cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torrijos
Historio
Tra Torrijos pasis multnombraj monarkoj kaj gravuloj de la nobelaro, pro tio ke la strategia situacio inter Ávila kaj Toledo al ĝi faris paŝon deviga. Meritas elstarigi la ĉeeston de Alfonso la 11-a, de lia filo Petro la 1-a, kiu okazigis festojn en ĉi tiu loko pro la naskiĝo de sia filino. Ĉii tie pasis sezonojn lia kromedzino Maria de Padilla, kun kiu li havis sian filinon Beatriz. Ŝajne la palacon, kiun li konstruigis, li donacis al Maria, kiu pasis poste al ŝiaj posteuloj. Ĝi ankaŭ konis la ĉeeston de Johano la 2-a, de Henriko la 4-a kaj de Izabela la Katolika. Post ĉi tiuj okazaĵoj Torrijos akiras grandan protagonismon, ĉar en tempoj de la Katolikaj Gereĝoj, la ĉefa kontisto de la reĝlando, Gutierre de Cárdenas, aĉetis al la katedralanaro de Toledo ĉi tiun urbon, enoficigante ĝin tuj al titoleco de vilaĝo en la jaro 1482, starigante pilorion, kiu malaperis komence de la 19a jarcento, kiel konsekvenco de la ordonoj de la Konstitucio de Cádiz.
Moderna historio
Estas ĝiaj jaroj de prestiĝo la finoj de la 15a jarcento kaj komencoj de la 16a, ĉar estis tiam kiam oni realigis la grandajn arkitekturajn verkojn, iuj jam malaperigitaj. Oni konstruis La Colegiata, la Palacon de la Senjoroj de Maqueda (malaperigita), la Hospitalo de la Konsolo aŭ Hospitalo de Ekstere (malaperigita), la Muregon (malaperigita), la Palacon de Petro la 1-a (rekonstruita) kaj la Hospitalon de la Sankta Triunuo (nur restas la kapelo kaj la klostro). Kiam malaperis la senjoroj de Maqueda, la vivo torrijeña trapasis jarojn de dekadenco, ĉar la serio de monarkoj kiuj reĝis en Hispanio bezonis grandajn kvantojn de mono por elteni la serion de luktoj kontraŭ dievrsaj eŭropaj landoj.
Post la malkovro de Ameriko estis multnombraj torrijeños kiuj elmigris tien. La elpelo de la baptitaj maŭroj estis tre negativa por socio torrijeña, pro tio ke estis ili fundamente kiuj laboris la kamparon kaj dediĉis sin al la konstruo.
La aktiveco de la modernaj jarcentoj dekadencis laŭ la sama maniero de la resto de la lando, pasante tra jaroj de vera neceso. Dum la 16a, 17a, 18a, kaj komencoj de la 19a jarcentoj Torrijos pasis al situacio de pasiveco regata de ekonomia malaltigo, je la sama tempo de karakteriza senaktiveco kaj ĝenerala dekadenco.
Nuntempa epoko
La alveno de la 19a jarcento havas du malsamajn cirkonstancojn: unuflanke la eniro en la Iberia Duoninsulo de la napoleonaj fortoj, kiu rabas multnombrajn artverkojn: ili detruas multnombrajn konstruaĵojn de granda valoro, kiel la monaĥejo franciskano de Sankta Maria de Jesuo de Torrijos, arta juvelo, verko de Johano Guas.
Ĝi aliflanke iniciatas en ĉi tiu loĝantaro reakiron de la ekonomia kaj dungista aktiveco, pro novaj alfluoj de entreprenistoj el diversaj hispanaj regionoj, speciale de Eŭskio, kiuj detektas eblojn en Torrijos. Oni konstruas la fervojon, kiu proponas multajn pliajn eblojn ĉiatipajn por levi la financan aktivecon. Malaperas ankaŭ la senjorlando de la dukoj de Maqueda kiel konsekvenco de la aprobo de la Konstitucio de 1812, kaj ĉi tiuj sinjoroj perdas sian fakultaton enoficigi la urbajn postenojn. Ankaŭ tiam la murego malaperis tiel kiel la pilorio, simbolo de urba libereco, kiel konsekvenco de absolute absurda politiko adoptita en la Parlamento de Cádiz.
Jam forpelitaj la francoj, ne finas la militoj, ĉar aperis la nomitaj Karlismaj Militoj, en kiuj elstaras la Pastro de Alcabón, Lucio Dueñas, gerilano de Torrijos, kiu luktis kuraĝe en defendo de la religio. La Desamortización estis alia okazaĵo kiu alportis iujn novecojn al la socio torrijeña, ĉar personoj de granda graveco en la estonteco ekposedis enormajn proprietojn de la regiono. Oni detektis la unuajn alvenojn de ciganoj kiu konstituos etnan grupon kiuj pluos ĝis nuntempaj tagoj.
Finita la milito, Torrijos trapasis malfacilajn jarojn. Sed iom post iom oni rimarkas renaskiĝon de la ekonomia aktiveco. La jaroj 50-aj, 60-aj kaj 70-aj levas la ekonomian nivelon, kaj tiun kulturan. La aktiveco renaskiĝis.
3078 Horrocks
3078 Horrocks estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Torrijos
Nuntempo
Sed estos ekde la 1980-aj jaroj kiam oni vidas ke la antaŭeniro estas nebremsebla. Oni kreis multnombrajn entreprenojn de ĉiu tipo; la konstruado iniciatis sian naskiĝon nehalteblan. Oni kreis la mezlernejon, la novan juĝejon, la stratoj asfaltiĝis, la placoj pliboniĝis. La konstruaĵoj komencas plialtiĝi; oni desegnis novajn urbanizadojn per kio Torrijos plilarĝigis. Oni fondis novajn sportajn teamojn; oni konstruis la futbalstadionon; novajn konstruaĵojn por kino oni konstruis.
En la jaro 1979 okazas la unuaj urbaj elektoj, anstataŭante unu la aliajn diversaj urbaj grupoj, UCD, AP kaj PSOE, kun ties urbestroj Santiago Longobardo (1979-83), Miguel Ángel Ruiz-Ayúcar (1983-1999), Mercedes Giner (1999-2007) kaj Juan José Gómez-Hidalgo (2007). Nuntempe Torrijos estas tre moderna urbo, kun ĉiaj facilecoj por povi funkcii kiel ĉefurbo de la komarko, ĉar multnombras la centroj de instruado, sportaj, kulturaj, biblioteko, centroj junularaj, de la virinoj, kulturaj asocioj, bando de muziko, grupoj de danco, Lernejo de Muziko ktp. Oni realigas multnombrajn kulturajn aktivecojn, speciale fare de la asocioj La Fuentecilla, Amikoj de la Colegiata, Juan Guas, Akademio de Historio kaj Arto. Oni eldonas librojn de historio, arto, poezio, tiel kiel kulturajn revuojn, de historio kaj poezio ktp.
3078 Horrocks
Nomo
Ĝia nomo honoras la anglan astronomon Jeremiah Horrocks (1619? – 1641), fama por esti antauvidinta la pasadon de Venuso de 1639.
Torrijos
Demografio
La loĝantaro de Torrijos suferis diversajn fluktuojn. La unuaj datumoj kiujn oni konas pri ĝi devenas de la jaro 1500, kiam havis Torrijos ĉirkaŭ 610 najbarojn kio signifas proksimume loĝantaron de 3.000 loĝantoj, cifero vere grava por loĝantaro de tiu epoko. Oni poste detektas gravajn malpliiĝojn, speciale dum la 17a jarcento, kiam okazis grava malpliiĝo, atingante nombron de nuriom pli da 1600 loĝantoj. La datumoj ĝis alveno al la 20a jarcento estas la sekvaj:
En la jaro 2008 la loĝantaro indikita de la INE (Nacia Instituto pir Statistiko) atingas la nombron de 12.674 loĝantoj, kvankam la akceptita de la Urbodomo, konfirmita per intervenoj en sano, eduko, ktp., atingas la proksimuman numeron de 13.200 personoj, pro tio ke, inter aliaj kialoj, la enmigrado pliigis la loĝantaron laŭ konsiderinda maniero. La loĝantaro de Torrijos venas de malsamaj naskiĝlokoj. En konsento kun ĉi tiu kriterio la naskitaj en Torrijos atingas la 24%; la naskitaj en aliaj lokoj de la provinco alvenas al la 47%; la naskitaj en alia provinco nur alvenas al la 1,2%, dum la naskitaj en alia aŭtonoma komunumo atingas la 19,2%. Atentigas la alta proporcio de la naskitaj eksterlande, ĉar ili atingas la gravan nombron de la 9%. La naskitaj en "aliaj loĝantaroj de la provinco" estas tiel alta pro tio ke la naskiĝoj produktataj okazas preskaŭ totale en Toledo ĉefurbo. Sed de antaŭ malmulte oni markas kiel naskiĝintaj en Torrijos tiuj kies deveno estas ĉi tiu loko.
Preĝejo Colegiata de Torrijos
Ekkonstruita en 1509 kaj finita en 1518. Konstruigita fare de Teresa Enríquez por sidejo de la gildo de la Sankta Sakramento. Estas konstruaĵo de transiro inter la gotika kaj la Renesanca arkitekturoj.
Palaco de Don Pedro de Castilla
Konstruigita de tiu kastilia monarko, kiu donacis ĝin al sia kromedzino María de Padilla, sed post ties morto ĝi pasis al ties familio. La aktuala palaco estis konstruita certe de Antón Egas. Gutierre de Cárdenas donacis ĝin al sia filo, sed post ties morto, iĝis sidejo de monaĥinoj koncipigistinoj, ĝis iĝi municipa posedaĵo en la 1990-aj jaroj. Estas klostro, kunvenejo kun belega kasona plafono, policejo, biblioteko municipa, kaj ankaŭ la oficejoj de la nova urbodomo, ekspoziciejo, kaj spektaklejo kun 226 sidlokoj, ĉambroj kaj granda konstruaĵo preta por ludado, kie iam estis kapelo.
Kapelo de la Kristo de la Sango
Konstruita ĉe antikva sinagogo juda, post kiam pasis la posedoj de la judoj al la kronp. Gutierre de Cárdenas akiris ĝin kun la resto de la konstruaĵo kaj konstruis hospitalo de la Sanktega Triunuo. La figuro de la Kristo de la Sango estas de amerika deveno, donaco de pastro torrijeño. Krom la ĉefa navo estas korto de stilo renesanca, kun arkoj sur simplej kolonoj.
Antikva sidejo de pensiuloj
Konstruita en la 1970-aj jaroj, enhavis domon por kuracisto kaj nun gastigas ankaŭ ALtlernejon por Isstruistoj.
Antikva akvujo
Karaktera kaj ege originala, kun alto de 25 metroj. De stilo novmudeĥara kaj konstruado de la 1960-aj jaroj, kiam oni instalis en Torrijos la hejman akvoservon. Havas poligonan formon, okflanka.
Silo por tritiko
Tiuj siloj proksimaj al la stacio, eble necesaj dum la reĝimo "memsufiĉa" de la generalo Francisco Franco, jam ne uzeblas pro diversaj leĝaroj de la Eŭropa Unio kaj tiele oni planas instali tie oficejon de turismo komarka.
Plaza de España (Placo de Hispanio)
Prakonstruita komence de la 16a jarcento, kiam oni devigis la municipojn konstrui urbodomon. Sed ankaŭ ĉar Gutierre de Cárdenas konstruis sian palacon, kiuposte malaperos komence de la 20a jarcento. Iam estis portikaro por okazigi la merkatoj. Oni reformis la areon en la 1980-aj jaroj, konservante la iaman aspekton.
Plaza de la Constitución
Transformita en la 1980-aj jaroj aldonante sidlokojn. En la centro oni konstruis obeliskon el kiu fluas akvo en poligona akvujo. Estas palmoj kaj platanarboj.
Eksteraj ligiloj
Fotaro
Dispartigo de Hindio
Dispartigo de Hindio estis la dispartigo de la Brita Hindio kiu kaŭzis la kreadon, la 14an de aŭgusto 1947 kaj 15an de aŭgusto 1947, respektive, de la suverenaj ŝtatoj de Pakistano (ĝi poste disiĝis en la Islama Respubliko de Pakistano kaj la Popolrespubliko de Bangladeŝo) kaj de la Unio de Hindio (pli posta Respubliko de Hindio aŭ Barato). "Dispartigo " ĉi tie aludas ne nur al la dividado de la bengala regiono de brita Hindio en Orienta Pakistano kaj Okcidenta Bengalo (Hindio), kaj la similan sekcion de la Panĝaba regiono en Panĝabo (Okcidenta Pakistano) kaj Panĝabo (Barato), sed ankaŭ al la respektivaj sekcioj de aliaj aferoj, inkluzive de la Brita Hinda Armeo, la Hinda Ŝtatservo kaj aliaj administraj servoj, la fervojoj, kaj la centra trezoro. La Dispartigo de Hindio en 1947 kaj la Bangladeŝa Liberiga Milito en 1971, estis ekstreme sangaj kaj etna perforto estis farita je senprecedenca skalo. Pli ol 20 milionoj da homoj estis delokigitaj en la Dispartigo de Hindio en 1947.
Historio
La secesio de Bangladeŝo disde Pakistano en 1971 ne estas kovrita per la esprimo Dispartigo de Hindio, nek la pli frua apartigo de Birmo (nun Mjanmao) de la administrado de Brita Hindio, aŭ la eĉ pli frua apartigo de Cejlono (nuna Srilanko). Cejlono estis parto de la Madrasa Prezidanteco de Brita Hindio de 1795 ĝis 1798 kiam ĝi iĝis aparta Kronkolonio de la Imperio. Birmo, iom post iom aneksita fare de la britoj dum 1826-86 kaj regita kiel parto de la brita hinda administracio ĝis 1937, estis rekte administrita poste. Al Birmo estis koncedita sendependeco la 4an de januaro 1948 kaj al Cejlono la 4an de februaro 1948.
Multaj el la gvidantoj de la kongresa partio estis erudiciuloj (subtenantoj de Barato kiel laika ŝtato) kaj kontraŭis la dividon de la ŝtato laŭ religiaj linioj. Mohandas Gandhi, kiu estis kaj tre religiema kaj pacista, kredis, ke hinduoj kaj islamanoj povas kaj devas vivi en amikeco. Li impete kontraŭis la dividon, dirante:"Mia tuta animo ribelas kontraŭ la ideo, ke Islamo kaj Hinduismo reprezentas du kontraŭajn kulturojn kaj doktrinojn. Konsento al tia doktrino laŭ mi estas neado de la ekzisto de Dio."Grandskala loĝantaro-interŝanĝo okazis en la monatoj tuj post la dispartigo. Post kiam la limoj inter la du novaj landoj estis establitaj, ĉirkaŭ 14,5 milionoj da homoj transloĝiĝis inter la landoj laŭ peto de sekura rifuĝejo. Laŭ censo de rifuĝintoj el 1951, 7 226 000 islamanoj migris de Barato al Pakistano, kaj simila nombro da hinduoj kaj sikhoj (7 249 000) migris de Pakistano al Barato tuj post la dispartigo. El la rifuĝintoj, 78%, aŭ ĉirkaŭ 11,2 milionoj, transloĝiĝis de lando al lando en la Okcidento, la plej granda parto inter la du partoj de Panĝabo; 5,3 milionoj da islamanoj translokiĝis de Barato al okcidenta Panĝabo en Pakistano, dum 3,4 milionoj da hinduoj kaj sikhoj translokiĝis de Pakistano al orienta Panĝabo en Barato.
Aldone al Panĝabo, ĉirkaŭ 1,2 milionoj da rifuĝintoj ankaŭ trapasis la Okcidenton inter du partoj de la regiono Sindh. En la oriento, plej multaj rifuĝintoj (ĉirkaŭ 3,5 milionoj) transloĝiĝis de orienta Pakistano al okcidenta Bengalio en Barato, kaj ĉirkaŭ 700 000 islamanoj moviĝis en la kontraŭa direkto.
Laŭ la plej konservativaj taksoj, 200 000 homoj estis mortigitaj en ĉi tiuj kolizioj, kaj laŭ la plej altaj taksoj, ĉirkaŭ miliono da homoj. Laŭ Richard Simmonds "laŭ la plej malaltaj taksoj, duona miliono da homoj mortis kaj dek du milionoj perdis siajn hejmojn.
Nepalo, Butano, kaj Maldivoj, la ceteraj landoj de aktuala Suda Azio, estis netuŝitaj pro la sekcio. La unuaj du, Nepalo kaj Butano, subskribis traktatojn kie la britoj nomumas ilin kiel sendependaj ŝtatoj, fakte neniam ili estis parto de la brita hinda imperio, kaj tiel iliaj limoj ne estis trafitaj per la sekcio. Ankaŭ Maldivoj, kiu fariĝis protektorato de la brita krono en 1887 kaj akiris sian sendependecon en 1965, estis netuŝita pro la sekcio.
NGC 619
NGC 619 (aliaj indikoj — PGC 5878, ESO 353-21, MCG -6-4-51, AM 0132-364) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Zülags
Zülags (t.e, cirkuleroj) estis oficiala organo de Akademio de Volapuko. Oni publikigis ĝin tute en Volapuko de 1882 ĝis 1898 kiam ĝi ŝanĝis ĝian nomon al Akademi international de lingu universal: Sirkuleri. Ĝi estas vere preskaŭ persona organo de direktoro de la Akademio, kiu eldonis ĝin laŭvole. Sub la redaktado de Waldemar Rosenberger aperis inter 1893 kaj 1898 45 numeroj de la oficiala cirkulero Zülags.
NGC 619
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Clères (stacidomo)
Clères estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Clères, apud Beautot, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
(16568) 1992 DX5
(16568) 1992 DX5 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Campo Formoso
Campo Formoso estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 66.616 loĝantojn en 2010.
Campo Formoso signifas en la portugala "belega kamparo".
Werner Bormann
Werner BORMANN, naskita je la 27-a de oktobro 1931 en Berlino, mortis je la 16-a de majo 2013 en Hamburg, estis germana ekonomikisto, docento kaj esperantisto.
Chendremal
Chendremal [kendremal] (hungare: Kendermál) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Zalău. Administre ĝi apartenas al Zimbor.
Werner Bormann
Li multrilate aktivis kaj transprenis respondecon kaj gvidajn funkciojn en la Esperanto-movado: Li estis membro kaj de 1995 ĝis 1998 prezidanto de Akademio de Esperanto. Li estis orda profesoro de AIS San-Marino. En 1970 li estis elektita estrarano de UEA, kies komitatano li estis dum 28 jaroj. Li estis prezidanto de fondaĵo FAME, kaj de 1967 ĝis 1977 prezidanto de Germana Esperanto-Asocio.
Chendremal
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 800 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 001 (rumanoj).
Werner Bormann
Li publikigis multajn prilingvajn verkojn; konata estas interalie lia prelegaro "Bona Ŝanco" (1971). En la Universitato de Hamburgo li ofte prelegis pri lingvaj temoj. Ankaŭ al la instruado de AIS li ofte kontribuis. Liaj priekonomiaj publikigaĵoj estas bona enkonduko ne nur en la priparolatajn temojn, sed ankaŭ en ties fakajn nociojn.
Chendremal
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1350. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Kolozs).
Diaocha-lago
Diaocha-lago estas eta lago en Ĉinio.
Diaocha-lago estas la unika fiŝbreda eksperimentejo de Ĉinio. Ĝi kuŝas en Hanchuan-gubernio de Hubei-provinco, Ĉinio, je 50 km de Wuhan, ĉefurbo de la provinco. En la 1950-aj jaroj tie ofte okazis inundo. En la 70-aj jaroj oni komencis ordigi la lagon, al kiu etendiĝis neniu vojo. Nun ĉirkaŭ la lago ne nur konstruiĝis ŝoseoj kondukantaj al ĉiuj vilaĝoj de la regiono, sed ankaŭ funkcias 35-kilovolta transformatora substacio, programregaj telefonoj kaj televida transsenda stacio. Plej laŭdinde estas, ke en la lago-regiono konstruiĝis akvoproviza kaj akvodrena sistemoj: Kvar trunkaj kanaloj kun larĝo de 220 m kaj totala longo de 44 km kiel smeraldaj rubandoj inkrustiĝas ĉirkaŭe de la lago; en la lago formiĝis reto el bonorde interkruciĝantaj dratoj, kaj ĉe ekstremoj de la reto stariĝis 46 kluzoj kaj pumpstacioj kaj 3 grandiozaj inund-ellasaj kluzoj. En la 1990-aj jaroj germana fakulo pri fiŝbredado vizitis la lagon kaj laŭdis: "Tia lago estas malofte vidata."
2337 Boubín
2337 Boubín estas malgranda, neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Diaocha-lago
En la lago, 16 km longa kaj 6 km larĝa, bredigas 25 specioj da akvoproduktaĵoj, kiaj karpoj nigraj, herbovoraj kaj blankaj, grandkapaj fiŝoj, ĥelonioj, kraboj kaj mugiloj. La tieaj lotusoj kaj perloj estas famaj tra la tuta lando.
Werner Bormann
Pliajn informojn prezentas la nekrologo de UEA.
Diaocha-lago
Nemalmultaj etaĝdomoj estas konstruitaj super la lago, kun originala trajto de akvolando. Por altigi profiton de la akvoriĉfontoj, en la lastaj jaroj oni faris reformadon al ĉ. 666 hektaroj da surfaco de la lago. Oni dividis gin en malgrandajn basenojn kaj pli profunde fosis ilin. Samtempe oni energie disvastigis bredadon de famaj, bonrasaj kaj originalaj specioj de akvoproduktaĵoj kaj starigis nombron da fiŝbredaj bazoj altproduktaj, stabilaj kaj profitdonaj. Mi vizitis la nove konstruitan industrian kulturbazon de helonioj, kiu areas 6,66 hektarojn. En gia varmodomo pli ol 45 000 ĥeloniidoj sane kreskas en dekoj da cementitaj basenoj. La jara produktovaloro de la kultura bazo de ĥelonioj superis dek milionojn da juanoj, 100-200-oble pli multe ol tiu de la ordinara bredado.
2337 Boubín
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Boubín, en Bohemio (Ĉeĥio).
Werner Bormann
Li estas filo de Artur Bormann kaj estis edzo de Elsbeth Bormann, kun kiu li havas du gefilojn, Judith Bormann kaj Thomas Bormann.
Diaocha-lago
En la regiono de Diaocha-lago jam formiĝis integra sistemo de produktado, provizado kaj vendado. Tie harmonie laboras la kompanioj, produktaj bazoj kaj kamparanaj familioj. En 1995 la laboristoj de kompanioj kaj individuaj fiŝistoj enspezis po 6 000 juanojn, dekoble pli multe ol en 1980. Lokanoj diris, ke Diaocha-lago abundas je fiŝoj en ĉiuj sezonoj. En aŭtuno tie ĉarmas akvo kaj grasas fiŝoj, oni povas remi, pluki lotus-torusojn, fiŝhoki kaj manĝi akvoproduktaĵojn. Mi venis pli frue kaj ne ĝuis la poezian pejzaĝon de verdaj lotusfolioj kaj aparte ruĝaj lotusfloroj sub la sunradioj, tamen mi ĝuis bongustan heloniajon en ĉelaga restoracio.
2337 Boubín
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, P. Pravec, D. Pray, O. Labrevoir, A. Carbognani, R. Durkee, kaj F. Pilcher per observoj de  far'de diversaj observatorioj.
Werner Bormann
Honorigoj
Werner Bormann estis honora membro de UEA kaj de GEA (1990). Hamburga Esperanto-Societo en 2004 nomumis lin honora membro.
2337 Boubín
Satelito
Tiu satelito havas diametron de amenaŭ 1,27 km, de 0,6704 ± 0,001 tago (16,0896 ± 0,02 horoj) kaj orbitan  de ĉirkaŭ 13 km.
Werner Bormann
Publikigaĵoj
(*) eldonita de la aŭtoro
2337 Boubín
Satelito
Ĝiaj rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Parlamento de Nepalo
La konsisto kaj potencoj de la Nacia Asembleo estas establitaj fare de Parto 8 kaj 9 el la Konstitucio de Nepalo. Estas entute 59 membroj: 8 membroj estas elektitaj de ĉiu el la sep provincoj fare de balota kolegio de ĉiu provinco, kaj tri estas nomumitaj fare de la ŝtata prezidanto laŭ rekomendo de la registaro. La membroj servas etapajn sesjarajn oficperiodojn tia ke la oficperiodo de unu triono de la membroj eksvalidiĝas ĉiujn du jarojn.
La Ĉambro de Reprezentantoj havas 275 membrojn, 165 elektitaj en balotodistriktoj kaj 110 elektitaj tra proporcia balotsistemo kie balotantoj voĉdonas por partioj, konsiderante la tutan landon ununuran balotdistrikton. La ĉambro de reprezentantoj, krom se dissolvite, daŭre funkciigas dum kvin jaroj de la dato nomumita por sia unua renkontiĝo. Tamen, en krizostato, la periodo de la ĉambro de reprezentantoj povas esti plilongigita, ne superante unu jaron laŭ federacia juro. La nuna Ĉambro de Reprezentantoj estis elektita per la ĝeneralaj elektoj okazigitaj la 20-an de novembro 2022, kaj ĝia unua sesio kunvenigis la 9-an de januaro 2023.
Monts (Indre-et-Loire)
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [] kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco [], borde de la rivero Luaro. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono . Ĝis la departementaj balotoj de 2015, Monts situis en la kantono Montbazon, kiu malaperis.
Geografio
La areo de la komunumo estas granda je 27,28 km² kaj ĝia alteco varias inter 47 kaj 99 msm. La rivero Indre trapasas la komunumon.
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Monts :
Ĝemeleco
Jen estas la ĝemelaj urboj de Monts :
Blazono
Jen estas la blazono de Monts :
Antonis Samarakis
Antónis Samarákis, greke: Αντώνης Σαμαράκης, (naskiĝinta en la 16-a de aŭgusto 1919 en Ateno, mortinta en la 8-a de aŭgusto 2003 en Piloso), estis greka verkisto.
Vivo
Li studis juron en Ateno kaj deĵoris en la Ministerio pri laboro. Kiel sendito de la ministerio kaj de Internacia Organizaĵo de Laboro li vojaĝis tra multaj eŭropaj, amerikaj kaj afrikaj landoj. Dum la 1980-aj jaroj li partoprenis du agadojn de UNESKO en Etiopio en la kadro de kontraŭmalsatega luktado.
Verkista vivo
La samon oni trovas en lia plej fama verko, la romano Το λάθος / To láthos (1965), kiu furiozis kaj en Greklando kaj ekstere. En totalitara ŝtato (kiu tamen ne nome identiĝis) iu estas arestita pro laŭdira konspiro. Oni nun skizas planon por konfesigi lin; tiu plano baziĝas sur intimeco de la akuzito kaj de la esplorjuĝisto. Ĝuste tia intimeco malhelpos finfine la akuzon. Kvankam la skribtekniko ŝajnas supraĵa, la kombino inter krima, politika kaj psikologia romano tamen impresas.
Aliaj verkoj i.a. estas la romanoj Σήμα κινδίνου / Síma kindínu (1959), Εν ονόματι / En onómati (1998) kaj la rakontaroj Αρνούμαι / Arnúme (1961), Το διαβατήριο / To diavatírio (1973) kaj Η κόντρα / I kóntra (1992).
Literaturo
Dimosthenis Kurtovik: ''Griechische Schriftsteller der Gegenwart. Ein kritischer Leitfaden'', eldonejo Romiosini, Kolonjo 2000, ISBN 3-929889-35-8, p. 244-246.
Lappajärvi (lago)
Lappajärvi estas lago en la laga areo de Suda Ostrobotnio de Finnlando, en la finnaj komunumoj Lappajärvi, Alajärvi kaj Vimpeli. Ĝi estas granda. La lago estas formita en 23 km-larĝa aerŝtona alfrapa kratero. La aĝo de la kratero estas pritaksita kiel 77.85 ± 0.78 milionoj jaroj (supra Kretaceo).
Kärnänsaari estas la plej granda insulo de Lappajärvi.
Naŭdmoj
La naŭdmoj (alia nomo: Loso) estas etno en Togolando kaj Ganao kun entute proksimume 145.600 (1991 GILLBET, nur por Togo] ĝis proksimume 241.000 anoj. En Ganao vivas laŭtakse 5.600 naŭdmoj . La naŭdma lingvo apartenas al la gur-lingvoj.
Konataj naŭdmoj:
- Boumbéra Alassounouma, ministro por eksteraj aferoj de Togolando en la registaro de ministroprezidanto Edem Kodjo
- Jean-Marie Barandao, iama ambasadoro de Togolando en Francio
Gonzalo Jiménez de Quesada
Gonzalo JIMÉNEZ DE QUESADA [ĥiMEnes de keSAda] (naskiĝis en 1509, mortis en 1579) estis hispana konkeranto. Li fondis Bogoton en Kolombio. Li sukcesis en siaj vojaĝoj per kiuj li pliriĉiĝis, sed finis sian karieron katastrofe kaj pro tio oni spekulis, ke Cervantes uzis lin kiel ebla modelo por la Kiĥoto.
Biografio
Li estis advokato kiel profesio. Li estis nomumita jura estro de la kolonio de Santa Marta (en la norda marbordo de la aktuala Kolombio) post kiam li alvenis en 1535 en la floto de Pedro Fernández de Lugo. En 1536 li estis sendita de Lugo estri ekspedicion esplorontan la sudan teritorion ene de Kolombio. Ekspedicio estrata de Quesada, kun Hernán Pérez de Quesada (lis frato) Juan San Martín, Juan del Junco (kiel dua estro) kaj Lázaro Fonte, eliris el Santa Marta direkte suden, trapasis la riveron Cesar kaj alvenis al Tamalameque en la rivero Magdalena. Ankaŭ helpa floto komponita de 6 (aŭ 5) ŝipoj eliris el Santa Marta kun 800 homoj laŭ la rivero Magdalena. Nur du el la ŝipoj alvenis al Tamalameque, kaj sekve revenis al Santa Marta kun multaj el la homoj de Quesada. Suprenirante la riveron Magdalena ĝis La Tora (aktuala Barrancabermeja), Quesada kaj liaj homoj supreniris la riveron Opón ĝis la Orienta Kolombia Montaro, kie alvenis tra Chipatá al la aktuala provinco de Vélez, en Santander. Poste ili trapasis la lagunojn de Fúquene kaj Suesca, trafis la indiĝenajn loĝantarojn de muiskoj de Nemocón kaj Zipaquirá. En tiu momento nur 166 personoj survivis la vojaĝon. Ekde tie ili eniris la teritorion de la Zipa unu el la reĝoj de la muiskoj, en la aktuala Sabana de Bogotá, kaj tie ili fondis la urbon Santa Fe de Bogotá, kiu poste iĝos Bogoto, la 6an de aŭgusto de 1538. Ili atakis ankaŭ la Zaque, muiska reĝo de Tunja. Quesada kaj siaj homoj restis en la regiono ĝis la alveno en 1539 de la ekspedicioj de Sebastián de Belalcázar kiu venis ekde Ekvadoro kaj de Nicolás de Federmán kiu venisí ekde Venezuelo. La tri ekspediciaj estroj kunsentis sendi siajn teritoriajn petojn al la juĝado de la reĝo. Jiménez de Quesada nomigis la konkeritajn terojn kiel "Nuevo Reino de Granada" (Nova Regno de Granada), honore al la urbo de Granada, en Hispanio. Ekde Cartagena ili ŝipveturis ĝis Hispanio, kie Quesada prezentis sian peton esti guberniestro, malsukcese, dum la gubernio de Popayán estis donita al Belalcázar. Quesada revenis en 1549 kun la honora titolo de Guberniestro de El Dorado.
Laŭ la ideo alveni al la legendaj kaj mitaj teroj de El Dorado, en 1568, kiam li estis 60jaraĝa, Jiménez de Quesada ricevis mendon konkeri Los Llanos oriente de la kolombiaj Andoj. Li eliris el Santa Fe de Bogotá aprile de 1569 kun 400 hispanoj, 1500 indiĝenoj, 1100 ĉevaloj kaj 8 pastroj. Komence li malsupreniris al Mesetas en la supra rivero Guejar. Tie la plej parto de la grego estis detruita en la incendio de la prerio. La ekspedicio pasis al San Juan de los Llanos, kie la gvidisto Pedro Soleto markis la sekvendan vojon kaj tiun direkton oni faris dum du jaroj. Post ĉirkaŭ unu jaro kelkaj homoj revenis kun Juan Maldonado, kaj finfine la ekspedicio revenis al San Juan post ses monatoj kun malmultaj survivantoj. Laŭplane li alvenus al (San Fernando de) Atabapo en la konfluo iter la riveroj Gŭavjaro kaj Orinoco (en decembro 1571), sed li ne povis antaŭeniri ĉar oni bezonis la konstruon de ŝipoj. Pro tio li devis reveni malvenkinta al Santa Fe en decembro de 1572 kun nur 64 hispanoj, 4 indiĝenoj, 18 ĉevaloj kaj 2 pastroj. La ekspedicio estis unu el la plej elspezaj katastrofoj de la sudamerika konkero kaj, post mallonga servo en la landlimo, Quesada retiriĝis al Huesca kun kio li povis savi al sia riĉaĵo. Li mortis pro lepro en Mariquita la 16an de februaro de 1579, kaj liaj restaĵoj troviĝas en la Catedral Primada de Bogotá.
Bibliografio
(En la hispana)
Zoltán Seress
Zoltán Seress [ŝereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Seress Zoltán estas hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro.
Zoltán Seress naskiĝis la  en Kiskunfélegyháza.
Biografio
Zoltán Seress akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1987, lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Gaja Teatro. Inter 1993 kaj 1995 li apartenis al Teatro Művész. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Li estis membro de malgranda teatro Bárka inter 2003–2007, poste teatrestro ĝis 2014. post 2 jaroj li revenis al la Gaja Teatro. Li ricevis premion en 2000. Li dufoje edziĝis.
Gasperina
Gasperina estas komunumo de Italio.
Ernő Osvát
OSVÁT Ernő (oĵva:t) estis hungara redaktoro, verkisto, frato de Kálmán Osvát naskita en Nagyvárad la 7-an de aprilo 1877 kaj mortinta en Budapeŝto la 28-an de oktobro 1929.
Biografio
Ernő Osvát studis mallonge juron en Nagyvárad. En 1895 li transloĝiĝis en Budapeŝton, preparis sin juristo, sed baldaŭ transskribiĝis al filozofio. Ekde novembro 1889 li fariĝis kunlaboranto de A Hét kiel gvidanto de literatura rubriko. En la jaro 1900 li estis la kunlaboranto de Új Magyar Szemle Inter 1902 – 1903 li redaktis la revuon Magyar Geniusz kaj 1905 fondis la revuon Figyelő. En 1908 li iĝis la redaktoro de revuo Nyugat. Li malkovris plurajn talentulojn (Mihály Babits, Zsigmond Móricz, Gyula Illyés, László Németh ktp.). En 1929 pro la morto de sia filino li memmortigis. Liaj libroj aperis nur post lia morto.
Tuzla
Tuzla estas urbo en Bosnio kaj en ties Muzulmana-Kroata Federacio, en la nord-orienta parto de la lando, ĉe. En 1991, la urbo havis 131 000 loĝantojn.
Simpodio
Simpodio estas disbranĉiga formo de vaskulaj plantoj. Ĉe tiuj plantoj la plua kresko de la trunko okazas ne de la ĉefa tigo, sed estas daŭrigate de la subterminala flanka tigo. El la ĉefa tigo kreskas, sed ne ĉiam, terminala floraro aŭ floro.
Tuzla
La urbo estis unuafoje menciita en 950 kiel teritorio sub hungara reĝo, la urbo estis nomata poste Soli. Soli signifas salo en Bosnio kaj la nuntempa nomo de la urbo signifas "sal-loko" en la turka lingvo. Sed la arĥeologiaj restaĵoj sugestas, ke Tuzla estis riĉa neolitika setlejo kaj tio montras kontinuan historion de pli ol 6 000 jaroj.
Kristnaska foiro
Kristnaska foiro, kristnaska bazaro aŭ kristnaska merkato germane Weihnachtsmarkt, estas subĉiela urbocentra merkato aŭ foiro sur centraj urbaj placoj aŭ stratoj asociita kun la antaŭfestado de Kristnasko dum la kvar semajnoj de Advento. Ĉi tiuj merkatoj estiĝis en Germanio, sed nun estas tenataj en multaj aliaj landoj. La fenomeno aparte en la suda parto de Germanlingvio ankaŭ nomatas Christkindlmarkt, laŭlitere: kristinfana merkato, sed la esprimo "Christkind" kutime rilatas al anĝel-simila "spirito de Kristnasko" prefere ol laŭlitere la infanaĝa Jesuo Kristo. La historio de kristnaskaj merkatoj reiras al la finmezepoko en la germanlingva parto de Eŭropo, kaj en multaj partoj de la antaŭa Sankta Romia Imperio, kiu inkluzivas multajn orientajn regionojn de Francio.
En multaj urboj en Germanio, Svislando kaj Aŭstrio, Advento kutime komenciĝas per la malfermo de la kristnaska bazaro. En suda Germanio, Svislando kaj Aŭstrio, ĝi estas nomata "Kristinfana merkato". Tradicie okazigita sur la placo, la merkato havas manĝaĵojn (ekzemple mielkukoj kaj aliaj dolĉaĵoj kutime haveblaj nur tie), trinkaĵojn (aparte punĉojn kaj varmigitajn vinojn) kaj laŭsezonajn varojn de subĉielaj budoj akompanataj de tradiciaj kantado kaj dancado. Dum malferma nokto ĉe la Christkindlesmarkt en Nurenbergo, kaj en iuj aliaj urboj, ĉeestantoj bonvenigas la "Christkind" (originale knabo Jesuo, sed ofte prezentita kiel anĝela knabino), farata de loka infano.
Simpodio
Monoĥazio kaj diĥazio
Monoĥazio ekzistas, se unu sola flankakso transprenas la kreskon. Tiu kresko okazas ĉiam en la sama direkto kiel la plej pinta ĉefakso. Baldaŭ ĝi mem fariĝas laca kaj alia flankakso transprenas la gvidan rolon. Tiu monaĥazio konsistas el diversaj sukcesive kunligitakaj flankaksoj. Ĝi apenaŭ malsamas kiel unu sola ĉefakso. Ekestas „ŝajnakso“. Nur se oni precize rigardas oni rekonas la monoĥazion laŭ la ordo de ĝiaj folioj. Ĉar flankaksoj ĉiam kreskas el la akso de folio, la folioj ĉe monoĥazio ĉiam staras ĉe la „ŝajnakso“ (ŝajne) vidalvide de la floraroj. Konata reprezentanto de tiu dibranĉiga formo estas la vito.
Se la kresko de la patrina akso transprenas du samfortajn flankaksojn, onni nomas tion diĥazio.
Simpodia disbranĉigo en floraroj
La tria ebleco estas plejoĥazio. Ĉi tie post la floro elkreskas pluraj flankaksoj. Tiam la supera floraro estas reduktita kaj la plejoĥazio transiras al diĥazio.
Ney (Jura)
Ney (prononco "ne") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la komunumaro Champagnole Porte du Haut-Jura, en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Champagnole.
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝia prahistoria ejo liveris vestiĝojn de la fina neolitiko kaj de la frua Bronzepoko. Ĉiuj objektoj trovitaj en la loko estas gardataj en la muzeo pri belarto kaj arĥeologio de Lons-le-Saunier.
Sutoru
Sutoru (hungare: Zutor) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Zimbor.
Kahlenberg (Vieno)
Kahlenberg (Kalva Monto) estas monto (484 m) en la 19-a distrikto Döbling (Debling) de Vieno. Ĝi apartenas al la Viena Arbaro kaj estas vidindaĵo de Vieno, krome ŝatata festotaga ekskurscelo de la vienanoj, ĉar sur Kahlenberg ekzistas elrigardo al preskaŭ la tuta urbo. De la Stefaniewarte (Stefanina Observa Turo), kiu situas sur la plej alta punkto de la monto, eblas ankaŭ rigardi la alian flankon de la monto, kie videblas la urbo Klostronovburgo (germane Klosterneuburg) kaj aliaj partoj de Malsupra Aŭstrio. Apud la Stefaniewarte troviĝas 165 m alta ŝtaltuba masto, kiu servas kiel antena masto de ORF (Aŭstria Radio Televido) por elsendi televidajn kaj ultrakurtondajn programojn. La antena masto disponas ankaŭ funkciajn deĵorejojn. En 1974 la antena masto anstataŭis alian maston konstruitan en 1956, kiu estis 129 metrojn alta.
Sur la monto troviĝas la malgranda kirko nomata St. Josef (Sankta Jozefo). En la batalego ĉe Kahlenberg, komencis la pola reĝo Jan la 3-a Sobieski de Kahlenberg la batalon kontraŭ la turkoj, kiuj sieĝis Vienon 1683. La 12-an de septembro 1683 estis liberigita Vieno en tiel nomata Batalo de Vieno.
La strato Höhenstraße konektas la Kahlenberg al Vieno, Klostronovburgo kaj apudaj montoj kiel ekzemple la Leopoldsberg. Inter 1874 kaj 1920 estis dentorela fervojo de Nussdorf (ĉe la finhaltejo de la tramlinio D) sur la monton; hodiaŭ la sola publika transportilo sur la Kahlenberg estas la buslinio 38A.
Rychnov u Jablonce nad Nisou
Rychnov u Jablonce nad Nisou estas urbo situanta en Ĉeĥio, kie loĝas. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou.
Geografio
La rivero Mohelka trafluas tra la kolunumo.
Partoj de urbo
Domaroj kaj solejoj:
Domaroj pereintaj post la jaro 1945:
John Michael Talbot
John Michael Talbot (naskiĝis la 8-an de majo 1954 en Oklahoma City en Oklahoma) estas usona romkatolika monaĥo, kantisto, kantverkisto kaj gitaristo. Li estas, laŭ iuj, la plej populara muzikisto de la katolika eklezio. Li ankaŭ fondis la katolikan ordenon The Brothers and Sisters of Charity (esperante: La Fratoj kaj Fratinoj de Bonfarado), kiu estas lokata en Eureka Springs (Arkansaso).
Jenő Szatmári
Kiel Jenő Gottlieb naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Boatpasejo
La pasejo estas tiel konstruita, ke la akvoveturilo restas movebla helpe de nur malgranda kvanto da akvo. tion oni atingas precipe per kanaligo de la akvovojo, teganta ĝin per betono, kaj adaptigo de la kanalprofilo al la laŭlarĝa sekcaĵo de la akvoveturiloj (larĝeco kaj enmergiĝo).
Se troviĝas boatpasejo ĉe vejro kun akvoenergia centralo, oni povas en- aŭ malŝalti la akvoprovizadon en la pasejon per ŝovklapo alia barilo. Per tio la averaĝa akvoforfluo tra la pasejo estas malpli granda, kio ebligas pli altan povumon de la elektrocentralo. La enveturadon en la pasejon regulas dum tio trafiklumo, kiu ĝin permesas nur post ekfunkciado de la akvofluo.
Komunlingve oni nomas tiujn ĉi pasejojn ankaŭ boatglitejo resp. flosglitejo, ĉar la akvoveturiloj glitas sur la rapide fluanta akvo kiel sur glitejo.
Tlacoachistlahuaca
Tlacoachistlahuaca estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlacoachistlahuaca. Tlacoachistlahuaca apartenas al la regiono Costa Chica, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sudokcidento de Guerrero kun limo al la pacifika oceano. Al ĝi krome apartenas dek-kvar aliaj komunumoj. Al Tlacoachistlahuaca apartenas entute 55 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12062.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18055 loĝantojn. El tiuj estis 8658 viroj kaj 9397 virinoj. La komunumo havas surfacon de 450,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 400 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 13089 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 10118 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 77,3 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8393 de la loĝantoj de Tlacoachistlahuaca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 5048 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 60,15 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 64,29 % (2816 el 4380 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 55,62 (2232 el 4013 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 13089 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 12549 apartenis al la katolika religio. 540 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Saales (stacidomo)
Saales estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Saales, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Seskvilineara formo
En matematiko, seskvilineara formo sur kompleksa vektora spaco V estas mapo V × V → C kiu estas lineara je unu argumento kaj konjuglineara je la alia. La nomo devenas de la latina "sesqui-" kies signifo estas "unu kaj duono".
Difino
Konvencioj diferenciĝas rilate al tio je kiu argumento la formo estas lineara. Ni prenu ke je la unua ĝi estu konjugita-lineara kaj la dua estu lineara. Ĉi tiu estas la konvencio uzata per fizikistoj kaj devenas de kvantummekaniko. La kontraŭa konvencio estas eble pli komuna en matematiko sed estas ne universala.
Funkcio estas seskvilineara se
por ĉiuj x, y, z, w en V kaj ĉiuj a, b en C kie estas kompleksa konjugito de a.
Motivado kaj propraĵoj
La simila estas dulineara funkcio, kiu estas lineara je ambaŭ argumentoj; kvankam multaj aŭtoroj, aparte laborante kun kompleksaj nombroj, nomas seskvilinearajn formojn kiel dulinearaj funkcioj.
NGC 620
NGC 620 (aliaj indikoj — PGC 5990, UGC 1150, MCG 7-4-6, ZWG 537.16, 5ZW 81, IRAS01340+4204) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Seskvilineara formo
Motivado kaj propraĵoj
Motivigo por enkonduko de seskvilinearaj formoj estas konsidero de la ena produto sur kompleksa vektora spaco, kiu estas ne dulineara, sed seskvilineara.
Dulinearaj funkcioj estas kvadratigantaj (z2), kaj seskvilinearaj formoj formas eŭklidajn normojn. La normo asociita al seskvilineara formo estas invarianto sub multipliko per kompleksaj nombroj de absoluta valoro 1. Dulinearaj funkcioj estas algebre pli naturaj, dum kiam seskvilinearaj formoj estas geometrie pli naturaj.
NGC 620
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Seskvilineara formo
Motivado kaj propraĵoj
Se b estas dulineara funkcio sur kompleksa vektora spaco kaj
Se V estas finidimensia spaco de dimensio n, tiam respektive al ĉiu bazo {ei} de V, seskvilineara formo s estas prezentita per n×n kvadrata matrico S:
kie komponantoj de S estas donitaj per Sij = s(ei, ej) kaj
Por donita seskvilineara formo φ sur V oni povas difini la alian seskvilinearan formon ψ per preno de kompleksa konjugito de ĝia valoro kaj interŝanĝo de la argumentoj:
Ĝenerale, φ kaj ψ estas malsamaj. Se ili estas la samaj tiam φ estas hermita,. Se ili estas negativaj unu de la alia, tiam φ estas deklivo-hermita,.
Ĉiu seskvilineara formo povas esti prezentita kiel sumo de hermita formo kaj deklivo-hermita formo.
Hermita formo
Hermita formo aŭ memadjunkta formo aŭ simetria seskvilineara formo estas seskvilineara formo h : V × V → C  tia ke
La ena produto sur ĉiu hilberta spaco estas hermita formo.
Vektora spaco kun hermita formo (V, h) estas nomata kiel hermita spaco.
Se V estas finidimensia spaco, tiam respektive al ĉiu bazo {ei} de V, hermita formo estas prezentita per memadjunkta matrico H:
La kvadrata formo asociita al hermita formo
Pozitive difinita hermita formo estas hermita formo tia ke por ĉiu z en V ĝia valoro estas nenegativa
kaj ĝia valoro egalas al 0 se kaj nur se z=0. En finidimensia okazo ĉi tia formo estas donita per pozitive difinita memadjunkta matrico H.
Deklivo-hermita formo
Ĉiu deklivo-hermita formo povas esti skribita kiel certa hermita formo multiplikita je imaginara unuo i.
Se V estas finidimensia spaco, tiam respektive al ĉiu bazo {ei} de V, deklivo-hermita formo estas prezentita per kontraŭmemadjunkta matrico A:
La kvadrata formo asociita al deklivo-hermita formo
estas ĉiam de pure imaginara valoro.
(16569) 1992 DA10
(16569) 1992 DA10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Gerace
Gerace estas komunumo de Italio.
(19198) 1992 ED8
(19198) 1992 ED8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Andre Gunder Frank
Andreas (Andre Gunder) FRANK (naskiĝis la en Berlino; mortis la  en Luksemburgo) estis germana ekonomikisto, kunfondinto de la Teorio de dependeco.
Pro la juda deveno la familio de Frank (la patro estis fama pacifisma aŭtoro Leonhard Frank 1881-1961) fuĝis en 1933 el Germanio pro enpotencigo de la nazioj. Unue li veturis al Svislando, kie li eklernis la italan, francan kaj germanan, poste al Usono, kie li studis ekonomikon en Swarthmore College en Pensilvanio kaj montris grandan inklinon al la instruoj de John Maynard Keynes. En la Universitato de Ĉikago - kie li promociis en 1957 - instruis lin inter aliaj la monetaristo Milton Friedman. Post laboro kiel asistanto en Miĉigano, li travojaĝis en 1961 Afrikon kaj Latinamerikon kaj evoluigis radikalan teorion pri subevoluiteco. En Ĉilio li konatiĝis kun Marta Fuentes, kiu poste fariĝis lia edzino.
Andreas Frank havis du filojn: Paul kaj Miguel.
Li instruis en Universitatoj de Brazilo kaj Meksiko. Usono malpermesis al li la enveturon en 1965 pro liaj radikalaj politikaj tezoj (la malpermeso ĉesis nur en 1979). Kvankam en Kanado oni rigardis lin kiel minacon je la "nacia sekureco", li tamen ricevis en 1966 postenon kiel gastprofesoro en Montrealo. Cetere ankaŭ Kubo kaj GDR ne volis lin akcepti.
Li publikigis ekde 1968 multajn verkojn pri "Evoluo de Subevoluiteco" en Ĉilio. Kiam la militistaro puĉis sub gvido de Augusto Pinochet, li fuĝis kun la familio al Berlino, Frankfurto ĉe Majno kaj Munkeno. Li laboris ĉe Max-Planck-Institut en Starnberg kaj publikigis 10 librojn kaj eseojn. Li do ne havis konstantan postenon.
Ekde 1978 li laboris kiel profesoro en la angla Norwich, poste en Amsterdamo. Kiam lia edzino mortis, li translokiĝis al Toronto kaj denove edziniĝis kun junulino, sed ili baldaŭ divorcis.
En jaro 2003 li membriĝis en t.n "kvaropa bando" en Rio-de-Ĵanejro, kun S-roj Samir Amin, Immanuel Wallerstein, Giovanni Arrighi.
La 23-an de aprilo 2005 li forpasis pro kancero en Luksemburgo.
The Cat and the Canary (1939)
The Cat and the Canary estas usona, komedia horora filmo aperinta en 1939 kaj reĝisorita de Elliott Nugent. Ĝi fakte estas parola readapto de la klasika, muta filmo ''The Cat and the Canary (1927), kiu mem baziĝis sur samnoma teatraĵo fare de John Willard.
Le Pasquier
Le Pasquier (prononco "l e pakJE'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la komunumaro Champagnole Porte du Haut-Jura, en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Champagnole.
The Cat and the Canary (1939)
En la filmo aperas la filmsteloj Bob Hope kaj Paulette Goddard. Kvankam tiu versio restas sufiĉe fama, ĝi ankoraŭ ne estis eldonita en Usono je VHS aŭ DVD.
Marko Zamenhof
Detala analizo de la oficialaj dokumentoj permesis konstati ke Mordka Zamenhof oficiale ŝanĝis sian nomon al Marek (kutima pola formo de la koncerna nomo) kaj postmorte la nomon de sia patro Fajwel al Fabian, kio oficiale estis registrita la 20an de aprilo 1871, marĝene de la pli frua naskiĝdokumento de Fejgla.
Profesia vivo
Kelkaj nekonataj faktoj el la vivo de Zamenhofoj estis malkovritaj surbaze de la aktoj de la Ŝtata Arkivejo de Historio de Bjelorusio en Grodno.
Printempe 1862 Marko Zamenhof deklaris sian profesion librotenisto. La mencio pri li kiel instruisto aperas iom malpli frue — jam en la sama jaro.
Markon koncernas la noto en la dokumentoj de la ruslandaj sekretservoj pri la instruisto Zamenhof el Bjalistoko, kiu skribadis denuncleterojn al la caraj oficistoj. Unu el la denuncoj, anonima, koncernis alvenintan al Bjalistoko el Varsovio hebrean instruiston — Bernard Wildenbaum, kiun oni akuzis pro la uzado de polaj naciaj vestoj. La polico en la esplorado suspektis, ke tiun anonimaĵon verkis Zamenhof, ĉar li gvidis tiutempe konkurencan lernejon por knabinoj kaj jam pli frue skribis diversajn denuncleterojn.