cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trittenheim
Trittenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
(10329) 1991 GJ1
(10329) 1991 GJ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
True Beauty
True Beauty ( 여신강림, Yeosin-gangnim, Vera beleco) estas sudkorea televida serio ĉefroligita de Moon Ga-young, Cha Eun-woo, Hwang In-youp kaj Park Yoo-na. Ĝi elsendiĝis per tvN de la 9a de decembro 2020 ĝis la 4a de februaro 2021 ĉiun merkredon kaj ĵaŭdon je la 22:30.
Stetoskopo
Stetoskopo (de la greka stêthos (στῆθος), "brusto", kaj de scope de la malnova greka "skopein" (σκοπεϊν), « observi ») aŭ aŭskultumilo estas akustika medicina instrumento, uzata por aŭskultumado, tio estas la aŭskulto de la sonoj internaj al la homa korpo.
Historio
La stetoskopo estis inventita en la en Francio, de doktoro René Laennec. Tiam temis nur pri simpla volvita paperfasko, ebliganta malproksimigi la orelon de la kuracisto de la paciento pro pudorkialoj, sed ankaŭ pro efikeco. Li tiel kreis la peran aŭskultumadon, male al la rekta aŭskultumado, en kiu li metis sian kapon kontraŭ la brusto de la paciento. Lia unua skribita priskribo de lia sistemo datiĝas de la. Laennec fabrikis poste plurajn modelojn el ligno.
La modelo estis plibonigita en ĉirkaŭ 1830 de Pierre Piorry, kiu fabrikis adaptilon el eburo flanke de la orelo. Proksimume en la sama epoko, fleksebla hoso estis aldonita por ligi la klogon al la aŭskultilo sed la rigida modelo plu estis uzata dum kelkaj jardekoj.
En proksimume 1870, diferencaj stetoskopoj aperis : du klogoj, ĉiu kun hoso kaj ligita al iu orelo, ebligis kompari la aŭskultumadon de du malsamaj lokoj.
En 1961, D-ro David Littmann kreis la stetoskopon kun ties inversigebla duobla klogo, kiu estas ankoraŭ nuntempe uzata.
La unua stetoskopo en la mondo estas nun en Nantes ĉar René Laennec (1781-1826), kiu inventis ĝin, vivis en Nantes, placo de Bouffay aparte de 1788 ĝis 1800. Unu el lia idaro testamentis parton de liaj objektoj kaj originaj manuskriptoj, el kiuj la fama stetoskopo al la medicina lernejo. Nun, ekspozicia ĉambro valorigas ilin sur la lasta etaĝo de la farmacia fakultato.
La nuntempa stetoskopo
Nun, la stetoskopoj havas unu aŭ du klogojn, kiuj estas metalaj pecoj kun membrano, kiun oni metas sur la haŭto de la paciento. Tiu membrano, vibrigata per la korpaj sonoj, estas ligita per unu aŭ du hosoj el gumo kun pintingoj, kiun la uzanto enŝovas en siajn orelojn. La rigideco de la sistemo je la orela nivelo, efektiviĝas danka'al metala armaturo : la liro. Pro sia fabrikado, ĝi konsistigas akustikan amplifilon (larĝa klogo, etaj aŭskultiloj). La kaptiloj povas filtri iujn frekvencojn, por kolekti la sonojn aparte pli akutajn aŭ obtuzajn, laŭ la efektivigota ekzameno. Modeloj kun elektronika amplifado estis fabrikitaj, sen vera komerca sukceso.
La stetoskopo estas uzata de la prisanaj profesiuloj por aŭskultumi la korbatojn, la spiran murmuron, la arterian pepadon, la abdomenajn aŭ fetajn bruojn, aŭ ankaŭ kun la mezuro de sangopremo.
Intereso
Ĝi estas ne entrudiĝa aparato, kiu ne havas flankajn efikojn, krom malvarmsento okaze de kontakto kun la haŭto. Ĝi liveras multajn informojn pri la paciento. Ĝi estas multe uzata por kora kaj pulma aŭskultumado.
Itallingva Vikipedio
La itallingva Vikipedio (itale: "Wikipedia in italiano") estas la eldono de Vikipedio en la itala lingvo. La projekto kreiĝis la 11-an de marjo 2001 kaj havis sian unuan redakton la 11-an de junio 2001. Ĝis la fino de la jaro 2011 ĝi havis plo ol 889 000 artikolojn kaj pli ol 716 000 registritajn uzantojn. Laŭ la nombro de artikoloj, tiumomente temis pri la kvina plej larĝa vikipedio, post la anglalingva, germanlingva, franclingva kaj nederlandlingva eldonoj.
Katedralo de Noyon
Ĝi estas konsekrita al la Dipatrino (Notre Dame), la Maria, la patrino de Jesuo.
Arĥitekturo
La konstruado daŭris sen la starigo de la fasadoturoj pli ol 60 jaroj. La decido, konstrui novan katedralon sur la tereno de la karolida antaŭa konstruaĵo, kiu parte forbrulis en 1131, okazis en la jaro 1148, malmultajn jarojn post la konsekrado de la nova ĥorejo de la abatopreĝejo Sankta Denizo (1144), kiu kiel unua ekhavis krucripovolbojn. Je komenco de la konstruado en Noyon jam de jaroj la konstruo de la ĥorejo de la katedralo de Sens progresis. Same kiel en Sens kaj multaj post-ekestaj francaj katedraloj la ĥorejo ekstaris (proks. 1157–1164/67) malpost la laŭlonga navaro (ekde proks. 1160 ĝis 1185) kaj la transversaj navoj (la suda de 1170 ĝis 1180). La pregeja konstruado finiĝis per la du naveroj de la antaŭhalo kaj la okcidenta fasado (1185 ĝis 1221), escepte la du fasadoturojn. La suda turo estis finkonstruata en 1231, la norda nur komence de la 14-a jarcento. Ankaŭ el la 14-a jarcento originas la nordaj flankokapeloj, la sudaj aldoniĝis en la 15-a kaj 16-a jarcentoj.
La katedralo kaj ĝia meblaro dumpase de la jarcento grave divektiĝis pro diversaj okazintaĵoj. Post brulego de la tegmenta trabaro, kiu detruis en la jaro 1293 la sespartajn volbojn, oni anstataŭis ilin per kvarparaj volboj. En la jaro 1450 la du orientaj turoj estis malkonstruataj ĝis la supra nivelo, en 1462 la volbo de la navokruciĝo falegis kaj estis novigata. Renoviga kampanjo en la 17-a jarcento enigis novajn dekoraciajn elementojn. La statuoj de la okcidenta alkonstruaĵo kaj de la meblaro viktimiĝis dum la detruokampanjoj de la franca revolucio de 1789 (1790–1793). La katedralo multajn jarojn vakis kaj estis proponata kiel “nacia propraĵo” por aĉeto, sed ne trovis aĉetemulon kaj do jam en 1799, ec antaŭ la konkordato denove estis uzata por diservoj. La domo suferis aparte pro la detruoj de la Unua Mondmilito (1914–1918). Post bombardo la 1-an de aprilo 1918 la falego de la tegmenta trabaro el la 14-a jarcento kuntiris volbojn kaj partojn de la superaj murkampoj abismen. Kio de la fenestroj ankoraŭ konserviĝis, preskaŭ plene perdiĝis. La riparlaboroj de la jaroj 1918–1938 sukcesis savi la konstruan esencon de la katedralo kaj kiel eble plejvaste rekonstrui ĝin al ĝia origina stato.
Mezuroj kaj plano
La katedralo estas en la interno 103 metrojn longa; la volboj elstaras ĝis pinta alto de 23 metroj; la fasadoturoj estas 62 metrojn altaj.
Ĉi tiu trinava galerio-baziliko ekestis sur krucoforma plano rektigita orienten. La transversa navo finiĝas per rondigitaj apsidoformoj, karakterizaĵoj de rejnlanda arĥitekturo. La ĥorejo estas ĉirkaŭata de procesiovojo kaj ringo el kvin kuncentraj kapeloj.
Itallingva Vikipedio
Protesto de januaro 2012
La 18-an de januaro 2012, la anglalingva Vikipedio fermiĝis dum 24 horoj por protesti la leĝproponojn SOPA kaj PIPA. La vikipedianoj protestis ĉar se la leĝpropono estus akceptita, la nova leĝo farus gravajn damaĝojn en la libera Interreto.
En la sama tago, la itala vikipedio ankaŭ alidirektigis ĉiun vizitanton al nigra paĝo.
Campo (Vallemaggia)
Campo (Vallemaggia) estas komunumo de la Komunumaro Rovana kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 45 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Campo (Vallemaggia) situas tute supre en la valo de la rivero Rovana, okcidenta alfluanto al Maggia ĉe la landlimo al Italio. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Campo, Cimalmotto, Niva kaj Piano kaj pluraj alpopaŝtejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 43,27 km², de kiuj 44,2% estas kovritaj de arbaro, 10,3% servas por agrikulturo kaj 0,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Campo (Vallemaggia) limas en nordo al Bosco/Gurin, en sudoriento al Cerentino, en orientsudoriento al Cevio, en oriento al Maggia, en sudo al Vergeletto, en sudokcidento al Santa Maria Maggiore (VB, Italio), en okcidento al Montecrestese (VB, Italio), kaj en nordokcidento al al Premia (VB, Italio).
Historio
En la 15-a jarcento la Valo de Campo kune kun la vilaĝoj de Cevio formis specon de administra distrikto. Ĝis la jaro 1513 Campo apartenis al la Paroĥo Cevi. En la 19-a jarcento en Campo ankoraŭ vivis pli ol 1000 personoj, sed pro konstanta formigrado la loĝantaro de la komunumo malkreskis al aktuale malpli ol 50 loĝantoj.
László Buza
László Buza
Práče
Práče (Pratsch) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1190.
Práče (apartigilo)
Práče povas esti:
Cionismo
Cionismo (ציונות‎, الصهيونية‎ "laŭ Ciono") estas juda nacia movado estiĝinta en la dua duono de la 19-a jarcento kun la celo akiri propran judan ŝtaton en la regiono, kiun la judoj tradicie nomas "la Lando Israelo", sed kiu estis konata ankaŭ sub la nomo Palestino. La vorton elpensis en 1890 la juda viena ĵurnalisto Nathan Birnbaum. Ĉi tiu movado gvidis al la kreiĝo de la nuntempa ŝtato Israelo.
La cionismo estiĝis inter la judoj de la eŭropa diasporo. Ĝi proponis krei judan ŝtaton en Palestino, kie judoj povus trovi liberecon de persekutoj kaj diskriminacio. Oni elektis la landon ĉar tiu estis la loko kie origine naskiĝis la koncepto de juda popolo, en la periodo inter la jaro 1300 A.K. ĝis la detruo de la Dua Templo. La plejmulto de la judoj elmigris de Palestino post la Romia konkero, antaŭ preskaŭ du mil jaroj. Tamen, ne ĉiuj judoj foriris, kaj de tiam ĝis nun preskaŭ ĉiam ekzistis judaj komunumoj en la regiono kaj en la lando mem. En la juda religio kaj kulturo travivis la ideo ke tiu lando estas sankta. Laŭ la juda religio, post la veno de la Mesio, ĉiuj judoj retroviĝos tie. La preĝoj kiujn judoj recitas por Jom Kippur kaj Pesaĥo finiĝas kun la frazo "venontjare en Jerusalemo", kaj laŭ la juda religia leĝo, Alija (la migrado al Israelo) estas micvo, bona ago por judoj. Dum la Mezepoko, estis kazoj de famaj judoj kiuj migris al la Lando de Israelo kun siaj sekvantoj. Tamen, oni devas diri ke ĝis la alveno de la Cionisma Movado, preskaŭ ĉiuj judoj trans la mondo ne pensis efektive migri al la Lando de Israelo, sed verŝajne vidis la aferon nur en metafora maniero.
De ĝia komenco, cionismo ne estis homogena. Ĝiaj pensuloj, gvidantoj kaj partioj estis malsamaj inter si kaj eĉ kontraŭdiraj. La tiamaj cirkonstancoj, kune kun la sopiro reveni al la praula patrujo, kondukis al kompromisoj kaj koncesioj por komuna kultura kaj politika celo.
La komenco
La cionisma movado evoluis en la 19-a jarcento, kiel respondo al eŭropa antisemitismo, kaj pli ĝenerala al la revivigo de la naciismo. Kvankvam ĝia bazo estis iusence religia, ĝi estis proponita unue de laikaj, integritaj kaj foje eĉ asmilitaj judoj, kiuj estis influitaj de la ideoj de moderna naciismo. Unu el la decidaj personoj de cionismo estis Theodor Herzl, sed ne ĝia fondinto (kiel li iam estas misnomata); fakte la ideo ke judoj iru al Palestino jam ekzistis antaŭe. La germana-juda filozofo Moses Hess, en sia libro "Romo kaj Jerusalemo: la lasta nacia demando", publikigita en 1862, afirmis ke judoj kreu en Palestino socialisman ŝtaton bazitan sur kampara laboro. En 1882, grupo da rusaj judoj migris al Palestino, danke al la helpo de judaj filantropoj kiel Montefiore kaj Rotschild, por eskapi de pogromoj en sia lando. Ĉi tiu migrado estas konsiderata la "unua alija" de modernaj israelanoj. En 1896, la aŭstra-juda ĵurnalisto Theodor Herzl verkis kaj publikigis libreton nomatan "Der Judenstaat" ("La Juda Ŝtato"), en kiu li propagandis la cionisman ideon. Herzl poste fondis la Mondan Cionisman Organizaĵon, kiu kongresis por la unua fojo en Bazelo en 1897.
Alternativaj proponoj por la starigado de juda ŝtato
Necesas diri ke ankaŭ ekzistis proponoj krei patrujon por la judoj en aliaj lokoj. Herzl mem, en "Der Judenstaat", proponis Palestinon aŭ teritorion en Argentino. La brita registaro, en 1903, ofertis doni teritorion en "Ugando" (nuntempa Kenjo) al la judoj por ke ili fondu ŝtaton tie (vidu artikolon Brita Ugando-programo). La propono estis rifuzita en la sepa cionisma kongreso en 1905, sed nur post serioza konsidero. Kiel reago, la judaj teritorialistoj gvidataj de Israel Zwangill dividiĝis de la Cionisma movado, kaj por kelkaj jaroj provis trovi teritorion, kie ajn en la mondo, taŭga por starigi judan ŝtaton. Ili ne havis sukceson, kaj disiĝis en la dudekaj jaroj.
La Soveta registaro en 1928 kreis aŭtonoman judan provincon apud Manĉurio, por ke la Sovetaj judoj havu "nacian hejmon". Tamen, malmultaj judoj efektive translokiĝis tie, kaj nuntempe nur tre malmalta procentaĵo de la loĝantaro tie estas juda.
Idearo
Multaj el la ideologoj de la cionisma movado pensis ke la judoj havu propran ŝtaton ne nur kiel eskapo de persekutado, sed ankaŭ por fariĝi "ordinara" popolo. Unu cionisma ideologo, Ber Borochov, kredis ke juda socio trans la mondo konsistis el "renversita piramido", ĉar inter judoj estis aparte alta nombro da profesiuloj, relative al la nombro de laboristoj kaj kamparanoj, pro diversaj historiaj kialoj. Li kredis ke la judoj devis korekti tiun "renversitan piramidon", kreante propran ŝtaton, bazitan ĉefe sur kampara laboro. Estis ankaŭ multaj homoj kun socialismaj kaj egalitarismaj ideoj en la Cionisma movado. Influitaj de ĉi tiuj ideoj, kelkaj el la judoj kiuj iris vivi en Palestino kreis kibucojn – kolektivajn vilaĝojn bazitajn sur la prilaborado de la tero kaj organizitaj laŭ egalitarismaj kaj socialismaj kredoj. La kibucoj travivis ĝis nun, kvankvam ili ŝanĝiĝis tre multe dum la lastaj jardekoj, parte forlasante siajn komencajn idealojn.
La unuaj cionistoj ankaŭ ofte estis laikuloj, kiuj kredis ke la juda religio kuraĝigis la judojn esti pasivaj kaj ne reagi al persekutoj. Estas grave rimarki ke la plejmulto de la ideologoj de la Cionisma movado estis tre asimilitaj judoj, kiuj estis pli influitaj de ĝeneralaj eŭropaj ideoj de la epoko, ol de la juda tradicio.
La renaskiĝo de la hebrea lingvo
Kelkaj cionistoj proponis ke la judoj en Palestino re-uzadu la hebrean lingvon, parolatan de la judoj en la biblia epoko. Ĝi tamen ne plu estis uzata de judoj en la ĉiutaga vivo jam de la 3-a jarcento post Kristo kaj travivis nur kiel liturgia lingvo. La lingvisto Eliezer Ben-Jehuda (naskiĝinta en nuntempa Belorusio sed elmigrinta al Palestino) realigis tiun revon, transformante la hebrean en modernan lingvon, normigante ĝin kaj inventante teknikajn terminojn. Li instruis ĝin al sia filo: la unua denaska parolanto de la hebrea en la moderna epoko.
Tamen, la propono uzi la hebrean ne estis tuj akceptita de ĉiuj. Kiam komenciĝis la cionisma movado, la plejmulto da judoj en Eŭropo parolis la jidan lingvon. Herzl kaj multaj aliaj favoris la germana lingvon kiel oficialan lingvon de la juda ŝtato – tiu-epoke tre prestiĝa lingvo en orienta Eŭropo. La religiaj judoj, aliflanke, opiniis la hebrean sankta lingvo, kiun uzi en la ĉiutaga vivo estus blasfeme. En la fino tamen la hebrea lingvo fariĝis la komuna lingvo de la judoj en Palestino, kaj la britaj aŭtoritatoj rekonis ĝin kiel oficialan lingvon de Palestino, kune kun la araba kaj la angla, en 1922. Ĉi tiu lingva renaskiĝo estis unu el la plej grandaj atingoj de la cionisma movado.
La araboj de Palestino kaj la cionisma movado
La historio de la cionisma movado estas klare ligita al la reago al cionismo de la araba loĝantaro de Palestino. En 1890, kiam komenciĝis la cionisma movado, estis pli ol duona miliono da araboj, kutime islamanoj sed kelkfoje kristanoj, kiuj jam vivis en Palestino, dum nur estis eble 20–25 000 judoj. Do, preskaŭ ĉiuj loĝantoj estis ne-judaj. La pioniroj de la cionisma movado ofte argumentis ke la araboj ricevus multajn avantaĝojn de la enmigrado de tiom multe da eŭropaj judoj, antaŭenirante ekonomie kaj socie. Ankaŭ Herzl argumentis tiel, en sia libro "Altneuland" (proks. "Malnova nova lando"). Kontraŭe al tio kion oni ofte diras nun, ili ne proponis forĉasi la arabojn. Tamen, ili efektive tute ne konsideris la dezirojn de la araba loĝantaro mem, kaj ne vere prenis ĝian ekziston en seriozan konsideron. Laŭ kelkaj komentistoj, ĉi tiu aliro estis tipa de eŭropanoj tiutempe, rilate al pli "primitivaj" popoloj. La araba loĝantaro de Palestino, en la praktiko, ĉiam rigardis la cionisman movadon kun suspekto kaj malŝato, kiuj poste fariĝis rekta ribelo kaj rifuzo.
La historio de cionismo
La cionisma movado komence akiris landon aĉetante pecojn da tero de arabaj ter-posedantoj, ofte je tre altaj prezoj. Dum la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento, miloj da judoj migris al Palestino. Palestino mem estis regata de la Otomana imperio ĝis 1918, sed la Brita Imperio poste transprenis ĝin, kune kun la resto de la Mez-Oriento. En 1917, la brita ministro pri eksterlandaj aferoj Arthur James Balfour, skribis leteron al Walter Rothschild, grava brita judo, esprimante sian subtenon por la ideo krei judan ŝtaton en Palestino. Ĉi tiu letero estas konata kiel la Balfour-deklaro. Ĉi tiu deklaracio poste fariĝis parto de la traktato de Sèvres inter la Otomana Imperio kaj la eŭropaj potencoj. Tamen, la britoj ankaŭ faris aliajn promesojn al la araboj kiuj kontraŭdiris tiun faman deklaracion.
Dum la 1920-aj jaroj, la judoj kreis kvazaŭ-ŝtatajn instituciojn por si mem, sed ankaŭ naskiĝis Palestina naciismo. Tamen, la nombro da judoj restis malgranda ĝis la 1930-aj jaroj, kiam multe pli da judoj komencis migri al Palestino, pro la minaco reprezentita de la nazia movado en Germanio. Ĉi tio provokis seriozan araban ribelon en 1936, kiun la britaj aŭtoritatoj sukcesis kontraŭbatali. En 1939 la Britoj faris leĝon, laŭ kiu nur 75 000 judoj jare rajtis migri al Palestino. Ĉi tiu movo estis eble farita parte por konvinki la arabojn subteni Brition en la Dua mondmilito. La leĝo kolerigis la judojn, kaj parto de la Cionisma movado, reprezentita de la paramilita movado Irgun, gvidita de Menaĥem Begin, komencis batali kontraŭ la britoj, kaj aktive helpis judojn eniri Palestinon kaŝe. Tamen, la plej granda parto de la Cionistoj, reprezentitaj de David Ben-Gurion kaj de la paramilita grupo Haganah, decidis subteni la britojn kaj batali kun ili kontraŭ la Nazioj, eĉ sendante grupo da batalantoj al Eŭropo por batali en la brita armeo. Post la milito, ankaŭ la Haganah komencis batali kontraŭ la britoj, kiuj decidis foriri. La, la Unuiĝintaj Nacioj proponis ke oni kreu du ŝtatojn, unu por la judoj, kaj unu por la araboj. La du proponitaj ŝtatoj havis pli aŭ malpli la saman teritorion. Tiam estis ĉirkaŭ 600 000 judoj en Palestino, fronte al unu miliono da araboj. Tamen, oni devas diri ke al la judoj oni ofertis ŝtaton kiu inkluzivis la grandan dezerton de Negev, kaj malmulte da kultivebla lando. La judaj instancoj akceptis la proponon, sed la arabaj reprezentantoj rifuzis ĝin. La, la brita regado oficiale finiĝis, kaj David Ben-Gurion deklaris la sendependecon de la ŝtato Israelo. Tuj poste, la armeoj de Sirio, Irako, Jordanio, Libano kaj Egiptio invadis la nove kreitan ŝtaton Israelo, batalante kune kun la Palestinaj fortoj kontraŭ la judaj. En la fino, la judaj trupoj kaptis pli grandan teritorion ol tiu promesita al ili de la rezolucio de la UN. Jordanio kaptis Cisjordanion kaj la malnova urbo de Jerusalemo, kaj Egiptio kaptis la strion de Gaza. La limoj restis tiaj ĝis 1967. La plejmulto de la araboj kiuj vivis ene de la teritorio kiu fariĝis Israelo foriris. Multaj eskapis pro timo, dum aliaj estis rekte forĉasitaj (la precizaj cirkumstancoj estas ankoraŭ akre disputataj de la du flankoj). Ĉirkaŭ 100 000 araboj restis en Israelo.
La ŝtato Israelo: Cionismo realigita
La ŝtato Israelo nun ekzistas de antaŭ pli ol 70 jaroj, kaj ĝi montriĝis esti stabila kaj funkcianta ŝtato. En 1950, la israela parlamento aprobis la "leĝon de reveno", laŭ kiu iu ajn judo en la mondo rajtas veni kaj vivi en Israelo se li aŭ ŝi deziras. Ĉi tiu leĝo ankoraŭ validas. En la lastaj 70 jaroj, la juda loĝantaro de Israelo kreskis ĝis ses milionoj, ĉefe pro enmigrado. Judoj enmigris amase de orient-Eŭropo kaj de aliaj mez-orientaj landoj, kie ili ne plu sentis sin sekuraj, parte pro la malpopulareco de Israelo en la araba mondo. La ĉefaj landoj de kiuj la judoj iris al Israelo estis Pollando, Rusio, Maroko, Irako, Jemeno, Rumanio kaj aliaj. Post la kolapso de la Soveta Unio, unu miliono da Sovetaj judoj migris al Israelo dum nur kelkaj jaroj.
Israelo estas oficiale juda ŝtato, kiu vidas sin mem ĉefe kiel rifuĝejo por la judoj de la mondo. Tamen, ĝi ankaŭ estas oficiale liberala demokratio, kie la libereco sekvi malsamajn religiojn estas respektata. Ene de ĝi vivas ankaŭ nuntempe unu miliono da araboj, ofte nomitaj "arabaj israelanoj" (por distingi ilin de la araboj de la okupitaj teritorioj). Ili havas israelan civitanecon, povas voĉdoni, kaj teorie ili havas la samajn raitojn kiel aliaj israelanoj, krom en unu kampo: ili ne estas devigataj milit-servi, dum judoj de ambaŭ seksoj estas. Tamen, multaj el ili asertas ke ekzistas diskriminacio kontraŭ la araba minoritato. Krom la araboj vivas nun en Israelo ankaŭ aliaj ne-judoj, ofte kontraŭleĝaj enmigrintoj de Afriko aŭ Azio. Kiel kompromisi la fakton ke Israelo estas oficiale "juda" ŝtato kun ĝia kreskanta mult-kultureco kaj ĝia demokratia naturo restas malfermita demando. Alia demando kiu dividas israelanojn estas la rilato inter la religio kaj la leĝoj. Kvankvam en Israelo la religia povo estas dividita de la politika povo, kelkaj leĝoj havas tre religian tonon. Ekzemple, en Israelo nur eblas havi religian ge-edziĝon, kaj jam de jardekoj ne haveblas servoj de publikaj transportoj sabate, krom en Haifa, ĉar la sabato estas la sankta tago de la judoj. Oni rajtas vendi manĝaĵon kiu ne estas koŝera, sed ne enporti ĝin de aliaj landoj. Nuntempe estas kreskanta divido inter religiaj kaj laikaj israelanoj pri ĉi tiuj demandoj.
En Israelo oni sukcesis krei novan nacian identecon kaj novan kulturon. La oficialaj lingvoj estas la hebrea, kiu estis komplete renovigita kaj nun estas uzata en ĉiuj kampoj de la vivo. Nuntempe, ĉirkaŭ unu triono de la judoj de la mondo vivas en Israelo, kaj ĉi tiu lando fariĝis verŝajne la plej grava centro de Judismo trans la mondo.
Kritikoj
Cionismo ne ĉiam estis populara inter la judoj mem. Komence multaj ortodoksaj judoj rifuzis cionismon, ĉar ili opiniis, ke judoj devas resti en ekzilo dise en la mondo, por sekvi la volon de Dio. Ili ankaŭ malŝatis la laikecon de la cionisma movado; kelkaj volis rezervi la hebrean lingvon al religiaj celoj kaj pledis por la ĉiutaga uzo de la jida lingvo. Nuntempe la plejmulto de la ortodoksaj judoj akceptas la ekziston de Israelo, sed malgrandaj grupoj de ortodoksaj judoj, eĉ ene de Israelo, ankoraŭ rifuzas rekoni la Israelan ŝtaton.
En la komenco de la 20-a jarcento, kelkaj judoj ankaŭ rifuzis cionismon, ĉar ili apartenis al komunismaj movadoj, kaj argumentis ke nur ĝenerala revolucio estos la solvo pro kontraŭsemidismo kaj ĉiuj aliaj formoj de rasismo. Multaj aliaj judoj estis simple indiferentaj al cionismo, kaj vidis ĝin kiel utopio aŭ malbona ideo. Verŝajne, estis la Holokaŭsto kiu plej kontribuis al la popularigo de cionismo inter la judoj de la diasporo. Nuntempe, la granda plejmulto de la judoj de la mondo subtenas la ekziston de la ŝtato de Israelo, kaj sentas sin ligitaj al ĝi. Tamen, ekzistas granda malsameco da opinioj pri la politikoj de Israelo rilate al la Palestinanoj. Ĉefe dum la lastaj jardekoj, multaj judoj kritikis la okupacion de Cisjordanio kaj de Gaza, kaj la konstruadon de kolonioj tie.
Cionismo estis multe kritikata trans la mondo pro la fakto, ke en la teritorio, kie oni volis krei novan Judan socion, la plejmulto de la loĝantoj jam estis araboj de longe. Rigardante la verkaĵojn de la cionismaj pioniroj, oni povas konkludi, ke ili serioze opiniis, ke la araba loĝantaro estus feliĉa ricevi tiom multe da eŭropaj enmigrintoj, ĉar ili povus profiti de tio, antaŭenirante ekonomie kaj socie. Ĉi tiu aliro ne malsimilas al tiu de la eŭropaj koloniistoj, kaj multaj homoj komparis cionismon al koloniisma movado. Iuj nomas la ŝtaton Israelo etnokratia. Nuntempaj Israelanoj ofte neas la akuzon ke cionismo estis koloniisma movado, dirante ke la Judoj ne estis la reprezentantoj de imperia povo, sed malbonŝanca minoritato, kiu serĉis hejmon, kaj la plej granda parto de la Juda enmigrado en Palestino nur okazis sekve al la holokaŭsto. Krome, preskaŭ duono el israelaj judoj nuntempe ne estas eŭropanoj, sed sefardoj kaj mizraĥoj el Nord-Afriko kaj Azio. Ili ankaŭ memorigas ke Palestino estis nur malriĉa kaj forgesita provinco de la Otomana Imperio, antaŭ ol venis la judoj.
En la araba mondo, la kreado de Israelo estis vidita kiel ago de agreso kaj ŝtelado de araba teritorio fare de eksteruloj. Nuntempe, la nuraj arabaj ŝtatoj kiuj rekonas Israelon estas Egiptio kaj Jordanio, dum ĉiuj aliaj rifuzas havi rilatojn kun ĝi. Multaj arabaj landoj eĉ rifuzas doni vizon al Israelanoj, aŭ kelk-foje eĉ al homoj kiuj vizitis Israelon. Ĝenerale, en la araba mondo la plejmulto da homoj ankoraŭ trovas la ekziston de Israelo malfacile akceptebla. En la arabaj amas-komunikiloj, oni ofte ankoraŭ aŭdas homojn kiuj rifuzas mencii la vorton "Israelo", sed preferas diri "la cionisma estaĵo", por ne doni al ĝi legitimecon. En mapoj produktitaj en arabaj landoj, Israelo ofte ne estas indikita. En islamaj, ne-arabaj landoj oni ofte havas similan aliron al Israelo, simpatiante kun la palestinanoj ĉar ili estas ĉefe islamanoj.
Dum la Soveta Unio komence rekonis Israelon kaj eĉ aktive subtenis ĝin en 1948, ĝi komencis subteni la arabojn dum la 1950-aj jaroj, kaj rompis ĉiujn rilatojn kun Israelo, sekvate de ciuj "komunismaj" landoj. Ankaŭ la movadoj de "nacia liberiĝo" trans la Tria Mondo kutime simpatias kun la palestinanoj, kaj vidas Israelon kiel koloniisman ŝtaton kiu helpas Usonan imperiismon. La maldekstro en Eŭropo kaj Usono ankaŭ nuntempe estas tre kontraŭ-Israela, kvankvam en la jardekoj post la Holokaŭsto Israelo ofte estis vidata kun simpatio. Tio ŝanĝiĝis dum la 1970-aj jaroj, kiam oni komencis vidi la palestinanojn kiel viktimoj. Nuntempe, Israelo estas kutime malŝatata kaj kritikata de la politika maldekstro trans la mondo. Cionismo ofte estas prezentata de la maldekstro kiel formo da koloniismo, rasismo kaj eĉ religia fundamentismo, dum Israelo estas vidata kiel militema, ekspandiĝema ŝtato kiu ĉiam obeas la volojn de Usona imperiismo kaj forigis amason da araboj de ilia propran landon.
Al ĉi tiuj akuzoj, subtenantoj de Israelo ofte respondas ke ĝi estis atakita plurfoje de la najbaraj ŝtatoj kaj ke ĝi devas defendiĝi de tiuj kiuj volas ĝin detrui. Ili memorigas ke ĝi estas demokrata ŝtato kie la araba minoritato estas reprezentita en la Parlamento, kaj ke ĝi estas la viktimo de konstantaj terorismaj agoj.
En 1975, la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj aprobis rezolucion kiu deklaris cionismon formo de rasismo. Ĝi estis aprobita de ĉiuj islamaj kaj "komunismaj" landoj, sed ne de la okcidentaj ŝtatoj. La rezolucio estis retirita en la 1990-aj jaroj, kiam komenciĝis la pac-procedo.
Historio kaj enmigrado al Palestino
En 1882 aperigis Leo Pinsker sian verkon Mememancipiĝo, kiu unuafoje vekis emociajn, senefikajn movadetojn por la juda regno. Tion sekvis multaj verkoj de diversaj aŭtoroj, kiel en la verko de 1862 de Moses Hess nome Romo kaj Jerusalemo.
Nur la libro de Theodor Herzl nome "La Juda Ŝtato" estis provo de moderna solvo de la nomita juda afero (1896), kiu estiĝis reage al la Dreyfus-afero, detaligis la strebadon al ŝtata organizo. Tiu estis nomata "politika cionismo".
En 1897 okazis la 1-a cionista kongreso en Basel, kaj Herzl, kiu restis ĝis sia morto en 1904 prezidento de la agada komitato, postulis malfermitan kaj jure sekuran patrujon en Palestino, la lando de praaj judoj. Dum Herzl vidis sian kaj la kongresan ĉeftaskon en la diplomatiaj penadoj, liaj posteuloj kiel David Wolffssohn (1905-1911) celis jam la praktikan alsetligon de kolonioj en Palestino.
En 1901 estis fondita la Juda Nacia Fondaĵo (JNF), en 1903 la Angla-Palestina Banko. En 1907 la judoj akiris la palestinan oficon en Jafo, kiun gvidis Arthur Ruppin. En 1909 estis fondita la Juda Kolonia Banko ("Jewish Colonial Trust") -– samkiel la unua kibuco ĉe la Tiberiada lago kaj la urbo Tel Aviv, kiu ĝis la jaro 1938 jam havis ĉirkaŭ 150.000 loĝantojn. Oni kalkulis, ke la juda loĝantaro en 1914 jam estis 85.000 en Palestino.
La 2-an de novembro 1917 indikis la brita registaro sian apogon al cionismo per la Balfour-deklaro por Akiro de nacia patrujo en Palestino por la juda popolo, nelonge antaŭ la transiro de Palestino kiel mandato en 1918 al Britio, kadre de fino de Unua mondmilito.
En 1920 estis fondita la cionista sindikato Histadrut (?"סת?"ר?·ת "Ĝenerala Unuiĝo de la judaj laboristoj en la lando Israelo"), kiu celis iĝi la plej granda dunganto en Palestino. En 1923, Palestino estis dividita al la (malgranda) »Palestino« kaj (el la pli granda parto) Transjordanio (tiam nur sultanato, poste kiel reĝlando Jordanio). Ekde la mezo de la 1920-aj jaroj agadis la cionisma Haĥschara ("Antaŭpreparo" por la elmigrado) en Germanio.
Hitler iĝis regna kanceliero la 30-an de januaro 1933 post kontraŭjuda balotkampanjo. La judoj post tio estis pli kaj pli minacataj en Germanio (persekuto, bojkoto, bruligo de libroj). Pro tio forlasis Germanion jam en 1933 ĉirkaŭ 150.000 judoj, tamen multaj ne al Palestino, sed al la eŭropaj najbarlandoj.
Ekde 1935 pli kaj pli malboniĝis la situacio, la juraj rajtoj de la judoj (sangaj atakoj; leĝo de Nürnberg la 15-an de septembro), kio antaŭhelpis la enmigradon al Palestino, kvankam la konservativaj judoj neis tion.
Jam en 1933 oni subskribis la kontrakton (Ha'vara-kontrakto, »Transfero«) inter la Juda Agentejo kaj germana ŝtato. La kontrakto – valida ĝis 1938 – celis helpi la elmigradon de la germanaj judoj al Palestino.
La nombro de la enmigrintaj judoj ĝis 1938 estis 130.000. Inter 1933 kaj 1941 alvenis ĉirkaŭ 55.000 judoj el la Germana Regno al Palestino (tio estis la ĉirkaŭ 25% de la tuta almigrantoj. Ekde 1933 ĝis 1938 migris el Germanio ĉ 100.000 judoj al Usono, pli ol 50.000 al Britio, pli ol 30.000 al Francio, pli ol 60.000 al Argentino kaj pli ol 25.000 al Sud-Afriko, sed nur ĉirkaŭ 33.000 al Palestino . Oni devas aldoni la nombron de la neleĝaj enmigrantoj (ĉ. 15.000-20.000). Palestino mem ne allogis la judojn krom la reganta registaro, ankaŭ la ribeloj, strikoj (1936) de la araboj. En 1937 (julio), la brita Peel-komisiono finfine rifuzis la dividon de Palestino inter araboj kaj judoj.
En 1938, baldaŭ post la germana enmarŝo en Aŭstrio (12-a de marto), akriĝis la situacio eĉ en Germanio. La judoj perdis siajn lastajn esperojn post la t.n Kristala Nokto (nokto kun pogromoj kontraŭ la judoj, 9-a de novembro). En Palestino fortiĝis la arabaj ribeloj ekde 1938 kaj komenciĝis ankaŭ la kontraŭleĝa batalo de juda organizo Etzel kontraŭ la brita registaro.
Postcionismo
Estas du ĉefaj pensfluoj:
Iuj post-cionismaj maldekstruloj subtenas duŝtatan solvon, dum aliaj subtenas unuŝtatan solvon.
Molay
Molay estas la nomo de pluraj artikoloj.
NGC 6274-2
NGC 6274-2 (aliaj indikoj — UGC 10643, MCG 5-40-20, ZWG 169.24, KUG 1657+300B, KCPG 503B, PGC 59383) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
4260 Yanai
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Masayuki Yanai.
Tröbitz
Tröbitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
7437 Torricelli
7437 Torricelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Vittorio Goretti kaj Andrea Boattini elde la stacio de Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Veneto (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala fizikisto kaj matematikisto Evangelista Torricelli (1608–1647), kunlaborinto de Galileo kaj daŭriginto de ties laboroj post ties morto. Li faris teleskopojn, mikroskopojn kaj plibonigis la metodojn por fabriki lensojn. Li estas konata kiel inventinto de la barometro.
Cahan
Cahan estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cahanais.
Martín Muñoz de las Posadas
Martín Muñoz de las Posadas [marTIN muNJOZ delaspoSAdas] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Martín Muñoz de las Posadas estas etimologie komprenebla ankaŭ kiel Posadas de Martín Muñoz, tio estas Gastejoj de Martín Muñoz.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 45,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 277 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte pli ol 1 200 el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 51 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Codorniz, Juarros de Voltoya, Orbita, Gutierre-Muñoz (Ávila), Santa María la Real de Nieva kaj Adanero.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Lumintensa funkcio
La Lumintensa funkcio aŭ funkcio de lumefikeco priskribas la mezan spektran sensaĵon de homa vidsenso de brileco. Ĝi estas bazita sur subjektivaj juĝoj, el kiuj paro de malsam-koloraj lumoj estas pli brila, por priskribi relativan sentivecon al lumo de malsamaj ondolongoj. Ĝi ne devus esti konsiderata tute preciza en ĉiu kazo, sed ĝi estas plentaŭga reprezentado de vida sensaĵo de homa okulo kaj ĝi estas valora kiel etalono por eksperimentajn celojn. La lumintensa funkcio aŭ  estas norma funkcio establita fare de la "Internacia komisiono pri lumigado" (Commission Internationale de l'Eclairage, CIE) kaj povas esti utiligita por konverti radiadan energion en luman (t.e., videblan) energion. Ĝi estas la centra kolorfunkcio de la CIE 1931 sistemo, kiu anstataŭas la sistemon RVB.
Martín Muñoz de las Posadas
Historio
Ĝia fondo (11-a jarcento) rilatis al kavaliro de Burgoso nome Martín Muñoz kiu edziĝis al Ximena Bezudo, kiu alportis terojn, en kiuj la edzo reloĝis lokojn kiuj estis nomitaj laŭ lia nomo kaj tiuj de liaj filoj, nome Martín Muñoz, Blasco Muñoz (unua senjoro de Villafranca) kaj Gutierre Muñoz. Armuña tiel nomiĝis pro lia filino. Martín Muñoz de las Posadas prosperis pere de gastigado al veturantoj.
Lumintensa funkcio
Detaloj
Ekzistas du lumintensaj funkcioj komune uzataj. Por ĉiutagaj lumniveloj, la fotopia funkcio de lumefikeco plej bone aproksimas la respondon de homa okulo. Pri malaltaj lumniveloj, la respondo de homa okulo ŝanĝas, kaj la skotopia kurbo valoras. La fotopia kurbo estas la CIE-norma kurbo utiligita en la CIE 1931 sistemo. La lumflukso (aŭ videbla energio) de lumfonto estas difinita per la fotopia lumintensa funkcio. La sekvanta ekvacio kalkulas la totalan lumflukson pri fonto de lumo. kie
Martín Muñoz de las Posadas
Historio
En la 16-a jarcento fama lokano Diego de Espinosa iĝis gravulo por Filipo la 2-a kaj kardinalo.
Lumintensa funkcio
Detaloj
Formale, la integralo estas la interna produto de la lumintensa funkcio kun la lumospektro. En praktiko, la integralo estas anstataŭigita per sumo de diskretaj ondolongoj, pri kiuj entabeligitaj valoroj de la lumintensa funkcio haveblas. La CIE distribuas normajn tabelojn kun klaraj funkciovaloroj por ĉiuj 5 nm intervaloj de 380 nm ĝis 780 nm. La norma lumintensa funkcio estas normaligita al pintovaloro de unu ĉe 555 nm (vidu luman koeficienton). La valoro de la konstanto antaŭ la integralo devas esti 683,002, sed kutime rondigita al 683 lm/W. La malgranda troa frakcieca valoro venas de la iometa misagordo inter la difino de lumeno kaj la kulmino de la lumintensa funkcio. La lumeno estas difinita por esti unuo por radiada energio de 1/683 vato ĉe frekvenco de 540 THz, kiu rilatas al norma ondolongo de 555.016 nm prefere al 555 nm, kio estas la kulmino de la lumefikeca kurbo. La valoro de 0.999997 estas ĉe 555.016 nm, tiel ke valoro de 683/0.999997 = 683.002 estas la multiplika konstanto. La nombro 683 estas ligita al la moderna (1979) difino de la kandelo, la unuo de lumintenso. Tiu arbitra nombro igis la novan difinon doni nombrojn ekvivalentajn al tiuj de la malnova difino de la kandelo.
Plibonigoj de la normo
La fotopia lumintensa funkcio V(\lambda) de la normo CIE 1924, kiu estas inkludita en la CIE 1931 kolorkongruantaj funkcioj kiel la yfunkcio, estas delonge agnoskita subtaksi la kontribuon de la blua fino de la spektro pri perceptita lumeco. Tie estis multnombraj provoj plibonigi la norman funkcion, por fari ĝin pli reprezenta de homa vidado. Judd en 1951, kaj pliboniginto Vos en 1978, rezultigis funkcion konatan kiel CIE. Poste, Sharpe, Stockman, Jagla & Jägle (2005) kreis funkcion koheran kun la Stockman & Sharpe konĉelo-fundamentojn; iliaj kurboj estas grafike prezentitaj en la figuro pli sube.
Martín Muñoz de las Posadas
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Nuestra Señora de la Asunción kaj la Palaco de la kardinalo Diego de Espinosa.
Lumintensa funkcio
Plibonigoj de la normo
Ankoraŭ en 2014, komuna normo de ISO kaj CIE poluris la difinon de la CIE- sistemo XYZ en tri-dimensia spaco.
Skotopia lumintenso
Pri tre malaltaj niveloj de lumintenso (skotopia vido), la sensiveco de la okulo okazas pere de bastonetoj, ne per konusetoj, kaj pro tio ŝovas ĉe violan koloron, kulminante al ĉirkaŭ 507 nm pri junaj okuloj; la sensiveco estas ekvivalento al 1699 lm / W aŭ 1700 lm / W ce ĉitiu pinto.
La norma skotopia lumintensa funkcio aŭ estis adoptita de la CIE en 1951, bazita sur mezuradoj de Wald (1945) kaj de Crawford (1949).
Tia aparta propreco de homaj okuloj kondukis al esploroj por plibonigi lumigadon en urboj.
Akromatopsio
Akromatopsio, aŭ kolorblindeco, ŝanĝas la sensivecon de la okulo rilatante al ondolongo. Pri homoj kun protanopio (mankas por ili ruĝaj konusetoj), la kulmino de la respondo de la okulo estas ŝovita al ĉe la malgrand-ondolonga parto de la spektro (ĉirkaŭ 540 nm). Homoj kun protanopio havas esence neniun sensaĵon al lumo de ondolongoj pli ol 670 nm. Pri homoj havantaj deŭteranopion (mankas por ili verdaj konusetoj), ekzistas malgranda ŝanĝo pri la pinto de la spektro, ŝovita al proksimume 560 nm. Deŭteranopio rilatas al vera daltonismo, kontraŭe al komuna konfuzo kun protanopio. Pri homoj kun tritanopio mankas por ili bluaj konusetoj.
Por pli maljunaj homoj kun normala kolorvidado, la kristalino povas iĝi iomete flava pro katarakto, kiu movigas la maksimumon de sensiveco al la ruĝa parto de la spektro kaj malvastigas la gamon da perceptitaj ondolongoj.
Fonto
Tiu artikolo estas tradukita el la angla Vikipedio, helpe de WikiTrans.
(10360) 1993 VN
(10360) 1993 VN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Corme-Écluse
Corme-Écluse [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,050 loĝantojn en la jaro 2010.
Monumentoj
La preĝejo Notre-Dame estis konstruita en la 12-a jarcento kaj deklarita historia monumento en 1910.
Ernest Marsden
Siro Ernest MARSDEN OBI MRS (19a de februaro 1889 – 15a de decembro 1970) estis angl-novzelanda fizikisto. Li estas agnoskita internacie pro siaj kontribuoj al la scienco dum laboro kun Ernest Rutherford, kio kondukis al la malkovro de novaj teorioj pri la strukturo de la atomo. En la lastaj laboroj de Marsden en Nov-Zelando, li iĝis grava membro de la scienca komunumo, kvankam plutenis fortan ligon al Unuiĝinta Reĝlando.
Junki Goryo
Junki Goryo (五領 淳樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto kaj Kagoshima United FC.
Elva (Estonio)
Elva estas urbo en Tartumaa, Estonio. Ĝi enhavas preskaŭ 6 000 loĝantoj. La urbo havas du grandajn lagojn. Lago Verevi, kiu estas populara en la somero ĉar ĝi havas sablan kaj bone disvolvitan strandon, kaj Lago Arbi.
Historio
Elva devenis urbon la 1-a de majo 1938.
Ferenc Kovács (inĝeniero)
Ferenc KOVÁCS [kova:ĉ] estas rumania hungara inĝniero. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 26-an de novembro 1929.
Kariero
Ferenc Kovács akiris diplomon de inĝeniero en sia naskiĝurbo (1952). Li doktoriĝis en 1969. Li estis profesoro de la Teknikuniversitato de Temeŝvaro. Li eldonis kvin universitatan prelegaron. Li ricevis premion Traian Vuia de Rumana Akademio pro robotkonstuaĵo.
Labège-Innopole (stacidomo)
Labège-Innopole estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Labège, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) /  de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Flago de Elva
La flago de Elva estas la flago de estona urbo Elva. Ĝi estas horizontala dukoloro de blanka kaj blua.
Flaga larĝeco kaj longeco rilatumo estas 7:11 kaj la normala grandeco estas 105x165 cm.
Ceaucé
Ceaucé [sose] aŭ Céaucé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ceaucéens.
Minoru Hata
Minoru Hata (畑 実, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ain Foods kaj Roasso Kumamoto.
Tröbnitz
Tröbnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hügelland/Täler, al kiu laŭ la stato de 2015 apartenas 21 pliaj najbaraj unuopaj komunumoj.
Rudolf Müller
Rudolf Müller estas nomo de jenaj personoj:
Richard Fiirgaard
Richard FIIRGAARD (1919-1999), dana esperantisto ekde la 1930-aj jaroj, gvidinto (1953-1978) de la E-klubo en Århus (Danio), de tutlanda libroservo (1950-1957) kaj de prelegvojaĝa servo, mortis la 1-an de marto post longdaŭra malsano.
Jam kiel 20-jara junulo li instruis Esperanton en Ebeltoft. Estante laktisto kaj laborante kiel ĉefo de fromaĝfako en Mejerikontoret eldonigis informnbroŝuron pri danaj fromaĝoj en la internacia lingvo Esperanto.
Okaze de la 90-jara jubileo de Århus Esperantoforening, kiun oni festos en majo, la estraroj de DEA kaj Århus Esperantofor­ening decidis nomumi Richard Fiirgaard Honora Membro.
Cameron Q. Sackey
Cameron Q. SACKEY (naskiĝis en 1961, mortis la en Akrao) estis ganaa esperantisto. Li fondis Ganaan E-Movadon kaj estis ĝia ĝenerala sekretario ĝis sia morto. Dum 6 jaroj li estis la sola delegito en Ganao. Nome de UEA, Raoul Hounnake ĉeestis lian funebran ceremonion la 5-an de junio 1999.
János Paksi
János Paksi [jAnoŝ pakŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Paksi János estas hungara ŝlagromuzikisto, (drumisto, komponisto).
János Paksi naskiĝis la en Túrkeve
Biografio
János Paksi studis drumadon en Szolnok kaj ankaŭ en aliaj lokoj. Li akiris muzikistan permesilon (diplometon), poste li drumadis en sia naskiĝurbo ekde 1983. Inter 1990 kaj 1999 li estis drumisto de ŝlagrorkestro Lord. Intertempe en 1994 li ankaŭ aliĝis al ĵus fondita ŝlagrorkestro de Ernő Sipőcz, kie li estas daŭre drumisto.
Elektitaj ŝlagroj
(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)
Labège
Labège estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Labégeois.
NGC 6275
NGC 6275 (aliaj indikoj — MK 503, MK 890, ZWG 321.7, ZWG 320.54, 7ZW 667, PGC 59262) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Donald Crisp
Vivo
Li naskiĝis en Londono kiel "George William Crisp". Li partoprenis en la Dua Bura milito, servis en brita inteligenteco en Unua Mondmilito kaj kiel rezerva plenuma oficiro en la Usona Terarmeo en Dua Mondmilito je la rango de kolonelo.
Preĝejo Sankta Johano (Gyöngyös)
Historio
Restis dukumento el 1332, kiu mencias paroĥon en Gyöngyöspüspöki. La mezepoka preĝejo funkciis eĉ dum dominado de la turkoj. En 1644 la konstruaĵo jam estis preskaŭ ruino, tial ĝi estis plene rekonstruita inter 1767–1773. La baldaŭaj renovigoj okazis en 1803, 1960, lastfoje en 2010.
Donald Crisp
Vivo
En 1908 li venis al Usono kaj kunlaboris kun David Wark Griffith. Li reĝisoris proksimume sepdek mutajn filmojn kaj aperis en kelkaj el ili en apogaj roloj. Lia elstara rolo dum ĉi tiu periodo estis en la filmo The Birth of a Nation en la rolo de generalo Ulysses S. Grant.
Rezső Szömörkényi
Rezső SZÖMÖRKÉNYI [soemoerke:nji] estis rumania hungara arkitekto. Li naskiĝis Arad la 14-an de februaro 1884 kaj mortis en Arad la 15-an de februaro 1961.
Donald Crisp
Vivo
Li sukcese administris la parolantan filmperiodon, ĉesis reĝisori kaj dediĉis sin al aktorado. Li aperis en dekduoj da filmoj, la plej granda parto de ili en apogaj roloj, inkluzive de:
Rezső Szömörkényi
Kariero
Rezső Szömörkényi en 1926 dizajnis la konstruoaĵon de Minorita Kulturdomo kune kun József Frick.
Donald Crisp
Vivo
Li mortis pro apopleksio en Los-Anĝeleso en la aĝo de 91.
Sho Tajima
Sho Tajima (田島 翔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto.
Tuomo Pekkanen
Tuomo PEKKANEN, (naskiĝinta en la 16-a de julio 1934 en Saari/Parikkala) estas emeritiĝinta profesoro de latina lingvo de la universitato de Jyväskylä.Li daŭre aktivas kiel verkisto en la latina lingvo. Krome li estas membro de la Akademio por la flego de la latineco (latine: Academia Latinitati Fovendae). Li famiĝis pro la traduko de la Kalevala latinen en la jaro 1986-a
Discus ruderatus
Discus ruderatus estas specio de malgrandaj, surteraj, pulmohavaj helikoj en la familio Diskedoj.
Ĉi tiu specio loĝas en:
Etna Ĉino en Panamo
Etna ĉino en Panamo, ankaŭ diverse nomataj ĉinaj panamanoj, panamanaj ĉinoj, panamaj ĉinoj aŭ hispane kiel chino-panameños, estas panamaj civitanoj kaj loĝantoj de ĉina origino aŭ deveno.
Tony Randall
Tony RANDALL (la 26an de februaro 1920 - la 17-an de majo 2004) estis usona filmo, televido kaj teatra aktoro, komikisto kaj kantisto. Lia kariero daŭris dum ses jardekojn kaj li estis nomumita ses fojojn por Premio Tony kaj ses fojojn por Premio Emmy for Primetime Entertainment (de kiu li unufoje gajnis).
Vivo
En Dua Mondmilito li deĵoris en la Usona Terarmeo Signal Corps kaj post sia liberigo li komencis aperi en Broadway- teatraĵoj. Lia unua grava rolo estis en la spektaklo "Heredu la Spiriton" kune kun Ed Begley kaj Paul Mooney (1955-1957).
Li aperis en tri filmoj kune kun Rock Hudson kaj Doris Day - Dialogue in the Bedroom, My Love Come Back to Me kaj Don't Send Me Flowers.
En 1960, li aperis kune kun Yves Montand kaj Marilyn Monroe en la filmo Let's Make Love.
Randall aperis en multaj televidserioj kaj filmoj. La ĉefa parto de lia publikigo estis la rolo de Felix Unger en la serio The Odd Couple bazita sur teatraĵo de Neil Simon kune kun Jack Klugman. La serio estis elsendo en la jaroj de 1970 ĝis 1975 kaj Randall gajnis Premio Emmy por Primetime Entertainment.
György Kovács (pedagogo)
György KOVÁCS [kova:ĉ] estas rumania hungara instruisto, lernolibroverkisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 14-an de februaro 1932.