cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agnes Baldwin Alexander
Renkontiĝo kun la Bahaa Kredo
Kiam Agnes rakontis al s-ino Dixon pri sia travivaĵo, tiu fine donis al ŝi kelkajn detalojn pri la Bahaa Revelacio. En tiuj tempoj estis kutimo por membriĝi en la bahaa komunumo rekte skribi al la gvidanto de la Bahaa Kredo, 'Abdu'l-Bahá. Tiel ankaŭ faris Agnes Alexander kaj  'Abdu'l-Bahá ŝin akceptis. Agnes akiris pli profundajn sciojn pri sia nova kredo tra bahaaj grupoj en Parizo, Francio, kaj en Eliot, Usono. Je la 26-a de decembro 1900 ŝi revenis hejmen al Havajo, tiel fariĝinta la unua bahaano de la insularo.
Vojaĝoj tra Azio
La vintron 1913-1914 Agnes pasigis en Broklino, Novjorko. Estis tie, kie ŝin atingis letero de  'Abdu'l-Bahá direktanta ŝin porti la bahaajn instruojn al Japanio. Li skribis : « ... se vi vojaĝos al Japanio sendube Diaj konfirmoj sur vin descendos... ». Dum tiu sama vintro en Broklino ŝi havis sian unuan lecionon en Esperanto kaj poste studis Esperanton memstare kaj baldaŭ jam lertiĝis en la nova lingvo.
Kiam Agnes atingis Tokion, ŝi tie trovis la 24-jaraĝan Eroŝenkon, kiu fariĝis la ilo, per kiu Agnes povis instrui la Bahaan Kredon kaj al la japanaj blinduloj kaj al japanaj virinoj.
„Estis li, kiu helpis min lerni la anglan kaj esperantan brajlon, igante min proksiman kontakton kun la blinduloj de Japanio. Estis per lia klopodo ke mi havis la ĝojon kunhavigi la Bahaan Mesaĝon kun Tokujiro Torii kaj per li kun la blinduloj de Japanio. Estis li kiu prezentis al mi la verkiston, Akita Uĵaku, kiu estis simpatia al la Afero, kaj verkis revuartikolojn per kiuj la unua japana junulino akceptis la Bahaan Mesaĝon."
Malnova Urbo
Malnova Urbo povas esti en diversaj urboj aŭ kvartaloj:
Agnes Baldwin Alexander
Vojaĝoj tra Azio
Sinjorino Aleksandro legus la bahaajn instruojn en la angla al Eroŝenko kaj li deprenus ilin en la angla brajlo. El tiuj brajlaj bildaĵoj li poste tradukis la vortojn en Esperanton, por ke ili estu eldonitaj en la japana Esperanto-gazeto La Orienta Azio. Ĉi tiu kunlaboro rezultis ankaŭ en la esperantigo de la mistika komponaĵo La Kaŝitaj Vortoj de Bahá'u'lláh.
Sinjorino Aleksandro ĉeestis sian unuan Esperanto-renkontiĝon en Japanio la 4-an de februaro 1915. Ŝi kunportis ekzempleron de la Bahaa Revelacio en Esperanto. Inter la pli famaj konvertiĝoj al la religio estis japana blindulo Tokujiro Torii, kiu poste funkciis kiel prezidanto de la Japana Blindula asocio kaj ricevis Imperial Medalon de la tria ordo, por sia laboro nome de la blinduloj.
Malnova Urbo
Malnova Urbo signifas en la ĉeĥa lingvo Staré Město, en la slovaka Staré Mesto.
Agnes Baldwin Alexander
Vojaĝoj tra Azio
Agnes Alexander ĉiam estis dankema al Esperanto, ĉar tiu estis ŝia konektilo al la japanoj kaj la alte aprezata ilo por disvastigi la bahaajn instruojn. Ŝi diris : « Tra la grandioza ilo Esperanto la Bahaa Mesaĝo konatiĝis en gravaj japanaj centroj, kie ĝi renkontis fervoran kaj senantaŭjuĝan interesiĝon ».
Agnes Baldwin Alexander plurfoje moviĝis inter Havajio kaj Japanio dum 1914 ĝis 1967 kaj ankaŭ aktive diskonigis la bahaajn instruojn tra Esperanto en Koreio kaj Ĉinio. Sh o gh i Effendi investis ŝin kiel "Mano de la Afero de Dio" je la 27-a de marto 1957.
La kontribuoj de Agnes Alexander al la disvastigo de Esperanto en Orienta Azio apenaŭ takseblas. Tra Esperanto ŝi konatigis al virinoj, blinduloj kaj eminentaj japanoj, ĉinoj kaj koreoj la Mesaĝon de Bahá'u'lláh. Ŝi instruis ĝin en lernejoj, asistis je la tradukado de gravaj bahaaj verkoj al Esperanto, faris radio-elsendojn en la lingvo, kantis ĝiajn kantojn kaj intime interrilatis kun ĝiaj adeptoj en multaj landoj.
Lastaj jaroj
Ŝi vivis siajn kvar lastajn jarojn en maljunulejo en Honolulu proksime al sia naskiĝloko.
Je la 1-a de januaro 1971 ŝi mortis 95-jaraĝa en Havajo.
Pietradefusi
Pietradefusi estas komunumo de Italio.
Horoskopo
Horoskopo (el la greka "vidado de horoj") estas astrologia metodo de diveno bazita sur la horo kaj la loko de la naskiĝo. La horoskopo estus persona apliko de astrologio.
En astrologio, la horoskopo estas ĉarto aŭ diagramo reprezentanta la poziciojn de la planedoj (laŭ astrologia senco), aliaj ĉielaj korpoj kaj "senseblaj anguloj" de iu momento kaj loko rilate al iu difinita persono.
La oftaj horoskopoj de magazinoj, ĵurnaloj aŭ interreto, estus ĝeneralaj indikoj, sed estas tre klare, eĉ al kredantoj ke 12-ono de homaro ne povas havi la samajn okazaĵojn, sentojn aŭ fortunon en sama tago. Pro tio, astrologoj diras, ke tiuj magazinaj divenaĵoj ne estas seriozaj, ĉar horoskopo nepre estu persona. Oni konstruas tiajn magazinajn aŭ ĵurnalajn horoskopojn kutime per iu signo je la meztaga horo, kaj tio ne povos 100 procente esti certa por vi, ĉar tiu horoskopo povas ne kongrui kun via persona naskiĝdato, naskiĝhoro kaj naskiĝurbo.
2384 Schulhof
2384 Schulhof estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hungar-devenan francan astronomon Lipót Schulhof (1847–1921).
Hornindalsvatnet
Hornindalsvatnet estas lago en Norvegio, la plej profunda lago en Eŭropo, kun profundo de 514 metroj. Ĝia surfaco estas 53 m super marnivelo, kio signifas, ke ĝia fundo estas 461 m sub la marnivelo.
NGC 1368
NGC 1368 (aliaj indikoj — PGC 13247, MCG -3-10-12, NPM1G -15.0194) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(19256) 1994 WA4
(19256) 1994 WA4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Sudice (distrikto Blansko)
Sudice estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1238.
En la tempo de la dua mondmilito en Sudice ĉe lokaj loĝantoj kaŝis sin partizanoj serĉataj fare de gestapo, kiu havis sidejon en la proksima Boskovice, kaj agadis ĉi tie ankaŭ vlasovanoj, kiuj estis fine de la milito fare de antaŭeniranta Ruĝa Armeo kaptitaj kaj ekzekutitaj. Sudice estas ĉirkaŭitaj de arbarigitaj montetoj.
Makula karpodako
La Makula karpodako (Carpodacus rubicilla) estas birdo de la familio de Fringedoj. Tiu specio estas kutime lokata en la genro Carpodacus, sed ili ŝajne apartenus al distinga genro Uragus” aŭ “Rubicilla. Karpodakoj estas birdoj brunecaj, kun ruĝaj aŭ rozkoloraj ĝeneralaj nuancoj aŭ markoj en kapo, brusto, pugo ktp.
Ĝi troviĝas en Afganio, Azerbajĝano, Ĉinio, Kartvelio, Barato, Kazaĥio, Kirgizio, Mongolio, Nepalo, Pakistano, Rusio, Taĝikio kaj Uzbekio. Ties natura habitato estas tundro kaj moderklimataj herbejoj.
Ĝi estas specio kun tre ruĝkarminaj kapo, kolareo kaj subaj partoj iom helpunktecaj. La dorso estas ruĝecbruna kun malhela punkteco. La flugilplumoj kaj vosto estas nigrecaj. Ankaŭ la kruroj estas nigrecaj. En kapo estas malhela brido el la beko al la okuloj kaj ioma mustaĉa mallonga strieto. La beko estas hela, mallonga kaj tre dika ĉebaze. La orelareo kaj subpugo estas iom hela.
(37281) 2000 YA61
(37281) 2000 YA61 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, en SocorroUsono).
Naftogasa provinco
Naftogasa provinco estas teritorio, ligita al unu granda (megabaseno) aŭ kelkaj limaj sedimentaj basenoj, formitaj per sufiĉe dikaj tavoloj de nemetamorfozitaj sedimentaĵoj, en kiuj formiĝas kaj konserviĝas hidrokarbonaj minejoj. Kiel ekstera limo de naftogasa provinco servas linio, konturanta terenojn kun pruvitaj aŭ supozitaj naftogasaj kuŝejoj.
Unue naftogasaj provincoj estis rivelitaj de E. Woodroffe kaj Charles Schuchert en Usono en 1919.
Kompare al la naftogasa baseno ĝi estas pli granda elemento de la naftogasaj regionaj unuoj. Realaj sedimentaj basenoj laŭ grandeco de siaj areoj (de kelkmil ĝis kelkmilionoj da kvadrataj kilometroj) kaj kapacito de nemetamorfozitaj rokaĵoj, kiuj ilin formas (de 10³ ĝis 10⁷ km³) formas seninterrompan vicon.
Estas proponitaj pluraj klasifikoj de naftogasaj provincoj. Kiel ĉefaj klasifikaj kriterioj estas uzataj tektonika situo kaj geostruktura karakterizo, aĝo de la fundamento kaj karaktero de la falta bordero, specifaĵoj de la struktura-geologia evoluo, skalo kaj karaktero de naftogasa enhavo (inkluzive de la moderna vertikala zondivido, sedimentaĵaj areo kaj kapacito ktp). Plejparto de la klasifikoj baziĝas sur la tektonikaj kaj evoluo-geodinamikaj principoj, kun uzado de elementoj de la koncepto de litosferaj platoj.
Vieno (apartigilo)
La nomo Vieno povas signifi la jenajn:
Vieno estas la esperantigo de la franca vorto Vienne, vidu en:
Imre Ferencz
FERENCZ Imre (ferenc) estas rumanuja hungara ĵurnalisto, poeto, amatora skulptisto naskita en Imper la 28-a de septembro 1948.
Biografio
Imre Ferencz finis la mezlernejon en Sânmartin (Harghita), la fakojn pri rumana-hungara ligvoj en Padagogia Altlernejo Târgu Mureş, la ĵurnalismon en Universitato de Bukareŝto. Ĝis 1976 li instruis. Ekde 1972 li estis kunlaboranto de ĵurnalo Hargita kaj poste Hargita Népe.
Władysław Gomułka
Władysław GOMUŁKA (naskiĝis la 6-an de februaro 1905, mortis la 1-an de septembro 1982) estis pola komunisma politikisto.
Lia profesio estis originale seruristo. Ekde 1926 li estis ano de la ne-leĝa Komunisma Partio de Pollando, ekde 1942 tiu de la posteula partio, la Pola Laborista Partio. Li estis ano en la Centra Komitato (1942-1948) kaj la Politika Komitato (1944-1948). Li estis la unua viculo de la ĉefministro (1944-1949) poste ĉef-sekretario de la Centra Komitato (1945-48). Ĉar li ne obeis centprocente al Stalin, oni forigis lin en 1948 el la komunista gvidantaro pro "dekstra, nacia dekliniĝo". Somere de 1951 li estis forigita el la partio kaj arestita en kuracloko Krynica fare de komunistaj funkciuloj sub gvido de kolonelo Józef Światło. Li liberiĝis nur post morto de Stalin en decembro de 1954. Li reaniĝis en la Laborista Partio en aŭgusto de 1956 kaj en oktobro samjare, oni elektis lin kiel la ĉefulon de la kompartio (1956-70). En 1970 li ordonis pafi al la senarmilaj homoj en Gdansk (multaj mortis) kaj pro tio li estis denove forigita el la posteno kaj oni pensiigis lin.
Interesaĵoj
Dum la 8-a pinta kunveno de Pola Unuiĝinta Laborista Partio neatendite alvenis al Varsovio soveta delegitaro kun Nikita Ĥruŝĉov, kaj rezidantaj en Pola Popola Respubliko trupoj de la Soveta Armeo kun tankoj komencis alproksimiĝi al la ĉefurbo. En tiuj cirkonstancoj la 19-an de oktobro 1956 Władysław Gomułka iĝis ĝenerala sekretario.
7723 Lugger
7723 Lugger estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomino Phyllis Lugger, profesorino pri astronomio ĉe la Universitato de Indianao, konata pro ŝia laboroj pri la funkcioj de lumeco de la galaksioj en galaksiamasoj kaj pri la dinamiko de kaj stelaj sistemoj, inkludante la  kaj interagantajn duopanj stelojn. Ŝi ankaŭ laboris pri la identigo de fontoj de ikso-radioj.
Svisa tranĉilo
Svisa tranĉilo, Svisaoficira tranĉilo aŭ Svisa armea tranĉilo estas la plej konataj kaj plej multe vendataj poŝtranĉiloj. La karakterizaĵo de la Svisa tranĉilo estas, ke ĝi havas krom la klingo ankaŭ plusajn ilojn integritajn. La vendataj tranĉiloj havas ruĝan tenilon kun flago kaj blazono de Svislando. La origina Svisa tranĉilo evoluiĝis fine de la 19a jarcento por la soldatoj de la svisa armeo por havi unu ilon por la diversaj taskoj en la kamparo. Hodiaŭ la svisa tranĉilo ankaŭ estas ŝatata de personoj kiuj faras eksterdoma aktivaĵojn, ekzemple migrado, kampado aŭ pluvivado. La du kreintoj de la originaj svisaj tranĉiloj estas la entrepreno Victorinox el la germanlingva kantono Schwyz kaj ĝis 2005 la entrepreno Wenger el la franclingva kantono Jura. 2005 Wenger estis aĉetita de sia rivalo Victorinox. La marko tamen restis ĝis 2013.
Permuta hiperpluredro
En matematiko, la permuta hiperpluredro de ordo n estas (n − 1)-dimensia hiperpluredro enigita en n-dimensia spaco, koordinatoj de verticoj de kiu estas formitaj per permutado de la vektoro (1, 2, 3, ..., n).
La permuta hiperpluredro de ordo n estas ankaŭ la entutotranĉita (n − 1)-simplaĵo.
Ekzemploj
La ses permutoj de (1, 2, 3) formas verticojn de la seslatero en la ebeno x + y + z = 6, kiu estas pro tio la permuta hiperpluredro de ordo 3.
9673 Kunishimakoto
9673 Kunishimakoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Makoto Kunishi, lektoro kaj konservisto de la Planetario kaj Astronomia Muzeo Gotoh de Tokio dum 21 jaroj. Liaj lekcioj estis tiel potencaj, ke multaj aŭskultantoj estis ensorĉitaj.
Permuta hiperpluredro
Ekzemploj
La 24 permutoj de (1, 2, 3, 4) formas verticojn de la senpintigita okedro en la tri-dimensia subspaco x + y + z + w = 10, kiu estas pro tio la permuta hiperpluredro de ordo 4.
Propraĵoj
La permuta hiperpluredro de ordo n havas n! verticoj, ĉiu el kiuj estas najbara al n − 1 la aliaj, do la entuta kvanto de lateroj estas (n − 1)n!/2. Ĉiu latero havas longon √2, kaj koneksas du verticojn kiuj diferenciĝas per interŝanĝo de du koordinatoj, la valoroj de kiuj diferenciĝas je 1.
La entuta kvanto de hiperedroj estas 2n − 2.
La permuta hiperpluredro estas vertico-transitiva: la simetria grupo Sn agas je la permuta hiperpluredro per permuto de koordinatoj.
Kahelaro
Ankaŭ, ĉi tiu hiperebeno povas esti kahelita per la malfinie multaj movitaj kopioj de la permuta hiperpluredro. Ĉiu de ilin diferencas de la baza permuta hiperpluredro per ero de certa (n − 1)-dimensia krado, kiu konsistas el la n-opoj de entjeroj sumo de kiuj estas 0 kaj kiuj je modulo n estas ĉiuj inter si egalaj:
Ekzemplo por ordo 4
La 3-dimensia spaco estas la afina subspaco de la 4-dimensia spaco R4 kun koordinatoj x, y, z, w tiaj ke
Gusztáv Bárczi
Gusztáv BÁRCZI [gustAv bArci], laŭ la hungara skribmaniero Bárczi Gusztáv estis hungara kuracisto kaj speciala instruisto.
Gusztáv Bárczi naskiĝis kiel Kratina Gusztáv la 1890 en Hungario, en Udvarnok (nuntempa Dvorníky en Slovakio). Li mortis la 1964 en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Bárczi iĝis instruisto en Léva en 1910, poste li plulernis en Budapeŝto. En la ĉefurbo li instruis surdulojn. En 1921 li akiris diplomon pri kuracisto, poste li fondis specialan lernejon por surduloj kaj mutuloj. Inter 1942-1963 li direktis ĉeflernejon pri instruistoj pri handikapuloj. En 1953 li iĝis parlamentano. En 1958 li iniciatis en Orienta Germanio en Brandenburg specialan handikapan lernejon nomatan Barczi-Haus. Li ricevis premion Kossuth en 1953.
Abu al-Kasim Aŝabbi
Abu al-Kasim Aŝabbi (aliaj skribformoj estas Abo, Abou, Aboul, Qasim, Qassim, Chebbi, Shabbi ktp.; arabe ‏أبو القاسم الشابي‎) (1909-1934) estis tunizia poeto, plej konata pro la finaj du versoj de la nuna Nacia Himno de Tunizio, Himat Al Hima (Defendantoj de la Patrujo), kiun originale verkis la egipta poeto Mustafa Sadik el-Rafii.
Aŝabbi naskiĝis en Tozeur, Tunizio, la 24-an de februaro 1909, kiel filo de juĝisto. Li finis mezgradan studadon kun abiturientiĝo en 1928. Li akiris en 1930 diplomon pri juro en Universitato de Ez-Zitouna. Samjare, li geedziĝis kaj iĝis patro de du filoj, Mohamed Sadok, kiu iĝis pli poste kolonelo en la Tunizia armeo kaj Jelal, kiu iĝis pli poste inĝeniero.
Ĉelo (geometrio)
En geometrio, ĉelo estas tri-dimensia pluredro, kiu estas parto de la rando de kvar-dimensia aŭ pli multe dimensia hiperpluredro, aŭ parto de tri-dimensia aŭ pli multe dimensia kahelaro. La minimume dimensiaj enhavantaj aĵoj estas plurĉelo (4-hiperpluredro) kaj kahelaro de 3-spaco.
Abu al-Kasim Aŝabbi
Lin tre interesis la moderna literaturo; li parte tradukis el romantisma literaturo, same el malnova araba literaturo. Lia poeta talento manifestiĝis en lia frua aĝo kaj lia poezio entenis diversajn temojn, prefere patrujamon. Liaj poemoj aperis en la plej prestiĝaj tuniziaj kaj arabaj revuoj.
Aŝabbi mortis la 9-an de oktobro 1934 en Hospitalo Habib-Thameur en Tunizo pro longtempaj korproblemoj. Lia portreto estas videbla hodiaŭ sur la banknoto de 30 DT.
Ĉelo (geometrio)
Ekzemple, en kuba kahelaro estas el kubaj ĉeloj, kun 4 kuboj ĉirkaŭ ĉiu latero. Ankaŭ en 4-hiperkubo estas ankaŭ el kubaj ĉeloj, kun 3 kuboj ĉirkaŭ ĉiu latero.
En plurĉelaj nomoj
Regulaj konveksaj plurĉeloj estas ofte nomataj per kvanto da ĉeloj enhavataj kiel "n-ĉelo", simile al tio kiel vortoj "n-latero" kaj "n-edro" estas uzataj kiel por plurlateroj kaj pluredroj. Ekzemple, la 4-hiperkubo povas ankaŭ nomiĝi kiel 8-ĉelo aŭ okĉelo ĉar ĝi enhavas 8 ĉelojn.
Registro (muziko)
En muziko, registro (aŭ voĉregistro) karakterizas la voĉon de kantisto aŭ muzikinstrumento laŭ la skalo, kiun ĝi normalfunkciante povas atingi.
Muzikinstrumentoj havas ege diferencajn registrojn, ekde nur malmultaj tonoj je simplaj frapinstrumentoj ĝis la tuta aŭdebla spektro de orgeno. Pli konkretajn datenojn oni povas legi en artikoloj pri la laŭaj instrumentoj.
Notado
Vikipedio uzas en kelkaj artikoloj la kutiman grafikan ilustradon de la maksimuma tonamplekso, kiu prezentas la kutime uzatajn plej malaltajn kaj plej altajn tonojn per grandaj notokapoj, la pli malofte uzatajn apude per pli malgranda tipoj. Por la ilustraĵo maldekstre tio signifas, ke la tonamplekso de fagoto etendiĝas ekde kontra-Bb ĝis a’’, sed ke oni foje oni ankaŭ trafas sur kontra-A kiel plej malalta tono, kaj kelkaj muzikisto povas ludi alten ĝis ab’’.
Retena baseno
Retena baseno estas artefarita baseno, kiu servas al stokado de grandaj akvoamasoj.
Registro (muziko)
Notado
Ĝenerale tamen atentendas, ke ĉi tiuj indikoj nur estas normvaloroj, je specialaj cirkonstancoj (skordaturo, Kromklapo ĉe blovinstrumentoj, eksterordinaraj teknikoj) oni povas eĉ atingi pli grandajn tonampleksojn.
Retena baseno
Oni dferencigas ekzemple inter la jeno:
Pietramelara
Pietramelara estas komunumo de Italio.
NGC 1369
NGC 1369 (aliaj indikoj — PGC 13330, ESO 358-34, MCG -6-9-4, FCC 176) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Polk (Iovao)
La kantono Polk (Polk County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas Des Moines. La kantono estis fondita la.
12202 Toddgregory
12202 Toddgregory estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Todd Gregory kontribuinton al la NASA-a misio Lucy al la kiel Teknika Direktoro por la Sunpaneloj
Gajanaŝagoŭa
Gajanaŝagoŭa aŭ "granda leĝo de la unueco" de la Ses Irokezaj Nacioj estas la fundamenta konstitucio de la irokeza konfederacio. Gajanaŝagoŭa estas parola tradicio memorita en serion da ŭampumtukoj (speco de koltukforme kunteksitaj konketaroj) nuntempe konservita de la onondaga nacio. Gajanaŝagoŭa fiksas la funkciojn de la Granda Irokeza Konsilio kaj indikas kiel la nacioj devas elturniĝi por solvi siajn malkonsentojn kaj pace kunvivi.
Hermann Allmers
Hermann ALLMERS (n. la 11-an de februaro 1821; m. la 9-an de marto 1902) estis germana verkisto el Rechtenfleth.
Verkoj de Allmers estas interalie jenaj: Marschenbuch (libro pri fekundaj malaltaĵoj, 1857); Römische Schlendertage (Romaj tagoj de sencela promenado, 1868, literatura skizlibro pri la 15-monatdaŭra vojaĝo de Allmers en Italio dek jarojn antaŭe); Feldeinsamkeit (kampara soleco, 1860, poeziaĵo poste muzike preparita de Johannes Brahms). Allmers akcelis la kulturon kaj arton de sia hejmregiono, interalie fondinte la hejmregionajn asociojn Männer vom Morgenstern (viroj de l' matenstelo) kun sidejo en Bremerhaven en 1882 kaj (okcident-Vezere) Rüstringer Heimatbund (hejmregiona asocio de Rüstringen) kun sidejo en Nordenham en 1892. La heredaĵo de Allmers estas plene konservita. En ĝi troviĝas interalie desegnaĵoj faritaj de li kaj krome krajon-skizoj kaj oleo-pentraĵoj faritaj de liaj arto-amikoj (interalie Otto Knille) kaj de anoj de la Colonna-asocio, fondita de Allmers en Romo.
Reveninte de Italujo, Allmers ekde 1860 igis novmaniere formi sian domon kaj ĝardenon per helpo de siaj arto-amikoj. La loĝdomo de la agrikultura bieneto estis pligrandigita. Interne Allmers igis fari la tiel nomatan Antikensaal (antikvosalonon kiel ekspoziciejon de kopi-verŝaĵoj de antikvaj skulptaĵoj) kaj super ĉi tiu la tiel nomatan Marschensaal (salonon pri fekundaj malaltaĵoj). Tiu ĉi estis provizita per pentraĵoj de interalie Heinrich von Dörnberg. Ili prezentas la kultur-historion de la nordgermanaj fekundmalaltaĵaj pejzaĝoj. Per la rekonstruo de sia domo, Allmers intencis krei al sia hejmregiono muzeon, aŭ en pli vasta senco, plejeble ampleksan artan kaj historian kleriĝlokon libere viziteblan. Ĝia posedanto de 1988 estas la distrikto Cuxhaven.
En 1899 Allmers igis konstrui ĉe la apuda Vezer-digo monumenton de Karolo la Granda. Antaŭe estis trovita glavo en la ĉirkaŭaĵo. Laŭ Hermann Allmers tiu glavo apartenis al ano de la armeo de Karolo la Granda. Tiu armeo, laŭ Hermann Allmers, krucis la Vezeron ĉirkaŭaĵe de Rechtenfleth.
-493
En la jaro 493 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Atapuerca
Atapuerca (prononco: atapŭerka) estas eta montaro en la provinco Burgoso (Kastilio kaj Leono, Hispanio). Tiu montaro disvastiĝas el norde okcidenta loko al sude orienta loko en tiu provinco inter la Kantabra Montaro kaj la Iberia Sistemo.
Ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko, ĉar ĝi enhavas eksterordinarajn arkeologiajn kaj paleontologiajn trovaĵojn, inter kiuj elstaras ostaj restaĵoj de tri malsamaj specioj de homoj: Homo antecessor, Homo heidelbergensis kaj Homo sapiens.
Geografia situo
Sierra de Atapuerca estas limigita de la rivero Arlanzón sude, rivero Vera norde kaj la montaro Demanda, apude de Iberia montaro, en la orienta flanko. Estas parto de tiel nomita corredor de la Bureba, grava kaj historia montarvojo inter valo de rivero Ebro kaj baseno de la rivero Duero.
La Sierra de Atapuerca estas modesta montaro, ĝia maksimuma alto estas 1.085 metroj NN (Pinto San Vicente). Ĝi konsistas el kretacea kalk-ŝtono kaj estas kovrita de grandaj arbaroj el verdaj-kverkoj, korko-kverkoj kaj precipe el ulekso, rosmareno, lavendo, timiano kaj salvio.
La Bureba koridoro estis ĉefa montarvojo ligante Eŭropon al la Ibera Duoninsulo. Unu el la ĉefaj Romiaj vojoj pasis sur tiu loko same kiel Jakoba Vojo dum la Mezepoko kaj kiel nuntempe la aŭtoŝoseo AP-1. Ankaŭ por la disvastiĝo de flaŭro kaj faŭno ĝi estis grava.
Geologio
La Atapŭerka montaro estas antiklinalo konsistanta el kalkoŝtono kaj sabloŝtono el la Kretaceo (80 - 100 milionoj da jaroj mja).
Sur tiuj tavoloj estas miocenaj tavoloj (25 - 5 mja): konglomeraĵoj el kalkŝtono kaj ruĝa argilo el oligoceno, sub tavoloj de marno, argilo, gipso kaj kalkaj kaj marnaj amasoj, devenantaj de la malnovaj lagaj kondiĉoj de la baseno de la rivero Duero.
Fine de plioceno komence de plejstoceno estiĝis la Arlanzón-baseno, alŝutis 15 nivelojn de tre malsimetriaj terasoj. En la karsta kalkmontaro estiĝis multaj kavernoj - komparu la saman situacion en la ŝvaba ĵuraso. Kelkaj kavernoj per terglito malfermiĝis eksteren, povis enveni grundo, pulvoro, polenoj, bestaj restaĵoj, ekskrementoj ktp. Kavoj poste denove estis fermitaj per aliaj glitoj tiel konservinte senŝanĝe la internon ĝis nova termoviĝo remalfermas ĝin.
Unua trovaĵo
En 1863 oni trovis unuan fosilion en loko nomita "Cueva Ciega" (blinda kaverno).
Fervojo
Fine de 19-a jarcento (1896-1901) stariĝis etŝpura fervojo al urbo Burgos por pli facile ekspluati la multajn minejojn de la regiono kaj ligi la eŭskian ferindustrion. La fervoja trako longas 65 km, la konstruado estis malfacila kaj multekosta. Oni decidis tratranĉi la Atapŭerkan montaron per fosaĵo longa je pli ol unu kilometro kaj profunda je pli ol 20 metroj. Ĝi krucis multajn kavernojn plenaj je materialoj el plejstoceno kaj faris ilin videblaj kaj montris ilian tavolan restadon.
La fervoja entrepreno ĉesis funkcii en 1910, la sekva entrepreno bankrotiĝis en 1917. Tamen la konstruitaj pontoj, talusoj, tuneloj kaj stacioj konserviĝis ĝis hodiaŭ.
Unuaj elfosadkampanjoj
En la jaro 1964 profesoro Francisco Jordá Cerdá komencis unuajn arkeologiajn kampanjojn, kiuj finiĝis post mallonga tempo. Post ok jaroj aro da speleologiistoj, Speleologiista Grupo Edelweiss, malkovris la tiel nomitan „silikan galerion“, kiu entenas restaĵojn de bronzepokaj entombigoj kaj kavo-pentraĵoj.
En la jaro 1973 profesoro J. M. Apellániz komencis elfosadojn ĉe la enireĵo de „Cueva Major“ (granda kaverno), sekvis pliaj dek elfosadkampanjoj.
Nuna studado
Sistemaj esploroj komenciĝis en 1976, unue en la „Galería de Silex“ (fajroŝtona galerio), poste en la „Sima de los Huesos“ (kavo de la ostoj).
Oni trovis olduvejenajn ŝtonajn ilojn en „Gran Dolina“ (900 mil jaroj) kaj en 1992 kraniojn en „Sima de los Huesos“, inter ili la fama kranio numero 5 (karesnomo „Migueleto“ laŭ biciklisto Miguel Indurain), kiu logis internacian sciencan atenton al tiu fosiliejo, gravega por la pristudado de la homa evoluo.
En la jaroj 1994-1995 oni trovis multajn ilojn kaj homajn restaĵojn el periodo de antaŭ 800.000 jaroj, do la ĝis nun plej aĝan trovaĵon de genro Hominidae en Eŭropo.
Jaron poste oni trovis tranĉo- kaj bato-spurojn sur la homaj ostoj, kaj interpretis ilin kiel rita kanibalismo — la plej malnova konstato de kanibalismo en Eŭropo.
En 1997 oni komencis fosi en la „Sima del Elefante“ (kavo de la elefanto) kaj trovis novan homan specion: Homo antecessor (iom inter Homo erectus kaj neandertaluloj). La publikigaĵoj pri tiuj eltrovoj ricevas grandan sciencan atenton kaj gajnas prestiĝajn premiojn (inter ili: „Premios Príncipe de Asturias“ - premio de Princo de Asturio).
En la jaro 1998 oni konstatis ke la restaĵoj el „Sima de los Huesos“ devenas de Homo heidelbergensis, al kiuj oni jam atribuas abstraktigan povon kaj simbolaron, pensojn pri mistikaj problemoj - la trovaĵo sur kiu baziĝas tiuj atribuoj estas manhakileto el valora materialo kaj ambaŭflanke zorge prilaborita, kiu neniam estis utiligita; ĝi troviĝis apud enterigita skeleto.
En 1999 oni komencis elfosi en Cueva el mirador kaj en la sekvanta jaro Atapuerca ricevis la titolon Monda heredaĵo. En la elefantokavo oni trovis stonajan ilojn aĝantajn pli ol unu miliono da jaroj (mja). Oni trovis novan specion de ronĝulo, la Microtus (Allophaiomys) lavocati kaj oni rekomencas elfosadon en la Granda Kaverno.
En Gran Dolina (granda dolino) oni trovis novan specion de kaverna urso, la Ursus dolinensis, kies restaĵojn oni trovis en nivelo TD4.
La elfosejoj de la Montaro de Atapuerca
En la dua duono de jarcento XIX oni elfosis kelkajn trovaĵojn kiuj montris la tutan arkeologian amplekson de la loko. En la lasta kvarono de la jarcento XX oni faris profundajn sistemajn studojn, per kiuj Atapŭerko montriĝis kiel elstarega trovejo en la mondo, la trovitaj fosilioj ĵetis novan lumon al la evoluo de la homo. La restaĵoj datiĝas el tute diversaj epoko, komenciĝante en la frua plejstoceno (pli ol 1 mja) ĝis holoceno (nuntempo) kaj provizas la sciencon per novaj abundaj informoj pri faŭno, flaŭro kaj klimato de tiu gamo da epokoj.
La tuta aro de arkeologiejoj de Atapŭerko estis deklarita Monda Heredaĵo de UNESCO (2000) kaj ricevis grandan publikan agnoskon (Premio Princo de Asturio en 1997 kaj pluraj aliaj distingoj).
La elfosejoj estas eksterordinaraj pro la diverseco de la epokoj, kiujn reprezentas la fosilioj, pro ilia bona konservado, kaj pro ilia scienca graveco. Ankaŭ la ŝtonaj iloj kiun oni trovis estas el ĉiu teknologia fazo ekde la plej praaj manieroj de tajli ŝtonojn ĝis tiuj, kiuj apartenas al la Bronza epoko.
Rilate al la faŭno oni trovis novan specion de urso de kavernoj, science nomita Ursus dolinensis. La plej grava trovaĵo estas la homaj restaĵoj. Ili estas en pluraj elfosejoj, kio ne estas ordinara. Inter ili oni trovis restaĵojn de la prahomo la plej malnova en Eŭropo: la Homo antecessor, lasta specio en la branĉo el kiu devenis la Homo neandertala (scienca nomo Homo neanderthalensis, la Homo sapiens, kaj la antaŭ-neandertala Homo heidelbergensis.
Sekve oni parolos pri la plej elstaraj elfosejoj, kiuj donis la plej grandan kvanton de informado por kompreni la prahistorion.Inter ili elstaras kiuj estas en la Fervoja Fosaĵo (kiel la Sima del Elefante (E-o: kavo de la Elefanto), Galerio kaj Gran Dolina (granda grunda profondaĵo)), kaj aliaj apartenantaj al aro da kavernoj "Cueva Mayor/Cueva del Silo" (Plej Granda Kaverno/Kaverno de la Silo) (kiel Portalón (E-o: Granda Pordo), Galería del sílex (Galerio de Siliko) kaj "Sima de los huesos" (E-o: kavo de la ostoj). Krome estas "Cueva del Mirador" (E-o: Kaverno de la Rigardejo), kiu troviĝas en la sude orienta ekstremo de la montaro kaj sen ŝajna rilato kun la menciita aro de kavernoj.Oni scias kie troviĝas pli ol 50 eksteraj elfosejoj (kiel Valle de las Orquídeas (E-o: Valeo de Orkideoj) kaj Hundidero (E-o: Sinkiejo), tiun lastan oni ĵus komencis kavi) kaj estas ankaŭ maultaj megalitaj monumentoj dolmenoj en tiu loko, tiel en la montaro kiel en la ĉirkaŭaĵo, kio atestas ke la aro de kavernoj de Atapuerca multe etendiĝas; ne nur konsistas el la fervoja fosaĵo kaj ilia proksimejo.
Sima del Elefante
La elfosejo Kavo de la elefanto, troviĝas en la fervoja fosaĵo proksime de ties suda enirejo. Ĝi estas karsta kaverno, ambaŭflanke de la fervoja fosaĵo, verŝajne 15 m alta kaj 18 m larĝa, plenigita de sedimentoj.
Ĝia nomo devenis de kelkaj bestaj ostoj trovitaj en 2001, kiujn oni komence konsideris kiel elefantaj ostoj, sed kiuj poste montris esti ostoj de rinocero. Nur poste oni ankaŭ trovis elefantajn ostojn en ĉi tiu fosilibedo.
El ĉiuj kavernoj de la fervoja fosaĵo la elefantokavo kiel plej lasta estis sisteme elfosata. La sedimenta tavolo estas 21 m profunda, en ĝi troviĝas spuroj el la diversaj epokoj de homa setlado en la regiono. La plej aĝaj tavoloj (3,5 m sub la nivelo de la fervoja fosaĵo) datiĝas el la frua plejstoceno kaj aĝas pli ol 1 mja — la plej aĝaj tavoloj kun homaj trovaĵoj el la tuta Atapŭerka montaro.
Ĵus tie oni trovis bestajn ostojn kune kun ŝtonaj iloj. Plie, sur kelkaj bestaj ostoj oni trovis markojn faritaj per stona ilo dum la fortranĉo de la viando. Ĉio tio estas pruvo, ke iuj homedoj vivis kaj ĉasis ĉi tie antaŭ 1 mja. Sed ĝis 2007 ne estis trovataj restaĵoj de tiuj homedoj mem. Do ne jam eblis determini, kiu homa specio tiam vivis en Atapuerca. — La homedaj restaĵoj (H. antecessor / H. heidelbergensis) en „Granda dolino“ estas minimume 200 mil jarojn pli junaj.
Tial furoris publikigaĵo en marto 2008, kiu raportis pri trovo de Homo antecessor-ostoj en la Elefantkavo. Temas pri parto de makzelo de individuo, ĉ. 20-jaraĝa, kaj 32 silikaj iloj el olduvejeno (formo 1). Ili estis datigitaj al 1,2 mja, do furore pli antikvaj ol la homedoj el „Granda dolino“. Pro tio oni devis grave ŝanĝi la imagon pri la alveno de Homo en Eŭropo.
En pli supraj (pli junaj) tavoloj oni trovis musteriajn stonajn ilojn de formo 3, oni rilatigas ilin al Neandertalaj homoj, kune troviĝis fosilioj de ĉevaloj kaj cervoj.
Galería
La Galería estis la unua trovejo en la fervoja fosaĵo, kiu estis sisteme elfosata. Ĝi konsistas el subtera galerio (sekcio TG), ligita al la ekstero per „kameno“ (sekcio TN). La enirejo ricevis la nomon Covacha de los Zarpazos (Kavo de la ursaj piedbatoj, sekcio TZ). La kameno, estiĝinta per kolapso de la kava plafono, montriĝis „natura kaptilo“, en kiun falis multaj bestoj (aŭ eble estis enpelataj per ĉasistoj ?) kaj tiel fariĝis predo de homoj kaj aliaj karnovoruloj.
La trovitaj fosilioj datiĝas el epoko antaŭ 200 - 400 mil jaroj. La elfosintoj identigis kvin fazojn de sedimentado (TGI-TGV), homaj restaĵoj troviĝis aparte en la tria. En tiu fazo situas 13 tavoloj de diversa homa setlado, abundas ŝtonaj iloj (formo 2, Aŝelejeno) kun restoj de cervoj, ĉevaloj, bizonoj kaj rinoceroj, la ostoj parte montras spurojn de mordado far ursoj, leonoj, vulpoj kaj linkoj. Krome troviĝis krania fragmento de Homo heidelbergensis
Gran Dolina
La trovejo Gran Dolina troviĝas je la fino de la fervoja fosaĵo. Ĝi estas la plej konata trovejo de Atapuerca, ĉar ĉi tie troviĝis unuafoje la fosilioj, kiuj poste konatiĝis kiel Homo antecessor. La sedimentoj profundas 18 m, oni distingas 11 tavolojn (TD1 - TD11), kiuj kovras la epokon antaŭ 1 mja (tavolo TD1) ĝis 200 mil jaroj (tavolo TD11).
En 1994 troviĝis en tavolo TD6 restaĵoj de tio, kio poste estis nomita Homo antecessor, homedaj ostoj kun tranĉospuroj de ŝtonaj iloj, indiko de kanibalismo.
En la sekva tavolo TD7 montriĝas geomagneta inversiĝo antaŭ 780 mil jaroj (Brunhes-Matuyama inversiĝo), kiu markas la limon inter frua kaj meza plejstoceno. En tavolo TD10 troviĝas ŝtonaj iloj de formo 3. Krome aperis pliaj restaĵoj de Homo antecessor, per kiuj manifestiĝas la graveco kaj la abundo de la trovejo.
Sima de los Huesos
Sima de los Huesos estas malgranda kamero en la fundo de 13 m profunda truo en la plej malalta parto de la kavo Cueva Mayor. Ĝi enhavas grandan amason da ostoj de homedoj kaj bestoj. La sedimentoj el meza plejstoceno estas elstare bone konservitaj. Lastaj datigoj indikas aĝon de 600 mil jaroj.
La ĉefa malkovro de ĉi tiu trovejo estas restaĵoj de homedoj, pli ol 5 mil fosilioj apartenantaj al ĉirkaŭ 30 individuoj de la specio Homo heidelbergensis en ambaŭ seksoj kaj ĉiuj vivaĝoj. Ili reprezentas pli ol 90% de ĉiuj ĝis nun trovitaj homaj fosilioj el meza plejstoceno.
Inter tiuj kranioj pluraj elstaras pro bona konserviteco, aparte kranio n-ro 5, mondvaste unike bone konservita (karesnomita „Miguelón“ laŭ biciklisto Miguel Indurain.
Alia tia karesnomo por homaj pelvo-ostoj estis „Elvis“ (alude al Elvis Presley). Elvis estas la plej kompleta pelvo inter la homedaj ostoj trovitaj. Ĝi apartenis al viro 1,75m alta kaj 95 kg peza. Oni konkludis, ke Homo heidelbergensis estis same alta kiel hodiaŭa homo, sed pli robusta. La pelva kavo estis pli vasta, tial nasko estis pli facila ol por hodiaŭaj virinoj.
Oni supozas, ke Sima de los Huesos estis ejo de funebraj kaj entombigaj ritoj. Nur unusola ŝtona ilo estis trovita inter la ostoj. Ĝi estas pugnokojno, farita el kvarcito kun spuroj da okro. En en la tuta arkeoligiejaro de Atapuerca ĝi estas la unusola pugnokojno el tiu materialo. Krome fajnaj analizoj montris ke ĝi ne havas iujn spurojn de uzado, do neniam estis utiligita kiel ilo. Ankaŭ tiu ŝtona ilo ricevis karesnomon: Excalibur, laŭ la mitologia glavo de Reĝo Arturo. La sciencistoj supozas, ke ĝi estis tombodonaco, kaj el tiu fakto konkludas, ke Homo heidelbergensis jam havis profundajn emociojn, kapablis pri simbola pensado kaj jam havis iujn imagojn pri la problemoj de vivo kaj morto.
La elfosejo Cueva Mayor estas gravega por la kompreno de la homa evoluo.
Portalón
La elfosejo Portalón ĉe la enirejo de Cueva Mayor per siaj trovaĵoj permesas konkludojn pri la bronzepoko (1680 a.K. - 890 a.K.). Ĉefe gravas la ceramiko. Ĝi montras pli ol 400 ikonografiajn motivojn, diversajn ilojn el osto kaj bronzo kaj ornamaĵojn el osto, korno kaj ebono.
La elfosado ankaŭ esploris tavolojn el la malfrua plejstoceno, sed la ĉefaj trovaĵoj estas la neolitikaj, aparte tiuj el la bronzoepoko.
Galería de Sílex
Ankaŭ la Galería de Sílex (silika galerio), malkovrita nur en 1964 de speleologia grupo Edelvejso, alportis spektaklajn trovaĵojn el la bronzepoko. Iam en la bronzepoko la aliro al la kavo estis forbarita, eble per iu terglito, ĝi do konserviĝis preskaŭ sentuŝe en eksterordinare bona stato. En unu el ĝiaj kameroj troviĝis amaso da homaj kaj bestaj restaĵoj kune kun ostaj kaj ŝtonaj iloj kaj krome ceramikaĵoj. Arkeologoj trovas tion indikon pri ritaj agadoj. La muroj montras abundan pentraĵaron kaj gravurojn, parte identaj simboloj kiel sur la ceramikaĵoj.
Cueva del Mirador
Ankaŭ ĉe la trovejo Cueva del Mirador, kiu situas iom for de la aliaj arkeologiejoj de Atapuerca, oni trovis postlasaĵojn el la bronzepoko. Oni trovis aron de 6 individuoj diversaĝaj kaj de ambaŭ seksoj, datigita al aĝo de 3.670 jaroj, kio indikas, ke la kavo estis enterigejo.
Valle des las Orquídeas
Valle des las Orquídeas estas subĉiela trovejo. Ĝi datas al 27 - 30 mil jaroj, do plejstocena epoko. Dum neolitiko ĝi daŭre estas loĝata, supozeble pro facila atingo de resursoj kaj bona superrigardo pri la teritorio.
Piroska Jakab (1954)
Piroska JAKAB rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Ojdula en 1954.
Kariero
Piroska Jakab diplomitiĝis en Arta Altlernejo Kluĵo kaj ŝi loksidiĝis en Sibio. Ŝi partoprenis en pluraj ekspozicioj distriktaj kaj tutlandaj. La ĉefa de la pentristino temo estas la birdoj.
Hreðavatn
Hreðavatn estas lago en okcidento de Islando. Ĝi situas proksime de Vojo 1 (la Ringa Vojo) inter Borgarnes kaj la pasejo de Holtavörtuheiði. Apude estas la universitata fakultato de Bifröst kaj krateroj Grábrók kaj ankaŭ vulkano Baula.
La surfaco de la lago estas 1,14 km², ĝi kuŝas je) 56 m pli supre de la marnivelo, ĝia longo estas de 5 km kaj ĝia plej granda profundo estas 20 m. Ĝi estas enigita en bela pejzaĝo de erikejo kaj de malgrandaj arbaraj kulturejoj.
Hormisdaso
Kiam oni elektis lin papo, li estis nur diakono, ne pastro, kaj havis edzinon kaj filon. Lia filo ankaŭ iĝis papo (papo Silverio).
Santa Clara (Kubo)
Santa Clara estas la ĉefurbo de la provinco Villa Clara en Kubo (kiu kune kun la provincoj Cienfuegos kaj Sancti Spiritus konsistigis la antaŭan provincon Las Villas). Ĝi havas ĉirkaŭ 217.000 enloĝantojn (1994). Estas komerca centro kaj ankaŭ havas flughavenon. La bovbredado estis la tradicia ekonomia aktivaĵo ĝis la 19-a jarcento kiam sukerkano iĝis grava. Santa Clara, la provinca ĉefurbo estis fondita la. La urbo estis gvidata de la komandanto Che Guevara en decembro 1958 dum la revolucio gvidata de Fidel Castro kontraŭ Fulgencio Batista. La Centra Universitato de Las Villas troviĝas oriente de la urbo. En la Placo de la Revolucio estas la maŭzoleo konstruita de la skulptisto José Delarra, dediĉita al Ernesto Guevara de la Serna (Che Guevara).
Novjorka Hospitalo
La Novjorka Hospitalo, aŭ en angla New York Hospital, Old New York Hospital aŭ City Hospital, estis fondita en 1771 per dekreto el la reĝo Georgo la 3-a, kaj estas la dua plej antikva hospitalo en Novjorko, kaj la tria plej antikva hospitalo en Usono. Ĝi estis origine situanta en Broadway inter Anthony Street (nune Duane Street) kaj Catherine Street (nune Worth Street).
En 1821, tiu hospitalo malfermiĝis kiel Bloomingdale Frenezulejo en Broadway kaj ĉe West 116th Street en la kvartalo Morningside Heights de Manhatano. Pro urbobienaj premoj, ĝi translokiĝius al White Plains en 1891, kie ĝi eventuale iĝis Psikiatrejo Payne Whitney, nune konata kiel "New York-Presbyterian/Westchester". Morningside Heights iĝis parto de Universitato Kolumbio.
La Novjorka Hospitalo superkreskis sian originan konstruaĵon ĉirkaŭ la 1870-aj jaroj, kaj tiam translokiĝis al nova konstruaĵo inter Kvina kaj Sesa Avenuoj kaj 15a kaj 16a Stratoj, kiuj malfermiĝis en 1877. La origina servo pluesti retenita kiel kuracejo House of Relief, kiu siavice translokiĝis al Hudsona Strato de Manhatano en 1884.
En 1912, la Novjorka Hospitalo iĝis asocia al la Medicina Altlernejo de Universitato Cornell kaj translokiĝis en 1932 al komuna ejo, nome la Novjorka Hospitalo-Medicina Altlernejo Cornell, nuna Weill Cornell Medical Center, ĉe York Avenue inter 67a kaj 68a Stratoj. En 1998 ĝi kuniĝis al la Presbiteriana Hospitalo por iĝi Novjorka-Presbiteriana Hospitalo, kiu havas ses kampusojn.
Karsdorf
Karsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La komunumo apartenas al la komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Unstruttal, administra ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
-490
En la jaro 490 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Flago de Libio
La flago de Libio (علم ليبيا) havas ruĝan, nigran kaj verdan striojn, kun duonluno kaj stelo en la mezo. Ĝi estas la restarigo de la flago uzata en la tempo de la reĝlando (1951-1969)
Ĝis 2011 ĝi konsistis el tutverda ortangulo, kaj estis enkondukita la. Ĝi estis la unika nacia flago kiu konsistas el nura koloro, sen simboloj, emblemoj, aŭ aliaj karakterizaj trajtoj.
Ĉe sendependiĝo de la reĝlando Libio, la nacia flago havis ruĝan, nigran kaj verdan striojn, kun duonluno kaj stelo en la mezo. Post la ŝtatrenverso en 1969 fare de Muamar Kadafi, la flago ŝanĝiĝis al tiu de la Araba Liberiĝo, kun horizontalaj ruĝa, blanka kaj nigra strioj. En 1971 Libio aliĝis la Federacio de Arabaj Respublikoj, kiun Egiptio kaj Sirio, kiuj uzis similan flagon kun akcipitro en la mezo (kiel emblemo) kaj la landonomon tuj sub ĝi. En 1977, kiam Libio eliris la Federacion, oni enkondukis la tutverdan flagon. Verdo estas la libia nacia koloro, kaj simbolas la sindediĉon de libianoj al Islamo.
Historio
La unua nacia flago de Libio estis enkondukita en 1951, kiam la lando sendependiĝis el Italio; ĝi konsistis el blankaj stelo kaj duonluno sur trikolora fono, kun ruĝa, nigra kaj verda horizontalaj strioj, tiaj, ke la alto de la meza nigra strio estis duopa rilate la aliajn. Tiu ĉi flago plu uzatis dum la regado de Kadafi de la libia eksterlanda opozicio kaj de monarkiemuloj. Ĝia aspekto baziĝis sur la flago de la islama religia movado Sanusio, kiun karakterizis nigra fono kun duonluno kaj stelo en la mezo.
Post la ŝtatrenverso en 1969, la oficiala nomo de la lando ŝanĝiĝis al Al-Jumhuriya al-Arabiya al-Libiya ("la respubliko araba libia"), kaj la flago mem ŝanĝiĝis al la tutarabaj koloroj ruĝo, blanko kaj nigro, prenitaj el la Flago de Araba Liberiĝo enkondukita okaze de la egipta revolucio en 1952.
En 1972, kiam Libio eniris la Federacion de Arabaj Respublikoj (Ittihad al-Jumhuriyat al-Arabiya), oni decidis alpreni la flagon de la Federacio, kiu montris orkoloran falkon (la "falko de Kurajŝoj") kaj la arablingvan nomon de la Federacio.
La la oficiala nomo de Libio ŝanĝiĝis al al-Ĝamahirija al-Arabija al-Libija aŝ-Ŝa`bija al-Iŝtirakija ("la socialisma popola libia araba ĝamahirija), kaj la  la tutverda flago estis enkondukita. Verdo estas la koloro de Islamo, kaj ankaŭ simbolas la verdan revolucion de Kadafi.
Enrico Hillyer Giglioli
Enrico Hillyer Giglioli aŭ simple Enrico Giglioli (13a de junio 1845 – 16a de decembro 1909) estis itala zoologo kaj antropologo.
Biografio
Giglioli naskiĝis en Londono kaj dekomence studis tie. Li akiris gradon en scienco ĉe la Universitato de Pisa en 1864 kaj ekinstruis zoologion en Florenco en 1869. Maraj vertebruloj kaj senvertebruloj estis liaj ĉefaj akademiaj interesoj, sed li estis ankaŭ amatora ornitologo kaj fotisto.
Giglioli estis direktoro de la Reĝa Zoologia Muzeo de Florenco, Italio. Li verkis pri la zoologio de la veturo de la ŝipo Magenta kie li estis kun Filippo de Filippi. El tiu veturo oni malkovris la specion de la Magenta petrelo, Pterodroma magentae. Krome Giglioli studis pri balenoj kaj ĉimpanzoj.
Verko
Parta listo
Hundålvatnet
Hundålvatnet estas reguligata lago en Norvegio. Ĝi situas en la provinco Nordland kaj apartenas al la komunumo Vefsn. La lago kovras surfacan areon de 7,96 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 28,50 kilometroj. Alfluanto estas la rivero ' kaj elfluanto la rivero '.
-480
En la jaro 480 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Pierre Larousse
Pierre LAROUSSE (naskiĝis la 23-an de oktobro 1817 en Toucy, mortis la 3-an de januaro 1875 en Parizo) estis franca instruisto, leksikografo kaj enciklopediisto. Lia ĉefa verko estas Grand dictionnaire universel du XIXe siècle (granda universa vortaro de la 19-a jarcento) estas fama enciklopedio. En ĝin li priskribis la mondon kaj por li enciklopedieco ne signifis neŭtralecon.
Karelio (geografia regiono)
Karelio estas regiono en norda Eŭropo loĝata de kareloj (nuntempe ankaŭ de rusoj kaj finnoj). Karelio apartenas al Finnlando kaj Rusio kaj historie la limoj tre ofte ŝanĝiĝis en tiu regiono.
Karelia istmo estas istmo en Fenoskandio inter Ladogo kaj Finna Golfo. La plej granda parto de Karelia istmo estas en Karelio.
(19257) 1995 DS5
(19257) 1995 DS5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
NGC 1370
NGC 1370 (aliaj indikoj — PGC 13265, ESO 548-48, MCG -3-10-13, IRAS03330-2032) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Socx
- jen france, origine nederlande respektive flandre Soks - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Etila glioksilato
Etila glioksilato aŭ C4H6O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glioksilata acido kaj etanolo. Etila glioksilato estas alte brulema likvaĵo, uzata kiel kemia reakciaĵo en kemiaj sintezoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Etila glioksilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Etila glioksilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Strieca karpodako
La Strieca karpodako (Carpodacus rubicilloides) estas birdo de la familio de Fringedoj. Tiu specio estas kutime lokata en la genro Carpodacus, sed ili ŝajne apartenus al distinga genro Rubicilla aŭ al Uragus. Karpodakoj estas birdoj brunecaj, kun ruĝaj aŭ rozkoloraj ĝeneralaj nuancoj aŭ markoj en kapo, brusto, pugo ktp.
-525
En la jaro 525 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Felikso la 4-a
Sankta Felikso la 4-a, latine Felix IV, naskiĝis nekonatan daton en Benevento kaj mortis en 530. Li estis papo ekde 526 ĝis sia morto. La titolo "la 4-a" estas diskutinda, ĉar Felikso la 2-a estis Kontraŭpapo. Malmulte oni scias pri Felikso, krom ke li estis filo de Castorus.