cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milij Aleksejeviĉ Balakirev
Milij Aleksejeviĉ Balakirev (Милий Алексеевич Балакирев; transliterume Milij Alekseevič Balakirev; * (jul.) 21-a de decembro 1836 / (greg.) 2-a de januaro 1837 en Niĵnij Novgorod; † (jul.) 16-a de majo 1910 / (greg.) 29-a de majo 1910 en Sankt-Peterburgo) estis rusa komponisto, pianisto kaj dirigento.
Vivo
Balakirev, filo de oficisto kaj pianistino, ricevis unuan pianoinstruon de sia patrino. Lia instruisto Karl Eisrich konatigis lin en 1850 kun la muzikema bienulo Aleksandr Ulibiŝev, kiu dungis lin kiel pianisto kaj dirigento. En 1853 li ekstudis matematikon kune kun sia amiko, la posta verkisto Pjotr Boborikin, la universitaton je Kasan kiel ne enmatrikuliĝinto, renomiĝis en Kazan kiel pianisto kaj donis kelkajn pianoleciojn. En 1855 Ulibiŝev kunirigis lin al Sankta-Peterburgo, kie Balakirev kontaktis kun Miĥail Glinka kaj entuziasmiĝis por ties vizio de nacia rusa muziko. La pledado de Glinka malfermis al Balakirev pli vastajn cirklojn de la Peterburga muzika vivo, tiel ke dum la sekvaj jaroj li povis konatiĝi kun la iamaj membroj de la t.n. potenca grupeto. Post kiam fine de la jaro 1862 Aleksandr Borodin aliĝintis, la formado de la "kvinopo" festis finita. Balakirev transprenis je tio la funkcion de instruisto kaj mentoro kaj zorgis pri siaj kompozicie malspertajn amikojn, donante al ili instrukciojn por la verkado de simfonioj. Samjare li fondis la Liberan Muziklernejon kiel konkurenca institucio al la Petrburga konservatorio. Ĉe la libera muziklernejo li fariĝis asistanto de la direktoro Gavriil Lomakin. Krome li entreprenis en la 1860-aj jaroj kelkajn vojaĝojn tra la Kaŭkazo kaj la Volgo-regiono, por kolekti popolkantojn. Ekde 1867 ĝis 1869 li estris la koncertojn de la Rusa Muzik-Asocio sukcede al Anton Rubinstein.
Tonlingvaĵo
Kiel studinta pianisto Balakirev unue sekvis la modelon de Frédéric Chopin kaj komponis brilajn salonpecojn. La renkontiĝo kun Miĥail Glinka tamen efikis sencoŝanĝon. Ekde nun li turniĝis al kreado de origine rusa nacia stilo, kiun karakterizas la uzado de rusaj popolkantoj kaj -dancoj. Tio sekvigis uzadon de modaloj, ĝis tiam nekonata, kaj eksterkutimaj harmonioj. Krom tio oreltiklas lia prefero de orientumismoj, precipe por melodioj el la Kaŭkazo. Krome li orientiĝis je Franz Liszt, kies influo ekkoneblas malpli stile, sed plie je la formelekto, t.e. la elekto de ĝenroj, la prilaborado de temoj kaj en la pianisma aranĝado. Tiel Balakirev evoluis, elire de Miĥail Glinka, profundege rusan muzikon, kiu sin rigardis la malon de okcidentuma (kaj precipe itala) muziko. Pro lia estreco en la „potenca grupeto“ Balakirev povis pludoni al aliaj komponistoj siajn idealojn, per kiuj li decide stampis la rusan muzikon. Probleme je lia instruado estis precipe la rezigno pri teknikaj ekzercoj kaj muzikteorio. Balakirev mem neniam ricevintis kompozicio-instruon, sed akiris siajn konojn per la legado de partituroj ktp. Cetere li opiniis, ke teknikaj ekzercoj malhelpus la inspiron kaj "okcidentumus" la muzikon. La manko de teknikaj lertecoj tamen kreis je liaj lernantoj parte ne malgravajn problemojn.
Graveco
Balakirev ege gravas kiel fondinto de tuta epoko. La komponaĵojn de Balakirev nuntempe preskaŭ neniam prezentas en koncertejoj, kvankam liaj verkoj surmontras grandan originalecon kaj interesige bonan teknikon. La kaŭzo por ci tiu neglekto estas historia: Balakirev plejparte sin dediĉis en la 1860-aj jaroj al la prosperigo de siaj kunbatalantoj, tamen mem komponis nur malmultan kaj plejparte lasis siajn komponaĵojn nekompletigitaj. Dum la sekvaj jaroj li eniris la supre menciitan krizon, kaj nur ekde la 1880-aj jaroj li denove komponis. Tiam li okupiĝis pri siaj nekompletaj komponaĵoj, tamen lia stilo ne ŝanĝiĝis. Pro tio liaj verkoj, kiujn li nur nun finfaris kaj prezentis, ne plu estis enmodaj. Se Balakirev prezentus ilin jam en la 1860-aj jaroj, ili enirintus la historion kiel revoluciaj pioniraĵoj. Sed tiel lia sorto estis tiu de malfruiĝinto. Bedaŭrinde la plimulto el siaj komponaĵoj, kiuj fakte estas rimarkindaj, ĝis nun restis preskaŭ sen atento.
Joel Barlow
Joel BARLOW (n. la 24-an de marto 1754 - m. la 24-an de decembro 1812) estis usona poeto kaj politikisto.
En 1778, li verkis kontraŭsklavecan poemon titolitan The Prospect of Peace. Ekde septembro 1780 ĝis la fino de la usona sendependa milito, li fariĝis pastro en brigado de Masaĉuseco. Li poste enloĝiĝis en Konektikuton kaj fondis la ĉiusemajnan gazeton American Mercury.
En Hartford (Konektikuto), li fariĝis membro de grupo da junaj verkistoj, inter kiuj cetere estis Lemuel Hopkins, David Humphreys kaj John Trumbull. Tiu grupo estis konita kiel la Hartford Wits.
Rivero Pisueña
Pisueña estas rivero en la nordo de Hispanio. Ĝi fluas tra la aŭtonoma komunumo Kantabrio. Ĝi elfluas en la vilaĝo La Garma, en la municipo Selaya kaj enfluas en la riveron Pas (fine enfluantan en Atlantikon).
Fiŝkaptado estas populara en la rivero kaj estas permesata inter la akvo-rezervujo de Villacarriedo ĝis ponto en Santa María de Cayón, inter majo kaj julio.
Gabriel Cramer
Gabriel CRAMER ([Gabriel Kramer], Kramero ; naskiĝis la 31-an de julio 1704 en Ĝenevo, mortis la 4-an de januaro 1752 en Bagnols-sur-Cèze) estis svisa matematikisto kaj fizikisto.
Lernanto de Johann Bernoulli (publikigis lin verkojn), profesoro de Universitato de Ĝenevo.
Blanknaĝila delfeno
La blanknaĝila delfeno aŭ ĉina rivera delfeno (Lipotes vexilifer) vivis en la rivero Jangzio, propra al Ĉinio. Ĝi vidiĝis en rivero kaj lagoj de la provincoj Hunano, Hubejo, Ĝjangŝio kaj Anhujo, kaj estas alinomata pando en akvo. Ĝi estas nun formortinta specio. Lastatempe specialistoj de akvoanimaloj de Ĉinio avertis, ke en 2006 nombris 17 blanknaĝilaj delfenoj, la unuaklasaj protektataj bestoj de Ĉinio. Oni baldaŭ ne alprenis pli specialan rimedon por urĝa helpo, kaj la speco pereis en la venontaj 20 jaroj. Oni planis liveri ilin al lago Tian-e-Zhou, iama parto de Jangzio. Sed tio estis tro malfrue. En decembro 2006, sciencistoj proklamis la specion "formortinta besto".
Priskribo
La femalo estis pli granda ol la maskla kaj ĝia korpo longis 2,5 m kaj pezis 170 kg, dum la maskla longis 2,2 m kaj pezis 125 kg. La dorso estis helgriza kaj la ventro neĝblanka. Ĝi havis longan muzelon, ĉe kies supra kaj malsupra makzeloj dense viciĝis pli ol 130 dentoj. Ĝia frunto rondforma kaj elstara estis voĉorgano. Blanknaĝila delfeno ŝatis vivi grupe kaj la idoj ĉiam naĝis inter la maturiĝintaj. La okuloj estis malgrandaj kaj preskaŭ degenerintaj. La orelkavoj malgrandaj kiel kudrila trueto troviĝis malantaŭ-alsupre de la okuloj. La blanknaĝila delfeno vivis tiom longe en malklara akvo de la rivero, kaj ĝia vidado degeneris. Sed ĝi havis bonan aŭdon pro la sonricevilo sur la globforma nazpinto. Pere de sonondoj ĝi trovis kaj kaptis manĝaĵon. La okuloj estis malgrandaj kaj preskaŭ degenerintaj. La orelkavoj malgrandaj kiel kudrila trueto troviĝis malantaŭ-alsupre de la okuloj. Ankaŭ la haŭto de delfeno estis neordinara, ke ĝi konsistas el du tavoloj, inter kiuj estis multaj tubformaj spongecaj substancoj, kiuj glitas por moderigi la baron de la akvo dum naĝado. Kiam la delfeno naĝis en ekstrema rapideco, eĉ torpedo ne povis superi ĝin.
Vivmaniero
Blanknaĝila delfeno maturiĝis en la aĝo de 6 jaroj kaj la femala gravediĝis en ĉiu dua jaro kaj naskis unu au du idojn post 10 monatoj.
Ĝi malsupre spiris per la pulmoj kaj vivis ĉiam en akvo. Dum naĝado ĝi svingis la grandan kaj platan vostnaĝilon supren kaj malsupren. Elspirante ĝi produktis laŭtan sonon. La blanknaĝilaj delfenoj vivis en la mez- kaj malsupra partoj de Jangzi-rivero kaj la lagoj Dongting, Pojang kaj Honghu, kiuj ligiĝas kun la rivero. Ili ŝatis vivi pare aŭ grupe, iam eĉ dekkelkope. Dum naĝado antaŭe gvidis virdelfenoj kaj la delfeninoj kun siaj idoj sekvis ilin. La blanknaĝilaj delfenoj manĝis dolcakvajn fiŝojn, akvoherbojn kaj insektojn. Ili glutis la manĝajojn sen maĉado. Ili moviĝis malrapide kaj spiris post ĉiu 20a aŭ 30a sekundo. Surprizite ili rapidis en profundan akvon kaj restis tie 135 sekundojn. Blanknaĝilaj delfenoj pariĝis en la fino de vintro kaj komenco de printempo. Post unujara gravedeco delfenino naskis ĉiufoje unu idon. Post 5-6 jaroj la ido maturiĝis.
Scienca valoro
La blanknaĝila delfeno estis unu el la du specoj de dolĉakvaj balenoj en Cinio. Ĝi havas gravan sciencan valoron, en biologio, bioniko kaj fiziologio. Lastatempe ĝia nombro estis ege malgranda.
En 1980 oni kaptis virdelfenon kaj bredis ĝin en la Instituto de Akvaj Vivuloj sub la Ĉina Akademio de Sciencoj. Ĝi, nomata "Ĉjiĉji", bone vivis tie ĝis 2002.
Sciencistoj diris, ke blanknaĝila delfeno valoris ne nur por homa distrado, sed ankaŭ por scienca esplorado rilate bionikon, biologion, arkeologion, militan sciencon kaj multajn aliajn fakojn.
Situacio
Komence de la 1980-aj jaroj oni nombris ĉirkaŭ 400 blanknaĝilajn delfenojn. Sed en 1986 oni nombris nur 300 en 48 grupoj. En 1990 oni nombris malpli ol 200 kaj en 1994 malpli ol 100. Kiam ĝi reduktiĝis al la nombro nemultigebla, ĝi jam venas al pereo. Kalkulante laŭ la rapideco de malmultiĝo de la nombro de la blanknaĝilaj delfenoj en Jangzio, la specialistoj avertis, ke en malpli ol 10 jaroj restos nur kelkaj blanknaĝilaj delfenoj kaj la speco nesaveble malaperos pro endogamio kaj genodegenero, malgraŭ ajna klopodo de homoj.
Oni atribuas la danĝeran situacion de blanknaĝilaj delfenoj al la homoj. Enketado montris, ke perforta morto de blanknaĝilaj delfenoj estis kaŭzita de ŝiphelicoj. Kaj la aliaj kaŭzoj de malmultiĝo de blanknaĝilaj delfenoj estas kontrauleĝa kaptado, malpuriĝo de la akvo de Jangzio, kontraŭleĝa sablofosado ktp.
La situacio de la blanknaĝilaj delfenoj en la naturo estas ege maltrankviliga, kaj ankaŭ la stato de la bredataj delfenoj ne vidigas luman estontecon. Qiqi estis la unika bredata delfeno, kiun oni kaptis en 1980. Ĝi mortis en la 14-a de julio de 2002 pro senileco, en la aĝo de 25 jaroj.
Oni neniam sukcesis en ĝia arta reproduktado, sed maltrankvilaj sciencistoj multe klopodis por savi la specon kaj elmetis multajn metodojn, ekzemple surloka protektado, arta reproduktado, klonado, aliloka protektado k.s. Pro la pli kaj pli vigla homa aktivado kaj daŭra malboniĝo de la akva medio de Jangzio, la blanknaĝilaj delfenoj jam ne povas vivi kaj generi en Jangzio. Evidente la metodo de surloka protektado ne efikis.
Arta reproduktado estas unu el la efikaj metodoj por savi la pereontajn animalajn specojn. Sukcesa arta reproduktado de pando, aligatoro de Jangzio kaj aliaj raraj animaloj savis ilin el pereo. Sed arta reproduktado de delfenoj estis tre malfacila. En la pasintaj 20 jaroj oni multe klopodis por arta reproduktado de blanknaĝila delfeno, sed longa distanco restos por atingi la sukceson.
Specialistoj montris, ke transloĝigo de delfenoj estas la sola kaj lasta praktikebla metodo por savi la blanknaĝilajn delfenojn el pereo. Ili proponis kapti laŭeble pli multajn delfenojn en Jangzio kaj transloĝigi ilin en la rezervejon Tian'ezhou speciale pretigita por ili proksime de Shishou kaj en la basenon speciale pretigitan por blanknaĝilaj delfenoj en la Instituto de akvoanimaloj de Wuhan sub la Ĉina Akademio de Sciencoj. Alia speco de delfeno -- rivera delfeno -- jam estis sukcese transloĝigita kaj reproduktita en Tian'ezhou. El tio oni povis ĉerpi sperton por transloĝigi blanknaĝilajn delfenojn.
Jodoetano
Etila jodido estas senkolora, brulema kemia komponaĵo, kemia formulo C2H5I, preparata per varmigo de la etanolo kun jodo kaj fosforo. Ĉe kontakto kun la aero, ĉefe sub lumefiko, ĝi malkomponiĝas kaj iĝas flava aŭ ruĝeca pro la dissolvita jodo.
Ĉar etila jodido estas bona volatila grupo, ĝi plenumas bonan rolon kiel etiligagenton kaj uzatas ankaŭ kiel promocianto de hidrogena radikalo. Ĉi-substanco malheliĝas kontakte kun la aero pro liberigo de jodo.
Kalibro (inĝenierarto)
En inĝenierarto kalibro estas dimensio de peco, pli precize de la diametro interna de tubo aŭ de la diametro ekstera de cilindra aŭ sfera korpo.
Tiele kalibro (evitinda), kalibrilo, mikromezuriloj, estas ege variaj kaj utilas por determini kalibron, tio estas povas esti uzataj ĝenerale por kontroli ajnan longon, diametron ktp. Eblas trovi ilin en ajna departemento por kvalito aŭ laboratorio de metrologio.
Laŭ Francisko Azorín kalibri estas Mezuri la diametron de cilndra aŭ sfera korpo, aŭ la internan diametron de tubo. Do li koincidas tute kun PIV. Li indikas etimologion el araba kalib (kerno, modlilo). Kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj kalibro, por diametro de cilindra aŭ sfera korpo kaj kalibrigi, por fari ke iu korpo havu ian precizan kalibron.
Ĉiesfinaĵo
Ĉiesfinaĵo estas riĉe ornamita peco da ŝnuro fiksita al la frapilo de ŝipsonorilo aŭ alia sonorilo. Ĝi estas uzata por permane sonorigi la sonorilon.
La origino de la ĉiesfinaĵo estas la rivaleco inter la splisistoj kiuj volas montri sian lertecon.
Pridisputata teorio estas, ke ĉiesfinaĵo estas peco da ŝnuro kun kvasto je la finaĵo kio antaŭe, ĉirkaŭ la Ora jarcento, kiam neceseja papero ankoraŭ ne ekzistis, estis uzata sur ŝipoj por purigi la anuson post fekado. Post tio oni reĵetas la ĉiesfinaĵon en la maron. Pro la sala marakvo la finaĵo estis purigata. La alia finaĵo estis fiksita al la pavezo. Ekzemploj de tio estas videbla sur replikaĵo de la VOC-ŝipo Batavia je la Batavia-ŝipfarejo en Lelystad kaj la Halve Maen en Hoorn ambaŭ en Nederlando.
Pendolo
Pendolo estas korpo, libere turnebla ĉirkaŭ firma horizontala akso, netrairanta tra ĝia gravita centro. Se tia ĉi korpo estas klinigita el ekvilibro, ĝi faras pendolan movon. Dum ĝi alterne ŝanĝiĝas potenciala energio de la pendolo en kinetan energion de la pendolo kaj male.
Al tiu ĉi difino respondas fizika pendolo.
Ekzemplo
Ekzemplo de la pendolo povas esti globeto pendigita sur maldika ŝnureto. Tio estas modelo de mekanika oscilatoro. Libere pendigita globeto estas en ekvilibra pozicio, kiam la pezoforto egalas al la tirforto  de la pendigaĵo. Se ni klinigos la pendolon el la ekvilibra pozicio, estiĝos per kunmeto de la fortoj kaj  rezulta forto \mathbf{F}, kiu celas en la ekvilibran pozicion kreante tiel vibran movon de la pendolo. Post la kliniĝo, la pendolo periode revenas en sian ekvilibran pozicion, kie ĝi havas la plej grandan rapidecon moviĝante plu, ĝis kiam ĝi ne atingos la plej grandan kliniĝon, kaj poste ĝi denove revenas en la ekvilibran pozicion.
Ekvacio de la movado
La ekvacio de la movado estas pri la evoluo de la oscilangulo \theta: kie La solvo de tiu ekvacio ne estas izokrona, ĉar ĉi tie la periodo iomete ŝangas dum la tempo, kio ne okazas ĉe izokronaj fenomenoj. Sed pri malgrandaj anguloj, oni povas skribi: tial la pendolo iĝas pseŭdoperioda (ĝiaj movamplitudoj malgrandiĝas dum la tempo) kun periodo:
Kiam la tre malgranda froto estas neglektebla: kiu estas la periodo de izokrona simpla vibra movo.
Fakte pri tia kazo, la periodo ne dependas de la maso m, sed nur de la pendololongo l, ĉar: do
Saint-Georges-de-Reneins (stacidomo)
Saint-Georges-de-Reneins estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Saint-Georges-de-Reneins, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
El coloquio de los perros
El coloquio de los perros (La dialogo de la hundoj, titolo laŭ kiu la verko estas plej konata, kvankam fakte la vera titolo estas Novela, y coloquio, que pasó entre Cipión y Berganza, perros del Hospital de la Resurrección, que está en la ciudad de Valladolid, fuera de la puerta del Campo, a quien comúnmente llaman "Los perros de Mahudes") estas unu de la Ekzemplaj noveloj de Miguel de Cervantes.
La konsidero de tiu verko kiel sendependa novelo ene de la Ekzemplaj noveloj estas problemiga, ĉar la Coloquio estas fakte teksto kiun unu de la roluloj de la antaŭa novelo, nome El casamiento engañoso, legigas al amiko. Tiele iel ambaŭ noveloj formas ununuran unuon.
La rakonto de Berganza estas konstruita laŭ la bazaj strukturaj principoj de la pikareska romano (veturado, servo al diversaj dungintoj ktp.). Pere de la kontrasto de la komentoj de la alia hundo, nome Cipión, Cervantes pridemandas kelkajn de la principoj kaj la teknikoj de la pikareska romano, samtempe kun meditado pri la rilatoj inter literaturo, vereco kaj realo.
(6930) 1994 VJ3
(6930) 1994 VJ3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Romanengo
Romanengo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Casaletto di Sopra, Izano, Offanengo, Salvirola kaj Ticengo.
Noșlac
Noșlac [noŝlak] (hungare: Marosnagylak, germane: Grosshaus) estas komunumo en Rumanio apud Ocna Mureș, sur la maldekstra bordo de Mureș. En 1910 ĝi havis 1 115 loĝantojn (rumanoj), en 1992 — 884. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1291. Ĝia hungara loĝantaro en la 16-a jarcento pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre apartenas al ĝi: Găbud, Stâna de Mureș, Căptălan, Copand kaj Valea Ciuciului.
Károly Császár
CSÁSZÁR Károly (ĉa:sa:r) rumanuja hungara literaturhistoriisto, estekikisto, redaktoro: Kolozsvár, 28-a de januaro 1887 – 4-a de aŭgusto 1968, Budapest.
Biografio
Li finis la mezlernejon kaj universitaton en Koloĵvaro, kie li havigis diplomon de instruisto kaj doktoradon. Li studis ankaŭ en Leipzig kaj Jena. Ekde 1912 li estis mezlerneja instruisto en sia naskiĝurbo, poste direktoro de la reformita knabingimnazio. Inter 1930 kaj 1934 li estis ĉefredaktoro, poste ekde 1938 redaktoro de revuo Pásztortűz. En 50-aj jaroj li estis libroeldoneja kontrolleganto en Kluĵo. Liaj artikoloj, studoj aperis en Erdélyi Irodalmi Szemle, Erdélyi Helikon. Li estis ano de Erdélyi Irodalmi Társaság, de Erdélyi Múzeum-Egyesület kaj KZST. Li tradukis la verkon de Julius E. Lips La origino de realaĵoj (1958).
Farsi
La insulo Farsi (perse جزیره فارسی, "ĝazireje Farsi") estas unu el la iranaj insuloj en la Persa Golfo. Estas bazo de la irana mararmeo sur la insulo.
Kazuyori Mochizuki
Kazuyori Mochizuki (望月 一頼, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Ede Staal
Ede Ulfert STAAL estis nederlanda kantaŭtoro el la provinco Groningen kiu ĉefe kantis en la dialekto de Groningen.
Frua vivo
Ede Staal naskiĝis en 1941 en Warffum. Lia patro laboris kiel instruisto, kaj lia plej aĝa filo Ede pliposte volus imiti ties ekzemplon kaj mem fariĝi instruisto.
Kariero
Je la aĝo de kvin, Ede Staal komencis fari muzikon, inspirita de sia avo kiu laboris kiel enscenigisto de muzikaloj en Leens, kie li grandiĝis. Lia trarompo venis en 1974 per la kanto "I'm in the blues" (Mi estas en la bluso). En la komenco li kantis en la angla lingvo, ĉar li studis ĝin je la universitato kaj instruis ĝin en loka mezlernejo. En 1981, li komencis kanti en la dialekto de Groningen, kaj konatiĝis per la komika kanto "Mien toentje" (mia ĝardeneto) kaj kun "t Het nog nooit zo donker west" (neniam estis tiel malluma). Unu el liaj lastaj kantoj estis la emocia "Mien hogelaand" (mia altlando) en kiu li kantis pri sia amo por la provincparto en kiu li grandiĝis.
Edziĝo kaj familio
Li edziĝis al Fieke Spoel kaj fariĝis la patro de ses filoj: Hanno, Jeroen, Martijn, Elwin, Jelger kaj Jasper. Ili vivas en diversaj bienoj disaj en la provinco Groningen.
Roon Staal nevo de Ede Staal nuntempe ankaŭ furoras kiel kantaŭtoro.
Morto
Ede Ulfert Staal mortis pro pulmokancero je la apogeo de sia famo. Ankoraŭ li estas tre fama en sia hejmprovinco, sed ankaŭ en aliaj partoj de Nederlando kaj eĉ en la eksterlando.
Krimhilda
En nord-ĝermana mitologio, Krimhilda (ankaŭ konata kiel Gudrun) estas la fratino de reĝo Guntero kaj unu el la Valkirioj. Ŝi ekamis Sigurdon, sed ŝi ne plaĉas al li, tial li amis la valkirio Brunhilda.
Ŝi ludas ĉefan rolon en La Kanto de la Nibelungoj.
Josef Lada
Josef LADA (naskiĝis la 17-a de decembro 1887 en Hrusice - mortis la 14-a de decembro 1957 en Prago), estas ĉeĥa pentristo kaj desegnisto, ilustrinto de klasikaj satiraj verkoj Brava soldato Ŝvejk, Bapto de caro Vladimir kaj precipe de multaj libroj por infanoj (Mikŝo). Por lia arto estas karakteriza dika konturo kaj simpligitaj, sed vivaj formoj, tre facile kompreneblaj por etaj legantoj. Liaj vintraj motivoj tre ofte aperas sur bildkartoj, precipe Kristnaskaj.
La verkaro de Lada estas eksterordinare ampleksa.Li kreis 15 000 desegnaĵojn kaj ilustraĵojn, pli ol 400 bildojn. Li ilustris 121 porinfanajn librojn, 197 librojn por plenkreskuloj, li kreis skizojn por librokovertoj, teatroscenejoj, li kunlaboris kun desegno- kaj marionetfilmo. Li ekspoziciis siajn verkojn en multaj landoj eksterlande precipe en Parizo, Vieno, Ĝenevo, Venecio, Berlino, Edinburgo, Stokholmo, Budapeŝto, plue en Bulgario, Hungario, Ĉinio, Koreio, Vjetnamio kaj aliloke. En la japana enciklopedio li estis envicigita inter centon de la tutmonde plej bonaj ilustristoj.
Lada krome agisa kiel verkisto de porinfanaj fabeloj. Kune kun Čapek, Nezval kaj Vančura li estas unu el la fondintoj de tn."moderna fabelo" en la ĉeĥa literaturo. Por siaj meritoj li ricevis en la jaro 1947 la plej prestiĝan arttitolon "nacia artisto".
Intervista
Intervista (nome: Intervjuo) estas itala filmo de 1987 reĝisorita de Federico Fellini. En la historio Fellini akompanas japanan grupon de intervjuantoj al vizito de la studioj Cinecittà. Oni miksas scenojn de la pasinto kun la estonto, kaj la realon kun absurdaj scenoj de indianoj de filmo de Sovaĝa okcidento kun elefantoj en Etiopio. Fellini filmas adapton de la romano Amerika de Franz Kafka. Aperas ankaŭ Anita Ekberg kaj Marcello Mastroianni.
Roger Fry
Roger Eliot Fry (14a de decembro 1866 - 9a de septembro 1934) estis angla artisto kaj artkritikisto, kaj membro de la Grupo Bloomsbury. Establante lian reputacion kiel akademiulo de la Malnovaj Majstroj, li iĝis rekomendanto de pli lastatempaj evoluoj en franca pentrarto, al kio li donis la nomon Post-impresionismo. Li estis la unua figuro se temas pri levi publikan konscion pri moderna arto en Britio, kaj emfazis la formalajn trajtojn da pentrarto super la "rilataj ideoj" elvokitaj en la spektanto per ilia reprezenta enhavo. Li estis priskribita fare de la arthistoriisto Kenneth Clark kiel "unike la plej granda influo sur gusto ekde Ruskin ... Ĝis nun ĉar gusto povas esti ŝanĝita fare de unu viro, kaj ĝi estis ŝanĝita fare de Roger Fry".
Bassigney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Nuthe-Urstromtal
Nuthe-Urstromtal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Limeo
Limeo estas la frukto de la limeujo, Citrus aurantifolia, devena de Orienta Azio, simila al la citrono, sed pli malgrandaj, ovalaj, daŭre verdaj, nur finevolue hele flavaj fruktoj, havanta acidetan sukon, uzatan en la tropiklandoj kaj Usono same kiel citronsuko.
Ne konfuzu kun limedo, kio estas la frukto de Citrus limettioides, aŭ citrono (Citrus limon).
El limeo oni faras tre faman kaj konatan trinkaĵon nome Mojito kaj el tiu frukto devenas la nomo de la limea koloro.
23402 Turchina
23402 Turchina estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Galina Petrovna Turĉina, verkistino kaj darmistino en Moskvo, aŭtorino de pluraj libroj, teatraĵoj kaj skriptoj. Ŝi kunlaboras kun la Malij-Teatro, fondis la eldonejon "Lazur" (Lazuro) kaj estas la ĉef-redaktorino de tri revuoj por junuloj kaj infanoj.
Saint-Georges-de-Reneins
Saint-Georges-de-Reneins estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Arnota formikulo
La Arnota formikulo (Myrmecocichla arnoti) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Formikuloj, kiu enhavas naŭ speciojn de nigrecaj birdoj kiuj manĝas insektojn, sed ĉefe formikojn, de kio devenas la nomoj popola kaj scienca.
Ĝi estas tutnigra birdo, kiu montras tre grandan, kontrastan kaj rimarkindan blankan flugilmakulon. Ĝi estas 18 cm kaj pezas ĉirkaŭ 33 g.
Ĝi troviĝas ĉefe en centra Suda Afriko sed ĝenerale en la jenaj landoj: Angolo, Bocvano, Burundio, Demokratia Respubliko Kongo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Ruando, Sudafriko, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropika aŭ tropika seka arbaro. Ĝi manĝas ĉefe senvertebrulojn. Tiu specio estas monogama. Ili nestimas en truo de arbotrunko aŭ sur branĉoj. La ino demetas 2 al 4 verdajn ovojn. Ili videblas pare aŭ are, sed ne solaj.
Joseph Priestley
Joseph PRIESTLEY (n. la 13-an de marto 1733 - m. la 6-an de februaro 1804) estis brita teologiisto, disidenta ekleziulo, naturfilozofo, edukisto kaj politika teoristo, kiu skribis pli ol 150 verkoj. Oni kutime atribuas al li la malkovron de oksigena gaso, kvankam tia aserto ankaŭ ekzistas koncerne Wilhelm Scheele kaj Antoine Lavoisier.
Dum lia vivo, la granda scienca renomo de Priestley devenis de tio, ke li malkovris sodakvon kaj multe verkis pri elektro.
Blanka lupeno
Blanka lupeno (Lupinus albus) estas unujara planto de la grupo de la Faboideoj (Faboideae), kiu hejmiĝas kaj estas kultivata en la okcidenta mediteranea regiono kaj Mezeŭropo.
Karakterizaĵoj
La blanka lupeno estas unujara, herba planto, kiu atingas kreskoalton de 20 ĝis 100 (malofte ĝis 180) centimetroj. La tigoj estas supre disbranĉitaj kaj estas silke-vile harecaj.
La folioj estas kvin- ĝis naŭ-nombre palmataj. La palmataj folietoj havas tigeton kaj formon de renverse ovaj. La plej malsupraj folioj longas 2,5 ĝis 3,5 centimetrojn kaj larĝas 1,4 ĝis 1,8 centimetrojn. Ĉiuj estas pintaj kaj je la supra surfaco kalvaj kaj je la malsupra surfaco ec. La stipuloj estas rigidharecaj.
Floroj kaj fruktoj
La floroj sidas ĉe maldensa grapoloj. La unuopaj floroj havas tigetojn. La brakteoj ne estas kadukaj. La petaloj longas 15 ĝis 20 mm kaj estas blankaj, la pinto de la tigeto estas blueca. La stigmoj estas globformaj. La planto floras en Mezeŭropo de junio ĝis septembro.
La guŝaj fruktoj longas ses ĝis dek centimetrojn kaj larĝas 11 ĝis 20 milimetrojn. Ili estas flavaj. La guŝo enhavas kvar ĝis ses semojn.
Kromosomoj
La kromosomnombro estas 2n = 50.
Enhavosubstancoj
La planto enhavas venenajn kinolizidino-alkaloidojn. Oni distingas du kenotipojn: amaraj lupenoj kun 0,3 ĝis 3 % alkaloidoj en la semoj, kaj dolĉaj lupenoj kun 0,004 ĝis 0,01 % da alkaloido en la herbo.
Disvastigo kaj kreskejoj
La blankaj lupenoj hejmiĝas en la okcidenta mediteranea regiono kaj en Mezeŭropo. La specio estas malpli kalka kaj frostsentema ol la flava lupeno (Lupinus luteus).
Utiligado
La blanka lupeno estas kultivata pro la alta enhavo de proteinoj kaj karbonhidratoj. La blanka lupeno estas ŝatata nutraĵplanto en kelkaj mediteraneaj regionoj –precipe en Egiptujo.
En la tradiciaj regionoj, en kiu ĝi estas kultivata, la blanka lupeno ankaŭ estas uzata kiel homa nutraĵo post la forigo de la amaraĵoj. Oni aldonas al la grena faruno 10 ĝis 20 % de lupena faruno. En Italujo, Hispanujo, Portugalujo kaj kelklaj aliaj regionoj, kiel en Brazilo la semoj estas ŝatata nutraĵo (itale: lupini, portugale: tremoços, hispane: altramuces aŭ chochos, tramussos, eŭske: eskuzuria, galege: chícharos de raposo)
Grymov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788.
Fondaĵo Eva Perón
La Fondaĵo Eva Perón estis institucio kreita de Eva Perón, edzino de la prezidento de Argentino, Juan Domingo Perón cele havigi socialan helpon, kiu funkciis el 1948 al 1955. Dekomence nomiĝis "Fundación María Eva Duarte de Perón" kaj en 1950 iĝis la "Fundación Eva Perón".
Ĝardenoj de Aranjuez
La Ĝardenoj de Aranjuez estas arigo de arbaroj kaj parkoj ornamitaj per multnombraj fontanoj kaj statuoj, apud la rivero Taĵo kaj la Reĝa Palacio de Aranjuez (Madrida Regiono, Hispanio). Ili estas zorgataj de la Nacia Heredaĵo de la hispana monarkio kaj ankaŭ estas en la listo de Kultura Pejzaĝo Monda Heredaĵo de la Unesko en 2001.
La Ĝardenoj estas kvar Parterre, Isla, Príncipe kaj Isabel II.
Yushi Makita
Yushi Makita (牧田 有史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
La Tremblade
La Tremblade estas marborda franca komunumo situanta en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio.
Geografio
La Tremblade troviĝas en la duoninsulo de Arvert (presqu’île d’Arvert), inter la Atlantiko kaj la rivero Seudre. La najbaraj komunumoj estas Les Mathes sude kaj Arvert sudoriente; nordoriente ĝi estas konektita al Marennes per ponto super Seudre. Norde estas trans markolo la insulo Oléron.
Grandan parton de la komunumo kovras arbaro, kiu ĉefe konsistas el marbordaj pinoj.
Honoré Bourguignon
Honoré Bourguignon, en esperanto Honoreo Burginjono (1899-1944), estis franca instruisto kaj esperantisto, aktiva en la laborista movado.
Vivo
Li naskiĝis la 15an de decembro 1899 en Tulono. Lia patro estis dungito ĉe la urba gaskompanio kaj lia patrino estis instruistino. Kiel sia patrino, kiel siaj geavoj ĉe la patrina flanko, li elektis la instruistan karieron. Li instruos sinsekve en Signes (Sinj), Saint-Maximin (Sankt-Maksimen), Besse-sur-Issole (Bes-sur-Isol), Callian (Kaljan). Ĉiuj tiuj vilaĝoj troviĝas en la Vara departemento (Suda Francio). Li estis tre frua adepto de la metodoj provataj kaj propagandataj de Célestin Freinet al kiu lin ligis profunda amikeco.
Li esperantiĝis en 1931, preskaŭ tuj alprenis respondecojn inter la esperantistaj instruistoj, kaj organizis plurajn esperantistajn somerlernejojn en Francio. Li ludis grandegan rolon en la reaktivigo de IAREV en 1934, interalie per eldonado de ties gazetoj.
Partoprenis al la Rezisto-movado kontraŭ la nazioj dum la Dua mondmilito. Estis arestita fine de la milito kaj sendita al la koncentrejo de Dachau, kie li mortis la 23an de decembro 1944.
Balnibarbio
Balnibarbio (Balnibarbi) estas fikcia lando de la libro La vojaĝoj de Gulivero de brita verkisto Jonathan Swift. Laŭ la libro, Gulivero vizitis ĉi tiun landon en la jaro 1708. La ĉefurbo de Balnibarbio estas Lagado. Sed la reĝo de Balnibarbio vivas ne en Lagado, sed sur fluganta insulo Laputo. Lingvoj de Balnibarbio kaj de Laputo estas la samaj.
Loĝantoj de Balnibarbio estas tre forlogitaj pri variaj projektoj pri reorganizo de tekniko kaj aliaj sferoj de vivo. La projektoj estas tre stultaj, sed la homoj esperas pri grandiozaj efektoj de la projektoj en estonto kaj vivas tre malriĉe, ĉar direktas multajn penojn al la projektoj kaj neglektas kutiman laboron.
Loko
Laŭ la libro, Balnibarbio situas en nordorienta parto de Pacifiko.
Formo de regado
Balnibarbio estas monarkio regata de la reĝo de Laputo (fluganta insulo kapabla flugi super Balnibarbio). Probable, ekzistas parlamento de Balnibarbio, ĉar en la libro de tempo al tempo oni mencias pri senatanoj; sed estas ne konata, kie la parlamento situas: en Balnibarbio aŭ sur Laputo.
De tempo al tempo la reĝo uzas la flugantan insulon por ke sufoki ribelojn en Balnibarbio: la insulo stopas super ribelanta urbo ŝirmante Sunon kaj pluvojn; okazas ke ŝtonoj estas ĵetata al domoj de ribelantoj; se la ribelo daŭras, la reĝo povas decidi dispremi la urbon mallevante la insulon sur ĝin, sed ĉi tio okazas tre malofte.
Ĉirkaŭ la jaro 1705 aŭ 1706 la reĝo provis uzi ĉi tiujn metodojn por ke sufoki ribelon en urbo Lindalino. Sed loĝantoj de la urbo provis detrui diamantan bazon de Laputo plirapidigante ĝian malleviĝon per 5 magnetoj starigitaj por ĉi tio sur 4 turoj kaj roko. Sekve la reĝo lasis Lindalinon trankvila, kaj ĉi tiu urbo fakte restis sendependa ŝtato.
Proĵektado
Ĉirkaŭ la jaro 1668 iuj loĝantoj de Balnibarbio vizitis Laputon kaj parte adoptis pensmanieron de laputanoj. Ili komencis sin okupi en Balnibarbio pri tiel nomata proĵektado - specifa tipo de projektado. Estis organizata Akademio de Proĵektistoj en la ĉefurbo Lagado; pli malfrue samaj akademioj estis organizataj en aliaj urboj de Balnibarbio. Projektoj prilaboratoj dum la proĵektado estas nomataj proĵektoj. Ili estas tre stultaj.
Ekzemploj de la proĵektoj: ricevi lumon el kukumoj; ricevi nutraĵon el ekskremento; konstrui domojn komencante de tegmento; utiligi araneojn por produktado de ŝtofoj.
Loĝantoj de Balnibarbio estas tre forlogitaj pri ĉi tiu proĵektado kaj estas tre malriĉa. Profesoroj de Akademio de Proĵektistoj ofte petas vizitantojn doni monon por ilia "scienco". Sed la homoj esperas pri grandiozaj efektoj de la projektoj en estonto. Nur malmultaj loĝantoj de Balnibarbio ne okupas sin pri proĵektoj; ilia reputacio en la lando estas malbona.
Ravi (rivero)
La rivero Ravi (ਰਾਵੀ,, इरावती, परुष्णि, रावी) estas translima rivero kiu trapasas Nordokcidentan Baraton kaj Orientan Pakistanon. Ĝi estas unu el ses riveroj de la Indusa Sistemo en Panĝabio (Panĝab signifas "Kvin Riveroj"). La akvoj de la rivero Ravi estas atribuitaj al Barato laŭ la Indusakva Traktato. Laŭ tiu Traktato de 1960, la akvoj de la Ravi kaj de kvin aliaj riveroj estas dividataj inter Barato kaj Pakistano. Sekve, la Indusbasena Projekto estis disvolvigita en Pakistano kaj en multaj interbasenaj transpasoj, irigacio, akvoenergio kaj multcelaj projektoj estis konstruitaj en Barato.
József Török (pastro)
József Török [jOĵef torok], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Török József György estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto, membro de Malta Ordeno.
József Török naskiĝis la en Makó, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Török maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1965, poste li estis laboristo. Li studis en la Katolika Teologia Akademio inter 1970-1976. Li pastriĝis en 1975 en Székesfehérvár, en la sekva jaro li akiris diplomon. Li estis pastro en Preĝejo de Naskiĝo de Maria (Csepel) (1975–1978), poste helpe de stipendio li plustudis 2 jarojn en Sorbonne kaj aliaj francaj universitatoj, fine li doktoriĝis en 1980. Hejmnenveninta li instruis en la Teologia Akademio (titulara eksterordinara instruisto (1980-1983), publika eksterordinara instruisto (1983-1987), publika ordinara instruisto (1987-)). Li estis dekano inter től 1990–1992. Li instruis ankaŭ en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt inter 1990 kaj 2020. Li pensiuliĝis en 2017. Li ricevis 3 premiojn inter 1994-2001, en 1998 li ricevis la eklezian titolon prelato.
Gatuna Akvobaraĵo
La Gatuna Akvobaraĵo estas granda akvobaraĵo sur la rivero Chagres en Panamo, ĉe la urbo Gatun. La akvobaraĵo, konstruita inter 1907 kaj 1913, estis ŝlosila elemento de la Panama Kanalo; ĝi eltenas la artefaritan Gatunan Lagon, kiu siavice portas ŝipojn dum 33 km el ties trafiko tra la Istmo de Panamo. Aldone, hidroelektra centralo ĉe la akvobaraĵa stacio generas elektron kiu estas uzata por funkciigi la kanalajn kluzojn kaj alian ekipaĵon de la kanalo.
La konstruado de tiu akvobaraĵo estis granda inĝenierada atingo, duaranga nur post la paralela elfosado de la Kulebra Tranĉo; je la epoko de la konstruado, tiu akvobaraĵo estis la plej granda akvobaraĵo en la mondo, kaj la Lago Gatuno estis la plej granda baraĵlago en la mondo.
Panská Ves
Panská Ves (Herrndorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 3 km de Dubá. Vivas ĉi tie. En 2011 estis ĉi tie registritaj 19 adresoj.
Panská Ves situas en katastra teritorio Nedamov kun areo 3,53 km². Ĝi estas konsisto de teritorio PPR Kokořínsko.
Observatorio
La vilaĝo estas konata pro Observatorio Panská Ves kaj telemetria stanicio, kiun ĉi tie trafikas Instituto de fiziko de atmosfero de Akademio de sciencoj de Ĉeĥio kiel sian dekroĉitan laborejon. Dum la tempo 35 jaroj – ĝis decembro de 2002 – de ĉi tie estis ekzemple retenata komuniko kun satelitoj Magion 1 ĝis 5.
(6934) 1994 YN2
(6934) 1994 YN2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Meteș
Meteș [meteŝ] (hungare: Metesd) estas komunumo en Rumanio okcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 952 loĝantojn (rumanoj), en 1992 — 460. Ĝia unua mencio estas el 1338. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre apartenas al ĝi: Ampoița, Isca, Lunca Ampoiței, Lunca Meteșului, Poiana Ampoiului, Poiana Ursului, Pădurea, Presaca Ampoiului, Remetea, Tăuți kaj Văleni.
Teritorioj maldekstre de la Rejno
Teritorioj maldekstre de la Rejno aŭ Maldekstra flanko de la Rejno (Germanujo) estas la teritorioj kiuj situas orografie maldekstre de la rivero Rejno kaj pri kiuj Francujo kaj Germanujo ofte interbatalis.
Precipe tiu esprimo estas uzata (france Rive gauche du Rhin) por tiu teritorio en la okcidento de Germanujo, kiu estis konkerita de Francujo en la Unua Koalicio-Milito kaj aneksita. La pruvo krei tiel nomatan cisrejnan respublikon malsukcesis. Tial tiu regionoj estis organizitaj laŭ franca ekzemplo en departementoj. El partoj de tiu teritorio estiĝis 1816 la bavara Rheinkreis (distrikto Rejno) aŭ (Rheinpfalz) kaj la hesa provinco Rejnhesio. La nordajn regionojn ricevis Prusio kaj apartenis unue al la provincoj Jülich-Kleve-Berg kaj grandduklando  Niederrhein. El tiuj du provincoj fariĝis en la jaro 1822 la Rejnprovinco. Tiuj sude situantaj maldekstrarejnaj regionoj, kiuj jam apartenis ekde la 17a kaj 18a jarcento al Francujo, venis nur jam en 1871 sub germana administrado kiel Reichsland Elsaß-Lothringen (= regna lando Alzaco –Loreno).
Altorricón
Altorricón (El Torricó) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Altorricón estas parto de la nomita "Aragona Strio", ĉar ĝi estas teritorio de katalunparolantoj de Aragono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko La Litera, inter la riveroj Cinca okcidente kaj Noguera Ribagorzana oriente. La municipa teritorio limas norde kaj okcidente kun Tamarite de Litera en la komarko.
La loĝloko Altorricón mem kiel sidejo de la municipo (265 msm) estas je 93 km sudoriente de Huesca. Ĝi estas sude de la Kanalo de Aragono kaj Katalunio kaj komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-1240 norde kun Tamarite de Litera, kaj sude kun la nacia ŝoseo N-240 ĝuste ĉe la limo inter Aragono kaj Katalunio, kiu komunikas kun Binéfar nordokcidente kaj kun Almacelles jam en Katalunio.
Historio
Oni trovis restaĵojn de loĝado en Neolitiko kaj Bronzepoko.
Teritorioj maldekstre de la Rejno
Administracia strukturo
Dum la franca tempo kaj ankaŭ iom pli longe ekzistis jenaj departementoj
Altorricón
Historio
Dum la Mezepoko Tamarite estis unu de la plej gravaj kernoj de la Regno Aragono. La historio de Altorricón estas ligita al apuda urbo Tamarite de Litera, ĝis separiĝo el tiu meze de la 1930-aj jaroj. Pro pliiĝo de loĝantaro de Altorricón – en 1930 jam estis 904 loĝantoj – kaj la deziro de plej granda parto de la loĝantaro ebligis la separigon disde la municipo de Tamarite de Litera, kio ekvalidis ekde la 7a de julio de 1932-
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Dume oni starigis kolektivecon en la urbo ĉefe fare de la anarkiismaj trupoj.
Teritorioj maldekstre de la Rejno
Administracia strukturo
Teritorio en Südpfalz (suda Palatinato) venis al la departamento Malsupra Rejno (Département Bas-Rhin (kun la ĉefurbo Strasburgo).
Altorricón
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Altorricón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 416 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktarboj, cerealoj) kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj bovoj) al malfermo al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Kristin Dattilo
Biografio
Dattilo kreskis en Ilinojo, Florido kaj Kalifornio, ŝi studis en la California State University, Northridge.
Dattilo debutis en 1987 en sendependa filmo The Legend of Grizzly Adams, publikigita nur en 1990. En la hororfilmo Mirror, Mirror (1990) ludis ŝi kun Karen Black pli gravan rolon. Ŝi ludis en filma komedio Ari & Sam (1991) kun Kevin Bacon kaj Kyra Sedgwick.
Aubert
Aubert aŭ pli ĝuste Autbert, laŭ la Revelatio estis episkopo de Avranches kiu vidis en sonĝo la arkianĝelon Sankta Mikaelo ordononante konstruon de sanktejo sur la Monto Sankta Mikaelo. La nomo de la episkopo Aubert aperas antaŭ la 11-a jarcento en neniu alia teksto, oni trovas ĝin nur en postaj tekstoj bazitaj sur la Revelatio. Tial kaj pro la proprecoj de la episkopo, ŝajnas ke temas pri fikcia persono kiu simbolas antaŭkristanajn tradiciojn.
Altorricón
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Kristin Dattilo
Biografio
En la krimfilmo Sex Radio (1996) ludis Dattilo kun Eric Roberts kaj Stephen Tobolowsky. En la aventura filmo Coronado ludis ŝi ĉefrolon de Claire Winslow, kiu serĉas sian malaperintan amaton.
Ŝi estas plej bone konata pro ŝia rolo Yola Gaylen en la serio The Chris Isaak Show de 2001 ĝis 2004. Aldone, ŝi aperis en pliaj serioj kiel en epizodo de CSI: Crime Scene Investigation, en naŭ epizodoj de Dexter, en tri epizodoj de Tracey Takes On, kaj en pliaj ekzemple en Beverly Hills, 90210, Angel, Friends kaj Two and a Half Men.
Dattilo estas rememorigata kiel ludanto en la muzikvideo de kanto de Aerosmith, "Janie's Got a Gun".
La frato de Kristin Dattilo, Bryan Dattilo, estas same aktoro (Days of our Lives.
Péter Hercz
HERCZ Péter [pr. herc) estas rumanuja hungara operkantisto (baso) naskita en Oradea la 6-a de februaro 1954.
Aubert
La fondiĝo de la Monto Sankta Mikaelo
Laŭ la Revelatio, Autbert vidis en sonĝo la arkianĝelon, kiu postulis konstruadon de sanktejo sur la pinto de la monto Tombo por honori la sanktulon ne nur sur la monto Gargano, sed ankaŭ tie ĉi. Dum la episkopo meditis la aferon por certigi ĉu vere estis disendita sonĝo, li ricevis duan vizion. Sed ankaŭ tiun ĉi li ne obeis, sed preĝis por certiĝi pri la vizio. Samtempe virbovo estis ŝtelita kaj kaŝita sur la monto. La tria averto ordonis al Autbert, iri tuj al la monto, kaj ne plu foriri ĝis finkonstruo de la sanktejo. Por pruvi tion oni montras ankoraŭ hodiaŭ la ŝtonon kie sidiĝis la episkopo kaj kiun markis la arkianĝelo per fingrospuro. Demandante sin kie konstrui la sanktejon la episkopo ricevis anĝelan mesaĝon ke la loko estu tie, kie estis ligita la virbovo, kaj por la grandeco, ĝi estu la tuta loko, kiun la virbovo tretis. Post tio li liberigu la virbovon kaj ĝi estu redonita al sia posedinto. Kiam Autbert kunigis homojn por purigi la lokon, ili trovis grandegan nemoveblan ŝtonon, kiun fine sukcesis forpuŝi nur Blain, laboristo kaj patro de 12 filoj, kun la helpo de Sankta Mikaelo. La episkopo ankoraŭ ne certis pri la grandeco de la konstruaĵo, kaj tial roso kovris la monton kaj restis seka nur la loko kie la sanktejo estis konstruota. Kaj fine la episkopo laŭdante Dion kaj petante helpon de la arkianĝelo eklaboris.
Anna Laetitia Barbauld
Anna Laetitia BARBAULD (aŭ denaske AIKIN, n. la 20-an de junio 1743 - m. la 9-an de marto 1825) estis elstara brita poetino de la 18-a jarcento. Ŝi cetere estis eseistino kaj verkistino de porinfana literaturo.
Barbauld spertis sukcesan karieron, kvankam profesiaj verkistinoj estis tiutempe ankoraŭ tre maloftaj. La literatura kariero de Barbauld subite ĉesiĝis en 1812, per la eldono de ŝia poemo Eighteen Hundred and Eleven, kiu vigle kritikis la partoprenadon de Britio en la napoleonaj militoj. La verkistino estis ofendita de la akraj komentoj pri sia verko, kaj tial neniam pluskribis.
Pipo pipo
Surinama bufo aŭ Pipo pipo (latine Pipa pipa) estas specio de rano aŭ bufo (ĝi estas vera nek rano nek bufo) el la familio de Pipedoj. Ĝi estas malhelbruna kaj 10 cm longa.
Disvastiĝo
Ĝi vivas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, Peruo, Surinamo, Trinidado kaj Tobago kaj Venezuelo.
Ĝia natura hejmo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj ebenaĵoj, arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj marĉoj, marĉoj, dolĉakvaj marĉoj kaj alternaj dolĉakvaj marĉoj.
Partikulara kutimaro
Ĝi portas siajn idojn sur la dorso sub la haŭto. Sur la dorso de la ino kreskas mola haŭto spongoforma, sur kiu troviĝas multe da kavetoj, kio utilos kiel idejo. Dum la reprodukta sezono la kloako de la ino kurbiĝas etende al la dorso kaj iĝas tubejo; tiam virbufo fekundas tie kaj gluigas la ejojn. La ovoloj fariĝis bufidoj post 3 monatoj.
Romano di Lombardia
Romano di Lombardia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj [Bariano]], Cologno al Serio, Cortenuova, Covo, Fara Olivana con Sola, Fornovo San Giovanni, Martinengo kaj Morengo.
Idries Ŝah
Idries Ŝah, ankaŭ Idries Shah (en paŝtuna lingvo: ادريس شاه‎, en urdua: ادریس شاه‎; 16a de Junio 1924 – 23a de Novembro 1996), konata ankaŭ kiel Idris Shah, denaske Sayed Idries el-Hashimi (en araba: سيد إدريس هاشمي) kaj per la plumnomo Arkon Daraul, estis verkisto kaj instruisto en la sufiisma tradicio, kiu verkis ĉirkaŭ tri dekojn da libroj pri temoj game el psikologio kaj spiriteco al veturlibroj kaj kulturaj studoj, kaj ankaŭ grava pensulo de la 20-a jarcento.
Naskiĝinta en Hindio, posteulo de nobela familio de Paŝtunoj el Afganio, Ŝah kreskiĝis ĉefe en Anglio. Liaj fruaj verkoj centriĝis al temoj kiel magio kaj sorĉado. En 1960 li fondis eldonejon nome Octagon Press, kaj produktis tradukojn de klasikaj tekstoj de Sufiismo same kiel propraj verkoj. Lia plej ikona verko estis La Sufiistoj, kiu aperis en 1964 kaj ricevis laŭdojn internacie. En 1965, Ŝah fondis en Londono la Institute for Cultural Research (Instituto por Kultura Esplorado), nome edukorganizo dediĉita al la studo de la homa konduto kaj de la kulturo. Simila organizo, nome la Institute for the Study of Human Knowledge, konata ankaŭ kiel ISHK (Instituto por la Studo de la Homa Konduto) ekzistas en Usono, sub estreco de la psikologo kaj profesoro de la Universitato Stanford Robert Ornstein, nomumita de Ŝah kiel lia sendito en Usono.