cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4325
NGC 4325 (aliaj indikoj — NGC 4368, MCG 2-32-19, ZWG 70.37, VCC 616, NPM1G +10.0298, PGC 40183) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4325, NGC 4368.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laurentum
Laurentum estis antikva marborda havenurbo de la regiono Latio, sudoriente de Ostia, kie regis la mita reĝo Latinus kaj kie laŭ la legendo Eneo kun sia ŝipanaro albordiĝis, por esti akceptata de Latinus kaj ricevi ties filinon kiel edzino. Dum la epoko de la romiaj reĝoj la loko estis grava komercejo.
Reipoltskirchen
Reipoltskirchen - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Loimaa
Loimaa estas urbo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Loimaan kunta estis ligita al Loimaa en komenco de jaro 2021. Areo de la urbo estas 851.92 km², el kio estas akvo 3.79 km² kaj tero 848.13 km². En 30-a de junio la urbo havis 15 571 loĝantojn. Loimaa estas ebenaĵa komunumo. Tra Loimaa fluas rivero Loimijoki. Trajnvojo tra Loimaa pretiĝis en 1876, ĝi donis novan forton al Loimaa kaj baldaŭ la loĝantaro kreskis multe. Kampurbo Loimaa estis fondita en 1921 kaj fariĝis urbo en 1969. La urbestro estas Jari Rantala.
Kenta Nakamura
Kenta Nakamura (中村 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
5063 Monteverdi
5063 Monteverdi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala komponisto Claudio Monteverdi (1567–1643).
Jérôme Jeannet
Lia frato, Fabrice Jeannet estas ankaŭ skermisto.
Venkoj kontraŭ elektitaj kontraŭuloj
La sekva listo inkluzivas rezultojn de ĉiuj venkoj kontraŭ sportistoj, kiuj ekde la jaro 2006 unuope aŭ teame atingis la kvaronfinalojn en la Mondaj Ĉampionadoj aŭ la Someraj Olimpikoj.
Aleksandr Stambolijski
Aleksandr STAMBOLIJSKI (bulgare Александър Стамболийски; n. 1-an de marto 1879 en Pasardŝik; m. 14-an de junio 1923 samloke (murdita); estis de oktobro de 1919 ĝis sia morto en 1923 ĉefministro de Bulgario.
Biografio
Stambolijski kreski en la agrikulture karakterizita provinco de Bulgario, vizitis agrikulturan lernejon de 1893 ĝis 1895 en Sadovo kaj de 1895 ĝis 1897 la altlernejon pri vinkultivado en Pleven. Tie li konatiĝis kun Janko Sabunov, politikisto de la kamparana movado. Stambolijski tiel konatiĝis kun la maldekstraj kaj komunistaj ideoj, kiujn li parte alproprigis. Li aliĝis al la kamparana movado kaj konatiĝis tie lian postan edzinon Milena Daskalova. Li vizitis en 1900 la Martin-Luther-Universitaton en Germanio pro studi filozofion. En 1901 li translokiĝis en Munkenon, kie li lernis denove agrikulturon.
Li malbonvenigis la unuan mondmiliton kaj aliĝon al la centraj potencoj. Li postulis apogon de la entento, pro kio oni arestis lin en 1915. Li liberiĝis per amnestio en 1918 kaj en la parlamentaj elektoj de 1919, lia partio iĝis la plej forta partio de la nacia asembleo. Stambolijski estis elektita al ĉefministro kaj persone partoprenis la pactraktatojn, kiuj kondukis al traktato de Neuilly-sur-Seine, en kiu Bulgario perdis la akiritajn teritoriojn. Stambolijski devis kapjesi al la packontrakto pro la sociala kaj ekonomia mizero. Lia kapjeso al la teritoriaj perdoj igis lin propeka kapro en la naciaj rondoj.
En la novaj elektoj de 1920, lia partio iĝis denove la plej forta partio kaj povis sola regi. La registaro decidis konfiski la bienegojn kaj krei fortajn ŝtatajn organizojn.
Stambolijski regis fermane, lia opozicio akuzis lin, ke li gvidas la landon en kamparanan diktaturon. Li komencis en 1922 ekagadi kontraŭ la opozicio per arestado kaj censuro.
Li subskribis en marto de 1923 kun Jugoslavio la traktaton de Niŝ, en kiu ambaŭ landoj rezignis pri perforto kontraŭ la limoj. Per tio Stambolijski trafis nervon de IMRO, kiu volis akiri parton de Serbio, nome Makedonion. IMRO organizis puĉon kun oficiroj, kun kapjeso de la reĝo, kiam Stambolijski estis en libertempo. La puĉo okazis la 9-an de junio 1923 - sub gvido de Aleksandr Cankov- kaj oni transprenis samtage la regpotencon super la armeo kaj polico kaj deklaris Stambolijski abdikita.
Stambolijski kaŝis sin en la naskiĝa vilaĝo, kie trovis lin - la 14-an de junio - membroj de IMRO kaj mortpafis lin.
Westhalten
(jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
László Helyey
László Helyey [lAslO hejei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Helyey László estis hungara aktoro, voĉoaktoro. László Helyey naskiĝis la  en Újpest. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
László Helyey estis laboristo en teatro ekde 1966, poste li estis kelnero. En 1968 li estis jam amatora aktoro. Li akiris diplomon en Teatran kaj Filman Altlernejon en 1975. Post la diplomo li estis membro en: Li ricevis ofte rolojn ankaŭ en filmoj. Li ricevis premiojn en 1976, 1990, 1991, 2012.
Jérôme Eugène Coggia
Jérôme Eugène COGGIA (naskiĝis la 18-an de februaro 1849 en Ajaccio, mortis la 15-an de januaro 1919) estis franca astronomo.
Adjunkto de Benjamin Valz, li laboris en la observatorio de Marsejlo, kaj malkovris plurajn kometojn (inter kiu la kometo C/1874 H1) kaj kvin asteroidojn.
Nacia Parko Bromo Tengger Semeru
La Nacia Parko Bromo Tengger Semeru situantas en Orienta Javo, Indonezio, oriente de Malang kaj sudoriente de Surabajo, ĉefurbo de Orienta Javo. Ĝi estas la ununura konservareo en Indonezio kiu havas sablomaron, nome Sablomaro Tengger (indinezie Laut Pasir Tengger), kio estas la kaldero de antikva vulkano (Tengger) el kiu eliris kvar novaj vulkanaj ejoj. Tiu unika karaktero kovras totalan areon de 5,250 hektaroj je altitudo de ĉirkaŭ 2,100 m. La montaro enhavas ankaŭ la plej altan monton en Javo, nome Monto Semeru (3,676 m), kvar lagojn kaj 50 riverojn.
Villemolaque
Villemolaque (Vilamulaca) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villemolaquois.
Prascorsano
Prascorsano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio kaj Rivara.
Interna Aŭstrio
La nomo distingas tiujn teritoriojn disde Supra kaj Malsupra Aŭstrio, Tirolo kaj Antaŭa Aŭstrio. Ĝi ekzistis kiel politika unuo sekve de pluraj habsburgaj heredo-dividoj dum 1379/1411–1457 kaj 1564–1619. Ĉefurbo estis Graz. La unua Habsburgo kiu rezidis en Graz estis arkiduko Ernesto la Fera, reganto de Interna Aŭstrio.
NGC 4369
NGC 4369 (aliaj indikoj — UGC 7489, IRAS12221+3939, MCG 7-26-4, ZWG 216.2, MK 439, KUG 1222+396, PGC 40396) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kvar Valoj
La Kvar Valoj (perse:  Ch ahár Vádí) estas libro verkita de Bahá'u'lláh, Profeto-Fondinto de la Bahaa Kredo. La Sep Valoj (perse: Haft-Vádí) ankaŭ estis verkita de Bahá'u'lláh, kaj la du libroj estas kutime kune eldonita sub la titolo "La Sep Valoj kaj la Kvar Valoj". La du libroj estas distinge malsimilaj kaj ne havas rektan rilaton.
La Kvar Valoj
La "Kvar Valoj" estis verkita ĉirkaŭ 1857 en Bagdado, responde al demandoj de 'Abdu'r-Raḥmán, la "honorita kaj nedisputebla gvidanto" de la Qádiríyyih ordeno de Sufiismo. Li neniam fariĝis kredanto sed estis konata admiranto de Bahá'u'lláh. Ĉefaj gvidantoj de la Ordeno eĉ nun scias pri tiu ĉi fono.
En la libro, Bahá'u'lláh priskribas kvar specojn de homoj : "Tiuj, kiuj progresas en mistika vagado estas kvar specoj."
Vortuzado
Estas iom malfacila traduki tekston verkitan en poetisma stilo, kun referencoj al konceptoj de Sufiismo, kiuj estas fremdaj en la Okcidento. Kelkaj nomoj restas en la originalaj arabaj formoj. Ekzemple, Maqṣúd (la "Intencito"), en tiu ĉi libro estas uzata rilate al la sankta Kaabo en Mekko kaj estas adjektivo por ĝi, t.e., ĝi signifas "la intencita Kaabo", tamen el la kunteksto estas klara, ke ĝi ne estas fizika loko sed unu el la gradoj sur la pado al Dio.
Enhavo
Tiu ĉi epistolo ŝajne enhavas multajn temojn, kiel interpretadon de sanktaj skriboj, religiaj kredoj kaj doktrinoj de la pasinteco. La temoj traktitaj inkludas : Mistikaj Skriboj, sciado, dia filozofio, misteroj de kreado, medicino, alĥemio, ktp.
Tra la libro Bahá'u'lláh admonas la homojn al edukado, bona karaktero kaj diaj virtoj.
Johann Strauß (filo)
Johann Strauß (filo) [prononco "Johan Ŝtraŭs] germane: Johann Strauß (Sohn); naskiĝis la 25-an de oktobro 1825 — mortis la 3-an de junio 1899; estis aŭstra komponisto, filo de Johann Strauß (patro). La fratoj de Johann Strauß (filo), Eduard Strauß kaj Josef Strauß, ankaŭ profesie komponis, tamen li estis la plej fama el la familio. En 1844 li fondis dancorkestron, kiun li post la morto de sia patro kun ties orkestro unuigis. Sub la aldona nomo "Walzerkönig" (Reĝo de la Valso) li estis rigardata dum siaj koncertvojaĝoj ĝis Usono kiel reprezentanto de specifa viena vivsinteno kaj muzika kulturo.
1863–1870 li gvidis kiel kortega balmuzikdirektoro la Vienajn Kortegajn Balojn. Vidalvide al vienaj sukcesoj de la komponisto Jacques Offenbach li turnis sin ekde 1871 al la opereto kaj verkis "Die Fledermaus" (La Vesperto) 1874 kaj "Der Zigeunerbaron" (La Cigana Barono), kiuj fariĝis majstraj verkoj de tiu ĉi ĝenro. En liaj pli ol 170 valsoj kombinas sin popola kreemo kaj klare perceptebla gestiko kun artplena talento kaj kompostotekniko. Ene de standarda formo (introdukcio, kvinparta valsoĉeno, kodo) estas melodiko kaj ritmo flekseble kaj diferente traktitaj kaj tra kapabla instrumentado subtenataj. Liaj polkoj, kvadriloj, galopoj, kaj marŝoj estas ankaŭ tre popularaj.
Pliaj verkoj
Valsoj: "Sinngedichte" (Sencpoemoj) 1844; "Dorfgeschichten" (Vilaĝrakontoj) ĉirkaŭ 1848; "Liebeslieder" (Amkantoj) 1852; la plej famkonata "An der schönen blauen Donau" (Valso de la Danubo), konata ankaŭ sub la nomo "Donauwalzer" (Danuba Valso) 1867; "Künstlerleben" (Artistaj Vivoj) 1867; "Geschichten aus dem Wienerwald" (Rakontoj el la Viena Arbaro) 1868; "Wein, Weib und Gesang" (Vino, Virino, Kantado) 1869; "Wiener Blut" (Viena Sango) 1873; "Rosen aus dem Süden" (Rozoj el la Sudo) 1880; "Frühlingsstimmen" (Printempaj Voĉoj) ĉirkaŭ 1882; "Kaiserwalzer" (Imperiestra Valso) 1889.
Operetoj: "Cagliostro in Wien" (Cagliostro en Vieno) 1875; "Prinz Methusalem" (Princo Metusalemo) 1877; "Blindkuh" (Blindbovino) 1878; "Der lustige Krieg" (La gaja Milito) 1881; "Eine Nacht in Venedig" (Unu Nokto en Venecio) 1883; "Fürstin Ninetta" (Princino Ninetta) 1893; "Waldmeister" (Arbarmajstro) 1895; "Wiener Blut" (Viena Sango) laŭ melodioj de Strauß finverkita de Adolf Müller (filo) (Adolf Miler) 1899.
Pluraj el liaj polkoj kaj marŝoj estas simile famaj kiel lia opereto "Die Fledermaus" (La Vesperto).
Memoro
En la Viena urboparko staras monumento de Johann Strauß.
En arto
La filmo “Vienaj valsoj” farita de Alfred Hitchcock en 1934, prezentas la fantazian version de la apero de la valso La blua Danubo.
Ciboure
Ciboure (🇪🇺: Ziburu ) estas franca komunumo situanta en la departemento Pyrénées-Atlantiques (regiono Nova Akvitanio), en la malnova vicgrafejo Lapurdo de Nord-Eŭskio. Ĝi situas en latitudo de okcidente kaj longitudo  norde. Ĝi nombris loĝantojn en la popolnombrado de 1999. Kune kun Urrugne ĝi administras la kvartalon Sokoa. Ĝi partigas kun komunumo Saint-Jean-de-Luz golfon malfermitan al Kantabra Maro. Ĝi havas limojn oriente kun Saint-Jean-de-Luz, sude kun Ascain, okcidente kun Urrugne kaj norde kaj nord-oriente kun la Kantabra Maro.
La komunumo estas konata kiel la naskiĝloko de franca komponisto Maurice Ravel.
Schnelldorf
Schnelldorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ciboure
Ĝi ankaŭ estas la naskiĝloko de la fama eŭska verkisto, predikanto kaj sacerdoto Pierre Argaiñaratz.
Ĝi estas ĝemelita kun Corera, komunumo de Provinco Rioĥo (Hispanio).
Paimio
Paimio estas urbo de Finnlando en provinco Origina Finnlando sur bordo de Balta maro. Ĝia areo estas 242.27 km², el kio 238.53 km² estas tero, 2.24 km² maro kaj 1.54 km² alia akvo. En 30-a de junio 2021 Paimio havis 10 959 loĝantojn. Tra Paimio fluas rivero Paimionjoki al mallarĝa mara golfo Paimionlahti. Loko, kie Paimionjoki fluas al Paimionlahti, estas nature valora kaj tie estas areo de Natura 2000. Tuberkuloza sanatorio de Paimio estas arkitekture valora, kaj ĝin planis Alvar Aalto kaj lia edzino Aino. La urbestro estas Jari Jussinmäki.
Włodzimierz Kleszcz
Włodzimierz Kleszcz (naskiĝis la 27-an de julio 1949 en Lublin) – muzika ĵurnalisto, muzikproduktisto, populariganto de la moderna popola muziko kaj mondmuziko.
Vivo
De 1972 ĵurnalisto de Skolta Radiostacio, de 1979 laboranto en Pola Radio. En la 80-aj jaroj kunorganizanto kaj arta direktoro regeo-festivaloj en Pollando. La 13-an de decembro 1989 organizis en Ŝipfarejo de Gdańsk festivalon "Solidareco Anti-Apartheid".
Kiel proprietulo de eldonejo Kamahuk estas kunkreinto de kelkaj muzikaj projektoj, ekzemple kunligo de pola montana muziko kun jamajka regeo (komunaj surbendigaĵoj de Trebunie-Tutki kun Twinkle Brothers). Eldonisto de la debuta disko de Kapela ze Wsi Warszawa (Popola muzikgrupo de Vilaĝo Varsovio).
De 1992 estas membro de la klubo World Music Charts Europe asociiganta sub egido de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido eŭropajn prezentistojn de world music. De 1994 estas ĵuriano de Radio Francio Internacia.
Nuntempe en Pola Radio estas ĵurnalisto de Radia Centro de Popola Kulturo. Li gvidas "Noktajn Renkontojn kun la Mondmuziko" en PR1 kaj "Kleszczowisko" en PR2. Ĝis 2006 estis kungvidanto de la disaŭdigaĵo "Mocne Nocne" (Fortaj Noktaj) en PR BIS.
Satoshi Miyagawa
Satoshi Miyagawa (宮川 悟, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Endre Gellért
Endre Gellért, hungare Gellért Endre estis hungara reĝisoro, aktoro kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis Oszkár Gellért
Endre Gellért naskiĝis la 1914 en Budapeŝto. Li mortis la 1960 en Budapeŝto.
Biografio
Endre Gellért studis en Akademio pri Teatro inter 1932-1935, poste li aliĝis al teatra trupo de Teatro Magyar. Komence li aktoradis, lia unua reĝisorado okazis en 1939. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto), kie en 1950 li plenumis la postenon ĉefreĝisoro, dume li instruis en la akademio (intertempe jam altlernejo). En 1950 li edziĝis. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950 kaj 1953, inter 1947-1954 ankaŭ aliajn premiojn.
Villeneuve-la-Rivière
Villeneuve-la-Rivière (Vilanova de la Ribera) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villeneuvois.
10166 Takarajima
10166 Takarajima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ĝi ricevis la nomo de Takaraĵima (japane : 宝島), la plej suda loĝata insuloj de la Tokara Insularo, farita de leviĝintaj koralaj rifoj. Tiu insulo iĝis fama kiel modelo de la "Trezorinsulo" de Robert Louis Stevenson. Multenombraj homoj venis vidi la kalkoŝtonajn kavernojn, kie la pirato Captain Kidd estus kaŝinta siajn trezorojn.
Venediko
La Venediko (propralingve Wenedyk) estas fikcilingvo kreita en 2002 de Jan van Steenbergen por la alternativa historio de Ill Bethisad.
Specimeno: La Patro Nia: Patrze ność, kwał jesz en czołór, w sąciewkat szy twej nomię. W awnierszy twej rzeń. W faca szy twa włątać, komód en czołu szyk i spar ciora. Da now odzej ność kodzan pań. I dziemieść now noście dziewta, komód i nu dziemściem świe dziewtorze. I nie enducz noszcz en ciętacoń, maż liwra nosz dzie mału. Nąk twie są rzeń i pociesztać i głorza, a siąprz. Amen.
Álamos
Álamos estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Álamos. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26003.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25848 loĝantojn. El tiuj estis 13497 viroj kaj 12351 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6947,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 380 metroj super la marnivelo. Norde, nordoriente, okcidente kaj sudokcidente la komunumo limas al la komunumoj Quiriego, Novojoa kaj Huatabampo, oriente kaj sude ĝi limas al la meksikaj subŝtatoj Chihuahua kaj Sinaloa respektive. La plej gravaj loĝlokoj estas la ĉefurbo Álamos, Minas Nuevas, La Aduana, Los Tanques, Tapizuelas, EL Chinal, San Bernardo, EL Tábelo kaj Techobampo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  652 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16607 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 14063 scipovis legi kaj skribi kaj 2517 personoj estis analfabetoj. Do 15,16 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 22209 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 864 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 3,89 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sándor Bánszky
Sándor Bánszky [ŝAndor bAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánszky Sándor estis hungara kubisma skulptisto, medalisto.
Biografio
Sándor Bánszky estis orfo, la orfejo mem financis la lernadon de Bánszky. Post mezlernejo en sia naskiĝurbo li studis en lernejo pri ceramikaĵoj en Székelyudvarhely, gajnante sian diplometon en 1906. Li studvojaĝis al Munkeno, poste li laboris en porcelana uzino de Vilmos Zsolnay en Pécs kune kun József Csáky. Baldaŭ li akiris diplomon en 1910 en Industriarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Maróti kaj Lajos Mátrai. Intertempe en 1909 li studvojaĝis al Vieno kaj Italio. Post la diplomo li estis asistanto samloke. En 1913 li vojaĝis al Parizo kaj establis atelieron. Pro la 1-a mondmilito li estis deportita, kie fine li mortis pro hispana gripo.
Wegscheid (Alzaco)
Wegscheid (jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Bengala Subaho
La Bengala Subaho estis subdividaĵo de la Mogola Imperio enhavanta teritoriojn kiuj nun estas en moderna Bangladeŝo kaj la barataj ŝtatoj Okcidenta Bengalo kaj Odiŝo inter la 16a kaj la 18a jarcentoj. Tiu ŝtato estis establita post la dissolvo de la Bengala Sultanlando, kiam la regiono estis absorbita en unu el la plej grandaj imperioj en la mondo. La Mogoloj ludis gravan rolon en la disvolvigo de la modernaj Bengalaj kulturo kaj socio.
Bengalo estis la plej riĉa provinco de la Mogola Imperio. Ĝi generis ĉirkaŭ 50% el la Malneta enlanda produkto kaj ĉirkaŭ 12% el la malneta tutmonda produkto, tutmonde hegemonia en industrioj kiaj la tekstila fabrikado kaj ŝipkonstruado,  kaj la ĉefurbo Dako havis loĝantaron de pli ol unu miliono da personoj. Ĝi estis eksportanto de tekstiloj el silko kaj kotono, ŝtalo, salpetro, kaj produktoj el agrikulturo kaj industrio. Ĉirkaŭ la 18a jarcento, la Mogola Bengalo aperis kiel kvazaŭ sendependa ŝtato, sub la Naŭaboj de Bengalio, antaŭ esti konkerita de la Brita Orienthinda Kompanio pere de la Batalo de Palaŝi en 1757, kio rekte kontribuis al la Industria Revolucio en Britio  (same kiel ĉe la tekstila fabrikado dum la Industria Revolucio), sed kondukis al la senindustriigo kaj al malsatego en Bengalo.
Ĉiamdaŭra preĝo
La laus perennis (aŭ ĉiamdaŭra preĝo) estas kristana metodo de seninterrompa preĝo praktikata de grupo de personoj kiuj organiziĝas por ke ĉiumomente ĉeestu preĝantoj en la determinita preĝeja loko.
Historio
La praktiko estis enkondukita la arkimandrito Aleksandro la Akemeto mortinta ĉirkaŭ 430, fondisto de la bizanca monaĥa movado de la akemetoj ("kiuj ne dormas")
La enkonduko en la Okcidentan Eŭropon havis kiel unuan fazon en la 6-a jarcento la teritorian abatejon de Sankta Maŭrico de Akvaŭno (Kantono Valeza Svizlando); tujpost tiu fondo (515) estis la okazo de sermona instigo de Sankta Avito, nur parte nin atinginta. En Akvaŭno la komunumo preĝis kuniĝinta por la kanonaj horoj de la liturgio de la horoj, dum la intervaloj inter unu kanona horo kaj la aliaj estis plenigitaj laŭvice de la diversaj monaĥaj ĥoroj (turmæ aŭ normæ), sinsekvantaj en seninterrompa recitado de la Psalmaro por ke la preĝo seninterrompe daŭru. . Tia organizado evidente implicis ĉeeston de kongrua nombro de monaĥoj por la funkciado de la aliaj aktivecoj por ke la ekonomia stato akiru la sufiĉon.
Historia analizo
La historiografio diskutas ĉu tiu preĝopraktiko estis imitita el Oriento aŭ kreiĝis rekte en Okcidento. Nun venkas ĝia importado el Oriento, kvankam laŭ iuj la ne-Akvaŭnaj formuloj de “laus perennis” povus esti naskintaj aŭtonome.
Alkimo Ekdicio Avito, kiu tiam ambasadore loĝis en Konstantinopolo ne allasis sufiĉajn informojn por la solvo de tiu historiografia problemo.
Ĉiamdaŭra adorado
La eŭkaristia adorado, ĉiamdaŭre praktikata en diversaj monaĥaj komunumoj de la Katolika Eklezio povas esti konsiderata moderna varianto de la laus perennis, ĉar krom la kutima ĉiutaga eŭkaristia celebro, kaj de la liturgio de la horoj, tiaj monaĥaj komunumoj praktikas ankaŭ ĉiamdaŭran adoradon implicantan la ĉeeston de almenaŭ du komunumaj membroj antaŭ la suraltara Monstranco (hostimontrilo). Citindas, ekzemple, la Benediktanaj fratinoj de la ĉiamdaŭra adorado de Clyde.
NGC 4370
NGC 4370 (aliaj indikoj — UGC 7492, MCG 1-32-51, ZWG 42.89, VCC 758, IRAS12223+0743, PGC 40439) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Krastel
La vilaĝo Krastel, oficiala ortografio ĝis 6a decembro 1935: Crastel, estas urboparto de la komunumo Bell  en la  komunumaro Kastellaun, meze en la mezmontaro Hunsrück en la distrikto Rhein-Hunsrück, Rejnlando-Palatinato. Krastel estis ĝis 1974 memstara komunumo.
Geografio
La vilaĝo Krastel situas en deklivo (405 m super marnivelo) sur la altebenaĵo de la Hunsrück ĉe la supra parto de la rojo Brühlbach. La plej alta monto estas la monto Motzenberg (alteco 455 m).
Historio
La unua dokumentita mencio estis en la jaro 1310. La nomo de la vilaĝo nur ekzistas unufoje en Germanujo. Eble la nomo Krestel venas de la vorto „Kran“(= esperante: gruo). Tiu estas la iama esprimo por malaltaj pinglarbustoj, ekzemple junipero. Ekde la 17a de marto 1974 la vilaĝo apartenis al la komunumo Bell.
Detlev von Liliencron
Detlev VON LILIENCRON [detlef fon LILjenkron], aŭ realnome: Friedrich Adolph Axel Freiherr VON LILIENCRON (naskiĝis la 3-an de junio 1844 en Kijlo [Kiel], mortis la 22-a de julio 1909 en Alt-Rahlstedt, nuntempe parto de Hamburgo) estis germana verkisto.
Liliencron naskiĝis en Kijlo kiel filo de malriĉiĝinta nobela familio, fariĝis oficiro, partoprenis diversajn militojn, sed devis fini tiun ĉi karieron pro grandaj mon-ŝuldoj. En la jaro 1875 li ekvivis en Usono, sed du jarojn poste li revenis al Germanio kaj vivtenis sin kiel oficisto. La verkadon li komencis relative malfrue: En 1883 li publikigis sian unuan libron kaj ekde 1887 li laboris kiel sendependa verkisto en Munkeno kaj Hamburgo.
Liliencron estas grava reprezentanto de la impresionismo. Temoj de liaj verkoj estas amo kaj naturo, sed ankaŭ milito kaj ĉasado.
Pleš (Bělá nad Radbuzou)
Pleš estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 17 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.
Naturrilatoj
En la katastra teritorio Pleš troviĝas kvar et-areaj protektitaj teritorioj:
Pratiglione
Pratiglione estas komunumo de Italio.
Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Sparone, Canischio, Canischio, Valperga, Prascorsano, Corio, Forno Canavese kaj Rivara.
Mikroregionoj de Suda Rio-Grando
La brazila subŝtato de Suda Rio-Grando dividiĝas geografie kaj statistike (sed ne politike aŭ administracie) en 35 mikroregionoj.
'Centra okcidento de Rio-Grando (Centro Ocidental Rio-grandense'')
'Centra oriento de Rio-Grando (Centro Oriental Rio-grandense'')
'Nordoriento de Rio-Grando (Nordeste Rio-grandense'')
'Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense'')
Sudoriento de Rio-Grando (Sudeste Rio-grandense)
Sudokcidento de Rio-Grando (Sudoeste Rio-grandense)
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Steckerlfisch
Steckerlfisch (prononco, "steckerl" signifas "malgranda bastono" en la bavara) estas fiŝo kradrostita sur bastono laŭ la tradicia maniero de fiŝkaptisto aŭ kamploganto. Ĝi estas konsiderita kiel specialaĵo de Aŭstrio, Bavario, kaj Frankonio. La plado estas ofte servita en bierĝardeno kaj dum folklorfestivaloj kaj havas nenion saman kun la sekigita fiŝo.
Tradicie ĝi estas kuirita el lokaj fiŝoj kiel koregono aŭ blankfiŝo kiel ordinara bramo sed nuntempe fisorasoj kiel trutoj, fingrakvokastano aŭ skombro ankaŭ estas uzitaj.
Steckerlfisch estas tre populara manĝaĵo dum la munkena Oktobrofesto, kaj tiu kermeso farigis la pladon populara. Loka fiŝokomercisto enkondukis Steckerlfisch dum la foiro en la frua parto de la 20-a jarcento.
Preparado
Ĉiuj eluzitaj fiŝoj estas marinitaj en joviala miksaĵo de petrolo, spicoj kaj ajlo kaj surbastonigitaj sur bastonoj de proksimume 60 cm longo. La bastonoj tiam estas fiksataj en maniero kiel ke la fiŝoj estas poziciigitaj inverse kaj angulhavitaj plej proksime al la ardajoj. Dum la proceso de kradrostado ili estas frotitaj kun la marina sauco tiel ke la hauto iĝas krusteca.
Steckerlfisch estas manĝita en la papero en kiu ĝi estas enpakita post estado kradrostita kaj servata sur telero. Oftaj krompladoj estas bulko aŭ brecoj.
Aleksandr Melentjeviĉ Volkov
Aleksandro Melentjeviĉ VOLKOV (Александр Мелентьевич Волков; n. 14-an de junio (2-an de junio laŭ julia kalendaro) 1891 en Ust-Kamenogorsk; m. 3-an de julio 1977 en Moskvo) estis rusa verkisto. Ĉefe li famiĝis per la porinfana rakonto »La magiisto de la smerald-urbo« kaj la postaj rakontoj pri la »Magia Lando«.
Biografio
Volkov naskiĝis en Siberio. Jam tre junaĝe li okupiĝis pri literaturo. Per la patro li sciiĝis legi jam en aĝo de kvar jaroj. Tial oni lin en lernejo ekakceptis ne en unuan sed tuj en duan klason. Finante sian lernadon en baza lernejo, en aĝo de 12 jaro, li havis la plej bonajn rezultojn de ĉiuj en tiu aĝogrupo. Lia gimnazia ekzamenixo okazis dum unua mondmilito.
Li studis matematikon, poste altlerneje instruis kaj iĝis profesoro pri pli alta matematiko. Dume li eklernis anglan lingvon kaj ekigis traduki anglajn verkojn al rusa lingvo. Interalie li planis traduki la rakonton »La mirinda sorĉisto de Oz« de la verkisto L. Frank Baum. Tiu traduko grave influis al la verkado de Volkov.
Tradukante li jen kaj jen aldonis ion, finfine tute novaranĝis, novkreis kaj la rakonton kaj nomojn de la personoj, tiel verkis memstaran verkon: »La magiisto de la smerald-urbo«. Ĝi unuan fojon publikiĝis en Sovetunio 1939. 1959 ĝi eldoniĝis en tekste revizita formo, krome enestis la kongeniaj ilustraĵoj de Leonid Vladimirski.
Post la granda sukceso Volkov ekde 1963 verkis kvin pliajn rakontojn, daŭigis la fabelon pri la »Magia Lando«.
En la socialismaj landoj – speciale orienta germanio (GDR) – la libroj amplekse eldoniĝis kaj ofte reeldoniĝis. Sed ankaŭ en kapitalismaj landoj – ekz. okcidenta germanio (FRG) kaj Aŭstrio – ili haveblis. Same post fino de la socialisma epoko.
Dum 1977 Volkov en Moskvo mortis.
Bedaŭrinde ĝis nun ne aperis Esperantlingvaj versioj de liaj verkoj.
Verkoj
La serio pri »La Magia Lando«
Kongenias la ilustraĵoj de la grafikisto Leonid Vladimirski; ili per sia ĉarmo kontribuis al la granda sukceso de tiuj libroj.
Ekde 1993 aliaj verkistoj provis daŭrigi la serion.
Sananduva
Sananduva estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Sananduva. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 15 373 loĝantoj.
Attila Bocsárszky
Attila Bocsárszky [boĉArski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bocsárszky Attila estas slovakia slovaka-hungara aktoro.
Attila Bocsárszky naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝdato estas la 27-a) en Fiľakovo (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).
Biografio
Attila Bocsárszky apartenas al la hungara minoritato en Slovakio. Li maturiĝis en hungarlingva mezlernejo en Košice en 1983, poste li estis sendiploma aktoro en la sama urbo. Li akiris diplomon en teatroarta altlernejo en Bratislavo en 1992, sed en la lernojaro 1989 li studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Post la diplomo li ludas kaj slovaklingvaj kaj hungarlingvaj teatrejoj. Ekde 2019 li gvidas hungaran teatran trupon, samtempe li instruas en konservatorio. Li edziĝis trifoje, la pli fruaj edzinoj naskis trifoje.
Ryoji Kawamoto
Ryoji Kawamoto (川本 良二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Ehime FC, Sagawa Printing kaj Zweigen Kanazawa.
Tolino (kunpolimero)
la Tolino (el la malnova greka θολός / tolós, « kota ») estas ĝenerala nomo de diversaj tipoj de kunpolimeroj rezultantaj de la ago de la ultraviolaj radiadoj sur organikaj kemiaĵoj. Ili abunde formiĝus sur la glaciaj kosmaj korpoj ĉe la ekstera rando de la sunsistemo.
Ili estis tiel nomata de la usona astrobiologiisto Carl Sagan, kaj malkovritaj per analizoj fare de LISA ("Laboratoire Inter-Universitaire des Systèmes Atmosphériques" aŭ "Laboratorio inter-univesitata pri la Atmosferaj Sistemoj") de la Universitato Parizo 7.
La molekula strukturo de tiaj substancoj estas malfacile analizebla, ĉar ili estas ofte nesolveblaj. Ili ekzistus ankaŭ sur Titano, kaj konsistigus la nubojn kiuj kaŝas la surfacon de tiu luno.
(20424) 1998 VF30
(20424) 1998 VF30 estas troja asteroido de Jupitero, ano de la Greka Tendaro, tie estas de la grupo da asteroidoj, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ete Czeglédy
CZEGLÉDI Ete estis rumanihungara redaktoro naskita en Kovászna la 23-an de aŭgusto 1909 kaj mortinta en Budapest la 5-an de aprilo 1951. Li estis la edzo de aktorino Zsófia Koós.
Kariero
Czeglédi Ete diplomiĝis en Berlino kiel inĝeniero pri konstruado. Li debutis en la gazeto Ifjú Erdély; estis kunlaboranto de la gazeto Pester Lloyd. En 1946 li iniciatis la semajngazeton Színház- és Moziműsor de Kluĵo.
Karolo Lineo
Carl von LINNÉ (Esperante: Karolo Lineo, pri la latina formo vidu sube; naskiĝis la en Stenbrohult, Smolando, Svedio; mortis la  en Upsalo) estis sveda kuracisto, botanikisto kaj profesoro de la Universitato de Upsalo, kiu enklasigis la naturaĵojn de la Tero en sia verko Systema naturae (1735). La oficiala botanika aŭtora mallongigo de li estas "L.". En pli fruaj publikaĵoj, foje troviĝas la mallongigo "Linn." (ekzemple en: Cheeseman, T.F. (1906) - Manual of the New Zealand Flora). La restaĵoj de Linnaeus restas la tipa specimeno por la specio Homo sapiens, laŭ la International Code of Zoological Nomenclature, ĉar la nura specimeno, kiun li ekzamenis (laŭ nuna scio), preparante la specian priskribon, estis li mem.
Lia enklasigo de animaloj kaj plantoj fariĝis la semo kaj normo de la moderna sistemo (sed ne lia enklasigo de mineraloj). Li elektis la etan lineo-kloŝon kiel simbolon.
Kvankam oni internacie nomas lin Carolus Linnæus, tio ne estas tute ĝusta. Li nomiĝis tiel (aŭ Carl Linnæus) kiam li naskiĝis, sed kiam li nobeliĝis en 1757 li mallatinigis sian nomon al Carl von Linné (post 1761 Carolus a Linné). Li estas konata kiel patro de moderna taksonomio, kaj estas ankaŭ konsiderata unu el la patroj de moderna ekologio. Multaj el liaj verkoj estis verkitaj en Latino.
Linnaeus naskiĝis en kamparo de Smolando, en suda Svedio. Li ricevis plej el alta edukado ĉe la Upsala Universitato, kaj ekprofesoris tie pri botaniko en 1730. Li loĝis eksterlande inter 1735 kaj 1738, kiam li studis kaj ankaŭ publikigis unuan eldonon de sia verko Systema Naturae en Nederlando. Li poste revenis en Svedion, kie li iĝis profesoro pri medicino kaj botaniko ĉe Uppsala. En la 1740-aj jaroj, li estis sendita al kelkaj veturoj tra Svedio trovi kaj klasigi plantojn kaj animalojn. En la 1750-aj kaj 1760-aj jaroj, pli plue kolektis kaj klasigis animalojn, plantojn kaj mineralojn, kaj publikigis kelkajn volumenojn. Je sia mortotempo li estis unu el plej famaj scienculoj en Eŭropo.
La svisa filozofo Jean-Jacques Rousseau sendis al li tiun mesaĝon: "Diru al li, ke mi konas neniun pli grandan homon surtere." La germana verkisto Johann Wolfgang von Goethe verkis: "Kun la escepto de Shakespeare kaj Spinoza, mi ne konas iun inter la jam ne plu vivantaj kiu influis min pli forte." Sveda aŭtoro August Strindberg verkis: "Linnaeus estis reale poeto kiu hazarde iĝis natursciencisto". Inter aliaj omaĝparoloj, Linnaeus estis nomita Princeps botanicorum (Princo de Botanikistoj), "La Plinio de la Nordo," kaj "La Dua Adamo".
Se memorigi ankaŭ kuriozaĵojn de lia vivo, jen unu bedaŭrinda: li plenumis la malprudentaĵon bazigi enklasigon de plantoj sur tio kion li aŭdacis nomi "seksan sistemon" de la plantoj, ekzamenante iliajn "reproduktivajn organojn". Nu, pro tiu priskribo li havis denuncon fare de la sveda ŝtato kun kondamno de la luterana komunumo pro "suspekto pri libertinismo".
Infanaĝo
Lineo estis naskiĝinta en la vilaĝo Råshult en Smolando, Svedio, la 23an de Majo 1707. Li estis la unua filo de Nils Ingemarsson Linnaeus kaj Christina Brodersonia. Lia patro estis la unua el lia praularo kiu adoptis konstantan familinomon. Antaŭ tio, prauloj estis uzintaj patronoman nomosistemon de la skandinaviaj landoj: lia patro estis nomita Ingemarsson laŭ sia patro Ingemar Bengtsson. Kiam Nils estis akceptita en la Universitato de Lund, li devis preni familinomon. Li adoptis la latinigitan nomon Linnæus laŭ giganta tilio, en sveda lind, kiu kreskiĝis sur la familia bieno. Tiu nomo estis literumita kun ligaturo Æ. Kiam Karlo naskiĝis, li estis nomigita Carl Linnæus, per la familinomo de sia patro. Ankaŭ la filo ĉiam literumis ĝin kun la æ ligaturo, kaj en manskribaj dokumentoj kaj en publikaĵoj. La patronomo de Carl estus estinta Nilsson, kiel Carl Nilsson Linnæus.
Kiel membro de longa linio de kamparanoj kaj pastroj, Nils estis amatora botanikisto, luterana pastro, kaj paroĥo de la malgranda vilaĝo Stenbrohult en Smolando. Christina estis la filino de la rektoro de Stenbrohult, nome Samuel Brodersonius. Ŝi sekve naskis tri filinojn kaj alian filon, Samuel (kiu poste sukcedos sian patron kiel rektoro de Stenbrohult kaj verkis manlibron pri abelbredado). Unu jaron post la nasko de Lineo, lia avo Samuel Brodersonius mortiĝis, kaj lia patro Nils iĝis la rektoro de Stenbrohult. La familio moviĝis al la rektorejo el la pastra domo.
Eĉ en siaj fruaj jaroj, Lineo ŝajne emis al plantoj, floroj partikulare. Kiam li malbonfartis kaj ricevis floron, li tuj trankvliĝis. Nils pasis multan tempon en sia ĝardeno kaj ofte montris florojn al Lineo kaj diris al li ties nomojn. Tuj Lineo ricevis sian propran terpecon kie li povis kreskigi plantojn.
Ekedukado
La patro de Lineo ekinstruis al li latinon, religion, kaj geografion fruaĝe; ŝajne ĉar la familio uzis la latinan por babilado, la knabo lernis la latinan antaŭ ol lerni la svedan. Kiam Lineo estis sepjaraĝa, Nils decidis dungi mentoron por li. La gepatroj dungis Johan Telander, filo de loka nobelservisto. Lineo ne ŝatis lin kaj verkis en sia membiografio, ke Telander "estis pli bone kalkulita por nuligi la talentojn de infano ol por disvolvigi ilin." Du jarojn post la ekmentorado, li estis sendita al bazlernejo ĉe Växjö en 1717. Lineo rare studis, ofte irante al la kamparo por serĉi plantojn. Li atingis la lastan jaron de la bazlernejo kiam li estis dekkvinjaraĝa, kaj estis instruita de la studentestro, Daniel Lannerus, kiu estis interesita en botaniko. Lannerus notis la interesiĝon de Lineo pri botaniko kaj donis al li la zorgorespondecon de sia ĝardeno. Li ankaŭ prezentis lin al Johan Rothman, la ŝtata doktoro de Smolando kaj instruisto ĉe Katedralskolan (nome gimnazio) en Växjö. Ankaŭ botanikisto, Rothman plilarĝigis la intereson de Lineo pri botaniko kaj helpis lin disvolvigi intereson al medicino. Kiam li estis 17jaraĝa, Lineo jam bone konis la ekzistantan botanikan literaturon. Li notis en sia taglibro "legi tagon kaj nokton, sciante kiel mian mandorson la Libron de Herboj de Arvidh Månsson, la Flora Åboensis de Tillandz, la Serta Florea Suecana de Palmberg, la Bromelii Chloros Gothica kaj la Rudbeckii Hortus Upsaliensis...."
Lineo eniris en la Växjö Katedralskola en 1724, kie li studis ĉefe la grekan, hebrean, teologion kaj matematikon, fakaro planita por knaboj prepariĝintaj por pastreco. En la lasta jaro de la gimnazio, la patro de Lineo vizitis la instruistojn por demandi pri la studoj de la filo ĉu ili progresas; por lia malesperigo, plej diris, ke la knabo neniam estos studento. Rothman opiniis male, sugestis, ke Lineo havos futuron en medicino. La doktoro proponis teni Lineon loĝantan kun sia familio en Växjö kaj instrui al li fiziologion kaj botanikon. Nils akceptis tiun proponon.
Lund
Rothman montris al Lineo, ke botaniko estas serioza fako. Li instruis Lineo klasigi plantojn laŭ la sistemo de Tournefort. Lineo lernis ankaŭ pri la seksa reproduktado de plantoj, laŭ Sébastien Vaillant. En 1727, Lineo, 21jaraĝa, eniris en la Universitato de Lund en Skåne. Li estis registrita kiel Carolus Linnæus, la latina formo de lia kompleta nomo, kiun li uzos poste ankaŭ por siaj latinlingvaj publikaĵoj.
Profesoro Kilian Stobæus, natursciencisto, kuracisto kaj historiisto, proponis al Lineo kaj tutoradon kaj loĝadon, same kiel la uzadon de sia biblioteko, kiu enhavis multajn librojn pri botaniko. Li donis ankaŭ al la studento liberan eniron al siaj lecionoj. Dum libera tempo, Lineo esploris la flaŭron de Skåne, kun studentoj kiuj kunhavas samajn interesojn.
Upsalo
En Aŭgusto 1728, Lineo decidis eniri en la Upsala Universitato laŭ konsilo de Rothman, ku kredis ĝin pli bona elekto se Lineo volis studi kaj medicinon kaj botanikon. Rothman bazis tiun rekomendon sur la du profesoroj kiuj instruis ĉe la medicina altlernejo de Upsalo: nome Olof Rudbeck la Juna kaj Lars Roberg. Kvankam Rudbeck kaj Roberg estis sendube bonkvalitaj profesoroj, tiam ili estis jam tre maljunaj kaj ne tiom interesitaj en instruado. Rudbeck ne plu donis publikajn lecionojn, kaj aliaj faris tion je lia konto. La lecionoj pri botaniko, zoologio, farmakologio kaj anatomio ne estis en siaj plej bonaj statoj. En Upsalo, Lineo trafis novan bonfaranton, nome Olof Celsius, kiu estis profesoro de teologio kaj amatora botanikisto. Li ricevis Lineon en sia hejmo kaj permesis lin uzi lian bibliotekon, kiu estis unu el plej riĉaj botanikaj bibliotekoj en Svedio.
En 1729, Lineo verkis disertacion, Praeludia Sponsaliorum Plantarum pri vegetala reproduktado. Tio allogis la atenton de Rudbeck; en Majo 1730, li elektis Lineon por instrui ĉe la Universitato kvankam la juna Lineo ankoraŭ estis nur dualernojara studento. Liaj lecionoj estis popularaj, kaj Lineo ofte parolis al aŭskultantaro de 300 personoj. Junie, Lineo translokiĝis el la hejmo de Celsius al tiu de Rudbeck por iĝi la tutoro de la tri plej junaj el liaj 24 gefiloj. Lia amikeco kun Celsius ne forvaporiĝis, kaj ili daŭrigis siajn botanikajn ekspediciojn. Ĉirkaŭ tiu vintro Lineo ekdubis pri la klasiga sistemo de Tournefort kaj decidis krei propran. Lia plano estis klasifiki la plantojn laŭ la nombro de stamenoj kaj pistiloj. Li ekverkis kelkajn librojn, kiuj poste rezultos en, ekzemple, Genera Plantarum kaj Critica Botanica. Li produktis ankaŭ libron pri la plantoj de la Upsala Botanika Ĝardeno, nome Adonis Uplandicus.
Iama helpanto de Rudbeck, nome Nils Rosén, revenis al la Universitato en Marto 1731 kun grado en medicino. Rosén ekinstruis anatomion kaj klopodis preni la instruadon de Lineo pri botaniko, sed Rudbeck evitis tion. Ĝis Decembro, Rosén donis al Lineo privatan tutoradon en medicino. En Decembro Lineo havis "diskonsenton" kun la edzino de Rudbeck kaj devis translokiĝi el la hejmo de sia mentoro; lia rilato kun Rudbeck ŝajne tamen ne suferis. Tiun Kristnaskon Lineo revenis hejmen en Stenbrohult por viziti siajn gepatrojn la unuan fojon en ĉirkaŭ tri jaroj. Lia patrino malaprobis lian malakcepton iĝi pastro, sed ŝi kontentiĝis eksciante, ke li estas instruanto ĉe la Universitato.
Ekspedicio al Laponio
Dum vizito al siaj gepatroj, Lineo diris al ili pri sia plano por veturi al Laponio; Rudbeck vojaĝis tien en 1695, sed la detalaj rezultoj de lia esplorado perdiĝis pro incendio sep jarojn poste. La espero de Lineo estis trovi novajn plantojn, animalojn kaj eble valorajn mineralojn. Li scivolis ankaŭ pri kutimoj de indiĝenaj Sameoj, boaco-bredistaj nomadoj, kiuj vagadas tra la vastaj tundroj de Skandinavio. En Aprilo 1732, Lineo ricevis stipendion el la Reĝa Societo de Sciencoj en Upsalo pro sia ekspedicio.
Lineo startis el Upsalo en Majo; li veturis kaj piede kaj ĉevale, kunportante taglibron, botanikajn kaj ornitologiajn manuskriptojn kaj paperfoliojn por premi plantojn. Ĉe Gävle li trovis grandajn kvantojn de Campanula serpyllifolia, poste konata kiel Linnaea borealis, la ĝemelfloro, kiu iĝis lia preferata. Li foje elrajdis survoje por ekzameni floron aŭ rokon kaj precipe interesiĝis pri muskoj kaj likenoj, tiuj lastaj estas ĉefa parto de la dieto de boacoj, komuna kaj ekonomie grava animalo en Laponio.
Lineo veturis laŭhorloĝe ĉirkaŭ la marbordo de la Golfo de Botnio, farante ĉefajn internajn ekskursojn el Umeå, Luleå kaj Tornio. Li revenis el sia ses-monata longa, ĉirkaŭ 2000 km ekspedicio en Oktobro, ariginte kaj observinte multajn plantojn, birdojn kaj rokojn. Kvankam Laponio estas regiono kun limigita biodiverseco, Lineo priskribis proksimume 100 antaŭe neidentigitajn plantojn. Tiuj iĝis la bazo de lia libro Flora Lapponica.
En Flora Lapponica la ideoj de Lineo pri nomenklaturo kaj klasigo estis unuafoje uzitaj laŭ praktika vojo, kio faris tiun la unua antaŭ-moderna Flaŭro. La priskribo kovris 534 speciojn, uzis la klasigan sistemon de Lineo kaj inkluzivis, por la priskribitaj specioj, geografian distribuadon kaj taksonomiajn notojn. Augustin Pyramus de Candolle konsideris la verkon de Lineo Flora Lapponica kiel unuan ekzemplon en la botanika genro de Flaŭra verkado. Botanika historiisto E. L. Greene priskribis Flora Lapponica kiel "plej klasika kaj ĉarma" el la verkoj de Lineo.
Dum tiu ekspedicio Lineo havis subitan ekkonon rigarde al la klasigo de mamuloj. Observinte la suban makzelon de ĉevalo ĉe ŝoseo, Lineo rimarkis: "Se mi povus scii kiom da dentoj kaj el kiu tipo ĉiu animalo havas, kiom da cicoj kaj kie ili situas, mi eble povus konstrui perfekte naturan sistemon por klasifiki ĉiujn kvarpiedulojn."
En 1734, Lineo estris malgrandan grupon de studentoj al Dalarna. Financita de la Guberniestro de Dalarna, la ekspedicio katalogis konatajn naturajn resursojn kaj malkovris novajn, sed ankaŭ devis arigi informon pri la minagado fare de Norvegio ĉe Røros.
Doktoriĝo
Reen en Upsalo, la rilatoj de Lineo kun Nils Rosén malboniĝis, kaj tiele li volonte akceptis inviton el la studento Claes Sohlberg por pasi la kristnaskan ferion en Falun kun la familio de Sohlberg. La patro de Sohlberg estis min-inspektisto, kaj tiele Lineo povis viziti la minojn ĉe Falun. La patro de Sohlberg sugestis al Lineo alporti Sohlberg al Nederlando kaj plututori lin tie por jara salajro. Tiam, la Nederlanda Respubliko estis unu el plej famaj lokoj por studi naturan historion kaj komunan lokon por svedoj por fari siajn doktorajn gradiĝojn; Lineo, kiu estis interesita en ambaŭ aferoj, akceptis.
En Aprilo 1735, Lineo kaj Sohlberg eliris al Nederlando, kaj Lineo estis doktoriĝinta en medicino ĉe la Universitato de Harderwijk. Survoje, ili haltis en Hamburgo, kie ili renkontiĝis kun la urbestro, kiu fiere montris al ili mirindan naturaĵon siaposedan: nome remburitaj restaĵoj de sepkapa hidro. Lineo rapide malkovris, ke temas pri falsaĵo: makzeloj kaj ungegaj piedoj el musteloj kaj haŭtaĵoj el serpentoj estis algluitaj kune. La deveno de la hidro sugestis al Lineo, ke ĝi estis farita de monaĥoj por reprezenti la Beston de la Revelacio. Ĉar tio ĝenadis la urbestron, Lineo publikigis siajn observojn, kaj la revo de la urbestro vendi la hidron kontraŭ enorma monkvanto ruiniĝis. Timante lian koleron, Lineo kaj Sohlberg devis tuj forlasi Hamburgon.
Kiam Lineo atingis Harderwijk, li tuj eklaboris por sia grado; tiam, Harderwijk estis konata pro havigo de "tujaj" gradoj eĉ post nur unu semajno. Unue li laboris por disertacio pri la kaŭzo de malario, kiun li estis verkinta en Svedio, kaj kiun li poste defendis en publika debato. Nun oni scias, ke li malpravis pri la kaŭzo, ĉar ne havis mikroskopon por vidi la malariajn parazitojn, kiujn ĝenerale disvastigis la moskitoj, kiuj vivas en neflua akvo ĉirkaŭ argilaj grundoj.
Publikigo de Systema Naturae
Unu el la unuaj sciencistoj, kiujn Lineo renkontis en Nederlando, estis Johan Frederik Gronovius, al kiu Lineo montris unu el kelkaj manuskriptoj, kiujn li estis kunportinta el Svedio. La manuskripto priskribis novan sistemon por klasigi plantojn. Kiam Gronovius vidis ĝin, li iĝis ege impresita, kaj proponis helpon por pagi la presadon. Danke al aldona monkontribuo fare de la skota doktoro Isaac Lawson, la manuskripto estis publikigita kiel Systema Naturae.