cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epifito
Vivmaniero
La avantaĝo de tia vivmaniero estas la pli bona disponebleco de lumo, kiu sur arbargrundo (kaj sur margrundo) estas limiganta faktoro por la plantkreskado. La malavantaĝo de la aere epifita vivmaniero tamen estas, ke kontinua provizo je akvo kaj nutraĵaj elementoj, kaŭze de mankanta ligilo kun la grundo, ne ĉiam estas garantiita. En la daŭro de la evoluo de specioj, la epifitoj disvolvis morfologiajn kaj fiziologiajn adaptaĵojn, por estiĝi sendependaj de la grundo. Laŭ la ekzistanta opinio, la epifita vivmaniero plurfoje disvolviĝis sendepende. Laŭ la klasika signifo, epifitoj ne estas parazitoj, ĉar ili ne elpumpas la floemon el siaj gastigantoj. Parazitaj kaj duonparazitaj plantoj kiel blanka visko, kreskantaj sur aliaj plantoj, ne estas aŭtentikaj epifitoj (indiko kutime donita al komplete aŭtotrofaj epifitoj), sed ili havas nur ŝajne epifitan habiton.
La unua grava monografio pri epifita ekologio estis skribita en 1888 far Andreas Franz Wilhelm Schimper.
Tipoj
El ontogeneza vidpunkto oni distingas du tipojn de epifitoj. Holoepifito aŭ tut-epifito ĝermas kaj kreskas sur alia planto dum sia tuta vivo. Kontraŭe hemiepifito aŭ duon-epifito restas nur dum parto de sia vivo sur alia planto. Ĉe tiu ĉi kategorio oni havas primarajn kaj sekundarajn hemiepifitojn. Primara hemiepifito ekas sia vivciklo kiel epifito kaj poste disvolvas radikojn, kiuj ebligas ligilon kun la grundo. Sekundara hemiepifito unue kreskas surgrunde kaj dum posta fazo perdas la kontakton kun la grundo.
Geografia disvastiĝo
Epifitaj vaskulaj plantoj troviĝas preskaŭ ekskluzive en la subtropikoj kaj la tropikoj. En la modera zono, laŭ disponebleco de akvo, ĝenerale oni trovas nur briofitajn, likenajn kaj algajn epifitojn (ekzemple en Eŭropo ), sed ankaŭ vaskulajn plantojn (ekzemple en Nov-Zelando aŭ suda Himalajo ).
Okaze oni plie ankaŭ trovas tersupraĵe kreskantajn plantojn, kiuj povas vivi en amasiĝintaj reziduoj kaj humo en branĉdisforkiĝoj. Temas pri hazardaj epifitoj. En Eŭropo oni preskaŭ neniam havas, epifitajn vaskulajn plantojn. La kaŭzo estas, laŭ la scienca literaturo, la frosto, kiu malhelpas la akvoprovizadon dum certa tempo.
Sistematika disvastiĝo
Epifitaj specioj troviĝas ĉe multaj plantfamilioj. Eksterordinare riĉaj je epifitaj specioj estas :
Morfologiaj adaptaĵoj
Bromeliacoj prezentas malgrandajn fermeblajn apertaĵojn sur siaj folioj, tiel nomataj suĉskvamoj, kun kies helpo ili kaptas pluvakvon kaj la en ĝi solvitajn nutraĵajn elementojn. La radikoj de la plej multaj epifitaj bromeliacoj plejparte estas perdintaj la funkcion de akvo- kaj nutraĵ-elementa kondukado, kaj plejofte nur servas al fiksado al substrato.
Multaj bromeliacoj formas rozetojn de rigidaj folioj. Tiuj ĉi tiel kompakte kune staras, ke tie la akvo povas kolektiĝi. Defalintaj plantopartoj kaj mortintaj bestoj povas eniri tiujn ĉi cisternojn kaj tie ili estas transmutaciitaj far mikroorganismoj. La akvo kaj la en ĝi liberigitaj nutrientoj estas kondukitaj per la suĉskvamoj al la interno de la rozetfolioj.
Multe da specioj el la orkidacoj havas ŝajnbulbojn, kiuj funkcias kiel nutrient-deponaj organoj. Dum longdaŭraj trosekecoj aŭ dum la formiĝo de fruktoj tiuj provizoj estas utiligataj.
Adaptaĵon por la rapida asimilado de akvo kaj nutrientoj estas disvolvintaj multaj orkidacoj kaj kelkaj arumacoj. La velamen radicum estas radikĉirkaŭanta epidermo kun fungeca strukturo, kiu rapida sorbas akvon kun ties solvitaj nutrientoj, kaj ĝin poste kondukas al radikoj.
Epifite krekantaj filikoj ofte formas bird-nestecan radikteksaĵon, en kiu kolektiĝas humo kaj akvo, kaj kiu provizas la planton dum sekeca tempo. Multaj epifitoj havas sukulentajn foliojn, kiuj prezentas netan ŝirmadon kontraŭ vaporiĝo.
Fiziologiaj adaptaĵoj
La KAM-meĥanismo permesas al planto, fermi ĝiajn stomojn dum la tago kaj tiele vaporigi malpli da akvo ol kun malfermitaj stomoj. La por la fotosintezo grava karbon-dioksida asimilado ŝanĝiĝas dum la nokto, kiam la mediotemperaturoj malpliiĝas kaj la aertemperaturoj pliiĝas.
Epifitaj muskoj kaj likenoj ensuĉas, kiam pluvas, en siaj ofte feltecaj, fungecaj masoj, grandajn kvantojn da akvo. Dum pli longdaŭraj trosekecoj ili ŝrumpiĝas kaj reduktas sian metabolon ĝis la sekvonta pluvtempo.
Kristoforo Kolumbo
Kristoforo KOLUMBO (30-an de novembro 1450 - 20-an de majo 1506) estis eŭropa navigisto kiu ludis gravan rolon en la nomita Malkovro de Ameriko, nome la unuaj historie registritaj kontaktoj de eŭropanoj kun amerikaj indiĝenoj.
Liaj esplorvojaĝoj poste konsciigis la eŭropanojn pri la ekzisto de Ameriko, sed pro pluraj kialoj estas neĝuste nomi lin la malkovranto de Ameriko. Ĉiukaze ja li iĝis mapisto, admiralo, vicreĝo kaj ĝenerala guberniestro de la "Okcidentaj Indioj". Kvankam tre probable li ne estis la unua eŭropa esploristo de Ameriko, oni konsideras lin la malkovranto de nova kontinento — pro tio nomita Nova Mondo — por Eŭropo, ĉar li ja estis la unua kiu markis itineron por iro kaj reveno tra la Atlantiko kaj diskonigis la novaĵon (certe pro ekonomiaj interesoj). Tio definitive puŝis la mondan etendon de la eŭropa civilizo, kaj la konkeron kaj koloniigon de la nova kontinento fare de kelkaj eŭropaj potencoj.
Lia homnomo estas ikono tutmonde kiu inspiris sennombrajn nomigojn, kiaj tiu de unu lando: Kolombio, kaj tiuj de du regionoj de Nordameriko: nome la Brita Kolumbio, en Kanado, kaj la Distrikto Kolumbio, en Usono.
Biografia resumo
En 1476 li sin establis en Lisbono, kie pere de la familio de sia edzino, Filipa Moniz, li faris kontrakton kun la grandaj esploraj kompanioj de Portugalio. Dum sia portugala periodo, li faris longajn vojaĝojn ĝis Gvineo sude kaj Islando norde. Li vojaĝis ĉiam kiel komercisto, do pasaĝero — li neniam estis profesia maristo.
Li kolektis la ideojn de Toscanelli pri la globeco de la Tero, kaj ellaboris projekton por atingi la Orienton (Ĉinio kaj Cipango) per navigado okcidenten. Ĉar li miskalkulis la diametron de Tero pli malgranda ol la reala, tiamaj sciencistoj malrekomendis lian planon. Laŭ la sciencistoj, Cipango (Japanio) estis 20 150 km okcidente de la Kanarioj trans la Atlantiko, sed laŭ Kolumbo la distanco nur estis 6 275 km. La nombro de la sciencistoj estis proksimume ĝusta, tiu de Kolumbo freneze malĝusta.
Rifuzite ĉe Johano la 2-a de Portugalio, Kolumbo sin proponis al la Katolikaj Gereĝoj de Hispanio (1487), kiuj akceptis lin nur en 1492, post la fino de la rekonkero. En la Kapitulacoj de Santa Fe (1492) Kolumbo ricevis la titolojn vicreĝo kaj admiralo (kvankam ne maristo) kaj la dekonon de la riĉaĵoj, kiujn li estis trovonta.
La ekspedicio, kiun li organizis kun la helpo de la gefratoj Pinzón, ekiris de Palos de la Frontera (en Onubo) la, per tri ŝipoj, nome la Pinta, la Niña kaj la Santa María. La 6-an de septembro li faris vojaĝpaŭzon en la Kanariaj Insuloj. La 12-an de oktobro li elŝipiĝis en Guanahani (en la nunaj Bahamoj), al kiu li donis la nomon Sankta Savanto (San Salvador), kaj poste iris ĝis la poste nomita insulo Hispanjolo (La Española). Je lia reveno, la Katolikaj Gereĝoj akceptis lin en Barcelono.
Dum sia dua vojaĝo (1493-1496) li alvenis al la Malgrandaj Antiloj, Puerto-Riko kaj Jamajko, kaj li fondis la urbon La Isabela en Hispanjolo.
En sia tria vojaĝo (1498-1500) li vizitis la kontinentan bordon en la elfluejo de Orinoko kaj la insulojn Trinidado kaj Cubagua, antaŭ ol li repatrujiĝis pro siaj agadoj kiel vicreĝo.
En kvara vojaĝo, li vizitis la bordon inter Honduro kaj Panamo.
Kolumbo mortis en la konvinko, ke ĉi tiuj teroj rilatas al Azio.
Historia profilo
Kristoforo Kolumbo defendis, ke oni povas atingi teritoriojn de Malproksima Oriento (konata tiam kiel «La Hindioj») ekde Eŭropo naviginte tra la Atlantiko al okcidento, kaj ke eblas realigi la marveturadon kun sukcesaj ebloj. La falo de la Romia Imperio de Oriento en povon de la otomanoj en 1453, post la konkero de Konstantinopolo, ties ĉefurbo, okazigis la multekostigon de la komerco inter Eŭropo kaj la orientaj regionoj.
Kvankam jam en la 3-a jarcento a.K., la astronomo greka Eratosteno estis kalkulinta sufiĉe precize la mezuron de la cirkonferenco de la Tero; ŝajne, la hipotezo de Kolumbo pri la ebloj de la vojaĝo baziĝis en alternativaj (kaj eraraj) kalkuloj pri la grandeco de la sfero, ĉar li supozis, ke ĝi estas pli malgranda ol ĝi reale estas. Tamen, Kolumbo certigis, ke li estis kompilinta informon pri la ekzisto de teroj loĝataj trans la Atlantiko. El tio li supozis, ke la orienta pinto de Azio estas multe pli proksima al Eŭropo ol supozite de la tiamaj kosmografoj. Ankaŭ eblis, ke tiaj informoj atestis la eston de insuloj kiuj povas utili kiel bazoj por veturado al la Hindioj.
Certe Kolumbo sukcesis ne nur alveni al marbordoj de Ameriko, sed ankaŭ revenis al Eŭropo, kaj faris totalon de kvar vojaĝoj kio kreis itineron por regula kaj sekura navigado inter Eŭropo kaj Ameriko. Kvankam oni delonge scias, ke siberianoj alvenis al Ameriko jam en la Pleistoceno kaj poste, kaj ke ekzistas pruvaro pri eblaj antaŭaj vojaĝoj fare de kartaganoj, islamaj alandalusanoj, vikingoj aŭ ĉinoj. Tamen nur el la vojaĝoj de Kolumbo, kaj de aliaj postaj esploristoj kaj konkeristoj, oni establis konstantajn ligojn kun Eŭropo kaj oni povas paroli pri «malkovro» (kvankam nur relative), ĉar estis rekono de la koncernaj landoj kaj atestoj kontrasteblaj en la epoko. El tiu «renkonto» kelkaj eŭropaj potencoj invadis la amerikan teritorion, trudante dominadon, kaj politikan, kulturan kaj religian, sur la lokaj kulturoj.
Kolumbo projektis sian vojaĝon cele alporti el Oriento varojn, ĉefe spicoj kaj oro. La spicovojo kiu inkludis spicojn, silkon kaj aliajn produktojn devenajn el Malproksima Oriento, estis alvenintaj tra la jarcentoj ĉiam tra komerca vojo kiu trapasis Azion ĝis Eŭropo, tra Malgranda Azio kaj Egipto, sed el la etendo de la Otomana Imperio tiu vojo malfaciliĝis kaj restis monopolizita por tiuj kaj ties partneroj, nome la komercistoj el Italio. La Regno Portugalio kaj la Regno Kastilio, tiam la unuaj veraj ŝtatoj de la Moderna Epoko, volis tiujn varojn sen perantoj.
Ĉar la portugaloj estis atingintaj sian Rekonkeron kontraŭ la islamanoj jam en la 13-a jarcento, ili iniciatis la konkurencon por atingi novan vojon al spicejaj landoj kiu estu alternativo mara rekte al Orienta Azio. Portugalio eknavigis tra maroj kaj oceanoj laŭirante Afrikon kaj atingante monopolon de tiu navigado tra la Atlantiko escepte pri Kanarioj. En 1488 la navigisto Bartolomeu Dias trafis trapasejon tra la Kabo Bona Espero, kiu konektas la Atlantikon kun la Hinda Oceano. Siaflanke, la Regno Kastilio, en la sama jaro kiam finis sukcese ties Reconquista, serĉis novan vojon al la spicoj, kaj se ĝi serĉis ilin ankaŭ en la Atlantiko, markis alian direkton — al okcidento — en akvo malproksime de la marbordo kaj nekonataj de navigistoj.
En sia unua vojaĝo, la navigistoj atingis Guanahani en la aktualaj Bahamoj. Post du monatoj de veturado, vizitis Kubon kaj Hispaniolon, revenis al Hispanio sep monatoj post la eliro. En sia lasta vojaĝo li bezonis nur unu monaton kaj kvar tagojn por atingi la marbordojn de Ameriko.
Fundamenta Krestomatio el 1903 enhavas rakonton pri la lasta nokto de Kolumbo antaŭ alteriĝo en Ameriko sub titolo Nokto de Enbe el Odeso.
Origino
Interkonsento inter fakuloj pri la origino de Kristoforo Kolumbo estas ke li naskiĝis en la Respubliko Ĝenovo. La alternativaj teorioj pri lia origino estis ĝenerale malakceptitaj de la ĉefaj fakuloj.
Tiuj duarangaj teorioj asertas, ke la origino de Kristoforo Kolumbo estas enigmo pri kiu ne ekzistas unuanimeco inter historiistoj kaj priserĉistoj, inter aliaj tialoj pro la konfuzo kaj perdo de dokumentaro referenca al liaj originoj kaj praularo. Krome lia propra filo, Hernando Colón, en sia Historia del almirante Don Cristóbal Colón eĉ malheligis plie lian naskolokon asertante, ke lia patro ne volis, ke estu konataj liaj origino aŭ patrujo. Pro tiu, inter aliaj tialoj, aperis multaj teorioj pri la naskoloko de Kolumbo. Kvankam ekzistas fidinda testamento per kiu Hernando Colón asertas, ke lia patro estis ĝenovano: «filo de Kristoforo Kolumbo, ĝenovano, unua admiralo kiu malkovris la Hindiojn».
La tezo apogita majoritate eltenas, ke Cristoforo Colombo naskiĝis la jaron 1451 en Savono, en la Respubliko Ĝenovo. Liaj gepatroj estus estintaj Domenico Colombo — teksisto kaj poste komercisto — kaj Susanna Fontanarossa. El la kvin filoj de la geedzoj, du, Cristoforo kaj Bartolomeo, tuj sentis maran alvokiĝon. La tria estis Giacomo, kiu lernis la metion de teksisto. Pri la aliaj du ceteraj, Giovanni mortiĝis juna kaj la ununura virino lasis neniun spuron. Estas notariaj kaj juraj dokumentoj, kiaj la menciita testamento de lia filo en kiu oni asertas klare la ĝenovan originon de lia patro, kiuj defendas tiun tezon. Krome la propra Kolumbo mem deklaras esti ĝenovano, en la dokumento nome Fundación de Mayorazgo kie li diras «della salí y en ella nací [en Ĝenovo]»,  sed diversaj aŭtoroj kaj priserĉistoj indikas, ke probable tiu deklaro estas interesata pro la Kolumba Konflikto kiun havis liaj posteuloj kontraŭ la krono de Kastilio, kaj pro tio ĝi estis deklarita falsa aŭ apokrifa, tamen aliaj fakuloj komence de la 20-a jarcento trovis en la Arkivo de Simancas dokumentaron kiu, laŭ ili, montras la aŭtentecon de tiu deklaro. Tiu dokumento estis trovita en 1925 kaj enhavis ĉiujn la koncernajn subskribojn kaj sigelojn, kiuj estis validigitaj de speciala komisiono kiu ratifis la fidindecon de la dokumento elsendita la 28an de septembro de 1501. Ekzistas ankaŭ letero de Pedro de Ayala, ambasadoro de la Katolikaj Gereĝoj en Anglion, en kiu alude al la angla celo esplori la Atlantikon, mencias, ke tiu projekto enkalkulus «alian ĝenovanon kia Kolumbo». Krome la municipaj aŭtoritatoj de Ĝenovo montris, inter la jaroj 1931 kaj 1932, fidindajn dokumentojn kiuj eltenis la originon ĝenovan.
Aliflanke kelkaj aŭtoroj kaj priserĉistoj defendis aliajn hipotezojn pri la origino de Kolumbo. Unu el tiuj estas la hipotezo kataluna; Luis Ulloa, perua historiisto kiu loĝis en Barcelono kelkajn jarojn, asertis, ke Kolumbo estis origina el Katalunio kaj de marista tradicio, baze sur, inter aliaj tialoj, la fakto ke en liaj skribaĵoj, ĉiuj en kastilia lingvo, estas lingvaj idiomaĵoj propraj de la kataluna lingvo. Por Ulloa, Kristoforo Kolumbo estis kataluna nobelo kiu nomiĝus reale Joan Colom, nome navigisto malamiko de la reĝo Johano la 2-a (Aragono), kontraŭ kiu li estus luktinta je la servo de Renato de Anĵuo, aspiranto al trono kaj kiu krome estus la supozita John Scolvus kiu estus alveninta al la nordo de Ameriko en 1476, kiu poste estus proponinta la projekton de la malkovro al la reĝo Fernando la Katolika por profito de la Reĝlando Aragono. Tiu teorio estis sekvita, ampleksigita aŭ modifita de diversaj aŭtoroj, ĉefe historiistoj kaj priserĉistoj katalunaj, kvankam estas ankaŭ priserĉistoj de aliaj landoj kiaj la usonano Charles Merrill kiuj apogis tiun tezon. Male tiu hipotezo estis kritikita indikante, ke ties partianoj dediĉas grandan parton de siaj penoj por kontraŭdiri nombrajn historiajn dokumentojn kiuj montras la ĝenovan originon de la navigisto, dum ili ne alportas dokumenton kiu montru la supozitan katalunan devenon.
El la kataluna hipotezo aperis diversaj tendencoj kiaj la tezoj pri Balearoj. Unu el ili, tiu majorka, identigas Kolumbon kun ekstergeedza filo de la princo de Viana naskiĝinta en Felaniĉo, Majorko. Tamen la priserĉisto, ĵurnalisto kaj komerca ŝipkapitano, Nito Verdera, malakceptis tiun tezon. Verdera, male eltenis la teorion, ke Kolumbo estis kriptojuda kaj naskiĝinta en Ibizo.
Alia hipotezo indikas, ke Kolumbo estas de galega deveno. Celso García de la Riega eltenis tiun teorion baze sur dokumentoj de la epoko kolumba; tamen, poste ili estis malakceptitaj pro la studoj realigitaj kaj de la paleografo Eladio Oviedo Arce, kaj de la Reĝa Akademio de Historio en kiuj oni konkludis, ke tiuj dokumentoj, aŭ estis falsaj aŭ estis manipulitaj en datoj postaj al ties kreado.
Estas ankaŭ la teorio de la origino portugala, bazita en la interpretado de la anagramo de la subskribo de Kolumbo aŭ en la ekzisto de supozitaj portugalismoj en liaj skribaĵoj. La sperta filologo Ramón Menéndez Pidal konfirmis, ke temas pri portugalismoj kontraŭ kiuj defendis, ke temas pri galegismoj aŭ katalunismoj, kvankam la historiisto Antonio Romeu de Armas nuancis, ke tio rilatas al fakto ne ke li estus naskiĝinta en Portugalio sed al naturigo pro la jaroj kiujn li pasigis tiulande. Estas ankaŭ teorioj kiuj indikas eblan devenon el sefardoj, laŭ la tezoj de la historiisto Salvador de Madariaga. Por Madariaga, Kolumbo estus ĝenovano, sed liaj prauloj estus judoj katalunaj fuĝintaj el la persekutado de finoj de la 14-a jarcento. Kolumbo estus eksjuda novkristano, kio klarigus, laŭ Madariaga, ties penon por kaŝi sian devenon.
Ankaŭ aliaj landoj postulas esti lulilo de la admiralo, kiel tiuj kiuj postulas, ke li estis eble greka; angla; korsika; norvega aŭ kroata.
Lingvo de Kolumbo
Ŝajne ne ekzistas skribaĵoj en itala lingvo faritaj de Kolumbo, escepte malmulta marĝena noto, ŝajne kun ne ĝusta redakto. Li ne skribis en itala, ankaŭ ne kiam li direktis sin al siaj filoj aŭ fratoj; ankaŭ ne kiam li direktis sin al Banco de San Giorgio de Ĝenovo. Kiam la florenca Francisco de Bardi, lia bobofrato, sendis al li personan leteron en 1505 li preferis redakti ĝin en fuŝa kastilia ol en itala. Ŝajne ankaŭ ne li regis la latinon, kiun li skribis kun hispana influo kaj ne kun itala.
Historiistoj kiel Consuelo Varela aŭ Arranz Márquez opinias, ke temas pri tipa maristo kiu esprimiĝas en diversaj lingvoj sed dominis neniun, aŭ eble li parolis la lingvafrankaon aŭ jerga levantisca.
János Sándor (pentristo)
SÁNDOR János (ŝndor) estas hungara pentristo naskita en Sovata en 1965.
Kristoforo Kolumbo
Unuaj jaroj
Laŭ la ĝenova deveno, majoritate apogita de la historiistoj, Kristoforo Kolumbo estus la kastiligo de la itala Cristoforo Colombo. Cristoforo estas tradukebla kiel Kristoforo, tio estas tiu kiu portas Kriston (surŝultre laŭtradicie), kaj Colombo en itala signifas kolombon. En unu de la subskriboj de Kolumbo estas legeblaj «Xpo Ferens», kio, laŭ kelkaj esploristoj, signifas «portanto de Kristo» (kiel Kristoforo).
Prietrž
Prietrž, hungare Nagypetrős [nadjpetrOŝ] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
Prietrž situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Senica troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1262 en formo "Petrus". En 1663 la turkoj detruis la komunumon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagypetrős 1060 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Prietrž 723 homoj, (710 slovakoj).
Kristoforo Kolumbo
Unuaj jaroj
Laŭ tio, lia literatura edukado estis malgranda kaj li enkondukiĝis en la navigado tre frue. Inter 1474 kaj 1475 li eble veturis al la insulo Ĥio, tiam posedo de Ĝenovo en la Egea maro, kiel maristo kaj probable ankaŭ kiel komercisto. Aliflanke, lia filo, Hernando Colón, asertis, ke lia patro lernis literojn kaj studis en Pavio, kio permesis al li kompreni tion kion diras la kosmografoj.
Ne klaras kiel alvenis Kolumbo al Portugalio. Laŭ la biografio verkita de lia filo Hernando, tio okazis hazarde, post vrako dum ŝipbatalo proksime de la Kabo de Sankta Vincento en nedeterminita dato. Kolumbo estis forminta parton de la ŝipanaro de korsaro nomita «Colón el Mozo» (Kolombo la Juna), kiu atakis ŝipojn de venecianoj. La ŝipo de Kolumbo vrakis, li saviĝis naĝe kaj atingis la marbordojn de Algarve. El tie li foriris al Lisbono, serĉe de helpo el sia frato Bartolomé kaj de aliaj konatuloj. Tamen, poste oni pruvis, ke Hernando Colón inventis tiun rakonton miksante fontojn pri du bataloj diferencaj, unu de 1476 (dum la Milito de Kastilia Sukcedo) kaj alia de 1485.
Ĝis 1485 li loĝis en Portugalio kiel agentejo de la kompanio Centurione de Madeira kaj li faris nombrajn vojaĝojn kun variaj celoj, inklude Ĝenovon, Anglion kaj Irlandon. Eble en tiu vojaĝo, en la jaro 1477, li alvenis al Islando kaj li aŭdis onidirojn pri la ekzistado de aliaj teroj okcidenten. Ŝajne li veturis ankaŭ laŭ la vojoj uzitaj de la portugaloj laŭ la okcidentaj marbordoj de Afriko kiel en Gvineo kaj plej verŝajne li estis en la insuloj Kanarioj, kio supozigas ankaŭ, ke li eble konis ankaŭ la vojon «Volta da Mina» (reveno el la mino), vojo sekvita de la portugalaj maristoj kiam ili revenis al sia lando ekde la Gvinea Golfo kaj tiel la direkton de la ventoj alizeoj de la Atlantiko.
Inter 1479 kaj 1480 Kristoforo Kolumbo edziĝis al Felipa Moniz, filino de la kolono de la insuloj Madeira, Bartolomeu Perestrelo, probable en Lisbono. Edziĝinta, li loĝis en Porto Santo kaj en Madeira, kio supozigas, ke li veturis ankaŭ al Azoroj. Lia edzino Felipa, altklasa portugalino, malfermis la pordojn por la preparado de lia projekto. En 1480 la geedzoj havis ununuran filon, Diego Colón. Multajn jarojn poste, Kolumbo skribis, ke sur la strandoj de Porto Santo li vidis objektojn trejnitajn el Oriento, eĉ kadavron kun aziaj trajtoj. Tio estas tamen malprobabla, ĉar la dominantaj marfluoj en tiu zono estas de nordo suden, ne de okcidento orienten.
La projekto
Estas malfacile ĉirkaŭkalkuli en kiu momento naskiĝis la projekto de Kristoforo Kolumbo por alveni al Cipango — tiama nomo en Eŭropo de la moderna Japanio — kaj al la teroj de la Granda Ĥano navigante okcidenten, sed tio povas esti datita post lia geedziĝo kaj antaŭ 1481.
La libroj konservitaj de la biblioteko de Kolumbo havigas lumon pri tio kio influis en liaj ideoj, pro sia kutimo substreki la librojn kaj oni deduktas, ke la plej substrekitaj estus ankaŭ la plej legitaj. Inter tiuj kiuj havas pli da notoj estas la Tractatus de Imago Mundi de Pierre d'Ailly, la Historia Rerum ubique Gestarum de Eneas Silvio Piccolomini kaj speciale La Libro de la mirindaĵoj, kiuj donis al li la ideon pri kiel estas la Orienton kion li revis trovi.
Kolumbo baziĝis sur la ideo, ke la Tero havas cirklon de 29 000 km, laŭ la «mezuro» de Poseidonios kaj la mezuro de la tera grado de Ailly, sen konsideri, ke tiu parolis pri arabaj mejloj kaj ne italaj, kiuj estas pli mallongaj, tiel ke tiu cirklo estis kalkulita en mal pli ol tri kvaronoj de la realo, kio aliflanke estis la mezuro akceptita science ekde tempoj de Eratosteno. Kiel rezulto, laŭ Kolumbo, inter la Kanarioj kaj Cipango devis esti ĉirkaŭ 2 400 marmejloj, kiam reale estas 10 700.
Portugalio
Inter 1483 kaj 1485 Kristoforo Kolumbo proponis por la unua fojo sian projekton al la reĝo Johano la 2-a de Portugalio. Tiu konsultis kun tri fakuloj – la episkopo Diego Ortiz kaj la judoj Rodrigo kaj Vizinho – kiu montris negativan opinion, post kio la monarko malakceptis la propono de Kolumbo. Dum tiuj jaroj estis aliaj esploristoj kiuj ja estis rajtigitaj de la portugala reĝo por navigi al la Okccidenta Atlantiko, kun petoj de mono aŭ privilegioj multe pli malaltaj ol tiuj ŝajne faritaj de Kolumbo. Ekzemple en 1484 la madeira Fernao Domingues do Arco estis nomumita kapitano de tero kiu asertis, ke li estis malkovrinta teron okcidente, kaj en 1486 Ferdinand van Olmen sukcesis ricevi permeson por navigi el la Azoroj okcidenten por esplori kaj konkeri la tiam nomitan «insulon de la Sep Urboj». Laŭ la Historia del Almirante de Hernando Colón, Johano la 2-a sendis sekrete karavelon kiu sekvis la vojon kiuj Kolumbo estis indikinta, sed revenis sen esti sukcesinta alveni al iu ajn nova tero.
La malsukceso de Kristoforo Kolumbo antaŭ Johano la 2-a, eble kun la kampanjo de la portugala reĝo kontraŭ la Domo de Braganco, Kondukis Kolumbon al elmigrado el Portugalio al najbara Reĝlando Kastilio. Li lasis en Portugalio sian filon Diego kaj edzinon Filipa; kiu, kontraŭ tio asertita de kelkaj historiistoj, estis ankoraŭ vivanta.
Kastilio
Kvankam la unuaj kronikistoj kaj kelkaj atestoj de la kolumbaj procesoj montras, ke Kristoforo Kolumbo alvenis al Kastilio, enirinta tra la iama Haveno de Palos fine de 1484 aŭ komence de 1485,  kaj kelkaj fakuloj ne akceptas tiujn okazaĵojn kiel certaj, kvankam tiu estas la versio apogita plej ofte, sed ekzistas ankaŭ aliaj teorioj. Oni asertis ankaŭ, ke Kolumbo eble alvenis al Hispanio por la unua fojo ŝipe al Puerto de Santa María aŭ surtere tra Ekstremaduro aŭ Andaluzio. PICKMAN p. 33 Puerto de Santa María estis la ĉefa urbo de la grafo de Medinaceli Luis de la Cerda, mem interesita al naŭtiko. Krome, Puerto de Santa María estis komunikita per marbordaj ŝipoj kiuj faris el tie ĉebordan navigadon ĝis Lisbono. Kolumbo, kiu estis elirinta el la kortego de Johano la 2-a, eble decidis alproksimiĝi al tiu nobelo. Li estis prezentita al tiu pere de la kunlaborado de lia servisto, Romero. PICKMAN p. 40 Kolumbo montris sian projekton al la duko kaj oni scias per letero de la propra duko, ke tiu gastigis lin en sia hejmo dum ĉirkaŭ du jaroj, PICKMAN p. 45, kvankam poste la nobelo rezignis pri la entrepreno. PICKMAN p. 43 Alia teorio asertas, ke la veno de Kolumbo en Hispanion estis farita perŝipe ĝis Onubo, PICKMAN p. 24 por serĉi amikinon de lia edzino nome Violante Muñiz, edzino de iu Miguel de Muliar aŭ Muliarte. PICKMAN p. 54 Probable li venis al ŝia hejmo por lasi tie sian filon Diego kaj tie li aŭdis informojn pri la prestiĝo de la monaĥo Juan Pérez. Post tio, li estus uzinta ŝipeton por trapasi la larĝan fluejon kiu estas en la kunigo de la riveroj Tinto kaj Odiel, kaj iri al La Rábida serĉe de la fama monaĥo. Laŭ tiu teorio, en la romantika historiografio tiu ago estis prezentita kiel iu en kiu Kolumbo kun sia filo petis rifuĝon, manĝon kaj trinkaĵon ĉe la pordoj de la monaĥejo, taman eble tio ne estis tiel, ĉar Kolumbo estus akirinta monon en Portugalio PICKMAN p. 22 kaj havis bonan rilaton kun la Duko de Medinasidonia kaj tiu, kun senjorlando en Niebla proksima al Onubo, devis havi rilatojn kun la monaĥejoj.PICKMAN p. 27 Laŭ tiu versio, en la apuda Monaĥejo de La Rábida, Kolumbo amikiĝis dekomence kun la monaĥo Antonio de Marchena kaj jarojn poste kun la monaĥo Juan Pérez, al kiuj li konfesis siajn planojn.
La monaĥoj apogis lin kaj rekomendis lin al monaĥo Hernando de Talavera, konfesisto de la reĝino Isabel. En la apuda vilaĝo Moguer li trovis ankaŭ la apogon de la abatino de la Monaĥejo de Sankta Klara, nome Inés Enríquez, onklino de la reĝo de Aragono, Fernando la Katolika. Kolumbo direktis sin al la Kortesoj, stablita tiam en Kordovo, kaj establis rilatojn kun gravuloj de la reĝa etoso. Oni ne konas kiom da tempo li estis en La Rábida. Kolumbo oftis en la Monaĥejo de La Cartuja de Sevilo inter 1484 kaj 1492.
Kvankam la Reĝa Konsilantaro malakceptis lian projekton, li sukcesis estis ricevita en Januaro 1486, pere de la apogo de Hernando de Talavera, fare de la reĝino Isabel, al kiu li eksponis siajn planojn. La reĝino interesiĝis por la ideo, sed ŝi volis, ke dekomence konsilantaro de saĝuloj, prezidita de Talavera, havigu rezolucion pri la probableco de la projekto, dum oni atribuis al Kolumbo reĝan stipendion.
La Konsilantaro kunsidis unue en Salamanko kaj poste en Kordovo kaj nur kelkajn jarojn poste rezoluciis, ke estas malebla, ke la asertoj de Kolumbo povus esti veraj. Aliflanke, Talavera timis, ke la vojaĝo proponita de Kolumbo rompu la enhavon de la Traktato de Alcáçovas subskribita kun Portugalio kaj konfirmita per papa buleo. Krome ŝajnas, ke la ekonomiaj kaj politikaj postuloj fare de Kolumbo estis tre altaj, kiel oni vidos poste en la Proklamo de Santa Fe.
La reĝino tiam kunvokis Kolumbon, kaj diris, ke ŝi ne tute malakceptas lian planon. Dum li atendis, vivtenis sin per la vendado de mapoj kaj libroj.
János Sándor (pentristo)
Kariero
János Sándor diplomitiĝis en Kluĵo en 1990 kaj li vivas de tiam en Hungario.
Kristoforo Kolumbo
Kastilio
Li konis en tiu epoko la kordovan Beatriz Enríquez de Arana, kiu loĝis kun sia kuzo kaj laboris kiel teksistino. Ili neniam geedziĝis, sed je sia morto Kolumbo heredigis al ŝi sian havaĵon kaj faris, ke lia unua filo, Diego, traktu ŝin kiel veran patrinon. Ili havis unu filon, nome Hernando Colón (nomita same Fernando fare de kelkaj fontoj), kiu veturis kun sia patro al Ameriko en lia kvara vojaĝo kaj kiu poste verkis la Historia del Almirante Don Cristóbal Colón, nome biografio de sia patro eble tro laŭdema.
Kolumbo venis denove al Portugalio, kun konsento de la reĝoj kaj de Hispanio kaj de Portugalio, por negoci pri aferoj pri kiuj oni scias neniom. Tie li prenis sian filon Diego, kies patrino estis mortinta dum Kolumbo estis en Kastilio. Li povis vidi la revenon de Bartolomeu Dias de la veturado kiu malkovris por eŭropanoj la kontinentan pinton de la Kabo de Bona Espero, en la suda fino de Afriko, post kio estis malfermita por la portugaloj la marvojo al Hindio tra la Hinda Oceano. Kolumbo ĉiuokaze, reveninta al Andaluzio, venis proponi sian projekton al Enrique de Guzmán, duko de Medina Sidonia, kiu malakceptis ĝin, kaj poste al Luis de la Cerda y de la Vega, duko de Medinaceli, kiu interesiĝis kaj akceptis Kolumbon dum du jaroj en sia kastelo de San Marcos (El Puerto de Santa María). Tamen, konsultita la reĝino kunvokis Kolumbon kaj promesis al li okupiĝi pri lia plano tuj post la fino de la konkero de la lasta araba teritorio en Iberio, nome Granado.
La reĝa trezoro, pr la diversaj militoj kaj speciale pro tiu de la Granada Milito — kiu finigis sukcese la "Reconquista" per la konkero de la lasta araba regno fare de kristanoj —, ne estis en bonaj kondiĉoj. Pro tio la financisto Luis de Santángel pruntedonis la monkvanton per kiu devis kontribui la krono, nome 1 140 000 maravedoj. Estas registrita en la Ĝenerala Arkivo de Simanko la redono de tiu monkvanto al Luis de Santángel.
Capitulaciones de Santa Fe
La negocado inter Kristoforo Kolumbo kaj la Krono realiĝis tra la sekretario de la Krono de Aragono, Juan de Coloma, kaj de la monaĥo Juan Pérez, reprezentanto de Kolumbo. La rezulto de la negocado estis la nomitaj Capitulaciones de Santa Fe, de 17a de Aprilo de 1492.
1301 Yvonne
1301 Yvonne estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Yvonne", tiu de la fratino de la malkovrinto.
Kristoforo Kolumbo
Capitulaciones de Santa Fe
La jura naturo de tiu dokumento (ĉu kontrakto ligiga ĉu donaco rekuperebla) estas ankoraŭ celo de polemiko. Per tiu dokumento Kolumbo ekhavis, «en satisfacción de lo que ha descubierto en las Mares Océanas y del viaje que ahora (...) ha de hacer por ellas en servicio» (kontentige al liaj malkovroj en la Oceano kaj de la farota veturo je la servo) de la Krono, la jenajn privilegiojn:
Izobornila acetato
Izobornila acetato estas kemia komponaĵo el la familio de la etilaj esteroj rezultanta el reakcio inter la izoborneolo kaj acetata acido. Komerce ĝi estas produktita per reduktiĝo de la kamforo al izoborneolo sekvata de acidigo per acetata acido. Ĉiujare 1000 tunoj da izobornila acetata estas produktataj en la tuta mondo.
La krudmaterialoj kamforo, izoborneolo kaj izobornila acetato konatas pro ilia ligna odoro. Ili estas duciklaj unuterpenoj uzata en parfumfabrikado. Acetato de izobornila posedas analgeziajn kaj kontraŭ-inflamajn proprecojn kaj uzatas kiel gustigilon.
Sintezo
Izobornila acetato prepareblas ekde la reduktiĝo de kamforo sekvata de acetiligo de la izoborneolo.
Kristoforo Kolumbo
Capitulaciones de Santa Fe
La enhavo de la "Capitulaciones" estis disvolvigita per dokumento carta de merced datita la 30an de aprilo 1492, per kiu oni kondiĉigis la koncedon al Kolumbo de la titolo de admiralo al la plenumo ke li efektive malkovru kaj akiru novajn terojn kaj oni ne donis al li la titolon de don.
Krome oni establis diversajn dokumentojn por detaligi la organizadon de la veturo. Laŭ unu el tiuj, Kolumbo estos Capitán Mayor de la Armada (ĉefkapitano de la ŝiparo), komponita de tri ŝipoj. Alia dokumento estis Real Provisión adresita al lokanoj de Palos dirante, ke ili devas havigi du karavelojn ekipitajn kaj funkciigitajn kiel pago de monpuno atribuita al tiuj lokanoj. Tria "real provisión" adresita al Kolumbo, fare de la Katolikaj Gereĝoj, devigis la vilaĝojn de la andaluzaj marbordoj, kaj pere de posta komisio adresita al la vilaĝo Moguer, cedi du ŝipojn al la esplora entrepreno. Kristoforo Kolumbo plenumis tiun "Real provisión" en la riverhaveno de la Ribera de Moguer, konfiskante du ŝipojn pere de registro fare de la funkciulo Alonso Pardo, ŝipoj kiuj poste estis forĵetitaj.
Fruktozo
Fruktozo aŭ fruktosukero estas la formo de la sukero troviĝanta en la fruktoj kaj en mielo. Ĝi estas *livoĝira monosakarido kiu havas la saman formulon kiel la glukozo, sed ĝi havas alian strukturon. Kvankam la fruktozo estas heksozo (havas 6 karbonajn atomojn), ĝi ĝenerale ekzistas en la formo de 5-karbonatoma hemiketala ringo kiel furanozo (la 6. karbonatomo ligiĝas al la ringo ekstere). Ĉiu frukto enhavas nature certan kvanton da fruktozo (ofte ligitan kun glukozo) kaj oni povas ĝin ekstrakti kaj koncentri por produkti alternativan sukeron. La fruktozo estas ofte uzata por nutraĵoj de diabetuloj aŭ por homoj, kiuj havas problemon pri hipoglikemio, ĉar ĝi malkonstruiĝas pli malrapide ol la kansukero (sakarozo) kaj ĝi estas pli dolĉa ol sakarozo, tiel ĝi havas pli favoran efikon al la sangosukera nivelo. Tamen kelkaj homoj malbone akceptas fruktozon, tiel la fruktozo ne estas konvena por ĉiu, kiuj havas sakarozan netoleron.
Kristoforo Kolumbo
Kolumbo en Palos, interveno de Martín Alonso Pinzón
Kiam Kristoforo Kolumbo alvenis al Palos de la Frontera li trafis la opozicion de la lokanoj, kiuj malfidis je fremdulo. La "Real Provisión" adresita al Diego Rodríguez Prieto kaj aliaj lokanoj, per kiu oni punis ilin servi al la krono per du karaveloj dum du monatoj, estis legita ĉe la pordo de la Preĝejo de Sankta Georgo,  kie estis ankaŭ la publika placo. Poste estis problemoj por la dungado de maristoj, pro kio Kolumbo turnis sin al unu de la dokumentoj elsenditaj de la monarkoj en kiu oni havigis al li permeson por rekruti maristojn inter malliberigitoj, kvankam finfine tio ne estis necesa. Estis nevera legendo laŭ kiu oni diris, ke en la unua vojaĝo la plej parto de la ŝipanaro estis prizonuloj kaj krimuloj. Tio estis okazigita de la momento kiam neniu volis dungiĝi por la ekspedicio de Kolumbo, kaj tiu decidis uzi reĝan dokumenton kiu rajtigis lin liberigi malliberulojn por kompletigi la necesan ŝipanaron. Finfine, la religiuloj de la Monaĥejo de La Rábida de Palos, speciale Juan Pérez kaj Antonio de Marchena, sukcesis solvi la problemon de la dungado de maristoj, faciligante la kontakton de Kolumbo kun Martín Alonso Pinzón, elstara loka navigisto, kiu apogis la eblon de la vojaĝo, kontraŭ la loka opinio. Ankaŭ Pero Vázquez de la Frontera, maljuna maristo de la loko tre respektata pro sia sperto kaj amiko de Martín Alonso, ege influis por ke la plej aĝa de la fratoj Pinzón decidiĝu apogi la entreprenon.
Fruktozo
'*'livoĝira molekulo: ĝi deflankas maldekstren la alvenantan polarigitan lumon (glukozo turnas la lumon dekstren – dekstroĝira)
Integralo (ekzemploj)
En ĉi tiu artikolo estas kelkaj ekzemploj de kalkulado de integraloj.
Kristoforo Kolumbo
Kolumbo en Palos, interveno de Martín Alonso Pinzón
Laŭ Bartolomé de las Casas, Martín Alonso kontribuis per duono de milionoj da maravedoj, nome la tria parto de la mona elspezo de la entrepreno. Krome li forĵetis la ŝipojn konfiskitajn de Kolumbo kaj ankaŭ maldungis la maristojn dungitajn de Kolumbo, elektis por la entrepreno aliajn du karavelojn, nome "la Pinta" kaj "la Niña", kiujn li konis kiel bonaj velkapablaj kaj «aptas para el oficio de navegar» (navigkapablaj), ĉar li estis uzintaj ilin luitajn, partoprenigis siajn fratojn Pinzón kaj trakuris la loĝlokojn Palos, Moguer kaj Huelva, konvinkante siajn parencojn kaj amikojn por ke ili dungiĝu, per kio li sukcesis kompletigis la necesan ŝipanaron. Elstaraj familioj de maristoj de la zono aliĝis al la entrepreno, kiel la fratoj Niño de Moguer, la Quintero-j de Palos kaj aliaj prestiĝaj maristoj kiuj ludis gravan rolon por la definitiva rekrutado de la ŝipanaro.
Kolumbo en Moguer
En Moguer, Kristoforo Kolumbo vizitis kelkajn fojojn la monaĥejon de Sankta Klara, kies abatino, nome Inés Enríquez, onklino de la reĝo Fernando la Katolika, apogis la projekton de Kolumbo antaŭ la kortego. Li ricevis apogon de la pastro Martín Sánchez kaj de la terposedanto Juan Rodríguez Cabezudo al kiu li fidis la zorgadon de sia filo Diego, kiam li foriris en la malkovra vojaĝo.
Integralo (ekzemploj)
Ekzemplo 1
Konsideru funkcion f(x)=7. Ekzemple ni kalkulas integralon.
Kristoforo Kolumbo
Kolumbo en Moguer
La fratoj Niño ludis gravan rolon en la preparoj kaj demarŝoj por la unua vojaĝo de Kolumbo. Post la supero de la unuaj opozicioj al la projekto de Kolumbo, ili aliĝis al la entreprenoj kaj kuraĝigis la lokajn maristojn, kaj alilokajn maristojn kiuj kutime kunnavigis, por ke ili aliĝu en la ekspedicio. Krome, unu de la karaveloj — nome la Niña — estis posedo de tiu familio. Pedro Alonso Niño estis piloto de la Santa María, Francisco Niño paroprenis kiel maristo en la Niña kaj Juan Niño kiel superulo ankaŭ en La Niña; krome granda parto de la ŝipanaro estis de la loko.
Integralo (ekzemploj)
Ekzemplo 2
Konsideru funkcion. Ekzemple ni kalkulas integralon.
Kristoforo Kolumbo
Unua vojaĝo
La 3-an de aŭgusto 1492 la kolumba ŝiparo formita de la karaveloj La Pinta, La Niña kaj la nao Santa María eliris el Palos. La ŝipanaro estis formita de ĉirkaŭ 90 homoj. La ekspedicio iris al la Kanarioj, por viziti aŭtoritatojn kaj ripari erojn de ŝipoj. Poste ili foriris el insulo La Gomera al la Atlantiko la 6-an de septembro.
La vojaĝo ne estis facila kaj okazis ribeloj, sed danke al la estreco de Martín Alonso Pinzón oni sukcesis solvi tiujn situaciojn. Kiam jam ĉiuj estis lacegaj kaj oni elĉerpiĝis la kalkuloj kaj antaŭvidaĵoj de Kolumbo, oni aŭskultis ekde la Pinta la faman krion de Rodrigo de Triana: Tierra a la vista (Tero je vido). La 12-an de oktobro ili alvenis al insulo Guanahani (en Bahamoj, kies identigo estas ankoraŭ pridisputata), kiun Kolumbo nomigis San Salvador. Poste ili alvenis al insulo Kubo, nomita per la nomo de Juana, kaj poste al Hispaniolo. La 25-an de decembro paneis la karavelo Santa María kaj el ties restaĵoj Kolumbo ordonis konstrui fortikaĵon nomita Navidad (Kristnasko), kie li lasis etan maristaron. Per la du ceteraj ŝipoj, la Pinta kaj la Niña, ili ekrevenis la 16-an de januaro de 1493).
Dum la veturado la du ŝipoj separiĝis pro ŝtormo. Fine Kolumbo, per la Niña, sukcesis alveni malfacilege en Lisbonon, Martín Alonso Pinzón faris same en la havenon de Bajono, Galegio. La ŝipoj, finfine, revenis al Palos la 15-an de marto je malmultaj horoj de diferenco, kaj Kolumbo iris al Barcelono por informi la gereĝojn pri la malkovro.
Dua vojaĝo
La dua ekspedicio eliris de Kadizo la 25-an de septembro de 1493. Tiu vojaĝo celis setligi la hispanian ĉeeston en la malkaŝitaj teritorioj kaj trovi la vojon al Barato kaj Katajo. La unua insulo al kiu ili alvenis estis La Deseada (Deziraĵo) (3-a de novembro); sed poste oni malkovris Puertorikon kaj alvenis al La Española, kie oni trovis detruita la fortikaĵon pro atako de Kaonabo. En la sama insulo ili fondis la urbon Isabela (la 6-an de januaro de 1494). Kolumbo pludaŭris la esploradon laŭ la marbordoj de Juana (Kubo) kaj Santiago (Jamajko). Fine de 1494 aŭ komence de 1495 li iris suden.
Post tiu vojaĝo li dediĉis sin al konsolidado de la hegemonio ĉe La Española. En 1496 li revenis en Hispanion, kaj alvenis al Kadizo la 11-an de junio.
Tria vojaĝo
La tria vojaĝo komencis la 30-an de majo 1498. Kolumbo eliris el Sanlúcar de Barrameda kaj alvenis al la insulo Trinidado fine de la monato de julio. De la 4-a ĝis la 12-a de aŭgusto li vizitis la golfon de Parja, en la marenfluo de la rivero Orinoko. Li nomis tiun regionon Dankoteron, pro la afableco de la indiĝenoj. Li supozis, ke li estis alveninta al kontinento pro la granda kvanto de akvo. Tiele la unuan fojon li alvenis al kontinenta amerika tero. Poste li esploris la tri insulojn de la aktuala ŝtato Nueva Esparta; la ĉefa insulo estis nomita Asunción, la aliaj estis la aktualaj Kubagvo kaj Koĉe. Poste Cristóbal de la Guerra ŝanĝis la nomon Asunción kontraŭ nova nomo insulo Margarita.
Fine li alvenis al Hispaniolo. En tiu insulo la hispanoj insurekciis pro manko de supozitaj riĉecoj. En unu de la negocadoj, Kolumbo proponis, al grupo de hispanoj la revenon al Kubagvo por komerco de perloj. Oni fondis perlolaborejon kaj poste, en 1528, de tiu setliĝo naskiĝis la unua vera urbo fondita de hispanoj en amerika kontinento, Nueva Cádiz. Je la alveno de la reĝa administranto, Francisco de Bobadilla, Kolumbo estis arestita. Je sia alveno al Hispanio, la 25an de novembro de 1500, li estis liberigita, sed li perdis siajn prestiĝon kaj povojn.
Kvara vojaĝo
La kvara vojaĝo estis farita spite la perdon de liaj povoj, sed laŭ serio de malpermesoj, kiel tiu por elŝipiĝi en la insulo La Española. La celo de tiu vojaĝo estis trovi markolon (nome la Malaka Markolo) kiu permesis lin alveni al la Indioj (Hindio), okcidente de Antiloj, ĉar jam oni vidis, ke la malkovrita tero ne estas tio, sed ĝi ne povis esti tre malproksime. Kolumbo eliris el la haveno de Kadizo per du karaveloj kaj du ŝipoj pliaj (La Capitana, La Gallega, La Vizcaína kaj la Santiago de Palos) la 11-an de majo. Pasinte tra Kanarioj, li alvenis en Indioj en 30 tagoj.
Pro problemoj en La Española, Nicolás de Ovando, nova guberniestro de la kolonio, ne permesis Kolumbon elŝipiĝi tie spite tujan ŝtormon kaj ŝanĝi ŝipon. Kolumbo devis elturniĝi sen helpo kaj elpasis al Jamajko, kvankam la ŝtormo pludaŭris ĝis la 12-a de septembro, do 88 ŝtormaj tagoj. Sekvante okcidenten, li malkovris la insulojn Bahía aŭ Guanaja [GvaNAĥa], en la marbordo de Honduraso, li trovis ŝipon de majaaj komercistoj kiuj oferis lin kakaon. En la Punta Cajina (aktuala Punta Trujillo) la ŝipanoj surteriĝis por ĉeesti la unuan katolikan meson realigitan sur kontinenta tero de Ameriko; pli oriente ili suferis uraganon, dum kelkaj semajnoj la 4 ŝipoj suferis la ŝtormon kaj la 12-an de septembro preterpasis kabon. Tie ĉesis la ŝtormo kaj Kolumbo nomigis ĝin kiel Kabo Danke al Dio (en la plej norda marbordo de Nikaragvo) ĉpro estiar oni diris "Gracias a Dios que al fin salimos de esas honduras" (Danke al Dio ni eliris el tiuj malfacilaĵoj) kaj de la sama frazo devenas la nomo de Honduraso ĉe kio okazis la ŝtormo; poste ii sekvis suden.
En la popola kulturo
La Kolumba interŝanĝo aŭ Granda interŝanĝo estis la disvastigita transdono de animaloj, plantoj, kulturo, homaj loĝantaroj, teknologio, kaj de ideoj inter la hemisferoj de Ameriko kaj Afrik-Eŭrazio en la 15a kaj 16a jarcentoj, rilate al la fare de eŭropanoj koloniigo kaj komerco post la veturoj de Kristoforo Kolumbo el 1492. Kvankam plej verŝajne senintence tiam, komunikeblaj malsanoj estis kromprodukto de tiu interŝanĝo. La termino estis unuafoje uzata en 1972 de la usona historiisto Alfred W. Crosby en sia libro pri media historio nome The Columbian Exchange. Ĝi estis rapide adoptita de aliaj historiistoj kaj ĵurnalistoj kaj iĝis amplekse konata.
El rakonto "Historio de ŝipo" (de porinfana verkisto B. Ĵitkov)
"...Sed kiel homoj navigis trans marojn, kiam neniu sciis, kiel anticipe kalkuli, ke la ŝipo ne renversiĝu? Ja depratempe ŝipoj navigis! Jen Kolumbo krozis la oceanon per sia "Santa-Maria". Se nun tiu ŝipo intencus iri oceanon, oni ellasos ĝin el neniu haveno de la mondo. Ne, mi mensogas! Ĝuste al tiu ŝipo, precize kiel "Santa-Maria", oni permesis transiri de Eŭropo al Ameriko. Tio okazis en 1898 jaro, kiam estis celebrata 400j de "malfermo" de Ameriko. Oni faris ĝustan kopion de la Kolumba ŝipo. Homoj startis kaj ripetis la unuan vojon de Kolumbo. Jes, tamen, la "kolumboj" navigis kun vartistino: granda oceana vaporŝipo iris apude por ĉiu okazo. Feliĉe la vojaĝo trapasis glate kaj niaj "kolumboj" malfermis Amerikon duan fojon.
''Sed kiam en 1492j Kolumbo navigis en fora maro pli kaj pli okcidenten, nek li, nek lia teamo timis, ke ilia ŝipo renversiĝos. Ili timis alion: ke tie la tero finiĝas kaj ke de la rando akvofalo fluegas en abismon, kaj tien direktiĝas forta torento, kiu des pli fortas, ju pli proksimas al la rando. Tien estus entirata ajna ŝipo kaj de tiu pereo neniu sukcesos forboardi, kaj neniu ankro savos. La teruraĵojn do timis kolumbaj homoj, sed ne tion, ke ilian ŝipon renversos vento kaj faligos per veloj al akvon.''
''La veloj sur kolumba karavelo estis ne altaj, kaj centro de ventopremo lokiĝis sufiĉe malalte. Krome, dum tiama ekipo de l' ŝiparo, maristoj ne uzis deflankajn ventojn, sed iris nur tiel, ke la vento blovu almenaŭ iom demalantaŭe. Kaj se estis vento absolute flanka, kiam la risko renversiĝi estas la plej granda, do stiranto turnis la ŝipon tiel, ke ĝi iru tamen iom laŭvente. Certe oni strikte atentis la veteron, havis ne multajn velojn, kiujn forigi eblis unumomente, ĉe subita tempesto.''
''En la arto — atenti veteron, regi ŝipon, tiel, ke ondoj malpli ĝin superfluu, kaj ke vento ĝin ne faligu — ho! — en la afero homoj delonge jam akiris multan sperton. Kaj dum kolumbaj tempoj, jam tiom da spertegaj maristoj estis, ke en Mediteraneo eble ne malpli da ili troviĝis ol da ŝoforoj estas en Moskvo..."''
El aliaj verkoj
En la verko de la hungara verkisto Sándor Szathmári nome Perfekta Civitano oni kolektas rakonton nome Superstiĉo. En ĝi aperas en Salamanko dialogo pri alkemio, Kristoforo Kolumbo, Atlantiso, la lando de pastro Johano, fantastaj bestoj ktp. Oni hipotezas ĉu Kolumbo trafis ion el tio. Alvenas Kolumbo, kiu seniluziigas ilin per rakonto ke li trafis nenion el tiuj fikciaĵoj. Li montris nur terpomon, kiu same seniluziigis ilin.
Idealoj de Kristoforo Kolumbo
''Interesus ankaŭ la personeco de Kolumbo kaj la pasioj kaj la celoj kiuj lin movis. Inter kiuj eble ne lastas la celo provizi la regantojn je oro kaj financaj rimedoj por sukcesi krei armeon por liberigi la Sanktan Landon, nome Palestinon tiam okupitajn de islamanoj. Rilate tion, ne elfuĝu el la atento ke se la religia fono de Kolumbo estas vere sincera, ĝi sonas iomete eksterĥore ĉar ĝuste en tiu jarcento la idealo de la krucmilito jam mortis de longe: Kristoforo Kolumbo, paradokso de la historio!, malfermas la novan epokon per idealo malnova! (Tzvetan Todorov. La Conquête de l'Amérique : La Question de l'autre'')
De Punt
De Punt estas vilaĝeto en la nederlanda provinco Drenthe. Ĝi estas parto de la komunumo Tynaarlo, kaj situas 11 km sude de Groningen.
De Punt estis la loko de la trajnkapero en 1977.