cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malvagna
Malvagna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castiglione di Sicilia (CT), Francavilla di Sicilia, Mojo Alcantara, Montalbano Elicona kaj Roccella Valdemone.
Valtiendas
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formata de loĝlokoj Valtiendas, Pecharromán kaj Caserío de San José, okupas totalan areon de 38,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 79 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ milon el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 76 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Sacramenia, Haza, Torreadrada, Pecharromán kaj Fuentesoto.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
3522 Becker
3522 Becker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la Finnlanda verkisto kaj filologo Reinhold von Becker (1788–1858), unu el tiuj kiuj kolektis finnajn popolkantojn per kiuj estis komponita la Kalevala.
Godo Lieberg
Godo LIEBERG (naskiĝinta la en Kaarma/Karmel sur la insulo Saaremaa/Ösel, mortinta la  en Bochum ) estis germana-estona filologo kaj universitata profesoro el familio de germanaj baltoj.
Vivo
Godo Lieberg studis post la Dua mondmilito klasikan filologion ĉe la altlernejoj de Göttingen kaj Tübingen, kie li doktoriĝis en 1954 ĉe Wolfgang Schadewaldt. En 1960 Lieberg iris Romon kaj habilitiĝis en 1962 en Tübingen. En 1965 li sekvis vokon je la ĵus fondita Ruhr-Universitato de Bochum je la katedro pri latinistiko. En 1981 li ekdeĵoris en Sieno. Post emeritiĝo li daŭre laboris kiel docentadkomisiito ĉe la universitato de Bochum.
Fokusoj sciencaj
Liaj sciencaj interesoj koncentriĝis pri la latinlingva poezio de (Katulo kaj Tibulo) kaj pri verkoj de Julio Cezaro. En sia disertaĵo li estis okupiĝinta pri la aristotela idearo pri hedonismo. Krome Lieberg engaĝiĝis pri la viva uzo de la latina lingvo. Li ankaŭ verkis kontribuaĵojn por la novlatinaj gazetoj Vox Latina, Melissa kaj Latinitas.
Li estis edzo de Marisa Lieberg fraŭline Dal Lago (1930-2013) ekde decembro 1956.
Gravelbourg
Gravelbourg estas malgranda multkultura urbeto en la sud-centra Saskaĉevano, Kanado. Ĝi situas iome okcidente de la Rivero Wood ĉe la vojkruco de provincaj vojoj Saskaĉevana Vojo 43 kaj Saskaĉevana Vojo 58 proksimume 125 km for de Moose Jaw, Swift Current kaj la usona landlimo.
La regiono servis kiel pado por popoloj de la Unuaj Nacioj antaŭ multaj jaroj, kaj estis ankaŭ integritaj en la Ruĝmantela Vojeto de la 19-a jarcento. Gravelbourg nun estas grava ligo sur la Trans-Kanada Vojeto de la 21-a jarcento.
Historio
Gravelbourg estis setlita en la fruaj 1900-oj kaj estis unu el la franc-blokaj setlejoj de la Gravelbourg-Lafleche-Meyronne regiono en sud-okcidenta Saskaĉevano. En 1930 ĝi fariĝis la katederala urbo de la rom-katolika diocezo de Gravelbourg.
Gravelbourg portas la nomon de sia fondinto Abbe Louis-Pierre Gravel. Louis-Pierre Gravel, kiu estis nomumita Persono de Nacia Historia Signifo en 1956. La enskribaĵo sur la monumento en Gravelbourg konstruita en 1958 por honori lin legiĝas:
"Inter 1906 kaj 1926 pli ol 10 000 Kanadaj civitanoj, multaj el kiuj estis loĝantaj en Usono, respondis al la voko de Pastro Louis-Pierre Gravel por fari siajn hejmojn sur la larĝaj ebenaĵoj de Saskaĉevano kie ili konstruis urbetojn kaj establis franc-parolajn kulturajn instancojn."
Gravelbourg festis sian centjariĝon en 2006.
Gravelbourg festas siajn multajn kulturojn dum ties ĉiujara Summer Solstice Festival d'été.
Historiaj Konstruaĵoj
Pluraj heredaĵaj konstruaĵoj situas en la komunumon.
La Rom-Katolika Katederalo, Nia Senjorino de Alpreno en Ĉielon, la iama Monaĥinejo de Jesuo kaj Mario, kaj la iama Loĝejo de la Episkopo estis nomumitaj la Nacia Historia Situo de Kanado de Ekleziaj Konstruaĵoj en Gravelbourg en 1995.
Gravelbourg-a Kortumejo, Paviliono de Kolegio Mathieu, Gravelbourg-a Poŝtejo, Teatro Gajeco, kaj Kanada Nacia Stacidomo estis ankaŭ listigitaj kiel heredaĵaj situoj.
Neŭra reto
Neŭra reto aŭ neŭrona reto povas rilati al:
25414 Cherkassky
25414 Cherkassky estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Sheng Cherkassky, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Edina High School de Edina (Minesoto).
Harris
Harris povas interalie rilati al
kaj al
Bürüs
Bürüs [buruŝ], kroate Biriš estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Várad situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Szigetvár troviĝas 12, Sellye 15, Szentlőrinc 24, Barcs 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1479 laŭ tiama hungara ortografio "Bewres", supozante apartenanta al fortikaĵo de Barcs. La loĝantaro dum la turkoj ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Bürüs migra poŝto servas.
Drew Barrymore
Drew BARRYMORE (naskiĝis ) estas usona aktorino. Ŝi naskiĝis en aktora familio kaj estas la nepino de la aktoro John Drew Barrymore. Ŝia baptopatro estas Steven Spielberg. Nun ŝi havas jarojn.
Naskiĝinte en Culver City, Kalifornio, ŝi aperis jam kiel suĉinfano (11 monatoj) en hundofuraĝa reklamo. Ŝi aperis en aĝo de kvin jaroj unuafoje en filmo. Famon ŝi akiris en la jaro 1982, kvankam ŝi nur havis epizodan rolon en la filmo E.T. - the Extra-Terrestrial.
La frua famo tamen ne havis nur bonajn efikojn: En la aĝo de naŭ jaroj Drew Barrymore komencis konsumi alkoholon, aliaj drogoj sekvis. Tiun ĉi vivperiodon, sian perditan infanecon, ŝi poste priskribis en sia membiografio Little Girl Lost (1990).
En la 1990-aj jaroj Drew Barrymore revenis al la filmlaboro.
NGC 5618
NGC 5618 (aliaj indikoj — UGC 9250, MCG 0-37-5, ZWG 19.26, PGC 51603) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Archie Bunker
Archibald "Archie" Bunker estas la ĉeffiguro en la komedia televidserio All in the Family kaj ĝia daŭrigo Archie Bunker's Place, serio produktita en Usono en la 70-aj kaj 80-aj jaroj de la 20-a jarcento. Archie, interpretita de la usona aktoro Carol O'Connor, estas mezaĝa viro, laboristo, konservativa, rasisma kaj plena de antaŭjuĝoj, kiu havas problemojn por akcepti la ŝanĝojn kaj novigojn en la mondo. En 2005, la distra kanalo " Bravo " elektis Archie kiel la plej amuzan televidfiguron de ĉiuj tempoj.
Evoluo de la rolulo
La televidserio All in the Family elsendiĝis en 1971 kaj subite iĝis treega sukceso. La serio rondiris ĉirkaŭ la rolulo de Archie - pli maljuna blankulo, blukolumisto (iama skipestro ĉe ŝipkonstruejo), kiu deĵoris en la Usona Aerarmeo en Dua Mondmilito kaj tiam vivis kun sia edzino, filino kaj bofilo en Kvinzo, Novjorko. Liaj rolulaj trajtoj reflektis la bildon de la konservativa usonano - Archie estas konservativa, grumblema, cinika, ŝovinisma, rasisma, patriota kaj antaŭjuĝema tipo rilate al multaj malplimultaj grupoj en Usono. La plej multaj el la epizodoj de la serio traktis la konfliktojn de Archie kun la mondo: liaj nigraj najbaroj ("La Jeffersons"), lia stulta kaj plorema filino Gloria (Sally Strathers), lia obeema edzino Edith (Jean Stapleton) kaj precipe lia bofilo, Michael Stivick ("Brasikokapo", en la buŝo de Archie) kiu vivas je la elspezo de Archie kaj predikas al Archie pri socialismo, rolita fare de Rob Reiner (kiu poste iĝis sukcesa kinoreĝisoro), kiu simbolis ĉion, kion Archie abomenis: liberalismo, justeco, socialismo., Intelektueco, longa hararo, kaj poloj.
Lantos
Lantos:
Archie Bunker
Evoluo de la rolulo
Alia fakto kiu aldonis al la humuro de Archie estis la fakto ke malgraŭ liaj rasismaj sentoj, Archie malestimis perforton. Tiel, en la epizodo "Archie kaj la KKK", amiko invitis Archie al "kristana klubo" kiu montriĝis por la loka branĉo de la Ku-Kluks-Klano. Archie tuj malakceptis la grupon, kun la sama malestimo kun kiu li ankaŭ malakceptis ŝiajn malamantojn, kaj eĉ provis malhelpi ŝin bruligi krucojn antaŭ la fenestro de Mikaelo.
La simpatio kiun Archie gajnis kondukis al laŭpaŝa moliĝo de liaj rolicioj. Archie daŭre insultis kaj pikis, sed io el la intenseco de lia malamo forvelkis kun la tempo. En la naŭa sezono de la serio, Archie kaj Edith adoptis la judan nevinon de Edith - okazaĵon kiu estis nepensebla en la unua sezono de la serio. En la daŭrigo, Archie Banker's Place (drinkejo - restoracio), la partnero de Archie estas judo nomita Marie Klein (Martin Balsam) kaj Archie mem laborigas nigran vartiston por sia nepo.
Inspiro
La rolulo de Archie estis inspirita de la rolulo "Alf Garnet" - la rasisma kaj malvastmensa protagonisto de la brita serio Till Death Do Us Part, sur kiu baziĝis la serio "All in the Family". Archie Banker mem estis la inspiro por la rolulo de Al Bundy de la serio Married Plus, por la rolulo de Eric Cartman de South Park.
Sándor Bernáthy
Sándor Bernáthy [ŝAndor bernAti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernáthy Sándor estis hungara grafikisto, pentristo, gitaristo. Lia familia nomvarianto estis Bernáth y [bernAt ipsilon], lia origina nomo estis Bernáth.
Sándor Bernáthy naskiĝis la  en Szihalom, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Bernáthy frekventis mezlernejon en Miskolc, poste li laboris en pluraj fabrikoj en la sama urbo. En 1971 li translokiĝis en Budapeŝton, post 4 jaroj li estis konata figuro de la avangardo. En 1980 li fondis gitaristan rokgrupon, baldaŭ li estis membro de aliaj gitaristoj. Li okupiĝis ankaŭ pri grafikaĵoj, afiŝoj, fotoj, eĉ pentraĵoj. En la 1990-aj jaroj li estis fondinto-gvidanto de la hungara tekno-muziko. Li instalis ankaŭ junularajn amuzejojn, kelfoje li uzis la pseŭdonomojn Bernáthy & Son kaj Jean d'Art. Li ricevis premion en 2011. Lia filo estis aktiva muzikisto.
Kevedo (Ekvadoro)
Quevedo [kebEdo] estas urbo en la vasta marborda ebenaĵo de Ekvadoro, okcidente de la Andoj. Ĝi apartenas al la provinco Los Ríos. Laŭ la stato de 2001 la urbo havis 120 379 loĝantojn. Sian nomon la urbo ekhavis honore al la hispanlingva verkisto Francisco de Quevedo.
En distanco de 237 kilometroj sudokcidente de la ekvadora ĉefurbo Kito kaj de 183 kilometroj nordoriente de la ĉefa ekvadora havenurbo Guayaquil, Quevedo estas inter la plej rapide kreskantaj urboj de Ekvadoro. Ĝi aparte konatas pro sia agrikultura tradicio: la urbo estas inter la tutmonde gvidaj elportejoj de bananoj, kakao, marakujoj kaj kafofaboj.
Kvankam la urbo ne situas marborde, la geografia situo igas la urbon grava transporta vojnodo inter la ĉefaj marbordaj urboj kiel Guayaquil, Santo Domingo de los Colorados and Manta kaj la urboj en la altebenaĵo de la Andoj kiel Ambato kaj Kito. Pro sia lokiĝo okcidente de la Andoj kaj borde de la rivero Vinces, grava akvovojo fluanta en la Pacifikan Oceanon, la urbo estas ripete minacata per inundoj. La urbo havas tropikan humidan klimaton, kiu kombine kun fekunda vulkana grundo tre favorigas agrikulturon.
Starkenburg
Starkenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hegedűs
Hegedűs (hegedy:ŝ), Hegedüs estas hungara familia nomo kun signifo violonisto.
Albligen
Albligen estis ĝis la 31-a de decembro 2010 komunumo de la distrikto Schwarzenburg kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 Albligen estis kunigita kun la komunumo Wahlern al la nova komunumo Schwarzenburg. Ĝi havis 465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Albligen situas kiel sola komunumo de la distrikto Schwarzenburg okcidente de la rivero Sense, kiu formas en oriento la limon inter Albligen kaj la najbara komunumo Wahlern. La aliaj du najbarkomunumoj de Albligen situas ambaŭ en Kantono Friburgo, nome Ueberstorf kaj Heitenried.
Albligen konsistas krom el la vilaĝo Albligen mem el la vilaĝetoj kaj setlejoj Harris, Wallismatt kaj Änetmoos.
Trafiko
Albligen situas ĉe la ĉefstrato de Schwarzenburg al Flamatt. Per poŝtaŭtolinio sur ĉi-tiu strato la komunumo estas ligita al la publika trafikreto de Svislando.
Historio
En la municipo Harris estis trovitaj restaĵoj de romia setlejo.
La unua dokumenta mencio de Albligen datiĝas el la jaro 1148 sub la nomo Albenon. En la jaro 1423 Albligen fariĝis kiel parto de la ĝis tiam savoja regnejo Grasburg komuna posedaĵo de la urboj Berno kaj Friburgo. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Albligen fariĝis komunumo de Kantono Berno.
La 18-an de novembro 2008 la loĝantaro de Albligen decidis eknegoci kun la najbara komunumo Wahlern pri eventuala kuniĝo de la du komunumoj.
Distrikto Teltow-Fläming
La distrikto Teltow-Fläming (germane: Landkreis) situas en la sudo de la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Sian nomon ĝi havas de la urbo Teltow en la nordo de la distrikto, kiu estas la plej granda loĝloko de la teritorio, kaj de la sabla altejo kaj historia regiono Fläming, al kiu apartenas la suda parto de la distrikto. La urbo Luckenwalde estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 2 092,03 kvadrataj kilometroj fine de loĝis  homoj; do meznombre 76 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Brandenburgio la koncerna nombro estas 87, en Germanio 231. La nuna distrikto ekestis en decembro 1993, kiam kuniĝis la ĝistiamaj distriktoj Jüterbog, Luckenwalde kaj Zossen. En la sekva skema mapo la distrikto Teltow-Fläming estas signita per 13.
Najbaraj distriktoj estas oriente Dahme-Spreewald (2), sude Elbe-Elster (3), okcidente Potsdam-Mittelmark (10) kaj la saksa distrikto Wittenberg. Norde limas Berlino.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
Post administra reformo de la jaro 2003, kiu reduktis la nombron de memstaraj komunumoj, la distrikto ankoraŭ konsistas el 16 komunumoj, el ili 7 kun urbaj rajtoj.
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Urboj
¹ urbo kun membreco en komunumaro
Neurbaj komunumoj sen membreco en komunumaro
Komunumaro kaj membraj komunumoj
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn kun la urbodistrikto Tempelhof-Schöneberg de Berlino.
Vicreĝlando de Peruo
La vicreĝlando de Peruo, kiu unue nomiĝis vicreĝlando de Nova Kastilio (Virreinato del Perú respektive Virreinato de Nueva Castillia), estis hispana kolonio en Sudameriko. Ĝi fondiĝis en la jaro 1542 kaj komence ampleksis la plej grandan parton de la sudamerika teritorio kontrolata per la Hispana Reĝlando, ĝis per la fondiĝo de la vicreĝlando de Nova Granado (nuntempe Kolombio, Ekvadoro, Panamo kaj Venezuelo, la lasta lando antaŭe estis parto de la vicreĝlando Nova Hispanio) en 1717 kaj per la fondiĝo de la vicreĝlando de Río de la Plata (Argentino, Bolivio, Paragvajo kaj Urugvajo) en 1776 ĝi perdis je grandeco. La vicreĝlando pereis, kiam en 1818 sendependiĝis la ŝtato Ĉilio kaj en 1821 la ŝtato Peruo.
Dum la 17-a jarcento la vicreĝlando ampleksis ses reĝajn provincajn administrajn unuojn, tiutempe nomataj Real Audiencia: Panamá, Santa Fé de Bogotá (Kolombio), Real Audiencia de Quito (Ekvadoro), Limo (nuntempa Peruo), Charcas (Bolivio, Paragvajo, Argentino kaj Urugvajo) kaj Ĉilio.
Antaŭkolumba epoko
La areo de la pliposta vicreĝlandoe ampleksis la teritoriojn de diversaj antaŭkolumbaj socioj, kiuj parte havis simplan triban organiziĝon, en la kazo de la inkaa imperio tamen ankaŭ karakteriziĝis per komplikaj ŝtataj strukturoj.
Komence de la 11-a jarcento inter la ajmaroj, la indiĝenaj loĝantoj de la Lago Titikako, laŭlegende aperis homo de nomo Manco Cápac, kiu nomis sin filo de la suno, konstruigis la urbon Cuzco kaj kun sia same mita edzino Mama Ocllo laŭlegende fondis la imperion de la inkaoj. La inkaaj imperiestroj post li per konkero de najbaraj triboj pli kaj pli grandigis la imperion tie, ke en la momento de sia pereo ĝi ampleksis la areon de Kito norde ĝis la rivero Río Maule en Ĉilio kaj de la Pacifika Oceano okcidente ĝis la praarbaroj de la regiono Marañón oriente.
Observatorio de la Universitato Harvard
La Observatorio de la Universitato Harvard (Harvard College Observatory, mallongigita HCO) estas institucio, kiu mastrumas grupon da konstruaĵoj kaj instrumentoj de astronomia esploro por la departemento pri astronomio de la Universitato Harvard, en Kembriĝo (Masaĉuseco, Usono). (koordinatoj : ; MPC kodo : 802 ).
Vicreĝlando de Peruo
Malkovro fare de la soldataro de Francisco Pizarro kaj konkero de la inkaoj
Post kiam la hispanoj en Centra Ameriko dum 1522 aŭdis pri potenca imperio en la sudo, kiun ili laŭ la unue atingita regioneto Biru nomis Peruo, la konkeristo Francisco Pizarro, la aventuristo Diego de Almagro kaj la katolika pastro Hernando de Luque en 1524 el Panamo ekorganiziĝis esplorajn vojaĝojn. Per du simplaj ŝipoj kaj 114 armitaj maristoj Pizarro kaj Almagro velŝipis suden ĉe la okcidenta marbordo de Sudameriko, sed en 1924 nur avanĉis ĝis la regioneto Biru kaj en 1526 ĝis Tumbes, sed tiam ambaŭkaze revelis al Panamo, ĉar ŝajnis al ili ke la nombro de armitoj ne sufiĉus por konkero.
Observatorio de la Universitato Harvard
Inter inter 1974-1981, UAI kreditas ĝin de la malkovro de 55 asteroidoj.
Historio
La Harvard College Observatory estis fondita en 1839 de la Harvard Corporation (unu el la estraroj de la Universitato Harvard) ; la horloĝisto William Cranch Bond estis nomumita "Astronomia Observanto de la Universitato" (sen salajro ). La unua instrumento, la "Granda Refraktoro" de 15 coloj (38 cm) estis instalita en 1847.
Vicreĝlando de Peruo
Malkovro fare de la soldataro de Francisco Pizarro kaj konkero de la inkaoj
Pizarro sekve vojaĝis al Hispanio. En julio 1529 li de la hispana imperiestro Karlo la 5-a ricevis la permeson konkeri Peruon kaj tie regi je la titolo de generala kapitano, sub la kondiĉo ke li devus mem financi la necesan soldataron. En 1531 Francisco Pizarro kun tri ŝipoj, 280 infanteriaj soldatoj kaj 27 ĉevaloj albordiĝis en la golfeto San Matheo. En 1525 la 12-a inkaa imperiestro, Huayna Cápac, estis mortinta kaj estis transdoninta al sia pli aĝa filo Huáscar (Ŭaskar) la regionon de Peruo, kaj al la pli juna filo, Atahualpa (Ataŭalpo), la inkae nove konkeritan regionon de Kito (nuntempa Ekvadoro). Huáscar per soldataro provis konkeri la regionon de la pli juna frato, sed lia soldataro malvenkis en batalo piede de la monto Ĉimborazo kaj Huáscar malliberiĝis.
Observatorio de la Universitato Harvard
Historio
Inter 1874 kaj 1852, William Cranch Bond kaj John Adams Whipple uzis tiun refraktoron por ricevi fotojn granda kavlitato de Luno. La nokto de la Bond kaj Whipple faris la unuan dagerotipion de stelo (Vego).
Vicreĝlando de Peruo
Malkovro fare de la soldataro de Francisco Pizarro kaj konkero de la inkaoj
La interna milito kaj en la popolo cirkulanta aŭguro pri baldaŭa pereo de la inkaa imperio, pere de blankhaŭtaj, barbaj viroj, en la aŭguro nomataj "infanoj de la suno", favorigis la kuraĝan avencon de la je nombro de batalantoj teorie senŝancaj hispanoj. De la golfeto San Miguel, kie Pizarro en 1532 fondigis la unuan hispanan kolonion en Peruo, li en septembro komencigis konkeran marŝon en la internan, malmarbordan parton de la lando, kaj post malfacila vojo tra la Kordiljeroj atingis la lokon Cajamarca, kie estis la armea bazo de Atahualpa. Tie li sukcesis kapti la inkaan imperiestron, kaj sub falsa akuzo ke la inkao organizis ribelon, la 29-an de aŭgusto 1533 verdiktis la mortpunon de la inkao.
Observatorio de la Universitato Harvard
Historio
Pluraj astronominoj laboris en la Observatorio de la Universitato Harvard, kiel Annie Jump Cannon, Henrietta Swan Leavitt, kaj Cecilia Payne-Gaposchkin, kiuj plenumis studojn pri la klasigo de steloj. Cannon kaj Leavitt komence estis dungitaj kiel kalkulistinoj kaj por ekzameti fotografiajn platojn antaŭ partopreni al esploroj.
Vicreĝlando de Peruo
Malkovro fare de la soldataro de Francisco Pizarro kaj konkero de la inkaoj
Por simpligi la konkeron de Peruo, Francisco Pizarro nomumis fraton de Huáscar, Manco Cápac la 2-a, pseŭdoreĝo sub hispana kontrolo, kaj armee okupis la historian inkaan ĉefurbon Cusco. La nova ĉefurbo en 1934 iĝis la urbo Jauja, kaj en 1535 la nove fondita urbo Limo. La peruanoj komence rezignacie toleris la regadon de la hispanoj kaj la perforta disvastigo de la kristanismo, en 1536 ili sub la gvido de Manco Cápac la 2-a entreprenis senesperan provon de ribelo, sed ne sukcesis rekonkeri la urbon Cusco de la hispanaj konkerintoj, kaj eĉ la malferma konflikto inter la hispana konkerinto de Ĉilio, Almagro, kaj la familio Pizarro, kiu en 1538 finiĝis per la malvenko kaj mortigo de Almagro, ne plibonigis la situacion. La peruanoj en la krutaj montodeklivoj kaj valoj de la Andoj ankoraŭ longe batalis malgrandan militon, sed ĉe la marbordo kaj en la fekundaj ebenaĵoj la hispanoj plubatalis unu kontraŭ la aliaj, sen ke la peruanoj havus ŝancon je ajna venko, kaj Pizarro tre lerte organizis la pluan koloniigon de la lando.
Observatorio de la Universitato Harvard
Historio
En 1908, la observatorio eldonigas la "Harvard Revised Photometry Catalogue", kiu generis la "Bright Star Catalogue" (Katalogo da brilaj steloj) aŭ "Yale Bright Star Catalogue", nun administrata de la observatorio de la Universitato Yale.
Vicreĝlando de Peruo
Morto de Pizarro kaj fondiĝo de la vicreĝlando Nova Kastilio, kiu pli poste iĝis la vicreĝlando de Peruo
La 26-an de junio 1541 Francisco Pizarro estis murdita pro konspiro de la filo de Almagro kaj de ties amikoj. La registaro de la Hispana Reĝlando nomumis Cristóbal Vaca de Castro vicreĝo. Ties posteulo Blasco Núñez de Vela, kiu regis ekde la jaro 1542, en 1544 estis senpostenigita fare de Gonzalo Pizarro, sed tiu malvenkis kontraŭ la nova vicreĝo Pedro de la Gasca kaj en 1548 estis ekzekute mortigita. Ekde la jaro 1667 kiel vicreĝo regis Pedro Antonio Fernández de Castro Andrade. La vicreĝlando Nova Kastilio pli poste renomiĝis vicreĝlando de Peruo, ĉar en Eŭropo estis ekestinta hispana provinco Nova Kastilio, kaj ofte okazis konfuziĝoj inter la du teritorioj. La nomon vicreĝlando de Peruo la teritorio tenis ĝis la ŝtata sendependiĝo de la unuopaj landoj de la Hispana Reĝlando en la 19-a jarcento.
Observatorio de la Universitato Harvard
Historio
La Observatorio de la Universitato Harvard konservas kolekton de ĉirkaŭ 500 000 astronomiaj fotografioj, faritaj inter la mezo de la 1880-aj jaroj kaj 1986 (kun interrumpo de1953 al 1968). Tiuj bildoj estas senkomparaj fontoj por la studi la tempan evoluon de la universo, kaj nuna projekto estas iniciata por ciferigi kaj arkivi ilin.
Vicreĝlando de Peruo
Dispartiĝo de la vicreĝlando
Vicreĝo kun rezidejo en la urbo Limo ekde tiam helpe de la plej alta vicreĝlanda jura kortumo en Limo, nomata Audiencia, regis la teritorion, al kiu ankoraŭ estis aldonita la teritorioj Ĉilio, Paragvajo, Bonaero kaj istmo de Panamo. Nur en 1739 la regiono ĉirkaŭ la istmo de Panamo kaj la regiono ĉirkaŭ la urbo Kito estis aparta rega unuo je la nomo de Nova Granado kaj en 1776 la regiono ĉirkaŭ la urbo Bonaero iĝis memstara rega unuo nomata vicreĝlando de Río de la Plata. En la rezidejo de la vicreĝo en Limo regis riĉeco kaj brila lukso, dum la indianoj estis perfortitaj je plej severa laborado en la minejoj, kaj ili amase mortiĝis pro la mizeregaj laborkoniĉoj. La alte evoluita agrikulturo de la inkaa periodo kaj la florantaj metioj pereis, la inkaaj vojoj kaj akvokondukiloj disfalis. Trafiko al eksterlando estis komplete malpermesita, kaj la loĝantaro enlande estis malliberigita kvazaŭ katenegite. Plurajn indianajn ribelojn la hispana soldataro neniigis, kaj poste la loĝantaro vole-nevole falis en flegman staton... tiom amplekse, ke n la vicreĝlando ankoraŭ regis trankvilo kiam ĉiuj aliaj amerikaj landoj antaŭe hispane konkeritaj jam estis sukcesintaj pri sendependiĝo de la Hispana Reĝlando.
Lukto pri sendependiĝo
De la vicreĝlando Peruo, la hispanoj en 1809 rekonkeris la regionon de Nova Granado kaj en 1813 la regionon de Ĉilio, kaj la hispanoj en Argentino sentis sin sekuraj dum ankoraŭ fortis la vicreĝlando de Peruo. Post kiam gvide de la argentina generalo José de San Martín venkis la revolucio en Ĉilio, la alianciĝintaj revoluciaj argentinanoj kaj ĉilianoj en septembro 1820 albordiĝis en Pisco, sude de Callao. La ĉilia oficiro Arenales kun soldataro en decembro konkeris la montarajn provincojn oriente de la urbo Limo. La loka loĝantaro forte subtenis lin, la ribelo ankaŭ disvastiĝis al la nordaj provincoj de la vicreĝlando, kaj perfidoj inter la propraj anoj plidanĝerigis la situacion de la vicreĝo. La lokaj hispanaj armeestroj, komence malamikaj inter si, fine interkonsentis senpostenigi la vicreĝon Pezuela kaj deklari kiel posteulo la generalon La Serna. Tamen la soldataro de La Serna devis forlasi la urbon Limo kaj retiriĝi al la montara urbeto Jauja. Sekve en julio 1821 deklariĝis la ŝtata sendependeco de Peruo kaj en aŭgusto la ĉilia armeestro San Martín nomumiĝis "protektanto de la nova respubliko".
San Martin tamen baldaŭ montris inklinon je senlima potenco, kaj en majo 1822 en Limo ekflamis forta ribelo kontraŭ li. En aŭgusto li forlasis la landon kaj revojaĝis al Ĉilio. Armea puĉo malfortigis la respublikon, kaj la hispanaj reĝanoj plifortiĝis: en 1823 ili venkis la respublikanojn en pluraj bataloj, kaj en junio senbatale rekonkeris la ĉefurbon Limo. Kvankam la hispanaj reĝanoj jam en julio devis reforlasi la urbon Limo, ili venkis en plej multaj sekvaj bataloj, kaj rekonkeris grandan parton de la eksa vicreĝlando. Sekve tamen la hispanaj reĝanoj disfalis en du grupojn, en kiu unu volis rekrei senkondiĉan hispanan regon en la regiono, kaj la alia celis kompromison je limigita aŭtonomio de la loka loĝantaro. Kiam la du grupiĝoj malferme komencis interbatali, la respublika armeestro Simón Bolívar, kun en februaro 1924 la respublika kongreso de Peruo nomumis diktatoro, kun 11 000 soldatoj enmarŝis la landon. Lia armeo en aŭgusto kaj decembro venkis kontraŭ la hispanaj reĝanoj. La vicreĝo mortis malliberigite, kaj la 10-an de decembro la hispana armeo kapitulacis. Nur la marborda urbo Callao ĝis januaro 1826 restis regata fare de la hispanaj reĝanoj. En decembro 1925 sendependiĝis la regiono de Supra Peruo, kies provincoj Charcas, La Paz, Cochabamba, Potosí kaj Santa Cruz sub nomo Bolivia, do Bolivio, unuiĝis al aparta respubliko. Simon Bolívar strebis unuigi Peruon kaj Bolivion kun Kolombio al komuna ŝtato, kaj premis al Bolivio kaj iom poste al Peruo kontraŭdemokratian konstitucion. Sed la peruanoj ribelis kontraŭ tio, elektis Andrés de Santa Cruz anstataŭ Simon Bolívar prezidanto de Peruo kaj en 1829 per enmarŝo en Ekvadoron komencis militon kontraŭ la landa liberigito, kiu fine rezultis en la daŭra ŝtata sendependeco de Peruo.
Coco Chanel
Coco Chanel [koKO ŝaNEL] nome Gabrielle Bonheur Chanel (19a de aŭgusto 1883 – 10a de januaro 1971) estis franca modo-desegnisto, fasonistino kaj fondinto de la firmao Chanel. Kun Paul Poiret, Chanel estas konsiderata kiel liberigantino de virinoj el la subpremado de la "senkorseta silueto" kaj popularigantino de la akceptado de sporta, neformala ŝika aspekto kiel ina standardo en la epoko post la Unua Mondmilito. Estante fekunda modokreanto, la influo de Chanel etendiĝis trans la vesto-fasonado. Ŝia estetika desegnomaniero estis aplikita en juvelarto, mansakoj, kaj parfumoj. Ŝia marka parfumo, Chanel No. 5, iĝis ikona produkto. Ŝi estas la nura mododezajnistino listita en la listo de la 100 plej influaj personoj de la 20a jarcento farita de Time.
Chanel famiĝis pro sia longdaŭra decidemo, ambicio, kaj energio kion ŝi aplikis al sia profesia kaj socia vivoj. Ŝi atingis sukceson kaj kiel negocistino kaj kiel socia gravulino danke al la konektoj kiujn ŝi faris pere de sia laboro. Tio inkludis multajn artistojn kaj profesiulojn por kiuj ŝi iĝis patrono. Tamen la vivo kiun Chanel elektis generis polemikojn, partikulare pro sia konduto dum la germana okupado de Francio dum la Dua Mondmilito.
Helderson Leite Lima
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Lakatos
Lakatos:
Regionoj de Burkino
La 45 provincoj de Burkino grupiĝas en 13 regionoj kiuj datiĝas de 2001 :
Endrőc
Endrőc, kroate Androc aŭ Andrec, germane Endritz estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Endrőc situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Sellye troviĝas 11, Szigetvár 17, Szentlőrinc 26, Barcs 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1479 laŭ tiama hungara ortografio "Edderewe", supozante apartenanta al fortikaĵo de Barcs. La loĝantaro dum la turkoj senhomiĝis. Denova mencio okazis nur en 1846. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
Liĉakiva tombejo
] Liĉakiva tombejo (ukraine: Личаківський цвинтар, ruse: Лычаковское кладбище, pole: Cmentarz Łyczakowski, germane: Lützenhofer Friedhof) estas fama memor-tombejo en Lvivo (Ukrainio), enlistigita kiel Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Ekzistas de 1786.
Endrőc
Historio
En Endrőc migra poŝto servas.
Liĉakiva tombejo
Tie ĉi trovis sian lastan ripoz-lokon famaj verkistoj, pentristoj, komponistoj, kantistoj, scienculoj, metropolitoj k.a.
De 1991 la tombejo estas historia muzeo-rezervejo.
Ĵamboreo
Ĵamboreo estas granda skolta tendaro, almenaŭ landa, sed plej ofte internacia. La plej famaj ĵamboreoj estas la Monda Ĵamboreo.
Kelkaj landaj skoltaj asocioj nomas siajn landajn aŭ plurlandajn tendarojn ĵamboreo. Pli malgrandaj regionaj eventoj estas fojfoje nomataj ĵamboreetoj (Jamborette).
Mandanici
Mandanici estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Fiumedinisi, Nizza di Sicilia, Pagliara, Roccalumera kaj Santa Lucia del Mela.
Odro-Havel-kanalo
La Odro-Havel-kanalo - germane Oder-Havel-Kanal (OHK) - kun la Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße (HFW) estas parto de la akvovojo Havel-Odro (Havel-Oder-Wasserstraße, HOW), en la federacia lando Brandenburgio de Germanio.
Historio
Ĝi anstataŭigis la pli aĝan kanalon Finowkanal ekde 1914.
La kanalo havis diversajn nomojn dum sia historio
Werbellin-kanalo
La Werbellin-kanalo ligas la lagon Werbellinsee kun la Oder-Havel-Kanal kaj tielmaniere kun la Balta Maro kaj la Oceanoj. Tial estas videblaj sur Werbellinsee multaj grandaj jaĥtoj.
La kanalo sekvas la riveron Finow kaj estis realigata en 1765 por plibonigi la akvan situacion de la dua Finowkanal. Pro tio malleviĝis la nivelo de Werbellinsee. Poste la Oder-Havel-Kanal pasis.
Ranĉio
Ranĉio (en lokaj lingvoj: राँची, ᱨᱟᱺᱪᱤ, রাঁচি kaj رانچی) estas milionurbo en Barato, kie estas ĉefurbo de subŝtato Ĝarkhando.
Geografio
Ranĉio situas en nordorienta parto de la lando sur altebenaĵo. En la proksimo diversaj akvofaloj troviĝas, tial la urbo ricevis kromnomon "urbo de akvofaloj".
Historio
La loknomo devenis de loka birdo, kiu estas konsiderita sankta birdo. La pli frua loknomo estis "Lohardaga" ĝis 1899.
Klimato
Ranĉio havas subtropikan klimaton. La temperaturo somere estas 20-37 °C, vintre 8-25 °C. Jare pluvas po 1430 mm. Precipe inter junio-oktobro pluvas.
Trafiko
En Ranĉio aŭtobusoj mankas, tial oni uzas rikiŝojn kaj taksiojn. La urbo havas 2 aŭtovojojn, kie jam longdistancaj aŭtobusoj trafikas. Ranĉi havas bonajn kontaktojn trajnajn al Nov-Delhio, Mumbajo, Kolkata, Puneo ktp. La flughaveno servas al la enlandaj urbegoj.
Ekonomio
Jam dum dominado de britoj Ranĉio estis grava industria urbo, kie oni okupiĝis precipe pri silko kaj ŝelako. Post la sendependiĝo ankaŭ la peza industrio graviĝis.
Ĵuano
Ĵuano (juane ) estas unu el la ĉefaj tipaj pladoj de la perua ĝangala gastronomio kaj estas vaste konsumata dum la Sankta-Johana festo, kiu estas festata la 24-an de junio ĉiujare honore al Juan Bautista. Ĝi originis de la urbo Moyobamba.
La Ĵuano estus manĝaĵo kutime preparita por vojaĝantoj, ĉar povas esti konservita dum longa tempo sen sufero de ŝanĝo pro sia putriĝo.
Historio
La plado povas havi antaŭkolumban originon, sed oni scias, ke post la alveno de la hispanoj al inkaaj landoj, la kristanigistoj popularigis la biblian epizodon, kiu koncernas Sanktan Johanon, Salomea kaj Herodo donante al ĉi tiu plado la nomon de ĵuano kiel referenco al la kapo de Sankta Johano.
Laŭ la Nacia Biblioteko de Peruo, la juane havas sian originon en la urbo Moyobamba, situanta en la Perua Amazonio.
Priskribo
Ĵuano estas farita el rizo, kokaj pecoj; ĉio ĉi estas envolvita en flavaj kalateaj folioj kaj poste boligita.
Anstataŭ rizo, ankaŭ manioko, peĵibajo, miksaĵo de rizo kaj manioko, fazeoloj, inter aliaj produktoj estas uzataj. Antaŭ ol envolvi la foliojn, la preparaĵo estas banita per miksaĵo de kirlitaj ovoj por doni "ligecon" al la ingrediencoj kaj tiel ili ne dispartiĝas.
La plado estas akompanata laŭ la kutimoj de ĉiu regiono de la ĝangalo, ĉar iuj loĝantoj kutime akompanas ĝin per takaĉo, manioko aŭ simple kun boligita kuirbanano. La ĵuano akompanas glason da brando el figo aŭ brando el maizo.
Ferenc Szadai
SZADAI Ferenc Zoltán  [pr. sadai], Sonnenfeld, estis hungara aktoro naskiĝinta en Arado la 2-an de oktobro 1880 kaj mortinta en Karánsebes la 10-an de aŭgusto 1904.
Kariero
Szadai debutis en Arado en trupo de András Leszkay, ludis en Budapest, Miskolc kaj fine denove en Arado. Li pasigis nur kvin jarojn en scenejoj. Li mortis je tifepidemio.
NGC 5619
NGC 5619 (aliaj indikoj — NGC 5619A, VV 408, UGC 9255, IRAS14248+0501, MCG 1-37-12, ZWG 47.44, PGC 51610) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5619, NGC 5619A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alois Schmaus
Alois SCHMAUS (naskiĝinta la en Neualbenreuth-Maiersreuth, mortinta la  en Munkeno) estis germana slavisto kaj balkanologo.
Vivo
Post trapaso de la maturiĝekzameno en Metten apud Deggendorf li studis ĝeneralen kaj hindeŭropan lingvikojn kaj filologiojn slavan, latinidan kaj anglan en Prago kaj Munkeno. Doktoriĝo eblis en 1923 ĉe Erich Berneker en Munkeno post defendo de la disertaĵo Die Entwicklung der konjunktionalen Hypotaxe im Čechischen. Inter 1923 kaj 1928 li pluesploris ĉe la Universitato de Belgrado slavistikajn temojn, krome balkanlogiaĵojn kaj orientalistikaĵojn. Inter 1928 kaj 1940 Schmaus deĵoris kiel lektoro de germana lingvo samloke. Inter 1939 kaj 1944 li estis ĉe la Germana kulturinstituto/Germana scienca instituto en Belgrado kies direktoro li iĝis en aŭgusto 1941 post la invado de Wehrmacht en Jugoslavujo. Krome li gastprofesoris altlerneje ĝis la fermiĝo universitata en la 1944-a jaro.
Habilitiĝo faritis en 1948 ĉe la Universitato de Munkeno kie li iĝis privata docento kaj en 1951 eksterorda, en 1957 finfine orda profesoro pri slavistiko kaj balkanaj studoj. En 1963 li deklaritis orda membro de la Bavaria akademio pri sciencoj.
Graveco
Schmaus aparte famiĝis per verkado de ŝatataj lernolibroj por la germana kaj la serba/serbokroata lingvoj: Deutsch für Jugoslawen (Nemački u 100 lekcija, 1954, 1971) respektive Serbokroatisch für Deutsche (Lehrbuch der serbischen Sprache, 1944; Lehrbuch der serbokroatischen Sprache, 1961). Krom universitate li engaĝiĝis fakgazetare kiel kuneldonisto de "Welt der Slaven", "Zeitschrift für Balkanologie" kaj "Slavistischen Beiträge". Schmaus skribis multajn eseojn pri lingvoj, popolkulturo kaj spirita historio de la sudaj slavoj. Tre interesiĝis li pri la verkistoj Dositej Obradović kaj Petar Petrović Njegoš, kies verkon Gorski Vijenac li eldonis en 1963. Kromaj fokusoj kuĝis pri malnovserba literaturo, sudsalvaj popolaj epopeoj kaj turkaj luvortoj en la serbokroata lingvo. Multaj liaj kontribuaĵoj estis originlingve en la serbokroata. En 1971/79 aperis en Munkeno en kvar volumoj antologio de liaj faklaboraĵoj pri slavistiko kaj balkanologio, Gesammelte slavistische und balkanologische Abhandlungen. En Munkeno fonditis de Peter Rehder fondaĵo kiu nomiĝas Alois-Schmaus-Stiftung.
Dantono (apartigilo)
Dantono havas kelkajn signifojn:
Imitado (muziko)
Imitado (laŭ la latina: imitatio) signifas en la muziko la iom post ioma ekiro de temo aŭ motivo en Muziko en diversaj voĉoj. Dume la temo povas esti iomete ŝanĝita.
Precipe en la epoko de la baroko tio ĉi estis ofte uzata principo.
Specoj, kiun dominas la imitado, estas: kanono, fugo kaj riĉerkaro.
Speciale arta kaj lerta uzado de la imitado troviĝas en ĥoralmuzikigoj en la stilo de Johann Pachelbel (Pachelbel-formo). Jen la komenco de ĉiu ĥorallinio estas citita en ĉiuj voĉoj per mallongaj notvaloroj (t.n. "antaŭimitado"), antaŭ ol en la kantfirma voĉo aperas la tuta ĥorallinio en longaj notvaloroj.
Arnold de Lantins
Arnoldus de Lantins (unuafoje menciita 1420 – mortinta antaŭ la 2-a de julio 1432) estis Nederlanda polifoniisto el la malfrua mezepoko kaj frua renesanco. Li estas unu el la malmultaj komponistoj, kiuj montras aspektoj kaj de mezepoka kaj de renesanca stiloj. Li estis samtempulo de Dufay dum la restado de tiu ĉi komponisto en Italio.
Vivo
Ne estas certa, ĉu Arnoldus de Lantins estas parenca al Hugo de Lantins, komponisto kiu verkis samepoke, sed ĉar iliaj verkoj ofte troveblas en la sama kolekto kaj ili mem verŝajne devenas el la sama regiono en la hodiaŭa belga provinco Lieĝo, se ni rajtas pretervidi la familian nomon, tio ne estas neebla. Unu evidenta stila diferenco inter iliaj verkoj klarigas, ke ĉikaze ne temas pri unu sama persono. Kompilata meso el la manskribaĵo Bologna Q15 enhavas mespartojn, kiujn skribis Arnoldus por aldoni ilin al jam ekzistaj, pli frue komponitaj mespartoj de Johannes Ciconia. Ekzistas diversaj aliaj ekzemploj por komponistoj, kiuj aldonas partojn al apartaj mespartoj komponitaj de aliaj komponistoj, kiel ekz. Zacara da Teramo.
La muziko de Arnoldus estis alte ŝatata kaj eniris manskribajn kolektojn tiutempajn kune kun verkoj de komponistoj kiel Dufay, Gilles Binchois kaj Johannes Ciconia. Precipe unu moteto, "Tota pulchra es", estas trovebla en ege disvastigitaj dokumentoj. Ĉar tiam la presarto ankoraŭ ne ekzistis, oni rigardas vastege disigitajn kopiojn manskribajn kiel pruvo por konateco kaj populareco. Arnold verkis almenaŭ unu kompletan meson kaj diversajn apartajn partojn de kompilata meso (la restaj partoj estis komponitaj poste de Ciconia, ne nepre samtempe). Ili estas trivoĉaj kaj muzike sufiĉe senpretendaj. Ili uzas unu ĉefmotivon kaj evitas imitadon. La resta sakrala muziko, kiel Marianaj motetoj, enhavas elegantajn melodiajn liniojn kaj uzas imitadon.
Arnoldus ankaŭ skribis sekularan muzikon, i.a. baladojn kaj rondelojn, ĉiuj kun francaj tekstoj, samkiel mallongajn sakralajn verkojn. Kelkaj el ili referencas evidente al specifaj eventoj aŭ specifaj personoj, el kiuj neniu estas ekzakte identigebla.
Sir Bani Jas
Sur la insulo troviĝas kelkaj historie gravaj arkeologiaĵoj. Tiel ekzistas kulturaj pruvaĵoj el la ŝtonepoko, el frua islamo kaj la ĉefmuroj de kristana monaĥejo sur Sir Bani Yasi.
Universitato pri Medicino kaj Farmacio de Târgu Mureș
Universitatea de Medicină și Farmacie din Târgu Mureș, UMF de Târgu Mureș (hungare: Marosvásárhelyi Orvosi és Gyógyszerészeti Egyetem OGYI, esperante: Universitato pri Medicino kaj Farmacio de Târgu Mureș) estas ŝtata medicina universitato en urbo Târgu Mureș (Rumanujo) kun ĉirkaŭ 3.000 studentoj kaj pli ol 700 sciencaj dungitoj.
Historio
Ĝi estis parto ekde 1945 de Universitato Bolyai komence funkciinta en Kluĵo kaj estis nur hungarlingva ĝis 1948. Ĝia nomo longtempe estis Medicina kaj Farmacia Instituto de Târgu Mureș. Ĝia unua rektoro estis profesoro doktoro Lajos Csőgör. Ĝia nuna rektoro estas profesoro Constantin Copotoiu.
Luther-preĝejo (Erfurto)
La Luther-preĝejo estas moderna preĝejo en la nordo de Erfurto (Magdeburger Allee nr. 48).
Priskribo
La elektita dezajno de la berlina arkitekto Jürgensen estis inspirata de novaj konstrustiloj (1925-stilo). La ronda konstruo sur ortangulo kun klara fasado kaj 50 metrojn alta sonorilturo ĉe la strato markas ĝis hodiaŭ la aspekton de la Magdeburga ŝoseo.
Kune kun la Preĝejo de Sankta Marteno en la urboparto Ilversgehofen ĝi apartenas al la unuiĝinta komunumo Martini-Luther
Ĝenerala situacio antaŭ la konstruo
La pligrandigo de Erfurto post 1873 alportis multajn ŝanĝojn al la paroĥaj komunumoj. Ili tuj devis prizorgi grandiĝintajn fidelularojn ankaŭ ekster la urbokerno. La preĝejo de Sankta Tomaso en la sudo estis novkonstruita 1902 por pli burĝa klientelo; preĝejo por la dense loĝata nordo (ĉefe laboristoj kaj etburĝoj) tamen ankoraŭ mankis.
Historio de la konstruo
Jam en la luterjaro 1883 estis unuaj planoj koncerne novan konstruaĵon en la nordo. Bazo financa estis la restintaj monrimedoj de la lutermonumento sur la centra Anger-placo en Erfurto. Ekde 1905 societo preĝejkonstrua de la Johano-antaŭurbo (Kirchenbauverein der Johannesvorstad) elanis, ĉar la nombro de la protestantoj pli ol kvinobliĝis ĝis la komenco de la 20-a jc (de 5.000 al 26.000).
La 1-an de aŭgusto estis planita prepara interkonsiliĝo en Berlino ĉe la ministerio pri religiaj aferoj de Prusio; ĝi nuliĝis pro la eksplodo de la Unua mondmilito.
Post la milito ekonomia krizo kaj inflacio ankoraŭ malrapidigis la tuton. Tamen insistis la de 1921 memstara komunumo pri la konstruo, gvidate de siaj pastoroj Otto Breithaupt kaj Friedrich Klapproth. Antaŭ kompleta devaluto oni ankoraŭ sukcese akiris la ekipaĵon de la forigita Garnizona preĝejo de Halle (Saale). Post la monriformo de 1923 la projekto pli kaj pli konkretiĝis. Problemo tamen restis: la granda monsumo de 400.000 markoj. Donacoj kaj ekleziaj monoj kovris almenaŭ dekon de la neceso. La solvo estis 14 kontraktoj (de po 25.000 markoj) pri ŝparado por la konstruo de propraj dometoj (germane: Bausparverträge). La 7-an de junio 1926 estis la unua tranĉo per la spato, jam la 10-an de decembro okazis la festa prediko okaze de la inaŭguro. La nomo Luter-preĝejo substreku la ligon intiman kun la Aŭgustenana monaĥejo de Erfurto, kies komunumo ja estis al la lulilo de la planado de kirkkonstruo nova.
Rühlmann-orgeno
La orgeno estis instalita en 1928 fare de Wilhelm Rühlmann la maljuna el Zörbig kaj havas 46 registrojn kaj 3 klavarojn. Dum 2004-07 iĝis ties renoviĝo, kiam oni ankaŭ re-igis la originan staton forigante intertempajn alikonstruitaĵetojn.
1986 Plaut
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 28-an de septembro 1935 de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo (Sud-Afriko)
Hal McKusick
Hal McKusick (fakte Harold Wilfred McKusick, naskiĝis la 1-an de junio 1924 en Medford, Masaĉuseco) estas usona ĵazmuzikisto (tenorsaksofonisto, aldosaksofonisto, klarnetisto) de moderna ĵazo.
Vivo kaj verkado
Hal McKusick alkreskis en Newton kun Ralph Burns kiel kunlernejano, muzikis en 1942 ĉe Don Bestor kaj Les Brown, mallonge ĉe Woody Herman (1943) kaj en 1944/45 en la orkestro de Boyd Raeburn same kiel ĉe Alvino Rey (1946). Post tio li translokiĝis al la usona okcidenta marbordo, kie li laboris i. a. kun Johnny Otis kaj Buddy Rich. En 1948/49 li ludis en la orkestro de Claude Thornhill kaj en 1950/51 en la kvinopo de Terry Gibbs. Inter 1951 ĝis 1956 li plejofte laboris ĉe Elliot Lawrence kaj estis demandata studiomuzikisto. Tiutmpe ankaŭ okazis la kunlaboro kun novigantoj de la ĵazo ĉirkaŭ Gil Melle, George Russell (The RCA Victor Jazz Workshop, 1956) kaj Jimmy Giuffre. Inter 1955 kaj 1958 li faris naŭ albumojn kiel bandestro, kiuj parte respegulas la estetikon de tria fluo.
László Szakács
Kariero
Szakács ludis inter 1984 kaj 1994 en la teatro Figura Stúdió Színház de Gheorgheni, poste en la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe.
Hal McKusick
Vivo kaj verkado
La saksofonluda stilo de McKusick estas ege influita de Lee Konitz. Liaj favoruloj ĉe klarneto estas Buddy DeFranco kaj Lester Young.
Roxhill (Seatla kvartalo)
Roxhill estas plejparte loĝa kvartalo en Okcidenta Seatlo. Laŭ la neoficiala difino uzata de la urbaj instancoj, ĝia norda limo estas SW Othello Street kaj la suda limo estas SW Roxbury Street, dum la okcidenta limo estas 35th Avenue SW kaj la orienta limo varias laŭ latitudo inter 25th Avenue SW kaj 28th Avenue SW. Kune kun la ceteraj partoj de Okcidenta Seatlo, Roxhill aneksiĝis en Seatlon en 1907.
Fontoj
Bazita sur informoj en la anglalingva Vikipedio ĉe Delridge, kaj en la Vikimedia Komunejo sub serĉvorto "Roxhill".
Žiar nad Hronom
Žiar nad Hronom, hungare Garamszentkereszt, germane Heiligenkreuz an der Gran estas urbo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom, kies distriktejo estas. La slovaka nomo dum la historio estis Hronský Svätý Kríž, la hungara Barsszentkereszt.
Situo
La urbo situas en valo, laŭ rivero Hron, laŭ la ĉefvojo Bratislavo-Zvolen, laŭ fervojo Levice-Zvolen. Kremnica troviĝas 15 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko kaj ferepoko, poste keltoj kaj slavoj alvenis. La unua mencio skribe okazis en 1075, Géza la 1-a donacis la bienojn al abatejo tiutempe fondita. Apude setlejo formiĝis, kiu aperis en dokumento en formo Cristur en 1237, la loĝantoj iĝis nobeloj en 1246 danke tion al ĉefepiskopo de Esztergom. La fortikaĵo menciiĝis unue en 1253, kiu dum la historio apartenis al la reĝo aŭ al la ĉefepiskopo. Lastfoje en 1677 Emeriko Thököly okupis ĝin kaj tuj malkonstruis. La husanoj firmigis la abatejon en la 15-a jarcento, kiun la ĉefepiskopo trakonstruis burgo, poste ripozejo ekde 1631. Thököly malvenkis en 1678 de aŭstra-hungara-franca-pola armeo. Francisko Rákóczi la 2-a havis la regionon inter 1703-1708. En 1875 la komunumo iĝis distriktejo. En 1910 en la komunumo loĝis 1507 da loĝantoj (1323 slovakoj, 127 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Bars, en distrikto de Garamszentkereszt, kies distriktejo estis. Poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En la socialismo la aspekto iĝis industria urbo, la fabriko pri aluminio ekproduktis ekde 1955. Konstruiĝis multe da altaj loĝdomoj. La fortikaĵa regioneto, iama vilaĝo Šášovské Podhradie aliĝis al la urbo.
Universitato de Arhuzo
Universitato de Arhuzo (Aarhus Universitet) estas ekde la 11-a de septembro 1928 universitato en la dana urbo de Arhuzo (Aarhus inter 1948 kaj 2010 ankaŭ Århus). La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Esplorado
Jens Vellev, lektoro, de la sekcio por mezepoka kaj renesanca arĥeologio ekzaminas la morton de Tycho Brahe.