cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velfoj
Herzogtum Braunschweig-Lüneburg (1235–1806)
Am 21. August 1235 wurde auf dem Hoftag zu Mainz von Kaiser Friedrich II. eine Landfriedensordnung erlassen, die die jahrzehntelangen Kämpfe zwischen Welfen und Staufern beendete. Der Enkel Heinrich des Löwen, Otto das Kind, erhielt den in den Kämpfen behaupteten Allodialbesitz der Familie im Raum zwischen Lüneburg und Braunschweig als eigenständiges Herzogtum Braunschweig-Lüneburg. 1269 kam es zur Teilung des Herzogtums auf verschiedene Linien der Dynastie, die Städte Braunschweig, bis 1671, und Lüneburg, bis 1512, blieben im Besitz des welfischen Gesamthauses. Die weitere Geschichte des Herzogtums und der Teilfürstentümer war gekennzeichnet durch zahlreiche Teilungen und erneute Zusammenführungen. Die so immer wieder entstehenden Teilstaaten, die staatsrechtlich im Rang von Fürstentümern standen, erhielten ihre Namen in der Regel nach ihrer jeweiligen Residenz. Die verschiedenen Linien konnten sich bei Aussterben einer Linie gegenseitig beerben. So entstanden im Laufe der Jahrhunderte das alte, mittlere und neue Haus Braunschweig, sowie das alte, mittlere und neue Haus Lüneburg. Die Zahl der gleichzeitig regierenden Teildynastien schwankte zwischen zwei und fünf.
Herzogtum Braunschweig (1814-1918)
Nach dem Wiener Kongress entstand das noch bis 1918 bestehende Herzogtum Braunschweig. Es war identisch mit dem Territorium des welfischen Fürstentums Braunschweig-Wolfenbüttel, das während der französischen Besatzungszeit von 1807 bis 1813 dem Königreich Westphalen einverleibt worden war. Das Neue Haus Braunschweig, das in dem kleinen Herzogtum regierte, war neben der hannoverschen die ältere Linie der Welfen. Sie starb 1884 mit dem erbenlosen Herzog Wilhelm aus. Das Herzogtum Braunschweig wäre 1884 nach dem Tod Wilhelms an den im österreichischen Exil lebenden Kronprinzen von Hannover Ernst August Herzog von Cumberland (1845–1923) gefallen. Auf Betreiben Bismarcks lehnte der Bundesrat die beanspruchte Regentschaft ab. Erst durch die Heirat seines Sohnes Prinz Ernst August (1887–1953) mit Prinzessin Viktoria Louise, der einzigen Tochter des letzten deutschen Kaisers Wilhelm II., erfolgte die Inbesitznahme des Herzogtums Braunschweig. Als letzter welfischer Herzog regierte Ernst August aus der hannoverschen Linie das Land Braunschweig von 1913 bis 1918. Von 1884 bis 1913 hatten Prinzen aus Mecklenburg und Preußen die Regentschaft inne.
Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg und Königreich Hannover
Aus dem Fürstentum Calenberg bildete sich mit der Verleihung der Kurwürde 1692 das Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg, das 1814 zum Königreich Hannover wurde. Im Deutschen Krieg von 1866 verlor es an der Seite Österreichs den Krieg gegen Preußen und war fortan nur noch Provinz im Königreich Preußen. Die Welfen wurden von den Preußen entthront. Das Haus Hannover repräsentiert seit dem Tod des erbenlosen – nicht kinderlosen – Herzogs Wilhelm von Braunschweig das Gesamthaus Braunschweig-Lüneburg. Alle welfischen Familienmitglieder tragen den Namen "Prinz(essin) von Hannover, Herzog(in) zu Braunschweig und Lüneburg".
Siehe auch: Haus Hannover
Königreich Großbritannien und Irland
Das Königshaus Hannover regierte Großbritannien und Irland innerhalb von fünf Generationen in Personalunion, die 1837 nach 123 Jahren endete: Georg(e) I. (1714–1727), Georg(e) II. (1727–1760), Georg(e) III. (1760–1820) und Georg(e) IV. (1820–1830). Nachdem Georg(e) IV. 1830 kinderlos starb, wurde sein Bruder Wilhelm IV. König von Großbritannien, Irland und Hannover. Als dieser Wilhelm ebenfalls kinderlos starb, bestieg seine Nichte Victoria den britischen Thron. Von Viktorias Gatten, Prinz Albert von Sachsen-Coburg-Gotha, stammt das heutige britische Königshaus ab. Es wurde 1917 in Haus Windsor umbenannt. Da die unterschiedlichen Erbfolgegesetze in Hannover eine weibliche Thronerbin nur dann zuließen, wenn es keinen männlichen Erben gab, konnte Viktoria nicht Königin von Hannover werden. Somit wurde ihr Onkel, der Herzog von Cumberland, Ernst August I. (der erste) König von Hannover (1771–1851). Nach seinem Tod folgte ihm sein Sohn Georg(e) V. als König von Hannover (1819–1878) auf den Thron. Seine Regierungszeit wurde 1866 durch die preußische Annexion beendet. König Georg V. ging gemeinsam mit seiner Frau Königin Marie nach Österreich. Er starb im Exil und wurde in der Königsgruft von Schloss Windsor beigesetzt.
Nach dem Ersten Weltkrieg
Mit dem Fall der deutschen Monarchien im Jahre 1918 musste auch Herzog Ernst August zu Braunschweig und Lüneburg abdanken und ging mit seiner Familie ins österreichische Exil.
Die Familie kehrte 1925 ins ehemalige Herzogtum Braunschweig zurück. Der Freistaat Braunschweig sprach der ehemals herzoglichen Familie unter anderem Schloss Blankenburg und die Domäne Hessen im heutigen Landkreis Harz zu. Ernst August, der Schwiegersohn des früheren deutschen Kaisers, behauptete sich erfolgreich als freier Unternehmer und änderte 1931 den Familiennamen von Braunschweig-Lüneburg wieder in Hannover.
Entsprechend dem Potsdamer Abkommen besetzte Juli 1945 die Sowjetarmee u. a. Blankenburg und Hessen. Die Familie konnte zuvor mit Hilfe von Lastwagen der britischen Armee einen Teil der Mobilien mit auf die Marienburg nehmen, wohin sie sich zeitweilig zurückzog.
Die wichtigsten Welfen
<!- Full-width tables ->
Literatur
-->
Gelfoj
En la mezepoka Italio laŭ la Velfoj estis nomataj la "gelfoj", kontraŭuloj de la "gibelinoj", de la Ŝtaŭfoj kaj de la germana imperiestro.
Károly Böhm
BÖHM Károly (beOm) estis hungara filozofo, universitata profesoro, ano de MTA naskita en Besztercebánya la 17-an de septembro 1846 kaj mortinta en Kolozsvár la 19-an de majo 1911.
Biografio
Károly Böhm lernis en Pozsony, Göttingen, Tübingen kaj Berlin. Elde 1870 li instruis en evangelia liceo de Pozsony, ekde 1873 en evangelia gimnazio de Budapest, samloke ekde 1883 li estis direktoro. Ekde 1896 li estis universitata profesoro de filozofio en Koloĵvaro. Ekde 1881 por kvar jaroj li redaktis la revuon Magyar Philosophiai Szemle. Kiel profesoro li havis grandan influon, kvazaŭ kreis filozofian skolon (Béla Tankó, György Bartók, Béla Varga ktp.). Li estis pensulo subjektiv-idealista, unue influita de Immanuel Kant kaj Auguste Comte, poste pli kaj pli li iĝis sekvanto de Johann Gottlieb Fichte.
Spider-Man 3
Spider-Man 3 filmita en la jaro 2007 estas filmo de reĝisoro Sam Raimi.
Kun agado okazanta jaron post la okazaĵoj de Spider-Man 2, la filmo sekvas Peter Parker kiam li prepariĝas por sia estonteco kun Mary Jane Watson, alfrontante tri novajn fiulojn: la vera murdinto de Onklo Ben, Flint Marko, kiu iĝas Sandman (Sablulo) post stranga akcidento; Harry Osborn, lia iama amiko, kiu nun estas konscia pri la identeco de Petro kaj serĉas venĝi sian patron; kaj Eddie Brock, rivala fotisto kiu poste transformas en Venom (Veneno). Petro ankaŭ alfrontas sian plej grandan defion kiam li ligas kun ekstertera simbioto kiu pliigas liajn kapablojn sed plifortigas lian koleron kaj aliajn negativajn trajtojn.
12137 Williefowler
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astrofizikisto kaj nuklea fizikisto William Alfred Fowler (1911–1995), kiu mezuris en laboratorio ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio la, kiu okazas je malalta energio en la steloj. Li ankaŭ laboris pri la teorio de la supernovaoj kaj de la frua nukleosintezo.
Enikő Barta
BARTA Enikő estis rumanuja hungara aktorino naskita en Kluĵo la 28-an de novembro 1960 kaj mortinta en Satu Mare la 18-an de marto 2001.
Kariero
Inter 1984 kaj 1989 ŝi estis anino de teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház kaj en 1989 ŝi dungiĝis al Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat.
10781 Ritter
10781 Ritter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Johann Wilhelm Ritter, (1776–1810), kiu malkovris la elektrokemian klasadon de la metaloj laŭ elektronegativeco (1798) kaj la ultraviolan parton de la suna spektro (1801).
Soverato
Soverato estas komunumo de Italio.
19-a de majo
La 19-a de majo estas la 139-a tago de la jaro (la 140-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 226 tagoj restas.
Tagoj de semajno
La 19-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Flavan-3-olo
Flavan-3-oloj aŭ C15H14O2 estas fitokemiaĵoj kun antioksidigaj proprecoj apartenantaj al la familio de la flavonoidoj. Flavan-3-oloj estas antaŭaĵoj de la cianidinoj kun bonegaj farmakologiaj aktivecoj. Flavanolojn oni ne devas konfuzi kun flavonoloj, substancojn kiuj enhavas plian ketonan grupon. Flavanoloj ĉeestas ĉie ĉefe en kafo, ĉokolado, kokoso kaj teoj.
Muzea Insulo de Berlino
La muzea insulo de Berlino (germane Berliner Museumsinsel) estas la plej norda parto de la insulo Spreeinsel en la urba centro. Tie situas la historie unuaj berlinaj muzeoj kaj ĝis nun iuj el la plej gravaj - ili daŭre ĉiujare allogas multajn kaj turistojn kaj berlinanojn kaj daŭre estas inter la plej gravaj muzearoj tutmonde. Ekde la jaro 1999 la muzea insulo kiel tutmonde unika konstruaĵa kaj kultura tuto estas listigita en la monda kultura heredaĵo de Unesko.
Historio
La plej norda parto de la insulo Spreeinsel en la mezepoko estis marĉa riverborda herbejo. Dum en la pli suda kaj iom pli alta parto de la insulo en la 13-a jarcento ekestis la urbo Cölln, la norda parto nur multe pli poste ekuziĝis, kiel ĝardeno de la urba kastelo de Berlino. Ekestis kanaleto nun nomata Kupfergraben ("kuprofosaĵo"), kiu forkondukis akton el la norda insuloparto kaj plisekigis ĝin. Inter la rivero Spree kaj la kanaleto Kupfergraben ekde la mezo de la 17-a jarcento ekestis la parko Lustgarten. Pli kaj pli tamen ankaŭ aldoniĝis stokejoj por la kreskiĝanta rivera komerco, interalie por faruno kaj salo.
En 1797 la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 2-a eksubtenis proponon de la arkeologo kaj priarta profesoro Alois Hirt, starigi muzeon por la prezento de antikvaj kaj modernaj artaĵoj. En 1810 la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a ordonis realigi tian muzeon. Li interalie konsideris la tiam en Prusio pli kaj pli laŭtiĝantajn postulojn de kleraj burĝoj pri publike alireblaj artokolektejoj.
La arkitekto Karl Friedrich Schinkel en 1822 prezentis planon por la muzeo, kiu inkluzivis rekonstruon de la tuta norda insuloparto. Krom la muzeo mem antaŭvidatis pluraj pontoj kaj rektigo de la kanaleto Kupfergraben. Wilhelm von Humboldt iĝis gvidanto de la "komisiono pri starigo de la muzeo".
La muzeo finkonstruita en 1830 poste ricevis la nomon "Malnova Muzeo" (Altes Museum) - la unua publika muzeo de Prusio. En 1858 malfermiĝis dua muzeo, komence nomata "reĝa-prusa muzeo" (königlich-preußisches Museum), intertempe "Nova Muzeo" (Neues Museum). En 1876 sekvis Nacia Galerio (intertempe Malnova Nacia Galerio, Alte Nationalgalerie), en 1904 la Imperiestro-Frederiko-Muzeo (Kaiser-Friedrich-Museum), intertempe Bode-Muzeo (Bode-Museum), kaj en 1930 plia muzeo kiu ekde 1958 nomatas Pergamo-Muzeo, en kiu prezentiĝas la antikva Granda Altaro de Pergamo, kolekto de postantikva germana arto de la pentraĵa kaj skulptaĵa galerio, sudokcidentazia departemento kun hititaj, asiraj, babilonaj kaj persaj artaĵoj kaj la islama artdepartemento.
Nur ekde la 1870-aj jaroj ekkutimiĝis la nomo "muzea insulo". La nomo ankaŭ demonstris la volon de la prusia registaro starigi muzearon kompareblan al la modelaj muzeoj en la eŭropaj metropoloj Parizo kaj Londono.
Ankaŭ la Katedralo de Berlino situas sur la areo de la muzea insulo.
Gencio
Gencio aŭ Gentius (en greka Γένθιος, regis en 181–168 a.K. ) estis la lasta reĝo de Ilirio de la Ardiea Ŝtato. La nomo ŝajne derivas el la Hindeŭropa *g'en- "generi", parenca al la Latina gens, gentis "parencaro, klano, raso". Li estis la filo de Pleuratus la 3a, reĝo kiu havis tre fortajn rilatojn kun Romo. La ĉefurbo de Gencio estis nune albana urbo Shkodër, ĉefurbo de la Ardiea Ŝtato tiame.
En 180 a.K., dum la komenco de lia regado la Dalmatoj kaj Daorson deklaris sin sendependaj el la regado de Gencio kaj la urbo Rizino abandonis lin antaŭ lia malvenko, ricevante imunecon de Romianoj. Li edziĝis al Etuta, nome filino de la reĝo de Dardani nome Monunio la 2a.
Neodim-oksido
Uzo
Neodim-oksido estas uzata kiel pigmento por ceramikaĵoj kaj koloriga, optaj specialaj vitroj. Ĝi donas tre agrablan de viola ĝis vinruĝa kaj griza tonoj. Oni uzas ĝin en vitro de la t.n. taglumaj lampoj. Similaj vitroj havas akran absorban linion kaj oni uzas ĝin en la astronomio por kalibrado kaj kiel lasermaterialo.
Oni produktas 7.000 tunojn da neodim-oksido po jaro.
Klingenthal
=Vidu ankoraŭ ankaŭ=
Baltazaro Báthori
BÁTHORI Baltazaro, somlyói, estis hungara politikisto en TransilvanujoLi naskiĝis ĉirkaŭ 1555 kaj mortis Szamosújvár la 11-an de septembro 1594.
Biografio
Baltazaro Báthori estis unu el gvidantoj de kontraŭhabsburga transilvania partio, frato de Andreo Báthori. Ankaŭ li edukiĝis en la pola reĝa kortego. En 1588 li venis Transilvanion, kaj li iĝis konsilanto de reganto Sigmundo Báthori. Pli poste li gradece aliĝis al la opozicio gvidite de Sándor Kendi, kiu kontraŭis la atakon de turkoj. Kiam la kontraŭstaroj en majo de 1594 ekplodis en la landkunveno, Sigmundo Báthori transdonis al li la regadon. En aŭgusto Sigmundo reprenis la povon kaj arestigis la opoziciulojn, inter ili ankaŭ Baltazaron kaj en malliberejo sufokigis lin. En Lugossy-kodekso postrestis unu poemo de li, kiun li verkis en sia kaptiteco. (Eldonite: Régi Magy. költők tára, XVII. zs. I., Bp., 1959.). Li murdigis Pál Abafáji Gyulay.
Øvre Eiker
Øvre Eiker estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Gafur Gazizi
Gafur Gazizi estas sovetia kaj ruslanda esperantisto. Naskiĝis en 1958 en Baŝkirio. Esperantisto ekde 1973. Laboris kiel kompresoristo en vitrouzino Salavatsteklo. Ekverkis en esperanto ekde 1978 kiam militservis en Soveta Armeo laŭ instigo de Jaan Ojalo, tiam redaktoro de Amikeco. Krom esperanto Gafur ĝuas sporadan uzadon de la hispana kaj franca lingvoj. En 1986 ĉe la eldonejo Sezonoj aperis lia originala poemaro Zigzage. Dek jarojn poste liaj poemoj estis eldonitaj en la kolektiva poemaro Kvarteto (1996). Intertempe poemoj, recenzoj kaj polemikaĵoj de Gazizi aperis en Amikeco, Ekzakte, La Ondo de Esperanto, Ruslanda Esperantisto, Sezonoj, Literatura Foiro, Fonto kaj aliloke, ankaŭ en baŝkiria gazetaro.
Tsuyoshi Kitazawa
Tsuyoshi Kitazawa (en Esperanto Cujoŝi Kitazaŭa kaj japane 北澤 豪, n. 10-an de aŭgusto 1968) estas japana futbalisto. Li de 1991 ĝis 1999 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 58 matĉoj kaj atingis 3 golojn.
Alimento
Alimento estas la leĝa devontigo provizi financan subtenon al onia geedzo antaŭ aŭ post divorco. Ĉi tiu subteno estas provizita fare de la persono kun la plej alta enspezo al la persono kun la plej malalta enspezo.
Ĉi tio estas kovrita de la divorca juro aŭ familia juro de ĉiu lando.
Tiazolo
Tiazolo estas organika heterocikla kombinaĵo kiu enhavas sulfuron kaj nitrogenon. Ĝi estas la baza strukturo kaj rilatas al granda familio da derivaĵoj. Ĝi estas palflava likvaĵo kun piridinosimila odoro kaj ĝia ringo estas komponanto de pluraj naturproduktoj inter ili Vitamino B1.
Karakterizaĵoj
Tiazoloj estas membroj de la azolaj familio, heterociklaj kombinaĵoj kiuj inkluzivas la imidazolojn kaj oksazolojn. Tiazolo ankaŭ povas konsideriĝi kiel funkcia grupo. Oksazoloj estas komponaĵoj kunrilataj kie la sulfuro anstataŭis la oksigenon. Tiazoloj estas strukture similaj al imidazoloj, kie la sulfuro de la tiazolo estis anstataŭita de nitrogeno. Tiazolaj ringoj estas plataj kaj aromataj strukturoj.
Tiazoloj troviĝas en varieco da specialigitaj produktoj, ofte fanditaj kun benzenaj derivaĵoj, la tiam konataj benzotiazoloj. Krom la Vitamino B1, la tiazola ringo troviĝas en la epotilono. Aliaj gravaj tiazolaj derivaĵoj estas la benzotiazoloj, ekzemple la kemia luciferino de la lampiro. Kvankam tiazoloj estas bone reprezentataj en biomolekuloj, la oksazoloj ne. Ĝi estas nature trovata en peptidoj kaj uzata en la disvolvo de peptidomimetikoj, aŭ molekuloj kiu imitas la funkcion kaj strukturon de la peptidoj.
Komercaj signifoplenaj tiazoloj inkludas ĉefe tinkturojn kaj fungicidojn. Trifluzamido, triciklazolo kaj tiabendazolo' estas komercitaj por kontrolo de pluraj agrikulturaj pestoj. Alia vaste uzata tiazola derivaĵo estas la ne-steroida antiinflama drogo konata kiel Meliksicamo.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Thiamine-2D-skeletal.png| Vitamino B1 Benzothiazol.svg| Benzotiazolo 4-Aminothiophenol.svg| Aminotiofenolo 1,2,5-thiadiazole-2D-skeletal.png| Tiaduazoloj Penicillin-G.svg| Penicilino Clomethiazole_structure.svg| Klometiazolo Epothilone_A_B.svg| Epotilono Meloxicam2DACS.svg| Meloksikamo Thiabendazole.svg| Tiabendazolo Thiazole yellow.png| Flava tiazolo Thiazole orange.png| Oranĝa tiazolo Sulfathiazole skeletal.svg| Sulfatiazolo Abafungin.svg| Abafungino Thifluzamide.svg| Tifluzamido Tricyclazol.svg| Triciklazolo Thiabendazole.svg| Tiabendazolo </Gallery>
Burgo Dhún Guaire
La burgo  Dhún Guaire (Dunguaire Castle staras apud Cinn Mhara (Kinvara) en la sudo de la graflando Galivo en Irlando. Ĝi havas sian nomon de la malnova Dun, la reĝo Guaire de Connachta (Connacht), kiu en la jaro 662 p.K. mortis. Guaire estis konata pro sia gastamo kaj grandanimeco, kiu estas rakontata en la legendo Bothar na Mias (ŝoseo de la manĝilaro). La origina Dun etas verŝajne la terremparo kun murrestaĵoj okcidente de la burgo.
Historio
La burgo Dhún Guaire estis neniam burgo en la militara senco, sed tipa turdomo de la 16a jarcento. Tiu turdomo estis konstruata inter 1450 kaj 1650 de irlanda senjoro kaj bienulo. La plej alta koncentraĵo de tiaj konstruaĵoj troviĝas en la graflandoj Chláir kaj Limeriko respektive en la sudo de la graflando Galivo.
La turdomo Dhún Guaire estis konstruita en la jaro 1520 de la idoj de Guaire el la klano O'Hynes. En ka jaro 1924 la turdomo estis restaŭrita de Oliver St. John Gogarty, kirurgo, kiu servis al James Joyce kiel literatura modelo de Buck Mulligan en Ulysses.
Mali Idjoŝ
Mali Idjoŝ, slave Mali Iđoš, Мали Иђош, Kishegyes estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka. Mali kaj kis signifas: malgranda. Ankoraŭ 2 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Mali Idjoŝ situas sur ebenaĵo, laŭ rojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1462 en formo "Hegyesthwrol". Ekde 1514 pro kamparanaj ribeloj la vilaĝo komencis senhomiĝi. Dum la turkoj jam neniu loĝis tie. En 1769 loĝantoj de Békésszentandrás refondis la komunumon. En 1849 tie venkis la hungara armeo lastfoje. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Mali Idjoŝ 5465 da homoj, (hungaroj 4767 (87 %), serboj 389 (7 %), ciganoj 119 (2 %) kaj aliaj).
Famuloj
En Mali Idjoŝ naskiĝis hungara aktoro Csilla Maronka.
Saint-Georges-de-la-Rivière (stacidomo)
Saint-Georges-de-la-Rivière estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Georges-de-la-Rivière, en departemento Manche, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de turisma trajno "Train touristique du Cotentin".
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Carentan - Carteret (418000).
Tojonaka
Tojonaka (豊中市; [tojonaka-ŝi], Hepburn/Kunrei: Toyonaka) estas urbo situanta en norda parto de Gubernio Osaka en Japanio.
Esperanto
En la urbo, proksime al Stacio Sone de Linio Hankyū-Takarazuka (ĉefa), troviĝas la oficejo de Kansaja Ligo de Esperanto-Grupoj (KLEG), la dua plej granda centro de la Esperanto-movado en Japanio.
Kopetdago
Kopetdago aŭ Turkmena-Ĥorasana Montaro estas montaro ĉe la limo inter Turkmenujo kaj Irano, etendiĝante laŭlonge de la limo ĉirkaŭ 650 kilometrojn, oriente de Kaspio. La plej alta pinto de la montarĉeno en Turkmenujo troviĝas sudokcidente de la ĉefurbo Aŝgabato kaj altas. La plej alta irana pinto mezuras.
Tiu montaro havas skiado-stacio oficiale malfermita de la estinta prezidanto de Turkmenujo, Saparmurat Niyazov. Malgraŭ la malĉeesto de neĝo en Kopetdago, Niyazov estis decidinta konstrui tie grandan feriejon.
Topografio
Kopetdago estas regiono karakterizita de piedaj montetoj, sekaj kaj sablaj deklivoj, altebenaĵoj, kaj krutaj ravinoj. Kopetdago estas submetita al tektona transformado kaj trapasis severajn tertremojn. Tertremoj kiuj superis sep laŭ la Skalo de Richter estis registritaj.
Arkeologio
La piedaj montetoj de Kopetdago apud Aŝgabato estas la ejo de la restaĵoj de la antikva parta urbo de Nisa.
Plantaro
La duonarbaroj de la regiono gastigas multajn fruktoarbojn, arbedojn, kaj grimpoplantojn kiuj estas pruvintaj iliajn utilecojn por homa uzado kaj selekta kultivado, inkluzive de granato (Punica granatum), arbara vinberujo (Vitis sylvestris), ordinara fikuso (Ficus carica), turkmena pomarbo (Malus turkmenorum), kopetdaga pirujo (Pyrus boissieriana), sovaĝaj prunusoj (Prunus spp.  :  Cerasus microcarpa, C. erythrocarpa, C. blinovskii), mirobolan-prunuso (Prunus cerasifera), migdalujo (Amygdalus communis=Prunus dulcis, kaj A. scoparia=Prunus scoparia), kaj kratagoj (Crataegus spp.).
Loyset Compère
Loyset Compère (n. ĉirkaŭ 1440/45 en la episkopejo Arras aŭ en Henegovio; m. 16-an de aŭgusto 1518 en Saint-Quentin (Aisne)) estis francflandra komponisto, kantisto kaj ekleziulo.
1440/45–1474
Laŭ Jean Molinet (1435-1507), kiu bone konis Compère, la komponisto devenis de familio el Saint-Omer. Dokumento el Milano de 1476 nomumas lin ekleziulo el Arras, kiu situas proksime de Saint-Omer. Malgraŭ tio edikto de Karlo la 8-a de Francio el aprilo 1494 certigis al Compère francan naciecon kaj menciis klare, ke Compère devenis el Henegovio. Ĉi tiu evidenta kontraŭdiro ne estas klarigita.
Pri la edukado de Compère nenio estas konata. Eble en la 1460-aj jaroj li rilatis kun la franca reĝokortego, ĉar lia plej frua komponaĵo Puis que si biene (antaŭ 1465) troviĝas en manskribaĵo, kiu enhavas la repertuaron de la franca kortegokapelo. Sur ligon al Cambrai montras la moteto Omnium bonorum plena de Compère, kiu eble ekestis okaze de la konsekrado de la katedralo la 2-an aŭ la 5-an de julio 1472 aŭ okaze de renkontiĝo de la franca kaj burgonja kortegoj la 16-an kaj 17-an de oktobro 1468 en Cambrai. La moteto de Compère, kiu estas jam verko de matura majstro, citas la faman kanzonon De tous biens plaine de Hayne van Ghizeghem.
Milano 1474–1477
Dokumenteblas Compère unuan fojon en Milano. La dukoj de Milano flegis intimajn rilatojn al la franca reĝokortego, kaj pro tio ne mirigas, ke duko Galeazzo Maria Sforza perletere la 23-an de novembro 1472 petis Johannes Ockeghem, helpi lin je la dungado de kantistoj por lia kortegokapelo konstruata ekde 1471. Al la dungitaj kantistoj apartenis Compère. La 15-an de julio 1474 li estis enlistigita kiel nova membro de la ĉefkantistaro de la kapelo. Lia nomo ankaŭ aperas en listoj de la 30-a de marto kaj 4-a de decembro 1475. La plej grava kolego de Compère estis Gaspar van Weerbeke.
Septembre 1476 la duko klopodis atingi prebendon ĉe Saint-Georgio-de-Catasijs en Pavio, kiu tamen jam estis fordonita. Post murdo de la duko la 26-an de decembro 1476 finiĝis la kariero de Compère en Milano. La 7-an de januaro 1477 la kortego decidis, malgrandigi la kapelon. Dokumento de la 6-a de februaro 1477 mencias Compère kiel unu el la maldungitoj.
Cinderella III: A Twist in Time
Cindrulino 3: Reen en la tempo (Cinderella III: A Twist in Time) estas animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 2007. Ĝi estas la dua ero de la konata historio Cindrulino.
Loyset Compère
Francio 1477–1494
Compère iris, akompanate de Jean Fresneau, al Francio. Eble li trovis dumtempan postenon ĉe la kortego de duko Johano la 2-a de Burgonjo (m. 1488) en Moulins. Motivon por ĉi tiu supozo donas la okulfrapa cirkonstanco, ke Compère muzikigis tri poemojn de la duko. Ĉi tiun hipotezon tamen neniu dokumenta indico fundamentas.
Cinderella III: A Twist in Time
Intrigo
En la kastelo de Cindrogriza, la Cindrogriza princino lingvo kun la blua princo sur lia festo de anivesario.
(9607) 1992 DS6
(9607) 1992 DS6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Cinderella III: A Twist in Time
Intrigo
En la arbaro, La feino madrina, Jack kaj Gus organizas feston de anivesario de kiu Cindrogriza kaj la Princo parolis en la kastelo. Poste Anastasia, la hermanastra de Cindrogriza, ĝi ŝtelas la varita magia kaj la specimeno al lia patrino, poste Lady Tremaine uzas la varita magia por vojaĝi la tempo ĝis la momento kiun la Granda duko estis ankoraŭ serĉante la knabino de la pantoflo de kristalo kaj kiam Cindrogriza estis enfermita en lia ĉambro kun Jack kaj Gus ĝis ili alportas la ŝlosilon.
Loyset Compère
Francio 1477–1494
En 1486 ĉiukaze Compère servis en la kapelo de la franca kortego, direktata de Johannes Ockeghem. Papa edikto de la 28-a de julio 1486 nomas lin ekleziulo el la episkopejo Arras kaj chappelain ordinaire et chantre de la franca reĝo.
En dekreto de aprilo 1494 Karlo la 8-a de Francio certigas al nostre cher kaj bien amé chappelain ordinaire et chantre de nostre chapelle maistre Loys Compère, natif du pays de Haynault, post prezentado de humble supplicatcion la francan naciecon, kiun evidente li antaŭe ne posedis, kaj certigas per tio samtempe la posedon de tiuj prebendoj en Francio, kujn li ricevintis pro sia membreco en la reĝa kapelo.
Ekde junio 1492 ĝis majo 1493 Compère estis ekleziulo ĉe Dipatrino de Parizo, preĝejo, je kiu ka reĝo ŝatis okupigi meritajn membrojn de sia kapelo. Ĉi tie Compère estis ordinita la 2-an de marto 1493 kiel pastro de la katedralo kaj mallongan temon poste interŝanĝis du prebendojn ĉe Notre Dame kaj Sainte-Trinité en Montlhéry kontraŭ prebendoj en Voyenne (episkopejo Laon).
Italio 1494/95
Aŭtune 1494 Compère akompanis reĝon Karlo la 8-an dum ties militiro al Italio. En letero de la 7-a de oktobro 1494 Ferrante d’Este skribis al sia patro, la muzike entuziasmita duko Ercole d’Este de Ferrara, ke li trafis sur Compère ''en Casale Montferrato. Compère multoble pardonpetas ne esti kapabla, provizi Vian Moŝton per kelkaj bonaj komponaĵoj, ĉar la verkoj, kiujn li kunhavas, estas malnovaj. Li diris ke li postlasis en Francio siajn librojn, en kiuj li havas kelkajn bonajn novajn komponaĵojn, kaj estus feliĉa kontentigi Vian Moŝton, kiam ajn li estus kapabla por tio''.
Supozeble Compère pasigis la januaron 1495 en Romo, kiam Karlo kaj ties armeo okupis la urbon. La en 1495 aŭ mallonge poste farita manskribaĵo de kelkaj imponaj motetoj de Compère en la ĥorkantaro I-Rvat C.S.15 (Crux triumphans, Propter gravamen, Quis numerare queat, Sile fragor) devenus de ĉi tiu restado. Ĉi tiuj komponaĵoj aŭ ekestis en Italio aŭ temas pri kelkaj el la malnovaj komponaĵoj menciitaj de Ferrante d’Este.
Julie 1495 Compère ĉeestis la batalon ĉe Fornovo kaj verkis por la festado de la franca venko la kanzonon Vive le noble roy.
Francio 1495–1518
Inter la 30-a de aprilo 1498 kaj la 5-a de majo 1500 Compère estis doyen ĉe la kolegiatpreĝejo Saint-Géry en Cambrai, kie li estris 48 kanonikojn. Plej malfrue ekde 1500 Compère tenis la bakalaŭron de la eklezia kaj civila juroj. Ekde 1500 ĝis 1503 aŭ 1504 li tenis la postenon de preposto de la kolegiatpreĝejo Saint-Pierre en Douain. Tie li evidente ne povis facile agi, ĉar en 1503 la urbestraranoj abolis la imunecon de la monaĥejo kaj batalakiris eniron en la domon de Compère.
Compère rezignis sian postenon favore al Pierre Duwez, iama muzikisto de la burgonja kortegokapelo, kiu posedintis prepostejon en Condé, kiun siaflanke transprenis Josquin Desprez maje 1504.
Siajn lastajn jarojn Compère pasigis ĉe la kolegiatpreĝejo en Saint-Quentin, kie li ekde 1491 estis kanoniko kaj pagintis kotizon por prebendo en la episkopejo de Coutances.
Malgraŭ siaj prebendo Compère restis ligita al la franca kapelo ankaŭ post 1498. Li ekz. komponis la moteton Gaude prole regia por la akcepto de Filipo la Bela la 25-an de novembro 1501 en Parizo. La teksto, preĝo al sankta Katarina de Aleksandrio, priskribas en la laŭdo de la sanktoj la interligiteco de Francio kaj Flandrio. La moteto Sola caret monstris, komponita en 1507, enhavas amaran diatribon kontraŭ papo Julio la 2-a favore al la franca reĝo Ludoviko la 12-a.
Compère mortis la 16-an de aŭgusto 1518 en Saint-Quentin. Li estis grandhonore entombigita en la tiea kolegiatpreĝejo.
Motetocikloj
1. Ave Domine Jesu Christe (Missa de D.N.J.C). (Enhavas: Ave Domine Jesu Christe, in loco Introitus; Ave Domine Jesu Christe, in loco Gloria; Ave Domine Jesu Christe, in loco Credo; Ave Domine Jesu Christe, in loco Offertorii; Salve, salvator mundi, in loco Sanctus; Adoramus te, Christe, in loco Elevationem; Parce, Domine, in loco Agnus; Da pacem, Domine, in loco Deo Gratias).
2. Hodie nobis de virgine (Missa in Nativitate Deus Noster Jesu Christe) (Enhavas: Hodie nobis de Virgine, in loco Introitus; Beata Dei Genetrix Maria, in loco Gloria; Hodie nobis Christus natus est, in loco Credo; Genuit puerpera Regem, in loco Offertorii; Sanctum –Verbum caro factum est; Memento, salutis auctor, post Elevationem; Quem vidistis, pastores? In loco Agnus ; O admirabile commercium, in loco Deo gratias).
3. Missa Galeazescha (Missa de Beata Maria Virgine) (Enhavas: Ave virgo gloriosa, in loco Introitus; Ave, salus infirmorum, in loco Gloria; Ave, decus Virginale, in loco Credo; Ave, sponsa verbi summi, in loco Offertorii; O Maria, in loco Sanctus; Adoramus te, Christe, in loco Elevationem; Salve, mater salvatoris, in loco Agnus; Virginis Mariae laudes, in loco Deo Gratias).
NGC 830
NGC 830 (aliaj indikoj — PGC 8201, MCG -1-6-50, MK 1020) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3086 Kalbaugh
3086 Kalbaugh estas asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Soveria Mannelli
Soveria Mannelli estas komunumo de Italio.
3086 Kalbaugh
Nomo
Ĝia nomo honoras Carroll Kalbaugh Liller, patro de la ĉila astronomo William Liller.
6550 Parléř
6550 Parléř estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germandevena arkitekto Petr Parléř (aŭ Peter Parler, 1333–1399), kiu gvidis la konstruon de la katedralo de sankta Vito en Prago. Ankaŭ liaj praidoj estis arkitektoj famaj en Germanio kaj Ĉeĥio.
Digrafo
Digrafo aŭ digramo estas kunigo de du al pli literoj por reprezenti unu nuran fonemon. En naturaj lingvoj digrafo estas tre oftaj. Ekzemple, por reprezenti la sonon ĉ estas la angla kaj hispana ch, la franca kaj portugala tch, la germana tsch, kaj anstataŭ ŝ estas digrafo angla sh, franca kaj portugala ch, kaj germana sch, do ne aparte prononcataj s kaj h, nek s, c, kaj h, sed prononcata kiel la Esperanta /ŝ/.
Plej ofte, digrafoj reprezentas konsonantojn, sed foje vokaloj estas reprezentataj de digrafoj, kiel ou (/u/) en la franca lingvo aŭ ie (/i/) en la germana. Simile, ee, en la angla, estas prononcata kiel Esperanta /i/.
Lingvoj uzas digramojn aŭ diakritajn signojn, kiam ili uzas alfabeton, kiu origine estis uzata de lingvo, kiu ne konas tiajn sonojn. Ekzemplo estas Esperanto uzante la latinan alfabeton, kiu ne konas la literojn ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ kaj ŭ. Ankaŭ vidu artikolon Esperanta alfabeto.
Anstataŭa skribmaniero
Laŭ la h-konvencio, nur ŭ senkompense perdas sian diakritan signon.
Amamia skolopo
La Amamia skolopo, Scolopax mira, estas mezgranda vadbirdo de la genro Scolopax, familio de Skolopedoj, kiun nomigas la genro, kaj ordo de Ĥaradrioformaj, karakterizita de longa mallarĝa beko kaj kamufla malhelbruna plumaro. Ĝi estas iomete pli granda kaj longkrura ol la Eŭrazia skolopo kun kiu ĝi povus esti konsiderata samspecia.
Tiu specio estas endemismo trovebla nur en arbaroj de du etaj insuloj de ĉeninsularo Amami en suda Japanio. Oni ne multe scias pri tiu specio, sed ĝiaj kutimoj estas tre similaj al tiuj de Eŭrazia skolopo.
Berthelming (stacidomo)
Berthelming estas franca stacidomo sur linioj Berthelming - kaj  -, situanta en  Berthelming, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
The Amazing Spider-Man
The Amazing Spider-Man filmita en la jaro 2012 estas filmo de reĝisoro Marc Webb.
Juna Peter Parker malkovras, ke la studejo de lia patro, komerca magnato Richard Parker estis ŝtelita. La gepatroj de Petro kolektas kaŝitajn dokumentojn, prenas Petro'n al la hejmo de lia onklino May kaj Onklo Ben, tiam mistere foriras. Jarojn poste, adoleskanto Petro studas en Midtown Science High School; li estas inteligenta sed socie mallerta kaj ofte ĉikanita. Li ankaŭ havas enamiĝon al Gwen Stacy, kiu reciprokas siajn sentojn.
Petro ekscias, ke lia patro havas amikon nomitan Dro. Curt Connors, sciencisto ĉe Oscorp en la kampo de trans-specia genetiko. Li ŝteliras en Oscorp, kie li estas mordita de genetike modifita araneo. Li tiam malkovras, ke li evoluigis arane-similajn kapablojn, kiel ekzemple super-forto, akraj sentoj, facilmoveco, kaj rapideco.
Imre Zlinszky
Imre Zlinszky [zlinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zlinszky Imre estis hungara juĝisto, membro (korespondanta en 1876) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis roglaticzai kaj pataji. Lia filo estis Aladár Zlinszky.
Imre Zlinszky naskiĝis la  1834 en Pest (urbo). Li mortis la 1880 en Balatonfüred.
Biografio
Imre Zlinszky frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo li eklaboris en la municipa administrado, poste li estis juĝisto en Jászberény, Cegléd, Kecskemét. En 1869 li ricevis juĝistan postenon en urbo Pest. Inter 1875 – 1880 li laboris en la supera juĝejo. Li okupiĝis precipe pri la juraj problemoj pri la heredaĵoj, krome li verkis gravajn manlibrojn pri la juro.
The Worst Journey in the World
The Worst Journey in the World (la plej malbona veturado en la mondo) estas rememoroj de la Britia Antarkta Ekspedicio de 1910–1913 estre de Robert Falcon Scott. Ĝi estis verkita kaj publikigita en 1922 de survivanto de la ekspedicio, Apsley Cherry-Garrard, kaj famiĝis pro la sincera traktado de la malfaciloj de la ekspedicio, la kaŭzoj de ties katastrofa rezulto, kaj la signifo de la homa sufero laŭ ekstremaj kondiĉoj.
James Dewar
James Dewar (1842-1923) estis skota kemiisto kaj fizikisto, pli konata pro sia elpenso de la Flakono de Dewar, uzata en liaj esploroj por gaslikvigoj. Li ankaŭ interesiĝis pri atomaj kaj molekulaj spektroskopioj, al kies agadsfero li dediĉis pli ol 25 jarojn.
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1909.
Soveria Simeri
Soveria Simeri estas komunumo de Italio.
John Field
John FIELD (* 26-an de julio 1782 en Dublino; † 23-an de januaro 1837 en Moskvo) estis irlanda komponisto kaj pianisto. Li estas la inventinto de la nokturno.
Vivo
Field studis komence pianon je sia patro, kiu estis violonisto, kaj poste je Tommaso Giordani. Poste li translokiĝis al Londono, kie lie daŭrigis sian studon je Muzio Clementi. En 1802 li vojaĝis kune kun Clementi al Parizo, unuflanke por prezenti pianojn, aliflanke por mem sinprezenti kiel pianisto. En 1803 ambaŭ iris al Sankt-Peterburgo en Rusio, kie Field poste restis kaj famiĝis kiel artisto kaj instruisto, kio ne malhelpis lin plue entrepreni multajn koncertoturneojn. Ekde 1822 li vivis en Moskvo.
Field estas la unua komponisto, kiu komponis nokturnojn, unumovimentaj karakterpecoj por piano, kiujn karakterizas kanteca trankvila melodio (plejofte en la dekstra mano) kaj vastetenda akompanado per arpeĝataj akordoj (plejofte en la maldekstra mano). Ĉi tiuj pecoj ege influis sur Frédéric Chopin, kiu mem komponis 21 nokturnojn. Pro tio, ke la entute 18 nokturnoj de Field estas la unuaj unumovimentaj karakterpecoj por piano, oni povus rigardi ilin kiel gravaj antaŭantoj por multaj aliaj romantismaj komponistoj, ekz. Felix Mendelssohn Bartholdy, Robert Schumann, Franz Liszt kaj Edvard Grieg.
Field komponis sep pianokonĉertojn, el kiuj la dua (de 1811) eble estas la plej fama, kvankam la kvaran (de 1819) oni ofte rigardas kiel muzike pli valora. Krome ekzistas je aliaj orkestroverkoj tri rondeloj kaj transskribo de la 12-a nokturno de Field, plue grandnombro da komponaĵoj por piano sola, ĉambromuzikaj verkoj kaj kelkaj malmultaj voĉkantaj verkoj.
Field kaj Mozart ambaŭ asertis: „Oni ludo kun monero jsur la manoj“, kaj la moneroj ne defalu dum la ludado.
Topologio
Topologio en matematiko havas du signifojn. Ĝi estas:
Kiel matematika strukturo, topologio super aro X estas aro T da subaroj de X, kiu plenumas la jenajn kondiĉojn:
Tiujn arojn, kiuj troviĝas en T, oni nomas malfermitaj. La komplementojn de la malfermitaj aroj oni nomas fermitaj. La aron X kune kun topologio T super X oni nomas topologia spaco. Funkcion inter du topologiaj spacoj oni nomas kontinua se la inversa bildo de ĉiu malfermita aro estas malfermita.
Translacio
En la angla translation, kiu en aliaj lingvoj ja alproksimiĝas al translacio, signifas absolute diference traduko, do evitenda tiusence.
Benzila sorbato
Benzila sorbato aŭ C13H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sorbata acido kaj benzila alkoholo. Benzila sorbato estas organika kemiaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila sorbato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila sorbato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Takuya Takagi
Takuya Takagi (japane 高木 琢也, n. 12-an de novembro 1967) estas japana futbalisto. Li de 1992 ĝis 1997 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva kaj tre utila teamano kiu partoprenis en 44 matĉoj kaj atingis 27 golojn, tio estas pli ol po 2 goloj por ĉiu matĉo.
Ål
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Matematika terminaro (Bean 1954)
Matematika Terminaro, 1954
Toyotismo
La vorto Toyotismo (aŭ tojotismo) rilatas al amasproduktada metodo kreita de fabrikoj de aŭtomobiloj Toyota en Japanio. Poste, la metodo disvastiĝis al tuta monda industrio.
Post la ekonomia krizo de 1973, kun la apero de l' ekonomika modelo de Fleksebla akumulo, la Fordismo, tiama amasprodutada metodo, ne povis rezisti al novaj problemoj de produktado kaj estis anstataŭigita de post-Fordismo aŭ toyotismo.
En la nova kunteksto, la fleksebla akumula modelo bezonis novan metodon, ĉar la laboristo kapablu sanĝi rapide funkciojn, krom operi kaj monitori multajn maŝinojn por ke la laborteamo estu rekonfigurebla laŭ neceso.
Same kiel fordismo estis evoluo de taylorismo, toyotismo komenciĝis kiel progresa adapto de l' fordismo al materiaj kaj kulturaj kondiĉoj de Japanio. La ideo de roboto kiel centra en tiu kunteksto estas erara. La enmeto de informadiko en produktado havis gravan rolon, sed la esenco de l' ŝanĝo estas en labormetodoj. Komputilojn kaj robotojn ankaŭ havis la eŭropa kaj amerika industrioj eĉ antaŭ la japana. Sed ĉi tiuj ekonomioj ne havas sociajn, politikajn kaj kulturajn kondiĉojn por disvolvigi novajn labormetodojn.
La granda karakterizo de nuna fazo de kapitalismo estas la fleksebla akumulo, kiu pligrandigas la gajnon sen neceso de pligrandigi la konsumon aŭ produktadon. La toyotismo fleksebligas la laborforton, pro tio, kreas fortan malkreskon en industria dungebleco. Por produkti la saman gajnon, oni povas dungi malpli laboristojn. Pro tio, la toyotisma laboristo kapablu pensi la laboron kaj rapide solvi problemojn aŭ helpi la administradon en la solvo de ili.
Teknike, la toyotismo konsistas en la detektado de la demando kaj la produktado de l' havaĵo en funkcio de tiu neceso specifika. Oni inversas tiel la agadon karakterizan de l' fordismo, kie la demando estis funkcio de l' stoko. La toyotismo bezonas grandegan rapidecon en la produktpovo kaj pro tio tre uzas la robotigon kaj informadikigon de l' proceso industria; plirapidigas la tempon de livero kaj satigas la demandon tuje.
István Seres
SERES István (pro. sereŝ) estis rumania hungara/hungara muzikinstruisto, dramaturgo naskita en Kluĵo la 17-an de aŭgusto 1929 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de marto 1987.
Biografio
István Seres finis inter 1948-53 en la Magyar Művészeti Intézet, resp. en Altlernejo Gheorghe Dima ĉe profesoroj István Nagy (kapelado), Gábor Jodál (muzikteorio). Inter 1953-57 li studis en Moskvo ĉe L. M. Maazel (muzikteorio) kaj R. I. Gruber (muzikhistorio). De 1958 ĝis 1972 li estis muzikologo en la muzika altlernejo. De 1973 li estis dramaturgo de landa Filharmonio de Budapeŝto, de 1977 dramaturg-grupestro. De 1977 li estis adjunkto de filio de Debreceno de Muzikarta Altlernejo de Budapeŝto.
Decio
Decio latine Caesar C. Messius Quintus Traianus Decius Augustus naskiĝis en 190, 200 aŭ 201 en Budalia apud Sirmium en Panonio estis mortita en junio 251 de Abrito. Estis romia imperiestro de 249 ĝis 251. Decio estis nobelulo el Ilirio kaj membro de senato, kiu igis lin imperiestro.
Vojo al imperio
Patricio, Dacio havis bonan pozicio ĉe imperiestro kaj senato. En 246 imperiestron Filipon li apogis kiel komandanto de Danubio kaj en 249 li kombatis militistan ribelon en Moesia kaj Panonio, tio faris ke siaj soldatoj aklamis lin imperiestro, sed li restis fidela al Filipo. Sed Filipo vidis Decion kiel malamiko kaj faris militon kontraŭ li. Decio venkis la militon kaj iĝis imperiestro.
Milito kontraŭ Gotoj
Decio kiel imperiestro militis kontraŭ gotoj, kiuj transiris la riveron Danubion, kaj forigis gotojn el Moesia kaj Tracio. En tiu milito, estis grava la sieĝo de Nikopolis kie Decio mortis kun sia filio Herenio Etrusko. Senato 251 omaĝe deklaris ambaŭ diojn.
Publikaj agoj
Decio persekutis kristanojn kaj devigis la kulton al imperiestro. La Papo Sankta Fabiano mortis kiel martiro dum tiu persekuto.
Ranunculus glacialis
Ranunculus glacialis, nome glaĉera ranunkolo, glaĉera butertaso aŭ glaĉera korvopiedo, estas planto de la familio Ranunkolacoj Ranunculaceae.
Distribuado
Ranunculus glacialis estas specio de Arkto aŭ Alpoj, troviĝanta en altaj montoj de suda Eŭropo (Alpoj, Pireneoj, Karpatoj, Sierra Nevada) same kiel ĉe la duoninsulo Skandinavio, Islando, la Ferooj, Janmajeno, Svalbardo kaj orienta Gronlando.
Ĝi estis priskribita kiel la plej alt-ascenda planto en la Alpoj, kie floras je ĉirkaŭ 4,000 m.
NGC 831
NGC 831 (aliaj indikoj — PGC 8241, ZWG 413.49, KUG 0206+058) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Leo Blaas
D-ro Leo BLAAS [blas] (14-a de januaro 1891 en Innsbruck – 29-a de novembro 1951) estis aŭstra-germana esperantisto kaj emerita helpjuĝisto en Natters.
Li estis esperantisto de 1908, kaj multajn jarojn estis prezidanto de la Esperanto-Klubo de Innsbruck. Tradukaĵoj de li aperis en la publikaĵo Aŭstria Esperantisto. Verko: Esperanto laŭ Mertner. Li estis kunlaboranto de d-ro Eugen Wüster (Enciklopedia Vortaro), kaj verkadis ampleksan etimologion (morfologion) de Esperanto.
En 1948/49 li donis kursojn ankaŭ ĉe la Universitato de Innsbruck. Unu lia disĉiplo estis la fama lingvisto Hermann Ölberg.
Detlef Gröger
. Li doktoriĝis en 1957. Detlef Gröger laboris ĉefe pri ergotoalkaloidoj.
Berthelming
Berthelming estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Berthelmingeois.
Aups
Aups (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Johann Kuhnau
Johann Kuhnau (* 6-a de aprilo 1660 en Geising; † 5-a de junio 1722 en Lepsiko) estis germana komponisto kaj verkisto de la baroko.
Vivo
La filo de lignaĵisto lernis kiel stipendiato ĉe la fama gimnazio Kreuzschule en Dresdeno kaj poste studis filozofion kaj juron en Lepsiko, antaŭ ol li eklaboris kiel kantoro en Zittau. Per tio li konformis la tipon de akademie kleriĝinta kantoro, kutima ekde la reformacia epoko. Laŭ samtempula opinio li estis konsiderata kiel universala erudito inter la muzikistoj. Ĉe Johann Adlung ni legas pri Kuhnau: „mi ne scias, ĉu li alportis pli honoron al la ordeno de la tonartistoj aŭ al la aliaj eruditoj. Li estis erudita en la dioscienco, en la juroj, retoriko, poetiko, matematiko, fremdaj lingvoj kaj muziko.“ En 1682 li revenis al Lepsiko kaj du jarojn poste li fariĝis orgenisto ĉe la preĝejo Thomaskirche. Ekde 1701 ĝis sia morto li estis Thomas-kantoro postsekvante Johann Schelle-n kaj tuja antaŭulo de Johann Sebastian Bach. Krome ekde 1701 li ankaŭ tenis la postenon de universitata muzikdirektoro.
Precipe pro siaj verkoj por klavarinstrumentoj Kuhnau famiĝis. Liaj „Biblische Historien“ (bibliaj historioj) por klaviceno estas rigardeblaj kiel programa muziko. Grava estas lia ekzercolibro por klavarinstrumentoj „Neue Clavierübung“, per kiu li ankaŭ influis sian posteulon Bach.
Zoltán Pál Dienes
Zoltán Pál Dienes [dieneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dienes Zoltán Pál estis hungardevena kanada matematikisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis Pál Dienes, lia patrino Valéria Dienes. Pedagogiaj ideoj de Dienes estis popularaj en pluraj landoj. Li estis mondfama teoriulo kaj senlaca terapiisto de la "nova matematiko": aliro al matematiko helpe de ludoj, kantoj kaj dancoj.
Johann Kuhnau
Vivo
En siaj sakralmuzikaj verkoj Kuhnau estis malpli progresema kaj proksimas pli al la tonlingvaĵo de la fina 17-a jarcento. Pro sia universala kaj impona karaktero Kuhnau forte influus siajn samtempulojn.
Zoltán Pál Dienes
Zoltán Pál Dienes naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Wolfville (Nov-Skotio, Kanado).
Johann Kuhnau
Vivo
Liaj muzikistoromanoj verkitaj fidele laŭ la stilo de Christian Weise tamen estas rigardataj kiel modelaj ekzemploj de „klera“ realisma prezentmaniero.