cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noktuoedoj
Noktuoedoj (scienca nomo: Noctuoidea) estas superfamilio de "noktostrigaj" aŭ "strigetaj" noktopapilioj. Ĝi enhavas pli ol 70,000 priskribitaj specioj, la plej granda nombro por ia lepidoptera superfamilio. Ĝia klasado ne jam kontente stabiliĝas. La pligrandiĝanta disponebleco de molekula filogenetika informoj ekde la fino de 20-a jarcento por ĉi tiu ege sukcesa radiado direktis al iaj konkurantaj proponoj por taksonomia aranĝoj por priskribi la superfamiliajn taksonojn.
Taksonoj kaj kelkaj specioj
Aliaj familioj de noktopapilioj:
Feliciano Viera
Feliciano VIERA (1872-1927) estis politikisto de Urugvajo, membro de la Kolorado-Partio. Li estis prezidento de Urugvajo inter 1915 kaj 1919.
Viera daŭrigis politikon de la antaŭa liberala prezidento José Batlle y Ordóñez, kiu longtempe dominis politikan vivon de Urugvajo. Viera servis ankaŭ en registaro de Batlle kiel internafera ministro.
Dum lia oficperiodo okazis la interrompo de politikaj rilatoj al Germanio (1917), akcepto de nova konstitucio, kiu reguligis la potencon inter la prezidento kaj nacia administra konsilo, disigo de eklezio kaj ŝtato (1916).
Wittlich (apartigiklo)
Wittlich (elparolu: vitlIŝ) povas aludi al:
Wittlich estas la familia nomo de jenaj personoj:
Antrakinono
En kemio, antrakinono estas aromata organika kombinaĵo, unu el la familio de kinonoj.
Priskribo
Antrakinono estas flava kristala solido, ne solviĝema en akvo. Ĝi ne solviĝas en normatemperatura etanolo, sed pli solviĝas en varma etanolo.
Kemia strukturo
Antrakinono estas kinono bazita sur antraceno, en kiu la naŭa kaj la deka grupoj CH (en la centra ringo) estas anstataŭigitaj per CO — tial la IUPAK-a nomo antracen-9,10-diono.
Uzoj
Antrakinono estas uzata en la produktado de papero. Ĝi estas ankaŭ uzata en flubaterioj.
Bagolino
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Anfo, Bienno, Bondone (TN), Breno, Collio, Condino (TN), Idro, Lavenone, Prestine kaj Storo (TN).
Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
16796 Shinji
16796 Shinji estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Naoto Sato elde la privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la areospaca inĝeniero Shinji Tsuruta (1957–2008), kiu kontribuis al la sukceso de la misio Kaguja kiel estro de fasonado kaj disvolvo de la piloj, kiuj provizis al ĉiuj komponentoj de la kosmoveturilo Kaguja kaj de ties "sub-veturiloj" Okina kaj Ouna
Muzea asocio de Arnstadt
La Muzea asocio (Museumsgesellschaft) estis tradiciriĉa rondo de historiemuloj en Arnstadt. Ĝi ekzistis kaj prospere aktivis de 1894-1945: ĉi tiu societo estis multmerita per la esploro de la historio kaj de la naturo de Arnstadt kaj de ties ĉirkaŭaĵo, per la fondo (1895) kaj eldono de 12 kajeroj de la fakgazeto Alt-Arnstadt - Beiträge zur Heimatkunde von Arnstadt und Umgebung (1901-39), per la establo de Regionhistoria muzeo.
Komencoj
Je la komenco de la 1890-aj jaroj renkontiĝis la (hobiaj) historiistoj Franz Ahrendts, Johannes Bühring, Emil Baumberg, Edmund Döring, Adolf Muhle, Carl Reineck, Hermann Schmidt, d-ro Seyffert, Dr- Mohrmann kaj Bernhard Grosse regule ĉe historiaj kutimtabloj nomitaj Altertumskränzchen en la gastejo Burgkeller. Ili poste iĝis fondintoj de Museumsgesellschaft.
Establo de muzeo
La fondiĝo estis en la 29.8.1894 en la kelo de la Urbodomo de Arnstadt; tiam la societo havis 27 membrojn. En la 1894-a jaro oni faris kontrakton kun la magistrato pri la cedo de kelkaj ĉambroj en la Rektorejo malnova (Kohlgasse nr 17). En 1895 la Regionhistoria muzeo estis solene inaŭgurita per prelegoj de la prezidanto de la asocio Johannes Bühring kaj de la ĉefurbestro Harald Bielfeld. En septembro 1898 la muzeo translokitis en la orientan alon de la urbodomo. En 1901 eldonitis la unua kajero Alt-Arnstadt kun artikoloj pri la Vaksaj tabuloj de 1457. Tiam oni jam havis 107 membrojn.
En la 30.11.1903 formiĝis komisiono por prepari la 1200-an datrevenon urbofondan. En 1904 la asocio publikigis la kronikan verkon Geschichte der Stadt Arnstadt 704-1904 (eldonisto: Johann Bühring). En 1917 la regionhistoria muzeo devis esti malfermita pro la milito kaj la objektojn venis en deponejon en Prinzenhof.
Post la Unua mondmilito
En la 1919-a jaro la muzeo translokitis en la kastelon. Dum la inflacitempo en 1923 la membrokotizo estis de 500 markoj kaj la asocio havis nur ĉ. 40 membrojn: tri jarojn poste oni denove kalkulis 110. En 1931/32 malfonditis la en 1861 fondita scienca societo Wissenschaftlicher Verein: sekve la Muzea asocio transprenis ties havaĵon kaj ekipaĵon. En 1936 ekresponsis pri la Regionhistoria muzeo la urbo (Museumsstiftung). En la 11.3.1937 alvenis la inventaro de la Literatura asocio de Arnstadt.
La Regionhistoria muzeo fermitis en 1940. Okaze de la 50-a datreveno asocifonda en 1944 ja aperis artikolo en la ĵurnalo Arnstädter Anzeiger (26.8.1944), sed ne plu povis okazi iu festo. En 1945 la asocio estis malpermesita kaj devis malfondiĝi.
Vidu ankaŭ
Muzeo pri urba historio (Arnstadt)
Muhammad bin Tughluk
Muhammad bin Tughluk (ankaŭ Princo Faĥr Malik, Jauna Ĥan, Ulugh Ĥan; m. 20an de marto 1351) estis Sultano de Delhio de 1325 ĝis 1351. Li estis la plej aĝa filo de Ghiĝath al-Din Tughluk, la tjurk-hindia fondinto de la Tughluka dinastio. Li naskiĝis en Delhio. Lia edzino estis la filino de la raĝo de Dipalpur. Ghiĝath al-Din Tughluk sendis la junan Muhammad al Dekkano kampanjii kontraŭ la reĝo Prataparudra de la Kakatija dinastio kies ĉefurbo estis en Warangal en 1321 kaj en 1323. Muhammad alvenis al la Delhia trono post la morto de sia patro en 1325. Li estis interesata en medicino kaj estis kapabla en kelkaj lingvoj — persa, araba, turka kaj Sanskrito. Ibn Battuta, la fama veturanto kaj juristo el Maroko, estis gasto en lia kortego kaj verkis pri lia suvereneco en sia libro. El sia surtroniĝo en 1325 ĝis sia morto en 1351, Muhammad luktis kontraŭ 22 ribeloj, plenumis sian politikon, kaj efike regis.
NGC 2299
NGC 2299 (aliaj indikoj — NGC 2302, OCL 554) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maro Iroise
Iroise aŭ maro Iroise estas la nomo de parto de Atlantiko etendiĝanta de insulo de Sein ĝis insulo Ouessant, en Bretonio, Francio.
Tiu maro estas fama kiel unu el la plej danĝeraj en Eŭropo : nu, ĝi estas konstante malkvieta pro fortaj fluoj, inter ili : la pasejo de Four, la raz de Sein, la pasejo de Fromveur... kaj ĝiaj multaj rifoj preskaŭ ĉiuj malmergiĝintaj je malalta tajdo, malfaciligas la navigadon. Sed ĝi estas ankaŭ konsiderata kiel unu el la plej riĉaj en biodiverseco, kio motivigis ĝian klasadon kiel rezervejon de biosfero de UNESCO en 1988 kaj kiel la unuan maran naturan parkon de Francio en oktobro 2007.
Geografio kaj rimarkindaj lokoj
La maro Iroise estas borderita per bordo, laŭ kiu alternas plaĝoj, klifoj, dunoj kaj rioj, kiel la aberoj kiuj troviĝas norde. Sed sur ĝi estas dissemitaj rokoj, insuletoj kaj insuloj, kiuj estas aŭ izolitaj kia la insulo de Sein aŭ arigitaj kiel tiuj de la insularo Molène.
Maparo
La maro Iroise estas aparte « malbone pavimita » kaj tre malkvieta pro fortegaj fluoj, tial la Ŝipara Oceanografia kaj Hidrografia Servo proponas multajn mapojn, eĉ je eta skalo, por sekurigi la navigadon.
Bologoje (urbo)
Bologoje (Бологое) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28408.
La urbo estis fondita en jaro 1851.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
La interurba telefona kodo estas 08238, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 57°52' norde, longitudo 34°03' oriente.
La urbo estas ĉe lago Bologoje (Бологое).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 26.6 mil loĝantojn.
Gafo
Gafo estas mallonga jardo kun, ĉe unu ekstremo, forko ĉirkaŭanta la maston. .
Ĝi estas ĉefe uzata sur klasikaj velŝipoj.
Ĉe modernaj jaktoj ĝi maloftas.
Nobela Komitato
Nobela Komitato estas la funkcianta institucio responsa por la tasko elekti premiotojn por Nobel-premio. Estas kvin Nobelaj Komitatoj, po unu por ĉiu Nobel-premio.
La Nobelaj Komitatoj por kvar el la premioj, nome fiziko, kemio, fiziologio aŭ medicino, kaj literaturo, estas funkciantaj fakoj kun koncernaj premiatribuantaj institucioj, nome la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj, la Karolinska Institutet, kaj la Sveda Akademio. Tiuj kvar Nobelaj Komitatoj nur proponas premiotojn, dum la fina decido estas farita en pli granda asembleo: nome la tuta akademio por la premioj en fiziko, kemio, kaj literaturo, kaj la 50 membroj de la Nobela Asembleo ĉe la Karolinska Institutet por la premio pri fiziologio aŭ medicino.
La kvina Nobela Komitato, nome la Norvega Nobel-Komitato responsa por la Nobel-premio pri paco, havas diferencan statuson ĉar ĝi estas kaj la funkcianta fako kaj la decida institucio por tiu premio.
San Pedro Cajonos
San Pedro Cajonos estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Cajonos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 303.
Geografio
San Pedro Cajonos apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 989 loĝantojn. El tiuj estis 445 viroj kaj 544 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1880 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 991 indiĝenoj. El tiuj 885 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 885 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Olivella
Olivella estas hispana municipo en Provinco Barcelono, Katalunio, situanta en komarko Garraf.
Sam Houston
Post ses monatoj de studado, li komencis leĝan praktikon en Lebanon, Tenesio. Li fariĝis la prokuroro de la Nashville-a distrikto en malfrua 1818 kaj ankaŭ fariĝis komandanto de la ŝtata milicio. Dum 1823, li estis elektita al la Ĉambro de Reprezentantoj de Tenesio, kie li estis lojala subtenanto de kun-tenesiana Andrew Jackson kaj estis larĝe rigardata kiel politika protektato de Jackson.
Li estis reelektita en 1825 antaŭ forirado por ekteni la posteno de ŝtatestro de Tenesio en 1827. Li intencis kandidatiĝi por reelektado en 1829, sed post dek-unu-semajna geedzeco kun Eliza ALLEN, li abrupte demisiis (la efektiva divorco ne okazis ĝis 1837). Li pasigis kelkan tempon inter la ĉerokoj, edziĝis al ĉerokino, kaj starigis interŝanĝejon, ŝajne drinkante la tutan tempon. Post proceso por atako en Vaŝingtono li foriris de la Ĉerokoj kaj de sia edzino, kaj eniris Meksikan Teksason en decembro 1832.
Li tuje implikiĝis en la politika agiteco de la (Meksika) ŝtato, li ĉeestis la Kunvenon de 1833 kiel reprezentanto de Nacogdoches kaj eliĝis kiel radikalulo, subtenante William Harris Wharton kaj ties fraton. Li ankaŭ ĉeestis la Konsultadon de 1835. Li estis farita majora generalo de la Teksasa Armeo dum novembro 1835, tiam Ĉefa Komandanto dum marto 1836. Li negocis akordon kun la Ĉerokoj dum februaro 1836.
Post la Teksasa Deklaracio de Sendependeco en marto, Houston kunigis kun lia volontula aremeo ĉe Gonzales kaj baldaŭ devis retreti antaŭ al la militistaro de Antonio López de Santa Anna. Sed ĉe la Batalo de San Jacinto je la 21-a de aprilo, 1836 la Meksikanoj estis peze venkitaj. Santa Anna estis kaptita la sekvan tagon. Houston restis mallonge por negocado antaŭ reiro al Usono por kuracado de vundita maleolo.
En 1840, li edziĝis al Margaret Moffette LEE; ili naskis ok infanojn; kaj ŝi agis kiel moderiga influo al Houston.
Post la aneksado de Teksaso fare de Usono en 1845, li estis elektita al la Usona Senato kune kun Thomas Jefferson Rusk. Houston servis tie de la 21-a de februaro, 1846 ĝis la 4-a de Marto, 1859. Li estis konsiderata kiel ebla kandidato por prezidanto. Sed, spite al la fakto ke li estis sklav-posedanto, lia forta Uson-Uniismo kaj lia oponado al etendiĝo de la sklaveco mallogis la Teksasan parlamenton kaj aliajn sudajn usonajn ŝtatojn, plejparte kun lia subteno de Oregona Bilo (1848) kaj la Kompromiso de 1850 kaj lia oponado al la Kansas-Nebraska Akto. Li ne estis reelektita kiel senatano de 1857.
Li konkursis por fariĝi ŝtatestro de Teksaso, malsukcese en 1857 kaj sukcese en 1859, kio faris lin la sola persono en la Usona historio, kiu estis ŝtatestro de du malsamaj ŝtatoj. Li demisiis dum Marto 1861 post sia rifuzo ĵuri lojalecon al la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono. Li estis anstataŭita de Edward Clark, kiu rifuzis uzi forton por malhelpi la secesion.
Nomita honore al li estas ankaŭ la kantono Houston en Teksaso, Fuorto Sam Houston en San Antonio kaj Ŝtata Universitato Sam Houston en Huntsville.
Saint-Malo-de-la-Lande
Saint-Malo-de-la-Lande estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Malouins.
Sebastian Posch
Vivo
Post frekvento de la elementarlernejo en Brixen im Thale (Distrikto Kitzbühel) kaj de Kollegium Borromaeum Salzburg (kie li pasigis la abiturientan ekzamenon kun plej grandaj laŭdoj) li studis teologion ĉe la Pontifika Gregoria Universitato. Sed jam la sekvintan jaron li ŝanĝis kaj fakon kaj studlokon: li iris al la Universitato de Innsbruck kaj studis klasikan filologion kaj germanistikon. Li ricevis stipendion de la fondaĵo Tiroler Landes-Gedächtnis-Stiftung por talentitegaj studentoj. Eĉ antaŭ finstudado li laboris kiel helpanta fakulo ĉe la Instituto pri klasika filologio.
Post la doktoriĝo Posch daŭrigis deĵoron eninsbrukan. Li laboris kiel asistanto ĉe la menciita instituto. Ekde 1971 li estis kune kun Robert Muth redaktisto de la fakgazeto Anzeiger für die Altertumswissenschaft, ekde 1987 li sole responsis. Ekde 2001 alvenis dua redaktisto.
En februaro 1982 li habilitiĝis per laboraĵo pri la verko Tristia de Ovidio. En 1991 li nomumitis iĝenda orda profesoro. En 1997 li iĝis neorda profesoro. Ekde 1997 li krome eldonas la serion Commentationes Aenipontanae, kie aperu la unuaj sciencaj laboraĵoj de junaj insbrukaj finstudintoj. En oktobro 2001 li retiriĝis.
En septembro 2008 li ricevis honore la premion Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst (Aŭstra honorkruco pri scienco kaj arto), unua klaso.
Oklahoma! (muzikalo)
Oklahoma! (esperante Oklahomo!) estas la unua muzikalo verkita de la fama usona duopo Rogers kaj Hammerstein. La muzikalo baziĝas sur la teatraĵo Green Grow the Lilacs (Verdaj kreskas la siringoj), verkita je 1931 de Lynn Riggs. La intrigo okazas en la Teritorio Oklahomo ekster de la urbeto Claremore je 1906 kaj rakontas la historion de la vakero Curly McLain kaj lian amaferon kun la farmulino Laurey Williams. Akcesora amafero koncernas la vakeron Will Parker kaj lian koketan fianĉinon Ado Annie.
La originala Broadway-produktado ekis je la 31-a de marto 1943. Ĝi estis sukcesego ĉe biletejo kaj kuris dum senprecendencaj 2243 spektaĵoj. Poste, ĝi havis premio-gajnantajn revivigojn, tutnaciajn turneojn, alilandajn produktadojn kaj Oskar-premio-gajnantan filmadaptaĵon je 1955. Ĝi estas longtempe populara elekto por lernejo- kaj komunumo-produktadoj.
Ĉi tiu muzikalo, konstruante sur la novigoj de la pli frua Show Boat, enkorpigis la evaluadon de la "libro-muzikalo", kiu estas muzika teatraĵo, en kiu la kantoj kaj dancoj integriĝas tute en bonfaritan rakonton kun seriozaj dramaj motivoj, kiuj eblas elvoki aŭtentikajn emociojn krom ridado. Plue, Oklahoma! enhavas muzikajn temojn aŭ motivojn, kiuj persistas la tutan verkon por konekti la muzikon kaj rakonton. Dek-kvin-minuta "revbaleto" spegulis la barakton elekti inter du viroj. Aparta Premio Pulitzer aljuĝiĝis al Rogers kaj Hammerstein por Oklahoma! je 1944.
Vieux-Condé
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Agrișteu
Agrișteu [agriŝteu] (hungare Egrestő [egreŝtoe:], germane Ehrenwald [erenvalt] aŭ, laŭ la hungara vikipedio, Agreschteln [agreŝteln]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Bălăușeri.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 731 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 733 (rumanoj, 62 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1325. Ĝia rumanaj loĝantoj loksidiĝis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye).
Marcel Amont
Marcel AMONT (por la civila stato Marcel Jean-Pierre Balthazar Miramon) (naskiĝis en Bordozo, mortis  en Saint-Cloud) estis kantisto kaj franca aktoro kiu sukcesis dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.
Biografio
Naskiĝinta en Bordozo, estis filo de Modest Miramon, laboristo de la fervojoj, kaj de Romélie Lamazou, flegistino. Li hezitis, post la elementa lernejo, inter la instruisteco de fizika edukado kaj la konservatorio de dramarto. La komedio, poste fine la kanto, superpezos la sporton. Post esti ĉirkaŭirinta bordozajn artajn aktivecojn, li «supreniris» en Parizon, fine de 1950, kie li faris al si iom post iom nomon en la plimulto de la kabaredoj de la du riverbordoj (Vilao de Este, Fontano de la 4 sezonoj, ktp.).
1956 estis la mirakla jaro. En Olympia, li ludis en unua parto de Édith Piaf: unue engaĝita kiel «suplemento al la programo», li estas konsdiderita «revelacio de la jaro» kaj finigis kvin semajnojn poste pri tio en dua pozicio sur la afiŝo. Portita de tiu sukceso en publiko, li registris sian unuan diskon en publiko kaj atingis la Premion de la Akademio Charles-Cros akompanate de Serge Gainsbourg kaj de Juliette Gréco kaj poste debutis en kino flanke de Brigitte Bardot en La edzino estas tro bela. Oni vidis ofte Marcel Amont en la fama televida elsendo 36 kandeloj.
En 1962, li donis sian unuan soloan spektaklon en Bobino dum 3 monatoj kaj duono, je fermitaj giĉetoj; krom siaj puraj tekstoj, li kreis plurajn kantojn subskribitajn de Claude Nougaro (La Balayeur de la roy, Plumingo, La Tango de la ĝemeloj, La Ĵazo kaj Javo).
En 1965, li estis reveninta al Olympia por kvin semajnoj. Novigo tre rimarkita: en sia surscenigo, li evoluigis ĉirkaŭ li de la dancistinoj.
La 1an de oktobro 1967, li animis la unuan elsendon en koloro de la historio de la franca televido (Amont Tour).
En 1970, ĉe Olympia, ĉiam akompanate de liaj dancistinoj kaj korusaninoj, li ĉirkaŭis sin de dubalntojn kaj uzis gigantajn ekranojn por iuj surscenigoj. La sukceso estis tia ke la spektaklo daŭris 5 semajnojn. Li iĝis tiam la juna dinamika kantisto, ridetanta kaj leĝera, kaj samtempe kun sceneja kaj populara repertuaro. Li preparis muzikan komedion kaj por tiu kialo falis la proponojn de usona produktoro kaj de BBC.
Kiel ĉe multe da artistaj steluloj de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, la 1980-aj jaroj estis malfacilaj sur la franca amaskomunikila plano sed, dum pli ol du jardekoj, la tre vida karaktero de lia arto malfermos al li la pordojn de eksterlando (turneoj en Japanio, Rusio, recitalo en la Fondaĵo Gould de San Francisco, Studio Uno en Romo dum jaro, ktp.). Li muzikigis du tekstojn de Georges Brassens (malgranda Eva troa, La Fosilia Maljunulo), kiu estis doninta al li en 1976 la Ĉapelon de Mireille.
En 1980, li faris parton de la kandidatoj de la franca antaŭselekto por la Eŭrovido-Kantokonkurso 1980 per la kanto Kamarado vitisto. La 23an de marto, dum la finalo de la antaŭselekto sur TF1, prezentita de Évelyne Dhéliat, li klasigis sin 4a el 6 kandidatoj sekve de la voĉdonoj de la telerigardintoj.
Sur la franca plano, li retrovis novan blovon en la 2000-aj jaroj. Tiel, en 2006, li revenis kun nova albumo hora misakordo, ĉe Francis Dreyfus, subskribante duetojn kun Agnès Jaoui, Gérard Darmon, Didier Lockwood, Biréli Lagrène.
En 2007, li retrovos Olympia, 50 jarojn post sia unua tie pasado.
Fine de 2008, li partoprenis en la albumo por infanoj de Guillaume Aldebert, titolita Enfantillages.
Dum du jaroj, li estis unu el la kapoj de afiŝo de la turneo Tenera Aĝo, la turneo de la idoloj por la sezonoj 3a kaj 4a. En la 2a de oktobro 2009, li festis siajn 80 jarojn per serio de recitaloj en la Granda Komedio en Parizo.
En 2010, li partoprenis en la albumo por infanoj La Larmoj de krokodilo de Emma Daumas, skribante plurajn tekstojn kaj kantante dueton kun ŝi, sur muzikoj de sia filo Mathias Miramon. En 2012, post la eldono de libro de memoroj titolita Sur la bulvardo de la tempo kiu pasas (Eldonoj Pirot), li publikigis «neĝis», libro ilustrita de la fotoj venintaj precipe de siaj personaj albumoj (Eldonoj Didier Carpentier). Li plenumis sian parizan rekomencon en la Alhambra la 25an de novembro por festi siajn pli ol 60 jaroj de kariero. Li proponis vivan spektaklon, de surpriza moderneco, inter la budo kaj la vico de kanto, en alojo de sukcesoj konitaj de la publiko, kaj de pli freŝdataj titoloj, kiuj ravis lian publikan fidelulon kaj novan generacion de spektantoj.
En 2013, lia kanto Li havas la flavan subĉemizon figuris en la originala bendo de la filmo La Granda Buklo realigita de Laurent Tuel.
La saman jaron, li partoprenis en la flaŝfilmo "Ĉar la nokto", kanto de la kolektiva La Lekantoj kontraŭ Alzheimer, destinita por lukti kontraŭ la malsano.
En januaro 2014, Marianne Melodie/Universal Music publikigis duoblan KD Antologio (sukcesoj de 1959 al 1975).
En marto 2014, li publikigis sian 7an libron, Letero al amikoj, kiuj kolektas fikciajn leterojn senditajn al la personoj kiujn li amas kaj kiujn li konis. Inter la adresitaj jenaj: Charles Aznavour, Maurice Chevalier, Yves Montand, Alain Souchon, François Morel, Antoine de Caunes, inter aliaj.
De novembro 2016 al februaro 2017, li partoprenis en la 10a datreveno de «Tenera Aĝo, la turneo de la idoloj», flanke de Gérard Lenorman, Sheila, Hugo Aufray, inter aliaj.
En 2018, li lanĉis sin en novan spektaklon "Marcel rakontas kaj kantas Amont", en kiu li konfidis sin al la maniero de humuristo, montrante sian vivon ekde sia naskiĝo sud-okcidente ĝis hodiaŭ, emajlitan de siaj plej grandaj sukcesoj kaj de novaj kantoj.
Okcitana diskaro en béarnais
Marcel Amont, fidelulo al siaj bearnaj devenoj, registris multnombrajn diskojn en bearna; tiuj diskoj enhavas ankaŭ multe de la tradiciaj kantoj ĉu de la tekstoj de la klasikaj aŭtoroj ĉu de la literaturo bearna kaj gaskona, kiel Jacob de Gassion, Xavier Navarrot, Alexis Peyret aŭ Simin Palay. Tiu devontigo en favoro de la okcitanaj beletroj kristaliĝis en lia libro Kiel oni povas esti gaskona?.
Komoksa lingvo
La Komoksa Lingvo estas iu el la Saliŝaj lingvoj. Ĝin parolas la Komoksoj (en:Comox), grupo de homoj en Brita Kolumbio.
Sukerorafinejo
Sukerorafinejo estas rafinejo kiu procesas krudan aŭ brunan sukeron al blanka rafinita sukero aŭ procesas sukerbeton al rafinita sukero.
Multaj kansukeraj muelejoj produktas krudan aŭ brunan sukeron sukeron, kiu estas sukero ankoraŭ enhavaanta melason, donante al ĝi pli da koloro (kaj da rilataj nutraj substancoj) ol la blanka sukero kiu estas kutime konsumita en hejmoj kaj uzata kiel ingredienco en nealkoholaj trinkaĵoj kaj nutraĵoj. Dum kansukero ne strikte bezonas rafinadon, beta sukero de beto estas preskaŭ ĉiam rafinata por forigi la fortan, preskaŭ ĉiam nedeziratan, betan guston de ĝi. La rafinita sukero je pli ol 99 procentaĵoj konsistas el pura sakarozo.
Dum multaj sukermuelejoj nur funkcias dum limigita tempo de la jaro kadre de la periodo de kanorikolto, multaj kansukeraj rafinejoj laboras la tutan jaron. Sukerbetaj rafinejoj kutime havas pli mallongaj periodoj kiam ili procesas betojn sed povas enteni interan produktadon kaj procesadon ankaŭ ekster la rikolta sezono.
Kruda sukero estas aŭ procesata al blanka rafinita sukero en loka rafinejoj, kaj vendita al la loka industrio kaj konsumantoj, aŭ ĝi estas eksportata kaj rafanita en la cela lando de konsumado. Sukerorafinejoj ofte situas en regionoj de forta sukera konsumado kiaj Nordameriko, Eŭropo kaj Japanio. Ekde la 1990-aj jaroj multaj novaj sukerorafinejoj estis konstruitaj en la regiono Granda Mezoriento, ekzemple en Dubajo, Sauda Arabio kaj Alĝerio.
30249 Zamora
30249 Zamora estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Suzanne Zamora, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Peralta Elementary School de Los Lunas (Nov-Meksiko).
Peggy Nadramia
Peggy Nadramia (naskiĝis Margaret Nadramia) estas usona revua redaktisto kaj administranto en la Kirko de Satano, de kiu ŝi estas la nuna Alta Pastrino kaj en kiu ŝi estas konata kiel Magistra Nadramia, kaj ankaŭ kiel la edzino de nuna kirka estro Peter H. Gilmore.
Hermès International
Hermès International antaŭe Hermès Paris aŭ simple Hermès, estas franca kompanio laboranta en la projektado, fabrikado kaj vendado de luksaj produktoj, precipe en la kampoj de ledvaroj, pretkudritaj, parfumejoj, horloĝoproduktoj, de la domo, la vivarto kaj la artoj de la tablo. Fondita en Parizo en 1837 de Thierry Hermès, la kompanio Hermès, origine fabrikanto de jungiloj kaj seloj, ankoraŭ apartenas hodiaŭ ĉefe al liaj heredantoj.
La profesia riĉaĵo de la familio kalkulas je 39 600 milionoj da eŭroj.
NGC 2303
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Strečno
Situo
Strečno situas laŭ dekstra bordo de Váh (kontraŭe Varín etendiĝas), laŭ ĉefvojo Vrútky-Žilina. La lasta urbo troviĝas je 10 km.
Burgo
Supozeble en la 13-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis, kiun baldaŭe Mateo Csák akiris. La gravan fortikaĵon la Habsburgoj eksplodis en 1698. Neniam ĝi rekonstruiĝis.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Ekde la 9-a jarcento slavoj loĝadis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1300 en formo "Strechun", post 21 jaroj ĝi estis doganprena loko kaj en 1384 administrejo de departemento. Posedantoj de la kampoj ofte ŝanĝiĝis. En 1598 oni komputis tie 35 domojn. En 1784 336 vilaĝanoj (76 familioj) loĝis en 76 domoj, en 1828 731 vilaĝanoj loĝis en 70 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztrecsnó, poste ĝi ricevis alian nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Strečno 793 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Žilina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 francaj kaj slovakaj partizanoj batalis flank-al-flanke kontraŭ germanaj soldataroj.
Bulea logika konkluda sistemo
Bulea logika konkluda sistemo estas sistemo de logiko inventita de brita matematikisto de 19-a jarcento George Boole, kiu provis asimili la malplenan aron, kiu estas, klason de neekzistantaj aĵoj, kiel ekzemple rondaj kvadratoj, sen apero de necertaj verecoj.
Zbelítov
Zbelítov estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Písek. Vivas ĉi tie.
Bolotnoje
Bolotnoje (Болотное) estas urbo en Novosibirska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 50206501.
La urbo estis fondita en jaro 1805.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1943.
La interurba telefona kodo estas 38349, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
La geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°40' norde, longitudo 84°24' oriente.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 25,4 mil loĝantojn.
Grégory Lemarchal
Grégory LEMARCHAL (naskiĝis en La Tronche (Isère) - mortis  en Suresnes (Hauts-de-Seine)) estis franca kantisto, gajninto de "Star Academy 4".
Biografio
Grégory suferis mukoviskozecon.
En 1995 li fariĝis ĉampiono de akrobata rok-danco.
En 1998 li partoprenis televid-elsendon "Graines de star", sensukcese.
En 2004 li estis akceptita en televid-elsendo "Star Academy", kaj gajnis en la finalo.
Post kiam li gajnis, li ekregistris sian albumon "Je deviens moi" kun Yvan Cassar kiel realizanto. Fininte la albumon, li turneis dum tri monatoj en 2005 kun la partoprenintoj de Star Academy.
De la ĝis la, li denove turneis tra Francio, Belgio kaj Svislando.
Grégory frue mortis 23-jara la pro mukoviskozeco. Funebra ceremonio okazis la en Chambéry. Li poste estis enterigita en Sonnaz (Savoie).
Antaŭalpoj
La Antaŭalpoj (Alpenvorland; Prealpi; Préalpes) laŭ regiona geografio estas la teritorio ĉirkaŭ la - kultura, klimata aŭ geologia - kerna zono de la Alpoj. La Antaŭalpa regiono estas malpli roke montara ol la kernaj Alpoj, sed pli malebenaj ol la milde montetaj regionoj de la mezaltaj montaroj pli foraj de la plej altaj alpaj montopintoj, kaj oriente finiĝas en la Karpata baseno kaj sude en la ebenaĵo de la rivero Pado.
Nomo de regiono
En plej ofta lingvouzo la vorto karakterizas la arkon de apudalpaj regionoj oriente, norde kaj iom okcidente de la Alpoj en Svislando, malgranda parto de Francio, Germanio kaj Aŭstrio inter la lago Lemano, la Bodenlago kaj la rivero Danubo ĝis la urbo Linco. Pri la svisa regiono Antaŭalpoj ekzistas aparta artikoleto.
Norvega Nobel-Komitato
La Norvega Nobel-Komitato (Den norske Nobelkomité) elektas la ricevontojn de la Nobel-premio pri paco ĉiujare je la konto de la havaĵo de la sveda industriisto Alfred Nobel, baze sur la instruoj de la testamento de Nobel.
Ekde marto 2015 la prezidantino de la komitato estas la konservativa politikistino Kaci Kullmann Five.
Georgio
Georgio (Georgia ) estas subŝtato de Usono. Ĝi fariĝis la 4-a ŝtato de Usono je la 2-a de januaro 1788. Unu el la originaj dek tri kolonioj, kiuj luktis kontraŭ Britio en la Usona Revolucio, ĝi estis la lasta kolonio, kreita nur en 1733. Georgio estis ankaŭ la lasta kolonio, kiu leĝigis la Usonan Konstitucion la 2-an de januaro 1788. Ĝi deklaris sin sendependa de Usono la 21-an de januaro 1861, kaj estis unu el la sep originaj Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko. Ĝi estis la lasta ŝtato, kiu reeniĝis en Usonon, la 15-an de julio 1870. Havante proksimume 9.685.744 loĝantojn je la 1-a de julio 2008, Georgio estas la naŭa plej loĝata ŝtato. Georgio kromnomiĝas "La persika ŝtato". Atlanta estas ĝia ĉefurbo kaj plej loĝata urbo. Georgio tuŝas landlime Floridon en la sudo, oriente la Atlantikan Oceanon kaj Sudan Karolinon, okcidente Alabamon kaj norde Tenesion kaj Nordan Karolinon.
Historio
La hispanoj estis la unuaj eŭropanoj, kiuj esploris la terenon de nuna Georgio. Tamen, lukto inter Hispanujo kaj Anglujo pri posedo de la lando komenciĝis en 1670, kiam angloj kreis la Karolinan kolonion. (Tiu estis en lando, kiu nuntempe nomiĝas Suda Karolino). Post multe da bataloj kaj invadoj fare de la britoj, en 1704 la hispanoj nur plu posedis kaj loĝis en St. Augustine kaj Pensacola – ambaŭ estas en nuntempa Florido. En 1724, oni proponis nomi la britan kolonion Provinco de Georgio, omaĝe al la angla reĝo Georgo la 2-a.
En 1733 pli ol kvardek judaj rifuĝintoj alvenis en Savannah, la plej granda grupo de judoj iam ajn enmigrintaj la koloniojn ĝis tiam. Inter ili estis d-ro Samuel Nunez, kiu estis la unua kuracisto en Georgio. Li tuj helpegis al la kolonio per ĉesigi epidemion, pro kiu jam mortis multegaj loĝantoj, kaj laŭ James Oglethorpe li savis la kolonion.
En 1752 la registaro ne renovigis la subvenciojn, kiuj helpis mone subtenadi la kolonion, kaj Georgio fariĝis kronkolonio. Georgio estis unu el la dek tri kolonioj, kiuj ekribelis kontraŭ Britujo per leĝigo de la Deklaro de Sendependeco. Pro tio, ke Georgio estis iom nova kolonio dum la revolucio, ne okazis tiom da bataloj ene de ĝi kiom okazis en la aliaj dek du kolonioj.
Post la milito Georgio iĝis la kvara ŝtato de Usono post leĝigo de la Usona Konstitucio la 2-an de Januaro 1788. Georgio unue ekhavis ŝtatan konstitucion en 1777.
Politiko
Georgio estas politike Respublikana ŝtato. Lastatempe, multaj georgiaj Demokratoj, inkluzive de Zell MILLER, eksubtenis Respublikanojn. Ĉi tio ofte okazas lastatempe en ĉi tiu ŝtato, kiu ja iam estis nur Demokratema. La ŝtato estas sociale konservismema. Oni malpermesis leĝe samseksajn edzecojn kaj edzinecojn – kaj 76 % de la balotintoj konsentis pri tio.
La ŝtato havas dek tri sidlokojn en la Usona Domo de Reprezentantoj, el kiuj nuntempe 7 estas Respublikanoj kaj 6 Demokratoj.
Lastatempe, Demokrato Jim Martin luktis kontraŭ Respublikana senatano Saxby Chambliss. Chambliss estas nur la dua Georgia Respublikano, kiu reelektiĝis en la Usonan Senaton.
Geografio
Georgio tuŝas landlime Floridon en la sudo, oriente la Atlantikan Oceanon kaj Sudan Karolinon, okcidente Alabamon kaj norde Tenesion kaj Nordan Karolinon. En la ĉefurbo Atlanta loĝas proksimume 519.000 homoj. En la tuta regiono ĉirkaŭ la metropolo tamen loĝas multe pli: proksimume 5.376.290 (2008).
En Georgio estas dudek urboj, kie loĝas pli ol kvindek mil homoj. Jen la listo laŭ grandeco: Atlanta (5.376.285), Augusta (528.519), Savannah (329.329), Columbus (282.756), Macon (229.846), Athens (187.405), Gainesville (180.175), Albany (164.069), Dalton (134.043), Warner Robins (131.016), Valdosta (130.170), Brunswick (101.792), Rome (95.618), Hinesville (71.803), LaGrange, Statesboro, Dublin, Milledgeville, Waycross kaj Calhoun.
Templo de Papeeto
La templo de Papeeto estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 27 konstruita de la eklezio kaj la sola templo en Tahitio, lokita en la komunumo de Pirae norde de la insulo de Papeeto. La templo de Papeeto estis konstruita kun ekstera finitaĵo pentrita per stuko de gipso uzante importitan blankan sablon, kun dezajno modifita de la klasika sola pinaklo, la sama strukturo kiun havas aliaj temploj de Pacifiko, kiel la templo de Apio, rekonstruita en 2005 kaj la templo de Nukualofo en unu el la insuloj de Tongo. La templo havas areon de 923 kvadratmetroj de konstruo, ĝi havas du salonojn por la mormonaj reglamentoj kaj du salonojn por geedziĝaj ceremonioj.
Sunpordo (Toledo)
La Sunpordo  estas pordego situanta en la hispana urbo de Toledo. Ĝi estas de stilo mudeĥara kaj estis konstruita kiel enirejo en la enmuregita urbo. Ĝi estas de karaktero rememora, de granda influo nazaria. Ĝi datiĝas el la lasta kvarono de la 14a jarcento, do jam en kristana epoko, kvankam de islamaj nuancoj.
La enira arko estas hufofera arko kaj estas ene de punkteca arko. Estas konstruita el ŝtono. La kreneloj kaj la friso de la pordo estas el briko. Super la ĉefa arko estas triangulo kun diversaj religiaj figuroj kaj centre bildoj de kaj suno kaj luno, el kio devenas la nomo de Sunpordo.
33869 Brunnermatt
33869 Brunnermatt estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Matt Brunner, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2017, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Li instruas ĉe la Shady Side Academy Middle School de Pittsburgh (Pensilvanio).
Mohamed Harbi
Mohammed aŭ Mohamed Harbi (naskita en 1933) estas alĝeria historiisto kiu estis membro de la Naciliberiga Fronto dum la alĝeria milito de sendependeco.
Biografio
Mohamed Harbi naskiĝis en 1933 en riĉa familio en al-Haruŝ (ankaŭ konata kiel El Harrouch), en Alĝerio. 15-jaraĝe, li iĝis membro de la Naciliberiga Fronto. Laŭ sia memorlibro, Harbi vivis sekrete en Francio kaj organizis la subtenon por la Naciliberiga Fronto. Dum la alĝeria milito de sendependeco li estis en grava posteno ene de la Naciliberiga Fronto.
Post tiu milito, li iĝis konsilanto de la nova prezidanto, Ahmed Ben Bella, kaj poste membro de ties estraro.
Laŭ sia memorlibro, Harbi provis kontraŭstari la kreskiĝantan aŭtoritatisman regmanieron de la nova registaro kaj urĝis Ben Bella armi la popolon por preventi puĉon de la armeo.
En Francio, Harbi ekinstruis politikan sciencon en la Universitato de Parizo.
Dum sia periodo en hejmaresto, Harbi ekverkis pri la historio de la alĝeria sendependisma movado kaj en 1975 publikigis libron nomigitan ''Aux origines du FLN. Le populisme révolutionnaire en Algérie'' (La originoj de la Naciliberiga Fronto. La revolucia popolismo en Alĝerio). Lia vidpunkto pri la movado ne estis tiu de la Naciliberiga Fronto kaj Harbi ekricevis mortminacojn de tri flankoj: la alĝeria sekreta polico, alĝeriaj islamistaj aktivuloj kaj francaj ekstremnaciistoj.
Nuntempe Harbi vivas en Parizo, kiel emerita profesoro. La unua volumo de lia memorlibro estis publikigita en 2001. En 2021 disponebliĝis senpage kaj rete lia "filmita memorlibro" laŭ la alĝeria gazeto El Watan.
Moià
Moià estas municipo de la komarko Bages, en Katalunio. Ĝi situas en la centro de la natura komarko Moianès, lando hodiaŭ dividita inter la administraj distriktoj Bages, Osona kaj Vallès Oriental.
Esperanto-movado
En Moià troviĝas la Esperanto-Biblioteko Ramon Molera Pedrals.
1963
En la jaro 1963 post Kristo okazis, interalie:
Ballabio
Ballabio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Abbadia Lariana, Cremeno, Lecco, Mandello del Lario, Morterone kaj Pasturo.
Certiedoj
La Certiedoj (Certhidae), grimpuloj, arbogrimpuloj aŭ certioj estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Passeriformes).
Tiuj arbogrimpantoj estas malgrandaj kaj havas kurban pinĉiletoforman bekon. Ilia nutraĵo konsistas el insektoj kaj araneoj kiujn ili trovas en arbofendetoj. Iliaj kovejoj estas fendegoj de arbotrunkoj aŭ troviĝas post disstaranta arboŝelo.
Ili disvastiĝas en arbaraj regionoj de la Norda Hemisfero kaj subsahara Afriko. La familio enhavas dek speciojn en du genroj, nome Certhia kaj Salpornis. Ties plumaro estas sablokolora, kaj kiel ties dua popola nomo (grimpuloj aŭ arbogrimpuloj) implicas, ili grimpas sur la surfaco de arboj serxe de manĝajoj.
Disvastiĝo, vivejo kaj movoj
Plej parto de specioj de grimpuloj loĝas en la palearktiso kaj en la orientaliso, el Okcidenta Eŭropo al Japanio kaj Barato. Unu specio loĝas en Nordameriko el Alasko al Nikaragvo kaj alia havas nesinsekvan disvastiĝon en subsahara Afriko kaj Barato. Ĉiuj specioj de grimpuloj troviĝas en arbaraj biotopoj. La plej nordaj specioj estas parte migrantaj, kaj tiuj kiuj troviĝas en pli varmaj klimatoj estas supozeble nemigrantaj, kvankam mankas informo por multaj specioj.
Aspekto
Arbogrimpuloj estas 12 al 18 cm longaj. Ties bekoj estas milde subenkurbecaj kaj sufiĉe longaj, uzeblaj por traserĉado de arboŝelo serĉante insektojn kaj araneojn. Ili ofte grimpas suben arbotrunkojn lau vojo kiel helikso, saltetante per siaj kunaj piedoj; iliaj fingroj estas longaj kaj pintaj kun tre kurbaj krifoj por grimpado. La pli longaj vostoj de la genro Certhia estas rigidaj por uzi ilin kiel apogilo dum grimpado, sed tiuj de la Salpornito estas pli mallonga kaj ne rigidaj. La kantoj kaj alvokoj estas mildaj kaj altatonaj.
Kutimoj
Certiedoj manĝas sur trunkoj de grandaj arboj. Ili moviĝas supren laŭ la trunko en progreso de saltetoj. Ili flugas al la malsupro de arbo kaj poste grimpas laŭ spirala vojo serĉe de predoj. Plej parto de ĝia dieto komponiĝas el etaj senvertebruloj, inklude insektoj kaj ties larvoj, araneoj kaj falsaj skorpioj. Ili povas manĝi se necese semojn kaj fruktojn, kaj kelkaj specioj ankaŭ vizitas birdomanĝejojn. Specioj de ambaŭ genroj estis konstatita dum aliĝo al manĝantaroj de miksitaj specioj.
Certiedoj estas monogamaj kaj teritoriemaj. Nestoj kaj ovoj varias inter genroj. La arbogrimpuloj de la gerno Certhia kutime nestumas en malplenaĵo inter la arboŝelo kaj la arbotrunko, dum la nesto de la Salpornito estas lokata en forko de branĉoj. Kovado daŭras 14 al 15 tagoj, kaj idoj elnestiĝas post 15 al 16 tagoj.
Taksonomio
Tiu familio konsistas el du subfamilioj, el kiu ĉiu havas ununuran genron. Ties distingaj anatomiaj kaj kutimaraj karakteroj estas pristudataj en iliaj respektivaj artikoloj.
Kelkaj taksonomistoj lokigas la sitojn kaj Certiedojn en pli granda grupigo kun la Trogloditedoj kaj la Polioptiledojs. Tiu superfamilio, la Certhioidea estus bazita sur filogenetikaj studoj de DNA, kaj estis kreata por kovri kladon de 4 familioj eligitaj el pli granda grupigo de paserinaj birdoj, la Silviedoj.
48794 Stolzová
48794 Stolzová estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa geastronomoj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Henri Damen
Henri DAMEN ( en 's Hertogenbosch – ?) estis nederlanda esperantisto kaj komercisto. Esperantisto de 1908. Prezidento de Nederlanda Katolika Esperanto-ligo kaj redaktisto de Nederlanda Katoliko 1912-16 kaj 1930-31.
Ferenc Zsindely
Ferenc Zsindely [ĵindej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsindely Ferenc estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, verkisto. Lia edzino estis Klára Zsindelyné Tüdős.
Ferenc Zsindely naskiĝis la  1891 en Kisvárda. Li mortis la 1963 en Balatonlelle.
Biografio
Ferenc Zsindely akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto, poste li advokatiĝis. Inter 1918 kaj 1921 li estis departementa sekretario kaj titulara notario. Ekde 1921 li estis ministeria sekretario, ekde 1938 subministro. Inter 1931 kaj 1944 li estis parlamenta deputito, en la jaroj 1943 kaj 1944 li estis ministro pri komerco kaj transporto unu jaron en Kabineto Kállay. Dum la nazia erao li kun la edzino li sukcese kaŝis multe da judojn. Post la 2-a mondmilito li estis ĝardenisto, krome en 1950 la komunistoj forprenis ĉiujn havaĵojn de familio Zsindely.
Alain Dawson
Alain Dawson estas franca lingvisto kaj esperantisto. En siaj studentaj jaroj, li de 1977 ĝis 1980 estis la centra redaktoro de la komuna gazeto de la eŭropaj junularaj Esperanto-asocioj Koncize, ekde 1982 plurajn jarojn estis la prezidanto de Junulara Esperantista Franca Organizo, kaj kunlaboris en la projekto Distribuita Lingvo-Tradukado. Doktoro en Sciencoj de la Universitato de Tuluzo le Mirail, kie li prezentis doktorigan tezon pri la pikarda, alinomata 'ch'ti, varianto de la franca en Pikardio, Alain Dawson en 1977 per pikardlingva scienc-fikcia novelo gajnis la premion "Renaskiĝo de la pikarda" en Brunehaut-Hollain (Belgio).
En 1978 li estis kunorganizanto de la unua Populara Pikardia Somera Universitato proksime de Arras. Li ekde tiam kunlaboras kun diversaj asocioj kaj kulturaj revuoj pikardlingvaj (Chtipicar, Arcorder, Insanne kaj aliaj), kaj estas la aŭtoro de pluraj popularaj libroj pri la dialekto. Li estis unu el la tradukistoj de la bildstrio Asterikso en la picarda (surloke ankaŭ konata sub la nomo ch'ti). Li ankaŭ estis kronikisto por la radio France Bleu Nord ekde 2004.
Verkoj
Le picard de poche. Parizo : Assimil, 2003, 192 p.
Prüm (apartigilo)
Prüm staras por:
Alain Dawson
Verkoj
Le « chtimi » de poche, parler du Nord et du Pas-de-Calais, Parizo : Assimil, 2002, 194 p.
Prüm (apartigilo)
Prüm estas la nomo de jenaj personoj:
László Ujvárossy
UJVÁROSSY László (ujva:roŝi) estas rumanuja hungara grafikisto, altlerneja instruisto naskita en Ditrău la 21-an de januaro 1955 vivanta en Oradea. Li estas la edzo de tekstilartistino Gyöngyi Kerekes.
Alain Dawson
Verkoj
Astérix pi Obélix is ont leus ages, ch’live in dor (2010), Eld. Éditions Albert René
Prüm (apartigilo)
Vidu ankaŭ:
László Ujvárossy
Biografio
Ujvárossy finis en 1975 la Liceon de Muziko kaj Belatro en Târgu Mureş. Lia instruisto estis Pál Nagy. En 1980 li finis la Belartan Altlernejon Ion Andreescu en Kluĵo la fakon pri grafiko. Lia majstro estis Ioachim Nica. Inter 1980-1988 li instruis desegnon en Oradea. En 1982 li ricevis grafikan stipendion de Landa Belarta Ligo. Inter 1984-90 li estis grupano de 35-a Laborejo de Oradea. Inter 1989-93 li estis grafikredaktoro de revuo Kelet-Nyugat. Li estas katedrestro en Oradea en la Partiumi Keresztény Egyetem. Li estas dizajnisto de revuo Várad. Li akiris la doktortitolon en 2004 en Peĉo.
Alain Dawson
Eksteraj ligiloj
Skiza biografieto pri li en la retejo bibliomonde
Retejo pri la pikarda al kiu li kunlaboras : Chtimi-picard
Ampleksa retejo de li pri la pikarda dialekto ( en la pikarda kaj franca )
Klupeoj
Clupea estas genro de plantovoraj ostaj fiŝoj apartenantaj al la familio Klupeedoj, komune konataj kiel haringoj, en la ordo Klupeoformaj kaj klaso Aktinopterigoj. Ili troviĝas en neprofundaj, moderklimataj akvoj de Norda Pacifiko kaj Norda Atlantiko, inklude la akvojn de la Balta Maro. Oni agnoskas tri speciojn de Clupea. La ĉefaj taksonoj, nome la Atlantika haringo (Clupea harengus) kaj la Pacifika haringo (Clupea pallasii) povus esti ambaŭ dividataj en subspecioj. Haringoj estas predofiŝoj kiuj moviĝas en grandaj fiŝaroj, kiuj venas printempe al la marbordoj de Eŭropo kaj Ameriko, kie ili estas okazo por grava komerca fiŝkaptado.
Medino (Malto)
Medino (en la malta lingvo Mdina) estas la malnova ĉefurbo de Malto.
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de vivis.
Geografio
Medino situas en la centro de la ĉefinsulo de la malta arkipelo sur brako de la Dingli-Altebenaĵo sur alteco de 185 m s.m., tio estas la dua plej alta punkto de la lando. De Medino oni havas ĉirkaŭvidon tra la tuta lando.