cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teabo
Teabo estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Teabo. La komunumo apartenas al la regiono 8 (Sur Poniente). Ĝi estas en la sudokcidenta parto de Yucatán kaj havas limojn kun Campeche kaj al la regionoj 5, 6, 7 kaj 9. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31075.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5602 loĝantojn. El tiuj estis 2731 viroj kaj 2871 virinoj. La komunumo havas surfacon de 261,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 7 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 65,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2817 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1941 scipovis legi kaj skribi kaj 873 personoj estis analfabetoj. Do 30,99% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4866 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3711 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 76,3% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Saeima
La  Saeima (latve) estas la parlamento de Latvio. Ĝi havas 100 membrojn, kiuj estas elektataj por periodo de 4 jaroj. Ili elektiĝas per nacia baloto laŭ sistemo de proporcia reprezentado kaj partiaj listoj. Por ke ĝi rajtu je reprezentiĝo en la parlamento Seimas, partio devas atingi almenaŭ 5 procentojn de la entutaj voĉdonoj. Parlamentaj balotoj okazas ĉiujn kvar jarojn, la unuan sabaton de oktobro. La sekvaj balotoj okazos en oktobro 2010. La parlamentejo situas en la nacia ĉefurbo Rigo.
La parolisto de la parlamento ekde la jaro 2007 estas Gundars Daudze, latva kuracisto kaj politikisto, kiu membras en la koalicio "Unio de Verduloj kaj Kamparanoj".
La ŝtata prezidanto de Latvio povas malfondi la aktualan konsiston de la parlamento kaj tiel devigi pli fruajn novajn parlamentajn balotojn. La proceduro pri tio konsistigas grandan politikan riskon por la prezidanto, inkluzive de risko perdi la propran oficon, kaj neniu prezidanto de Latvio ĝis nun riskis malfondi la parlamentan konsiston.
Etimologio
La vorto "Saeima" etimologie rilatas al la pola vorto Sejm, la nomo de unu el la du branĉoj de la parlamento de Pollando, kaj al la litova vorto Seimas, la nomo de la parlamento de Litovio.
São José de Ribamar
São José de Ribamar [sa ĵoze di ribamar] estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Maranjo. Ĝi apartenas al urbaro de São Luís. La loknomo devenas de patrono de Maranjo.
Geografio
São José de Ribamar situas en nordorienta parto de la lando en orienta fino de duoninsulo laŭ Atlantiko. São Luís troviĝas 24, Teresina 313, Belém 508, Natalo (Brazilo) 1044, Recife 1183, Maceió 1214, Salvador de Bahio 1311, Braziljo 1532, Goiânia 1671, Manaus 1776, Belo Horizonte 1932, Nova Iguaçu 2249, Rio-de-Ĵanejro 2265, Campinas 2287, Guarulhos 2342, Campo Grande 2297, San-Paŭlo (urbo) 2350, Curitiba 2604, Porto Alegre 3148 km.
Historio
Origine tiu ĉi teritorio estis indiĝena vilaĝo. La plej gravaj historiaj okazintaĵoj estis en 1627 kaj 1952.
Trafiko
Al São José de Ribamar kuras nur 2 vojoj, nature la pli grava el São Luís.
Klimato
La klimato de São José de Ribamar estas tropika, varmega kaj humida. La averaĝa temperaturo estas 26 °C. La pluva sezono daŭras de januaro ĝis julio, la seka de aŭgusto ĝis decembro. La averaĝa pluvokvanto estas pli ol 2200 mm (ankaŭ dum la seka sezono pluvas, sed malpli.
Marsupio
Marsupio (el la scienca latina marsupium, signife sako) estas ventra haŭtpoŝo, nome sako de haŭto, ĉe la inoj de grupo de primitivaj mamuloj, en kiu troviĝas la mametoj kaj kie kuŝas la idoj dum la unua tempo post la naskiĝo. De tiu organo kaj funkciado vena la nomo de la marsupiuloj, nome ordo (Marsupialia) de primitivaj mamuloj el Aŭstralio kaj Sudameriko, kiujn karakterizas la posedo de marsupio, tiel kiel didelfoj, makropodoj kaj marmozoj. Ĝi estas trajto ankaŭ de Monotremoj. Ĝi estas trajto eble ankaŭ de ĉefe formortintaj ne-placentulaj mamuloj kiel el la klado Eutheria kiel la Zalambdalestes (kaj rare en la maskloj de la didelfo Chironectes minimus kaj de la formortinta tilacino). Marsupiulinoj naskas vivantan sed relative nedisvolvigitan feton. Kiam tiu ido naskiĝas, ĝi grimpas el la interno de la patrino al la sako. Tiu sako estas faldaĵo de haŭto kun unusola malfermaĵo, kiu kovras la mamocicojn. Ene de la sako, la blinda ido ligiĝas al unu el la patrinmamoj kaj tie restas ligita ĝis ĝi kreskiĝas al junula stadio. Poste, ĉe multaj specioj la sako restas hejmo de la junulo, kiel estas populara bildo ĉe kanguruoj.
Indevillers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Pázmáneum
Situo
La Pázmáneum troviĝas en la meza parto de Vieno apud ambasadorejo de Usono.
Historio
En la 17-a jarcento Hungara reĝlando havis nur malgrandajn teritoriojn en la iama nordokcidenta parto de la lando. Estis ankaŭ parto okupata de turkoj, kie estis kvazaŭ religia libereco, tamen pro la cirkonstancoj kaj terure grandaj impostoj la jezuitoj forestis. La tria landparto estis preskaŭ sendependa, sed tie deklaris religian liberecon, tial la jezuitoj estis forpelitaj, ĉar ili deklaris akcepton de la katolikismo.
Pázmány en 1619 fondis seminarion en Hungara reĝlando, krome pli frue en 1618 li aĉetis domegon en Vieno por similaj celoj. Pro la tiamaj militiroj la viena seminario estis prokrastita, ĝi ekfunciis en 1624 kun permeso de Urbano la 8-a. La hungaraj jezuitoj faris ĉiujn servojn. En la sekva jaro Pázmány aĉetis pli grandan domegon kaj la seminario translokiĝis kaj funkciis plu ĝis 1900. Tamen estis interrompo: Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) forprenis la domon, la studentoj devis studi plu en Hungario. En 1803 la origina stato estis restarigita. En 1900 nova domego estis konstruita por Pázmáneum fare de Győző Czigler, kie Pázmáneum funkcias senĉese ankaŭ nun. En la frua 1945 la svedoj oficiale deklaris la domegon protektata eklezia instituto, tial poste la Ruĝa Armeo lasis ĝin netuŝebla. Post la 2-a mondmilito alvenis rifuĝintoj el Hungario. En la frua hungara socialismo la diocezo ne povis financi la seminarion, tiam aŭstria dicezo financis ĝin. Spite tion en 1963 ĉesis la instruado. Ekde 1971 József Mindszenty vivis tie ekzile, poste ekzemple Otto von Habsburg vizitis lin. post jaroj ankaŭ László Lékai ofte tranoktiĝis en la domo. Ekde 2001 denove diocezo de Esztergom respondecas pri Pázmáneum.
Sacca Fisola
Sacca Fisola estas insulo en la Laguno de Venecio. Ĝi estas loĝata, situas okcidente de insulo Giudecca kaj estas kun ĝi ligita per ponto (piedira).
9527 Sherrypervan
9527 Sherrypervan estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sherry Pervan, kontribuintinon de la NASA-a misio Lucy kiel Prezidentino de la interna teamo por ekzameno de la plano de misio, kiu helpis plibonigi la proponon selektotan de la NASA.
Karl Bartel
Karl Bartel (naskiĝis la en Graz) estis aŭstra esperantisto kaj industria oficisto.
Li estis esperantisto de 1907. Li kunfondis internacian klubon "Junaj Esperantistoj", gvidis multajn kursojn, iniciatis post la unua mondmilito en 1920 "Esperanto-helpon por aŭstraj infanoj". Hispanujo gastigis 324 infanojn dum unu jaro. Tradukoj liaj aperis en La Semajno, La Marto kaj Scienca Gazeto.
Ekde 1932 li estis honora membro de Aŭstra Esperanto-Asocio. En 1935 li estis kasisto de la Esperanto-Societo por Stirio.
Entrepreno
Entrepreno estas ekonomia unuo de la produktado.
IKEV klarigas: " entrepreno estas, en malvasta senco, la loka kaj teknika unuo en produktado kaj distribuado."
La privata sektoro estas parto de la ekonomio, foje referencata kiel civitana sektoro, kiu estas regata de privataj individuoj aŭ grupoj, kutime kiel rimedo de entrepreno por enspezo, kaj ne estas kontrolata de la ŝtato. La privata sektoro dungas plej el la laborforto en kelkaj landoj. En la privata sektoro, aktiveco estas gvidita de la tialo enspezi monon.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri entrepreno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Lesken
Lesken (prononcata ankaŭ [LEŜken]) estas granda vilaĝo en Irafa distikto de Nord-Osetio, staranta sur samnoma rivero. Ĝi situas tre proksime al la limo de Nord-Osetio kaj Kabard-Balkario. Preskaŭ tutan loĝantaron de la vilaĝo konsistigas osetoj, parolantaj en la digora dialekto de la oseta lingvo.
Lesken estas tre grava por digore parolantaj osetoj, ĝin prikantas kelkaj popularaj kantoj, ĝi ofte estas menciata en parolo.
Horbach (Palatinato)
Horbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hermann Tobusch
Hermann TOBUSCH (naskiĝis 1892 - mortis la 18-an de decembro 1977 en Villa Park apud Ĉikago, Usono) estis usona esperantisto, iama delegito kaj fakdelegito de UEA en tiu loko.
Li lernis Esperanton jam en Germanio, de kie li elmigris post la Unua mondmilito.
Rezső Rajczi
Familio, fruaj jaroj
Li estis kvina infano de Vilmos Rajczy kaj Ilka Wagner. Lia patra avo adukis-kantoris en Ráckeve, lia patrina avo en Szendrő. Lia patro eklaboris inter la unuaj ĉe la Hungara Ŝtata Fervojo. Lia patro laboris en 1873 jam en Losonc, kiel fervoj-oficisto. Pli poste lia patro laboris diversloke en norda Hungario, poste en Debrecen.
Rakontoj
Rakontoj de J. Arbes, el la ĉeĥa trad. J.Grňa. 1908, 135 p. „La traduko montras maloftan majstrecon kaj literaturecon.“ (R. A., L. I. 1908, p: 542.) Havebla ĉe Projekto Gutenberg: Rakontoj.
Rezső Rajczi
Familio, fruaj jaroj
Rezső Rajczi viztis bazlernejon de la loka kalvinana kolegio, poste lernis en ŝtata mezlernejo. En la mezlernejo koemncis 102 junuloj, finis la lernadon nur 22 pro la altaj deziroj. Li abiturientiĝis kun la hungaraj poetoj Árpád Tóth kaj Sándor Kuthy (verkista nomo: Sándor Térey).
Rykynčice
Rykynčice, hungare Rakonca, germane Ruckinschitz [rukinŝic] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Rezső Rajczi
Familio, fruaj jaroj
Rajczi parolis france, germane, sed tuj post la abiturientiĝo trapasis aldonan ekzamenon pri latina lingvo, en kalvinana ĉefgimnazio de Kisújszállás.
Rykynčice
Situo
Rykynčice situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 20 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1279, poste en 1281 laŭ tiama hungara ortografio "Rakanza", kiu poste iĝis "Suba Rakanza". Apuda vilaĝo menciiĝis en 1422 laŭ tiama hungara ortografio "Felsewrakancha" (=Supra Rakancha). En 1715 oni komputis en Suba Rakanza 81 familiojn, muelejon kaj vinofarejon, en Supra Rakanza 22 impostantajn familiojn. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis ilin (ambaŭ) duaklasaj. En 1828 resume en ambaŭ vilaĝoj loĝis 994 vilaĝanoj en 165 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsórakonca 578, en Felsőrakonca 289 homoj, (ĉie plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1964 la du vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Rykynčice 369 homoj, (366 slovakoj).
Rezső Rajczi
Familio, fruaj jaroj
Li ekstudis en septembro de 1904 en la Debrecena Jurakademio, kion li daŭris en aŭtuno de 1905 en la jur- kaj ŝtatscienca fako de la Kluĵa Scienca Universitato (Kolozsvári Tudományegyetem). En printempo de 1910, li doktoriĝis kaj iĝis simpla juristo de la ŝtata fervojo, en Debrecen. Unu jaron poste, li ekpaŝis en la salajra kaj hierarĥia strukturo.
William Wallace
William Wallace (* proksimume 1270 – † 1305) estis skota nacia heroo, unu el ĉefaj figuroj de skotaj militoj pri sendependeco.
Rezső Rajczi
Entuziasma esperantisto
En 1905 li samtempe ligis sin al Esperanto, alkoholabstinado kaj vegetarismo.
William Wallace
Li naskiĝis kiel dua filo de siro Alan Wallace of Elderslie, kiu estis vasalo de James Steward, antaŭulo de pli posta skota reĝa dinastio, kaj kavaliro.
Rezső Rajczi
Vegetarismo
Li verkis en 1912 pri la sen-vianda nutrado: "A drágaság kérdése és a táplálkozási reform" (Problemo de la multkosteco kaj la nutrada reformo). Li estis ekde 1914 ĉefsekretario de la Hungaria Vegetara Asocio (Magyarországi Vegetárius Egyesület), sektretaria kasiso de la Internacia Ligo de Esperantistaj Vegeteranoj.
Lia edzino - Rezsőné Rajczi - verkis la libron "Húsmentes Reform Szakácskönyv" (Senvianda Reforma Kuirista Libro), kiu estis unuafoje eldonita en 1916, la kvara eldono aperis en 1990. La hungarlingva libro eĉ hodiaŭ (2018) aĉetebla en antikvarioj.
Framasonismo
Li petis aliĝon en la debrecen-a framasona loĝio Haladás (Progreso) en somero de 1912. Oni akceptis lin en marto de 1913 kaj en 1915 iĝis majstro.
Li kunlaboris kun la kontraŭ-alkohola framasona monda loĝio "Független Good Templar Rend" kaj iĝis gvidanta membro de grupo Igaz Út.
Socialista aktivulo
Li aktivis en la politika vivo antaŭ la Konsilantara Hungario de 1919. Li organizis esperantan kurson por konstruaj laboristoj en 1908, Debrecen. Li konatiĝis kun la socialdemokrata movado en 1913, en Budapeŝto kaj iĝis amiko kun Jenő Landler.
Racz iĝis en 1913 kunfondinto de la Asocio de Hungariaj Esperantaj Laboristoj (Magyarországi Eszperantó Munkások Egyesülete).
Dum la unua mondmilito, li faris kontraŭ-militan agadon.
Li en februaro 1919 estis membro de la neleĝa centra komitato de la Hungara Komunista Partio, post la aresto de la laŭleĝa centra komitato. En la konsilantara respubliko li aktivis kiel estro de la Infan-defenda Sekcio de Popolkomisarejo pri Laboraferoj kaj kiel prezidanto de la Kontraŭalkohola Konsilantaro de la registaro. Li plie membris en la 500-persona Centra Budapeŝta Konsilantaro de la Laboristoj kaj Soldatoj. Li krome iĝis honora prezidanto de la Propaganda Komitato de la Lingvo Internacia. Li ankaŭ tradukis al la hungara broŝuron de Nikolao Buĥarino.
Morto kaj memoro
Post la falo de la Konsilantara respubliko en aŭgusto 1919, li estis arestita la 4-an de septembro pro siaj politikaj aktivaĵoj kaj li ekmalsaniĝis je pulmomalsano, pro kiu li mortis post 10-semajna hospitala sufero, la 22-an de januaro 1920. Li havis du infanojn.
Dum la komunisma epoko de Hungario (1948-1989), li estas rememorigita kiel martiro de la komunista partio.
Lian nomon portis esperantista fervojista klubo en Debreceno, en la 1990-aj jaroj.
Sakŝalmo
Sakŝalmo estas tre malnova formo de blovinstrumento. Oni supozas ke ĝi ekestis ĉ. la jaro 2000 antaŭ Kristo en la regiono de Hindio kaj Pakistano por de Aleksandro la Granda esti portata al Okcidento. Eble ankaŭ ĝi originis en kelta kulturo.
Sakŝalmoj jam ekzistis en la malnova Egiptio kaj en la romia tempo disvastiĝis en tutan Eŭropon. En Galegio, Skotlando kaj Irlando ili iĝis tra la jarcentoj parto de la kulturo.
Laŭ d-ro St. Ĝuĝev, unu el la plej ofte uzataj muzikinstrumentoj en la bulgara popolmuziko estas speco de sakfluto (sakfajfilo), nomata gajda. Ĝi konsistas el fela sako, servanta kiel aerrezervujo, kiun la ludanto ŝveligas, blovante internen aeron pere de elstaranta tubeto. Sur la alia flanko de la felsako estas fiksitaj du ŝalmoj kun malsamaj longecoj kaj larĝecoj. La malpli granda ŝalmo havas laŭlonge vicon da truetoj, sur kiuj moviĝas la fingroj de la ludanto, ŝtopante kaj malŝtopante ilin sinsekve. La pli granda, nomata ruĉilo, produktas unu solan konstantan basan tonon (“iso”n aŭ fundamenton), kiu servas por akompano de la melodio, ludata per la malgranda ŝalmo.
La gajda (sakfajfilo, sakfluto) havas tre malnovan originon kaj estas parenca kun la t. n. utricularium aŭ tibia utricularium, uzita en la Antikva Romo. La sakflutoj uzataj de la vilaĝanoj en Skotio, Bretonio kaj Italio (Abruzoj), estas iom diferencaj de la bulgara gajda. La sono de tiu ĉi instrumento estas tre akra kaj forta.
La brita armeo kaj sinsekve ankaŭ tiu de Usono dum kelkaj epokoj uzis la muzikon de sakŝalmoj kiel armilo por terurigi la malamikon kiel averto pri alveno de tiu armeo. Tio aperas ofte en holivudaj filmoj.
Konstruado
Materialoj uzataj por la sakoj varias vaste, sed la plej oftaj estas la feloj de lokaj bestoj kiel kaproj, hundoj, ŝafoj kaj bovinoj. Pli lastatempe, sakoj faritaj el sintezaj materialoj
Estas ankaŭ kelkaj liberaj projektoj por memkonstrui elektronikajn sakŝalmojn kiel eChanter aŭ OpenPipe. Ambaŭ baziĝas en la dise konata Arduino kontrolilo kaj faciligas al homoj kun teknikaj konoj memkonstrui sian propran elektronikan sakŝalmon.
Referenco
Elin Pelin, Elektitaj rakontoj, Bulgara Esperantista Kooperativo, Sofio, 1948. paĝo 91.
Mylo (Sony)
Mylo estas nova poŝ-larĝa ilo de Sony por komuniki per tuj-mesaĝoj kaj aliaj sur-Interretaj teknologioj. La eta komputilo estas sufiĉe malgranda kaj malpeza por porti ĝin en poŝo, kaj estos akirebla en septembro 2006, nur en Usono.
Per la Mylo oni povos aŭskulti MP3 son-dosierojn, vidi fotojn kaj videojn, sendi kaj legi ret-mesaĝojn, kaj telefoni per Skajpo. Kaj ĉefe, sendi tuj-mesaĝojn per la sistemoj de Yahoo kaj Google. Por uzi la komunikilon necesas stari sur loko kun Wi-Fi interreta kapableco.
Alfréd Tibor
Alfréd Tibor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tibor Alfréd, en Usono laŭ simpla abozo Alfred Tibor estis hungardevena usona skulptisto, gimnastikisto. Lia origina familia nomo estis Goldstein ĝis 1947.
Alfréd Goldstein naskiĝis la en Konyár, li mortis la.
Biografio
Alfréd Tibor devenis el juda familio. Li frekventis judan gimnazion en Debrecen. Li estis elektita sportisto por Somera Olimpiko 1936, sed pro la juda deveno li ne povas debuti en la Olimpiko. En 1940 li estis trudlaboristo, en la sekva jaro li estis kaptita kaj li estis en Siberio ĝis 1947. Hejmenveninta li havis postenon en aranĝado de ekspozicioj. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis kun sia edzino kaj 2 filoj al Usono. Li laboris 16 jarojn al Miami kiel artisto pri grafikaĵoj, poste li vivis en Columbus (Ohio) kiel skulptisto. Liaj artaĵoj troviĝas en preskaŭ 500 privataj kolektoj kaj muzeoj ĉie en la mondo.
Huobusio
La Huobusio (ĉina: 火不思) estas kordinstrumento ĉina, nome speco de gitaro. Ĝi havas kvar ŝtalajn aŭ silkajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La nomo estas transliterumaĵo en ĉina de turkmena nomo de la instrumento. Ĝi estis disvolvigita kiel raciigaĵo de pli frua turkmena instrumento samnoma.
Burón
Burón [buRON] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montaña de Riaño, en la nordoriento de la provinco kaj en la tradicia areo Valdeburón, en la Regiona Parko Montaña de Riaño kaj Mampodre.
Pjatrus Broŭka
Biografio
Pjatrus Broŭka naskiĝis en malriĉa kamparula familio. La patro de la poeto fabrikis kofrojn, ŝrankojn kaj per tio laborenspezis, la patrino - hejmmastrumadis kaj dum Dua mondmilito kaj nazia okupado, ŝi estis enkondukita en Aŭŝvico, kie pereis: al ŝi estis dediĉita la poemo "Voĉo de koro" (1960)). Infanaĝe, Pjatrus laboris kiel paŝtisto. En naŭjara aĝo, laŭ petoj de kamparulinoj, skribis leterojn al ŝiaj edzoj, mobilizitaj en armeo dum Unua mondmilito. La knabo lernis en vilaĝaj lernejoj, sed por plena studperiodo, je familio mankis monojn. Antaŭ revolucio konatiĝis kun verkoj de Janka Kupala, Jakub Kolas, ekamis poezion de Nikolaj Nekrasov. en la jaro 1918 komencis labori kiel kopiisto en distrikta komisarejo (soveta komunuma institucio). Komencis sendi artikolojn en gazetoj. En la jaro 1919 travivis polan okupadon. En 1923 estis elektita kiel sekretario de komsomolo en sia vilaĝo, en la jaro 1924 - kiel estro de vilaĝa soveto.
Burón
Burón estas sude de la municipo, inter la municipoj Acebedo kaj Riaño, borde de la Akvorezervejo de Riaño. La vilaĝo estas de aspekto komplete rura; inter ties plej elstaraj kontruaĵoj estas la preĝejo kaj la iama bazlernejo, kiu estas la aktuala urbodomo. Ambaŭ konstruaĵoj estis savitaj el la akvo de la Akvorezervejo de Riaño en 1987 kaj rekonstruitaj en ties aktuala loko. La cetero de la vilaĝo estis preskaŭ tute detruita somere de 1987 kun la najbaraj loĝlokoj Huelde, Éscaro, La Puerta, Anciles, Riaño, Salio, Pedrosa del Rey kaj Vegacerneja almenaŭ parte. Ties ekonomio estas bazata preskaŭ komplete ĉefe sur turismo kaj gastado.
Pjatrus Broŭka
Biografio
En 1925 estis sendita por laboro en Polacka regiona komitato de komsomolo. Dum la jaroj 1927-1928 laboris en gazeta redakcio, samtempe agadis kiel estro de loka filio de Literatura Unio "Junularo". En Polack frekventis en vespera lernejo por plenaĝuloj. En la jaro 1928 ekstudis je literatura fako de pedagogia fakultato de Belorusa Ŝtata Universitato, kio finis en 1931. Interesiĝis per verkoj de Aleksandro Puŝkin Nikolaj Nekrasov, Miĥail Lermontov, Taras Ŝevĉenko. Varie admiris per Sergej Jesenin kaj Vladimir Majakovskij, poste, malgraŭ ilia diverseco, ekamis verkoj de ambaŭ, trovante je ĉiu geniajn verkojn. En 1934 edziĝis, havis filon. En komenco de Granda patriota milito libervole ekmembris en armeo. Dum 1941-1942 laboris en redakcio de fronta gazeto, poste agadis en belorusia verkista unio, redaktis ĵurnalon. Dum 1948-1967 estris Verkistan Union de Belorusio. En la jaro 1959, kiel delegito de Belorusa SSR partoprenis en laboro de 14-a sesio de Ĝenerala Asembleo de UNO. Dum 1967-1980 - ĉefa redaktoro de Belorusa Soveta enciklopedio (nun, ĝia sekvulo, eldonejo "Belorusa Enciklopedio", portas nomon de Pjatrus Broŭka). elektadis kiel deputito de Plejaltaj sovetoj de USSR (1956-1980) kaj Belorusa SSR (1947-1955).
Burón
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Burón, Casasuertes, Cuénabres, Lario, Polvoredo, Retuerto kaj Vegacerneja, okupas totalan areon de 157,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 294 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 109 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun la valoj Mirva, Rabanal kaj San Pelayo kaj fluas la rivero Esla. Ĝi estas ĉe la fino de la Akvorezervejo de Riaño, nur malmultajn metrojn super 1100 msm, kio savis ĝin parte de la inundo, dum la plej parto de la tradicia domaro estis detruita pro la decidoj de la socialista registaro de 1987.
Pjatrus Broŭka
Verkoj
Debutis kiel poeto en la jaro 1926. Aŭtoro de versaroj "Jaroj kiel ŝtormo" (1930), "Parolo per faktoj" (1930), "Metiejaj labortagoj" (1931), "Poezio" (1932), "Tiel komencis juneco" (1934), "Aliro de heroo" (1935), Primavero de patrujo" (1937), "Kacjarina" (1938, poemo), "Versoj kaj poemoj" (1940), "Al rendevuo kun la suno" (1943), "en sia ĥato" (1946), "Versoj kaj poemoj" (1946), "Dum sunaj tagoj" (1950), "Firme paŝade" (1954), "Menta odor'" (1959), "Malproksime de hejmo" (1960), "Sekrete parolas" (1961, satiro kaj humuro), "Kaj tagoj iras..." (1961), Al junaj geamikoj" ((1961, por infanoj) "Altaj ondoj" (1962), "nia muzeo" (porinfana poemo, 1962), "Versoj kaj poemoj" (1966), "Ĉiam kun Lenin"(1967, poemo), "Inter ruĝaj sorpoj" (1969), "Bonvolu" (1972), "Ci estasmia abeleto" (1972), Arbaroj sur Dvina" (1973, poemo), "Kaj tage kaj nokte" (1974), "Kio koro prikantis" (1979), "Juneco kaj matureco" (1980), "Sovetunia homo" (1982), Mia Patrujo" (1985).
Burón
Geografio
Estas grava montara faŭno, inter kiu menciindas ursoj, lupoj, urogaloj. lutroj, trutoj, same kiel pri la flaŭro.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. En la 15-a jarcento disvolviĝis komuna asocio inter la brutobredistaj loĝlokoj.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Pjatrus Broŭka
Verkoj
Aŭtoro de noveloj "Kalandroj" (1931, filmita en la jaro 1934), "Danĉjo-Danielo" (1982, por infanoj), eseoj "Rikolto" (kunaŭtore kun Pjatro Hlebka, 1933), "Monato en Ĉeĥoslovakio" (1952), romano "Kiam kunflugas riveroj" (1957), rakontaro "Kune kun komisaro" (1974). Tradukis en belorusan lingvon verkoj de Taras Ŝevĉenko, Vladimir Majakovskij, Aleksandr Tvardovskij, Byron kaj dealiaj poetoj.
Verkis libretojn al operoj "Miĥas Padhorni" (1940), "Alesja" ("Knabino de Palesje", kunaŭtore, surscenigita en la jaro 1944, fragmentoj estis publikigitaj en la jaro 1947).
Muldestausee
Muldestausee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj fondiĝis la 1-an de januaro 2010 el la antaŭe sendependaj komunumoj Burgkemnitz, Friedersdorf, Gossa kun loĝloko Schmerz, Gröbern, Krina, Mühlbeck, Muldenstein, Plodda, Pouch, Rösa kun loĝloko Brösa, Schlaitz kaj Schwemsal kun loĝloko Schwerz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La nova komunumo havas sian nomon de loka akvobaraĵo de la rivero Mulde.
Benedek (familia nomo)
La Benedek estas hungara familia nomo (ankaŭ persona nomo). Ĝi devenis de la latina vorto benedictus, kiu signifas benita. La nomo havas variantojn ankaŭ en aliaj lingvoj.
Aliaj lingvoj
Nomformoj en aliaj lingvoj:
Stacio Miyauchi (Hiroŝima)
Stacio Miyauchi (japane: 宮内駅 [Mijauĉi-eki], angle: Miyauchi Station) estas fervoja stacio en Hacukaiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
Rakontoj por Geknaboj
EdE-R
Rakontoj por Geknaboj. De Toscani el la itala trad. Castagnino. 1932, 88 p. „Amo estas la ĉefmotivo, kiu regas en tiuj ĉi fabeloj. La traduko estas bonstila, kiel decas al libro destinita por knaboj.“ (Totsche, L. M. 1932, p: 96.)
Biriforoj
La biriforoj (aliaj nomoj: Birifo, Loor aŭ Malba) estas etno en Ganao kaj Ebur-Bordo. Estas distingeblaj du grupoj el ili: la sud-biriforoj, kiuj loĝas en Ganao, kaj la malba-biriforoj aŭ nur malbaoj, kiuj loĝas en Ebur-Bordo. La sud-biroforoj en Ganao estas proksimume 133.000 homoj, kaj la malba-biriforoj en Ebur-Bordo proksimume 4.000 - 5.700 homoj.
27492 Susanduncan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susan Duncan, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Summa North at Meadow Park Middle School de Beaverton (Oregono).
Hans Westenberger
Hans WESTENBERGER (naskiĝis 1884 - mortis la 3-an de februaro 1978 en Fulda, Germanio) estis honora prezidanto de la loka Esperanto-klubo, kies aktivulo li estis dum ses jardekoj. Li lernis Esperanton jam en 1905.
Supersekundo
La supersekundo estas anoncita per Bulletin C de la IERS, kies observatorio en Parizo atentas pri la rotacio de la Tero.
Laŭ la origina difino de la sekundo, unu tago havas 86.400 sekundojn. Sed la rotacio de la Tero laŭgrade malrapidiĝas pro la bremsa efiko de la Luno per tajdoj. Laŭ la atomaj horloĝoj, la tago ne jam estas 86400 sekundojn longa, sed 86400,002 sekundojn. Tial en la fino de la jaro 2005, ĝi estis 0,785 sekundon pli longa. Do, por sinkronigi la atomajn horloĝojn kun la rotacio de la Tero, la supersekundo estis enkondukita.
En 1967, la sekundo estis difinita laŭ atoma tempo kiel "la tempodaŭro de 9192631770 cikloj de la radiado kiun alportas la transiro inter du niveloj de la cezio-133 atomo". Sed tiu 9192631770 estis bazita sur astronomiaj observoj el 1750-1892, do la nova atoma sekundo precize kongruis kun la rotacio de la Tero ne en 1967, sed en 1821. (Simile, la jaro de la gregoria kalendaro estis bazita sur la astronomiaj observoj de Koperniko).
Pro la malrapidiĝo de la rotacio de la Tero, ĉiu tago plilongiĝas 38 nanosekundojn.
Kabosio
La Kabosio (malagase: kabosy) estas madagaskara kordinstrumento. Ĝi havas nilonajn aŭ ŝtalajn kordojn. Ĝi origine estis farita el karapaco de testudo kovrita el felo de zebuo, sed nuntempe ĝi havas la formon de gitaro de 70 cm longa, kun resonila skatolo rektangula (fojo ovalforma).
Wolf Vostell
Wolf VOSTELL (naskita la en Leverkusen ; mortinta la  en Berlin) estis germana aktiveca artisto, skulptisto kaj grafikisto de la movado Fluxus. Li estas konsiderata unu de la plej gravaj artistoj de la 20-a jarcento.
Ekde la 1970-aj jaroj li almenaŭ parte setlis en Ekstremaduro, Hispanio, kie li muntis tute alternativan artan spacon kie poste oni kreis la Muzeon Vostell de Malpartida de Cáceres.
Dani Alves
Daniel Alves da Silva, kutime nomata nur Dani Alves (prononco ), estas brazila futbalisto kiu ludis kiel dekstra malantaŭo en la Brazila nacia teamo. Li estas la plej pimpa ludanto en piedpilka historio, kun 46 titoloj en sia altranga kariero.
Li naskiĝis en Joazeiro, susbŝtato Bahio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2008 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo FC Barcelona - antaŭe li ses jarojn kiel futbalisto laboris por la klubo Sevilla FC. Krome Dani Alves ekde la jaro 2006 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo. Matĉe li en la nacia teamo rekoneblas per la numero "2".
Al-Majadin
Al-Majadin (arabe الميادين, latinliterigo laŭ DMG al-Mayādīn, foje ankaŭ latinlitere nomata nur Mayadin) estas urbo de Sirio. Ĝi situas en la oriento de la lando, en la gubernio Dair az-Zaŭr, borde de la rivero Eŭfrato. Laŭ takso el la jaro 2003, tiutempe en la urbo vivis 49 000 loĝantoj.
Dani Alves
La 20-an de januaro 2023, estis raportite ke Alves estis arestita kaj alportita antaŭ juĝisto sur suspekto de seksperforto kaj seksa atenco. Sekvante la akuzojn, lia teamo decidis ĉesigi lian kontrakton kun la klubo.
Al-Majadin
La gubernia ĉefurbo Dair az-Zaŭr foras 45 kilometrojn, kaj kvar kilometrojn sude de la urbeto, sur monteto videblas la ruino de la fortikaĵo Kalaat ar-Rahba (Qalaʿat ar-Rahba) el la 12-a jarcento. La ĉirkaŭa pejzaĝo estas dezerta, kaj nur en akvumita aero laŭlonge de la rivero Eŭfrato eblas agrikulturo. Eĉ paŝtejoj por nomadaj beduenaj bestobredistoj apenaŭ ekzistas.
Listo de asteroidoj (123001–124000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 123001 ĝis 124000.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Demoniko (mitologio)
Demoniko aux Demonika (malnovgreke|Δημονίκη –Demonike) estas en greka mitologio filino de Agenoro kaj lia edzino de Epikasto.
Laŭ antikva aŭtoro Apolodoro el Ateno el la rilato de Agenor kaj lia edzino Epikasto naskiĝis filo Portaono kaj filino Demoniko, kiu kun dio de milito Areso naskis filojn Eŭenon, Molon, Pilon kaj Testion.
Regiono Norda Nigra Arbaro
La regiono Norda Nigra Arbaro - germane Region Nordschwarzwald - estas unu el 12 administraj regionoj en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝi troviĝas ene de la distriktaro Karlsruhe, en la okcidento de la federacia lando.
La regiono konsistas el la
eksterdistriktaj urboj
kaj la distriktoj
Administra centro estas la urbo Pforzheim.
La teritorio kovras areon de 2.339,91kvadrataj kilometroj. Fine de septembro 2005 en la regiono vivis 599.572 loĝantoj. La averaĝa loĝdenso de la teritorio do estas 256 loĝantoj po km².
Plej gravaj urboj (germane Mittelzentren) de la regiono estas
Kerpen (Eifel)
Kerpen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La burgo Kerpen estas ruino de spronburgo sur la „Dolomitsporn” en alteco de 500 m super marnivelo en la ejfela komunumo Kerpen.
Skip James
Skip JAMES (9a de Junio, 1902 – 3a de Oktobro, 1969) estis afrik-usona kantisto, kantoverkisto, pianisto kaj gitaristo de Delta bluso.
Lia gitarludado estas fama pro sia malhela, minor-tonala sono, ludita en malferma D-minora per prilaborita fingropluka tekniko. James unue registris por Paramount Records en 1931, sed tiuj vendiĝis malmulte, ĉar estis publikigitaj dum la Granda Depresio, kaj ili falis al forgeso.
Post longa foresto el la publika atento, James estis "remalkovrita" en 1964 fare de blusentuziasmuloj, ĉefe en la kadro de la blus-popolmuzika revivigo de 1950-aj kaj komenco de la 1960-aj jaroj. Dum tiu periodo, James aperis ĉe popolmuzikaj kaj blusaj festivaloj, faris koncertojn ĉirkaŭ la lando kaj registris kelkajn albumojn por variaj registromarkoj. Liaj kantoj influis generaciojn de muzikistoj kaj estis adaptitaj de multnombraj artistoj. Li estis konsiderita kiel "unu el la ŝlosilaj figuroj de bluoj."
Rungis
Rungis estas franca komunumo lokita en la departemento Val-de-Marne kaj en la Pariza Regiono. Ĝi havis proksimume kvin mil loĝantojn en 1999.
Rungis estas precipe famkonata pro la Marché international de Rungis, granda internacia vendoplaco de freŝaj manĝaĵoj (la plej vasta en la tuta mondo).
Geografio
Rungis estas relative nova urbo, ĉar ĝi disvolviĝis ĉirkaŭ ekonomia zono post la Dua mondmilito. Ĝi troviĝas 7 kilometrojn sude de Parizo, kaj nur je 2 kilometroj de la Flughaveno Parizo-Orly.
Marin-Marie
Marin-Marie aŭ pli ĝuste Marin Marie Paul Durand COUPPEL DE SAINT-FRONT (naskiĝis en 1901 en Fougerolles-du-Plessis, departemento Mayenne, Francujo; mortis en 1987 en Saint-Hilaire-du-Harcouët, departemento Manche, Francujo) estis verkisto kaj marpentristo. Li vivis sur Chausey kaj en Saint-Hilaire-du-Harcouët.
Béla Vízkelety
VÍZKELETY Béla [viskeleti] estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, fotisto naskita en 1825 en Újarad (Hungara reĝlando, nuntempa urboparto de Arad (urbo) en Rumanio) kaj mortinta en 1864 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, nuntempa urboparto de Budapeŝto). Lia frato estis Imre Vízkelety.
Kariero
Béla Vízkelety estis studento pri juro en Temeŝvaro (laŭ alia informo en Vieno). Li studis ankaŭ pentroarton en Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj li loksidiĝis en Pest, kie li havis oficistan postenon, krome li estis ankaŭ konata artisto. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848, post falo de la revolucio li kaŝiĝis kaj multe desegnadis. Iom poste li iris al Transilvanio, baldaŭ en Vieno li studis pri historiaj armiloj kaj kostumoj. Liaj ilustraĵoj aperis en Vasárnapi Újság kaj aliaj gazetoj. Iom poste li laboris kiel kostumisto de la Nacia Teatro. Li fariĝis konita pri siaj historiaj pentraĵoj. Ĉiuj liaj pentraĵoj perdiĝis, sed restis pri ili grafikaj kopiaĵoj (kiel estas videblaj pli malsupre).
Égriselles-le-Bocage
Égriselles-le-Bocage estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1194 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.
Geografio
Égriselles-le-Bocage etendiĝas sur 23.69 km², kaj havis 1194 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 50 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Christian Deschamps, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Égriselles-le-Bocage apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
10712 Malashchuk
10712 Malashchuk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (de 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Valentina Miĥajlovna Malaŝĉuk, ĝeneralan kontadistinon de la Krimea Astrofizika Observatorio.
Corbu
Corbu (hungare: Gyergyóholló [djerdjoholo]  ) estas komunumo en Rumanio norde de Gheorgheni. En 1910 ĝi havis 1 mil 396 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 mil 622 (rumanoj, 14 % da hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1808. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye).
Al la komunumo Corbu administre apartenas la vilaĝo Capu Corbului.
Corbu situas ĉe la nacia vojo DN15 inter Borsec kaj Piatra Neamț.
En la censo de 2002 la 1.044 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Rakontoj pri Feinoj
La tradukon, kiun korektis Zamenhof mem, faris s-ino Péroline Sarpy (m. la en Liono), esperantistino kaj – poste – idistino el Liono, aprobita de la Franca Societo por la Propagando de Esperanto.
Popoldomo vajmara
La Popoldomo vajmara (germane: Volkshaus Weimar) troviĝas en Vajmaro, Germanujo (Friedrich-Ebert-Straße nr 8), estante eksa okazigejo por socialdemokratiaj agadoj.
Historio
Ĝi starigitis inter 1906 kaj 1908 kiel kunvenloko por socialdemokratoj kaj sindikatanoj. La iniciatinto estis la SPD-politikisto August Baudert. Ĝia arĥitekto estis Bruno Röhr. Inaŭguro estis en la 26.4.1908. Baldaŭ post la malapero de monarkio en Germanujo la socialdemokratoj kolektiĝis surloke. En la 11.1.1919 junula grupo de Spartakisma Ligo preparis la kreon de surloka filio de Komunista Partio de Germanio. Por malhelpi eblajn ribelojn senditis surloken sekurigtaĉmento de la soldata konsilio.
Antaŭ la duetaĝa konstruaĵo kun du enirpordoj, ĉe la gabloflanko, sur la ŝtuparo estas monumenta tabulo en honoro de la dum Puĉo de Kapp falintaj laboristoj. Kiam ili kolektiĝis dum la ĝenerala striko en la 15.3.1920 en la Popoldomo vajmara puĉemaj soldatoj de Reichswehr alpafis ilin. La nomolisto egalas la liston de Walter Gropius de 1922 kiu troviĝas sur monumento ĉe Historia tombejo vajmara: Anna Braun, Walter Hoffmann, Franz Pawelski, Paul Schander, Adolf Schelle, Karl Schorn, Karl Merkel, Ernst Müller kaj Kurt Krassan. Supoze la tabulo starigitis nur post 1945 antaŭ la popoldomo. Inter elstaraj oratoroj parolfarintaj ĉe la vajmara popoldomo estis i.a. Clara Zetkin, Karl Liebknecht kaj Rosa Luxemburg. Ankaŭ prezidanto Friedrich Ebert havis tie ĉi buroon krom la oficiala kancelario ĉe Weimarer Stadtschloss.
Post 1933
Post la potencakiro de la nazioj la urbokonsiliaj membroj de SPD demisiis mallibervole en la 8.4.1933. Tuj poste anoj de Sturmabteilung kaj SS okupis la ejon priesploronte la domojn de pli ol 100 socialdemokratoj. Diversaĵoj konfiskitis, kvar partianoj arestitis, la monaj havaĵoj prenitis, la meblaro de la distrikta buroo forigitis kaj la bankkontoj fermitis kontraŭ monelpreno. En la 23.7.1933 finfine SPD tute malpermesitis.
Jakub Deml
Jakub DEML (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1878 en Tasov - mortis la 10-an de februaro 1961 en Třebíč) estis ĉeĥa verkisto kaj poeto, katolika pastro.
Popoldomo vajmara
Okazigeja uzo
Ĝis 2009 Volkshaus estis ŝatata loko por diversaj spektakloj, ekz. koncertoj. Ankaŭ provludĉambroj por muziktrupoj estis en la kelo. Pro troa kadukeco la ejo devis fermiĝi. Ĝi staras sur la listo de kulturprotektotaĵoj de Vajmaro.
Jakub Deml
Li estis influita de mezepoka mistika literaturo. Franciskana humilo kaj amo al naturo en li kuniĝas kun egocentrisma polemikado. Li partoprenis multajn movadojn, kun kiuj li kolere disiris. En kolekto Piedsignoj (Šlépěje) li kunmetis korespondaĵojn, poemojn kaj batalajn polemikojn. Plej grava verko estas prozaj poemoj Miaj amikoj (Moji přátelé) pri plantoj kaj arboj.
Vidu ankaŭ
Renouveau catholique
Distrikto Göttingen
La distrikto Göttingen (germane Landkreis Göttingen) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Göttingen. En sia nuna formo la administra unuo ekestis la 1-an de novembro 2016 per fuzio de la antaŭa distrikto Göttingen kaj de la antaŭe oriente najbara distrikto Osterode.
La nova distrikto havas areon de 1 753 km² (antaŭ la fuzio temis pri 1 117 km²), kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
Cancún
Kankuno - hispane Cancún - estas urbo en la ekstrema sudoriento de Meksiko, sur la duoninsulo Jukatano en la federacia subŝtato Kintanaroo. La urbo havas 550 000 loĝantojn kaj estas mondkonata kiel turistejo.
Ĝis la 1950-aj jaroj Kankuno estis sensignifa vilaĝo sur insulo en la Kariba Maro tuj apud la marbordo, kun iom da fiŝkaptado kaj nombro da majaaj ruinoj. La meksika registaro kaj internaciaj investistoj tamen decidis evoluigi Kankunon al turistejo. Per digo oni ligis la insulon al la kontinento kaj konstruis internacian flughavenon. Ekde la 1960-aj jaroj Kankuno rapide kreskis.
Hodiaŭ Kankuno estas granda urbo, kiu plivastiĝis ankaŭ sur la kontinento, la plej granda urbo de Quintana Roo kaj la ĉefurbo de la komunumo Benito Juárez. Kankuno estas vizitata de tri milionoj da turistoj jare, la plejmulto devenas de Usono.
En 2003 Kankuno estis internacia novaĵo pro la malsukcesinta konferenco de la Monda Organizaĵo pri Komerco (MOK) kiu okazis tie.
Paul Harris
Paul Percy HARRIS (la 19-an de Aprilo 1868 - la 27-an de Januaro 1947) estis gravulo el Ĉikago, Ilinojso, Usono. Li fondis la klubon kiu iĝis la homserva organizo Rotario en 1905.
Persona vivo
Harris naskiĝis en Racine, Viskonsino, filo de Georgo kaj Cornilia Harris. Li estis la dua infano de la paro. En la aĝo de 3, kiam lia familio devis fronti malfacilajn tempojn, Paul estis proponita kun gefrato al Vermonto por vivi kun iliaj patraj geavoj, Howard kaj Pamela Harris. Harris poste skribos koncerne siajn gepatrojn: "De ĉiuj pagendaĵoj kiuj eble estos parolitaj kontraŭ Georgo kaj Cornelia, ekonomio eltenindus la malplej ŝancon. Ili estis ambaŭ reĝaj elspezantoj."
Vivante en Vermonto, li ekzamenis ĉe "Black River Academy" en Ludlow, sed estis forpelita post nur mallonga tempo. En mezlernejo ĉe Rutland, li estis konata kiel incitemulo. Post mezlernejo, li eniris la Universitaton de Vermonto. En 1886, li estis forpelita en okazaĵo implikanta sekretan societon. En la aŭtuno de 1887, li eniris ĉe Universitato Princeton.
Okaze de la morto de sia avo en la komenco de 1888, li ne revenis al lernejo. Harris baldaŭ estis proponita al "Des Moines", Iovao, kie li estis lernantigita ĉe loka advokata firmao. Post kompletigado de sia metilernado, li studis juron ĉe la Universitato de Iovao. Li diplomiĝis kun siaj kolegoj en Junio 1891. Tamen, dum la venontaj kvin jaroj, li laboris ĉe aliaj okupoj, ekzemple, ĉe gazeto kiel vendisto kaj raportisto, ĉe fruktobienoj, kiel aktoro kaj vakero, kaj sur brutarŝipoj kiuj vojaĝis al Eŭropo. En 1896, Harris estis proponita al Ĉikago, poste ekloĝante en la “Morgan Park” najbareco, kie li vivis la ceteron de sia vivo (krom pasigado de someroj en Miĉigano kaj vintroj en Alabamo dum siaj pli postaj jaroj).
En la 2-a de Julio 1910 en Ĉikago Harris geedziĝis kun Jean Thomson, nome la skoltulino kiun li renkontis ĉe loka natur-klubo. Jean vojaĝis la mondon kun Harris en subteno de Rotario. Ŝi helpis igi virinojn grava parto de Rotario, poste kondukante al tio ke ĉiuj Rotario-kluboj allasu virinojn kiel plenajn membrojn. La paro neniam havis iujn ajn infanojn.
Harris serĉis senchavajn personajn kaj spiritajn rilatojn aldone al siaj profesiaj atingoj. Li partoprenis religiajn servojn dimanĉojn sed vizitis multajn diversajn preĝejojn prefere ol akordigado de si kun nur unu paroĥanaro. Poste en sia vivo, li diris ke liaj religiaj alligitecoj malfacilis, kiel li mem, esti etikeditaj. "mi vere havas neniujn eklezialligitecojn ... mi ne estas facile klasigita; tio estas al eldiro miaj konvinkiĝoj estas ne tiu de tiu definitiva naturo esenca al tutkora alligiteco kun la ĝenerala kuro de eklezioj. ... Kompreneble, tiujn tagojn oni povas aŭdi la plej bonan de predikado per la radio kaj mi ĝenerale aŭdas tri aŭ kvar predikojn ĉiudimanĉe".
Kariero
Harris komencis sian advokatan oficlaboron en 1896 en la ĉefkomerca distrikto de Ĉikago kaj daŭre estis aktiva en tiu praktiko dum la venontaj kvardek jaroj. Post establado de lia advokata oficejo, Harris komencis pripensi la avantaĝojn de la formado de socia organizo por lokaj profesiuloj. En 1905, Harris organizis la unuan Rotario-klubon "en kuneco kaj amikeco" kun tri klientoj kaj lokaj komercistoj, Silvester Schele, Gustavus Loehr, kaj Hiram Shorey. Lia komenca celo estis sole krei klubon de profesiuloj kaj industriistoj por amikeco kaj kuneco. Baldaŭ, Harris ekkomprenis, ke Rotario bezonas pli bonan celon.
Kiam Harris estis elektita kiel tria prezidanto de la Ĉikaga Rotaria Klubo en 1907, la klubo iniciatis sian unuan publikservan projekton, la konstruadon de publikaj necesejoj en Ĉikago. Tiu paŝo transformis Rotarion en la unuan servo-klubon de la mondo. Tiu ago estis faciligita per la kreado de la Ĉef-estraro. Tiu komisiono estis malferma al ĉiuj membroj kaj iliaj tagmezaj renkontiĝoj komenciĝis al tradicio de klubaj lunĉaj renkontiĝoj. Harris havis grandajn ambiciojn por la kreskado de Rotario, kaj tre frue en la historio de la organizo novaj kluboj unue estis komencitaj, sur la usonokcidentan marbordon, kaj poste ĉie en Usono kaj en Eŭropo. Antaŭ 1910, almenaŭ 15 novaj kluboj komencis en gravaj grandurboj. Tiun Aŭguston, la ekzistantaj 16 Rotario-kluboj okazigis landan kunvenon en Ĉikago. Tie ili unuanime elektis unuigi kiel la Landa Asocio de Rotaria Reto. Poste, la organizo iĝis la Internacia Unuiĝo de Rotaria Reto, helpante realigi la revon de Harris tutmonde. Per sia laboro per Rotaria Klubo, Harris ricevis premiojn de multaj naciaj registaroj.
Morto kaj heredaĵo
En sia maljuniĝo, Harris reduktis sian implikiĝon ĉe Rotario-klubo kaj ĉe sia advokatejo, sed li daŭre skribis. Li ofte pasigis siajn vintrojn en Alabamo kun sia edzino, sed en 1946, feriante kun sia edzino en Alabamo, Harris sentis sin malsana. Li revenis al Beverly, Ilinojso, sed neniam resaniĝis plene. Li mortis la 27-an de Januaro 1947 kiam li estis 78-a jara. Li estis entombigita en Monto-Espero-Tombejo en la "Morgan Park-najbareco" de Ĉikago. Lia membiografio, "Mia Vojo al Rotario" estis publikigita en la sekva jaro.
Rotario
Post iom da tempo de la morto de Harris, Rotario kreskis al pli ol 200 000 membroj en 75 landoj. Dum la klubo disponigas ejon por komercaj kaj sociaj retoj, la ĉefa fokuso estas sur lokaj kaj internaciaj servaj projektoj. Nuntempe estas ĉirkaŭ 1,2 milionoj da membroj tutmonde.
Kunlabore kun “Rotary International”, pluraj urboj establis vojon “Rotary Heritage”. Ĝi inkluzivas la naskiĝlokon de Harris en Racine, Viskonsino, kaj urbocentra placo/piedira parko nomata omaĝe lin, same kiel la nunan ĉefsidejon de la organizo en Evanston, Ilinojso (kun reprodukto de sia advokata oficejo), ilian hejmon kaj finan ripozejon.
Paul Harris Fellow
"Paul Harris Fellow" ricevas specialan atestilon kaj oran pinglon. Laŭ la bontrovo de la klubo de la Kunulo, ili ankaŭ povas ricevi oran medaljonon sur blua-kaj-ora rubando.
Plurfojaj Kunuloj estas agnoskitaj, ĉar ili daŭre kontribuas. Aldone, samideanoj ricevas rekonpunktojn, kiujn ili povas kontribui al la rekono de aliaj membroj kiel "Paul Harris Fellow".