cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastelo Elgersburg
Historio
De longe videblas kastelo Elgersburg sur 500 metrojn alta roko meze en la samnoma komunumo. Ĝia endokumente unua mencio estis en 1139, antaŭula konstruaĵo kiu servis al la grafoj de Käfernburg sekurigi la historian komercan vojon tra la Turingia Arbaro. En 1288 aĉetis ĝin la grafoj de Henneberg. Inter 1437-1802 posedis ĝin la dinastio von Witzleben. Ili konstruigis en 1438 la malsupran kastelon kun la portala konstruaĵo, kiu alikonstruitis kaj en 1567 kaj en la 17-a jarcento. Ekde 1520 estiĝis la supra kastelo. En 1802 akiris ĝin la dukaj kortegaj ĉambroj de Gotha kun ĉiuj aneksitaj rajtoj.
Priskribo
La nunan aspekton ŝuldas la kastelo al alikonstruo je loĝejkastelo en la periodo inter 1903-06 fare de la grafo von Frege-Welzin. Dum la tempo de GDR ĝi servis kiel feria hejmo de la orientgermana sindikato FDGB. En 1998 ekposedis tiun ĉi belegan kastelon la komunumo Elgersburg mem.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 58-59
Olula de Castro
Olula de Castro estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Filabres-Tabernas en la centro de la provinco. La areo de la municipo estas 33 km2 kie loĝas 229 geloĝantoj, do loĝdenso estas 6.9 loĝ./km2. Olula de Castro situas je 54 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Fiescher-Glaĉero
Fiescher-Glaĉero (germane Fieschergletscher) estas granda valglaĉero en la Bernaj Alpoj en Kantono Valezo, Svislando. La glaĉero havas longecon de 15,35 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj kovras kun tributglaĉeroj areon de 34,21 km².
Olula de Castro
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 229 geloĝantoj de la municipo Olula de Castro estas 114 inoj kaj 115 viroj. En la vilaĝo loĝas 214 geloĝantoj, kaj aliaj 15 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 0, 0 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 1, 1 inoj kaj 0 viroj. Tiel la natura kresko estis -1 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 68 homoj (29.7%).
Fiescher-Glaĉero
Priskribo
Sian originon Fiescher-Glaĉero havas je alteco de 4000 m s.m. je la orienta deklivo de Gross Fiescherhorn. Postkiam ĝi malsuprenfluis je la unuaj 2 km 700 m ĝi poste fluas je nur ankoraŭ malforta deklivo suden. Je ĝia okcidenta flanko situas Grünhorn (4044 m s.m.) kaj Wannenhorn (3906 m s.m.) kaj gian orientan flankon formas la rokkresto de Finsteraarhorn (4274 m s.m.). Je ambaŭ flankoj alfluas malgrandaj deklivglaĉeroj. Je la suda piedo de Finsteraarrothorn (3530 m s.m.) alfluas de oriento la entute 5 km longa glaĉerduopo konsistanta el Studer- Glaĉero (germane Studergletscher) kaj Galmi-Glaĉero (germane Galmigletscher), kiuj havas preskaŭ saman larĝecon kiel Fiescherglaĉero.
Kastelo Elgersburg
Eksteraj ligiloj
Pri la kastelo sur porturista retpaĝaro
Fiescher-Glaĉero
Priskribo
En gixa suba parto Fiescher-Glaĉero fluas suden tra profunda valo inter Wannenhorn en okcidento kaj la kresto de Wasenhorn en oriento. En somero, kiam la neĝokovrilo fordegelis ĉi tie prezentiĝas griza glaĉero kovrita kun ŝtoneroj de la mezmorenoj, materialo, kiu falis de la krutdeklivoj. La frunto de la glaĉerlango situas nuntempe je alteco de 1700 m s.m.. Ĉi-tie fontas la rivero Weisswasser kiu fluigas la degelakvon de la glaĉero al Rodano, al kiu ĝi alfluas apud Fiesch.
Historio
Dum la kulmino de la Eta Glaciepoko en la mezo de la 19-a jarcento Fiescher-Glaĉero estis ankoraŭ 1 km pli longa kaj ĝia lango havis signife pli grandan volumenon, tiel ke ĝi per flanklango transfluis la rokbaraĵon de Titter. Post 1950 tiu-ĉi flanko tamen fordegelis.
Altmontara Turismo
Je la sudokcidenta deklivo de Finsteraarhorn situas proksimume 100m super Fiescher-Glaĉero la Finsteraarhorn-Kabano de Svisa Alpismo-Klubo (SAC) je alteco de 3048 m s.m.. La kabano servas kiel haltejo dum larĝaj plurtagaj glaĉerturoj de Jungfraŭjoch aŭ de Lötsch-Valo al Grimselpasejo.
Haruhisa Hasegawa
Haruhisa Hasegawa (japane 長谷川 治久, n. 14-an de aprilo 1957) estas japana futbalisto. Li de 1978 ĝis 1981 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Cowsay
cowsay estas programo kiu generas Askio-bildojn de bovino kun mesaĝo. Ĝi povas ankaŭ generi bildojn uzante antaŭfaritajn bildojn de aliaj bestoj. Ekzistas rilatanta programo nomata <tt>cowthink</tt>, kiu elmontras bovinojn kun pensa veziko anstataŭ parola veziko.
Nacidemokrata partio de Germanio
La Nacidemokrata partio de Germanio (germane Nationaldemokratische Partei Deutschlands, mallongigo NPD) estas malgranda, ekstreme naciisma politika partio en Germanio. Ĝi fondiĝis la 28-an de novembro 1964 en Hanovro kaj havas nuntempe 6000 membrojn. Ĝia nuntempa prezidanto estas Udo Voigt. La Jungen Nationaldemokraten kun 350 membroj estas la junulara organizado de la partio.
La NPD ne havas deputitojn en la federacia parlamento de Germanio (Bundestag). Ĉe la federaciaj balotoj de 2005 ĝi ricevis kun 1,6 % de la voĉoj sian plej bonan rezulton depost 1969. La partio havas 8 deputitojn en la parlamento de la federacia lando Saksio kaj 6 deputitojn en la parlamento de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ĝi ankaŭ estas reprezentata en kelkaj germanaj komunumaj parlamentoj.
La germana Verfassungsschutz (informservo pri protektado de la konstitucio) rigardas la partion kiel ekstreme dekstra kaj ksenofobia kaj daŭre observas ĝin.
Turbo Pascal
Ekzempla kodo
Program Saluton; Begin WriteLn('Saluton, mondo!'); End.
Saint-Pierre-Bois
(jen france, origine germane kaj alemane Sankt Petersholz, prononco, loke ankaŭ nomata Sàm Peterschulz, baptata laŭ la sanktulo Petro) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj ampleksas ankaŭ la historian loĝlokon Hohwarth. Fine de en la komunumo vivis.
Kiasmo
Ĥiasmo aŭ kiasmo estas en retoriko kaj parolfiguro kaj stilfiguro bazita sur ripeto kun partikulara strukturo. Temas pri paralelismo kun kruciĝo: tio estas, la ripeto de sintaksa strukturo kun la partikulareco, ke la ripetataj elementoj (simbole A kaj B) aperas unue laŭ unu ordo (AB), kaj sekve en la mala ordo (BA). Tiel, en la komenco de la hispanlingva poemo de Manuel Machado Verano,
Frutales
cargados,
dorados
trigales
aperas kiasmo, ĉar unue estas la vortordo susbtantivo + adjektivo (A+B) kaj poste, male, adjektivo + substantivo (B+A). Krome la rimo estas same kiasma.
Stanislav Stejskal
Stanislav STEJSKAL (1887 - mortis la 27-an de decembro 1929) estis ĉeĥa gimnazia instruisto kaj esperantisto, precipe aktiva inter blinduloj kaj skoltoj.
Kiasmo
Deveno
La nomo de la figuro devenas de la greka lingvo, nome χιασμóς, 'kruciĝo' (reference al la formo de la greka litero χ, ĥi).
Ĉeĥoslovakaj legioj
Ĉeĥoslovakaj legioj estas markigo uzata por taĉmentoj de eksterlanda armea rezistmovado dum la unua mondmilito. Tiu ĉi nomo estiĝis nur post la milito, dum la milito estis uzata markigo taĉmentoj de la ĉeĥoslovakaj eksterlandaj soldataroj.
Stanislav Stejskal
Stejskal estis depost la jaro 1915 instruisto ("profesoro") de la franca kaj germana lingvoj ĉe reallernejoj en Prago.
Ĉeĥoslovakaj legioj
Laŭ loko de agado eblas ilin apartigi: eblas alkalkuli al ili ankaŭ grupojn en pluaj landoj.
Stanislav Stejskal
Krom instruista profesio li dediĉis sian grandan energion kaj laboremon por helpado al la blinduloj. Li estis fondinto de SOĈNE kaj redaktis la blindulan periodaĵon "Auroro" (1920-1929). Li instruis al blinduloj Esperanton, instruis ilin legi, klopodis doni al ili taŭgajn tekstojn legotajn, organizis ilin enlande kaj internacie. Per tio li fariĝis fakulo en blindula skribado, kian oni malofte renkontas.
Ĉeĥoslovakaj legioj
La unuopaj regimentoj estis numeritaj laŭ la loko de agado: en Rusio ekde numero 1, en Francio ekde numero 21 kaj en Italio ekde numero 31.
Paterno Calabro
Paterno Calabro estas komunumo de Italio.
Stanislav Stejskal
En 1920 estis laŭ lia iniciato fondita esperanta dumonata gazeto por ĉeĥoslovakiaj blinduloj Aŭroro, presita en Brajla punktskribo, kiun li redaktis ĝis sia frua morto en la aĝo de nur 42 jaroj. En 1922 li fondis Societon de ĉeĥoslovakaj nevidantaj esperantistoj (SOĈNE). Kiel fakulo en blindula preso li ofte kontaktis kun ministerio de instruado. Per dekreto el la 31-an de aŭgusto 1922 li ricevis "laŭdan mencion pro fervora kaj senprofita porblindula zorgado, precipe pro plibonigado de la neviduloj per ebligo de nobla legado." Kiel fakula spertulo de la blindula preso li estis en 1922 nomita estro de kursoj pri edukado de blinduloj kaj reprezentanto de la ministerio en la II-a kongreso de blinduloj kaj 15-a Universala Kongreso en Helsinko, en 1923 en ambaŭ konresoj en Nürnberg.
En 1925 li estis rekompencita pro sia partopreno en enketoj pri starigo de simboloj en ĉeĥoslovaka blindula skribado. En 1927 li reprezentis ministerion en la VI. blindula kongreso en Dancigo, en 1929 li kondukis ekskurson de ĉeĥoslovakaj blinduloj en Jugoslavion.
Ĉeĥoslovakaj legioj
Fine de la milito la taĉmentoj de la ĉeĥoslovakaj eksterlandaj soldataroj havis sume 100000 anoj.
Ĉeĥoslovakaj legioj en Rusio
Kiam estis fermita germana-soveta paco en Brest Litovia (marto de 1918), la ĉeĥoslovakaj taĉmentoj forlasis Ukrainion kaj ili transŝoviĝis tra Siberio ĝis Francio. Post atakoj kontraŭ la ĉeĥoslovakaj transportoj sur magistralo okazis bataloj de la ĉeĥoslovakaj legioj kontraŭ soveta registaro sur Siberio kaj en regiono de Volgio, kiuj daŭris ĝis la plena evakuado de la ĉeĥoslovakaj taĉmentoj el Rusio en la jaro 1920.
Ĝis fino de la jaro 1918 aliĝis al ĉeĥoslovakaj legioj en Rusio ĉirkaŭ 61 000soldatoj. La 1-an de februaro 1919 la legioj estis reorganizitaj dum ĉeesto de Milan Rastislav Štefánik. Okazis nuligo de Filio de Ĉeĥoslovaka nacia konsilantaro kaj kun ĝi ankaŭ de soldata aŭtonomio.
En Rusio falis 4112 ĉeĥoslovakaj legianoj.
Ĉeĥoslovakaj legioj en Francio
Tio estis volontulaj taĉmentoj (Vouziers) en Francio en la jaroj 1914 - 1919. Enkadre de fremdula legio estiĝis la 31-an de aŭgusto 1914 Roto Saluton!. En la jaro 1918 estiĝis ĉeĥoslovaka legio en Francio, kiu printempe de la jaro 1919 revenis ĝis Ĉeĥoslovakio. Estis en ĝi proksimume 9600 soldatoj.
En Francio falis 650 ĉeĥoslovakaj legianoj.
Ĉeĥoslovakaj legioj en Italio
Tio estis volontulaj soldataj taĉmentoj en Italio en la jaroj 1917 - 1918. La unuaj kreĝis en la jaro 1917 kiel esploristaj taĉmentoj, printempe de la jaro 1918 estis kreita ĉeĥoslovaka divizio, en decembro de 1918 estiĝis armea korpuso. Proksimume 20000 soldatoj estis envicigitaj en la taĉmentojn, post subskribo de armistico estis kreitaj el militkaptitoj pluaj, la t.n. patrujdefendaj batalionoj kun nombro proksimume 60000 soldatoj.
En la itala batalfronto mortis 350 ĉeĥoslovakaj legianoj.
Signifo
Signifo de tiuj ĉi taĉmentoj estis vere granda. Tamen ili partoprenis en venko de Interkonsento en la unua mondmilito, sed precipe ili samtempe subtenis politikojn en ilia klopodo pri la kreigo de Ĉeĥoslovakio: post finiĝo de la milito Ĉeĥoslovakio estis konsiderata kiel unu el la venkintaj potencoj.
En Ĉeĥoslovakio (1920 - 1939) estis poste ilia mesaĝo konsiderata tre grave, estiĝis multaj societoj kaj organizaĵoj, kiuj diversmaniere propagis la legiojn.
En la ĉeĥa literaturo estiĝis grupo da verkistoj (precipe de la eksaj legianoj), kiuj verkis eksplicite pri la legioj, tial tiu ĉi leteraturo estas rekte nomata legiana (Rudolf Medek, František Langer, Josef Kopta).
Post la jaro 1948 oni plifaciligis ilian signifon kaj dum mallonga tempo oni oficiale ĉesis paroli pri ili tute.
Sed en la okuloj de kelkaj aŭstroj kaj malmultnombra grupo de porhabsburgaj ĉeĥoj la ĉeĥoslovakaj legianoj estis perfiduloj de sia patrujo kaj de la imperiestro. Sed tiu ĉi opinio en la ĉeĥa popolo estis neniam iel signife reprezentita.
Nova Galenika
Nova Galenika, aŭ Galenika, serbe Нова Галеника estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Nova Galenika etendiĝas ĉe kunfluejo de Danubo kaj Savo laŭ dekstra bordo de Danubo, kie estas ponto al Borĉa.
Historio
En la 1960-aj jaroj oni fondis farmacian fabrikon. Poste ankaŭ laboristoj konstruis loĝdomojn, fine parkoj kaj grandvendejoj konstruiĝis. Nuntempe futbola klubo portas famon al la setlejo.
Sarkaņi
Sarkaņi (latve formale Sarkaņu pagasts) estas administra paroĥo en centra Latvio, kies administra centro estas samnoma loĝloko Sarkaņi. La komunumo situas en la distrikto Madona restrukturita en 2021, kaj apartenas al la historia regiono Livonio. Laŭ stato de la jaro, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Muzeo La Kastelo
La muzeo La Kastelo (hispana nomo: Museo el Castillo) troviĝas en La Popolo (Medeĝino), en Kolombio. La kastelo estis la registara sidejo de Diego Echavarría Misas kaj lia familio, sed antaŭe vivis José Tobón Uribe ĉe la kastelon.
Nel Rodríguez estis la arĥitekto de la konstruaĵo; kaj la gotika stilo estas simila al kasteloj del Luaro en Francio. La kastelo havas francajn ĝardenojn, lobrotenejojn, kaj diversajn halojn. En la 1973 Diego Echavarría Misas aĉetis la kastelon kaj donacis la kastelon en la 1971, inkludinto la dekoraciojn kaj la akcesorojn; la kastelo fariĝis muzeon.
En la muzeo ekzistas permanentajn ekspoziciojn de porcelanojn, kristalojn, vitralojn, freskojn, skulpturojn, ktp.
Piwniczna-Zdrój
Piwniczna-Zdrój estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Piwniczna-Zdrój en distrikto Nowosądecki.
De iure
De iure aŭ de jure, estas latina eldiro, kiu signifas laŭ vorte «laŭrajte», tio estas, laŭ jura agnosko, laŭleĝe. Ĝi malas al de facto, kiu signifas «fakte». Tiu eldiro estas tiele uzita en multaj lingvoj, sed oni skribu ĝin inter citiloj aŭ per klinaj literoj ĉar klare apartenas al la latina lingvo.
Situacio de iure estas agnoskita de la valida leĝaro aŭ de la koncerna aŭtoritato pro traktato aŭ formala ago. La situacio de iure ne nepre akordiĝas kun la reala situacio kaj tiam ĝi malas la situacio de iure al tiu de facto. Ekzemple, persono povas havi postenon de iure, tio estas pro oficiala nomumo, sed ne plenumi ĝin praktike pro iu ajn tialo. Lando povas esti sendependa de iure kun agnosko de Unuiĝintaj Nacioj aŭ de la resto de landoj, sed praktike estas satelita ŝtato, tio estas, ĝia sendependo povas estis fikcia kaj ties povo povas esti komplete neniitaj de alia lando, ekzemple Okcidenta Saharo rilate al Maroko.
Konjekto de Goldbach
La konjekto de Goldbach estas nesolvita problemo de nombroteorio. Ĝi asertas, ke ĉiu entjera nombro para pli granda ol 2 estas la sumo de du primoj. Ekzemple:
Iggensbach
Iggensbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Deggendorf kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Washington Shirley, 5-a Grafo Ferrers
Vic-Admiralo Washington Shirley, 5-a Grafo FERRERS, membro de la Reĝa Societo (naskiĝis la, mortis la ) estis brita oficiro de Royal Navy, nobelo, framasono kaj amatora astronomo.
Biografio
Shirley estis la dua filo de lia moŝto Laurence Shirley (mem la kvara filo de Robert Shirley, 1-a Grafo Ferrers) kaj lia edzino, Anne. Ĉirkaŭ 1738, li eniris la Royal Navy kaj altiĝis tra la rangoj de Dua Leŭtenanto en 1741, Unua Leŭtenanto en 1746 kaj Post-Kapitano tuj poste.
Du semajnojn post la ekzekuto de sia frato, Laurence Shirley, 4-a Grafo Ferrers en 1760, Shirley prenis lian sidlokon en la House of Lords (kiel la nova Grafo Ferrers) kaj en 1763, Georgo la 3-a donis al li la familiajn posedaĵojn, antaŭe pune perditajn de lia frato kiel krimulo (je la granda surprizo de Casanova, kiam li vizitis Londonon) kaj li komencis transformi la familian sidejon de Staunton Harold en Leicestershire. Li poste estis promociita kiel Sub-Admiralo en 1771 kaj Vic-Admiralo en 1775.
Ferrers estis entuziasma pri astronomio kaj posedis sian propran sunsisteman modelon. En 1761, Ferrers estis elektita al la Reĝa Societo pro sia laboro pri la observoj de la astronomia transito de Venuso. Ferrers aĉetis la pentraĵon de Joseph Wright of Derby titolitan Filozofo preleganta pri sunsistema modelo en kiu lampo anstataŭas la Sunon kaj li estis kreditita kiel la figuro dekstre. Ferrers havis Peter Perez Burdett (la figuro maldekstre) kiel hejman gaston kaj li ĉeestis paroladon de James Ferguson kiu prelegis pri la sunsistema modelo.
Bardejovské Kúpele
Bardejovské Kúpele, hungare Bártfafürdő estas kuracbanloko, randa urboparto de Bardejov en Slovakio, en Regiono Prešov, en Distrikto Bardejov.
Washington Shirley, 5-a Grafo Ferrers
Biografio
Shirley mortis en 1778 en Chartley Manor Place, Staffordshire kaj estis entombigita en Staunton Harold. Ĉar li havis neniun infanon de sia edzino, Anne, lia titolo kaj posedaĵoj transiris al lia pli juna frato, Robert.
Bardejovské Kúpele
Situo
Bardejovské Kúpele situas laŭ rojo, fine de sakovojo. Bardejov troviĝas pli sude 5 km.
Historio
La kuracakvo havanta salojn kaj feron estis konata longe, tamen la banloko mem formiĝis nur en la 19-a jarcento. Hungara Reĝino Elizabeto de Aŭstrio-Hungario kaj rusa caro Aleksandro la 1-a (Rusio) pasis tie tagojn. Ĝis Traktato de Trianon la banloko apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Bártfa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio.
Zoni
Zoni aŭ ozoni (お), estas japana buljono kun moĉio, legomoj, sojsaŭco aŭ blanka miso, kiun oni manĝas per salikaj haŝioj nelakitaj. La ingrediencoj varias laŭ regionoj. Oni manĝas zoni ĉefe dum la novjara festo.
Washington Capitals
La Ĉefurbanoj de Vaŝingtono (Washington Capitals) estas profesia glacihokea klubo bazita en Vaŝingtono, DK. Ili estas membroj de la Metropolita Divido de la Orienta Kongreso de la Nacia Hoke-Ligo (angle: National Hockey League). La Ĉefurbanoj estas posedita de Monumental Sports & Entertainment, estrita de Ted Leonsis. De 1974 ĝis 1997, la Ĉefurbanoj ludis siajn hejmajn ludojn ĉe Capital Centre en Landover, Marilando. En 1997, la teamo moviĝis al la areno nun nomita Capital One Arena, sia aktuala hejma areno en Vaŝingtono.
Zoni
Historio
Ŝajnas ke zoni devenas de la kuirejoj de samurajoj. Oni preparis ĝin sur batalkampoj antaŭ ol ĝi eniris la familiajn manĝojn.
Washington Capitals
La Ĉefurbanoj estis fondita en 1974 kiel ekspansia franĉizo, kune kun la Skutoj de Kansasurbo. Ekde la aĉeto de la teamo en 1999, Leonsis revitaligis la franĉizon pere de la elekto de stelaj ludistoj kiel Alexander Ovechkin, Nicklas Backstrom, Mike Green kaj Braden Holtby. La 2009-2010 Ĉefurbanoj gajnis sian unuan Trofeon de Prezidanto (angle: President's Trophy) ĉar estis la teamo kun la plej nombraj poentoj je la fino de la regula sezono. Ili gajnis ĝin denove en 2015-2016, kaj por la tria fojo la sekvantan sezonon en 2016-2017. Krome ili atingis dek-unu dividajn titolojn kaj tri Trofeojn de Prezidanto; la Ĉefurbanoj atingis la ĉampeonecon dufoje (en 1998 kaj 2018), venkis en la Pokalo de Stanley en 2018.
Zoni
Enhavo
Plej ofte, zoni estas farita el klara buljono (sumashi-jiru) parfumita de dashi (出汁), farita el sekigita bonito. En la orienta parto de Japanio oni prefere aldonas sojsaŭcon, en la okcidenta parto misoon.
Washington Capitals
La Ĉefurbanoj retirigis la uzon de kvar numeroj por honori kvar ludistojn. Krome, la teamo tenis asocion kun numeroj de individuoj induktita en la Glacihokean Halon de Famuloj. La Ĉefurbanoj aktuale estas aniĝitaj kun du plej malgrandaj ligaj teamoj, la Ursoj de Hershey (angle: Hershey Bears) de la Usona Hoke-Ligo (angle: American Hockey League), kaj la Stingrays de Suda Karolino (angle: South Carolina Stingrays) de la ECHL.
Zoni
Enhavo
Poste aldoniĝas moĉio-pecoj, ortangulaj en la orienta parto, rondaj en la okcidenta. Foje moĉio estas anstataŭita de sato-imo (farita el taro) aŭ de tofuo. Tian zoni oni trovas en kelkaj insuloj aŭ montaraj regionoj, kie rizo maloftas.
Fine oni aldonas viandon (kokinaĵon, viandbuletojn, ...) aŭ fiŝaĵon, foliajn legomojn (ekzemple komatsuna aŭ spinaco), mitsuba-n (speco de petroselo japana), kamaboko-n (蒲鉾) (naruto aŭ alia), karoto-pecojn kaj yuzu-ŝelojn (柚, speco de citrono).
Déservillers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Miklós Tóth (biologo)
Miklós TÓTH [miklOŝ tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Miklós estas hungara biologo, profesoro, entomologo, membro de Hungara Scienca Akademio (korespondanta (2010), ordinara (2016)).
Miklós Tóth  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Tóth frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1974. Ĝis 1993 li esploris rilatojn inter insektoj kaj kemio en diversaj laborejoj, poste li havis mezaltan postenon en filio de Hungara Scienca Akademio. En 1981 li plulernis en Kanbero kaj li doktoriĝis en Budapeŝto. Li kandidatiĝis en 1989, poste li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio en 1997. Ekde 2004 li estas konsilisto kaj esploristo en la menciita filio. Li estis nomumita titulara docento kaj katedrestro en Debrecen. Li okupiĝas pri kemia ekologio, komunikado de la malutilaj insektoj, kreo de kaptiloj per odoroj por la malutilaj insektoj. Li ricevis 7 premiojn inter 1984-2016.
Kodo de Sankteco
Inspira fonto (29/10!2013):
Kodo de sankteco estas termino uzata ĉe spertuloj pri Biblia kritiko por referenci al la biblia libro de Levidoj 17-26, kaj estas tiel difinita pro la ofteco de la ripetado de la vorto Sankta, kies signifo havas nenion specialan rilate kion judoj kaj kristanoj legas en aliaj eroj de la libro “Levidoj”.
Studuloj pri la Biblio donis tiun nomon al tiu levida ĉapitraro pro la insista invito-ordono esti sanktaj kiel sankta estas Dio kiu sanktigas.
Spertuloj de la teorio pri Hipotezo dokumenta, tamen, konsideras tiun biblian eron distingita ĉar ĝia stilo estas rimarkeble malsama ol tiu de la libra cetero: la multaj leĝoj de tiu “kodo” formas kompaktan sintezitan unikaĵon. Laŭ multaj adherantoj al hipotezo dokumenta, tiu kodo de sankteco pensigas al antaŭa teksto kiu estus modifita kaj adaptita kaj fine enirigita, iniciate de la sacerdota kasto, en Levidojn kaj en la Toraon ĝenerale. Tamen, aliaj samopiniantoj pri tiu kodo, kiel Israel Knohl, opinias ke ĝi estis ellaborita kaj enirigita plimalfrue, eble poste kaj senpendende de la Dokumento sacerdota.
Ĉiukaze, tiu ero de sacerdota fonto, ofte mallongigita ankaŭ per "H". dateblas ĉe la 7-a jarcento a.K. kiam la pastraro ĝin ellaboris en la templo de Jerusalemo.
La kodo de sankteco uzas sian proprajn elektajn vortojn, ripetante frazojn kiel “Mi, la Sinjoro, estas sankta”, “Mi estas la Sinjoro", kaj “Mi, la Sinjoro, kiu sanktigas...” nekutime plurfoje. Krome, Levidoj 17 komencas per: “Tio estas kio la Sinjoro ordonis, dirante...”, kaj Levidoj 26 intense similas al jura kodo, kvankam tuj poste estas aldonataj aliaj leĝoj.
Komparo kun aliaj bibliaj kodoj
Bibliistoj ĝin komparas, pro la formo kaj stilo, kun tiu de la Interligo kaj tiu de Readmono kaj deduktas ke ili ĉiuj alestiĝis en la arko de 200-300 jaroj, kaj ke en ili abundas la menseco kaj stilo de la Dokumento sacerdota.
ISO 3166-2:DO
ISO 3166-2:DO estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Domingon. La kodojn havas 10 regionoj, 31 provincoj kaj 1 distrikto. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>DO</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Domingo. La dua parto estas du ciferoj.
Georgij Gongadze
Georgij GONGADZE (ukraine Георгій Русланович Ґонґадзе; naskiĝis la 21-an de majo 1969, malaperis la 16-an de septembro 2000) estis ukraina ĵurnalisto kartveldevena, forkaptita kaj murdita en 2000. Lia malapero fariĝis la plej laŭta politika krimo de Ukrainio kiam Oleksandr Moroz publikigis sekretan surbendigaĵon, plej verŝajne faritan de majoro Mikola Melniĉenko. En la surbendigita parolo prezidento Leonid Kuĉma estis sugestonta al oficiroj de ukraina milico kidnapon de Gongadze. La skandalo („Tapegate”) influis interrilatojn de aliaj ŝtatoj kun Ukrainio.
Biografio
Lia patro Ruslan Gongadze estis kartvelo, kaj la patrino Lesia Korczak ukrainino. Ili geedziĝis en 1968 kaj loĝis en Tbiliso ĝis duono de la 1990-aj jaroj, kiam ili divorciĝis.
Georgij plenumis sian devigan militservon en la jaroj 1987-1989 en Afganio. Post la reveno li ekloĝis komence kun la patro en Tbiliso, studis vespere filologion en universitato, gvidis ankaŭ informan fakon de Popola Fronto de Kartvelio.
Poste translokiĝis al la patrino al Lvovo, kie ligis kontaktojn kun patriota junularo kunvenanta ĉirkaŭ periodaĵo Postup, kiun redaktis i.a. Volodimir Pavliv.
En 1991 dum festivalo Ruĝa ruto en Zaporiĵo li konatiĝis kun Vaĥtang Kipiani. Komence de 90-aj jaroj revenis al Kartvelio, kie partoprenis enlandan militon. Li pretigis por ukraina televido kelkajn raportaĵojn pri la milito, estis ankaŭ milita korespondanto de Postup.
En 1995 eklaboris en unu el televidstacioj en Kievo kiel parlamenta raportisto. En 1999 perdis la laboron kaj transiris al kieva Radio Kontinento kiel politika komentisto. Poste forveturis al unujara stipendio al Usono.
La 17-an de aprilo 2000 li fondis la interretan servejon Ukraina vero, la plej influa kaj informita politika portalo en Ukrainio. La portalo malkaŝis politikajn aferojn, korupton en la regopintoj, misuzojn. Li komencis ricevi pertelefonajn minacojn, estis ankaŭ gvatata. La 16-an de septembro 2000 eliris vespere el la laboro kaj malaperis. Milico longe rifuzis akcepti sciigon pri lia malapero.
Murdo
La korpo de Gongadze estis trovita la 3-an de novembro 2000 en arbaro 70 km de Kievo, apud Taraŝĉa. La korpo estis sen kapo. La familio ne rekonis korpon de la filo. Milico kaj prokuror-ofico tre mallerte gvidis la juĝan enketadon provante forviŝi spurojn de la krimo.
Lia edzino kun du infanoj akiris politikan azilon en Usono.
La 15-an de marto 2008 oni kondamnis oficirojn partoprenantajn en lia murdo: kolonelon Mikola Protasov je 13, kolonelon Valerij Kosteno kaj majoron Oleksandr Popoviĉ je po 12 jaroj de enkarcerigo. Suspektata generalo Oleksij Pukaĉ estis kaptita la 22-an de julio 2009. Aliaj du suspektintoj mortis: tiutempa ministro pri internaj aferoj Jurij Kravĉenko memmortigis sin per dufoja pafo en sian kapon, kaj Ihor Honĉarov mortis en hospitalo pro koratako.
Kroatisch Ehrensdorf
Kroatisch Ehrensdorf, kroate Hrvatski Hašaš, hungare Horváthásos [horvAthAŝoŝ] estas iama vilaĝo, nun parto de Eberau en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Kroatisch Ehrensdorf situas sur tre mildaj deklivoj. Güssing troviĝas je 16 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Kroatoj fondis la vilaĝon en 1545. En 1787 loĝis tie 170 homoj en 26 domoj, en 1828 192 homoj en 27 domoj, en 1857 179 homoj en 34 domoj. En 1910 Horváthásos havis 272 loĝantojn (kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Kroatisch Ehrensdorf aliĝis al Eberau en 1971.
Níjar
Níjar [NIĥar] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 600 km2 kie loĝis 25 287 geloĝantoj, do loĝdenso estas 42,1 loĝ./km2. Níjar situas je 30 km de la provinca ĉefurbo Almerio je altitudo de 356 metroj.
En 2018 la municipo havis 30 122 loĝantojn, kio faris ĝin la kvara municipo plej loĝata de la provinco post nur Almerio, Roquetas de Mar kaj El Ejido. La municipo Níjar estas konata ankaŭ kiel Komarko de Níjar, ĉar estas unu de la plej etendaj en Hispanio. Estas oriente de la provinco, sur la montaro Sierra Alhamilla kaj al la sudorienta mediteranea marbordo, en la zono nomita Campo de Níjar. La plej loĝata kernoj (el 26) estas Campohermoso (8871), San Isidro (6765), Níjar (2884) kaj San José (918) somere.
En la komarko de Níjar estas la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar, ene de kies teritorio estas la jenaj lokoj: San José, Pozo de los Frailes, Los Escullos, Rodalquilar, Las Hortichuelas, Las Negras, Agua Amarga, La Isleta del Moro, Fernán Pérez kaj Boca de los Frailes. La Parko konstituas unu de la lokoj kun plej granda geologia riĉo de Hispanio, agnoskita per la nomigo Geoparko fare de la Unesko en 1999.
Geografio
La klimato de Níjar karakteriziĝas kiel mediteranea subdezerta: varma, kun foresto de grundo-frosto kaj malabundo de pluvo.
Estas loko de varma mediteranea vegetaĵaro kun nombraj plantoj, kiel kameropso (Chamaerops humilis), nura palmarbo indiĝena de Eŭropo, lentisko (Pistacia terebinthus), kaj zizifo (Ziziphus lotus), kiuj estas miraklo de adaptado al malfacila medio. Níjar estas areo majoritate de makiso. Lokaj reptilioj, amfibioj kaj birdoj vivantaj en la kaba zono, kun malgranda aro de mamuloj, kompletigas la panoramon de surteraj animaloj de la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar.
Historio
En tiu tiom ampleksa areo oni trovis restaĵojn de la Mezolitiko, de la fina Neolitiko, de la Kuprepoko, kun kolektivaj setlejoj eble ene de la kulturo Los Millares, kaj de la Bronzepoko. ligitaj al El Argar. En la submunicipo El Barranquete oni trovis nekropolon.
Pro uzado de la havenoj de la zono de la Kabo Gata, la fenicoj, jam inter la 8a kaj 6a jarcento a.K., estis en la areo de la aktuala municipo. En la periodo de Kartago eble oni konstruis templon honore al diino: en la Ora Maritima de Avieno ŝajne oni referencas templon honoran al Afrodito, kiu estus sur la Monteto Testa, en la geografia loko de la kabo de Gata.
En la periodo de la Antikva Romio estis trovitaj abundaj restaĵoj kiel de hidraulikaj konstruaĵoj, ŝoseoj kaj tomboj. En la unuaj etapoj de la romia dominado, la ĉefaj interesoj en Níjar estis oro de Rodalquilar, salejoj kaj fiŝkaptado. Kiam la Bizanca Imperio regis el la proksima urbo Carthago Spartaria (Kartaĥeno), la zono suferis invadojn, kelkaj el Nordafriko.
Ekde 1950 kaj tra la Instituto Nacional de Colonización ekstaris setlejoj antaŭ neekzistantaj kiel Campohermoso kaj San Isidro, pere de la agrara disvolvigo kiun vivis la provinco Almerio en tiu epoko kaj pere de la unuaj konstruadoj de forcejoj en Kampo de Níjar kaj la loĝantaro ege kreskiĝis. Antaŭe Kampo de Níjar estis preskaŭ senhoma.
En 1960, la verkisto Juan Goytisolo publikigis la verkon Campos de Níjar. Tiu publikigo okazigis polemikon ĉar kune kun la arta priskribo de la subkomarko oni informis pri la malriĉo de la zono.
En la demokratia epoko la urbestro estis preskaŭ ĉiam socialisto.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 25287 geloĝantoj de la municipo Níjar estas 11007 inoj kaj 14280 viroj. En la 600-kvadratkilometra teritorio estas 36 setlejoj, kie loĝas 19432 geloĝantoj, kaj aliaj 5855 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 372, 175 inoj kaj 197 viroj, kaj mortis 151, 59 inoj kaj 92 viroj. Tiel la natura kresko estis 221 (0.9%). La laborkapabla loĝantaro estis 9474 homoj (37.5%).
Dum la 20a jarcento estis normale ĉirkaŭ 11 000 loĝantoj. Nur en la 21a jarcento oni plialtiĝis ĝis 30 000 loĝantoj. Estas multaj enmigrantoj.
Ekonomio
La ĉefaj enspezorimedoj estas la agrikulturo, ĉefe pro la uzado de forcejoj, kaj estas tiukadre la plej produktiva de la provinco post la zono de El Ejido.
La alia enspezofonto de la municipo estas turismo, ĉefe en la kerno de San José (kiu havas sportan havenon). Gravas tiurilate ankaŭ Las Negras, Los Escullos, La Fabriquilla, La Isleta del Moro, Agua Amarga kaj Rodalquilar. Gravas ankaŭ la industrio de plasto, brutobredado, fiŝkaptado (restinteca kompare kun la jaroj antaŭaj al turismo) kaj minado. Tiu lasta posedas kuŝejojn da plumbo, arĝento kaj antimono, ĉefe en la zono de la Valo de Rodalquilar, kie iam estis famaj ekspluatejoj de oro. Tamen, post la fermo de la minejoj de Rodalquilar, la minado preskaŭ nuliĝis.
Arta kaj monumentaj heredo
Unu de la altiraĵoj estas la urbokerno de Níjar mem, fondita de la islamanoj komence de la 13a jarcento. Ĉefa partikulareco estas ĝia historia kerno, elstare la kvartalo Atalaya (Gvatoturo) kaj la Placo de la Merkato (Bazarplaco), kie iam okazis la komerco. En la centro de la historia kerno estas en la Placo Glorieta, kie estas la urbodomo kaj la Preĝejo Encarnación.
En la Preĝejo Encarnación (Senmakulino), iama moskeo, en kies konstruaĵo videblas lignaĵoj kaj kasonaĵoj de mudeĥara stilo, estas figuro de la Senmakulino atribuita al Alonso Cano. Je 5 km de distanco estas la Preĝejo de Huebro, en la samnoma vilaĝo, de 1690 kaj kun kelkaj karakteroj de mudeĥara arto.
Menciindas en Níjar la Akvorezervejo de Isabel la 2-a inaŭgurita en 1850 de la reĝino mem, konsiderata tiam unu de la ĉefaj hidraŭlikaj vorkoj de la 19a jarcento em Hispanio, kvankam aktuale ĝi ne utilas ĉar ĝi pleniĝis je tero.
Rimarkindas ankaŭ la Kastelo de Peñón de Inox, la Kastelo de Huebro, la Setlejo de La Matanza, la Nekropolo de El Barranquete, la marbordaj kasteloj de San Felipe en Los Escullos, San Ramón en Rodalquilar kaj Cala de San Pedro. Menciindas ankaŭ la turoj de Vela Blanca, San Pedro, Los Lobos kaj Calahiguera.
Vilaĝoj kaj komunumoj
La vilaĝo Villa de Níjar enhavis nur 2.238 loĝantoj en 2007. Aliaj vilaĝoj en la municipo estas:
Kino
La komarko de Níjar estas granda referenco en la Provinco Almerio por kinfilmado, la majoritato de ili en la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar en lokoj kiel Strando Monsul, Strando Genoveses, Albaricoques, Rodalquilar... por scenoj de filmoj tre konataj internacie kiel por elzemplo Indiana Jones kaj la Lasta Krucmilito, Il buono, il brutto, il cattivo., Per qualche dollaro in più, Les Dalton, The Limits of Control, Exodus: Gods and Kings... kaj aliaj scenoj de hispanaj filmoj kiel: El Niño, Hable con ella, Vivir es fácil con los ojos cerrados... krom reklamaĵoj, muzikaj filmetoj, kurtaj filmoj kaj televidserioj.
En somero 2015 oni filmis kelkajn scenojn de la serio de Antena 3 Mar de plástico (Plastomaro) en la kvartaloj San Isidro kaj Campohermoso.
Bodas de sangre kaj Puñal de claveles
Uno de la plej menciendaj lokoj estas la "Cortijo del Fraile" (Kampardomo de la Monaĥo) situa sudoriente de Níjar, kiu estas la natura scenejo kie okazis la 22an de julio 1928 la epizodo kiu poste estos literaturigita en Bodas de Sangre (Sanga nupto) de Federico García Lorca kaj Puñal de claveles, de Carmen de Burgos. En 2010 ĝi deklariĝis kiel Havaĵo de Kultura Intereso kun la tipo de Historia Loko. En tiu sama scenejo oni filmis la finon de la kvara sezono de la hispana televidserio Los hombres de Paco, imitante la faman rezulton de la okazaĵo de la "Cortijo del Fraile" (Kampardomo de la Monaĥo).
Medio
Ene de la Natura Parko, en Rodalquilar, estas la Botanika Ĝardeno Albardinar, dediĉita al la esplorado kaj konservado de endemioj kaj minacataj plantoj de la almeraj flaŭro. Tie estas ankaŭ informejo de la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar. Temas pri la la plej arida regiono de la kontinenta Eŭropo (200 mm de jara precipitaĵo), pro kio estas multaj kserofitaj de plnatospecioj endemiaj kaj ĝis antaŭ nelonge estis rifuĝejo de la lastaj monaĥfokoj de Mediteraneo. Pri naturaj pejzaĝoj, elstaras la Valo de Huebro, tra la Vojo de La Ribera, kie observeblas la vorkoj fare de la iamaj kamparanoj por profiti el la akvorimedoj, pere de kanaletoj kaj akvomuelejoj. Eble tiu estas la unua kvartalo aŭ setlejo de la municipo.
Strando kaj turismo
Por turismo elstaras la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar kun etendo de 37 500 da teraj hektaroj kaj 12 012 maraj, el kio la municipo de Níjar posedas la 71% de la totalo de la Parko, nome la plej parto multdiference. Níjar estas la nura municipo de la Provinco Almerio pri nombro de strandoj (pli ol 40) kaj pli ol 50 gviditaj vojoj kie praktikeblas agado kiel marŝado, subnaĝado, tabulvelado, kanuado, kaj biciklado laŭlonge de 63 km da marbordo.
La strandoj San José, Monsul, Genoveses, Las Negras, San Pedro kaj El Playazo de Rodalquilar estas la plej vizitataj kaj konataj de tiu komarko. Estas multaj turismaj kvartaloj ene de la Natura Parko kiel Las Negras, La Fabriquilla, La Isleta del Moro, Agua Amarga, Rodalquilar... Kvankam la plej loĝata estas la kerno de San José kie loĝas preskaŭ 1000 censitaj loĝantoj, kio multobliĝis somere ĝis pli ol 20 000. Pri loĝado estas grava propono de apartamentoj, lueblaj domoj kaj hoteloj, kelkaj altkategoriaj, en la kerno San José.
15111 Winters
15111 Winters estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marlene K. Winters, mentorino en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Young Scientist Challenge (DYSC) ; Winters estis instruistino ĉe la International Montessori School de Venice (Florido, Usono).
Onești
Onești [oneŝtj] (de 1965 ĝis 1996 nomata Gheorghe Gheorghiu-Dej; Onyest, aŭ Ónfalva) estas urbo en Rumanio laŭ la rivero Trotuș sudokcidente de Bacău. En 1992 ĝi havis 60 400 loĝantojn (rumanoj, ĉirkaŭ 1 500 ĉanghungaroj).
Onești estis plane konstruita de la rumana registaro ekde 1953. En 1965 ĝi ricevis la nomon de prezidento Gheorghe Gheorghiu-Dej; en 1996 ĝi rericevis sian originan nomon. Al ĝi apartenas Borzești kaj Slobozia.
Vidu ankaŭ
Listo de ĉangohungaraj urboj kaj komunumoj en Moldovo
47002 Harlingten
47002 Harlingten estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada amatora astronomo Caisey Harlingten interesita pri diversaj scienciaj projektoj. Kun entusiasiasmo pri, li disvolvas astronomian instrumentaron en norda Ĉilio.
Giganta trielo
La Giganta trielo, Esacus giganteus estas granda vadbirdo de la familio de Burinedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj, kiu estas loĝanta reproduktanto en Aŭstralazio kaj insuloj de sudorienta Azio.
Kutimoj
Ĝi estas ne tiom nokta ol la plej granda parto de trieloj, kaj povas ofte esti vidata manĝoplukante dumtage, per malrapidaj kaj decidemaj movoj kun eventualaj kuretoj. Ĝi ofte estas timida kaj forflugas malproksime de eventuala intrudulo per povaj flugilfrapoj.
Patrick Parker
Rev. Patrick PARKER estis irlanda katolika esperantisto. Li naskiĝis en Coolamain, Oylegate, en la graflando Wexford la 24-an de julio 1869 kaj li estis baptita du tagojn poste en la paroĥejo "St. David" en Oylegate. Liaj gepatroj estis James Parker, naskita en Coolamain, kaj Bridget Keegan, naskita en Borris, Co. Carlow. Patrick havis 3 fratojn kaj 4 fratinojn. Du el liaj fratinoj fariĝis religiulinoj. La familio estis vere profunde religiema, ĉar liaj onkloj, la pastro John Canon Parker estis paroĥestro de Ferns (li mortis la 08.08.1900) kaj pastro Patrick Parker, kiu mortis en 1876, estis vic-paroĥestro en Screen, Co. Wexford.
Giganta trielo
Kutimoj
La giganta trielo estas loĝanto de trankvilaj malfermaj strandoj, izolitaj rifoj, manglejoj, tajdaj sablejoj aŭ kotejoj en ampleksa teritorio inkludante marbordan orientan Aŭstralion suden ĝis orienta Viktorio, nordan marbordan Aŭstralion kaj proksimajn insulojn, nome Novgvineo, Novkaledonio, Indonezio, Malasio, kaj Filipinoj. Estas birdo malkomuna en la plej granda parto de ties teritorio. En la mapo aperas brilverda E. giganteus; helverda, E, recurvirostris.
Patrick Parker
Li studis unue en la Kolegio Sankta Petro (Wexford) kaj poste en la Irlanda Kolegio en Salamanko (Hispanio). Li estis ordenita pastro en la menciita Kolegio, kune kun alia studento (Sylvester Cloney) fare de episkopo Brown dimanĉe la 2-an de decembro 1894. En la postaj jaroj Parker estis paroĥa pastro en Screen (ekde decembro 1894), kie lia samnoma parenco mortis en 1876; en Adamstown (ekde februaro de 1898); en Kilmyshall (ekde la 24-a de aŭgusto 1902), kaj paroĥestro en Cushinstown (ekde la 16.05.1919). Li estis membro de la Dioceza Kapitulo de Ferns. Parker estis klera studulo pri klasikaĵoj kaj ankaŭ tre interesata al la reflorigo de la gaela lingvo: li estis unu el la pioniroj de la movado por la gaela lingvo en Co. Wexford. Li estis aktiva membro de la asocio Enniscorthy Feiseanna, kaj li donacis monon por stipendio.
Giganta trielo
Kutimoj
La ino demetas unusolan ovon super la plej alta tajdalinio en malferma strando, kie riskas danĝeron de rabado aŭ homa ĝenado.
Patrick Parker
Dum la 4a IKUE-Kongreso en Romo, li estis elektita prezidanto, sed pro "tempomanko" kaj post hezitiĝoj li akceptis por nur unu jaro. Li tamen restis prezidanto ĝis 1920 ĉar ĉesiĝis la agado de IKUE pro la unua mondmilito.
Parker mortis dimanĉe la 19-an de septembro 1948, 78-jaraĝa. Li estis entombigita ĉe la preĝejo de Cushinstown. Ankoraŭ en 2003 en lia paroĥa teritorio kelkaj havis klarajn rememorojn pri Pastro Parker. Li estas memorigata pro sia granda zorgemo kaj ĝentileco. Oni rimarkis lian grandan sindediĉon por la paroĥaj vizitoj, kaj tiuj, kiuj memoras lin, parolas pri lia ĝentileco kun la geknaboj. Iu priskribas lin kiel "familieca homo, ĝentila kun la infanoj" kaj "facila al dialogo, tiom ke li estis ĉiam bonvena vizitanto en la hejmoj".
Biografiaj informoj estas troveblaj en la libro de Kanoniko John V. Gahan, "The Secular Priests of the Diocese of Ferns", Editions du Signe, 2000. Ĉi tiu verko represas la informojn pri la diocezaj pastroj de Ferns publikigitajn en la libro "History of the Diocese of Ferns (1916)", de d-ro Grattan Flood.
Pazzano
Pazzano estas komunumo de Italio.
Hundling (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Karlo Emanuelo la 3-a de Savojo
Karlo Emanuelo la 3-a de Savojo (itale : Carlo Emanuele III) naskiĝis en Torino la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj je la 24-a de aprilo 1701 kaj mortis en Torino je la 20-a de februaro 1773.
Li estis la filo de la 1-a reĝo de Sardio Viktoro Amadeo la 2-a de Savojo (1666-1732) kaj de lia unua edzino Anno-Maria de Orleano (1666-1728). Li fariĝis poste :
Li trifoje edziĝis sinsekve :
Vundita de la malama sinteno de sia patro, de la frua morto de ses el siaj gefiloj kaj de siaj tri edzinoj, li fariĝis malgaja kaj ema al aŭstera pieco. Li tamen konservis la principojn kaj la konsilantojn de sia patro, sed konsentis al ili pli da agadlibereco. Sekve elstariĝis la grandaj kancelieroj Zoppi kaj Caissotto, la generalo pri financoj Chapel de Saint-Laurent, la plejpotenca markizo de Ormea kaj lia kreitulo Bogino.
Tiu taĉmento daŭrigis la politikon despotan kaj oficistaraĉan de Viktoro-Amedeo la 2-a, kaj la reĝaj deziroj pri ekonomia modernigo restis nur teoriaj kaj senefikaj.
Li unue provis militeman politikon : li alianciĝis komence kun Francio kaj Hispanio kontraŭ Aŭstrio dum la konflikto pri la heredeco de Pollando (1733-1735) kaj poste kun Aŭstrio sed kontraŭ Francio kaj Hispanio dum la konflikto pri la heredeco de Aŭstrio (1740-1748). Sed duonbonaj rezultoj poste prudentigis lin al pacema neŭtraleco dum la Sepjara Milito (1756-1763).
Ju pli pasis la tempo, des pli evidentiĝis ke la sardiaj regantoj nek komprenis nek antaŭvidis la sociajn kaj kulturajn ŝanĝojn de la jaroj 1760-70. La Reĝaj Konstitucioj de 1770 alportis nenion novan al tiuj de 1723, kaj la nova Konkordato de 1740 nur malkontentigis la Romkatolikan Eklezion.
Li mortis en Torino dum 1773 kaj estas entombigita en la Baziliko de Superga. Tiam lia filo Viktoro-Amadeo la 3-a heredis la Domestrecon de Savojo.
Jilmová
Jilmová (germane Ulmbach) estas nomo de pereinta municipo en Ĉeĥio, en Ercmontaro, kiu troviĝis en distrikto Chomutov. Ĝi etendiĝis en senpera proksimeco de ŝtatlimo kun Germanio proksimume 3 km nordoriente de Hora Svatého Šebestiána, al kiu en la tempo de sia pereo kiel loka parto apartenis. Ĝi situis sur la dekstra bordo de lima rojo Černá kaj sur la maldekstra bordo ligis al ĝi la germana ĝis nun ekzistanta vilaĝo Satzung. La vilaĝo pereis en la jaro 1955 pro elloĝigo. Ĝis nun ekzistas katastra teritorio Jilmová kun areo 6,97 km². Ekde julio de 2012 la loko, kie la vilaĝo situis, estas konsisto de natura rezervejo Fontejo de Chomutovka.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1557.
En la 18-a jarcento estis apud la vilaĝo kun oftaj paŭzoj en trafiko minejo Černý hřebec, en kiu oni minis nekvalitan ferercon. En la duono de la 19-a jarcento estas menciata ankaŭ Zlatý důl.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Dum popolnombrado en la jaro 1921 ĉi tie vivis 99 loĝantoj (el tio 46 viroj), el kiuj estis unu ĉeĥoslovako kaj 98 germanoj. Ĉiuj estis romkatolikoj. Laŭ popolnombrado el la jaro 1930 la vilaĝo havis 125 loĝantojn: du ĉeĥoslovakojn.
Ocimo
La ocimo (Ocimum) el lamiacoj estas genro de spice odoraj herboj aŭ tufarbustoj kun floroj en ŝajnverticiloj ariĝintaj en apeksaj spikoj. La plej grava specio estas la bazilio.
Dolná Strehová
Dolná Strehová (historiaj nomoj Strogea, Stegow, Stego (1381), Stregoua (1349), Ztrehowa (1487), Alsozthergowa (1493), Strehowa (1786), Dolní Strehová (1808)); hungare Alsósztregova [alŝOstregova], germane Unterstriegau estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Vortoj Dolná, Alsó kaj Unter signifas suba. Proksima vilaĝeto apartenas al la municipo.
Situo
Dolná Strehová situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 14 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1251 en formo "Strigoa". Tiutempe jam fortikaĵo estis tie. La pli preciza hungara loknomo aperis en 1493: "Alsozthergowa". Inter 1552-1593 ĝi apartenia al la Osmana Imperio. En 1828 loĝis tie 424 vilaĝanoj en 57 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsósztregova 532 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolná Strehová 1048 homoj, (1013 slovakoj).
Muzeo de Antjokio
La muzeo de Antjokio (hispana nomo: Museo de Antioquia) estas la precipa muzeo en Medeĝino, la unua en Antjokio (la dua en la lando), kaj tre famkonata muzeo en Kolombio. La muzeo estas apud la Botero placo.
La muzeo havas verkojn de Fernando Botero.
Orgovány
Orgovány [orgovAnj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kecskemét.
Situo
Orgovány situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo Kiskőrös-Kecskemét. La lasta urbo troviĝas 26 km-ojn for.