cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horní Čermná
Pilgrimejo
Sudokcidente de la vilaĝo leviĝas Mariánská hora (Mariakulta monto) kun pilgrima kirko de Naskiĝo de Maria Virgulino konstruita en la jaro 1868 kun Kalvaria vojo kaj tilia aleo el la jaro 1886. La kirko estis konstruita el popolkolektoj okazintaj surbaze de miraklo, kiam veturigisto savis sin de sub renversiĝinta veturilo. La kirko estas senstila ununava kun apsida fermo kaj kun loretana kapelo enkonstruita en centron de la navo. Ekipaĵo estas pseŭdogotika. De la pilgrimejo estas bela panoramo en ĉiujn direktojn.
Capraia e Limite
Najbaras la komunumoj Carmignano (PO), Empoli, Montelupo Fiorentino kaj Vinci.
Rimaĉi
Rimaĉi (Римачі) estas vilaĝo en Volina provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2001.
(117288) 2004 TU221
(117288) 2004 TU221 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Kanabokafejo
En Nederlando, coffeeshops (laŭvorte kafo-vendejoj, sed ne vere, do kanabokafejo) estas vendejoj kie la vendado de kanabo por persona konsumado fare de la publiko estis tolerata de la lokaj aŭtoritatoj.
Laŭ la politiko pri drogoj de Nederlando, la vendado de kanabaĵoj en malgrandaj kvantoj estas permesata pere de permesilrajtigitaj coffeeshops. La majoritato de tiuj proponas ankaŭ trinkaĵojn kaj manĝaĵojn. Kanabokafejoj ne rajtas proponi alkoholaĵojn aŭ aliajn drogojn, kaj riskas fermon se oni trovas ke ili vendas eĉ mildajn drogojn al minoraĝulojn, malmildajn drogojn aŭ alkoholon. La ideo permesi la vendon de kanabo estis enmetita en la 1970-aj jaroj por la klara celo separi malmildajn drogojn el mildaj drogoj.
Nederlanda juĝisto regulis ke turistoj povas laŭjure ricevi malpermeson eniri en kanabokafejon, kiel parto de limigoj kiuj estis pliampleksigitaj en 2012. Tiu malpermeso estis pliampleksigita fare de municipoj kaj ne aplikiĝas al la urbo Amsterdamo kaj al aliaj grandaj urboj en Nederlando.
Nederlandaj kafejoj kiuj ne proponas kanabon estas nomataj café, tamen tiu vorto povas ankaŭ referenci al normala trinkejo.
Regularo
En Nederlando, la vendado de kanabo estas "neleĝa, sed ne punebla", kaj tiele la leĝo ne estas aplikita en instalaĵoj kiuj sekvas la jenajn tutlandajn regulojn:
Urbo de la artoj kaj sciencoj
La Urbo de la artoj kaj sciencoj (Ciutat de les Arts i les Ciències valencie, Ciudad de las Artes y las Ciencas hispane) estas kultura konstruaĵaro lokata en Valencio. Ĝi estas publika firmao kiu apartenas al la Generalitato de Valencio.
La konstruaĵaro, desegnita de la arkitekto kaj inĝeniero Santiago Calatrava, kaj ankaŭ de Félix Candela, estis inaŭgurita la 16-an de aprilo 1998 kun la malfermo de la Hemisfèric. La palaco de la Artoj Reĝino Sofia estis prezentita la 9-an de oktobro 2005, la tagon de la Valencia Komunumo. La ponto de la Assut de l'Or estis inaŭgurita la 11-an de decembro 2008. La lasta elemento de la Urbo de la artoj kaj sciencoj, la Ágora, estis inaŭgurita novembre de 2009.
Post la granda inundo de Valencio de 1957, la fluejo de la rivero Turia kiu trairas Valencion estis devojigita. Ekde la 1980-aj jaroj, la eksa urbocentra parto estis transformita en ĝardenoj kaj promenejo por la urbanoj. La riverbuŝo de tiu antaŭa fluejo estas la konstruejo de la Urbo de la artoj kaj sciencoj. La komplekso situas en surfaco de 350 000 m².
En la filmo Morgaŭlando (Tomorrowland), unu el la scenoj havas la Urbon de la artoj kaj sciencoj kiel filmlokon. Kiel aspekte estonteca loko, la Urbo estis ankaŭ uzita en la sciencfikcia serio Westworld (tria sezono), en kiu la rakonto okazas en 2052.
Grunewald
Grunewald ["Gru:nevalt"] estas kvartalo de la urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf de Berlino, en la centra okcidento de la germania ĉefurbo. Ĝi havas sian nomon de samnoma granda ŝtata arbaro, kaj situas oriente de la rivero Havel ["Ha:fel"], kiu ĉi-tie estas aparte larĝa kaj similas al lago. La loĝloko pro tiu iom parka situo ene de la grandurbo havas averaĝe aparte riĉajn loĝantojn, kaj de la stratoj kaj aleoj videblas multaj aparte grandaj ĝardenoj ĉirkaŭ imponaj vilaoj.
Maria Elisabeth Prigge
Maria Elisabeth PRIGGE (naskiĝinta la en Bischofshofen, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra artistino.
Dupeptido
En kemio la dupeptidoj estas molekuloj kiuj kombiniĝas per la unuiĝo de du aminoacidoj kun ligilo nomita Peptida ligilo.
En sia molekulo, dupeptido enhavas grupon aminan kaj grupon karbosilikan (kiel evidentigite en la ĉi-flanka struktura skizo).
Pli ol unu dupeptidoj, ligitaj inter si, formas samnaturan ĉenon pli longan diritan polipeptido.
La ciklizado de dupeptido gistas la formiĝon de diketopiperazinoj.
Ekzemploj de dipetidoj:
Stacio Higashi-Umeda
Stacio Higashi-Umeda (japane: 東梅田駅 [Higaŝi-Umeda-eki], angle: Higashi-Umeda Station) estas fervoja stacio en Kvartaro Kita, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Storbeck-Frankendorf
Storbeck-Frankendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostprignitz-Ruppin de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 5923
NGC 5923 (aliaj indikoj — UGC 9823, IRAS15194+4154, MCG 7-32-1, ZWG 221.52, ZWG 222.2, NPM1G +41.0398, PGC 54780) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Instituto pri Geologio kaj Minindustrio de Hispanio
La Instituto pri Geologio kaj Minindustrio de Hispanio (hispane: Instituto Geológico y Minero de España, IGME) estas nacia centro de la Supera Konsilio por Scienca Esplorado (CSIC) de Hispanio.
Ĝi okupiĝas pri la sciencteknikaj laboroj en la kampo de la Sciencoj de la Tero kaj de la Maro. Ĝi ankaŭ okupiĝas pri la mastrumado de la Geominista Muzeo, kie montriĝas kolektoj de mineraloj, rokoj kaj fosilioj devenantaj de ĉiuj hispanaj regionoj, de malnovaj koloniaj teritorioj kaj de diversaj partoj de la mondo.
Historio
Ĝiaj originoj devenas el la «Komisiono por la Geologia Mapado de Madrido kaj Ĝenerala de la Reĝlando», fondita de Isabel 2a de Hispanio en la jaro 1849. Inter 1870 kaj 1910 ĝi nomiĝis «Komisiono de la Geologia Mapo de Hispanio» kaj de 1910 ricevis la nomon «Geologia Institucio de Hispanio».
En 1926 establiĝis ĝia definitiva sidejo en la konstruaĵo de la strato Ríos Rosas de Madrido. En 1927 ĝi ricevis sian aktualan nomon, elstarante la minsciencon inter siaj ĉefaj celoj.
En marto de 2021 la IGME estis integrita en la Supera Konsilio de Sciencaj Esploroj (CSIC), ĉesante esti sendependa organizaĵo kaj iĝante nacia centro.
Areoj de agado
La Strategia Plano de la IGME kontemplas kiel prioritataj aglinioj, la sekvaj:
Geologia heredaĵo
La Instituto, en kunlaborado kun la Geologia Socio de Hispanio, ellaboras la liston de Lokoj de Geologia Intereso de Hispanio, kiel kontribuo al la projekto Global Geosites (Lokoj de monda geologia intereso), promociita de la Internacia Unuiĝo de Geologiaj Sciencoj, kaj kiu utilas kiel bazo por la «Hispana Inventaro de lokoj de geologia intereso». La listo estas formita de 3503 punktoj kolektitaj en 20 geologiaj kuntekstoj.
Paolo Cerretim
Paolo CERRETINI (naskiĝis en 1954; mortis la proksime al Crotone) estis itala esperantisto. Lerninta Esperanton en la aĝo de 12 jaroj, li estis dumviva membro de UEA, aktivulo de Internacia Komunista Esperantista Kolektivo, gastiganto de Pasporta Servo en Pizo (Italio) kaj fakdelegito de UEA pri marksismo, turismo kaj dentmalsanoj. Profesie dentisto, li apartenis al tiuj malmultaj, kiuj pro siaj kapablo kaj famo povus enspezi trioble pli, sed praktikas sian profesion laŭ la sama homarhelpa spirito kiu animis la okuliston Zamenhof. Li mortis en trafikacidento.
De Wallen
De Wallen [də ˈʋɑlə(n)] aŭ De Walletjes [də ˈʋɑləcəs] estas la plej granda kaj plej bone konata ruĝluma distrikto de Amsterdamo kaj konsistas el reto de stratetoj kiuj enhavas proksimume tricenton da unuĉambraj budoj luitaj de prostituitinoj kiuj proponas siajn seksajn servojn el malantaŭ fenestro aŭ vitra pordo, tipe lumigita de ruĝaj lumoj. Tiuj "kamers" estas la plej videbla kaj tipa tipo de seksolabora ruĝluma distrikto en Amsterdamo kaj pro ties esceptaj trajtoj ĝi estas granda turisma allogejo.
De Wallen, kun la prostituaj areoj Singelgebied kaj Ruysdaelkade, formas la Rosse Buurt (ruĝlumaj areoj) de Amsterdamo. El tiuj De Wallen estas la plej malnova kaj plej granda areo.
Tiu areo havas ankaŭ nombrajn seksovendejojn, seksoteatrojn, seksorigardejojn, seksomuzeon, prikanaban muzeon, kaj nombrajn kanabokafejojn kiuj vendas kanabon.
6941 Dalgarno
6941 Dalgarno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la "George R. Agassiz Station" (Observatorio Oak Ridge) en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita fizikisto Alexander Dalgarno, profesoro pri astronomio en la Universitato Harvard.
Apokrifoj pri la apostolo Petro
La Nova Testamento priskribas, rilate Sanktan Petron, la luman ascendon de fiŝkaptisto al disĉiplo kaj poste al plej alta reganto de la Eklezio, ilustras lian aktivecon en Jerusalemo, la persekutojn de la Sinedrio, la renkonton kun Sankta Paŭlo, la rilatojn kun la naskiĝintaj kristanaj komunumoj; sed ĝi silentas pri multo alio precipe pri lia ĉeesto en Romo kaj lia martiriĝxo. Por tio entreprenas la Aprokrifoj pri la apostolo Petro.
La tradicio pri la martiriĝo de Petro en Romo estas nediskutebla kaj subtenata de arkeologiaj kaj epigrafaj, krom de literaturaj fontoj antikvaj kaj aŭtoritataj (ekde Ignaco el Antioĥio, siavice martirigita en Romo en 107) kaj tamen malmultaj; inverse, la apokrifoj kiuj rakontas la eventojn de la apostolo Petro riĉas je detaloj, el kiuj la ikonografio abunde atingis: oni pensu al la baraktoj kun Simono la Magiisto kaj al la krucumo kun la kapo orientita teren. Kiel distingi, do, la historiajn verojn el tiuj legendaj?
Genro de la kristana antikva literaturo
“Apokrifoj” el si mem devenas el la antikva greka απόκρυφος (ἀπό = κρύπτω = kaŝi, termino kiu estis dekomence utiligita de gnostikuloj (gnostikismo estis artikolita religia-filozofia movado kiu atingis sian plejgrandan vastiĝon en la 2a/3a jarcento) por indiki nekonatajn tekstojn, kaj kiu estis adoptita de la Patroj de la Eklezio por alarmi pri nekanonaj tekstoj de la Nova kaj Malnova Testamentoj, kaj fariĝis fine sinonimo de malvera. La apokrifoj, reale, plentitole apartenas al la antikva kristana literaturo kaj konstituas veran kaj propran literaturan genron en kiu sugestioj kaj elpensaĵoj de pura fantazio kunfandiĝas kun aŭtentaj historiaj datenoj: se la kvar evangelioj kaj la Agoj de la Apostoloj, krom esti diinspiritaj, estas stilsobraj kaj historifunditaj, la apokrifoj kontentigas la emon al mirinda kaj retorika de la fidelularo. Naturas, do, ke la tekstoj koncernantaj Petron, kompilitaj prefere inter la 2-a kaj 4-a jarcentoj, estas tre nombraj (oni povas citi 17 distingeblajn “historiojn”, siavice nin atingintaj plurversie kaj plurlingve): antaŭĉio la Agoj de Vercelo, la Pseŭdo-Lino kaj la Pseŭdo-Marĉelo, iuj aliaj malpligravaj tekstoj kiuj al tiuj parte surmetiĝas kaj la tieldirita pseŭda-klementa romano (Homilioj, la letero de Klemento al Jakobo). Aliaj apokrifoj ankoraŭ sin honoras kiel “apokrifoj de Petro”: du apokalipsoj, evangelio kaj iuj leteroj.
La spiritaj-fizikaj kunpuŝiĝoj kun Simono la Magiisto
Al tiu ampleksa kaj varia rakonta bazo, aparte al la Agoj de Vercelo kaj al la Pseŭdo-Marĉelo, inspiriĝis antaŭe la Patroj de la Eklezio, poste la literaturo (oni pensu al 14-a jarcenta Ora Legendo de Jakobo de Voraĝino), kaj la figura arto: sufiĉu ĉitie citi la Caduta de Simon Mago de Cimabue, la disputojn de Petro kaj Simono la Magiisto antaŭ Nerono de Filippo Lippi kaj la sennombrajn krucumojn kun la kapo malsupra… La ikonografio preferis koncentriĝi sur la legendaj luktoj de Petro kaj la Magiisto. Se en la Agoj de la Apostoloj tiu estas priskribita kiel magiisto de Samario kiu koruptas la popolon kaj kiu, baptita, provis aĉeti la povon sanigi malsanulojn kaj forigi la demonojn, la apokrifoj plilongiĝas sur la luktoj kun Petro, en Oriento kaj precipe en Romo, kie la supoziĝinta dia mesaĝisto plenumas sorĉitaĵojn por konvinki la popolon kaj la imperiestron. Kio veras en ĉio tio? Malmulte aŭ nenio: en lia kontraŭkrista kaj herezula figuro estas fantazie esprimitaj, de la apokrifoj, ĉiuj eblaj kontraŭuloj de Petro. Historiaj, male, estas la predikado kaj la martiriĝo de Petro en Romo Li tien alvenis unuafojon en 41-42, por renkonti Markon, la evangeliiston lian disĉiplon, kaj duan fojon multajn jarojn poste, ĝis la mortokondamno decidita de Nerono (eble en 64, sine de violenta persekuto kaj ekzekuto de kristanoj).
Rilate la aliajn fantaziajn elementojn entenatajn en la apokrifoj havas eĉ pli malpli historan fundamenton ol la antaŭaj: ekzemple, la morto de Simono la Magiisto – dum, foje, Nerono ordonas konservi lian korpon esperante ke ĝi revenu al vivo…
Martiriĝo de Petro: krucumo kun la brakoj kaj kapo malalte kaj la piedoj alte
La diversaj rakontoj konkludiĝas kun la martiriĝo de Petro, kiu el la kruco pludiras konfortajn vortojn al la fratoj kaj laŭdajn himnojn al la Kruco kaj al Jesuo, kaj kun iuj detaloj koncerne lian entombigon. En la plej antikvaj kompilaĵoj la martiriĝo de Petro estas klare distingita el tiu de Paŭlo, dum en tiuj pli malfruaj ili estas okazigitaj kronologie koincidantaj (en iuj versioj Paŭlo aperas ĉe Petro ankaŭ dum la disputoj kun Simono la Magiisto): la institujciĝo de la liturgia festo de la 29-a de junio, fakte, referencas al martiriĝo de ambaŭ okazita respektive per la kruco kaj per la spado. Paŭlo preskaŭ certe estis martirigita plifrue ol Petro, sed iuj elementoj restas necertaj.
Reveninte al Petro, iuj rakontaj variaĵoj en la apokrifoj estas sugestataj de la medio en kiu la tekstoj estis kompilitaj. Ekzemple, en diversaj versioj li estas mortokondamnita pro lia venko sur Simono la Magiisto, en aliaj pro esti konvinkinta al absoluta ĉasteco la edzinojn kaj konkubinojn de iuj potenculoj. Krome, iuj ĉefpunktoj de la historio, aŭ historioj, de Petro estas simbolo de tio kio estis suferita de Jesuo: la konfronto kun Nerono memorigas la demandaron-respondaron antaŭ Pilato, kiel ankaŭ la entombigo zorge de riĉa amiko imitas la intervenon de Jozefo de Arimateo. La tekstoj preskaŭ ĉiam akordiĝas sur la elementoj devenantaj el antikvaj tradicioj, certaj kaj sendependaj, kiel la loko kaj la manieroj de la martiriĝo, nome en la vatikanaj ĝardeno (ĉe la cirko de Nerono kaj la Naumachia) kaj pere de kapmalalta krucumo, laŭ eksplicita postulo de la krucumoto. Ke li estis krucumita estas tre antikva tradicio al kiu referencas diversaj aŭtoroj (ekde Tertuliano ĝis [Latancio]]). Rilate la Krucumon kun la kapo malalta kaj piedoj altaj temas pri apartaĵo nepruvebla sed versembebla: unue pro tio ke la afero ne estas transdonita nur de la apokrifoj, sed ankaŭ de Origeno; due pro tio ke la kruela praktiko de la roma krucumo estis fakte submetita al diversaj variantoj (ankaŭ Seneko la pli juna, en pasaĵo en kiu listigas diversajn tipojn de krucumo, citas ankaŭ tiun de la kapo direktita al tero: fine, la afero ŝajnas simili al la konduta kaj senta historio de la persono kiu emis certe simili kaj superi, se eblis, la malhonoron de sia Majstro.
Carlo Agostini
Li tre frue montris apartan kapablon paroli kaj verki latinlingve. Li instruis la italan kaj la latinan en itala lernejo en Bulgario (Sofio, Burgaso).
Elemér Papp
Elemér Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Elemér estis hungara kemiisto, profesoro.
Carlo Agostini
Li ekkonatiĝis kun esperantistoj okaze de la Itala Kongreso de Esperanto en Bolonjo, en 1952, kaj tion priparolis dum siaj lecionoj en mezlernejo. Li estis ano kaj poste prezidanto de Bolonja Esperanto-Grupo "Achille Tellini 1912"; lia prezidado de la grupo (1955-57) koincidis kun la plej alta nombro de Esperanto-kursoj ĉe la Bolonja Universitato, pluraj sub lia gvido.
Elemér Papp
Elemér Papp  naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Carlo Agostini
Instruisto kaj lernejestro, ekde 1957, pro kialoj de laboro, li loĝis en diversaj urboj (Cortina d'Ampezzo, Forlì, Romo, Forio (en la insulo Ischia), Modeno) kie li fondis aŭ subtenis Esperanto-grupojn, instruis Esperanton (krom la latinan) kaj pri Esperanto konferenciis kaj verkis por gazetoj. Li estis ĝenerala direktoro kaj poste senatano de Itala Instituto de Esperanto.
Li estas patro de Daniele Agostini, ano de Grupo Tellini kaj ties prezidanto ekde 2001.
Elemér Papp
Biografio
Elemér Papp akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1928. Post siaj studoj li restis samloke por instrui, dum li doktoriĝis en 1933. Inter 1934 kaj 1946 li estis ĉefinĝeniero en kemia uzino. En 1942 li estis nomumita privata profesoro en la teknikuniveristato. En 1948 li eklaboris en esplora instituto. Post 3 jaroj li komencis instrui en Universitato de Panonio (ekde 1965 en rango titulara profesoro). En 1952 li kandidatiĝis, en 1957 li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1971, poste li estis konsilisto.
Carlo Agostini
Ĉu la latina aŭ Esperanto?
Eminenta latinisto, Agostini defendis la esperantan ideon en latinlingva letero "Ad Patres Conciliares" (1964, sendita al la tutaj partoprenantoj al 2-a Vatikana koncilio), ke Esperanto pli taŭgas ol la latina por roli kiel internacia lingvo. Li verkis prelegojn, apologiojn kaj poezion en Esperanto kaj en la latina.
Elemér Papp
Biografio
Li ricevis diversajn premiojn. Li okupiĝis precipe pri produktado de maloftaj kemiaj elementoj (galiumo, vanado). Li havis ĉ. 30 patentojn.
Ferenc Papp (geologo)
Ferenc Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Ferenc estis hungara geologo, profesoro, kavernisto.
Ferenc Papp naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
En la universitato li fondis grupon pri kavernistoj. Li multe okupiĝis pri varmaj fontoj de Budapeŝto.
Jens BE
- Jens estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Nidau kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 675 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Jens situas en la Berna Lagolando kvar kilometrojn sude de la urbo Bielo. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Jens kun la kvartaloj Hubel kaj Hungerberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,58 km², de kiuj 22,8% estas kovritaj de arbaro, 69,6% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Jens limas en nordo al Port, en nordnordoriento al Aegerten, en oriento al Worben, en sudoriento al Kappelen, en sudokcidento al Merzligen, kaj en okcidento al Bellmund.
Trafiko
Jens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas la vojo n-ro 1317 de Bellmund al Lyss kaj la vojo de Studen al Hermrigen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas 2 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Lyss. Per la loka buso n-ro 38 al la stacidomo de Bielo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Jens datiĝas el la jaro 1229 kiel Gens. En la jaro 1335 Ulriko de Sutz vendis sian havaĵon en Jens al la Grafoj de Neŭŝatelo-Nidau. En la jaro 1398 Jens fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno, kiu ĝin kunigis kun Worben al la tribunalkvartalo Jens de la Kamparvoktejo Nidau. Per la konstruo de la Binnen-Kanalo fine de la 19-a jarcento la marĉo estis senakvigita kaj la gajnita teritorio povis esti uzata por intensiva agrikulturo.
Okcidentsiberia naftogasa provinco
La Okcidentsiberia naftogasa provinco estas naftogasa provinco, kiu okupas la Okcident-Siberian Malaltebenaĵon kaj la sudan parton de la Karaa maro, ene de la limoj de Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto — Jugra, Tjumena kaj Tomska provincoj, parton de Krasnojarska regiono (la maldekstra bordo de Jenisejo), Omska, Novosibirska kaj Sverdlovska provincoj (Rusio). Ĝi estas la plej granda en la mondo laŭ kuŝejoj de gaso kaj nafto kaj post malkovro estis nomita la «Tria Bakuo», forpreninte gvidan rolon de la Volga-Urala naftogasa provinco. Geologie ĝi apartenas al la Okcidentsiberia plato.
Esplorado
Sistema serĉado de nafto kaj gaso en la regiono komenciĝis en 1948. La unua gasminejo estis la Berjozova gasminejo, malkovrita en 1953 dum borado de bazputo al la malfruĵurasiaj tavoloj. La unua industrie grava alfluo de gaso okazis en 1962 el la malfrukretacea (cenomanianaj) sedimentaĵoj dum borado de la Tazova bazputo, pro kio oni vastigis esploradon en la norda parto de la provinco. Do jam en 1965 estis malkovritaj la Gubkina kaj Transpolusa minejoj, en 1966 — la Komsomola kaj Urengoja minejoj, en 1967 — la Medveĵje minejo, 1969 — la Jamburga minejo.
Ĝis komenco de la 2000-aj jaroj en la provinco estis malkovritaj 575 karbonhidrataj minejoj, inkluzive de pli ol 200 gasminejoj de libera gaso (el kiuj 2 situas en la kontinentbreto de la Karaa maro kaj 2 en la Oba golfo). En 2004 oni taksis deponejojn de libera gaso je 57,1 trilionoj da m³.
Majosháza
Majosháza (majoŝhAza) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Ráckeve. La loknomo signifas: domo de Majos.
Okcidentsiberia naftogasa provinco
Esplorado
Gasminejoj troviĝas en ĉiuj partoj de la provinco, sed la plej grandaj koncentriĝas en la norda parto — en la Nadimo-Puro-Taza naftogasa regiono, Jamala naftogasa distrikto kaj Gidana naftogasa distrikto. En la centra kaj suda partoj de la provinco gaso troviĝas ĉefe en gasĉapoj.
Majosháza
Situo
Majosháza situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, fine de sakovojo, la ĉefvojo Budapeŝto-Baja estas proksime. Kontraŭ de Danubo troviĝas Szigetcsép. Délegyháza 7, Taksony 10, Budapeŝto 30 km-ojn estas.
Okcidentsiberia naftogasa provinco
Naftogasaj kompleksoj
En sedimenta kapoto de la provinco estas naftogasaj kompleksoj: la ĵurasia, aĉimova, neokoma-aptiana kaj albiana-cenomaniana.
Majosháza
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La turkoj faris la vilaĝon senhoma. Baldaŭe etnobeloj refondis ĝin. La kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1891.
Okcidentsiberia naftogasa provinco
Naftogasaj kompleksoj
La ĵurasia naftogasa komplekso estas formita de la sablo-argilaj subkarbonaj tavoloj de la frumeza ĵurasio (la tjumena regiona tavolaroru kaj ĝiaj analogoj) kaj kalovio — oksfordo de la malfrua ĵurasio (la vasjugana kaj sigova tavolaroj), kuna profundeco 100 ĝis 2000 metroj (en la norda parto de la provinco).
La frukretacea naftogasa komplekso estas la plej granda laŭ naftoresursoj kaj la dua laŭ resursoj de libera gaso kaj gasokondensato. La komplekso kuŝas je profundeco de 1,2 ĝis 3,7 km.
La albiana-cenomaniana naftogasa komplekso troviĝas je profundeco 500 ĝis 2000 metroj. Ĝi estas la ĉefa laŭ konataj resursoj de libera gaso. La ĉefa specifaĵo estas grava dominado de la gasaj resursoj super tiuj naftaj.
La malfrukretacea gasa komplekso (la turoniana-senonia) inkluzivas ĥaose dissemitajn kuŝejojn (7 minejoj), kiuj laŭdevene estas ligitaj al gasejoj en cenomaniano.
La naftogasa komplekso de la kontakta zono estas la supra malintegrita parto de la faldita fundamento. En ĝiaj sedimentaĵoj estis trovitaj 20 minejoj kun 25 kuŝejoj de nafto, gaso kaj gasokondensato. Ili koncentriĝas ĉefe en la sud-orientaj naftogasaj distriktoj de la provinco.
Minejoj
90 % de libera gaso de la provinco koncentriĝas en grandegaj, gigantaj kaj unikaj minejoj. Ĉiuj gigantaj, grandegaj, kaj plejparto de grandaj kaj mezaj minejoj estas plurtavolaj. Entute estas trovitaj pli ol 1000 amasiĝejoj de libera gaso.
La plej grandaj laŭ resursoj de libera gaso estas: la Urengoja minejo (12,5 trilionoj da m³), Jamburga minejo (kun la Ĥarvuta areo; 7,0 trilionoj da m³), Bovanenkova minejo (4,9 trilionoj da m³), Transpolusa minejo (3,6 trilionoj da m³), Medveĵje (2,3 trilionoj da m³).
Naftogasaj distriktoj
Ene de la provinco estas 11 naftogasaj kaj gasaj distriktoj:
Amila propanato
Amila propanato estas organika estero, senkolora likvaĵo kun odoro je frukto, estigita per kondensiĝo de la amila alkoholo kaj propanata acido en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi esta forta oksidigagento uzata kiel solvanto de farboj en kemiaj sintezoj. Pro sia agrabla odoro ĝi ankaŭ uzatas en la manufakturo de gustigiloj kaj parfumoj.
Okcidentsiberia naftogasa provinco
Naftogasaj distriktoj
Ĉefe aŭ sole gasaj estas la Pajdugina naftogasa distrikto, Berjozova naftogasa sektoro de la Ĉeurala naftogasa distrikto, nordaj partoj de la Nadimo-Pura naftogasa distrikto kaj de la Pura-Taza naftogasa distrikto, Jamala kaj Gidana naftogasaj distriktoj.
Esplorado kaj ekspluatado
Komence de la 1960-aj jaroj gasresursoj en la provinco estis 50,2 miliardoj da m³. En 1961-1970 estis trovitaj pliaj 8,8 trilionoj da m³, en 1971-1980 — 18,33 trilionoj da m³, en 1981-1990 — 14,6 trilionoj da m³, en 1991-1997 — ĉirkaŭ 3 trilionoj da m³. Komence de 2004 oni taksis potencialajn gasresursojn sur tero je 97,8 trilionoj da m³, en la kontinentobreto de la Karaa maro — 36,1 trilionoj da m³. Ĉirkaŭ duono de la resursoj koncentriĝas en la albiana-cenomaniana naftogasa komplekso, el kiuj estis elminigitaj preskaŭ 100 % de la antaŭaj elminigaĵoj kaj pli ol 80 % de la kuranta elminigaĵo.
Laŭ komponentoj estas jenaj proporcioj: metanaj sekaj gasoj — 25,4 trilionoj da m³, etanaj (parto de l etano je 3 % kaj pli) — 10,1 trilionoj da m³.
La bazaj unikaj gasminejoj de la Nadimo-Puro-Taza regiono (la Medveĵje, Urengoja, Jamburga) estas jam grandparte forkonsumitaj. Daŭirigi la industrian vivon de la provinco eblas per ekspluatado de novaj, malpli konsumitaj minejoj (la Transpolusa, Bovanenkova kaj aliaj), esplorado de novaj resursoj en la Nadimo-Puro-Taza regiono, kaj ekuzado de cenomanianaj, albianaj kaj aptianaj kuŝejoj de la Jamala naftogasa distrikto. Novaj gaskuŝejoj estas serĉataj en la orienta kaj nord-orienta partoj de la Nadimo-Puro-Taza regiono kaj ĉie en la ĵurasia naftogasa komplekso. La aparte gravan signifon akiras teritorio de la Karaa maro.
Kantono Swisher (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Swisher situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Tulia.
Sarmenstorf
Pri la komunumo
Sarmenstorf estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2356 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo situas sur ebena jugo inter la valo de Bünz kaj la valo Seetal du kilometroj oriente de la Lago de Hallwil.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sarmenstorf limas en nordo al Hilfikon, en nordoriento al Büttikon, en oriento al Uezwil, en sudoriento al Kallernen sudo al Bettwil kaj Fahrwangen, kaj en okcidento al Meisterschwanden kaj Seengen.
Trafiko
Tra Sarmenstorf pasas la kantona ĉefvojo de Wohlen al Muri. Ĝis la jaro 1997 la komunumo disponis pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Wohlen al Meisterschwanden. Tiun linion oni en 1997 anstataŭis per aŭtobuso.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sarmenstorf datiĝas el la jaro 1160 en la Acta Murensia.
En mezepoko Sarmenstorf estis posedaĵo de la Grafoj de Lencburgo kaj fariĝis en la jaro 1173 post la formorto de la Lencburgoj posedaĵo de la Abatejo Beromünster. La regado kaj la jurisdikcio transiris al la Habsburgoj.
En 1415 la lucernanoj konkeris la vilaĝon Samrenstorf, sed ili devis ĝin cedi en la jaro 1426 al la Libera Distrikto, kio estis komune regata teritorio de la Svisa Ĵurkomunumo. Sarmenstorf nun fariĝis ĉefloko de la samnova voktejo en la Libera Distrikto.
Kiam en la jaro 1798 Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco, Sarmenstorf fariĝis parto de la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la nova Kantono Argovio, Samrenstorf farigixs komunumo de la argovia distrikto Bremgarten.
54693 Garymyers
54693 Garymyers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la plenumita amatora astronomo Gary Myers, ano de la Astronomia Klubo Huachuca. Li disvolvis antaŭeniran sistemon de spuro kaj celado, kiu signife pliigis la kapablojn de la.
Tamburo bataa
Tamburo bataa aŭ mallonge batao, alilingva skribmaniero batá, estas du-fela sablohorloĝo-tamburo en la kulta muziko de la Joruboj en Niĝerio kaj Benino, kiun uzas ankaŭ la afrikamerika religio Santerio en Karibio.
Ili estas ambaŭflanke tegitaj per frapfeloj. Aparte konataj estas la bataoj de la Lukumioj, la idoj de la Joruboj sur Kubo. Ili eksonas prefere je solenaj ceremonioj honore al afrikaj gedioj, estas tamen ludataj ekde la 1950-aj jaroj ankaŭ ekster religiaj okazaĵoj. Gilberto Valdés, Alejandro García Caturla kaj aliaj kubaj komponistoj enigis ilin en la simfoniorkestron. Ankaŭ afrikokubaj ĵazgrupoj kiel ekzemple Irakere kaj Síntesis uzas bataojn.
Je tio en Kubo oni uzas ĉiam tri malsame grandajn kaj ambaŭflanke priludeblaj tamburoj. „Iyá“ (patrino), la plej granda kaj malaltsona tamburo, estas frapata de la plej sperta tamburisto. „Itólele“ estas la meza tamburo, kaj „okonkolo“ la plej malgranda tamburo, kiu produktas la plej altan sonregistron. Ili kuŝas horizontale sur la sino de la ludantoj kaj estas ludataj per la manoj.
La bataoj estas tre malvaste ligitaj kun la santeria kredo kaj la joruba mitaro. Laŭ la Lukumioj ĉi tiuj tamburoj estas vivaj kaj „parolas“ al siaj aŭskultantoj per sonoj. Ili kredas, la tamburoj estas ujoj de la dia sekreto („añá“).
Por "inspiri spiritan spiron" al la instrumentoj destinitaj por religiaj ceremonioj jam dum la produktado kaj prilaborado, oni aplikas apartajn manierojn. Ekzemple nek fajro nek varmo rajtas tuŝi la lignon, por fleksi ĝin. La „konsekro“ de la instrumentoj estas rito direktita al la dio Ŝangoo kun precize antaŭmetitaj reguloj. Nekonsekritoj ne rajtas tuŝi la konsekritajn tamburojn.
Eksteraj ligiloj
drum museum Malnovaj tamburoj bataaj de la Joruboj en Niĝerio (drummuseum.com)
Caprese Michelangelo
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. La itala renesanca skulptisto, pentristo, arkitekto kaj poeto Mikelanĝelo naskiĝis en la komunumo - muzeo estas dediĉita al li.
Najbaras la komunumoj.
Stagecoach
Stagecoach (anglalingve "Diliĝenco") estas 1939-a vesterna filmo, direktita de John Ford kaj verkita de Dudley Nichols kaj Ben Hecht. Ĝi estas adaptigo de novelo de Ernest Haycox, "The Stage to Lordsburg" (La Diliĝenco al Lordsburg). Eble la rakonto ankaŭ estis influita de "Boule de Suif", novelo de Guy de Maupassant.
Ĝi estas ofte citata inter la plej influaj filmoj iame faritaj. Orson Welles diris ke ĝi estas perfekta ekzemplo de film-farado kaj spektis ĝin pli ol kvardekoble dum la farado de Citizen Kane. Kurosawa Akira diris ke Stagecoach estis unu el siaj preferitaj filmoj kaj influa en sia farado de sia Shichinin no samurai.
Premioj
La filmo gajnis du Akademiajn Premiojn kaj kandidatiĝis pluan kvin. Ĝi gajnis Akademiajn Premiojn por plej bona subtena aktoro (Thomas Mitchell), plej bona muziko (Richard Hageman, W. Franke Harling, John Leipold, Leo Shuken). Ĝi kandidatiĝs por plej bona filmo kaj aliaj.
La filmo estas honorita de la Usona Kongresa Biblioteko en 1995 kiel "kultura grava filmo" kaj elektita por preservado en la Usona Nacia Film-Registro.
32631 Majzoub
32631 Majzoub estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Omar Majzoub, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2016, matematika kaj scienca konkurso por studentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Franklin Fine Arts Center de Ĉikago (Ilinojso).
Okcidenta alkonstruaĵo (monaĥejo)
La okcidenta alkonstruaĵo estas ero de preĝejo. Komence en la mezepoko oni alkonstruis al baziliko okcidente antaŭmetatajn apartajn preĝejajn ĉanbrojn, ilia konstruo komenciĝis en la karolida epoko. Jam en la postsekva otida epoko oni miksis la tipon de la okcidenta alkonstruaĵo kun aliaj fasadaj formoj. Okcidenta alkonstruaĵo havas funkciajn kaj arĥitekturajn distingilojn: ĝi ne nur estas okcidenta fasado finanta la navon, sed aparta konstruaĵo kun internaj apartaj ĉambroj, kiuj servis por certaj uzoj. Okcidentaj alkonstruaĵoj do aperas nur en monaĥaj aŭ abataj preĝejoj, nur esceptakaze je katedraloj (ekz. je la katedralo de Essen), sed ne je paroĥaj preĝejoj.
Okcidenta alkonstruaĵo estas antaŭmetita al la preĝejohalo kaj konsistigas memstaran konstruaĵan parton kun kutime tri turoj, meza turo sper la centro de la okcidenta alkonstruaĵo kaj du ŝtuparoturoj ĉe la flankoj de la fasado. En la teretaĝo troviĝas koridora halo, en la supra etaĝo estas ĉambro malfermita al la preĝejohalo, plejparte ĉirkaŭata de galerioj.
Historio kaj funkcioj
La ĉefa funkcio de la okcidenta alkonstruaĵo eble estas tiu, ke ĝi simbolu la ĉeeston de la imperiestro aŭ reganto ankaŭ tiam, kiam tiu ĉi ne persone estas surloke. Preĝejo kun okcidenta alkonstruaĵo distingas inter du signifospacoj: la vera preĝejo en la oriento, „triumfa eklezio“ rezervata al la sanktuloj, kaj la bastioneca okcidenta alkonstruaĵo, simbolo de la „videbla eklezio“, loko de la reganto kiel protektanto de la eklezio. Tial evidentiĝas la granda nombro da okcidentaj alkonstruaĵoj en la loĝoterenoj de la saksoj post ilia subigo fare de Karolo la Granda. Nur en maloftaj kazoj okcidenta alkonstruaĵo havis veran militan funkcion („fortikaĵopreĝejo“). Ĝia simbola signifo estis tiu de castellum laŭ senco de fortikaĵo kontraŭ diablo kaj demonoj. Dum kiam la orienta flanko (sunleviĝo) validis kiel Krista direkto kaj en kiu la absido loĝigis la altaron, al la okcidento (sunsubiro) oni atribuis la potencojn de la malbono, kies eniron en la preĝejon, la „Novan Jerusalemon“, oni ne allasu. Preskaŭ ĉiam en la okcidenta alkonstruaĵo staras altaro de Ĉefanĝelo Miĥaelo, pinta estro de la anĝeloj kontraŭ la demonoj altrudiĝantaj el okcidento. Aliaj esploristoj pridubas la aserton, ke en la okcidentaj alkonstruaĵoj estus ekzistantaj tronoj por la imperiestro kaj kontestas, ke la konstrutipo estus kompreneblaj kiel signo de la imperiestreco. Ili rigardas la funkcion prefere en la monaĥeja liturgio, aparte en la paska tempo.
Unu el la plej fruaj konataj okcidentaj alkonstruaĵoj havis la grava karolida imperia abatejo Saint-Riquier proksime de Amiens en Francujo. Ĝi estas konata tamen nur el desegnitaj postlasaĵoj, tiel ke la ekzakta formo de la okcidenta alkonstruaĵo estas rekonstruebla nur hipoteze. La ununura konserviĝinta pura okcidenta alkonstruaĵo troviĝas en Corvey en Germanujo, kvankam la meza turo tie estas forigita kaj la flankaj turoj altigitaj, el kio nun rezultas la bildo de dutura fasado.
Undercurrent (muzikalbumo)
Undercurrent estas ĵazalbumo de pianisto Bill Evans kaj de gitaristo Jim Hall, surbendigita aprilon kaj majon de 1962. Estis la unua komuna albumo de la du muzikistoj. Undercurrent aperis en 1963 ĉe United Artists. Pli malfrue Blue Note republikigis ĝin kiel lumdisko. La diskotegilo bildigas la titolon Undercurrent (eo: „subfluo“) kaj montras subakvan foton de virino kun blanka robo en la fontoj de la rivero Weeki Wachee en Kantono Hernando en Florida, (Weeki Wachee spring) de Toni Frissell, kiu ekestis en 1947. Evans kaj Hall kunverkis denove kiel duopo aprilon kaj majon de 1966 por la postsekva albumo Intermodulation (Verve).
Historio de la albumo
La sonregistraĵoj de la pianisto kun gitaristo Jim Hall okazis preskaŭ unu jaron post la tragedia fino de la unua triopo de Bill Evans, kiam ĝia kontrabasisto Scott LaFaro mallonge post la registradkunsidoj en Village Vanguard mortis pro akcidento. Dum la unua jarduono de 1962 hatte Evans atentis nur malmultajn eblecojn de sonregistrado, kiel akompanmuzikisto en februaro kun Tadd Dameron kaj aprilon de 1962 kiel solisto kaj en du ensembloj ĉirkaŭ Benny Golson (i. a. kun Freddie Hubbard kaj Eric Dolphy, Just Jazz). Tiutempe, jam antaŭ Evans organizite fare de Helen Keane subskribis sian kontrakton kun Verve, la produktisto de United Artists, Alan Douglas, kunigis la pianiston kun Jim Hall, por produkti „specialan albumon“. La du muzikistoj antaŭe kunlaboris en studio nur je tria-fluaj diskoj Odds Against Tomorrow (1959) kaj Jazz Abstractions (1960).
La registradkunsidoj okazis la 24-an de aprilo 1962 kaj la 14-an de majo 1962; soninĝeniero estis Bill Schwartau. Intertempe Evans estis en la studio kun sia dua triopo, al kiu nun apartenis Chuck Israels kaj Paul Motian, por finfari kun flutisto Herbie Mann la sonregistraĵojn por ties albumo Nirvana, komencitaj en 1961. Malmultajn tagojn pli malfrue, ekde la 17-a de majo 1962, li surbendigsi kun sia triopo la albumon Moon Beams.
Recenzo de la albumo
Hanns A. Petrik elstarigis en sia biografio pri Evans „la admirindan ekvivalentecon je la ludo de du rimarkindaj ĵazo-individuistoj“. „La delikata ekvilibro de la muziko montras la eksterordinaran senton de la du artistoj, kiuj elverkas ekzemplece interplektitan muzikan filigranon: duopo-muziko de plej alta kvalito.“ Kulminoj de la albumo estas laŭ Petrik ilia versio de la normkanto „My Funny Valentine“ kiel „unu el la plej perfektaj dueto-improvizaĵoj de la ĵazhistorio. Kulmino de la peco estas treege svinga mezparto, en kiu la gitaro de Jim Hall transprenas la rolon de kontrabaso marŝanta laŭ 4/4-takto kaj Evans eltrovas elegantan improvizaĵon.“
Cook kaj Morton donis al Undercurrent la plej altan taksadon kaj akcentis, ke la duopo-albumo estas „majstraĵo de la mallaŭtaj nuancoj, drivanta melankolio kaj – eble plej surprize – de akra svingo; ĉi lata kvalito sin montras plej klare je I'm Getting Sentimental Over You. Enmemoriĝas tamen la preskaŭ halucinecaj baladoj Dream Gypsykaj Romain“.
Scott Yanow nomas la albumon „rekomendinda“ kaj donis al ĝi la dua-altan taksadon. Pri la unua de la du duopo-renkontiĝoj de Evans kaj Hall li diris: La albumo estas „sinrigardema kaj harmonie postulema, je tio radikiĝinta en svinga bibopo. Je ĉ tiu grandioza ludo estas pli granda varieco ol atendite (...) eĉ kun eksonoj je klasika muziko.“
Eldonindikoj
La originala albumo aperis ce United Artists kiel albumo sen la kromregistraĵo, kiuj Blue Note Records enigis en sian lumdiskon.
Mario Sola
Mario SOLA naskiĝis en 1933 kaj mortis abrupte la 1-an de januaro de 1998 en Vercelli (Italio).
Fondinto de la loka Esperanto-grupo, fakdelegito de UEA pri juro, ofta gvidinto de kursoj, recenzinto de poeziaj verkoj Esperantaj, li estis delonga, tre aktiva esperantisto, kiu eĉ sian edzinon ekkonis danke al Esperanto. Sola prezidis la Italan Unuiĝon de Katolikaj Esperantistoj (UECI), italan sekcion de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE) kaj redaktis la sekcian revuon Katolika Sento. Kelkajn monatojn antaŭ la morto lian senlacan agadon kronis la 50-a IKUE-Kongreso.
Stacio Tsukaguchi (JR)
Stacio Tsukaguchi (japane: 塚口駅 [Cukaguĉi-eki], angle: Tsukaguchi Station) estas fervoja stacio en Amagasaki, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Fukuchiyama.
Mario Sola
Profesoro Sola instruis juron en superaj lernejoj, aktivis en katolika partio kaj en pluraj sociaj movadoj, kaj estis elektita kiel skabeno en sia urbo.
La dulingva funebra ceremonio, kuncelebrita de 14 pastroj, okazis en la plenplena katedralo de Vercelli, en ĉeesto de la urbaj aŭtoritatoj. La itala prezidento, Oscar Luigi Scalfaro, persona amiko de Sola, sendis grandan florkronon.
Ede Reményi
Ede REMÉNYI (pron. Reme'nji Ede) (1829 Miskolc - 15-a de majo 1898, Nov-Jorko) estis hungara violonisto, koncertmajstro. Lia frato estis Antal Reményi, lia origina nomo estis (hungare) Hoffmann Ede.
Vivo
Oni jam frue ekkonis lian muzikan kapablon, li lernis en Vieno, en la 1840-aj jaroj jam koncertis en Pest (urbo). Li servis en la hungara liberecbatalo de 1848 kiel helpoficiro kaj violonludisto de Artúr Görgey. Post la malvenko de la liberecbatalo en 1849 (malarmado en Világos) elmigris, koncertis en Parizo, Londono. Reĝino Viktoria donis al li la ordenon de la "korta virtuozo". Li ricevis en 1860 amnestion kaj tiel hejmenvenis. Li iniciatis skulptaĵon por Sándor Petőfi kaj preskaŭ li mem kolektis la monon per violonaj koncertoj. Li estis en 1870-71 la unua violonisto, koncertmajstro de la Hungara Nacia Teatro. Li translokiĝis en 1872 al Parizo. Li faris grandajn koncertajn rondvojaĝojn tra Eŭropo kaj Usono. Li mortis en Nov-Jorko sur la majstra starejo (tiu konstruaĵo, sur kiu staras la koncertmajstro), kun violono enmane.
Sousândrade
Joaquim de Sousa Andrade, pli konata kiel Sousândrade (Guimarães, la 9-an de julio de 1833 — San-Luiso, la 21-an de aprilo de 1902) estis verkisto kaj brazila poeto.
Li ricevis diplomon de Lingvaj Studoj en Sorbonne, Parizo, kie ankaŭ kursis Minan Inĝenierarto.
Kiel li estis konvinka kaj militanta respublikano, li translokiĝis, en 1870, al Usono.
Sousândrade verkis sian unuan poezian libron, Harpas Selvagens (Sovaĝaj Harpo j), je 1857. Li vojaĝis al pluraj landoj ĝis ili fine ekloĝis en Usono en 1871, kie li eldonis la poezia verko "O Guesa ", kiu havas esprimajn rimedojn, kiel kreadon de neologismoj kaj vertigaj metaforoj, kiuj nur estis valorota tro poste lian morton; tiu verko estis sinsekve plivastigita kaj korektita en la venontaj jaroj. Inter 1871 kaj 1879 li estis sekretario kaj kontribuanto de la gazeto "O Novo Mundo (eo:La nova mondo)", estrita de José Carlos Rodrigues en Nov-Jorko (USONO).
Reveninta al Maranjo, li entuziasme aliĝis al Proklamo de la Brazila Respubliko en 1889. En 1890 li estis la prezidanto de Municipa Intendanco de San-Luiso. Tiam, li reformis publikan lernadon, fondis miksajn lernejojn kaj konceptis sian subsxtatan flagon, asertinta ke ĝiaj koloroj reprezentis ĉiujn rasojn, kiuj konstruis la Maranjan historion. Sousândrade ankaŭ kandidatiĝi kiel senatano, je 1890, sed li rezignis antaŭ la voĉdono. Je la sama jaro li prezidis komitaton por preparaĵo de la unua Maranja konstitucio.
Sousândrade mortis en San-Luiso, forlasita, en mizera stato, kaj konsiderita kiel frenezulo. Lia verko estis forgesita dum jardekoj.
Tiun verkon nur estis elaĉetita en komenco de la jardeko 1960, por la poetoj Augusto kaj Haroldo de Campos, kaj ĝi riveliĝis unu el plej originalaj kaj instigaj verkoj de nia Romantikismo, pioniro de historiaj avanoj.
Je 1877, Sousândrade skribis:"'Mi dufoje aŭdis personojn, kiuj diris ke Guesa Errante estos leganta 50 jaroj post; mi malgajiĝis - disreviĝo de kiu skribis 50 jaroj antaŭ'."
NGC 5924
NGC 5924 (aliaj indikoj — MCG 5-36-15, ZWG 165.43, PGC 54850) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jerzy Popiełuszko
Jerzy Aleksander Popiełuszko, pli frue Alfons Popiełuszko (naskiĝis la 14-an de septembro 1947 en Okopy, apud Suchowola, mortis la 19-an de oktobro 1984 en Włocławek) – pola presbitero de Latina eklezio, kapelano de Solidareco, defendanto de homrajtoj en Pola Popola Respubliko, murdita de polaj ŝtatsekurecaj servoj, beatigita.
Vivo
Deveno kaj edukiteco
Zbigniew Nagowski
Zbigniew Roman NAGOWSKI (naskiĝis la 2-an de julio 1929 en Zosin apud Horodło, mortis la 2-an de aprilo 2017 en Bydgoszcz) estis pola inĝeniero, poligloto, ĉiĉerono de Esperantotur, tradukisto kaj esperantisto. Li estis la onklo de vikipediisto Krzysztof Śliwiński.
Jerzy Popiełuszko
Vivo
Alfons Popiełuszko estis messervanto kaj distingiĝis per profunda religiemo. Li estis tipa soleculo. La Unuan Sanktan Komunion kaj konfirmacion akceptis samjare – 1956. En la jaroj 1961–1965 frekventis al liceo en Suchowola. Li estis skrupula, sed lernis averaĝe. Pro lia religiemo la gepatroj estis vokataj al la lernejo.
Zbigniew Nagowski
Esperantista vivo
Zbigniew Nagowski esperantistiĝis kiel memlernanto dum deviga soldatservo, kiam li kiel ŝoforo veturigis oficirojn kaj havis multe da tempo. Pli frua ekkono de latino faciligis lian lernadon. Aprile 1958 li turnis sin al Pola Esperanto-Asocio pri preteco gvidi kurson por skoltoj ricevante aprobon flanke de Bolesław Monkiewicz. En Brzeg, Środa Wielkopolska kaj Bydgoszcz Zbigniew Nagowski gvidis kursojn de Esperanto, verkis lernolibron (en manuskripto) kaj tradukis ŝlagrojn de polaj kantoj. Dum pluraj jaroj korespondis en Esperanto kun monaĥo, la amiko de Pio el Pietrelcina, kiu sanigis kelke da homoj el la familio kaj konatojn. Elpoligis esperantlingvan broŝuron pri Patro Pio, de Alberto del Fante, laŭ permeso de Arni Decorte.
Jerzy Popiełuszko
Vivo
Post abituro, la 24-an de junio 1965 eniris al Supera Metropolita Animzorga Seminario en Varsovio. Post la unua studjaro estis direktita al deviga soldatservo, kiun pasigis en la jaroj 1966–1968 en speciala unuo por klerikoj, kun akrigita rigoro, en Bartoszyce. La rekrutigo de klerikoj estis elemento de reprezalioj kontraŭ Romkatolika Eklezio en Pollando. Popiełuszko ne rompiĝis, iniciatis reziston, subtenis spirite kolegojn, kvankam konfrontis lin senkompromisaj punoj; priridado, plurhora ekzercado, rampado dum frosto, purigado de tualetejo en gasmasko. La soldatservo detruis lin korpe. Komence de 1970, jam post reveno al seminario, serioze ekmalsanis kaj preskaŭ mirakle saviĝis. Problemoj kun la sano akompanis lin jam ĝis la vivofino. La 13-an de majo 1971 en la aĝo de 23 jaroj ŝanĝis la ĝisnunan nomon al la nova: Jerzy Aleksander. La 28-an de majo 1972 ordiniĝis de la manoj de primaso kardinalo Stefan Wyszyński. Poste ekservis en la eklezio kiel vikario en la vilaĝoj ĉirkaŭ Varsovio kaj daŭre klerigis sin en la dogmatiko. En Varsovio eklaboris en 1979 kiel katekisto de studentoj pri medicino.
Jerzy Popiełuszko estis karisma pastro, kiun oni sendis unue al la strikantaj laboristoj de la Varsovia Ŝtalfabriko (1980). Ekde tiam li estis forta apoganto de laborantoj de la Solidareca movado kontraŭ la komunista reĝimo de Pollando.
Zbigniew Nagowski
Kuriozaĵo
Pro cenzuro en Pola Popola Respubliko du ekzempleroj de esperantlingva libreto pri Patro Pio, alsenditaj de Italio ne atingis la adresaton. La tria estis resendita de regopovoj de la komunista reĝimo. Pro tio apartaj folioj estis enmetataj al unuopaj leteroj ĝis kompletigo de la tuto. Intertempe unu folio "perdiĝis".