cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centr-Afrika Respubliko
Enlanda milito
Komencis la Centr-Afrikan enlandan militon ribelo en 2003 de la Unio de fortoj demokratiaj por la rekuniĝo (Union des Forces Démocratiques pour le Rassemblement, aŭ UFDR) gvidata de Michel Detodia, post kiam la nuna prezidento de CAR, François Bozizé, prenis ŝtatpotencon per puĉo. Tamen la efektiva batalado komenciĝis en 2004. La enlanda milito eble estas ligita al la Darfura milito en apuda Sudano — la registaro de CAR diras, ke la ribelantoj klopodas el Darfuro per la apogo de la sudana registaro.
UFDR estas alianco konsistanta el tri grupoj: la Grupo de agado patrujisma por la liberigo de Centr-Afriko (GAPLC, france Groupe d'action patriotique pour la liberation de Centrafrique), la Movado de liberigontoj centrafrikanaj por la justeco (MLCJ, france Mouvement des libérateurs Centrafricains pour la justice), kaj la Fronto demokratia centrafikana (FDC, france Front démocratique Centrafricain).
UFDR subskribis pacakordon kun la registaro la 13-an de aprilo 2007, en Birao. Laŭ la konsento, UFDR ricevos ĝeneralan amnestion, agnoskon kiel politika partio, kaj ĝiaj batalistoj aliĝos al la armeo.
La milito estis katastrofo por CAR, aparte en la nordaj kamparaj regionoj de tiu lando. Dekoj da miloj da homoj estis devigitaj forlasi hejmojn pro la malpaco. Vojoj, iam plenaj de vilaĝanoj vendantaj fruktojn kaj legomojn kaj irantaj al bazaro, nun estas tute forlasitaj.
Kvankam la ribeluloj ne estas senkulpaj, la plejmulton de senleĝaj mortpunoj kaj preskaŭ ĉiujn vilaĝajn bruligojn faris la trupoj de la Centr-Afrika registaro.
Politiko
Vidu ankaŭ : Listo de prezidantoj de Centr-Afrika Respubliko
La lando nuntempe estas sub la regado de prezidento François Bozizé. Novan konstitucion voĉdonintoj aprobis per plebiscito la 5-an de decembro, 2004. Plene plurpartiajn balotojn oni faris en marto 2005, kun dua decidiga rundo de voĉdonado maje. Bozizé estis deklarita la gajninto post la dua balota rundo.
Perforto kaj malpaco daŭris post la balotado tamen.
Ekstera politiko
La Centr-Afrika Respubliko apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko. CAR ankaŭ estas ano de la Afrika Unio.
Ekonomio
La ekonomion de CAR superregas la kultivado kaj vendado de manĝeblaj rikoltaĵoj tiaj, kiel manioko, ternuksoj, maizo, sorgo, milio, sezamo, kaj bananoj. La gravecon de manĝkultivaĵoj kontraste al eksportataj unukultivoj oni elmontras per la fakto, ke maniokon (la ĉefmanĝaĵo de plej multaj centrafrikanoj) oni produktas po inter 200.000 kaj 300.000 tunoj jare, dum kotonon (la precipa eksportata monkultivaĵo) oni produktas po inter 25.000 kaj 45.000 tunoj jare.
La pokapan MEP-on de centrafrikanoj oni ofte registras kiel proksimume 350 dolarojn jare, unu el la plej malalta en la mondo, sed tiu statistiko estas surbaza de raportitaj vendoj kaj ĝenerale ignoras la pli gravan sed ne-registratan vendadon de manĝaĵoj, tie-produktataj alkoholaĵoj (ekz. sorg-biero), diamantoj, eburo, viando de sovaĝaj bestoj, tradicia medikamento, ktp. La neformala ekonomio de CAR estas pli grava ol la formala ekonomio por plej multaj centrafrikanoj.
Ruda Śląska
Gefiloj de la urbo
Erich Kleineidam
Saint-Égrève-Saint-Robert (stacidomo)
Saint-Égrève-Saint-Robert estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Égrève, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Pezizomikotenoj
Priskribo
Pezizomikotenoj formas micelio. La hifoj estas septaj kun simpla poro kaj korpo de Woronin. La hifoj estas haploidoj.
Sistematiko
Kaj ankaŭ Lahmiales, Medeolariales kaj Triblidiales estas ne ordigataj.
Francis Walsingham
Li naskiĝis ĉe la familia bieno Scadbury Park, proksime al Chislehurst, Kent. Kiam li estis ankoraŭ bebo, lia patro mortis: lia patrino poste edziĝis kun Kavaliro John Carey, parenco per edziĝo de Anne Boleyn.
Li studis ĉe King's College, Kembriĝo, sed, same kiel multaj junuloj de la superaj klasoj, li neniam diplomiĝis. En 1552 li komencis juristajn studojn ĉe Gray's Inn, Londono. La sekvantan jaro la romkatolika Maria heredis la anglan tronon: Walsingham, konscienca protestanto, fuĝis eksterlanden, kaj daŭrigis siajn studojn ĉe la Universitato de Padovo. De 1556 al 1558 li vizitis Svislandon kie li starigis ligojn kun protestantaj politikistoj en Eŭropo.
En 1558 Elizabeta la 1-a iĝis reĝino kaj li revenis en Anglion, kie li ĝuis la favoron de William Cecil, Lordo Burghley: tio ebligis lin iĝi parlamentano. Li edziĝis kun vidvino, Ann Carteill, kiu mortis post du jaroj, lasante du infanojn. En 1566 li edziĝis kun alia vidvino, Ursula St Barbe, kun kiu li havis filinon Frances. Antaŭ 1570 William Cecil komencis uzi lin por kontraŭi komplotojn kontraŭ la reĝino.
Li argumentis por subteno de la francaj Hugenotoj. En 1570 Elizabeta nomumis lin ambasadoro al Francio, kaj post la masakro de Sankta Bartolomeo lia Pariza domo estis sekura loko por protestantaj rifuĝantoj. En 1573 li revenis al Anglio, kaj la reĝino numumis lin unu de siaj du ŝtat-sekretarioj: post la morto de sia kolego en 1576, li estis la sola ŝtat-sekretario, kaj estris multajn rutinajn kaj pli gravajn ŝtat-aferojn. Li ankaŭ denove servis plurajn fojojn kiel ambasadoro - al Nederlando en 1578, al Francio en 1581, kaj al Skotlando en 1583. Li kavaliriĝis en 1577.
Li kontraŭis sugestojn ke Elizabeta edziĝu kun la Hunriko, Duko de Anĵuo, la verŝajna heredonto de la franca regno, kaj argumentis ke pli profitus al Anglio ke estiĝus milita alianco kun Francio kontraŭ la hispanoj.
Alianco '90/La Verduloj
La partio Alianco '90/La Verduloj (germane Bündnis 90/Die Grünen) estas verda partio en Germanio. Ĝi estiĝis la 14-an de majo 1993 per kuniĝo de la okcidentgermana partio "Die Grünen" ("La Verduloj", fondita en 1980) kaj la orientgermana partio "Bündnis 90" ("Alianco '90", fondita en 1990 en GDR).
Francis Walsingham
De 1580 ĝis sia morto li laboris kun William Cecil, nun Lordo Burghley, por certigi ke Anglio povus defendi sin kontraŭ la hispanoj. En Skotlando, li helpis estigi registaron favoran al Anglio: daŭris bonaj rilatoj inter la du landoj, tio kio ebligis Jakobon la 6-an de Skotlando iĝi Jakobo la 1-a de Anglio en 1603.
Alianco '90/La Verduloj
En 1983 la partio "Die Grünen" eniris la Federacian Parlamenton de Germanio (Bundestag), kaj de 1998 ĝis 2005 Bündnis 90/Die Grünen formis la germanan registaron en koalicio kun la Socialdemokrata Partio SPD.
Francis Walsingham
Li elspezis multe da siaj riĉaĵoj por pagi spionojn, kaj Elizabeta, kvankam ŝi rekonis lian valoron, neniam adekvate rekompencis lin. Pro tio, kaj pro lia garantiado de la ŝuldoj de Kavaliro Philip Sidney (kiu estis la edzo de lia filino Frances), kiam li mortis lia lasis grandajn ŝuldojn.
Alianco '90/La Verduloj
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Francis Walsingham
En 1590 lia filino Frances denove edziĝis, sekrete, kun Robert Devereux, 2-a Grafo de Essex.
Herøy
Runde estas insulo, kiu situas en la komunumo de Herøy. La insulo havas loĝantaron de 113 homoj (aktuale de 2015) kaj ĝi estas konektita per ponto al la insulo Remøya pli sude.
Frénouville - Cagny (stacidomo)
Frénouville - Cagny estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Frénouville, apud , en departemento Calvados, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Jabano
La jabano estas plenigita kun akvo kaj kafo kaj varmigita super fajro. Dum oni servas ĝin filtrilo (kutime farita de ĉevalhararo) estas metata ĉe la fino de la kolo.
Kafoceremonio
En Eritreo kaj Etiopio ekzistas kafoceremonio en kiu la jabano ludas centran rolon. Dum tiu ceremonio la bolanto kafo de la jabana estas verŝata en ceremonia taso nomata sini. Kiam la kafo iom malvarmiĝis oni denove reverŝas ĝin en la jabano por reboligado. Tiuj agoj estas ripetataj plurfoje.
Etiopia kafoceremonio rekonkudas al tempo dum kiu tempo ne plu estas mono, sed dum kiu oni donas valoron al homa varmeco, amika konversacio.
Eksteraj ligiloj
(hispane) La yebená y la ceremonia del café, en La Veu d'Àfrica
(angla)  Etiopia kafoceremonio, epicurean.com
Hochdorf (Riß)
Hochdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nadiș
Nadiș [nadiŝ] (hungare:Szilágynádasd) estas vilaĝo en Rumanio sude de Cehu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 660 loĝantojn (rumanoj); en 1992 684 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1387. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (departemento Kraszna, poste Szilágy. Administre ĝi apartenas al la urbo Cehu Silvaniei, 5 km norde.
Vilaĝoj pri Nádasd en Hungara Reĝlando
En la nomo oni rekonas la vorton nád (=kano), pri kiu oni nomis vilaĝojn kaj komunumojn. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin: Abaújnádasd, Árvanádasd, Csallóköznádasd, Egyházasnádas, Szepesnádasd, nun en Slovakio, Fraknónádasd nun en Aŭstrio, Borsodnádasd kaj Tornanádaska en Borsod-Abaúj-Zemplén, Mecseknádasd en Baranya, Nádasdladány en Fejér, Nádasd en Vas (Hungario), Alsónádasd, Felsőnádasd, Görgénynádas, Hadadnádasd, Nádasdia, Nádaspapfalva, Szilágynádasd nun en Rumanio.
Detaloj estas en la listo de hungaraj loknomoj kun "nádasd".
NGC 136
NGC 136 (alia indiko — OCL 295) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arkeologia muzeo de Tesaloniko
La Arkeologia Muzeo de Tesaloniko estas unu el la plej gravaj arkeologiaj muzeoj grekaj. Ĝi situantas en Tesaloniko, en la periferio (administra regiono) Centra Makedonujo, kaj ĝin oni inaŭguris en 1962, dum la festoj de la kvindeka datreveno de la konkero de Tesaloniko dum la balkanaj militoj.
Ĝi ŝirmas kolektojn de greka arto, esence el la arkeologiaj lokoj de Makedonujo, ekde la arkaika kaj klasika epokoj ĝis la malfruromia epoko : rimarkinde la materialo de la nekropoloj de Derveni (malkovritaj en 1962) kaj de Sindos (malkovritaj en 1980), kies fama kratero de Derveni. La reĝ-tombajn aĵojn de Vergina (de la antikva Ajgeaj), kiujn malkovris en 1978 Manolis Andronikos, oni nun eksponas en la Muzeo de la reĝaj tomboj de Ajgeaj en Vergina.
Enhavo
La muzeo profitis de plena renovigo komence de la jaroj post 2000.
Ankaŭ la enhavon oni plene reorganizis. Ĉi-tempe, la ĉiama ekspozicio estas dividata laŭ kvin unuoj :
3687 Dzus
3687 Dzus estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al Paul K. Dzus, helpanto en la Minor Planet Center ekde 1987.
Chlidonias
Specioj
Estas kvar specioj:
La Nigraventra ŝterno (Sterna acuticauda) kaj la Blankvizaĝa ŝterno (Sterna repressa) povas esti lokataj ankaŭ en Chlidonias.
Priskribo
La marĉaj ŝternoj aŭ ŝternoj de la genro Chlidonias estas malpligrandaj kaj havas malpli forkoformajn vostojn ol aliaj ŝternoj, ekzemple tiuj de la genro Sterna. Malkiel ili, tiuj ĉi loĝas ĉe nesala akvo, kie ili nestas. Multe flugadas super akvo serĉante manĝaĵojn kaj povas ŝvebogvati. Reproduktuloj havas pli malhelan plumaron ol aliaj ŝternoj kaj plie somere ol vintre.
Antikva Egiptio
La antikva Egiptio evoluis minimume tri kaj duonon de miljaroj. Ĉio komenciĝis per komenca unuiĝo de ŝtatoj en valo de Nilo ĉirkaŭ la jaro 3150 a. K. kaj finis en la jaro 31 a. K., kiam frua Romia imperio subigis Egiption de ptolemeoj kiel ŝtaton. Tamen tio ne estis la unua periodo de fremda superregado. La romia periodo estis atestinto de iompostioma ŝanĝo en la politika kaj religia vivoj en la valo de Nilo, markanta la finigon de la sendependeco de la civilizacia evoluo.
La civilizo de antikva Egiptio estis fondita sur fajne ekvilibrigita kontrolo de naturaj kaj homaj fontoj, karakterizata en la unua vico per gvidata akvumado de la fekunda Nilo, per eluzo de mineraloj de la valo kaj la ĉirkaŭaj dezertaj regionoj, frua evoluo de sendependa sistemo de skribmaniero kaj literaturo, organizado de komunaj taskoj, per komerco kun la ĉirkaŭaj ŝtatoj en nordorienta Afriko kaj orienta Mediteraneo kaj fine per armeaj ekspedicioj, kiuj montris la imperian superregadon kaj teritorian superforton al la najbaraj kulturoj. Tiujn ĉi aktivecojn subtenis kaj organizis socie-politikaj kaj ekonomikaj elitoj, kiuj atingis socian interkonsenton helpe de prilaborita sistemo de politeisma religia kredo sub persono de (duon)dia reganto (kutime de viro, sekvanto el la reganta dinastio).
Historio
Arkeologiaj pruviloj indikas, ke la evoluinta egipta socio tuŝas tre malproksimen ĝis pratempo. Nilo, ĉirkaŭ kiu koncentriĝas plimulto de loĝantaro de la lando, estas por la egipta kulturo vivdonanta rivero ekde la tempo, kiam migrantaj ĉasistoj-kolektistoj ekloĝis laŭlonge de Nilo dum plejstoceno. Spuroj de tiu ĉi loĝantaro aperas en formo de artefaktoj kaj rokpentraĵoj laŭlonge de terasoj de Nilo kaj en oazoj.
En tiu ĉi periodo komenciĝis la egipta kronologio, kiu konsistas el jaroj de regado. La konvencia egipta kronologio estas kronologio akceptita dum la 20-a jarcento, sed ĝi enhavas neniajn el signifaj ŝanĝaj proponoj, kiuj estis dum la tempo ankaŭ faritaj. Eĉ en unusola verko ofte arkeologoj proponos kelke da konvenja datoj aŭ eĉ la tutaj kronologioj. Sekve de tio ĉi tie povas esti devioj inter ĉi tie prezentataj datoj kaj datoj en artikoloj pri unuopaj regantoj. Ofte estas ĉi tie ankaŭ kelke da eblaj skriboj de la samaj nomoj.
La frua historio
En la 10-a jarmilo a. K. kulturo de muelado de cerealoj, vivanta laŭlonge de Nilo kaj uzanta la plej fruan tipon de serpsimilaj akraĵoj estis anstataŭita de alia kulturo de ĉasistoj, fiŝkaptistoj kaj ĉasistoj-kolektistoj uzantaj ŝtonilaron. Pruvoj ankaŭ signas homan loĝadon en sudokcidenta angulo de Egiptio, proksime de sudanaj limoj, antaŭ la jaro 8000 a. K. Klimataj ŝanĝoj aŭ troa paŝtado ĉirkaŭ la jaro 8000 a. K. komencis sekigi paŝtistajn landojn de Egiptio, fine kreis Saharon (proksimume 2500 a. K.), kaj la fruaj triboj nature transloĝiĝis al Nilo, kie ili evoluigis daŭran agrikulturan, ekonomian kaj pli centraligitan socion. Estas ĉi tie ankaŭ aludoj de paŝtistado kaj kultivado de cerealoj en la orienta Saharo en la 7-a jarmilo a. K.
Ĝis la jaro 6000 a. K. jam en la valo de Nilo aperis organizita agrikulturo kaj konstruado de grandaj konstruaĵoj. Tiutempe la egiptoj en la sudokcidenta angulo de Egiptio pelis brutaron kaj ankaŭ konstruis ampleksajn konstruaĵojn. Jam ĉirkaŭ la jaro 4000 a. K. estis uzata mortero. Dum tiu ĉi periodo daŭrigas antaŭdinasta periodo, kies komenco estas diverse kunigata kun Nakada-kulturo. Kelkaj aŭtoritatoj tamen metas la komencon de la antaŭdinastia periodo multe pli antaŭe, en malfruan paleolitikon.
Inter la jaroj 5500 kaj 3100 a. K., dum la antaŭdinastia periodo, kreskis laŭlonge de Nilo malgrandaj setlejoj. Ĝis la jaro 3300 a. K., antaŭ la unua egiptia dinastio, Egiptio estis dividita en du reĝlandojn, konatajn kiel Supra Egiptio (Ta Shemau) kaj Malsupra Egiptio (Ta Mehu). La dividlinio estis tirita proksimume tra regiono de la hodiaŭa Kairo.
La unuiĝinta Egiptio
La historio de la antikva Egiptio komenciĝas per unuiĝo de egipta ŝtato, kiu okazis iam ĉirkaŭ la jaro 3150 a. K.. Meneso, kiu unuigis Supran kaj Malsupran Egiptiojn, fariĝis la unua reĝo - faraono. La egiptia kulturo estis rimarkinde stabila kaj dum la periodo preskaŭ tri miloj da jaroj ĝi ŝanĝiĝis nur tre malmulte. Tio ensumigas religion, kutimojn, arton, arkitekturon kaj socian strukturon.
Malnova Imperio
La Malnovan Imperion (proksimume la 27-a ĝis la 22-a jarcento a. K.) fondis reganto Ĝoser, kiu kiel la unua lasis konstrui piramidon (kriptoj aŭ tomboj de faraonoj). Komence de tiu ĉi periodo Egiptio konkeris Sinajon (trovejo de kupro kaj turkiso) kaj Nubion (ĉi tie estis oro, ligno kaj besta haŭto). Sed baldaŭ eksplodis sekvantulaj bataloj, kies sekvoj estis fondo de ofivcejo de administranto de Supra Egiptio, kiu devis renovigi la aŭtoritaton de la reganto sur tiu ĉi teritorio. Sed la administrantoj kapablis profiti el sia funkcio, ili edziĝis kun egiptiaj princinoj kaj ilia oficejo fariĝis hereda.
La plej signifajn piramidojn havis faraonoj:
Meza Imperio
La Meza Imperio en la historio de antikva Egiptio ampleksas la epokon de proksimume la jaro 2010 ĝis 1793 antaŭ Kristo. La periodo konsistas de du fazoj: la 11-a dinastio, kiu regnis de Tebo, kaj la 12-a dinastio, kiu regnis el Liŝt. Originale ĉi tiuj du dinastioj estis konsiderata kiel la tuta Meza Imperio, sed historiistoj nun konsideras la 13-a Dinastio kiel almenaŭ parte en la Meza Imperio.
La faraonoj de la Meza Imperio restarigis la prosperon kaj stabilecon de la lando, tiel stimuligante releviĝon de arton, literaturon, kaj konstruado de monumentojn.
Ne konfuzu kun Meza Egiptio
Nova Imperio
Ĉirkaŭ 1350 a.K., la stabileco de la Nova Imperio estis minacita kiam Amenhotep la 4-a akiris la tronon kaj starigis serion da radikalaj kaj ĥaosaj reformoj. Ŝanĝante lian nomon al Aĥnaton, li subtenis la antaŭe ne bone konata sun-dio Atono kiel la supera dio, subpremis la adoradon de aliaj dioj, kaj atakita la potencon de la preĝistan establon. Movante la ĉefurbon al la nova urbo Aĥnaton (moderne Amarna), Aĥnaton ignoris fremdajn aferojn kaj etuziasme subtenis la novan religion kaj artan stilon. Post lia morto, la sekto de la Atono estis rapide malestablis, kaj la postaj faraonoj Tutanĥamono, Aje, kaj Horemhebo forviŝis ĉiom mencion de la herezo de Aĥnaton, nun konata kiel la Aĥnatona Periodo.
La 18-a Dinastio finis kiam ĝia lasta tri reĝoj — Tutanĥamono, Aje, kaj Horemhebo — ĉiuj mortis sen heredulo. Ramseso la 2-a, ankaŭ konata kiel Ramseso la Granda, entroniĝis ĉirkaŭ 1279 a.K. 18-jaraĝe kaj konstruis pli da templojn, starigis pli da statuojn kaj obeliskojn, kaj faris pli da infanojn ol iu ajn alia faraono en historio. Aŭdaca militista gvidanto, Ramseso la 2-a gvidis lian armeon kontraŭ la Hititoj en la Batalo apud Kadeŝ kaj, post batalante sen decido, finfine konsentis al la unue registrita paco-traktato ĉirkaŭ 1258 a.K.. La riĉeco de Egiptio, tamen, faris ĝin kiel tentantan celon por invado, precipe de la Libjanoj kaj aliaj popoloj ĉirkaŭ la Mediterano.. Komence, la militistaro kapablis forbatali ĉi tiujn invadojn, sed Egiptio poste perdis kontrolon de Sirio kaj Palestino. La efiko de eksteraj minacoj estis pliseverigita de internaj problemoj kiel korupto, tombo-rabado, kaj civila perterbo. La altaj religiuloj ĉe la templo de Amon-Reo en Tebo amasigis vastajn pecojn da tero kaj trezoro, kaj ilia kreskanta potenco frakasis la imperion dum la Tria Meza Periodo.
Ptolemea Egiptio
La lagidaj reĝoj de Egiptio tre uzis tiun nomon, pro kio oni kromnomas la dinastion mem ptolemeoj.
Romia imperio
En la jaro 30 a. K. Aŭgusto Cezaro konkeris Egiption kaj Egiptio fariĝas provinco de Antikva Romio.
Administracio kaj impostoj
Por administraj celoj la antikva Egiptio estis dividita en nom-ojn (el la greka vorto nomos - regiono; en la antikva egipta lingvo ili estis nomataj sepat). La dividon en nomojn ni povas spuri reen ĝis la antaŭdinastia periodo (antaŭ la jaro 3100 a. K.), kiam la nomoj estis origine aŭtonomaj urbaj ŝtatoj. La nomoj restis la samaj dum pli ol tri miljaroj. Kiel la regionoj de la unuopaj nomoj tiel ilia vico de numerado restis rimarkinde stabilaj. En la sistemo, kiu eltenis dum plimulto de la historio de la faraona Egiptio, la lando estis dividita en 42 nomojn: Malsupra Egiptio ensumigis 20 nomojn, dume Supra Egiptio estis dividita en 22.
Ĉiu nomo estis gvidata de nomarko, regiona administranto, kiu estis frunte de regiona oficejo. La funkcio de nomarko estis en fruaj komencoj de la centraligita Egiptio funkcio donata fare de faraono, tamen ilia potenco kreskis kiam ili akiris heredecon de sia oficejo. Fine ili akiris tian potencon, ke ili kaŭzis falon de Malnova imperio kaj komencon de la unua intertempa periodo, en kiu la reĝo havis preskaŭ nenian potencon kaj la lando estis fakte diserigita en malgrandajn ŝtatetojn. Eĉ kiam la nomarkoj konservis la heredecon de sia oficejo post renovigo de la centra potenco, la faraono havis senĉese eblecon revoki la nuntempan nomarkon, aŭ eĉ senigi la tutan familion de tiu ĉi privilegio kaj nomi tute novan nomarkon.
La registaro de antikva Egiptio montris al siaj homoj kelke da diferencaj impostoj. Ĉar dum tiu ĉi tempa periodo estis en Egiptio nenia konata formo de valuto, la impostoj estis pagataj "en naturalioj" (per produktoj aŭ per laboro). Veziro (en la antikva egipta lingvo: tjaty) kontrolis la impostsistemon de ŝtataj oficejoj. La oficejoj devis ĉiutage informi pri kvanto de alireblaj rezervoj kaj kiom estis atendata en estontecon. La impostoj estis pagataj depende de metio de la persono. La proprumantoj de grundo pagis la impostojn en grajno kaj alia produkto kulturita sur iliaj parceloj. Ĉasistoj kaj fiŝkaptistoj pagis la impostojn en ĉasaĵoj el la riveroj, marĉoj kaj dezerto. Unu persono el ĉiu hejmo devis pagi laboron aŭ laborimposton per tio, ke ĝi laboris ĉiujare kelke da semajoj en publikaj laboroj, kiel fosado de kanaloj aŭ minado. Sed pli riĉa nobelaro povis lui malpli riĉan homon, por ke tiu plenumu lian laborimposton.
Religio
La antikvaj egiptoj konfesis politeisman religion, do religion enhavanta multe da diaroj. Tiu ĉi religio ekzistis en multaj aspektoj, kiuj komune kunekzistis en la sama tempo en diversaj lokoj de la lando. Sed malgraŭ tio plimulto de Panteono estis komuna por la tuta Egiptio, eĉ kiam roloj de kelkaj dioj/diinoj povis en la funkciado de la mondo, depende al la regiono, pli-malpli diferenciĝi. Ekzistis kelke da diferencaj mitoj pri la estiĝo de la mondo, kie frunte de ĉiu el ili staris alia diaro.
Sed malgraŭ tio pluraj aspektoj de tiu ĉi religio (eĉ spite al ties variableco) estis komunaj por la tuta Egiptio kaj tial ni parolas senĉese pri la egiptia religio, malgraŭe ke samtempe (depende de la loko) ekzistis apud si ties diversaj analogioj.
Signifan rolon en egiptia mitologio rolis postmorta vivo. Signifaj personoj (faraonoj, pastroj, altaj oficistoj) estis mumiigitaj kaj metitaj en kriptojn, komune kun granda riĉeco (ekzemple trezoro de Tutanĥamon). Pri tio, ĉu la konkreta persono iros en Regnon de mortintoj, decidis la t.n. juĝo de Oziriso. En la mala kazo la spiriton aŭ la koron (dependas de versio de la mito) englutis Amemait (=granda vorulo), la demono kun kapo de krokodilo, korpo de leono kaj pugo de hipopotamo. Kio por la menciito signifis definitivan morton kaj nenian postmortan vivon.
Plua afero, kiu tre influis la vivon de la egiptoj kaj kiu estis parto de la religio, estas maat. Tiu ĉi nocio estis unu el la bazaj ŝtonoj (ne nur) de religia pensado de la antikvaj egiptoj - ties konservado devis certigi stabilecon de la mondo kaj ties regulan funkciadon. Pri ties funkciado parolas ankaŭ fakto, ke eĉ la faraono, kiu estis en certa senco mem komprenata kiel dia (do el la reguloj de la homa mondo elprenita) estaĵo, estis subigita al tiu ĉi principo kaj lia ĉefa tasko estis porti respondecon pri respektado de maat. En la antikva-egiptia religio tiun ĉi proincipon prezentis diino Maat, kiu estis diino de vero kaj enkorpigo de la ordeno.
La vorto maat mem estas por sia komplekseco nur tre komplike tradukebla kaj ĝi kunigas en si nociojn kiel "vero", "harmonio" kaj "stabileco" aŭ simple "regula konduto". Ĝi reprezentas ĉion ĉi, kio estas ĝusta kaj necesa por regula irado de la aferoj. Tio estas univerzala neŝanĝiĝema kosma ordeno ensumiganta la mondon de homoj kaj la mondon de dioj kaj iliajn reciprokan ne nur unuiĝon, sed ankaŭ dependon. Per la esprimo maat en la mondo de dioj estas precipe mitoj kaj legendoj, en la mondo homa tio estas sociaj reguloj kaj persona homa moralo. Sekve de tio en la egiptia koncepto la respektado de la moralaj reguloj en unun kunfluiĝis kun subtenado kaj konservado de la kosma ordeno, ilia nekonservado male povis gvidi al ties rompo. Pro detruiĝo de maat okazus pereo de la mondo kaj venko de ĥaoso (egipte isfet).
La religio mem trapasis dum la miloj da jaroj de sia ekzistado ankaŭ tra certa evoluo. Dum regado de reĝoj de la kvara dinastio venis en la ŝtatan religion (tiu aspekto de la religio konfesata de la reĝa kortego) sur la plej altan postenon la suna dio Reo. En la sama aspekto fariĝis parto de la reĝa titolaro frazo "sa-Ré", filo de Reo. Kiam pli poste (fine de la dua intertempa periodo) okazis renovigo de la unuiĝinta egiptia ŝtato kaj ellandigo de hiksonaj regantoj, oni diris, ke la faraono kaj liaj armeo kapablis tion, ĉar ili estis ŝirmataj de veseta dio Amono, kiu en Nova imperio venis sur supron de ŝtat panteono. Sed ĉar ĉi tie estis konkurenco en la aspekto de dio Reo, fine okazis en tiu ĉi koncepto ilia unuiĝo: Amono-Reo. Sed la devenaj aspektoj de la dioj mem ne pereis kaj Amono-Reo, skribata ankaŭ kiel Amonra, fariĝis nova diaro.
En la tria intertempa periodo, en malfrua periodo kaj ĉefe poste en ptolemea periodo Egiptio estis sub forta greka influo (la t.n. helenigo), kiu projekciis sin ankaŭ en la religion. Dum ptolemaioj en la egipta panteono aperas dio Serapis, kiel edzo de Izisa, kio estas diaro kuniganta en si aspektojn de greka dio Zeŭso kaj egiptia Oziriso. Sed la helena influo al la kulturo kaj la religio estis la plej forta en Aleksandrio kaj ju pli sude en Egiptio, des pli en malpli granda mezuro la helenigo montriĝis.
Skribsistemo
La egiptoj uzis hieroglifojn, sed tiun ĉi skribsistemon priregis sole kleraj personoj - pastroj kaj skribistoj. La hieroglifan skribsistemon solvis en la 18-a kaj la 19-a jarcentoŝanĝo Jean-François Champollion, danke al trovo de Rozeta ŝtono. Ili skribis sole sur papiruso, ĉar tiam ili ankoraŭ ne konis paperon. Hieroglifoj estis skribataj de maldektre dekstren, dekstre maldekstren aŭ desupre suben. La orientado de la teksto estis difinebla laŭ la orientado de certaj signoj.
La hieroglifa skribsistemo ne estas skribsistemo bilda, eĉ kiam ĝi sendube estiĝis el ĝi. Ĝenerale la signoj de tiu ĉi skribsistemo eblas dividiĝi en tri bazajn grupojn:
Ideogramoj
Tiuj ĉi signoj retenis al si sian devenaj aspekton, do unu signo egalas al unu vorto. Tio estas ligilo al radikoj de tiu ĉi skribsistemo, kiu aperis dum la tuta tempo de ties ekzistado kaj neniam ili malaperis.
Fonogramoj
estas signoj, kiuj jam havas fonetikan valoron kaj ili prezentas aŭ vokalon aŭ grupon de vokaloj. Tiuj ĉi signoj eblas plu dividi al unusilabaj (unu vokalo aŭ silabo), dusilabaj kaj ekzistas eĉ trisilabaj.
Determinativoj
Tiu ĉi lasta signaro estas proporcie specifa. Tiuj ĉi signoj malgraŭe ke havis nenian fonetikan valoron, malgraŭ tio ili povis influi eĉ prononcadon. Sed la determinativoj estas nek interpunkcio nek diakritiko kaj en nia skribsistemo ekzistas por ili nenia ekvivalento. Tiuj ĉi signoj plenumis pliprecizigan funkcion por kazo, ke du vortoj estis skribataj per la sama maniero. La determinativo, kiel la lasta signo de la vorto, poste pliprecizigis ties signifon.
Kelkokaze ĝi povis influi ankaŭ prononcadon. La egipta lingvo nome, kiel plimulto de lingvoj el tiu regiono, en sia skriba aspekto kaptis sole konsonantojn. La vokaloj estis kaptitaj sole malofte kaj plimulto el ili havis eĉ ne sian skriban ekvivalenton, do la determinativo povis danke al tiu ĉi eco de la hieroglifa skribsistemo influi ankaŭ la prononcadon.
Sed la limoj de unuopaj grupoj estas neniel precize limigitaj kaj unu signo plurfoje povis en diversaj situacioj servi kiel fonogramo kaj alifoje denove kiel ideogramo.
Nomoj de Egiptio
En la pasinteco ŝtatoj aŭ teritorioj, sur kiu la ŝtatoj troviĝadis, havadis iom diferencajn nomojn, ol kiuj ili havas hodiaŭ. Kaj ju pli malproksima la pasinteco, des pli abisma ŝajnas esti la diferenco inter la nuntempa kaj tiama nomo de la donita teritorio. Ankaŭ Egiptio ne estas en tio escepto.
La vorto Egiptio havas siajn radikojn en la egipta, sed devene tio havis kun la nomo de tiu ĉi lando nenion komunan. Devene nome temis pri pri la markigo templa komplekso de Ptah en urbo Menofer (greke Μεμφις, Memfis - Memfiso), kiu estis nomata "Palaco de Ptah Ka", kio en la egipta oni diros "hat ka ptah". Sed el tiu ĉi nomo dum la jarcentoj fariĝis per iompostioma evoluo de mallongigado, kiu povis prononci proksimume "hykupta" kaj en tiu ĉi aspekto de tiu ĉi nomo renkontiĝis grekoj.
Tiuj tute akomodiĝis al sia lingvo kaj komencis uzi ĝin por marki la tutan landon kaj eĉ ili havis al tio ankaŭ miton, en kiu tiu nomo estas propre la nomo de la unua egiptia reĝo, laŭ kiu nomiĝas la tuta lando. Tiu ĉi fare de grekoj misprononcita nomo sonis AIΓYΠTOΣ (Aigyptos). Kiam kun tiu ĉi nomo por Egiptio renkontiĝis romianoj, ili transprenis ĝin kaj akomodis ĝin denove al sia lingvo kaj tiel estiĝis ÆGYPTVS (Égyptus), el kio estas poste derivita la hodiaŭa nomo.
Ekonomio
La ĝardenoj de la antikva Egiptio verŝajne estiĝis komence kiel simplaj fruktoĝardenoj kaj legomĝardenoj, irigaciitaj per akvo de la Nilo. Iom post iom kiam la lando iĝis pli riĉa, ili evoluis al plezurĝardenoj kun floroj, lagetoj kaj valoj de fruktarboj kaj ombroarboj. Temploj, palacoj kaj privataj loĝejoj havis siajn proprajn ĝardenojn kaj modeloj de ĝardenoj foje estis metitaj en tombojn tiel iliaj posedantoj povis ĝui ilin en sia postvivo.
Antikva Egiptio en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montris al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko dekomence el Egiptujo:
Saint-Sauveur - Châteauneuf (stacidomo)
Saint-Sauveur - Châteauneuf estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Sauveur-Marville, apud Châteauneuf-en-Thymerais, en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Chartres - Dreux (409000).
Lucjan Żeligowski
Lucjan ŻELIGOWSKI (17-an de oktobro 1865 en Njazviŝ, Belarusio, 9-an de julio 1947 en Londono) estis pola generalo, partorpenanto de la unua, dua mondmilitoj, pola-bolŝevika milito. Li estas konata kiel ŝtatestro de la efemera Respubliko de Centra Litovio.
Vivo
Post la sukcesa oficira lernejo, Żeligowski eksoldatis en 1885 en al rusa armeo kaj servis en la rusa-japana milito de 1904/05.
Post la februara revolucio de 1917, li agadis ĉefe je konstruo de pola armeo en Rusio. Poste li batalis kontraŭ la bolŝevikoj kun Denikin. En oktobro de 1918, li estis nomumita ĉefkomandanto pri ĉiu en Rusio batalantaj poloj. Post malvenko de Denikin kaj eko de la pola-boolŝevika milito, li retirirĝis al Besarabio. Tie li partoprenis en defendo de la rumanaj limoj. En aprilo de 1919, lia divizio retiriĝis al Pollando kie iĝis paro de la pola armeo.
Kiel persona amiko de Józef Piłsudski, Żeligowski baldaŭ iĝis generalo.
En Litovio
En oktobro de 1920, Żeligowski okupis la 12-an de oktobro 1920 la urbon Vilno en Litovio. Sekvatage proklamis li la sendependan Respublikon de Centra Litovio kun ĉefurbo de Vilno. Li agadis kiel militara diktatoro, sed transdonis la potencon al elektita parlamento, kiu decidis tuj aliĝi al Pollando.
1921-1947
En tiu periodo, li oficiris en la pola armeo, iĝis tristela generalo, ekde  ministro pri defendo (1925-26).
Li publikigis siajn memoraĵojn pri la pola-bolŝevika milito (Wojna w roku 1920. Wspomnienia i rozważania aperis en 1930), konstibuis per artikoloj al polaj gazetoj. Inter 1935 kaj 1939, li estis parlamentano.
Saint-Égrève
Saint-Égrève estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Égrévois.
Katiu
Katiu, aŭ Taungataki, estas atolo en la centra Tuamotua arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 23,5 km okcidente de la plej okcidenta punkto de Makemo.
Katiu preskaŭ havas ovalan formon. Ĝi longas 27 km kaj maksimume larĝas 12,5 km. Ĝia totala areo inkluzive la laguno estas 232,5 km2 kaj ter-areo de proksimume 10 km2. Estas multaj mallarĝaj insuloj je la nordorienta flanko de ĝia longa rifo kun totala land-areo de proksimume 3 km2. Ĝia laguno estas konektita kun la oceano.
Katiu havis 250 loĝantojn en 2014. La ĉefokupoj estas fiŝkaptado, kopro-rikoltado kaj perlo-kultivado. La plej grava vilaĝo nomiĝas Toini; ĝi situas sur unu el la longaj insuloj de la nordorienta rifo.
Historio
La unua registrita eŭropano kiu venis al Katiu estis la rusa oceanesploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820 sur la ŝipoj Vostok kaj Mirni. Li nomis la atolon "Osten-Saken" aŭ "Saken".
Estas regiona flughaveno sur Katiu kiu inaŭguriĝis en 2001.
Teodoro Kereszthegyi
Teodoro KERESZTHEGYI (KERESZTHEGYI Tivadar) estis hungara esperantisto, kiu naskiĝis en 1932, en Budapeŝto, mortis la 11-an de novembro 2006.
Li havis E-ekzamenon de HEA je grado C (supera) kiel arttradukanto kaj pedagogo; li estis  dumviva membro de HEA. individua membro de UEA, membro de la Budapeŝta Medicina Esperanto-Fakgrupo, Amika Societo de Kolomano Kalocsay, ILEI; li estis internacia komitatano de Mondpaca Esperantista Movado (MEM); dum pluraj jaroj li estis  prezidanto de la Hungaria MEM-sekcio. Li estis honora membro de HEA, de la Esperanto-Asocio de Kecskemét kaj ĝia regiono, de la Superintensa Esperanto-instrua Asocio | Fiŝklubo en Hungario. Oni distingis lin per MEM-insigno dufoje. Li instruadis, orgnizis klubkunvenojn, prelegadis, estis redaktoro-eldonanto de la Hungaria MEM-Informilo, kontribuanto de VIDLING (ideografia lingvo), kies iniciatinto estas prof. Emeriko Mirko Marcetta; Kereszthegyi estis kontribuanto kaj redaktanto de la Turista Kantaro, Turista Kantaro 2, Triopa Kantaro, Kvara Kantaro. La serio estas unika pro sia amplekso.
Tommaso Manzon
Tommaso Manzon - naskiĝis en 1991 - estas itala esperantisto. Li laŭ la stato de 2012 estas studento kaj aktivas en IEJ, la landa sekcio de TEJO en Italio, kie li laŭ propra informo estas respondeculo pri komiksoj. En la oficperiodo 2011 ĝis 2013 li nome de tiu nacia asocio elektiĝis kiel membro de la komitato de TEJO.
Teodoro Kereszthegyi
Revuo Esperanto nekrologis pri li en eldono 1199 (jaruaro 2007).
Füchtorf
Füchtorf estas loĝloko de la urbo Sassenberg, distrikto Warendorf, en Münsterland. (Nordrejn-Vestfalio)
Geografio
Füchtorf situas en la norda parto de la Münsterland.
Sarsina
Sarsina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. En 2005 la komunumo havis 6090 loĝantojn. La teritorio apartenas al la montara komunumaro Appennino Cesenate (itale Comunità montana dell'Appennino Cesenate).
Füchtorf
Geografio
Pli grandaj urboj en la areo estas:
Kofro
Kofro estas fortika ŝlosebla kesto el ligno, metalo aŭ alia simila materialo, kun malfermebla kovrilo, destinita enteni vestojn kaj aliajn aĵojn, uzebla kiel meblo kaj/aŭ vojaĝa pakumo. Ĝia interna spaco povas esti dividita en fakojn.
Laŭ Francisko Azorín kofro estas Meblo ŝlosebla k. transportebla el ligno aŭ ledo por enteni vestojn k. aliaĵojn. Li indikas etimologion el la latina cophinus (kesto). Kaj li aldonas la terminojn vojaĝkofro, mankofro, fabrikokofro kaj kofreto.
Historio
Iuj kofroj estis specife meblaj, aliaj estis precipe vojaĝaj, sed multaj povis plenumi ambaŭ funkciojn.
La meblaj kofroj
Kofro estas unu el la plej antikvaj formoj de meblo. Antikve oni uzis kofrojn por teni multekostajn vestaĵojn, armilojn, nutraĵojn kaj diversajn altvalorajn objektojn. Mezepoke kofro estis universala meblo, kiu povis funkcii kiel seĝo, tablo, lito — kaj evidente, ankaŭ ĉeffunkcie, kiel tenejo de diversaj aĵoj, do prototipo de ŝranko.
Dum kaj post Renesanco en Eŭropo la meblajn kofrojn iom post iom forpuŝis pli oportunaj mebloj: komodo, ŝranko, kredenco ktp.
En aventuraj romanoj, fabeloj, kaj ludoj ofte rolas "trezorkofro" kiel centra punkto de la intrigo.
La vojaĝaj kofroj
Ankaŭ ja vojaĝaj kofroj ekzistis dum jarmiloj, eĉ pli longe ol la specife meblaj. Tamen meze de la 19-a jarcento la vojaĝaj kofroj komencis cedi sian lokon al la valizoj, malpli multekostaj kaj pli malpezaj.
Forpuŝite de la valizoj, iuj vojaĝaj kofroj dum kelka tempo restis en uzo kiel hejma pakumo, do esence kiel meblo. Al tiu speco apartenas plimulto da vilaĝanaj kofroj, kiujn oni trovas en etnografiaj muzeoj.
Apartan specon de pakaĵujo, uzatan sur velocipedoj aŭ motorcikloj, iuj plu nomas kofro.
Kofro en la nacilingvoj kaj Esperanto
Diversaj lingvoj malsame adaptiĝis al la arkaikiĝoj de la antikvaj kofroj. Iuj lingvoj, kiel ekzemple la germana, transportis la malnovan vorton (Koffer) sur la valizojn; aliaj, kiel ekzemple la angla, ekuzis por la valizoj specifan vorton (suitcase), lasante al la malnovaj (chest, coffer) la malnovan signifon. Tiu gepatralingva diferenco manifestiĝas en la regiona vortuzo de la esperantistoj.
Tiun malkoheron spegulas jam la nacilingvaj tradukoj per kiun la Unua oficiala aldono registris la vorton en la jaro 1909-a:
La franca traduko donas du signifojn, la meblan kaj la vojaĝan; la germana sinonimiĝis kun valizo, dum la rusa kaj la angla rilatas al fenomeno arkaikiĝinta (kiel estis en la uzo de Zamenhofo).
Male ol la malnovaj lingvoj, Esperanto naskiĝis jam en la «valiza» epoko. Tial por Esperanto valizo estas pli kerna, fundamenta vorto. La vorton kofro Zamenhofo bezonis por priskribi la objektojn el la «antaŭvaliza» epoko (en la traduko de la Fabeloj de Andersen).
András Kazári
András Kazári [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kazári András estas hungara aktoro.
Kazári András naskiĝis la en Celldömölk.
Biografio
Kazári András jam dum la bazlernejaj jaroj aliĝis al teatra trupo. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2011, baldaŭ li akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2019. Liaj plej gravaj instruistoj estis Károly Eperjes kaj Béla Spindler. Li komencis sian aktoran karieron en Nova Teatro (Budapeŝto), sed li ludis ankaŭ en aliaj teatroj.
Valmikio
Valmikio estas aŭtoro de la hinduisma eposo Ramajano (ĉ. la 3-a aŭ 2-a jarcento a.K.). Li mem estas la temo de multaj legendoj.
Valmikio kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Jen lia apero: Alian astran korpon li nun ekvidas aperi
samtempe inter nuboj, je homfiguro similan,
brilantan silueton, en longa blanka tuniko.
ĉar dum la propra bluas, l'alia flave helecas.
Ĝi estas Valmikio, la mondefama poeto
kantonta pri la gloroj de l'princo Rama, heroo
de l'hindoj, kiu luktos kontraŭ demonoj uzurpaj
kaj ankaŭ kontraŭ si mem, por elmeriti la amon
de la edzino kara kaj de la propra popolo.
Inspire li rakontos pri l'universa naturo,
pri bestoj kaj simioj helpontaj homon amike
dum batalado kontraŭ ribelaj fortoj oponaj.
Motiș (Cehu Silvaniei)
Motiș [motiŝ] (hungare: Mutos) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 627 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 797 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1387. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Cehu Silvaniei.
Okcidente de Motiș estas tridistrikta punkto inter distrikto Sălaj, distrikto Maramureș kaj distrikto Satu Mare.
1412 Lagrula
1412 Lagrula estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi ricevis, en lia honoro, la familinomon de la franca astronomo Joanny-Philippe Lagrula.
Hahn am See
Hahn am See estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Zoot Sims
John Haley "Zoot" SIMS (naskiĝis la 29-a de oktobro, 1925, en Inglewood, Kalifornio, mortis la 23-a de marto, 1985, en Nov-Jorko) estas usona ĵaza muzikisto.
La familio de Zoot estis vodevilaj ludantoj. Zoot lernis ludi ambaŭ tamburojn kaj klarneton ĉe frua aĝo.
SIMS disvolviĝis en inventadan tenoran saksofonan ludanton kaj ludis kun nombro de bone konataj bandoj la tutan de lia kariero, inkluzivas Benny Goodman, Artie Shaw, Woody Herman, kaj Buddy Rich. SIMS frekvente gvidis liajn proprajn grupojn kaj frekvente vojaĝis kun amikoj Al Cohn kaj Gerry Mulligan.
Stacio Fukuyama
Stacio Fukuyama (japane: 福山駅 [Fukujama-eki], angle: Fukuyama Station) estas fervoja stacio en Fukujama, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 3 liniojn de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa), Linio Fukuen, Ŝinkanseno Sanyō.
Imre Péchy
Imre Péchy [pEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péchy Imre estis hungara politikisto, juristo, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1830). Lia nobela antaŭnomo estis pécsújfalui.
Imre Péchy naskiĝis la  1753 en Álmosd. Li mortis la 1841 en Pest (urbo).
Biografio
Imre Péchy frekventis universitatojn en urbo Pest kaj Göttingen. En 1787 li estis nomita vicdepartementestro de Bihar, tial li aŭtomate estis deputito en la parlamento. Li iĝis vicpalatino en 1813, ĉefjuĝisto en 1824. Li estis ankaŭ funkciulo en la kalvinana eklezio. En ĉeflernejo de Debrecen li enkondukis la hungaran lingvon. Li ricevis premion en 1835.
Kristiansund
Kristiansund estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Fine de en la komunumo vivis. La norvega aŭtovojo 64, nomata Atlanterhavsveien, ligas ĝin al la departamenta ĉefurbo Molde.
Châteauneuf-en-Thymerais
Châteauneuf-en-Thymerais estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Castelneuviens.
Centra Azio
eta|300px|Divido de Azio laŭ [[Unuiĝintaj Nacioj|UN:
]] Centra Azio aŭ Mez-Azio estas interna parto de Azio, kiu inkluzivas teritoriojn de iamaj sovetaj respublikoj: Uzbekio, Kirgizio, Taĝikio kaj Turkmenio. Al Centra Azio ofte apartenas ankaŭ sudaj partoj de Kazaĥio, sude de Aralo-Irtiŝa akvodivida linio. Granda parto de la teritorio estas okupita de dezertoj Karakumo kaj Kizilkumo, ĉirkaŭita sude kaj oriente per altaj montaroj: Kopetdago, Pamiro kaj Alajo. Tra la Centra Azio fluas riveroj Amudarjo kaj Sirdarjo. Ĉi tie troviĝas Arala Maro (fakte lago!) kaj lago Balĥaŝo. Pli norde plataĵoj kaj ebenaĵoj formas du altzonojn: unuan, kun alteco 500-1500 m - Gobio, Alaŝano, Ordos, Ĝungara kaj Tarima ebenaĵoj; kaj la duan, kun alteco 4000-4500 m - Tibeta montaro, dividitaj per altaj montoĉenoj de Tjan-Ŝano, Kunluno, Nan-Ŝano, Karakorumo ka. Klimato estas kontinenta, kun sedimentoj en ebenaĵo 50-200 mm jare kaj en montoj - 500-1000 mm. Plejofte la teritorioj estas okupitaj de dezertoj, stepoj kaj duondezertoj.
Historio de Centra Azio
La historio de Centra Azio estis determinita unuavice de la areaj klimato kaj geografio. La sekeco de la regiono igis agrikulturon malfacila kaj la distanco de la maro eksterigis ĝin el multe da komerco. Tiel, malmultaj gravaj urboj evoluis en la regiono. Nomadaj ĉevalaj loĝantaroj de la stepo superregis la areon dum jarmiloj.
Rilatoj inter la stepaj nomadoj kaj la nenomadaj homoj en kaj ĉirkaŭ Centra Azio estis markitaj de konfliktoj. La nomada vivmaniero estis bona por militfarado, kaj la stepaj ĉeval-rajdantoj fariĝis kelkaj de la milite plej potencaj homoj en la mondo, pro la ruinigantaj teknikoj kaj pro la talento de iliaj surĉevalaj arkistoj. De tempo al tempo, tribaj gvidantoj aŭ ŝanĝiĝantaj kondiĉoj organizigis plurajn tribojn je po unu militistaro, kiu tiam ofte lanĉis kampanjojn de konkero, precipe de pli 'civilizitaj' areoj. Kelkaj de tiaj tribaj koalicioj inkluzivis la Hunan invadon al Eŭropo, diversajn Tjurkajn migradojn en Transoksianon, la atakojn de Wu Hu al Ĉinujo kaj, plej konate, la Mongolan konkeron de granda parto de Eŭrazio.
La superregado de la nomadoj finis en la 16-a jarcento kiam pafiloj permesis al malnomadaj homoj akiri kontrolon de la regiono. La Rusa Imperio, la Qing-Dinastio de Ĉinujo kaj aliaj potencoj vastiĝis en la areon kaj kaptis la ĉiomon da Centra Azio je la fino de la 19-a jarcento. Post la Rusa Revolucio de 1917, Sovetunio inkluzivis plejparton de Centra Azio; nur Mongolujo kaj Afganujo restis oficiale sendependaj, kvankam Mongolujo ekzistis kiel sovetunia satelita ŝtato kaj sovetuniaj trupoj invadis Afganujon en la fino de la 20-a jarcento. La sovetuniaj areoj de Centra Azio vidis multe da industriiĝo kaj konstruon de infrastrukturo, sed ankaŭ la malestigon de lokaj kulturoj kaj daŭranta heredaĵo de etnaj konfliktoj kaj ekologiaj problemoj.
Per la disfalo de Sovetunio en 1991, kvin Centraziaj landoj akiris sendependecon — Kazaĥujo, Uzbekujo, Turkmenujo, Kirgizujo kaj Taĝikujo. En ĉiuj de la novaj ŝtatoj, eksaj komunismaj oficialuloj retenis potencon kiel lokaj fortuloj.
Vidu ankaŭ
Silka Vojo
Organizaĵo por Ekonomia Kunlaborado
Emin-vala stepo
Eŭrazia Stepo
Historio de Centra Azio