cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Truŝtopisto sur riverbordoj de Derwent
Priskribo
Joseph Wright estis konata pro siaj studoj sub nekutima lumado sed ĉi tie ni vidas tion kombinita kun pejzaĝo. Wright kompletigis malmultajn notindajn pentraĵojn kiuj inkluzivis pejzaĝojn antaŭ ol li vojaĝis tra Italio, kie li kreis grandan nombron inkluzive tiujn kiuj montris la erupcion de Vezuvio. Benedict Nicholson kiu estis aŭtoritatulo pri Joseph Wright pensis ke tiu pentraĵo inspiris poeziajn versojn en poemaro nomita laŭ kaj helpe al la prezervado de Needwood Forest. La versoj estis verkitaj de Francis Noel Clarke Mundy, kiu poste komisiis ses portretojn al Wright, inkluzive de unu por si mem. Tiuj portretoj kun proporcio de tri per kvar estis tiuj de li mem kaj kvin el liaj amikoj en uniformo de la propra privata ĉaso de Mundy. Versoj de Mundy tekstis:
Estas juste ke Wright kiu bazis siajn proprajn pentraĵojn kiel Miravan sur literaturo, povu siavice inspiri poezion al la grupo kiu inkludis Erasmus Darwin kaj Anna Seward.
Historio
La pentraĵo estis ekspoziciita en 1773. Ĝi estis aĉetita de Philip Yorke kiu fariĝis ano de la Reĝa societo kaj estis la 2-a Grafo de Hardwicke. La pentraĵo restis en Earl familio ĝis kiam ĝi estis vendita de kvina Grafo kiu estis kromnomita "Ĉampano Charlie". Koincide Charles Yorke (la 5-a Grafo) estis konata pro sia malŝparemo kaj Disraeli nomumis lin, je la peto de la Princo de Kimrio, al la titolo de "Mastro de la Buckhounds" (malgrandaj Leporhundoj), kie li estis reprezentanto de Ŝia Moŝto ĉe Ascot. La pentraĵo estis fine aĉetita de Benedict Nicholson (biografo de Wright) kiu vendis ĝin pere de Artfund al la kolekto de Muzeo kaj artgalerio de Derby.
(19836) 2000 SC270
(19836) 2000 SC270 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
17502 Manabeseiji
17502 Manabeseiji estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Seiji Manabe, direktoro de projekto de la Tre Long-Baza Interferometria Esploro de Radioastronomio, kiu gvidis al la alte precizeca determino de trigonometriaj paralaksoj por Galaksiaj radiofontoj. Li estis estro de la Dividaĵo pri la Tera Rotacio ĉe la Nacia Observatorio de Japanio kaj direktoro de Observatorio de Mizusaŭa.
Johann Heinrich Merck
Johann Heinrich MERCK (naskiĝinta la en Darmstadt, mortinta samloke la  estis germana verkisto kaj natursciencisto. La literaturhistoriista kaj estetika Rondo de Merck portas lian nomon.
Vivo
Post ekstudado en Gießen li akompanis sinjoron Heinrich Wilhelm von Bibra dum vojaĝoj dungiĝote en 1767 en Darmstadt kiel sekretario de la Sekreta kancelario. La sekvan jaron li estis milita kasisto kaj konsilisto. Lia verkista agado, kiu ekis jam en la aĝo de 21 jaroj per anonima eldono de el la angla lingvo tradukitaj verkoj, malpli gravis ol lia influego kritika pri verkoj de samtempuloj. La talentego de Goeto jam tre fru ekkonitis de Merck kaj ankaŭ multaj aliaj ĝuis lian apogon kaj konsiladon.
Krom kun Goeto li havis kontaktojn (epistolajn) i.a. al Johann Gottfried Herder, G. Schlosser, Heinrich Christian Boie, Wieland, Friedrich Nicolai, la fratoj Jacobi, Claudius, Johann Caspar Lavater, Georg Forster, Lichtenberg. Dum kelke da tempo li estis la spirita ĉefo de la de li aliaranĝita gazeto »Frankfurter Gelehrte Anzeigen« kaj apartenis poste al la plej gravaj kunlaborantoj de la wielanda gazeto »Merkur« kaj de »Allgemeine deutsche Bibliothek« (de Nicolai). Kiel literaturkritikisto li komentis la pozitivajn kaj malpozitivajn flankojn de Sturm und Drang. En siaj eseoj pri artokritiko li ofte pioniris ĉar ĝis tiam multaj germanlingvaj gazetoj ne konis tiajn rubrikojn.
Inter liaj poetikaj provoj meritas mencion la romanco »Pätus und Arria« (1775). Princaj uloj volegis kontakti lin; landgrafino Karoline von Hessen-Darmstadt elektis lin en 1773 kiel kunvojaĝanton je Sankt-Peterburgo. Duko Karlo Aŭgusto (Vajmaro) retenis lin dum semajnoj sur Wartburg petante krom priartaj aĵoj ankaŭ konsiladon politikan de li. Je tia multo da okupiĝoj venis lia pasio pri studoj paleontologio kaj ekonomiko. Sed entreprenrilate li fiaskis, kio malheligis lian humoron kaj klarecon spiritan. Krome lia edzino Louise Françoise Charbonnier, kiun li ekkonis en Svislando, ne kapablis senti sin hejma en Germanujo: de ses infanoj mortis kvar tre frue.
En Darmstadt starigitis monumento por li.
La animaj problemoj, kiuj okaze de vojaĝo al Parizo en 1790 nur mallongan tempon estis for, senteblis ankaŭ en la absurda kredo ke monaj malsukcesoj trudus lin en povrecon kaj honton. Li memortigis sin pistole.
Lian leterinterŝanĝon kolektis Wagner ĉe: »Briefe an Johann Heinrich Merck von Goethe, Herder, Wieland und andern bedeutenden Zeitgenossen« (Darmstadt 1835), »Briefe an und von J. H. Merck« (Darmstadt 1838), »Briefe aus dem Freundeskreise von Goethe, Herder, Höpfner und Merck« (Leipzig 1847). Malpresitaj leteroj adresitaj al Wieland legeblis en la gazeto »Im neuen Reich«, 1877. Pro pamfleto nepresita de li raportis bone Löbell ĉe »Der Anti-Necker J. H. Mercks und der Minister Fr. K. v. Moser« (Darmstadt 1896). Liajn »Ausgewählte Schriften zur schönen Literatur und Kunst« eldonis en Oldenburg en 1840 sinjoro Stahr. Merck ankaŭ verkis por Gazeto de Tiefurt.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Leipzig 1908, p. 628 (tie ĉi interrete)
113659 Faltona
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala astronomo Ernesto Palomba elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rura toskania vilaĝo Faltona (parto de la komunumo Talla) en la montaro Pratomagno. En la estinto, la regiono estis populara vojkruciĝo superita de la Abatejo de Sankta Triunuo, kies ruinoj restas tie kun mezepoka ŝtona ponto.
(15539) 2000 CN3
(15539) 2000 CN3 estas malrapide rotacianta asteroido de la "Greka Tendaro"; tie estas de la grupo da de Jupitero, kiuj orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Ĝi havas grandan orbitan klinangulon: 27,89° kaj longan : 46,25 h
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Čoltovo
Bazaj informoj
Čoltovo, hungare Csoltó (ĉoltO) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1291 en formo "Chokothow". En 1566 la turkoj, en 1682 la poloj detruis la vilaĝon. En 1828 oni nombris 76 domojn kaj 563 homojn. En 1910 loĝis en Csoltó 571 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Csoltó apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Čoltovo 475 da homoj, (335 hungaroj, 83 ciganoj, 45 slovakoj, po 1 ĉeĥo kaj ukraino). Apud la vilaĝo ŝtonominejo funkcias.
1434
En la jaro 1434 post Kristo okazis, interalie:
Sophie Binet
Sophie Binet (naskiĝis en 1982) estas franca sindikatisto, ĝenerala sekretario de la Confédération Générale du Travail (CGT) ekde la.
Leo Brouwer
Juan Leovigildo „Leo“ BROUWER Mesquida (naksiĝinta la 1-an de marto 1939 en Havano) estas kuba orkestrestro, gitaristo, perkutinstrumentisto, komponisto, muzikaranĝisto kaj muzikpedagogo. Li estas unu el la plej gravaj komponistoj por gitaro de la nuntempo. Al verkoj liaj apartenas ĉambromuzikaĵoj, simfonioj kaj konĉertoj. Krom tio li komponis filmmuzikojn por distingitaj kinofilmoj kiel Como agua para chocolate (1992) kaj A Walk in the Clouds (1995). Liaj sonverkoj foje respegulas tradician afrikan muzikon. Li kunlaboris kun la gitaristoj John Williams kaj Julian Bream. Vastan rekonon li trovis krom tio ĉe Tōru Takemitsu kaj Hans Werner Henze. Oni donis al li multajn internaciajn distingojn, ekzemple en 2001 li fariĝis honormembro de Unesko kaj en 2010 li ricevis la renoman ibero-amerikan Premion Tomás Luis de Victoria.
Junaĝo kaj komenco
Leo Brouwer komencis gitarludon en la aĝo de 13 jaroj, inspirite de la aŭskultado de flamenko-muziko kaj subtenate de sia patro Juan Brouwer, kiu krom sia profesio kiel kuracisto ankaŭ mem amatore gitaris, kaj sia onklino Caridad Mezquida. Post la eksedziĝo de siaj gepatroj li alkreskis ĉe sia avino, per kiu li ekhavis kontakton kun sia fama praonklo Ernesto Lecuona. Lia unua instruisto pri gitarludo estis ekde 1953 ĝis 1954 Isaac Nicola, kiu siaflanke estis lerninta de Emilio Pujol. Pli malfrue li studis ĉe la Konservatorio Carlos Alfredo Peyrellade en Havano.
Unuaj komponaĵoj
Leo Brouwer tiel ellernis la tradician repertuaron de klasika gitaristo kaj havis en la aĝo de 17 jaroj sian unuan publikan prezentadon. Tiumomente jam evidentiĝis lia intereso pri kompozicio, kiun li komence alproprigis al si sininstrue. Al liaj unuaj verkoj apartenas Music kaj Suite el la jaro 1954. La komponaĵoj Preludio (1956) kaj Fuga No. 1 (1959) montras stilan influon de Béla Bartók kaj Igor Stravinski.
Pluan edukadon subtenatan per stipendioj li ricevis en Usono, kie li studis kompozicion ĉe Lernejo Juilliard kaj ĉe la universitato je Hartford de 1959 ĝis 1960. Brouwer ankaŭ okupiĝis pri eksperimentemaj tendencoj. Tio ĉi evidentiĝas ekzemple je Elogio de la Danza (omaĝo de la danco), kiu kontraste al liaj pli fruaj komponaĵoj montras treege dissonan karakteron. Brouwer ankaŭ distanciĝis en ĉi tiu peco plejparte de kubaj ritmoj. La peco konsistas el du movimentoj: Lento kaj ritma Ostinato. Nun ĝi estas tutmonde unu el la plej popularaj pecoj por gitaro kaj dancisto.
Pluaj fazoj
En 1970 Brouwer gitaris dum la unua prezentado de ''El Cimarrón. Rezital für vier Musiker'' de Hans Werner Henze kadre de la Festivalo de Berlino. Kune kun Morton Feldman li estis 1972 stipendiato de DAAD en Berlino.
La muziko el la tria fazo de lia verkado postlasas minimumisman impreson, kion Leo Brouwer mem priskribas kiel evoluo de modula sistemo. Al tio apartenas komponaĵoj kiel El Decameron Negro (1981) aŭ Hika „In Memorium Toru Takemitsu“ (1996).
Por la konkurso de la Internacia Gitarofestivalo je Esztergom en Hungarujo Leo Brouwer verkis la pecon Blue Skies and Smile, kiu li prezentis per Gitarorkestro Bálint Bakfark konsistanta el 200 gitaristoj.
Aliaj aktivecoj
krom tio li verkis teĥnikajn ekzercojn por gitaro, la Éstudios Sencillos, aktivis kiel muzikaranĝisto kaj komponis diversajn filmmuzikojn. Krom liaj komponaĵoj por gitaro li verkis ĉambromuzikon, ĥoraĵojn, modernan baleton, pecojn por blovmuzikistaroj same kiel ankaŭ orkestroverkojn.
Krom tio Leo Brouwer laboris de 1960 ĝis 1961 kiel vicmuzikdirektisto ĉe Radio Havano Kubo, kiel profesoro pri kompozicio de 1961 ĝis 1967 ĉe la nacia konservatorio je Havano, kiel muzika konsilanto por la kubaj radio kaj televido, estis membro de juĝantaroj dum diversaj muzikaj konkursoj, ricevis plurajn internaciajn premiojn, instruis ĉe la Akademie der Künste en Berlino kaj fariĝis en 1987 honormembro de Unesko. Tiamaniere jam antaŭe honoriĝis Yehudi Menuhin, Ravi Shankar kaj Herbert von Karajan.
Li estis fonda membro de la Kuba Instituto de Kinaj Arto kaj Industrio, kies muzikdirektoro li estas ekde 1969. Tie ĉi li apartenis kune kun Silvio Rodríguez, Pablo Milanés, Sergio Vitier, al la Grupo pri Toneksperimentoj. Li metis normojn en latinamerika filma kaj populara muziko. Brouwer mem komponis 60 pecojn, inter ili La última cena (La Lasta Vespermanĝo, 1976) sub reĝio de Tomás Gutiérrez Alea same kiel Like Water for Chocolate (1993) kaj A Walk in the Clouds (1995) de reĝisoro Alfonso Arau.
Brouwer direktis orkestrojn sur la tuta mondo. Li ekzemple gastdirektis la Berlinajn Filharmoniistojn, la Reĝan Skotan Nacian Orkestron, la ĉambrorkestron de BBC, la Nacian Simfoniorkestron de Meksiko, simfoniorkestron de la itala radio RAI, la Filharmonian Orkestron de Lieĝo, la Orientbotnian Ĉambrorkestron de Suomujo kaj la Ŝtatan Simfoniorkestron de Istanbulo. Li estris dek jarojn la Nacian Simfoniorkestron de Kubo kaj fondis resp. direktis de 1992 ĝis 2001 la Orkestron Kordovo en Hispanujo.
Li aranĝis la komponaĵojn de Scott Joplin Elite Syncopations kaj The Entertainer same kiel Fool on the Hill de John Lennon kaj Paul McCartneys.
Aprilon de 2003 Brouwer apartenis al aro da elstaraj kubaj kulturkreantoj, kiuj subskribis Publikan Leteron publikigita en la gazeto de la Kuba Komunisma Partio, Granma, kiu estis direktita al amikoj de Kubo en la tuta mondo kaj rifuzis kritikon el eksterlando pri la homrajta politiko de la kuba registaro kiel kontraŭkuba kalumnia kampanjo: En la antaŭaj semajnoj la supera juĝejo de Kubo estis kondamninta post arestadondo nomata „Nigra Printempo“ 75 kritikajn ĵurnalistojn kaj homrajtistoj al longaj malliberecoj kaj ekzekutiginta tri junajn nigrulojn kubajn post la sensanga kaj fiaskinta provo de ŝipoforrabo.
Birendra de Nepalo
Birendra Bir Bikram Ŝah Dev (nepale वीरेन्द्र वीर विक्रम शाहदेव, naskiĝis la 28-an de decembro 1945, mortis la 1-an de junio 2001) estis reĝo de Nepalo ekde la 31-a de januaro 1972 ĝis la 1-a de junio 2001.
RossoNoemi
RossoNoemi estas muzikalbumo de Noemi.
Birendra de Nepalo
Li regis, dum la unuaj dekkelkaj jaroj - simile al la patro Mahendra de Nepalo - absolutisme. Li sukcesis teni sendependecon de la lando ekvilibrante influojn de Barato, Ĉinio kaj Sovetunio. Nur en 1990 li estis devigita de opozicio permesi agadon de politikaj partioj kaj akcepti konstitucion, kiu enkondukis demokration. En 1996 li estis celo de maoista ribelo strebanta likvidi monarkion.
Todedoj
La todoj estas familio, Todidae kaj de tie Todedoj, de birdoj el Karibio en la ordo de Koracioformaj, kiu inkludas ankaŭ alcionojn, abelmanĝulojn kaj koraciojn. Tiu familio havas ununuran genron, nome Todus. Estas malgrandaj preskaŭpaserinaj specioj de arbaroj de la Grandaj Antiloj: Puerto Rico, Jamajko, kaj Kubo (kaj apudaj insuloj) kiuj havas po unu specion, dum Hispaniolo havas du.
Birendra de Nepalo
La 1-an de junio 2001, Birendra estis mortpafita en la reĝa palaco, kune kun pluraj familianoj. Laŭsupoze la mortigisto estis lia filo, la kronprinco Dipendra de Nepalo, kvankam multaj nepalanoj pridubas tiun version de la evento. Dipendra post la morto de Birendra deklariĝis reĝo de Nepalo, sed ĉar li post la masakro estis senkonscia por pafaj vundiĝoj, kiujn li laŭsupoze mem kaŭzis al si, lia frato, princo Gjanendra, deklariĝis reganto. Post kiam Dipendra mortis post tri tagoj, Gjanendra de Nepalo oficiale deklariĝis sekva reĝo de Nepalo. Pri detaloj de la mortigo vidu la apartan artikolon Masakro de la nepala reĝfamilio.
S/2007 S 3
S/2007 S 3 estas neregula satelito de Saturno ankoraŭ ne oficiale nomata.
La inklinacio kaj la discentreco de ĝia retrograda orbito pensigas, ke ĝi estus ano de la norda grupo.
Malkovro
Anoncis ĝian malkovron Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna kaj Brian G. Marsden la, sekve al observoj inter la 18-a de januaro kaj la.
Pogliano Milanese
Pogliano Milanese - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo.
Najbaras la komunumoj Lainate, Nerviano, Rho, Vanzago, Pregnana Milanese kaj Arluno.
Roma Forumo
En preskaŭ ĉiu romia urbo ekzistis forumo kiel centro de la politika, ekonomia, kultura kaj religia vivo. La plej malnova tia loko estis la Roma Forumo, t.e. la forumo en la urbo Romo, kiu estis spegulo de la tuta romia historio kaj centro la politika povo en la urbo Romo kaj en la tuta Romio.
Monumentoj
La monumentoj de la forumo estas el tri grandaj konstruaĵotipoj, kiuj servis malsamajn celojn: Tamen ne eblas vere distingi la utiligon, ĉar ekzemple la Saturnotemplo utilis ankaŭ por konservi la ŝtatan trezoron aŭ por publikigado de nesekularaj informoj.
Inter la ĉefaj restaĵoj estas tiuj de la Cezara Forumo kaj la Templo de Venuso Genera.
La Roma Forumo kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Roman Forumon kiel unu el ĉefaj mirindaĵoj de Romo:
Lazuri (Satu Mare)
La vilaĝo Lazuri estas inter la malmultaj rumanaj vilaĝoj, kies loĝantaro kreskis inter la censoj de 2002 kaj 2011; eble pro la proksimeco al la urbo Satu Mare, kiu situas ses kilometrojn sude.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1322 loĝantojn (hungaroj); en 1992 2336 (rumanoj, 80 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1261. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Komunumismo
Komunumismo estas nomo de pluraj parencaj filozofioj, kiuj emfazas la gravecon kaj valoron de komunumoj en la socia vivo de la homo. Ĝi estiĝis en la malfrua 20-a jarcento en Usono kaj rilatas jen opozicie al la radikala individuismo kaj aliaj similaj filozofioj, jen kritike al kapitalismo kaj liberalismo, dum ĝi favore rilatis al fenomenoj kiel la civila socio. Kvankam ne necese antagonisma al la socia liberalismo aŭ eĉ al la socialdemokratio, la komunumismo havas iom alian emfazon, enfokusigante komunumojn kaj sociojn, kaj malpli la individuon. La demando, ĉu atribui prioritatecon al la individuo aŭ al la komunumo, ofte fundamente tuŝas la plej premajn etikajn demandojn koncerne malriĉecon, abortigon, multkulturismon kaj malama parolo. Reprezentantoj de komunumismo estas interalie Alasdair MacIntyre, Michael Walzer, Benjamin R. Barber, Charles Taylor kaj Amitai Etzioni.
En la franca lingvo la termino (communautarisme) pli ofte uziĝas kun alia signifo. Ĝin uzas kun negativaj konotacioj kontraŭuloj de kulturaj aŭ politikaj postuloj de malplimultaj grupoj.
Christ Church
Christ Church: nomo de
23295 Brandoreavis
23295 Brandoreavis estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ken Scott
Ken SCOTT (naskiĝis en 1970 en Dalhousie, Nov-Brunsviko, proksime al Campbellton) estas kanada scenaristo, aktoro, reĝisoro kaj komikisto. Li iĝis konata kiel membro de la komedia grupo Les Bizarroïdes kun Martin Petit, Stéphane E. Roy kaj Guy Lévesque, kaj kiel scenaristo de La Grande Séduction, La Vie après l'amour, Maurice Richard kaj Le Guide de la petite vengeance, same kiel de la televidserio Le Plateau.
37736 Jandl
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa infano aktoro Ivan Jandl (1937–1987), aperinta en la filmo The Search, kiel ĉeĥa knabo, postvivinto de Aŭŝvico, kaj kiu serĉas sian patrinon (ludita de Jarmila Novotná) en la post-milita Germanio. Li ricevis la Porjunulan Oskar-premion pro sia laboro en 1948, fariĝante la unua ĉeĥa gajnanto de Oskar-premio.
József Cserháti
József Cserháti [jOĵef ĉerhAti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserháti József estis hungara pastro, profesoro, episkopo.
József Cserháti naskiĝis la  1914 en Lengyel. Li mortis la 1994 en Pécs.
Biografio
József Cserháti frekventis gimnaziojn en Bonyhád kaj Pécs. En la lasta urbo li lernis ankaŭ en pripastra lernejo. Li lernis teologion en Romo inter 1934 kaj 1942. En 1940 li patriĝis, post 2 jaroj li doktoriĝis. Ekde 1943 li estis pastro en Újpetre. Li ekinstruis en 1952 en seminario de Pécs, poste de Győr, fine en teologia akademio en Budapeŝto. En 1964 li estis nomumita titulara episkopo, en la sama jaro li partoprenis en Dua Vatikana koncilio. Inter 1969 kaj 1989 li estis episkopo de Pécs, poste li pensiuliĝis.
Braktea papavo
Braktea papavo (Papaver bracteatum) estas la botanika nomo de papavo. Ĝi estas foje nomata armena papavo.
Ĉi tiu herbeca, ĝis 1,2 m alta planto havas fajne pinate fenditajn foliojn kun grizverda koloro. La 10 cm larĝaj, ruĝaj floroj floras de majo-junio. La petaloj ofte havas nigran makulon ĉe la bazo.
Disvastiĝo
Ĝi aperas en Kaŭkazo, nordorienta Turkio, norda Irano, Armenio kaj Azerbajĝano. Ĝi ofte miksiĝas kun la orienta papavo.
Stefan Strelcyn
Stefan Strelcyn (naskiĝis la 28-an de junio 1918 en Varsovio, mortis la 19-an de majo 1981 en Manchester) – pola historiisto kaj orientalisto okupiĝanta pri Etiopio kaj Eritreo
Vivo
En 1938 forveturis de Pollando al Belgio. Tie studis orientan filologion kaj arkeologion en Universitato Libera de Bruselo, kaj etiopistikon (etiopa skribo kaj amhara lingvo) en Sorbono ĉe Nacia instituto pri orientaj lingvoj kaj civilizacioj. Disĉiplo de Marcel Cohen. En 1950 estis ekzilita de Francio al Pollando. En 1954 iĝis ordinara profesoro en Katedro de Ŝemidistiko ĉe Varsovia Universitato. Lia kolekto de manuskriptoj en la geeza lingvo estis unu el la unuaj en Pollando. Publikigis unuan polan prilaboron de la gramatiko de la geeza kaj komparan gramatikon de la ŝemida lingvaro en Etiopio. Li kontribuis al disvolvo de komercaj, diplomatiaj kaj universitataj kontaktoj inter Pollando kaj Imperio Etiopio. En 1967 estis honorigita per premio de la Fondaĵo de Imperiestro Haile Selassie pro sciencaj atingoj kaj fondo en Varsovio de unu el gvidaj sciencaj centroj en la mondo. La premion persone enmanigis al li la imperiestro. En 1969 Strelcyn forlasis Pollandon. Unue laboris en School of Oriental and African Studies en Londono, poste iĝis profesoro en Universitato de Manchester. Membro de Brita Akademio. Unua redaktoro de la revuo „Africana Bulletin”.
Nördlingen
Vidindaĵoj
Nördlingen posedas komplete konservitan urbomuron de 1327, kiu allogas multajn turistojn. Ĝi enhavas kvin pordegojn, du bastionojn kaj 11 turojn (aldone al la pordegaj turoj). La pordegoj nomiĝas (laŭ horloĝa direkto):
La konservado de la muro estas parte pagata de mecenatoj, kiuj patronas unu aŭ plurajn metrojn da mura longo.
Ĝemelecoj
Nördlingen ĝemeliĝis kun jenaj urboj:
Esperanto
Jarŝanĝe de 2009/2010 kaj 2010/2011 en Nördlingen okazis la 26-a kaj 27-a Internaciaj Festivaloj - kaj tri jarojn pli poste, jarŝanĝe de 2013/2014, ankaŭ la jubilea 30-a. Daŭrigas la tradicion la renkontiĝo Luminesk kiu okazos tie jarŝanĝe 2019/2020.
Vidu ankaŭ
Nerdlingena Rieso
Ferenc Kiss (biologo)
KISS Ferenc (kiŝ) estis hungara anatomo, universitata profesoro, laŭreato de Kossuth-premio. Li naskiĝis en Nagyszalonta la 7-an de septembro 1889 kaj mortis en Budapeŝto la 7-an de aprilo 1966.
Biografio
Ferenc Kiss akiris la diplomon de kuracisto en 1913 en la Universitato de Koloĵvaro. Samloke li estis asistanto, poste ekde 1919 adjunkto en la anatomia instituto de Budapeŝto. En 1924 li iĝis privatprofesoro. Li estis profesoro pri la anatomio kaj histologio ekde 1929 en la Scienca Universitato de Szeged, ekde 1931 en la Universitato de Budapeŝto, direktoro de anatomia instituto. En 1961 li pensiuliĝis.
Tramtransporto en Gmunden
Gmunden, urbo en Supra Aŭstrujo, havas unu tramlinion nomatan "G", funkciigatan de la entrepreno Stern & Hafferl. Ĝi konektas la stacion Gmunden ĉe la Fervojo de Salzkammergut al la placo Franz-Josef-Platz en la urbocentro. Ĝia traklarĝo estas 1000 milimetroj kaj ĝia longo 2,315 kilometroj; temas do pri unu el la plej malgrandaj tramretoj de la mondo.
Historio
La tramo estis malfermita en 1894 de la stacio ĝis la placo Rathausplatz (urbodoma placo). En 1975 la parto de la Franz-Josef-Platz ĝis la Rathausplatz estis fermita pro la pliiĝinta motora trafiko. Estas planate kunigi la tramlinion kun la Loka Fervojo de Gmunden al Vorchdorf, konstruante konekton tra la urbocentro de Gmunden kaj trans la rivero Traun. Tio inkluzivus rekonstruon de la parto fermita en 1975.
Konduko
La tramlinio estas unutraka kun du preterpasejoj en la haltejoj Gmundner Keramik kaj Tennisplatz (tenisludejo).
Ĝi komenciĝas ĉe la stacio Gmunden kaj kondukas apud la strato Bahnhofstraße preter la haltejo Grüner Wald, ĉe kiu la tramvojo faras fortan kurbon, kaj subpasinte la landstraton B145 ĝi kondukas plu ĝis la haltejo Gmundner Keramik kun la unua preterpasejo. Tuj sude de tiu haltejo troviĝas la sola remizo. La tramvojo kondukas plu apud la stacio Alois-Kaltenbruner-Straße, preter la haltejoj Rosenkranz kaj Tennisplatz (kie troviĝas dua preterpasejo), ĝis kurbo en la mallarĝan strateton Kuferzeile. Inter la haltejoj Rosenkranz kaj Tennisplatz la tramvojo kondukas signife pli malsupre ol la strato.
En la strateto Kuferzeile, kiu por la motora trafiko estas unudirekta, sed tra kiu tamen iras tramoj sur unu trako en ambaŭ direktoj, estas samnoma haltejo. Forlasinte ĝin, la tramvojo kondukas ĉe la norda flanko de la strato Esplanade apud la Traŭnlago (Traunsee), preter la haltejo Bezirkshauptmannschaft (distriktadministrejo), ĝis la finhaltejo Franz-Josef-Platz.
Vagonoj
Por la tramtransporto en Gmunden disponeblas en 2013 tri aktualaj kaj du historiaj motorvagonoj. La aktualaj vagonoj estas GM 8 (konstruita en 1961 ), GM 9 (konstruita en 1952 ) kaj GM 10 (konstruita en 1952 ). La motorvagono GM 5 estis konstruita en 1911 kaj la malfermita "somera" vagono GM 100 en 1898. La vagonoj estas dudirektaj kaj havas do kondukistejon ĉe ĉiu fino, sed ili tamen havas pordojn nur en unu flanko; tio eblas, ĉar la kajoj en ĉiuj haltejoj estas sur la sama flanko.
Cecilia
Cecilia estas kuba kinofilmo, kiun en 1981 produktis Humberto Solás. Modelo estas la romano „Cecilia Valdés o La Loma del Ángel“ de Cirilo Villaverde, kiu aperis ĉe eldonejo Cátedra, Madrido 1992.
Agado
Proksimume 1830 sur Kubo vivas Cecilia Valdés, filino de malhelhaŭta familio, kiu laboras por tajloro Uribe. Pro ŝia beleco kaj eksterordinara helhaŭteco ŝiaj patrino kaj avino volas instigi ŝin trovi riĉan blankulan edzon. Dum vespera festo Cecilia konatiĝas kun Leonardo Gamboa, filo de riĉa plantejoposedanto. José Dolores Pimento, amiko de Uribe, la dunginto de Cecilia, kiu ankaŭ estas enamiĝinta en Cecilia, dum tio preparas ribelon. Uribe hezitas. Por pruvi al Cecilia sian amon, Leonardo kaŝas vunditan malhelhaŭtan revoluciulon. La patrino de Leonardo devigas sian filon, geedziĝi kun Amanda, laŭstata blankulino. Krom tio ŝi denuncas al la guberniestro la kaŝejon de la vundito, kiu post tio estas arestata. Leonardo ne havas la forton, rezisti al sia patrino kaj distanciĝi de la kruela sklavotenado de sia familio. Dum tradicia karnavala festo la ribelo eksplodas. Uribe provas mortigi la policestron, sed li fiaskas, ĉar li ne pafas je la ĝusta momento, kaj estas arestata. José deziras venĝon pro la perfido de la patrino de Leonardo kontraŭ la revoluciulo. Cecilia donas al li ponardon kaj petas lin, mortigi ne Leonardon, sed lian patrinon. Por eskapi la policon, José surhavas karnavalan kostumon, kiam li dum la geedziĝo enpenetras en la preĝejon kaj ponardas Leonardo. Cecilia mortfaligas sin post tio de la preĝejturo.
Stacio Kawachi-Kokubu
Stacio Kawachi-Kokubu (japane: 河内国分駅 [Kaŭaĉi-Kokubu-eki], angle: Kawachi-Kokubu Station) estas fervoja stacio en Kaŝiŭara, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Bernstein im Burgenland
Bernstein im Burgenland (germane "sukceno en Burgenlando") hungare Borostyánkő, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Bernstein situas en montaro, ĉefvojo Eisenstadt-Oberwart preteriras. La lasta troviĝas 15 km-ojn.
Historio
Dum la pratempoj oni minis tie kupron, sulfuron, mineralojn k.a. La loko estis grava haltejo laŭ la komerca vojo nomata Sukceno inter Balta Maro kaj Romo. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1249. Fortikaĵo konstruiĝis en la 13-a jarcento, kiun aŭstra princo Frederiko okupis en 1231. Post 4 jaroj Béla la 4-a reokupis ĝin. En 1285 aŭstra princo Alberto grave malvenkis sub la fortikaĵo, tamen li okupis ĝin post 4 jaroj. Inter 1491-1647 la regiono apartenis al Aŭstrio, dume en 1532 la turkoj vane sieĝis ĝin. En 1910 loĝis en Borostyánkő 1216 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Borostyánkő apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Nazia Germanio).
La Laboroj de Persiles kaj Segismunda
La Laboroj de Persiles kaj Segismunda, aŭ en la hispana origine Los trabajos de Persiles y Sigismunda, estis la lasta verko de Miguel de Cervantes, publikigita nur postmorte en Madrido en 1617. Temas pri bizanca novelo apartigenda disde la komedio Persiles y Sigismunda (1633) de Francisco de Rojas Zorrilla, inspirita en tiu. La propra Cervantes mem konsideris ĝin sia plej bonkvalita verko; tamen la kritikistoj unuanime konsideras tia nur Don Quijote de la Mancha.
Tiu verko sekvas la klasikisman stilon de aliaj similaj verkoj en la Renesanco. Pro tio Cervantes tre alte konsideris ĝin, dum teorie la Kiĥoto apartenis al malalta ĝenro de literaturo pro ties komedia, ridiga kaj parodia karaktero.
Orea
Orea [oREa] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas oreano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 189 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,65 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Orea situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.502 m super marnivelo; je 192 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 71,25 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°33′29″N 1°43′34″Ok.
Geografie ĝi situas en la Iberia Sistemo, pli precize ĉe la montaro de Tremedal, inter la montaro de Albarracín kaj la montaro de Kvenko. Ekde 1998 la municipo troviĝas ene de Natura Parko de Alto Tajo kaj, pro sia natura riĉo de flaŭro kaj faŭno, estas tre diversa kaj riĉa. La teritorio estas trafluata de la riveroj Cabrillas, Hoz Seca kaj Taĵo. La teritorio limas oriente kun Orihuela del Tremedal (Teruel), okcidente kun Checa, sude kun Griegos (Teruel) kaj norde kun Alcoroches.
3966 Cherednichenko
3966 Cherednichenko estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Orea
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 189, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Orea, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Orea kie oni falis al la nunaj 189.
3966 Cherednichenko
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Vladimir Ivanoviĉ Ĉeredniĉenko (cirile : Владимир Иванович Чередниченко). Li estas konata por siaj studoj pri la fiziko kaj la kemio de la kometoj.
Orea
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Inter vidindaĵoj la turo de Orea.
Kebeka regiono
La Kebeka regiono (franclingve, Capitale-Nationale, "regiono de la nacia ĉefurbo") estas unu el la 17 administraj regionoj de Kebekio, Kanado. La ĉefurbo de Kebekio, Kebeko, estas ankaŭ ĉefloko de tiu ĉi regiono. La regiono havas tutan loĝantaron de 661 060 (2006), el kiuj 74.3 % loĝas en Kebeko.
(15540) 2000 CF18
Ĝi estas ano de la Hilda grupo.
Kebeka regiono
Geografio
Kebek-regiono lokiĝas ĉe la norda flanko de la rivero Sankt-Laŭrenco, inkluzive de la insulo d'Orleans kaj aliaj insuloj, sube ĝis la rivero Sagano. Ĝi najbaras okcidente Maŭricion, norde Saganion–Sankt-Johan-Lagion, kaj nord-oriente Nord-Bordion. Ĉe la alia flanko de la Sankt-Laŭrenco, ĝi najbaras Ŝodierion-Apalaĉion kaj Malsupran Sankt-Laŭrencion.
Prezento
Kebek-regiono posedas riĉan historian kaj naturan heredaĵon. La regiono posedas kvin el la naŭ historiaj arondismentoj de Kebekio. Interalie, la Malnova Kebeko, sola ekzistanta murita urbo norde de Meksikio, estas Monda Heredaĵo de Unesko. Fonto de la franclingva civilizacio en Ameriko, Kebeko koniĝas ekde la 17a jarcento por sia kulturo, arĥitekturo kaj unika fortikigita urboplanado. Same, la kebekia politika vivo centriĝas sur la Nacia Asembleo de Kebekio, kiu sidas en Kebeko. La mondskala pilgrimadcentro Sainte-Anne-de-Beaupré troviĝas en la regiono.
La regiono posedas grandajn naturajn spacojn, el kiu la parko La Jacques-Cartier, la parko Grands-Jardins et la parko Hautes-Gorges. La Karleveza regiono estas Monda Naturheredaĵo de Unesko. La plej alta akvofalo de Kebekio, la akvofalo Montmorency, lokiĝas tuj apud Kebeko; ĝi pli altas ol Niagaro.
Subdividaĵoj
Kebek-regiono konsistas el 6 regionaj municipoj, kvar sendependaj municipoj, kaj unu indiana rezervejo, por sumo de 67 municipoj.
Regionaj municipoj (Municipalité régionale de comté, MRC)
Sendependa Paroĥo
Indiana Rezervejo
Mehmet Âkif Ersoy
Mehmet Âkif Ersoy (naskiĝis en 1873 la en Istanbul, mortis la  samloke) estis turka verkisto.
Vivo
Li verkis la tekston de la turka nacia himno, kiu nomiĝas İstiklâl Marşı. Dum la lasta vivotempo li instruis literaturon ĉe la Universitato de Kairo.
Ersoy estis magiisto de formo prenante ekskluzive klasikajn metrojn. Tamen la pritrakto lia de enhavo estas naturalisma kvazaŭ. Gravis religio por li, ĉefe en liaj pli fruaj verkoj.
17503 Celestechild
17503 Celestechild estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Celeste Ann Child, filino de Jack and Maren Child.
Futbalo
Futbalo, asocia piedpilkado aŭ neformale piedpilkado (angle: association football aŭ neformale football aŭ soccer) estas sporto el la familio de la piedpilkadoj, kaj estas la plej internacie konata kaj praktikata sporto el tiu familio. Tial oni ofte uzas "piedpilkado" sinekdoke por "futbalo".
Ĝi estas ludata sur ortangula kampo inter du dekunuhomaj teamoj. La celo estas enigi la pilkon, ne uzante la brakojn (jen per la kapo, jen per la brusto, sed ĉefe per la piedoj), en la golejon defendatan de golulo de la kontraŭa teamo.
Laŭ studo farita de la Federacio Internacia de Futbalo (FIFA), publikigita en 2001, oni taksas pli ol 240 milionoj la nombron da homoj kiuj ofte ludas futbalon en pli ol 200 landoj tutmonde. En multaj partoj de la mondo — ĉefe en Eŭropo, Latinameriko kaj Afriko — futbalo elvokas egajn pasiojn kaj ludas gravan rolon en la vivo de fervoruloj, lokaj komunumoj, kaj eĉ nacioj. Pro tiu entuziasmo, oni ofte diras, ke ĝi estas la plej populara teamsporto tutmonde.
Etimologio
La nomo futbalo estas esperantigo de la angla football kiu estas mallongigo de ties plena nomo association football (laŭvorte asocia piedpilkado). Tiu nomo origine celis indiki, ke la sporto sekvas la regulojn kreitajn de The Football Association en Anglio, kaj la nomo association football estis elektita por ne konfuzi la ludon kontraŭ aliaj specoj de piedpilkado kiel la pli malnova ludo rugbeo (angle, rugby football). La kromnomo soccer (IFA: [ˈsɒkə]) estis uzita de universitatanoj en Britio kiel neformalismo, derivita el la soc en asociation football kaj -er (-ano). Similaj vortoj estis uzita por aliaj ludoj kiel rugger por rugbeo. La nomo soccer  ne daŭre estis uzita en Britio sed iĝis la plej ofta nomo en kelkaj landoj kiel Usono, Kanado, Japanio, ktp. kaj interŝanĝebla kun football en kelkaj landoj kiel Aŭstralio, Nov-Zelando, Sud-Afriko, ktp. Ĉar asocia piedpilkado iĝis la plej populara speco de piedpikado en Britio kaj la neanglalingva mondo, la nomo football iĝis la plej populara nomo en plejparto de la mondo. Ĉar ĉi tiu, multaj neĝuste kredas, ke la vorto soccer estas vorto de usona origino.
Fruaj formoj de futbalo
En la 2-a jarmilo a.K. oni ludis en Ĉinujo futbalsimilan ludon nomitan cùjū  蹴鞠 (prononcu "cuĝü": "cù 蹴" = puŝi perpiede; "jū 鞠" = pilko). Ne plu estas konataj la tiamaj reguloj de la ludo. Tamen oni certas, ke ĝi utilis al militista trejnado de la soldatoj. En la dinastio Zhou la ludo disvastiĝis en la popolo kaj per reguloj oni provis limigi krudecon kaj perforton. La pilko estis kudrita el ledpecoj kaj plenigita de plumoj aŭ bestharoj. De la dinastio Qin ĝis la dinastio Sui pli kaj pli ŝatiĝis futbalo. Inter la jaroj 220 kaj 680 oni inventis aerplenigitan pilkon kaj difinis futbalajn regulojn kiel golejojn, golprotektistojn, ktp. Ĉirkaŭ 100 jarojn poste la ludo preskaŭ tute forgesiĝis.
El la antikva Grekujo konserviĝis bildoj de futbalo sur reliefoj kaj vazoj, ĉefe el Sparto, kie fizika trejnado estis alte taksata. Ankaŭ la antikvaj Romianoj pilkoludis, simile al la ĉina cùjū por soldata trejnado.
Mezepoko
En la frua mezepoko oni ludis en Anglujo praan formon de la nuna futbalo. Tiam du vilaĝoj provis enirigi la pilkon en la vilaĝan pordegon de la kontraŭuloj. La ludkampo ĉiam situis inter du vilaĝoj, eĉ se la distanco inter ili estis plurkilometrojn granda.
Pro la malkovro de Ameriko la eŭropanoj kontaktiĝis kun la mezamerika pilkoludo, kiu havis longan tradicion el diversaj kulturoj kaj parte religian aŭ justican funkcion kaj estis ludataj en imponaj stadioj.
La rekta praulo de la ludo estis unuafoje menciita en 1175 en Anglio, laŭ kiu la junuloj marŝis sur apudurban kampon je la fasta mardo por ludi per pilko. La angla vorto football aperis unuafoje en 1486. La ludo ne havis regulojn, difinitan areon, tiel oni ofte ludis per golejoj troviĝantaj je 4–5 km. Pro la perforteco de la ludo, malpermesis ĝin Eduardo la 2-a en 1304 kaj poste aliaj reĝoj ripete. Ĉar la futbalo travivis ĉiun malpermeson, Jakobo la 1-a jam instigis en 1603 por la ludo.
Kvankam Anglujo estas konata kiel patrujo de futbalo, ekzistis batalludoj similaj al la pilkopuŝado ankaŭ en Francujo kaj Italujo. Ekde la 15-a jarcento oni ludis en Florenco ege krudan piedpilkoludon, la Calcio Storico ("futbalo historia"). Scaino skribis en 1555: "Al la kuranto, kiu trakuras la kampon kun la pilko enmane, iuj fortuloj preparu la vojon, por ke li kuru senĝene. Se tamen granda amaso atakus lin, li malrapidu kaj ... puŝu la pilkon, kaj tion li povos fari pli rapide per puŝo de la piedo ol per iu ajn alia maniero, ĉar tia puŝo estas pli sekura."
19-jarcentaj radikoj de la nuntempa futbalo
La unuaj futbalkluboj fondiĝis ĉirkaŭ 1820 en Anglio. En 1848 studentoj de la Universitato de Kembriĝo verkis la unuajn futbalregulojn. Laŭ tiuj, skipo konsistis el 15 ĝis 20 ludantoj. En la jaro 1857 kriketo-ludantoj kreis la unuan oficialan futbalklubon de la mondo, nome la Sheffield F.C..
Oni konsideras nuntempe Anglujon la patrujo de futbalo interalie, ĉar fondiĝis en 1863 en Londono la The Football Association (FA), la unua moderna futbala asocio, kiu kreis kompletan regularon kaj evoluigis la sporton.
En 1870 la FA limigis la nombron de ludantoj al dek unu. Unu jaron poste la asocio malpermesis al ĉiu ludanto, krom la golulo tuŝi la pilkon permane. En 1872 oni difinis la grandecon de la pilko. Per tiuj reguloj futbalo distanciĝis pli kaj pli de la tiam multe pli disvastiĝinta rugbeo.
En 1872 okazis la unua oficiala internacia ludo en Glasgovo inter Skotlando kaj Anglujo (rezulto 0:0). Samjare okazis ankaŭ la unua nacia konkurso, la FA Cup. Du jarojn poste estiĝis la arbitracianto, kiu gvidis la ludon senpartie.
Reguloj
La ĝeneralaj reguloj de futbalo sur libera kampo estas jenaj: oni ludas sur ortangula libera kampo. La po dek ludantoj de ĉiu teamo klopodas antaŭenigi la pilkon ĝis meti ĝin en la golejo de la kontraŭa teamo. Tio devas esti farita pelante ĝin per ajna korpoparto (ĉefe per piedo) sed tute ne per mano aŭ brako. Nur la golulo rajtas peli la pilkon per mano, sed nur ene de sia koncerna areo.
La pilko estu ronda kaj el taŭga materialo, kiel ekzemple ledo. La ludado estas regata de arbitraciisto, kiu estas helpata de du subarbitraciistoj kiuj kuras laŭlonge de la flankaj linioj. Lastatempe en diversaj kategorioj oni aligis teknikajn rimedojn kiuj estas konsultataj de tiuj okaze de neceso, nome filma registrado kiu povas esti ripetata.
Ĉiuj ludantoj de ĉiu teamo devos vesti samkolore escepte denove de la golulo. La arbitraciisto vestas sin alikolore: antaŭe nigre; nuntempe ne nepre.
Ĉiu matĉo konsistas el du partoj de 45 minutoj kun intermezo de 15 minutoj por ripozo, rehidratigo kaj eventuala taktikoreviziado. En definitiva matĉo, se fine de tiu la rezulto estas nek venka nek malvenka, oni aldonas kromajn du partojn de po 15 minutoj. Se pluas la senvenka rezulto, oni faras serion de punŝotoj, foje ĝis la rompo de la senvenko.
Ludejo
Ĉe profesia futbalo la ludejo estu ebena rektangulo sen iaj obstakloj kies surfaco (grundo) konsistas el laŭeble uniforma falĉita razeno, malofte el malmola surfaco (okaze de malfacilaj ludebloj), sed pli kaj pli ofte el artefarita razeno (pli kaj pli disvastigita kaj produktita industrie).
Auguste Mariette
Edouard Auguste MARIETTE (naskiĝis je 11-a de februaro, 1821 en Boulogne-sur-Mer, mortis la 19-an de januaro, 1881 en Kairo) estis ĉefa arkeologo kaj egiptologo de sia gereracio. Li fondis la Egiptan Muzeon en Bulako apud Kairo.En 1848 li fariĝis oficisto de la egipta fako de Louvre. En 1850 li foriris al Egiptio kaj esploris la nekropolon en Memfiso, ĉe kio li malkovris Serapejon, tombejon de sanktaj virbovoj Apisoj. La franca registaro liberigis monon por plua esplorado, kies rezulto estis malkovro de multaj mastaboj.
Futbalo
Ludejo
La longecoj de la mallongaj flankoj (golejlinioj) estu inter 45 kaj 90 metroj (inter 64 kaj 75 metrojn longaj por internaciaj matĉoj); tiuj de la longaj flankoj (flanklinioj) inter 90 kaj 120 metroj (inter 100 kaj 110 metrojn longaj por internaciaj matĉoj; kaj kutimaj mezuroj estas inter 68 metroj kaj 105). Tiuj longecoj estas ekde 2008 devigaj ĉe internaciaj ludoj ). La ludkampo estas limigita de blankaj linioj, kutime el kalko. Ĉiu linio estu maksimume dek du centimetrojn larĝa.
Meze de la mallongaj flankoj staras po unu golejo, kiu konsistas el du fostoj, ligitaj per trabo foje nomita translato. La distanco inter la enaj flankoj de la fostoj estu 7,32 metroj. La malsupra parto de la trabo estu je 2,44 metroj de la grundo. La golejoj havu retojn por kapti la pilkon kaj montri sukcesan golon. Fostoj kaj translato estu blankaj aŭ arĝentkoloraj.
Auguste Mariette
En 1854 li revenis en Parizon, sed en 1858 li jam denove vojaĝis al Egiptio. Kedivo Said nomumis lin direktoro de ĉiuj elfosejoj en la teritorio de la antikvaj setlejoj. En Bulako li fondis faman muzeon, kie estis akumulataj ĉiuj trovaĵoj. Kedivo Ismailo nomumis lin paŝao.
Futbalo
Ludejo
Krom la eksteraj flankoj estu markitaj: la centra linio, la ekluda cirklo en diametro de 9,15 m ĉirkaŭ la ekluda punkto, la penalareo kun duoncirklo (diametro: 9,15 m), la goleja areo kaj la angula kvaroncirklo (diametro: 1 m).
La kvar anguloj estu markitaj per stango kun flago. (La stango havu alton de minimume 1,50 metroj kaj nepre ne estu pinta).
Taktiko
Parto de la ludtaktiko estas la planita kunludado de la diversaj skipanoj, poziciigo sur la ludkampo kaj laŭvica defendo kaj atako. La taktiko dependas de la forto de la kontraŭa skipo, de la ludevoluo kaj de interŝanĝo de skipanoj pro vundiĝo aŭ malpermesiĝo.
La anoj de skipoj havas diversajn funkciojn kaj poziciojn sur la kampo kaj ĉefe defendantoj klopodas malpermesi la liberan aliron de kontraŭaj atakantoj, dum avanuloj klopodas aliri proksime de la kontraŭa golejo por fari golon. Plej verŝajne avanuloj estas plej popularaj futbalistoj, dum foje goluloj povas "savi la vivon" de matĉoj kaj ĉampionadoj, ekzemple okaze de preskaŭ fina kontraŭa golklopodo aŭ postfinaj punŝotoj.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Oberweimar)
Fortimpresa protestantisma Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (germane: Kirche St. Peter und Paul) staras en la vajmara urbokvartalo Oberweimar, en Germanujo. Ĝi apartenas al la komunumo Oberweimar-Ehringsdorf ene de la Ekleziaro Weimar de EKM (Evangelia eklezio en Meza Germanuno).
Futbalo
Taktiko
Teknike, la diversaj ludantoj povas plenumi ankaŭ diversajn funkciojn, laŭ kiuj ili povas ricevi diversajn specifajn nomojn, kiel centrulo (tiu kiu okupas la centron de la atakorajdo, tute antaŭ la rivala golejo), meza avanulo (kiu movas la pilkon antaŭen), meza sturmanto (kiu krome atakas) ktp.
Auguste Mariette
Fine de la vivo li havis problemojn kun diabeto, kiu por tempe paralizis liajn piedojn.
9954 Brachiosaurus
9954 Brachiosaurus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Auguste Mariette
Li estis ankaŭ aŭtoro de rakonto, laŭ kiu liainstige Antonio Ghislanzoni kaj Camille du Locle verkis scenaron por la opero Aida de Giuseppe Verdi. La opero estis destinita por inaŭguro de la Sueza kanalo, sed Verdi ricevis la scenaron malfrue, la kanalon inaŭguris Rigoletto, dum Aida premieris nur post du jaroj.
9954 Brachiosaurus
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la genro Brachiosaurus, (Braĥiosaŭroj), la plej pezaj el la dinosaŭroj (ĉirkaŭ 70 tunoj), kun tre longa kolo kaj malgranda kapo. Ili pliŝatis la marĉojn, kie akvo subtenis iliajn pezojn. Ili vivis dum la ĵurasio kaj la frua kretaceo.
Auguste Mariette
Por studi hieroglifojn estas gravaj liaj sciencaj verkoj.
(19837) 2000 SE271
(19837) 2000 SE271 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bayeux (Francio)
Bayeux, proponita esperantigo Bajozo , fama pro la tapiŝo de Bayeux, estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Momotedoj
La momotoj, Momotidae aŭ de tie Momotedoj estas familio de birdoj en la preskaŭpaserina ordo de Koracioformaj, kiu inkludas ankaŭ alcionojn, abelmanĝulojn kaj koraciojn. Ĉiuj nunaj taksonoj de momotoj estas limigitaj al arbaroj aŭ ĝangaloj de Neotropikoj, kaj la plej granda specidiverseco estas en Mezameriko. Ili havas kolorplenajn plumarojn kaj relative fortikan bekon. Ĉiuj escepte la Toda momoto havas relative longajn vostojn kiuj en kelkaj specioj havas distingajn rakedecajn pintojn.
Futbalo
Taktiko
Estas tri tipoj de defendotaktikoj:
78392 Dellinger
78392 Dellinger estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada terfizikisto kaj amatora astronomo Andrew Lowe sur fotografioj faritaj elde la observatorio de la monto Haleakalā sur la insulo Maui (Havajo, Usono).
Bayeux (Francio)
La teritorio havas komunan limon kun.