cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yvette Vierne
Yvette Vierne (naskiĝis en 1932, mortis la 1-an de julio 2006) estis franca kuracistino kaj esperantistino. Doktoriĝinta fininto de la studoj de medicino, ŝi pro konsciencaj duboj rifuzis eniri la profesian vivon de kutima kuracisto de la okcidenta prisana sistemo, sed anstataŭe iĝis kapo de laboratorio de profesoro Mirouze en Montpellier.
Per granda energio ŝi organizis plurajn Esperanto-konferencojn: la nacian Esperanto-kongreson de UFE en 1976 en La Grande-Motte, samjare la kongreson de KELI en Montpellier, kaj en 1998 kun multaj helpantoj la Universalan Kongreson de UEA same en Montpellier. Proksimume tridek jarojn ĝis sia morto ŝi direktis la ĉiujarajn Internaciajn Semajnojn de Esperanto (ESI) en Sète, krome ricevis kaj gastigis multajn esperantlingvajn vojaĝantojn per la "Pasporta Servo", kaj multajn jarojn funkciis kiel Ĝenerala Delegito de UEA kaj Nacia Komisiito pri ties jarlibro.
Maurice Duchochois
Maurice DUCHOCHOIS [düŝoŝŭa] (naskiĝis la en Boulogne-sur-Mer, mortis en 1939 ) estis franca esperantisto kaj direktoro de akvoglaciejoj. Li estis juĝanto ĉe la komerca tribunalo en Boulogne, kaj ŝipekipisto por fiŝkaptado. Unu el la organizintoj de la unua UK, iniciatinto de la esperantista standardo. Sur liaj ŝipoj flirtis je la unua fojo la Esperantista flago. Li prezidis Esperanto-grupon en Boulogne.
En karto sendita al Frederiko Villareal en Decembro 1904, li deklaras, ke li eklernis Esperanton en la antaŭa monato, do 42-jaraĝa.
Rupert Neudeck
Rupert NEUDECK (naskiĝinta la en Gdansk, mortinta la ) estis germana ĵurnalisto kaj teologo.
Vivo
Neudeck laboris multajn jarojn por la germana radistacio Deutschlandfunk, antaŭe por la katolika Radia korespondado (Funk-Korrespondenz) en Kolonjo. Li doktoriĝis pri la politika etiko ĉe Jean-Paul Sartre kaj Albert Camus. Mallongan tempon li estis estina noviculo ĉe la jezuitoj. Kun sia edzino Christel li havis tri infanojn.
Rusa-Esperanta Vortaro (E.A. Bokarev)
Rusa-Esperanta Vortaro - Русско-Эсперантский словарь estas rusa-esperanta vortaro kompilita de Eŭgeno Bokarev, Ja. Voleviĉ, V. Grigorjev, K. Gusev, I. Sergejev, A. Superanskaja kaj I. Ĥoves.
Ĝi eldoniĝis 544-paĝe en la jaro 1966 fare de eldonejo Soveta Enciklopedio el Moskvo. Estas reeldonaĵo aperinta en 1984.
San Pedro Molinos
San Pedro Molinos estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Molinos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 320.
Geografio
San Pedro Molinos apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 737 loĝantojn. El tiuj estis 340 viroj kaj 397 virinoj. La komunumo havas surfacon de 25,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 464 indiĝenoj. El tiuj 399 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 399 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Höfn í Hornafirði
Höfn í Hornafirði, aŭ pli simple Höfn, estas ĉemara vilaĝo en sudorienta Islando. Ĉefokupoj fiŝkaptado kaj rilata industrio kaj turisma servado.
Béla Nádai
Béla Nádai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Hungario.
Biografio
Béla Nádai maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris fizikistan diplomon kun doktoriĝo en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Baldaŭ li akiris plian diplomon en la Teknikuniversitato de Budapeŝto. Proksimiĝanta al la pensiuliĝo li aĉetis parcelon en Pilis, kie li estis aktiva en la naturprotekto, lia korto estis malferma por similaj aktivuloj aŭ interesantoj. Ĉe fino de la socialismo li estis aktiva ankaŭ en la skolta movado, lia korto estis prova tendaro por la junaj skoltoj. Li ricevis plurajn medioprotektajn premiojn depost la socialismo.
Itaguara
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itaguara. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
K2
La Monto Ĉogorio (K2) estas kun alteco de 8611 m la dua plej alta monto de la mondo kaj la plej alta punkto de Pakistano. Ĝi estas nomata en Ĉinio oficiale 'Qogir', ĉine 乔戈里峰, kaj ankaŭ konata kiel Lambha Pahar, Ĉogori, Monto Godwin-Austen aŭ Dapsang; urdue کے ٹو‎. Ĝi situas sur la limo inter Pakistano kaj Ĉinio (Tibeto) kaj estas la plej alta monto de la montaro Karakorumo.
Unua grimpo
Ĝi estis la 4-a de la montoj pli altaj ol 8000 m, kiu estis grimpita de homoj. Estis ekspedicio de la alpistoj Achille Compagnoni kaj Lino Lacedelli, kiu la 31-an de julio 1954 sukcese atingis la pinton.
Posta grimpado
En 1986 la pinton konkeris aparte la unuaj poloj Wanda Rutkiewicz kaj Jerzy Kukuczka (el inter 10 polaj konkerintoj). Tiujare sur la monto pereis 13 personoj kaj en 2008 11 grimpantoj.
Grain Earth House
Grain Earth House („grentera domo“) situas en industria areo okcidente de la Kirkwall-golfo sur skotlanda Orkada insulo Mainland. La terdomo estis malkovrata en la jaro 1827. Tiam ĝi situis simile kiel Crantit Cairn, en la kamparo proksime de la urbo. La kamero restis fermata ĝis en la jaro 1857 la antikvaĵistoj Farrer kaj Petrie decidis malkovri la internon.
Priskribo
La grentero havas kurban koridoron, kiu finas en ovala kamero. La kamero kaj la koridoro estas kovrataj de ebenaj ŝtonplatoj. En la interno staras rande kvar masivaj ĉ. 1,5 m altaj ŝtonaj kolonoj, kiuj portas la pezon de la 4,9 m longa kamero. La tegmento situas 2,0 m sub la tero.
33907 Christykrenek
33907 Christykrenek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christy Krenek, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2017, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Capshaw Middle School de Santa Fe (Nov-Meksiko).
Scott McKenzie
Scott McKenzie (naskiĝnomo Philip Wallach Blondheim III; naskiĝis en Jacksonville, Florido la 10-an de januaro 1939 - mortis en Los-Anĝeleso, Kalifornio, la 18-an de aŭgusto 2012) estis usona kantisto kaj kantaŭtoro. Li estis plej konata pro sia sukcesa sola kaj generacia himno en 1967, San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair).
René Dubois
EdE-D
René DUBOIS (dübüa), franco, komerca direktoro. Naskiĝis en la 16-a de septembro 1886 en Saint-Amand-les-Eaux (apud Valenciennes norda Francio). En 1906 li fondis E-grupon en tiu urbo, kaj en 1908 helpis fondi la Federacio de Norda Francujo. Redaktis kun Couteaux la revuon Vekiĝo. En 1921 estis unu el la reorganizintoj de la Federacio de la Pariza regiono. Li partoprenis en la fama "Verda Kato". De 1920 sekr. de la Pariza grupo kaj red. de la monata Paris-Esperanto. Li helpis al la organizo de la 10-a Universala Kongreso en Parizo, 1914. De 1925 franca reprezentanto en KR. Li redaktis en 1929 la konatan "Projekto Dubois", kiu celis la unuecon de la movado, kunfandante en unu solan Asocion la duspecajn sendependajn organojn (Naciaj Societoj kaj UEA). Dum la Pariza Kongreso la 4 aŭg. 1932 la KR adoptis laŭ lia propono la "Konvencion de Parizo", kiu nuligis la kontrakton de Helsinki. La ĝenerala Estraro elektis Komisionon por redakti la novajn statutojn; D. estis elektita prez. Ĉar la novaj statutoj ne kontentigis ĉiujn faktorojn, alia konferenco okazis en Ĝenevo en la 22-a de majo 1933. Tie interkonsento estas subskribita, kiu estis la bazo de la Interkonsento de Kolonjo. En tiu kvarjara diskuto D. ĉiam energie partoprenis. L. BASTlEN.
Bisuschio
Bisuschio estas komunumo de Italio.
Templo de Hermosillo
La templo de Hermosillo, Meksiko, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkcianta por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 72 konstruita de la eklezio, lokita en la urbo de Hermosillo, ĉefurbo de la meksika ŝtato de Sonora kaj unu el la unuaj regionoj de Meksiko kiuj ricevis mormonajn misiistojn.
Lentano-viburno
Priskribo
Lentano-viburno estas forta, ĉiamverda arbusto kun starantaj branĉoj. kiu atingas alton de unu ĝis kvar metroj. La ŝelo de la branĉoj estas bruna kaj dense kovrata de triĥomoj.
La alternaj folioj estas dividitaj en folitigetoj kaj foliplatoj. La folitigetoj havas 1 ĝis 3 centimetron. La foliplato estas simpla, dikeca, mola kaj nebrile verda kaj estas ovforma. Ĝi havas longecon de 5 ĝis 12 cm kaj larĝecon de ĝis 6 cm. La folirando estas akre segildenta. La malsupra folisurfaco estas felte hara, la supra surfaco estas pli aŭ malpli sulkiĝinta. La burĝonoj estas nudaj, ili ne havas skvamojn.
La planto floras de aprilo ĝis junio. La floroj staras en volvetaj, sepradiaj korimboj, kies diametro estas 5 ĝis 10 cm. La floroj odoras malagrable. La kremblanka korolo havas diametron de 6 ĝis 8 mm.
La ovformaj drupoj estas komence ruĝaj kaj en matura stato brile nigraj. Ili pendas dum la vintro seke ĉe la branĉoj. La maturiĝo de la fruktoj okazas en septembro.
Disvastiĝo
Kiel kreskejo la kalkŝatanta planto preferas maldensajn foliarbarojn, boskojn kaj vojrandojn. Lentano-viburno kreskas sur sunaj kaj duonombraj arealoj.
Taksonomio
Viburnum lantana estis unue priskribita en la jaro 1753 de Carl von Linné en Species Plantarum, volumo 1, paĝo 268,.
Etimologio
Kaj la genra kaj la specia nomoj indikas la flekseblajn branĉojn: "Viburnum" venas de la hindeŭropa radiko "ueib" = volvi, turniĝi. "lantana" devenas de la latina "lentus" = fleksebla, tenaca; malrapida.
Utiligado
La lentano-viburno kreskas ofte randee de stratoj kaj vojoj.
Gosztola
Gosztola [gostola] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
Situo
Gosztola situas sur mildaj deklivoj, fine de longa sakovojo el Rédics. Lenti troviĝas 5, Nova 20, Letenye 27, Zalaegerszeg 41, Budapeŝto 243 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1237 laŭ tiama hungara ortografio "Gosztolya". Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin proksime de la nova landlimo. Lernejo neniam funkciis tie. La malbonaj kontaktoj kun Jugoslavio dum komenco de la socialismo kaŭzis preskaŭ formorton de la vilaĝo. En Gosztola migra poŝto servas.
Anna Erdei
Anna ERDEI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdei Anna estas hungara biologo, imunologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
Anna Erdei naskiĝis la  1951 en Budapeŝto.
Biografio
Anna Erdei frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1969-1974, poste ŝi komencis sian karieron en ELTE. Baldaŭe ŝi iĝis katedrestro. Ŝi estis gastoprofesoro en Innsbruck, Oxford, Basel, Mainz, Berlin, Rehovot. Ŝi okupiĝas ĉefe pri imuno de ĉeloj. Ŝi ricevis diversajn premiojn.
Amsterdamo
Amsterdamo estas la ĉefurbo de la Reĝlando de Nederlando laŭ la nederlanda konstitucio (kvankam la sidejo de la nederlanda registaro situas en Hago) kaj estas la plej granda urbo de la provinco Nord-Holando en la okcidento de la lando. Kiel monda urbo, ĝi havas ĉirkaŭ 839,360 loĝantojn, en la urba areo 1,336,383 kaj la metropola areo ĉirkaŭ 2,431,000. La urbo enhavas multon de la norda parto de Randstad, unu el la plej grandaj kunurbaĵoj en Eŭropo, kun proksimume 7 milionoj da loĝantoj.
La nomo de Amsterdamo derivas el Amstelredamme, indikilo de la origino de la urbo kiel baraĵo de la rivero Amstel. Originata el malgranda vilaĝo de fiŝkaptistoj en la fino de la 12a jarcento, Amsterdam iĝis unu el la plej gravaj havenurboj en la mondo dum la Ora Jarcento de Nederlando (17a jarcento), kiel rezulto de ties plinoviga disvolvigo en komerco. Dum tiu epoko, la urbo estis ĉefa centro por financo kaj diamantoj. En la 19a kaj 20a jarcentoj la urbo etendiĝis, kaj multaj novaj kvartaloj kaj antaŭurboj estis planitaj kaj konstruitaj. La plej malnova parto de la urbo estas konstruita ĉirkaŭ reto de duoncirklaj kanaloj, kiuj ekde julio 2010 estas sur la listo de Monda heredaĵo de UNESKO. Fakte la kanaloj de Amsterdamo de la 17a jarcento kaj la Defenda Linio de Amsterdamo de la 19a–20a jarcentoj nome Stelling van Amsterdam estas en la listo de heredaĵo de UNESKO.
La urba slogano estas: Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig ("Brava, decida, kompatema").
Kiel komerca ĉefurbo de Nederlando kaj unu el pintaj financaj centroj en Eŭropo, Amsterdamo estas konsiderata alfa mondurbo fare de la studgrupo Globalization and World Cities (GaWC). La urbo estas ankaŭ kultura ĉefurbo de Nederlando. Multaj grandaj nederlandaj institucioj havas siajn sidejojn tie, kaj sep el la 500 plej grandaj entreprenoj de la mondo, kiaj Philips kaj ING, estas bazitaj en la urbo. En 2012, Amsterdamo estis rangigita kiel la dua plej bonkvalita urbo kie loĝi fare de Economist Intelligence Unit (EIU) kaj la 12a tutmonde laŭ vivkvalito por medio kaj infrastrukturo fare de Mercer. La urbo estis antaŭe rangigita la 3a en plinovigo fare de 2thinknow en la indico Innovation Cities Index 2009.
Fondo kaj Mezepoko
Amsterdamo estas multe pli nova ol aliaj nederlandaj urboj kiaj Nijmegen, Roterdamo, kaj Utreĥto. En Oktobro 2008, historigeografo Chris de Bont sugestis ke la tereno ĉirkaŭ Amsterdamo estis reklamita tiom frue kiom je la fino de la 10a jarcento. Tio ne necese signifas ke estis jam setlejo tie, ĉar la terenreklamado (elmarigita) povis ne rilati al farmado — sed al kolektado de torfo, por uzado kiel brulaĵo.
Amsterdamo ricevis urborajton en 1300 aŭ 1306. El la 14a jarcento antaŭen, Amsterdamo floris, ĉefe pro la komerco kun la Hansa ligo. En 1345, supozita miraklo rilata al eŭkaristio en Kalverstraat faris la urbon grava loko de pilgrimado ĝis la adoptado de la Protestantismo. La Mirakladorado subpublikiĝis sed restis vive. En la 19a jarcento, ĉefe post la jubileo de 1845, la adorado estis revivigita kaj iĝis grava nacia referenco por nederlandaj katolikoj. La Stille Omgang — nome silenta promeno aŭ procesio en civilaj vestoj — estas la esprimo de la pilgrimado ene de Protestanta Nederlando ekde la fino de la 19a jarcento. En la pinto de la Silenta Promenado, ĝis 90,000 pilgrimantoj venis al Amsterdamo. En la 21a jarcento tio malalatiĝis al ĉirkaŭ 5000.
Konflikto kun Hispanio
En la 16a jarcento, nederlandanoj ribelis kontraŭ Filipo la 2-a de Hispanio kaj sekve kontraŭ liaj sukcedantoj. La ĉefaj tialoj por la ribelo estis la trudo de imposto, nome la deka groŝo, kaj la religia persekutado de Protestantoj fare de la ĵus enkondukita Inkvizicio. La ribelo akriĝis al la Okdekjara Milito, kiu finfine rezultis en la nederlanda sendependeco. Forte estrita de la estro de la Nederlanda Ribelo nome Vilhelmo la Silentulo, la Nederlanda Respubliko famiĝis pro sia relativa religia toleremo. Judoj el la Iberia Duoninsulo, Hugenotoj el Francio, prosperaj komercistoj kaj presistoj el Flandrio, kaj ekonomiaj kaj religiaj rifuĝintoj el la partoj de la Malaltaj Landoj kontrolitaj de hispanoj trovis sekurecon en Amsterdamo. La influo de flandraj presistoj kaj la intelektula toleremo de la urbo faris Amsterdamon centro por la eŭropa esprimlibereco.
Centro de la Nederlanda Orepoko
La 17a jarcento estas konsiderata la Orepoko de Amsterdamo, dum kiu ĝi iĝi la plej riĉa urbo en la mondo. Ŝipoj velis el Amsterdamo al la Balta Maro, Nordameriko, kaj Afriko, same kiel al la nuntempaj Indonezio, Barato, Srilanko, kaj Brazilo, formante bazon de tutmonda komerca reto. La komercistoj de Amsterdamo havis la plej grandan parton kaj de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio kaj de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio. Tiuj kompanioj akiris transmarajn posedaĵojn kiuj poste iĝos la Nederlandaj kolonioj. Amsterdamo estis la ĉefa loko de Eŭropo por elŝipigo de varoj kaj estis la ĉefa financa centro de la mondo. En 1602, la amsterdama oficejo de la internacia komerca Nederlanda Orient-hinda Kompanio iĝis la unua borso de la mondo prr la komercado de siaj propraj varoj. La Banko de Amsterdamo startis funkcii en 1609, agante kiel tutserva banko por nederlandaj komercistaj bankistoj kaj kiel rezerveja banko.
Dekadenco kaj modernigo
La prospero de Amsterdamo malpliiĝis dum la 18a kaj komenco de la 19a jarcentoj. La militoj de la Nederlanda Respubliko kontraŭ Anglio kaj Francio malbone efikis sur Amsterdamo. Dum la Napoleonaj Militoj, la gravo de Amsterdamo atingis sian plej malaltan punkton, kiam Holando estis absorbita en la Franca Imperio. Tamen, la posta establado de la Reĝlando de la Unuiĝintaj Nederlandoj en 1815 markis ŝanĝopunkton.
La fino de la 19a jarcento estas foje nomata la dua Orepoko de Amsterdamo. Oni konstruis novajn muzeojn, fervojan stacion, kaj la Concertgebouw; en tiu sama epoko, la Industria Revolucio atingis la urbon. La Kanalo Amsterdamo–Rejno estis elfosita por havigi al Amsterdamo rektan konekton kun la rivero Rejno, kaj la Nordmara Kanalo estis elfosita por havigi al la haveno pli mallongan konekton kun la Norda Maro. Ambaŭ projektoj draste plibonigis komercon kun la cetero de Eŭropo kaj de la mondo. En 1906, Joseph Conrad faris mallongan priskribon de Amsterdamo vidita el la marbordo, en sia verko The Mirror of the Sea.
20a jarcento
Tuj antaŭ la Unua Mondmilito, la urbo startis etendiĝi denove, kaj oni konstruis novajn ĉeurbojn. Kvankam Nederlando restis neŭtrale en tiu milito, Amsterdamo suferis malabundon de manĝaĵoj, kaj ankaŭ hejtigaj brulaĵoj malabundas. Tiu malabundo okazigis tumultajn en kiuj kelkaj personoj estis mortigitaj. Tiuj tumultoj estas konataj kiel Aardappeloproer (terpoma ribelo). Homoj startis rabadi stokejojn por akiri necesaĵojn, ĉefe manĝaĵoj.
La 1an de Januaro 1921, post inundo en 1916, la ruinigitaj municipoj Durgerdam, Holysloot, Zunderdorp kaj Schellingwoude, ĉiuj norde de Amsterdamo, estis, laŭ sia propra peto, aligitaj al la grandurbo.
Inter la mondaj militoj, la ĉefurbo plue etendiĝis, ĉefe okcidenten de la distrikto Jordaan en Frederik Hendrikbuurt kaj ĉirkaŭaj kvartaloj.
Germanio invadis Nederlandon la 10an de Majo 1940 kaj ekkontrolis la landon. Kelkaj Amsterdamanoj protektis judojn, tiele eksponante sin kaj siajn familiojn al alta risko esti enprizonigitaj aŭ eĉ senditaj al koncentrejoj. Pli ol 100,000 nederlandaj judoj estis deportitaj al Naziaj koncentrejoj, el kiuj ĉirkaŭ 60,000 estis loĝintaj en Amsterdamo. Eble la plej fama deportito estis la juda junulino Anne Frank, kiu mortiĝis en la Koncentrejo Bergen-Belsen. Fine de la Dua Mondmilito, la komunikado kun la cetero de la lando rompiĝis, kaj malabundis manĝaĵoj kaj brulaĵoj. Multaj civitanoj veturis al la kamparo por akiri manĝaĵojn. Hundoj, katoj, krudaj suker-betoj, kaj eĉ bulboj el tulipoj — boligitaj al pulpo — estis konsumitaj por pluvivi. Plej el la arboj de Amsterdamo estis forhakitaj por akiri brulaĵojn, kaj oni prenis la tutan lignaĵaron el la apartementoj de la deportitaj judoj.
Multaj novaj ĉeurboj, kiaj Osdorp, Slotervaart, Slotermeer kaj Geuzenveld, estis konstruitaj en la jaroj post la Dua Mondmilito. Tiuj ĉeurboj enhavis multajn publikajn parkojn kaj grandajn malfermajn spacojn, kaj la novaj konstruaĵoj havigis plibonigitajn loĝadkondiĉojn kun pli grandaj kaj lumigitaj ĉambroj, ĝardenoj kaj balkonoj. Pro la milito kaj aliaj okazaĵoj de la 20a jarcento, preskaŭ la tuta urbocentro devis esti riparita. Ĉar socio estis ŝanĝanta, politikistoj kaj aliaj influaj figuroj faris planojn por redesegni grandajn partojn de tiu urbocentro. Estis pliiĝanta peto de oficejaj konstruaĵoj, kaj ankaŭ de novaj ŝoseoj, ĉar la aŭtomobilo iĝis disponebla al plej homoj. Metroo ekfunkciis en 1977 inter la nova ĉeurbo Bijlmer kaj la centro de Amsterdamo. Oni faris postajn planojn por konstrui novan aŭtoŝoseon super la metroo por konekti la Centran Stacion kaj la urbocentron kun aliaj partoj de la urbo.
Kiel rezulto, la detruego estis haltigita, kaj la aŭtoŝoseo neniam estis konstruita; nur la metroo estis kompletigita. Nur kelkaj stratoj restis larĝaj. La nova urbodomo estis konstruita sur la preskaŭ komplete detruita placo Waterlooplein. Dume, grandaj privataj organizoj, kiaj Stadsherstel Amsterdam, estis fonditaj kun la celo restaŭri la tutan urbocentron. Kvankam la sukceso de tiu lukto estas videbla nuntempe, la klopodoj por plia restaŭrado estas ankoraŭ farataj. La tuta urbocentro retenis siam iaman brilon kaj, kiel tuto, ĝi estas nune protektita areo. Multaj el ties konstruaĵoj iĝis monumentoj, kaj en Julio 2010 la Grachtengordel (nome la tri samcentraj kanaloj, nome Herengracht, Keizersgracht, kaj Prinsengracht) estis aldonita al la Listo de la Monda heredaĵo de Unesko.
21a jarcento
En la komencaj jaroj de la 21a jarcento, la Amsterdama urbocentro estis alloginta grandajn nombrojn de turistoj: inter 2012 kaj 2015, la ĉiujara nombro de vizitantoj altiĝis el 10 milionoj al 17 milionoj. La prezoj de la ejoj plialtiĝis, kaj lokaj vendejoj faris vojojn al ejoj turism-orientitaj, kio faras la centron neatingebla por la urbaj loĝantoj. Tiuj disvolvigoj vekis komparojn kun Venecio, urbo superŝutita pro la turisma influo.
Oni komencis konstruon de metrolinio kiu konektas parton de la urbo norde de la rivero (aŭ lago) IJ al la centro en 2003. La projekto estas polemika ĉar ties kosto estis superinta sian buĝeton je triobla faktoro ĉrkaŭ 2008, pro timo de damaĝo al konstruaĵoj en la centro, kaj ĉar konstruado devis esti haltigita kaj restartita multajn fojojn.
Ekde 2014, plinovigita fokuso estis farita al la urba regenerado kaj renovigado, ĉefe en areoj rekte borde al la urbocentro, kiel ĉe Frederik Hendrikbuurt. Tiu urba renovigo kaj etendo de tradicia centro de la urbo estas parto de la iniciato Struktura Vido Amsterdamo 2040.
Famuloj
Famaj Amsterdamanoj estis ekzemple Anne Frank, juda junulino, kiu pereis dum la holokaŭsto, estas konata pro sia fama taglibro; la pentristoj Rembrandt van Rijn kaj Vincent van Gogh, kaj la filozofo Baruch Spinoza.
Caculé
Caculé estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 22.236 loĝantojn en 2010.
Little Richard
Richard Wayne Penniman (Macon, Georgio, 5-an de decembro 1932 - 9-an de majo 2020), konata per la artistnomo Little Richard (Eta Rikardo), estas usona kantisto kaj pianisto de afrik-usona deveno. Li estas unu el la plej gravaj fondintoj de la rokenrolo. Li ofte estas samspire menciata kun Chuck Berry, Elvis Presley kaj Buddy Holly. Pro la uzo de la piano li unuflanke montras similecon kun Jerry Lee Lewis kaj aliflanke kun Fats Domino, dum li kun granda emfazo je ekstera pompo kaj karakteristikaj altaj tirtonoj foje estas vidata kiel la antaŭiranto de la glamroko.
Liaj plej konataj kantoj estas: Tutti Frutti, Long Tall Sally, Lucille kaj Good golly Miss Molly, kiuj ĉiuj atingis la statuson de ora disko.
Flor-infanoj
Floro-infanoj devenis de sinonimo de hipio, precipe inter la idealismaj junuloj, kiuj kolektiĝis en San-Francisko kaj ĉirkaŭaĵoj dum la Amsomero en 1967. Estis la kutimo de "floraj infanoj" porti kaj distribui florojn aŭ flor-temajn ornamadojn por simboli idealojn de universala aparteno, paco kaj amo. La amaskomunikiloj kaptis la esprimon kaj uzis ĝin por raporti larĝe al ajna hipio. Flor-infanoj ankaŭ estis asociitaj kun la politika potenco de flowerpower, kiu originis el ideoj verkitaj de Allen Ginsberg en 1965.
Wigancice Źytawskie
Wigancice Źytawskie (germane: Weigsdorf) estas vilaĝo en Pollando situanta en Malsuprasilezia provinco en distrikto Zgorzelec.
La vilaĝo fakte ne ekzistas ekde la jaro 1999, kiam ĝi estis likvidita okaze de disvastigo de brunkarba minejo Turów, formale la vilaĝo ekzistas.
Situo
Wigancice Żytawskie estis granda vilaĝo kun longeco ĉirkaŭ 2,5 km, situanta en Izera montetaro.
Yebes
Yebes [ĜEbes] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
En ĝia teritorio troviĝas la Astronomia Centro de Yebes, la sanatorio de Alcohete kaj la stacio de rapidtrajno AVE Guadalajara-Yebes.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas yebero [ĝeBEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 2 881 loĝantoj kaj la denseco estas de 165,57 loĝ/km².
Situo
Yebes situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 879 m super marnivelo; je nur 18 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 17,40 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°32′05″N 3°06′35″Ok.
Geografio
Ĝi troviĝas en la komarko Alkario, sur altitudo kiu oscilas inter 879 msm de la urba kerno de Yebes mem, 910 msm de la urbanizaĵo Ciudad Valdeluz kaj 916 msm de la Astronomia Centro.
La orografio de la municipo Yebes karakterizas pere de la tavola reliefo propra de Alkario, kun ampleksa zono de paramo kaj abundaj talvegoj kaj ravinoj, kun arbaraj areoj dise en kiuj hegemonias roburoj kaj kverkoj. Granda parto de la tereno estas rura, por agrikulturo kaj forstado.
Urboplanado
La municipo de Yebes estas komponita de du urbaj kernoj: unu, la origina domaro de Yebes mem, kaj alia, la nova urbanizaĵo PAU Ciudad Valdeluz, kie estas la nova trajnstacio Guadalajara-Yebes, nome unu de la haltejoj de la itinero de la rapidtrajno Madrido-Zaragozo-Barcelono-Franca landlimo.
La municipo vidis enorman kreskon pro la urboplana disvolvigo. La aktuala pleno POM enhavas dek sektorojn urboplanotajn, el kiuj naŭ estas ĉe la urba medio kaj unu, S-1, en la urbanizaĵo Ciudad Valdeluz, starigita ĉirkaŭ la stacio Guadalajara-Yebes kie oni antaŭvidis konstrui ĝis 9 000 loĝejojn, el kiuj oni finpretigis nur ĉirkaŭ 1 500.
La konstruo de la trajnstacio de AVE tie kaj sekve de Ciudad Valdeluz estis markita de polemiko ĉar oni akuzis la koncernan ministerion decidi la pasadon de la linio de Alta Velocidad Española al Barcelono tra la municipo Yebes, anstataŭ tra la ĉefurbo Guadalajara, kun la sekva plialtigo de la valoro de la terpeecoj kiujn la grafo de Bornos, bopatro de la eks-prezidentino de la Madrida Regiono, nome Esperanza Aguirre, posedis inter Chiloeches, Guadalajara kaj Yebes. Tiele Ciudad Valdeluz tutlande kaj internacie iĝis modelo de la hispana nemoveblaĵa veziko kiel ekzemplo de urboplana reklasigo ĉe stacio de AVE.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 447 loĝantoj en 1950 al 167 en 2000, tio estis oni perdis preskaŭ 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Yebes, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Yebes kie oni falis al nuraj 167; poste pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj al la nacia aŭtoŝseo, krom la instalo de la fervoja stacio, levis loĝantaron al la nunaj preskaŭ 3 000.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Sevsuĉuloj
La Sevsuĉuloj estas birdoj kiuj formas la genron Sphyrapicus ene de la familio de pegedoj. Ĉiuj troviĝas en Nordameriko.
Priskribo
La membroj de tiu genro estas sveltaj birdoj kun fortaj vostoj kaj relative longaj flugiloj. Ties tipa bildo dumfluge estas ondeca, alternante inter rapidaj flugilfrapoj kaj mallongaj faletoj kun la flugiloj gluitaj al la korpo.
Ĉar Sevsuĉuloj atakas vivantajn arbojn, ili estas ofte konsiderataj plagospecio. Vidu en la angla: TATE, J. 1973. Methods and annual sequence of foraging by the sapsucker. Auk 90:840-856.
Plena memlernilo de la lingvo Esperanto
Полный самоучитель языка Эсперанто (esperante: Plena memlernilo de la lingvo Esperanto) estas historia lernolibro pri Esperanto. La libro estas la dua korektita eldono preparita de Paŭlo Medem laŭ unua eldono verkita de Vladimir Dmitriev kaj produktita en Petrogrado (Rusio) en 1918. Ekzemplero de la libro situas interalie en la privata biblioteko de P. Fiŝo.
NGC 2385
NGC 2385 (aliaj indikoj — MCG 6-17-8, ZWG 177.20, PGC 21080) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Bussières (Haute-Saône)
Bussières estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Malpica de Tajo
Malpica de Tajo estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Malpica" povus deveni el adverbo latina MALE (malbone) kaj la participo ina PICTAM, de la verbo PINGO, 'pentri aŭ farbi', kio igus 'malbone pentrita', 'malbone farbita' aŭ 'malbone ornamita'. Eblas ankaŭ versio pri mikso de antaŭromia radiko *mal, 'roko', kaj participo latina, kio igus 'pentrita roko'. Tiu teorio baziĝas sur apero en dokumento de 1240 kiel Malpicta. Aliaj fakuloj, studante toponimion similan, indikas version devenan el adjekto en latino MALVS, 'malbona', kaj la verbo picar (piki).
La komplemento rilatas al fakto ke la vilaĝo troviĝas borde de la rivero Taĵo.
Alia interpreto sugestas ke la nomo de Malpica devenas de planto samnoma, jam neuzata sed ofta ĝis la 17a jarcento. Ĉar tiu nomo ekzistas ankaŭ en aliaj lokoj same nomataj "Malpica", tio sugestas nomon alude al media elemento, kaj tiu versio ŝajnas pli simpla kaj rekta, do ankaŭ pli probabla.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Malpiqueños. La censita populacio en 2010 estis de 2.120 loĝantoj kaj la denseco estas de 26,5 loĝ/km².
Situo
Malpica de Tajo estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centrokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 398 m; je 51 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°54′0″ N 4°32′58″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur ebenaĵo dekdtre de la rivero Taĵo» ĉe Talavera de la Reina. Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limaj kun la municipaj teritorioj de Cebolla kaj Mesegar de Tajo norde, El Carpio de Tajo oriente kaj sude, San Martín de Pusa sude kaj La Pueblanueva okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
La klimato estas kontinenta, mildigita de la medio. En la teritorio hegemonias makiso kaj kultivoj. Krom la rivero Taĵo, fluas ankaŭ la rivero Pusa kaj la rojo Cedena, alfluantoj de la unue menciita.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Situanta strategie meze inter Toledo kaj Talavera de la Reina, la loko lastajn jarojn starigis industrian povon, fokuze ĉefe sur la agrikulturo, furaĝoj kaj irigacio. Elstaras ankaŭ la vitejoj ĉe la rivero Taĵo kiu produktas bonkvalitajn vinojn kiaj fama "Señorío de Malpica". Elstaras ankaŭ la produktado de olivoleo.
Historio
De nekonata deveno, sed jam ekzistanta en tempo de la romianoj. Krom ties apero en la menciita dokumento de 1240, aperas en aliaj kiej en tiu de konfirmo de la dono fare de Pedro la 1-a de la Senjorlando de Valdepusa al Diego Gómez, ĉefa notario, la 26an de majo de 1357, kie legeblas «... denos la justiçia en el señorío de Valdepusa, término de Talauera, que comienza desde el Alcanchal fasta en el río de Tajo, asy como parte con Mal pyca...»
En 1599 oni kreis la titolon de markiso de Malpica laŭ ordono de Filipo la 3-a por don Pedro Barroso de Rivera, iĝante Malpica ĉefurbo de tiu senjorlando.
Eksteraj ligiloj
Retejo de Malpica de Tajo
Ar-Raŝid
Ar-Raŝid (1109 – 6a de junio 1138) (الراشد) estis la Abasida Kalifo en Bagdado de 1135 ĝis 1136.
Kiel sia patro, al-Mustarŝid, ar-Raŝid faris alian malsukcesan klopodon por sendependenco el Selĝukoj. Por revenĝi la morton de sia patro, li insultis la senditon de la Sultano Mas'ud kiu venis peti malavarecon, incitis la popolon rabadi lian palacon, kaj poste, subtenita de Zengi, kiu estis same malamika al la sultano pro la murdo de Dubeis, instalis rivalan sultanon. Mas'ud rapidiris al la ribela ĉefurbo kaj eksiegis ĝin. Bagdado, bone defendita de la rivero kaj de ties kanaloj, resistis la atakon; sed finfine la kalifo kaj Zengi, malesperaj sukcesi, fuĝis al Mosulo. Post la restarigo de la povo de la sultano, oni faris konsilion, la kalifo estis elpostenigita, kaj lia onklo, filo de Al-Muktafi, nomumita kie la nova kalifo.
Ar-Raŝid fuĝis al Isfahano, kie li estis mortigita de Asasinoj en 1138.
Fariba Nuri Maĝd
En 2001 ŝi akiris ŝtatan permesilon eldoni dulingvan revuon en la persa kaj Esperanto sub la nomo: Payam-e Sabzandishan (IRANA ESPERANTISTO). Ŝi estas ĉefrespondeculino de la revuo Irana Esperantisto. Ŝi estas UEA fakdelegito ekde 1997 en Teherano.
Ŝnurligitaro
Ĉe la montogrimpado la ŝnurego servas kiel grimpsekurigilo. Ĉe glaĉermigradoj kaj facilaj montekskursoj ŝnurligitaro estas ligita: Tiel la aliaj povas kapti alligitan personon, kiam li aŭ ŝi falas en glaĉerfendon aŭ glitas je deklivo (oni tion nomas ŝnuran iradon). Grimpante en pli dekliva tereno oni sekurigas sin aldone per fiksiloj al la roko. Por tio ĉiam unu persono en tiel nomita starejo estas fikse ligita al la roko aŭ eventuale glacio kaj konstante adaptas la longecon de la ŝnurego, kiu kondukas al la grimpanta persono.
La ŝnurligitoj interdependas unu de la alia, ĉar eraro de unu povas kunŝiri la tutan ligitaron al la morto, kiel tiel okazis en la filmigita tragedio okaze de la unua grimpo de la Materhorno la 14-an de julio 1865.
Amsomero
La Somero de Amo (aŭ Amsomero) estis socia fenomeno okazinta dum la somero de 1967, kiam pli ol 100.000 homoj, plejparte junuloj elportantaj hipian modon de vesto kaj konduto, konverĝis en la ĉirkaŭaĵo de San-Francisko de Haight-Ashbury. Kvankam hipioj ankaŭ kolektiĝis en multaj aliaj lokoj en Usono, Kanado kaj Eŭropo, San-Francisko tiam estis la plej diskonigita loko por hipia subkulturo.
Hipioj, foje nomataj flor-infanoj, estis eklektika grupo. Multaj suspektis pri la registaro, rifuzis konsumismajn valorojn, kaj ĝenerale kontraŭis la Vjetnaman Militon. Kelkaj interesiĝis pri politiko; aliaj pli zorgis pri arto (muziko, pentrado, poezio precipe) aŭ spiritaj kaj meditantaj praktikoj.
Socialismo kun homa vizaĝo
Socialismo kun homa vizaĝo (ĉeĥe: socialismus s lidskou tváří, slovake: socializmus s ľudskou tvárou) estis politika programo anoncita per Alexander Dubček kaj liaj kolegoj kiam li fariĝis prezidanto de la Komunista Partio de Ĉeĥoslovakio en januaro 1968. Ĝi estis procezo de milda demokratiĝo kaj politika liberaliĝo kiu ankoraŭ povigus la Komunistan Partion konservi realan regpovon.
Origino
La programo estis provo venki la senreviĝon de la ĉeĥoslovaka popolo kun la politika kaj ekonomia situacio tiuepoka. Kiel sugestas la nomo, la planno estis spiri novan vivecon en la idealojn de socialismo, kiu perdis popularan subtenon pro la registara politiko de la antaŭaj du jardekoj. Ĝi neniam intencis rekrei merkatan kapitalismon. La postvenintaj evoluoj estis nomiĝonte la Praga printempo.
Programo
La programo komence elvokis pli grandan partoprenon de la popolo en loka kaj landa politiko sub la ombrelo de la Komunista Partio, por pli granda libereco de la gazetaro kaj de kulturo, kaj emfazis la bezonon de persona agado ekonomie. La plej malamitaj reprezentantoj de la antaŭa regnostilo estis ellasita.
La programo kontemplis nek la ekziston de sendependaj politikaj partioj nek privata posedeco de kompanioj. Partopreno en Orientaj Blokaj strukturoj ne estis kontestita. La okazaĵoj de la Praga Printemo, precipe ilia rapideco kaj pliserioziĝo, preterpasis la originan programon, surprizante kaj konsternante ĝiajn aŭtorojn.
Subpremo
La Sovetunio timis perdi kontrolon de la lando kaj invadis Ĉeĥoslovakion je la 21-a de aŭgusto, 1968, kun 200.000 trupoj kaj 5000 tankoj. La liberaligaj reformoj estis eliminitaj ŝtup-post-ŝtupe, kaj la lando eventuale reiris al la centrigita skemo kun la Komunista Partio, kiu organizis ĉiun aspekton de politika kaj ekonomia vivo. La plejparto de la influaj homoj engaĝiĝintaj en la programo perdis ilian politikan regnopovon kaj estiĝis celoj de persekuto.
Quattrocento
Quattrocento (itala vorto kiu signifas  kvarcent, pro la jaroj de la 15-a jarcento, ekde la 1400-aj jaroj) estas unu el la plej gravaj periodoj de la artisma eŭropa panoramo. Oni situas ĝin laŭlonge de la 15-a jarcento, kiel la unua fazo de la movado konata kiel Renesanco.
Ĝi ankaŭ estas konata kiel Unua Renesanco, aŭ Frua Renesanco en Italio — kvankam oni ankaŭ parolas pri tiu epoko de la Nordia Renesanco, ke kvankam ĝi estas samtempa al la itala, havis aliajn artajn esprimojn tre malsimilaj al tiu de "Quattrocento".
Socialismo kun homa vizaĝo
Rezulto
En 1987 la Sovetunia estro Miĥail Gorbaĉov agnoskis, ke sia liberaliga politiko de glasnost kaj perestrojko ŝuldis multon al la socialismo kun homa vizaĝo de Dubček. Kiam demandita tion, kio estis la diferenco inter la Praga Printempo kaj siaj propraj reformoj, Gorbaĉov respondis, "Deknaŭ jaroj."
Quattrocento
La plejaj reprezentantoj de tiu ĉi epoko estis:
Albrecht Kronenberger
Albrecht KRONENBERGER (naskiĝis la 21-an de januaro 1940 en Würzburg, Germanio) estas unu el la tri redaktoroj de la preĝ- kaj kantlibro ADORU - Ekumena Diserva Libro.
Li kiel junulo loĝis en la Palatinataj urboj Pirmasens kaj Germersheim. Filozofion kaj katolikan teologion li studis en Eichstätt (Bavario), Frankfurt (Hesio) kaj Speyer, kie li en 1966 ordiniĝis katolika sacerdoto. Post deĵorado kiel vikario en Frankenthal kaj Bellheim, li laboris de 1969 ĝis 2002 kiel gimnazia instruisto (lasta titolo: supera studkonsilisto) pri religio en Neustadt an der Weinstraße, kie li ankaŭ post sia pensiiĝo vivas.
Mallonge post sia esperantistiĝo fine de la 80-aj jaroj li komencis aktivi per instruado de Esperanto en sia lernejo kaj per celebrado de esperantlingvaj mesoj kadre de Esperanto-aranĝoj kaj en la katedralo de Speyer (ĉiun duan monaton ekde aŭtuno 1991). En 1991 li ankaŭ kunfondis la Laborunuiĝon de IKUE en la diocezo Speyer, kiu ricevis la oficialan agnoskon kaj aprobon de la episkopo de Speyer. Li estas membro de UEA, GEA, SEL, Esperanto-Ligo Kurpfalz, Freundeskreis Villingen-Schwenningen, AIS, OSIEK, ILEI, IKUE kaj KELI.
Albrecht Kronenberger redaktis la 1 472-paĝan libron ADORU kune kun Adolf Burkhardt kaj Bernhard Eichkorn. Li kompostis ĉiujn ĝiajn tekstojn kaj muziknotojn per sia komputilo kaj mem verkis multajn tekstojn kaj kelkajn melodiojn. La triopo pro ADORU ricevis en 2002 la FAME-premion (kulturpremio de la urbo Aalen kaj de la FAME-fondaĵo).
En la unuaj jaroj de la tria jarmilo li redaktis la novan eldonon de la esperanta Biblio, kiu aperis en 2006. Ekde 2007 li enmetis ĉiujn latinajn brevier-himnojn en Vikifonton; multajn el ili li mem tradukis. "Kantoj post ADORU", speciala kajero de Espero Katolika (numero 1-3/2009), estas de li iniciita kaj aranĝita. Komence de 2009 li, kune kun Marius Gibbels, survojigis la gigantan projekton de-eo (Projekt Deutsch-Esperanto), por ke estiĝu en la venontaj 50 aŭ 100 jaroj kompleta germana-esperanta reta vortaro.
La plej disvastiĝinta germanlingva eklezia kantlibro "Gotteslob" mencias Albrecht Kronenberger kiel komponiston de Gloro-Himno (n-ro 455).
Béla Ribár
Béla Ribár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ribár Béla estis hungara-serba fizikisto, profesoro, instruisto, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2004), membro ordinara de Serba Scienca-Arta Akademio (2001).
Béla Ribár naskiĝis la  1930 en Debeljaĉa. Li mortis la 2006 en Novi Sad.
Biografio
Béla Ribár apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio, poste en Serbio. Li frekventis universitaton en Beogrado inter 1949-1955. Post la diplomo li ekinstruis en gimnazio, baldaŭe en universitato en Sarajevo. Inter 1966-1969 helpe de stipendio li esploris en Berno, kie li ankaŭ doktoriĝis. Ekde 1970 ĝis la pensiuliĝo en 1995 li instruis en universitato en Novi Sad. Li esploris la kristalojn ekde la 1960-aj jaroj. Post la pensiuliĝo li agadis por la hungara minoritato en Serbio. Li ricevis premiojn en 1987 kaj 1996.
Sándor Kovács (luterana episkopo)
Sándor Kovács [ŝAndor kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Sándor estis hungara episkopo, altlerneja instruisto.
Sándor Kovács naskiĝis la en Nagyveleg, li mortis la  en Budapeŝto.
Provinco Segovio
La Provinco Segovio estas unu el la provincoj de Hispanio kiu apartenas al la Aŭtonoma Komunumo Kastilio kaj Leono, en la nordo de la Centra Altebenaĵo kiu duone dividas Iberion. Segovio havas landlimojn kun la provincoj: Ávila, Madrido, Guadalajara, Burgos, Soria kaj Valladolid.
Sándor Kovács (luterana episkopo)
Biografio
Sándor Kovács maturiĝis en 1888 en liceo de Sopron, poste li studis teologion en la sama urbo, poste en Luterana Teologia Akademio (Pozono). En la studjaro 1893 li studis en Halle, poste du jarojn en Reĝa Universitato de Pest, sed intertempe en 1894 li iĝis luterana pastro. Ekde 1896 li instruis en la Teologia Akademio, kie en 1907 atingis la instruan rangon profesoro. Depost fondo de Ĉeĥoslovakio li instruis en Budapeŝto, ekde 1923 en fakultato en Sopron. En 1935 li estis elektita luterana episkopo, ankaŭ pastro de Sámsonháza, poste li jam ne instruis. Li estis episkopo ĝismorte.
Provinco Segovio
Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Segovio. Ĝi havas areon de, kiu estas la plej malgranda provinco de Kastilio kaj Leono. Laŭ la estimoj de la NIS, ĝi havis loĝantojn la 1-an de januaro 2008 kaj  loĝantojn samdate en 2009. La provinco Segovio konsistas el 209 municipoj.
Plej loĝataj municipoj
La dudek plej loĝataj municipoj de la provinco Segovio estas la jenaj:
Distriktoj
En la provinco estas naturaj grupoj de municipoj nome komarkoj kaj jurisdikciaj teritorioj: nome Partido Judicial de Cuéllar, Partido Judicial de Riaza, Partido Judicial de Santa María la Real de Nieva, Partido Judicial de Segovia kaj Partido Judicial de Sepúlveda,
Pilko
Oni jam ekipis en la antikva erao pilkoludejojn en palacoj. Dum la jarcentoj oni elpensis multajn pilkoludojn. Por tiuj ludoj oni fiksis regulojn, kiun oni laŭ bezono precizigis.
Provinco Segovio
Distriktoj
Siavice la komarkoj estas jenaj: El Carracillo, La Churrería, Tierra de Pinares (komunaj kun apudaj provincoj) kaj Tierras de Segovia kaj Campiña Segoviana, plus aliaj ne tiom klare difinitaj nome La Vera de la Sierra, Comunidad de San Benito de Gallegos kaj Comunidad del Ochavo de Prádena.
Eksteraj ligiloj
41.16667°N, -4°W
Linio Kintetsu-Ikoma
Linio Kintetsu-Ikoma (japane: 近鉄生駒線 [Kintecu-Ikoma-sen], angle: Kintetsu Ikoma Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio.
Gianfilippo Ingrassia
Giovanni Filippo Ingrassia (1510-1580) estis itala kuracisto, anatomo, disĉiplo de Vesalio, profesoro en la Universitato de Napolo kaj plej granda figuro en la historio de la medicino kaj homanatomio. Pioniro pri jurmedicino kaj higieno, liaj akvtivecoj inkluzivis klopodojn por subpremi la ĉarlatanecon, kontroli la farmacian komercon kaj plibonigi la kondiĉojn de la hospitaloj.
Biografio
Konata kiel la "sicilia Hipokrato", Ingrassia naskiĝis apud Palermo kaj tie edukiĝis pri Medicino sub gvidado de Giovanni Battista de Petra. Li translokiĝis al la Medicina Lernejo de Bolonjo, kie li enamikiĝis kun la renoma anatomo Andreo Vesalio.
Lucy-le-Bois
Lucy-le-Bois estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 328 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Lucy-le-Bois estas trafluata de la rivereto Vau de Bouche. Ĝi etendiĝas sur 10.59 km², kaj havis 328 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 31 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Gianfilippo Ingrassia
Biografio
Ingrassia diplomiĝis en la 5-a de januaro 1537. En 1544, protektata de Isabella Di Capua (1510-1559), edzino de Ferrante la 1-a Gonzaga (1507-1557), guberniestro de Milano, li lasis sian naskiĝurbon. Akompanante sian protektantinon al Napolo, li konatiĝis kun filozofo Simone Porzio (1496-1554) kiu rekomendis lin al la vic-reĝo Pedro Álvarez de Toledo, Markizo de Villafranca (1484-1553) kiu indikas al li katedron en la Universitato de Napolo, kie li uzadis la libron "Ars parva" de Galeno.
Lucy-le-Bois
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Joël Tissier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Gianfilippo Ingrassia
Biografio
Ĉi-periodo estus por li la plej plena je matureco en lia vivo kaj la plej granda sukceso en lia aktiveco. Tie li restis ĝis 1556, kaj kune kun sia disĉiplo kaj estonta anatomo Giulio Iasolino (1538-1622) liaj esploroj estis enriĉigitaj per liaj verkoj "Jatropologia" (1547), "De tumoribus praeter naturam" (1552) krom iu traktado pri ostologio "In Galeni librum de ossibus doctissima et expertissima commentaria" kiu cirkulis manuskripte ĉirkaŭ 1550 sed estus plublikigita nur postmorte, en 1603.
Ingrassia estis la unua kiu menciis ke Galeno uzadis simiajn ostojn en siaj priskriboj kaj en tiu libro li donas akuratajn priskribojn pri la krania suturo, pri la mastoido, pri la sfenoido, kies etaj flugiloj estas konataj kiel "apofizoj de Ingrassia". La morto de Pedro de Toledo, en 1553, igas lin konsideri la eblecon lasi Napolon. Alia propono estis al li ofertita de la hispana vic-reĝo el Sicilio Juan de Vega (1507-1558), kiu deziris krei en Palermo regularan lernejon pri Medicino.
Lucy-le-Bois
Administrado
Lucy-le-Bois apartenas al la kantono de Avallon, kies ĉefurbo estas Avallon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Bildaro
Jen virtuala promenado en la vilaĝo.
Gianfilippo Ingrassia
Biografio
En la 7-a de junio 1554 la vic-reĝo elsendas dekreton "De medicis rite probandis", kie li difinas pri la tempolongo kaj organizado de la instruplanoj por la nova medicina aspiranto. En 1556, per dekreto de [[Filipo la 2-a (Hispanio)|Filipo la 2-a), li estis nomumita "arkiatro" (kuracisto) aŭ protokuracisto. En 1563 Filipo la 2-a nomumis lin ĉefkuraciston en Sicilio kaj najbaraj insuloj. Tie li daŭrigis siajn esplorojn iĝante aŭtenta fondinto de la jurmedicino kaj publika medicino. Kiam la pesto minacis la Nordon de Afriko, en 1575, Ingrassia komencis siajn esplorojn pri tiu malsano.
Lia verko "Informatione del pestifero, et contagioso morbo" ("Informoj pri la pesta kaj kontaĝa malsano", 1576) estis vera traktado kun pli ol 550 paĝoj. Ingrassia estas pli konata pro siaj anatomiaj esploroj, agnoskite bazitaj sur metodoj kaj procedoj de Vesalio, al kiu li ĉiam esprimis sian plej altan admiron. Ĉi-studoj estis rezulto de tiu periodo en kiu li instruis anatomion en Napolo. Li estis la unua kiu apartigis la varicelon elde la skarlatino kaj unue faris priskribon el ambaŭ malsanoj. Liaj priskriboj pri la skarlatina febro baziĝas sur la epidemio de Palermo en 1564.