cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Beckenschlager
Johann BECKENSCHLAGER, familinome ankaŭ Beckensloer, Pfluger aŭ Peckensloer, (naskiĝinta ĉ. 1428 en Vroclavo, mortinta la en Salcburgo) estis arkiepiskopo de Esztergom kaj kiel Johano la 3-a princĉefepiskopo de Salcburgo.
Vivo
Estante filo de riĉa tukfabrikisto nobeligita en 1430 li iris meze de la 1440-aj jaroj en Hungarujon kie li ekkontaktis anojn de la reĝa kortego kaj la humaniston Johano Vitéz kiu supoze iĝis karierhelpanto por li. En 1459 Johann Beckenschlager verŝajne studentis ĉe la Universitato de Ferrara kaj certe influitis de la idealoj kaj praktikoj de Renesanca Humanismo kiuj poste ludis grandan rolon ĉekortege de la nova hungara reĝo Matiaso Korvino koncerne diplomation kaj sinprezentadon. Krome Beckenschlager ankaŭ militkampanje aktivis.
La hungara reĝo nomumis lin pro liaj meritoj en 1462 preposto de Pécs kaj en la 17.5.1465 episkopo de Oradea Mare, Nagyvárad. En 1468 li iĝis ĉefepiskopo de Eger kaj posteulis en 1473 Johanon Vitéz en Esztergom (per kio li iĝis aŭtomate primaso hungarlanda). Pro plia kaj plia perdo de la graco de la hungara reĝo Beckenschlager foriris el Hungarujo en la 13.2.1476 serĉante la proksimecon de imperiestro Frederiko la 3-a (Sankta Romia Imperio) kaj iĝis ties konsilisto kaj monrimedperanto. Ekde la 22.3.1477 li estis koadjutoro por la malsaniĝinta viena episkopo Leo von Spaur kaj ekde 1480 ankaŭ administranto de la Diocezo viena. Tiun ĉi oficon li rezignis kiam li ekaktivis en Salcburgo.
Beckenschlager elektitis en la 29.11.1481 administranto de la salcburga ĉefepiskopujo, ricevis en la 13.12. far la imperiestro la majestecajn rajtojn kaj ovaciitis en la 14.1.1482 far la landaj asembleoj. En 1487, post la morto de Rohr, li ankaŭ fakte ekregis kiel princarkiepiskopo.
La plejparton de sia regado Beckenschlager aktivis eksterlande diplomate por imperiestro Frederiko la 3-a. Jam en 1483 li nomumitis guberniestro de Stirio. En 1481 kaj dum la vintraj duonjaroj 1483/84 li estadis en Nederlando. En la 21.6.1486 Beckenschlager iĝis guberniestro de Supra Aŭstrio kaj Malsupra Aŭstrio, Stirio, Karintio, Karniolo, Istrio kaj Karstio. Ekde majo 1486 estis lia tasko rekruti dungosoldatojn por militi kontraŭ la hungara reĝo.
La oficojn en Salcburgo dum ties forestadojn transprenis la kortega kanceliero Georg Altdorfer de Chiemsee. La lastan vivojaron li tamen pasigis ĉe Citadelo Hohensalzburg, kies modernigon li antaŭenpuŝis. Li starigis Hoher Stock kiel princan rezidejon, grenejon kaj laborejon. Li ankaŭ antaŭenigis la laboron ĉe la belega Missale Salisburgense, meslibro kiu hodiaŭ troviĝis en Munkeno. Pri ties faro responsis la ratisbona miniaturpentristo Berthold Furtmeyr.
Valmont (stacidomo)
Valmont estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1900
La Nederlanda Olimpika Komitato fondiĝis nur en 1912, kaj do en tiu ĉi olimpiko ankoraŭ ne povis helpi pri la partopreno de sportistoj.
La remistoj François Brandt kaj Roelof Klein estis parto de la nederlanda ok-opa remista teamo, kiu sur la rivero Seine inter Courbevoie kaj Asnières-sur-Seine gajnis bronzan medalon kun Hermanus Brockmann, sportisto plenkreska, sed relative malpeza, kiel la stiristo. En la konkurso de du remistoj kaj aldona stiristo, la nomoj de la stiristoj por ses el la sep partoprenintaj skipoj ne estas konataj - tio nekutimas por modernaj olimpikoj, kiuj kutime estas tre bone dokumentitaj: La plej granda parto de tiuj nekonataj stiristoj estis junaj francaj knaboj pezantaj proksimume 25 kilogramojn, kiujn la skipoj dungis al sia avantaĝo. Brockmann ankaŭ en la konkurso de du remistoj kaj aldona stiristo devis stiri la nederlanda boaton de Roelof Klein kaj François Brandt. La paro rimarkis, ke la 60 kg pezo de Brockmann metas ilin en malavantaĝon; ili anstataŭigis lin kun loka knabo de 33 kg kaj venkis en la finalo mallarĝe batante la francan teamon. Tamen poste la olimpikaj kronikistoj decidis, ke pro la knabo (maksimume 10-jara) la du-opa boato ne estis nederlanda sed internacia, kaj tiu ora medalo laŭ la reguloj pri internaciaj sportaj teamoj en olimpikoj ne kalkuliĝas en la nederlandaj statistikoj.
(38079) 1999 HF
(38079) 1999 HF estas tre malgranda sed tre hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita en 2020 per observoj de elde diversaj observatorioj,  anoncita la.
Châteauneuf-d'Oze
(jen france, okcitane Chasteunòu d'Auza) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Rezolucio de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj ES-11/1
La Rezolucio de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj ES-11/1 estas rezolucio de la Dekunua Urĝa Speciala Sesio de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj, adoptita la 2-an de marto 2022. Ĝi bedaŭras la invadon de Ukrainio fare de Rusio kaj postulas kompletan retiriĝon de rusiaj trupoj kaj same kiel nuligon de ĝia decido agnoski la memproklamitajn popolajn respublikojn Donecka kaj Luganska. La rezolucio estas patronita de 96 landoj kaj estas adoptita per 141 voĉoj poraj, kvin kontraŭaj kaj 35 sindetenoj. La kvin kontraŭintaj landoj estas Rusio, Belorusio, Nord-Koreio, Sirio kaj Eritreo.
György Bodnár
György Bodnár [djordj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bodnár György estis hungara literaturhistoriisto, redaktoro, altlerneja instruisto.
Château-Ville-Vieille
(jen france, okcitane Lo Chastèu e Vilavielha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Briançon kaj al la kantono .
Menuroj
Menuroj estas grupo de du specioj de surgrunde vivantaj birdoj de Aŭstralio kiuj formas la genron Menura, kaj la familion Menuredoj, Menuridae. Ili estas rimarkindaj ĉefe pro sia impresa kapablo imiti naturajn kaj artefaritajn sonojn el sia medio, kaj la notinda beleco de la longa vosto de la masklo kiam li malfermas ĝin por pariĝa ceremonio. Menuroj havas unikajn vosto-plumojn kaj estas inter la plej bone konataj indiĝenaj birdoj de Aŭstralio.
Châteauroux-les-Alpes
(jen france, okcitane Chasteurós) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Toveyre (stacidomo)
Toveyre estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Monto Subazjo
La monto Subazjo (monte Subasio; IFA:, laŭ la loka prononco ) estas monto en la Umbra-Marka Apeninoj, kiu atingas la altitudon de 1 290 metroj , situanta en Umbrio, en la provinco Peruĝo. Sur ĝiaj okcidentaj deklivoj leviĝas la urboj Asizo kaj Spelo; sude, unu ĝi troviĝas en la teritorio de Folinjo; oriente ĝi estas inkluzivita en la teritorioj de Valtopina kaj Noĉera Umbra; norde sistemo de mallongaj pintoj troviĝas en la teritorioj de Gŭaldo Tadino, Gubjo (por malgranda parto kiu inkludas la vilaĝetojn de Carbonesca kaj Colpalombo) kaj Valfabrika.
Geografio
Rondforma, sufiĉe vasta, kaj kun modesta alteco kaj ne tro krutaj deklivoj, ĝi estas klare videbla el bona parto de la Umbra Valo. De ĝia supro, oni povas ĝui larĝan panoramon kiu kovras la tutan Umbrajn-Markajn Apeninojn ale al oriente. Ĝi estas kovrita de arbaroj da kverkoj kaj fagoj, preskaŭ ĝis sia supro.
Klimato
La klimato estas karakterizata de malvarmetaj someroj kaj ofte malvarmaj kaj neĝaj vintroj. Sur la monto preskaŭ ĉiam ventas, dank'al sia disigita kaj izolita pozicio en la Umbra-Marka montoĉeno. La plejparte de siaj ventoj blovas dum la jaro de la nordoriento kaj de la sudokcidento.
Vintre la neĝo estas ofta, kun ĝia apero ekde la fino de novembro ĝis la komenco de marto, kun egaj amasiĝoj sur la deklivo ale al nordoriento kaj en la lokoj kie forte blovas la norda vento, precipe sekvante la Buranon.
En tiu situacio, la monto Subazjo kutimas esti la nura neĝkovrita montmasivo de la Apenina montaro (ankaŭ plej okcidenten), ĉar ĝi estas la orografia limo inter la ventoj stau kaj la Apenina Feno. Krome, kune kun la sudaj ventoj, ankaŭ la pluvoj estas oftaj, kaj akompanas la atlantikajn perturbojn de la atmosfero aŭtune kaj printempe, kun eĉ mildaj temperaturoj (precipe la plej malaltaj). La jarpluvo estas inter ĉ. 900/1 100 mm.
Vivejo
La monto donas sian nomon al la Parko Monte Subazjo, ene de kiu estis identigitaj kvin lokoj de komunuma intereso, areoj destinitaj por la protekto kaj konservado de naturaj habitatoj de kaj besto- kaj plantospecioj: ili estas la supra parto de la rivero Teŝo, la aero Colli Selvalonga – Il Monte, la pinto, la fosaĵo ĉe la Eremo delle Carceri, kaj la areo Poggio Caselle - Fosso Renaro.
Sporto
De la supro oni povas praktiki glisparaŝutadon, eĉ sporta, en ĉiuj sezonoj. El bicikla vidpunkto, la supreniro al la pinto de Subazjo el Asizo havas fortajn deklivojn; ekde Sankta Maria de la Anĝeloj (sube, en la valo) estas fakte almenaŭ 14 km da vojo por proksimume 1 000 m da altdiferenco. Komence troviĝas mallonga sekcio je 5% de altdiferenco por atingi Asizo; tiam la sekcio inter Asizo (post la Pordego dei Cappuccini) kaj la Ermitejo de la malliberejoj estas la plej malfacila, kun deklivoj je ĉirkaŭ 10% fojfoje alproksimantaj al 15%. Post la Ermitejo, la vojo grimpas supren, ofte ŝanĝante direkton, kaj la deklivoj fine iĝas pli mildaj kaj pli regulaj, kvankam ankoraŭ krutaj. Super 1 000 metroj, la vojo ekas ebeniĝi (eĉ kun peceto de mallonga malsupreniro) kaj finfine oni atingas la pinton (1 290 m).
Chorges
(jen france, prononco, okcitane Chorge) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Crots
(jen france, okcitane Las Cròtas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Aswad
Aswad estas brita muzikgrupo de regeo, fama pro aldono de fortaj influoj de ritmenbluso kaj de soulo al sia stilo de regeo. Ili ludis ekde mezaj 1970-aj jaroj, kaj publikigis totalon de 21 albumoj. Iliaj pintosukcesaj unuopaĵoj en Britio estis la unuarangigitoj "Don't Turn Around" (1988) kaj "Shine" (1994). "Aswad" estas anglalingva literumaĵo por araba vorto oor "nigrulo". Ili estis trifoje nomumitaj al premioj Grammy.
Kariero
La membroj de Aswad estas britaj devenantoj de enmigrantoj el Karibio. Ili studis en la lernejo John Kelly/Holland Park School. Aswad estis formita en 1975 en la areo Ladbroke Grove de Okcidenta Londono.
La originaj membroj de Aswad estis gitaristo/kantisto Brinsley "Chaka B" Forde, drumisto/kantisto Angus "Drummie Zeb" Gaye, ĉefa gitaristo/kantisto Donald "Dee" Griffiths, basisto George "Ras" Oban, kaj klavaristo Courtney "Khaki" Hemmings. Aswad estis la apoga bando de la koncertalbumo de Burning Spear de 1977 nome Live, registrita en la Rainbow Theatre en Londono. Aliaj kontribuantoj estis Vin Gordon kaj Karl Pitterson.
Dekomence, la bando produktis muzikon laŭ la tendenco roots reggae (radika aŭ radikala regeo), kaj membroj kontribuis per individuaj kantoj dum Forde agis kiel ĉefa kantoverkisto de la bando. Poste sekvis diversaj membro- kaj stil-ŝanĝoj. Dum tiu frua periodo en la historio de la bando ili iĝis jam tre diferencaj el la jamajka regeo, en tio ke ili verkis kantojn kiuj temas pri aferoj de la nigraj junuloj kreskiĝantaj en Britio; kiel ĉe "Three Babylon" kaj "It's Not Our Wish", kaj la tre ĵaz-influita instrumenta "Warrior Charge".
The Twilight Zone (televida serio 1959)
La Krepuska Zono (angle: The Twilight Zone) estas usona televidserio kreita fare de Rod Serling, kiu ankaŭ funkciis kiel la gastiganto de la serio. Ĉiu epizodo kutimis temigi intrigojn en la kampoj de fantazio, sciencfikcio aŭ hororo, kiuj ofte havis elementon de surprizo ĉe la fino. Pro la granda sukceso de la programo, plenlonga filmo bazita sur ĝi nomita "The Twilight Zone: La Filmo" estis publikigita en 1983, reĝisorita fare de pluraj direktoroj, inkluzive de Steven Spielberg.
La unua versio de la serio estis elsendita de 1959 ĝis 1964 kaj estis gastigita fare de Rod Serling, sur la CBS televida reto. Ĝi poste revenis al televido por tri sezonoj de 1985 ĝis 1989 gastigitaj fare de Charles Idman kiam li estis anstataŭigita en 1987 per Robin Ward. La serio revenis al la ekrano por du pliaj sezonoj inter 2002 kaj 2003 (la gastiganto en tiu versio estis Forest Whitaker), sed pro malaltaj rangigoj, la dua sezono estis nuligita.
Châteauvieux
La toponimo Châteauvieux (jen france, "kastelo malnova", okcitane Castèuvièlh) povas aludi al
The Twilight Zone (televida serio 1959)
En 2019, la serio revenis por renovigita sezono gastigita de Jordan Peele. La serio estis renovigita por alia sezono.
The Twilight Zone estas vaste rigardita kiel unu el la plej bonegaj televidserialoj de ĉiuj tempoj.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1908
La Nederlanda Olimpika Komitato fondiĝis nur en 1912, kaj do en tiu ĉi olimpiko ankoraŭ ne povis helpi pri la partopreno de sportistoj.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato fondita en 1912, kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
Päijänne tunelo
Päijänne tunelo estas en Finnlando situanta tunelo, kiu elportas akvon el lago Päijänne al Helsinko. Ĝi estas pli longa ol 120 km. La malkomenco estas en baraĵlago de Silvola en Vantaa. La tunelo estas la dua plej longa tunelo en la mondo. Entrepreno Helsingin Vesi OY prizorgas pri tiu.
Germana Fotista Asocio
Germana Fotista Societo (germane: Deutscher Photographen-Verein) estis la unua fotista unuiĝo en Germanujo. Ĝi fondiĝis en 1876.
Historio
En la konstitucia asembleo la 29-an de decembro 1876 en Gotha estis komence fondita Turingia Fotista Asocio (Thüringer Photographen-Verein). Monaton poste, ĉe la unua vaganta renkontiĝo en Jena la 31-an de januaro 1877, tiu ĉi nomo estis ŝanĝita je Deutscher Photographen-Verein. Karl Schwier, kiu studis ĉe Berlina Industria Akademio ĉe Hermann Wilhelm Vogel kaj prizorgis studion en Vajmaro], estis unu el la iniciatintoj. La sidejo de la asocio estis en [[Vajmaro.
La fakto ke la fotista asocio en Berlino estis decidinta en 1868 nomi sin same ŝajne ne gravis. Meze de 1869, tamen, la berlinanoj dividiĝis en nove fonditan Verein zur Förderung der Photographie kaj Photographischer Verein zu Berlin.
Post la Francia-Prusia Milito (1870/71) kaj la fondo de Germana Regno modis krei tutgermanan asocion (kiel ankaŭ ĉe aliaj profesioj!). "Photographisches Wochenblatt" estis la unua organo de la asocio. Post kiam Schwier kaj la posedanto de la gazeto, s-ro Benekendorf, ekkverelis en 1877 "Deutsche Photographen-Zeitung" aperis kiel la organo de la asocio, kiun Schwier publikigis en Leipzig de 1876 ĝis 1920. La gazeto ĉesis aperon en 1924. La eldono ricevis kvanton de 3.300 ekzempleroj en 1895.
Ekde 1882 "Deutscher Photographen-Kalender" estis eldonita kiel jarlibro kompletiga por "Deutsche Photographen-Zeitung" Ĝi ekzistis ĝis 1918.
Unufoje jare okazis vagantaj renkontiĝoj en diversaj lokoj, pri kiuj aperis regule interesaj raportoj. Foje ankaŭ aljuĝitis premioj.
Grava aspekto de la laboro de fotisto estis diskutita dum la 22-a vaganta kunveno en Hildesheim pri la fakto ke fotistoj devas eĉ dimanĉe labori. Iliaj atelieroj kaj studioj estis pli vizitataj dimanĉe ol en aliaj tagoj.
Germana Fotista Societo nombriĝis inter la plej grandaj unuiĝoj fotistaj en en tuta Eŭropo. En 1895 ĝi havis 802 membrojn. Interese estis ankaŭ la vaganta ekzpozicio en septembro 1895 en Vroclavo kien venis fakuloj el Germanujo Aŭstrio-Hungario, Rusio kaj Svislando.
Cervières (Hautes-Alpes)
Cervières (jen france, okcitane  Cervèira) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Briançon kaj al la kantono .
1910 (teatraĵo)
1910 estas teatraĵo de Ĵenja Amis, kiu premieris dum la 107-a Universala Kongreso de Esperanto en Montrealo en 2022, reĝisorita de Alena Adler kun aktorado fare de Garry Evans kaj Alena Adler mem. Muzikistoj estis ĉe piano Étienne (Stefano) Laflamme kaj kiel soprano Kristina Miroshkina.
Enhavo
Brita Esperantisto William Mann veturas tratempe al la jaro 2022 por rakonti al la kongresanoj en Montrealo pri sia propra sperto vojaĝante al Ameriko kun doktoro Zamenhof sur la transoceana ŝipego Georgo Vaŝingtono por la 6-a Internacia Kongreso de Esperanto (kaj posta veturado al Montrealo) antaŭ pli ol jarcento. En la dua parto de la teatraĵo William Mann malsanas kaj denove en la komenco de la 20-a jarcento komentas kun sia zorgistino pri la sonĝo kiun li havis kaj kiel li imagas la estontajn esperantistojn de la 21-a jarcento.
Oktila propanato
Oktila propanato aŭ propionato de oktilo estas organika koombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj rezultanta el interagado de la propionata acido kaj oktanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo nesolvebla en akvo kaj solvebla en etanolo kaj propilena glikolo. Oktila propionato enhavas 11 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Ĝi prezentas la oktilan grupon ligitan al la propionata grupo.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato fondita en 1912, kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1912
La Nederlanda Olimpika Komitato fondiĝis nur en septembro 1912, post la impreso de tiu, kvina olimpiko, kaj do en Stokholmo ankoraŭ ne povis helpi pri la partopreno de sportistoj.
Châteauvieux (Altaj Alpoj)
Châteauvieux  (jen france, okcitane Chasteuvielh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Stráž nad Ohří
Stráž nad Ohří (Warta) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Karlovy Vary en Regiono Karlovy Vary proksimume 3 km norde de Karlovy Vary (katastro de la municipo najbaras kun karovara parto Bohatice). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1086.
Natraj rilatoj
La najbaraj municipoj estas Peklo, Osvinov kaj Srní sur nordo, Malý Hrzín, Boč, Kamenec kaj Korunní nordoriente, Korunní Kyselka kaj Zámeček oriente, Jakubov sude, Ovčárna kaj Květnová sudokcidente, Damice kaj Krásný Les okcidente kaj Horní Hrad nordokcidente.
Partoj de municipo
Laŭ intenco de malgrandigo de armea spaco Hradiště devis esti de januaro 2016 al muunicipo Stráž nad Ohří alligita domaro Korunní Kyselka.
Nacia Biblioteko de Kolombio
La Nacia Biblioteko de Kolombio (Biblioteca Nacional de Colombia) estas nacia biblioteko kiu troviĝas en Bogoto, Kolombio. La biblioteko estas dependaĵo de la kolombia Ministerio de Kulturo.
Fondo kaj historio
La Nacia Biblioteko de Kolombio estas ĝenerale konsiderita kiel la plej malnova nacia biblioteko en Ameriko. Ĝi estis fondita fine de la 18.a jarcento en 1777 de Vicreĝo Manuel De Guirior, kiu establis la bibliotekon en la urbo Bogoto. La originala kolekto de la biblioteko konsistis de libroj konfiskitaj de la jezuita komunumo, kiu estis elpelita de ĉiuj teritoroj de la Hispana Imperio, rezulte de la 1767 ordono de Reĝo Karlo la 3-a de Hispanio. En 1825, pro la laboro de Francisco de Paula Santander, la biblioteko estis establita en la universitato ĉe la kampuso de San Bartolomé kaj ricevis ties nunan nomon. La 25an de marto, 1834, la unua leĝo pri ĝia statuso kiel deponeja biblioteko estis dekretita, kiu postulis ke ĉiuj kopioj de presita materialo en la lando estu sendota al la biblioteko por daŭra tenado. Ĉi tiu leĝo fiksas la celon de la biblioteko, kiu tiam fariĝis la sola ento respondeca daŭrigi la bibliografian heredaĵon de la nacio.
Fondita en 9a de januaro, 1777, inaŭgurita en 1938 kaj remodelita en 1978 de arkitekto Jacques Mosseri, krom dekorativaj elementoj kaj fasada desegnom ĝi restis same. Bibliografia riĉeco de Kolombio (Inkunabloj, gravuraĵoj, sonregistroj kaj aŭdio-vida verkaĵo de granda historia kaj artisma valoro) estas la bazo de la kolektoj de la bibliotekoj.
Misio
La misio de la biblioteko estas:"Garantizar la recuperación, preservación y acceso a la memoria colectiva del país, representada por el patrimonio bibliográfico y hemerográfico en cualquier soporte físico; así como la promoción y fomento de las bibliotecas públicas, la planeación y diseño de políticas relacionadas trompo la lectura, y la satisfacción de necesidades de información indispensables para el desarrollo individuo y colectivo de los colombianos...""Garantii la retrovon, konservon kaj aliron al la kolektiva memoro de la lando, reprezentita de la bibliografia kaj periodaĵa heredaĵo kaj en ajna formo; por antaŭenigi kaj inciti publikajn bibliotekojn, la planado kaj desegno de politikoj rilatita al legado kaj la kontento de la nemalhavebla bezono por informo por la individua kaj kolektiva evoluado de kolombianoj..."Krome, laŭ la historio de la biblioteko, la biblioteko ankaŭ funkcias kiel trejna centro por bibliotekistoj en Kolombio tiel kiel fonto de libroj por la bibliotekoj de aliaj landoj.
Funkcioj
Laŭ dekreto de la Senato de Kolombio, la deklarita funkcioj de la biblioteko estas:
Kalvinana preĝejo (Onga)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento en urbo Onga (Hungario).
Nacia Biblioteko de Kolombio
Katalogo
Pro la leĝoj pri laŭleĝa deponado kaj multaj bonfaraj donacoj, la Nacia Biblioteko havas grandan katalogon de eldonoj. La kolekto enhavas 47 incunabula, 610 volumoj de manuskriptoj kaj aliaj eldonoj de "maloftaj kaj kuriozaj" libroj, precipe aĉetita aŭ donacita de famuloj de la politika kaj socia vivo de Kolombio, inkluzivanta la kolektojn de Eduardo Santos, German Arciniegas, Jorge Isaacs,  Manuel Ancízar,  Marco Fidel Suárez, Miguel Antonio Caro kaj Rufino José Cuervo inter aliaj. La biblioteko ankaŭ posedas eldonojn de la Biblioteko de Unuiĝintaj Nacioj kaj bildaj verkaĵoj de historia valoro kiel la akvareloj de la koreografia komisiono. Granda kvanto de aŭdiaj diskoj venas de la laŭleĝa deponeja leĝo, kiu ankaŭ permesis la bibliotekon posedi ĝeneralan kolekton de la plimulto de la eldonoj farita en la lando ekde la jaro 1830 tiel kiel ĵurnala biblioteko kun eldonoj de netaksebla valoro, kiel la Aviso de Terremoto, konsiderata la premiero periodaĵa eldono en la Respubliko de Kolombio.
La totala kolekto de la Biblioteca Nacional de Kolombio preterpasas 2,000,000 volumoj. El tio ĉi, proksimume 25% estis akirita uzante la antaŭe menciita deponejaj leĝoj. La aliaj libroj plejparte venis de donacoj.
Kalvinana preĝejo (Onga)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. En la fasado la kvadrata turo meze plene reliefas. En la turo 2 sonoriloj loĝas. Dekstra flanko de la navo havas reliefantan enirejan antaŭĉambron, la alia enirejo tra la turo funkcias. La navo finiĝas en duonronda absido.
Nacia Biblioteko de Kolombio
Katalogo
La ĉefa konstruaĵo troviĝis en la sudorienta angulo de Sendependeca Parko
Nederlando en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato fondita en 1912, kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
Crévoux
(jen france, okcitane Crevós) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Humiriacoj
La humiriacoj (Humiriaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas 8 genrojn kaj ĉirkaŭ 60 speciojn,. Ĝia tipa genro estas humirio.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1920
Unuafoje kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato fondita en septembro 1912 (do post la antaŭa olimpiko en Stokholmo), kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
La jenaj velistoj en bordo de la Norda Maro ĉe Ostendo gajnis oran medalon en velado:
Johan Hin (19) velis kun sia patro en 3,6-metra sporta velboato, la fratoj Carp kune kun tria velisto en pli granda, 6,5-metra sporta velboato. Joop en la olimpiko estis 23-jara, kaj lia frato Bernard, kies supra foto videbla estas pli posta, en la olimpiko same estis 19-jara.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon ksj organizis la tutan eventon la Nederlanda Olimpika Komitato, kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
Nederlando en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato fondita en 1912, kiu en 1993 fuziis kun la nederlanda sporta federacio.
21120 Naritaatsushi
21120 Naritaatsushi estas malgranda, tre hela, asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Faka Esperanto-vortaro : Konstruado
Ekde 1993 la faka asocio Tutmonda Asocio de Konstruistoj Esperantistaj (TAKE) subtenis la eldonon de iuj fakaj Esperanto-vortaroj pri konstruado.
Ekzemple menciindas
Krome pri la temo konstruado listiĝu la vortaroj
Monto Vetoro
Priskribo
Situanta en la Umbra-Marka Apeninoj ĉe la limo inter Umbrio kaj la Markio, la montmasivo de Vetoro havas tri deklivojn, falantaj en malsamaj municipoj: la okcidenta ĉe Norĉa (Umbrio), la suda ĉe Arkŭata del Tronto kaj la orienta ĉe Montegalo (Markio); la nordokcidenta pintaro ligas sin al la aliaj pintoj de la Sibillini Montoj, difinante la Tirenan-Adriatikan akvodislimon. Sur la norda flanko, la montaro estas dividita per la Valo de Aso, rivero kiu havas sian fonton ĉe la enfluejo de Montemonako. Fakte, vidita de supre, la montogrupo havas karakterizan U-formon kiu inkluzivas plurajn pintojn, sekvante la arkon okcidente orienten: Quarto San Lorenzo, Cima del Redentore (2 448 m), Pizzo del Diavolo (2 410 m), Cima del Lago (2 423 m), Monto Vettoretto (2 032 m), kaj Vetoro mem kaj monto Torrone (2 102 m).
La ĉefpinto ofertas tre larĝan vidkapablon, kiu atingas ĉiujn regionojn de centra Italio; fakte, krom la vido de la aliaj pintoj de la Sibilaj montoj kaj de la Umbra-Marka Apeninoj, oni povas admiri la montojn della Laga kaj la Gran Sason sudoriente, la Terminillo-n sudokcidente, la montoj Gemelli, la Marka marbordo ĝis Adriatiko oriente; en klaraj tagoj estas facile aliaj montoj de Abruco kiel Velino kaj Majela estas facile videblaj, sed ankaŭ kelkaj montoj ĉe la Tirena flanko kiel Amiato kaj Pratomagno en Toskanio kaj Ĉimino en Latio.
Tamen, okcedente, la "Pinto de la Redemptoro" akaparas la panoramon, montrante sin al la Castelluccio de Norĉo konata pro ĝia kultivado de lentoj kaj pro ĝia florado. Sur la suda flanko, proksime de la Forcella delle Ciaule, troviĝas la rifuĝejo «Tito Zilioli» (2 238 m); la bivako estis rekonstruita post la tertremo en centra Italio kaj estas nuntempe administrita fare de la CAI de Ascoli Piceno.
Ĉe la kapo de la valo de Aso, sub la muro de Pizzo del Diavolo, oni povas vidi la lagon de Pilato je altitudo de 1 941 metroj. Kvankam ĝi estas ĉefe nutrata per la fandado de neĝo kaj ĝiaj maksimumaj dimensioj ne superas 400 metrojn en diametro, tiu malgranda lago de glacieja origino estas de granda intereso inter natursciencistoj kaj biologoj, ĉar ĝi gastigas tut-maloftan endemiismon: la Kiroĉefalo de Markesoni, aŭtoktona specio de eta salikoko kun ruĝa koloro, kiu atingas longon de 9–12 mm.
Geologio
Vetoro estas kalkŝtona monto, kies rokoj apartenas al la Umbra-Marka serio kaj aĝas inter 200 kaj 10 milionoj da jaroj; ĝi konstituas la plej altan parton de la Trudfaŭlto de la Sibilaj montoj, aktiva en la Neogeno, ĉe la piedoj de la montzono oriente. Dum la Kvaternaro, glacialaj fazoj formis la nordajn deklivojn de la montaro, dum normalaj-faŭltaj sistemoj estigis intermontajn depresiojn kiel la ebenaĵoj ĉe Castelluccio. La agado de tiuj faŭltoj estas konstatita per evidentaj morfologioj kiel ekzemple la Cordone del Vettore, faŭlta ŝtonmuro historie videbla ĉe la okcidenta deklivo, kiu estis reaktivigita kun la sismo en centra Italio en 2016.
Sisma historio
Kvankam la areo estas historie konata pro siaj oftaj tertremoj, la reaktivigo de la Vetora-Bovo faŭltosistemo kiu kaŭzis la Centran Italion sismon estis preskaŭ neatendita pro la longo de la reventempoj; ni nun scias ke la faŭltosistemo respondecas pri almenaŭ ses sismoj kun Mw≥6,6 ekde la fino de la lasta glacieja periodo, inter kiuj la sismo de 443 p.K. kiu damaĝis monumentojn en Romo (la Koloseon, la bazilikon de San-Paŭlo antaŭ la Muroj, la bazilikon de San-Pietro).
La seisma sekvenco de 2016-2017 kaŭzis la detruon de granda nombro da urbetoj en Latio, Markio kaj Umbrio (Acumoli, Amatrice, Arquata del Tronto, Castelsantangelo sul Nera, Norcia, Visso, Ussita, kaj multaj aliaj) kaj la morton de 299 homoj dum la nokto de la unua sismo, la 24-an de aŭgusto 2016.
Ekskursoj
La pinto de la Vettore estas atingebla piede dank'al du ekskursaj itineroj: per la pado 101, ekante ĉe la pasejo Forca di Presta, aŭ ĉe la preĝejo de Sankta Maria en Pantano, proksime de la vilaĝeto de la monteto de Montegallo, per pado 131.
Montogrimpado
La monto Vetoro altiras montgrimpantojn pro la ĉeesto de granda muro ĉe la sudoriento. La unua itinero malfermita sur la muro de Vetoro estas la tiel-nomata Marsili-Trentini-Cicchetti, kreita en 1928 (1 000 m, III+), malkontinua, sed kun granda historio kaj tre pitoreska; tion sekvis la Bachetti-Spinelli kiu grimpas eĉ pli rekte kaj sen deviga vojo supren, ĝis la pinto (1 000 m, III); ĉi tiuj itineroj ankaŭ estas interesaj dum la malvarma sezono, kaj proponas tre malfacilajn grimpadojn. Ĉe Soglio dell'Aquila ekzistas klasika itinero, nomata Florio-Capponi, laŭlonge de la sudorienta pinto (200 m, IV).
Legendoj
La montmasivo de Vetoro, kiu aspektas kiel transversa bando el nuda roko kaj gruzo, estis ankaŭ nomita «Vojo de la Feinoj»: laŭ legendo, iam la montaraj feinoj (eble je la servo de la sorĉistino Sibilo) dancis dum tro longa tempo kun la junuloj de Pretare; ili devis ĉiukoste eviti la lumon de la tago, kiu malkaŝintus ilian duonhoman naturon, do ili forkuris kun tia entuziasmo, ke ili fosis vojeton per siaj kapraj kruroj. En Pretare, vilaĝeto de Arkŭata del Tronto, en la tago de Sankta Roĥo reviviĝas tiu antikva kaj originala legendo, konata ankaŭ inter la fakuloj pri popolaj tradicioj : grupo da junulinoj, vestitaj kiel feinoj, malrapide atingas la centron de la vilaĝo per kampara vojo, kaj kiam ili alvenas al la placo, tuj ili ekdancas.
Misteraj rakontoj kiel ĉi tiuj, disvastigitaj en la Sibilaj montoj, atestas paganajn kulturojn kiuj parte postvivis kristanismon per miksado. Ekzemplo estas la proksima Lago de Pilato, kiu estis unu el tiuj "magiaj" pilgrimlokoj por nekromanciistoj inter la Mezepoko kaj la Renesanco; laŭ malcerta legendo, la korpo de Pontio Pilato fakte alvenis en la lagon post ke li estis ĵetita sur forkurintan bovoĉaron. Nealireblaj speguloj da akvo kaj teraj truoj de la ĉirkaŭa teritorio estis tial konsideritaj aliroj el la submondo, kiel ekzemple tiu menciita fare de Vergilio en la sesa kanto de la Eneado.
Zap Pow
Zap Pow estas jamajka muzikbando de regeo, fondita de kantisto/basisto Michael Williams alinome Mikey Zappow kaj gitaristo Dwight Pinkney. Membroj estis ankaŭ Beres Hammond, trumpetisto David Madden, saksofonisto Glen DaCosta, kaj drumisto Cornell Marshall. Ili origine ekzistis el 1969 ĝis 1979. Ili re-formiĝis en 2016.
La bando estis formita en 1969, fare de la muzikistoj Michael Williams (baso, gitaro, voĉo, kantoverkisto, iama drumisto de la grupo de Bobby Aitken nome Caribbeats), ) kaj Dwight Pinkney (gitaro, voĉo, iam de The Sharks kaj gitaristo en sesio de 1966 de The Wailers), Max Edwards (drumoj), Glen DaCosta (tenora saksofono, voĉo, fluto, iama lernanto de Alpha Boys School), Joe McCormack (trombono), kaj David Madden (trumpeto, voĉo, alia iama lernanto de Alpha Boys School, kiu antaŭe estis registrinta kun Cedric Brooks laŭ la nomo 'Im and Dave'). Pinkney kaj Williams estis antaŭe ludinta kune en la bando Winston Turner & the Untouchables. La nomo de la bando venis el komiksa libro kiun Williams estis leginta. Ili publikigis kelkajn unuopaĵojn en 1970-71 kiel la sukcesaj "This is Reggae Music", kaj en 1971 sian debutan albumon, Revolutionary Zap Pow, en la diskomarko Harry J.
Monumento al la geto-herooj
La monumento estis konstruita parte el nazi-germanaj ŝtonblokoj origine alportitaj al Varsovio en 1942 fare de la la nzia arkitekto Albert Speer por liaj planitaj verkoj. La finita monumento estis formale inaŭgurita en aprilo 1948.
Děpoltovice
Děpoltovice (Tüppelsgrün) estas municipo de Ĉeĥio en Regiono Karlovy Vary en distrikto Karlovy Vary proksimume 8 km nord-nordokcidente de Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Elisabet Abeyà Lafontana
Elisabet ABEYÀ LAFONTANA (Barcelono, la 20-an de majo 1951) estas instruisto, psikologo, verkisto kaj tradukisto el Katalunio. Ŝiaj verkoj estis tradukitaj al astura, bretona, hispana, eŭska, franca, galega, nederlanda kaj sveda.
Ŝi diplomiĝis pri Psikologio ĉe la Aŭtonoma Universitato de Barcelono kaj loĝas en Bunyola, Majorko, ekde la aĝo de 22, kie ŝi laboris en publika instruado kiel instruisto de infana eduko. Ŝi tradukis de la angla al la kataluna la verkojn de la orientisto Joan Mascaró kaj i Fornés. Kiel li, ŝi estas simpatianto de la internacia helplingvo Esperanto. Ŝi ankaŭ estas tradukisto de verkoj de infana kaj junula literaturo de la angla al la kataluna kaj lastatempe de verko de Edmond Privat de la originala Esperanto.
El buen patrón
El buen patrón (La bona laborestro) estas hispana komedia drama filmo de 2021 reĝisorita de Fernando León de Aranoa kaj ĉefrolulita de Javier Bardem. Allaij ĉefaktoroj estas Manolo Solo, Almudena Amor, Óscar de la Fuente, Sonia Almarcha, Fernando Albizu, Tarik Rmili, Rafa Castejón kaj Celso Bugallo. ​ La 5an de oktobro 2021, ĝi estia elektita de la Akademio de Kinaj Artoj kaj Siencoj de Hispanio kiel hispana reprezentanto por la 94a okazo de la Oskar-premioj, en la kategorio de plej bona neanglalingva filmo, kaj ĝi formis parton de la mallonga listo de 15 antaŭnomumitaj filmoj. ​ Krome la filmo ricevis du Medalojn de la Círculo de Escritores Cinematográficos, plus pliajn dekunu nomumojn, ses Goya-premiojn, plus dek kvar pliajn nomumojn, inter aliajn premiojn, kelkaj el ili al Javier Bardem kiel plej bona aktoro.
Intrigo
Julio Blanco (Javier Bardem), estas karisma posedanto de entrepreno kiu fabrikas industriajn pesilojn en hispana negranda urbo, kaj li atendas la tujan viziton de komisiono kiu decidos lian estonton pro la atingo de loka premio al la entreprena elstareco, pro kio ĉio devas esti perfekta por la vizito. Tamen ĉio aspektas kontraŭa. Maldungita laboristo manifestacias ĉe la pordo de la fabriko; lia viclaborestro, amiko kaj fidinda homo suferas personan krizon; kaj plej grava li startigas amrilaton kun stipendiulinon, kiu rezultas esti filino de amika familio. Kontraŭhorloĝe, Blanco baraktas por solvi la problemojn, sed li pli kaj pli maldecas, kio rezultas en tre malfacila situacio.
Beurs (metroo de Roterdamo)
Beurs estas la ĉefa stacio de la metroo de Roterdamo. Ĉi tiu stacio situas ĉe la interkruciĝo de du aroj da metrolinioj, A/B/C kaj la pli profunda aro D/E (ĉiuj metrolinioj kune). Tio igas ĝin unu el la metrostacioj kun plej granda trafiko en Roterdamo, parte ĉar ĝi situas sub strato Coolsingel kaj en la centro de Roterdamo. Ĝi ankaŭ estas parto de la vendeja strato Koopgoot.
Ŝalvarĉemizo
La ŝalvarĉemizo estas tradicia duparta vestaĵo portata de inoj kaj en kelkaj regionoj de viroj, en suda kaj centra Azio.
La ŝalvaroj estas pantalonoj kiu estas tre larĝaj ĉe la talio sed kiu mallarĝigas sin ĉe la fundo. Ili estas ligataj per ŝnuro aŭ elasto, kiu plisas ilin ĉirkaŭ la talio. La pantalonoj povas esti larĝaj, aŭ en aliaj kazoj ili povas esti tondataj tre mallarĝaj, laŭ la persona gusto. La ŝalvaroj estis tradicie portitaj en vasta regiono kiu inkluzivas orientan Eŭropon, okcidentan Azion, centran Azion kaj Sudan Azion. La ĉemizo (angle kameez) estas longa kaj kun formo de tuniko. La flanka parto estas malfermita sub la linio de la talio (tiu malfermo estas konata kiel chāk), kiu donas al la vestanto pli grandan liberecon de movado. La ĉemizo estas kutime tondata rekte kaj plate; kelkaj malnovaj ĉemizoj sekvas malsaman tradician tondon; modernaj ĉemizoj havas manikojn kun stilo inspirata al eŭropaj vestaĵoj. La ĉemizo povas havi eŭropastilan kolon, ĉinan kolon aŭ ĝi povas esti tute senkola; en la lasta kazo, ties desegno kiel ina vesto ofte similas al kurtao. La duparta vesto estas foje konata kiel ŝalvarkurtao, ŝalvar-vestokompleto aŭ panĝaba vestokompleto.
Ambaŭ la ŝalvaro kaj tiu speco de ĉemizo ekaperis en suda Azio kun la alveno de la islamanoj ĉe la nordo, dum la 13-a jarcento: unue portita fare de islamaj inoj, ilia uzo pli kaj pli disvastiĝis, kaj ili fariĝis tipa regiona stilo, precipe en la historia regiono de Panĝabio. La ŝalvarĉemizo estas portita kiel ordinara vesto kaj eĉ taksata kiel nacia vesto en Pakistano. Ĝi estas ankaŭ ĝenerale portita fare de viroj en Afganio, de inoj kaj kelkaj viroj en la panĝaba regiono de Barato; kvankam ĝi devenas de tiuj regionoj, ĝi estas hodiaŭ adoptata fare de inoj de tuta Barato kaj, pli ĝenerale, de multaj regionoj en suda Azio.
Kiam inoj havas la ŝalvarĉemizon, en kelkaj regionoj ili kutime portas ankaŭ longan koltukon aŭ ŝalon nomata dupatta ĉirkaŭ siaj kapoj aŭ koloj. En suda Azio, la dupatta estas ankaŭ uzata kiel formo de modesteco — fakte, kvankam ĝi estas farita per altvaloraj materialoj, ĝi efike kaŝas la konturojn kaj liniojn de la korpo super la ŝultroj. Por islamaj inoj, la dupatta estas malpli rigora alternativo por anstataŭi la ĉadoron aŭ la burkaon (bv. vidi hiĝabon kaj purdahon); por la sikaj kaj hinduaj inoj, la dupatta estas utila kiam la kapo devas esti kovrita, kiel ekzemple ene de preĝejo aŭ kiam ĉeestas plejaĝuloj. Ĉie en suda Azio, modernaj versioj de la vesto evoluis; la ŝalvaroj estas portataj pli malalte, malsupre ĉe la talio, kaj la ĉemizo havas pli mallongan longecon, kun pli altaj fendoj, pli malalta kola linio kaj kun tonditaj manikoj aŭ entute sen manikoj.
Etimologio kaj historio
La esperanta vorto «ŝalvaro» devenas el la persa lingvo. Laŭ la Oksforda angla Vortaro ties etimologio estas: «< Urdu šalwār, Hindi salvār, < persa šalwār.».
La esperanta duparta vorto «ŝalvarĉemizo» estas internacia vorto kiu devenas de la urdua.
Stiloj
La ĉemizo povas esti kudrita rekte kaj plate, sekvante la formon de litero 'A', aŭ foje fluanta kiel vesto; estas vario de stiloj.
Inter la aliaj stiloj indas mencii: la peŝavaran ŝalvaron, baluĉian ŝalvaron, la sindan ĉorenon kaj la panĝaba ŝalvaron.
Kvankam en malsamaj regionoj de la Hindia subkontinento oni nun portas la vestaĵojn en malsamaj formoj, tiu speco de vestaĵoj estis originale populara sur larĝa skalo nur en Afganio, Ĥajber-Paŝtulando, Baluĉio kaj en Panĝabio. Tamen, la ŝalvarĉemizo nun fariĝis poste populara trans la tuta Hindia subkontinento.
Malsamaj formoj
Jen kelkaj de la stiloj de ŝalvarĉemizo.
Anarkali vestokompleto
La ŝalvarĉemizo konata kiel la Anarkali-vestokompleto devenas el la urbo de Lahoro. Ĉi tiu vestokompleto havas sentempan stilon, kaj fariĝis tre populara. Ĝi konsistas el longa supro kaj prezentas maldikan fundon. Ĉi tiu stilo de vestokompleto unuigas la Hindian subkontinenton kun la ina firaq partug (robo kaj ŝalvaro) de nordokcidenta Pakistano kaj Afganio kaj kun la tradiciaj vestaĵoj de kelkaj partoj de centra Azio. Ĝi ankaŭ ligas al la panĝaba regiono, kie la Anarkali-vestokompleto estas simila al la anga kaj al la peshwaz portita en Ĝamuo.
Afganiaj vestokompletoj
La stiloj de ŝalvarĉemizoj portitaj en Afganio inkluzivas diversajn stilojn de khet partug, perahan tunban kaj Firaq partug portitaj fare de paŝtunoj, taĝikoj kaj hazaroj. The shalwar tends to be loose and rests above the ankles.
Peŝavara ŝalvara vestokompleto
La tradicia vesto de Peŝavaro kaj de aliaj partoj de Ĥajber-Paŝtulando, en Pakistano, konsistas el la khalqa, kiu malfermiĝas antaŭe, aŭ el ĉemizo kiu ne malfermiĝasantaŭe kaj la peŝavara ŝalvaro kiu estas tre malstreĉa super la maleoloj. La peŝavara ŝalvaro povas esti uzita kun nombro de supraj vestoj kaj estas parto de la vestaĵo de Ĥajber-Paŝtulando.
Baluĉaj vestokompletoj
La vestaĵoj de Beluĉio, en Pakistano, inkluzivas la ŝalvarĉemizon; en la vira formo, ĝi konsistas el tre larĝaj kaj longaj ŝalvaroj. using large lengths of cloth. The kameez is also loose, La ĉemizo estas ankaŭ malstreĉa kaj tradicie estas longa, kun longaj manikoj. . La Paŝtunoj en norda Beluĉio havas vestojn similaj al la stiloj portita en Afganio.
Phiran, poots kaj ŝalvaroj
En Kaŝmiro, la vestaro konsistas el phiran, poots kaj ŝalvaro.
Panĝabaj vestokompletoj
La tradicia ŝalvarĉemizo portita en la panĝaba regiono estas tondita malsame al la stiloj portita en Beluĉio kaj Afganio, kaj estas konata kiel «panĝaba vestokompleto» kun la ĉemizo tondata rekte kaj plate. En kampara Panĝabio, la ŝalvaro estas ankoraŭ konata kiel suthan, kiu estas malsama vesto kiu estis populara en antaŭaj jarcentoj. En Britio, britaj-aziaj inoj de la panĝaba regiono de la Hindia subkontinento igis la veston popularega, kaj ĝi atingis la altan modon. La panĝaba vestokompleto estas populara en aliaj regionoj de la Hindia subkontinento, kiel Mumbajo kaj Sindo. La popularecon de panĝabaj vestokompletoj en Barato dum la 1960-aj jaroj estis kaŭzita de Barataj filmoj kaj kino. Punĝabaj vestokompletoj estas ankaŭ popularaj inter junaj inoj en Bangladeŝo kaj estas precipe populara inter studantinoj en Barato. La vestaĵoj estas ankaŭ popularaj en Afganio, kie ĝi estas konataj kiel «panĝaba [vestmaniero]».
Sinda vestmaniero
La tradicia Sinda ŝalvaro, ankaŭ konata kiel kancha, konsistas el larĝaj pantalunoj kiuj estas larĝaj malsupre de la kruroj kaj eĉ larĝaj ĉe la maleoloj.
Castejón de Valdejasa
Castejón de Valdejasa [kasteĤON debaldeĤAsa] (en la aragona: Castellón de Val de Chasa) estas municipo kaj vilaĝo en Hispanio, apartenanta al la jurisdikcia distrikto de Ejea de los Caballeros, kiu situas en la Komarko Cinco Villas, nordokcidente de la provinco Zaragozo, en la historia regiono Aragono.
Leona kapitelo de Aŝoko
La leona kapitelo de Aŝoko estas la kapitelo, aŭ kapo, de kolono starigita fare de la maŭrja imperiestro Aŝoko en Sarnato, en hodiaŭa ŝtato Utar-Pradeŝo de Barato, en. Ĝiaj ĉefaj ecoj estas la kvar leonoj laŭ reala dimensio, kiuj staras unu malantaŭ la alia sur tambur-simila abako. La flanko de la abako estas ornamita per radoj en reliefo kaj, inter ili, aperas kvar bestoj — leono, elefanto, virbovo kaj galopanta ĉevalo — sekvante sin de dekstre maldekstren. Lotuso simila al sonorilo formas la plej malaltan membron de la kapitelo, kaj kovras la tutan 2,1-metran (7-futan) altecon, kreita el ununura bloko de grejso kaj tre polurita, estis fiksita al ties monolita kolono pere de metala unuigilo. Starigita post ke Aŝoko konvertiĝis al budhismo, ĝi memorigas la ejon de la unua prediko de Budho Gotamo, kiu okazis ĉirkaŭ du jarcentoj antaŭ la kreado de la kolono.
Castejón de Valdejasa
Geografio
Castejón de Valdejasa situas je 45 km de Zaragozo. Ĝia alteco sur la marnivelo estas 522 m. Ĝi havas areon de 110,1 km² (kvadrataj kilometroj) kun populacio de 216 loĝantoj (2021) kaj denseco de 2,57 loĝ/km². Ĝia poŝtkodo estas 50613.
Leona kapitelo de Aŝoko
La kapitelo poste falis surteren kaj estis entombigita. Ĝi estis eltrovita fare de la arĥeologia servo de Barato (mallonge, ASB) en la tre fruaj jaroj de la 20-a jarcento. La elfosadon entreprenis la sinjoro F. O. Oertel dum la ASB-a vintra sezono de 1904‒1905. La kolono, kiu rompiĝis antaŭ ol ĝi estis kovrita subtere, restas eĉ hodiaŭ en ties originala loko en Sarnato, protektita sed videbla por ĉiuj vizitantoj. La leona kapitelo estis en multe pli bone kondiĉoj, kvankam ne nedifektita. Ĝi estis fendita trans la kolo tuj super la lotuso kaj du el ties leonoj estis damaĝitaj ĉe siaj kapoj. Nuntempe, ĝi estas montrata ne malproksime de la elfosada ejo en la Muzeo de Sarnato, la malnova loko de la muzeo de la ASB.
Castejón de Valdejasa
Geografio
Castejón de Valdejasa limas norde kun Ejea de los Caballeros kaj Erla, oriente kun Sierra de Luna kaj Zuera, sude kun Zuera kaj Zaragozo, kaj okcidente kun Tauste kaj Ejea de los Caballeros.
Leona kapitelo de Aŝoko
La leona kapitelo estas inter la unuaj grupoj de gravaj ŝtonaj skulptaĵoj kiuj aperis en la suda Azio post la fino de la Induso-civilizacio 1 600 jaroj antaŭe. Ilia subita apero, tiel kiel similecoj al Persepolaj kolonoj de Irano antaŭ ol la falo de la Aĥemenida Imperio en 330 a.K., instigis kelkajn konjekti migradon direkte al oriento de iranaj skulptistoj kaj ŝtono-metiistoj inter kiuj la tradicio de ŝtonolaborado de bestoj kaj figuroj el la naturo estis konservota ankaŭ dum la sekvaj jardekoj. Aliaj rebatis, ke tradicio pri starigo de kolonoj el ligno kaj kupro havis historion ankaŭ en Hindio kaj la transiro al ŝtono estis nur malgranda novaĵo en imperio kaj periodo en kiuj ideoj kaj novaj teĥnologioj pri materialoj evoluis rapidege. La leona kapitelo estas riĉa je simboloj, kaj budhismaj kaj laikaj.
En julio 1947, Ĝavaharlal Neru, la provizora ĉefministro de Barato, proponis en la Konstitucifara Asembleo de Barato ke la rado sur la abako estu la modelo por la rado en la centro de la nova flago de la Dominio de Hindio, kaj ke la kapitelo sen la lotuso estu la modelo por la ŝtata emblemo. La propono estis oficiale akceptita en decembro 1947.
Historio
Sarnato havis historion de vizitoj kaj eĉ de kelkaj esploradoj dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj. William Hodges, pentristo, vizitis ĝin en 1780 kaj pentris la Dhamek-an stupaon, la plej elstara monumento ĉe la ejo. En 1794, Jonathan Duncan, la komisionestro de Benares rimarkis elfosojn por brikoj efektivigitaj fare de Jagat Singh, la devano de la raĝo de Benares. Ĉi-elfosoj troviĝis 150 metrojn (490 futojn) je la okcidento de la Dhamekh. Colin Mackenzie vizitis la lokon en 1815 kaj trovis skulptaĵon kiujn li donacis al la Azia Societo de Bengalio. En 1861 Alexander Cunningham provis elfosi pli malsupre en la stupao komence de ties supra parto por eltrovi restaĵojn. Li rezignis baldaŭ, sed li havis sufiĉan tempon por rimarki, ke iom da votaj modeloj de la stupao estis disigitaj tre proksime; tio instigis la kredon, ke la stupao markis la punkton ĉe kiu la Budho predikis sian unuan predikon.