cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Informadika Komputika Centro pri Radiado-Sekureco
La eŭropa ekvivalento de RSICC estas la Datenbanko de la Nuklea-Energia Agentejo (NEA), de la Organizo por Ekonomia Kunlaboro kaj Evoluigo (en la angla Organisation for Economic Co-operation and Development, OECD).
Eksteraj ligiloj
Radiation Safety Information Computational Center
Cĥinval
Cĥinvalo (Цхинвал, ცხინვალი) estas ĉefurbo de la parte agnoskita ŝtato Sud-Osetio. Laŭ la moderna administracia divido de Kartvelio la urbo apartenas al la Goria distrikto.
Cĥinvalo estis signife damaĝita dum la oseta-kartvela kontraŭstaro en 1991-1993 jaroj.
Dum la milito en 2008 la urbo estis grave damaĝita.
Loĝantaro
En Cĥinvalo loĝas de personoj (laŭ datumoj de 2015 jaro). El ili (laŭ etno): El ili (laŭ civitaneco):
Giganta varano
La Giganta varano (Varanus giganteus) estas la plej granda varano indiĝena de Aŭstralio, kaj la kvara plej granda vivanta lacerto surtere, post la Komoda varano, la Salvadoria varano kaj la Akva varano. Troviĝanta okcidente de la Granda Disiganta Montaro en la aridaj areoj de Aŭstralio, ili estas nekomuna vidaĵo pro ties timido kaj malproksimeco de multe el ties teritorio for de homaj setlejoj.
Ties statuso por la kulturo de la Aŭstraliaj Aborigenoj evidentiĝas en la rilato al totemoj, kaj parto de ties mitaro pri sonĝoj, same kiel arbara manĝo. Ili estis celita manĝo ĉe la dezertaj aborigenaj triboj, kaj ties graso estis uzata por medicinaj kaj ceremoniaj celoj. Multaj aperas pentre en aborigena arto kaj ĉe ties akompanaj historioj kiaj la ero ‘Goanna Calling for Rain’ (varano petas pluvon) kaj ‘How the Perentie and Goanna got their Colours’ (kiel varano kaj giganta varano akiris siajn kolorojn).
NGC 6220
NGC 6220 (aliaj indikoj — UGC 10541, ZWG 25.4, NPM1G -00.0524, PGC 58979) estas galaksio en konstelacio Serpentisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kosuke Ota (1982)
Kosuke Ota (太田 康介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Saitama SC, Yokogawa Musashino, FC Machida Zelvia kaj Zweigen Kanazawa.
Chaussenans
Chaussenans (prononcu : "ŝosnãn'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Poligny.
Geografio
La vilaĝo situas sur la unua altebenaĵo de Ĵuraso, inter Poligny kaj Champagnole.
Demografio
fonto: Insee
Suso Moinhos
Jesus MOINHOS PARDAVILA, karesnome Suso Moinhos [suso muinjos] (naskiĝis en 1970 en Vigo, Galegio), estas filologo kaj Esperanto-verkisto.
Vivo
Li studis galegan filologion en la Universitato de Santiago-de-Kompostelo, kie li krome instruis Esperanton, kaj filologion en la Universidade Nova de Lisbono. Li poste studis Interlingvistikajn Studojn en la Universitato Adam Mickiewicz de Poznano, Pollando, kie li diplomiĝis en 2017. Li lernis Esperanton en 1986 kaj instruis la lingvon ankaŭ en Vigo, Mazara del Vallo kaj Hercbergo. Li aranĝas lernomaterialon, ekzemple per filmetoj en propra kanalo en Jutubo, aparte pri prononcado.
En 2014 li ricevis la unuan premion en la branĉo Poezio de la Belartaj Konkursoj de UEA(2014). Li premiiĝis ankaŭ en aliaj E-konkursoj.
Liaj poemoj aperis en diversaj gazetoj, kiel Esperanto, Zagreba Esperantisto, Rio Esperantista, Caja de Resistencia (en hispana traduko) Tlön (en portugala traduko) , kaj ankaŭ en la antologio Nova mondo en niaj koroj (2016).
En 2017 li partoprenis la Festival de la Poesia de la Mediterrània en Majorko kune kun aliaj 13 poetoj verkantaj en diversaj lingvoj.
Justus Menius
Justus MENIUS (vere: Jodocus Mening; naskiĝinta la en Fulda, mortinta la  en Lepsiko) estis germana teologo kaj reformanto de Turingio.
Vivo
Studinte en Erfurto kaj ekde 1599 ĉe la Universitato de Wittenberg li iĝis diakono en Mühlberg kaj unu jaron poste la unua evangelia paroĥestro en Erfurto en 1525. En 1528 li ekanimzorgadis en Eisenach kie li fariĝis en 1529 superintendanto. De tie li engaĝiĝis ĉe la kreo de la t.n. konkordaformulo wittenberg-a (Formula Concordiae Lutheri et Buceri), en 1537 ĉe konferenco en Schmalkalden, en 1539 ĉe la vizitado de la Albertidaj landoj, en 1540 ĉe la interparoladoj de Worms. Krome li partoprenis la novorganizon de ekleziaj strukturoj en Mühlhausen en 1642 antaŭ ol iĝi superintendanto en Gotao. Pro diversaj kvereloj teologiaj (kritiko de Andreo Osiandro kaj defendo de pozicioj de Georg Major pri la neceso de bonaj agoj por savi la animon) Menius devis demisii en 1556. La du lastajn vivojarojn li deĵoris animzorgade en Lepsiko.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Leipzig 1908, p. 601 (tie ĉi interrete)
Stalin-linio
Stalin-linio estis sistemo de fortikaĵoj sur la okcidenta limo de Sovetunio, konsistanta el fortikigitaj regionoj de Karela istmo ĝis Nigra Maro.
Oni oficiale ne nomis en Sovetunio tiujn ĉi fortikaĵojn Stalin-linio. Tiel nomigis ĝin sole la germana propagando kaj la okcidenta presaro. Komenco de la konstruado de la fortikigitaj regionoj falas en la jaron 1929, al defendo kontraŭ la pola agresio. Post alligo de la okcidenta Belorusio kaj la okcidenta Ukrainio ĝi sensignifiĝis kaj ĝi estis anstataŭigita de Molotov-linio, situanta 300 km pli okcidente. Ĝi ludis signifan rolon en la komenco de Granda Patriota Milito, precipe en sudokcidenta direkto, kie ĝi retenis la kontraŭulon du semajnojn. Pli grandan rolon ĝi havis sur Karela istmo antaŭ Leningrado. Ĉi tie la finnaj soldataroj haltis sur la malnova limo kaj rifuzis eĉ spite al la germanaj apeloj marŝi al Leningrado. La sovetaj taĉmentoj tiel povis ekdefendi en la fortikaĵoj.
Anoj de ideo de fortikigita spaco en la soveta armea teorio trovis komprenon por siaj proponoj ĉe la plej superaj armeaj rondoj. En la jaro 1931 elkreskis laŭlonge laŭ limoj la unuaj rezistkapablaj objektoj de daŭraj fortikaĵoj. La sovetaj fortikaĵoj estis konstruataj sume en 11 regionoj kaj en du malpli forte konstruitaj sektoroj. Ĝis la jaro 1934 nombro de finitaj objektoj atingis bonan nombron de 132 artileriaj fuortoj kaj fortikigitaj pafpostenoj, 248 fuortoj armitaj per kontraŭtankaj kanonoj kaj mitraloj, 2572 mitralobjektoj kaj 132 batalpostenoj. En la jaro 1934, kiam restis ankoraŭ kelke da dekoj da objektoj nefinitaj, la soveta generalstabo interrompis pluan konstruadon de daŭraj fortikaĵoj. En alikalkulo de la tuta denseco de objektoj de Stalin-linio estis en unu kilometro de batalfronto proksimume 1,7 objektoj. La denseco de francaj fortikaĵoj estis ja multe pli granda, sed la sovetaj fortikaĵoj estis konstruitaj per movadcentra maniero kaj ĝi ŝirmis sole la plej gravajn direktojn de ebla malamika atako. Spacojn inter la unuopaj fortikaĵoj baris kampaj fortikaĵoj.
Pafdenseco de la unuopaj nodoj de rezisto diferencis laŭ graveco de la barata direkto. La malplej alta tipo havis en spaco je la larĝeco 10 – 12 km kaj la profundeco dislokigita sume 6 – 8 artileriajn fuortojn, ĉiu kun du fortikaĵkanonoj de kalibro 76 mm, 32 kanonajn kaj mitralajn kasematojn, 14 ferbetonajn pafpostenojn por du ĝis tri kaj pli pezaj mitraloj, 10 – 15 pafpostenojn por 45 mm kontraŭtankaj kanonoj, tri ĝis kvin malfermitajn pafpostenojn por migranta artilerio, unu ĝis du pafpostenojn por kontraŭaviadilaj baterioj, 12 – 15 reziskapablajn postenojn kaj gvatfuortojn por komandantoj kaj ok postenojn por lumĵetiloj.
Objektoj de la soveta Stalin-linio havis metrajn ĝis dumetrajn ferbetonajn murojn, rezistantaj al artileriaj obusoj ĝis kalibro de 210 mm. La plej kutima objekto – artileria kaj mitralfuorto – havis hom-ekipon 20 viroj, priservanta kontraŭtankan kanonon, du mitralojn kaj teknikajn ekipaĵojn inkluzive de radiostacio.
Diference de la francaj daŭraj fortikaĵoj la sovetaj estis multe pli simplaj. Krom la flankaj ĝi uzis ankaŭ frontajn pafadojn. Por okupi ilin ne estis bezone organizi kaj prepari taĉmentojn kun granda nombro de fakuloj, sed okupis ilin mitralaj kaj pioniraraj batalionoj de aparta destino.
Fritz Lehner
Fritz Lehner (naskiginta la 15-an de majo 1948 en Freistadt/Supra Aŭstrujo) estas aŭstra reĝisoro kaj verkisto. Li studis ĉe la Altlernejo por Kino kaj Televido en Vieno. Al liaj plej diskonataj filmoj apartenas Das Dorf an der Grenze, Schöne Tage (distingita per televidfilmo-premio en 1983), Mit meinen heißen Tränen kaj Jedermanns Fest. Lia unua romano R aperis aŭtunon de 2003. En 2005 sekvis la triparta romano Hotel Metropol, en 2009 la romano Der Schneeflockenforscher. Ekde novembro de 2011 li verkas pri "Margolin", multkomunikila romano daŭrigota, por kiu li ĉiusemajne produktas novajn tekstojn kaj filmetojn.
Eppan an der Weinstraße
Appiano sulla strada del vino - en la germana lingvo  Eppan an der Weinstraße - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Andrian, Bolzano, Kaltern an der Weinstraße, Fondo (TN), Malosco (TN), Nals, Ronzone (TN), Sarnonico (TN), Unsere Liebe Frau im Walde-St. Felix, Terlan kaj Pfatten-Vadena.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (86%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 13,5% parolas denaske la italan, kaj 0,5% la ladinan.
Ferenc Kárpáti
Ferenc Kárpáti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kárpáti Ferenc estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, altranga oficiro, profesoro.
Ferenc Kárpáti  naskiĝis la  1926 en Putnok. Li mortis la 2013 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Kárpáti estis simpla laboristo en sia naskiĝurbo en 1944. En la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj, poste li ricevis partian postenon. Li aliĝis al la armeo en 1948, poste li frekventis trimonatan oficiran kurson, li iĝis leŭtenanto en la sekva jaro. Li lernis ankaŭ en la akademio inter 1951–1953, poste li estis jam majoro. En 1955 li eklernis en akademio en Moskvo, kiun li interrompis pro Hungara revolucio de 1956 kaj li hejmenvenis kaj li aliĝis al stabo de János Kádár. Komence li laboris en la ministerio, poste li estis katedresro en la akademio. Ekde 1958 li ricevis ankaŭ signifajn partiajn postenojn. Inter 1970 kaj 1985 li estis subministro. Li estis parlamenta deputito inter 1970-1990, ekde 1985 li estis ministro pri defendo. Politike li komencis paŝi al NATO, en 1989 li jam estis civila ministro. En la sekva jaro li pensiuliĝis.
Nadia Murad
Nadia Murad Basee Taha (en la kurda lingvo نادیە موراد en araba نادية مراد, Kojo, 1993) estas iraka aktivulino pri homaj rajtoj kurda-jezida, ambasadoro de bona volo por la digno de la postvivantoj de homa kontrabandado nomumita de Unuiĝintaj Nacioj. Enpostenigita ekde septembro 2016, kies misio estas subvenciita kaj subtenata de Yazda, nome la jezida tutmonda organizaĵo. En aŭgusto 2014, ŝi estis forrabita kaj arestita de la Islama Ŝtato, kaj la 1an de junio 2017, post tri jaroj, ŝi revenis al sia hejmurbo.
En 2018 ŝi ricevis la Nobel-premion pri paco kune kun Denis Mukwege "pro siaj klopodoj elradikigi seksan perforton kiel armilon en militoj kaj armitaj konfliktoj".
Yoshinori Katsumata
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia, Tochigi SC kaj AC Nagano Parceiro.
Mario Perniola
Mario Perniola (Asti, majo 20, 1941) estas filozofo, eseisto kaj verkisto itala.
Li estas ankaŭ teoriisto de nuntempa arto. Instruisto de estetiko en la Universitato "Tor Vergata" en Romo, li direktas la Centron por la Studo kaj Dokumentado "Lingvo kaj Penso" en la sama universitato, kaj la revuon de kulturaj studoj kaj estetiko Agalma.
Biografio
Li lernis filozofion sub la gvido de Luigi Pareyson ĉe la Universitato de Torino, kie li renkontis Gianni Vattimo kaj Umberto Eco. De 1966 ĝis 1969 li estis en proksima kontakto kun la avangarda movado "Situationist International", fondita de franco Guy Debord kun kiu subtenis longan rilaton de amikeco kaj teoria komparo [1]. En 1968 li translokiĝis al Romo. Profesoro pri estetiko en la Universitato de Salerno de 1970 ĝis 1983 kaj poste ĉe la Universitato de Romo "Tor Vergata" [2]. Li estis alvojaĝanta profesoro en multaj eksterlandaj universitatoj kaj esplorcentroj en Francio, Danio, Brazilo, Kanado, Japanio, Usono kaj Aŭstralio. Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn, inkluzive de orienta. Li estis fondinto kaj direktoro de agar-agar (1971-1973), esprimo garde post- situationist. Li ankaŭ direktis Clinamen (1988-1992), Estetikaj novaĵo (1988-1995) kaj, lastatempe, ĝi koncipis la projekton Agalma. Ĵurnalo de kulturaj studoj kaj estetiko kiuj ekeldoniĝis en 2000 [3].
Filozofio de literaturo
La unua esploro intereso Perniola estis la filozofio de literaturo. Li komencis kun eseo sur Samuel Beckett, eldonita en la revuo Prifriponu tiu 4 (1961 n.9-10) [4], direktita de Nicola Chiaromonte kaj Ignazio Silone. Poste li eldonis la libron "La metafiction" (1966), en kiu studis la fenomenon de memo en multaj verkistoj de la dudeka jarcento (ekz Henry James, Joseph Conrad, André Gide, Henry Miller kaj aliaj). La libro estis multe laŭdata de la Nobel-Premio, la poeto Eugenio Montale [5] kaj levis polemikon en kiuj intervenis Walter Pedullà [6], Lamberto Pignotti [7], Angelo Sabatini [8], Peter Cimatti [9], Marina Mizzau [ 10] kaj multaj aliaj. La metaletteratura daŭrigis esti en la sekvaj jaroj temon de intereso kaj studo fare Perniola [11]. Al la sama periodo apartenas la asistencia de Alberto Moravia, Enzo Siciliano, Pier Paolo Pasolini, kiu tamen verkis kelkajn versojn kontraŭ Perniola [12]. Li kunlaboris en la literatura revuo "New Topic".
Poststrukturismo
Kun la libro "La socio de simulacra" (1980), kiu enhavas eseojn skribitajn en la du antaŭaj jaroj, ĝi komencas alian fazon de la penso de Perniola, kiuj uzas la terminon "simulanton" iusence tre malsama de tiu de Jean Baudrillard, al kiu oni ĝenerale proksimiĝis. Ripetante Friedrich Nietzsche kaj Pierre Klossowski, kun kiu subtenas rilaton de intelekta afineco ke transformos en amikeco, Perniola signifas la statuo kiel kiu iras preter la vera kaj la malvera, kaj do ĝi estas pli proksima al la ludo, ĉiuj arto kaj kulturo, kion la metafiziko, etiko kaj politikaj ideologioj: ĝi implikas "de mimetismo kiu implikas la malkovro de la malfirmeco de vivo kaj la pendado de individua subjektiveco." [21]. Tial li estas nenecesa kaj eĉ polemikon kontraŭ postmodernismo, speciale en uzante tiu vorto portas en Italio, kiel sinonimo mensogo kaj trompo. Provo de tio estas la diskutado kiu kontraŭstaras Gianni Vattimo kaj lia nihilista teorio de "malforta penso" [22]. En 1982 li eldonis la libron "Post Heidegger. Filozofio kaj organizo kulturo", en kiu ludas teoria diskurso tra kategorioj derivita de la penso de Martin Heidegger pri la filozofio kaj Antonio Gramsci pri la organizo de kulturo. Kun "trafikoj. Kiel vi iros per la sama" (1985), ĝi alportas en fokuson la demando kiel ĝi povas esti opiniita de novigo: la koncepto de trafiko jam desegnita de Karl Marx kiel transiro, de Friedrich Nietzsche kiel venkanta, de Sigmund Freud kiel traduko, de Martin Heidegger kiel Verwindung. La kulmino de ĉi tiu afero estas la rita sen mito. Perniola studas liaj demonstracioj kun referenco al la civilizacio de antikva Romo, sed konsideras ke la koncepto estas tre grava por kompreni la moderna mondo, eĉ en lia erotika-seksa. Tiuj teorioj estis diskutita de Hayden White [23] Michael Perriera [24], Carlo Sini [25], Maurizio Ferraris [26], Roberto Esposito [27], Giovanna Borradori [28] kaj aliaj.
Posthumanismo
Ekde 1990 Perniola malfermas sian esploradon en novaj kampoj de scio. En Del aŭdi (1991), li studis nova maniero de sento kiu havas malmulta kiu vidi kun tiuj studis estetikon de la deksepa ĝis la dudeka jarcento; tial enkondukas la terminon de sensologia analoge ideologio. Neniu pli ideoj por influi la vivmanieron de la popolo, sed senpersona emocia universo, karakterizita per anonima sperto, kie ĉiu sperto venas kiel iu jam aŭdis. La sola alternativo ŝajnas superi al la klasika mondo kaj precipe al antikva Grekio. La seksallogo de la volumeno (1994), ĝi konektas filozofio kun sekseco. La nuntempa sentemon transformis la rilatoj inter aĵoj kaj homoj. La seksa sperto iras preter la seksa akto kaj pedeloj en nova percepto de la korpo. Sekseco estas anstataŭigita per organika sekseco neorganikaj, neŭtrala kaj indiferenta al la artefarita beleco, aĝo kaj formo. La laboro de Perniola esploras la rolon de eros, deziro kaj sekseco en kunteksto profunde influita de teknologio kaj cyberpunk. Perniola kombinas striktan interpreton de la filozofia tradicio kun detala ekzameno de seksa perverseco. La Arto kaj lia ombro (2000) estas radikala kritiko de artaj institucioj, kiuj estas superregataj de komercaj interesoj: kontraŭ la varigado de arto altiĝis la protesto de anti-arto, kiu, tamen, ne sukcesas rekoni la kompleksa karaktero kaj enigma arta sperto kaj anstataŭigas ĝin per ludajn komunikado kaj efemera. En la libro estas la temo de interkonsiliĝo artistoj (Andy Warhol, Joseph Kosuth), produktoroj (Wim Wenders, Derek Jarman), produktoroj (Guy Debord), psikanalizistoj (Nicolas Abraham Maria Torok). Eĉ tiun parton de la penso de Perniola estis polemika: ĉeestis inter aliaj Tiziano Scarpa [29], Franco Cecla [30]. Ĝi ankaŭ estis la temo de kelkaj disertaĵo [31].
Estetiko
Signifa parto de la laboro de Perniola por estetiko kaj la historio de estetiko. En 1990 publika Enigmoj. La tempo en la egipta socio kaj en arto, kiu substrekas la enigma arto kaj revaloriza la simbolaj arto kaj ornamaj. Perniola, inspirita Hegel, argumentas ke nia socio spertas "tempo egipta", karakterizita per reification de la homo kaj humanization de teknologio. Tiu parolado enprofundiĝas en abomeno (1998), en kiu ili estas prenitaj en konsideron diversaj formoj de alternativa kulturo nuntempa, tutan riconducinili kategorio de abomeno. Del en Katolika pensis. La kultura formo de universala religio (2001) centras lian atenton en la estetika kaj kultura dimensio de tiu religio, kiu eblas vere universala nur se vi lasos flanken dogmo kaj moralismo. Historiographical verkoj estas du: Nuntempaj Estetiko. Ampleksa superrigardon (2011), kiu identigante ses kategorioj (vivon, formo, kono, ago, sento kaj kulturo, elmontras la teoriojn de la ĉefaj pensuloj de la dudeka jarcento ne nur okcidenta, sed ankaŭ ekster Eŭropo. La alia verko estas anstataŭe ekskluzive centrita sur estetiko itala kaj ĝi rajtas Strategioj por beleco. Kvardek jaroj de itala estetiko (1968-2008) (2009): En ĉi tiu studo la poziciojn de la ĉefaj italaj estetika estas studita en ilia rilato al la historia heredaĵo kaj itala la socia, politika kaj antropologiaj de tiu kvardek-jara periodo. Entute Perniola pensas ke la scio kaj estetika kulturo devus daŭrigi teni fiero de loko en la Okcidenta, defiante la aroganteco de la politika establo, la vulgareco de la amaskomunikiloj kaj la senhonteco plutocratic. En tiuj verkoj skribis Dorfles [32], Franco Ferrarotti [33], Sergio Givone [34] Paolo Mieli [35] kaj aliaj.
Filozofio des amaskomunikiloj
La atento al la rimedoj de amaskommunikado estis la temo de intereso de Perniola ekde 1968 [36]. En Kontraŭ la komunikado (2004) analizas liaj mekanismoj kaj dinamikoj malantaŭ ilia uzo, substrekante la degenera. Traŭmato en Mirakloj kaj komunikado (2009) la problemo estas kontaktita de historia vidpunkto, identigante la kvar-okazaĵo matrico de tutmonda naturo, kiuj markis la lastaj jardekoj de la dudeka jarcento kaj la alveno de la nova jarmilo. Tio estas la studenta insurekcio en 1968, la irana revolucio de 1979, la falo de la Berlina Muro en 1989 kaj la atako sur la Ĝemelturoj en Novjorko la 11an de septembro 2001. Ĉiu el tiuj eventoj okazis sub la duobla aspekto, depende de via vidpunkto, kaj la miraklo de la traŭmato, ĉar neatendita. Ili malklarigis la diferenco inter reala kaj neebla. Ekde la nova jarmilo ni eniris en la eraon de arbitra taksoj [37]. De tiuj libroj estis partoprenita inter aliaj Aldo Grasso [38] kaj Alfonso Berardinelli [39].
Fikcio
Perniola estas aŭtoro de la romano Tiresias (1968), inspirita de la greka mito de la sorcxiston Tiresias, kiuj estis transformitaj el viron, virinon.
Limpieza de sangre
Resto de la juda kaj moriska populacioj post la forpeloj de ambaŭ etnoj el Iberio
Teamo de sciencistoj britaj, hispanaj, portugalaj, francaj kaj israelaj analizis pruvomontraĵon de 1,140 homoj de la Iberia Duoninsulo (plus Balearoj) kaj trovis la menciitajn procentaĵojn (11 kaj 20), kiuj pruvas altan averaĝon de konvertoj, ĉu volaj ĉu nevolaj. La rezulto aperis en la prestiĝa revuo American Journal of Human Genetics.
Tiele la historio de la loĝantaro de la Iberia Duoninsulo klariĝas. La Ĝibraltara markolo neniam estis barilo inter ambaŭ loĝantaroj de unu flanko kaj alia. La unua historia trapaso okazis en 711 kiam komenciĝis la islama invado (ĉirkaŭ 10,000 aŭ 15,000 nordafrikanoj, araboj kaj berberoj). Tio aldoniĝis al ĉirkaŭ 7 aŭ 8 milionoj da tiamaj hispanoj kaj ĉirkaŭ 200,000 visigotoj de la hegemoniaj klaso kaj etno. La judoj tiam jam estis tie ekde la romia epoko. Nune oni supozas, ke estas ĉirkaŭ 2 milionoj da sefardoj tutmonde, sed nur en Iberio estas ĉirkaŭ 8 milionoj da sefardodevenuloj.
Reĝa Pordego en Szczecin
Reĝa Pordego (Brama Królewska, Königstor) estas urba pordego en la pola urbo Szczecin. Ĝi lokitas ĉe la placo de Hołd Pruski (angulo de la strato de Jan Matejko kaj placo de Pola Soldato). La pordego estas konstruita en la jaroj 1725-1728, post la urbo estis aneksita de Prusio. Arkitekto de la konstruaĵo estis Gerhard Cornelius van Wallrawe.
La pordego estis parto de la defendaj muroj. Ĝi nomiĝas tiele pro sia origina germana nomo Königstor. Krome, en Szczecin troviĝas ankaŭ la dua nuntempe ekzistanta urba pordego: Havena Pordego.
En la jaro 1994 la konstrauĵo estis renovigita. En la pordego estis iam lokita la artgalerio, sed ekde la jaro 2000 ĝi situas la kafejo "Brama Jazz Cafe".
Ekde la 11-an de junio 1954 la pordego estas en la registro de monumentoj.
Messempré (stacidomo)
Messempré estas franca varstacidomo sur linio - Messempré, situanta en  Pure, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Carignan - Messempré (214000).
Talheim (distrikto Tuttlingen)
Talheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gyula Szini
Gyula SZINI [djula sini], hungare Szini Gyula, Esperante Julio Szini estis hungara verkisto kaj ĵurnalisto.
Gyula Szini naskiĝis la 9-an de oktobro 1876 en Budapeŝto. Li mortis la 17-an de majo 1932 en Budapeŝto.
Takumi Ogawa
Takumi Ogawa (小川 巧, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia kaj Fujieda MYFC.
Transilien
Transilien [tʁɑ̃s.il.jɛ̃] estas fervoja reto de suburbaj trajnoj de SNCF. Ĝi ĉefe priservas stacidomojn de Francilio, kaj ankaŭ kelkajn situantajn en Normandio, Hauts-de-France kaj Centro-Valo de Luaro. Ĝi estas heredanto de suburbaj trajnoj kiuj ekzistis depost la fino de la 19-a jarcento.
Dum la kvin linioj A, B, C, D kaj E konsistigantaj la RER transiras la parizan subgrundon (nur en 2020 koncerne linion E), la ceteraj 8 linioj de « Transilien » eliras el kaj alvenas al la grandaj parizaj stacidomoj, krom linio U, liganta la urban komunumaron de Saint-Quentin-en-Yvelines en stacidomo al la afer-kvartalo de La Défense sen transiri Parizon.
« Transilien », same kiel « TER » aŭ « TGV », estas varmarko apartenanta al SNCF. Kreita la, ĝi aplikiĝas ekskluzive al pasaĝeraj trajnoj kaj al stacidomoj ekspluatataj de « Direkcio Francilio » de SNCF. Konsekvence, fervojaj linioj kies ekspluatado estas farata de RATP (parto de linioj A kaj B de RER) ne formas parton de Transilien. La fervoja reto, kiu estas posedaĵo de SNCF Réseau, estas ankaŭ traveturata de grandliniaj pasaĝeraj trajnoj, inkluzive de TGV, kaj de vartrajnoj.
Kvin linioj de RER
Temas pri la parto ekspluata de SNCF.
Tri linioj de tramoj
La, ekfunkciis la 9-a linio aparta de RER de reto Transilien: temas pri tramlinio T4 ekspluatata de SNCF, kiu ligas al , en Seine-Saint-Denis.
La, ekfunkciis la 10-a linio aparta de RER de reto Transilien: temas pri Eksprestramo 11 ekspluatata de Transkeo, kiu ligas al.
La, ekfunkciis la 11-a linio aparta de RER de reto Transilien: temas pri Eksprestramo 13 ekspluatata de Transkeo, kiu ligas al.
(42176) 2001 CK22
(42176) 2001 CK22 estas troja asteroido de Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas, ke ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Tropikaj Andoj
Tropikaj Andoj estas klimata subregiono de Andoj. Ili enhavas la tutaĵon de Andoj krom la sudaj mediteraneaj kaj mezvarmaj zonoj. Tropikaj Andoj estas biodiverseco-riĉaĵejo laŭ la organizaĵo Naturprotekto Internacie. Tropikaj Andoj estas areo de riĉa biodiverseco. Tiu loko gastigas proksimume 45 000 da plantospecioj el kiuj 20 000 estas endemiaj. Ekzistas pli ol 3 000 da vertebrulaj specioj kun proksimume 1 500 da endemiaj. El la vertebruloj, 1 666 da birdospecioj, 479 da reptiliospecioj, kaj 830 da amfibiospecioj hejmas en Tropikaj Andoj. Ĉiuj riĉaĵejoj estas gravaj por la naturprotekto, speciale Tropikaj Andoj kun tiom multaj endemiaj specioj. La biodiverseco ene de Tropika Andoj nombre malkreskas pro pluraj minacoj. Tropikaj Andoj kovras 1 542 644 da kvadrataj kilometroj.
Priskribo
Tropikaj Andoj situas en Sudameriko kaj rilatas al sep landoj, Venezuelo, Ĉilio, Argentino, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, kaj Bolivio. Origine la natura areo kovris ĉirkaŭ 1 258 000 kvadratajn kilometrojn sed ĝi malpliiĝis al 314 500 kvadrataj kilometroj, kiu estas nur 25 procentoj el la origina surfaco. Pro la vasteco de la areo la pejzaĝo estas varia. Diversspecaj pejzaĝoj kondukas al diversspecaj vivejoj por multaj specioj. La diversaj pejzaĝoj inkludas neĝ-pintajn montojn, kanjonojn kaj valojn. La vegetaĵaro laŭaltitude ŝanĝas kaj inkludas tropikajn kaj subtropikajn humidajn foliarbarojn ĉe 500 metroj al 1 500 metroj, nubarbarojn ĉe 800 metroj ĝis 3 500 metroj, kaj herbejojn ĉe altitudoj de 3 000 al 4 800 metroj. La plej diversspecaj nubarbaroj troviĝas en Peruo kaj Bolivio kaj kovras 500 000 kvadratajn kilometrojn. Sekaj arbaroj kaj duonarbaroj ankaŭ estas ĝenerale troveblaj en Tropikaj Andoj. Tiuj ĉi ankaŭ estas hejmo al la plej profunda gorĝo en Peruo, 3 223 metrojn profunda, kaj Lago Titikako, la plej alte situanta navigebla akvo ĉe altitudo de 3 810 metroj.
Yoshihiko Ikegami
Yoshihiko Ikegami (japane 池上 嘉彦, Ikegami Joŝihiko; 1934-02-06) estas japana sciencisto pri lingvoj kaj literaturo.
Tropikaj Andoj
Plantodiverseco kaj altitudo
La laŭaltituda vegetaĵaro-diverseco speciale estis studita en Kolombio. Studado de polenoj montris ke ties diverseco estas influita de malsamaj temperaturoj rilate al ŝanĝo de altitudo. Teamo de sciencistoj pristudis diferencajn vegetaĵarojn, la subandan arbaron, la andan arbaron, la subparamon kaj la gresoparamon situantan en Andoj. Ekzistas pli da plantodiverseco kune kun la altitudo-pliiĝo. Polenodiverseco pozitive korelacias kun pli da plantodiverseco ĉe pli malaltaj altitudoj. Kun tiuj rezultoj, la esploristoj povis montri ŝanĝojn en plantodiverseco en la pasintaj 430 000 jaroj. Dum varmaj epokoj, polenodiverseco pliiĝis ĉe pli altaj altitudoj de vegetaĵaj specioj kiuj supreniris. Dum pli malvarmaj epokoj la polenodiverseco pliigis en pli malaltaj altitudoj. La studo klarigas kiel la temperaturo influas plantodiversecon.
Yoshihiko Ikegami
Ikegami studis la anglan je la Universitato de Tokio kaj lingvistikon je la Yale University, kie li doktoriĝis. Ekde 1963 li prelegis je la instituto pri eksterlandaj lingvoj de la universitato de Tokio. De 1974 ĝis 1976 li estis stipendiulo de la Fondaĵo Alexander von Humboldt kaj studis je la Universitato de Hamburgo. En germana lingvo li eldonis en 2007 dokumenton Sprachwissenschaft des Tuns und des Werdens.
Tropikaj Andoj
Biodiverseco-riĉaĵejo
Riĉaĵejo povas esti identigata kiel areo kun granda biologia diverseco kaj kun alta endemiismo. Tropikaj Andoj ankaŭ verŝajne perdis signifan kvanton de surfaco kaj de endanĝerigataj specioj laŭ la konserva biologio. La esprimo riĉaĵejoj estis enkondukata fare de Norman Myers, por priskribi dek tropikajn arbarojn. Tiuj ĉi havis altajn nivelojn de plantoendemio kaj perdon de vivejoj. Norman Myers aldonis ok pliajn riĉaĵejojn en 1990. Naturprotekto Internacie retaksis la Myers-difinon pri riĉaĵejoj kaj ekde 1999 disvolvis kriteriojn por biodiverseco-riĉaĵejoj tutmonde uzeblaj. Riĉaĵejo postulas la ekziston de almenaŭ 1 500 endemiaj vaskul-plantaj specioj kaj perdo de almenaŭ 70 procentoj de la origina arealo. Kun tiuj kriterioj, dudek kvin riĉaĵejo estis identigitaj en 1999 kaj publikigitaj en la revuo Nature (Naturo). Tiuj dudek kvin riĉaĵejoj enhavis almenaŭ 44 pocentojn de la endemiaj plantoj de la tero kaj 35 procentojn de la tersupraĵaj vertebruloj. La sumigita areo de la dudek kvin riĉaĵejoj kovris 11,8 procentojn de la tersupraĵo.
Scienca esploro
Iom pli ol tridek riĉaĵejoj nuntempe estas registritaj kaj uzataj por esplorado. Ekzemploj de riĉaĵejoj estas Karibujo, Himalajo kaj Japanujo. Pro la granda biodiverseco kaj endemiismo en la riĉaĵejoj, multaj organizaĝoj kondukas esplorojn en tiuj areoj. Esploro ankaŭ necesas kaŭze de la nombro de endanĝerigataj specioj. Esploradoj ege kontribuas al konservado de multaj specioj kune kun iliaj vivejoj ene de la riĉaĵejoj. Iuj organizaĵoj kiuj uzas riĉaĵejojn por esplorado estas Monda Konserveja Observa Centro, Birda Vivo Internacie, Naturprotekto Internacie kaj Monda Natur-Fonduso. Esplorado ankaŭ estas farita pri la homaj influoj sur la riĉaĵejoj kaj la specioj kiuj vivas en ili. Riĉaĵejoj fakte ricevis la plimulton de la financado. Financado estas taksita al 750 milionoj da USD akumulitaj dum la pasintaj dek kvin jaroj. Per enfokusigado de esplorado sur riĉaĵejoj, multaj specioj povas esti helpataj tuj.
Unu specifa esplorstudo koncernas la vegetaĵaron en norda Ekvadoro. Tie la loka vegetaĵarodiverseco inkludas diferencajn tipojn de arbaroj, terenojn uzatajn por agrikulturo kaj paramojn, aŭ tropikajn altmontarajn herbejojn trovatajn ĉe altitudo de 4 500 metroj. La paramoj estas dominataj de herboj sed tamen havas grandan biodiversecon. Studo pri la rezistemo de la paramoj kontraŭ perturboj montras ke tiu ĉi vegetaĵaro travivis fajrojn kaj paŝtadon dum la 7 000 jaroj de homa ĉeestado. La verkisto kredas ke politiko de fajrosubpremado verŝajne ne estas profitema por la plantospecioj. Politiko anstataŭe devus favorigi specifajn vegetaĵajn speciojn kaj la vivon de la indiĝena loĝantaro tie. Tiu estas eta ekzemplo de esplorado en Tropikaj Andoj kiu povas ege influi la biodiversecon.
Plia esplorado ankaŭ estas pretigita pri la malkresko de birdaj populacioj, fokusante en riĉaĵejoj pro ties masiva diverseco. La studo enfokusigas endemibirdajn areojn (EBA-ojn) por kompreni kial ili formortas kaj proponas eblajn konservadoplanojn. En 2003 ekzistis 218 da EBA-oj kun birdospecia minaco de pli ol 30-procentoj. EBA-oj kiuj situas en riĉaĵejoj estas tre influitaj far multaj homaj agadoj kiuj kondukas al habitatoperdo de 51 procentoj en tiuj EBA-oj. Laŭ la studoj, kvin EBA-oj en Tropikaj Andoj prezentas habitatoperdon. Per studado la efiko de homaj agadoj sur la EBA-oj kiuj perdas birdajn populaciojn, la estonteco de aliaj EBA-oj eble estos pli sekurigita. La studoj montris ke ju pli specio havas vivejospecifecon kaj estas granda, des pli la ebleco de formorto pliiĝas. Habitatoperdo unue influas la speciojn kun vivejospecifeco. Konservadaj celoj devas pristudi la homajn agadojn kaj la vivejospecifeco de la birdoj por obteni pozitivajn rezultojn.
Ekzemplo de esplorado koncerne specifa endanĝerigata specio en Tropika Andoj estas tiu pri la okulvitra urso. Post kaptado de du masklaj ekzempleroj, ĉirkaŭkolaj sendiloj estis fiksitaj por spuri kaj studi iliajn kutimojn kaj movadojn. La du ursoj portretis similajn modelojn komparitajn al multaj aliaj ursospecioj. Tiuj rezultoj estis komparataj al la kredo ke okulvitraj ursoj estas noktaj kaj sen laŭsezona ŝanĝo de konduto kaŭze de la limigita laŭsezona temperaturŝanĝiĝo. La ĉirkaŭkolaj sendiloj montris la dumtagan vivmanieron. La ursoj moviĝis ekde sunleviĝo ĝis sunsubiro kun iuj periodoj de ripozo. Ekzistis eta laŭsezona ŝanĝo de nivelo de agado kun pliiĝo dum la seka sezono. Danke al la teknologio de ĉirkaŭkolaj sendiloj, hipotezoj pri la maloftaj okulvitraj ursoj en Tropika Andoj estis testataj. Sciante speciovivejon kaj vivstilon de specioj, ni povas pli bone kompreni kaj helpi minacatajn speciojn.
Riĉa biodiverseco
Tropikaj Andoj estas la plej diversspecia riĉaĵejo en la mondo. La revuo Nature enhavis artikolon de Norman Myers komparante la dudek kvin riĉaĵejojn kun areo kaj specioj en la jaro 2000. En la tempo kiam Tropikaj Andoj estis registritaj kun 45 000 da plantospecioj, la riĉaĵejo kiu due rangis havis 25 000 da plantospecioj. Nuntempe sesono de ĉiuj plantospecioj povas esti hejma en Tropikaj Andoj. Tiu ĉi ankaŭ havas la plej endemiajn plantospeciojn, 20 000, kaj la sekvanta, dua, riĉaĵejo enhavas 15 000. Tropikaj Andoj estas tre vasta komparata al aliaj riĉaĵejoj, sed ne estas la plej vasta. La biodiverseco de Tropikaj Andoj estas ligata al tre varia pejzaĝo.
Multaj endemia plantaj kaj bestaj specioj estas nuntempe minacataj en Tropika Andoj. Ekzemplo de minacata plantospecio estas la anda bromelio (Bromeliaceae). Tiu ĉi estas endemia planto kiu bezonas ĝis 100 jarojn por maturiĝi kaj kiu estas ofta nutraĵo de multaj bestoj. Aliaj plantospecioj inkludas multajn kultivaĵojn kiel ekzemple tabako kaj terpomoj. Kelkaj endemiaj bestoj inkludas la andan kondoron kiu preskaŭ formortis kaŭze de ĉasado. Dank'al konservada reenkondukoprogramo, iliaj numeroj kreskas. Alia minacata endemia birdo en Tropika Andoj estas la flavorela papago (Ognorhynchus icterotis). Unu el la minacoj kiujn alfrontas tiuj specio estas la regreso de la vundebla vaksopalmo (Ceroxylon quindiuense kaj C. alpinum). La flavorela papago uzas la vaksopalmon por nestado kaj ripozo. Tamen homoj, precipe en Kolombio, forigas la endanĝerigatan vaksopalmon el la arbaro por Palmofesto. Kelkaj konservadoprogramoj helpas al la situacio per edukado de la preĝejoj por uzi aliajn resursojn krom la minacata vaksopalmo. La flavvosthava oreonakso (Oreonax flavicauda) estas alia endemia besto kiu estas endanĝerigata. Ĝi estas unu el la plej maloftaj mamuloj kun registrita populacio de 250, trovata en la nubarbaroj de Peruo. Ili estas minacataj fare de la homoj kiuj kaŭzas habitatoperdon kaj fragmentiĝon de ilia vivejo. Ilia malrapida matureco kaj malaltaj loĝdensoj malhelpas. Programoj provis translokigi ilin al sekundaraj arbaroj, sed la provoj malsukcesis. Multaj specioj vivas en Tropikaj Andoj sed estas tre endanĝerigataj.
Minacoj
Ĉiujn tagon Tropikaj Andoj alfrontas multajn minacojn. Unu el la ĉefminacoj estas homa agado precipe rilate al la kreskanta loĝantaro. Kelkaj agadoj inkludas minadon, arbarekspluatadon, kaj konstruadon. Homoj ankaŭ uzas la areon por agrikulturo kaj daŭrigas translokiĝi post kiam la tero estas eluzita. Valoj estas grave degraditaj pro homa ĉeesto. Hidroelektraj centraloj ankaŭ estis starigataj en Tropikaj Andoj kaj negative premadis la nubarbarojn. La 25 procentoj de la areo kiuj estas protektataj daŭre estas nebone mastrumataj kun malgranda helpo de la publiko kaŭze de malklereco. Invadaj specioj ankaŭ estas minaco al la areo kaj specioj de Tropikaj Andoj. Ekzemploj de invadaj specioj inkludas la taŭran ranon kaj certajn gresojn uzatajn de la brutaro.
Homoj havas la kapablon kaŭzi habitatodetruon kaj habitatofragmentadon por specioj. La arbarovivejoj kiuj estas minacitaj en Tropika Andoj estas modifitaj kaj detruitaj 30 procentfoje pli rapide ol en pli malaltaĵaj tropikaj areoj. Fragmentiĝo kaŭzas apartigon ene de specioj kaj malpliigas la diversecon de genoj. Ekzistas ankaŭ la ebleco de pliiĝanta endogamio. Studo ankaŭ rigardis fragmentiĝon kiel kaŭzo de estiĝo de certaj fenotipoj por la organismoj. Per studado de plumoj de 2 500 diferencaj birdspecioj ene de naŭ arbaroj, oni montris malsimetrion interligitan kun fragmentiĝo. Malsimetrio estis plej malalta se la arbaro daŭris senŝanĝe kaj plej alta kun malgranda aŭ meza fragmentiĝo. La studo montris ke malsimetrio de birdoplumoj estas influita per la streso de fragmentiĝo kaj ŝanĝantaj medioj. Tio estas unu rezulto de fragmentiĝo en Tropika Andoj.
Alia studo rigardis birdokomunumojn ĝenerale kaj kiel vivejodegenero influas ilin. Oni komparis la birdokomunumojn kiuj ekzistis en primaraj arbaroj, sekundaraj arbaroj, randovivejoj kaj agrikultura tero, ĉiuj home modifitaj. Plej da diverseco estis trovata en sekundaraj arbaroj kaj randovivejoj sed kun malsamaj specioj. La agrikultura tero kaj la primara arbaro havis malpli da diverseco. Tiu studo indikas ke ene de la andaj montarbaroj, la konservado de la sekundaraj arbaroj alportas maksimuman profiton por la endanĝerigataj birdoj.
Grava minaco al Tropika Andoj estas tutmonda varmiĝo. Mondvarmiĝo estas la efiko de tro multaj forcejaj gasoj kaptitaj en la aero, kiuj tenas la varmon. Kelkaj lokoj pliiĝas en temperaturo kaj aliaj malpliiĝas. La temperaturoŝanĝoj havas gravan efikon sur Tropika Andoj; iuj diras pli negativan ol la senarbarigo. Unu grava temo estas la fandado de la glaĉeroj en la montoj. Estas taksite ke 80 procentoj de sensala akvo venas de la montaro kaj kun ĝia fandado ĉirkaŭ duono de la mondoloĝantaro estos damaĝata. Ĉie en la mondo la glaĉeroj degelas, sed la tropik-andaj montaroj estas tre tuŝeblaj. Estas dirite ke kvarono de la tropik-andaj glaĉeroj jam komencis retiriĝi. Tiuj glaĉeroj provizas per akvo por multaj specioj, kaj la areo povus esti endanĝerigata se ili degelus for. Glaĉeroj en Andoj disponigas du precipajn funkciojn; malkreskon de laŭsezona ŝanĝebleco kaj provizon per pli grandan specifan elverŝon. La koncerna studo antaŭdiras tempan pliiĝon je senŝargiĝo kiam la glaĉeroj degelas; ĝi ankaŭ montris la eblecon de spuri glaĉerakvon degelantan en basenoj uzante izotopojn. Mondvarmiĝo povas konduki al la formorto de multaj specioj precipe en riĉaĵejoj. Studo farita de Jay Malcolm antaŭdiras ke malpli ol 1 procento ĝis 43 procentoj de la endemia vivularo formortos pro mondvarmiĝo. Tiu sciencisto ankaŭ kredas ke Tropikaj Andoj estas unu el la ses plej endanĝerigataj riĉaĵejoj kun la ebleco de plantoformorto kiu superas 2 000 speciojn.
Mondvarmiĝo ankaŭ kaŭzas pli da malsanoj inter amfibioj. Pripensante ke Tropikaj Andoj estas registritaj por havi la plej multajn amfibiojn, kelkajn restriktitajn al tiu loko, malsanoj povis tre malpliigi la diversecon. Alia faktoro estas ke 400 el la amfibiaj specioj estas jam minacataj. Tiuj mortigaj fungoj estis fakte ligitaj al la formorto de dinosaŭroj (Associated Press). Unu ĥitridia fungo (Chytridiomycetes) kiu infektas amfibiojn estas la Batrachochytrium dendrobatidis. Tiu fungo difektas la haŭton de la amfibio kaj reduktas ĝian kapablon absorbi. Unu ekzemplo de amfibio en Tropika Andoj estas la genro Atelopus kun 56 el liaj specioj krize endanĝerigataj. Pro pliiĝo en temperaturo, la fungo havas la kapablon rapide disvastiĝi kaj prosperi sur vivantaj amfibioj.
Nova minaco kiu iĝas esplorata estas la efiko de nitrogenprecipetaĵo. La studoj realigitaj en Eŭropo montris ke la plantodiversecoj malpliiĝis pro nitrogenprecipetaĵo. Nuntempaj modeloj taksas kion povus okazi al riĉaĵejoj tra la mondo se nitrogenprecipetaĵo daŭre pliiĝas. Kompare kun pasinta esplorado, nitrogenprecipetaĵo jam pliiĝis je 50 procentoj ekde la 1990-aj jaroj. Takso por la estonteco antaŭvidas pliiĝon de 100 procentoj en 2 050. Pripensante la grandan plantodiversecon en Tropikaj Andoj, aparte la tiel multajn endemiojn, nitrogenprecipitaĵo povis esti severa minaco. La malkresko je plantodiverseco povis kaŭzi ĉenan reakcion sur aliaj specioj kiuj dependas de la plantoj.
Tiuj estas nur kelkaj ekzemploj de minacoj kiujn ĉiutage alfrontas Tropikaj Andoj. La efiko sur la areo estas montrita per la 75-procenta malkresko de la origina surfaco. La koncernaj specioj nombre malpliiĝas kaj pliiĝas la kvanto de specioj listigitaj en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj. Estas des pli malbona ĉar la minacitaj specioj estas endemiaj en Tropikaj Andoj. Estas registritaj 14 endemiaj mamuloj kaj 110 endemiaj birdoj minacataj en Tropikaj Andoj. Du specioj de Tropikaj Andoj jam fariĝas formortintaj.
Asisto kaj prevento
Kiel notite antaŭe, financado kaj esplorado okupiĝas pri riĉaĵejoj por konservi speciojn kaj vivejojn. Ŝlosilaj biodiversecareoj, lokoj kun alta nombro da tutmonde minacataj specioj, ricevas multan atenton. Per temigado de la diverseco en tiuj specifaj ejoj, multaj maloftaj specioj ricevas antaŭan atenton por resuprenigi iliajn populaciojn. Diverseco estas ŝlosila faktoro al vivo sur la tero, kaj homoj ne povas postvivi sen ĝi. Unu grava faktoro estas edukado de la publiko, aparte de la tieuloj, pri la graveco de la biodiverseco. Se la tieuloj scias kiel specioj estas necesaj por siaj vivoj, ili volonte kontribuos al ilia protekto. Unu ekzemplo estus klariganta la efikojn de mondvarmiĝo sur la andaj glaĉeroj influante ilian akvoprovizadon. Per malpliigado de la nenecesaj homaj efikoj, specioj ene de Tropikaj Andoj povis restariĝi. Ankaŭ, instruante al la tieuloj kiel recikligi la teron anstataŭe de eluzi resursojn kaj translokiĝi. Per uzado de la diverseco al ilia avantaĝo, homoj povas akiri pli de la tero. Malgrandaj efikoj kiel tiuj pri la indiĝenoj povis tre helpi la diversecon en Tropikaj Andoj.
Magnezia karbonato
Magnezia karbonato aŭ magnezia karbonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la magnezia hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Magnezia karbonato posedas 1 magneziatomon, 1 karbonatomon, kaj 3 oksigenatomojn. Magnezia karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj magneziaj derivaĵoj.
Tropikaj Andoj
Ekoregionoj
La ekoregionoj en la biodiverseco-riĉaĵejo estas :
(63164) 2000 YU14
(63164) 2000 YU14 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,194469 AU, tie estas 29,092 milionoj da km.
NGC 6221
NGC 6221 (aliaj indikoj — ESO 138-3, AM 1648-590, IRAS16484-5908, PGC 59175) estas galaksio en konstelacio Altaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buritizal
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Ituverava. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Preĝejo Sankta Johano (Winterstein)
La en 1855 novkonstruita Preĝejo Sankta Johano estas protestantisma kirko en Winterstein, urbokvartalo okcidenta de Waltershausen, Germanujo.
Antaŭulaj ejoj
La senjoroj de Winterstein kiel patronoj vilaĝaj aŭdacis jam en 1530 konvertiĝi je protestantismo. Ili posedis sur la kastela areo kapelon privatan kiu ekzistis ĝis la mezo de la 19-a jarcento. Pro heredaĵdividoj ĝi eksituis ĉe Mittelgut suferanta je kadukeco. Pli malnova ekde la malfrua mezepoko ĉevilaĝrande ekzistinta kapelo troviĝis laŭ informoj de la gotaa historiisto Johann Georg August Galletti sur Erbach-bieno ĉe Schmerbacher-vojo - spuroj de ĝi ne (plu?) ekzistas. Ankaŭ la vilaĝanoj perfortitis konvertiĝi; ili ekparoĥanis je Schwarzhausen. Nur en 1703 Bernhard von Wangenheim jesis konstruon de propra vilaĝa kirko. Unue estiĝis la nova kirko sur grundo apud Burgo Winterstein starante sub la patroneco de Sankta Johano; konsekro faritis en la 24.6.1704. Samtempe aranĝitis por la vilaĝanoj kaj lernejo kaj nova tombejo. La kirko havis tri galeriojn kaj la sekvantajn jarojn oni konstruigis kampanilon kaj venigis belegan sonorilon. Tamen jam en 1850 la ejo damaĝitis pro konstruaj difektegoj (per lignodetrua fungo?) kaj malkonstruitis ĝis la fundamentoj.
Starigo de nova kirko meze de la 19-a jarcento
Ĝis 1855 venis simpla hala kirko en kiun oni enmuntis orgenon originantan el la kastela kapelo. En la altarejo kreitis ankaŭ eta kripto funebra por la kastelposedanto. Entombigitaj tie estas Heinrich Bernhard von Wangenheim kun edzino kaj Adam Adolph von Wangenheim (1679-1744). La postaj entombigoj okazis ĉe la norde najbaranta Wangenheim-maŭzoleeto hereda. En la 1.7.1905 la komunumo ekmemstaris. La unua paroĥestro vinterŝtajna noniĝis Meng: sed li restis surloke nur dum du jaroj insistante pri ricevo de propra paroĥestrejo. En 1909 tio realiĝis; en ĝi loĝis ĝis 1920 pastoro Hans Munck.
Paroĥestroj
Jen la listo de la ĝis 1993 deĵorantaj paroĥestroj respektive postaj animzorgantoj:
Konstruaĵo kaj orgeno
Tempas pri simpla halokirko kun ligna barelvolbo. Ĉirkaŭanta galerio ankaŭ ĉirkaŭprenas la orgenon. El ĝiaj pupitra tegmento brika elstaras la sonorilturo kovrita ardeze. La kirko havas ruĝan groptegmenton kun relative granda, okangula firstotureto, turglobo kaj surmetita kruco. Ĉekupole estas ekstera sonorilo. La enirejo kirka estas tra eta antaŭĉambro ĉe la ardezita suda gablo. Ene estas ok altaj fenestroj ĉe la horizontalaj flankoj.
Dragan Dimić
Dragan Dimić (n. ) estas serba futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia.
Palp-hipotezo
En la scienca esplorado de sonĝoj la termino Palp-hipotezo signifas la eblan interrilaton inter la okulmovoj en sonĝo kun la okulmovoj de sonĝanto, kiu estas en REM-dormo.
George Trumbull Ladd supozis rilaton jam en la jaro 1892. En la lastaj jardekoj la interrilato estis esplorita por solidigi la hipotezon. Laŭ aktualaj esplorrezultoj la kunigo inter la sonĝenhavo kaj okulmovoj evidentas, sed la forteco ankoraŭ estas malklara.
En la scienca esplorado Stephen LaBerge kaj Philip Zimbardo povis konfirmi la rektan interrilaton per lucidaj sonĝoj. Pro la scio de la sonĝostato kaj kun tio ligita sonĝkontrolo, t.e. la imaga rigarddirekto de sonĝanto kaj kun tiu imago korelativata, reale mezurebla okulmovado, ili malkovris en la jaro 1990, ke devas ekzisti tiu rilato.
Minzier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
(10341) 1991 SC2
(10341) 1991 SC2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
János Gottlieb
János GOTTLIEB [gotlib], laŭ kutima hungara sinsekvo GOTTLIEB János, (naskiĝis la 21-an de januaro 1929 en Baia Mare, Rumanio kaj mortis en la 2-an de marto 2011 en Iași), estis rumania hungara matematikisto, fakverkisto pri naturscienco, univerisitata profesoro.