cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
389 Industria
389 Industria estas granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Ĝi ricevis, kiel nomon, la latinan vorton "Industria", signifantan "diligentecon".
Simple Machines Forum
Simple Machines Forum aŭ nur SMF estas libera kaj senkosta retforuma programo skribita en PHP, kiu uzas datumbazon de MySQL, PostgreSQL aŭ SQLite.
Zsombó
Zsombó [ĵombO] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Szeged, en Distrikto Mórahalom. La nomo signifas marĉejon.
Situo
Zsombó situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Szeged troviĝas 17, Mórahalom 19, Budapeŝto 163 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko. La nomo unuafoje aperas en 1742 en formo Forro Somboja. Post la turkoj la senhoma regiono apartenis al Kiskundorozsma ĝis 1949. Tiam naskiĝis la memstara Zsombó. Pli frue en 1923 alvenis handikapuloj de la mondomilito. Katolika preĝejo omaĝe al Beata Damo konstruiĝis en 1927.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, kuracejo, apoteko.
Abol-Hasan Ĥaragani
Ŝejko Abol-Hasan Ali-ebne Ĝafar-ebne Salman de Ĥaragano, konata je Abol-Hasan Ĥaragani (962-1033) estas unu el la renomaj mistikuloj de Persujo/Irano, kiun pleje karakterizas altruismo, asketismo kaj toleremo. Li i.a. estis samtempa kun alia tre fama mistikulo ŝejko Abu-Said Abol-Ĥejr (967-1049) kaj Aviceno, granda filozofo kaj medicinisto irana, okcidente konata je Aviceno (980-1037) kaj Naser-Ĥosro Gobadijani (1003-1088) renoma poeto, verkisto kaj esploristo de Irano. Ĉiuj ili vojaĝis al Ĥaragan-vilaĝo por viziti al Ĥaragani. Tio per si mem montras la grandecon de la mistikulo. Li naskiĝis kaj forpasis en Ĥaragano, vilaĝo proksima al Bastam-urbo en tiama Ĥorasano kaj nuna Semnan-provinco de Irano.
Majstroj de Ĥaragani
Konata estas lia diraĵo ke li neniam havis majstron homan:
Tamen li amegis pri Bajazid Bastami (m. 874), titolita kiel soltan-ol-arefin (la sultano de mistikuloj) kiun li neniam povus viziti fizike, ĉar kiam Ĥaragani naskiĝis jam pasis ĉ. jarcento de Bajazida forpaso. Distanco inter Bastam-urbo kaj Ĥaragan-vilaĝo estas ĉ. 5 km, kaj Ĥaragani multfoje piede iris la vojon por atingi la tombon de Bajazid inspiriĝonte kaj trovonte respondojn al siaj demandoj. Sian amon al Bajazid, li esprimis en multaj okazoj kaj diraĵoj, ekz-e:
Por montri kiom multe Ĥaragani sekvemis Bajazidon pensmaniere, ni atentu al jenaj paroloj de ili du; kvazaŭ Ĥaragani estis plenumanta Bajazidajn postulojn. Barazid estis dirinta: Kaj Ĥaragani kvazaŭ responde al Bajazid diris: Estus dezirinde se anstataŭ ĉiuj popolanoj, mi puniĝus por ke ili ne deviĝus ekvidi la inferon …
Liaj Diraĵoj
Ĥaragani kiel Abu-Said ne tiel emis skribi pri siaj spertoj kaj trovitaĵoj. Tamen, denove samkiel okazis pri Abu-Said, aliaj inklinis kaj faris tion, t.e. surpaperigis liajn diraĵojn kaj/aŭ rakontojn pri li. La plej ampleksa kaj fama verko tia, titolas Nur-ol-Olum (Lumo de sciencoj) skribita fare de unu el liaj disĉiploj. La verkon redaktis kaj publikigis Moĝtaba Minovi, nuntempa irana esploristo, kune kun fragmentoj de aŭ pri Ĥaragani el aliaj literaturaj verkoj, plejparte el fama verko de ŝejko Farid-ud-din Attar (1119-1229?), mem giganta mistikulo kaj poeto de Irano. La verk-titolo de Attar estas Tazkerat-ol-Oŭlija (Biografioj de Kunuloj) kaj ĝi servas bonege kiel klasika “Kiu estas kiu en mistikismo”. Aliaj verkoj, el kiuj Minovi citis pri-Ĥaraganiajn skribaĵojn estas kiel: Asrar-ot-Toŭhid (La Sekretoj de l’ Unueco), kompilita fare de Mohammad-ebne Monavvar inter 1179 kaj 1192, pri lia avo Abu-Said Abol-Ĥejr (967-1049), Masnavije Manavi (Spirituala Masnavio) fare de Rumi (1207-1273), Nafahat-ol-Ons (Amikecaj Blovetoj) fare de Abd-or-Rahman ĜAMI (1414-1492), persa poeto kaj mistikulo, kaj Kaŝf-ol-Mahĝub (Malkovro de Kovrito) fare de Abol-Hasan Hoĝviri. Plejmulto de diraĵoj de Ĥaragani cititaj en tiu ĉi artikolo elekiĝis el la valora kolektaĵo de Minovi. Tiajn citaĵojn distingigas numeroj en krampoj, kiuj montras paragraf-numeron en la verko.
ICANN
ICANN estas la Interreta Korporacio por atribui Nomojn kaj Ciferojn (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers). Ĝi estas senprofita korporacio kreita en 18-a de septembro 1998 celante transpreni iujn taskojn rilatajn j’ai datumbazon al Interreto antaŭe plenumitajn de aliaj organizaĵoj, inter kiuj IANA. La kontrakto por ICANN venis de la Usona Komerca Departemento kaj estis "sola fonto" (sole sourced), kio signifas ke neniu alia (kiel Open Root Server Confederation - Malferma Radik-Servila Konfederacio- kiu ankaŭ fondiĝis en tiu tempo) rajtas proponi peton por plenumi la taskon. Tiuj taskoj entenas regi la nomizadon de domajnaj nomoj kaj IP-adresoj.
Abol-Hasan Ĥaragani
Granda Altruisto
Celante altruismon, li eĉ anoncis sian volon al la dio pereigi la paradizon kaj la inferon:
Ĉar li kredis ke nur tiel oni distingos verajn kredantojn: Li diris: “Ho dio! Kio okazus se la infero kaj patradizo ne ekzistus por ke evidentiĝu kiu (vere) estas di-adorema.” [144]
ICANN
Ĝis nun la plej grava parto de ĝia laboro koncernis la enkondukon de sep novaj generaj supranivelaj domajnoj. Ĉiel ajn ĝia aktiveco estas tre diskutata. La 14an de Marto 2002, en publika renkontiĝo en Accra, en Ganao, ICANN decidis interalie redukti la partoprenon de rekta publiko. La venonta renkontiĝo devus okazi en Ŝanhajo, Ĉinio.
Abol-Hasan Ĥaragani
Toleremo
Vastaj kaj malfermitaj pensmaniero kaj menso de mistikuloj estigas grandan toleremon ĉe ili ĝenerale, tamen rilate al Ĥaragani, tiu ĉi eco, malgraŭ asketeca vivmaniero de li mem, estas eĉ pli konsiderinda. Li, elektinte tre malfacilan kaj suferoplenan vojon al dezirato, ne malpravigas alies vojojn. Fakte, lia-krede laŭ-nombre de unuopaj homoj povas ekzisti ĝustaj vojoj al la celo: Kaj li diris: “Oni ne povas nombri la vojojn al la dio. Kiom ekzistas homoj, tiom estas vojoj al la dio; sur ĉiu vojo, kiun mi iris, mi vidis homgrupon…” [151]
Amikeco
Amo kaj amikeco estas unu el la ĉefaj esencoj de mistikismo, kaj tia amo ampleksas ĉion kaj ĉiun. Fama poemo de Sadio (1184-1281) bonege montras la amplekson:
Nun ni vidu kiel Ĥaragani esprimis sin ĉi-terene:
ICANN
Historio
.xxx estas domajno de plej alta nivelo, kiu estas atribuota al TTT-ejoj de pornografia karaktero. La unua retejo sub tiu domajno estis casting.xxx, kreita en 2011. Tiu domajno estis proponita jam en 2001 al la ICANN kiu malakceptis ĝin post la premo de konservismaj kaj religiaj grupoj.
Abol-Hasan Ĥaragani
Amikeco
Certe por pure ami, oni devas forpeli la malon. Ĥaragani sekve de sia amego, ne povas imagi pli malbonan kaj pli malfacilan aferon ol malamado:
Scienc-rango ĉe la Mistikulo
Kvankam mistikuloj ĝenerale pli gravigas pri intuicioj, inspiroj kaj supernatureskaj fenomenoj kiel karamat (miraklaĵo) kaj farasat (mens-legado), tamen Ĥaragani altestimis ankaŭ la natursciencojn, kaj kiel dirite, por ekz-o, li estimoplene sintenis ĉe Aviceno – plejeble tre alta simbolo de (natur)sciencoj ne nur tiutempa – kiam li vojaĝis al Ĥaragano por viziti Ĥaraganion. Jen du diraĵoj de Ĥaraganio montrantaj lian fundan kredon al scienco kaj scienculoj:
La Edzino ne Kredis je Li
Ĥaragani sendube apartenas al klerularo, kies edzinoj ne kredis je ili. Kiam Aviceno iris al Ĥaragan-vilaĝo por viziti lin, la edzino malferminte la dompordon, komencis malbondiri pri la edzo, kiu momente estis for por kolektado de brullignoj. Ŝejko Farid-ud-din Attar (1119-1229?), giganta mistikulo kaj poeto de Irano, en sia fama verko Tazkerat-ol-Oŭlija (Biografioj de Kunuloj), rakontas pri la vizito de Aviceno al Ĥaragani kaj la malbona sinteno de la edzino kontraŭ sia edzo. Ankaŭ Rumi (1207-1273) detale, per pli ol 100 verslinioj, bele rakontas la okazaĵon en la sesa kajero de unu el siaj ĉefverkoj, nomata Spirituala Masnavio (versoj 2044-2152): kiam Aviceno atingis al Ĥaragani, vidis ke leono portas la kolektitajn brullignojn por li. Post iom da interparolo, i.a. Ĥaragani diris:
Patrino ĉe Ĥaragani
Ne multon oni skribis pri la gepatroj de Ĥaragani, tamen tra skribitaj diraĵoj kaj rakontoj oni povas bone kompreni ke li estis tiel valoriganta ilin kaj laŭ li ĉio kion oni faras por siaj gepatroj ne estas sufiĉa por rekompenci iliajn amojn, angorojn kaj zorgojn:
Fontoj
Tiu ĉi artikolo unue aperis en Irana Esperantisto, n-ro 7, jaro 3, printempo 2004, 56 p., p. 12-16.: Ŝejko Abol-Hasan Ĥarani, Altruista Mistikulo fare de Ahmad Reza Mamduhi. Jen ties fontoj:
1- MINOVI, Moĝtaba. Ahval va Agvale Ŝejĥ Abol-Hasan Ĥaragani (Statoj kaj Diraĵoj de Ŝejko Abol-Hasan Ĥaragani), Tehrano: Tahuri, 1988 (4-a eld.), 181 p.
3- Encyclopaedia Iranica, Center for Iranian Studies, Columbian Univrsity, New York, London, Boston, Melbourne and Henley: Routledge & Kegan Paul, (la dato ne menciita),Vol. 1, Fascicle 4, p. 378.
4- MEJHANI, A.S. Asrar-ot-Toŭhid (La Sekretoj de l’Unueco), Diraĵoj de kaj rakontoj pri Ŝejko Abu-Said Abol-Ĥejr, kun 15-paĝa enkonduko fare de d-ro Ali Asgar Halabi, Tehrano: Safi-Aliŝah, 1997, 310 p.
5- http://www.farhangsara.com/fkharaghani.htm
6- http://www.uwaiysi.org/features_archive/2002_jun.html
Menez Are
En okcidenta Bretonio staras montaro Menez Are (aŭ Monto Are en la esperanta), parto de la armorika montaro, naskita dum la paleozoika erao. Nuntempe estas nur granitaj montetoj, kies plej alta monto, la Roc'h Ruz, kulminas je 385,01 m super la marnivelo.
Oni povas vidi la granitajn ŝtonojn, kiuj elteriĝas en la pejzaĝo. Tiu montaro, kiu elmergiĝas el la erikejo, tre similas al tiuj de Irlando kaj Kimrio.
West Lothian
West Lothian (jen angle, Wast Lowden, Lodainn an Iar) estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando. Antaŭ 1975 la plejparto de la regiono apartenis al la historia brita graflando (en Skotlando nomata ŝiro) Stirlingshire. Administra centro estas la urbo Livingston. Laŭ takso meze de 2016 en la regiono vivis loĝantoj.
72802 Wetton
72802 Wetton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita progresiva rokamuzikisto John Kenneth Wetton (1949 – 2017), kiu laboris kun diversaja grupoj dum sia longa kariero, inklude Phil Manzanera, King Crimson, Roxy Music, U.K. kaj Asia. Lia bela voĉo kompletis lian tiom impresan teknikan majstrecon de la basgitaro.
Blazono de Belgio
La blazono de Belgio ekzistas en tri versioj.
La esenca komuna eco de ĉiuj tri estas la ŝildo, sur kiu bildiĝas la Brabanta Leono kun ruĝa lango. Ĝi tie bildiĝas, ĉar la duklando Brabanto estis la ĝermejo de la batalo pri libereco de Belgio.
Belgio – lando kun tri blazonoj
Pri la blazono de Belgio konsiderindas, ke la reĝlando Belgio ekde 1830 havas du blazonojn: malgrandan kaj grandan. Aldone la ŝtato Belgio havas sian propran blazonon.
La granda kaj la malgranda reĝlandaj blazonoj
En ambaŭ versioj la ŝildo teniĝas de du leonoj, de kiuj ĉiuj portas la flagon de Belgio. Sub la ŝildo troveblas teksta banderolo kun la moto de Belgio en franca lingvo ("L'union fait la force"/"La unueco faras la forton"). Ĉio troveblas sub blazona "tendo" kun la reĝa krono.
La sola pli granda diferenco inter la du blazonoj estas, ke en la granda blazono kontraŭe al la malgranda super la blazona tendo aldone "flirtas" la flagoj de ĉiuj ok historiaj belgiaj provincoj.
Blazonoj de la lingvaj komunumoj kaj regionoj
Ĉar en Belgio parolatas tri diversaj lingvoj, la lando dividiĝis en tri lingvajn komunumojn:
Krome Belgio dividatas en tri regionojn, kies limoj ne plene kongruas kun tiuj de la lingvaj komunumoj:
Márta Pán
Márta Pán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pán Márta, konata ofte laŭ simpla abozo Marta Pan estis hungardevena-franca abstrakta skulptisto. Skulptaĵoj de Pán temas pri ekvilibro, simetrio kaj geometrio. Ŝia familia nomvarianto estis Neumann. Márta Pán naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Parizo.
Biografio
Márta Pán lernis pentradon kaj skulptadon en sia naskiĝurbo en privata arta lernejo de Tibor Gallé kaj István Örkényi Strasser, poste ŝi studis en Hungara Belarta Altlernejo en 1946. Ŝia ĉefinstruisto estis Pál Pátzay. En la sekva jaro ŝi vojaĝis al Parizo, kie ŝi konatiĝis kun Constantin Brâncuși kaj Fernand Léger. En 1952 ŝi geedziĝis kun André Wogenscky, kiu estis asistanto de Le Corbusier. Samtempe ŝi ricevis francan naciecon. Ŝi ankaŭ laboris iom al Le Corbusier, ŝiaj fruaj skulptaĵoj estis altagrade influitaj per la arkitekturo de Le Corbusier. Baldaŭ ŝi kreis ne nur skulptaĵojn, sed abstraktajn ornamaĵojn por konstruaĵoj. Ŝi kunlaboris ekzemple kun Oscar Niemeyer.
Linalila acetato
Linalila acetato aŭ acetato de linalilo estas nature okazanta fitokemiaĵo abunde trovata en multaj floroj kaj spicoplantoj. Ĝi estas unu el la ĉefaj komponaĵoj de la esencoleoj trovataj en la bergamoto kaj lavendo. Linalia acetato estas senkolora florodora kemiaĵo nesolvebla en akvo kaj solvebla en etanolo kaj nepolaraj kemiaj solvantoj. Ĝi uzatas kiel odoraldonaĵo en nutraĵoj, parfumoj, personuzaj produktoj kaj olebazaj farboj.
Kemie, ĝi klasiĝas kiel acetata estero de la linalolo kaj ĝenerale ambaŭ estiĝas kunaj. Sinteza linalila acetato kelkfoje uzatas kiel fuŝmiksaĵo en la esencaj oleoj por igi lin pli komerceblaj. Ekzemple, ĝi povas aldoniĝi al lavendoleo kiu tiam vendiĝas pli multe ol la lavendoleo ĝustadire.
Karakterizaĵoj
La komponaĵo gustumas simile al agrabla odoro de frukto rememorigante la bergamotoleon kies gusto estas iom dolĉamara. Ĝi estas trovata en la Mentha citrata kaj ĝi estas iomete toksa al homoj, toksa al fiŝoj kaj ekstreme toksa al kelkaj planktonaj krustacoj tiaj kiaj la daphnia.
Linalila acetata estas komerce disponebla kaj uzatas en parfumindustrio. Ĉar la sintezo de ĉi-estero ekde la krudmaterialoj aŭ ĝia preparado ekde esencoleoj larĝaskale dependas je importado, rezultante do en pli altkostaj esteroj el ĉi-komponaĵoj, estus dezirinde provizi ilian preparadon per ekonomiaj procezoj kun alta rendimento kaj ekde facile disponeblaj internaj krudmaterialoj. Pro tio, oni decidis prepari tiajn esterojn per simpla kaj malaltkosta metodo ekde la terpenaj alkoholoj kaj respektivaj alifataj acidoj.
Proprecoj
Kelkaj proprecoj de la linalila acetato estas:
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Geranyl acetate3D.png| Geranila acetato Lavandulyl acetate.png| Lavandulila acetato Neryl propionate3D.png| Nerila propionato Neryl isovalerate 3D 2.png| Nerila izovalerato Neryl isobutyrate3D.png| Nerila izobuterato Citronellyl acetate3D.png| Citronelila acetato </Gallery>
Premio Viareggio
La Premio Viareggio-Rèpaci estas unu el la plej prestiĝaj italaj literaturpremioj. La premio estis fondata en 1929 de Alberto Colantuoni, Carlo Salsa, kaj Leonida Repaci en la toskania urbo Viareggio.
Al la inaŭgura festo de la premio partoprenis Luigi Pirandello kaj Massimo Bontempelli kaj la gajnintoj de la unua eldono estis  Lorenzo Viani kaj Anselmo Bucci.
Pro la dua mondmilito la premio ne estis aljuĝita en la jaroj 1940-1945.
Haĝi Murat (romano)
Haĝi Murat (ruse: Хаджи-Мурат) estas romano verkita de Lev Tolstoj de 1896 ĝis 1904 kaj eldonita post lia morto en la jaro 1912. Ĝi estas la lasta verko de Tolstoj. Temas pri iu Haĝi Murat, Ĉeĉena rebela estro kiu, pro motivoj de persona vengemo, faras malfacilan aliancon kun la rusoj kontraŭ kiuj li antaŭe estis batalanta.
Premio Viareggio
Internacia Premio Viareggio-Versilia
Ek de 1975 flanke al la literaturpremio estis establita la Internacia Premio Viareggio-Versilia kiu estas atribuita al mondfamaj personoj kiuj dumvive laboris por kulturo, kompreniĝo inter la popoloj, socia progreso kaj paco.
Haĝi Murat (romano)
Inspiro
Verŝajne, ke Tolstoj unue aŭdis pri la historia Haĝi Murat dum li armee posteniĝis en Kaŭkazio, laŭ leteroj kiujn li skribis al sia frato Segei. La kardon priskribitan en la malfermo de la historio fakte trovis Tolstoj proksime al sia kampara bieno; ĝi stimulis lin memori tiun homon kaj verki rakonton pri li. La temo luktadi restante lojala resonadis en Tolstoj, eĉ kvankam lia sanstato estis malbona; postaj leteroj indikas, ke tiu verkado donis al li mallongan momenton energian. Ĝuste dum la aŭtoro luktis kun sia proksima morto, lia longa meditado pri la koncepto de individuo rifuzanta cedi al la postuloj de la mondo helpis lin kompletigi la verkon, kvankam li mem havis nenian inklinon ĝin eldonigi kaj koncernigis sin nu pri ĝia kompletigo. Aldone al la temo rezistado, estas multaj aliaj ideoj troveblaj en la novelo, kia determinismo; tio eĥas la ĉefan verkon de Tolstoj Milito kaj paco. Eĉ pli klara temo estas la lukto inter eŭropigita Rusio kaj islama Ĉeĉenio, la klasika temo Oriento kontraŭ Okcidento trovata en rusa historio kaj multaj rakontoj kaj romanoj (kaj kiu denove pertinenta pro la kurantaj eventoj en Ĉeĉenio kaj Rusio). La verko tre similas al verko de Aleksandr Puŝkin, La Kapitanfilino en tio ke ĝi estas realisma (pli precize, histori-fikcia) verko bazita sur realaj homoj kaj eventoj kaj havas similan direkton, kvankam la ĉefroluo ne trafas la saman finon.
Premio Viareggio
Internacia Premio Viareggio-Versilia
Inter la gajnintoj de tiu premio estas Pablo Neruda, Alfonso Sastre, Alexandros Panagulis, Pietro Nenni, Günther Grass, Cesare Musatti, Norberto Bobbio, Altiero Spinelli, Goffredo Petrassi, Gustaw Herling, Zoya, Jean Daniel, Abraham Yehoschua kaj aliaj.
Eksteraj ligiloj
http://www.premioletterarioviareggiorepaci.it/ retpaĝaro de la premio
Haĝi Murat (romano)
Resumo de la intrigo
La rakontanto enkondukas la rakonton per siaj komentoj pri premrompita, sed ankoraŭ vivanta kardo (simbolo por la ĉefrolulo), kiun li trovas en kampo, post kio li komencas rakonti la historion de Haĝi Murat. Murat estas separatista makisano malamikiĝinta kun la propra komandanto, kiu iamfine sin aliancas kun la rusoj esperante per tio savi la familion.
La rakonto malfermiĝas per fuĝado far Murat kaj du liaj sekvantoj for de Ŝamil, komandanto de la ĉeĉenoj kiuj militas kontraŭ la rusoj. Ili trovas rifuĝejon en la domo de Sado, lojala subtenanto. Tamen la vilaĝanoj ekscias pri lia ĉeesto, kaj li devas denove forkuri. Lia leŭtenanto sukcesas kontakti la rusojn, kiuj promesas renkontiĝi kun Murat. Li iamfine alvenas ekster la fuorton Vozdviĵenskaja por aliĝi al la rusaj militistoj, esperante iamfine venki Ŝamil-on.
Dum sia ĉeloĝo ĉe Vozdviĵenskaja, Murat amikiĝas kun Princo Semjon Voroncov, ties edzino Maria, kaj lia filo, kaj gajnas la bonvolemon de la soldatoj tie postenigitaj. Ili kaj miras je lia fizika figuro kaj famo, kaj ĝuas lian gastadon trovante lin honesta kaj morala. La geVoroncovoj donacas al li poŝhorloĝon kiu lin fascinas.
Kiam Murat aliĝas al la rusoj, ili, konsciaj pri lia statuso kaj marĉandlerto, taksas lin perfekta ilon kontraŭ Ŝamil. Tamen, la planojn de Voroncov fuŝas Ĉerniŝov, princo al li ĵaluza, kaj Murat devas restadi en la fuorto ĉar al la imperiesto diritas ke li eble estas spiono. La rakonto longete flanktemas kaj Tolstoj bildigas Nikolaon 1-an de Rusio, montrante ties virineman kaj snoban kartakteron, aldone lian ĝuadon terurigi siajn subulojn.
La imperiestro ordonas atakon kontraŭ la ĉeĉenoj, kaj Murat restas en la fuorto. Dume, la edzinon kaj infanojn de Murat estas kaptinta Ŝamil, kaj la plejaĝan filon Jusuf li ĵetigis en puton kun aliaj krimuloj. Konstatinte sian situacion (nek fidata de la rusoj estri armeon kontraŭ Ŝamil, nek pova reiri al Ŝamil ĉar tiu lin mortigus) li decidas ekfuĝi el la fuorto por kolekti virojn por savi la familion...
Ĉi-punkte la rakonto tempe antaŭensaltas ĝis la alveno de grupo de soldatoj al la fuorto, portantaj la detranĉitan kapon de Murat. Dum Maria Dimitrijevna — kamaradino de la oficiroj kaj amiko de Murat — prikomentas la kruelecon de viroj dum militoj, la soldatoj rakontas la historion de la morto de Murat. Li estis elirinta la fuorton kaj trompeskapis la kutiman rusan eskorton kun triopo de siaj leŭtenantoj. Eskapinte ili renkontis marĉon netransireblan, kaj sin kaŝas en veprejo ĝis la mateno. Iu maljunulo ekssekretigas ilian pozicion, kaj Karganov, la soldatoj, kaj kelkaj kozakoj sin ĉirkaŭigis ĉirkaŭ la lokon. Haĝi kaj liaj viroj sin armigas kaj komencas pripafi la soldatojn, brave mortante. Haĝi mem, kiam liaj viroj estas jam mortigitaj, alkuras la pafadon ŝtopinte la mortigajn vundojn en sia korpo per ĉifono. Dum li pafas sian lastan kuglon, lia vivo fulme memoriĝis al li, kaj la soldatoj pensas lin morta; li sin eklevas kvazaŭ por daŭrigi la atakon kaj falsterniĝas. Venkintaj, la rusaj soldatoj lin prenas kaj senkapigas. La najtingaloj, kiuj ĉesis kantadi dum la batalo, rekomencas.
La rakontinto finas per remencio de la kardo.
Hălmeag
Hălmeag [həlmjag] (Halmágy, germane: Halmagen) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Făgăraș, en la valo de Olt. Administre ĝi apartenas al Șercaia.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1128 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 659 (rumanoj, 43 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1211. En mezepoko ĝi estis libera saksa vilaĝo. Post la turkaj detruoj oni reloĝatigis ĝin per hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
Fonto
En ĉiu aŭgusto okazas la "tagoj de Hălmeag" (Zilele Hălmeagului) kun diservoj, procesioj kaj kermesoj. Je la 11-a de majo kaj la 15-a de oktobro estas pitoreskaj kamparanaj bazaroj.
Kalvinana preĝejo (Őr)
La Kalvinana preĝejo estas la sola religia historia monumento en vilaĝo Őr (Hungario).
Historio
La tiam katolika romanika kirko estis menciita inter 1332-1336. En la dua duono de la 16-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon, tial la kirko iĝis kalvinana. La konstruaĵo estis plene trakonstruita inter 1800-1803, sed la ligna turo (supozeble sonorilostablo) restis netuŝita. En 1823 oni konstruis novan turon antaŭ la navon, poste la sonorilostablo estis malkonstruita. En 1848 oni konstruis pli novan turopinton, ĉar pli frue ŝtormo detruis ĝin. La orgeno estis farita en 1910. En la jaroj 1979 kaj 1980 la preĝejo plene renoviĝis, dum la laboroj oni trovis mezepokajn freskojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas kaj plene reliefas. La enirejo troviĝas en mezo de la fasado, sed estas alia enirejo en flanko de la navo. Origine restis unusola ŝtupa apogpiliero. La absido estas proksimume kuboforma. Interne estas 2 lignaj galerioj. La kasona plafono, predikejo kaj la mebloj devenis el 1802.
Modibo Keïta
Modibo Keïta (4-an de junio 1915 en Bamako - 16-an de majo 1977 samloke) estis prezidento de Malio inter 1960 kaj 1968.
Vivo ĝis prezidenteco
Lia familio apartenis al malinkeoj, li mem vizitis en 1934 École normale supérieure William Ponty en Dakar kie li apartenis al la plej eminentaj lernejantoj. Li laboris ekde 1936 kiel instruisto en Bamako, Sikasso kaj Timbuktuo.
Li kunfondis en 1937 kun Ouezzin Coulibaly sindikaton syndicat des enseignants d’Afrique occidentale Française. Li fondis en 1943 la gazeton L'œil de Kénédougou, en kiu li kritikis la kolonian administradon. Lia konduto kondukis lin al pariza prizono La Santé. Li estis ankaŭ membro de malgranda komunista grupo Groupes d'Etudes Communistes. Poste li membris en partioj Bloc soudanais, Union soudanais, Rassemblement Démocratique Africain (RDA).
Li estis ekde 1958 prezidanto de la konstituciiga asembleo de Fédération du Mali (Federacio Mali). Post la elpaŝo de Burkina Faso kaj Benino, apartenis al la federacio ankoraŭ Senegalo. Post sendependiĝo de la federacio – la 20-an de julio 1960 – disiĝis la ŝtato jam la 22-an de aŭgusto 1960 pro diferencoj inter Keïta kaj Léopold Sédar Senghor. Dum la mallonga federacia epoko, Keïta estis ekde 4-a de aprilo 1959 ties registara gvidanto.
Kiel prezidento
Keïta proklamis la 22-an de septembro 1960 la Respublikon Malio kaj iĝis ties unua prezidento. Li estis apogita de la unueca partio Union soudanais, sekvante lian socialistan politikon. La rilatoj al Francio malvarmiĝis, Keïta en 1962 eĉ ŝanĝis la CFA-frankon en Malio, kiu damaĝis la landan ekonomion. Pro lia nesukcesa ekonomia politiko, la malia franko senvaloriĝos forte inter 1963 kaj 1967. La lando revenis en la frank-zonon en 1984.
Eksterpolitike, li agadis por unuiĝo de la afrikaj landoj kaj kunlaboris pri tio kun ŝtatestroj kiel Ahmed Sékou Touré (Gvineo) kaj Kwame Nkrumah (Ganao).
Puĉo
Li estis forigita per puĉo la 19-an de novembro 1968, fare de Moussa Traoré. Poste li devis vivi kiel kaptito en Kidal. Lia morto okazis en 1977 inter neklaraj cirkonstancoj kaj tio kondukis al tumultoj.
Rehabilito
Post la sukcesa puĉo kontraŭ Traoré en 1991, li estis oficiale rehabilitita de la nova prezidento Amadou Toumani Touré. Oni inaŭguris je lia memoro en 1999 Memorial Modibo Keïta. Lian nomon portas la futbola stadiono Stade Modibo Keïta en Bamako.
Flago de Suda Dakoto
La flago de Suda Dakoto reprezentas la subŝtaton Suda Dakoto en Usono kiu konsistas el ĉielblua kampo ŝarĝita de marbluaĵo sur blanka fono de la blazono de la ŝtato en la centro, ĉirkaŭata de trianguloj el oro kiuj reprezentas la sunradiojn. Ĉio ĉi ĉirkaŭataj de or-skribaĵoj SOUTH DAKOTA en la supro kaj THE MOUNT RUSHMORE STATE (la ŝtato de la Monto Rushmore) en la malsupro. La antaŭa malsupra skribaĵo estis la ŝtato de la brilanta suno ĝis 1992.
Rayssa Leal
Rayssa Leal estas -jara brazila rultabulistino kiu gajnis arĝentan medalon en virina strata rultabulado ĉe la Somera Olimpiko 2020 fine de julio 2021 en la aĝo de 13 jaroj, estante la plej juna brazilano ĝis tiam partopreninta en olompiko.
Sportista kariero
Leal naskiĝis kaj loĝas en Imperatriz, la dua plej granda urbo en Maranjo, kaj alternas lernejajn studojn kun trejnado. Ŝi komencis trejni la sporton en la aĝo de ses jaroj, post ricevado de ŝia unua rultabulo dum sia 6-a naskiĝtago, donaco de familia amiko. La knabineto unue akiris publikan atenton en la aĝo de sep en interretaj filmetoj de ŝia rultabulado en baleta jupeto kaj saltanta de altaj strukturoj sur sia rultabulo. Ŝia patrino filmis unuan el tiuj filmoj la 7-an de septembro 2015 kaj sendis ĝin al Tony Hawk, la tiam tutmonde plej konata rultabulisto. La sekvan tagon, la usonano publikigis la filmon en Twitter, aldonante admiran noton, kaj pro la sekva granda publika atento pri la evidente tre talenta sepjarulino la patrino poste en sociaj retejoj publikigis pliajn filmojn pri la rultabulado de Rayssa.
En la aĝo de 11 jaroj, Rayssa konkuris en la Strat-Liga Rultabula Ĉampioneco de 2019 en Londono, atingante tria rangon kun poentaro de 26.0, finiĝante super Alexis Sablone, Letícia Bufoni kaj aliaj konkurantoj sed malantaŭe la samideaninoj brazila Pâmela Rosa kaj aŭstralia Hayley Wilson.
En aprilo 2022, ŝi gajnis sian unuan oran medalon de la Ekstremsportaj Ludoj, tutmonda konkursaro angle nomata X Games, venkante super la koleginoj Funa Nakajama kaj Chloe Covell.
Brunkapa koturno
La Brunkapa koturno aŭ Nigrabrusta koturno (Odontophorus leucolaemus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj. Tiu ĉi estas tre malbone studata specio kaj malfacile videbla pro ties malhelo kaj limigita teritorio.
Distribuado
Ĝi troviĝas en centra montaro de Kostariko sude al kariba marbordo dum norde al ambaŭ deklivaroj en disaj populacioj kaj en Panamo ĉefe al kariba marbordo oriente de la provinco de Kokleo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj el 700 al 1850 m.
Aspekto
Ties plej rimarkinda karaktero estas tre blanka gorĝareo kontrasta kun tre malhelbruna kapo (kio nomigas la specion) kaj nigreca brusto, kio nomigas la specion laŭ la alternativa komuna nomo konfuzebla kun alia specio de koturno. Temas pri malgranda birdo 22 al 26 cm longa kaj 220 gr peza (ĉe la ino) kaj 226 gr (ĉe la masklo). La beko estas forta, nigreca, la iriso malhelbruna. Male al multaj Kokoformaj birdoj, ĉe tiu ĉi specio forestas ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo aŭ nevideblas. La kruroj estas grizaj. Ambaŭ seksoj estas identaj. Ĉe plenkreskuloj, la krono, la nuko kaj la tutaj supraj partoj estas preskaŭ uniforme malhelbrunaj, kun fajna nigra, ruĝeca kaj okra strieco. Pli da nigro en flugilplumoj. La vizaĝo kaj la subaj partoj estas nigrecaj, malhelbrunaj ĉe ventro, flankoj kaj subpugo. En ventro estas blankaj makuletoj. La mentono kaj gorĝo estas tutblankaj, ege kontraste kun la malhelbruna kapo kaj la nigreca brusto.
Kutimaro
Temas pri diskreta kaj timema specio detektebla pro siaj alvokoj mateniĝe kaj krepuske. La grupoj estas kutime de 10 al 15 individuoj kiuj vagadas en subkreskaĵaro de humidaj arbaroj. Ili serĉas nutradon en disaj grupoj kontaktantaj danke al krioj matenaj. Krepuske ili kuniĝas al komunaj dormejoj sur malaltaj branĉoj. Kaze de danĝero ili kuas rapide al ŝirmo kaj malemas ekflugi.
Oni scias malmulte pri la reproduktado de tiu specio. Ili estas probable monogamaj kaj ŝajne parto de plenkreskuloj viglas antaŭneste. Oni trovis neston en Kosta-Riko ĉe deklivo al eta rivero. Temas pri truo inter folioj kies enirejo iras suben. La ino demetas 5 blankajn ovojn kiuj iĝas brunmakulecaj. La kovado daŭras 16 aŭ 17 tagojn. Alvokoj okazas plej intense marte kaj aprilo, sed oni supozas, ke la reprodukta sezono estas ankaŭ en junio.
Blazono de Bosnio kaj Hercegovino
La blazono de Bosnio kaj Hercegovino akceptiĝis en 1998 fare de la tiama bosnia parlamento.
Priskribo
La ŝtata blazono estas bildigo la flago de Bosnio kaj Hercegovino sur blazonŝildo.
La diagonale dividita blazonŝildo, sube blua kaj supre heraldike ora (do fakte flava) sub la dividolinio en la blua blazonoparto montras sep heraldike arĝentajn (do fakte blankajn) kvinpintajn stelojn. Du el la steloj nur montratas parte.
Sur la ŝtata flago estas bildigitaj naŭ steloj - ankaŭ tie du el la steloj nur montratas parte.
Simboleco
La flava koloro simboligas la sunon, kiu donas la lumon necesan por vivo sur la tero.
La blua fono kaj la steloj fontas el la Eŭropa flago.
1992 - 1998
La blazono de 1992 ĝis 1998 en siaj heraldikaj elementoj korespondas al la blazono de la dinastio Kotromanić: La blanka diagonala trabo simboligas la legendon de la dekstra glavo de Tvrtko la 1-a, kiu en la malfrua mezepoko sukcesis transformi la bosnian Banaton en sendependan reĝlandon. La blazono komence de la Bosnia Milito akceptiĝis kiel anstataŭigo de la jugoslavia blazono. Post la milito ĝi kritikiĝis fare de la lokaj serboj kaj kroatoj en Bosnio kaj Hercegovino, ĉar ĝi nur reprezentis la historion de la bosnoj, do de la islamanaj slavoj de eksa Jugoslavio. Aparta komisiono interkonsentis pri nova blazono, sed ankaŭ la nova blazono estas kritikata, ĉar ĝi krom la blua-flava-blanka kolorelekto ne havas ajnan aludon al la historio de Bosnio kaj Hercegovino.
Evijärvi (lago)
Evijärvi estas vere malprofunda lago en Finnlando en komunumo Evijärvi en provinco Suda Ostrobotnio. Ĝia areo estas kaj la plej granda profundo  kaj la supermara alteco. Akvokvalito en la lago estas bona. Evijärvi ricevas akvon el Lappajärvi kaj elfluas en Botnian golfon. La plej ĝeneralaj fiŝospecoj estas eŭropa perko, ezoko kaj bramo. Evijärvi havas multajn insulojn. La meza profundo estas.
Linio Kintetsu-Gose
Linio Kintetsu-Gose (japane: 近鉄御所線 [Kintecu-Gose-sen], angle: Kintetsu Gose Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio.
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj:
Zalisec
Zalisec estas unu el 51 vilaĝoj, kiuj formas občina Občina Ĵuĵemberk, en la Regiono Sudorienta Slovena‎.
Loko, priskribo
La vilaĝo kovras areon de 2,61 km2 kaj fine de 2018 estis 54 loĝantoj.
La vilaĝo estas ĉirkaŭ 4 km norde de la centro de la vilaĝo. La alteco estas ĉirkaŭ 300 - 350 m.
La vilaĝo estas plejparte arbarkovrita.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/en/slovenia/jugovzhodnaslovenija/
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T13_F410:10121868_x495726.25_y79800.25_s15_b4
Joachim Justus Breithaupt
Joachim Justus BREITHAUPT (naskiĝinta en la 17-a de februaro 1658 en Northeim, mortinta en la 16-a de marto 1732 en Kloster Berge apud Magdeburgo), estis germana teologo.
Vivo
Post la frua morto de la patro li estis edukita fare de la plej maljuna frato kaj ekstudis teologion en 1676 en Helmstedt. En 1680 li iĝis dua lernejestro en Wolfenbüttel sed forlasis la profesion instruistan post pestepidemio kaj iris ĉe la universitaton de Kiel al Christian Kortholt.
La pietisto renkontis en Frankfurto ĉe Majno Philipp Jacob Spener kaj venis al Kiel kiel profesoro de teologio. En 1685 li iĝis kortega predikisto en Meiningen kaj en 1687 ministerio-senioro kaj paroĥestro de la Dominikana preĝejo en Erfurto. En 1691 li ekdeĵoris kiel profesoro en Halle (Saale) kie li respondecis en la nelonge antaŭe fondita universitato pri ĉiuj branĉoj teologiaj. Poste li faris la urbon - kune kun Anton, Francke kaj Lange - vera centro de pietismo.
Ekde 1705 li estis samtempe generalsuperintendanto de la Duklando Magdeburg, ekde 1709 abato de Kloster Berge. El liaj verkoj menciindas antaŭ ĉio la Institutiones theologicae (Halle 1694).
Graveco
La graveco de Breithaupt ne estis kiel scienculo sed kiel praktika teologo kiu elradiadis kaj influis la fidelularon. Li ofte prenis peronte moderan pozicion en kazo de kvereloj teologiaj.
Literaturo
Werner Raupp: "Breithaupt, Joachim Justus", en: The Dictionary of Eighteenth-Century German Philosophers, General Editors Heiner F. Klemme, Manfred Kuehn, Bd. 1, London/New York 2010, p. 145-146.
Fenetila krotonato
Fenetila krotonato aŭ fenetila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj fenetila alkoholo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenetila krotonato posedas 12 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Fenetila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fenetilaj derivaĵoj.
Keith O'Brien
Keith Michael Patrick O'Brien (naskiĝis la 17an de marto 1938) estis skota Kardinalo de la Romkatolika Eklezio. Li servis kiel la Ĉefepiskopo de Saint Andrews kaj Edinburgo de 1985 ĝis 2013. Li estis levita al la kardinaleco en 2003.
Vivo
O'Brien naskiĝis en Ballycastle en Graflando Antrim, Nord-Irlando, la 17-an de marto 1938. Post bazlernado en Ballycastle, li transloĝiĝis kun sia familio al Skotlando kie lia patro servis kun la Reĝa Mararmeo ĉe Faslane. Lia familio tiam transloĝiĝis al Edinburgo, kie li finis sian mezlernadon en la Holy Cross Academy, kaj studis ĉe la Universitato de Edinburgo, kie li gajnis bakalaŭron je kemio en 1959 (kaj poste diplomon je edukado en 1966). Liaj sacerdotaj studoj estis ĉe St Andrew's College en Drygrange, Roxburghshire, kaj li estis ordinata pastro je la 3-a aprilo 1965 de sia antaŭulo, Kardinalo Gordon Gray. De 1966 ĝis 1971 li instruis matematikon en Fife. Poste li laboris en Kilsyth, Bathgate, Drygrange, kaj Aberdeen.
Li servis kiel ĉefepiskopo de la 5-a aŭgusto 1985 ĝis la 25-a februaro 2013. Oni nomis lin la "Kardinalo de la Polemiko" pro liaj asertoj pri Skotlanda sendependiĝo kaj sociaj demandoj kiel la embria eksperimentado kaj la samseksa edzeco.
Demisio
Februare 2013 kaze de elekto por nova papo, post demisio de Benedikto la 16-a, li estis akuzita de seksaj maldecaĵoj fare de kvar pastroj; tio estus okazinta dum la 1980-aj jaroj. Sekve li demisiis kiel kardinalo (kelkaj semajnoj antaŭ sia 75-a naskiĝtago, la dato planita) kaj la papo akceptis lian demision. Li estis estunta la ununura britia reprezentanto en la elekto. Je la 22-a, dum intervjuo, li estis espriminta subtenon por la pastra edzeco.
Li konfesis plene je la 3-a de marto: "Mi volas uzi la okazon por konsenti ke fojfoje mia seksa konduto falis sub la nivelo kiun oni postulas el mi kiel pastro, ĉefepiskopo, kaj kardinalo. [...] Mi ne agos plu en la publika vivo de la Katolika Eklezio en Skotlando."
Vizaĝkovraj vestaĵoj
En nombro de landoj tra la mondo estas sub iaj cirkonstancoj laŭleĝa malpermeso sur vizaĝkovraj vestaĵoj aŭ maskoj. Al la vizaĝkovraj vestaĵoj estas kalkulataj jenaj vestaĵoj: nikabo, burko, bivakĉapo, maskoj kaj zentaj-kostumoj.
Vizaĝkovraj vestaĵoj kaj islamo
Nikabo, burko kaj kaptukoj estas ĝenerale asociataj kun personoj havantaj striktajn ideojn pri la religio. En landoj kie islamo ne estas la superrega religio, precipe la okcidenta mondo, tiu ĉi temo estas politike kaj socie sentema.
En la Korano (surao 33:59) troviĝas teksto pri 'revelaj supervestaĵoj'. Inter islamaj 'ekzegezistoj' ekzistas ĝenerale tri ĉefaj grupoj en rilato al vizaĝkovraj vestaĵoj.
Eksterreligiaj aplikoj de vizaĝkovraj vestaĵoj
Krom bivakĉapoj (alilingve ankaŭ konata sub la nomo baclava) popularaj ĉe krimuloj kaj ekstremaj perfortuloj, estas ankaŭ homoj, kiuj ŝatas porti zentaj-kostumon kiel dua haŭto por ludi kun malsama identeco, pro seksalloga kialo, ktp.
Kritiko: diferenco kun parta kovrado (iuj kaptukoj)
Ĉiuj tri vestaĵoj (nikabo, burko kaj zentaj) kovras (preskaŭ) komplete la tutan korpon. Ekzistas tamen esence diferenco inter unuflanke burko kaj nikabo kiuj posedas religie fanatikan konotacion kaj la zentaj-kostumoj kiuj ne estas religie inspiritaj. Kvankam ankaŭ aliaj vestaĵoj povas esti interpretataj kiel religia simbolo, kiel certaj kaptukoj: burko, nikabo kaj zentaj portataj en la publika vivo faras la personon preskaŭ nerekoneblan kaj pro tiu kialo povas konduki al misuzo aŭ malfaciligi la identigon. Tiukiale, la diskuto pri ekzemple la malpermeso de burko kaj nikabo havas malsaman karakteron ol la diskuto pri malpermeso sur la portado de kaptuko por religiaj kialoj.
ISO 3166-2:EG
ISO 3166-2:EG estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Egiption. La kodojn havas 27 provincoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>EG</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Egiptio. La dua parto estas unu, du aŭ tri literoj.
La provincoj 6-a de Oktobro (havis la kodon <tt>EG-SU</tt>) kaj Helŭan (havis la kodon <tt>EG-HU</tt>), kiuj estis aldonitaj en la ISO 3166-2 bulteno N II-2 de, en 2011 estis denove aligitaj al la provincoj Gizo kaj Kairo respektive.
Muro (rivero)
Muro (kroate, slovene kaj Mura, Mur) estas rivero, kiu fontas en Aŭstrio, trafluas Slovenion kaj Kroation kaj markas la limon inter Kroatio kaj Hungario. Ĝi fluas en Dravo. Ĝia longo estas proksimume 454 km, la akvokolekta areo estas ĉirkaŭ 13.800 km2.
La rivero portas iomete da oro. Estis provoj ekspluati ĝin, sed la kvantoj estas tro malgrandaj.
Ĝis en la 20-a jarcento sur la rivero funkciis flosantaj muelejoj.
Alpha Oumar Konaré
Alpha Oumar Konaré (2-an de februaro 1946 en Kayes) estas malia politikisto, kiu servis de 1992 ĝis 2002 kiel prezidanto de Malio, la unua demokratie elektita.
Akademia biografio
Konaré venas kiel kvina el 14 infanoj de instruisto. Li vizitis ekde 1957 Lycée Terrason de Fougères en la landa ĉefurbo Bamako kaj la Collège des Maristes en Dakar. Li vizitis ekde 1960 Collège Moderne en Kayes kaj de 1962 ĝis 1964 École Normale Supérieure en Katibougou. Poste studis li de 1965 ĝis 1969 historion en École Normale Supérieure en Bamako kaj de 1971 ĝis 1975 en Universitato Varsovio. Post lia edukiĝo, li laboris kiel instruisto en Kayes kaj Bamako. De 1975 ĝis 1978, li estis sekciestro en ministerio. Li ricevis en 1980 esploran komision en Institut Supérieur de Formation en Recherche Appliquée kaj iĝis profesoro en fakultato pri historio kaj gografio de École Normale Supérieure en Bamako. Poste li estis prezidanto de diversaj akademiaj asocioj de historiistoj, geografoj kaj arĥeologoj. De 1981 ĝis 1982, li estis konsiliisto de UNESCO kaj UNDP.
Profesoro Konaré estas honordoktoro de Universitato de Miĉigano same tiu de Universitato de Rennes. Li publikigis plurajn verkojn pri historiaj kaj arĥeologiaj temoj
Politika biografio
Konaré iĝis en 1967 ĝenerala sekretaro de la junulara organizo Union soudanaise (US-RDA) en École Normale Supérieure de Bamako. Post la puĉo de Moussa Traoré 1968, li aliĝis al la subgrunda maksisma partio Parti malien du travail. Li estis de 1978 ĝis 1980 ministri pri junularo, sporto, arto kaj kulturo.
Li fondis en 1983 la kulturan revuon Jamana kaj 1989 la tagĵurnalon les échos. Konaré estis kunfondinto de Alliance pour la démocratie au Mali (ADEMA) kaj ties unua prezidanto.
Konaré fondis la radiosendilon Radio Bamakan kaj iĝis delegito de la nacia konferenco, kiu celis ellaboron de nova konstitucio kaj balotoj.
Kiel prezidento
En 1992 kaj 1997 li estis elektita al prezidento, lin sekvis Toumani Touré kiel prezidento de Malio.
Flago de Bosnio kaj Hercegovino
La flago de Bosnio kaj Hercegovino estas blua flago kun flava trilatero kaj naŭ blankaj steloj. La trilatero simbolas la tri etnojn de Bosnio kaj Hercegovino - bosnoj, kroatoj kaj serboj; ĝi ankaŭ similas la mapon de la lando, kiu mem pensigas pri trilatero (aŭ kelkfoje pri koro).
Presidente Bernardes (San-Paŭlio)
Presidente Bernardes (oficiale Município de Presidente Bernardes) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Popola Respubliko Kamboĝa
La Popola Respubliko Kamboĝa (PRK; សាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា Sathéaranakrâth Pracheameanit Kâmpŭchéa) estis fondita en Kamboĝo en 1979 fare de la Savofronto, nome grupo de kamboĝaj maldekstruloj malkontentaj kun la reĝimo de Ruĝaj Kmeroj, post la forigo de la Demokratia Kamboĝo, nome la registaro de Pol Pot. Enpostenigita pere de invado fare el la Socialisma Respubliko Vietnamio, kiu venkis super la armeoj de la Ruĝaj Kmeroj, ĝi havis Vietnamon kaj Sovetunion kiel ĉefaj aliancanoj.
Alpha Oumar Konaré
Kiel prezidento
Li estis prezidanto de Ekonomia Komunumo de OkcidentAfrikaj Landoj de 1999 ĝis decembro de 2001 (ECOWAS) en 2000 prezidento de UEMOA.
Li kontraŭas la mortpunon, tiel donis amnestion la 29-an de majo 2002 por Moussa Traoré. Dum lia regado okazis la paca reguligo de la konflikto kun la tuaregoj. Krom tio, li atingis, ke la Afrika futbolĉampionado okazis en 2002 en Malio.
Popola Respubliko Kamboĝa
La PRK estis establita en etoso de totala detruado de la landaj institucioj, infrastrukturo kaj intelektularo malfortigita fare de la regado de la Ruĝaj Kmeroj. Spite tiun malfortecon kaj la oponitajn malfacilaĵojn, kiaj esti malakceptita kiel "pupa ŝtato" de Vietnamio kaj ricevi penigajn ekonomiajn sankciojn, same kiel pro la malfortiga Enlanda Milito, la PRK/SK restis pli forta ol siaj malamikoj. Supe la granda malriĉeco kaj internacia izoleco, ĝi kapablis rekonstrui Kamboĝn kiel nacio.
Alpha Oumar Konaré
Kiel prezidento
Ekde la 16-a de septembro 2003, Konaré estas prezidanto de Komisio de Afrika Unio.
Jaromír Babička
Jaromír Babička (naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1908 en Lety - mortis  la 25-an de marto 2002) estis ĉeĥa esperantisto-fervojisto, honora membro de IFEF.
Flago de Bosnio kaj Hercegovino
La koloroj blanko, bluo kaj flavo ofte ligiĝas kun idealoj pri paco, kaj ankaŭ memorigas pri la flago de la Eŭropa Unio.
Jaromír Babička
Post fundamenta lernejo en Dobřichovice (proksime de Prago), li studadis ĉe Ŝtata reala gimnazio en Beroun. Post okjara studado li abiturientiĝis en junio 1927. La 6-an de oktobro 1927 li komencis deĵori ĉe ČSD (Ĉeĥoslovakaj ŝtataj linioj) kiel trajnekspedisto. En tiu funkcio li laboris en diversaj stacioj, lastfoje en Praha hlavní nádraží (Praga ĉefstacio). Post la dua mondmilito, en majo 1945, li fariĝis vicstaciestro en Děčín ĉefstacio. Děčín estas limstacio al Germanio.
En la jaro 1948, kiam komunistoj okupis regadon en Ĉeĥoslovakio, li estis enkarcerigita. Oni kulpigis lin pro patrujperfido kaj spionado. Oni riproĉis lin, ke pere de Esperanto li sendas sciigojn al fremdlando kaj tiel spionas, kaj perfidas sian socialisman ŝtaton. Post duonjara severa esplorado oni kondamnis lin al dudekjara puno en peza malliberejo. Unue oni proponis por li la plej altan punon, tio estas morto. Poste oni ŝanĝis ĝin al nur 20 jaroj en minejo.
Li estis sendita en plej malbonan malliberejon en misfame konata Jáchymov (Jaĥimov). Tie li travivis en teruraj kondiĉoj 4 jarojn. Danke al liaj familianoj, kiuj sukcesis gajni bonegan advokaton, oni permesis al li revizion de lia proceso. Tio okazis jam post kontraŭkomunista revolucio en Hungario, kiam ankaŭ en Ĉeĥoslovakio la situacio pliboniĝis, li sukcesis kaj povis reveni hejmen. Sed li ne kapablis gajni ian ajn laboron kaj devis vivi kun sia edzino en malbonaj kondiĉoj nur el tre malgranda salajro de sia edzino aŭ el helpo de iliaj amikoj kaj okazis, ke ili devis kelkfoje dormi sen manĝado.
Post preskaŭ du jaroj oni permesis al li labori kiel signalisto ĉe ČSD en fervoja stacio Řevnice. Tie li laboris preskaŭ tri jarojn. Dum tiu tempo li ofte kontaktis kun sia amiko, fervora esperantisto kiel li, kiu deĵoris en fervoja ministerio. Helpe de li oni fine permesis al li post multaj obstakloj deĵori kiel trajnekspedisto. De post multaj jaroj li fine revenis tien, kie li kiel junulo komencis. Post kelkaj jaroj kaj helpe de liaj Esperanto-amikoj oni konstatis, ke estus eble uzi liajn multajn spertojn ĉe fervojo pli bone al prospero de la fervojo, kaj oni destinis lin deĵori ĉe Instituto por instruado, kiel inspektoro, por instrui kaj ekzameni fervojajn deĵorantojn. En tiu funkcio li sukcesis fine fini sian fervojistan karieron ĝis la jaro 1970, kiam li emeritiĝis.
Jaromír Babička kaj Esperanto
Ankoraŭ kiam li studadis, interesis lin Esperanto, pri kiu rakontis al studentoj ilia profesoro. Bedaŭrinde tiutempe li ne havis eblecon ellerni ĝin. Nur post la milito en la jaro 1945, kiam li deĵoris en Děčín,, li aliĝis en kurson por komencantoj. Esperanto plaĉis al li kaj li fervore lernis ĝin. Ĉar li konis sufiĉe bone latinan lingvon, li rapide progresis, kaj post unu jaro li kun s-ro Růžička kaj kelkaj interesuloj fondis en Děčín unuan E-rondeton „Ĉiam antaŭen“. Oni sukcesis gajni propran klubejon, kie oni ĉiusemajne kunvenadis. Babička funkciis kiel instruisto, kaj oni elektis lin prezidanto de la klubo. Ĉiujare oni organizis kursojn, kaj la klubo bone prosperis ĝis la jaro 1948, kiam komunistoj okupis la registaron kaj ilia klubo estis disigita. Spite tion ili sukcesis plue kunveni ĝis la jaro 1954, kiam Babička estis enkarceriigita kaj la klubo disfalis.