cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
São Pedro do Butiá
São Pedro do Butiá, prononco: /sɜ̃W̃ˈpe.dɾʊ dʊ.buˈt͡ʃja/ aŭ /sɜ̃W̃ˈpe.dɾʊ dʊ.buˈtja/, en Esperanto (propono): San-Pedro-do-Butiao, estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense), kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Cerro Largo. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 873 loĝantoj.
Preĝejo Sankta Johano (Liebenstein)
Priskribo
En 1961/62 kaj la turspajro kaj la malekstero renovigitis respektive rekonstruitis.
Hanuŝovica montetaro
Hanuŝovica montetaro (ĉeĥe: Hanušovická vrchovina, germane: Hannsdorfer Bergland; antaŭe komune kun Mohelnická brázda kaj Zábřežská vrchovina Jižní podhoří Hrubého Jeseníku - Suda submontaro de Hrubý Jeseník) estas montetaro kaj geomorfologia tutaĵo en Jesenika regiono. Ĝi troviĝas apud okcidenta montarpiedo de Hrubý Jeseník, plej parte en Regiono Olomouc, malpli granda parto en Regiono Pardubice. Ĝi ricevis la nomo laŭ urbo Hanušovice. Ties areo estas 793 km², meza supermara alteco 527,2 m kaj meza kliniĝo 8°03´. La plej alta punkto de la montetaro estas Jeřáb (1003 m s. m.). Tra la montaro kondukas disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj.
Geografio
De nordo Hanuŝovica montetaro estas apartigita fare de valo de rivero Moravo de montaro Králický Sněžník. Oriente leviĝas Hrubý Jeseník. Okcidente Králická brázda kreas naturan limon de Orlica montaro. Sudokcidente estas alligita Zábřežská vrchovina. Sudoriente Šumperská kotlina apartigas la montetaron de Mohelnická brázda. Areo de la montetaro estas 793 km² kaj meza alteco 527,2 m. Tra la teritorio de Hanuŝovica montetaro kondukas ĉefa eŭropa disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj. Fontas ĉi tie riveroj Tichá Orlice kaj Oskava. Ĉefaj riveroj estas Moravo kaj Desná.
Geomorfologio
Reliefo estas profunde dismembrigita per entranĉitaj valoj de akvofluantoj. Tra la montetaro kondukas ĉefa eŭropa disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj. Sur pintoj kaj montodorsoj estas oftaj rokformacioj. Plejparte tio estas izolitaj rokoj, rokremparoj, frostaj rokoj. La plej alta punkto estas Jeřáb (1003 m s. m.) troviĝanta en Jeřábská vrchovina, konata estas 760 metroj alta monto Monto de Dipatrino ĉe Králíky. Pluaj montetoj estas ekz.:
Loĝigo
Sur monto Hora Matky Boží ĉe Králíky ankaŭ troviĝas municipo Dolní Hedeč kun samnomata monaĥejo, temas pri signifa pilgrima loko en Diocezo de Hradec Králové.
Lutter
Lutter havas diversajn signifojn:
Nazaré Paulista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Bragança Paulista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Genovevaburg
Ene de la mezepoka urbofortikaĵo situas la burgo Genovevaburg je la sudokcidenta flanko de la urbo Mayen en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia nomo venas de legendo laŭ kiu sur la nuna burgmonto estis la sidejo de la palatingrafo Siegfried kaj lia edzino Genoveva de Brabanto. Fruaj indikoj pri la regiona ligo de la legendo estis el la 17a jarcento (r. Fraukirch). Ekde kiam la burgo kaj/aŭ burgfrido, la tiel nomata goloturo, rilatas al la legendo, ne estas konata.
Rajĉiĥinsk
Rajĉiĥinsk (ruse Райчихинск) estas urbo en Amura provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 10420.
La urbo estis fondita en jaro 1932.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1944.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 6 horoj (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
Anserludo
La Anserludo estas tabulludo por du aŭ pliaj ludantoj. Ĉiu ludanto antaŭeniras per po unu peco tra tabulo kun formo de spiralo kun 63 fakoj kiu havas diversajn desegnojn. Depende el la fako al kiu oni alvenis, oni povas ricevi profitoan aŭ malprofitan, nome kroman antaŭeniron, bremson aŭ eĉ devigan retroeniron, kaj en kelkaj el ili estas indikata puno. Siavice la ludanto uzas po unu aŭ po du ĵetkubojn (depende de la diferencaj versioj) kiuj indikas la nombron de fakoj kiujn ĝi devos antaŭeniri. Venkas en la ludo tiu kiu la unua alvenos al la fako 63, nome "la ĝardeno de la ansero", sed tute ĝuste ĉar se oni alvenas sed ne per ĝusta fakonombro sed per malmankaj oni devos retroeniri la malmankajn fakojn.
Rajĉiĥinsk
En jaro 1959 la urbo havis 27,2 mil loĝantojn.
Aritmetiko
La moderna aritmetiko ne okupiĝas nur pri elementaj kalkuloj, sed pri gravaj ecoj de entjeroj (primeco, plej granda komuna divizoro, primaj faktoroj ktp.) kaj similaj ecoj de aliaj objektoj (ekzemple elementoj de ringoj). Evoluo de Aritmetiko venigis al apartigo de novaj matematikaj branĉoj: Algebro kaj Nombroteorio.
Historio
La prahistorio de aritmetiko estas limigita al malgranda nombro de artifaktoj kiuj povas indiki la koncepton de adicio kaj subtraho, kies plej bone konata restaĵo estas la Iŝanga osto el centra Afriko, kiu datas el iam inter 20,000 kaj 18,000 jaroj a.K., kvankam ties interpretado estas disputata.
2126 Gerasimovich
2126 Gerasimovich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Aritmetiko
Historio
La plej fruaj verkitaj registroj indikis ke jam en Antikva Egipto kaj Babilono oni uzis ĉiujn operaciojn de elementa aritmetiko tiom frue kiom ĉe 2000 a.K. Tiuj artifaktoj ne ĉiam pruvas la specifan procezon uzitan por solvi numerajn problemojn, sed la karakteroj de la partikulara nombrosistemo forte influas la komplikecon de metodoj. La hieroglifa sistemo de la egiptaj ciferoj, same kiel la postaj Romaj ciferoj, descendis el la kalkulaj markoj uzitaj populare por kalkuladi. Ambaŭokaze, tiu deveno rezultis en valoroj kiuj uzis dekuman bazon, sed ne inkludis pozician nombrosistemon. Kompleksa kalkulado pere de romaj ciferoj postulis la helpon de kalkultabulo aŭ de abako por havi la rezultojn.
2126 Gerasimovich
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan astronomon kaj astrofizikiston Boris Petroviĉ Gerasimoviĉ (cirile Борис Петрович Герасимович).
Aritmetiko
Historio
La plej fruaj nombrosistemoj kiuj inkludis pozician nombrosistemon ne estis dekumaj, kiel la sesdekuma sistemo (kun bazo de 60) de la Babilonaj ciferoj kaj la dudekuma sistemo (kun bazo de 20) en kiu konsistis la ciferoj de Majaoj. Pro tiu pozici-valora koncepto, la kapablo reuzi la samajn ciferojn por diferencaj valoroj kontribuis al pli simplaj kaj pli efikaj metodoj de kalkulo.
La kontinua historia disvolvigo de la moderna aritmetiko startas ĉe la Helenisma Epoko de Antikva Grekio, kvankam ĝi originiĝis multe pli poste ol la menciitaj ekzemploj de Babilonanoj kaj Egiptianoj. Antaŭ la verkoj de Eŭklido de ĉirkaŭ la jaro 300 a.K., Grekaj matematikistoj koincidis kun la filozofiaj kaj mistikismaj kredoj. Por ekzemplo, Nikomaĥo resumis la vidpunktojn de la pli frua Pitagorisma alproksimiĝo al nombroj, kaj ties rilataro de unu kun alia, en sia Enkonduko al Aritmetiko.
La Grekaj ciferoj estis uzitaj de Arkimedo, Diofanto kaj aliaj en pozicia notacio ne tre diferenca el la nuntempa. Mankis al la antikvaj grekoj simbolo por nulo ĝis la Helenisma Epoko, kaj ili uzis tri apartajn seriojn de simboloj kiel ciferoj: nome unu serio por la lokoj de unuoj, alia por la lokoj de dekoj, kaj alia tria por la lokoj de centoj. Por la loko de miloj ili uzis la simbolojn de la unuoloko, kaj tiel plu. Ties aldona algoritmo estis sama al tiu nuntempa, kaj ties multiplika algoritmo estis nur tre malmulte diferenca. Ties longa divida algoritmo estis la sama, kaj la algoritmo por kalkuli kvadratajn radikojn, populare uzita ĝis tiom ĵuse kiom ĝis la 20a jarcento, estis konata jam de Arkimedo, kiu eble inventis ĝin. Li fakte preferis ĝin al la metodo de Herono de sinsekva alproksimiĝo ĉar, kalkulita, cifero ne ŝanĝas, kaj la kvadrataj radikoj de perfektaj kvadratoj, kiaj, finas tuj kiel. Ĉe ciferoj kun frakcia parto, kiel, ili uzis negativajn potencojn de 60 anstataŭ negativajn potencojn de 10 por la frakcia parto, nome.
La antikvaj ĉinoj progresis en aritmetikaj studoj el la Dinastio Ŝang kaj pluis tra la Dinastio Tang, el bazaj ciferoj al antaŭenirinta algebro. La antikvaj ĉinoj uzis pozician notacion similan al tiu de la grekoj. Ĉar ankaŭ al ili mankis simbolo por nulo, ili havis unu serion de simboloj por la loko de unuoj, kaj duan serion por la loko de dekoj. Por por la loko de centoj, ili reuzis la simbolojn de la loko de unuoj, kaj tiel plu. Iliaj simboloj estis bazitaj sur la antikvaj kalkulbastonoj. Estas komplika demando determini precize kiam la ĉinoj ekkalkulis per pozicia reprezentado, sed ĝi certe okazis definitive antaŭ la jaro 400 a.K. La antikvaj ĉinoj estis la unuaj kiuj klare malkovris, komprenis, kaj aplikis negativajn nombrojn kiel oni klarigas en la verko Naŭ ĉapitroj pri la matematika arto (Ĝiuĵang Suanŝu), kiu estis verkita de Liu Hui.
Kvankam la Codex Vigilanus priskribis fruan formon de Arabaj ciferoj (sen 0) ĉirkaŭ la jaro 976, Leonardo de Pisa (Fibonacci) estis ĉefa respondeco pri la etendo de ties uzado tra Eŭropo post la publikigo de sia libro Liber Abaci en 1202. Li verkis, "La metodo de hindianoj (Modus Indoram) surpasas ajnan konatan metodon por kalkuli. Ĝi estas mirinda metodo. Ili faras siajn kalkulojn uzante naŭ ciferojn kaj simbolon por nulo".
En la Mezepoko, aritmetiko estis unu el la sep liberaj artoj instruataj en universitatoj.
La florado de algebro en la mezepoka Islama mondo kaj en la renesanca Eŭropo estis elkreskaĵo de la enorma simpligo de kalkulado pere de dekuma notacio.
Variaj tipoj de iloj estis inventitaj kaj amplekse uzataj por helpi en la tasko de nombra kalkulado. Antaŭ la Renesanco, ili estis variaj tipoj de abakoj. Pli ĵusaj ekzemploj estas glitkalkuliloj, nomografoj kaj mekanikaj kalkuliloj, kiaj la paskala kalkulilo. Nuntempe, ili estis anstataŭitaj de elektronikaj kalkuliloj kaj komputiloj.
Aritmetikaj operacioj
La bazaj aritmetikaj operacioj estas adicio, subtraho, multipliko kaj divido. Ĉiuj el ili estas duargumenta operacio, t.e. ĝi ricevas du nombrojn kaj finkalkule eldonas alian trian. Kvankam oni inkludas ankaŭ pliajn antaŭnirintajn operaciojn, kiel manipulado de procentoj, kvadrataj radikoj, eksponentado, kaj logaritmaj funkcioj. Aritmetiko estas plenumita laŭ ordo de operacioj.
Subtraho
Subtraho (ankaŭ skribita subtraĥo) estas operacio por trovi la diferencon inter unua nombro (aŭ kvanto) kaj dua nombro (aŭ kvanto), en tiu ordo; la signo de subtraho estas − (minus). Ekz. ĉe la subtraho: 9−6=3 oni diras, ke 9 estas la malpliigato, 6 estas la subtrahanto, 3 estas la diferenco. Ĝia kontraŭa operacio estas la adicio.
Multipliko
En matematiko, multipliko aŭ obligo estas duargumenta operacio. Ĝi povas esti aplikata al diversaj objektoj. Argumentoj de multipliko estas faktoroj kaj la rezulto estas produto.
Divido
En matematiko, aparte en elementa aritmetiko, divido estas aritmetika operacio kiu estas la inverso de multipliko.
Specife, se kie b estas ne nulo, tiam kio estas, a dividita per b egalas al c. Oni povas pli koncize legi kiel "a sur b egala al c".
Nombroteorio
Nombroteorio estas branĉo de matematiko, dediĉita al la studo de proprecoj de entjeroj kaj ĝiaj ĝeneraligoj (ekz. algebraj entjeroj). La demandoj pri la plej granda komuna divizoro, la plej malgranda komuna oblo, malkomponado je primoj, prezento de natura nombro en iu certa formo, ĝia dividebleco kaj aliaj temoj estas studobjektoj de la nombroteorio. Ĝi inkluzivas ankaŭ: teorion de komparoj, diofantaj ekvacioj, ĉena frakcio, diofantaj alproksimiĝoj, transcendaj ekvacioj k.a. Ekde la 1980-aj jaroj nombroteorio trovis surprizajn aplikojn en ĉifrado (kriptografio); ĝi ebligis la unuajn nesimetriajn ĉifrojn. En speciala literaturo oni ofte trovas ankaŭ sinonimajn terminojn – Teorio de Nombroj aŭ Teorio pri Nombroj.
Gyula Csepregi
Gyula Csepregi [djula ĉepregi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csepregi Gyula estis hungara ĵazmuzikisto, saksofonisto, altlerneja instruisto.
Gyula Csepregi naskiĝis la en Miskolc, li mortis la  en Miskolc.
Biografio
Gyula Csepregi konatiĝis kun la bekfluto en aĝo 4, post jaroj kun la fluto. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1980 li studis en konservatorio en Budapeŝto. En la sekva jaro li jam estis solisto en muzikgrupo de Gyula Kovács (drumisto), poste li muzikadis kune kun kremo de hungaraj ĵazmuzikistoj (Imre Kőszegi, Gyula Babos, Béla Szakcsi Lakatos, Aladár Pege). Pli malofte li saksofonadis en koncertoj de ŝlagromuzikistoj aŭ en registrado de ŝlagroj en studioj. En 1988 li aliĝis al distra orkestro de Hungara Radio, sed li havis tempon muzikadi kun eksterlandanoj (ekzemple Dave Samuels). En 2008 li fondis duopon kun Róbert Rátonyi (pianisto). Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn. Li instruis preskaŭ 2 jardekojn en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt.
Hněvotín
Hněvotín (Nebotein) estas municipo en la distrikto Olomouc kaj la samnoma, pli granda regiono Olomouc de Ĉeĥio. En la municipo vivas. La teritorio estis frue home loĝata: troviĝis ceramikaĵoj el la neolitiko kaj tombo el la kulturo de sonorilformaj pokaloj. En la 13-a jarcento germanaj setlintoj fondis la loĝlokon kaj sekve ĝis la Dua Mondmilito la municipo estis germanlingva lingvoinsulo inter ĉeĥlingvaj najbaraj municipoj.
Macbeth
Macbeth, Mac Bethad mac Findlaích aŭ Makbeto (naskiĝis ĉirkaŭ 1005, mortis la 15-an de aŭgusto 1057) estis reĝo de Skotlando de 1040 ĝis 1057. La reĝlando ĝuis periodon pacan kaj prosperan. Inspirite de lia reĝado Ŝekspiro aŭtoris la faman teatraĵon Makbeto.
En 1031, li iĝis la mormaero de Moray post la morto de lia patro. En 1040, li mortigis la reĝon de Skotlando Duncan la 1-a kaj kaptis la tronon. La filo de Dunkano la 1-a, Malkomo la 3-a, mortigis Makbeton en 1057 dum batalo.
Gertrúd Havas
Gertrúd Havas [havaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Havas Gertrúd estis hungara pupteatristo, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis István Bölöni Kiss.
Gertrúd Havas naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
43724 Pechstein
43724 Pechstein estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo Max Pechstein (1881–1955), kiu pentris forte kolorajn pentraĵojn kaj estis gvida membro de la grupo da germanaj ekspresionistoj konataj kiel Die Brücke.
28 (nombro)
Dudek ok (28) estas la natura nombro kiu sekvas 27 kaj antaŭas 29.
laŭ skribo
Ĉina skribo: 二十八
pri la nombro 28
La atomnumero de Nikelo.
Nombro kiu apartenas al Virŝafo laŭ Brazila folkloro.
La nombro da literoj en la esperanta alfabeto estas 28.
Konstrupuzlo
Konstrupuzlo estas ludilo per kiu oni devas konstrui (kongruigi) teknikan postulon. Tio povas esti senmova objekto (kia ponto) aŭ mekanika objekto (kia maŝino).
En pli ampleksa senco konstrupuzlo estas ajna puzlo kie oni devas kongruigi difinitan serion de pecoj en preciza maniero. Ekzemploj de tipoj de konstrupuzloj estas bastonpuzloj, multaj kahelaj puzloj kaj ankaŭ kelkaj mekanikaj puzloj.
Traudl Junge
Traudl JUNGE [traŭdl junge], origine: Gertraud HUMPS (naskiĝis la 6-an de marto, 1920, mortis la 11-an de februaro, 2002) estis sekretariino de Adolf Hitler.
Junaĝo
Kiel filino de la bierfaristo Max Humps kaj lia edzino Hildegard ŝi naskiĝis en Munkeno. Kiam ŝia patro perdis sian laboron, li iĝis ano de la ekstrem-dekstra Freikorps Oberland, kiu kune kun aliaj luktis kontraŭ la Vajmara Respubliko kaj poste estis malpermesata. Kiam Traudl havis kvin jarojn, la patro forlasis sian familion kaj transloĝiĝis al Turkio, kie li denove povis labori en sia profesio. La patrino rifuzis sekvi lin tien kaj postulis la divorcon.
Natura Parko Grazalema
Grazalema Montaro, hispane Sierra de Grazalema (36.76861°N, -5.43083°W) estas pliĝuste grupo de proksimaj montaroj inter andaluzaj provincoj Kadizo kaj Malago. Tiuj submontaroj estas Zafalgar, Pinar, Endrinal, ktp. Krome ĝi situas okcidente de pligranda montaro nomata laŭ Penibetika Montaro.
Traudl Junge
Junaĝo
Traudl ekde tiam vivis ĉe Maximilian Zottmann, la patro de la patrino. En la jaro 1933 la juna Traudl ekinteresiĝis pri dancado, sed la financa situacio de la familio ne ebligis al ŝi dancistan karieron. Kun malemo ŝi en 1936 komencis viziti komercan lernejon. Sekvis okupoj ekz. kiel asistantino de ĉefredaktoro de ĵurnalo por tajloristoj kaj kiel sekretariino en uzino.
Natura Parko Grazalema
Plej alta pinto: Pinar aŭ Torreón: 1654 m en la Sierra del Pinar.
Traudl Junge
Sekretariino ĉe Hitler
En la jaro 1942 ŝi transloĝiĝis al Berlino. Kun la helpo de ŝia fratino Inge (nask. 1923) kaj subtenate de la funkciulo Albert Bormann ŝi tie trovis okupon en la regna kancelierejo, kie ŝi ordigis la poŝtaĵojn de Hitler. Iom poste ŝi ricevis la ŝancon, partopreni konkurson kaj iĝi lia privat-sekretariino. Traudl ankoraŭ revis pri dancistina kariero kaj apenaŭ interesiĝis pri daŭra laboro en oficejo. Pro tio ŝi dum la diktaĵo tute ne estis nervoza kaj faris el ĉiuj malplej da eraroj. La junaj aspirantinoj devis trapasi diversajn testojn kaj – surprize por ŝi - Traudl ricevis la postenon.
Natura Parko Grazalema
Ĉi tie loĝas unu el la plej grandaj kolonioj de ansergrifoj en Eŭropo kaj malmultaj paroj el perknopteroj (Neophron percnopterus).
Traudl Junge
Sekretariino ĉe Hitler
Sekvis tri jaroj apud Adolf Hitler. Traudl Humps kun tri aliaj virinoj (Johanna Wolf, Christa Schroeder kaj Gerda Christian) formis la kvaropon de la sekretariinoj de la diktatoro. Ŝi ekkonis diversajn naciajn altrangulojn kaj eksciis multon pri la privata vivo kaj la pensoj de Hitler. Kune kun la aliaj virinoj ŝi devis kutimiĝi al la tagordo de la diktatoro: malfrue ellitiĝi, tagmanĝi, trinki kafon, ripozi, malfrue vespermanĝi, rigardi filmojn, nokte trinki teon kaj enlitiĝi je la kvina horo matene.
Natura Parko Grazalema
Je granda areo de la montaro situas samnoma Natura Parko, 516,95 km².
Traudl Junge
Sekretariino ĉe Hitler
La 23-an de junio 1943 Traudl Humps edziniĝis al la oficiro Hermann Junge, kiu en aŭgusto 1944 mortis ĉe la fronto.
Natura Parko Grazalema
Ĝi estis deklarata Biosfera Rezervo en 1977 laŭ Unesko.
Traudl Junge
Sekretariino ĉe Hitler
Komence de 1945 Traudl Junge ekloĝis kun Hitler en la bunkro sub la regna kancelierejo, kie ŝi travivis la lastajn semajnojn de la diktatoro. En la nokto de la 20-a de aprilo al la 21-a Hitler volis evakui la virinojn el la bunkro, sed el la sekretariinoj nur Johanna Wolf kaj Christa Schroeder foriris; Traudl Junge kaj Gerda Christian restis. La 28-an de aprilo Traudl partoprenis la geedziĝon de Hitler kaj Eva Braun, rekte poste Hitler diktis al ŝi sian politikan kaj privatan testamenton. La 30-an de aprilo la geedzoj faris suicidon – Traudl Junge tiutempe manĝis kun la idoj de Joseph kaj Magda Goebbels en apuda ĉambro. Poste ŝi fuĝis el la kancelierejo kaj pluvivis kun la pseŭdonimo Gerda Alt. La aliancanoj lasis ŝin sen puno, ĉefe pro ŝia juna aĝo.
Post la milito
En 2004 aperis plia filmo pri la vivo de la juna sekretariino en la bunkro de Hitler: Der Untergang. La rolon de Traudl Junge transprenis la aktorino Alexandra Maria Lara.
5315 Balʹmont
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa poeto Konstantin Dmitrieviĉ Balmont (cirile : Константин Дмитриевич Бальмонт, 1867–1942).
Kapelo Sankta Roĥo (Mór)
La kapelo Sankta Roĥo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en urbo Mór.
Historio
La kapelo estis konstruita en 1836 kiel vota kapelo pri epidemio de ĥolero. Ĝi estis renovigita en 2005.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola en herbejo. Antaŭ la kapelo dekstre ŝtona kruco estas videbla. La fasado preskaŭ estas simetria, ĉar maldekstre la plurlatera turo rompas la simetrion. La turpinto estas plurlatera piramido, pli malsupre sola sonorilo loĝas. Meze la novgotika enireja pordo funkcias, krome estas videblaj 2 fenestroj, ĉe la etaĝa alto striktaj aperturoj kvazaŭ fenestroj. La turo havas apartan enirejon en flanko de la navo. La navo havas kelkajn apogpilierojn. La absido estas rektangula (kun apogpilieroj), malpli larĝa kaj alta, ol la navo. En la sanktejo la plena muro estas kovrita per mozaiko (anstataŭ altara bildo) fare de Eszter Mattioni. La bildo prezentas meze Kriston, Tomason kaj blindulon. Flanke estas videblaj Sanktaj Roĥo kaj Rozalia.
Falkirk
Falkirk (jen angle, en la skota: The Fawkirk, en la skotgaela: An Eaglais Bhreac) estas la ĉefurbo de la administra regiono Falkirk de Skotlando. En 2010 la urbo havis 35 168 loĝatojn. Historie la urbo apartenis al la graflando Stirlingshire. La urba historio komenciĝis per la plej fruaj registritaj tempoj de Skotlando, en la epoko kiam la romia imperio klopodis konkeri Kaledonion. Sekve la loĝloko apartenis al la piktoj kaj ekde la 9-a jarcento al la Reĝlando Skotlando.
Borzavár
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, meze de sakovojo, fervojo Veszprém-Győr preteriras. Zirc troviĝas 6, Veszprém 27 km-ojn.
Historio
En 1834 incendio okazis. Dum la socialismo kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, gastejo.
Bruno Gröning
Bruno GRÖNING (naskiĝis la 31-an de majo 1906 en Danzig-Oliva; mortis la 26-an de januaro 1959 en Parizo) konatiĝis kiel sanigisto per spiritaj fortoj.
Vivo
Bruno naskiĝis en Oliwa kie la kvara infano el la sep de Margarethe Grönkowski kaj konstrua laboristo August Grönkowski. Junaĝe plurfoje ŝanĝis lernejojn kaj diversajn okupojn (komerco, meblaro, ĉoolad-farado, poŝto). Interalie laboris en la fabriko Siemens AG kiel elektromuntisto. Grönkowski nuptis Gertruda Cohn, kun kiu havis du filojn. Harald (n. 1930) mortis en 1939 pro koro-malsano, kaj Günther (n. 1940) pro pneŭmonio.
Habitatodetruo
Habitatodetruo, ankaŭ habitatoperdo aŭ simple detruo de la vivmedio, estas proceso, pro kiu vivmedio ne plu povas vivteni la speciojn kiuj ĉeestas en ĝi. Vivantaĵoj ĉeestintaj forpeliĝas aŭ detruiĝas. Tio malhelpas vivodiversecon. Detruo de la vivmedio okazas ĉefe pro homa agado, kiel produktado de krudmaterialoj, por industrio aŭ urbigo. La ĉefa kaŭzo de detruo de vivmedioj estas terpretigado por agrikulturo. Aliaj gravaj kaŭzoj estas minado, lignoproduktado, fiŝkaptado kaj pligrandiĝo de urboj. Detruon de vivmedio oni nuntempe konsideras la ĉefa kaŭzo de formorto de vivspecioj tutmonde. Aliaj kaŭzoj estus fragmentiĝo de la vivmedio, geologiaj procesoj, klimatoŝanĝo, invadaj specioj, elĉerpigo de nutraĵoj en la ekologia sistemo, kaj homa agado menciita sube.
Bruno Gröning
Vivo
Bruno Gröning rigardis sin kiel senditon de Dio kaj asertis, ke li kapablas sanigi homojn per "saniga kurento". En 1953 li fondis la asocion "Gröning-Bund" pri spirita sanigado kaj fariĝis ties prezidanto. La asocio ekhavis multajn lokajn "amikarojn".
En 1954 germana tribunalo malpermesis al Bruno Gröning - kiu havis nenian kuracistan edukon - ĉiajn publikajn prezentiĝojn. En januaro 1958 la Landa Tribunalo en Munkeno kondamnis Bruno Gröning je 8-monata aresto en malliberejo kun prova tempo kaj monpuno de DEM 5.000, — pro senatenta mortigo: Bruno Gröning igis 17-jaran malsanulinon ne viziti kuraciston, tiel ke ŝi mortis pro tuberkulozo. La kasacia proceso restis sen fina verdikto, ĉar Bruno Gröning mem mortis en 1959 pro stomaka kancero.
Post lia morto la "Amikaro Bruno Gröning" tamen daŭrigis sian aktivadon. Oni asertas, ke Bruno Gröning nun sanigas homojn el la transa mondo. En 1992 Detlef Meier el Germanio, kiu rakontis ke Bruno Gröning sanigis lin de psikaj problemoj (ekz. manĝo-manio), inciatis la fondon de la Esperanto-sekcio de la Amikaro. Kvankam la Amikaro nomas sin "loza kuniĝo de homoj el ĉiuj kontinentoj" (Jarlibro de UEA 2005, p. 75), temas pri organizo kun severa hierarkio. Decidoj de la tiutempa gvidantino de la Amikaro, Grete Häusler (mortis 2007), estis rigardataj kiel devigaj.
Habitatodetruo
Geografio
Biodiversecaj konfliktejoj estas ĉefe tropikaj regionoj kiuj suferas altajn koncentrojn de endemiaj specioj kaj, kiam ĉiuj biodiversecaj konfliktejoj kombiniĝas, povas enhavi ĉirkaŭ duonon de la tutmondaj surteraj specioj. Tiuj biodiversecaj konfliktejoj suferas pro habitatoperdo kaj -detruado.
Bruno Gröning
Kritikoj
En germanlingvaj landoj pluraj ekleziaj kaj neekleziaj institucioj avertas kontraŭ la Amikaro.
Habitatodetruo
Geografio
Plej parto de la naturaj biotopoj en insuloj kaj en areoj de alta homa loĝdenseco jam estis detruitaj (WRI, 2003). Insuloj suferantaj ekstremajn habitatodetruojn inkludas Novzelandon, Madagaskaron, Filipinojn, kaj Japanion. Suda kaj orienta Azio —ĉefe Ĉinio, Barato, Malajzio, Indonezio, kaj Japanio— kaj multaj areoj en Okcidenta Afriko havas tre densajn homajn populaciojn kiuj lasas malmulte da loko por la natura vivejo. Ankaŭ maraj areoj apudaj al tre loĝataj marbordaj urboj fruntas degradadon de la koralrifoj aŭ de aliaj maraj vivejoj. Tiuj areoj inkludas orientajn marbordojn de Azio kaj Afriko, nordajn marbordojn de Sudameriko, kaj Karibio kaj ties asociaj insuloj.
Regionoj de neeltenebla agrikulturo aŭ de nestabilaj registaroj, kiuj povas iri krome kune, kutime suferas altajn indicojn de habitatodetruado. Centrameriko, Subsahara Afriko, kaj la areoj de Amazona arbaro de Sudameriko estas la ĉefaj regionoj de neelteneblaj agrikulturaj praktikoj aŭ registara misregado.
Bruno Gröning
Kritikoj
Informejo de la Evangelia Eklezio en Germanio kritikas la personkulton de la Amikaro ĉirkaŭ Bruno Gröning, proksimecon al esoteriko, kaj mankon de sciencaj pruvoj pri kurac-efikoj.
Habitatodetruo
Geografio
Areoj de alta agrikultura produktado kutime havas la plej altajn etendojn de habitatodetruado. En Usono malpli da 25% de indiĝena vegetaĵaro restas en multaj partoj de Orienta kaj Mezokcidenta Usonoj. Nur 15% de la terareo restas nemodifita de homa aktivado en ĉiuj partoj de Eŭropo.
Bruno Gröning
Kritikoj
La romkatolika ĉefepiskopujo de München kaj Freising atentigas ke la Amikaro estas ne-kristana movado kun Bruno Gröning anstataŭ Jesuo en rolo de savanto, kaj avertas ke grave malsanaj homoj pro fido al la "saniga kurento" preterlasas medicine necesajn traktadojn. La samajn kritikojn esprimas la Evangelia Eklezio de Virtembergo
Hipokampo
Hipokampo aŭ marĉevaleto estas genro de fiŝoj el la familio Syngnathidae kun ĉirkaŭ 50 specioj. Senĉese oni priskribas novajn speciojn aŭ alivicigas ilin en jam ekzistantajn. Marĉevaletoj rimarkeblas pro sia aspekto, kiu ne multe pensigas pri fiŝo. La kapo similas al tiu de ĉevalo, la vosto al vermo aŭ raŭpo.
Bruno Gröning
Kritikoj
Laŭ la gazeto Augsburger Allgemeine, kaj la katolika kaj la evangelia eklezioj en Germanio avertas kontraŭ la Amikaro kaj ĝiaj falsaj promesoj. Ankaŭ medicinistoj kaj neekleziaj fakuloj pri sektoj klare malaprobas ĝin.
Habitatodetruo
Ekosistemoj
Tropikaj pluvarbaroj ricevis plej parton de la atenton koncerne la habitatodetruo. El la proksimume 16 milionoj da km² de tropikaj pluvarbaroj kiuj origine ekzistis tutmonde, malpli da 9 milionoj da km² restas nuntempe. La nuna indico de senarbarigo estas 160,000 km² ĉiujare, kio egalas al perdo de proksimume 1% de la origina arbarhabitato ĉiujare.
Hipokampo
Endanĝerigitaj hipokampoj
Kvankam ridinda hipokampo estas multflanka kaj emancipita majstro en kamuflado, ĝi ankaŭ apartenas al endanĝerigitaj specioj de mara faŭno. Ĝi scipovas danci, ĝi povas kanti, ĝi povas eĉ stari sur la kapo, kaj malgraŭ ĝi forte reproduktas sin kapablante brile kamufli sin, spertaj kaptistoj de tiu ĉi specio de mara faŭno ĉiam revenas kun plenaj boatoj. Tiu ĉi bizara animalo kapablas por bonvenigo eĉ por mallonga tempo eklumvibri, esti fidela edzo kaj tiel longe amindumi sin al sia elektulino, ke al submara filmisto ne sufiĉos por tio la tuta filma bobeno. Kaj se ĝi estas kaptita, ĝi servas eĉ post la morto, ĉar ĝi havas grandan ekonomian signifon.
Habitatodetruo
Ekosistemoj
Aliaj arbaraj ekosistemoj suferis multe aŭ eĉ pli da detruado ol tropikaj pluvarbaroj. Farmado kaj lignohakado ege difektigis almenaŭ 94% de Mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj; multaj praarbaroj perdis pli da 98% de siaj iamaj areoj pro homa aktivado. Tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj estas pli facile uzeblaj por la praktikoj de hakado kaj bruligado kaj pleje taŭgas por agrikulturo kaj por ranĉoj ol tropikaj pluvarbaroj; sekve, malpli da 0.1% de la sekaj arbaroj de la centramerika pacifika marbordo kaj malpli da 8% en Madagaskaro restas el la origina etendo.
Bruno Gröning
Kritikoj
La neeklezia "AGPF - Aktion für Geistige und Psychische Freiheit Bundesverband Sekten- und Psychomarktberatung e.V." klare nomas la Amikaron "kulto" kaj listigas plurajn blufojn kaj ŝajnigojn faritajn de ĝi.
Hipokampo
Endanĝerigitaj hipokampoj
Sed ĝi devas ankaŭ multon toleri. Tio, ke ĝi servas al sportaj fiŝkaptistoj kiel trofeo, ne estas tio malbona. Esploras ĝin ankaŭ maraj biologoj, sed precipe ĝi estas por orientaj Casanovoj ŝlosilo al ilia feliĉo. Sekigita aŭ saturita aŭ dismuelita je pulvoro oni konsideras la hipokampon kiel forta afrodiziigaĵo kaj en aziaj verkoj pri medikamentoj ĝenerale kiel grava kaj efika ingredienco de ĉiuj kuraciloj kontraŭ astmo, kontraŭ malsanoj de renoj kaj kontraŭ malsanoj de koraj kaj cirkulorganoj. Ankaŭ en eŭropaj apotekaj kompendioj la hipokampo estas menciata jam en la 16-a jarcento kaj indikata kiel medio kontraŭ damaĝigoj de vidkapablo, pikado en la flankoj kaj obsceneco. Tamen ĝuste mala konvinko, ke la pulvoro aŭ ekstraktoj el la hipokampo plifortigas potencon, kaŭzas, ke ĉiujare oni sekigas sub azia suno pli ol 20 milionojn da ekzempleroj de tiu ĉi klaŭno de maroj.
Habitatodetruo
Ekosistemoj
Areoj de ebenaĵoj kaj dezertoj estis degraditaj je malpli etendo. Nur 10-20% de la tutmondaj sekaj teroj, kio inkludas mezvarmajn herbejon kaj savanojn, arbustarojn kaj mezvarmajn deciduajn arbarojn, estis iamezure degraditaj. Sed inklude en tiu 10-20% de la tero estas la ĉirkaŭ 9 milionoj da km² de laŭsezone sekaj teroj kiujn homoj konvertis en dezertojn per de la proceso de senarbarigo. La herbejoj de Nordameriko alifalnke havas malpli ol 3% de la natura habitato restanta kiu ne estis konvertita en farmoj.
Hipokampo
Endanĝerigitaj hipokampoj
La fakto, ke la hipokampo figuras ne nur en la azia mitologio, sed ankaŭ en legendoj aliloke en la mondo, estas donita pro ĝia disvastiĝo. Ĝi vivas fakte en ĉiuj akvoj, escepte de malvarmaj zonoj. Ĝi nome ŝatas varmon kaj precipe en tropikaj kaj subtropikaj regionoj ĝi estas plej nombra – aŭ ĝis antaŭ nelonga tempo ĝi estis. Rilate al kreskanta demandado ne merkato la plej alireblaj regionoj estas parte sen ĝi pro ties kaptado. Facile alireblaj malprofundaj akvoj en Barato, Vietnamio kaj sur Filipinoj estas jam de lokaj homoj en profundaĵoj ekde du ĝis kvar metroj trenitaj, kio maltrankviligas ŝirmantojn de la naturo.
Habitatodetruo
Ekosistemoj
Malsekejo kaj marareoj suferis altajn nivelojn de habitatodetruado. Pli ol 50% de la humidejoj de Usono estis detruita en nur la lastaj 200 jaroj. Inter 60% kaj 70% de la eŭropaj humidejoj estis jam entute detruitaj. Ĉirkaŭ unu kvinono (20%) de marbordaj areoj estis tre modifitaj de homoj. Ankaŭ unu kvinono de la koralrifoj estis detruita, kaj plian unu kvinon estis ege degradita pro trofiŝkaptado, poluado kaj invadaj specioj; 90% de la filipinaj koralrifoj estis detruitaj. Finfine ĉirkaŭ 35% de la mangrovaj ekosistemoj tutmonde estis detruita.
Hipokampo
Endanĝerigitaj hipokampoj
Diskuto, kiu ekis por ŝirmi hipokampojn, gvidis multajn ŝirmantojn al konvinko, ke estas necese ĝenerale malpermesi ilian vendadon en la merkato. Sed biologino Amanda Vincent el la Universitato McGill en Montrealo, kiu specialiĝas per studado de hipokampoj, ne vidas solvon en tiu ĉi ideo. Laŭ ŝia opinio oni plu vendos la hipokampojn kaj la ingrediencojn el ili en nigra merkato kaj la ŝirmo akiros nenion. Ĝuste male, pli alta vendprezo plinombrigos la nombron de fiŝkaptistoj. Ŝiaopinie solvo ekzemple estus malpermeso de kaptado de gravedaj maskloj aŭ ilia lokigo en kaĝojn, en kiuj ili povus trankvilaj kaj sekuraj ĝisporti frajon. Tio certigus kreskon kaj malebligus neporteblan rabadon de la naturo.
Sed la traktadoj estis interrompitaj kaj la komerco kun la hipokampoj pasas gaje plu. Bedaŭrinde krom uzo de la hipokampoj por medicinaj celoj aligis al ilia kaptado ankoraŭ plua kaŭzo – ili bezonas manki en nenia komerca aŭ privata akvario. La konduto de la hipokampoj malantaŭ vitro apartenas al la plej ŝatata disciplino en la tereno de akvaria agado. Tamen eĉ ne tio estas ĉio. Plua endanĝerigo por la hipokampoj prezentas malpurigo de vivmedio, ĉiokaze precipe de sentemaj ĉebordaj akvoj. Specioj, kiuj vivas pli profunde en maroj, estas ja pli bone ŝirmataj antaŭ fiŝkaptistoj kaj kolektantoj, sed je tio pli multe ekspoziciataj al risko iranta el ŝiptransporto kaj la malpurigo.
Nupta danco
Oni aljuĝas al la hipokampoj amindumadon kaj amvivon respondanta pri intenseco preskaŭ al homaj interrilatoj. Kontribuas al tio ne nur ekzistado de monogamiaj geopoj ĉe ĉiuj specioj, sed ankaŭ "nupta danco", kiuj precipe plifortigas famon de konjekteblaj intergeopaj sentoj. Se en pala matena lumo renkontos geopo de hipokampoj, ili komencos senfinan dancon. Ili kunigos siajn faŭketojn kune en kiso, senfinaj minutoj ili naĝas ĉirkaŭ si tenante sin reciproke per pintoj de siaj vostetoj.
Ili havas ankoraŭ pluajn ecojn, kiuj fondis ilian miton. Apartenas al ili ankaŭ fakto, ke dum "nupto" ili faras ĝustan akrobatan prezentiĝon, kiu estas donita precipe per interŝanĝo de gepatraj roloj. Femaleto enŝprucos maturajn ovojn ĝis la brusta saketo de maskleto, kie poste la idaro evoluas kelke da semajnoj. Poste frajo kiel vualo ĉirkaŭigos la maskleton, por ke fine la junaj hipokampoj disiĝu en la libera akvo, per kio estas la gepatra devo de la maskleto fermita. La junaj hipokampoj, kiuj en sia tipa aspekto, instinktitaj moviĝi tien kaj reen en la libera akvo sen ebleco kaŝi sin kaj apartenanta mimetismo, en la tempo, kiam ili komencas la propran vivon, ili estas plej multe vundeblaj. La "nuptaj dancoj" de la hipokampoj dum kopulacio, kiuj povas daŭri preskaŭ 9 horoj, ne estas sole ia amuzo. Ili plifaciligas ilian reciprokan identecon kaj regulas optimalan harmoniigon de hormona reguligo de la kopulaciantaj unuopuloj, do gravedigo okazas en la plej konvena momento. Ankaŭ matena salutanta gimnastika ceremonio servas al sekura distingo de la kunuloj.
Maraj kameleonoj
Dum la matena gimnastiko ili ŝanĝas ankaŭ intensive sian kolorigon, ĉar al iliaj kapabloj apartenas ankaŭ ebleco akomodiĝi al la ĉirkaŭaĵo. Ili estas majstroj en mimetismo, ili kapablas perfekte kamufli sin inter koraloj, super malprofundaj fundoj, sed ankaŭ en mara herbo, kiu estas vivspaco de plimulto el ili. La hipokampoj kapablas ankaŭ ŝanĝi sian formon, respektive surfacan strukturon. Inter glataj koraloj estas ankaŭ iliaj korpetoj glataj, super strukturitaj surfacoj poste simile strukturitaj. Pro tiuj kaŭzoj biologoj ŝiras siajn harojn klopodante difini unuopajn speciojn kaj multe da skafandristoj eĉ ne kapablas ekvidi ilin.
La hipokampo markas sin per nenia ŝtorma temperamento. Alkroĉiĝinta per la vosto je mara herbo ĝi restas en fakta senmoviĝemo. Al tiu ĉi restado antaŭ destinas ĝin ankaŭ la konstruo de la korpo, kiu estas kovrita per ostaj tabuletoj kiel blendo, do sole longa vosteto estas plene moviĝema. Sed se alproksimiĝos etaj krangonoj, kiuj estas ŝatata delikataĵo de la hipokampoj, ili estas fulmorapide ensuĉitaj per sendenta faŭketo kaj englutitaj. Apetito de la hipokampo estas rekte nesatigebla, ili devas havi ĉiutage kelke da miloj da krangonoj. Feliĉe la hipokampo havas nenian stomakon kaj ĝi ekskrementas duone digestitan nutraĵon tuj eksteren. Ankaŭ planktono kaj koraloj trairadas tra la sama vojo kaj tempo inter unuopaj "manĝaĵoj" la hipokampo pasigas neniel alie, ol denove prepariĝinta esplorŝerĉante pluan nutraĵon.
La hipokampo certe ne apartenas al rapidaj naĝantoj, se mankas al ĝi vosta naĝilo. Malgraŭ tio ĝi kapablas admirinde manovri. Ĝi uzas al tio dorsan naĝilon kaj malgrandajn brustajn naĝiletojn. Ĝi kapablas naĝi ne nur en konata rektiĝinta pozicio, ĝi havas ankaŭ kapablon moviĝi per la kapo antaŭen aŭ suben. Helpas lin al tio dukameraa naĝveziko. Rentgenaj fotoj de vivaj bestoj montris, kiel la aero en la kameraoj dum certa korpotenado tralasas sin, por ke ĝi stabiligu la diversan pozicion de tiu ĉi bizara animalo.
Ereaj montoj
La Ereaj montoj havas kalkoŝtonan originon kaj ne atingas grandajn altecojn. En la pasinteco, tie troviĝis la plej grava produktado de sulfuro en la tuta mondo, kiel hodiaŭ atestas la multnombraj min-parkoj, kiu plej granda estas Floristella-Grottacalda.
Habitatodetruo
Homa aktivado
Habitatodetruado kaŭzita de homoj inkludas konverton de tero al agrikulturo, urbeksplodon, infrastrukturan disvolvigon, kaj aliajn antropogeniajn ŝanĝojn al la karakteroj de la tero. Habitatodegradado, fragmentado kaj poluado estas aspektoj de la habitatodetruado kaŭzata de homoj kiuj ne nepre implicas malferman detruadon de vivejoj, sed rezultas en habitatobarado. Dezertiĝado, senarbarigo kaj koralrifa degradado estas specifaj tipoj de habitatodetruado por tiaj areoj (dezertoj, arbaroj, koralrifoj).
Ereaj montoj
Ekzistas pluraj lagoj en la montara sistemo, kiel la lago Pergusa, kies bunta kaj diversa birdaro igis ĝin unua naturrezervejo en Sicilio, kaj la lago Pozzillo, la akvorezervejo plej granda de la insulo.
Pro la abrupta pejzaĝo, apenaŭ estas grandaj loĝlokoj (malpli ol 200.000 loĝantoj). La montara sistemo estas la hejmo de la plej granda itala urbo situanta super 900 m je alteco kaj la plej granda provinca ĉefurbo en Eŭropo, Enno, kiu gastigas ĉirkaŭ sesonon el la tuta loĝantaro de Ereaj montoj.
Aliaguilla
Aliaguilla [aljaGIja] (ulekseto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 692 loĝantoj kaj la denseco estas de 7 loĝ/km².
Situo
Aliaguilla estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la orienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1.090 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 103,8 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°44′30″N 1°19′40″Ok.
Ĝi limas kun la jenaj lokoj: Mira, Garaballa, Talayuelas kaj Casillas de Ranera de la Provinco Kvenko, Camporrobles, Sinarcas kaj Utiel de la provinco Valencio.
Historio
Estis trovitaj restaĵoj de la epokoj de iberoj kaj de Romia Imperio.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 692, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Aliaguilla, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Aliaguilla kie oni falis al la nunaj 692.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis maldekstrulo, unue komunisto, poste socialisto.
29 (nombro)
Dudek naŭ (29) estas la natura nombro kiu sekvas 28 kaj antaŭas 30.
La nombro 29 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
laŭ skribo
Ĉina skribo: 二十九
pri la nombro 29
La atomnumero de Kupro.
Unu el la nombroj rilataj al kamelo laŭ brazila folkloro.
Bokalo
Bokalo (el la itala barattolo, per la franca bocal) estas ujo, el vitro, fajenco aŭ ceramiko, kun larĝa aperturo, ĝenerale netralasive fermebla, uzata en la iamaj apotekoj por konservi kuracilojn (tia tipo de ujo estas nun nur objekto por kolektado).
Ili estas ĝenerale fermeblaj per ŝraŭb-kovrilo.
Iuj bokaloj havas kovrilon kun guma junto, kiu permesas netralasive (hermetike) fermi ilin. Tiuj bokaloj utilas por sterilizi nutraĵon per bolado.
Estas foje malfacile diferencigi inter bokalo, poto kaj vazo.
Marija Aleksandrovna Blank
Uljanova estis unua el ses gefratoj en Sankta Peterburgo. Ŝia patro estis Aleksandr Blank (naske Israel Blank), riĉa kuracisto. Ŝia patrino, Anna Ivanovna Groschopf, estis filino de germana patro, Johann Groschopf, kaj de sveda patrino, Anna Östedt.
En 1838, la patrino de Uljanova mortiĝis kaj ŝia patro turnis sin al la bofratino, Ekaterina von Essen, por helpi zorgi la filojn. Ili kune aĉetis kamparbienon ĉe Kazan kaj translokigis tien la familion.
Uljanova estis hejmlernantino, kaj studis la germanan, la francan kaj la anglan krom la rusan kaj la okcidentan literaturojn. En 1863, ŝi gradiĝis kaj iĝis instruisto de bazlernejo. Tamen, ŝi dediĉos plej el sia vivo al zorgado de siaj gefiloj.
Uljanova montris kuraĝon kaj firmecon fronte al tragedioj kaj malsortoj kiuj tuŝis sian familion dum sia vivodaŭro, nome, lamorto de sia edzo en 1886, la ekzekuto de ŝia filo, Aleksandr, en 1887, la morto de ŝia filino, Olga, en 1891, kaj la multaj arestoj kaj [ekziloj de la resto de ŝiaj filoj - Vladimir, Anna, Dmitri kaj Maria.
Ŝi veturis eksterlanden dufoje por renkontiĝi kun sia filo Vladimir Lenin (en Francio en la somero de 1902 kaj en Stokholmo en la aŭtuno de 1910).
Sándor Borbély
BORBÉLY Sándor [pr. borbe:j] estis hungara kuracinstruisto naskiĝinta en Aranyosrákos la 14-an de januaro 1866 kaj mortinta en Vác la 9-an de decembro 1932.
Kariero
Borbély estis post siaj studoj en Pedagogivum de Budapeŝto instruisto en gimnazio de Torda, poste instruisto, pli poste direktoro de la porsurdula instituto de Vác. Li organizis ankaŭ la infanĝardenon. Li redaktis la gazeton Siketnémák Közlönye (1902); la Siketnémák Képes Lap (1911-1918).
Palé
Palé, germane Paling estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd.
Alena Esperanto-Kulturpremio
La Alena Esperanto-Kulturpremio (germane: Esperanto-Kulturpreis der Stadt Aalen und der Fame-Stiftung für internationale Verständigung) ankaŭ konata kiel FAME-premio estas premio instalita de Alois Meiners en 1988 por distingi antaŭenirojn en la internacia kompreniĝo. Ĝi estas dotita per 3.000 €.
Palé
Situo
Palé situas en valo sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo el ĉefvojo Pécs-Kaposvár. Sásd troviĝas 4, Pécs 35, Budapeŝto 188 km.
Alena Esperanto-Kulturpremio
La premio estis aljuĝita unuan fojon en 1990 (dufoje) kaj poste (ĝenerale) en du-jara ritmo. Ĝi estas solene transdonata enkadre de la festo de la Kulturpremio, organizita de FAME, de Esperanto-Grupo Alena kaj subtenata de la urba administracio en Aalen (Aleno), kie ankaŭ situas la sidejo de Germana Esperanto-Biblioteko.
Historio
En 1988 Alois Meiners starigis FAME-fondaĵon por subteni "interkompreniĝon inter la popoloj, evoluhelpon, sciencon kaj esploradon, junularon kaj kulturon" . Grava kaj plej konata aktivado de la fondaĵo estas la du-jara aljuĝo de premio.
Aalen estis elektita kiel urbo por transdoni la premion pro la favora sinteno de la urbo al Esperanto danke al bonaj rilatoj de Esperanto-Grupo Alena kaj ties prezidanto Karl Heinz Schaeffer kun la urba administrado sub la tiama urbestro Ulrich Pfeifle.
Pro tiu kunlaboro jam en 1989 Germana Esperanto-Biblioteko venis en la urbon Aalen.
Ĝis 2018, oni solene transdonis la kulturpremion kutime en la urbodomo de Aalen. En 2022, oni elektis por la transdono alian tre taŭgan ejon, la kulturcentron KUBAA ("KulturBahnhof Aalen" - "Kultura Stacidomo Aalen").
Palé
Historio
En Palé migra poŝto servas.
Reĵ
Reĵ (ruse Реж) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65486.
La urbo estis fondita en jaro 1773 dum konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1943.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 21,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 39,9 mil loĝantojn.
Nicolás Aloisio
Nicolás Aloisio - naskiĝis en 1992 - estas argentina Esperantisto. Li aktivas en Juna Esperantistaro Argentina, la tiulanda sekcio de TEJO. En la oficperiodo 2014 li elektiĝis komitatano de JEA. Nicolás loĝas en Bonaero kaj estas muzikisto. Interalie li konceertis en la solena malfermo de la 99-a UK, la 26-an de julio 2014 en Bonaero.
Csót
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Pápa troviĝas 13, Zirc 28, Pannonhalma 29 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1212, sed post invado de la tataroj la vilaĝo senhomiĝis. Ekde la 15-a jarcento ĝi apartenis al la eklezio, depost 1626 al Esterházy. En 1666 Csót rehomiĝis. En 1915 tie funkciis granda tendaro de militkaptitoj. Vilaĝservo estas poŝto.
Avram Iancu (advokato)
Avram IANCU [avram janku], naskita en 1824 en Vidra de Sus, mortinta la en Baia de Criș, estis ruman-etna transilvania advokato. En 1849 li estis fakta reganto de la montoj Apuseni kaj komandis trupon de rumanaj transilvanianoj, kiuj batalis aliance kun aŭstrianoj kontraŭ revoluciaj hungaraj trupoj.
Post la unua mondmilito, kiam Hungario devis cedi Transilvanion al Rumanio, Iancu iĝis ia nacia heroo. Kvankam li batalis kontraŭ la hungara revolucio, li mem estas konsiderata revoluciulo, ĉar lia celo estis nuligi la hungaran regadon de Transilvanio.
Okaze de lia 100-a naskiĝdata reveno lia naskiĝloko alprenis lian nomon. Ankaŭ pluraj aliaj lokoj en Rumanio portas tiun nomon. Krome, monumentoj kaj statuoj de li troviĝas plurloke en Rumanio.
Kantono Montgomery (Tenesio)
La kantono Montgomery - angle Montgomery county - estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Schlebusch-Harkorter Kohlenbahn
Schlebusch-Harkorter Kohlenbahn estis etŝpura fervojo en Vestfalujo (Germanujo), kiu ligis la lokojn Silschede (nun urboparto de Gevelsberg) kaj Haspe (nun urboparto de Hagen). Ĝi estis unu el la unuaj ĉevalfervojoj kaj unu el la unuaj fervojoj en Germanujo.
Virtanen
Virtanen estas la dua plej ordinara familinomo de Finnlando. La plej ordinara estas Korhonen. Kvankam du plej ordinaraj finnaj familinomoj havas saman sufikson -nen, ili havas vere diversan historion. Korho(i)nen estas tre malnova nomo, kiu herediĝas el mezepoko, kiam en orienta Finnlando naskiĝis unua en uzo de normala popolo estinta forta familinomosistemo en Eŭropo, eble la unua en tuta mondo. Nomo Virtanen ordinariĝis rapide en fino de 19-a jarcento. Ĝi apartenas al nomogrupo, al kio apartenantaj nomoj estas konstruitaj do, ke estis aldonita sufikso -nen en iun naturteman vorton (virta signifas fluon). La sufikso -nen estis ricevita el oldaj orientfinnaj familinomoj kiel Korhonen -nen estis en areo en Savoniaj dialektoj vere ordinara familinoma finaĵo jam en mezepoko, sed en orienta Finnlando ĝi fariĝis ordinara ĵus en lastaj jardekoj de 19-a jarcento. Virtanen estas ordinara nomo speciale en okcidenta Finnlando. Virtanen estis la plej ordinara familinomo de Finnlando longan tempon, ĝis en 2009 nomo Korhonen pasis ĝin en ordinareco.
Ákos Holéczy
Ákos Holéczy [Akos holEci], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plennome Holéczy Ákos Endre estis hungara kaj svisa ĵazmuzikisto, saksofonisto. Lia nomo eksterlande ofte estis Akos Holéczy aŭ Bandy Holéczy. En interreto liaj datenoj estas konfuzitaj kun la samnoma patro.
Ákos Holéczy naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.