cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nelson Mandela
Popolkongreso kaj Proceso de Perfido: 1955–1961
Post partopreni en la nesukcesa protesto eviti la devigitan translokigon de ĉiuj nigruloj el la ĉeurbo Sophiatown de Johanesburgo en Februaro 1955, Mandela konkludis, ke la violenta agado montriĝas necesa por finigi la apartismon kaj la regadon fare de la minoritato de blankuloj. Je lia konsilo, Sisulu petis armilaron el la Popola Respubliko Ĉinio, kio estis malakceptita. Kvankam la ĉina registaro apogis la lukton kontraŭ la apartismo, ili kredis, ke la movado estas nesufiĉe preparata por gerila militagado. Kun la impliko de la Sudafrika Hindia Kongreso, la Popola Kongreso de Koloruloj, la Sudafrika Kongreso de Sindikatoj kaj la Sudafrika Kongreso de Demokratoj, la ANK planis Kongreson de la Popolo, alvokante al ĉiuj sudafrikanoj sendi proponojn por la epoko post-apartiisma. Bazite sur la responfoj, estis redaktita la Ĉarto de Libereco skizita de Rusty Bernstein, alvokante al la kreado de demokrata, ne-rasisma ŝtato kun la ŝtatigo de la ĉefa industrio. La ĉarto estis adoptita en kongreso en Junio 1955 en Kliptown; 3 000 delegitoj partoprenis en la evento, kiu estis perforte fermita de la polico. La enhavo de la Ĉarto de Libereco restis grava por Mandela, kaj en 1956 li priskribis ĝin kiel "inspiro por la popolo de Sudafriko".
Post la fino de dua malpermeso en Septembro 1955, Mandela iris por feritempo al Transkejo por diskuti la rezulton de la Leĝo de Bantuaj Aŭtoritatoj de 1951 kun la lokaj tribestroj, kaj vizitis sian patrinon kaj Noengland antaŭ sekvi al Kaburbo. En Marto 1956 li ricevis sian trian malpermeson de publikaj aperoj, kio limigis lin al Johanesburgo dum kvin jaroj, sed li ofte defiis tion. La geedzeco de Mandela rompiĝis kaj Evelyn lasis lin, portante iliajn filojn loĝi kun sia frato. La proceso por divorco ekis en Majo 1956, kaj ŝi plendis, ke Mandela fizike perfortis ŝin; li neis tiujn akuzojn, kaj plendis por akiri la gardadon de iliaj filoj. Ŝi retiris sian peton separiĝi en Novembro, sed Mandela petis la divorcon en Januaro 1958; la divorco estis oficialigita en Marto, kaj la filoj estis atribuitaj al la gardado fare de Evelyn. Dum la divorcoproceso, li ekrilatis kun sociala laboristo, Winnie Madikizela, al kiu li edziĝis en Bizana, en Junio 1958. Ŝi poste eniris en la aktiveco de ANK, kaj pasigis kelkajn semajnojn en prizono. Kune ili havis du filojn: Zenani, naskita en Februaro 1959, kaj Zindziswa (1960–2020).
En Decembro 1956, Mandela estis arestita kun plej el la nacia plenumkomitato de ANK, kaj akuzita pro "alta perfido" kontraŭ la ŝtato. Okazinta en la Johanesburga Prizono inter amasaj protestoj, ili suferis preparan prodemandadon antaŭ la atribuo de kaŭcio. la refuto de la defendantoj ekis en Januaro 1957, estrita de defend-advokato Vernon Berrangé, kaj li pluis ĝis la kazo estis prokrastita en Septembro. En Januaro 1958, Oswald Pirow estis nomumita akuzisto, kaj en Februaro la juĝisto decidis, ke estas "sufiĉa tialo" por ke la akuzitoj iru al juĝado en la Transvala Suprema Kortumo. La formala "Juĝo pro Perfido" startis en Pretorio en Aŭgusto 1958, kaj la akuzitoj sukcese forigis la tri juĝistojn — ĉiuj ligitaj al la reganta Nacia Partio — kiuj devis esti anstataŭitaj. En Aŭgusto, unu akuzo estis forfalita, kaj en Oktobro la akuzteamo retiris sian akuzdokumenton, metante reformulitan version en Novembro kiu argumentis, ke la estroj de ANK faris altan perfidon alvokante al violenta revolucio, akuzo kiun la akuzitoj neis.
En Aprilo 1959, afrikistoj malkonsentaj kun la demarŝoj de la unuigita fronto de ANK fondis la Tutafrikisma Kongreso (TAK); Mandela malkonsentis kun la rase ekskludaj praktikoj de TAK, priskribante ilin kiel "nematuraj" kaj "naivaj". Ambaŭ partioj partoprenis en kampanjo kontraŭ paspermesiloj komence de 1960, en kiuj afrikanoj bruligis paspermesilojn kiuj estis laŭleĝe devige portendaj. Unu el la TAK-organizitaj manifestacioj ricevis pafadon el la polico, kio rezultis en mortoj de 69 protestantoj en la nomita Masakro de Sharpeville. La okazaĵo ricevis internacian kondamnon de la registaro kaj rezultis en protestaj tumultoj tra tuta Sudafriko, kaj Mandela publike brulis sian paspermesilon solidarece.
Responde al la maltrankvilo, la registaro plenumis la staton de urĝo, deklarante militleĝon kaj malpermesante la ANK kaj la TAK; en Marto, oni arestis Mandela kaj aliajn aktivulojn, enprizonante ilin por kvin monatoj sen jura akuzo en la sensanitaraj kondiĉoj de la Pretoria Loka prizono. La enprizonigo okazigis problemojn por Mandela kaj liaj kunakuzitoj en la Proceso pro Perfido; iliaj advokatoj ne rajtis kontakti ilin, kaj tial oni decidis, ke la advokatoj retiriĝos proteste ĝis la akuzitoj estu liberigitaj el prizono kiam la stato de urĝo estis forigita fine de Aŭgusto 1960. En la sekvaj monatoj, Mandela uzis sian liberan tempon por organizi Tut-Afrikan Konferencon apud Pietermaritzburg, Natalo, en Marto 1961, en kiu 1 400 kontraŭ-apartismaj delegitoj kunsidis, kaj interkonsentis al hejma striko por marki la 31an de Majo, nome la tago kiam Sudafriko iĝis respubliko. La 29an de Marto 1961, ses jarojn post la komenco de la Proceso pro Perfido, la juĝistoj produktis verdikton de nekulpo, asertante ke estas nesufiĉa pruvaro por kondamni la akuzitojn pro "alta perfido", ĉar ili estis defendante nek komunismon nek violentan revolucion; tiu rezulto ĝenis la registaron.
MK, SACP, kaj turneo tra Afriko: 1961–62
Maskita kiel ŝoforo, Mandela veturis tra la lando sekrete, organizante la novan ĉel-strukturon de la ANK kaj la planitan amasan hejman strikon. Referencata kiel la "Nigra Pimpernel" en gazetara referenco al la romano de Emma Orczy de 1905 nome The Scarlet Pimpernel — averto por lia aresto estis disvastigita de la polico. Mandela tenis sekretajn kunsidojn kun ĵurnalistoj, kaj post la registaro malsukcesis eviti la strikon, li avertis ilin, ke multaj kontraŭ-apartismaj aktivuloj tuj turniĝos al violento pere de grupoj kiel la "Poqo" aŭ Azania Popola Liberiga Armeo de TAK. Li kredis, ke la ANK formos armitan grupon kanaligante iome da tiu violento en kontrolita direkto, konvinkante kaj la estron de la ANK nome Albert Luthuli — kiu estis morale opozicia al violento — kaj aliancanajn aktivulajn grupojn pri ties neceso.
Inspirita de la agadoj de la movado de Fidel Castro nome 26-a de Julio en la Kuba Revolucio, en 1961 Mandela, Sisulu, kaj Slovo kun-fondis Umkhonto we Sizwe ("Lanco de la Nacio", mallongigite MK el Umkhonto). Estante proparolanto de la milita grupo, Mandela akiris ideojn el literaturo pri gerila militagado fare de marksistoj kiel Mao kaj Che Guevara same kiel el la milit-teoriulo Carl von Clausewitz. Kvankam dekomence estis deklarita oficiale separata el la ANK por ne damaĝi ties reputacion, la MK estis poste amplekse agnoskita kiel armita branĉo de la partio. Plej fruaj membroj de MK estis blankulaj komunistoj kiuj estis kapablaj kaŝi Mandela en siaj hejmoj; post esti kaŝita en la apartemmento de komunisto Wolfie Kodesh en Berea, Mandela translokiĝis al komunist-posedata bieno Liliesleaf Farm en Rivonio, kie li kuniĝis kun Raymond Mhlaba, Slovo, kaj Bernstein, kiuj kune preparis la konstitucion de la MK. Kvankam poste Mandela neis, pro politikaj tialoj, esti iam membro de la Komunista Partio, historia esploro publikigita en 2011 klare sugestis, ke li estis aliĝinta fine de la 1950-aj jaroj aŭ komence de la 1960-aj jaroj. Tio estis konfirmita kaj de SACP kaj de ANK post la morto de Mandela. Laŭ la SACP, li ne nur estis membro de la partio, sed ankaŭ servis en ties Centra Komitato.
Funkciante tra ĉel-strukturo, MK planis agojn de sabotado kiu faru maksimuman premon al la registaro kontraŭ minimumaj eblaj perdoj; ili klopodis bombadi militistajn instalaĵojn, elektrajn centralojn, telefonliniojn, kaj komunikvojojn nokte, kiam civiluloj ne ĉeestu. Madela asertis, ke ili elektis sabotadon ĉar ĝi estas la malplej damaĝa agado, ne postulas mortigojn, kaj havigas la plej eblajn esperojn por rasa reamikiĝo poste; li neniam agnoskis, ke se tio estu estinta malsukcesa, tiam gerila militagado estus estinta necesa. Tuj post la estro de la ANK Luthuli ricevis la Nobel-premion pri paco, MK publike anoncis sian ekziston per 57 bomboj en la afrikansa festotago de la "Geloftedag" (16a de Decembro) 1961, sekvita de pluaj atakoj en Novjaro.
La ANK decidis sendi Mandela kiel delegito al la kunsido de Februaro 1962 de la Movado de Tut-Afrika Liberigo por Orienta, Centra kaj Suda Afriko (PAFMECSA) en Adis-Abebo, Etiopio. Elirinta el Sudafriko sekrete tra Beĉuanalando, survoje Mandela vizitis Tanganjikion kaj kunvenis kun ties prezidento, Julius Nyerere. Alveninta en Etiopion, Mandela kunvenis kun la imperiestro Haile Selassie, kaj diskursis tuj post Selassie en la konferenco. Post la konferenco, li veturis al Kairo, Egiptio, kie admiris la politikajn reformojn de la Prezidento Gamal Abdel Nasser, kaj poste iris al Tunizo, Tunizio, kie la Prezidento Habib Bourguiba donis al li 5 000 pundojn por armilaro. Li sekvis al Maroko, Malio, Gvineo, Sieraleono, Liberio, kaj Senegalo, kaj ricevis financojn el la Liberia Prezidento William Tubman kaj de la Gvinea Prezidento Ahmed Sékou Touré. Li eliris el Afriko al Londono, Anglio, kie li kunvenis kun kontraŭ-apartismaj aktivuloj, ĵurnalistoj, kaj elstaraj politikistoj. Reveninte en Etiopion, li komencis ses-monatan kurson pri gerila militagado, sed finkompletigis nur du monatojn antaŭ esti realvokita al Sudafriko fare de la estraro de la ANK.
Aresto kaj proceso Rivonia: 1962–1964
Mandela rifuzis en februaro de 1985 la proponon de liberiĝo, kunligita pri rezigno je la armita batalo. Li restis en la prizono ĝis februaro de 1990, kiam forta kampanjo de ANK kaj internacia premo rezultis en la liberigo de Mandela la 11-an de februaro. La ŝtata prezidento F.W. de Klerk ebligis la liberigon kaj samtempe ordonis forigi la malpermeson de ANK. Mandela kaj de Klerk ricevis komune dum 1993 la Nobel-Premion pri Paco.
Prezidento
En 1994 venkis ANK la unuan demokratian baloton kaj la 9-an de majo Nelson Mandela elektiĝis fare de la nova parlamento la unua nigra prezidento de Sud-Afriko.
Kiel ŝtatestro kaj prezidento de ANK (julio 1991–decembro 1997) Mandela akiris internacian kaj enlandan estimon pro sia agado, nur kelkaj radikaluloj estis seniluziiĝintaj pro la akiritaj socialaj plibonigoj (antaŭ ĉio pro la nekapabla agado de registaro kontraŭ aidoso) kaj anoncis Konstitucio de Sud-Afriko en 1996.
Mandela estis kritikita ankaŭ pro siaj amikoj kiel Fidel Castro kaj Muamar Kadafi, kiujn li nomis siaj "batalkamaradoj". Ankaŭ lia decido en 1998, sendi sudafrikajn soldatojn al Lesoto (por forbati puĉon) restas disputata.
Post sia retiriĝo kiel prezidento en junio de 1999, li agadis kiel advokato por socialaj kaj homrajtaj organizaĵoj.
En 2003 li akre kritikis la Irak-politikon de George W. Bush kaj Tony Blair.
Politika ideologio
Mandela identiĝis kiel kaj afrika naciisto, nome ideologia sinteno kiun li tenis ekde sia aliĝo al la ANK, kaj kiel socialisto. Le estis praktikcela politikisto, pli ol intelektula fakulo aŭ politika teoriulo. Laŭ biografiisto Tom Lodge, "por Mandela, politiko temis ĉiam pri realigo de historioj, pri farado de rakontoj, pri morale ekzemplaj kondutoj, kaj nur duarange pri ideologia rigardo, pli pri rimedoj ol pri finaj celoj."
La historiisto Sabelo J. Ndlovu-Gatsheni priskribis Mandela kiel "liberala afrika naciisto–malkoloniiga humanisto", dum la politika analizisto Raymond Suttner avertis kontraŭ etikedigo de Mandela kiel liberala kaj asertis, ke Mandela montris "hibridan soci-politikan manieron". Mandela adoptis kelkajn el siaj politikaj ideoj el aliaj pensuloj — inter kiuj hindiaj sendependigaj estroj kiel Gandhi kaj Nehru, aktivuloj de la afrik-usonaj civilaj rajtoj, kaj afrikaj naciistoj kiel Nkrumah — kaj aplikis ilin al la situacio de Sudafriko. Samtempe li malakceptis aliajn aspektojn de iliaj pensaroj, kiel la kontraŭ-blankuloj sento de multaj afrikaj naciistoj. Farante tion li sintezis kaj kontraŭ-kulturajn kaj hegemoniajn konsiderojn, ekzemple skizante ideojn el la tiam dominanta afrikanera naciismo promociante ĝian kontraŭ-apartisman vidon.
Monaĥeja preĝejo Koro de Jesuo (Szombathely)
La monaĥeja preĝejo Koro de Jesuo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Szombathely. Pli frue la patrono estis Sankta Norberto.
Nelson Mandela
Demokratio
Kvankam li prezentiĝis ofte aŭtokratie en kelkaj diskursoj, Mandela estis arda kredanto en demokractio kaj akceptis majoritatajn decidojn eĉ kiam li tute malkonsentis kun tiuj. Li montris engaĝiĝon al la valoroj de demokratio kaj de homaj rajtoj ekde almenaŭ la 1960-aj jaroj. Li estis konvinkita ke "inkluziveco, respondeco kaj esprimlibereco" estas la fundamentoj de demokratio, kaj klare kredis en la naturaj kaj homaj rajtoj. Suttner argumentis, ke estas "du manieroj de estreco" kiujn Mandela adoptis. Unuflanke li aliĝis al ideoj pri kolektiva estreco, kvankam aliflanke li kredis, ke estas situacioj en kiuj estro devas esti decidiga kaj decidema kaj agadi senkonsule al aliuloj por atingi partikularan celon.
Laŭ Lodge, la politika pensaro de Mandela montris tensiojn inter lia subteno de la liberala demokratio kaj la antaŭ-koloniaj afrikaj formoj de konsenta decidfarado. Li estis admiranto de la brit-stila parlamenta demokratio, kaj asertis, ke "Mi vidas la Britan Parlamenton kiel la plej demokrata institucio en la mondo, kaj la sendependeco kaj senpartieco de ties justica sistemo ĉiam okazigis mian admiradon." Tiukadre li estis priskribita kiel engaĝiĝinta al "eŭrop-nordamerika modernisma projekto de emancipiĝo", io kio distingas lin disde aliaj afrikaj naciistaj kaj socialistaj estroj kiel Nyerere kiuj dubis aliĝi al stiloj de demokratia regomaniero kiuj estis okcidentaj, pli ol afrikaj, en origino. Mandela tamen ankaŭ montris admiron por tio kion li konsideris indiĝenaj formoj de demokratio, priskribante la tradician socian regomanieron de Kosoj kiel "demokratio en sia plej pura formo". Li parolis ankaŭ pri influa afrika etika tendenco, nome Ubuntu, kiu estas Ngnunlingva termino kun la signifo "persono estas persono tra aliaj personoj" aŭ "mi estas ĉar ni estas."
Narda
Narda estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. Narda signifas slave: Nerada (familia nomo).
Nelson Mandela
Socialismo kaj marksismo
Mandela defendis la finan establon de senklasa socio, kaj Sampson priskribis lin kiel "malferme opozicia al kapitalismo, privata terposedeco kaj la povo de riĉuloj". Mandela estis influita de Marksismo, kaj dum la revolucio li arde proponis sciencan socialismon. Li neis esti komunisto en la Proceso pro Perfido, kaj eltenis tion kaj poste parolante al ĵurnalistoj, kaj en sia membiografio. Laŭ la sociologo Craig Soudien, "kvankam simpatia Mandela al socialismo, komunisto li ne estis." Kontraste, la biografo David Jones Smith asertis, ke Mandela "aliĝis kaj al komunismo kaj al komunistoj" fine de la 1950-aj jaroj kaj komence de la 1960-aj jaroj, dum la historiisto Stephen Ellis komentis, ke Mandela estis asimilinta multon de la marksism-leninisma ideologio ĉirkaŭ 1960.
Ellis ankaŭ trovis pruvaron, ke Mandela estis estinta aktiva membro de la Sudafrika Komunista Partio dum la fino de la 1950-aj jaroj kaj komenco de la 1960-aj jaroj, io kio estis konfirmita post lia morto kaj fare de la ANK kaj fare de la SACP, kaj tiu lasta klarigis, ke li ne nur estis membro de la partio, sed ankaŭ servis en ties Centra Komitato. Lia membreco estis kaŝita de la ANK, konscie ke la kono de iama aliĝo de Mandela en la SACP povus esti malprofita en iliaj klopodoj altiri subtenon el okcidentaj landoj. La rigardo de Mandela al tiuj okcidentaj registaroj diferencis tamen el tiuj de Marksist–Leninistoj, ĉar li ne kredis, ke ili estas kontraŭ-demokrataj aŭ reakciaj kaj restis enĝaĝita al la demokratiaj sistemoj de regado.
Verko
Li mem verkis sian biografion: "Long walk to freedom", "Longa marŝado al libereco" kaj "Ubuntu".
Monaĥeja preĝejo Koro de Jesuo (Szombathely)
Historio
La dominikana monaĥeja preĝejo estis konstruita inter 1905 kaj 1907. Baldaŭ la premonstratoj transprenis la servojn ĝis 1950, poste ili estis forigitaj. Post la 2-a mondmilito la tegmento estis rekonstruita, inter 1964-1966 interne pentrita, en 2013 plene renovigita. En 2011 en la urba universitato oni fondis katolikan grupon, en la sekva jaro ili ricevis la preĝejon, kiel loko pri la animaj ekzercoj.
15037 Chassagne
15037 Chassagne estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Village-Neuf (Haut-Rhin, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan amatoran astronomon Robin Chassagne, komputilan inĝenieron de la Franca Nacia Meteologio en Reunio, konatan pro la malkovro de supernovaoj.
Monaĥeja preĝejo Koro de Jesuo (Szombathely)
Preĝejo
La preĝejo situas laŭ la trotuaro inter la monaĥejo kaj lernejo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, apud la enirejo estas nur po unuj mallarĝaj fenestroj. La turopinto estas plurlatera piramido pinta, sed ankaŭ la fasado estas mallarĝa kaj alta. Interne super la altaro estas skulptaĵo pri Koro de Jesuo.
Monaĥejo kaj lernejo
Tiuj konstruaĵoj estis konstruitaj samtempe kun la preĝejo. La monaĥejo estas duetaĝa kaj etendiĝas ĝuste ĉe stratangulo. La monaĥinoj edukis knabinojn en la lernejo.
La lernejo estas unuetaĝa. La monaĥejo, preĝejo kaj lernejo kontaktiĝas laŭ la trotuaro. La lernejo ŝtatiĝis en 1948.
Narda
Situo
Narda troviĝas 10 km-ojn de Szombathely. Tiu ĉi urbo troviĝas 14, Budapeŝto 231 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1221 en formo "Nerde". Dum la historio estis 2 vilaĝoj, Kisnarda kaj Nagynarda (malgranda kaj granda), kiuj kuniĝis en 1950. La turkoj detruis la vilaĝon en 1532. Poste alvenis kroataj loĝantoj. En 1920 la vilaĝoj apartenis al Aŭstrio, tamen la posta komisiono redonis ilin al Hungarlando. Post 1945 laŭ la aŭstra landlimo Fera Kurteno konstruiĝis. Por viziti la vilaĝon necesis permesilo. En 1989 la fera kurteno nuliĝis, kaj oni trovis tie zonon netuŝitan dum 40 jaroj.
Huiĉoloj
La huiĉoloj estas indiana tribo en Meksiko. Ili vivas en la senvojaj montaraj regionoj de norda centra Meksiko, en la federacia ŝtato Jalisco kaj Nayarit. La tribo havas ĉ. 18.000 anojn. Por ili estas permesita la - por ritaj celoj - konsumado de pejotlo-kakto (kies konsumado estas malpermesita por aliaj loĝantoj pro ties psiĥotropa enteno).
Narda
Historio
En Narda migra poŝto servas.
Huiĉoloj
En la pasintaj jardekoj, la tribo estis vizitita multfoje fare de antropologoj, kiuj observis kaj dokumentis ties vivmanieron kaj kulturon. La okcidenta mondo interesiĝis - danke al la movado New Age - precipe pri la originala ŝamanismo de la tribo same pri la artaĵoj, kreitaj dum viziaj sonĝoj de la tribanoj.
Spilinga
Spilinga estas komunumo de Italio.
Gaela alfabeto
Gaela alfabeto estas la skribsistemo en la gaela lingvo ĝis la meza 20-a jarcento. Hodiaŭ ĝi estas ĉefe uzata kiel ornama skribformo.
Castilblanco
Castilblanco (Blanka kastelo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Ĝi estas je 207 km de Badajoz, la provinca ĉefurbo, kaj nur iometete pli malproksime je 245 km de Madrido, la ŝtata ĉefurbo.
Gaela alfabeto
Ekde la 4-a jarcento p.K., oni skribis la irlandan (gaelan) kaj piktan lingvojn per skribsistemo nomita ogam aŭ ogham. Oghamaj epigrafoj troviĝas sur monumentoj kaj slaboj en Irlando, Skotlando kaj Kimrio. (Vidu la artikoloj Alfabeto kaj Ogham. La irlandanoj donis arbonomojn al la dudek literoj de la oghama alfabeto, kaj vortaroj de la moderna gaela lingvo inkludas tiujn nomojn, kvankam ili ne plu estas uzataj de la hodiaŭaj gaelparolantoj, kiuj kutime literumas uzante la tute netaŭgajn anglajn liternomojn. Kiam ogham ne plu estis uzata, latina alfabeto simila al la mezepokaj manuskriptaj literoj estis adoptita de irlandaj monaĥoj. Ekde tiam, tiu irlanda alfabeto estis konstante uzata ĝis la dudeka jarcento, kaj iĝis oficiala post la fondiĝo de la Irlanda Libera Ŝtato (nun la Respubliko de Irlando). Por eviti la malkonvenon de du malsamaj litertiparoj, estis decidita uzi la normalajn romanajn literojn por ambaŭ oficialaj lingvoj, nome, la irlanda kaj la angla. Bedaŭrinde, junaj irlandanoj ne plu facile kapablas legi librojn presitaj en la malnova alfabeto kaj eldonitaj ĝis la dua mezo de la 20a jarcento.
Ír nyelv
Touët-de-l'Escarène (stacidomo)
Touët-de-l'Escarène estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en Touët-de-l'Escarène, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Castilblanco
Ĝi kuszxas sur monteto situa en la distrikto La Siberia, kie kuniĝas la anguloj de la provincoj de Cáceres, Ciudad Real kaj Toledo. Ĝi apartenas al la Jurteritorio de Herrera del Duque.
Touët-de-l'Escarène (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Castilblanco
Origino
La plej frua origino eble estis kastelo situa kie nune troviĝas la preĝejo, konstruita, ĉu de araboj ĉu de la ĉevaliroj de Ávila, Trujillo aŭ tiuj de la Ordeno de la Templanoj, en la unua rekonkero de Ekŝtremaduro fare de Alfonso la 7-a en la unuaj jaroj de la 12-a jarcento. Klasifikita de multaj historiistoj kiel templana enklavo, estis konata kiel la "castillo blanco" aŭ "castillo de los blancos" (blanka kastelo aŭ kastelo de blankuloj) ekde kiam tiuj okupis la valon de la rivero Guadalupejo. La kastelo kiu ekzistis sur la monteto kaj la vestaĵo de ties ĉevaliroj estis nomigiinta la vilaĝon.
Castilblanco, posedo de Talavera, de Toledo kaj de aliaj
La unuaj historiaj dokumentoj estas pri la donaco kiun faras la reĝo Sanĉo la 4-a, la 15-an de majo de 1293, al Talavera de la Reina de tri anzinaroj, kiuj enhavis la vilaĝojn de Guadalupe, Alía, Castilblanco kaj Valdecaballeros. Tiuj feŭdoj do apartenis al la urbo de Talavera ĝis kiam la reĝo Henriko la 2-a, en 1369, donacis al arkiepiskopo de Toledo, Gómez Manrique, la urbon de Talavera kun ties feŭdoj, inklude tiujn de Alía, Castilblanco kaj Valdecaballeros.
Castilblanco akiris la titolon de vilaĝo per granda pago al Imperiestro Karlo la 1-a en 1556. Pri la feŭdo de Castilblanco la reĝo Filipo la 2-a vendis ĝin definitive al la markizoj de Cortes de Graena, kiu posedis ĝin ĝis la jaro 1811 kiam oni nuligis la feŭdojn. Krome la anzinaroj estis finfine donacitaj de Filipo la 2-a al la tiam ĵus konstruita monaĥejo El Escorial, kiu posedis ilin el 1608 ĝis la 19-a jarcento. De tiam la administrantoj ĉu laikuloj ĉu monaĥoj loĝis en la vilaĝo.
Moderna epoko
La agado de la karlistoj estis tragika en Castilblanco. La 25-an de majo de 1837 atingis la vilaĝojn la rotoj de Jara, Peco kaj Cuesta el Alía, kiu iris al Manĉo, kaj eksplodis batalo kontraŭ la partianoj de Izabela la 2-a kiuj rezistis ĉe la placo de la Urbodomo; ĉar la karlistoj ne povis forigi ilin, incendiis 18 domojn ĉe la placo, krom rabi kaj eĉ mortigi loĝantojn.
Castilblanco dum la Dua Respubliko
Novjare de 1932, Castilblanco aperis en ĉiuj kovrilpaĝoj de la nacia gazetaro. Tie estis okazintaj la eventoj de Castilblanco, la plej violentaj ĝis tiam ekde la komenco de la Dua Hispana Respubliko.
En tiu epoko okazis kontraŭstaroj inter la laborista movado unuflanke kaj la provinca registaro kaj la dungistaro aliflanke. En tiu kunteksto okazis en la vilaĝo (kiel en aliaj de la provinco) du manifestacioj la 30-an de decembro kaj la 31-an de decembro de 1931, la unua jaro de la respubliko. Kiam estis finonta la manifestacio de la 31-a, la urbestro de la municipo ordonis finigi ĝin ĉar li konsideris ĝin kontraŭleĝa. Kiam la manifestaciantoj alvenis al la fino, aperis kelkaj policanoj de la Guardia Civil por finigi la manifestacion. Eksplodis kverelo inter laboristoj kaj policanoj, unu el ili pafis kaj mortigis manifestaciinton, provokante la koleron de la resto kiuj lanĉis sin kontraŭ la kvar policanoj kaj mortigis ilin perfrape.
La evento rezultigis politikan sekvon eĉ kun disputo en la Parlamento. Oni disvastigi diversajn versiojn de la faktoj laŭ la diversaj politikaj sintenoj kaj ekestis akra polemiko. Krome kelkaj akuzitoj (ne nepre ĉiuj kulpuloj) estis kulpigitaj kaj kondamnitaj je mortopuno, kvankam poste ili estis poste forpardonitaj. Tamen la subpremado de la registaro estis sufiĉe terura kontraŭ la laboristoj kaj kamparanoj de la vilaĝo.
Preĝejo de San Cristóbal
Tiu templo estas de la 15-a jarcento kaj estas de stilo de mudeĥaro, konstruita el briko. La sonorilturo estis unu el la turoj de la Fortikaĵo de la Templanoj origina, kaj same kelkaj muroj.
Ermitejo de San Matías
Ĝi estas de popola arkitekturo, restaŭrita en la 16-a jarcento, kaj enhavas lignan tegmenton. Je la flanko de la suno estas tegmenta koridoro kiu utilas kiel rifuĝejo al pilgrimantoj kaj piedirantoj. Ĝi troviĝas je 1 Km de la vialĝo kaj tie okazas popola kamparfesto de los Ranchos.
Placo de la Progreso
Monumento de moderna konstruado, konata ankaŭ kiel Monumento al Elmigrinto. Temas pri eta placo, sur kies planko estas gravuritaj vortoj de espero kaj nostalgio, kaj la fonto, ĉefa parto de la verko, kiu reprezentas du manojn malferme al la ĉielo sur granda roko.
Déville-lès-Rouen
Déville-lès-Rouen estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Castilblanco
Gastronomio
La abunda ĉaso kaj fiŝkaptado de la zono permesas pladojn kiel la Caldereta de kaprido, ŝafo aŭ cervo de la zono kun produktoj de fruktoĝardeno. Ekzistas specialaĵoj kiel Jilimoje [ĥilimOĥe] (internaĵoj de porko, lardo...). Tipaj estas escarapuches, ĉu el fiŝoj, ĉu el porko, ĉu el cervo aŭ apro. Anjaŭ famas tradiciaj dolĉaĵoj, tre verŝajne araba heredaĵo.
Déville-lès-Rouen
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dévillois.
Castilblanco
Las Candelas
Temas pri religia festo, organizita de la fraŭlinoj de la vialĝo la 2-an de februaro. Laŭ antikva tradicio, oni reprezentas Jesuon en la Templo. La beboj baptitaj tiujare estas prezentitaj antaŭ la eklezio kiel estis Jesuo kaj al ĉiu patrino oni donas fajrigitan kandelon kun kiuj oni procezias; laŭ la tradicio, se kiam oni realvenas al la preĝejo la kandelo ankoraŭ fajras la vintro jam finis; se ne, ankoraŭ estos malbona vetero.
Ruĝvizaĝa kormorano
La Ruĝvizaĝa kormorano, Ruĝvizaĝa tufkormorano aŭ Viola kormorano (Phalacrocorax urile) estas specio de kormorano, nome birdospecio de la familio de Falakrokorakedoj, kiu troviĝantas en plej fora nordo de la Pacifika Oceano kaj de la Beringa Maro, el la orienta pinto de Hokkaidō en Japanio, tra la Kuriloj, la suda pinto de la Kamĉatka Duoninsulo kaj la Aleutoj al la Alaska Duoninsulo kaj la Golfo de Alasko. La Ruĝvizaĝa kormorano estas proksime rilata al la pelaga kormorano P. pelagicus, kiu havas similan teritorion, kaj kiel la Pelaga kormorano estas lokata de kelkaj fakuloj (ekz. Johnsgaard) en genron Leucocarbo. Kie ĝi nestumas kun la Pelaga kormorano, la Ruĝvizaĝa kormorano ĝenerale reproduktiĝas plej sukcese el ambaŭ specioj, kaj ĝi estas nuntempe pliiĝanta en nombroj, almenaŭ en la orientaj partoj de sia teritorio. Ĝi estas tamen listita kiel de konserva zorgo, parte ĉar oni konas relative malmulte pri ĝi.
La plenkreska birdo havas brilnigrecan plumaron kiu estas tre verdecblue nuanca, kaj iĝas purpura aŭ bronzkolora en dorso kaj flankoj. En reprodukta plumaro ĝi havas duoblan kreston, kaj blankajn plumojn en flankoj, kolo kaj pugo, kaj la nuda senpluma vizaĝa haŭtaĵo de la bridoj kaj ĉirkaŭokule estas brile oranĝa aŭ ruĝa, kio nomigas la birdon laŭ la komuna nomo; kvankam tia koloro estas malpli markata for de la reprodukta sezono, la ruĝa vizaĝa haŭtaĵo sufiĉas por distingi ĝin el la alimaniere tre simila Pelaga kormorano. Ties kruroj kaj piedoj estas brunecnigraj. Ties flugiloj gamas el 25 al 29 cm etende, kaj inoj havas averaĝe ĉirkaŭ 5 cm pli mallongajn flugilojn. Plenkreskuloj pezas inter 1.5 kaj 2.3 kg, kaj inoj averaĝe 350 g malpli ol maskloj.
Analizoj de stomakenhavoj sugestis, ke la Ruĝvizaĝa kormorano estas ĉefe fundomanĝanto, kaj manĝas ĉefe kotedojn. Plenkreskuloj havas malmultajn predantojn, kvankam la eŭropa lutro povas klopodi kapti ilin, same kiel korvedoj de diversaj specioj, la Blankkapa maraglo kaj la Reĝa aglo. Mevoj kaj korvedoj estas plej komunaj predantoj de ovoj kaj idoj.
Castilblanco
Los Ranchos
Estas kampara festo ege populara kaj verŝajne de origino el la neolitiko, nun honore al San Matías, sed dediĉita al postulo de fruktodoneco de la kamparo. Tio okazas la unuan semajnfinon de majo.
La nokto de Sankta Johano
Kiel en multaj aliaj lokoj ankaŭ ĉi tie estas legendoj kaj historioj atribuitaj al tiu nokto. Laŭ la tradicio, tiuj noktoj, la fraŭloj promenas antaŭ frumateniĝo kaj pentras en la fasadoj de la fraŭlinoj amajn versojn kaj lasas terpotojn kun floroj. Tiujn amdeklarojn oni pentras per miksaĵo el akvo kaj cemento, kio faciligas ties postan purigadon.
San Cristóbal
Santa Kristoforo estas la patrono de la vilaĝo. Laŭ papa permeso la festo de tiu sanktulo okazas en Castilblanco eksterordinare la unua lundo aŭgusta. La celebroj disvolviĝas el ĵaŭdo al lundo. Dum tiuj tagoj okazas kulturaj, festaj kaj sportaj aktivaĵoj. Sabate matene okazas taŭrludo de bovidoj inkludante surstratan ludon. Estas ankaŭ religiaj kaj preskaŭreligiaj ceremonioj kaj gastronomia konkurenco.
Kristo de la Lumo
Okazas la 14-a de septembro kun tradicia brutobredista foiro. La brudibredisto invitas al la loĝantro manĝi panerojn kaj je vianda caldereta. Tiuj festoj daŭras tri tagojn.
Demografio
Castilblanco havis iam pli da 3.000 loĝantojn. Nuntempe nur ĉirkaŭ 1.300, ĉar perdis mezaveraĝon de 50 loĝ/jare. Yiu malkresko estas kaŭzata ĉefe pro la elmigrado de multaj loĝintoj al la grandaj hispanaj urboj, ĉar tiu vilaĝo situas en tute aparta kampara kaj senhoma distrikto. Por eviti senloĝadon oni helpas nuntempe la agran turismon kiel enspezofonto por la vilaĝo kaj por la tuta distrikto de La Siberia. Kiel klara sekvo de tiu elmigrado de la plej junaj, la populacio prezentas ege maljunigitan strukturon, super la mezaveraĥa hispana. 39,7% de la loĝantoj de Castilblanco estas pli de 65jaraĝa. Aliparte, nur 14,3% de la populacio estas juna, kio ankaŭ prezentas malfavoran bildon por la futuro. Laŭ la laborsektoroj, Castilblanco ne estas, kiel oftas en la regiono, vilaĝo ĉefe dediĉita al la agrikulturo. Male elstaras la sektoro de servoj, kie laboras 48,7% de la laborpopulacio. Nur triono de la populacio, 33,3%, dediĉas sin al la agrikulturo. La 15,9% laboras en la konstruado kaj nur 2,1% en la industrio, la malplej hegemonia sektoro en la vilaĝo.
Napoleon Hill
Napoleon HILL (naskiĝis en Virginio - mortis en Suda Karolino ) estis usona verkisto, profesoro, vendisto kaj ĵurnalisto. Li estas konsiderata unu el la plej bonkvalitaj kaj prestiĝaj verkistoj de la mondo pri memhelpo. Li estis konsilisto de la usonaj prezidantoj Woodrow Wilson kaj Franklin Delano Roosevelt. Lia libro Pensu kaj fariĝu riĉa (orig. Think and Grow Rich) estas konsiderata unu el la plej vendataj libroj de la mondo.
Yuto Nagatomo
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto  Juto Nagatomo, japane 長友佑都, n. 12-an de septembro 1986) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2008 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Muzeo Plantin-Moretus
La muzeo Plantin-Moretus estas la sola presejo-eldonejo en la mondo, kiu konserviĝis el la renesanca kaj baroka periodoj. Ĝi estas la daŭrigo de la Officina Plantiniana, fondita en 1555 de Christoffel Plantijn, la unua industria presisto en la historio. Post lia morto la presejo estis transprenita de lia bofilo Jan I Moretus.
En 1876 Edward Moretus vendis la presejon kun la tuta meblaro al la urbo Antverpeno. Unu jaron poste, en 1877, la loĝejo kaj presejo estis publike viziteblaj.
Ekde la jaro 1997 la muzeo estas protektita monumento kaj ekde 1999 ĝi apartenas al la muzeoj de 'tutlanda graveco'. En 2002 la muzeo estis kandidatlistigita kiel Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. En 2005 ĝi efektive akceptiĝis je tiu listo (kiel unua muzeo en ĝi).
En la presejo troviĝas la du plej malnovaj presiloj por gazetoj de la tuta mondo.
La muzeo situas ĉe Vrijdagmarkt (vendreda bazaro) en Antverpeno
Poento
Poento estas unuo de valoro ĉe ludoj, sportoj, lernejoj k.s.
Poentaro estas nombro da poentoj, atingitaj de ĉiu ludanto aŭ de ĉiu teamo en batalo aŭ matĉo. Ĉe ludoj oni povas elpoenti monon de la rivalo.
En lernejoj la poentoj estas uzataj por esprimi noton de la lernanto, do por indiki taksadon de liaj aŭ ŝiaj scioj kaj konduto.
Kutime oni uzas ciferojn 1 ĝis 5, sed en iuj landoj estas la plej bona 1, en aliaj male 5. Por eviti konfuzon rezultanta el tiuj diferencoj oni preferas ĉe diplomoj uzi vortajn esprimojn de la poentoj: eminente - tre bone - bone - sufiĉe - nesufiĉe.
La taksado de la lernantoj per poentoj havas ankaŭ siajn malavantaĝojn. La lernantoj (precipe infanoj) lernas nur por akiri „belajn notojn“ anstataŭ por akiri sciojn, ili lernas nur por ricevi bonan poenton kaj tuj forgesas, kion ili lernis.
Pro taksado per poentoj fiaskis jam kelkaj provoj pri eksperimenta instruado de Esperanto en lernejoj. Instruistoj-esperantistoj volis ĉiukaze pruvi, ke Esperanto estas pli facila ol la angla, tial ili disdonadis „belajn notojn“ preskaŭ senmerite. La infanoj tion baldaŭ rimarkis, ĉesis lerni kaj kvankam ili ricevis pli bonajn poentojn ol en la lecionoj de la angla lingvo, ili en la realo sciis malpli multe.
Ernst Röhm
Ernst Julius Röhm (1887-1934) estis germana nacisocialisto.
Li estris dum longa tempo la Sturmabteilung (SA), la milican parton de la NSDAP de Adolf Hitler.
En junio 1934 Hitler murdis Röhmon, asertante (malprave) ke Röhm volis puĉi (Röhm-puĉo). Lin anstataŭis Viktor Lutze.
SA estis senpotencigita favore al SS, kiun estris Heinrich Himmler.
Ĉotedoj
Ĉotedoj aŭ Kotedoj, en latina scienca nomo Cottidae, estas familio de fundoloĝantaj fiŝoj de la klaso Aktinopterigoj, ordo Skorpenoformaj, subordo Cottoidei. Estas ĉirkaŭ 300 specioj en 70 genroj de ĉotedoj, kiuj estas ĉefe maraj kaj troviĝas en neprofundaj marbordaj akvoj en nordaj kaj arktaj regionoj. La plej alta diverseco estas en la Norda Pacifiko.
Rózsi Delly
Rózsi DELLy [rOĵi deli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Delly Rózsi estis hungara operokantisto (soprano). Rózsi Delly naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rózsi Delly akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1940, poste ŝi plulernis en Romo, Vieno kaj Salzburg. En 1947 ŝi aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed ŝis debuto okazis jam en la antaŭlasta jaro: Pietro Mascagni: Cavalleria Rusticana (Santuzza). Ŝi estis longe ĉefa kantisto de la Operejo. Ŝi kantis ekzemple ankaŭ en Festivalejo de Bayreuth, Moskvo, Parizo, Bruselo, Londono. Ŝi pensiuliĝis en 1974. Ŝi ricevis premiojn en 1959, 1973, 1993, krome ŝi estis nomumita eterna membro de la Budapeŝta Operejo.
Ilfis
Ilfis estas rivero de la Svisaj Antaŭalpoj en la kantonoj Lucerno kaj Berno. Ĝi estas la ĉefa alfluanto de Emme. La valo de Ilfis estas konsiderata kiel parto de la regiono Emme-Valo.
Fonto
La rivero Ilfis fontas norde de la monto Schrattenfluh sur la teritorio de la komunumo Marbach de la distrikto Entlebuch en Kantono Lucerno ĉe la koordinatoj.
Fluo
La rivero unue fluas norden kaj tiam ĉe la limo de la komunumoj kaj Escholzmatt turniĝas nordokcidenten. Dum unu kilometro ĝi formas la limon inter la kantonoj Lucerno kaj Berno inter Escholzmatt en nordo kaj Kröschenbrunnen, kiel parto de la komunumo Trub en sudo. Sekvas la komunumo Trubschachen, kie de nordo alfluas al Ilfis la rivero Fankhausbach, kiu senakvigas la sudokcidentan flankon de Napf. Tiam la rivero trafluas la komunumon Langnau en Emme-Valo.
Alfluo
En Lauperswil Ilfis sur alteco de 645 m s.m. alfluas el orienta direkto al Emme, kiu fluas de nordo al sudo.
Blankaj brazilanoj
Blankaj brazilanoj (en portugala brasileiros brancos [bɾɐziˈlejɾuz ˈbɾɐ̃kus] estas popolo de hegemonia eŭropa deveno, aŭ foje el Levantenio. Laŭ la censo de 2010, ili totalis 91,051,646 personoj, kaj formas ĝis 47.73% el la brazila loĝantaro.
Koncepto de blankulo
Brazilo, kiel ĉe aliaj landoj, permesas civitanojn memidentigi sian rasan kategorion. La brazila socia konstruo de la koncepto de "blanka raso" estas diferenca el la koncepto de "blanka raso" ĉe aliaj landoj. Tamen, tio ne signifas, ke tiu socia konstruo ne havas genetikan bazon. Kompleta studo prezentita de la gazeto Brazilian Journal of Medical and Biological Research trovis, ke averaĝe, Blankaj brazilanoj estas (>70%) eŭropanoj. Alia aŭtosoma studo fare de la genetikisto Sergio Pena montris, ke la hegemonia praularo de "Blankaj brazilanoj" estas eŭropa, sed estas ankaŭ indianaj kaj afrikaj prauloj (averaĝe el 80% de eŭropa praularo).
Evoluo laŭ la historio
Laŭ la historio kaj ties diversaj jardekoj, diversaj tajdoj de enmigrintoj venis de diversaj landoj, kaj tio ŝanĝis la konsiston de la brazila loĝantaro. En la jena tabelo oni rigardas tiun konsiston laŭ difinitajn rasojn.
Laŭ brazilaj subŝtatoj
La Brazilaj ŝtatoj kun plej altaj procentoj de blankuloj estas la tri situantaj en Suda Brazilo: nome Sankta Katarino, Suda Rio-Grando kaj Paranao. Tiuj ŝtatoj, kun San-Paŭlo, ricevis gravan influon de eŭropaj enmigrantoj en la periodo de la Granda Emmigrado (1876–1914).
La brazilaj subŝtatoj kun plej malalta procento de blankuloj situantas ĉe la Nordo, kie estas forta influo indiana super la rasa konsisto de la loĝantaro, kaj en parto de la Nordoriento, ĉefe en Bahio kaj Maranjo, kie la influo de afrikanoj estas pli forta.
Monkaen Kaenkoon
Monkaen Kaenkoon (มนต์แคน แก่นคูน; naskiĝis la ) estas kantisto en Tajlando. Li kunlaboras kun la sonregistra firmao GMM Grammy.
Llívia
Llívia (Llivia) estas enklavo de Hispanio en Francio. Ĝi estas kataluna municipo situanta je 153 kilometroj norde de ĝia provinca ĉefurbo Ĝirono, tute ĉirkaŭata de franca teritorio kiel rezulto de la Traktato de la Pireneoj en 1659 kie Hispanio cedis al Francio 33 vilaĝojn de la komarkoj de Vallespir, Capcir, Conflent, Rusiljono kaj Alta Cerdanya kiuj hodiaŭ formas, kune kun Fenolleda, la francan departementon de la Pyrénées-Orientales (Orientaj Pirineoj), ankaŭ konata kiel Nord-Katalunio.
Ĝia enloĝantaro en 2007 estis 1.388 loĝantoj, disigitaj en teritorio de 12,83 km². Llívia apartenas al la jurisdikcio de Puigcerdà (Baixa Cerdanya). La lingvoj parolataj en la regiono estas la kataluna kaj la hispana lingvoj; kaj iom malpli la franca.
Ĉefaj aktivecoj
'''Festcat. Lernejo de la Fersto.''' Estas celebrata la duan semajnon de julio, per kursoj, atelieroj, spektakloj kaj aktivecoj malfermitaj al la tuta enloĝantaro de la regiono, en kiuj partoprenas lokaj artistoj.
Traktato pri kreado de Sovetunio
La Traktato pri kreado de Sovetunio estas dokumento kiu leĝigis la kreadon de la unuiĝo de pluraj sovetuniaj respublikoj por la estigo de Sovetio. Tiel estis subskribita la Deklaro pri Kreado de Sovetunio, kiu estis konsiderata kiel politika enkonduko al la traktato.
La 29-an de decembro 1922, en la konferenco de plenpovaj delegitaroj de la SFSR de Rusio, RFSS de Transkaŭkazio, SSR Ukrainio kaj SSR Belorusio aprobis la Traktaton pri la kreado de Sovetunio kaj ĝia Deklaro pri kreado de Sovetunio. Tiuj ĉi du dokumentoj estis ratifitaj de la 1a Kongreso de la Sovetoj de Sovetunio kaj subskribitaj la 30-an de decembro 1922 de la anoj de la delegitaroj: Miĥail Kalinin kaj Stalino, Miĥail Frunze kaj Grigorij Petrovskij, Musambekov kaj Sergej Kirov, kaj Aleksandr Ĉervjakov La respublikoj kiuj poste formiĝis, eniris per apartaj amendoj aldonitaj al la traktato.
1922 - 1940
La unuaj ekzemploj pri la plivastigo estis la respublikoj RSS Uzbekio kaj Turkmenio, la 27-an de oktobro 1924 kiuj estis disigitaj el la Turkistana Soveta Socialisma Respubliko de la SFSR Rusio. La sekva estis la Taĝika Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, ĝis tiu momento parto de la SSR Uzbekio, kiu iĝis respubliko de la unio la 6-an de oktobro 1929, iĝante SSR Taĝikio.
La Transkaŭkaza Federacia Soveta Socialisma Respubliko ekzistis ĝis la 5-a de decembro 1936, kiam ĝi dividiĝis en la sovetuniajn respublikojn SSR Armenio, SSR Azerbajĝano kaj SSR Kartvelio. Samtage la Turkistana Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko ĉesis ekzisti ene de la respubliko Rusio kaj la teritorio estis dividita inter la sovetiaj respublikoj Kazaĥio kaj Kirgizio.
1940
Iom antaŭ la Dua mondmilito, kreiĝis novaj respublikoj antaŭaj al la nazia invado en 1941. La unua estis la Karelo-finna Soveta Socialisma Respubliko, kiu la 31-an de marto 1940 iĝis respubliko de la unio de la antaŭa Karela Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, kiu estis parto de la SFSR Rusio.
Post la okupado de la baltaj respublikoj, Litovio, Latvio kaj Estonio iĝis sovetaj respublikoj en julio 1940 kaj aliĝis al la unio la 3-an de aŭgusto, 5-an de aŭgusto kaj 6-an de aŭgusto respektive. La lasta respubliko estis SSR Moldavio, kiu estis la kuniĝo de la teritorio Besarabio kun tiu de la Moldava Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, aparteninta al la ukraina respubliko.
Post la milito, ne establiĝis novaj respublikoj, la karela respubliko ĉesis ekzisti kaj aneksiĝis al la respubliko Rusio la 16-an de julio 1956.
Bohemio en la Somera Olimpiko 1908
La bohemia teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1908 en Londono havis 19 sportistojn, kiuj konkuris en 5 sportaj disciplinoj. La sportistoj atingis du bronzajn olimpikajn medalojn kaj sekve havis la 17-an rangon inter la teamoj.
Bohemio, kiu poste iĝis la okcidenta duono de la Ceĥa Respubliko, ĝis la fino de la unua mondmilito estis parto de Habsburga Aŭstrio, kaj tiu estis parto de la Habsburga Imperio. Tamen bohemaj sportistoj ekde la unua aliĝo al la olimpiko 1900 rajtis partopreni la internacian eventon sub nomo de devenlando Bohemio, kaj en 1908 kaj 1912 ankaŭ klare videblis kiel aparta grupo de sportistoj en "parado de nacioj" dum oficiala malferma ceremonio, kiu en 1908 unuafoje estis okazigita en oficiala kvar-jara olimpiko, laŭ modelo de la Inter-Olimpiko 1906 en Ateno.
Kunordigis la teamon la Bohemia Komitato por la Olimpikoj, Český výbor pro hry olympijské, fondita jam en 1899 kaj do unu el la plej fruaj olimpikaj komitatoj.
(35630) 1998 KQ23
(35630) 1998 KQ23 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Santa Ana (Salvadoro)
Santa Ana estas la ĉefurbo de la samnoma departemento en Salvadoro. Ĝi estas la dua plej granda urbo de la lando post San-Salvadoro.
Najbarja komunumoj
La komunumo Santa Ana limas en nordo al Texistepeque kaj Nueva Concepción, en oriento al San Pablo Tacahico, Coatepeque kaj El Congo, en sudo al Izalco kaj en okcidento al Chalchuapa, San Sebastián Salitrillo, El Porvenir kaj Candelaria de la Frontera.
Vidindaĵoj
Ĝi posedas gravajn historiajn monumentojn de la kolonia epoko, kiel la katedralo; ankaŭ estas vidindaj la Nacia Teatro kaj la Urbestrejo.
Batalo de Peleliu
La Batalo de Peleliu, laŭ kodonomo Operaco Stalemate II fare de la usona militistaro, estis luktita inter Usono kaj Japanio dum la Kampanjo de la Marianoj kaj de Palaŭo en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito, el septembro al novembro 1944, en la insulo Peleliu.
BIL
BIL havas plurajn signifojn:
Batalo de Peleliu
Major-generalo William Rupertus, komandanto de la 1a Mardivizio, antaŭdiris, ke la insulo estas sekuritaj en kvar tagoj. Tamen, post ripetitaj malvenkoj de la Imperia Armeo en antaŭaj insulaj kampanjoj, Japanio estis disvolviginta novajn insul-defendajn taktikojn kaj bone preparitaj fortifikaoĵ kiuj ebligis firman reziston, etendante la batalon dum pli ol du monatoj. En Usono, tiu estis konsiderita polemika batalo ĉar la dubebla strategia valoro de la insulo kaj la alta proporcio de perdoj, kiuj superis tiujn de aliaj amfibiaj operacoj dum la Pacifika Fronto. La Nacia Muzeo de la Markorpuso nomis ĝin "la plej amara batalo de la milito por marsoladtoj".
Masaaki Sawanobori
Masaaki Sawanobori (japane 澤登 正朗, n. 12-an de januaro 1970) estas japana futbalisto. Li de 1993 ĝis 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Bavaria librolingvo
Bavaria librolingvo estas lingvo, kiu en la lingvo mem nomiĝas "bairische Buechspraach". Tiu lingvo estis publikigita en la jaro 1998 kaj la aŭtoro estis Hell Sepp.
La lingvo estis artefarita lingvo surbaze de la aŭstrobavara kaj la germana. La plej granda verko tradukita estas la Sturmibibl. La lingvo ne baziĝas sur la prononco de iu aŭstrobavara dialekto, sed la "skribbildo" aspektas tiel ke ĝi estas bone rekonebla por sciantoj de la germana.
Ankaŭ la gramatiko estis plivastigita tiel ke en tiu lingvo oni povas uzi specialan tempon de la pasinteco kiu germane nomas "Mitvergangenheit".
La aŭtoro mem detale klarigis sian lingvon. Do rekomendindas rigardi ĝin ĉe la bavara vikipedio.
NGC 835
NGC 835 (aliaj indikoj — PGC 8228, MCG -2-6-31, IRAS02069-1022, MK 1021, HCG 16A, ARP 318, KUG 0206-103) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rocroi
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj, je nur du kaj duono da kilometroj apud la belgia ŝtatlimo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas rocroyen(ne)s.
Historio
Ĉiu franca studento konas ĝian nomon, ĉar princo Enghien la 19-an de majo 1643 tie venkis la hispanan infanterion pensitan nevenkebla (en la t.n. batalo de Rocroi). Li estis kuzo de la franca reĝo Luizo la Dek-kvara. Post la venko, la "Sunreĝo" decidis fari nekonkereblan fortikaĵon en tiu sensignifa vilaĝo kaj je ordono de militinĝeniero Vauban soldatoj konstruis tian fortikaĵon kontraŭ la tiama hispana Belgio, kiun vere neniam povis konkeri ofensivaj armeoj. Ĝia stato ankaŭ nun estas la sama kiel tiam, ĝia tuteco estas nedifektita, kun speciala steloformo, pintoformaj bastionoj, kompaktaj defendoremparoj, fortikigitaj loĝdomoj, kazernoj kaj levopontoj.
Ĝi estas loko, kie naskiĝis la husara regimento "Bercsényi".