cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petro Valdo
Lia nomo
Rilate la nomon “Petro”, ĝi atribuiĝis al li nur en 14-a jarcento, tio estas 150 jarojn post lia morto: eble per ĝi oni celis reliefigi kelkan karakteron de lia misio similan al tiu de la apostolo Petro.
Biografio
En 1179, Valdo kune kun kelkaj el siaj disĉiploj pilgrime, kaj havigi aprobon por sia kuntraton, iris al Romo. Ili estis kontentige ricevitaj de la papo Aleksandro la 3-a sed malpli varme de la Roma kurio. Ili devis ekspliki siajn kredajn vidpunktojn antaŭ kolegio de tri ŝanĝitaj ekleziuloj, aparte rilate la punktojn kiuj estis dibatitaj inter la tiama eklezia intelektularo kiel Universala sacerdoteco, evangelio en la vulgara lingvo, la devo de plia malriĉeco en la vivo de eklezia institucio, pri Eŭkaristio... Valdo kaj ties amikoj al la komisiono ne ŝajnis serioze konsiderindaj; enketanta grupo, al kiu partoprenis ankaŭ Walter Map, ekleziulo reprezentanto de la reĝo de Anglio Henriko la 2-a, ilin demandis pri precizaj punktoj de teologio, al kiuj ili ne sciis respondi. La renkonto fruktis nenion kaj Valdo kaj liaj akompanantoj, dekomence suspektitaj je herezo, estis la saman jaron malaprobitaj en la Tria Laterana Koncilio pro iliaj religiaj tezoj, sed ne ekskomunikitaj.
En tiu koncilio ili petis la rekonon pri sia kunfraton “Malriĉuloj de Liono” kaj la permeson prediki dum liturgiaĵoj. La unu peto ricevis konsenton, la dua, laŭ kelkaj kronikistoj, ne.
Dekomence la grupo de “Malriĉuloj de Liono” (tiel ili estis indikataj foje) estis protekta de la ĉeepiskopo de Liono de Pontivy, iom sentema pri la reformantaj tezoj de la movado, poste forigita el la urbo ordone de la posteulo, Jean Belles-mains, pro nekatolikaj pozicioj ĉiam pli evidentiĝantaj en la movado, fine ĝi rifuĝiĝis kaj instaliĝis en la altaj Piemontaj Valoj kaj en kelkaj landoj de Francio. Tio estis al ago naskanta la Valdanan Eklezion. La doktrinon de tiu eklezio, kaj do de Petro Valdo, estis poste kondamnita kun ekskomuniko en la Koncilio de Verono de 1184 kaj denove pli detale en la Kvara Laterana Koncilio en 1215.
Teologiaj kaj kredaj tezoj de Valdo kaj ties disĉiploj
Jean-Baptiste Henri Lacordaire tiel resumas la motivojn de tiuj kondamnoj de Valdaj tezoj: “li asertis la neeblecon savi la eklezion per la eklezio, Li deklaris ke la “Edzino” de Jesuo Kristo hereze falis sub Konstanteno, akceptante terajn posedaĵon: ke la roma eklezio estas la granda prostituitino pri kiu en la Apokalipso, la patrino de ĉiuj eraroj; ke la prelatoj estas Skribistoj kaj la religiuloj Fariseoj; ke roma pontifiko kaj ĉiuj episkopoj estas mortigantoj; ke la klerularo devas ne posedi nek kampojn ne dekunaĵojn; ke estis peko doti preĝejojn kaj monaĥejojn kaj ke ĉiuj kleruloj devas perlabori sian panon per siaj manoj por imiti la apostolojn; fine ke li mem, Valdo, almondiĝis por reestabli sur originaj fundamentoj la veran socion de la filoj de Dio; ke li aparte negis la realan ĉeeston de Kristo en la eŭkaristio”.
Pro lia iniciato, kaj elspezante el siaj poŝoj la tradukon de iuj bibliaj libroj al la provenca lingvo ĉirkaŭ 1180, li puŝis la popolan intereson por aŭskultado en la propra lingvo legadon de la biblio, kaj samtempe helpis por la konsistiĝo de la vulgara lingvo. Estus interesa ne limiĝi skizi paralelon inter Valdo kaj sia samtempa Francisko el Asizo. Dume emerĝu tio: ambaŭ ekpredikis sed Francisko ion faris post la permeso de la loka episkopo; ambaŭ lanĉis reformon sed Francisko celis reformi si mem kaj la siajn kaj per tio atingis la tutan eklezian socion kaj rifuzis riproĉi ĉasi kulpojn de ekleziuloj ĉar ĉiuj havas la evangelion inspiranto kaj juĝanto; ambaŭ formis societon de nova evangelia vivo, sed Francisko tion volis sub juĝo de la eklezio; ambaŭ nedoktaj, Francisko pasadis horojn antaŭ Eŭkaristio.
Valdana movado
Se Valdo, sekve, reviziis sian religian pensadon, lia movado pludaŭris (kaj pludaŭras) sekvi lian principojn: liaj adherantoj plejparte rifuĝigis en la altaj Valoj de Piemonto (Italio) kie ankaŭ suferis persekutojn flanke de adherantoj al katolikismo. En la dua duono de la 16-a jarcento multaj valdanoj adheris al protestantismo. Valdo, kiel dirite, evitis ĉiujn ekleziajn cenzurojn ĉar lia kredo iom post iom rekonfesis katolikismon.
Verton
Verton estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vertonnois.
Anatol Constantin
Anatol Constantin [Konstantin] estis rumana, hungara, juda aktoro, reĝisoro. Li naskiĝis en Sibio la 28-an de marto 1921 kaj mortis la 10-a de julio 2019.
Hinzenburg
Hinzenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vakuo
Vakuo estas spaco entenanta neniom da materio, aŭ premon malpli altan ol kutima atmosfera premo de 101.3 kPa. En la praktiko ĝi estas spaco entenanta treege maldensan materion, precipe post elpumpado de aero, nome malplena ujo, senenhava ujo. Laŭetende, oni nomas vakuo ankaŭ la kondiĉon de regiono en kiu la denseco de partikloj estas tre malalta, kiel por ekzemplo la interstela spaco. Sub eksteraj atmosferaj kondiĉoj vakuo ŝajnas alsuĉi aeron, sed vere la ekstera premo enpuŝas ĝin. Ĝi povas ekzisti nature aŭ esti kreita artefarite, ĉar ĝi povas esti uzita por teknologio aŭ scienco, kaj eĉ en la ĉiutaga vivo. Oni profitas ĝin en diversaj industrioj, kiel ĉe la nutrindustrio, la aŭtomobila industrio aŭ la kuracilindustrio.
La mezurunuo de vakuo uzata estas nomata paskalo, mallongigita per Pa. Vakuo ankaŭ povas esti esprimita per uzado de torr, per barometra skalo, aŭ kiel procento de la atmosfera premo per uzado de la mezurunuo baro, mallongigita per bar. La kvalito de parta vakuo referencas al kiom multe ĝi alproksimiĝas al perfekta vakuo. En egaleco de kondiĉoj, ju pli malgranda premo de gaso, des pli grandkvalita vakuo. Por ekzemplo, tipa aersuĉilo produktas sufiĉan suĉadon por reduktir la aerpremon je ĉirkaŭ 20% proksimume. Sed ja eblas vakuoj pli altkvalitaj. La ĉambroj de ultravakuo, oftaj en kemio, fiziko kaj inĝenierado, funkcias sub biliono (10−12) de la atmosfera premo (100 nPa), kaj povas atingi ĉirkaŭ 100 partiklojn/cm3. La ekstertero etas vakuo eĉ pli altkvalita, kun ekvivalento je nur malmultaj atomoj de hidrogeno por kuba metro averaĝe en la intergalaksia spaco.
La vakuo estis ofte aperanta temo por debato filozofia ekde la Antikva Grekio, sed ĝi ne estis studita empirie ĝis la 17-a jarcento. Evangelista Torricelli produktis la unuan vakuon de laboratorio en 1643 kaj sekve oni disvolvigis aliajn eksperimentajn teknikojn kiel rezulto de liaj teorioj pri la atmosfera premo. La torricelli-a vakuo estas kreita plenigante altan ujon el vitro fermitan per unu el ties ekstremaĵojn per hidrargo, kaj poste renversante ĝin en alia ujo por enhavi la hidrargon.
La vakuo iĝis valora industria ilo en la 20-a jarcento pro la enkonduko de la inkandeskaj ampoloj kaj de la vakutuboj, kaj ekde tiam ekzistas ampleksa gamo de teknologioj pri vakuo. La disvolvigo de la pilotitaj kosmonaŭtaj flugoj levis intereson por la efiko de la vakuo sur la homa sano kaj sur la vivaj estaĵoj ĝenerale.
Tipoj, gradoj kaj rangoj
Malaltvakuo estas vakuo akirebla per pumpiloj kun premo de 100 kPa ĝis 3 kPa.
Mezvakuo estas vakuo akirebla per pumpiloj kun premo de 3 kPa ĝis 0.1 Pa.
Altvakuo estas vakuo akirita per specialaj aparatoj, kun premo de 0.1 Pa ĝis 0.1 µPa.
Ultravakuo estas vakuo akirita per specialaj aparatoj kaj procezoj, de 0.1 µPa ĝis 0.1 nPa.
Ideala vakuo estas vakuo kun nula premo.
Uzoj
Vakuo utilas en diversaj procezoj kaj aparatoj. Ĝia unua ĝeneraligita uzo estis en la inkandeska ampolo por protekti la filamenton kontraŭ ĥemia degradado. La ĥemia inerteco produktita de vakuo ankaŭ utilas por elektronfaska veldado, malvarma veldado, vakua pakado kaj vakua fritado.
Ultra-alta vakuo estas uzata en la studo de atompuraj substratoj, ĉar nur tre bona vakuo konservas atomskalajn purajn surfacojn dum sufiĉe longa tempo (proksimume de minutoj al tagoj). Alta al ultra-alta vakuo forigas la obstrukcon de aero, permesante al partiklaj faskoj deponi aŭ forigi materialojn sen poluado.
Ĉi tiu estas la principo malantaŭ ĥemia vapora deponejo, fizika vapora deponejo kaj seka akvaforto, kiuj estas esencaj por la fabrikado de duonkonduktaĵoj kaj optika tegado, kaj al surfacoscienco. La redukto de konvekcio provizas la termikan izoladon de termoboteloj.
Vakuo malaltigas la bolpunkton de likvaĵoj kaj favoras malaltan temperaturan gaseliradon, kiu estas uzata en liofilizado, gluopreparado, vakua distilado, metalurgio, kaj procezpurigo. La elektraj ecoj de vakuo ebligas elektronan mikroskopon kaj vakutubojn, inkluzive bildotubojn.
Vakuaj ŝaltiloj estas uzataj en elektrotekniko. Vakuarko procezoj estas industrie gravaj por produktado de certaj ŝtalaj aŭ altaj purecaj materialoj. La forigo de aera frotado estas utila por inercirada konservado de energio kaj ultracentrifugiloj.
Vakuaj sakoj estas uzataj por stokado, el kiuj la aero estas pumpita kiel eble plej multe, por redukti la volumon de la pakaĵo aŭ sako, kiel ekzemple konservado de manĝaĵo en vakua pakado, kutime por malhelpi oksidadon de manĝaĵo.
Historia interpretado
Historie, oni diskutis multe pri eblo de ekzistado de la vakuo. La antikvaj antikvgrekaj filozofoj debatis la ekzistdon de la vakuo, aŭ de la nenio, en la kunteksto de atomismo, kiu postulis la vakuon kaj la atomon kiel elementoj fundamente klarigaj de la fiziko. Sekvante la sugestojn de Platono, eĉ la abstrakta koncepto de vakuo sentrajta frontis konsiderindan skeptikismon: ĝi ne povis estis perceptita per la sencoj, ne povis, per si mem, havigi aldonan povon klarigan trans la fizika volumo per kiu ĝi estu mezurita kaj, laŭdifine, ĝi ne estas laŭvorte nenio absolute, oni ne povis diri, ke ĝi ekzistas. Aristotelo kredis, ke neniu vakuo povis okaziĝi nature, ĉar la kontinua materio pli densa kiu ĉirkaŭus ĝin tuj plenigus ajnan ekan raraĵon kiu povus rezulti en vakuo.
En sia Fiziko, kvara libro, Aristotelo proponis nombrajn argumentojn kontraŭ la vakuo: por ekzemplo, ke la movado tra medio kiu ne havigu ajnan malhelpon povus pluiĝis ĝis senfine, ĉar ne estas tialo por ke io alvenu al ripozo en iu preciza loko. Tamen Lukrecio defendis la ekziston de la vakuo en la 1-a jarcento a.n.e., kaj Herono de Aleksandrio klopodis sensukcese krei artefaritan vakuon en la 1-a jarcento n.e.
En la mezepoka islama mondo, la islama fizikisto kaj saĝulo, Al-Farabi (Alfarabio, 872-950), realigis malgrandan eksperimenton relativan al la ekzistadon de vakuo, en kiu li esploris la manfunkciantajn piŝtojn en akvo. Li alvenis al la konkludo ke la volumo de aero povas ekspansii por plenigi la disponeblan lokon, kaj sugestis, ke la koncepto de perfekta vakuo estas nekohera. Laŭ Nader El-Bizri, la fizikisto Alhazen (965-1039) kaj la Mu'tazili teologoj ne samopiniis kun Aristotelo kaj Al-Farabi, kaj apogis la ekzistadon de vakuo. Uzante geometrion kaj matematikon, Ibn al-Hajtham (Alhazen) pruvis, ke la loko (al-makan) estas la tridimensia vakuo imagita inter la internaj surfacoj de enhavanta ujo. Laŭ Ahmad Dallal, Abū Rajhān al-Bīrūnī ankaŭ asertas, ke "ne estas observebla pruvo kiu formetu la eblon de la vakuo". La suĉ-pompilo estis priskribita de la araba inĝeniero Al-Ĝazari en la 13-a jarcento, kaj poste aperis en Euŭropo el la 15-a jarcento.
La eŭropa skolastikismo, kiel tiu de Roger Bacon, Biagio Pelacani kaj Walter Burley en la 13-a kaj 14-a jarcentoj, centriĝis en aferoj relativaj al la koncepto de vakuo. Finfine laŭ la stoikisma fiziko ĉe tiu afero, la fakuloj de la 14-a jarcento antaŭen apartiĝis iom post iom de la aristotela perspektivo favore al «supernatura vakuo» trans la limoj de la propra kosmo, konkludo amplekse agnoskita de la 17-a jarcento, kio helpis separi la naturajn aferojn disde teologiaj priokupoj.
Preskaŭ du mil jarojn post Platono, ankaŭ René Descartes proponis teorion alternativan al atomismo bazitan sur la geometrio, sen la problema dikotomio inter vakuo kaj atomo. Kvankam Descartes samopiniis kun la nuntempa sinteno, ke la vakuo ne okazas en la naturo, la sukceso de lia samnoma sistemo de karteziaj koordinatoj kaj, pli klare, la komponanto spac-korpa de lia metafiziko difinos la nocion filozofie modernan de vakua spaco kiel kvanta etendo de la volumo. Tamen, laŭ la iama difino, la direkta informo kaj la amplekso estas koncepte diferencaj.
Hagiso
Hagiso (angle haggis) estas tradicia skota manĝaĵo. Oni eĉ diras, ke ĝi estas "La nacia plado" kaj ĉiukaze estas la neevitebla centro de Burns Supper. La ingrediencoj de hagiso ne estas tiom allogaj. Ĝi konsistas ĉefe de visceraĵoj de ŝafo, nome de pulmo, koro, hepato kaj stomako, kuirita kun faruno de aveno kaj spicoj.
Kulturo
Hagiso atingis literaturan prestiĝon pro la poemo Alparolo al la Hagiso (Address to a Haggis) de la skota nacia poeto Robert Burns. La deklamado de ĉi tiu poemo estas centra parto de la ceremonio dum Burns Supper ĉiujare dum la naskiĝtago de Burns, la 25-an de januaro, kaj celebrata en la tuta mondo.
Recepto
La hejma produktado de hagiso nuntempe estas relative komplika, ĉar la ingrediencoj (ŝafaĵoj) ne estas facile atingeblaj. Tial oni kutime aĉetas la pretan produkton kaj varmigas ĝin en bolanta akvo. Fonto por tradicia recepto: Scotisch Crafts
Vegetara versio
Fonto: The Vegetarian Society of the United Kingdom
Fritu la cepon en la oleo kaj aldonu karotojn kaj fungojn. Aldonu la lentojn kaj 2/3 de la buljono. Miksu la restaĵon de la buljono kun la fazeoloj, miksu kun la restantaj ingrediencoj kaj aldonu. Lasu kuiri dum 10-20 minutoj. Aldonu la avenan farunon kaj lasu kuiri 10 - 20 minutojn. Aldonu akvon laŭ bezono. Finfine metu en bakpleton kaj baku en forno (190 °C) dum 30 minutoj. Surtabligu kun terpomoj.
Kompareblaj manĝaĵoj aliloke
Hagiso apartenas al la receptoj, kiuj uzas laŭeble la plej grandan parton de buĉita besto (hepato, koro, eĉ sango). Kontraste al kolbaso estas aldonata iu speco de greno.
Pianello Val Tidone
Pianello Val Tidone estas komunumo de Italio.
Sierra Nevada
Sierra Nevada signifas "Neĝa Montaro" (aŭ "Neĝkovrita Montaro") en la hispana lingvo, kaj estas la nomo de diversaj montaj lokoj, plej ofte kun tre altaj pintoj.
Ses montaroj aŭ montoĉenoj:
Du vulkanoj en Ĉilio:
Natura parko:
Metrostacio:
Urbodomo de Ciudad Real
La Urbodomo de Ciudad Real estas la institucio kiu zorgas pri la regado de la urbo kaj la konstruaĵo kiu estas ties hejmo en Ciudad Real (Kastilio-Manĉo, Hispanio).
La skabenaro estas estrata de la Urbestro de Ciudad Real, kiu ekde 1979 estas elektita demokratie pere de universala balotado. En 2017 havas tiun postenon Pilar Zamora, de la Partido Socialista Obrero Español, kiu regas sen absoluta majoritato danke al la apogo de "Ganemos", el la municipa balotado de 2015.
La konstruaĵo de 1976 (kiu okazigis siatempe gravan polemikon) estas verko de la madrida arkitekto Fernando Higueras [iGEras]. Ĝia pekuliara formo intencas esti de inspiro novgotika, kio estas iel simila aŭ memoriga pri kelkaj urbodomoj de Flandrio aŭ Nederlando. Estas situa ĉe la etosa ĉefa placo nome Plaza Mayor.
Orlické Záhoří
Orlické Záhoří (en traduko Orlica Postmontarejo) estas komuna nomo por vilaĝoj en Ĉeĥio situantaj en valoj de Divoká Orlice sur ĉeĥa-pola ŝtatlimo. Vivas ĉi tie.
Trčkov
Trčkov (Trschkadorf) - limregionaj solejoj. Eksa vilaĝo de plejparte domistoj (lignohakistoj) estas menciata en 1790. En 1913 estas ĉi tie menciataj 527 germanoj, 1 ĉeĥo.
Danke al foresto kaj relativa forlasiteco en la ĉirkaŭaĵo konserviĝis kvanto de devenaj ekosistemoj.
Bedřichovka
Bedřichovka (Friedrichswald) - devena montara vilaĝo estiĝis el loĝigo ĉirkaŭ vitrogisejo, kiun ĉi tie konstruis en 1614 vitrofabrikisto Johann Friedrich. Friedrichidoj estis fama kaj disbranĉigita vitrofarista familio, kiu havis siajn vitrogisejojn en Bohemio kaj en Silezio. Ĉirkaŭ la jaro 1700 tiama posedanto de vitrofarejo transportis produktadon de la vitro en maldekstrebordan vilaĝon Kaiserswalde (hodiaŭa pola Lasówka), kie la vitrofarejo kun eminentaj rezultoj laboris ĝis la jaro 1945.
Zelenka
Zelenka (Grünborn) - fondita en 1613 fare de Benjamin z Vlkánova kiel domista vilaĝo, kies unuaj loĝantoj akiris vivtenaĵojn per laboro por la proksimaj vitrofarejoj, per laboro en arbaro kaj sur nefekundaj kampoj.
Jadrná
Jadrná (Kerndorf) - unuafoje ĝi estas menciata en 1613, eĉ kiam ties estiĝon eblas verŝajne ŝovi ankoraŭ pli profunden en la pasintecon. Ĝi elkreskis en konekso kun longdistanca lignoflosado sur Orlice ĝis Elbo kaj plu al Kolín.
Kunštát
Kunštát (Kronstadt) - vilaĝo, kies estiĝon oni metas proksimume en la jarojn 1590 - 1600 kaj ĝi estas kunigita kun agado de germanaj lignistoj. En valo de Divoká Orlice tio estis onidire la plej vigla loko. En tombejo staras malfrue baroka preĝejo de sankta Johano Baptisto el la jaroj 1754 - 1763, al kiu antaŭis preĝejo ligna, indikata jam en la jaro 1612.
Ankaŭ nuntempe Kunštát estas imaginara centrejo de la vilaĝoj kreantaj Orlické Záhoří-on. Estas ĉi tie krom aliaj poŝtoficejo kaj vendejo, tuj apude staras hotelo.
Černá Voda
Černá Voda (Schwarzwasser) - fondita ĉirkaŭ la jaro 1700 en konekso kun estiĝo de la vitrofarejo. La vitrogisejo etendiĝis sur okcidenta rando de la vilaĝo apud rojo ĉe eksa ĉasista kasteleto kaj ĝian agadon rememorigas arbaro portanta nomigon "Glashüttenwald". Danke al ties ekzistado ekkreskis nenur vilaĝo Schwarzwasser, sed ankaŭ najbara Nová Ves.
Algolo-60
Algolo 60 aŭ Algolo-60 estas programlingvo, la plej grava ano de la programlingva familio «Algolo».
Fakte, la siglo ALGOL (ALGOritma Lingvo) kaj la prezento de la lingvo en ĝia difina dokumento emfazas la ideon ke Algolo estas ne programada lingvo (= programlingvo, lingvo por priprogrami komputilojn), sed algoritma lingvo, lingvo por interŝanĝi kaj publikigi algoritmojn inter la homoj.
Fondaĵo Gottfried Keller
Fondistino
Lydia Welti-Escher, la filino de Alfred Escher donis en jaro 1890 la tutan riĉaĵon ekde la divorco al la svisa federacio por financi la artofondaĵon. La fondaĵo estis la ĵusa celo de la fondistino.
Algolo-60
Historio
Algolo estis la unua lingvo internacie projektita, kaj la nomo de ĝia unue publikigita skizo, IAL, Internacia Algebra Lingvo (retrospektive ankaŭ konata kiel «Algolo 58»), sonas aparte kortuŝe por la adeptoj de la «Lingvo Internacia». La laboro okazis en la jaroj 1958–1963 sub la aŭspicioj de
Fondaĵo Gottfried Keller
Nomo
La fondistino volis doni unue la nomon "Welti-Escher-fondaĵo", sed oni donis la neŭtralan nomon de svisa verkisto Gottfried Keller (1819–1890).
Algolo-60
Historio
Inter la aŭtoroj aparte menciendas
Fondaĵo Gottfried Keller
Celoj de fondaĵo
La komisiono de 5 anoj de la fondaĵo devas aĉeti bildojn kaj prunti la bildojn al muzeojn en Svisujo.
Algolo-60
Historio
La numeralo «60» aludas la decidan konferencon: Konferenco en januaro 1960 La 13 delegitoj el Anglujo. Francujo, Germanujo, Holando, Svisujo kaj Usono en Parizo de 11 ĝis 16 Januaro 1960. Antaŭ la konferenco Peter Naur verkis tute novan proponon de raporto sin gvidante per la Prova raporto kaj la rekomendoj de la preparaj renkontiĝoj. La Pariza konferenco akceptis tiun novan formon kiel bazon por sia definitiva raporto kaj procedis al la ekzameno de ĉiu parto de la raporto. Ĉi tiu raporto estas la kunaĵo de ideoj de la komitatanoj kaj la komunaĵo de iliaj akordoj. La Raporton akceptitan dum ĉi tiu konferenco poste reviziis la aprila (1962) konferenco en Romo. Rezultis la «Reviziita Raporto», kiu iĝis la definitiva dokumento pri Algolo 60 por la periodo de ĝia plej aktiva uzado. Ĝi estas disponebla en Esperanto en traduko de Sergio Pokrovskij.
Fondaĵo Gottfried Keller
Malbona administrado de fondaĵo
La fondaĵo havis en jaroj 1890/1891 cirkaŭ 5 milionojn da frankoj, hodiaŭa valoro cirkaŭ 60 milionojn da frankoj, sed oni perdis la valoron, sed oni havas ankaŭ multajn bildojn en muzeoj. Oni axetis ankaŭ diversajn ŝtatajn valorpaperojn kaj oni perdis parte la valoron. Oni ne faris bonajn vendojn da domoj kaj oni perdis valoron. Laŭ la opinio de historiisto Joseph Jung la svisa federacio devos pagi por la fondaĵo.
NGC 70
NGC 70 (aliaj indikoj — IC 1539, PGC 1194, UGC 174, MCG 5-1-67, ZWG 499.108, ARP 113, VV 166) estas galaksio en la konstelacio Andromedo.
Algolo-60
La tri niveloj de Algolo
Fine de la jaroj 1950-aj mankis normoj kiuj ebligus aparatan datumkomunikadon. Diversaj firmaoj aŭ kaj diversaj landoj uzis siajn, inter si nekongruajn, normojn. Nocio bajto ekzistis nur en kelkaj sistemoj, kaj pri ĝia longo oni hezitis (8 bitoj ŝajnis tro malŝpare). Unua publikigo de Askio okazis en 1962 (do, post Algolo), kaj ĝi diferencis de la nuna. En tiu tempo Fortran II povis esti kompleta lingvo nur kiel firmaa lingvo de IBM, ĝi ankoraŭ estis komputil-dependa lingvo. La universala interfaco inter diverstipaj komputaj sistemoj tiam povis esti nur nomo.
Fondaĵo Gottfried Keller
La hodiaŭa Gottfried Keller-fondaĵo
La kolekto de Gottfried Keller-fondaĵo enhavas hodiaŭ pli ol 5000 verkojn (bildojn) en ĉirkaŭ 100 muzeoj en Svisujo, la vidpunkto estas la pentrado de 19-a jarcento. En jaro 1926 la fondaĵo axetis la monaĥejon: Kloster St. Georgen-n en Stein am Rhein, Svisujo. Ekde 1960 la fondaĵo havas ankaŭ urban panoraman bildon de Thun, Stadtpanorama von Thun, de Marquard Wocher. La fondaĵo aĉetis ankaŭ la bonan valoran internaĵon de la kastelo Wuelflingen en Vinterturo kaj lasis la internaĵon en la ejo.
NGC 70
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Algolo-60
La tri niveloj de Algolo
Algolo devis esti sendependa je firmaoj kaj landoj; tial jam en IAL oni lasis certajn aferojn al la bontrovo de la konstruantoj de tradukiloj, laŭ la tradicioj landaj, tipografiaj, aparataj. Samkiel en IAL, en Algolo 60 oni distingas tri malsamajn nivelojn, nome la referencan lingvon, la porpublikigan lingvon kaj diversajn maŝinajn prezentojn. Iliaj ĉi-subaj difinoj estas prenitaj el la Reviziita Raporto:
Porpublikiga lingvo
Tuj post la publikigo de Algolo la Usona revo Communications of the ACM adoptis ĝin kiel la lingvon por publikigi algoritmon. Tiun monopolon Algolo tenis ĝis 1966, kiam ankaŭ aliaj lingvoj iĝis akceptitaj.
Maŝinaj prezentoj
Fakte la sekcio 2.1 de la Reviziita Raporto permesas ne nur redukti la signaron, sed ankaŭ ĝin pliriĉigi.
Naciaj versioj
Nuntempe oni povas facile komuniki algoritmojn elektronike, sur la normigitaj datumportiloj aŭ per la Interreto. Tamen la porpublikigaj tradicioj de Algolo plu vivas en diversaj pseŭdokodoj, interalie tiuj uzataj por instrui programadon. En tiaj pseŭdokodoj oni ĉiam (aŭ preskaŭ ĉiam) plu uzas la tradicion de la porpublikiga varianto de Algolo (kaj apenaŭ oni uzas tiucele la tradicion de Kobolo, lingvo unu el kies celoj estis ebligi al la estroj facile legi kaj kompreni la programojn de siaj programistoj).
Tiaj pseŭdokodoj kutime uzas nacian leksikon en siaj ŝlosilvortoj; vd la ekzemplojn pri pseŭdokodo en la Vikipedio ĉeĥa aŭ pola. Tamen historie ekzistis ankaŭ nacilingvaj tradukiloj, ekz‑e en Francio kaj Sovetio.
B. Vauquois skribis enkonduke (p. 9) al franca lernolibro pri Algolo 60 : La originala versio de Algolo 60 uzas 24 simbolojn prenitajn el la angla lingvo; ni opinias, ke disvastigon de Algolo en la landoj franclingvaj faciligos uzo de ekvivalentaj formoj francaj. La maloportunoj de vort-al-vorta anstataŭigo ja estas bagatelaj (cetere, plimulto da tradukiloj konstruitaj en Francio egale akceptas ambaŭ lingvojn).
(14921) 1994 QA
(14921) 1994 QA estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Algolo-60
Naciaj versioj
Ĉi-suba tabelo donas tradukojn de la ŝlosilvortoj algolaj en Esperanton (laŭ la menciita traduko ) kaj en la lingvojn francan (pp. 10, 88 de la ĵus citita lernolibro ) kaj rusan (laŭ la resuma propono de A.P. Erŝov . La kursiva parto en la ŝlosilvortoj rusaj estas forĵetebla, kiel klarigite en la artikolo Ŝlosilvortigo.
La lingvodifino
La sintakso de Algolo 60 estas difinita tute formale per la formo de Backus–Naur. Tiaj formalaj difinoj iĝis normo de post Algolo, kaj la nunaj generacioj de programistoj estas edukitaj per tiaj formalismoj. Ĝenerale la Reviziita Raporto pri Algolo 60 nun aspektas kiel verko tre eleganta, mallonga kaj klara. Nun oni malfacile komprenas, kial la samtempanoj opiniis ĝin tre komplikita kaj malfacile komprenebla.
La novaj konceptoj
Algolo 60 enkondukis tutan serion da novaj nocioj, pluraj el kiuj de tiam iĝis nepraj trajtoj de ĉiuj programlingvoj kiuj lin sekvis. Inter ili estas la nocioj de bloko kaj regiono de la deklaroj, pasigo de proceduraj parametroj per valoro, la rekursiaj proceduroj, dinamikaj tabeloj, riĉaj iteracioj.
La tradukiloj verkitaj por Algolo influis la komputilajn arkitekturojn, precipe ili inspiris kreadon de aparataj stakoj.
La ĉefa malavantaĝo de Algolo 60 estis manko de normigita eneligo kaj de influa industria subteno.
Fiksa punkto (matematiko)
En matematiko, fiksa punkto (ankaŭ sciata kiel invarianta punkto) de funkcio estas punkto tio estas bildigata al si per la funkcio. Tio estas ke x estas fiksa punkto de la funkcio f se kaj nur se f(x)=x.
Ekzemple, se f estas difinita sur la reelaj nombroj, f: R → R  kiel
tiam 2 estas fiksa punkto de f, ĉar f(2) = 2.
Funkcio de inverso f(x)=1/x havas du fiksajn punktojn -1 kaj 1.
Ne ĉiu funkcio havas fiksan punkton: ekzemple, se f estas funkcio difinita sur la reelaj nombroj kiel f(x) = x+1, tiam ĝi ne havas fiksan punkton, ĉar x ne estas egala al x+1 por ĉiu reela nombro x.
En grafikaĵo de reela funkico de reela argumento, tio ke x estas fiksa punkto signifas ke la punkto de la grafikaĵo (x, f(x)) estas sur la rekto y=x, aŭ en aliaj vortoj la grafikaĵo de f intersekciĝas kun la rekto y=x
La ekzemplo f(x) = x+1 estas okazo en kiu la grafikaĵo estas rekto kiu estas paralela al la rekto y=x.
Jen estas ekzemploj kun la funkcio, kies argumento kaj valoro estas 2-dimensiaj vektoroj de la reelaj nombroj, f: R2 → R2:
Aro de fiksaj punktoj de funkcio f estas skribata kiel Fix(f):
Punktoj kiu revenas al la fonta valoro post finia kvanto de ripetoj de apliko de la funkcio estas nomataj kiel periodaj punktoj; fiksa punkto estas perioda punkto kun periodo 1.
Alloga fiksa punkto
Alloga fiksa punkto de funkcio f estas fiksa punkto x0 de f tia ke por ĉiu valoro de x en la domajno kiu estas sufiĉe proksima al x0, la vico de ripetitaj aplikoj de la funkcio
Tiel, estas konsiderata vico (un) kun donita komenca valoro u0=x kaj rikura rilato un+1=f(un). Se la vico (un) havas limeson egalan al u0, do u0 estas alloga fiksa punkto de funkcio f.
Kutime oni ankaŭ postulas, ke la valoroj un ne estu ekster iu donita pli granda najbaraĵo, do ke la punkto estas asimptote stabila.
La kosinusa funkcio (kun argumento en radianoj) havas akurate unu fiksan punkton ĉirkaŭ 0,739085133, kiu estas alloga. La vico konverĝas al la valoro por ajna starta valoro.
Ne ĉiu fiksa punkto estas alloga: ekzemple, x=0 estas fiksa punkto de la funkcio f(x) = 2x, sed ripetado de apliko de ĉi tiu funkcio por ĉiu starta valoro escepte de 0 donas malkonverĝon.
Se la funkcio f estas kontinue diferencialebla en malfermita apudaĵo de fiksa punkto x0, kaj |f'(x0)| < 1, allogeco estas garantiita.
Allogaj fiksaj punktoj estas speciala okazo de pli larĝa matematika koncepto de altenaĵoj.
Alloga fiksa punkto estas nomata kiel stabila fiksa punkto se ĝi estas ankaŭ ljapunova stabila.
Rapido de konverĝo
Formala difino de la ordo de konverĝo estas jena.
Estu vico pn, kiu kun n→∞ konverĝas al p. Se ekzistas pozitivaj konstantoj λ kaj α tiaj ke
do estas konverĝo de ordo α kun asimptota erara konstanto λ.
Funkcio f(x)=kxn kun entjera n, n≥1, se n>1 aŭ |k|<1 havas allogan fiksan punkton je x=0 de ordo n.
Se f(x0)=x0 kaj ĉiuj derivaĵoj de funkcio f(x) de ordoj ĝis n-1 je x0 ekzistas, kontinuas kaj egalas al nulo:
kaj la derivaĵo de ordo n≥2 ekzistas, kontinuas kaj ne egalas al neno, do la funkcio havas allogan fiksan punkton je x0 de ordo n.
La konverĝo ofte estas fakte rapida. Konverĝo de ordo 1 estas simila al la eksponenta funkcio e−kn. Konverĝo de ordo 2 estas jam simila al e−kn 2 .
Hiroki Kosaj
KOSAJ Hiroki (japane: 香西 洋樹 [Kōsai Hiroki]) naskita la, estas japana astronomo. Li estas konata por helpi popularigi sciencojn en Japanio.
Fiksa punkto (matematiko)
Ludoteorio
En multaj kampoj, ekvilibro aŭ stabileco estas fundamentaj konceptoj kiuj povas esti priskribitaj per fiksaj punktoj. Ekzemple, en ekonomiko, nash-ekvilibro de ludo estas fiksa punkto de la luda plej bona responda rilato.
Hiroki Kosaj
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 106 asteroidojn inter 1976 kaj 1986 : 105 kun Furukaŭa Kiiĉiro kaj unu kun Sasaki Goro.
Fiksa punkto (matematiko)
Maniero de Newton
Unu el uzoj de alloga fiksa punkto estas la maniero de Newton de solvado de ekvacioj. En la maniero, estas konsiderata funkcio tia ke solvaĵo de la ekvacio estas fiksa punkto de la funkco. Se la fiksa punkto estas alloga, do la solvaĵo povas esti trovita per ripeta apliko de la funkcio al iu komenca valoro.
Hiroki Kosaj
La asteroido 3370 Kohsai estis nomita en lia honoro.
Fiksa punkto (matematiko)
Maniero de Newton
Estu funkcio F: X→X. Punkto x0 en X estas solvaĵo de ekvacio F(x)=0 se kaj nur se x0 estas fiksa punkto de funkcio f(x)=x-F(x) aŭ f(x)=x+F(x).
Eblas konsideri ankaŭ sistemon de ekvacioj, tiam X estas vektora spaco (kutime  Rn aŭ  Cn).
Unu el la plej konataj uzoj de la maniero estas kalkulado de kvadrata radiko de reela nombro a, a>0, per ripeta apliko de la funkcio
(tamen, ekzistas konsiderinde pli rapidaj manieroj de kalkulado de kvadrata radiko).
Logiko
Logikisto Saul Kripke uzas fiksajn punktojn en lia influa teorio de vero. Li montras kiel oni povas generi parte difinitan verecan predikaton (kiu restas nedifinita por problemaj frazoj similaj al "Ĉi tiu frazo estas ne vera"), per rikura difinado de "vero" startante de la segmento de lingvo kiu ne enhavas aperaĵoj de la vorto, kaj daŭrante ĝis kiam la procezo ĉesas al liveri iujn novajn bone-difinitajn frazojn. Ĉi tio bezonas kalkuleblan malfinion de paŝoj. Tio estas, por lingvo L, estu L' la lingvo generita per aldono al L, por ĉiu frazo S en L, de la frazo "S estas vera". Fiksa punkto estas atingita kiam L' estas L; je ĉi tiu punkto frazoj similaj al "Ĉi tiu frazo estas ne vera" restas nedifinitaj, tiel, laŭ Kripke, la teorio estas taŭga por naturaj lingvoj, kiuj enhavas sian propran verecan predikaton.
Topologia fiksa punkta propreco
Topologia spaco X havas la fiksan punktan proprecon (FPP aŭ PPF) se por ĉiu kontinua funkcio
tie ekzistas x en X tia ke f(x)=x.
La FPP estas topologia invarianto, kio estas ke ĝi estas konservata per ĉiu homeomorfio. La FPP estas konservata ankaŭ per ĉiu enentiro.
Laŭ fiksa punkta teoremo de Brouwer ĉiu kompakta kaj konveksa subaro de eŭklida spaco havas la FPP. Kompakteco sola ne implicas la FPP kaj konvekseco estas ne topologia propraĵo. Tiel estas senco demandi kiel topologie karakterizi la FPP.
En 1932 Borsuk demandis ĉu kompakteco kaj ankaŭ punktigebleco estas necesa kaj sufiĉa kondiĉo por la FPP. La problemo estis malfermita por 20 jaroj ĝis kiam la konjekto estis malpruvita de Shin'ichi Kinoshita kiu trovis ekzemplon de kompakta punktigebla spaco sen la FPP.
(141765) 2002 MP3
(141765) 2002 MP3 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero ; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de nia planedo, sed ĝiaj ambaŭ nodoj estas tre proksimaj de la marsa orbito.
Pubio
Pubio (latine os pubis) laŭ PIV estas la antaŭa parto de la koksosto de homoj. Ĝi estas parto de la pelvo, la korpa areo inter ventro kaj kruroj. Ĉe homoj estas du koksostoj, kaj do ankaŭ du, pli-malpli simetriaj, pubioj. En la antaŭa parto ambaŭ koksostoj, respektive ĉe junaj homoj ties antaŭaj partoj, la pubioj, interligiĝas per kartilaga ligo, la pubia simfizo (latine symphysis pubica). Ĉe la vertebrulaj bestoj la ligo inter ambaŭ koksostoj situas sube kaj inkluzivas ilion kaj iskion (symphysis pelvina).
La ambaŭflanke tri ostoj de la koksosto de homo nur kunfandiĝas ĉirkaŭ la 15-a vivojaro. Antaŭe, dum la infanaĝo la du pubioj estas memstaraj ostoj.
Laŭ ginekologio, en la kazo de iuj malfacilaj akuŝoj eblas flanke tranĉi la pubion. Tiu operacio nomiĝas pubiotomio.
Flodden Field (batalo)
La batalo de Flodden Field (9-a de septembro 1513) estis decidiga venko por la angloj kontraŭ la skotoj.
Skotlando kaj Francio estis delonge alianciitaj. En 1513 Henriko la 8-a (Anglio) militis kontraŭ Francio, nomumante sian edzinon Katerino de Aragono kiel regento. Kiel alianculo de la francoj, la skota reĝo Jakobo la 4-a invadis Northumberland kun ĉ. 30 mil soldatoj. Katerino mem rajdis norden kun paro de la angla armeo.
La 9-an de septembro okazis decidiga batalo, konata kiel la batalo de Flodden Field, proksime al vilaĝo Branxton. (Tuj antaŭ la batalo la skotoj tendumis ĉe Flodden Edge, sude de Brankston.) Ĝi estis la unua batalo en Britio kie kanonoj ludis gravan rolon, sed ankaŭ gravis pli tradiciaj armiloj kiel longpafarkoj kaj pikstangoj. La anglo tute venkis la skotojn, mortigante Jakobon kaj multajn skotajn nobelojn. Katerino sendis al Henriko la 8-a (kiu estis en Francio) la sangmakulitan mantelon de la skota reĝo.
La angla generalo estis Thomas Howard, tiam grafo de Surrey. Pro la venko, en 1514 al li estis restaŭrata la rango Duko de Norfolk, kiun lia patro John Howard (1-a duko de Norfolk) posedis ĝis sia morto en 1485: Henriko la 7-a ne permesis ke Thomas Howard heredus tiun rangon ĉar John Howard subtenis Rikardon la 3-an kaj mortis batalante kontraŭ Henriko dum la batalo de Bosworth kaj Thomas mem ankaŭ subtenis Rikardon.
Kostelec (Fulnek)
Kostelec (Hochkirchen) estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio. Ĝi situas proksimume 2 km nordoriente de Fulnek, sudoriente de proksima vilaĝo Děrné, en kies katastron ĝi apartenas. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/47. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 39 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Sviloŝ
Situo
Sviloŝ situas en Fruŝka Gora. Novi Sad troviĝas je 37 km-oj.
Kostelec (Fulnek)
Kostelec situas en katastra teritorio Děrné kun areo 11,76 km².
Sviloŝ
Historio
La unuaj loĝantoj estis la romianoj. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1687. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Dum la 2-a mondmilito la faŝistoj murdis 116 da loĝantoj, la vilaĝo tute bruldetruiĝis. En 2002 vivis en Sviloŝ 350 serboj, po 2 kroatoj, slovakoj kaj jugoslavianoj.
Kostelec (Fulnek)
Historio
La vilaĝo estiĝis en la jaro 1786 en parceloj de nuligita monaĥeja korto. Temas verŝajne pri tipa raabuma vilaĝo estiĝinta per disparceligo de monaĥeja posedaĵo. La raabumaj vilaĝoj estis fondataj el iniciato de aŭstria ekonomo František Antonín Raab, ĉefdirektoro de ĉambraj (imperiestraj) kaj eksaj jezuitaj bienoj en Bohemio en la dua duono de la 18-a jarcento.
Bella Rapoport
Bella Rapoport (naskiĝis la 29-a de majo 1980, Sankt-Peterburgo, Rusio) estas israela kaj rusia intersekca feministo, ĵurnalisto.
Biografio
Bella Rapoport naskiĝis la 29-a de majo 1980 jaro en Leningrado, en familio de sovetunia militisto. Ŝi repatriĝis en Israelo en 2010 jaro kaj plentempe loĝis en Jerusalemo.
Post sia universitata diplomiĝo, ŝi studis unu jaron en magistrejo de la Eŭropa Universitato en Sankt-Peterburgo, en katedro de antropologio, sekve ŝi unu jaron estis analizisto en katedro de genraj esploroj en fakultato de politikaj sciencoj kaj sociologio, laboras kiel redaktanto. Ŝi publikiĝis en kelkaj eldonoj, kiel Novaja gazeta, Metro , «Афиша Daily» , Snob , Colta.ru , «Wonderzine» kaj multe aliaj.
Bella Rapoport subtenas konceptojn de intersekca teorio, korp-pozitiveco kaj pluramemo, pledas por la sveda metodo de kontrolo pri prostituo kaj nuligo de listo de profesioj, kiuj estas malpermesitaj por virinoj en Rusio, ankaŭ subtenas uzadon de feminitivoj.
Rapoport partoprenis en televida disputo kun Oleg Kaŝin pri misfaroj al virinaj rajtoj en Ĉeĉenio.
Ŝia kolumno «Ordinara seksismo» pri mizogina leksiko en amaskomunikiloj, kiu estis publikita en 2015 jaro, estis kialo de furiozaj disputoj.
8663 Davidjohnston
8663 Davidjohnston estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona vulkanologiisto David Alexander Johnston (1949–1980) de la United States Geological Survey, kiu mortis en la erupcio de la Monton Saint Helens, la, dum li estis superrigardanta la vulkanon.
Agarmiŝo
Agarmiŝo estas monta masivo en Krimeo, la plej orienta parto de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro. La masivo situas apud la urbo Starokrimo kaj estas deklarita kiel natur-monumento de la respublika graveco (ekde 1975). La monto de la nomo venas el la krime-tatara lingvo, en kiu ĝi signifas "grizhariĝanta".
La masivo havas iom platan supraĵon kun kelkaj pintoj. La plej alta punkto de la masivo estas la monto "Granda Agarmiŝo" (722,5 m.). La monto estas formita de kalkoŝtonoj kaj prezentas tipan karstan regionon: sur la monto multas kavernoj. La deklivoj de la monto estas gravaj por formiĝo de la akvaj resurcoj de orienta Krimeo: ĉi tie multas akvofontoj, ankaŭ sufiĉe grandaj.
La monto estas kovrita de arbaro, kiun konsistigas ĉefe fagoj, kverkoj kaj orientaj karpenoj; ekde la jaro 1964 la arbaro estis deklarita kiel naturrezervejo. Kelkaj specioj estas registritaj en la Ruĝa listo.
La pentrindaj ĉirkaŭaĵoj de la masivo ofte iĝis la scenejo por produktado de diversgenraj kinfilmoj.
Kapelo Sankta Roĥo (Vác)
La kapelo de Sankta Roĥo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Vác.
Historio
En tiu loko pli frue estis tombejo, kie kuŝas ekzemple mortintoj de la epidemio pri pesto okazinta en 1740. Depost la epidemio oni konstruis la kapelon ĉe la enirejo de la tombejo. El la tombejo postrestis nur ŝtona kruco videbla ĉe la kapelo.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 16-an de aŭgusto.
Pisz
Historio
Komence de la 14a jarcento okazis la setlado sur la terenoj de la nuna urbo. Tamen la loko kiel abelbredista setlejo kaj funkciis kiel malgranda vilaĝo, en kiuj homoj havis la rajton por abelbredado, fiŝkaptado kaj ĉasado. Antaŭe sur tiu tereno loĝi la gento de praprusoj galindoj. La unuaj spuroj de la homo (trovita tombo) sur tiu tereno devenas de la jaro 160 p.K.. En la jaro la apudaj ternoj apartenis al la Teŭtona Ordeno. En la jaro 1345 teŭtonaj ordenoj konstruis malgrandan defendkastelon kaj nomis ĝin Johannisburg. Apude aperis la agikultura kaj komerca setlejo. En la jaroj 1361 kaj 1366 la kastelon sukcese sieĝis la litovoj, tiam la kastelo dufoje estis bruligita. En la jaro 1424 aperis en la dokumentoj la mencio pri vilaĝestro, kio montris la funkcion de tiu vilaĝo. La menciita vilaĝestro denove estas menciita en la jaro 1450 kiel distriktestro. Probable proksime de la kastelo funkciis jam gastejoj kaj metio-vendejoj. En la jaro 1451 la Granda Majsto de la Teŭtona Ordeno Ludwig von Erlichshausen donis la urborajton al Johannisburg. Ĝi perdis la urborajton en la jaro 1455, kiam dum la pol-teŭtonaj militoj la urbanoj kontraŭstaris la teŭtonojn. Denove la urborajton Johannisburg ricevis en la 17a jc.
En la regiono de Johannisburg okazis ankaŭ la lasta milito inter Pollando kaj la Teŭtona Ordeno. Dum la jaroj 1519-1521 la kastelon okupadis la polaj taĉmentoj el Mazovio kaj la loka loĝantaro devis forlasio la regionon. Fine de la milito la lasta Granda Majstro de la Teŭtona Ordeno Albreĥto Hohencolerno ekestis la princo Albreĥto la vasalo de Pollando kaj la Duklando Prusio la feŭdo (vidu la du apudajn mapojn) de pola reĝo Sigismondo la 1-a), kaj li regis ĝin kiel ties unua duko, duko Albreĥto de Prusio, ĝis sia morto. En la jaro 1525 en Krakovo li kiel feŭdo de Pollando omaĝe al pola reĝo Sigismondo la 1-a (Pollando) genuis antaŭ li kaj pagis tributon. Tiam plimulto de la loĝantoj de Johannisburg forlasis la katolikismon kaj ekhavis la konfeson luteranismon.
En la jaro 1645 Johannisburg ricevis la urborajton el la manoj de la prusia princo-elektisto Frederiko Vilhelmo (Brandenburgio). En la jaro 1655, dum la pol-svedaj militoj sur la tereno de la urbo kvartiris (restadis) la sveda garnizono. La urbanoj devis kovri la kostojn de la ilia restado. Malbonigis la situacion de la urbo krome la invado de tataroj dum la jaroj 1656 kaj 1657, faligis tio la komercon en tiu regiono. En la jaro 1694 granda parto de la urbo estis detruita en brulego (incendio). Sekve dum la jaroj 1709-1711 en la urbo aperis epidemio de pesto, travivis tion nur dekkelkaj urbanoj. En la jaro 1787 oni likvidis la kastelon-fortreson, kaj la kastelo estis privatigita. Finfine en la jaro 1837 oni malkonstuis la kastelon. Fine de la 17a jarcento en apudaj terenoj okazis la militoj, kaj en la jaro 1794 la ribelo de poloj kontraŭ Rusio kaj Prusio.
En la 19a jarcento okazis la germanigo de la loĝantoj de Mazurio. Precipe la evangelianoj (protestantoj) de tiu regiono kiu estis tre ligitaj kun la presitaj en la pola lingvo himnaroj, estis grava elemento por batali por la pola lingvo kaj polaj kutimoj kaj tradicio en la urbo kaj regiono. En la kultivado de tradicioj de la pola lingvo malhelpis ne nur la regantoj sed ankaŭ la ŝanĝoj socio-ekonomiaj. Fine de la 19a jarcento estis fervojo kiu ligis kun germanaj industri-centroj. Pro tio pligrandigis la emigrado de la loka loĝantaro por la salajro. Tiel sekvis la ekspansio de la germana lingvo. Dum la Unua Mondmilito sur la apudaj terenoj estis tie milito. La rusa okupado de la urbo ege detruis la urbon. Jam ĝis la jaro 1916 la urbo estis rekonstruita. Dum la Dua Mondmilito en la urbo estis la militkaptista tendaro por angloj, francoj kaj italoj. En nokto 24/25a de januaro 1945 la urbon ekokupis la Ruĝa Armeo, kaj la detruo estis preskaŭ 70%. Dum la sekvontaj monatoj la urbo eniris Pollandon kaj oni forlokigis la nepolan loĝantaron. La nomon Pisz oni akceptis administre en la jaro 1946.
Flavaflugila kaciko
La Flavaflugila caciko aŭ Meksika kaciko (Cacicus melanicterus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de kacikoj, kiuj estas nigraj birdoj kun flavaj aŭ ruĝaj markoj kaj bluaj okuloj. Ĝi troviĝas apenaŭ en Gvatemalo kaj ĉefe kiel endemio en Meksiko en malaltaj teroj de la deklivaro de Pacifiko el suda Sonora al Chiapas. De tiu regiono devenas la alternativa komuna nomo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj. Sed ankaŭ ĉe kultivejoj kaj loĝataj areoj.
Haan
Haan estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mettmann de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Flavaflugila kaciko
Ĝi estas simila al la Montokaciko, al la Orflugila kaciko kaj ankaŭ al Flavpuga kaciko. Ĝi estas 17,5-3,30 cm longa. Temas pri specio kun seksa duformismo. La masklo estas svelta birdo kun helbluflaveca beko. La korpo estas brile nigra supre kaj prezentas brilflavajn flugilstrion (de tio devenas la komuna nomo), pugon, subvoston kaj multe de la vosto. De la kombino de ambaŭ koloroj flava kaj nigra, krome kutima en la genro, devenas la latina scienca nomo melanicterus kiu ankaŭ kombinas du radikojn el la antikva greka kiuj signifas respektive “nigra” kaj “flava”. Ĉefa diferencilo de similaj specioj estas tre elstaraj (sed ne kontrastaj) nigraj plumoj en malantaŭa krono kiuj funkcias kiel kresto pendanta super la nuko. La ino estas malhelbruna kun pli malhelaj beko kaj okuloj.
Pont-la-Ville
Pont-la-Ville (malnova germanlingva nomo Ponnendorf) estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 584 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Pont-la-Ville situas ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco ĉe ties norda fino, proksimume 15 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj 10 kilometrojn sudoriente de la urbo Bulle. en nordo de la komunumo sur la limo al Rossens situas la digo, kiu baras la lagon kaj kie elfluas Sarino. La komunumo konsistas el la vilaĝo Pont-la-Ville kaj la setlejoj Sur Momont en sudo, Bertigny en okcidento kaj Le Fossard en nordo, kaj diversaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pont-la-Ville limas en nordo al Treyvaux, en oriento al La Roche, en sudo al Hauteville, en okcidento al Pont-en-Ogoz, kaj en nordokcidento al Rossens.
Trafiko
Pont-la-Ville situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas la konekta vojo n-ro 1310 de Treyvaux al La Roche. Trans la digo kondukas krome konekta vojo al Rossens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 3 kilometrojn nordokcidente de la komunumo en Rossens.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pont-la-Ville datiĝas el la jaro 1228 kiel Pont la vila. Dum mezepoko Pont-la-Ville apartenis al la Senjorujo La Roche kaj fariĝis en la jaro 1349 havaĵo de la episkopo de Laŭzano. En la jaro 1537 Pont-la-Ville fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Friburgo kaj estis atribuita al la Voktejo Bulle. Kadre de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis estis atribuita al la distrikto La Roche. Poste ĝi apartenis de 1803 ĝis la nova konstituico de 1848 al la Distrikto Corbières, kiu tiam estis integrita al la Distrikto Grejerco. Post la konstruo de la Baraĵlago de Grejerco en la jaro 1948 la ponto de Thusy kaj parto de la vilaĝo estis dronigitaj en la baraĵlago.
Mikroekonomiko
Mikroekonomiko aŭ entrepren-ekonomiko estas parto de ekonomiko kiu studas la konduton de konsumaj unuoj (individuoj kaj familioj) flanke al tio de la firmaoj kaj la estigon de prezoj de havaĵoj, servoj kaj produktaj faktoroj.
Funkcio de elementa merkato
Oni difinas la individuan demandon kiel la kvanto de iu ajn havaĵo kiu la konsumanto volas konsumi en iu ajn tempperiodo. Grave: demando, en tiu kazo, estas volo konsumi, ne la fakta konsumado. Demando, do, estas la deziro al aĉeto.