eraro, tiel, ke ili kredos mensogon; 12 por ke estu juĝataj ĉiuj, kiuj ne kredis la veron, sed trovis plezuron en maljusteco.
Justigo per la Kredo-Fido
Tiu koncepto estas anoncata en la Paŭlaj epistoloj, kiel en Rom 3, 21-24:
Tamen pri tiuj similaĵoj ne ĉiuj esploristoj konsentas aŭ aprobas nur parte.
Aramea apokalipso kaj la evangelio laŭ Luko
En al fragmento 4Q246 skribita aramelingve, pro tio dirita “aramea apokalipso” spertuloj legigas:
Similaĵoj kun Lilith
En la manuskriptoj troviĝas pasaĵoj kiu j havas similaĵon kun la karaktizoj atribuitaj al Lilith, la ina diaĵo aŭ demono de la mezopotamia religio aŭ mitologio, asociita al ŝtormo, taksata provokantino de malfavoroj, malsamoj kaj morto. Referenco al ŝi kuŝas en la "Kanzono por serpento" (4Q510-511), kaj aludo en la "allogantino" (4Q184). Vidu aparte en 4Q510, fragmento 1:
Jen la similaĵo kun Jesaja (34:14):
Tiu liturgia teksto provas distanciĝi el la ĉeesto de supernaturaj estaĵoj malvarorantaj, kaj samtempe montras familecon kun Lilith. Malsame ol la biblia teksto, tiu qumrana ne havas socipolitikan funkcion, ĝi utilas nur kiel ekzorcaĵo (4Q560) kaj defendilo kontraŭ la malbonportantoj
Analogioj de tiuj tekstoj troviĝas en frazoj de la libro de la Sentencoj de Salomono [ĉ.2 kaj 5), kie estas parolate eble pri prostituitino: Aŭ ĉu tiu ĉi vere identigeblas kun Lilith? Spertuloj diskutas. Ĉiukaze la allogintino de la qumranaj fragmentoj utiligas la bildon de la Sentencoj por prezenti minacon pli ampleksan kaj supernaturan, la minacon de la demono Lilith. Lilith okupas, subdiversa vestoj, gravan poziciojn ankaŭ en la Kabalo ankaŭ de antikva tempo.
Erik Acharius
Erik Acharius (1757–1819) (* Gävle, en la 10-a de oktobro 1757 - Vadstena,, en la 14-a de aŭgusto 1819) estis sveda kuracisto kaj botanikisto, pioniris en la taksonomio de la likenoj kaj estas konsiderata la patro de la likenologio.
Biografio
Acharius enmatrikuliĝis en la Universitato de Upsalo en 1773, kaj estis unu el la lernantoj de Lineo. Pli malfrue li laboris por la Reĝa Akademio de Sciencoj en Stokholmo kaj finis siajn kuracistajn studojn en la Universitato de Lund, em 1782. Li estis elektita kuracista oficisto de la urbo en Vadstena, en 1785, distrikta kuracista oficisto en la Graflando Östergötland en 1789, direktoro de la nova Hospitalo de Vadstena, de li komencita en 1795, kaj titola profesoro en 1803.
Acharius apartenis al la plej nova generacio de svedaj botanikistoj kiuj daŭrigis tion, kion Lineo lasis nefinita. Acharius komencis la taksonomian klasifikadon de la likenoj kaj publikigis plurajn verkojn pri ĉi-objekto: Lichenographiae Suecia prodromus (1798), Methodus lichenum (1803), Lichenographia universalis (1810), Synopsis methodica lichenum (1814) krom multaj aliaj dokumentoj en tiuepoka periodaĵaro.
Li estis membro de la "Reĝa Fiziografia Societo" en Lund (1795), de la "Reĝa Akademio de Sciencoj" (1796), de la Linea Societo en Londono (1801) kaj de la "Reĝa Societo de Sciencoj" en Upsalo.
Șaula
Șaula [ŝaŭla] (hungare Sárvásár [ŝarvaŝar]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Huedin. Administre ĝi apartenas al Izvoru Crișului.
Erik Acharius
Biografio
La kolektoj de Acharius distribuiĝas tra pluraj muzeoj en la tuta mondo: tiel kiel en la Finna Muzeo pri Natura Historio en Helsinko, en la Botanika Muzeo en Upsalo, en la Sveda Muzeo pri Natura Historio kaj en la Botanika Muzeo en Lund. Liaj dokumentos restas em la Biblioteko de la Universitato de Upsalo.
Batalo de Urica
La Batalo de Urica [uRIka] estis ago milita de la Milito de Venezuela Sendependeco okazinta ĉe la vilaĝo de Urica (aktuala ŝtato de Anzoátegui) la 5an de decembro 1814, inter la ĉefgeneralo José Félix Ribas (por la respublikaj) kaj José Tomás Boves (por la reĝistoj); kaj kiu havis kiel finan rezulton la morton de Boves.
Șaula
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 289 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 208 (hungaroj).
Batalo de Urica
Precedencoj
Iom post la batalo de La Magueyes Bermúdez kaj la restoj disvenkitaj de sia armeo kuniĝis al Ribas en Maturín dum Boves kunigis siajn trupojn al la restoj de la forto de sia anstataŭanto Francisco Tomás Morales, disvenkita en la Kvara Batalo de Maturín, en Urica.
Șaula
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 208 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn: La samaj nombroj da loĝantoj indikis la hungaran respektive la rumanan lingvojn kiel preferatajn lingvojn.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1219 en latina formo "villa Shulusth", poste en 1391 en hungara formo "Salwasara". Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Sárvásár apartenis al Hungario (Kolozs).
Batalo de Urica
La batalo
La kontraŭstaroj estis komencitaj de Boves, kiam li eliris kun sia kolumno fronti la trupojn de la kolonelo Bermúdez, kiu povis malakcepti la atakon. Ĉi tiu komenca sukceso de la patriotoj permesis al Ribas meti siajn homojn en linio de batalo kaj kun ili ŝarĝis kontraŭ la realistoj, kiuj respondis per intensa fajro de artilerio. En ĉi tiu momento, ĝi ordonis Ribas ke la kolumnoj rompelíneas entreprenu la atakon kontraŭ la malamika dekstra kolumno, kio estis farita kun sukceso.
Kiam Boves avertis ke lia kolumno estis envolvita, ĝi eliris de sia centro subite kun 400 rajdantoj por rompi la vicojn patriotajn, sed pereis en la kolizio. La resto de la realismaj fortoj (centro kaj maldekstra), ŝarĝis kontraŭ la respublika linio kaj envolvis ĝin, kaj per tio akiris la venkon. La homperdoj estis multnombraj en ambaŭ partioj.
Konsekvencoj
La morto de Boves havis multajn konsekvencojn: estis okazinta de Francisco Tomás Morales sed ĉi tiu post nelonge marŝis al la Nova Granato en la kampanjo de Morillo kaj kun la longa la plej granda parto de siaj homoj ekdefendis la sendependisman partion je la komando de José Antonio Páez post la penadoj de la kreola elito inkludi la popularan homamason al sia partio kontraŭ la hispanoj.
Samuel Santos
Samuel Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Stacio Sugita (Kanagaŭa)
Stacio Sugita (japane: 杉田駅 [Sugita-eki], angle: Sugita Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Isogo, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
Perupok
Perupok estas urbeto en Kelantan, Malajzio. Ĝi estas en la distrikto Bachok.
Sand
Sand estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Infanoj en Torento
Infanoj en Torento estas libro verkita fare de Stellan Engholm kaj origine eldonita de Literatura Mondo en Budapeŝto. La unua eldono datiĝas de 1934 kaj la tria de 1972 (ĉe Dansk Esperanto-Forlag).
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1934 Infanoj en Torento.jpg|Unua eldono Dosiero:1972 Infanoj en Torento.jpeg|Tria eldono, 1972. </Gallery>
Luigi Lilio
Aloysius Lilius (ĉirkaŭ 1510 – 1576), ankaŭ varie referencata kiel Luigi Lilio, Luigi Giglio, estis itala doktoro, astronomo, filozofo kaj kronologo, kaj ankaŭ la "unuaranga aŭtoro" kiu havigis la proponon kiu (post modifoj) iĝis la bazo de la reformo de la Gregoria kalendaro de 1582.
La kratero Lilius sur la Luno estas nomita laŭ li, kaj same la asteroido 2346 Lilio. En komputiko, la Lilia dato estas la nombro de tagoj ekde la adopto de la Gregoria kalendaro la 15an de Oktobro 1582.
Bibliografio
Moyer, G. (November 1982). "Luigi Lilio and the Gregorian reform of the calendar". Sky and Telescope. 64 (11): 418–9. Bibcode:1982S&T....64..418M.. Bond, J. J. (1966). Handy Book of Rules and Tables for Verifying Dates within the Christian Era. Russell & Russell, a Division of Atheneum House Inc.. Encyclopædia Britannica. Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc. 1980. p. 602
Uzoŝarĝo
Uzoŝarĝo (ankaŭ trafikŝarĝo) estas en konstrufako malkonstanta aŭ mova efiko sur konstruelementon, kiun kaŭzas ekzemple personoj, ekipaj aferoj, stokaĵoj, maŝinoj aŭ veturiloj.
La intenseco de la uzoŝarĝo havas hazardan karakteron. Povas aperi precipe subitaj ŝanĝoj je ajna momento same kiel dum mallonga tempo ekstreme altaj valoroj. Male al la konstantaj ŝarĝoj la trafikŝarĝoj je statistika kalkulado estas konsiderataj nur tiam, se ili efikas malavantaĝaj por la farenda pruvo.
Tápióság
Tápióság [tApiOŝAg] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Nagykáta. Tápió estas rojo, kunfluanto de rivero Zagyva.
Situo
Tápióság situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, inter grandvilaĝo Sülysáp kaj urbo Nagykáta. Újszász troviĝas je 46, Budapeŝto kaj Szolnok je po 55 km-oj.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenas el 1271. En la turka erao la komunumo senhomiĝis, ĉeĥoj refondis ĝin en 1718. La romkatolika preĝejo konstruiĝis en 1729.
Famuloj
En Tápióság naskiĝis inĝeniero Antal Kövesi.
Carl Gottlieb Weisser
Carl Gottlieb WEISSER (ankaŭ: Weiser; naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Vajmaro) estis germana skulptisto.
Vivo
Weisser venis al Vajmaro en 1802 kun Christian Friedrich Tieck por labori pri la skulptado de Urba palaco sub la direktado kaj salajriĝo de Tieck. Post la foriro de Tieck en printempo 1805 li daŭre laboris sendepende ĝuante la homan kaj porartistan simpation de Johann Wolfgang von Goethe. En 1807 li iĝis kortega skulptisto de la Dukujo Saksio-Vajmaro.
Li faris bustojn konforme al la neoklasikisma stilo de Tieck. Li kreis buston de la pentristo Lucas Cranach la Maljuna por la bavaria kronprinco Ludovko kiu nun estas en la Halo de famo en Munkeno. De la vajmaraj bustoj de Tieck, same kiel de siaj propraj, li faris gipsaĵojn por vendo. Ilin li flegis mem reverki.
Alfred Nobel
Alfred NOBEL (naskiĝis la 21-an de oktobro 1833 en Stokholmo, mortis la 10-an de decembro 1896 en Sanremo) estis sveda kemiisto, inventisto kaj verkisto.
Biografio
Nobel estis la tria filo de Emmanuel Nobel (1801-1872), kiu naskiĝis en Stokholmo sed fruaĝe transloĝiĝis kun sia familio al Sankt-Peterburgo. En 1859, la patro kaj li revenis al Svedio, kie Nobel ekstudis eksplodaĵojn, kaj precipe spertiĝis pri nitroglicerino.
La plej grava el liaj 355 inventaĵoj estas dinamito, inventita en 1867.
Antaŭ sia morto je la Alfred Nobel – kiu ne havis gefilojn – decidis heredigi la plej grandan parton de sia grandega kapitalo al fondaĵo. El la interezoj ĉiujare estas disdonata la tiel nomataj Nobel-premioj pri literaturo, fiziko, kemio, medicino kaj paco. (Al la pacpremio lin instigis interalie Bertha von Suttner, kiu almenaŭ post lia morto esprimis sin pozitive pri Esperanto.)
La Nobel-premioj kaj la Nobel-memora premio pri ekonomiko ne estas samspecaj; la dua ja estas disdonata samokaze de la Nobel-premioj, sed ĝi ne havas fundamenton en la testamento de Nobel. Ĝi ne estas pagata de la Nobel-fondaĵo sed de la sveda Regna Banko (Riksbanken).
Nemesis
Samtempe kun la testamento, Nobel verkis teatraĵon – Nemesis, tragedion de kvar aktoj – pri Beatrice Cenci, eldonita dum li agoniis kaj (escepte de tri ekzempleroj) detruita tuj post lia morto de liaj postvivantoj, konsiderantaj ĝin blasfemo. La unua ne detruita eldono aperis en 2003 ĉe Eldona Societo Esperanto.
Habic
Habic (habik) (hungare: Hétbükk) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al komunumo Petelea. En 1910 ĝi havis 664 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 393. Ĝia unua skriba mencio estas en 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Rubigen
Rubigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2865 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Rubigen situas en la Svisa Mezlando ĉe la orienta bordo de la rivero Aro, proksimume 10 kilometrojn sudoriente de la federacia urbo Berno. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Rubigen, Kleinhöchstetten, Oberholz, Hunziken (apud la ponto trans Aro) kaj Beitenwil, kaj la nova kvartalo Schwarzbach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rubigen limas en nordoriento al Worb, en oriento al Trimstein, en sudo al Münsingen, en okcidento al Belp, kaj en nordokcidcento al Allmendingen.
Trafiko
Tra Rubigen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6 de Berno al Thun, kiu en la centro de Rubigen kruciĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Worb al Belp. Tra la komunuma teritorio pasas la svisa aŭtovojo A6, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo. Rekte aliflanke de la rivero Aro situas la internacia Flughaveno Berno-Belp. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno tra Thun al Brigo. Krome ekzistas buslinio de Belp al Worb.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rubigen datiĝas el la jaro 1267 kiel Rubingen. Jam pli frue menciĝis la setlejeto Hunziken en la jaro 982 kiel Huncinga. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj diversaj objektoj el la neolitiko, bronzepoko kaj La-Tène-epoko. Dum mezepoko Rubigen estis parto de la Senjorujo Münsingen. Ek de la 16-a jarcento Rubigen apartenis al la berna tribunalejo Konolfingen. En la iama Kastelo Rubigen en la vilaĝeto Beitenwil hodiaŭ troviĝas socipedagogia komunumo. En la jaro 1993 Allmendingen ĉe Berno, kiu ĝis tiam estis parto de Rubigen, disiĝis de la komunumo kaj fariĝis aparta loĝantarkomunumo.
Preĝejo Katarina de Aleksandrio (Prago)
Preĝejo de sankta Katarina (Kateřinky) kaj la iama monaĥejo estas historia monumento en Prago.
Sandau
Sandau havas diversajn signifojn:
Preĝejo Katarina de Aleksandrio (Prago)
Historio
La kirko estis fondita de Karolo la 4-a en la jaro 1355. El la gotika konstruaĵo de la sankta Katarina - preĝejo restis ĝis hodiaŭ nur la svelta turo. La preĝejon barokigis entute la konstruisto K. I. Dienzenhofer en la jaroj 1737-1741. Ĝi estas unu el la plej ĉarmaj kaj rimarkindaj verkoj de tiu elstara artisto. En la monaĥejo troviĝas nuntempe psikiatria malsanulejo.
Gregorio la 16-a
Gregorio la 16-a, naskita la en Belluno kun la nomo Bartolommeo Alberto Cappellari, estis papo de la  ĝis la, kiam li mortis en Romo. Li estis romualdano.
Guijo de Coria
La loĝantoj nomiĝas guijeños. La censita populacio en 2008 estis de 241 loĝantoj.
Bud Shank
Clifford Everett „Bud“ Shank (naskiĝis la 27-an de majo 1926 en Dayton, Ohio; mortis la 2-an de aprilo 2009 en Tucson, Arizono) estis usona ĵazmuzikisto (aldo- kaj baritonsaksofono, fluto, aranĝado).
Gregorio la 16-a
La konklavo por lia elekto daŭris sufiĉe longe; laŭ iuj 54 aŭ 64 tagojn; ĝi finiĝis la. Antaŭ sia elekto Gregorio estis ne episkopo, sed monaĥeja abato (eklezie samranga al episkopo, sed ne al kardinalo). Li estis la lasta ne-episkopo, kiu estis elektita kiel papo.
Guijo de Coria
Situo
Guijo de Coria estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 444 m; je 86 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 146 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 74,75 km². Ĝi estas je ĉirkaŭ 18 km de Coria, la plej proksima urbo al kiu la nomo submetiĝas, kaj je ĉirkaŭ 30 km de Plasencia, en etenda ebenaĵo je 445 m super marnivelo kaj sude de la Sierra de Gata kaj norde de la rivero Alagón, ĉefa alfluanto de la rivero Taĵo. La municipa teritorio limas norde kun Santibáñez el Alto kaj Villa del Campo, sude kun Morcillo kaj Coria, oriente kun Pozuelo de Zarzón kaj Guijo de Galisteo kaj okcidente kun Calzadilla.
Bud Shank
Vivo
Shank lernis ekde la deka vivojaro klarnetludon kaj ekde la dekkvara saksofonludon. Post studo ĉe altlernejo en Norda Karolino li iris en 1947 al la usona okcidenta marbordo, kie li komence ludis ĝis 1948 tenorsaksofonon ĉe Charlie Barnet. Post tio li laboris inter 1950 kaj 1951 ĉe Stan Kenton, kie li surdiskigis fruan soloon per fluto. Post sia militservo li surdiskigis en 1953 kun la dekopo de Gerry Mulligan. De Shorty Rogers li lernis kompozicion. Inter 1953 kaj 1956 li estis daŭra membro de la ensemblo Lighthouse All Stars kaj kunverkis ties sonregistradojn kun Chet Baker resp. Miles Davis; post tio li direktis propran kvaropon. Li ankaŭ prezentis kun Shorty Rogers, Pete Rugolo, Teddy Charles kaj June Christy. Kun Bob Cooper li verkis ankaŭ aliajn diskojn, ekz. la konceptalbumon Flute and Oboe, kun Shelly Manne aŭ Maynard Ferguson. En 1957 la du blovistoj vojaĝis tra Eŭropo, kie ili muzikis kun Attila Zoller, Albert Mangelsdorff kaj Gary Peacock. Ekde meze de la 1960-aj jaroj li perlaboris kiel studiomuzikisto kaj filmmuzika komponisto, verkis ankaŭ albumojn kun brazila kaj fonmuzikon, ekz. kun Sergio Mendes, ludis la soloon sur „California Dreamin’“ de The Mamas and the Papas, tamen foje prezentis ĵazon. En 1974 li fondis kun Ray Brown, Jeff Hamilton kaj Laurindo Almeida la ensemblon LA4, kun kiu li prezentis dum pli ol jardeko; meze de la 1980-aj jaroj li vojaĝis tra Eŭropo kun Shorty Rogers, kun kiu li ankaŭ en 1991 revigis la bandon Lighthouse All Stars. Shank ankaŭ partoprenis muzikajn limotransirojn kaj muzikis jam en 1962 kun Ravi Shankar same kiel poste kun la japana Kotoludisto Kimio Eto. Lian multrimedan prezentadon „Lost Cathedral“ ankaŭ kunverkis Jay Clayton.
Gregorio la 16-a
Vivo
Post la finfaro de la konkordato kun Nederlando (ankoraŭ dum la regado de Leono la 12-a) la papo Pio la 8-a nomumis Cappellari la ĉefintertraktanto kun la prusoj. Temis pri reguligo de geedzecoj inter katolikoj kaj protestantoj.
Atingoj kaj karaktero
Kvankam Cappellari persone estis modesta kaj bonhumora li enkondukis, post la papiĝo, tre malmodernajn tendencojn en la Papan Ŝtaton favorante la jezuitojn. Ribeloj baldaŭ finigitis kun helpo de aŭstraj trupoj. La de aliaj eŭropaj registaroj rekomendita plimodernigo de la Papa Ŝtato ne okazis. En 1832 sekvis nova ribelo; pro denova aŭstra helpo trupoj el Franclando sekve okupis Ancona. La sekvajn jarojn alternis rebeletoj, amnestietoj, plirigidigoj. Ĉirkaŭ 2000 politikaj arestitoj salajritis je la fino de la regado de Gregorio la 16-a.
Guijo de Coria
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe rura turismo kaj enspezoj pro centraloj de suna energio
Vidindaĵoj
En Guijo de Coria troviĝas la jenaj vidindaĵoj:
Gregorio la 16-a
Atingoj kaj karaktero
Gregorio ankaŭ havis multkostajn elspezojn ekz. por akvokondukilo ĉe Tivoli, por la finkonstruo de la Paŭlo-kirko. Inverse li meritis pri la ordigo de la artkolektoj papaj kaj la malfermigo de la Vatikana biblioteko por esploristoj. Ultramontanismo kreskis dum lia regado.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 269, kio legeblas tie ĉi interrete.
László Boér
BOÉR László [pr. boe:r] estis rumanuja hungara kuracisto naskiĝinta en Magyarszovát la 28-an de marto 1907 kaj mortinta en Târgu Mureş la 17-an de septembro 1972. Li estis la edzo de Lászlóné Boér.
Kariero
László Boér havigis diplomon en Kluĵo en la jaro de 1931. Ekde 1939 ĝis 1948 li estis ĉefkuracisto malsanuleja en Satu Mare. En 1949 li iĝis gvidanto de la Katedro pri Epidemiologio en la Universitatea de Medicină şi Farmacie din Târgu Mureş. Li publikis studojn pri epidemiologio kaj genetiko en gazetoj Revista Medicală, Microbiologie-Epidemologie kaj en alij fakrevuoj.
Bud Shank
Vivo
Dum la lastaj jaroj li muzikis ankaŭ kun pli junaj muzikistoj kiel Lewis Nash aŭ Cyrus Chestnut. En 2005 li fondis la bandegon Bud Shank Big Band kaj en 2007 li publikigis kun pianisto Bill Mays la albumon Beyond the Red Door. Ankoraŭ la 1-an de aprilo 2009 li verkis en San Diego novan albumon.
Pensford
Pensford estas la plej granda vilaĝo en la civila paroĥo Publow with Pensford en Somerset, Anglio. Ĝi kuŝas en la valo de la rivero Chew, proksimume 7 mejlojn (11 km) sude de Bristol kaj 8 mejlojn (13 km) okcidente de Bath. Ĝi estas ĉe la ŝoseo A37 el Bristol al Shepton Mallet.
Pensford estis identigita kiel de speciala arkitektura kaj historia interesoj kaj estis deklarita kiel Konservareo en Majo 1988.
Charles Duncan Michener
Charles Duncan MICHENER (22a de septembro, 1918 – 1a de novembro, 2015) estis usona entomologo naskiĝinta en Pasadena (Kalifornio). Li estis grava fakulo pri abeloj, kaj lia magnum opus estis The Bees of the World (Tutmondaj abeloj).
Multon de sia kariero li dediĉis al la sistematiko kaj natura historio de abeloj. Li doktoriĝis pri entomologio en 1941, el la Universitato de Kalifornio en Berkeley. Li restis en Kalifornio ĝis 1942, kiam li iĝis Helpozorganto pri Lepidopteroj en la Usona Muzeo de Natura Historio en Novjorko.
En 1944 li publikigis klasigsistemon por abeloj kiu estis tuj adoptita tutmonde, kaj estis uzata ĝis 1993 kaj 1995, kiam li kunaŭtoris novajn klasigojn.
La laboro de Michener pri socia evolucio en la Haliktedoj en la 1960-aj jaroj helpis formi la grundon por la revolucio de la sociobiologio en la 1970-aj jaroj, kiam E. O. Wilson fidis altgrade sur la konceptoj de Michener pri la vojoj el la solema al la tre sociema vivo.
Ĉarpentabelo
Ĉarpentabeloj estas specioj de la genro Xylocopa (Ksilokopo) de la subfamilio Ksilokopenoj de abeloj. La genro enhavas ĉirkaŭ 500 abelspeciojn en 31 subgenroj. La komuna nomo "Ĉarpentabelo" derivas el ilia nestokutimo; preskaŭ ĉiuj specioj trunestas en malmola plantomaterialo tiel kiel mortinta ligno aŭ bambuo. La ĉefaj esceptoj estas specioj de la subgenro Proxylocopa; ili fosas nestotunelojn en taŭga grundo.
4382 Stravinsky
4382 Stravinsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa komponisto kaj dirigento Igor Fjodoroviĉ Stravinskij (cirile: Игорь Фёдорович Стравинский, 1882–1971).
Gersheim
Gersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saarpfalz de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Silvio José Cardoso Reis Junior
Silvio José Cardoso Reis Junior (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
3004 Knud
3004 Knud estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Knud" en honoro de la dana (gronlanda) polusa esploradisto kaj antropologo Knud Rasmussen (1879–1933).
Hetiur
Hetiur [hetjur] (hungare: Hétúr, germane: Marienburg) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sighişoara kaj administracie apartenas al urbo Sighişoara. En 1910 ĝi havis 1 209 loĝantojn (germanoj, hungaroj) kaj en 1992 (rumanoj, 14% ciganoj, 10% hungaroj, 7% germanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1301. Ĝi estis unu el 13 saksaj servutulvilaĝoj de la komitato Kis-Küküllő. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye).
Preĝejo Sankta Apolinario (Prago)
Preĝejo Sankta Apolinario (kostel sv. Apolináře) estas historia konstruaĵo en la Nova Urbo de Prago. Ĝi estis fondita en la dua duono de la 14-a jarcento fare de Karolo la 4-a. Vidindaj estas speciale la gotikaj murpentraĵoj el la epoko ĉirkaŭ 1390.
Benzila triklorido
Benzila triklorido aŭ C7H5Cl3, ankaŭ konata kiel triklorotolueno, estas organika aromata komponaĵo de kloro kun tolueno, senkolora likvaĵo kun korodaj proprecoj ĉefe uzata kiel interaĵo en la preparado de kemiaj produktoj kiel tinkturoj kaj farmaciaĵoj.
Ĝi estas klasata kiel ekstreme danĝera substanco fare de la saninstitutoj kaj estas submetita al striktaj raportaj postuloj de la instalaĵoj kiuj produktas, enstokigas aŭ uzas ĝin en signifoplenajn kvantojn. Benzotriklorido estas nesolvebla en akvo ĉe meditemperaturo kaj malkomponiĝas en ĝia ĉeesto, tamen ĝi estas solvebla en alkoholo, benzeno kaj etero. Ĝi estas irita substanco al okuloj kaj haŭto kaj oni suspektas ke ĝi estas karcinomogena. La mortigaj dozoj estas tre malaltaj kaj ĝi posedas toksajn efikojn sur la centra nervosistemo.
Reakcio 3
Trifluoro-acetata acido estas preparata per metodo kiu ilustras la stabilecon kaj senaktivecon inter karbonaj kaj fluoraj ligiloj. Kiam benzotriklorido estas traktata kun arĝento aŭ antimono, la rezultanta benzotrifluorido povas forte oksidiĝi kaj la benzena ringo estos tute detruita.
Bizanca kalendaro
Bizanca kalendaro estas unu de la tipoj de kalendaro ekzistantaj, derivita de la Julia kalendaro. La nomo rilatas al la fakto ke ĝi estis uzata dum la tuta daŭro de la jarmila Bizanca Imperio. Ĝi estis establita de Konstanteno la Granda en la jaro 312 de la kristana erao.
La bizanca kalendaro derivis el la Julia kalendaro, en uzado en la Romia Imperio, diference nur per la dato de komenco de la jaro kaj la numerigo de la jaroj; krome oni establis periodon de dek kvin jaroj. La jaro ekis la tagon 1-a de septembro (notindas ke ankoraŭ en la aktualo en Sardio la monato de septembro estas nomata Cabudanni -"jarfino"-, klara okazo de kultura heredo de la bizanca dominado de la insulo), kaj finis en la 31-a de aŭgusto.
La numerigo de la jaroj estis komencita en la jaro ĉirkaŭkalkulita por la mondokreado (Anno Mundi en latina, ἔτος κόσμου Εtos Kosmou en greka), kiu laŭ Panodoro de Aleksandrio (nome la bizanca saĝulo kiu kalkulis tion tra unu de la eblaj interpretoj de la biblia kronologio) okazis en la 1a de septembro de la jaro 5509 a.K., de la nomita antioka erao aŭ aleksandria erao.
154660 Kavelaars
154660 Kavelaars estas asteroido de la interna asteroida zono malkovrita la de la kanada astronomo David D. Balam elde observatorio de Mauna Kea (Havajo, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:8 kun la Tero kaj ano de la Hungaria familio.
Nomo
Ĝia nomo honora la kanadan astronomon John J. Kavelaars, asociatan esploran oficiston ĉe la Instituto Herzberg de Astrofiziko de la Nacia Konsilantaro pri Esplorado de Kanado kaj kun-malkovrinto de pluraj dek-duoj da neregulaj satelitoj de eksteraj planedoj.
1268 Libio
1268 Libio  estas meze granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nordafrika lando Libio. Oni ne konfuzu ĝin kun 5672 Libby.
Pullman (Vaŝingtonio)
Pullman estas la plej granda urbo en Kantono Whitman, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi situas en la sudorienta parto de Vaŝingtonio, en la fekunda montet-regiono nomata "Palouse". Ĝi estas agrikultura centro, kaj la loko de la ĉefkampuso de Vaŝingtonia Ŝtata Universitato (WSU), kies origina nomo estis "Washington Agricultural College and School of Science". Ĝis 1884 la loko (poŝtoficejo, sed ankoraŭ ne urbo) nomiĝis "Three Forks" (Tri Forkoj); tiujare oni renomis ĝin honore al la industriestro-inĝeniero George Pullman.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Up-River
"Up-River" (el la angla esprimo: Up River Parana Ports) estas zono rivera en Argentino, karakterizata ĉar kunigas la ĉefajn havenojn eksportantajn el greno (kaj por oleo kaj kiel cerealo) de la lando. La zono etendas laŭlonge de 67 km de la Rivero Paranao inter Arroyo Seco, en la suda pinto de la Provinco Santa Fe, ĝis Timbúes, 35 kilometrojn norde de la urbo Rosario, ankaŭ en la provinco Santa Fe. La administra, politika kaj serveja akso de Up-River estas la urbo Rosario.
Olivér Pittner
Biografio
Olivér Pittner la mezjernejon finis en Argentino, de kie lia familio relokiĝis en la fino de la 1920-aj jaroj en Rumanion. Inter 1930-1934 li faris artajn studojn en la Artistkolonio de Baia Mare. La rumanaj aŭtoritatoj pro lia maldekstraj manifestacioj en 1940 internigis lin en Caracalon. Post la Viena arbitracio li loksidiĝis en Marosvásárhely. Li estis la fondinto, respondecredaktoro kaj eldonisto de Szabad Szó ĝis septembro 1945; en 1945 li estis fondinto kaj sekretario de Salamon Ernő Népi Athenaeum, en 1946 la ekonomia direktoro de Székely Színház de Târgu Mureș. Li apartenis al la tria generacio de pentristoj de Baia Mare. Liaj majstroj estis János Krizsán kaj András Mikola, sed alte taksis liajn kreaĵaron ankaŭ Sándor Ziffer. Li vekis sensacion jam en la 1930-aj jaroj.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kál)
Preĝejo Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Kál.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto inter arboj. Antaŭ la fasado estas videbla ŝtona kruco el 1800. En mezo de la fasado la kvadrata turo altiĝas, krome estas videblaj en niĉoj skulptaĵoj pri apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo (faritaj en la 20-a jarcento). La navo estas simpla, apud la sanktejo la sakristio funkcias. Interne la murpentraĵoj estis pentritaj en 1930, poste en 1993. La mebloj devenas el la 18-a jarcento. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1852.
Kermeso okazas en la 29-an de junio.
Sankt Johann
Sankt Johann laŭ Sankta Johano estas nomo de lokoj en
Wakaf Bharu
Wakaf Bharu estas urbeto en Tumpat distrikto, Kelantan, Malajzio.
Geografio-Loko
Wakaf Bharu stacidomo ĉe la Orienta Marbordo-Linio situas ĉi tie. Apud la moskeo estas pluraj suraŭ (eta moskeo en malaja). Estas ankaŭ kristana preĝejo en Wakaf Bharu.
Wakaf Bharu viglas kun homoj vendrede pro la fama bazaro kiu nomiĝas "Pasar Jumaat" aŭ "Friday Market" 'vendreda bazaro', proksime de "Pasar Besar Wakaf Bharu" aŭ "Wakaf Bharu Big Market" 'granda bazaro de Wakaf Bharu'.
Jioj
La Jioj aŭ Nuosuj, en Nuosu-lingvo: ꆈꌠ, [nɔ̄sū]; en ĉina transskribo: 诺苏; Nuòsū; ĉine: 彝族; pinjino: Yízú; laŭvorte "Jio-etneco" historie konata kiel la Loloj, ĉine: 倮倮; pinjino: Luǒluǒ; vjetnama: Lô Lô; Taja: โล-โล, latinigita: Lo-Lo; estas etno en Ĉinio, Vjetnamio, Laoso kaj Tajlando. Naŭ milionoj da Jioj-homoj vivas en tiuj landoj, ili estas la sepa plej granda el la 56 etnoj oficiale agnoskitaj de la Ĉina Popola Respubliko. Ili vivas ĉefe en kamparaj lokoj de Siĉuano, Junano, Gŭiĝoŭo, kaj Gvanŝio, kutime en montaraj regionoj. La Lianŝan Jio Aŭtonoma Gubernio estas hejmo de la plej granda populacio de la Jioj ene de kontinenta Ĉinio, kun du milionoj da Jioj-uloj en la regiono. Por aliaj landoj, en 1999, estas 3 300 Lô Lô homoj vivantaj en la Hà Giang, Cao Bằng, kaj Lào Cai provincoj en Nord-Vjetnamo.
Wakaf Bharu
Edukado
Baz-Lernejoj
Jioj
La Jioj parolas diversajn Lolo-lingvojn, proksime rilatajn al la Birma lingvo, kvankam ĝi havas fortajn ĉinajn kaj vjetnamajn influojn. La prestiĝa vario estas la Nuosu-lingvo, kiu estas skribita en la Jio-skripto.<mapframe latitude="27.88" longitude="102.27" zoom="4" text="Mapo de la Lianŝan Jio Aŭtonoma Gubernio" width="400" height="300" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 102.304688,         27.303334        ]      }    }  ] }
Wakaf Bharu
Edukado
Mez-Lernejoj
Dom-Loĝejoj
Poŝkodo
Jioj
Historio
Laŭ parola kaj skriba Jio-legendo, ĉiuj vivoformoj originis de akvo kaj akvo estis kreita per neĝfandado, kiu dum ĝi gutis malsupren, kreis estaĵon nomitan la Ni. La Ni naskis ĉiun vivon. Ni estas alia nomo por la Jioj-popolo. Ĝi foje estas tradukita kiel nigra, ĉar nigra estas respektata koloro en Jio-kulturo. Jio-tradicio rakontas, ke ilia komuna prapatro estis nomita Apu Dumu, (skribite; ꀉꁌꅋꃅ aŭ ꀉꁌꐧꃅ, En Jio Pinyin "Axpu Ddutmu" aŭ "Axpu Jjutmu" laŭ lokaj dialektoj aŭ kredoj). Apu Dumu havis tri edzinojn, ĉiu el kiuj havis po du filojn. La ses filoj migris al la areo kiu nun estas Ĵaoton kaj disvastiĝis en la kvar indikoj, kreante la Wu, Ĵa, Nŭo, Hen, Bu, kaj Mo klanojn. La Jioj Homoj praktikis unikan kulturan genliniosistemon kie pli junaj fratoj estis traktitaj kiel sklavoj fare de siaj aĝestroj, kiu rezultigis kulturon de migrado kie pli junaj filoj konstante forlasis siajn vilaĝojn.
Gŭiĝoŭo regnoj
La Hen-klano estas dividita en du branĉojn. Unu el la du, populare konata kiel la "Wumen", ekloĝis laŭ la okcidenta deklivo de la Wumen Montaro, etendante sian regadon same malproksimen okcidenten kiel nuntempa Ĵaoton, Junano. La alia branĉo, konata kiel la Ĉele, moviĝis laŭ la orienta deklivo de la Wumen-Montaro kaj ekloĝis norde de la Ĉiŝŭi rivero. En la tempoj de la Tan-dinastio (7-a ĝis 10-a jarcentoj) Inter la jaroj 618 ĝis 907), la Ĉele okupis la areon de hodiaŭa Ŝujon distrikto en Siĉuano ĝis Bijie urbo en Gŭiĝoŭo. La Bu-klano fragmentiĝis en kvar branĉojn. La filio Bole ekloĝis en Anŝun, la filio Wusa ekloĝis en Weinin, la filio Azoŭĉi ekloĝis en Ĵanji, kaj la filio Gukuge ekloĝis en nordorienta Junano. La Mo-klano, descendanta de Mujiji (慕齊齊), estis dividita en tri branĉojn. Unu branĉo konata kiel la Agŭangren, gvidita fare de Waloŭ, ekloĝis en sudokcidenta Gŭiĝoŭo kaj formis la Ziĉi-Regnon. Wŭake gvidis la duan branĉon, la Ajuŝi, ekloĝis proksime de Ma'an-monto sude de Hujze. Wŭana gvidis la trian branĉon ekloĝi en Heĵano. En la 3-a jarcento p.K, la branĉo de Wŭana estis dividita en du pliajn branĉojn. Ĝis la jaro 300, Lŭodjan, unu el la du branĉoj de Wŭana, kovris grandan parton de la Ŝujŝi-regiono. Ĝia reganto, Mogŭan (莫翁), movis la ĉefurbon al Dafan, kie li renomis sian regnon la Mu'ege-regno.
Lingvo
La registaro de Ĉinio agnoskas ses reciproke nekompreneblajn Jio-lingvojn, el diversaj branĉoj de la Lolo-familio.
Norda Jio estas la plej granda kun proksimume du milionoj da parolantoj kaj estas la bazo de la literatura lingvo. Ĝi estas analiza lingvo. Ekzistas ankaŭ etne Yi-lingvoj de Vjetnamio kiuj uzas la Jio-manuskripton, kiel ekzemple la Mancia lingvo. Multaj Jioj en Junano, Gŭiĝoŭo kaj Gvanŝio konas la ĉinan lingvon.
Sekso
Deveno kaj heredo en Jio-socio estis tradicie patroliniaj kaj viroj estis ĝenerale konsideritaj superaj ol virinoj. Viroj praktikis poligamion kaj leviratan geedziĝon. Virinoj estis ekskluditaj de buŝaj genealogioj. En certaj lokoj, Jioj-ulinoj daŭre postrestas malantaŭ viroj laŭ bazinstruado kaj tre malmultaj Jioj-ulinoj iĝas edukaj instruistoj aŭ politikaj gvidantoj. Jioj-inoj rimarkeble trinkis kaj fumis pli ol han-ĉinoj.
Torĉo-Festivalo
La Torĉo-Festivalo estas unu el la ĉefaj festotagoj de la Jioj-popolo. Laŭ Jio-legendo, estis iam du viroj de granda forto, Sireabi kaj Atilaba. Sireabi vivis en la ĉielo dum Atilaba sur la tero. Kiam Sireabi aŭdis pri la forto de Atilaba, li defiis Atilaba al lukto-matĉo. Post suferspertado de du malvenkoj, Sireabi estis mortigita en atako, kiu tre kolerigis la bodisatavojn, kiuj sendis plagon de akridoj por finfine puni la teron. En la 24-a tago de la 6-a monato de la luna kalendaro, Atilaba hakis multajn pinojn kaj uzis ilin kiel torĉojn por senvivigi la akridojn, protektante la kultivaĵojn kontraŭ detruo. La Torĉo-Festivalo estas tiel okazigita en lia honoro.
Literaturo
Artisto Colette Fu, pranepino de Lon Jun pasigis tempon de 1996 ĝis nun fotante la popolon Jioj kaj ilian komunumon en Junano. Ŝia serio de ŝpruclibroj, titolita "Ni estas Tigro-Drako-Homoj", inkludas bildojn de multaj Jioj-grupoj.
San Teodoro
San Teodoro interalie estas la nomo de du komunumoj en Italio:
Pio la 9-a
La beata Pio la 9-a, naskiĝinta je la 13-a de majo 1792 kun la civila nomo Giovanni M. MASTAI-FERRETTI, mortinta je la 7-a de februaro 1878, estis papo dum 31 jaroj de la 16-a de junio 1846 ĝis sia morto. Lia papado (32 jaroj) estis la plej longa el ĉiuj, krom tiu de la apostolo sankta Petro, pri kiu oni cetere ne povas ekzakte diri, kiam ĝi komenciĝis.
Li en 1854 deklaris la dogmon pri la Senmakula koncipiĝo. Ĝis tiam neniu papo aŭdacis enkonduki novan kaj gravan dogmon ekster ĉiu koncilio, nur per sia privata aŭtoritato. Tamen la kulto al la Virgulino estis tiel fervora en la katolikaro, ke la protestoj estis malmultegaj. En 1864 aperis la listo de herezaj eraroj (Syllabus), multe diskutota. En 1869 li kunvokis la unuan vatikanan koncilion, kiu interalie dekretis la principon de la neeraripovo de la papo.
Dum la ribeloj pri la unuigo de Italio li rifuzis agnoski la novan italan ŝtaton kaj devis retiriĝi en Vatikano. Tiu stato, nomata la "Roma Demando", estis solvita nur per la Laterana Pakto de 1929.
Lia proceso pri beatigo komenciĝis je la 11-a de februaro 1907. Oni deklaris lin ador-honorinda je la 6-a de julio 1985 kaj beata je la 3-a de septembro 2000. La proceso do daŭris kompare longan tempon kaj finiĝis nur dum la papeco de Johano Paŭlo la 2-a.
Valmir Aparecido Franci
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Distrikto Höxter
La distrikto Höxter situas en la nordoriento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Höxter. La distrikto ekestis dum la jaro 1975 per kunigo de la ĝistiamaj distriktoj Höxter kaj Warburg. Historie la nuna distrikto identas kun la antaŭa "distrikto Oberwalden" de la eksa princepiskopejo Paderborn, dum la najbara distrikto Paderborn historie estis la antaŭa "distrikto Unterwalden" de la eksa princepiskopejo.
Al la distrikto Höxter najbaras la distriktoj Lippe norde, Holzminden kaj Northeim (ambaŭ en Malsupra Saksio) oriente, Waldeck-Frankenberg sudoriente, Kassel oriente kaj sude (ambaŭ en Hesio), Hochsauerland sude kaj Paderborn okcidente. La distrikto havas la kompare malaltan nombron de po 128 loĝantoj laŭ kvadrata kilometro kaj estas la malplej dense loĝata distrikto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio.
Administra divido
La distrikto konsistas el la sekvaj 10 urboj, kiuj jen en la sekva listo listiĝas alfabete. Inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Thézy-Glimont (stacidomo)
Thézy-Glimont estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Thézy-Glimont, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Ormoy-Villers - Boves (232000).
Sântana Nirajului
Sântana Nirajului [sıntana niraĵuluj] (hungare: Nyárádszentanna njaradsentana) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 640 loĝantojn (hungaroj); en 1992 365. Ĝia unua mencio skribe estas en 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Maros-Torda vármegye). En 1964 ĝi estis aligita al Miercurea Nirajului.
Ike Quebec
Ike Abrams QUEBEC (prononci Kjubek) (naskita la 17-an de aŭgusto 1918 en Newark, Nov-Ĵerzejo; mortita la 16-an de januaro 1963 en Novjorko) estis usona ĵaz-tenorsaksofonisto kaj sondiskoproduktisto.