cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duke Ellington Orchestra
La „Hollywood Inn“
Decida ŝanĝo estis la anstataŭado de Whetsol per James Wesley Bubber Miley kiel trumpetisto. Li validis kiel specialisto por la sonorilaj aŭ ŭa-ŭa-efektoj. La stilo de Miley forte kontrastis la pli glatan ludmanieron de la „Vaŝingtonanoj“. Krom Miley ankaŭ John Anderson (trumpeto kaj trombono) kaj Roland Smith (saksofono kaj fagoto) eniris la bandon; ili tamen ne restis longe en la ensemblo. Ellington pli malfrue diris: „''Nia bando ŝanĝis sian karakteron, kiam alvenis Bubber. Li prizorgis la tutan vesperon sian „grumblegon“ kaj ludis verbone „sitele“ sur sia instrumento. Estis tiam, kiam ni decidiĝis, plene forgesi la „dolĉaĉan“ muzikon''“ Per tio Miley estis la ĉefa faktoro de tiu stilo, kiu famigos la ensemblon. En ĉi tiu tempo, kiam Snowden formale ankoraŭ estis la estro de la ensemblo, Ellington komponis kantojn. Ĉar la plej multan monon oni povis gajni elplumigante komponaĵon, la pozicio de Duke Ellingtons ene de la grupo esence ŝanĝiĝis. Marton de 1924 Charlie Irvis anstataŭis tromboniston John Anderson, monaton poste Elmer Snowden forlasis la bandon; per tio Duke Ellington estis la direktisto de la „Vaŝingtonanoj“.
Ekde 1924 ĝis 1926
ODE ludis tiutempe „iaspecan sinkopatan muzikon, kian ludis nigrulaj dancorkestroj; bando, kiu nur ĵus komencis kompreni la esencon de ĵazo.“ Dum ĉi tiu periodo okazis du gravaj ŝanĝoj en la bando: la unua enigis banĝoludiston Freddy Guy en la orkestron; li estis restonta 25 jarojn en la bando. Krom tio la pioniro de novorleana ĵazo Sidney Bechet eniris en ODE. Bechet havis esencan efikon sur la bandon, „precipe pro sia kapablo, eltiri ĝin el la ritma ĝangalo, en kiu ĝi estis vojerarinta, gvidante ĝin sur la larĝajn vojojn de jazo.“ Krom en „Hollywood Inn“, kiu intertempe nomiĝis „Kentucky Club“, ĝi prezentis en diversaj aliaj klubejoj de la urbo kaj fariĝis pli kaj pli konataj. Krom tio radioelsendoj konatigis la orkestron; krome ĝi estis menciita en la muzikaj fakrevuoj. En 1925 banĝisto kaj gitaristo Fred Guy venis en la bandon, anstataŭante Elmer Snowden. En 1925 ankaŭ aliĝis Henry „Bass“ Edwards kiel tubjisto, transiris tamen printempon de 1926 al alia bando. Lin anstataŭis Mack Shaw, kiun meze de 1927 anstataŭis Wellman Braud. Braud ludis kaj kontrabason kaj ankaŭ tubjon, kaj lia uzmaniero de la kontrabaso, kiu estis anstataŭanta la tubjon en la jazbandoj, helpis al la ritmosekcio, evoluigi iomete pli da „svingo“. Grava novalveninto estis Joe Nanton, nomata „Tricky Sam“ pro siaj „sonorilaj“ kaj „grumblegaj“ efektoj. Li anstataŭis Ĉarlion Irvis. Kiam la ĝangalostilo fariĝis la rekonilo de la bando, la voĉo de Nanton estis pli ol ĉiu alia la distinga sono.
La „ĝangalostilo“
Aŭtunon de 1926 Louis Metcalf venis en la bandon kaj restis ĝis printempo de 1928, kiam revenis Arthur Whetsol. Someron de 1927 Rudy Jackson. venis al DEO kaj plifortigis la saksofonsekcion. Ekde tiam la bando ĉiam havis tri kaj pli saksofonojn. La tria saksofonisto estis Harry Carney, kiu restis ĉe Ellington seninterrome dum 47 jaroj, ĝis kiam mortis Ellington. Carney konsistigis kiel baritonsaksofonisto la fundamenton de la saksofonsekcio dum la plej longa ekzistotempo de la bando.
Je la fino de sia dungiteco la bando estis ege ŝanĝiĝinta – la plej grava ŝanĝo tamen estis la rilato kun muzikeldonisto Irving Mills ekde 1925. Tiu ĉi sciis, ke granda komerco eblas per kantoj, kaj ĉiam insistadis al Ellington komponi, sonregistrigis la kantojn kaj treege prosperigis ilin. Tiamaniere la interkonsento kun Mills ĉiam devigis Ellington-on, esti daŭre kreanta Ellington kaj Mills interkonsentis en 1926 jurdevigan kontrakton; la „Vaŝingtonanoj“ fariĝis „Duke Ellington and his Orchestra“. Marton de 1926 ankoraŭ aperis sondiskoj sub la nomo „Washingtonians“, monaton poste sur ili la bando nomiĝis „Duke Ellington and the Washingtonians“, novembron ili publikiĝis je la bandonomo „Duke Ellington and his Kentucky Club Orchestra“. Nur februaron de 1927 finfine ĝi nomiĝis „Duke Ellington and his Orchestra“. Mills nun akcelis la sinsekvon de sonregistradaj datoj; dum kiam en 1925 estis nur tri kunsidoj kaj en 1926 ses, en 1927 jam estis dek tri. La ĝangalostilo, aparte karakterizata per la grumblego-efektoj de trumpeto kaj trombono, fariĝis rekonilo de la elingtona bando.
La Cotton Club
En 1927 ODE ekhavis la eblecon por dungiteco en la mita Harlema Cotton Club. La 4.-an de decembro 1927 estis ĝia malferma prezentado. Ellington tuj kompletigis la bandon ĝis la bezonataj dek personoj. Alvenis nun klarnetisto Barney Bigard el Nov-Orleano, restonta dek kvar jarojn en la bando. La dua novbandano estis Johnny Hodges, estonta ĉefa solisto en ODE. Majon de 1928 li anstataŭis saksofoniston Otto Hardwick, kiu pro akcidento estis vundinta sian vizaĝon. Hodges restis kun interrompoj ĝis en la 1950-aj jaroj en la bando. Per sia varma, svinga stilo li forte stampis la sonon de la orkestro. Mallonge poste la trumpetistaro ŝanĝigis. Junion de 1928 revenis Arthur Whetsol, anstataŭante Louis Metcalf. Ellington dungis kroman trumpetiston nome Freddie Jenkins. La tria nova trumpetisto, kiu eniris la trumpetistaron, estis Cootie Williams, kiu antaŭe ludis en la Orkestro Fletcher Henderson. Neniu alia havis tiom da influo sur la formon de la muziko de Duke Ellington kiel li. Li anstataŭis trumpetiston Bubber Miley, maldungitan komence de 1929 pro nefidindeco. Cootie, homo kun senriproĉa konduto, ankaŭ havis la taskon riproĉi la „bubaĉojn“, kiam ili ne dediĉis sian plenan atenton al la muziko. „Mi amas muzikon“, li diris, „kaj mi ne povas toleri, se iu fuŝas la muzikon ... sed tio al mi neniel gravas.“
En 1928 en la fakrevuaro aperis bonvolemaj recenzoj de la pecoj „East St. Louis Toodle-Oo“ kaj „Black and Tan Fantasy“, kiu havis gravajn konsekvencojn por la akcepto de la bando en Eŭropo. La du pecoj ankaŭ estis la unuaj en la aro de ĝiaj pintaj 30 furoraĵoj. Kromaj popularaj verkoj el ĉi tiu fazo estis la titoloj „Creole Love Call“ kaj „The Mooche“. Krom la „ĝangalaj“-numeroj la bando surdiskigis multajn rapidajn svingaĵojn, ekzemple „Hot and Bothered“. Per la kanto „Three Little Words“ registrita aŭguston de 1930 kun kantisto Bing Crosby ODE lanĉis la unuan furoraĵon rangan unu laŭ la bilborda ranglisto pintaj 30. La kanto estis konata per la filmkomedio de Amos'n'Andy Check and Double Check (1930), en kiu ankaŭ kunagas ODE dum sia vizito en Los-Anĝeleso someron de 1930. „Tie mimikis la trumpetistoj de Ellington per megafonoj dum la antaŭregistrita kantado de la Rhythm Boys la kantistojn.“
Fruaj 1930-aj jaroj
Ekde januaro de 1931 la bando pli kaj pli ofte vojaĝis, kaj Duke Ellington komencis eksperimenti per pli longaj suitoj. En 1931 kantistino Ivie Anderson ekmuzikis en ODE, ĉar kiam la bando forlasis la Cotton Club, kantistino fariĝis necesa. Anderson restis dek jarojn en la orkestro. Krom tio alvenis – laŭ insisto de Mills- kroma trombonisto, Lawrence Brown, kaj plilarĝigis per pli dolĉa stilo la sonvariecon de Duke Ellington. Kiam la la bando de Ellington en 1930 surbendigis „Rockin´ in Rhythm“, ĝi ludis por dek diversaj diskeldonejoj: por Victor, ĝia „ekskluziva kunulo“ , ĝi estis „Duke Ellington & His Orchestra“, por Brunswick la „Jungle Band“, por Perfect, Banner, Rex kaj Oriole ĝi nomiĝis „Ten Blackberries“, por Velvetone ĝi estis „Mill's Ten Blackberries“, por Hit-of-the-Week la „Harlem Hot Chocolates“, por Odeon la „Memphis Hot Socks“, kaj por Okeh kaj Odeon la „Harlem Footwarmers“. Kiel „Georgia Footwarmers“ ĝi akompanis ĉe Melotone kantiston Chick Bullock.
La lasta alveninto – per tio la bando konsistis el 14 personoj - estis Otto Hardwick, kiu printempon de 1932 revenis post foresto de tri jaroj. En 1933/34 trumpetisto kaj kantisto Louis Bacon mallonge muzikis en la bando. En 1935 okazis pluaj ŝanĝoj de la personaro, post tiam la bando substance restis la sama dum pluaj ok jaroj kaj validis laŭ Collier kiel la klasika Duke Ellington Band: „La sonoj de Nanton, Hodges, Bigard, Williams kaj Carney estas la koro de la elingtona muziko“ Gravaj komponaĵoj el ĉi tiu fazo estis „Rockin' in Rhythm“ kaj „Echoes of the Jungle“ same kiel svingpecoj „Ring Dem Bells“. Aldoniĝis melankoliaj pecoj kiel „Blue Mood“, „Blue Time“ kaj „Clouds in My Heart“, kiujn Collier nomas „paŝtelaĵoj“. La plej fama peco el ĉi tiu tendenco estis „Mood Indigo“, pri kiu Barney Bigard asertis, ke li verkis la plej multan de ĝi. Tiu ĉi titolo fariĝis la unua granda diskofuroraĵo. „Mood Indigo“ surbendiĝis dum tri registradoj ĝis decembro de 1930, en januaro de 1931 la suito „Creole Rhapsody“, la unua pli longa komponaĵo de Ellington, kiu estis disdonata sur du facojn de unu ŝelakdisko. Unua versio aperis en julio ĉe Brunswick kaj atingis nur rangon 18. Pli sukcesa estis la dua versio, surbendigita por Victor, kiu alsupris rangon 6 de la furoraĵo-ranglistoj.
En 1932 Ivie Anderson kiel kantistino de ODE anoncis per sia unua registraĵo „It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)“ la epokon de svingo. Ellington pli malfrue plurajn fojojn surdiskigis la kanton. Oni ofte asertis, ke ĉi tiu registraĵo kiel unua entenis la vorton “Swing“ en la titolo, sed tio jam en 1924 estis tiel je sonregistraĵo de la novorleana kornetisto Johnny De Droit („The Swing“) kaj en 1928 je „Georgia Swing“ de Jelly Roll Morton.
1935 – la svingobandoj
La stilo de ODE ne tute konformis kun la svingomodelo, kiu fondiĝis el la orkestrostilo de Fletcher Henderson. La bando de Ellington ja estis rigardata kiel svingobando, sed ne komplete laŭis al ĉi tiu modelo. En 1934 Freddie Jenkins kaj Arthur Whetsol forlasis pro sanproblemoj la bandon. Ilin anstataŭis Rex Stewart decembron de 1934 kaj komence de 1935 Charlie Allan, kiu tamen baldaŭ foriris, kiam jaron poste revenis Whetsol. En 1936 do lin anstataŭis Wallace Jones. Cootie Williams kaj Rex Stewart nun estis la trumpetisto-steluloj de la bando. Komence de 1935 basinstrumentisto Wellman Braud forlasis la bandon, anstataŭate de Billy Taylor. Mallonge poste Ellington alvenigis kroman basiston, Hayes Alvis (forironte en 1938). Freddie Guy transiris tiun tempon ekde banĝo al gitaro. Kiam li finfine foriris, Ellington ne plu okupigis la gitarvoĉon. En 1935 la ensemblo komencis verkis sonregistraĵojn ankaŭ per pli grandaj instrumentistaroj („The Duke's Men“). Motivigite per la sukceso de Benny Goodman, la elingtonaj muzikistoj Williams, Stewart, Bigard kaj Hodges surdiskigis muzikon respektive je propra nomo. Tiuj ĉi malgrandaj ensembloj liveris kelkajn el la plej bonaj ĵazregistraĵoj el tiu periodo. Dum ĉi tiu tempo, en kiu Ellington komponis relative malmultan, ekestis la suito „Reminiscing in Tempo“. Pro la artista fiasko dum la sekvontaj ok jaroj li ne komencis verkis pli longajn verkojn. Ekestis tamen mallongaj „konĉertoj“ por stelulaj solistoj kiel Cootie Williams, ekzemple „Echoes of Harlem“, kiu origine nomiĝis „Concerto for Cootie“. El ĉi tiu tempo devenas ankaŭ unu el la plej gravaj furoraĵoj de ODE nome „Caravan“, komponita de Tizol. Ĝi estis tipa ekzemplo por tio, ke la elingtonaj muzikistoj fordonis la rajtojn pri siaj pecoj je malmuta kompenso al Ellington kaj Mills. Tizol ankaŭ respondecis la pecon „Lost in Meditation“, estantan unu el la plej sukcesaj titoloj de la orkestro. En 1938 la bando muzikis en la novmalfermita Cotton Club ĉe Broadway. Ĉefa allogaĵo estis la titolo „Braggin’ in Brass“. En 1937 ODE denove ludis dum unu sezono en Cotton Club kaj en Teatro Apollo; ĝi ankaŭ prezentis en la kinofilmo „A Day at the Races“ de Fratoj Marx. La trumpetistaron dumtempe plifortigis Harold Shorty Baker, kiu poste inter 1943 kaj 1951 konstante membris en al bando. Gravaj komponaĵoj el ĉi tiu tempo estis Solitude (1934), „Diminuendo/Crescendo in Blue“ (1937), „Prelude to a Kiss“ kaj „I Let a Song Go Out of My Heart“.
1939: „The Blanton-Webster-Band“
Per pli malgrandaj instrumentistaroj tiutempe ekestis ĝis 1939 okdek kvar titoloj. La bandoj nomiĝis „Rex Stewart and his Fifty-second Street Stompers“ aŭ „Barney Bigard and his Jazzopators“; la personaro de la et-bandoj restis sufiĉe egala. Unu el la plej diskonataj sonregistraĵoj tiaspecaj estis „Jeep's Blues“ de Johnny Hodges. Marton de 1939 la bando ekiĝis al sukcesa vojaĝo tra Eŭropo; la alta kvanto da respekto kaj rekono de la komponisto Ellington instigis tiun ĉi post lia reveno. Tiel do li verkis siajn plej diskonatajn komponaĵojn kiel „Ko-Ko“, „Cotton Tail“, „C Jam Blues“ kaj „In a Mellotone“. En 1939 okazis la finfina rompo de la rilatoj kun Irving Mills. Samtempe la kontrakto kun Columbia finiĝis. Fine de la jaro 1939 Ellington transiris al diskeldonejo Victor, precipe ĉar li ne bone harmoniis kun John Hammond, kiu inklinis al tio, decide influi liajn muzikistojn. Tiutempe okazis interkonsento inter Earl Hines kaj Ellington pri la interŝanĝo de muzikistoj; la plej multaj el la kantistoj de Ellington antaŭe estis laborintaj ĉe Hines, ekzemple Ivie Anderson, Betty Roche kaj Ray Nance. Ellington kaj Hines komune selektis du baladokantistojn, Billy Eckstine, kiu iris al Hines, kaj Herb Jeffries, kiu eniris la elingtonan orkestron. „Flamingo“, ekestinta decembron de 1940, tiam estis „la unua ekzemplo por furoraĵodisko de nigrula kantisto kun vera balado.“
Je la jarŝanĝiĝo de 1940 al 1941 fariĝis gravaj ŝanĝoj: unua novalveninto estis Billy Strayhorn, kiu fariĝos helpanto de Ellington. Li verkis ne nur aregon da komponaĵoj por Ellington, sed ankaŭ ekzercmuzikigis la bandon kaj ludis pianon. La dua novulo estis juna kontrabasisto nome Jimmy Blanton, kio kaŭzis, ke Billy Taylor baldaŭ foriris. Blanton revoluciigis en la du jaroj de sia aneco la ludmanieron de la kontrabaso en ĵazo. La tri novalveninto estis same grava kiel Strayhorn kaj Blanton, nome Ben Webster. Intertempe la tenorsaksofono estis evoluinta al ĉefinstrumento de jazo. „La dungado de Webster donis al Ellington voĉon, kiun li neniam antaŭe estis posedinta, fortan, fumecan tenorsonon, por kompensi la elastan, pli malpezan voĉon de Johnny Hodges“, jen J.L. Collier. Fine de 1940 okazis la mita koncerto je Fargo en Norda Dakoto, kiu nur en 1978 aperis surdiske; En 1941 ODE muzikis en spektaklo je Los-Anĝeleso titole „Jump for Joy“. En la jaroj post 1940 ODE troviĝis sur la pinto; Jimmy Blanton kaj Ben Webster montriĝis kiel decida sona kaj ritma pliriĉigo de la bando. En la pridemandado de Down Beat la orkestro okupis la rangojn unu kaj du en la fako „svingobando“, en 1946 ĝi venkis en la fako „dolĉa bando“ kaj „svingobando“. En 1943, post la sonregistrada bojkoto, ĝi verkis sonregistraĵojn por aro da diskoj por Decca.
La 1940-aj jaroj
Ekde 1940 ekestis aro de la plej gravaj sonregistraĵoj de ODE, la 6-an de marto „Ko-Ko“, la 4-an de majo „Cotton Tail“ kaj „Never No Lament“ (pli malfrue „Don't Get Around Much Anymore“), la 22-an de julio „Harlem Airshaft“, krome la klasikaĵoj „Things Ain't That What They Used to Be“, komponita de la filo de Ellington, Mercer, „Warm Valley“, „In a Mellotone“ samkiel en 1941 la dua kaj definitiva rekonmelodio de ODE, „Take the "A" Train“, komponaĵo de Billy Strayhorn. La 26-an de junio 1942, mallonge antaŭ la registrado-malpermeso pro la muzikista striko, la peco „Main Stem“ surbendiĝis. Ekde 1943 okazis la ĉiujaraj koncertoj en Carnegie Hall. En la centro staris je tio suitoj kiel la plej grava verko de ĉi tiu fazo, la suito „Black, Brown and Beige“. Post 1944 la impeto de la bando (kaj per tio ankaŭ ĝia muzika povo) konsiderinde malkreskis, ankaŭ ĉar Ellington pli kaj pli sindediĉis al komponado.
Jam ekde 1940 la bando iom post iom diseriĝis; Cootie Williams estis fordungita de Benny Goodman. En la bando lin anstataŭis Ray Nance. En 1942 Blanton mortis kaj estis anstataŭata per Junior Raglin, kiu laboris en la bando ĝis 1947. En 1942 ankaŭ Barney Bigard foriris. Ellington dungis por li klarnetiston Shauncey Haughton, kiu estis laborinta ĉe Ella Fitzgerald. Post unun jaro li jam forlasis la orkestron, kiam li estis rekrutita de la armeo. Kiel anstataŭulo venis Jimmy Hamilton. Tiam Ben Webster pro kverelo forlasis la bandon. La sekva foriranto estis en 1944 Juan Tizol, ĉar Harry James promesis al li pli altan pagon. Ellington anstataŭis la tromboniston per Claude Jones, kiu restis kvar jarojn en ODE. Finfine Rex Stewart forlasis la bandon, komence mallongtempe someron de 1943, poste finfine decembron de 1945. En la jaro 1946 foriris aliaj muzikistoj de la malnova instrumentistaro: Otto Hardwick (ties postsekvanto fariĝis Russell Procope), du monatojn post foriro de Hardwick Tricky Sam Nanton mortis la 21-an de julio 1946. La perdo de Nanton signifis laŭ Ellington-biografo Collier la plej grandan damaĝon, ĉar multaj el la klasikaj pecoj ekde „East St. Louis Toodle-Oo“ ĝis „Ko-Ko“ dependis de la laboro de Nanton per la onorildampilo. Diversaj trombonistoj kiel Quentin Jackson aŭ Tyree Glenn enprenis lian lokon en la orkestro, sed neniu kapablis anstataŭi la elegian sonon de Nanton.
En 1942 Ivie Anderson, suferanta pro astmo, ne plu povis kanti. Ŝin anstataŭis Betty Roche, kiu restis en la bando preskaŭ la tutajn 1940-ajn jarojn. Samtempe Ellington ankoraŭ dungis la junan kantistinon Joya Sherrill. En 1945 ŝi lanĉis furoraĵon per „I’m Beginning to See the Light“. Krom tio ĝis 1943 laboris Herb Jeffries, poste Al Hibbler kiel kantistoj en la orkestro. Meze de la 1940-aj jaroj la personaro de la bando troviĝis en plena ĥaoso – ŝangoj intertempe okazis ĉiumonate. Inter 1942 kaj 1949 la orkestro surdiskigis kun 15 malsamaj trumpetistoj; alvenis diversaj anstataŭaj muzikistoj, ekzemple ankaŭ Dizzy Gillespie. Junior Raglin ja postsekvis al la mortinta Blanton, vera posteulo de Blanton fariĝis en 1945 finfine Oscar Pettiford, kiu tamen daŭre ĉeestis nur je la sonregistradoj ĝis la fino de 1947. Plej gravaj titoloj el ĉi tiu fazo estis krom „Black, Brown and Beige“ (1943) „Frustration“ (1944), „I'm Just a Lucky So and So“ kaj „Magenta Haze“ (1945).
Pro la foriro de Cootie Williams, Tricky Sam Nanton, Ben Webster, Jimmy Blanton, Barney Bigard kaj Rex Stewart al la orkestro mankis la individuaj voĉoj necesaj por la Ellington-Sono.
La malsupriĝo en 1946
La perdo de ĉi tiuj muzikistoj trafis la orkestron de Ellington en malfacila epokon por ĉiuj bandegoj; ankaŭ Woody Herman kaj Count Basie tiutempe devis draste malgrandigi siajn orkestrojn pro ekonomiaj kialoj. Duke Ellington daŭrigis koncentriĝi pri pli kaj pli koncerta programo, kiu radikis en svingo. Tio akrigis la situacion. Nun li ne povis allogi la pli bone salajratajn muzikistojn de aliaj bandoj. Taft Jordan kaj Wilbur De Paris forlasis la bandon en 1947, ĉar ili ne estis inklinaj akcepti reduktadon de siaj salajroj. Novembron de 1946 finiĝis la kontrakto kun Victor; post kelkaj fiaskoj kun firmaoj kiel Musicraft aŭ Sunrise Duke reiris aŭtunon de 1947 al diskeldonejo Columbia; en 1953 do li iris al Capitol.
En 1950 la personaro de la bando alarme ŝanĝiĝis de monato al monato; malofte du sinsekvaj registradoj havis la saman muzikistaron. Marton de 1951 Sonny Greer, Al Sears, Johnny Hodges kaj Lawrence Brown kune foriris, por labori en bando estrata de Hodge. Ĉi tiu foriro enigis la elingtonan orkestron en gravajn malfacilaĵojn. „La muzikistoj ekkonis, ke la bando fariĝis flankaĵo de la aliaj ambicioj, ĉefe de la komponado de pli longaj pecoj. La muzikistoj jam ne estis la steluloj en komuna entrepreno, sed dungitoj, kiuj devis fari, kion oni ordonis al ili“, priskribas Collier la tiaman situacion de la ensemblo. La bando de Hodges estis tamen nur modere sukcesa; post kvar jaroj la saksofonisto revenis al Ellington. Ankaŭ Lawrence Brown revenis iomete pli malfrue. Tuj post la foriro de Hodges oni aranĝis, ke Juan Tizol forlasis la bandon de Harry James, revenanta al Ellington. krome Tizol povis persvadi solistojn el la orkestro de Harry James, ekzemple saksofoniston Willie Smith kaj frapinstrumentiston Louie Bellson, aliĝi al ODE. Sed nek Smith nek Bellson restis longe ĉe Ellington; Bellson ekigis tamen per sia dinamika ludo gravajn impulsojn kaj enigis la komponaĵojn „The Halk Talks“ kaj „Skin Deep“ en la bandorepertuaron. Post foriro de Bellson en 1953 Butch Ballard kaj Dave Black okupis la lokon malantaŭ la frapinstrumentaro, ĝis kiam Sam Woodyard en 1956 aliĝis al la bando.
Ellington sukcesis dum la fruaj 1950-aj jaroj iom post iom stabiligi la instrumentistaron de la bando, kiu etikedis ekde 1953 ankaŭ kiel „Duke Ellington and his Famous Orchestra“. Baldaŭ li estis arigita kernan grupon, kiu ekde tiam nur malrapide ŝanĝiĝis: La trumpetistoj Cat Anderson kaj Clark Terry samkiel Quentin Jackson restis dum la jardeko en la bando. Eĉ pli longe restis la malnovaj bandanoj Jimmy Hamilton, Harry Carney kaj Russell Procope; en 1955 do revenis Johnny Hodges. Alvenis ankaŭ Willie Cook kaj Britt Woodman same kiel Jimmy Woode.
La ĵazfestivalo je Newport en 1956
Aparte grava estis la eniro de Paul Gonsalves en la elingtonan orkestron, kiu muzikis tie ĝis sia morto. Li anstataŭis saksofoniston Al Sears, kiu ekde 1943 ĝis 1951 estis en la bando, sed neniam estis elstara ĵazmuzikisto. Tiu ĉi iris al la novformita bando deHodges. Gonsalves fariĝis dum la lastaj 25 jaroj de la ekzisto de ODE unu el la ĉefsolistoj. Estis precipe la merito de Gonsalves, ke li „subite per unu bato ĉion ĉirkaŭŝiris“. En 1956 la elingtona orkestro ricevis la inviton, muziki dum la Newport Jazz Festival. Ellington havis la ideon, ke Paul Gonsalves ludu solaĵon inter la du aranĝitaj partoj de la peco „Diminuendo and Crescendo in Blue“. La aŭskultantoj perdis la sinregon; la reagoj de publiko kaj ĵazgazetaro estis entuziasmaj. Atestanto George Avakian priskribas la okazintaĵojn: „Proksimume en la mezo de la paŭla solado la homamaso fariĝis giganta, unueca, vivanta korpo, kiu ondume, kiel en gigantaj ondegoj reagis laŭ la muziko, kiu estis ludata antaŭ ĝi.“
La lasta bando
La meznokta horo en „Freebody Park“ je Newport alportis la turnon kaj revivigon de la bando. Nov-aliĝis al la bando frapinstrumentisto Sam Woodyard. Per nova kontrakto kun diskeldonejo Columbia kaj favorite per la komenco de la longludodiska periodo Duke Ellington havis la eblecon, surdiskigi kelkajn el siaj pli grandaj komponaĵoj, ekzemple Such Sweet Thunder. Samtempe la bandestro komencis per la tradicio, private surbendigi sonregistraĵojn de sia bando, kiuj pli malfrue aperis sub la titolo "The Private Collection". Post Hodges kaj Tizol ankaŭ Lawrence Brown 1960 revenis kaj restis ĝis 1970. Finfine Mercer Ellington sukcesis relogi Kution Williams. La saksofonistaro el Hodges, Hamilton, Carney, Gonsalves kaj Procope restis ekde 1955 ĝis 1968 neŝanĝite, ĝis kiam Hamilton forlasis la bandon, anstataŭate de Harold Ashby. Ankaŭ la trombonistaro estis stabila ekde 1962, konsistante el Lawrence Brown, Buster Cooper kaj Chuck Connors. Tamen la trumpetistaro ofte travivis ŝanĝojn; inter 1960 kaj la morto de Ellington en 1974 entute 22 trumpetistoj laboris en lia orkestro; alvenis arego da dumtempaj anstataŭantoj. En la jaro 1964 trumpetisto Mercer Ellington fariĝis konstanta bandano kaj koncertorganizanto de la bando. Pro la malpliiĝa intereso pri ĵazo en Usono proksimume 1965 la elingtona orkestro pli ofte koncertvojaĝis, ekzemple en 1964 al Japanujo, en 1966 al Nordafriko, en 1966 al Sudameriko, en 1969 al Orienteŭropo, en 1971 al Sovetunio kaj denove al Sudameriko. En la malfruaj 1960-aj jaroj Ellington enirigis la bandon je propraj kostoj en sonregistrejon, por elverki kun ĝi pecojn, kiuj je li troviĝis en la kompozicia proceso, aparte la pli longajn verkojn li sonregistrigis. Tiutempe ankaŭ ekestis sonregistraĵoj kun gastmuzikistoj, ekzemple kun Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, je pli malgranda muzikistaro kun Coleman Hawkins same kiel kun Count Basie. Majon de 1967 Billy Strayhorn mortis; kiel unu el la lastaj gravaj albumoj ekestis post lia morto aŭguston de 1967 la omaĝo al Strayhorn ...And His Mother Called Him Bill kun multaj komponaĵoj de la intima kunverkisto, ekzemple la lasta verko "Blood Count", ekestinta mallonge antaŭ lia morto, gastmuzikaĵo por Johnny Hodges.
Strayhorn estis intencinta, kontribui la aranĝaĵojn al la longe planita komuna albumo de la elingtona bando kun Frank Sinatra; Kiam decembron de 1967 fariĝis la registradoj, Billy May transprenis ĉi tiun taskon.
Daŭrigo de la bando fare de Mercer Ellington
Post la morto de Duke Ellington lia filo Mercer Ellington transprenis la estradon de la Orkestro Duke Ellington. Li entreprenis kun la orkestro du koncertvojaĝojn en Eŭropo (1975, 1977). Por la albumo Digital Duke (GRP Records, 1987) li ricevis Gremiojn, por Music Is My Mistress (Musicmasters, 1989) nomumadon por Grammy. Post la morto de Mercer Ellington en 1996 komence lia filino Mercedes transprenis la negocojn, pli malfrue lia filo Paul kaj Barrie Lee Hall la pli juna.
Afonso Bezerra
Afonso Bezerra estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1954, la municipo havas 10.594 loĝantojn.
Dj
La du-litera kombinaĵo Dj havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Kalmarludo (filma serio)
Kalmarludo (오징어 게임, Ojing-eo Geim) estas sudkorea filma serio kun Lee Jung-jae, Park Hae-soo, Oh Yeong-su, Wi Ha-joon, Jung Ho-yeon, Heo Sung-tae, Anupam Tripathi kaj Kim Joo-ryoung. La serio havas 9 epizodojn kaj estas ĉefrolita de aktoroj Hi-Soo Park kaj Li Yong-ja. La serio rakontas la historion de homoj, kiuj riskas siajn vivojn en mistera superviva ludo por 45,6 miliardoj da sudkoreaj gajnoj (ĉirkaŭ 38,7 milionoj da dolaroj).Ĝi estis dissendita la 17an de septembro 2021 de Netflix.
Intrigo
456 homoj, ĉiuj en serioza financa embaraso, estas invititaj ludi en mistera superviva konkurso, en stilo de Realeca televidserio. Ili konkurencas en serio de ses tradiciaj koreaj infanludoj, sed kun tordaĵoj en la intrigo kiuj alportas amasmortigaj rezultoj. Ili riskas siajn vivojn por konkurenci por monpremio kaj la revo fariĝi milionulo.
Kozimo la 1-a de Mediĉo
Kozimo la 1-a de Mediĉo (naskiĝis en Florenco, en la 12-a de junio 1519 - mortis en Florenco, en la 21-a de aprilo 1574) estis la dua Duko de Florenco inter 1537 kaj 1569, kiam li fariĝis la unua Granda Duko de Toskanio.
Kozimo fariĝis povoplena je sia 17-jariĝo, kiam la 26-jaraĝa duko, Aleksandro de Mediĉo (1510-1537) estis murdita, kaj la sola vira heredanto de Aleksandro estis nelegitima. Kozimo venis el tre malsimila branĉo de la familio, kaj estis preskaŭ nekonata en Florenco. Tamen, la plej influhavaj homoj de la urbo lin favoris, kaj multaj el ili esperis guberni kune kun li, tiamaniere ke ili povus riĉiĝi kostopage de la ŝtato. Sed, la afero ne realiĝis kiel ili pensis. Kozimo montriĝis forta, determinita, ruza, kaj ambicia, kaj baldaŭ malakceptis la dokumenton kiun li estis subskribinta, kie oni konfidis multe da povo al la Koncilio de la 48.
1006
En la jaro 1006 post Kristo okazis, interalie:
Babenhausen
Babenhausen havas diversajn signifojn:
Malaguilla
Malaguilla [malaGIĝa] (Malageto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 148 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 148, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Malaguilla, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Malaguilla kie oni falis al la nunaj 148.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo: Preĝejo kun platereskeca pordego, valora balustro de ĥorejo kaj romanika baptujo. Fontoj, nova kaj malnova, kaj lavejoj. En la «placeto de Palaco» de la strato Mayor, blazono sur la fasado de la domego de la iama senjoro de la zono.
Dk
La literkombino havas plurajn signifojn:
Ciutat de la Justícia (Metroo de Barcelono)
Ciutat de la Justícia (Ciutat de la Justícia; Ciudad de la Justicia) estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en L'Hospitalet de Llobregat. Ĝi estis malfermita la.
Listo de urboj de Bolivio
Geografio > Ameriko > Sudameriko > Bolivio > Listo de urboj de Bolivio< Urboj
Malnova egipta lingvo
Malnova egipta lingvo estis la stato de la Egipta lingvo uzata ekde la 26-a jarcento a.K. ĝis 20-a jarcento a.K. dum la Malnova Imperio kaj la Unua Meza Periodo. La Piramidaj Tekstoj estas la plej granda korpuso de literaturo verkita en tiu fazo de la lingvo. Tombomuroj de la elitaj egiptoj el tiu periodo portas membiografiajn verkojn reprezente la Malnovan Egipton.
23583 Křivský
23583 Křivský estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, sud-oriente de Prago).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa astronomo kaj meteologiisto Ladislav Křivský (1925–2007), kiu ĉefe laboris pri suna fiziko kaj problemoj de la rilatoj Suno - Tero. Aŭtoro de multenombraj sciencaj artikoloj kaj monografioj, li dediĉis multe de sia tempo al la popularigo de astronomio.
Nitrianske Sučany
Nitrianske Sučany, hungare Nyitraszucsány [njitrasuĉAnj], germane Sutschan estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1249 en formo "Zucsan". En 1828 loĝis tie 1011 vilaĝanoj en 145 domoj. Apude oni minadis marmoron. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nyitraszucsány 998 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nitrianske Sučany 1224 homoj, (1213 slovakoj).
Mapo de Fra Mauro
La Mapo de Fra Mauro, "konsiderata la plej granda memoraĵo de la mezepoka kartografio", estas mapo de la mondo farita ĉirkaŭ 1450 de la itala kartografiisto Fra Mauro. Ĝi estas cirkla planisfero desegnata sur pergameno kaj enkadrita en ligna kadro kiu estas ĉirkaŭ 2 por 2 metroj. La mapo estas mapo de la mondo kaj inkludas Azion, la Hindan Oceanon, Afrikon, Eŭropon kaj la Atlantikon. La mapo estas orientita kun la sudo je la pinto.
Pantoflo
Pantoflo estas piedvesto portata en la hejmo.
La pantoflo plej ofte estas pli malpeza kaj supla ol ordinara ŝuo. La pantoflo ne estas por uzi en malseka ĉirkaŭaĵo por tio oni uzas zoriojn.
Pantoflo antaŭ ĉio estas por ke la portanto havas pli da komforto: mola kaj varma je la piedoj, kaj facila por sur- kaj demeti. Estas pantofloj kiuj ĉirkaŭfermas la kalkanojn kaj pantofloj kiuj ne faras tion. Babuŝo neniam ĉirkaŭfermas la kalkanojn.
Prado-Muzeo
La Prado-Muzeo (Museo del Prado); prado signifas "herbejo") estas grava muzeo lokita en Madrido. Ĝi entenas kelkajn el la plej belaj kolektoj de eŭropaj pentraĵoj, datiĝantaj ekde la 14-a jarcento ĝis la komenco de la 19-a jarcento. La Prado-Muzeo estas unu el la plej grandaj muzeoj de la tuta mondo. Ĝi estas unu el plej gravaj kaj certe la 11a plej vizitata en la mondo en 2010.
Verkoj
La plej famaj kaj multnombraj verkoj estas tiuj de Diego Velazquez, Francisco de Goya kaj Hieronymus Bosch. Sed troviĝas ankaŭ en la muzeo pentraĵoj fare de El Greco, Petro Paŭlo Rubens, Giambattista Pittoni, Rafaelo, Tiziano, Bartolomé Esteban Murillo, Sandro Botticelli, Caravaggio, Albrecht Dürer, Melozzo da Forlì, Rembrandt kaj Paolo Veronese.
Oni montras ĉirkaŭ 1,150 verkojn el totalo de pli ol 8,600: la resto atendas en subteraj keloj pro spacomanko. La kerno devenas el reĝaj kolektoj, pro kio temas pri kolekto limigita al ties rilatoj kaj emoj. Mankas la enciklopedia tendenco de la Luvro, Hermitaĝo aŭ Nacia Galerio de Londono. El skoloj elstaras la hispana, flandra kaj itala (ĉefe venecia) kaj poste iome la franca kaj malpli la germana, nederlanda kaj brita (portretoj). Krom pentraĵoj estas ankaŭ skulptaĵoj kaj ornamaj artaĵoj.
Historio de la konstruaĵo
La ĉefan konstruaĵon oni starigis dum la reĝado de Karlo la 3-a, fare de la arkitekto Juan de Villanueva. Ĝi estis uzita kiel kavalieriar-estrarejo kaj kiel rezervo de pulvo por la soldatoj de Napoléon Bonaparte. La muzeo estis naciigita en 19-a de novembro 1819, samkiel la najbaraj konstruaĵoj en 1918.
Hiroaki Tajima
Hiroaki Tajima (田島 宏晃, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Honda, Jokohama FC kaj Sagawa Express Tokyo.
Kalkaneo
Kalkaneo aŭ kalkanosto estas la granda osto en la kalkano de la homa piedo. Ĝi havas ligon kun la astragalo. La plej grava tasko de la kalkaneo estas la amortizo de la pezo de la korpo dum ĉiu paŝo.
(86047) 1999 OY3
(86047) 1999 OY3 estas granda transneptuna objekto malkovrita la elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Orbito
Ĝi estas de la klaso de la kubevanoj: "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno kaj ebla ano de la Haŭmea familio; en tiu kazo, ĝi havus grandan albedon.
BAD
La vorto havas plurajn signifojn:
Mölsheim
Mölsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Plešivec (Dubá)
Plešivec situas en katastra teritorio Korce kun areo 6,13 km². La regiono troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko.
Nacia Instituto de Teknologio Nagaland
Nacia Instituto de Teknologio Nagaland (NIT Nagaland) (राष्ट्रीय प्रौद्योगिकी संस्थान नागालैंड) estas pli alta edukado teknologio mezlernejo jacas Dimapur en Nagaland, Barato. Ĝi estas unu el la 30 National Institutes of Technology. Nacia Instituto de Technolog, Nagaland estis starigita de la Registaro de Barato en 2009, kiel parto de la de la Dekunua Kvin-jara Plano (2007-2012) por imparting teknika edukado en la stato de Nagaland. Tiu jaro Registaro malfermis 10 novaj Nits en ĉiuj partoj de Barato. La mentoring respondeco de nia NIT Nagaland estis donita al NIT Silchar.
1007
En la jaro 1007 post Kristo okazis, interalie:
Nacia Instituto de Teknologio Nagaland
La unua Batch de NIT Nagaland (2010-2014) studis en NIT Silchar por du jaroj kaj fine la NIT Nagaland estis ŝanĝis al lia hejmo stato Nagaland en septembro 2012. NIT Nagaland estas federacie financita teknika universitato establita de Akto de la barata parlamento.
Origine, la mezlernejo estis komenci funkciado de portempa kampuso ĉe la Malnova PK Kompleksa ĉe Chumukedima, ĉirkaŭ 14 kilometroj (8,7 mejloj) de Dimapur, en januaro 2012, dum lando por permanenta kampuso estis akirita en la Niuland areo sed la loko selektado komitato estrita de speciala sekretario (Teknika Edukado), Ministerio de homaj rimedoj Disvolvado (MHRD), Ashok Thakur kaj direktoro, Mentor NIT (NIT Silchar), d-ro NV Deshpande, dum ilia 2-taga vizito al Nagaland januaro 14 & 15 lastaj, inspektis ambaŭ la Niuland kaj Chumukedima lokoj. La 15an de januaro posttagmeze, la teamo renkontis ĉefministro Neiphiu Rio ĉe lia residenciales oficejo en Kohima kaj informis la lasta ke la komitato estis elektita Chumukedima kiel la permanentan retejon por NIT Nagaland.
NIT Nagaland estas administrata de la NIT Nagaland Socio registrita sub la Socioj Akto. La instituto estas plene financita de la Ministerio de homaj rimedoj Disvolviĝo, Registaro de Barato. Nuntempe la registaro havas 3 UG cources en Inĝenierio nome Elektroniko & Komunikado Inĝenierio, Komputila Scienco kaj Inĝenierio kaj Elektra & Electonics Inĝenierio.
La 13 de oktobro, 2012, eksa Unio ministro de homaj rimedoj disvolviĝo, komunikado kaj informaj teknologioj Kapil Sibal inaŭgurita la NIT Nagaland ĉe Chumukedima. La NIT fondo sidiĝante funkcio ĉeestis ĉefministro Neiphiu Rio, Lok Sabha membro CL Ruala, supro funkciuloj de la ŝtata registaro kaj la sindikato HRD ministerio.
TTT-ejo: http://nitnagaland.ac.in/home/ Eniro Testo: - AIEEE Exam, flanka Entry
Arvada (Koloradio)
Geografio
Arvada situas sur montaro en la meza landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato, en la norda parto de la kantono. Denvero kaj Thornton (Koloradio) troviĝas po 16, Lakewood (Koloradio) 13, Westminster (Koloradio) 8 km.
Historio
En tiu loko oni trovis oron en 1850, sed la serĉado ne okazis longe. En 1859 la loko estis nomita Ralston, kie oni okupiĝis pri terkultivado, la orserĉantoj iris iomete pli for. En 1870 oni konstruis fervojajn trakojn tra la areo. Por eviti konfuzon kun aliaj komunumoj Ralston, ĝi baldaŭ estis renomita Arvada, kiu estis setlanto. Arvada urbiĝis en 1904. Ĝi evoluis kiel antaŭurbo de Denvero. En 2007 pafado okazis, 2 homoj mortis, multaj vundiĝis.
Trafiko
Loĝantoj de Arvada uzas internacian flughavenon de la proksima Denvero, krome estas proksime ankaŭ alia flughaveno. En la urbego aŭtobusoj de Denvero liveras la pasaĝerojn. La fervoja linio al Roka Montaro apartenas al la plej popularaj itineroj en Usono.
Líté
Líté estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň, proksimume 28 kilometrojn nordokcidente de Plzeň. Vivas ĉi tie. Konsisto de la municipo estas ankaŭ vilaĝo Spankov.
Ec
La literkombino havas plurajn signifojn:
Johano la 22-a
Johano la 22-a naskiĝis en 1249 en la urbo Cahors, sudokcidente de Francio. Lia vera nomo estas Jacques Duèze. Li estis elektita kiel papo en 1316. Li estis jam 71-jaraĝa, sed tamen restis papo dum 18 jaroj, ĝis 1334. Li loĝis en Avignon. Li precipe laboris por plibonigi la papan kaj eklezian administracion kaj faris ĝin pli efika.
Vivo
La filo de metiisto iĝis la kanceliero de Roberto de Napolo, en 1300 episkopo de Fréjus, en 1310 ĉefepiskopo de Avinjono, en 1312 kardinala episkopo de Porto kaj en 1316 finfine papo.
Liaj enmiksiĝoj en sekularajn aferojn en favoro de Francujo, nome liaj atakoj kontraŭ reĝo Ludoviko la bavaro (ekskomunikita en 1324 pro ties nevolo obei al la juĝadoj de la papo) protestigis la plej renomitajn juristojn tiutempe, ekz. Marsilius de Padovo. Ilin la papo reage ekskomunikis en 1327. Ankaŭ multaj franciskanoj batalis kontraŭ li kaj la bavaro Ludoviko nomumis eĉ kontraŭpapon en 1238 (Nikolao la 5-a): sed tiu papo arestitis kaj devigitis en 1330 demisii.
Pro liaj ŝantaĝoj kaj ekspluatoj de ekleziaj ratjoj pro financaj kialoj li sukcesis amasigi grandajn sumojn. Liaj nekutimaj kondutoj listigitis eĉ en la eklezia jurista libro Corpus iuris canonici.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 266-268, kio legeblas tie ĉi interrete.
Líté
Ekipaĵoj
En la municipo troviĝas baniĝejo kun ekstera naĝejo kun dimensio 40 oble 30 metroj.
1008
En la jaro 1008 post Kristo okazis, interalie:
2621 Goto
2621 Goto estas mezgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan entrepreniston pri optiko Seizo Goto.
Oni ne konfuzu ĝin kun 1049 Gotho.
László Bélteky
László BÉLTEKY [be:lteki] estis hungara poeto, redaktoro. Li naskiĝis en Székelyhíd la 2-an de aprilo 1909 kaj mortis la 12-an de aprilo 1995 en Budapeŝto.
Kariero
László Bélteky estis studento inter 1929 kaj 1931 de la Komerca Akademio de Kluĵo. Li debutis kiel ĵurnalisto ĉe la gazeto Ellenzék, de 1932 li estis interna kunlaboranto de Erdélyi Lapok, de 1934 de Erdélyi Néplap, de 1942 respondecredaktoro de Estilap de Oradea, poste de 1943 interna kunlaboranto de Magyar Nemzet de Budapeŝto. Post la dua mondmilito li daŭrigis sian ĵurnalistan kerieron en Budapeŝto
Julio Caro Baroja
Julio Caro Baroja (naskiĝinta la en Madrido; mortinta la  en Bera de Bidasoa, Navaro) estis antropologo, historiisto, lingvistikisto, folkloristo kaj eseisto de Hispanio, nevo de la fama verkisto Pío Baroja kaj de la pentristo kaj verkisto Ricardo Baroja.
PEJ
La tri-litera kombinaĵo PEJ povas signifi la jenajn:
Julio Caro Baroja
Li estis ankaŭ filo de la eldonisto Rafael Caro Raggio kaj de Carmen Baroja kaj frato de la dokumentisto, etnografo kaj verkisto Pío Caro Baroja, li estis disĉiplo de Telesforo Aranzadi, José Miguel de Barandiarán, Hermann Trimborn kaj Hugo Obermaier, kiuj gvidis lin survoje al la historio kaj etnografio.
Li doktoriĝis pri antikva Historio en la Universitato de Madrido, kie li por mallonga tempo laboris kiel instruisto. Poste li iĝis la estro de la Muzeo de la Hispana Popolo de Madrido. Pro diversaj kialoj, kaj personaj kaj cirkonstancaj, li restis marĝene de la universitato, krom en du mallongaj periodoj, unu en Coímbra kaj alia, pli malfrue, en Eŭskio. Li entreprenis plurajn vojaĝojn kaj en Hispanio kaj en aliaj landoj, kun longaj restadoj en Usono kaj Britio (inter 1951 kaj 1953).
En siaj unuaj libroj li montras sintezon de la hispana etnologio kaj specife de la eŭska: La popoloj de la nordo de la Iberia duoninsulo (1943), La popoloj de Hispanio (1946), La eŭskoj (1949).
Li estis akademiano de la Real Academia Española, de la Reĝa Akademio de Historio kaj de la Akademio de la Eŭska Lingvo. Li ricevis la premion Premio Princo de Asturio pri Sociaj Sciencoj (1983), la Ora Medalo pro Merito en la Belartoj (1984), la Nacia Premio de la Hispana Beletro, la Internacia Premio Menéndez Pelayo (1989) kaj la Premio Princo de Viana de la Kulturo (1989).
Omaĝe al li, placo en la eŭska urbo San Sebastián portas lian nomon kaj ankaŭ kvar institutoj, unu en Geĉo (Biskajo) en 1981, alia en Fuenlabrada (Madrida Regiono), unu en Pamplono (Navaro), kaj alia en Malago (Andaluzio).
Dz
La literkombino havas plurajn signifojn:
2-a distrikto de Budapeŝto
La 2-a distrikto de Budapeŝto estas administra unuo en la hungara ĉefurbo. Ĝia parto estas la fama Rózsadomb [rOzadomb], kiu estis/estas ŝatata loĝloko de riĉeguloj. Tiu urboparto estas pulmo de la ĉefurbo.
La loknomo Rózsadomb signifas: monteto pri rozo. Tio devenas el la turka regado, kiam turko kultivis tie rozojn. Apartenas al tiu distrikto iamaj vilaĝoj kaj aliaj loĝlokoj Adyliget, Kurucles, Lipótmező (=kampo de Leopoldo), Pasarét (herbejo de paŝao), Hűvösvölgy, Máriaremete, Újlak, Pesthidegkút, montoj Hárshegy kaj Szemlőhegy.
Situo
La distrikto situas centre kaj norde de la ĉefurbo laŭ dekstra bordo de Danubo sur montoj. La plej altaj montoj estas: Hármashatár-hegy (495 m), Hárs-hegy (454 m), Vihar hegy (453 m), Felső-Kecske-hegy (443 m) kaj Látó-hegy (376 m). La nomdonanta Rózsadomb estas nur monteto preskaŭ apud Danubo.
Historio
Post formiĝo de la ĉefurbo Rózsadomb kaj ankaŭ Pasarét iĝis luksa zono. La ceteraj partoj estis satataj ekskursejoj, sed nuntempe la tuta distrikto luksiĝas. En tiu distrikto funkcias la plej granda vendejego, 11 bazlernejoj, 2 muzikaj lernejoj, 10 infanĝardenoj kaj 6 gimnazioj.
Ĝemelkomunumoj
Budapest
924 Toni
924 Toni estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon "Toni", virina antaŭnomo sen precizita kialigo.
Água Nova
Água Nova estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 2.952 loĝantojn.
Zenóbia Zorkóczy
ZORKÓCZY Zenóbia (pro. zorko:ci) estas rumania hungara aktorino, deklamistino naskita en Odorheiu Secuiesc la 19-an de decembro 1971.
Kariero
Zenóbia Zorkóczi finis en 2000 aktorfakon en UBB de Kluĵo. Ŝi ludis en 1989-1990 en Sfântu Gheorghe, en jaroj 1990-1992 en Gheorgheni, en 2000-2001 en Temeŝvaro. Nuntempe ŝi estas gvidantino de Fonduso Róza Laborfalvi de Covasna. Ŝi estas liberprofesia aktorino.
Metrostacio Generalo Andranik
Generalo Andranik (armene: Զորավար Անդրանիկ) antaŭe nomata Hoktemberjan, estas unu el la stacioj de la metroo de Erevano. Ĝi malfermiĝis al la publiko la 26-an de septembro 1989. Fronte de ĝi troviĝas la katedralo de Erevano kaj statuo de la generalo Andranik Ozanjan de kiu ĝi prenas sian nomon. La stacio estas apenaŭ ornamata kompare kun aliaj stacioj.
Ee
La literkombino havas plurajn signifojn:
Mijazaŭa Kenĝi
MIJAZAŬA Kenĝi (ankaŭ Miyazawa Kenzi, japane: 宮沢 賢治 aŭ 宮澤 賢治 [Mijazaŭa Kenĝi], 27-a de aŭgusto 1896–21-a de septembro 1933) estis poemisto kaj verkisto de fabeloj pro infanoj en la malfrua Taiŝo- kaj la frua Ŝova-epokoj. Li ankaŭ estis vegetarano, violonĉelisto, pia budhisto, utopia socia aktivisto, kaj esperantisto. Hobie li estis pentristo, muzikisto kaj mineralogo.
Vivo
Poste li eksiĝis kaj inkliniĝis al verkado. En lia vivanteco, nur unu poemaro Haru to Syura kaj unu fabelaro estis eldonitaj, sed postmorte, pli da poemaroj kaj fabelaroj estis eldonitaj, kaj li fariĝis ŝatata poeto-fabelisto inter japanoj. Li ankaŭ eklernis Esperanton, kaj tradukis kelkaj de liaj verkoj al la lingvo. Oni trovis tiun manuskriptojn post lia morto.
Li amis sian hejmlokon, kaj la scenoj de liaj verkoj ofte estas en la fikcia loko Ihatov aŭ Ihatovo, kiu devenis de Iŭate. Tiu aldono de '-o' al la fikcia loknomo kredeble estas influo de esperanta finaĵo de substantivo.
Spirito de liaj verkoj: Mijazaŭa, kiu estis budhisto, sentis, ke ĉiuj vivantaĵoj estas kiel fratoj, kaj ke maleblas al personoj atingi veran feliĉon ĝis tiam ili ne pricelas tiom egale la feliĉon de ĉiuj kaj ĉiaj aliaj vivantaĵoj samtempe. Je Mijazaŭa tio ne estis nur ideo: dum li vagis sur montetoj kaj kampoj, li ofte forgesis sin tute en kontempli al bestoj, plantoj, ŝtonoj, vento, nuboj, ĉielarkoj, steloj. li trovis ĝojon simpatiante je la natura mondo. Tial liaj historioj estas plenaj per ĉiaj estaĵoj, kiuj rilatas nature kaj frate.
Li mortis pro la pulma inflamo kaj tuberkulozo kiel 37-jaraĝa.
BAE
La vorto havas plurajn signifojn:
Mijazaŭa Kenĝi
Esperanto
Lin interesis Esperanto. Laŭ Jouko Lindstedt, li interesigis pri Esperanto tra renkonto kun finnlanda esperantisto, esploristo, sciencisto kaj diplomato en Japanio, Gustaf John Ramstedt, kaj laŭ Sibayama Zyun'iti, li eklernis ĝin en 1926, sed li neniam atingis altan lingvan nivelon.
Li provis traduki kelkajn el siaj verkoj en Esperanto, kiu oni publikigis longe post lia morto, en 1953. Li cetere uzis en sia verko multajn vortojn influitajn de Esperanto – kiel la o-sufikso en ”Ihatovo” (kune kun ”Ihatov” nomo de ofta fikcia loko en liaj verkoj). Post lia morto liaj verkoj estis tradukitaj en Esperanton interalie de Konisi Gaku.
En la jaro 2014 en la populara japana film-serio Sakura – jiken o kiku onna, en la 3-a ero de tiu filmserio estis referencoj al Mijazaŭa kaj al Esperanto.
Minijupo
Minijupo, aŭ mini-jupo, estas jupo tre super la genuoj, proksima al la gluteoj. Se la supraĵo kaj jupo formas unu tutaĵon, tiam temas pri mini-robo. Mikro-jupoj estas treege kurtaj, kaj plej ofte nur portataj por publikaj eventoj.
Mini-jupoj estis inventitaj de Mary Quant, kiu ankaŭ inventis kaj promociis kurtkalsonojn (hot pants). Estas malkonsento pri kiu havis la ideon unue; kelkaj parolas pri André Courrèges aŭ John Bates. La kurta kaj ĉiam pli kurta jupo jam evoluis inter modemaj junaj virinoj: la dezajnistoj kiuj adaptis ĝin nur helpis disvastigi la stilon. Rilate al Quant, ŝi donis al ĝi nomon. Mary Quant nomis la mini-jupon laŭ la nomo de sia preferata aŭto, la Mini. Ŝi tiel ŝatis la aŭton, ke ŝi havis iun speciale dezajnitan por ŝi.
FE-Schrift
FE-Schrift [efeŝrift] estas tiparo, kiun ekde la jaro 2000 uzas la germanaj aŭto-kodoj. La nomo estas mallongigo de fälschungs-erschwerende Schrift (germane: skribo/tiparo malfaciliganta falsadon).
Kompare al la antaŭe uzata tiparo, "FE" havas du apartajn ecojn, el kiuj nur unu eniris la nomon:
La tiparon desegnis Karlgeorg Hoefer komisie de la germana aŭtoritato pri vojoj, Bundesanstalt für Straßenwesen. Kelkaj aliaj landoj transprenis la tiparon aŭ evoluigis similan por siaj aŭtoŝildoj.