cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥalapenjokapsiko
La ĥalapenjokapsiko aŭ ĥalapenjo (hispane: chile jalapeño) estas mezgranda kapsiko kiu estas kultivaro de la specio Capsicum annuum kaj ege rilatas al la dolĉa kapsiko kaj la kajena pipro kiuj ankaŭ estas kultivaroj de la specio Capsicum annuum. La planto estas proksimume unu kaj duono metro alta; la fruktoj estas ĉirkaŭ 10 centimetroj longa.
Tony Duvert
Infanaĝo kaj edukado (1945–1966)
Ĉi tiu frumatura seksa vivo kostis al li forpelon de la lernejo je 12 jaroj. Liaj gepatroj sendis lin al la psikiatro Marcel Eck, iu fakulo pri «kuracado» de samseksemo, kies metodojn li priskribos en 1980 kiel brutalaj kaj humiligaj. Pli poste li elfuĝis kaj provis memmortigi sin. Lia patro memmortigis sin iom poste, sur la strato, antaŭ la familia domo.
En 1961 li aliĝis al la lernejo Jean-Baptiste Corot en Savigny-sur-Orge, bonreputacia en la regiono. Brila lernanto, li ĉagrenis pro sia orgojlo kaj samseksemo kaj havis malmultajn intimajn amikojn ĝis lia profesoro pri filozofio prezentis al li, fine de 1963, Christian Duteil, estonta profesoro pri filozofio kaj ĵurnalisto. Ambaŭ estis premiitaj en 1964 en la ĝenerala konkurso de la lernejo (Duvert per akcesito kaj Duteil per speciala mencio). Iom ofte ili aliris Parizon, kie Duvert multobligis siajn samseksemajn spertojn. Post la lernejaj studoj li instaliĝis en Parizo por komenci licencion en letroj, sed li preferos okupiĝi pri verkado.
1293 Sonja
1293 Sonja estas malgranda, notinde hela asteroido de la interna ĉefa asteroida zono. Kvankam ĝi ne trairas la orbiton de Marso, ĝi sufiĉe proksimiĝas tiun planedon por esti rigardita kiel marsrenkonta asteroido.
Jean-Jacques Rousseau
Finaj jaroj
En 1766, Rousseau estis impresinta Hume pro sia fizika forto pasigante dek horojn nokte ĉe la skribotablo dum aĉa vetero dum la ŝipveturado el Calais ĝis Dover dum Hume estis enfermita sur sia lito. "Kiam ĉiuj maristoj estis preskaŭ frostigitaj morte... li neniom suferis... Li estas unu el la plej fortikaj homoj kiujn mi iam konis," Hume notis. Ĉirkaŭ 1770, la urinmalsano de Rousseau ege mildiĝis kiam li ĉesis atenti la konsilojn de la doktoroj. Tiam, notis Damrosch, estis ofte pli bone lasi la naturon sekvi sian vojon anstataŭ submetiĝi al medicinaj proceduroj. Lia ĝenerala sano estis pliboniĝinta. Tamen, la 24-an de oktobro 1776, dum li estis piediranta sur mallarĝa strato en Parizo, ĉevalĉaro de nobelulo rapidiĝis laŭ la kontraŭa direkto; flanke al la ĉaro venis galopa danhundo apartenanta al la nobelulo. Rousseau malkapablis eviti kaj la ĉaron kaj la hundon, kaj estis frapita de la granda danhundo. Ŝajne li suferis fortan cerban komocion kaj neŭrologian damaĝon. Lia sano ekmalboniĝis; amiko de Rousseau nome Corancez priskribis la aperon de kelkaj simptomoj kiuj indikas, ke Rousseau eksuferis pro epilepsiaj atakoj post la akcidento.
1293 Sonja
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Sonja", (eble inspirate de la literoj "SO" de la provizora nomo).
Jean-Jacques Rousseau
Finaj jaroj
En 1777, Rousseau ricevis reĝan vizitanton, kiam la imperiestro de la Sankta Romia Imperio Jozefo la 2-a venis renkontigi lin. Lia senpaga enir-rajto al la Operejo estis plinovigita en tiu tempo kaj li iris tien porokaze. Ankaŭ en tiu tempo (1777–78), li komponis unu el siaj plej fajnaj verkoj, nome Revoj de solula promenanto.
En la printempo de 1778, la Markizo Girardin invitis Rousseau loĝi en kabano de lia "château" en Ermenonville. Rousseau kaj Thérèse iris tien la 20an de Majo. Rousseau pasigis sian tempon ĉe la "château" kolektante botanikajn specimenojn, kaj instruante botanikon al la filo de Girardin. Li mendis librojn el Parizo pri herboj, muskoj kaj fungoj, kaj faris planojn por finkompletigi siajn nefinigitajn Émile et Sophie kaj Daphnis et Chloé.
La 1an de Julio, vizitanto komentis, ke "homoj estas malicaj", al kio Rousseau respondis "homoj estas malicaj, jes, sed homo estas bona"; tiuvespere estis koncerto en la "château" en kiu Rousseau ludis per piano sian propran komponon de la Salik-Kanto el Othello. Ankaŭ tiutage, li havis abundan manĝon ĉe la familio Girardin; la venontan matenon, kiam li estis ironta instrui muzikon al la filino de Girardin, li mortis pro cerba sangelverŝo rezulte en apopleksia frapo. Oni supozas nun, ke ripetitaj faloj, kiel la akcidento de la danhundo, eble kontribuis al la atako de Rousseau.
Post lia morto, Grimm, Madame de Staël kaj aliaj disvastigis la falsajn novaĵojn, ke Rousseau estis farinta memmortigon; laŭ aliaj klaĉoj, Rousseau estis freneza kiam li mortis. Tamen ĉiuj tiuj kiuj estis kun li la lastajn tagojn konsentis, ke li estis en trankvila mensostato tiam.
Influoj
Rousseau poste notis, ke kiam li legis la demadon prr la ese-konkurenco de la Akademio de Dijon, en kiu li poste venkos: "Ĉu la renaskiĝo de artoj kaj sciencoj kontribuis al la purigo de la moralo?", li sentis, ke "la momento en kiu mi legis tiun anoncon mi vidis alian universon kaj iĝis diferenca homo". La eseo kiun li verkis kiel respondo kondukis al unu el la centraj temoj de la pensaro de Rousseau, kiu asertas, ke la perceptita socia kaj kultura progreso fakte kondukis nur al la morala degradado de la homaro. Liaj influoj por tiu konkludo estis el Montesquieu, François Fénelon, Michel de Montaigne, Seneko la Juna, Platono, kaj Plutarko.
Rousseau bazis sian politikan filozofion sur la teorio de la kontrakto kaj sia legado de Thomas Hobbes. Reago al la ideoj de Samuel von Pufendorf kaj de John Locke estis ankaŭ bazo de lia pensaro. Ĉiuj tri pensuloj estis kredintaj, ke la homoj kiuj vivas sen centra aŭtoritato estas frontantaj necertajn kondiĉojn en stato de reciproka konkurenco. Kontraste, Rousseau kredis, ke ne estas klarigo kial tio estu la kazo, ĉar estas en tio nek konflikto nek propreco. Rousseau speciale kritikis Hobbes pro la aserto ke ĉar homo en la "stato de naturo... ne havas ideon de boneco li devas esti nature malica; kaj li estas malvirta ĉar li ne konas virton". Kontraŭe, Rousseau subtenas, ke "nekoruptaj moraloj" hegemonias en la "stato de naturo".
Ĥalapenjokapsiko
Ĝi ricevis la nomon de la meksika urbo Xalapa. Je la skalo de Scoville ĝi atingas akrecon inter 1000 kaj 50000. Ekzistas proksimume 180 diversaj specioj, el kiuj ĉirkaŭ 120 estas aktive kultivataj, antaŭ ĉio en Meksiko kaj Usono. Plej ofte temas pri hibridoj aŭ kultivovarioj inter du specioj. La plej akregusta specio estas la Numex Piñata kiu je la skalo de Scoville povas atingi akrecon de 50 000. Tio estas 10 foje pli akra ol la averaĝa ĥalapenjokapsiko.
Tony Duvert
Literatura komenco (1967–1973)
En 1967 Tony Duvert sendis la manuskripton de Récidive al Jérôme Lindon, de la eldonejo Minuit, kies postulema katalogo kaj kritika sukceso (ĝi publikigis Samuel Beckett kaj multajn aŭtorojn de la nova romano) ŝajnis al la juna verkisto kvalitgarantio. Lindon tuj rekonis la potencialon de Duvert kaj akceptis publikigi la verkon. Tony Duvert debutis do en literaturo en la aĝo de 22 jaroj. Tamen Lindon, konscia pri la riskoj publikigi romanon en kiu pornografio multe ĉeestis, elektis limigitan eldonon (712 ekzempleroj) kaj diskretan lanĉadon: aperinta sen gazetara servo, la libro estis nur disponebla per abono aŭ ĉe elektitaj librejoj kiuj ĝin vendis diskrete.
Tre produktiva, Duvert publikigis tri romanojn dum la sekvantaj jaroj: Interdit de séjour kaj Portrait d’homme-couteau en 1969, Le Voyageur en 1970. «Ĉiam pli seksaj, ĉiam pli perfortaj kaj ĉiam pli eksperimentaj», ili ankoraŭ estis vendataj per abono, kio ne malhelpis iun malpermeson de vendado al la neplenaĝuloj de Interdit de séjour kaj de ties reklamado kaj elmontrado, pro dekreto de la 10a de julio 1969.
En ĉi kvar unuaj romanoj, la rifuzo al la konvencioj de la klasika romano iĝis pli kaj pli ekstrema, pli pro renversa volo ol por sekvi la modon: nekohera stilo, tipografiaj ludoj, foresto aŭ multeco de intrigoj, rakontistoj, kronologio aŭ faktoj, foresto de interpunkciado en Le Voyageur. Krom tio, tiuj rakontaj kaj stilaj eksperimentoj komplikiĝis pro iu «politika dimensio» de la verkoj, kritikantaj la burĝan socion per perforta pornografio, apologio de elfuĝo kaj stimulado de seksaj rilatoj inter plenaĝuloj kaj infanoj. Oni ofte rilatis Duvert al la tendenco de la nova romano; aliflanke li mem laŭdis en 1968 la romaniston Robert Pinget en unu artikolo aperinta en la revuo Critique. Demandite pri sia literatura origino, Duvert klarigis tamen, ke li sentas «grandan malinklinon» al la stiloj de aliaj aŭtoroj de la nova romano, kiaj Alain Robbe-Grillet kaj Michel Butor.
Kvankam tiuj karakterizaĵoj komencis certigi al li ian kritikan sukceson, li vendis malmulte. Kun la celo sekurigi al li fiksan salajron, Lindon decidis konfidi al li la direktadon de nova literatura revuo, Minuit, kiu publikigos de ĝia unua numero, krom Duvert, ankaŭ Samuel Beckett, Pierre Bourdieu, Roland Pinget kaj Alain Robbe-Grillet. Kvankam dum pluraj jaroj li sukcese plenumis sian laboron, ĝia karaktero ankoraŭ limigis la disvastigon de sia reto de influo, eĉ se la saman jaron li gajnis al si la amikecon de la dezajnisto Michel Longuet.
Komence de la 70-aj jaroj Tony Duvert duopis kun fraŭla patrino al kiu li havis malmultan estimon, kun la celo alproksimiĝi al ŝia filo. Verŝajne malmulte zorgema pri la knabo kaj deziranta forvojaĝi sola, la virino konfidis la infanon al Tony Duvert dum la somero 1973. Tiu ĉi pasigis kun la knabo, 8-jara, unu semajnon sola en iu domo aĉetita antaŭ nelonge de la patrino de la verkisto kaj de unu el siaj fratoj en Thoré-la-Rochette. Kredeble, dum tiu ĉi tempo Duvert havis seksajn rilatojn kun la infano. Tiu ĉi epizodo estis uzota kiel intrigo por Quand mourut Jonathan.
Kritika agnosko (1973–1979)
La apero en 1973 de sia romano Paysage de fantaisie signis turnopunkton en la kariero de Tony Duvert. Speco de longa halucina revo pri iu infanbordelo, ĝi estis tre favore akceptita de la tiamaj kritikistoj, kiuj rigardis ĝin, en la vortoj de la psikanalisto Serge André, kiel «la esprimon de sana renverso». Por Claude Mauriac, la verko rivelis "unu kapablojn kaj unu arton malfacile esprimeblaj per la vorto talento".
Danke al la subteno de Roland Barthes, enirinta antaŭ nelonge en la juĝantaro, Duvert ricevis komence de novembro la Premion Medicis 1973, kio signifis malgrandan surprizon. Antaŭ la ĵurnalistoj, kiuj malkovris lian vizaĵon por la okazo, Duvert aperis nervoza kaj silenta, kaj sia malfacila karaktero kondukis lin al disputo la saman nokton kun siaj subtenantoj, Barthes inkluzive, dum la festena supeo de la premio: aĉa disputo eksplodis inter Tony Duvert kaj Roland Barthes rilate al pedofilio.
Ĝis tiam malmulte konata en la sino de la kultura kaj komunikila mondo, Tony Duvert donis siajn unuajn intervuojn al la gazetaro. Tiu ĉi komunikila videbleco ebligis, ke sia unua eseo, Le Bon Sexe illustré, plivastigo de sia artikolo de 1973 "La sexualité chez les crétins", estis komentata en la gazetaro tuj post ĝia apero en 1974. En tiu ĉi verko, parte inspirita en sia somera sperto de 1973, li forte kritikas la seksan edukadon kaj la familion. En Le Bon Sexe illustré Duvert asertis: «Oni devas agnoski al la neplenaĝuloj, kaj infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori». La akcepto estis pozitiva, kvankam la kritikistoj laŭdis pli lian humuron kaj lian kapablon kritiki la hipokritecon de la «burĝa socio», ol la preskibojn kaj la ideologion de Duvert mem. Ĉiu ĉapitro de la eseo estis ilustrita per unu fotaĵo de iu juna erekta adoleskanto, kiun Duvert priskribis kiel «kacon de bubo ekscitita».
Komence de 1974, danke al la mono de la premio, li forlasis Parizon, al kiu li havis malmultan estimon, kaj instaliĝis en Marakeŝo, en la kvartalo Guéliz. Dum siaj unuaj monatoj en Maroko li seksumis kun multaj adoleskantoj kaj infanoj, kaj forlasis la verkadon. Fine de la jaro li ŝanĝis sian modernan loĝejon per pli malgranda apartamento en la malnova urboparto, kaj metis sin en la redaktado de Journal d'un innocent, hispana transmetado de sia maroka sperto, en stilo pli klasika ol siaj antaŭaj libroj. Li revenis Francion meze de 1975, iom elreviĝinta pro sia sperto en la maroka socio, pasigis la someron en Thoré-la-Rochette kaj poste instaliĝis en Tours, evitante Parizon kaj la literaturan mondon. La libro aperis en 1976.
Fine de la jaro li ekverkis romanon, romanigita transmetado de sia somera aventuro de 1973: por la verkado de Quand mourut Jonathan li uzis longan jaron, kiun li pasigis enfermita en Loir-et-Cher. Siaj kontaktoj kun Lindon estis nur leteraj. Dum la sama periodo li verkis prozajn poemojn, mallongaj noveloj kolektotaj de la eldonejo Fata Morgana en 1978 en du verkojn: District kaj Les Petits Métiers.
Fine de la 1970aj jaroj Duvert ĉeestis en la gazetaro (li aŭtoris krucvortajn kradojn por Le Gai Pied, estis intervjuita de Libération) kaj en librejoj: en 1980, la eseo L’Enfant au masculin, en kiu li denuncis la rifuzon ankoraŭ persistan de la pedofilio kaj kritikis tion, kion li nomis «heterokratio», estis sia kvina verko en tri jaroj. Tamen li ankoraŭ loĝis en Tours kaj nur mallonge kaj tre malofte restadis en Parizo.
Retiriĝo de la mondo (1981–2008)
Malgraŭ tiu ĉi intereso pri sia laboro, Duvert izoliĝis pli kaj pli. De post L'Île Atlantique, li okupiĝis pri la ĝenra romano en Un anneau d'argent à l'oreille, inspirita en la detektiva romano, sed ankoraŭ tre kritika kun la plenkreska socio. Konvinkita, ke Lindon ne ŝatas la libron, Duvert estis elreviĝita pri la akcepto de la gazetaro. La kritikisto de Le Figaro Michel Nuridsany rigardis ĝin tamen kiel «turnopunkton» en la verkado de tiu, kiu «estis larĝe konsiderata kiel unu el la plej bonaj verkistoj de sia generacio».
La retreto de Duvert pliakriĝis, li dronis en rifuzo al ĉia socia rolo kaj en paranojo. La renkontoj kun siaj amikoj, eĉ la plej proksimaj, kiel Michel Longuet, aŭ la respondoj al iliaj leteroj, interspaciĝis pli kaj pli. Li komencis membiografian projekton, La Ronde de nuit, kiun li ne finiĝos, kvankam Lindon ricevis kelkajn ĉapitrojn. Fine de la 1980-aj jaroj, malgraŭ la ekstrema pacienco de sia mastro, Duvert ne povis plu pagi la luprezon de sia apartamento, post pluraj jaroj sen hejtado kaj telefono. Li retiriĝis tiam en la hejmo de sia patrino en Thoré-la-Rochette. En 1988, kiam L'Île Atlantique estis poŝeldonita en Seuil, François Nourissier bedaŭris en Le Monde la literaturan malaperon de Duvert. En 1989 tamen aperis kompilo de aforismoj, Abécédaire malveillant. Spite al la granda literatura kvalito de la verko, ĝi estis malbone akceptita de la kritikistoj, krom Le Figaro. Jérôme Garcin, en L'Événement du jeudi, rigardis ĝin kiel «la fina mordanta skizo de iu "sepdekokulo " ankilozita en la turkaj necesejoj de la Vincenna fakultato, kie la eluzitaj muroj ankoraŭ subtenas la obscenajn grafitiojn kaj grafitsignaturojn de kolera ribelo nun malaktualiĝinta». Ekde tiam Tony Duvert publikigos nenion pli.
En 1996 mortis sia patrino. Li cindrigis ŝin senceremonie. Li vivis tute sola kaj nur elhejmiĝis dumnokte aŭ por fari siajn aĉetojn taksie. Li ne havis kontakton kun la najbaroj kaj estis rigardata kiel specon de frenezulo kiu legis tekstojn laŭtvoĉe kaj tuj detruis ilin. Kvankam forgesita, sia verko ankoraŭ influos fine de la 1980-aj jaroj kelkajn aŭtorojn de Minuit, kiaj Eugène Savitzkaya, Hervé Guibert kaj Mathieu Lindon aŭ pli poste Gilles Sebhan.
En 2005 Gérard Mordillat adaptis por la televidkanalo Arte L'Île Atlantique, sen ajna interveno de Duvert en la produktado, escepte por doni sian konsenton al la eldonisto, ĉar li ankoraŭ bezonis monon. Post la elsendo de la telefilmo en decembro 2005, la revuo Livres-Hebdo memorigis, ke oni rigardis Duvert kiel iu «ĉefa aŭtoro», potenciale «la plej granda verkisto de lia generacio». Tuj poste, L'Île Atlantique estos poŝe reeldonita de Minuit, sed Duvert ne plu reaperos. En februaro 2008, Jean-Pierre Tison estis la lasta kiu ricevis novaĵojn de la verkisto.
La korpo de Tony Duvert estis trovita en lia domo la 20an de aŭgusto 2008, kelkajn semajnojn post la forpaso, en progresinta malkomponiĝada stato. Sia morto datiĝus de la komenco de julio. Oni trovis en la domo seksajn bildojn de neplenaĝuloj (David Caviglioli, kritikisto de Le Nouvel Observateur, rigardis tion kiel la «naŭzan finon de seksa kaj morala senelirejo en kiu eĉ la literaturo perdiĝis» ) kaj oni parolis pri neeldonitaj manuskriptoj, sed laŭ sia frato Alain, Tony Duvert, tre senhava, «lasis nur ŝuldojn» kaj neniun verkaĵon. Iom post la anonco de sia morto, la granda plimulto de nekrelogoj estis laŭdaj, formantaj laŭ René de Ceccatty «kuriozan interkonsentan rekviemon».
Literatura stilo
Siaj verkoj estas markitaj, krom la influo de la nova romano, de la rikureco de la karakterizaj temoj ĉe Tony Duvert: infaneco, pornografio, doloro, sekso, naiveco. La kritikisto Claude Mauriac priskrikas ĝin en Paysage de fantaisie kiel «konstantan pasadon de la abomeninda al la delica kaj de la malaminda al la eskvizita» kiu rivelas, laŭ li, «kapablojn kaj arton malfacile esprimeblaj per la vorto talento».
Pluraj liaj verkoj eniras en la sadisman tradicion de asociado de la perforto kun la sekseco, ligita al kredo je fundamenta graveco de la krueleco kaj en sociaj kaj seksaj rilatoj. Aliflanke Tony Duvert estas konsiderita ĉe sia debuto kiel «disĉiplon de Jean Genet » (aŭtoro kiun li mem asertas estimi malmulte). René de Ceccatty priksribas lin kiel «bonegan portretiston de la stulteco», laŭ la tradicio de Gustave Flaubert. Siaj unuaj poeziaj fikcioj estas proksimaj al la verkoj de Alain Robbe-Grillet, kvankam tuj poste li kliniĝas al poezia realismo atenta al la novigadoj de Ian McEwan.
Defendo de pedofilio kaj de la infana sekseco
Konata pro la depostulo de sia pedofilio, Tony Duvert diras, ke li defendas «la rajton de la infanoj disponi de sia libera sekseco». En 1980 li skribis, ke li havis seksrilatojn «kun pli ol mil knaboj», «ses ĝis kvindek-jaraĝajn kaj pli». Du eseoj aparte ilustras siajn konvinkojn (Le Bon Sexe illustré, aperinta en 1974, kaj L'Enfant au masculin en 1980), kiuj estas transmetitaj ankaŭ en pluraj romanoj en kiuj la pedofiliaj rilatoj okupas hegemonian lokon, kiel Quand mourut Jonathan aŭ Journal d'un innocent. En Quand mourut Jonathan, la knabo aperas kiel la inicianto de sia seksa rilato kun la plenkreska rolulo, kiun li kuraĝigas lin sodomii.
En Le Bon Sexe illustré, Duvert asertas: «La priseksa informo de 10/13-jara knabo signifas nenian problemon por tiu, kiu amoras kun li (…). La knabo 10/13-jara havas do tiom da sekseco, kiom li povas kaj kvankam poste li zorge kaŝas ĝin antaŭ siaj parencoj, ofte li sin fordonas al multaj sekretaj aventuroj ĉiaspecaj». En la sama verko li ridindigas alertan bildon kontraŭ pedofiloj kaj denuncas la subpremadon uzata kontraŭ ĉi-lastaj. Li diras, ke «la malpermeso, kiu frapas pederastion estas nura korolario de tiuj, kiuj kondamnas ĉe ni, je unu flanko, samseksemon, kaj je alia, la seksecon de la neplenkreskuloj» kaj ke la sadaj misuzantoj aŭ murdantoj de infanoj estas io «strangega». Laŭ Tony Duvert, «konvenas ripeti, ke inter puberecaj kaj nepuberecaj infanoj estas neniu diferenco de kapableco por plezuro. Nur varias, pli malpli, la plezuraĵoj, iliaj kodoj, iliaj roloj, ilia ensociiĝo». Laŭ li, la seksperfortoj de infanoj estas «tute abomenindaj kiel misuzo de povo –kaj nur kiel tio, nenecese diri».
En 1979, iom post la apero de L'Île Atlantique, Tony Duvert donas intervjuon por Libération en kiu li asertas: «Laŭ mi, pedofilio estas kulturo. Ĝi nepre estu volo fari ion el tiu rilato kun la infano. Se temas nur pri diri, ke li estas linda, freŝa, bela, bona por leki lin ĉie, mi ja opinias tion, sed tio ne sufiĉas... Ja oni povas krei sovaĝajn rilatojn tute personajn: sed oni ne kontentiĝu kun sovaĝaj rilatoj se oni havas rilatojn kun infanoj. Estas esenca, ke la rilatoj estu kulturaj. Kaj estas esenca, ke okazu io nek patreca nek pedagogia. Oni nepre devas krei civilizacion». En la sama intervjuo, Tony Duvert kritikas la povon de la patrinoj sur siaj infanoj, kion li nomas «matriarkeco por nepuberuloj», kaj konsilas «malhelpi, ke la virinoj havu ekskluzivan rajton sur la infanoj (...). Ne temas nur pri tio, ke estu seksrilatoj aŭ ne. Mi konas iun infanon, kaj se lia patrino oponas al la rilatoj, kiujn mi havas kun li, tio ja ne estas pro kacaj aferoj, sed antaŭ ĉio pro tio, ke mi lin forprenas al ŝi. Pro povaj aferoj, jes. Alivorte, ŝi alproprigas al si pupinon kaj vartas ĝin.».
En 1980, Tony Duvert publikigis la eseon L'Enfant au masculin, en kiu li asertas, ke la seksaj rilatoj inter plenkreska viro kaj knabo dependas de la samseksemo de la neplenaĝulo kaj ke la subpremado de pedofilio estas integra parto de la persekutado al samseksemuloj Por li, «la pedofilo obskurigas la gepatrajn valorojn: inter la grego, la brutaro, la ordinaraj infanoj, li eltrovas la homajn miraklojn» (...) «la pedofilo demandas tro kaj li enkondukas valorojn tro verajn». Koncerne siajn preferojn, li skribas: «mia pedofilio centriĝas do sur la nepuberecaj knaboj. Sed kiam komencas nepubereco? La beboj ankoraŭ ne altiras al mi; mi ŝatas freneze la etulojn du ĝis tri-jarajn, sed tiu ĉi pasio restis platona; mi neniam amoris kun puero malpli ol ses-jara kaj tiu manko de sperto, eĉ se mi lamentas ĝin, ne min frustras vere. Kontraŭe, je ses jaroj, la frukto ŝajnas al mi matura: li estas viro kaj mankas al li nenio. Tiu ĉi devus esti la aĝo de la majoritato». Laŭ li, «La pedofiloj depostulas la rajton vivi libere la amon, kiun donas al li infano, kaj ĝui libere la amplezurojn, eĉ pasemajn, per kiuj ili malkovras ke knabo kaj viro povas esti feliĉaj kiel diabloj». En la sama verko, li denuncas ankaŭ la «inan neceson de povo sur la infano», la «heterokration», t.e. la «totalismon» kiu signifas, laŭ li, la aliseksemon funkciantan kiel normo kaj la ambaŭseksemon (viran), kiun li nomas «piĉkaptilo».
Guatavita
Muisca kaj Eldorado
La unua sukcesa sekigo de la lago okazis en 1898 per tunelo. La lagogrundon tiam kovris metrodika ŝlimtavolo, kiu ne estis surpaŝebla. Sekvatage oni provis forigi la ŝlimon per ŝovelilo, sed la suno durigis la ŝlimon. Iom poste, la ŝlimo fermis la tunelon kaj la lago denove pleniĝis per akvo. Hartley Knowles malkovris kelkajn objektojn en valoro de 500 pundoj.
Tony Duvert
Defendo de pedofilio kaj de la infana sekseco
En 1989, en sia verko Abécédaire malveillant, Tony Duvert denuncos tion, kion li rigardas kiel la uzon de la pedofilio kaj de la subpremado de la infana sekseco —sub la egido de la «protektado» kontraŭ la sekso— kiel politikan pretekston de la dekstrularo por uzi la socian subpremadon kaj kontrolon kun la kompliceco de la maldekstrularo, strategio kiun li similigas al faŝista ideologio, kiun li difinas kiel la unuiĝo de iu «novnazismo» kaj iu «murda kristanismo»:
Guatavita
Muisca kaj Eldorado
La kolumbia registaro deklaris la lagon nacia heredaĵo en 1965 kaj tiel ĉesis la provoj sekigi la lagon.
Tony Duvert
Defendo de pedofilio kaj de la infana sekseco
En tiu ĉi verko, kompilo de notoj kaj aforismoj sub la formo de vortaro, Tony Duvert inkludas la tekstojn traktantajn pri infanoj en la artikolo "Zoofilio" kun la intenco denunci la situacion de malestimo al kiu la neplenkreskuloj estas submetitaj laŭ li de la socio.
Bibliografio
Eseoj kaj teoriaj artikoloj
Soyhières
Soyhières estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 478 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Tony Duvert
Bibliografio
Poeziaj rakontoj
Soyhières
Geografio
Soyhières situas ĉe la alfuejo de la rivereto Mettembert al Birs, kiu en Soyhières alfluante de sudo turniĝas al oriento. Al Soyhières apartenas ankaŭ la vilaĝeto Riedes-Dessus. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,55 km², de kiuj preskaŭ du trionoj, nome 63%, estas kovritaj de arbaro, 30% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.
NSSDC ID
Numero de flugo, aŭ internacia identigilo (International designator), aŭ NSSDC ID estas numero laŭ la katalogo de la de Usono. Ĝi prezentas per si katalogan numeron de ĉiu fluganta kosma objekto, troviĝanta en orbito kaj registrita ĉe COSPAR. La nocio «fluganta objekto» estas komprenata sufiĉe libere kaj inkludas ankaŭ ĉiujn objektojn, aperintajn rezulte de starto de iu raketo kaj memstare troviĝantan en orbito. Ĉiaj flugantaj objektoj povas esti fonto de malhelpoj por astronomiaj observadoj. Por ekskludi tiajn malhelpojn, parametroj de orbitoj de tiaj objektoj devas esti konataj en la civila astronomio. Similaj informoj ne povis esti ĉerpitaj el naciaj katalogoj de landoj dum la malvarma milito. Samkaŭze suborbitaj startoj ne ricevadis numeron de flugo.
Soyhières
Najbaraj komunumoj
La komunumo Soyhières limas en nordo al Roggenburg (BL), en oriento al Liesberg (BL), en sudo al Courroux, en sudokcidento al Delemonto, en okcidento al Mettembert, kaj en nordokcidento al Movelier.
Tony Duvert
Bibliografio
Gazetaro
Borger
Borger estas loĝloko kaj antaŭa municipo en la provinco Drenthe (Nederlando). Borger situas sur la Hondsrug, en la municipo Borger-Odoorn. Borger havis je la 1-a de januaro 2014 4728 loĝantojn (2266 viroj kaj 2462 virinoj). Ĝis la komunuma rearanĝo ja la 1-a de januaro 1998 Borger estis memstara municipo. Krom la ĉefa vilaĝo la municipo konstistis el la vilaĝoj Bronneger, Buinen, Buinerveen, Drouwen, Drouwenerveen, Ees kaj Nieuw-Buinen kaj la vilaĝetoj Bronnegerveen, Drouwenermond, Eesergroen, Eeserveen, Ellertshaar kaj Westdorp.
Borger interalie konatiĝas pro la plej granda dolmeno de Nederlando, la D27. en la apuda ĉirkaŭaĵo de Borger troviĝas ankoraŭ 2 aliaj dolmenoj D28 kaj D29. En Borger, tuaj apud dolmeno D27, situas la nova dolmencentro. Tie troveblas multe da informoj pri dolmenoj en Nederlando.
Tony Duvert
Bibliografio
Intervjuoj
Pterodromoj
La Pterodromoj, Burdopetreloj aŭ Tabanpetreloj, estas marbirdoj de la ordo Procelarioformaj, familio Procelariedoj kaj genro Pterodroma. Tiuj mezgrandaj al grandaj petreloj manĝas per plukado el la oceana surfaco.
La mallongaj, fortikaj bekoj de la specioj de Pterodroma en tiu grupo, ĉirkaŭ 35 entute, estas adaptitaj al mildaj predoj kaptitaj ĉe la surfaco; ili havas plektitajn intestojn por digesti marajn animalojn kiuj havas malkutiman biokemion.
Ties kompleksaj markoj en flugiloj kaj vizaĝo utilas probable por interspecia rekonado.
Tiuj birdoj nestumas en kolonioj sur insuloj kaj estas pelagaj for de la reprodukta sezono. La ino demetas ununuran ovon kutime en nestotruo aŭ sur malferma grundo. Ili estas noktulaj ĉe la reproduktaj kolonioj por eviti predadon.
La genronomo Pterodroma devenas el la greka πτερον, pteron, "flugilo", kaj δρομος, dromos, "kuro", alude al la birda rapida vaganta flugmaniero.
Specioj en taksonomia ordo
La taksonomio de la Pterodromoj estas nune reformata. Kelkaj genroj estis dume disigitaj, ĉar ili estas pli proksimaj al la procelarioj kaj al la pufinoj de la genro Puffinus. Kelkaj subspecioj estis levitaj al kategorio de plena specio. La ĉi-tiea aranĝo estas tradicia, sed enhavas la ŝanĝojn proponitajn de Austin (1998) kaj Bretagnolle et al. (1998). Pri la nuna taksonomio, vidu ankaŭ Brooke (2004).
Disiĝo el Pterodroma arminjoniana
Fosilio el Pleistoceno el Aldabro en la Hinda Oceano estis priskribita kiel Pterodroma kurodai. Biogeografie, ĝi povus aparteni al iu ajn genro.
Soyhières
Historio
La unua dokumenta menciode Soyhières datiĝas el la jaro 1102 kiel Sougere. De la 11-a ĝis la 13-a jarcento en Soyhières regis la Grafoj de Soyhières, de kies kasteloj postrestis ruino en la sudo de la vilaĝo. En la 13-a jarcento la kastelo per heredo transiris al la Grafoj de Ferette, kiuj ĝin vendis en la jaro 1271 al la episkopo de Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Soyhières apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
NSSDC ID
Laŭ astronomia scienca tradicio ajna nova ĉiela korpo post la jaro 1957 estis ricevanta numeron konsistantan el jarnumero kaj unu litero de la greka alfabeto. Cele al identigo de multaj objektoj post la litero estis aldonata unu cifero. Ekzemple, la unua artefarita satelito de la Tero havas indikon 1957 α 2 (la numeron 1 ricevis la dua ero de la lanĉo-veturilo, ankaŭ elirinta en orbiton kaj ege pli granda ol la sputniko). Ekde 1961 dudek kvar literoj de la greka alfabeto ne sufiĉis, kaj oni ekuzis du literojn.
Serhij Sternenko
Serhij Vjaĉeslavoviĉ STERNENKO (Сергій В'ячеславович Стерненко; 20-a de marto 1995, Sadove, Odesa provinco, Ukrainio) estas ukraina socia aktivulo, eksestro de la Odesa regiona branĉo de la "Dekstra Sektoro" (2014-2017), bloganto. Partoprenanto de Eŭromajdano kaj konfrontiĝo en Odeso la 2-an de majo 2014 kontraŭ por-rusaj taĉmentoj. Kun la komenco de la plenskala rus-ukraina milito, li aliĝis al la Teritoria Defend-Armeo.
Kaŭzis grandan indignon la kazo iniciatita de Ĝenerala prokurorino de Ukrainio Irina Venediktova kontraŭ Serhij Sternenko, kiu letale vundis sian atakanton en memdefendo. Ministro de Internaj Aferoj de Ukrainio Arsen Avakov kaj Irina Venediktova estis akuzitaj je politika intereso en la Sternenko-kazo. La proceso de Sternenko lanĉis serion da protestoj en Ukrainio en subteno de la aktivulo. Sloganoj "Avakov estas diablo" (Аваков — чорт) kaj "Venediktova estas pesto" (Венедіктова — чума) populariĝis inter la mitingantoj. Poste Serhij Sternenko estis malkondamnita.
NSSDC ID
En 1963 oni venis al la indiko uzata ĝis nun: jaro-orda numero (du- aŭ trisigna) kaj litera indekso — tio estas nomata NSSDC ID. Litera indekso estas donata laŭ ŝajna graveco de la objekto. Ĉar nun disponeblas preskaŭ ĉiuj informoj pri utilŝarĝo de raketoj, per A-indeksoj estas indikataj sputnikoj, kaj nur post ili eroj de raketoj kaj ceteraj partoj. En 2008 en la katalogo troviĝis informoj pri preskaŭ 6500 objektoj.
Alternativa sistemo por indikado de artefaritaj satelitoj estas SCN.
Meilly-sur-Rouvres
Geografio
<br style="clear:left;"/> En la komunumo situas punkto, kie renkontiĝas tri akvodislimoj. La akvo de tie fluas al tri direktoj Saonon, Sejnon, Luaron. Tio signifas, ke en ĉi tio loko, akvero povas irii aŭ en Mediteraneon aŭ en Manikolon aŭ en Atlantikon.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Sankta Aignan datiĝas el la 12-a jarcento, ĝi situas sur la komunumo de Rouvres-sous-Meilly.
Jeanne Rozerot la kromedzino de Émile Zola naskiĝis tie en 1867 en Rouvres-sous-Meilly. Ŝia tombo estas en Meilly sur Rouvre.
Ajnua lingvo
La ajnua lingvo ( アィヌ・イタㇰ  Aynu itak) estas parolata de la ajnuoj de norda Japanio kaj antaŭe Saĥalino (nun en Rusio). Kvankam iomete simila tipologie al la japana lingvo, la ajnua estis ĝenerale konsiderata senparenca lingvo kiu ne havus konatan parencon kun alia lingvo. Tamen lastaj hipotezoj konsideras ke ĝi apartenas al Eŭrazia lingvaro (aŭ nostrata).
(Hazarde estas tute neparenca lingvo parolata en okcidenta Ĉinio kiu ankaŭ nomiĝas ajnu, literumita ainu, aynu, aini, k.s. Tiu estas speco de tjurka lingvo.)
Multe de nia nuna scio pri la lingvo kaj kulturo ajnua en Saĥalino ni povas danki al la esploroj de Bronisław Piłsudski, pola antropologo ekzilita al tiu insulo fare de la rusa imperia potenco pro politikaj krimoj en la malfrua 19a kaj frua 20a jarcentoj.
Revivigo
Ekde 1997 aperas la gazeto Ainu Times, kaj en 1998 en Hokaido ekis radio-programo. Nun la nombro de japanoj kreskas, kiuj lernas la ainuan. En kelkaj urboj estas ainu-kursoj. Kelkaj vortaroj estis elfonitaj.
Fonologio
La strukturo de silabo estas KV(K).
Jen la kvin vokaloj: i    u e     o    a
Konsonantoj: p  t   k   ʔ s      h     c w   y m   n
r
/y/ reprezentas la sonon [j]. /c/ varias libere inter [tʃ] (ĉ), [ts] (c), [dʒ] (ĝ), kaj [dz]. La glota plozivo, /ʔ/, ne estas skribata; ĝi aperas ĉe la eko de silaboj sen alia eka konsonanto.
/ti/ is realigata kiel [tʃi] (ĉi); /s/ kutime fariĝas [ʃ] (ŝ) antaŭ /i/ kaj silabofine. La prononco iom varias laŭ dialekto; en tiu de Saĥaleno, silabofinaj /p, t, k, r/ kunfandiĝas al /h/.
La lingvo ajnua havas tonakcenton: vorto kiu konsistas el afiksoj kaj radiko estas prononcata per alta tono je la silabo de la radiko. Aliaj vortoj estas akcentataj je la unua silabo se ĝi estas ferma aŭ diftonga, aliokaze je la dua silabo.
Tipologio kaj gramatiko
La ajnua estas lingvo de la tipo SOV, kun postpozicioj. Subjekto kaj objekto ĝenerale ne portas kazindikon. La substantivoj kuniĝas modifante unu la aliajn; la kapo troviĝas ĉe la fino de la ĉeno. La verboj, kiuj estas esence aŭ transitivaj aŭ netransitivaj, portas diversajn afiksojn vortkonstruajn.
Ne estas aparta kategorio de la adjektivo; anstataŭe estas stativa verbo, kiu montras kiel io estas aŭ estiĝas:
La verbo kunportas personan prefikson por la subjekto laŭ la unua kaj dua personoj, sed ne laŭ la tria, kiu restas nemarkita:
En la klasika ajnua trovita en la jukaroj: -ununombra-  --plurala-- persono: mi   vi      ni     vi        netransitiva  -an   e-       -an  eci- transitiva subjekto a-    e-      a-    eci- transitiva objekto i-    e-      i-    eci-
En la moderna vulgara lingvo: -ununombra-  --plurala-- persono: mi   vi      ni+vi  ni-vi       vi        netransitiva  ku-    e-       -as    -an  eci- aŭ -es transitiva subjekto ku-  eci-     ci-    an-    eci- aŭ -es transitiva objekto en-  eci-    uni-    i-     eci- aŭ -es
Skribo
Ne estas formala ortografio por la skribado de la aijnua; oni uzas diversajn latinecajn skribojn elpensitajn de lingvistoj, aŭ la japanan silabaron strekaj kanaoj.
Ekzemploj: タンパ　カ　アシ リ 　チ プ 　トゥ プ 　ア・サンケ　ルウェ　ネ.
tanpa ka asir cip tup a=sanke ruwe ne.
Perbuŝa literaturo
Estas riĉa tradicio de perbuŝaj heroepopeoj, nomataj Jukaroj. La lingvaĵo de tiuj retenas iom da arĥaismo, ekzemple pli da fleksio.
Vidu ankaŭ Ainu Times
Ibekso
La alpa ibekso (Capra ibex) estas mamulo el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj, subfamilio de la kaprenoj, koresponde al sia nomo estas hejma en la eŭropa montaro Alpoj.
Priskribo
La maskla ibekso estas cent tridek ĝis cent sepdek centimetrojn longa kaj la femala cent dek kvin ĝis cent tridek kvin centimetrojn longa; la maskla altas sepdek du ĝis cent ok centrimetrojn kaj la femala sesdek kvin ĝis sepdek ok centimetrojn; la vosto estas de ĝis du dek centimetrojn longa; kaj la maskla estas kvardek kvin ĝis cent kvindek tri kilogramojn peza kaj la femala dudek naŭ ĝis naŭdek kilogramojn peza. La kornoj de la maskla ibekso havas okulfrapajn transversajn eĝojn kaj estas sepdek ĝis cent kvardek centimetrojn longaj; la femala ibekso havas maldikajn kornojn, kiuj estas dek kvin ĝis tridek ok centimetrojn longaj. La ibekso havas nigran strion entendiĝantan de la kapo, tra la vertebraro, ĝis la vosto. Somere ĝiaj haroj estas brunflavaj, kun iom helaj haroj ĉe ambaŭ flankoj de la korpo kaj blankaj sur la abdomeno. Vintre la haroj fariĝas flavblankaj aŭ blankaj.
Gombe
Gombe estas grandurbo kaj ĉefurbo de subŝtato en Niĝerio. Ĝi estas ankaŭ ĉefsidejo de Gombe Emirlando, kiu estas preskaŭ la sama, ol subŝtato Gombe.
O le Ao o le Malo
O le Ao o le Malo estas ŝtatestro de Samoo, kiu estas koncize tradukita. Pli laŭvorta traduko povas esti "gvidanto de registaro", ao estas titolo ĝenerale rezervata por ĉefoj, malo signifas "registaro"). La O le Ao o le Malo estas stilita kiel Lia Moŝto.
Gombe
Historio
La emirlando estis fondita en 1804, kies sidejo estis fondita post 2 jardekoj kaj oni nomis ĝin Gombe Aba ("Malnova Gombe"). En 1880 religiaj militoj okazis kaj la sekva brita koloniado ĉesis la emirlandon. La emiruja ĉefurbo denove aperis en 1919, kiel Doma, kiu baldaŭ iĝis Gombe. En la proksima arbaro Jane Goodall okupiĝis pri ĉimpanzoj.
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas ĉ. 24-26 °C. Jare pluvas po 877 mm. Inter novembro-marto neniam pluvas. La pluvo kulminas en julio.
Trafiko
havas internacian flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Maiduguri, Potiskum, Kano (urbo), Bauchi kaj Yola. Trajnoj kuras al Maiduguri kaj Bauchi.
Christian Friedrich Buschmann
Christian Friedrich Ludwig BUSCHMANN (naskiĝinta la 17-an de junio 1805 en Friedrichroda, mortinta la 1-an de oktobro 1864 en Hamburgo) estis germana instrumentfaristo kaj muzikinstrumenta pioniro.
Laborante jam kiel adoleskanto en la patra ateliero, li tre baldaŭ iĝis eksperto en la evoluigo de muzikinstrumentoj. Por lia plej fama muzikilo, la buŝharmoniko, li onidire akiris en 1821 la unuan eŭropan patenton.
Aliaj kontraŭdiros tion vehemente: "Unausrottbar scheint die Legende, der Thüringer Friedrich Buschmann habe Mund- und Ziehharmonika erfunden. Einer Überprüfung hält diese These nicht stand. Denn [...] Buschmann spricht in einem Brief vom 1828 von seiner soeben getätigten Erfindung. Jahre zuvor hatte schon die gewerbsmäßige Herstellung in Wien begonnen. [...] Nachweislich wurden Mundharmonikas [...] 1825 in Wien verkauft."
Satellite Catalog Number
Numero laŭ sputnika katalogo (Satellite Catalog Number, mallonge, antaŭe ankaŭ numero laŭ NORAD aŭ numero de objekto laŭ USSPACECOM) estas unika kvinsigna identiga numero de artefaritaj satelitoj de la Tero.
Komence la katalogo estis kompilata fare de la, NORAD. Poste estis kompletigata fare de. En la katalogon estas enigataj parametroj de orbitoj de la objektoj en formo de duliniaj elementoj,. En la katalogo forestas informoj pri sekretaj armeaj sputnikoj de Usono.
En 2008 en la katalogo estis enskribitaj ĝis 900 aktivaj sputnikoj, ĉirkaŭ 400 el kiuj situis en geostacionaraj orbitoj.
Nefermita parto de la katalogo enhavas informojn pri preskaŭ 12800 objektoj en tera orbito, kies ampleksoj superas. Inter ili estas ĉirkaŭ 8130 partoj de detruitaj sputnikoj, finuzitaj raketaj eroj kaj objektoj perditaj dum laboroj en la malferma kosmo (laŭ la stato je marto 2009). Kvanto de objektoj super unu centimetro estas taksata je sescent miloj.
Alternativa sistemo por numerado de sputnikoj estas NSSDC ID.
Furfurila fenilacetato
Furfurila fenilacetato aŭ C13H12O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila fenilacetato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila fenilacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Libereco de kontraktoj
Libereco de kontraktoj estas jura regulo kiu rajtigas leĝsubjektojn por fari kontraktojn. Libereco de kontraktoj konsistas el kvar elementoj:
Boulogne-sur-Helpe
Boulogne-sur-Helpe estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Boulogne-sur-Helpe estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Boulogne-sur-Helpe etendiĝas sur 8,7 km².
Aŭtosporto
Aŭtosporto estas konkurso de aŭtomobiloj, kiuj konsistas en kurkonkurenco por fari la saman distancon en malplej da tempo.
Boulogne-sur-Helpe
Geografio
La vilaĝo troviĝas 5 kilometrojn el Cartignies.
Aŭtosporto
Preskaŭ tuj kiam aŭtomobiloj estis inventitaj, kurkonkurencoj de variaj specoj estis organizitaj, kaj la unua registrita estis tiom frue kiom ĉe 1867. Multaj el la plej fruaj eventoj estis efektive fidindigaj testoj, cele provi ke tiuj novaj maŝinoj estas praktika modo de transporto, sed tuj iĝis grava vojo por ke konkurencaj firmaoj montru siajn maŝinojn. Ĉirkaŭ la 1930-aj jaroj oni disvolvigis specialajn kur- aŭ konkurenc-aŭtoj.
Boulogne-sur-Helpe
Vidindaĵoj
En Boulogne-sur-Helpe estas pluraj malgrandaj kapeloj kaj mortmonumento. La preĝejo de Boulogne proponas kelkajn diservojn, tamen ne ĉiudimanĉe.
Administrado
Boulogne-sur-Helpe apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Aŭtosporto
Estas diversaj aŭtokonkursaj serioj, nome diversaj kategorioj, ĉiu kun diferencaj reguloj kaj regularoj.
La unua kurkonkurenco
La unua aranĝita kurkonkurenco de du mem-energiaj kurvehikloj laŭlonge de antaŭfiksita vojo okazis je la 4:30 a.m. la 30an de Aŭgusto, 1867, inter Ashton-under-Lyne kaj Old Trafford, nome distanco de ok mejloj. Venkis la aŭto de Isaac Watt Boulton, unu el ses kiujn li diris ke li estis fabrikinta dum jaroj, eble ŝoforita de lia 22-jaraĝa filo, James W. La kurkonkurenco estis kontraŭ la aŭto de Daniel Adamson, eble la ununura fabrikita de Sro. Schmidt kaj eble ŝoforita de Schmidt. La informoj ne indikas kiu ŝoforas, ĉar ambaŭ estis malobeante la ruĝflagan leĝon tiam valida. La aŭto de Boulton estis disvolvigita el forĵetita vehiklo de malpeza fervojo de John Bridge Adams. Tiuj estis fortikaj vaporenergiaj vehikloj. Tiu evento kaj la detaloj de la vehikloj estis registritaj en la tiutempa gazetaro, ekzemple The Engineer, kaj en la libroj de Fletcher.
La juro de Viskonsino aprobis leĝon en 1875 proponante substancan premion por la unua usona motorkonkurenco, kiu okazis la 16an de Julio, 1878, laŭ 200-mejla kurejo el Green Bay al Appleton, Oshkosh, Waupon, Watertown, Fort Atkinson kaj Janesville, poste turnante norden kaj finante en Madison. Fakte nur du konkurencis: tiu de Oshkosh kaj tiu de Green Bay (la maŝinoj estis referencataj laŭ siaj urboj de origino). Tio estis ekzamenita kaj bildigita detale en The Great Race of 1878 de Richard Backus, Farm Collector, Majo/Junio 2004.
Komencaj motorkonkurencoj
Konkurencoj de aŭtoj de interna brulado komencis tu jpost la konstruo de la unuaj sukcesaj benzin-energiaj aŭtomobiloj. La unua organizita konkurso okazis la 28an de Aprilo, 1887, fare de la ĉefeldonisto de la pariza publikaĵo Le Vélocipède, Sro. Fossier. Ĝi iris 2 km el Ponto de Neuilly al la Bosko de Boulogne. Venkis Georges Bouton de la kompanio De Dion-Bouton per aŭto kiun li estis konstruinta kun Jules-Albert de Dion, nome grafo de Dion, sed ĉar li estis la nura konkurencinto registrita, malfacile oni povas nomigi ĝin vera aŭtokonkurenco.
Alia soloa evento okazis en 1891 kiam Auguste Doriot kaj Louis Rigoulot de Peugeot ŝoforis siajn benzin-energian aŭtomobilon Kvarciklo Tipo 3 en bicikla kurkonkurenco el Parizo–Brest–Parizo. Kiam ili atingis Brest, la venkinta biciklisto, nome Charles Terront, jam estis reen en Parizo. Por publike pruvi la fidindecon kaj plenumadon de la Kvarciklo, Armand Peugeot estis konvinkinta la organizinton, nome Pierre Giffard de la gazeto Le Petit Journal, por uzadi lian reton el monitoroj kaj komercistoj por havigi kaj informi la plenumadojn de la vehiklo. La intencita distanco de 1200 km neniam estis atingita de motora vehiklo, kaj estis ĉirkaŭ tri fojojn la registro farita de Leon Serpollet el Parizo al Liono.
Paris–Rouen: la unua motorkonkurenco de la mondo
La 22an de julio, 1894, la Pariza gazeto Le Petit Journal organizis kio estas konsiderata la unua motorkonkurenco de la mondo, okazonta el Parizo al Rouen. Sportaj eventoj estis intenca kaj ekzamena formo de reklamado kaj instigo al cirkulado. Pierre Giffard, la gazeta eldonisto, propagandis ĝin kiel Concours des Voitures sans Chevaŭ (Konkurenco de Senĉevalaj Vehikloj) kiuj estis "ne danĝeraj, facile ŝoforeblaj, kaj malmultekostaj dum la veturo." Tiele, li malprecizigis la distingojn inter fifindiga ekzameno, ĝenerala evento, kaj kurkonkurenco. Cent du konkurencantoj pagis enirbileton de 10 frankoj.
Sesdek naŭ aŭtoj startis la 50-km-an selektadan eventon kiu estis montrinta tiujn partoprenantojn kiuj estos rajtigitaj startigi la ĉefan eventon, nome kurkonkurenco de 127 km el Parizo al Rouen. La partoprenantoj gamis el seriozaj fabrikantoj kiaj Peugeot, Panhard, aŭ De Dion al amatoraj posedantoj; nur 25 estis selektitaj por la ĉefa konkurenco.
La konkurenco startis el Porte Maillot kaj iris tra la Bois de Boulogne. La grafo Jules-Albert de Dion estis la unua en Rouen post 6 horojn kaj 48 minutojn je averaĝa rapido de 19 km/h. Li finis 3'30" antaŭ Albert Lemaître (Peugeot), sekve de Auguste Doriot (Peugeot) je 16'30", René Panhard (Panhard) je 33'30" kaj Émile Levassor (Panhard) je 55'30". La oficialaj venkantoj estis Peugeot kaj Panhard ĉar aŭtoj estis juĝitaj laŭ sia rapido, manipuleblaj kaj sekurecaj karakteroj. La vaporvehiklo de De Dion bezonis liveranton, kio estis malpermesita.
Komencaj kurkonkurencoj
La kurkonkurenco Parizo–Bordozo–Parizo de Junio 1895 estis foje priskribita kiel la "unua motorkurkonkurenco", spite la fakton ke la evento de 1894 estis jam decidita ĉefe pro rapido kaj finis laŭ ordo de elekteblaj kurantoj. La unua kiu alvenis estis Émile Levassor per sia Panhard-Levassor 1205cc modelo. Li kompletigisla kuradon (1,178 km aŭ 732 mejloj) en 48 horoj kaj 47 minutoj, finante preskaŭ ses horojn antaŭ la dua kuranto. La oficiala venkanto estis Paul Koechlin per Peugeot. Naŭ el 22 komencintoj finigis la kuradon.
La unua usona aŭtokurkonkurenco estas ĝenerale konsiderata tiu de la Dankotago organizita de Chicago Times-Herald de 28a de Novembro 1895. La gazeta kovrado de la evento unuafoje levigis gravan usonan intereson por la aŭtomobiloj. La kurado de 54.36 mejloj (87.48 km) okazis ĉe la suda flanko de la urbo Ĉikago, norden laŭlonge de la lagobordo al Evanston, Ilinojso, kaj reen. Frank Duryea venkis en 7 horoj kaj 53 minutoj, superante la aliajn kvin alvenantojn.