cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Shakespeare
Finaj jaroj kaj morto
Survivis lia edzino kaj du filinoj. Susanna edziniĝis al kuracisto John Hall en 1607, kaj Judith edziniĝis al Thomas Quiney, nome vinproduktisto, du monatojn antaŭ la morto de Shakespeare. Shakespeare subskribis sian testamenton la 25an de Marto 1616; la sekvan tagon, lia ĵusa bofilo, Thomas Quiney, estis kulpigita je patreco de eksterleĝa filo kun Margaret Wheeler, kiu estis mortinta dum nasko. Thomas ricevis ordonon de la eklezia tribunalo fari publikan penton, kio rezultis en granda honto kaj embaraso por la familio Shakespeare.
Shakespeare heredigis la kernon de sia granda havaĵo al sia plej aĝa filino Susanna kun kondiĉo ke ŝi transigu la tuton sentuŝe al "la unua filo de sia korpo". La geedzoj Quiney havis tri filojn, ĉiuj el kiuj mortis fraŭloj. La geedzoj Hall havis unu filinon, Elizabeth, kiu edziniĝis dufoje sed mortis senfila en 1670, kio finis la rektan posteularon de Shakespeare. La testamento de Shakespeare apenaŭ mencias sian edzinon, Anne, kiu probable ricevis unu trionon de lia havaĵo aŭtomate. Li tamen indikis, ke li lasas al ŝi "mia duan plej bonan liton", heredo kiu kondukis al multa spekulativado. Kelkaj fakuloj vidas la heredaludon kiel insulto al Anne, dum aliaj kredas, ke la dua plej bona lito estus la geedza lito tiel riĉa laŭ signifo.
Ŝekspiro estis entombigita en la subaltaro de la Holy Trinity Church du tagojn post sia morto. Sur la ŝtonplato, kiu indikas lian tombon, estas jena surskribo: GOOD FREND FOR JESUS SAKE FORBEARE, TO DIGG THE DVST ENCLOASED HEARE. BLESTE BE THE MAN THAT SPARES THES STONES, AND CVRST BE HE THAT MOVES MY BONES
La teksto inkludas malbenon kontraŭ la movado de liaj ostoj, kio estis zorge evitata dum la restaŭrado de la preĝejo en 2008.
Iom antaŭ 1623, oni starigis funebran monumenton liamemore ĉe la norda muro, kun duona figuro de la verkisto verkanta. Ties memortabulo komparas lin al Nestoro, Sokrato, kaj Vergilio. En 1623, koincide kun la publikaĵo de la First Folio, oni publikigis ankaŭ la portreton faritan de Martin Droeshout. Shakespeare estis memorita en multaj statuoj kaj memormonumentoj tra la tuta mondo, kiel famaj funebraj monumentoj en la katedralo de Southwark kaj en la Angulo de Poetoj en la Abatejo Westminster.
Li mortis je la sama dato (ne en la sama tago, ĉar Britujo uzis tiam la julian kalendaron) kiel Miguel de Cervantes. Tial, la 23-a de aprilo iĝis internacia librotago.
Rilate religian konfeson, kelkaj inklinas pensi, ke li estis katolika. “Plicertigi” pri katolikeco de Williams Shakespeare ĵus alvenis opinio, tute respektebla, de Rowan Williams, ĉefo-episkopo kaj primaso de la Anglikana Konfesio, kiu estas ankaŭ dokta klerulo pri literaturo (aprezatas lia biografio de Dostojevskij; li ankaŭ publikigis kolekton de siaj poeziaj tekstoj), kiu komunikis sian konvinkon dum la Hay Festival en Galles (majo-junio 2011): “Mi ne opinias ke devas multe nin interesi pozicii Shakespeare inter katolikoj aŭ protestantoj... sed mi opinias, ke li havis medion katolikan kaj multajn amikojn katolikajn”.
Heredo
La Reĝa Ŝekspira Kompanio (angle Royal Shakespeare Company, aŭ RSC, estas renoma teatra ensemblo funkciiganta en Stratford-upon-Avon, la hejmurbo de William Shakespeare en Wickshire, Anglio. La teatro havas 700 dungitojn, kaj ĝi prezentas proksimume 20 produktadojn jare, en Stratford-upon-Avon, Londono kaj Novkastelo ĉe la Rivero Tyne. La grupo prezentas teatraĵojn de William Shakespeare kaj liaj samtempuloj, kune kun teatraĵoj de novaj kreintoj.
Verko
Shakespeare verkis siajn plej konatajn teatraĵojn inter la jaroj 1590 kaj 1613. Liaj fruaj verkoj estis precipe komedioj kaj historiaj ludoj. Tamen, post la jaro 1608 li komencis skribi tragediojn, ekzemple Makbeto, Hamleto kaj Reĝo Lear.
Multe da liaj verkoj estis plurfoje publikigitaj dum lia vivo kaj eĉ tiam Shakespeare estis tre populara, same kiel nuntempe, ĉar liaj teatraĵoj montras tre bonegan regadon de la lingvo kaj profundan komprenon de homoj.
Poemoj
{Ligiloj al la Angla Vikifonto}
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1906 Julio Cezaro.jpg|Julio Cezaro, 1906 Dosiero:1910 Kiel Plaĉas al Vi.jpg|Kiel Plaĉas al Vi, 1910 Dosiero:1947 Antonio kaj Kleopatra.jpeg|Antonio kaj Kleopatro, 1947 Dosiero:1980 Epifanio 2.jpg|Epifanio, 1980 Dosiero:1987 La Komedio de Eraroj 2.jpeg|La Komedio de Eraroj, 1987 </Gallery>
Linio de Wallace
Priskribo
La linio estas nomata laŭ Alfred Russel Wallace, kiu rimarkis tiun ĉi netan disigan linion dum siaj orienthindaj vojaĝoj en la 19-a jarcento. La linio tratranĉas la Malajan Insularon inter Borneo kaj Sulaveso (antaŭa nomo: Celebeso). Ĝi ankaŭ trapasas la Lombokan Markolon inter Balio (okcidente) kaj Lomboko (oriente). Ankaŭ Antonio Pigafetta estis registrinta la biologiajn kontrastojn inter la Filipinoj kaj la Molukoj (situantaj je la kontraŭaj flankoj de la linio) en 1521 dum la daŭrigo de la vojaĝo de Fernão de Magalhães (post kiam tiu ĉi mem estis mortigita en Maktano).
La distanco inter Balio kaj Lomboko estas malgranda, nur ĉirkaŭ 35 kilometroj. La arealoj de multaj birdspecioj konsideras la linion, ĉar multaj birdoj rifuzas transpasi eĉ la plej mallarĝajn etendaĵojn de alta maro. Iuj flugantaj mamuloj (t.e. kiropteroj) havas arealojn, kiuj transpontas la linion de Wallace, sed ne-flugantaj specioj estas preskaŭ ĉiam restriktataj al unu aŭ alia flanko de la linio, escepte de kelkaj (ekzemple tre moveblaj ronĝuloj kiel la histrika genro). Diversaj taksonoj ĉe aliaj grupoj de plantoj kaj bestoj montras malsamajn ŝablonojn, sed la ĝenerala modelo estas trafa kaj sufiĉe kohera.
Biogeografio
Kompreno de la biogeografio de la regiono enfokusigas la interrilaton de la iamaj marniveloj al la kontinentbretoj. La linio de Wallace estas geografie videbla, kiam oni ekzamenas la konturojn de la kontinentbretoj. Oni povas ĝin konsideri kiel profundan kanalon, kiu markas la sudorientan randaĵon de la Sunda breto, subakve konektanta Borneon, Balion, Javon kaj Sumatron kun la ĉeflando de Sud-Orienta Azio.
Sammaniere Aŭstralio estas konektata tra la neprofunda oceano per la Sahula breto kun Novgvineo, kaj la ĉi-rilata biogeografia limo konata kiel la linio de Lydekker, kiu disigas la orientan randaĵon de Wallacea de la aŭstralia regiono, havas similan originon. Dum la progresoj de la glaciepoko, kiam la marniveloj estis ĝis 120 metrojn pli malaltaj, kaj Azio kaj Aŭstralio estis ligitaj kun tio, kio nun estas insuloj sur iliaj respektivaj kontinentbretoj kiel kunigitaj termasoj, sed la profunda akvo inter tiuj du vastaj kontinentbretoj estis – dum periodo de pli ol 50 milionoj da jaro – limo, kiu detenis disaj la flaŭrojn kaj la faŭnojn de Aŭstralio kaj de Azio. Wallacea konsistas el insuloj, kiuj neniam estis kunligitaj je seka tero kun iu de la kontinentaj termasoj, kaj do estis ekloĝataj de organismoj kapablaj transpasi la markolojn inter insuloj. La linio de Weber tratranĉas tiun transiran areon (iome oriente de la centro), en la tanĝopunkto inter superregado de specioj de azia aŭ aŭstralia origino.
Eksperimenta muziko
Tiu praktiko elstariĝis ĉefe meze de la 20a jarcento, partikulare en Eŭropo kaj Nordameriko. John Cage estis unu de la unuaj komponistoj kiuj uzis la terminon kaj unu de la ĉefaj plinovigistoj de la eksperimenta muziko, uzante teknikojn de misdifino kaj serĉante nekonatajn rezultojn. En Francio, jam en 1953, Pierre Schaeffer ekuzis la terminon "musique expérimentale" por priskribi komponarton kiu inkludis muzikon registritan, musique concrète kaj elektronische Musik. Krome, en Usono, fine de la 1950-aj jaroj oni uzis signifon tre diferencan de la termino por priskribi la komponarton kontrolita de komputilo asocia kun komponistoj kiel Lejaren Hiller. Harry Partch kaj Ivor Darreg laboris kun aliaj skaloj de agordo bazitaj sur la fizikaj leĝoj de la harmonia muziko. Por tiu muziko, ambaŭ disvolvigos aron de eksperimentaj muzikinstrumentoj. "Musique concrète" (en franca "konkreta muziko"), estas formo de elektroakustika muziko kiu uzas la akustikan sonon kiel komponrimedo. La libera improvizado aŭ la libera muziko estas muziko improvizita sen regulo trans la gusto aŭ la klino de la koncerna muzikisto. Tre ofte, la muzikistoj faras klopodojn por eviti kliŝojn, tio estas, referencojn malfermajn al konvencioj aŭ muzikajn ĝenrojn rekoneblajn.
Linio de Wallace
Biogeografio
Aŭstralio kaj Novzelando ne konsistigas unuoblan zoologian areon, ĉar la faŭno de Novzelando estas tre diferenca rilate al tiu de Aŭstralio. La kialo por tio estas komprenebla: la Maro de Tasmanio estas larĝa kaj profunda ero de la Pacifiko, kiu ne havas insulojn eĉ nuntempe. (Antaŭe ĝi ankaŭ estis limo por aviado).
Chaunac
Chaunac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 93 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Chaunac situas en la sudo de Charente-Maritime, sude de Cognac.
KIM-11 Ĉapitro 01 : difinitaj infektaj kaj parazitaj malsanoj
Ĉi tiu artikolo provizore disvolvas Ĉapitro 01 : difinitaj infektaj kaj parazitaj malsanoj de prova versio 11 de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-11), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
01 infektaj malsanoj (1..) </i>
Listo de muzikaj instrumentoj
Jen listo de muzikaj instrumentoj:
Akordiono - Aldo - Al-Ud - Arĉo - Bekfluto - Fagoto - Fluto - Fujaro - Gitaro - Harpo - Hobojo - Kamanĉe - Klarneto - Klaviceno - Kolofono - Korno - Liuto - Mandolino - Orgeno - Pipa - Saksofono - Tar - Tirharmoniko -Trombono - Trumpeto - Gambovjolo - Violonĉelo -Violono (kiam estos sekura artikolo pri violono endus aldoni en ĝi, ke la violono estas ankaŭ uzita en turka muziko (de 18-a jarcento) el tio en araba muziko, kie ĝi superanstataŭis la rebabo-n kaj ne Karnatika muziko en suda Barato, de la 18-a jarcento (sed tie la lud pozicio malsamas) - Zurnao
= Listo kategoriigata de sekcio =
Klavarinstrumentoj
= Eksteraj ligiloj =
Cotinga (gazeto)
Cotinga estas jarduona parreviziita scienca gazeto pri ornitologio publikigita de Neotropical Bird Club. Ĝi estis fondita en 1994 kaj kovras areojn de neotropisa ornitologio kaj birdokonservado en Sudameriko, Centrameriko el Meksiko al Panamo, kaj insuloj de Karibio. La fokuso de la gazeto estas nova informo pri distribuado kaj tempo, inklude novajn landoregistrojn, novan biologian informadon, ĉefe pri reproduktado, kaj novajn interpretojn pri taksonomio, ĉefe priskriboj de novaj taksonoj. Ĝi publikigas artikolojn, mallongajn notojn, kaj reviziadojn. Artikoloj estas publikigitaj en angla, hispana, aŭ portugala, kun resumoj en angla, hispana, portugala aŭ franca. La nuna ĉefredaktoro estas George Wallace.
Listo de urboj de Haitio
Tio ĉi estas listo de urboj de Haitio:
La Muŝoj
La Muŝoj (originale en la franca : Les Mouches) estas teatraĵo de Jean-Paul Sartre de 1943. Ĝi estas adapto de la mito de Elektro, antaŭe uzata per la Grekaj teatraj verkistoj-scenaristoj Sofoklo kaj Eŭripido. La teatraĵo rakontas la historion de Oresto kaj lia fratino Elektro en ilia serĉado venĝi la morton de ilia patro Agamemno, reĝo de Argoso, per mortigi ilian patrinon Klitemnestro kaj ŝian edzon Egisteo, kiuj detronigis kaj mortigis lin.
Sartre enmetas ekzistadisman temon en la teatraĵon, havante Elektron kaj Oreston engaĝantajn en batalo kun Zeŭso kaj liaj Erinioj, kiuj estas la dioj de Argoso kaj la centraĵo por sinneaj religiaj ritaroj. Tio rezultigas timon kaj mankon de aŭtonomio por la adorantoj de Zeŭso, kiuj vivas en kontinua honto de sia homeco.
Oresto unue alvenas kiel vojaĝanto, kaj ne serĉas engaĝon, ĝis li renkontas sian fratinon kaj vidas la teruran staton, en kiu estas la urbo. Li findecidas mortigi la gereĝojn, kaj per fari tion, liberigi la urbetanojn de la Erinioj de Zeŭso, kiuj plagas la homojn, kaj pluadorigas ilin. Li kaj Elektro mortigas la gereĝojn, kaj poste estas devigataj fuĝi homamason de la partianoj de la reĝo.
Tie ili estas alfrontitaj per honto, kaj ĉar ili malkonektiĝis pri si mem de la leĝoj de la dioj, sentas doloran senton de respondeco kaj izoleco. Ili ambaŭ estas devigataj decidi inter obeadon al Zeŭso, kiu nun klare reprezentas la Kristanisman Dion en la okuloj de Sartre, aŭ totala sinkonstato kaj fiere akcepti iliajn faritaĵojn.
Oresto rifuzas preni punon pro siaj agadoj, dum Elektro konfidas malforte en la ofero de Zeŭso de puno. Tiel Oresto fariĝas la superhomo de Nietzsche, kiu anstataŭ submeti sin al la valoroj de kulpo kaj puno prenas la ŝarĝon de la kulpo de la tuta urbo sur sin. En la finaj linioj de la teatraĵo Oresto komparas sin al la Ratkaptisto de Hameln kiu kunvenigas la ĉiujn ratojn (muŝojn) de la urbo per sia fluto kaj procedas gvidi ilin el la urbeto. Per tio lasi la urbon por la homoj, temoj de anarĥiismo kaj/aŭ komunismo (kiel la homoj zorgos pri si mem nun senreĝe, kiel Sartre, advokato de komunismo, dezirus) estas esprimitaj per Oresto.
Granda Reĝa Edzino
Granda Reĝa Edzino (en malnova egipta lingvo: ta hemet nesu) estis la titolo de kelkaj el la edzinoj de la faraonoj. Ĝin uzis, por la unua fojo, dum la dua meza periodo, la reĝino Nubemhet, edzino de Sobekemsaf la 1-a sed estis Mereceger, la edzino de Sesostri la 3-a, la unua proedziĝa reĝino kiu skribis la titolon (wrt) apud sia nomo en egipta kartuŝo.
La Granda Reĝa Edzino estis la oficiala proedziĝa reĝino. La posteno suferis diversajn modifojn kaj adaptiĝadis al la diversaj cirkonstancoj de la sociaj, religiaj kaj politikaj ŝanĝoj de la reĝa familio.
Tiel, dum la posteno estis ekzercita de fratinoj aŭ duonfratino (filinoj de la antaŭa Granda Reĝa Edzino) por legitimi la altroniĝon de certa nobela familio, keil estis la kazo de Hatŝepsut kun Tutmosis la 2-a, ankaŭ la pozicio estis ekzercita de la filinoj de la reganta reĝo, keil estis la kazo de Ramseso la 2-a kiu geedziĝis kun sia filino Meritamon.
En aliaj esceptaj kazoj, la pozicio estis ekzercita de virinoj kiuj ne havis ajnan ligon kun la reganta nobela familio. La ununura fremdulino kiu havis tian titolon estis la hitita Maathornefrura, al kiu Ramseso la 2-a koncedis la titolo post la morto de siaj du unuaj grandaj edzinoj, Nefertari kaj Isis-Nefert, kvankam ŝiaj filinoj ne povis aliri al la trono. En aliaj kazoj, tiu titolo estis donita al sekundara edzino post la morto de la faraono, por ke la filo el tiu kuniĝo estu la heredanto.
La Granda Reĝa Edzino regis super la Domo Heneret, institucio kun granda influo kaj ekonomia sendependeco, kaj super la laboristoj de la metiejoj, la administrantoj kaj ties servantoj.
La pozicio je Granda Reĝs Edzino implikis multajn ritajn funkciojn, kiuj estis ne nur politikaj sed ankaŭ religia, kio estis klara enmiksiĝo de la ŝtato en la religia vivo de la egiptanoj.
La Granda Reĝa Edzino estis la reprezentado de Isiso sur la tero, kio igis ŝin protektinto de la faraono samkiel Isiso estis de Osiriso. En diversaj festoj kaj procesioj religiaj, la rolo de la Granda Reĝa Edzino estis tre grava kaj en kelkaj el ili nepra.
-1998
En la jaro -1998 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Eventoj
Iŝbi-Irra de Isin forigis la Elamanojn de Ur. Liaj posteuloj portos la titolon de «reĝo de Ur, de Sumero kaj de Akadio». Ili klopodos la kontinuecon de la tria dinastio de Ur ĝis la regno de Iddin-Dagan (-1974, -1954).
Curemonte
Curemonte estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 216 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Curemonte etendiĝas sur 8,83 km², kaj havis 216 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 24 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Curemonte antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Raynal, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Curemonte apartenas al la kantono de Meyssac, kies ĉefurbo estas Meyssac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Killers (albumo)
Killers estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1982.
13406 Sekora
13406 Sekora estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov; en Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa ĵurnalisto, desegnisto kaj verkisto Ondřej Sekora, (1899–1967), ĉefe konata pri liaj porinfanaj libroj, kiujn li mem ilustris, kaj pro la kreo de la rolulo Ferda Mravenec ("Ferda la formiko"). La popularaj rakontoj de Sekora pri la vivo de la insektoj kaj aliaj bestoj estas bazitaj sur lia neordinara kono pri la naturo.
István Láng (kuracisto)
LÁNG István estis hungara kuracisto naskita en Diósgyőr-Perecesbányatelep la 27-an de decembro 1908 kaj mortinta en Budapeŝto la 31-an de decembro 1987.
Kariero
Láng István diplomitiĝis en Budapest (1932) kaj li kvalifikiĝis pri internaj malsanoj en la Kliniko Korányi (1934). De 1943 li laboris en Koloĵvaro, Marosvásárhely. Li estis referanto kaj ano de KZST (1947). De 1948 li estis ĉefkuracisto de Malsanulejo Korányi, de 1954 li estis ĉefkuracisto de la sekcio de Landa Korpeduka kaj Sportsanafera Instituto ĝis sia pensiuliĝo (1978).
Viktoras
Viktoras estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la origine latina persona nomo Viktoro. Kutima litovlingva mallongiga formo estas Viktas.
Albert Irk
IRK Albert estis hungara juristo, pli juna frato de kemiisto Károly Irk. Li naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1884 en Csernátfalu kaj mortis la 21-an de oktobro 1952 en Pécs. Li estis korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio en 1936.
Kariero
Albert Irk pristudis juron en Koloĵvaro, en Berlin; li instruis ekde 1913 en Koloĵvaro, ekde 1917 en Oradea, inter 1922 kaj 1950 en Pécs li estis katedrestro. Lia esplorkampo estis la kriminalscienco.
MIT-permesilo
MIT-permesilo temas pri kelkaj similaj permesiloj por libera programaro origine de la Masaĉuseca Instituto De Teknologio (MIT). Ili estas kongruaj kun la GNU GPL-permesilo.
La enhavo de la permesilo
Jen estas unu el la la permesiloj en la angla:
Copyright (c) Permission is hereby granted, free of charge, to any person obtaining a copy of this software and associated documentation files (the "Software"), to deal in the Software without restriction, including without limitation the rights to use, copy, modify, merge, publish, distribute, sublicense, and/or sell copies of the Software, and to permit persons to whom the Software is furnished to do so, subject to the following conditions: The above copyright notice and this permission notice shall be included in all copies or substantial portions of the Software. THE SOFTWARE IS PROVIDED "AS IS", WITHOUT WARRANTY OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO THE WARRANTIES OF MERCHANTABILITY, FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE AND NONINFRINGEMENT. IN NO EVENT SHALL THE AUTHORS OR COPYRIGHT HOLDERS BE LIABLE FOR ANY CLAIM, DAMAGES OR OTHER LIABILITY, WHETHER IN AN ACTION OF CONTRACT, TORT OR OTHERWISE, ARISING FROM, OUT OF OR IN CONNECTION WITH THE SOFTWARE OR THE USE OR OTHER DEALINGS IN THE SOFTWARE.
Creatures of the Night
Creatures of the Night estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1982.
Groß Schierstedt
Groß Schierstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aschersleben-Staßfurt de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 640 loĝantojn.
-1997
En la jaro -1997 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Latakungo
Latakungo aŭ Latacunga (hispana plennome, San Vicente Mártir de Latacunga) estas urbo de Ekvadoro. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Cotopaxi. Ĝi estas la plej granda kaj plej loĝata de la provinco. En la censo de 2010 aperas loĝantaro de 63 842 personoj, kio faras ĝin la dudeka plej loĝata urbo de la lando. La urbo estas la kerno de la metropola areo de Latacunga, kiu estas formita de najbaraj urboj kaj submunicipoj; tiu aglomeraĵo estas hejmo de 298 440 loĝantoj.
Jouy
Jouy estas la nomo de pluraj artikoloj.
István Szirmai
István SZIRMAI [sirmai] rumania hungara/hungara komunista politikisto, redaktoro. Li naskiĝis en Zilah la 13-an de aprilo 1906 kaj mortis en Budapeŝto la 29-an de septembro 1969.
Kariero
István Szirmai pristudis juron en Parizo kaj Kluĵo. En 1929 li fariĝis ano de Partio de Rumaniaj Komunistoj. Li estis ano de la transilvania gvidantaro kaj sekretario de Ruĝa Helpo. Post la Dua Viena Arbitracio li aliĝis al hungara komunista partio. En 1943 li estis gvidanto de nordtransilvania komitato kaj ano de tutlanda sekretariaro. Li havis rolon en disigo de partio kaj li estis decida politikisto de Pacpartio. La 28-an de februaro 1944 oni kondamnis lin al 15 jara prizono laŭ akuzo de senfideleco. Post la puĉo de hungaraj faŝistoj (sagistkrucistoj) li fuĝis. De novembro 1945 li havis altrangajn postenojn en partio, estis deputito de landkunveno, respondecredaktoro, poste ĉefredaktoro de gazeto Délmagyarország, de 1949 prezidanto de Hungara Radio. La 20-an de januaro 1953 oni arestis lin lige de cionisma proceso, sed en 1954 li liberiĝis sen akuzo. En 1955 oni rehonorigis lin. En somero 1956 oni nomumis lin ĉefrekatoro de gazeto Esti Budapest. En la unua parto de la 1960-aj jaroj li estis unu el plej proksimaj kunlaborantoj de János Kádár. En marto 1969 li abdikis el siaj postenoj pro sia sanstato kaj pensiuliĝis.
.eus
.eus estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Eŭskio.
Altaro de Veit Stoß en Krakovo
Altaro de Veit Stoß (pole: Wit Stwosz) aŭ Maria Altaro estas altaro dediĉita al la glorado de Maria, pli precize retablo de la ĉefa altaro de Mariapreĝejo en Krakovo. Ĝi estas verko skulptita inter 1477 kaj 1489 de la malfrugotika skulptisto Veit Stoß kaj unu el liaj ĉefaj verkoj. Ĝi estas unu el la plej imponaj malfrugotikaj skulptaĵaroj en Eŭropo.
Historio de la retablo
En 1442 jaro terenfalis volbo de Mariapreĝejo en Krakovo kaj pro tio ruiniĝis ĉefa altaro en la preĝejo. Tuj post detruo de la altaro oni komencis kolekti monon por la nova. Verŝajne la malnova retablo el la 14-a jarcento estis detruata pro la kunfalego de la ĥoreja volbo en la jaro 1442, eble ĝin tamen neniigis brulego. .
Tri jardekojn poste la urbestroj kaj civitanoj de Krakovo pledis por la akiro de nova retablo. Veit Stoß venis al Krakovo en 1477 invitita de krakova loĝantaro. Li komencis skulpti altaron la 25-an de majo 1477, la tutaĵo estis finita post 12 jaroj. La urba konsilantaro estis tiel kontenta pro la laboro de skulptisto, ke en 1483 ĝi donis al la majstro privilegion por ne pagi impostojn. En tiu jaro estis jam pretaj ĉefaj skulptaĵoj. En 1485 oni komencis orumadon de la altaro .Ĉar ekzistis ekonomiaj rilatoj kun Nurenbergo, oni trovis tie en Veit Stoß artiston, kiun oni komisiis per la verkado de la retablo. Eble li voĵaĝis en 1476 al Krakovo por la planado, intertraktado kaj akiro de la ĉizoligno, antaŭ ol li en 1477 transloĝis tien kaj aĉetis domon.
Necesis arbotrunkoj aĝajn ĝis 500 jaroj, por ke Veit Stoß povu ĉizi la plej grandaj figurojn. Ĉar la pli dikaj trunkoj por la skulptaĵoj de la ĉefa kesto bezonis kvar ĝis kvin jarojn por sekiĝo, li komencis la verkon en 1477, ĉizante la platajn lignoreliefojn de la aloj. Li finfaris la novan koloritan kaj orumitan ĉefaltaron en la jaro 1489. La burĝaro de Krakovo donacis 2808 guldenojn kiel honorario por ĉi tiu verko. Tiu ĉi sumo onidire egalis la jaran buĝeton de Krakovo, la tiama ĉefurbo de Polujo. Konsidere dekdu-jaran laboron kaj la fakton, ke Veit Stoß devis financi ankaŭ metiejon kun metiistoj, ĉi tiu sumo validas kiel pli malmulta. Por ŝpari la artisto plejparte verkis propramane. Ankaŭ li interrompis tiun ĉi laboron por aliaj verkoj.
Bifertenfirn
Bifertenfirn estas valglaĉero en la Glarusaj Alpoj. La glaĉero havas longecon de 4,4 km, larĝecon de 0,5 km kaj kovras areon de 2,81 km².
Altaro de Veit Stoß en Krakovo
Historio de la retablo
Pro la komenco de la Dua mondmilito, en aŭgusto 1939 oni decidis diskonstrui la altaron. La skulptaĵojn oni transportis al urbo Sandomierz kaj kaŝis en tiamaj katedralo kaj seminario. La altara ŝranko estis kaŝita en Krakovo. Malgraŭ tio en 1940 altaro estis fortransportita de Naziistoj al Nurenbergo. Post militfino la urbo Krakovo rericevis la retablon en 1946. Oni resanigis kaj konservis la artaĵon ekde 1946 ĝis 1950, kaj la tiam komunisma administracio ordonis ekspozicii ĝin en la apuda reĝa kastelo sur Vavelo. En 1957 oni reportis la retablon sur ĝian originan starlokon en la Mariapreĝejo.
Bifertenfirn
Priskribo
Bifertenfirn situas sur la teritorio de la komunumo Linthal en Kantono Glaruso. Ĝia origino estas la pinto de Tödi je alteco de 3600 m s.m.. En ĝia nutra regiono la glaĉero sur Tödi oriente estas ligita sur la glaĉerigita kaj firnkovrita kresto de Tödi kun Sandfirn. La glaĉero fluas unue suden, tiam kurbiĝas kaj plufluas orienten, poste nordorienten. Sude ĝin flankigas la krutaj rokvandoj de Piz Urlaun (3359 m s. m.), Grizona Tödi (3124 m s. m.) kaj Bifertenstock. La deklivo de la glacsor en la krutua supra parto estas inter 30 ĝis 40 %, en la suba parto malpli ol 20 %. La glaĉerlango finiĝas je iom malpli ol 2000 m s. m. La degelakvo elfluas tra Bifertenbach, kiu kuniĝas kun Oberstafelbach al Sandbach, fontrivero de Linth.
Altaro de Veit Stoß en Krakovo
Historio de la retablo
En 2015 komenciĝis kompleksa konservado de la altaro. La laboro daŭris ĝis 2021.
Bifertenfirn
Historio
Bifertenfirm estas la postrestaĵo de la glaciepoka Linth-Glaĉero, kiu dum la lasta malvarmepoko antaŭ 13000 jaroj kovris la areon de la hodiaŭa Lago de Zuriko. Dum la tiel nomita Eta Glaciepoko Bifertenfirm meze de la 19-a jarcento estis proksimume 500 m pli longa ol hodiaŭ.
Altaro de Veit Stoß en Krakovo
Priskribo
La retablo de Krakovo en la Mariapreĝejo je Krakovo estas poliptiko, ŝanĝebla retablo kun ĉefa kesto, du fiksaj eksteraj kaj du moveblaj internaj flankoj. La kesto enhavas skulptaĵojn, la flankojn ornamas reliefoj. La ĉizaĵoj estas parte koloritaj, parte orumitaj. La altaro estas skulpita el tri specoj de ligno: la konstruaĵo estas farita el kverkaĵo, fono malantaŭ la skulptaĵoj estas el ligno de lariko kaj la skulptaĵoj el tilia ligno. La alteco de la altaro estas preskaŭ 14 metrojn, kaj ties larĝeco - pli ol 10 metrojn. La altaro enhavas pli ol 200 skulptaĵojn, plej grandaj el ili altas pli ol 3 metrojn. Pro siaj alteco da dek tri kaj larĝeco da dek unu metroj, la ‘’’retablo de Krokovo’’’ estas la plej granda malfrugotika ĉizita triptiko kaj superregas la ĥorejon de la baziliko. Tiu ŝanĝebla retablo havas du fiksajn eksterajn kaj du moveblajn internajn alojn, kiuj ebligas ŝanĝon inter labortaga kaj festotaga aloj. Kaj la eksteraj flankoj kaj ankaŭ la frontaj kaj dorsaj flankoj de la internaj aloj havas reliefojn. La ĉefa kesto konsistas el skulptaĵoj. La figuroj de la kesto 2,70 metrojn altaj el tilioligno estas produktitaj el po unu trunko. La kadro de la retablo konsistas el kverkoligno. Soklo kaj ornamsurmetaĵo kompletigas la bildprogramon de la retablo. La altaro estas poliptiko kun kvin paneloj. Ĝin kadras historioj kaj motivoj el la vivo de Maria kaj Jesuo. Preskaŭ ĉiuj scenoj baziĝas krom la evangelioj pli malpli sur eksternormaj fontoj aŭ transprenas pruntaĵojn el la religia literaturo, precipe el tiu de la 13-a jarcento. En la centra panelo estas sceno konsistanta el skulptaĵoj. La ĉefa skulptaĵaro respeguligas Endormiĝan forpason de Maria, kiu estas ĉirkaŭita de Apostoloj, supre estas skulptita la Ĉielenpreno de Maria, kaj plej supre - Kronado de Maria.
Bifertenfirn
Altmontara turismo
Sur rokkresto norde de la glaĉero situas je alteco de 2448 m s. m. Grünhorn-Kabano de Svisa Alpismo-Klubo (SAC). La kabano estas elirejo por la grimpado de monto Tödi.
Altaro de Veit Stoß en Krakovo
La labortaga, fermita montroflanko
Sur la labortaga flanka regas koloroj, orumaĵoj pli maloftas. Kiel interliga elemento efikas la unueca blua fona koloro de ĉiuj reliefoj, je kio sur la fono de la ses reliefoj sur la dekstra flanko troviĝas oraj steloj. Sur la maldekstra flanko la steloj troviĝas nur je la motivo de dudekjara Jesuo en la templo. La fermitaj aloj montras dek du scenojn el la vivo de Maria kaj Jesuo: La tri unuaj reliefoj rilatas al la tempo antaŭ la naskiĝo de Kristo. La ciklo komenciĝas per la profetado de la naskiĝo de Maria al Joaĥimo fare de anĝelo. Kiel dua sceno videblas en ĉi tiu reliefo la renkontiĝo de Joaĥimo kun sia edzino Ana ĉe la Ora Pordego. En laŭtempa viciĝo sin prezentas desupre malsupren la naskiĝo de Maria kaj en la tria reliefo ŝia entempligo. La templa kampo estas duonigita. Dum kiam ŝiaj gepatroj troviĝas en antaŭĉambro, Maria estas sola en la sanktejo, en kiu al ŝi ŝia onta filo Jesuo kiel infano sur la altaro – unika motivo. Sub la altaro estas bildigitaj laŭ formo de infanetoj la Mizeraj Animoj, atendantajn sian saviĝon.
Dekstre apud ĉi tiu reliefo troviĝas la entempligo de Jesuo, je kio Simeono agnoskas Jesuon kiel savonton. Super ĉi tiu bildo oni kredas unuavide rekoni la historion de dekdujara Jesuo en la templo. Je detala observado oni konstatas, ke Veit Stoß prezentis rakonton el eksternorma fonto, nome tiun de kvinjara Jesuo en la lernejo de Zakĥeo el la araba evangelio de la infanaĝo. En la malfono antaŭ Jesuo kuŝas filozofo sur la planko, kiu estis metinta al li astronomian demandon kaj lin, imponite de lia respondo, respektas kiel plej alta instruisto. Per Maria kaj Jozefo, kiuj retrovas sian filon en la templo, la artisto transpontigas al la motivo de dekdujara Jesuo en la templo. Per la dramece formita malliberigo de Kristo en la supera kampo nun okazas granda salto ekde la infaneco de Jesuo al la pasiono.
Sur la dekstra flanko la laŭtempa viĉiĝo pasas pokaze de supre malsupren. Al la krucumado sekvas la elkrucigo kun la priplorado de Jesuo kaj lia entombigo. Dekstre supre oni vidas Kriston en la antaŭinfero savantan Adamon kaj Evan kaj per tio la tuta homaro. Maria estas prezentata kvazaŭ nova Eva. La tri Mariaj ĉe la tombo estas atestantoj, ke ankaŭ la korpo de Kristo estas transformite forlasinta la tombon, ĉar Kristo, aperante al ŝi kiel ĝardenisto, malpermesas al Maria Magdalena tuŝi lin.
Pli malgrandaj deflankiĝoj je la tabuloj pri la entempligo de Maria kaj la entempligo de Jesuo allasas la konkludon, ke Veit Stoß finverkis kaj prezentis tiujn ĉi du jam en 1476 provekzemplerojn.
La festotaga, malfermita montroflanko
La festotagan flankon, precipe la ĉefan keston, karakterizas grandfacaj orumaĵoj; la unuece blua fono formas el kesto kaj aloj harmonian tutecon. La bluaj volboj super la figuroj en la ornamsurmetaĵo kaj la samkolora fono de la soklo ankaŭ kontribuas al ĉi tiu impreso. La fono de la ĉefa kesto estas dense kovrita per steloj, same kiel ankaŭ la bluaj facoj je la reliefoj de naskiĝo, reviviĝo kaj ĉieliro. Dum kiam sur la aloj la tempa sinsekvo pasas de supre malsupen, en la meza kampo inkluzive soklon kaj ornamsurmetaĵon la sinsekvo estas kontraŭdirekta kaj kondukas samtempe el la tera genealogia enradikiĝo ĝis en la plej altajn ĉielajn sferojn de la trono de la Sankta Triunuo.
La aloj
La malfermitaj aloj montras en ses scenojn la suprojn el la vivoj de Maria kaj Jesuo. Ili prezentas la grandajn kristanajn festojn ekde anunciacio trans kristnaskiĝo, pasko, ĉieliro ĝis pentekosto: Paralele al la profetado de la naskiĝo de Maria al Joaĥimo sur la labortaga flanko la festotaga flanko komenciĝas per la profetado de la naskiĝo de Kristo al Maria kaj prezentas tiel la dogmon pri la enkarniĝo de la Dia vorto. Sekvas la bildigo de la naskiĝo kun la adorado de la infano Jesuo fare de la paŝtistoj. Jozefo origine tenis lanternon en la mano, kiu perdiĝis. La lasta reliefo de la maldekstra alo temigas la adoron de la tri saĝuloj el oriento, montrante, ke ankaŭ la kleruloj ekster la juda mondo ekkonis la veron pri la homiĝo de la Dia filo. Veit Stoß montras la klerulojn kiel reprezentantojn de la tri tiam konataj mondopartoj kaj de la tri vivepokoj.
Je la unua bildo de la dekstra alo, la revigiĝo, perdiĝis la krucostandardo el la Krista mano. La ĉielira sceno montras nur la piedsignojn de Kristo sur la montosupro; ĝi montras la reagon de la apostoloj pri lia ĉieliro. Malgrava difekto estas konstatebla je la kampo pri pentekosto; la ĉefrolulo, Kolombo Sankta Spirito, forflugis, nur la radioj dissenditaj de ĝi trafas Marian kaj la kunvenintan apostolaron.
La ĉefa kesto
La ĉefa kesto prezentas la "fordormon" de Maria enmeze de la dek du apostoloj. Veit Stoß montras Marian en juneca beleco, sinkintan sur siajn genuojn kaj ekkaptatan de Paŭlo. Alia interpreto opinias la apostolon Jakobo la pli aĝa. Apud mortanta Maria staras dekstre Johano, kiu kiel ununura apostolo je la morto de Jesuo staris sub la kruco, kaj maldekstre Petro. Al la kvin apostoloj, kiuj estas videblaj en la antaŭa vico je plena grandeco, krom tio apartenas Jakobo la pli aĝa kaj Andreo. De la restaj sep apostoloj en la malfono ekzistas nur kapaj aŭ brustaj bildoj. Al ĉiuj estas komune, ke ili ne estas spektantoj, sed plenumas agadojn. Unu tenas insencujon, alia pelvon kun benita akvo, tria estingas kandelon, dum kiam plua mantorde esprimas siajn sentojn. Estas sceno kiel en dramo; la kesto estis transpreninta la funkcion de scenejo.
Super la kapoj de la apostoloj troviĝas kiel dua sceno la ĉielenpreno de Maria. Kristo mem venis, por kunvenigi sian patrinon. Tri anĝelparoj portas la du supren; du estas lokitaj flanken, unu paro estas malsupre de ili. Kvar muzikantaj anĝeloj akompanas la grupon. El la apostoloj nur Tomaso direktas sian rigardon sur ĉi tiu okazantaĵo kaj konsistigas tiel ligon inter la du niveloj. Laŭ "Vita rhythmica", latina teksto el la 13-a jarcento, nure "malkreda" Tomaso vidis la ĉielenportantan korpon de Maria.
Super gotika dekoracio, kiu en la mezo kilforme sin etendas supren kaj ekipita per kvar sanktulfiguretoj, arko limigas la scenaron, kiu ambaŭflanke enbuŝiĝas en rektangulan enkadrigon. En ĉi tiu enkadrigo troviĝas figuretoj de la dek du malgrandaj profetoj. La arko simbolas la pordegon al la ĉielo. En la du anguloj super ĝi troviĝas, parigite, la kvar latinaj Patroj de la Eklezio, en la supera kadro la kvar grandaj profetoj. Escepte la ekleziajn patrojn la malgrandaj figuroj en siaj nunaj starlokoj ne plu troviĝas en la originala.
La soklo
Sur la soklo troviĝas bildo de la „trunko de Jiŝaj“, la genealogia arbo de Jesuo. El la korpo de la patro de dem reĝo Davido kreskas la trunko de vitobranĉo, je ties disbranĉaĵoj estas fiksitaj dek kvar prauloj de Jesuo; la plej alta branĉo sur la maldekstra flanko kondukas al Maria. La evangelio laŭ Mateo (Mt 1,17) tekstas pri duoble dek kvar generacioj, Veit Stoß limiĝas je la bildigo de la duono, por ankrigi la ekziston de Jesuo en la historio. La ĉefa trunko montras supren, direkten al mortanta Maria kaj plue al Kristo, kiu enprenas Marian en la ĉielon.
La ornamsurmetaĵo
Las ornamsurmetaĵo de la retablo montras en la centro la kronado de Maria fare de la Sankta Triunuo, flankata de du anĝeloj kiel reprezentantoj de la anĝelj ĥoroj, same kiel la patronan sanktulon de Krakovo, Sanktan Stanislao kaj dekstre alian nacian sanktulon de Polujo, Adalberto el Prago.
Eksteraj ligiloj
Veit Stoss altarpiece in Kraków
Károly Irk
IRK Károly estis hungara kemiisto, pli aĝa frato de juristo Albert Irk. Li naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1882 en Csernátfalu kaj mortis la 1-an de julio 1924 en Budapeŝto.
Vilmos Kürti
KÜRTI Vilmos (kyrti) estis hungara fakulo geodezio, universitata profesoro naskita en Arado la 7-an de januaro 1899 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de junio 1966.
Károly Irk
Kariero
Károly Irk studis en universitatoj de Koloĵvaro kaj de Budapeŝto. Li instruis en Koloĵvaro kaj en 1908 li fondis la unuan stacion por eksperimentadoj pri medicinplantoj. En 1914 li faris studvojaĝon kiel stipendiulo en Germanujo.
Vilmos Kürti
Biografio
Vilmos Kürti estis instruisto post finado de siaj studoj (1925) en katedro pri geodezio. Liaj esplorrezultoj, studaĵoj aperis en revuo Geodéziai Közlöny.
Lick It Up
Lick It Up estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1983.
Ciechocinek
Ciechocinek (esperante Ĉeĥoĉinek) estas urbo en la vojevodio Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al Komunumo Ciechocinek en distrikto Aleksandrowski. Dum la jaroj 1975 - 1998 la urbo apartenis al la Włocławek Vojevodio (legu: Vŭocŭavek).
Situo
La urbo estas en la Valo de Toruno, en la vasta valo de Vistulo, ĉe ĝia maldekstra bordo.
La kuracloko kun famaj salkolektaj muroj
La urbeto estas konata pro la ĉeesto de fama kuracejo kun salkolektaj muroj (la koncentrigejoj de la salakvo). Salkolekta muro - pole tężnia, germane Gradierwerk, angle graduation tower - estas instalaĵo el granda ligna kadro, en kiun enplektiĝis multaj arbustaj branĉetoj (ĝenerale de pruneloj). De supre malsupren la branĉetojn trafluas sala akvo, kies saleco dum la trafluo altiĝas pro la forvaporiĝo de akvo. La koncentritan salakvon oni fine boligis por forvaporigi la restintan akvon kaj izoligi la salon, sed la unua paŝo de natura forvaporiĝo en la salkolekta muro estis pli energiŝpara ol dekomence boligi la nekoncentritan salakvon.
La aero proksime de tiaj salkolektaj muroj estas sanige saturita je saloza vaporo, aparte bona por pacientoj kun astmo kaj aliaj pulmaj malsanoj. Tial - aparte dum la 18-a kaj 19-a jc - multaj kuracaj urboj en lokoj kun naturaj fontoj de saloza, saniga akvo starigis tiajn salkolektajn murojn en urbocentraj parkoj kun duobla efiko kaj de kuracado kaj de salkolektado.
Ciechocinek estas la urbo tipe kuracloka. En la urbo preskaŭ ne ekzistas industrio, troviĝas nur kuraclokaj hospitaloj, sanatorioj, preventorioj, ripoz-centroj (feri-turismaj), fizioterapioj, trinkejoj de la mineralaj akvoj, hoteloj, restoracioj kaj salfarejoj. La kuracloka parto de la urbo estas riĉa je parkoj, skvaroj, florbedoj kaj flortapiŝoj. Ĉiujare venas amaso da kuracgastoj kaj turistoj (ekz. 52 mil en la jaro 1980, 85 mil en 1987). Danke al la kuracakvoj: natri-kloridaj, bromidaj, jodidaj, ferecaj, boraj, kiuj devenas el la abundaj en tiu tereno la salfontoj, oni kuracas ĉi-tie la malsanojn de la mov-organoj, reŭmatismon, traŭmataj kaj ortopediajn malsanojn, virinajn malsanojn, astmon, bronko- kaj pulmo-malsanojn, neŭro- kaj kor-malsanojn. Je dispono de la kuracgastoj estas: sal-banado, jodbromida banado, sulfur-banado, ŝlimtorfaj envolvoj, balneologio, fizioterapio (fizikoterapio), inhalado, klisterado (irigatorado), klimatoterapio, mineralakvo-kuracado, gimnastiko kaj masaĝoj.
En la norda parto de la kuracloko troviĝas la Kuracloka Parko, establita en la jaroj 1875 - 1876 en la pejzaĝa stilo kun multaj specioj da arboj kaj arbustoj (ankaŭ ekzotikaj), ĝia projektisto estis Hipolito Cybulski (legu: Cibulski). Kreskas tie i.a. ginko - en pluraj lokoj en la mondo ginkoj estis plantitaj fare de E-o kluboj (ekzemple en Bersée, aŭ en Malbork en esperantista Parko de la Mondo plantita de prof. d-ro habil. Helmar Frank nome de AIS-San-Marino), kiel "Esperanto-arbo". Konjekteble ĉar onidire tiu estis la unua arbo, kiu reekkreskis en Hiroŝimo post ties neniigo (vidu la supran foton), amura korkokverko (vidu la suban foton) kaj grandaj arboj (30m altaj) el Nord-Ameriko Kentukia kafarbo kun fruktoj kiel guŝoj kun fazeoloj, tiuj semoj rostitaj servas kiel anstataŭaĵo de la kafo (de tio venas la nomo de la arbo - vidu la apudan foton). En Ciechocinek ĉe la salkolekto n-ro "3" estas originala naturplantrezervejo (1,88 ha) kun halofitoj t.e. salejaj plantoj, unikaj kaj ĉiuj protektitaj, ekz. salikornio (vidu la suban foton), glaŭkplanto kaj mara aŭ sala astero (vidu la suban foton). En la ĉirkaŭaĵo de Ciechocinek por protekti la unikan mezoklimaton oni establis la protektitan pejzaĝan zonon de Ciechocinek Valo kun la surfaco 36 814 ha.
Historio
La ekzisto de farmbieno en Ciechocinek estas jam de la jaro 1670. Pli frue estis nur malgranda setlejo sen farmbieno. La venado de la nederlandaj setlintoj en la fino de la 16-a kaj komence de la 17-a jc kaj la ekposedo de la vilaĝo fare de la familio Niemojewski (legu: Njemojevski) fariĝis por Ciechocinek kaj por la ĉirkaŭaĵo grava momento por la disvolviĝo ekonomia - oni sekigis marĉojn, fortranĉis kaj elradikigis la parton de la arbaroj, oni instalis la dren-sistemon de la ofte subakvigataj terenoj de Vistulo, oni ankaŭ setligis la nekultivaĵojn. La 18-a jc estas la tempo de pligrandigo de Ciechocinek - en la jaro 1779 estis jam 50 loĝantoj de Słońsk kaj 105 loĝantoj de Ciechocinek kun la vilaĝo Rozkosz (legu: Rozkoŝ).
Sub la fremda regado - dum la dispartigoj de Pollando.
Post la unua dispartigo de Pollando (1772), kiam la salminejoj de Wieliczka kaj Bochnia ekestis en la limoj de Aŭstrujo, oni komencis serĉi la salfontojn ekspluateblajn - kaj la plej grandajn oni trovis en Ciechocinek. Laŭ la sala leĝo el la 5-a de marto 1791 oni intencis konstrui la salfarejon, sed la 'dispartiga' tempo ne estis favora por realigo de la projekto. Ĝis la 'dispartigo' Ciechocinek estis en Inowrocław Vojevodio. Post la 23 de januaro 1793 jaro Ciechocinek kiel setlejo estis en Distrikto Radziejowski (legu: Radzjejovski) kaj sub la prusa anekso, dum la jaroj 1807 - 1815 estis en Bydgoszcz Departemento en la Varsovia Duklando, kaj poste laŭ la Konstitucio de Pola Reĝlando el la 27-a de junio 1815 eniris la Mazovian Vojevodion de la Pola Reĝlando, en la Distrikto Radziejowski en la regiono Kujavio.
Esperanto
En tiu fama kuracloko restadis kiel kuracgastoj multaj konataj esperantistoj. La tutan junion 1910 kuracis sin tie gesinjoroj Ludoviko Zamenhof kaj Klara Zamenhof, eksciinte pri tio la esperantistoj el proksima Bydgoszcz venis la 10-an de junio 1910 por renkontiĝi kun ili. Ankaŭ estis tie kiel kuracgastoj esperantistoj de malproksima brazila Bona Espero - la gesinjoroj Ursula Grattapaglia (legu: Gratapalja) kaj Giuseppe Grattapaglia (legu: Ĝuseppe Gratapalja). Kompreneble ankaŭ kuracis sin tie multaj poloj i.a. la fratoj Fethke: Jan Fethke (legu: Fetke) (pseŭdonomo - Jean Forge, legu: Ĵan Forĵ), Edmund Fethke, Stefan Fethke, Roman Dobrzyński (legu: Dobĵinjski), Jolanta van Holstein (el Nederlando), Aleksandra Watanuki (el Japanio), Eduardo Kozyra (legu : Kozira), Kazimierz Krzyżak (legu: Kazimjeĵ Kĵiĵak) kaj Mirosława Kubicka (legu: Miroslava). Ofte la esperantistoj-kuracgastoj preferas renkontiĝadi en la loka ĉarma kafejeto "Pod Jedlicą" / "Sub Pseŭdocugo" ĉe la strato Broniewskiego.
Dmitrij Kedrin
Dmitrij Borisoviĉ KEDRIN (Дмитрий Борисович Кедрин; naskiĝis la 22-an de januaro (la 4-an de februaro) 1907, mortis la ) estis rusa sovetia poeto.
Vivo
Kedrin naskiĝis en 1907 en loĝloko Bogoduĥovskij (teritorio de nuna urbo Makijivka en Donecka provinco) en familio de ministo. Dmitrij ekis serioze okupiĝi pri poezio estante 16-jaraĝa. En juneco li vivis en Jekaterinoslav; tie li konatiĝis kun aliaj poetoj kaj tie estis publikitaj liaj unuaj versoj. En 1931 Kedrin venis al Moskvo.
En 1940 aperis lia sola dumviva verkaro kun 17 versoj. Kedrin estis multe kritikata de oficialaj sovetaj literaturaj ranguloj pro ke li pli interesiĝis pri antaŭsovetia historio ol pri nuna epoko.
Kedrin estis murdita en 1945 post fino de milito. Murdistaj forĵetintaj lin el apudmoskva elektrotrajno estas nekonataj. Poste oni trovis lin mortinta apud alia fervojo; ankaŭ tio ĝis nun estas mistero.
Verkoj
Dum sia vivo Kedrin faris multajn versaĵojn kaj poemojn dediĉitajn al historiaj eventoj kaj homoj: reganto Atilo, poetoj Ferdousio, pentristo Rembranto, rusiaj naciaj herooj. Kelkajn versaĵojn la poeto dediĉis al sia edzino Ludmila kaj filino Svetlana.
Urbestro de Londono
Londono havas du urbestrojn.
La "Mayor of London" de post 2000 estas ĉefurbestro de Granda Londono. La unua okupanto de ĉi tiu rolo inter la jaroj 2000 kaj 2008 estis la socialisto Ken Livingstone. Lin de 2008 ĝis 2016 sekvis la konservativulo Boris Johnson kaj ekde 2016 Sadiq Khan, la unua pakistandevena kaj unua islama urbestro de Londono.
La "Lord Mayor of London" (Lordo-Urbestro de Londono) estas urbestro de la eta urbocentra kvartalo City of London (Civito Londono). Ĉi tiu ofico ekzistas de la mezepoko.
Linio Kansai (ĉefa)
Linio Kansai (japane: 関西本線 [Kansai Hon-sen], angle: Kansai Main Line) estas linio de la fervojo reto JR. La linio apartenas al JR Centra kaj JR Okcidenta.
Tipoj de trajnoj
Estas 4 tipoj de trajnoj:
Kamo - JR Namba
vidu Linio Yamatoji
Berlinale
La Berlinale estas la Berlina Internacia Film-Festivalo - ĝi komenciĝis en 1951 kaj estas okazita ade ekde tiu jaro. La festivalo prezentas filmojn el la tuta mondo, kun multaj jaroj gajnantaj filmoj kiuj parolas nek la anglan nek la germanan.
La premioj donitaj ĉe la festivalo estas la Ora-Urso Premio (Goldener Bär) por plej bona filmo, la Honora Ora Urso (Goldener Ehrenbär) por vivatingo, kaj la Arĝenta Urso-Premio (Silberner Bär) por plej bona reĝisoro, aktoro aŭ aktorino, kaj filmomuziko
. Jenaj premioj estas disdonataj:
Nigra foceno
La Nigra foceno (Neophocaena phocaenoides) el la ordo de cetacoj kaj familio de fokenedoj vivas en la marbordoj de Ĉinio kaj ĝiaj riveroj Jangzi (Lago Dongting) kaj Ŝjangĝjang, kaj ankaŭ en la Bonespera Kabo de la suda parto de Afriko, en Hindia Oceano, Hindio, Pakistano, la Insularo de Indonezio, marbordoj de Japanio kaj Koreio. Ĝia korpo estas malhelgriza aŭ nigra. La kapo estas ronda, muzelo mallonga kaj larĝa, okuloj malgrandaj. Ĝi, sen dorsa naĝilo, tamen havas grandajn naĝilojn ventran kaj brustan, falĉil-formajn. Ambaŭ vostnaĝiloj sin tenas horizontale. Ĝia korpo estas é. 1,5 metrojn long;4, maksimume 1,9 metrojn kaj ĉ. 220 kg. peza.
La nigraj focenoj sin trovas en la tropika kaj subtropika maroj, ĉe la marbordaj havenoj kaj golfoj. Iam ili naĝas de riverbuŝo supren en la riveron. En Ĉinio ili povas kontraŭflue naĝi 1 600 km. supren en Jangzi-riveron. Ĝenerale ili moviĝas unuope, duope aŭ la bestino agas kune kun siaj idoj. Sed en printempo, t.e. en ilia fekundiga tempo, videblas granda grupo.el dekoj da ili. En la norda parto de Ĉinio ili ofte venas al la marbordoj kune kun tiŝaroj. Ili, malrapidmovaj, ŝatas naĝi ĉirkaŭ ŝipoj, tial ĉasi ilin estas facile. Ili manĝas ĉefe diversspecajn fiŝojn, salikokojn, sepiojn kaj ankaŭ krustulojn kaj aliajn akvajn bestojn. Ili povas resti sub akvo 8-9 minutojn, tamen ĝenerale post ĉiu minuto ili devas spiri.
La focenino naskas oktobre, ĉiufoje unu idon. La tavolo de subhaŭta graso de foceno estas dika. Ĝi konsistigas 23-36% de la tuta korpa pezo, kaj la oledona procento povas atingi 70-80. Ilia graso povas esti prilaborita en industrian oleon kaj altklasan ŝmirgrasort. Estas utiligeblaj iliaj graso, karno, haŭto kaj osto. En Ĉinio iii estas protektataj animaloj duaklasaj, tamen ili ankoraŭ ne estas listigitaj en la ruĝan libron de la mondaj protektataj animaloj.