cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Por Pli Justa Mondo
Por Pli Justa Mondo (M+J) estas hispana politika partio limigita al nacia medio kaj kreita en 2004, kies ĉefa celo estas, laŭ ties statutoj, la malaperigo de malriĉeco kaj la lukto kontraŭ la malegaleco en la mondo. Ĝi promocias la sendiskutan plenumadon de la Jarmilaj Evoluigaj Celoj, la pliigon de la kvanto kaj kvalito de la Oficiala Disvolva Helpo (ODH), la fermon de Centroj de Interniĝo de Fremduloj (hispane CIEs) kaj justajn regulojn en komerca kaj fiska kampo, kaj nacinivele kaj internacie. Ĝi registriĝis en la Registro de Politikaj Partioj de la Ministerio de Interno de Hispanio ekde la 8a de januaro 2004.
Historio
La partio fondiĝis en 2004 kaj de tiam partoprenis en naciaj, eŭropaj, aŭtonom-komunumaj kaj urbaj balotoj.
En 2017, la partio komencis la kampanjon SickOfWaiting por denunci la neplenumon de la devontigoj reloki rifuĝintoj fare de la plimulto de eŭropaj registaroj. Ekde ties kreado, tiu movado havas pli ol 18.000 apogojn el pli ol cent landoj.
De 2019, Por pli Justa Mondo eldonas sian librotenadon en reala tempo, same kiel la fakturojn kaj la pag-klarigajn dokumentojn.
Programo kaj ideologio
La ĉefa celo de M+J estas establita, laŭ la oficialaj medio de la partio, en la unua artikolo de la Universala Deklaro de la Homaj Rajtoj: "Ni ĉiuj naskiĝis liberaj kaj egalaj laŭ digno kaj rajtoj. Ni ĉiuj havas niajn proprajn pensojn kaj ideojn. Ni ĉiuj devas agi unuj kun aliaj laŭ spirito de frateco." La ideologio de la formado baziĝas en tri piedoj: la malaperigo de la ekstrema malriĉeco kaj de la media detruado, la ne-diskriminacio al nesamnacianoj, kaj la serĉo de tutmondaj interkonsentoj inter la registaroj el malsamaj landoj.
Ĝeneralaj balotoj
En la ĝeneralaj balotoj de aprilo de 2019, la partio prezentiĝis en 41 hispanaj provincoj. La kandidato al la prezidanteco de la Registaro kaj la unua enlistigita por Granado estis la hispana Senegal-devena Augustin Ndour, kio rezultis en la unua kandidateco el afrika origino por hispania prezidanteco. La partio atingis 21.711 voĉdonojn en la Kongreso de la Deputitoj kaj 103.815 en la Senato. .
Mercantil do Brasil (Ag. 0341)
'''Mercantil do Brasil Ag. 0341''' estas bankagentejo de la brazila banko nomata Banco Mercantil do Brasil S.A.
György Fehér (reĝisoro)
György Fehér [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fehér György estis hungara reĝisoro, kameraisto, scenaristo, aktoro, dramaturgo, altlerneja instruisto.
Mercantil do Brasil (Ag. 0341)
La agentejo 0341 funkcias en la urbocentro de Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Fiŝoj en antikva Egiptujo
Fiŝoj kaj aliaj akvobestoj estis unu el la plej gravaj nutraĵoj en antikva Egiptujo. Ekde prahistorio ili estis la plej gravaj provizantoj de proteino por granda parto de la egipta loĝantaro. . Skribaj kaj arkeologiaj fontoj prezentas vastajn informojn pri diversaj fiŝoj kaj akvaj bestoj, kiel ankaŭ ties kaptado kaj uzado. Fiŝojn kaj akvobestojn oni prezentis en la egipta arto, uzis ilin kiel kuracilo, prilaboris konkojn al ornamaĵoj, juveloj aŭ iloj. Fiŝkaptado estis aparta entreprena branĉo; oni komercis pri akvobestoj, kaj ilia kaptado estis ŝatokupo de la egipta elito. La biblio mencias la gravecon de fiŝaĵo kiel nutraĵo en antikva Egiptujo.
Mercantil do Brasil (Ag. 0341)
Ĝi estis inaŭgurita en tiu urbo je la 9-a de novembro 2012.
György Fehér (reĝisoro)
György Fehér naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Fehér maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris licencon pri elektra teknikisto. Ekde 1959 li laboris en la Hungara Radio, post duonjaro en Hungara Televizio. Intertempe li akiris reĝisoran-kameraistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1973. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Herskó kaj Zoltán Fábri (reĝisoro). Li komencis sian reĝisoran karieron en la Hungara Televizio kiel kameraisto kaj reĝisoro. Inter 1975–2001 li havis statuson en la sama laborejo, sed li ankaŭ instruis en la menciita altlernejo inter 1985 kaj 1994. Li ricevis premiojn inter 1978-1999. Li edziĝis en 1968.
Fiŝoj en antikva Egiptujo
Fiŝoj
Aliaj fiŝoj estis la Bynnibarbe, karpsimila fiŝo nomata Lepidotos, diversaj specioj de Ĥaraciformaj kaj la tre ŝatata angilo. Ĉefe aparta kaj kiel la angilo tre ofte prezentita fiŝo estis la Nilbulfiŝo nomata ankaŭ Fahaka aŭ Maeotis-fiŝo. Ĝi tre disvastiĝis kaj oni multe ŝatis ĝian bongustan fiŝaĵon. Sed la preparado estis ŝajne tre malfacila, ĉar la gonadoj kaj hepato de la fiŝo entenis ekstreme efikajn venenojn. Science ne pruveblas, ĉu tiuj bulfiŝoj estis kulte adoritaj en Elefantino.
<br style="clear:both"/>
Aliaj vertebruloj
La antikvaj egiptoj ne detale distingis diversajn bestogenrojn. Kulte ili adoris krokodilojn, el kiuj miloj estis trovitaj mumiigitaj. La krokodildion Sobek oni konsideris la estron de la fiŝoj, la krokodilon grandan fiŝon. Pro siaj forto kaj danĝero krokodiloj amase troveblaj en la Nilo, kanaloj, marŝoj kaj lagoj havis altan reputacion. Kiel supozeblas bildigoj krokodiloj estis, malgraŭ la kulta adoro, ankaŭ ĉasitaj, plej ofte per harpunoj; ili ja estis danĝera por homoj. El fruaj setlejoj ĉe el-Omari oni scias, ke krokodiloj estis ankaŭ manĝitaj. Plutarko raportas, ke oni manĝis krokodilaĵon en Edfu. Sed ĝis nun ne troveblis aliaj pruvoj, ke krokodiloj estis nutraĵo en faraona epoko. Tamen oni ja uzis krokodilokulojn kiel kuracilo de okulmalsanoj en la egipta medicino.
Portempe oni manĝis testudojn. La ekonomie plej grava specio estis la nila moltestudo, kiu vivis grandnombre en la Nilo kaj atingis ĝis 120 cm da diametro de la karapaco. Eble oni uzis la karapacojn kiel militistaj ŝildoj en prahistorio, sed ne troviĝis pruvoj ĝis nun.
En la meza imperio oni ĉesis la manĝadon de testudoj. Oni konsideris ilin kontraŭuloj de la sundio Reo, kiuj lin minacis dum liaj danĝeraj noktaj veturoj tra la suba mondo per lia barko. Tamen en medicino oni uzis ankoraŭ diversajn partojn de testudoj. En multaj lokoj troveblas murbildoj kiel en la temploj de Philae, Edfu aŭ Dendero), sur kiuj videblas faraonoj ĉe rita ĉasado kaj mortigo de testudoj.
Moluskoj
Krom la jam cititaj nomoj moluskoj ludis gravan rolon kiel nutraĵo. Jam en neolitikaj trovejoj, kiel en Maadi aŭ Merimde-Benisalâme, estis elfositaj restoj de moluskoj. Plej ofte oni trovis la Spatha-konkon (nomata ankaŭ Nilkonko), kies konkoj atingis longecon de 15 centimetroj. Ĝi liveris viandaĵon kaj la konkoj mem pro siaj akraj randoj estis uzataj kiel iloj aŭ pro sia kulera formo utilis kiel oferaĵo. Ili ankaŭ servis kiel ujo por ŝminkaĵo ekzemple. Konkoj estis grava eksportaĵo, oni trovis nilkonkorestojn en aliaj lokoj de la mediteraneo, ekzemple en Palestino, sur Kipro, ĉe la Egea Maro kaj en Tunizio.
Trovaĵoj datas de ĉirkaŭ 10.000 jaroj a.K. ĝis la bizanca imperio. Eble la eksportotaj moluskoj estis salitaj antaŭ transportado por konservi ilin dum pli longa periodo. Ankaŭ aliaj specioj, kiel Mutela, estis manĝitaj en Egiptujo kaj eksportitaj ĝis Palestino. Ankaŭ Nilostroj estis grandskale kaptitaj kaj manĝitaj, eble ankaŭ pro la belaj perlamotaj konkoj, el kiuj oni fabrikis juvelojn. En la faraona epoko tiaj moluskoj kreskis en grandaj aroj ĉe la fluriĉaj partoj de la Nilo en supera Egiptujo. Nuntempe ĝi preskaŭ formortis. Iujn konkojn oni ŝatis ĉefe kiel ornamaĵoj. Pro malgrandeco ili ne utilis kiel nutraĵo.
Krom tiuj dolĉakvaj moluskoj oni kaptis multajn moluskojn el maraj akvoj, ĉefe ĉe la marbordoj de la Ruĝa Maro. Tridaknoj estis la plej grandaj moluskoj. Iliajn restojn oni trovis en Maadi kaj Karnak. Diversaj aliaj konkoj, kiel Trochidae, cipreedoj, diversaj Conidae estis uzataj en granda kvanto. El la mediteraneo oni kolektis konkojn ĉefe ĉe strandoj kaj sur klifoj. La plej serĉataj estis Cardiidae, kiujn oni vendis nur en la Nildelto kaj ĝis Fayum. Ne klaras ĉu tiajn konkojn oni rikoltis por manĝaĵo aŭ nur por ornamaĵo. Tiaj konkoj ofte jam troviĝis en mortinta stato kaj ili troviĝis kiel kolĉeno aŭ aliaj juveloj kiel tombaĵoj, oferaĵoj aŭ en nekultaj kondiĉoj.
Kapopieduloj ne estis kaptitaj laŭ nuna scio. Konatas estas bildoj el la jam citita halo Punt. Sed oni trovis je diversaj lokoj la ena konko de kapopieduloj, kiu eble utilis por fajnaj prilaboroj.
Kaptado
Pri diversaj kaptometodoj informas la freskoj kaj reliefoj. Trovaĵoj inkluzivas hokojn, harpunojn, retojn kaj ties akcesoraĵoj. Rimarkindas, ke la antikvaj egiptoj jam konis preskaŭ ĉiajn nuntempe uzatajn kaptoteknikojn.
La plej simpla kaj malnova kaptometodo estis la kolektado de akvaj bestoj ĉe la bordo kaj en malprofunda akvo. Pro tio la inundaj regionoj de la Nilo estis tre avantaĝaj. Ĉefe dum la reiro de la jara Niltajdo, homoj povis kolekti aŭ kapti fiŝojn kaj aliajn bestojn en la restantaj kaj iom post iom sekigantaj flakoj. Tion oni scias ankaŭ el tombosurskriboj. Krome oni konstruis malgrandajn fiŝbaraĵojn, kiuj retenis la fiŝojn. Per korboj oni malhelpis la eskapon de la fiŝoj. Tiaj antaŭen fermitaj plektitaj ujoj estis ankaŭ transportiloj. Ekzistas indikoj, ke oni plonĝis por kapti fiŝojn en pli profundaj akvoj. Sed ĉefe krokodiloj igis riskega tian kaptometodon.
Tradicia kaptometodo estis la uzo de lancoj kaj harpunoj. Tia metodo estas ofte bildigita en tomboj.
Verarbeitung, Handel und Verwendung
eta|Künstlich angelegter Fischteich mit zahlreichen Tilapia-Fischen in einem Park mit Dattelpalmen und Skymoren in einer Wandmalerei der [[Grabkapelle des Nebamun in Theben-West, wohl um 1400 v. Chr.]] Anders als das Lŭusgut Fleisch wurde Fisch vor allem in den unteren Bevölkerungsschichten täglich gegessen, denn es war ein billiges Volksnahrungsmittel. Auch in den Palästen und in den Tempeln wurden Fische in großen Mengen verarbeitet und verzehrt. Es ist anzunehmen, dass hier ein Großteil der teureren Fischarten verbraucht wurde. Es sind aus Wandbildern sogar Fischteiche bekannt, in denen man vor allem Nilbuntbarsche hielt. Ob sie auch gezüchtet oder sogar nur als Zierfische gehalten wurden, ist unklar. eta|maldekstra|Das Ausnehmen von Fischen in einem Relief des [[Grab des Puiemre (TT39)|Grabes des Puiemre in Theben]] Die ältesten Spuren, die für den Verzehr von Fischen gewertet werden können, stammen aus prädynastischer Zeit und werden in einen Zeitraum zwischen 4000 und 3500 Jahren v. Chr. datiert. Im Magen einer weiblichen Hockerleiche in Naga-ed-Deir bei Girga in Oberägypten fand man unter anderem Reste einer Fischmahlzeit. Der als Buntbarsch identifizierte Fisch wurde offensichtlich mitsamt Kopf und Schuppen verspeist. Im Magen einer anderen Mumie fanden sich Reste von Weißfischen.
Um Fische länger haltbar zu machen, wurden sie vor allem mit Salz konserviert, das es in Ägypten an vielen Stellen gab. In Tempeln war eigens Personal nur zu dieser Arbeit abgestellt. Das ägyptische Wort für diese Arbeit war dasselbe wie für das Mumifizieren. Das Räuchern von Fischen war unbekannt, nicht zuletzt aufgrund der hohen Kosten für Holz. Außerdem ermöglichte das warme Klima in Ägypten mit dem Ausdörren einen einfacheren Weg der Konservierung. Transportiert wurde der Fisch mit Transportseglern auf dem Nil, was sich vor allem bei begehrten Meeräschen lohnte. In der Spätzeit wurden im Nildelta in größeren Betrieben Pökelfisch produziert, der auch außerhalb Ägyptens ein begehrter Artikel war.
Steve Beshear
Steve BESHEAR [stiv baŝir] (naskiĝis la 21-an de septembro 1944) estas usona politikisto el la ŝtato de Kentukio kaj la 61-a guberniestro de Kentukio.
Fiŝoj en antikva Egiptujo
Verarbeitung, Handel und Verwendung
Der Handel war bis zur Ptolemäerzeit ein Handel auf Tauschbasis. Offenbar gab es dabei ein festes System. Ein Fischer konnte demnach von vornherein wissen, was er für seinen Fang als Gegenleistung bekam. Neben selbstständigen Fischern gab es auch solche, die für staatliche Institutionen arbeiteten und ihren Fang demnach abliefern mussten. Auf einem Wandbild ist zu sehen, wie ein Schreiber die heimkehrenden Fischer erwartet. Ramses IV. beschäftigte in der Mitte des 12. Jahrhunderts v. Chr. etwa 200 Fischer, um seinen Hofstaat und seinen Harem zu versorgen. Sowohl Fischer als auch Grundherren, die Fischer beschäftigten, mussten Abgaben in Form von Naturalien entrichten. In der Spätzeit des Reiches waren 10 Prozent üblich. Auch die Arbeiter, die im Auftrag von Tempeln oder der Pharaonen an Großprojekten arbeiteten, wurden mit Fisch versorgt. Im Papyrus Harris I rühmt Ramses IV. seinen Vater Ramses III. als Stifter von einmal 441.000 ganzen und einem anderen Mal 15.500 getrockneten und 2.000 frischen Fischen an den Tempel des Amun-Re in Theben.
Neben den beschriebenen Verarbeitungsweisen wurde Fisch auch medizinisch verwendet. Im Papyrus Ebers werden neun Anwendungsmöglichkeiten beschrieben. Im Papyrus Kahun werden sogar tiermedizinische Behandlungsmöglichkeiten von Fischen erläutert.
Fischkult
Die Gardiner-Liste, eine moderne Sammlung ägyptischen Hieroglyphen zeigt sieben verschiedene Schriftzeichen, die Fische oder Teile von Fischen darstellen.
Károly Antal Tóth
Károly Antal TÓTH [tOt] rumania hungara ĵurnalisto, instruisto. Li naskiĝis en Satmaro la 3-an de decembro 1942.
Kariero
Károly Antal Tóth akiris dipolomon pri biologio en 1965 en UBB de Kluĵo. Li estis instruisto en Oradea, inter 1976–78 gvidanto de Literatura Rondo Ady Endre de Oradea. De 1982 li estis unu el redaktistoj de samizdata revuo Ellenpontok. Li translokiĝis en Budapeŝton en julio 1984 kaj li laboris en Hungara Landa Arkivejo. En marto 1988 li elmigris en Svedujon kaj loksidiĝis en Göteborg. Dume li pasigis unu jaron en Montrealo (1989–90). Li publikigis kelkajn verkojn en revuo Új Látóhatár.
Fiŝoj en antikva Egiptujo
Fischkult
Viele Zusammenhänge der altägyptischen Religion sind bislang noch nicht erforscht, das trifft nicht zuletzt auch auf die religiösen Wechselwirkungen zwischen Mensch und Fischen und auf die Bedeutung von Fischen für den Totenkult zu. Tiere und Tierkulte, etwa des falkenköpfigen Horus oder des schakalartigen Anubis gehörten zum gängigen Repertoire der ägyptischen Religion. Schon in älteren Kulten spielten Fische eine wesentliche Rolle. In der Lehre für König Merikare aus der Zeit um 2060 v. Chr. wird die Schöpfung der Fische für die Menschen durch einen Gott beschrieben. In verschiedenen Gauen waren bestimmte Fischarten teilweise tabu und durften nicht gegessen werden. Vor allem im Delta und im Fayum, wo es besonders viele Fische gab, wurden sie zum Teil göttlich verehrt. Im Grunde hatte jede Stadt eigene Tiere die heilig und Tabu waren Im nördlichen Delta, im 16. Gau mit der großen Stadt Mendes wurde seit der vierten Dynastie (2600-2475) der Mendes-Fisch verehrt. Er war das Symbol der Fischgöttin Hatmehit. Einer ihrer Namen war „Erste der Fische“. Figürliche Darstellungen der Göttin zeigen sie mit einem Fisch, dem Glaswels, auf dem Kopf.
Besondere Verehrung genoss in weiten Teilen des Landes der Tilapia-Buntbarsch. Vornehmlich verehrte man ihn im zehnten Gau Oberägyptens und in der Stadt Dendera. Schon mehrfach wurde die Bedeutung des Fisches als Fruchtbarkeitssymbol angesprochen. Er ist auch als Chromis (Roter Fisch) bezeichnet worden, was auf seine rötliche Färbung und seinen Bezug zum Sonnengott Ra und dessen Tochter Hathor anspielte. Wandbilder, Inschriften und Texte der Totenbücher zeigen den Tilapia neben einigen anderen nicht identifizierbaren Fischen als Begleiter der Sonnenbarke des Ra. Er behütete das Schiff vor dem Stranden und warnte den Gott vor Gefahren. Vielfach wurde der Fisch in Amulett<b/>form als Glücksbringer getragen. Im Neuen Reich wurden dekorative Objekte in Form der Fische als Grabbeigaben mitgegeben. Der Oxyrhynchos (Nasennilhecht, auch Spitznase genannt) genoss ebenfalls eine hohe Verehrung, besonders im 19. oberägyptischen Gau mit der von den Griechen Oxyrhynchos genannten Stadt. Bekannt ist auch der Fischfriedhof in der Nähe des Ortes, in dem viele Mumien dieses heiligen Fisches bestattet wurden. Auch in Abydos und Esna wurde der Fisch kultisch verehrt. Vielfach wurden Bronzebildnisse des Fisches geschaffen, manchmal bekam der Fisch sogar Kuhhörner und am Rücken die Sonnenscheibe aufgesetzt. Die Scheibe war das Symbol der Liebesgöttin Hathor, die Stadtgöttin von Esna war. Im 19. Gau durften Fischer keine Nilhechte fangen und setzten deshalb keine Angelhaken ein. Es soll sogar einmal zum Krieg zwischen den Städten Oxyrhynchos und Kynopolis gekommen sein. In Oxyrhynchos wurde als Reaktion auf das Verspeisen von Nilhechten in Kynopolis ein den Kynopolern heiliger Hund getötet. eta|Malerei auf der Wand einer hölzernen Elfenbeintruhe aus dem Grab des Tut-ench-Amun in Theben-West In Lepidopolis in der Nähe von Abydos wurde der Lepidotos-Fisch (Bynnibarbe) verehrt. Aus der Spätzeit sind diverse Bronzefiguren gefunden worden, in Theben Mumien des Fisches. Sie wurden in hölzernen, barbenförmigen Sarkophagen bestattet. Diese Fische galten als Sinnbild der Stadtgöttin von Abydos, Mehit. Vor allem den Bewohnern von Assuan war der Phagros heilig. Er galt als Bote des Nilgottes Hapi und kündigte als dessen Bote das jährliche Nilhochwasser an. Der Fisch wurde ebenfalls in Heliopolis und in Phagroriopolis verehrt. Es ist nicht ganz sicher, welcher Fisch als Phagros zu identifizieren ist, wahrscheinlich waren es die Meeräschen. Neben dem Nilhecht wurde in Esna auch der Nilbarsch verehrt, den man Latos nannte. Die Griechen gaben der Stadt deshalb den Namen Latopolis. Der Fisch galt als Manifestation der Schöpfergöttin Neith. Sie war Stadtgöttin von Sais, wo auch ein wohl als Opfergabe gedachter Bronzesarg mit mumifizierten Nilbarschen gefunden wurde. Auch bei Esna gab es eine Fischnekropole, in der in ptolemäischer Zeit mumifizierte Nilbarsche bestattet wurden.
Ein weiterer Fischfriedhof wurde in Medinet Gorub im Fayum gefunden. Hier wurden wieder Nilbarsche bestattet. Daneben fanden sich dort jedoch auch Fiederbartwelse, Raubwelse und Stachelwelse. In Bubastis fand man die Darstellung von welsköpfigen Dämonen aus der Zeit des Alten Reiches. Kugelfische wurden an mehreren Orten als heilige Tiere verehrt, so in Assuan, Elephantine und Nebyt/Kom Ombo. Er zeigte ähnlich den Meeräschen die nahende Nilflut. Im östlichen Nildelta wurde der Aal als heilig angesehen und galt als heiliges Tier des Urgottes Atum. In Sais fand man mehrere Exemplare, die in kleinen Bronzesärgen bestattet wurden.
Die Berichte zum Status der einzelnen Fische sind in der Überlieferung recht ambivalent. Obwohl Fische in manchen Regionen als heilig galten, wurden manche Arten auch verachtet, denn diese galten als unrein oder böse. Nur nach Plutarch, De Iside et Osiride, nicht aber nach ägyptischen Quellen, gab es drei Frevlerfische, den Oxyrhynchos-Fisch, den Lepidotos und den Phagros, die sich an der Leiche des Totengottes Osiris vergangen hatten, indem sie seinen Phallus verschluckten. Fische wurden nicht nur von Menschen gegessen, sondern auch an heilige Tiere verfüttert. In Grabmalereien wurden häufig die Verstorbenen beim Essen von Fischen abgebildet. In Sargtexten des Mittleren Reiches werden Fische als Speise im Totenreich angegeben. Auch in Gräbern sind Fische als Opfergaben gefunden worden. Als älteste Darstellung eines Fisches als Gabe in einem religiösen Zusammenhang gilt eine kleine Plakette, welche dem König Djer (um 2900 v. Chr.) zugeschrieben wird. Die Darstellung von Fischopfern ist insgesamt allerdings recht selten. eta|maldekstra|Das Harpunieren von Fischen in einer Wandmalerei des Grabes des Anchtifi in Mo'alla, 1. Zwischenzeit, um 2100 v. Chr. Die häufig dargestellten Fischszenen in Grabkammern hatten auch jenseits der schon vorgestellten kultischen Bedeutung durchweg religiöse Hintergründe. Wurden die Grabherren bei der Jagd und beim Fischen gezeigt, symbolisierte das den Sieg über das Chaos. Die gezeigten Fische waren nicht einfach Dekoration, sondern sollten der Versorgung der Verstorbenen im Jenseits dienen. Eine Wandmalerei im Grab des Chabrechnet in Deir el-Medina zeigt sogar die Verwandlung des Verstorbenen in einen Fisch. Der dargestellte Fisch ersetzt die sonst übliche Darstellung einer Mumie. Mehrfach sind Darstellungen gefunden worden, in denen der die Bewegungsfähigkeit der Seele darstellende Ba-Vogel durch einen Fisch ersetzt wurde. Eine Angst der Ägypter bestand darin, nach dem Tod in die Fangnetze zu geraten und somit im Jenseits nicht zu überleben. Auch vor weiteren Gefahren wie dem „Fischfäller“ mussten die Verstorbenen geschützt werden. Das versuchte man mit Hilfe von Beschwörungen zu bewerkstelligen. Doch auch im Diesseits versuchte man, magisch Einfluss zu nehmen. So sollten Priester mit ihrer Magie die Fischer vor Krokodilen schützen. Zudem gab es mancherorts Feste, wie das Fest von Behedet in Edfu, wo Fische von Priestern rituell mit den Füßen zertreten wurden. In Esna verbrannte man regelmäßig Fische am ersten Tag des Monats Payni. Priester durften vielerorts vor Zeremonien keine Fische essen. Im Neuen Reich gab es sogar kalendarische Listen mit solchen Speiseverboten. Somit ist anzunehmen, dass Fische Priester für bestimmte Handlungen unrein machten. Der aus Nubien stammende Pharao Pije hatte anscheinend sogar eine persönliche Aversion gegen Fische, da er sie von seinem Königshof verbannte und mit ägyptischen Fürsten nicht verkehren wollte, die unbeschnitten und Fischesser waren. , -->
Notoj
<references group="A"/>
Gilbert Cesbron
Gilbert CESBRON (naskiĝis la en Parizo, mortis la  samloke) estis franca verkisto. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Vivo
Li finfaris la mezlernejan studojn brile ĉe la Liceo Condorcet kaj eniris poste la lernejon École libre des Sciences Politiques por fari jurstudojn. Sed, en 1936, kiam li prepariĝis por konkurso de la Ŝtatokonsilio, li akceptis anstataŭigi malsanan amikon estantan direktoro de produktado ĉe Poste Parisien (la tiutempe plej renomita radistacio pariza). Ĝis retiriĝaĝo li konservis tian "duan metion" en la mondo gazetara kaj amaskomunikila: laŭ li verkisto ne vivu de sia plumo sed estas ĝuste inverse, ke la plumo devus vivi de la aŭtoro.
Soldatante li iĝis responsulo de la dokumentad- kaj propagandoservoj de la nacia solidarecorganizo "Secours National"; tiun postenon li havis ĝis kelkaj monatoj post la liberigo. Poste li revenis radien, al "Poste Parisien" kiu devenis "Radio Luxembourg", pli malantaŭe "RTL".
Kiel verkisto
Lia unua romano aperis en Svislando dum la Dua mondmilito, titolite: Les Innocents de Paris.
En 1952 la romano Les Saints vont en enfer furoris, ankaŭ pro tio ke la publikigo koincidis kun la decido de la Sankta Seĝo finigi la eksperimentojn de la t.n. pastroj-laboristoj (prêtres ouvriers/prêtres au travail) De tiam ĉiuj verkoj iĝis furorlibroj: Chiens perdus sans collier (3 982 000 venditaj ekzempleroj), Il est plus tard que tu ne penses, C'est Mozart qu'on assassine, Il est Minuit docteur Schweitzer, Vous verrez le ciel ouvert, ktp. Danke al la famuleco li iĝis ofte petita juĝi pri justeco kaj maljusteco de diversaj aferoj publike. Lia opinio tiam multe validis. Li tiam ankoraŭ plimultigis la poziciprezentadojn engazetajn, enradiajn, eneseajn.
En printempo 1972 Cesbron ĉesigis la laboron porradian kaj iĝis dum unu jaro ĉefo de "Secours Catholique". Baldaŭ malsano malpermesis tiajn engaĝiĝojn. En majo 1978 li informitis esti tuŝita de nekurebla kancero kaj profitis de la restontaj "longaj fianĉadoj kun la morto" por prepari la postmortan eldonon de la lastaj libroj.
Steve Beshear
Li edukiĝis ĉe la Universitato de Kentukio kie li gajnas juran titolon.
Tarbek
Tarbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bornhöved, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Trappenkamp.
Steve Beshear
Je la 6-a de novembro 2007, li venkis eksguberniestron Ernie Fletcher en elekto.
Stacio Kuramae
Stacio Kuramae (japane: 蔵前駅 [Kuramae-eki], angle: Kuramae) estas metroa stacio de la metroa reto Toej en Kvartalo Tajto de Tokio, Japanio. Ĝi servas du liniojn: Linion Asakusa kaj Linion Oedo.
La flughavena rapida super-ekspreso (kuranta laŭ la linio Asakusa) ne haltas ĉe tiu ĉi stacio.
Orchis anthropophora
Aceras anthropophorum (L.) W.T.AITON, sin.: Orchis anthropophora (L.) All.) estas la sola specio de la monotipa plantgenro Aceras en la familio de la orkidacoj (Orchidaceae).
Nomo
La genra nomo Aceras konsistas el la greka antaŭsilabo  α- a- = sen kaj  κέρας keras = korno. La specia epiteto anthropophorum konsistas el la grekaj vortoj άνθρωπος anthropos = homo kaj φερείν pherein = porti.
Habito kaj folio
Aceras estas relative gracila multjara herba planto, kiu atingas averaĝan kreskoalton de 20 ĝis 40 cm. La geofito formas relative malgrandaj, rondaj ĝis ovformaj plantbulboj kiel rezervorganoj. Fine de la flortempo la planto formas el bulbidon novan tigon el kiu jam an aŭtono elkreksas folio. La planto travintras kun verdaj folioj. La folioj je la malsupra parto de la tigo rozedforme alproksimiĝitaj, kaj la folioj je la supra parto de la tigo ĉirkaŭas la tigon ingforme. La relatve multaj (kvar ĝis naŭ) brilaj la verdaj folioj havas longece lanceta formo.
Floraro kaj floro
La altaj filigranaj floraro entenas pli ol 100 floroj. La duseksaj floroj estas dusemittriaj kaj trinombraj. La grandeco de floro estas 12 ĝis 14 mm. La .ovformaj, sepaloj havas ruĝan randon kaj la iometre malpli grandaj petaloj formas duongloban kaskon. La [[labelo (lipo) estas senspronaj, 12 ĝis 15 mm longaj, pendantaj, verdecaj/okroflavaj ĝis brunaj/oranĝruĝa. La planto floras de komenco de majo ĝis fino de junio. La kromosomonombro estas 2n = 42. thumb| Aceras anthropophorum en [[biotopo, de malgrasa herbejo  Kuppenrhön apud la Fulda]]
Kreskejo
La planto ŝatas sunajn montetojn, malaltajn malgrasa razeno kaj maldensaj arbustejoj. La grundo estu seka kaj meze freŝa.
Subspecioj, varioj kaj hibridoj
De Aceras nek subspecioj nek varioj estas konataj Aceras anthropophorum mem estas tre proksime parenca al Orchis militaris-formoj kaj hibridiĝa kun ties specioj: soldata orkido (Orchis militaris), Itala orkido (Orchis italica), purpura orkido (Orchis purpurea) kaj simia  orkido  (Orchis simia).
ekzemple:
Ruĝkapa lanio
La Ruĝkapa lanio (Lanius senator) estas mezgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj.
La Ruĝkapa lanio reproduktiĝas en suda Eŭropo (Iberio, Francio, Italio, ĉirkaŭ Alpoj kaj Balkanio), Mezoriento kaj nordokcidenta Afriko, kaj vintras en tropika Afriko. Ili reproduktiĝas en malferma kultivata kamparo, prefere kun fruktarboj kaj nuda aŭ sabla grundo.
Tiu migranta mezgranda paserino manĝas grandajn insektojn, malgrandajn birdojn kaj ranojn. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. Per tiu beko tiu lanio, kiel la aliaj, havas kutimon palisumi kadavraĵojn sur dornoj aŭ pikdrato kaj konservi ilin por posta manĝado. Resume ĝi manĝas grandajn insektojn kaj malgrandajn vertebrulojn.
La masklo estas rimarkinda birdo nigrablanka plumaro kaj tre bruna krono. La raso L. s. badius de okcidenta Mediteraneo ne havas la grandajn blankajn flugilmakulojn. Pli precize tiu specio havas tre brunajn, kun iom da ruĝeca nuanco, kronon el super okuloj kaj nukon, dum estas nigraj la tuta frunto, lanieca masko kiu pluas al kolflanko kaj ŝultroj. La supra dorso estas nigra, dum la suba nuanciĝas al griza kaj blankeca pugo. La flugiloj estas nigraj kun tre markataj kaj kontrastaj blankaj areoj, nome ŝultra strimakulo kun formo de “V” vidita de malantaŭe, kiel ĉe kelkaj afrikaj lanioj, kaj strio en unuarangaj flugilplumoj kiel ĉe plej parto de lanioj. La vosto estas mezlonga, nigra kaj rondoforma fine kun blankaj eksteraj vostoplumoj. La subaj partoj estas blankecaj, kun tre blanka gorĝo kaj iom nuance al sablokolora el brusto suben,
Tiu specio ofte superas sian reproduktan teritorion dum printempa migrado, kaj estas rara, sed ĉiujara, vizitanto en Britio. La baleara raso badius estis en Britio ĉirkaŭ kvar fojojn kiel vaganto, kaj estis vidata ankaŭ unufoje en Irlando.
Moĉokedoj
La Moĉokedoj estas familio de katfiŝoj (ordo Siluroformaj) kiuj estas foje konataj kiel ĉirpuloj kaj inversaj katfiŝoj. Estas naŭ genroj kaj ĉirkaŭ 200 specioj de Moĉokedoj. Ĉiuj Moĉokedoj estas nesalakvaj specioj originaj el Afriko.
NGC 5775
NGC 5775 (aliaj indikoj — UGC 9579, MCG 1-38-14, ZWG 48.60, KCPG 440B, IRAS14514+0344, PGC 53247) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alestedoj
Afrikaj tetraoj (familio Alestidae, iam literumita Alestiidae) estas grupo de Karaciformaj fiŝoj troviĝanta nur en Afriko. Tiu familio enhavas ĉirkaŭ 18 genrojn kaj 110 speciojn.
Inter plej bone konataj membroj estas la Konga tetrao, kaj la Afrika tigrofiŝo. Grava specio estas la Goljata tigrofiŝo.
Le Naturaliste
Le Naturaliste (la naturalisto) estis korveto de la Franca Mararmeo.
Ĝi estis lanĉita en 1795 kiel La Menaçante (la minacantino) kaj estis renomigita al Le Naturaliste en junio de 1800 kaj laŭ la estreco de Jacques Hamelin, ĝi partoprenis en la esplorado de Aŭstralio fare de Nicolas Baudin el 1800 al 1802.
Post reveno en junio de 1803, servis ankoraŭ ĉe la Franca Mararmeo dum pluaj sep jaroj el 1803, sed estis elpostenigita en 1810 kaj vendita en januaro de 1811.
Alvan Graham Clark
Alvan Graham Clark (la en urbo Fall River (Masaĉuseco) — la  en urbo Cambridge (Masaĉuseco)), estis usona astronomo kaj konstruanto de teleskopoj.
Li estis filo de la konstruisto de teleskopoj Alvan Clark. La 31an de januaro 1862 li malkovris Sirius B, nome la kunstelo de Sirius A. Tio estis unuafoja malkovro de blanka nano.
Arandu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Avaré. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Santa Caterina Villarmosa
Santa Caterina Villarmosa estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Kaltaniseto, (itale provincia di Caltanissetta, sicililingve pruvincia di Caltanissetta, ekde 2015 formale itale Libero consorzio comunale di Caltanissetta. Fine de en la komunumo vivis . Najbaraj komunumoj estas Alimena (PA), Caltanissetta, Enna (EN), Petralia Sottana (PA), Resuttano kaj Villarosa (EN).
20862 Jenngoedhart
20862 Jenngoedhart estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Goedhart, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la  Unity Christian High School de Orange City. (Iovao, Usono).
Stacio Imazato (Kintetsu)
Stacio Imazato (japane: 今里駅 [Imazato-eki], angle: Imazato Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ikuno, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka, Linio Kintetsu-Nara.
Azia ŝafo
Ovis orientalis estas la diskutinda specio, de la familio de la bovedoj, en kiu oni inkludas la aldomigitajn ŝafojn kaj diversajn naturajn ŝafojn eŭraziaj nomigitaj muflonoj kaj urialoj.
Taksonomio
Linneo klasigis la aldomigitajn ŝafojn en 1758 en la specio Ovis aries. Kiam poste oni pruvis ke la nunaj aldomigitaj ŝafoj apartenas al la sama specio kiel ties natura praulo, la azia muflono klasigita kiel Ovis orientalis (orienta ŝafo), oni devis atribui ununuran sciencan nomon por ambaŭ. Ĝenerale en tiaj kazoj oni aplikus la principon de antaŭeco uzita en la scienca nomenklaturo, kiu regulas ke restu kiel specifa nomo tiu dekomence registrita, tiukaze aries. Sed la Internacia Komisiono pri Zoologia Nomenklaturo decidis en 2003 en la opinio 2027 ke la ŝafoj, same kiel aliaj 17 aldomigitaj specioj, devis esti nomigitaj laŭ ties natura varianto, tiukaze Ovis orientalis, por eviti la paradokson ke la antaŭaj stirpoj, nome la naturaj, estu nomigitaj kiel subspecioj de siaj posteuloj. Tiele la specifa nomo kiu restis por la hejmaj ŝafoj, muflonoj kaj urialoj estas Ovis orientalis, dum restis la termino aries kiel trinoma nomo kiu aludas al la hejma subspecio.
Subspecioj
Oni agnoskas naŭ subspeciojn de Ovis orientalis:
(80593) 2000 AG144
(80593) 2000 AG144 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia tre discentra klinita orbito tanĝas tiun de Marso. Sed, pro sia granda orbita klineco, ĝi restas malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,335488 astronomia unuo, tie estas 50,188 milionoj da km.
3536 Schleicher
3536 Schleicher estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo David Glenn Schleicher.
Aleŭrolito
Aleŭrolito (de άλευρον — faruno kaj λίθος — ŝtono) estas la malmola sedimenta rokaĵo, kiu formiĝas el aleŭrito dum ŝtoniĝo.
Konsisto
Ĝi konsistas el grajnoj de neregula formo, 0,01—0,1 mm (laŭ aliaj datumoj — 0,005—0,05 mm). Surbaze de la formoj oni klasifikas tri tipojn: la grandgrajnaj, la diversgrajnaj, la etgrajnaj. Kiel bazo de aleŭrolito servas kvarco, krome povas ĉeesti partikloj de feldspatoj, aluminoj, foje karbonatoj kaj hidroksidoj de fero.
Elminigado
Oni elminigas aleŭrolitojn ĉefe por produktado de cemento kaj konstruado de ĝardenaj padoj. Ĝi troveblas en karbonminejoj inter tavoloj de ŝtonkarbono.
NGC 5776
NGC 5776 (aliaj indikoj — MCG 1-38-18, ZWG 48.67, NPM1G +03.0456, PGC 53289) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Official Monster Raving Loony Party
Historio
Ekde 1963 David Sutch, bandestro de Screaming Lord Sutch & The Savages, partoprenis en britaj parlamentaj voĉdonadoj kun vario de partiaj nomoj, precipe kiel kandidato de la National Teenage Party ("Nacia Dekkelka Partio"). Tiam la minimuma aĝo por havi rajton voĉdonadi estis 21. Per la nomo de la partio Sutch celis emfazi kion li kaj aliaj rigardis kiel hipokriteco, ĉar dekkelkuloj ne povis voĉdoni pro ilia supozita infaneco dum la plenkreskuloj kiuj regis la landon estis okupitaj en skandaloj kiel la Afero Profumo.
Post kiam iun provis pafi lin dum provo de stratrabo en Usono, kie li loĝis, Sutch revenis al Britio kaj al politiko dum la 1980-aj jaroj. La nomo "Raving Loony" unue aperis en la kromvoĉdonado de 1983 en Bermondsey.
Du aliaj personoj estis gravaj por la formado de la Official Monster Raving Loony Party. John Desmond Dougrez-Lewis estis elektebla ĉe la krombalotado en Crosby de 1981 (gajnita de la kun-fondinto Shirley Williams de la Socialdemokrata Partio). Dougrez-Lewis estis nomita Tarquin Fin-tim-lin-ujo-whin-bim-lim-aŭtobuso-haltigo-F'tang-F'tang-Olé-Biscuitbarrel dum la voĉdonado, aludo al parodaĵo de Monty Python. Dougrez-Lewis fariĝis asociano de Sutch ĉe la kromvoĉdonado de Bermondsey en 1983, la unua apero de la nomo "Raving Loony". Uzanta denove sian propran nomon, Dougrez-Lewis partoprenis por la nova partio en Kembriĝo en la 1983 ĝenerala balotado.
La dua grava pioniro estis Komandanto Bill Boaks, emerita heroo de la dua mondmilito kiu partoprenis en sinkigi la Bismarck. Boaks kampanjis kaj partoprenis en balotadoj dum ĉirkaŭ tridek jaroj uzante malmultan monon por kampanjoj, ĉiam por plibonigi vojan sekurecon. Boaks estis influa kiel la eminenta kontraŭ-politikisto: "Vi vere volas [povi adresi al] tiuj kiuj ne voĉdonas, ĉar ili estas tiuj kiuj pensas".
2030 – insurekcio de la maljunuloj
„2030 – insurekcio de la maljunuloj“ estas tri-parta televida film-serio de reĝisoro Jörg Lühdorff, dissendita en la germana televidkanalo ZDF en la jaro 2007. Ĝi estis anoncita kiel fikcia dokumentalo pri la demografia evoluo, eĉ kiel „demografia krim-filmo“. En la centro de la filmagado estas la fikcia konzerno PROLIFE, kiu faras grandan profiton per sia „prizorga“ programo por olduloj.
Official Monster Raving Loony Party
Balotadaj rezultoj
En 1987, la Official Monster Raving Loony Party gajnis sian unuan sidlokon en la urbodomo de Ashburton en Devon, kiam, Alan "Howling Laud" Hope estis elektita sen oponuloj. Li poste fariĝis vicurbestro kaj pli poste urbestro de Ashburton en 1998 ĝis li translokiĝis al Hampshire post la morto de Sutch.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
La filmo estis nomumita por „Germana televid-premio“ en la kategorio „Plej bona plurparta filmo“ kaj por la „Ora Rozo de Lucerno“ en la kategorio „Plej bona dramo“ kaj premiita en 2009 per la „Arĝenta ekrano de fikcio“ dum la „Eŭropa festivalo de la 4 ekranoj“ en Parizo.
Official Monster Raving Loony Party
Balotadaj rezultoj
La unua Raving Loony kiu gajnas voĉdonadon kun oponuloj estis Stuart Hughes. Li prenis la "sekuran" sidlokon de Konservisma Partio, la seĝon de Sidmouth Woolbrook en East Devon District Council en majo 1991. Li tiam gajnis sidlokon en la urbodomo de Sidmouth for de la Konservismoj la sekvan tagon. La lokaj Konservismaj tre malŝatas lian sukceson. Hughes reagis tiel: li provis fari iliajn vivojn mizero dum la sekvantaj tri jaroj, nome li rifuzis pagi sian imposton Community Charge (ankaŭ konata kiel la Poll Tax, tre malamita imposto ĉe britaj maldekstruloj) kaj sekve forĵetis malnovan metalon en la ĉambro de la konsilantaro kiam ili minacis lin per procesado - la forĵetaĵoj havis la valoron de lia nepagita imposto. Li ankaŭ formis aliancon konita kiel "The Coastals" (pro ilia sidlokoj en marbordaj distriktoj) de sendependuloj kaj la sola konsilanto de la Verda Partio. Ili estis la unua vera opozicio en Orienta Devon por la regantaj Konservismuloj en jardekoj, ĉar la loka partio de Liberalaj Demokratoj kaj la loka Laborista Partio estis malgravaj tie.
Pieter van Dokkum
Pieter van Dokkum (naskiĝis la en Stadskanaal, mortis la  en Veendam) estis nederlanda lernejestro kaj esperantisto ekde 1922. Ĝis sia morto li laboris kune kun sia edzino por Esperanto. Li estas nomata la pioniro de Esperanto en Groningen. Van Dokkum gvidis kursojn diversloke. Li verkis lernolibron en 1924 (dua eldono en 1931).
Official Monster Raving Loony Party
La morto de Sutch
Screaming Lord Sutch havis deprimon post 1998 kaj mortigis sin la 16-an de junio 1999.
Rezultoj en voĉdonadoj
Ĝeneralaj balotadoj al la Parlamento de Britio
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Enhavo
La 12-an de septembro 2030 speciala novaĵelsendo raportas jene: la germana registaro komplete demisias pro la „afero de la M-faktoro“. Sekvas retrorigardo al la okazaĵoj, kiuj gvidis al tiu-ĉi decido. La juna ĵurnalistino Lena Bach volas malkovri skandalon pri maljunuloj.
Official Monster Raving Loony Party
Politikoj kaj voĉdona strategio
La Official Monster Raving Loony Party estas distingita per sia intence bizara manifesto, kiu enhavas proponojn kiuj ŝajnas esti neeblaj aŭ tro absurdaj efektivigeblaj – kutime akcentante tion kion ili rigardas kiel absurdaĵoj.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Enhavo
En la jaro 2030 du trionoj el la olduloj vivas sub la sojlo de malriĉeco, multaj devas almozpeti. Depost 2015 maljunuleja flegado eblas nur por monhavuloj. Depost 2019 la sanasekuroj proponas servon de „libervola fruforpaso“.
Official Monster Raving Loony Party
Politikoj kaj voĉdona strategio
Malgraŭ sia satira intenco, iuj proponoj kiu ĉeestis en Raving Loony manifestoj iĝis leĝo, kiel la minimuma voĉdona aĝo ĉe 18, "pasportoj por hejmbestoj" kaj tut-tage malfermaj drinkejoj. Simile, post kiam Alan Hope elektiĝis, li intervjuiĝis por la programo Nationwide de la BBC. Tiam li menciis ke buteraj kaj laktaj superfluaĵoj estis forĵetitaj en forlasitaj minstangoj sub EK-reguloj por prezoj (ion la tiutempaj amaskomunikiloj malsukcesis malkovri). La skandalo kiu sekvis lian aperon anstataŭe rezultis en la disdonado de tiaj superfluaĵoj al la malriĉuloj aŭ al la bonfaraj organizoj.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Enhavo
Duonan jaron antaŭ la registara demisio Sven Darow, malespera pensiulo, ostaĝigis la ĉef-manaĝeron de konzerno PROLIFE kaj klopodas devigi lin antaŭ filmanta kamerao klarigi la „M-faktoron“, sed dume surprize eksplodas mangrenado. Restas malklare kial kaj de kiu eksplodigita. – Tri jarojn antaŭe: Taskigita de maljunulara interreta televidkanalo Darow faras esploradon pri malriĉaj maljunuloj. Por malriĉaj olduloj estas proponata amasloĝado. Kelkaj pensiuloj fondas iun bizaran loĝkomunumon en forlasita vilaĝo en Brandenburgio.
En la jaro 2028 Sven Darow aliĝas al la „skadro Koleraj maljunuloj“. Dum protestagado en la kuracloko Baden-Badeno li ĵetas silikon-kusenetojn kaj grasosaketojn kontraŭ aro da riĉaj olduloj por atentigi pri la mizera situacio de la plej multaj pensiuloj. Kelkaj el la „koleraj maljunuloj“ laŭdire jam prirabis bankon. La juna ĵurnalistino renkontas oldulojn, kiuj post neatendita mondonaco fine povis akiri bezonatajn medikamentojn kaj medicinan operacion.
Official Monster Raving Loony Party
Politikoj kaj voĉdona strategio
La Official Monster Raving Loony Party kutime enigas tiom da kandidatoj kiel estas eble en Britio dum ĝeneralaj voĉdonoj. Kelkaj kandidatoj (sed certe ne ĉiuj) uzas ridindajn nomojn kiujn ili akiris per "deed poll", maniero ŝangi sian nomon laŭ Common Law. Sutch li mem oponis ĉiuj tri ĉefaj partiaj gvidantoj (John Major, Neil Kinnock kaj Paddy Ashdown) en la 1992 ĝenerala voĉdono.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Enhavo
Intertempe la problemo pri la maljunuloj trovis elegantan solvon: pli kaj pli da olduloj estis logitaj al Afriko kaj ekloĝis en tieaj malmultekostaj flegejoj. Tamen maljunuloj kun nur baza pensio tie povas pagi ja la restadon, sed ne sufiĉan medicinan prizorgon. Ĵurnalistino Bach fine eltrovas, kien oni portas la malsanajn, foje enlitajn pacientojn. Nokte-kaŝe ŝi enŝteliĝas kaj malkovras, ke la malsanuloj kuŝas en gigantaj dormejoj sub tendoj. Ili estas nutritaj pertube kaj medikamente trankviligitaj ĝisdorme. Ili ne rimarkas sian ĉirkaŭon, nek sian propran staton.
Ĵurnalistino Bach alarmigas la registaron, la afero fariĝas publike konata. Tribunalo estas kunvokata, sed pluraj atestantoj mistere mortas aŭ fuĝe malaperas antaŭ la proceso. Fine helpas unu el la iamaj estraranoj de PROLIFE, fuĝinta al Brazilo. Li akirigas al la ĵurnalistino videofilmon, kiu pruvas, ke tiuj „afrikaj tendaroj“ ekzistas kun konsento, eĉ laŭ instigo de la germana registaro. Ĉar la ŝtato ne plu povis pagi la pensiojn, altaj reprezentantoj kunvenis kun la konzernoj por trovi solvon. Laŭ amendo de la pensia leĝo en 2027 ekzistas „novaj eblecoj“ por maljunuloj: ili povas fari kontraktojn kun flega konzerno, per kiu ili transskribas al la konzerno la rajton pri la restanta mono de sia pensio, dum la konzerno garantias al ili flegadon ĝis la morto. Rezulte la ŝtato ĝiras la restantan sumon de la pensio al la flega konzerno kaj liberiĝas de sia devo prizorgi la oldulon, dum la flega konzerno per tiu sumo garantias la prizorgadon de la oldulo. Post malkovro de tiu afero, la germana registaro nur povas komplete demisii.
Intenco de la filmo
La filmo montras tre sinistran bildon pri Germanio en la jaro 2030, kie kelkaj olduloj vivas en granda lukso, dum la plimulto devas plulabori ĝismorte por vivteni sin kaj fuĝas en krimon por povi aĉeti bezonatajn medikamentojn. La filmo uzas erojn el realaj novaĵelsendoj por dokumenti la starpunktojn de realaj gvidaj politikistoj kiel Ulla Schmidt, Norbert Blüm, Angela Merkel, kiuj siatempe unuavice celis trankviligi la popolon kaj maleskaladi la debaton. Plej fama eldiro estas tiu de Norbert Blüm, iama ministro pri laboro kaj socia ordo: "La pensioj estas sekuraj", multfoje ripetata dum la 1980-aj kaj eĉ 1990-aj jaroj. Tiuj realaj eldiroj estas kontrastigitaj kun (fikciaj) novaĵeroj pri la malboniĝanta situacio.
La filmo volas klarigi, agiti kaj montri, kio atendas onin, se la frakcio de la maljunuloj konstante kreskas, dum tiu de la junuloj daŭre malkreskas.
La sveda aŭtoro Jan Moen (1933-1995) verkis fikcian romanon Ensam är svag (la germana titolo tre similas al la filmtitolo "Aufstand der Alten" kun parte similaj okazaĵoj.
Tahitótfalu
Tahitótfalu [tahitOtfalu] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szentendre.
Tahitótfalu situas sur ebenaĵo, parte sur Szentendre-insulo, parte en dekstra flanko de Danubo. Ponto interligas la du partojn, krome pramo funkcias al Vác. Iam estis 2 vilaĝoj, kiuj unuiĝis. Tótfalu, signifante "slovaka-vilaĝo", troviĝas en la insulo. La nomo estas erara, ĉar antaŭ la turka erao slovenoj alvenis.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Kritiko
Bert Rürup, fakulo pri pensioj kaj konsilisto de la registaro de Gerhard Schröder kritikis la filmon, ĉar ĝi montras „malrealisman bildon pri la vivo en Germanio post dudek jaroj" kaj avertis ne uzi demografiajn faktojn por „debato pelita de timo“.
Tahitótfalu
Dum la romia erao 2 sentineloturoj staris. La insulo donis defendadon kontraŭ armeoj. La loĝantaro tributis kaj al turkoj, kaj al aŭstroj-hungaroj. En 1838 kaj en 1876 inundoj, en 1900 incendio okazis. La unusola ponto al la insulo konstruiĝis en 1914.
2030 – insurekcio de la maljunuloj
Kritiko
Wolf Schmidt en die tageszeitung laŭdas, ke la filmo ne denove prezentas tedajn statistikojn pri demografio, sed estas engaĝita filmo, kiu pentras la estonton per malhelegaj koloroj. Li tamen prijuĝas, ke la fikcia filmo estas interesa vigla dramo-filmo, sed kiel "dokumentario" ĝi donas tro da "alarmismo".
Tahitótfalu
Vidindaĵoj estas katolika kaj kalvinana preĝejoj.
5238 Naozane
5238 Naozane estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
Tahitótfalu
La vilaĝo estas ŝatata feriejo kaj ekskursejo. Apud la vilaĝo fama restoracio Pokol (=infero) funkcias.
5238 Naozane
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la samurajo Kumagai Naozane (japane 熊谷 次郎 直実, Kumagai no Jirō Naozane ; 1141–1208).
En 1184, dum la Milito de Genpei, Kumagai Naozane batalis apud Minamoto no Yoritomo je la batalo ĉe Iĉi-no-tani kaj mortigis la junan princon Taira no Atsumori, (平 敦盛) aĝan de 16 jaroj : la aĝo de la mortinta filo de Kumagai Naozane. Sekve al tio, li rezignis la armojn kaj fariĝis budhista monaĥo sub la gvidado de Hōnen.
Efedraloj
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (1 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Búðardalur
Búðardalur estas vilaĝo en Islando kun 260 loĝantoj (1-a de decembro 2003). Intertempe ĝi apartenas al la komunumo Dalabyggð. Okupo ĉefe rilatas al la terkulturo de la najbara kamparo. La plej granda laborejo estas laktaĵproduktejo.
Soyopa
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1209 loĝantojn. El tiuj estis 666 viroj kaj 543 virinoj. La komunumo havas surfacon de 846,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 290 metroj super la marnivelo.