cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
August Gottfried Ritter
Vivo
Bonŝance li edzinigis virinon riĉa kio permesis ankaŭ havigi al si multajn librojn necesajn por teoriaj eseoj. Jam pli frue li publikigis etajn historiajn artikolojn. Kiam fonditis la Asocio pri muzikesplorado (1869) li tuj engaĝiĝis kaj komence ankaŭ verkis por ĝi. Sed li estis ĝenerale troŝarĝita per diversaj labroj. En 1873-74 li perdis multajn havaĵojn dum depresio kaj ankaŭ la maljuneco eklamigis la kreivecon. Sekve restis nefinfarita ankaŭ lia muzikhistorio. Kelkaj amikoj intencis savi la ankoraŭ troveblajn slipojn kaj permesigis lin post longa petado eldoni almenaŭ kelkajn partojn (eldonis ĝin Max hesse en Lepsiko en 1884, 2 volumoj). En ne tro ĝentila antaŭparolo Reger deklaris sin neresponsa pri eblaj eraroj en la verko. Kiel ajn, kelkaj eltiraĵoj malgraŭ ĉio brilas stile kaj enhave.
Ritter provis ankaŭ komponi pli grandforme (sinfonioj, sonatoj), sed por tiomaĵoj liaj fortoj ne sufiĉis. Ili ja estis interesaj laboraĵoj sed atestas nur mezkvalitan talenton komponistan. Lia plej bona talento estis la lernigo de orgenludado. La verko ''Kunst des Orgelspiel, en 2 volumoj (en 1877 aperis la 1-a en la 8-a eldono kaj la 2-a volumo en la 9-a eldono!) montras kie estis liaj plej grandaj fortoj.
Eksteraj ligiloj
Pri Ritter ĉe International Music Score Project
Azuqueca de Henares
Azuqueca de Henares [azuZEka deeNAres] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
En la provinco, ĝi estas la dua plej grava municipo, post la ĉefurbo, laŭ loĝantaro kaj sociekonomia disvolviĝo. Ĝi troviĝas situa en la industrial akso de la Koridoro de Henares, en la komarko Kamparo de Gvadalaĥaro, kio havigis al ĝi grandan disvolvigon. Ties loko, proksima de la provinca ĉefurbo kaj de aliaj gravaj urboj kiel Alcalá de Henares, faris el ĝi dormurbon dependan el aliaj setlejoj.
La municipo troviĝas ĉe la rivero Henares. Tiu fakto donis gravon al la zono el la antikveco. La spaco kiun nuntempe okupas Azuqueca de Henares troviĝis en la antikva romia vojo Emerita-Caesaraugusta (Merido-Zaragozo), kie troviĝis variaj arkeologiaj restaĵoj, inter ili, la restaĵoj de antikva romia vilao kaj de nekropoloj de visigotoj.
Simboloj
La municipa simbolo de Azuqueca de Henares estas la blazono. Aktuale, Azuqueca de Henares ne disponas el municipa flago.
La blazono de Azuqueca de Henares havas bluan fonon. En la malsupra parto estas bluaj kaj arĝentkoloraj ondoj kiuj referencas al la rivero kiu pasas tra la municipo, nome la rivero Henares. Super la ondoj, troviĝas en la centro arĝentkolora kameno de fabriko, kiu estas simbolo de la granda pezo de la industrio nuntempe en la municipo. Ambaŭflanke de la kameno estas du orkoloraj spikoj pro la rura kaj agrikultura pasinto de Azuqueca de Henares. En la supra parto de la blazono estas reĝa krono.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas azudense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 34 703 loĝantoj kaj la denseco estas de 1763,36 loĝ/km².
Situo
Azuqueca de Henares situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 627 m super marnivelo; je 12 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 13 km el Alcalá de Henares kaj je 40 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19,68 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°33′53″N 3°16′05″Ok.
Etimologio
De la araba al-zuqayqa, kiu signifas 'strataĉo' aŭ 'trastrato', kio aludus al la situo de la iama domaro sur la ejo de la antikva romia vojo de Merido al Zaragozo, de la vojo kiu ligis Toledon kun la nordoriento de la Iberia Duoninsulo kaj, poste de la reĝa brutovojo Galiana. Tamen, la nomo de la loko povus veni ankaŭ el la araba azuke, kies signifo estus merkateto, kvankam ne estas certeco ke Azuqueca estis hejmo de tradicio komerca.
Aliaj teorioj malpli atentitaj parolas pri la diminutivo de la Andalus-araba lingvo assuqayqa aŭ suwayqa kiu signifus tigeto, aŭ ke la toponimo rilatus al adorado al Sankta Isidro kamparano, patrono kaj de Azuqueca de Henares kaj de la kvartalo toleda nome Azucaica [azuKAJka].
Trajarcente
Oni trovis kelkajn arkeologiajn restaĵojn de antikvaj setlejoj en la ĉirkaŭoj de la urbo, ĉefe borde de la rivero Henares, ĉar ties fekundaj valoj permesis ekde antikve la establon de homaj setlejoj. En 1961 oni trovis restojn de romia urbeto de la 2-a jarcento p.K. kaj de nekropolo de visigotoj de la 5-a jarcento en la proksimeco de la bieno Acequilla del Henares.
Jam el epoko de Al-Andalus, Azuqueca aperis kiel malgranda domaro situa survoje de la vojo de Toledo al Zaragozo, plej verŝajne kiel rifuĝejo de piedirantoj, certe ankaŭ kiel vilaĝeto de malriĉaj agrikulturistoj kaj brutobredistoj. Post la kristana konkero de tio kio poste estos la kastilia Ekstremaduro fare de la trupoj de Alfonso la 6-a, estritaj de Álvar Fáñez, Azuqueca plu estis malgranda domaro en la zono. Azuqueca iĝis parto jurisdikcia de la teritorio comunidad de villa y tierra de Gvadalaĥaro kadre de la sexma de Bujés. En 1628 la Markizoj de Salinas del Río Pisuerga aĉetis la domaron al la reĝo Filipo la 4-a por establi tie sian senjorion farante ĝin urbeto.
Dum venontaj jarcentoj Azuqueca plu estis malgranda urbeto de ne pli ol 300 loĝantoj kiuj plue vivtenis sin el agrikulturo en la valo de Henares kaj de la pasado de veturantoj, kiel pruvas la fakto de la establado de gastejo en la terenoj kie estis la antikva domaro de Sankta Johano ĉe la Reĝa Vojo.
Preĝejo Stefano la 1-a (Újpest)
Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Újpest.
Historio
Oni planis la preĝejon en la 1930-aj jaroj kaj konstruiĝis dum la 2-a mondmilito. Nova elektra orgeno funkcias ekde 1991.
Azuqueca de Henares
Trajarcente
Nur en la 1960-aj jaroj la industria disvolvigo de la medio de Madrido, pere de la Nacia Plano de Ekonomia Stabiligo, transformis komplete la urbon per altiro de multaj loĝantoj de la kamparo por labori en la industrio. Azuqueca tiam ĉesas esti malgranda urbeto rura kaj iĝas industria kaj serva urbo en plua kresko. La agrikulturo, en la aktualo estas malgranda parto de la loka ekonomio.
Preĝejo Stefano la 1-a (Újpest)
Konstruaĵo
La konstruaĵo tre similas al Preĝejo de Sankta Antonio (Zugló). La unusola turo estas 40 metrojn alta, kie estas nur unusola sonorilo. Sub la preĝejo tombejo de kriptoj troviĝas. Antaŭ la preĝejo estas videbla kruco veninta el la malnova tombejo. Inter 1971-1975 nova paroĥa duetaĝa domo konstruiĝis.
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
Azuqueca de Henares
Trajarcente
El la Hispana Transiro al demokratio la urbestro preskaŭĉiam estis de maldekstra partio, fakte estis Florentino García Bonilla urbestro dum 28 jaroj, unue kiel komunisto poste kiel socialisto.
Demografio
La loĝantaro en Azuqueca de Henares estis stabila laŭlonge de la historio, je niveloj similaj al tiuj de la najbaraj vilaĝoj. Je la alveno de la industrio al la areo en la 1960-aj jaroj okazis unua demografia eksplodo pro la amasa alveno de laborforto ricevita de diversaj lokoj de la centro kaj sudo de Hispanio, ĉefe de la propra Gvadalaĥaro, sudo de Kastilio-Leono, Ekstremaduro, Manĉo kaj Andaluzio; zonoj tre tuŝitaj de la tiama kampara krizo, kies loĝantaro, ĉefe kamparana majoritate devis elmigri al la grandurboj kaj ties ĉirkaŭaĵoj. Ekde tiam, la loĝantaro kreskiĝis eksponenciale. La industria stabiligo en la zono kaj la plibonigo de servoj estis akompanataj de dua demografia eksplodo en la unuaj jaroj de la 21-a jarcento, fakto kiu tuŝis ĉefe la tutan areon de la Koridoro de Henares, kie oni ricevis loĝantaron ĉefe el la Madrida Regiono kaj de eksterlande.
La historia evoluo demografia de Azuqueca montras tiun krutan supreniron klare laŭ la ciferoj. En la komenco de la 20-a jarcento estis ĉirkaŭ 500 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito kaj post la elmigra krizo de la ruraj areoj, male kiel okazis en aliaj setlejoj de la provinco la loĝantaro kreskis al 5000 kaj poste 6 000 en la fino de la 1960-aj jaroj, ĝuste kiam tute male okazis en multaj lokoj de Hispanio. Sed poste la ciferoj ege pli multe kreskis ĝis 20 000 komence de la 21-a jarcento kaj multe pli ol 30 000 lastatempe.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Nuntempe industrio. La dekomenca sektoro estis fabrikoj de vitro. Poste kreiĝis aliaj kaj nun estas kvin industriaj areoj, nome AIDA, Comendador, Miralcampo, Ródano kaj Sena. Ĉiuj inter la fervojo kaj la aŭtoŝoseo. Lastatempe oni muntis industriojn pri loĝistiko.
Monumentoj
Kiel ĉe najbaraj vilaĝoj estas preĝejo en la urba centro kaj ermitejoj dise en la ĉirkaŭoj:
Gubernio Ehime
La gubernio Ehime (Japane: 愛媛県 [ehime-ken]) estas gubernio en Japanio, en Ŝikoku.
Grace Kelly
Grace KELLY (naskiĝis la 12-an de novembro 1929, mortis la 14-an de septembro 1982) estis usona aktorino kaj princino de Monako.
Ŝi naskiĝis en Filadelfio, Pensilvanio. Post mallonga teatra kariero ŝi en la jaro 1951 unuafoje aperis en filmo. Grandajn sukcesojn ŝi gajnis interalie en filmoj de Alfred Hitchcock. En 1955 ŝi gajnis Oskaron pro sia rolo en la filmo The country girl. Unu jaron poste ŝi edziniĝis al Rainier la 3-a, la princo de Monako – kaj finis sian kinokarieron. En 1982 ŝi mortis dum aŭtoakcidento en Monako.
Barbentane
(jen france, okcitane Barbentana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 2430
NGC 2430 estas grupo de steloj en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hu Yuzhi
Hu Yuzhi, antaŭe konata kiel Xue-yu kaj en Esperanto pli konata sub la nomo Hujucz (naskiĝis la 9-an de septembro 1896 kaj forpasis la 16-an de januaro 1986 ) estis fama ĉina intelektulo, verkisto, ĵurnalisto, eldonisto, socia aktivisto kaj ĉina esperantisto. Li ĉefe estis ankaŭ politika figuro. Post la fondiĝo de Ĉina Popola Respubliko, li sinsekve funkciis kiel Direktoro de la Ĝenerala Administracio de Publikaĵoj de la Registara Administra Konsilio, Vicprezidanto de la Ĉina Popola Instituto pri Eksteraj Aferoj, Vicdirektoro de la Ĉina Reformkomisiono kaj Vicministro pri Kulturo. Li ankaŭ estis Vicprezidanto de la Kvina Nacia Komitato de la Ĉina Popola Politika Interkonsiliĝa Konferenco, Vicprezidanto de la Konstanta Komitato de la Sesa Nacia Popola Kongreso, Aganta Prezidanto de la Centra Komitato de la Ĉina Demokratia Ligo, kaj membro de la Komunista Partio de Ĉinio. Li ankaŭ gvidis la starigon de la malajzia filio de Ĉina Demokratia Ligo en Singapuro kiel prezidanto kaj studis la indonezian lingvon.
Brandico
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Corzano, Longhena, Maclodio, Mairano kaj Trenzano.
Hu Yuzhi
Vivkuro
Hujucz havis altan pozicion en Ĉinio ( li funkciis kiel vic-prezidanto de la Konstanta Komitato de la Tutlanda Popola Kongreso) kaj gvidis ĈEL plej longan tempon (prezidis dum 1951-1986). Li staris alte, sekve rigardis malproksimen. Li tre lertis kapti la trajton de la epoko kaj de strategia alto elmetis por la ĉina Esp-movado en malsamaj periodoj prudentajn decidojn kaj saĝan instrukcion pri "kion fari" kaj "kiel fari".
Troviĝante en malfavora ekstera cirkonstanco, kiun ni ne povis mem elekti aŭ eviti laŭdezire, estimata s-ano Hujucz lertis, en la ŝlosilaj momentoj, savi, revivigi kaj reprosperigi nian Esp-movadon ke ĝi liberiĝu de minaco de danĝeroj kaj revenu al sekureco. La plej tipaj kazoj estis ke li revivigis ĈEL kaj EPĈ en 1956 kaj savis ĈEL el perea danĝero en la Granda Kultura Revolucio kaj rekomencis aktivadon internacian.
Li tre lertis juĝi cirkonstancon, trakti kondiĉojn, ne forlasi sed kapti bonajn ŝancojn, utiligante sian influon kaj avantaĝon (li havis vastajn sociajn rilatojn inter la superuloj) por krei novan situacion por la ĉina Esperanto-movado.
Brandico
Kristana patrono de la komunumo estas Maria Magdala, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kornél Ábrányi (pli juna)
Kornél Ábrányi (pli juna) [AbrAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ábrányi Kornél estis hungara verkisto, ĵurnalisto, politikisto, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi. Lia patro estis Kornél Ábrányi (komponisto).
Rio Casca
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kornél Ábrányi (pli juna)
Kornél Ábrányi naskiĝis la 1849 en Pest (urbo). Li mortis la 1913 en Budapeŝto.
Rio Casca
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1912.
Kornél Ábrányi (pli juna)
Biografio
Kornél Ábrányi frekventis lernejojn en Pest kaj Győr. Li eklaboris en diversaj ŝtataj oficejoj, ekde 1876 li redaktis diversajn periodaĵojn. Li estis parlamentano inter 1884–1901.
Hu Yuzhi
Vidu ankaŭ
Hu Zongchi
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parte bazita sur la artikolo 胡愈之 en la ĉina vikipedio, listo de aŭtoroj.
33961 Macinleyneve
33961 Macinleyneve estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Macinley Neve Butson, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri translacia medicino. Ŝi estis lernantino ĉe la Illawarra Grammar School de Mangerton (Novsudkimrio, Aŭstralio).
-335
En la jaro 335 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Ascensión
Ascensión estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Ascensión. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08005.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22392 loĝantojn. El tiuj estis 11455 viroj kaj 10937 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11000,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1300 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 297,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15,4 °C.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 17136 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 36 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,21 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Thiennes (stacidomo)
Thiennes estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Thiennes, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - Dunkerque-Locale (301000).
Universitato de Kastilio-Manĉo
La Universitato de Kastilio-Manĉo, en hispana origine La Universidad de Castilla-La Mancha (UCLM) estas universitato situanta en Kastilio-Manĉo (Hispanio) kun kampusoj en Albacete, Ciudad Real, Cuenca, Toledo, Almadén, Talavera de la Reina kaj Puertollano.
Historio
Ĝi kreigis per leĝo de 30a de junio 1982 kiu plenumiĝis nur en 1985.
1587 Kahrstedt
1587 Kahrstedt estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
(15352) 1994 VB7
(15352) 1994 VB7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la Monto Njukasa, Fuĵimi (Nagano, Japanio).
19517 Robertocarlos
19517 Robertocarlos estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la popularan brazilan popmuzikan kantiston Roberto Carlos Braga, kiu centris sian karieron en la romantika kanzono. Lia albumo A Janela (1972) entenas la faman kanzonon A Montanha-Obrigado Senhor. En 1989 li estis honorita per unu Grammy Award.
Bad Aibling
Bad Aibling estas urbeto kaj kuracloko en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario en suda Germanio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La urbeto situas en la valo de rivero Mangfall.
Lhotka u Litultovic
Lhotka u Litultovic (signifas Lhotka ĉe Litultovice) estas vilaĝo en distrikto Opava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Okcidente de la vilaĝo en valo de rojo Jordán troviĝas publika fonto de karbona mineralakvo el malnova boro kun permana pumpilo.
Ŝablono
Ŝablono estas modelo el maldika materialo (ligno, metalo, kartono, teksaĵo, papero, plasto), laŭ kiu oni tajlas objekton, nome modelo, konsistanta el metala aŭ kartona maldika plato, en kiu estas eltranĉitaj literoj, signoj aŭ figuroj, tiamaniere ke, submetinte paperon aŭ platan glatan objekton kaj surŝovante farboplenan penikon aŭ surŝutante koloran pulvoron, oni povas rapide kaj multope reprodukti la eltranĉitajn desegnaĵojn.
Laŭ Francisko Azorín ŝablono estas modelo el maldika materio (ligno, metalo, kartono, papero, teksaĵo), laŭ kies interna aŭ ekstera konturo oni detranĉas, kolorigas, desegnas bildon tiom dafojoj, kion oni bezonas. Li indikas etimologion el la holanda schablone (formo).
Historio
Ŝablonoj estis popularaj kiel metodo por ilustri librojn. La tekniko estis ĉe la plej alta populareco en Francio dum la 1920-aj jaroj, kiam granda nombro da metiejoj en Parizo specialiĝis pri ĝi. La malalta salajro kontribuis al la populareco plibonigi ekstreme intensan laborprocezon, kiam ŝablonoj kutimis mallongigi la procezojn, presi la konturojn de la projekto kaj kun la helpo de serio de ŝablonoj por la malsamaj koloraj lokoj la ŝablonoj estis metitaj unu post la alia por krei la kompletan pentraĵan kopion. Tiel ili venis al diversaj brilaj koloroj kaj multaj detaloj, precipe en la teknikoj de Secesio kaj 1925-stilo.
Ŝprucŝablonoj
Ŝprucŝablonoj havas multajn praktikajn aplikojn, la esprimo ŝablono ofte estas uzita en industriaj, komercaj, artaj, kaj loĝdomaj kaj libertempaj regionoj, same kiel de registaro, la militistaro kaj la firmaoj respondecaj pri administrado de la infrastrukturo kiu uzas ŝablonojn por marki kaj numeri produktojn, averti pri danĝeroj, kaj organizi informojn por spuri ĝian fonton. La muldiloj povas esti faritaj el iu ajn materialo sufiĉe malfacila por resti en formo, de kartono, plastaj tukoj, metaloj kaj ligno.
Krom oficiala instancoj, iuj el la grafitioj kaj strata arto estas produktitaj per ŝprucaĵoj, pro la facileco, komforto kaj rapideco de ilia uzo. Gravaj trajtoj por grafitiaj artistoj, kiuj plenumas kontraŭleĝajn agadojn, kaj ankaŭ por politikaj artistoj, kiuj ree kaj ree produktas la saman ideon por disdoni ĝin al vasta publiko kun minimuma kosto. Ekzemple, la anarkopunka bando uzas kampanjon ĉe la Londona metroo kaj afiŝtabuloj kun ŝprucitaj ŝablonoj kun kontraŭmilitaj kaj kontraŭkonsumaj aferoj, kaj instigas anarkiismon kaj feminismon. Ankaŭ en la lando, la ŝablono estas uzata de multaj stratartistoj, ĉefe de ili la internacia artisto Banksy.
Svéradice
Svéradice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1264.
Naskiĝintoj
Naskiĝis ĉi tie misiisto Albrecht Chanovský z Dlouhé Vsi (1581 - 1643).
Grenada kolombo
La Grenada kolombo (Leptotila wellsi) estas mezgranda Novmonda tropika kolombo, tio estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Disvastiĝo
Ĝi estas endemisma en la insulo de Grenado en la Malgrandaj Antiloj. Origine konata kiel Pizkolombo (Lawrence 1884) aŭ Kolombo de Well (Goodwin 1970), ĝi estas la nacia birdo de Grenado. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej danĝere endanĝeritaj kolomboj en la mondo (Bird Life International 2000). Oni supozas, ke malpli ol 100 birdoj loĝas en Grenado; kalkulo de 1990 trovis nur 75-85 individuojn.
Aspekto
La voĉo estas plorema descenda huuu, ripetita ĉiu oka sekundo.
Taksonomio
Unue priskribita en 1884 de Lawrence kiel membro de la genro Engyptila, ĝi estis ekkonsiderata diferencan specion uzante sonografiajn analizojn de Blockstein kaj Hardy (1988). Nune oficiale konata kiel Grenada kolombo, ĝi estis nomumita kiel la Nacia Birdo en 1991 kaj unu el la blazonaj specioj por konservadaj klopodoj en Grenado (Butler et al. 1992, Rosenberg kaj Korsmo 2001).
Distribuado kaj medio
La Grenada kolombo estas malmulte konata specio endemisma ĉe la ĉefa insulo de Grenado, Karibio (Raffaele et al. 1998). Historie, oni informis pri ĝi el lokigoj tra Grenado, inkludante proksimajn insulojn (Caribbean Conservation Association 1991), kaj la tipa specimeno estis kolektita de Fontenoy, en la okcidenta marbordo (Lawrence 1884). Malaperis delonge el aliaj teritorioj en Karibio. Pli ĵusaj pristudoj sugestas, ke la Grenada kolombo estas asociaj kun la tropikaj kaj subtropikaj sekaj arbaroj de larĝa folio de okcidenta kaj sudokcidenta partoj de la ĉefa insulo (Blockstein 1988, Blockstein kaj Hardy 1989, Blockstein 1991, Bird Life International 2000). Veraj medisistemoj de tropika seka arbaro en la regiono estas restaĵoj de tipo de arida arbustejo kiu hegemoniis en la Karibio fine de Pleistoceno (Pregill kaj Olson 1981, Wunderle 1985), kaj plej parto de la areoj klasitaj kiel seka arbaro en Karibio estas eroj de degradita medio kaj ne konsistigas naturajn medisistemojn (Murphy and Lugo 1986, Roth 1999, Vidal kaj Casado 2000).
Pli ĵuse Rivera Lugo (2005) sugestis, ke pasinta ŝanĝado povus esti kreinta novajn artefarintajn vegetalajn tavolojn kiuj estas malfacile klaseblaj kiel natura arbara komunumo. Ĵusa klasado de tertavoloj per satelita bildaro pruvis, ke la seka arbaro de Grenado povus pli taŭge esti konsiderataj kiel ekologiaj kompleksaĵoj kaj, ke povus esti interrilatoj inter la homa agado kaj la vegetala kovrotavolo (Plume 2005). La pristudoj de Rivera Lugo sugestas, ke la Grenada kolombo uzas miksaĵon de tri laŭsezonaj arbarformoj: duonĉiamverda arbaro, laŭsezona arbaro kaj dorna arbaro. Tiuj kategorioj baziĝas sur la verko de Beard (1949) kaj estas aplikitaj amplekse en Karibio.
Beard konsideras, ke la dorna arbaro kiel laŭsezona formigo estas tre degradita medio kreita de tre prilaborita agrikulturo. Krome antaŭaj statistikoj kaj ĵusaj datumaroj (Clouse kaj Rusk 2004) indikas, ke la Grenada kolombo ĉeestas ambaŭ kaj tre izolitajn duonurbajn areojn kaj pli kamparajn mediojn konsistigantajn foje el tre kontrastajn nivelojn de loĝada kaj ekonomia disvolviĝo. Aliaj membroj de la genro Leptotila laŭ informoj uzas variecon de medioj, kun teritorioj el areoj asociaj kun homa dismodifo, laŭsezona arbaro, humida arbaro, arbustejo kaj duonsekaj areoj (Skutch 1964, Goodwin 1993).
La Grenada kolombo estis dokumentita en sudokcidenta Grenado en la bazenoj de monto Hartman, golfeto de Clark kaj de monteto Richmond (Wunderle 1985, Blockstein 1988, Blockstein kaj Hardy 1989, Blockstein 1991, Clouse kaj Rusk 2004). La bazenoj de la monto Hartman ricevis plej parton de la scienca pristudo kaj estas konsiderata de aliaj sciencistoj kiel la plej signifa medio por la specio (Blockstein 1988, Blockstein kaj Hardy 1989, Blockstein 1991). Parto de tiuj bazenoj estis agnoskita oficiale kiel nacia parko kaj ĝi estas la ununura oficiala nacia parko de Grenada. La Grenada kolombo estis vidata ankaŭ ĉe okcidenta Grenado (Wunderle 1985, Blockstein 1988, Blockstein kaj Hardy 1989, Blockstein 1991).
La plej ĵusa distribukontrolado inkludis individuojn el bazenoj de Beausejour, Perseverance, Woodford kaj Black Bay (Clouse kaj Rusk 2004). Parto de la bazeno Perseverance, apuda al la nova rubejo de la insulo kaj tra la vojo de la malnova rubejo, estis agnoskita kiel rifuĝejo de la Grenada kolombo. Tiu areo inkludas trapasejon ligantan la mediareojn de la norda kaj suda flankoj de la nova rubejo (Rosenberg kaj Korsmo 2001). La malnova rubejo estas kutime incendia kaj estis brulata ekde februaro 2004. Emerĝo rubejo, kreita por setligi la multnombrajn rubaĵojn kaŭzatajn de la uragano Ivan frue septembo 2004, ĝenas la rifuĝejon de Perseverance.
Reproduktado
La Grenada kolombo estas supozeble teritoria kaj nuntempaj loĝantaroj estas bazitaj sur tiu supozo (Blockstein 1991, Clouse kaj Rusk 2004). La Grenada kolombo en la monto Hartman estis observita luktanta (Blockstein 1988), kaj alisj specioj Leptotila montras varian gradojn de teritoria kutimaro (Skutch 1964, Goodwin 1983). Herbert Bright (1926) havis kaptivajn kolombojn Leptotila en Britio kaj dokumentis reproduktan paron mortigintan aliajn samspeciajn kolombojn enmetitajn en la birdejo. Bright rakontas pri tio kiel ĉe kolomboj de Well, kvankam la fizika priskribo de tiuj birdoj indikas, ke ili povus esti L. verraŭi importitaj el Tobago.
Nur unu aktiva nesto de Grenada kolombo estis dokumentita (Blockstein 1991). Tiu nesto estis aktiva dum januaro kaj februaro kaj estis trovata en palmo. Ankaŭ junuloj estis trovataj surgrunde kaj fotografiataj de anoj de la Foresta kaj Naciparka Servo de Grenado (FNDP); sed neniu nesto estis dokumentita de tiu institucio. Krome estas informo de kolombo ekfluganta el nesto (Clouse kaj Rusk 2004). Povas okazi momentoj de plia reprodukta agado asocia kun pliiĝanta alvokado de Grenada kolombo el junio ĝis decembro. Aliaj fakuloj sugestas, ke povas ekzisti diferencoj ĉe voĉaj cikloj inter la loĝantaroj de Grenada kolombo en okcidenta marbordo, kiuj ŝajne alvokas la tutan jaron, kaj la voĉa agado de la loĝantaroj de sudokcidento, kio povas esti pli laŭsezona. Bright (1926) notis, ke kaptivaj kolomboj Leptotila abandonas sian neston kiam ili estas ĝenataj, sed uzante artefarintajn nestobazojn, li sukcesis kolekti ovojn kaj manzorgi idarojn. La kolomboj de Bright produktis du okrakolorajn ovojn ĉiun ovodemetadon. Tio kongruas kun aliaj informoj pri aliaj membroj de la genro (Skutch 1964, Goodwin 1983).
Plej parto de la informaro pri nesta ekologio ĉe la genro estas asocia kun Leptotila verrauxi.
Dieto
Observaron oni faris ĉe la Grenada kolombo manĝanta surgrunde (Blockstein 1998, Clouse kaj Rusk 2004). Leptotila en kaptiveco estis dokumentita konzumanta tervermojn (Bright 1926). Aliaj specioj Leptotila estis observitaj manĝantajn fruktojn, semojn kaj agrikulturan grenon. Oni konas, ke la L. verrauxi vizitas birdomanĝejojn (Skutch 1964, Goodwin 1983), kaj aliaj membroj de la genro estis observitaj manĝantaj frukton el la arbara grundo (Estrada et al. 1984, Coates-Estrada kaj Estrada 1986), tiom kiom rekte el plantoj (Goodwin 1983).
Konservado
Oni konas malmulte pri tiu specio. Oni supozas, ke la loĝantaro povas estis malpli ol 100 individuoj en la naturo (Blockstein 1988, 1991), kaj tre verŝajne okazis malpliiĝoj inter 1987 kaj 1991 (Blockstein 1991).
Tiu kolombo estas klasita kiel draste endanĝerita de BirdLife International. La registaro de Grenado -kunlabore kun la Monda Banko- setligis du rezervejojn en 1996 por konservi tiun ĉi specion: Perseverance kaj la apuda bieno Woodford okcidente de la insulo kaj rifuĝejon de c.150 akreoj ĉe monto Hartman sude. Tiu rifuĝejo enhavas ĉirkaŭ 50% de la entuta loĝantaro, kun ĉirkaŭ 22% de la teritorio nune konsiderata kiel nacia parko. Ĉiu estonta disvolvigo de la monto Hartman estos devigata respekti la protektatajn zonojn kio ampleksiĝas ĉirkaŭ 25% de la tuta bieno.
Minacoj
La ĉefa minaco kontraŭ la Grenada kolombo estas konsiderata la disigo de la medio (Birdlife International 2000). Tiom frue kiom je 1947, Bond indikis, ke unu el la elementaj kaŭzoj de la rareco kaj formortigo de birdospecioj ĉe Karibio estis mediperdo pro la homa agado. Jackson kaj Partneroj (1998) notis multajn faktorojn kiuj povis koncerni la loĝantarojn de Grenada kolombo, inkludante terdisvolvigon kaj rikoltadon de herbejoj kaj de brulligno, kaj sub ĉio la mankon de regularo por disvolvigo.
Aldone al la mediperdo, ankaŭ predado povas tuŝi la loĝantarojn de Grenada kolombo. Povis okazi du separataj enmetoj de ekzotaj specioj en Grenado. El tiuj, la Manikuo, Didelphis marsupialis, kiu estis origine enmetita en Grenado de Indianoj, estas eventuala predanto de ĉiu monto de la vivo de la Grenada kolombo, kaj aliaj specioj de la genro Marmosa estas eventualaj nestopredantoj. Ekzotaj mamuloj enmetitaj ĉe la eŭropa koloniigo inkludas speciojn de rato, herpesto (Herpestes aropunctatus), Monaa simio (Cercopithicus mona) kaj strataj katoj (Felis silvestris).
Ĉasado ovis esti influinta la loĝantaron pasinte, ĉar iam la Grenada kolombo estis iam regulata kiel ĉasbirdo (Knight 1946). Nuntempe ĉasado ne estas konsiderata grava minaco.
Novaĵoj
En 2006, oni informis pri eventuala vendo de parto de la monto Hartman de la registaro al privatulo por setligi turismejon; poste la registaro de Grenado ripetis, ke ĉiu projekto devos respekti la rifuĝejojn de la kolombo. La privata koncerna entrepreno ne certigis, ke ĝi faros la projekton. La registaro de Grenado ankoraŭ nenion decidis.
BirdLife International kaj aliaj organizoj (inkludante la American Bird Conservancy) kaj privatuloj (inkludante aŭtoroj kiel Graeme Gibson kaj Margaret Atwood), kampaniis kontraŭ la projekto, ĉar oni supozas, ke eĉ se nur en kelkaj lokoj farota, ĝi endanĝerigos plie la specion Grenada kolombo. Aliaj minacoj estas uraganoj kaj predado de nestoj kaj ovoj de enmetitaj herpestoj, katoj kaj ratoj.
Krome, la Grenada kolombo ne estas limigita en sekaj marbordaj arbustejoj kaj multaj el la lokigoj kie la birdo troviĝas estas konsistigataj ĉefe el degraditaj eroj de ĉiamverdaj arbaroj (Rivera-Lugo 2005). La degradita naturo de la medio kuniĝas kun la proksimeco al homaj medioj. Tio videblas ĉe la rifuĝejo de monto Hartman, kio estas malnova bredofarmo de la registaro kun vegetalaro konsista ĉefe el ekzotaj specioj kiel la Leucaena leucocephala kaj Heamatoxylon. La loĝantaroj de la malnova golfejo ĉe Jean Anglaisare suferas premon pro disvolvigo de la privataj loĝejoj. Ĵusaj kalkuloj de la loĝantaro de la specio (Clouse kaj Rusk 2004) ne estis publikaj kaj la lastaj publikitaj estis tiuj de David Blockstein en 1991.
Out (revuo)
Out (ISSN 1062-7928) estas populara usona revuo dediĉata al la amuziĝo kaj vivstilo de gejoj. Ĝi estas la plej cirkulata el la ĉiumonataj gejaj revuoj en Usono. Ĝi stilo multe similas al aliaj revuoj kiaj: Details kaj GQ.
Out estas publikigita de "LPI Media", kiu apartenas 100% al "PlanetOut Inc." ekde la jaro 2005. LPI Media ankaŭ publikigas The Advocate, HIV Plus, The Out Traveler kaj "Alyson Books". PlanetOut Inc. ankaŭ mastras  Specialty Publications, kiu publikigas aron da gejaj adoltaj revuoj tiaj kiaj la pornaj Men, Freshmen kaj Unzipped.
Saň
Saň (Zahne) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Višňová en distrikto Liberec. Ĝi situas ĉe ŝtatlimo kun Pollando. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Višňová. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Out (revuo)
La revuo estis fondita en la jaro 1992 de Michael Goff, ĉefeldonisto kaj prezidanto. Li kaj la eldonistino Sarah Pettit, dungita dum la unuaj jaroj, atingis popularigi la revuon en la tuta Usono kaj superi ĝin super la aliaj gejaj revuoj je la cirkulado, kaj unuafoje ĝi altiris aŭtorojn kaj mondfamaj kontribuantoj kiuj ne apartenas al la geja mondo.
Gravaj kunlaborantoj
Aŭtoroj
Saň
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1564.
Transporto
El plua parto de Višňová, el Filipovka, kondukas ĉi tien ŝoseo numero III/0355. Fervojlinio al Saň ne kondukas. Plej proksima (fervojlinio numero 037 kuniganta urbon Liberec kun la pola Zawidów) kondukas en ĉirkaŭ 1,5 kilometro malproksima Filipovka, en kiu troviĝas ankaŭ fervoja haltejo.
Fontenay-aux-Roses
Fontenay-aux-Roses estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Hauts-de-Seine kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 24 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Fontenaisiens kaj Fontenaisiennes.
Fontenay gastigas oficon de la franca Komisio pri Atoma Energio (Commissariat à l'énergie atomique), kie oni ekzemple aktivigis la faman pilon Zoé (la unua atoma pilo de Francio).
Historio
La unua parto de la nomo ("Fontenay") devenas de la multaj fontoj elfluantaj el la teritorio de la komunumo. La dua parto de la nomo aperis pro la loka disvolviĝo de la kultivado de rozoj, ekde la 17-a jarcento ĝis la mezo de la 19-a jarcento. La vilaĝo ekzemple ĝuis monopolon por liveri rozojn al la franca reĝo Ludoviko la 14-a.
Unu École Normale Supérieure por knabinoj antaŭe ekzistis tie, antaŭ transloĝiĝi al Liono en 2000.
Alex Sanders
Alex SANDERS (naskiĝis la 6-an de junio 1926 - mortis la 30-an de aprilo 1988), naskiĝis kiel Orrell Alexander Carter, estis angla okultisto kaj Ĉefpastro en la pagana religio Viko, kiu fondis la tradicion aleksrandra Viko dum la 1960-aj jaroj. Edukita en laborista familio, de sia junaĝo li estis enkondukita en esoterajn ideojn de sia patrino kaj avino, kaj kiel juna viro komencis labori kiel rimedo en la lokaj Spiritualismaj Eklezioj antaŭ studi kaj praktiki ceremonian magion.
László Pásztor
László PÁSZTOR estis hungara esperantisto, kiu tradukis hungaran literaturon al Esperanto.
Hedmark
Inter la multaj lagoj de la teritorio estas Atnsjøen.
László Pásztor
Vivo
László Pásztor naskiĝis la 10-an de Decembro 1940 ĉe la rivero Körös apud la setlejo Kőrösladány, en Hungarujo, kiel la tria infano de la geedzoj Julio Pásztor kaj Margareta Zsótér.
Xenostrongylus deyrollei
Xenostrongylus deyrollei estas palearktisa specio de la familio de nitiduliedoj ene de la koleopteroj.
László Pásztor
Vivo
Sekvante la ekzemplon de la tre amata patro – kiu estis la ekonomia gvidanto de la terbieno de la grafo Holyos – ankaŭ li elektis la profesion por okupiĝi pri plantoj. Post la mezlernejaj jaroj li plulerninte finis unue la ĝardenistan ĉeflernejon en urbo Nyíregyháza. Poste li plu studis en Gödöllő kaj ricevis diplomon por instrui siajn fakajn temojn. Li estiĝis ĝardenisto (pri vinberkulturo-vinfaristo, ĝenerala fruktokultivanta) fabrik-inĝeniera instruisto. Li fine estis dungita kiel instruisto ĉe la Agrikultura kaj Nutraĵindustria Faka Mezlernejo en la urbo Miskolc kie li instruis ĝis sia pensiuliĝo.
Xenostrongylus deyrollei
Ĝi manĝas kolzon.
László Pásztor
Vivo
Li edziĝis kun la same esperantista f-ino Adrienne Földi en 1975, kun kiu lia poresperanto-movado estiĝis unu, ja de tiam ili finis ĉian movadan aranĝaĵon kune. Inter ili estis gastoakceptadoj enurbaj eĉ regionaj, esperantaj libroekspozicioj, florkronadoj de tomboj de la unuaj grandaj esperantistoj ktp.
Esperanto
László Pásztor ekkonis la internacian lingvon Esperanto en 1969, de Stefano Pál kaj d-ro Francisko Jáki: elstaraj lingvoinstruistoj de la hungarlanda Esperanto-movado. Kelkajn jarojn poste li gajnis la diplomon por instrui Esperanton. Lia konvinkiĝo estis, ke per ĉi tiu lingvo malfermiĝis por li la vasta mondo. En la Departementa Sindikata Kulturdomo nomita Sándor Rónai (Aleksandro Ronai) li estis fakronda gvidanto, poste junulara sekretario de la kulturdoma esperanto-rondo nomita „Ora Duopo doktoro Kalocsay-Baghy”, levanta li la kulturan nivelon de ties membraro. Li ne gvidis multajn esperanto-kursojn, ĉar lia unua movada celo estis per tradukado pludoni la perlojn de la hungara literaturo. Lia ideo estas: „La homa scio nur tiam estiĝos utila, se ni transdonos ĝin al aliuloj”. Li agis ĉiam tiusence.
Tradukoj
Li tradukis unue ĉiuspecan interesaĵon en la hungara-esperantolingva reta ĵurnalo {Északmagyarországi Hír} (“Nordhungaria Informo”), kies redaktoro li estis ekde 2005. Per tiuj paĝoj li volis kunpreni la restintajn membrojn de la pli frue jam disiĝinta, fame bone funkcianta Esperanto-klubo, akiri novajn membrojn al estigota nova klubo. Nova klubo ne fondiĝis, sed la kunpreno tamen sukcesis kaj li akiris multajn simpatiantojn por la Esperanto-movado.
Li esperantigis kaj origine en Esperanto verkis artikolojn pri Hungario, pri Miŝkolco kaj la verkon de la Miŝkolca aŭtorduopo:
Liaj kromaj tradukitaj romanoj, ĝis nun ne eldonitaj
Bedaŭrinde, de la verkisto permesitaj sed post lia baldaŭa morto de lia filino malpermesitaj verkoj pri la patrujkonkero de Hungaroj, kies tremo fermiĝas en 896: Pri la hungara batita punto (faka lernolibro titolita: Magdolna Mátray: La Lernejo de la Puntobato), kies eldonpermeson la aŭtorino fine reprenis ne volante, ke ŝiaj fakaj sekretoj disvastiĝu en la mondo.
Du romanoj de
…La verkaron kunkolektis, kompilis, la 3-an de Septembro 2021: Adrienne Pásztor: la vidvino de Ladislao Pásztor forpasinta la 21-an de Aŭgusto 2021, en Miŝkolc, Hungarujo.
Mevlevio
Mevlevio aŭ rondirantaj derviŝoj estas ordeno de (tariko) derviŝoj de Turkio, fondita de la disĉiploj de la granda sufia poeto Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi en la 13-a jarcento. La centro de la ordeno troviĝas en Konya, (Turkio).
La mevlevioj ankaŭ estas konataj kiel dancantaj derviŝoj ĉar ili sekvas ceremonion konsistanta el danco-meditado, nomata Sema, per kiu la maskla danco estas akompanata de flut-muziko kaj tamburoj. La dancantoj rondiras sur si mem kun etendiĝintaj brakoj, simbolante la "spiritan supreniron al la vero, akompanataj de la amo kaj tute liberigitaj de la memo". La ceremonio originiĝis inter la mistikuloj de Hindio kaj la turkaj sufianoj. La Semao, kiel mevlevia ceremonio, estis proklamita en 2005 kaj enlistigita en 2008 en la Nemateria monda heredaĵo de Unesko.
La mevlevioj atingas la mistikan ekstazon pere de la danco (samá’), simbolo pri la danco de la planedoj. La derviŝoj aŭ mevlevioj dancas rondire sur si mem ĝis atingo de la ekstazo. La danco estas akompanata de flutoj, timbaloj, tamburetoj, kamanĉao, kaj longaj liutoj kiaj la turka sazo. Tiu ĉi muzika tradicio evoluis tra la ceremonio maŭlavija nomata Ajn Ŝaref, kiu havis famajn komponistojn: Mustafa Dede (1610-1675, Mustafa Itri (1640-1711), aŭ la derviŝo Ali Siraĝani (m. 1714).
La mevlevioj estis sufia ordeno tre rekonata en la otomana imperio kaj inter ili estis pluraj ŝtatlaboristoj tre gravaj en la Kaliflando. La centro de ĝia religio estis la urbo Konya en Turkio, kie nuntempe ripozas la mortaj restaĵoj de Rumi en moskeo muzeigita. Ankaŭ ekzistas mevlevia monaĥejo en Istanbulo en la porksimaĵoj de la Galata turo. La mevlevioj donis al la mondo serion de muzkistoj kaj poetoj el granda renomo kiaj Ŝejĥ Ghalib, Ismail Ankaravi kaj Abdullah Sari.
La mevlevia ordeno estis malpermesita en Turkio fare de Kemal Atatürk en 1923; sed en la 1950aj jaroj, la registaro rimarkis ke la derviŝa danco estis bona turisma allogaĵo kaj ree permesis ĝin en Konya, okaze de la datreveno pri la morto de Rumi. Nuntempe la derviŝoj prezentas la dancojn ofte en turismaj lokoj, inkluzive de muzikfestivaloj eksterlande.
Sous-Parsat
Geografio
Sous-Parsat etendiĝas sur 9,14 km², kaj havis 138 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 15 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sous-Parsat situas je alteco de 647 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Sous-Parsat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Conchon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La preĝejo de Sous-Parsat estis tute detruita dum la franca revolucio. Ĝi estis rekonstruita en 1870 laŭ novromanika stilo. Ĝi ekstere havas tre senornaman aspekton, sed interne posedas ekde 1985 belajn freskojn fare de la pentristo Gabriel Chabrat.
<Gallery> Image:Sous Parsat apocalypse.jpg| Apokalipso Image:Sous-Parsat crucifiction.jpg| Krucumado Image:Sous-Parsat fuite en egypte.jpg| Fuĝo al Egiptio </Gallery>
Administrado
Sous-Parsat apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Přeštěnice
Přeštěnice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Partoj de municipo
Municipo Přeštěnice konsistas el kvar partoj sur tri katastraj teritorioj.
Pikrito
Pikrito estas verdiĝintaj vulkanaĵoj de fajna ĝis grobkorna grando, kiuj apartenas al roka familio de la bazalto. Pikrito havas proporcion de pli ol 50 % je olivino.
Naturaj trovejoj estas en Hessisch Neugrün Hirzenhain en Hessen
Pikrito aŭ pikreto (Angle: Pykrete) estas materialo konsistanta el ĉ. 14 % da segpolvo aŭ alia formo de lignopulpo (kiel papero) kaj 86 % da glacio je maso. La pikrito estis inventita en 1942 de angla inventisto Geoffrey Pyke.
Ĉi tiu materialo havas grandegan potencon kaj kapablon elteni altan premon ĝis 21 mega-Paskalo (21 milionoj da kilogramoj da potenco por kvadrata metro). Ekzemple, unu colo da ĉi tiu materialo povas teni averaĝan aŭton sur ĝi. Alia maniero fabriki pikrito estas uzante lignajn pecetojn anstataŭ segpolvon, kutime en 50% -50% miksaĵo kun akvo.
Hodiaŭ pikrito ne havas multajn uzojn. Ĝi estis inventita en la dua mondmilito kaj estis uzota en la projekto Habakuk, en la konstruado de grandega kaj malpeza aviadilŝipo, kiu povis transporti ĝis 600 aviadilojn. Fine la projekto ne realiĝis pro sia alta kosto, taksita je $ 70 milionoj da la valuprezo tiuj tagoj kaj ĉar la aviadilŝipo estis inventita unue pro manko de ŝtalo, tamen en la praktiko oni devis uzi pli da ŝtalo por konstrui la grandegaj ŝipfridujoj ol aviadilŝipa ŝtalo.
(16812) 1997 UQ3
(16812) 1997 UQ3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
NGC 2431
NGC 2431 (aliaj indikoj — NGC 2436, UGC 3999, MCG 9-13-42, ZWG 262.24, NPM1G +53.0043, PGC 21711) estas galaksio en konstelacio Linko.
San Sebastián Río Hondo
Geografio
San Sebastián Río Hondo apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3069 loĝantojn. El tiuj estis 1495 viroj kaj 1574 virinoj. La komunumo havas surfacon de 81,65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2420 metroj super la marnivelo.
NGC 2431
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2431, NGC 2436.
San Sebastián Río Hondo
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 257 indiĝenoj. El tiuj 180 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 180 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Ruboforbruligo
Ruboforbruligo estas termika procedo de ruboprilaborado kiu okazas en specialaj rubforbruligejoj. Oni konsideras tiel ankaŭ pirolizo, akvigo kaj sekigo de rubaĵoj. Hodiaŭ oni preferas ruboforbruligon al rubodeponon, ĉar ne prilaboritaj rubaĵoj ne respondas la kondiĉoj de deponebleco, ĉar ili enhavas tro da partoj organikaj kaj estas facile ellaveblaj.
Metodo
Ruboforbruligo estas termika traktado de ruboj por malpligrandigi ties volumenon kaj neniigi aŭ senmovigi toksajn enhavojn (ekzemple pri malsanulejrubaĵoj, toksaj ruboj de entreprenoj).
Procezo
Dikaj libroj brulas malbone, ĉar la folioj estas kunaj kaj povas bruli nur je la eksteraj bordoj. Fakuloj (germanaj) nomas tiun efekton "telefonlibrefekto".
La forbruligo estas 5-etapa procezo komprenante: La etapoj 1 ĝis 3 estas teknike nomitaj pirolizo.
Utiligo
La energio kiun produktas forbruligo de rubaĵoj povas esti utiligita termike aŭ elektre. Ne facilas kompari la energian bilancon inter la produktado kaj la forbruligo de iu artiklo.
Alternativoj
En Germanio oni rajtis deponi neprilaboritajn rubaĵojn nur ĝis la 31-a de majo 2005. Komunumoj devas do konstrui rubaĵprilaborejojn. Ekzistas pluraj aliaj metodoj por prilabori rubojn, ekzemple malvarmaj rubaĵprilaborteknikoj, kiuj estis akceptitaj de la germana registaro kiel samvaloraj anstataŭ ruboforbruligo.
Bursins
Bursins estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 736 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Ruboforbruligo
Eksteraj ligiloj
En la germana:
Friedrich Weinbrenner
Friedrich WEINBRENNER, plennome Johann Jakob Friedrich Weinbrenner (naskiĝis la 24-an de novembro 1766 en Karlsruhe, Germanio; mortis la 1-an de marto 1826 samloke) estis germana arkitekto kaj urboplanisto de la klasikisma epoko. Liaj konstruaĵoj inspiritaj de la grek-romia antikveco aparte dominas lian hejmurbon Karlsruhe.
Bursins
Geografio
La komunumo Bursins situas sur la monteta ĉeno Côte, kiu etendiĝas laŭlonge de la norda bordo de Lago Lemano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bursins kaj la setlejoj Saint-Vincent, Le Molard kaj Mély. Al la komunumo apartenas ankaŭ parto de la iama komunumo Le Vernay, kies cetera parto apartenas al Luins.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,37 km², de kiuj 30,2% estas kovritaj de arbaro, 56,0% servas por agrikulturo kaj 13,5% por setlado.
Friedrich Weinbrenner
Vivo
Specialan historian signifon havas la Piramido Karlsruhe situanta en la centro de la placo de la bazaro de Karlsruhe ĉe la luterana kirko kaj la urbodomo, tri verkoj de Weinbrenner. Ĝi estis starigita en la jaroj 1823–1825 sur la tombejo de la urbofondinto, Margravo Karolo la 3-a Vilhelmo (1679–1738). Kaj interne estas ankaŭ la fondoŝtono de la urbo.
Bursins
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bursins limas en nordo al Burtigny, en oriento al Gilly, en sudoriento al Bursinel, en sudo al Dully, en sudokcidento al Luins, kaj en okcidento al Vinzel.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bursins datiĝas el la jaro 1011 kiel Bruzinges. Sub la preĝejo estis trovitaj ŝpuroj de malfrua romia setlejo, krome sur la komunuma teritorio estis malkovritaj mezepokaj tomboj el la karolinga tempo. Du mezepoko la komunumo apartenis al la Senjorujo Prangins. Reĝo Sigismundo la 3-a donacis en la jaro 1011 la preĝejon Sankta Marteno al la Abatejo Romainmôtier. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la berna Voktejo Romainmôtier. Post la Helveta Revolucio la komunumo estis atribuita al la Distrikto Rolle kaj surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la grandigita Distrikto Nyon.