cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mondbutiko
Grava kvalito de la mondbutikoj estas, ke granda parto de laboro estas farata senpage pere de volontuloj. Tiamaniere la butikoj povas renonci al parto de sia profito kaj plibonigi la gajnon de la produktantoj.
La mondbutikoj ne nur vendas la produktojn el justa komerco, sed faras ankaŭ informlaboron pri la produktoj mem, la produktantoj kaj la justa komerco.
Daifuku
Daifuku (japane: 大福, «granda bonŝanco») estas japana dolĉaĵo, el moĉio (餅, mochi) enhavanta ekzemple paston el dolĉaj azuki-faboj, nomita anko (japane: 餡こ). La plej multaj daifuku estas kovritaj maldike de kinako (faba faruno).
Mondbutiko
En la jaro 1964, okaze de la Konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj pri Komerco kaj Disvolvado (KUNKD), unufoje aperis la voko al pli justaj komercaj rilatoj inter la industrilandoj kaj la evolulandoj.
Daifuku
Specoj
La plej komunaj specoj enhavas ruĝan paston (赤餡, aka-an) aŭ verdan (うぐいす餡, uguisu-an). Aliaj enhavas fruktojn, ekzemple fragojn (ichigo daifuku) aŭ miksaĵon el faboj kaj fruktopecoj.
Mondbutiko
La unua "vera" mondbutiko *(tiel nomita, nederlandlingve: "wereldwinkel") malfermiĝis en Nederlando en 1969 de la nederlanda esperantisto Johan Derks. Poste la butikoj, kun la traduko de mondbutiko) etendiĝis al Germanio, Svisio, Aŭstrio, Francio, Italio ktp. Komence la butikoj ne estis nomitaj mondbutikoj sed butikoj de la tria mondo, ĉar la alternativaj komercorganizoj importis la diversajn varojn, kiel ekzemple kansukeron, kafon, teon, specojn ktp, el tiel nomata tria mondo,
En 1994, mondbutikoj organizis sin sub la aŭspicio de NEWS! (Network of European Worldshops), la reto de eŭropaj mondbutikoj, kie nuntempe estas organizataj 2400 mondbutikoj.
Metz-Devant-les-Ponts (stacidomo)
Metz-Devant-les-Ponts estas franca varstacidomo sur linio Ceinture de Metz, situanta en Metz, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Mondbutiko
Eksteraj ligiloj
http://www.youtube.com/watch?v=nQWDerKQzp8 Filmeto pri la mondbutiko de Merano (Sudtirolo, Italio)
Metz-Devant-les-Ponts (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Ceinture de Metz (192000).
Onex
Onex estas urbo kaj komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. Ĝi havis 17337 loĝantojn je la 31-a de januaro 2009.
Geografio
La urbo Onex situas inter la riveroj Rodano en nordo kaj Aire en sudo, proksimume 5 kilometrojn sudoriente de la kantona ĉefurbo Ĝenevo.
Najbaraj komunumoj
La urbo limas en nordo al Vernier, en oriento al Lancy, en sudo al Plan-les-Ouates, kaj en okcidento al Confignon kaj Bernex.
Trafiko
Onex estas per la tramlinio 19 kaj diversaj buslinioj konektita al la loka tram- kaj busreto de la urbo Ĝenevo. Onex ankaŭ disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A1, kiu trapasas la urbon.
Historio
la unau dokumenta mencio de Onex datiĝas el la jaro 1292 kiel Onay.
Post la industriiĝo la loĝantaro de Onex inter 1900 kaj 2000 eksplodis. De kampara vilaĝo kun malpli ol 300 loĝantoj, la nombro de loĝantoj pli ol sesdekobliĝis al urbo kun pli al 15000 loĝantoj.
Ĝemelurboj
Onex havas urbajn partnerecojn kun
Pál Szász (matematikisto)
Pál Szász [sAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szász Pál estis hungara matematikisto, profesoro.
Pál Szász naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Szász akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Ekde 1924 li samloke helpis la instruadon de Lipót Fejér. Li estis nomumita privata profesoro en 1933, post jardeko eksterordinara profesoro, en 1952 docento, en 1952 universitata profesoro. Li doktoriĝis el matamatikaj sciencoj en 1957. Li okupiĝis precipe pri la klasika analizo, aproksimacio, hiperbola geometrio.
Almigrado
Almigrado (malo estas elmigrado) estas proceso, dum kiu sur teritorio de ŝtato enloĝiĝas loĝantoj venantaj el eksterlando. Ili faras tiel pro ekonomiaj, politikaj aŭ religiaj kaŭzoj.
Abbans-Dessous
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
3729 Yangzhou
3729 Yangzhou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina urbo Jangĝoŭ (ĉine : 扬州市, pinjine Yángzhōu Shì)
Mouen
Mouen estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
NGC 475
NGC 475 (aliaj indikoj — IC 97, PGC 4796, NPM1G +14.0045) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(19167) 1991 ED2
(19167) 1991 ED2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
10725 Sukunabikono
10725 Sukunabikono estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Takeŝi Urata elde Tojota (gubernio Aiĉi, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Sukunabikona, japana dio de friponeta karaktero. Kvankam li estis tre malgranda, li dominis la landon kun la dio Okuninuŝi-no-mikoto.
Sici
Sici [siĉ] (hungare Somlyószécs) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 784 loĝantojn (rumanoj); en 1992 estis nur 346 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1234. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Pericei.
Janowiec Wielkopolski
Janowiec Wielkopolski estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Janowiec Wielkopolski en distrikto Żniński.
NGC 476
NGC 476 (aliaj indikoj — PGC 4814, MCG 3-4-23, ZWG 459.33, NPM1G +15.0050) estas lensosimila galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Natria fluoroacetato
Natria fluoroacetato, fluoroacetato de natrio aŭ NaFC2H2O2 estas organika natria salo de fluoroacetata acido, senkolora salo, uzata kiel pesticido kaj raticido komerce konata kiel 1080, kun gusto simila al natria klorido kaj apliko kiel metabola veneno.
Ĝi nature okazas kiel anti-herbivora metabolaĵo en pluraj plantoj sed ankaŭ povas sinteze produktiĝi. Ĝi estas devena de la fluoracetata acido kiu estas karboksilata acido. La plej ordinara fluorhava acetata acido, trifluoracetata acido kaj ĝiaj derivaĵoj estas tre malpli toksaj.
Historio kaj produktado
La efikeco de natria fluoroacetato kiel ronĝulmortiganto estis raportita en 1942. La nomo 1080 rilatas al la kataloga nombro de la veneno, kiu fariĝis ĝia komerca nomo. La salo estas sintezita per traktado de natria kloracetato kaj kalia fluorido:
Stacio Ashiya (JR)
Stacio Ashiya (japane: 芦屋駅 [Aŝija-eki], angle: Ashiya Station) estas fervoja stacio en Aŝija, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō.
Bretteville-sur-Laize
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas brettevillais.
Širine
Širine, hungare Braidaföld, serbe Ширине estas tre malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Petlovac.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo. Petlovac troviĝas 4, Beli Manastir 2 km-ojn for.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 ĝi estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Širine 170 da homoj, (kroatoj 70 (41 %), hungaroj 20 (12 %), serboj 18 (11 %) kaj aliaj).
Gyula László (arkeologo)
LÁSZLÓ Gyula [la:slo:] estis hungara arkeologo, historiisto, artisto naskita en Kőhalom ka 14-an de marto 1910 kaj mortinta en Oradea la 17-an de junio 1998.
Biografio
Inter 1940–1949 li estis universitata profesoro en Kolozsvár. Dum tiu tempo en Székelyföld li studis popolkantojn, desegnis kaplignojn, desegnis kaj pentris meblojn. Li desegnis, pentris kvazaŭ 600 portretojn pri siaj samtempuloj. Li ellernis la bronz-, ŝton- kaj lignoskulptadon, ceramik- kaj medalfaradon. Reveninte al Budapest, li okupiĝis pri la aferoj de ekspozicioj de Hungara Nacia Muzeo, inter 1957 kaj 1980 li estis profesoro, katedrestro de Scienca Universitato Loránd Eötvös.
Lia fama teorio estas tiu de la duobla patrujokupo de hungaraj triboj: laŭ tio la hungaroj de duko Árpád revenis en la Karpatan basenon en 896 poste la avaroj.
Liberala sinagogo en Timișoara
Konstruaĵo
La eklektika sinagogo situas laŭ la stratoangulo. Ĝi havas precipe maŭrajn elementojn, ĉar granda parto de la judoj venis iam el Hispanio. Spite tion oni rekonas elementojn el la itala renesanco. La sinagogo havas du enirojn, unu por viroj kaj alia por virinoj. Karakterizaj elementoj de la konstruaĵo estas multnombraj turoj kun granda kupolo meze.
Villa Santina
- jen itale, friule Vile di Cjargne - estas komunumo en la pleja oriento de Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Enemonzo, Lauco, Raveo, Tolmezzo kaj Verzegnis.
Lumbo
Lumbo laŭ PIV estas
Besta viando el tiu korpa regiono, destinita aŭ jam preparata por manĝado, sekve nomatas lumbaĵo (vidu ankaŭ rostbifo).
En la lingvaĵo de medicino, lumbalgio aŭ lumbago estas subita doloro en la lumbo pro fortostreĉo. Ĝi venas de la nervoj inter la lumbaj vertebroj, la parto de la vertebraro inter la torakaj vertebroj supre kaj la sakro sube.
Rimarko:
Pro nacilingvaj influoj, L. L. Zamenhofo en la unuaj tekstoj esperantlingvaj iafoje uzas la pluralan formon pri unu homo, kiel montras la sekvaj citaĵoj el la esperantlingva traduko de la Malnova Testamento:
Bădăcin
Bădăcin [bədəĉin] (hungare: Szilágybadacsony) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Șimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 845 loĝantojn (rumanoj); en 1992 933 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1213. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Kraszna, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Pericei.
Újtelek
Újtelek [Ujtelek] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kalocsa. La loknomo signifas: nova parcelo.
Situo
Újtelek situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kalocsa troviĝas 15, Kecskemét 75, Budapeŝto 112 kilometrojn.
Historio
Dum la historio la kampoj apartenis al Szakmár aŭ al Kalocsa. 2 vilaĝetoj naskiĝis en 1884 el eksteraj partoj de Kalocsa: Résztelek kaj Keserűtelek. Ili administre apartenis al Szakmár. Ambaŭ komunumoj unuiĝis kaj formis memstaran vilaĝon Újtelek en 1991.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, sportejo, kuracejo, migra poŝto.
Franz Innerhofer
Franz INNERHOFER (naskiĝinta la en Krimml, mortinta la  en Graz) estis aŭstra verkisto kaj forĝisto.
Vivo
Innerhofer, ekstergeedza infano, estis ĝis junuleco dum 11 jaroj helpservisto ĉe la farmo patra je Uttendorf, antaŭ trejniĝi kiel forĝisto. Ekde 1966 Innerhofer frekvenis gimnazion por laborantoj, poste li studis kelkajn semestrojn germanistikon kaj anglistikon ĉe la Salcburga universitato. Ekde 1973 li estis liberprofesia verkisto vivante en Orvieto de 1975 kaj en Arni. Ekde 1980 li estis librovendisto en Graz.
Adam-lès-Passavant
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Franz Innerhofer
Vivo
Lia unua membiografia romano Schöne Tage (1974), kie legeblas pri lia malfacilegaj infanaj jaroj, furorigis lin tuj. Filmigo estis en 1982 fare de Fritz Lehner.
Kiam la literatura realismo komencis eksmodiĝi je la komenco de la 1980-aj jaroj la stilo de Innerhofer pli malŝatiĝis. En 1993 li provis resukceson; lia verko Um die Wette leben malbone kritikiĝis fare de Martin Lüdke, Sigrid Löffler kaj aliaj. Laŭ ili el rakontisto sobra de duraj realoj iĝis nesekura imitanto de stilo de Thomas Bernhard kun mistikismaj tendencoj. Lia lasta teksto Das rechte Murufer pri ĉiesulinoj de Graz ne publikiĝis. Ĝi estas apatia mire nerepaciĝema kaj rezignema.
En nekrologoj li taksiĝis malfacila kaj tragika persono.
Adolf Haslinger
Adolf HASLINGER (naskiĝinta la en Saalfelden, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra anglistikisto kaj germanisto. Inter 1995 kaj 2003 li rektoris ĉe la Salcburga universitato.
Lai Thi Hai Ly
LAI THI Hai Ly (vjetname kun plenaj diakritaj signoj Lại Thị Hải Lý aŭ en inversa vicordo Hải Lý Lại Thị, naskiĝinta la ) estas vjetnama esperantistino. Hải Lý cetere en la vjetnama ankaŭ estas la nomo de kastoro.
Adolf Haslinger
Vivo
Adolf Haslinger finstudis en 1961 pri anglistiko kaj germanistiko ĉe la Universitato de Innsbruck per defendo de disertaĵo pri la dialektoj de Pinzgau. Kiam en la 1964-a jaro (re)fondiĝis li tie ekdeĵoris asistante. Post habilitiĝo en 1969 pri Epische Formen im höfischen Barockroman (epikaj formoj en al kortega barokromano) li nomumiĝis en 1973 eksterorda kaj en 1976 orda profesoro pri aŭstria literaturo.
Adolf Haslinger estris la de li mem en 1977 fonditan Salcburgan Literaturarkivon kaj estraranis en diversaj literaturaj societoj kaj kluboj. Krome li kunfondis Internationale Thomas-Bernhard-Gesellschaft, engaĝiĝemulan rondon memorigontan la verkojn kaj talenton de Thomas Bernhard.
Agado
Adolf Haslinger ĉefe interesiĝis (krom pri baroka literaturo kaj la eldonado de tekstoj de Adalbert Stifter kaj George Saiko) pri la aŭstria aktuala literaturo: tion atestas liaj eseoj kaj laboraĵoj pri H. C. Artmann, Konrad Bayer, Thomas Bernhard, Heimito von Doderer, Franz Innerhofer kaj Andreas Okopenko. Apenaŭ ekprofesorinte li fondis en 1977 la Salcburgan Literaturarkivon kiu sukcesis akiri altvalorajn manuskriptojn kaj arkivaĵojn de Thomas Bernhard, Peter Handke aŭ eĉ Stefan Zweig. Estante prezidanto de la salcburga filio de Rotario li iniciatis la munton de memortabulo pri Bernhard ĉe la muro de la Salcburga Landa Teatrejo pro ties multaj premieroj surlokaj. Kun la nobelpremiito Peter Handke li amikiĝis.
Alia fokuso estis pri la historio kaj kulturo salcburgaj, pro kio li kune kun Peter Mittermayr eldonis la kulturleksikonon Salzburger Kulturlexikon. Jam komence la 1970-aj jaroj li furoris kaŝe per laboraĵoj pri James Joyce kaj ties kontaktoj kun Salcburgo, Feldkirch kaj Innsbruck. Malgraŭ la fakto ke Joyce nur feriumis kelkajn tagojn Salcburge ja valoris esplori la impresojn de Salcburgo je Joyce kaj liajn agadojn ĉi-tie.
Villa Vicentina
- prononco, jen itale, friule Vile Visintine - estas komunumo en la pleja oriento de Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Maria. Najbaras la komunumoj Aquileia, Cervignano del Friuli, Fiumicello, Ruda kaj Terzo d'Aquileia.
Noah Cicero
Noah CICERO (naskiĝinta en 1980) estas usona romanisto, tezisto, teatraĵisto, novelisto kaj poeto. Li loĝas en Youngstown, Ohio, kaj estas la aŭtoro de tri libroj de fikcio:
Lia fikcio estas antologiita en:
Liaj historioj, poemoj, kaj tezoj ankaŭ eldoniĝis vaste sur la Interreto.
Lia prozo estas ŝpara, ega en ĝia rekteco kaj forto, kaj priparolas kun brutala absurda komedio la ĉiutagaj vivoj de urbo-sarkindejaj rolantoj kiuj estas dolore konsciaj de la vaneco de ilia ekzistado. Li rimarinde figuras pecetiĝantan urban Usonon, precipe la drinkejojn kaj striptizejoj de Youngstown, kun malhela, nigra komedio. La verko, malgraŭ tre atingebla, estas plene je politika kritko kaj ekzistadisma rigardado de realeco. Li citis siajn centrajn influojn: Sartre, Hemingway, kaj Beckett.
Liaj tezoj estas ambaŭ politika kaj filozofia, kelkfoje uzante la ilojn de psikologio kaj filozofio krucumi tiujn politikajn estrojn aŭ sekvantoj, kiujn si vidas kiel agantoj en malbona fido. Iuj de tiuj tezoj kunverkiĝis kun Ohia ĵurnalisto Bernice Mullins.
Li estas redaktoro de la magazino 3:AM.
Arondismento Limoĝo
La arondismento Limoges (france arrondissement de Limoges) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Nova Akvitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Limoges. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝi ĝis marto 2015 konsistis el la jenaj 28 kantonoj :
De tiam, la novaj 17 kantonoj estas
Komunumoj
(inter krampoj la respektiva INSEE-kodo)
Rulŝtuparo
Rulŝtuparo aŭ eskalatoro estas vertikala transporta sistemo, konsistanta el ŝtuparo kun ŝtupoj, kiuj moviĝas supren aŭ malsupren. La ŝtupoj havas sube radetojn, kiuj laŭ relo kuras en formo de banto. Pleje ŝtuparoj havas du kunmoviĝantajn mantenilojn kun la sama rapideco en la sama direkto.
La hodiaŭaj rulŝtuparoj havas la movangulon de 30°, transportas je maks. 20 m, altiĝante 3–4 m inter la etaĝoj. Ili funkcias per elektra kurento, ĉen- kaj dentrada movado. La ŝtuparon tenas du gvidreloj en la necesa ebeno. Fine de la rulŝtuparo troviĝas kombila instalaĵo. Se premiĝas io inter la ŝtupon kaj kombilon, aŭtomato haltigas la rulŝtuparon (ankaŭ ĉe disiĝo de la ĉeno, manrelo).
La maksimuma rapido de ĝi estas ĉirkaŭ 36 m/s, transporta kapacito estas 6000 pasaĝeroj je horo.
10727 Akitsushima
10727 Akitsushima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
Akitsushima estas malnova nomo por Japanio, uzata de la unua imperiestro Ĝimmu, rigardante el la supro de monto, por priskribi la formon de la lando.
Imre Balázs
Imre Balázs estas la nomo de
Berliner Philharmoniker
La Berliner Philharmoniker (eo: Berlinaj Filharmoniistoj) estas simfonia orkestro. Ĝi estas unu el la tutmonde eminentaj ensembloj.
La orkestro estas ekde 2002 organizita kiel publikjura fondaĵo tenata de la Federacia lando Berlino. La Berliner Philharmoniker havas nuntempe pli ol 128 postenojn. Post kiam la malnova hejmkoncertejo en 1944 estis detruita dum la Dua Mondmilito, ekde 1963 la nova Berlina Filharmoniejo en la urboparto Tiergarten ĉe Kemper-Placo konceptita de Hans Scharoun estas la hejmo de la ensemblo.
Giovanni Garzoni
Ioannes Garzonius (1419–1505) estis Itala humanisto, kuracisto, filologo, historiisto, hagiografo, retorikisto kaj profesoro pri Medicino de la Universitato de Bolonjo, filo de Bernardo Garzoni, universitata profesoro kaj kuracisto de la papo Nikolao la 5-a (1397-1455), pontifika arkiatro de Nikolao la 5-a kaj Kaliksto la 3-a (1378-1458).
Biografio
Li studis beletron kaj oratoriarton en Bolonjo, Florenco kaj Ferrara. Dum siaj studperiodoj, kie lia patro kaj Giovanni Lamola estis liaj profesoroj, li havis la eblon konatiĝi kun Leonardo Aretino (1369-1444). Kiam lia patro fariĝis privata kuracisto de la papo Nikolao la 5-a, inter 1447 kaj 1455, Johano Garzoni akompanis lin al Romo. La unuaj restantaj tekstoj far Barzoni datas el tiu periodo, inkludante 300 longfoliajn kodeksojn, ĉefe konsistantaj je la korektitaTractatus far Petrus Hispanus (1215-1277), krom kelkaj poemoj kaj aliaj malgrandaj laboroj. Tiutempe li ankaŭ faris kontakton kun la greka humanisto Teodoro Gaza (1410-1475).
En la Universitato de Ferrara li estis lernanto de Guarino da Verona (1374-1460), kun kiu li studis Juvenalon, kaj de Lorenzo Valla (1407-1457), kiu estis lia profesoro dum kvar jaroj. En 1455 li aktivis serve de la kardinalo Domenico Capranica (1400-1458), kun kiu li vojaĝis al Napolo. Jacopo Piccolomini-Ammannati (1422-1479), lia kolego kaj humanisto ankaŭ estis ilia akompananto antaŭ ol fariĝi kardinalo.
Ĉirkaŭe de 1458, li reiris al Bolonjo, kie li fariĝis publikan parolanton, provizante oratoriojn por oficialaj eventoj, laboro kiun li estonte plenumis en la universitato. Li ankaŭ trovis laboron kiel privata kuracisto pri retoriko, ricevinte studentojn el pluraj landoj kaj regionoj tiel kiel Hungario, Kroatio kaj Bohemio. Liaj plej famaj lernantoj estis la historiisto Leandro Alberti (1479-1552), kiu studis kun Garzoni ekde kiam li estis dek ĝis kiam li estis dekkvar-jaraĝa; kaj Ĝirolamo Savonarola (1452-1498), kiu estis lernanto de Garzoni inter 1476 kaj 1477, kiam tiu estis novico en Bolonjo.
Pli malfrue li fariĝis amiko de la humanistoj Antono Urceo (1446-1500) kaj Pomponio Leto (1428-1498). Li diplomiĝis pri Medicino en 1466 kaj restis kiel profesoro pri medicino en la Universitato de Bolonjo ĝis la lastaj jaroj de sia vivo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Titus_Livius.png| Tito Livio (59 a.K. - 17 p.K.) Laquila_Piazza_Palazzo_Monumento_Gaio_Sallustio_Crispo0001.jpg| Salustio (86-35) Juvenalcrowned.gif| Juvenalo Cicerón denuncia a Catilina, por Cesare Maccari.jpg| Marcus Tullius Cicero (106 a.K.-43 a.K.) Galen_detail.jpg| Klaŭdo Galeno (121-216) Lucas_van_Leyden_019.jpg| Sankta Hieronimo (347-420) Sandro_Botticelli_050.jpg| Sankta Aŭgusteno (354-430) Pope_John_XXI.jpg| Petrus Hispanus (1215-1277) Leonardo_Bruni_2.jpg| Leonardo Aretino (1369-1444) Guarino da Verona - Imagines philologorum.jpg| Guarino da Verona (1374-1460) Calixtus_III.jpg| Kaliksto la 3-a (1378-1458) Nicholas_V.jpg| Nikolao la 5-a (1397-1455) Cardinal_domenico_capranica.jpg| Domenico Capranica (1400-1458) Lorenzo_Valla_-_Imagines_philologorum.jpg| Lorenzo Valla (1407-1457) Theodor Gaza - Imagines philologorum.jpg| Θεόδωρος Γαζῆς (1410-1475) Template-Cardinal (Bishop).svg| Jacopo Piccolomini (1422-1479) Vat._lat._3311,_101v_of_Claud._Ruf._1361%E2%80%931376_by_Julius_Pomponius_Laetus.png| Pomponio Leto (1428-1498) Ercole_de%27_Roberti_001.jpg| Johano la 2-a Bentivoglio (1443-1508) Rubiera,_torre_dell%27orologio_01.JPG| Urceus Codrus (1446-1500) Portrait_of_Girolamo_Savonarola_1524.jpg| Girolamo Savonarola (1452-1498) DEU Zwickau COA.svg| Erasmus Stella (1460-1521) Wappen_Hildesheim.svg| Theodoricus Block (1460-1524) Hippocrates_rubens.jpg| Hipokrato (0460-0370) (1460-1370) AlessandroAchillini.jpg| Aleksandro Achillini (1463-1512) Leandro_Alberti_Descrittione.jpg| Leandro Alberti (1479-1552) Albrecht_D%C3%BCrer_Wappen_der_Scheurl_und_Tucher.jpg| Christoph Scheurl (1481-1542) Giovanna Garzoni (Italian) - Still Life with Bowl of Citrons - Google Art Project.jpg| Giovanna Garzoni (1600-1670) </Gallery>
Santiago (Isabelo)
Santiago, - Lungsod ng Santiago - estas kvinaklasa komponenta urbego en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Kagajana Valo, en Isabelo (provinco). Santiago administre kaj laŭleĝe estas sendependa de la provinco kaj havas 37 distriktojn.
Geografio
Santiago situas en nordorienta parto de la insulo sur plata tero ĉirkaŭita de montoj ĉe rivero. Provinca ĉefurbo Ilagan troviĝas 61, regiona ĉefurbo Tuguegarao 103, Kezonurbo 230, ĉefurbo Manilo 244, Legazpi (Albajo) 460, Cebuurbo 755, Puerto Princesa 832, Dabao 1160, General Santos 1242 kilometrojn (aere).
Historio
La nuna Santiago origine estis indiĝena vilaĝo, kiun la hispanaj misiistoj nomis Carig. Kiam la hispanoj ekloĝis, la vilaĝo estis nomita Santiago Apostol de Carig pri hispana nomo de Sankta Jakobo. La oficiala fondo okazis en 1743. Santiago faciligis la eniron de enmigrintoj el diversaj provincoj kaj igis Santiago fandopoto de malsamaj kulturoj. Inter 1942-1945 la japanoj regis, pli frue usonanoj. En la fruaj 1950-aj jaroj la loknomo simpliĝis al Santiago. En 1993 Santiago ricevis la titolon sendependa komponenta urbo kaj tiutempe ĝi atingis la internacian kriterion urbego (pli granda, ol cent mil).
Ekonomio
Santiago estas komerca centro de la regiono. Kemia kompanio havas fabrikon por provizado de agrikulturaĵoj, sterkaĵoj kaj nutraĵoj por kortobirdoj kaj porkaĵoj. La agrikulturo daŭre estas la ĉefa fonto de vivtenado. La ĉefaj kultivaĵoj estas rizoj, maizoj fruktoj kaj legomoj. Ankaŭ rizaj muelejoj abundas. Turismo estas nova industrio en la urbego.
Religio
La domina religio en Santiago estas katolika. Tamen aliaj kristanaj sektoj ankaŭ ĉeestas en Santiago kiel metodistoj kaj estas preĝejoj: moskeoj kaj sikha templo.
Klimato
Santiago situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas po 1875 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, nur en marto kaj aprilo iom malmulte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 21-28 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Kristiano Rakovski
Kristiano Rakovskio (la 13-an de aŭgusto, 1873 - la 11-an de septembro, 1941) estis bulgara socialisma revoluciulo, bolŝevika politikisto kaj sovetia diplomato; li krome agadis kiel ĵurnalisto, kuracisto, kaj eseisto. La politika kariero de Rakovskio disvolviĝis en Balkanaj landoj, en Francio kaj Sovetio; dum parto de sia vivo, li ankaŭ estis rumana civitano.
Juna eŭropa socialisto
Naskiĝinta en 1873 en Kotel, Bulgario, kiu tiam estis parto de la otomana imperio, en familio de riĉaj terposedantoj, li iĝis rumano en 1878 pro translokiĝo de landlimo. Li malkovris marksismon en la liceo. En 1890, li estis dumvive forpelita de la landaj liceoj pro sia politika agado. En la aĝo de 17 jaroj, li iris studi medicinon en Ĝenevo, kie li renkontis multajn socialistajn politikajn ekzilitojn, interalie Georgo Pleĥanovo kaj Roza Luksemburgo. Jam en 1893, li estis delegito en la kongreso de la Dua Internacio en Zuriko, kie li kun plezuro konatiĝis kun la maljuna Frederiko Engelso. La postan jaron, li iĝis korespondanto de Antaŭen (Vorwärts), la ĉefa ĉiutaga social-demokrata germana gazeto, kaj li havis amikajn ligojn kun Wilhelm Liebknecht. Forpelita el Prusio kiel "anarĥiisto", li finstudis medicinon en Francio, kaj tie doktoriĝis en 1896.
En Svisio, Rakovskio ligiĝis kun rusa socialista studentino, Elisaveta Pavlovna Ryabova. Per ŝi li unue interesiĝis pri Rusio. Ili edziĝis en 1898. La saman jaron, li estis dungita kiel kuracista leŭtenanto en la rumana armeo. Post sia militservo, li provis instaliĝi en Sankt-Peterburgo, sed estis rapide forpelita pro siaj politikaj aktivaĵoj, kaj povis reveni nur kaŝpagante gravan sumon al la aŭtoritatoj. En 1901, lia edzino mortis dumnaske kun ilia infano.
Inter 1902 kaj 1904, Rakovskio restadis en Francio, kaj iĝis konata en la franca socialisma movado. Li iĝis korespondanto por Balkanio de L'Humanité, kaj vane provis akiri la francan ŝtatanecon.
Gvidanto de la rumana socialisma movado
Reveninte en Rumanio, Rakovskio plene engaĝiĝis en subtenado al la strikmovadoj kiuj skuis la landon ekde 1905. Influataj de la samtempaj okazaĵoj en Rusio, miloj da laboristoj de la juna rumana industrio postulis salajrajn plialtigojn kaj plibonigon de siaj laborkondiĉoj, malgraŭ la policistaj perfortaĵoj kaj la sendo de militistoj kontraŭ ili. Rakovskio kontribuis al la disvolvo de la rumanaj sindikatoj, interalie per organizado de laborista kongreso.
Komence de 1907, perforta kamparana ribelo eksplodis en Rumanio, kaj unue trafis la judajn farmistojn antaŭ ol turniĝi kontraŭ la grandaj bienposedantoj. La liberala registaro, interkonsente kun la reĝo Karolo la 1-a, sange subpremis la ribelintajn kamparanojn, okazigante milojn da mortoj. La gazeto de Rakovskio kuraĝe flankiĝis kun la ribelintoj, kaj instigis la soldatojn ne pafi al la kamparanoj, kaj eĉ aliĝi al ilia ribelo.
Timante lian revolucian agadon, la rumana registaro utiligis la pretekston de la bulgara deveno de Rakovskio por tute eksterleĝe forpreni de li la rumanan ŝtatanecon kaj forpeli lin en 1907, kiam li troviĝis en Stutgarto por kongreso de la Dua Internacio. Protestoj kontraŭ tio leviĝis tra la eŭropa socialisma gazetaro. Rakovskio ne aparte alkroĉiĝis al la rumana ŝtataneco, sed li deziris plenumi la politikan batalon por reakiro de siaj rajtoj. En 1909, li provis kaŝe reveni en Rumanio kaj estis forpelata. Laborista manifestacio okazis favore al li, kaj estis abrupte subpremita. Fine, en 1912, post longa jura batalo, li rericevis sian ŝtatanecon, ĝustatempe por denunci la Balkanajn Militojn de 1912-1913.
Prezidanto de la konsilio de popolkomisaroj de Ukrainio
Konvinkita internaciisto, Rakovskio estis akre seniluziita de la sinteno de la eŭropaj social-demokratoj kiam eksplodis la Unua Mondmilito en 1914. Li esprimis sian vidpunkton en franclingva broŝuro titolita "La socialistoj kaj la milito'. Temis pri respondo al letero sendita de Charles Dumas, kabinetestro de Jules Guesde, socialisto fama pro sia radikalemo, sed kiu tamen partoprenis en "naciunueca" registaro. Batalante por ke Rumanio restu ekster la konflikto, li plektis ligojn kun la socialistoj, kiuj kontraŭis la militon, interalie kun Trockio, financante lian gazeton Nia voĉo (Nache Slovo). En 1915, li partoprenis en la konferenco de Zimervaldo. En 1916, la rumana registaro enkarcerigis lin. Li estis liberigita el sia malliberejo de Iaşi la 1an de majo 1917, de la soveto de rusaj soldatoj kiuj restadis en la urbo, kontraŭ la volo de la rusa registaro kiu petis pardonon de la rumana registaro por la iniciato. Tiel li povis iri al Odeso, kie li daŭrigis siajn politikajn aktivaĵojn.
Konvinkita apoganto de la Monda Revolucio, Rakovskio aliĝis al la bolŝevista partio fine de 1917. Li estis entuziasme akceptita, kiel internacie konata socialisto tiutempe. Komence de 1918, li direktis venkan militan atakon kontraŭ Rumanio. Li espertis tiel ligi la rusan revolucion kun la Balkanoj. Sed la germana armeo haltigis ĉi tiun movon. Kaj per la traktato de Brest-Litovsk, la bolŝevistoj perdis la regadon super Ukrainio. Komence de 1919, Rakovskio iĝis prezidanto de la Konsilantaro de Popolkomisaroj de Ukrainio. Necesis tiam akiri la faktan regadon de la lando. Li provis tion atingi, celante ligiĝi kun la Soveta Hungario de Bela Kun. Tio malsukcesis, ĉar li perdis la subtenon de la kamparanaro per rekvizicio de la agrikulturaj produktaĵoj. Interkonsente kun Lenino, li en 1920 starigis politikon pli respekteman al la kamparanaj kaj naciaj deziroj de la ukrainanoj. La soveta registaro tiam povis instaliĝi, post akraj bataloj direktitaj de Miĥailo Frunze kontraŭ la blankaj armeoj, la naciistoj kaj la maĥnovistoj.
Kontraŭulo de la stalina burokrataro
Dum la postaj jaroj, li partoprenis en la batalo de la maldekstra opozicio kontraŭ la burokrata devojiĝo de la reg-aparato. Ŝajnis al li nepre necese restarigi la demokratiecon interne de la kompartio por malebligi la definitivan formiĝon de kasto de senrespondecaj funkciuloj, kiuj zorgus unuavice pri propraj interesoj, kaj ne pri tiuj de la proletaro. Reveninta el Francio en oktobro 1927, li estis la lasta proparolanto de la maldekstra opozicio en la centra komitato, sed estis rapide malebligita plu esprimiĝi, kaj forpelita el la partio jam en decembro.
Januare 1928, Rakovskio estis ekzilita al Astraĥano, kaj poste en Saratov kaj fine en Barnaul la postan jaron. Li disvolvis sian vidpunkton pri la burokratiĝo en letero publikigita en la Bulteno de la opozicio pri La danĝeroj de la profesia povo. Post la forpelo de Trockio el USSR, li restis la plej altranga komunista personeco kiu kontraŭis Stalinon. Dum ses jaroj, li aplikis la politikon de la maldekstra opozicio, konsiderante sin plu membro de la partio kaj kritikante ĝian direkcion je la nomo de la interesoj de la socialismo. Tiel li vigle kritikis la politikojn pri trudita kolektivigo de la kamparanoj ekigita de Stalino en 1929, parte pro la perfortaĵoj kontraŭ la kamparanoj, kiujn ĝi supozigis, kaj krome pro la ekonomia katastrofo, kiun li antaŭvidis por la sovetia agrikulturo.
Tragika fino
En 1934, eble kun la espero savi la vivon de siaj malliberigitaj amikoj, Rakovskio ankaŭ kapitulaciis, post multaj maldekstraj opoziciantoj. Li iĝis vic-popolkomisaro pri sano, sed ne disponis pri ia reala povo. Per senĉesaj premoj, la stalinistoj devigis lin rompi kun Trockio, subskribi tekston je la gloro de Stalino kaj hurli kun la lupoj dum la moksva proceso de 1936.
Tio ne malebligis lian denovan areston en 1937. Post monatoj da pridemandoj kak perfortaĵoj flanke de NKVD, li fine agnoskis la absurdajn krimojn, kiujn oni deziris atribui al ili. Li estis juĝita kaj kondamnita al dudek jaroj da mallibereco en 1938. Verŝajne Stalino preferis ne tuj mortigi lin pro la multaj amikoj, kiujn li havis ĉie tra Eŭropo. Sed li tamen ordonis mortpafi lin iom post la komenco de la nazia invado, en 1941.
Surtera muelejo
Surteraj muelejoj estas ventmuelejoj de kiuj la turnantaj aloj preskaŭ tuŝas la teron.
Ĉi tiaj muelejoj estis konstruitaj sur lokoj kie la vento estas malmulte barata, kiel ekzemple en senarbaj polderoj. Je ĉi tiuj muelejoj la muelisto surmetas la velojn ekde la tero (vidu foton).
Lajos Márton (esperantisto)
MÁRTON Lajos, Ludoviko MÁRTON (naskiĝis 1922 - mortis la 24-an de marto 1978 en Budapeŝto) estis iama ĝenerala sekretario de Hungarlanda Esperanto-Konsilantaro kaj redaktoro de ties Informilo. Li havis grandajn meritojn pri la postmilita ligiĝo de la hungaraj esperantistoj al la internacia Esperanto-movado. Marton iniciatis kaj dum pluraj jaroj redaktis la periodaĵon Internacia Jura Revuo, estis vicprezidanto de Internacia Esperanto-Asocio de Juristoj, aktivulo en Mondpaca Esperantista Movado kaj redaktoro de hungaraj eldonoj de la revuo Paco.
Gábor Szabó (inĝeniero)
Gábor Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Gábor estas hungara inĝeniero, profesoro. Lia nomvarianto estas Keszthelyi-Szabó Gábor [kestheji-sabO].
Gábor Szabó naskiĝis la  en Karcag.
Biografio
Gábor Szabó studis en nutraĵteknologia universitato en Moskvo inter 1971–1976, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1976. Inter 1980–1982 li daŭris la lernadon en la laste menciita universitato, kie li akiris plian ekonomian diplomon en 1982. En la sekva jaro li doktoriĝis pri hortikulturo. Jam en 1976 li ekinstruis en altlernejo de Szeged, ekde 2003 en Scienca Universitato de Szeged. Li kandidatiĝis en 1988, li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 2008. Li estis katedrestro ekde 1989, vicrektoro inter 2000-2003, poste rektoro ĝis 2010. Li studvojaĝis al Ateno (2002), Leuven (2003), Dublino (2004).
Li ricevis diversajn premiojn (ankaŭ eksterlandan) ekde 1996. Li okupiĝas pri rilatoj inter nutraĵoj kaj mikroondo, fridigitaj nutraĵoj. Li havas edzinon.
Praetorians
Praetorians estas videoludo por Vindozo lokita en antikva Romo, dum la ekspansiista periodo de la konsuleco de Julio Cezaro.
Mallonga priskribo
Oni povas elekti tri prakreitajn civitojn (romanoj, barbaroj kaj egiptanoj) kaj la malfacilecnivelon (facila, normala aŭ malfacila). La eblaj ludmanieroj estas "bataleto" (oni devas forigi la malamikon) kaj "kampanjo", konsistanta el 24 misioj. Ekzistas ankaŭ la "grupa modo", kiu konsentas ludi kun aliaj ludantoj interrete.
La civitoj
Ĉiu civito havas proprajn malsamaĵojn:
Roma armeo
Povas esti kunmetita el:
Barbara armeo
Povas esti kunmetita el:
Egipta armeo
Povas esti kunmetita el:
Ĉiuj tri armeoj povas varbi Skoltojn kun lupo kaj Skultojn kun falko por eltrovi la pozicion de la soldatoj kaj el la tero kaj el la ĉielo. Cetere arkistoj, lancistoj kaj gvardioj povas supreni la senmovan pozicion.
En la bataleto estas eble elekti diversajn lokojn: tiel oni povas decidi, ĉu batali en printempo aŭ en vintro, en dezerto aŭ en monto. Oni povas ankaŭ elekti kontraŭ kiom da CPU ludi (ne pli ol 7) kaj elekti proprajn aliancanojn. Poste la batalo komenciĝas. La ĉefa celo estas venkobati la malamikon.
Amayé-sur-Orne
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Küpper
Küpper staras por:
Amayé-sur-Orne
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas Amayéens.
Küpper
Küpper estas la familia nomo de jenaj personoj:
Siehe auch:
Mile Veličković
Mile VELIČKOVIĆ (naskiĝis en 1921, mortis dum la ĉefkunveno de Jugoslavia Asocio de Fervojistoj-Esperantistoj en Opatija) estis prezidanto de la landa sekcio de IFEF, unu el la redaktoroj de la revuo Jugoslavia fervojisto kaj fakdelegito de UEA.
Pyrénées (pariza metrostacio)
Pyrénées [piʁene] (Pireneoj) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 11, inter la 19-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1935.
Montoĉeno Pireneoj, natura landlimo inter Hispanio kaj Francio, donis sian nomon al la plej longa strato de la 20-a arondismento kaj al Traktato de Pireneoj de 1659 inter ambaŭ landoj.
Paulinho (futbalisto)
Ekde la jaro 2013 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Tottenham Hotspur - antaŭe li profesiis en 2006-07 en la klubo FC Vilno en Litovio (kiu ekzistis nur de 2003 gis 2008), sekvajare en la klubo ŁKS de Lodzo, Pollando, kaj inter 2008 kaj 2013 en tri gvidaj kluboj de lia hejmurbo San-Paŭlo. Krome Paulinho ekde la jaro 2011 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, matĉe en la nacia teamo tiam rekoneblis per la numero "8", kaj pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tiam rekoneblis per la numero "15".
Izrail Grigorjeviĉ Kudrjavickij
Kudrjavickij Izrail Grigorjeviĉ (naskiĝis en 1910, mortis la estis dumviva membro kaj antaŭe peranto kaj vicdelegito de UEA en Moskvo.
Li lernis Esperanton en 1926.
Kalvinana preĝejo (Szamosbecs)
La Kalvinana kirko estas religia Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Szamosbecs.
Historio
Tiu ĉi preĝejo estis konstruita en 1481, sed pli frue en la 1330-aj jaroj katolikaj pastroj de Szamosbecs. (En la 1980-aj jaroj arkeologoj trovis brikon kun surskribo 1481). En nekonata tempo la kalvinanoj akiris la kirkon. En 1638 la kirko estis renovigita kaj konsekrita. En 1837 gravaj mezepokaj partoj estis trakonstruitaj, samtempe turo estis konstruita. En 1889 la kirko estis renovigita.
Konstruaĵo
La kirko situas sola inter arboj. La navo formas brikon, al kiu oklatera sanktejo (pli mallarĝa) aliĝas. Iam estis ankaŭ aliĝanta sakristio, kion la kalvinanoj malkonstruis. Same la pilieroj estis malkonstruitaj. Interne la muroj estas plene blankaj. La plafono ne estas pentrita.
Naura kanbirdo
La Naura kanbirdo (itsirir) (Acrocephalus rehsei) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj. Ĝi estas la ununura birdospecia endemia de la insulo Nauro en okcidenta Pacifiko kaj ankaŭ la ununura paserina birdo tie.
Tiu specio estas listata kiel vundebla de la IUCN, ĉar ties habitato nur en Nauro povus esti minaco. En 1993 oni konstatis ke estas amplekse distribuata en la insulo kaj relative komuna kaj en 2006 la populacio estis ĉirkaŭkalkulata je 5,000 individuoj kaj estis ankoraŭ konsiderata komuna. Ili loĝas je altaj densecoj en praarbaroj en deklivoj de la insulaj altaĵoj, sed estas ofta ankaŭ en ĝardenoj en marbordaj areoj kaj en iamaj minitaj, sed nuntempe regenerataj areoj de arbustaro en la centra ebenaĵo. En marbordaj areoj, ili manĝas insektojn en la kronoj de kokonuspalmoj. La teritorio estas de ĉirkaŭ 18 km.
Ĝi estas 15 cm longa, havas rektan bekon kaj ties korpo estas grizecolivbruna supre kun subaj blankecaj partoj kaj helbruna superokula strio.
22183 Canonlau
22183 Canonlau estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Canon Lau, amatora astronomo en Honkongo de la 1980-aj jaroj. Profesie eldonisto de libroj, li konsiderinde klopodis en planedaj observoj kaj bildigoj. Li dediĉas sian energion al la eduko de la publiko pri astronomio.
Imre Zsoldos
Imre Zsoldos [ĵoldoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsoldos Imre estis hungara dirigento, trumpetisto, orkestrestro. Lia edzino estis Katalin Sárosi.
Imre Zsoldos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Szeged.
Biografio
Imre Zsoldos studis trumpetadon private inter 1938–1941. Komence li muzikadis en la plej signifaj amuzejoj en sia naskiĝurbo. Krom la trumpeto li konis ankaŭ aliajn instrumentojn, eĉ li prezentis "muzikan segilon" kaj pli malofte li kantis. Li estis nomumita dirigento kaj trumpetisto de dancorkestro de Hungara Radio en 1948. Li plene transformis la orkestron en 1963, kiun li estris ĝismorte. Ekde la 1970-aj jaroj li ofte koncertis ankaŭ eksterlande, ankaŭ en aliaj kontinetoj. Li havis edzinon, kiu naskis filon en 1962. Li ricevis 3 premiojn inter 1950–1975. Li mortis pro aŭtoakcidento.
Jasień (distrikto Żarski)
Jasień estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Jasień en distrikto Żarski.
NGC 477
NGC 477 (aliaj indikoj — PGC 4915, UGC 886, MCG 7-3-32, ZWG 536.32) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sultana Khadija
Ŝi naskiĝis kiel filino de Muhammad Qutb Shah (1593 - 1626), la sultano de Golkonda en Barato. En 1633 ŝi edziniĝis kun Muhammad Adil Shan kiu estis sultano de Bijapur. Sultana Khadija fariĝis lia plej grava edzino. Ĉirkaŭ 1635 Sultana Khadija estis ŝlosila persono en la forigo de ministro Khawas Khan dum palaca revolucio. Post la morto de sia edzo (1656), ŝi estis la plej potenca persono en la sultanlando dum kelkaj jaroj. Poste ŝi nomiĝis Bari Sahiba, kio signifas 'granda lordino'.
Nejto
Nejto estas egipta diino. Ŝiaj taskoj evoluis dum la jarmiloj. Ŝi estas unu el la unue konataj diinoj.
Prezentado
Nejto estas montrita ofte en homa formo kun sago kaj pafarko en la manoj kaj la ruĝa krono de malsupra Egiptio sur la kapo.
Signifo
Nejto estas la patrino de la krokodildio Sobek, kies patro estis Setho.
Petr Pavel
Petr PAVEL (naskiĝis la en Planá) estas ĉeĥia politikisto, estinta generalo kaj ekde la  la kvara prezidanto de Ĉeĥio.
Nejto
Signifo
Komence ŝi estis militdiino, ĉasdiino kaj protektanto de la reĝa potenco. Ŝi eltrovis teksarton. Dum la nova imperio ŝi iĝis kreintino, kiu naskis Reon kaj en Memphis ŝi estis la protektanto de faraono.
Kiam la liboj invadis Egiption, ŝi iĝis ĉefdiino en Sais.
Poste ŝi estis forpelita al la malsupra mondo, tie ŝi kaj Iziso, Neftiso kaj Serket estis la kvar protektantoj de la mortintoj. Ŝi protektis la filon de Horuso, Duamutef.
La diservo konsistis el pastrinaj dancoj antaŭ la bildo de Neith.
Eksteraj ligiloj
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Selektiva mutismo
La mutismo estas perturbo de la komunikado. Ĝin karakterizas, ke la subjekto povas paroli nur kun iuj, aŭ kun neniu, kaj tiun okazis ne la malkapablo de la aŭdado aŭ la malkapablo de la parolo. Ofte ĝi venas kun depresio, anscieco, aŭ perturbo de la sinteno, manĝado, aŭ malestado de la purumo.
Iuj malsanuloj povas flustri ekzemple al la instruistoj, aliaj uzas signojn kaj aliajn metodojn por komuniki. Se ili estas devigitaj paroli, ili povas komuniki pli kaj pli malfacile.
Simptomoj
Laŭ ICD-10:
Laŭ DSM IV:
La DSM klarigas ankaŭ ĝiajn aliajn simptomojn kaj akompanajn perturbojn, kiel la timecon, la obsesivan-kompulsivan malsanon, la hospitaladon, la inteligentan malkapablon, kaj la ekstremajn psziĥosocialajn faktorojn.
La mutismo devas esti diferencigita de la aliaj malsanoj, kiuj ankaŭ okazas longan silentadon, aŭ de la vola silentado. La neparolo povas havi aliajn kaŭzojn, ekzemple lingvaj mankoj, aliaj parolmalkapabloj, funebro, aŭtismo, skizofrenio, kaj aliaj psikaj perturboj.
Ofteco
Ĝi estas rara malsano, el 10000 lerneja kaj infanĝardena infanoj estas 2-5 mutistaj. (Goodman/Scott 1997) Ilia plimulto estas knabino. La sondaĵoj trovis ratojn ekde 1,6:1 al (Steinhausen&Juzi 1996) 2,6:1 (Dummit et al. 1997). Oni uzis malgrandajn grupojn por tiuj sondoj, tiel la sondaĵoj estas malcertaj. Unu granda sondo trovis 7,1 mutiston el 1000 infanoj (Bergman et al., 2002, Los Angeles). Alia sondo en Israelo ankaŭ trovis tiun raton. (Elizur & Perednik, 2003)
Kurth kaj Schweigert (1972) diferencigis la fruan (aĝo 3-4 jara) kaj la malfruan, lernejan mutismon (aĝo 5-7 jara).
Akompanaj problemoj
Aliaj akompanaj perturboj:
Kauzoj
La nomo elektiva mutismo sugestas, ke la malsanuloj elektas la situojn, en kiuj li parolas. Por eviti tion falsan kredon estis la nomo selektiva mutismo enkondukita. Laŭ la antaŭjuĝo ili silentas obstine. Kvankam ili spitas malpli, ol samaĝaj infanoj.
Ne ĉiam estas traumo, neglekto aŭ violento en la vivhistorio de la mutistoj; tiuj kaŭzas totalan mutismon subite, sed la plimulto de la mutistoj estas selektive mutista.
La 20-30% de la selektive mutistaj infanoj havas aliajn perturbojn de la parolo. La bilingvuloj faras alian grandan grupon de la mutistoj. Tiuj aldonas malcerton iujn situojn, en kiuj la infano paroli devus, kaj tiu blokigas la parolkapablon de la tima infano.
Iuj mutistoj havas problemojn kun la integrado de la sensoj, kiu okazas, ke iuj sensacoj restas neinterpretitaj. La infano reagas al tiu per maltrankvileco kaj aliaj psikaj simptomoj, ekzemple per la elŝaltado de la parolkapablo.
Sekvoj
La muteco en iuj situoj aŭ ligita al iuj personoj faras la rilatojn malcertajn, kaj la novajn rilatojn pli malfacile konstruebla. La partneroj povis misinterpreti la silenton kiel volontan, kiu okazas trompiĝon kaj koleron. Se la mutistoj estas devigitaj paroli, povas ili komuniki pli kaj pli malfacile.
La scio de la mutistaj lernantoj kaj studentoj ne estas mezurebla per kutimaj metodoj.
La mutismo estas tutpersona, kaj tiel influas la memsciadon kaj la identecon. La sociala fobio estas kutima. La gepatroj ofte ne vidas la grandecon de la problemo, kaj opinias, ke ilia infano estas timema.
Metodoj
La celo de la psiĥoterapio estas la redukado de la kaŭzoj, evolvado de la personeco, kaj helpi kontraŭ la komunikaciaj perturboj.
Oni envolvas ankaŭ la gepatrojn, analizas la komunikan stilon de la familio helpe de la videoteĥniko, kaj serĉas la kausojn de la mutismo, kiujn ili devas ekstermi. La mutisto kutimas prie al aliaj komunikmetodoj. La aliaj membroj de la grupo probas ŝatigi la mutiston al la lingvo kaj la parolo.