cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renate Krössner
En 1980 ŝi ludis la ĉefrolon en la DEFA-filmo Solo Sunny. La realisma, intensa filmo alportis plenplenajn kinejojn en kaj socialisma Orienta kaj kapitalisma Okcidenta Germanio dum multaj semajnoj. Por tiu rolo, Krößner ricevis la filman premion Arĝenta Urso ĉe la kinfestivalo Berlinale en Okcidenta Berlino en februaro 1980. La aŭtoritatoj de Orienta Germanio estis malkontentaj pri la granda populareco de la aktorino, aparte en "la kapitalisma eksterlando", tiel ke de tiam ŝi ne plu ricevis ajnajn filmproponojn kaj decidis forlasi orientan Germanion kvin jarojn poste. La 27-an de julio 1985, post pluraj petoj rajti forlasi la landon, Krößner ricevis la rajton forlasi la landon kune kun sia partnero, la aktoro Bernd Stegemann, kaj ŝia filo Eugen el antaŭa partnereco.
La familio translokiĝis al Duseldorfo. Nur post tri jaroj en la Okcidento ŝi komencis labori en televidaj filmoj. Nun ŝi precipe aperis en germanaj televidaj krimserioj de 1988 ĝis 2018, sed ankaŭ kontribuis al televidaj serioj de aliaj ĝenroj.
En 2005 Krößner geedziĝis kun ŝia delonga partnero Bernd Stegemann. La paro vivis en Blankenfelde-Mahlow. En la sama jaro ŝi unuafoje malsaniĝis je kancero, sed spertis sukcesan operacion. Komence de 2020, la malsano revenis, kaj ŝi mortis la 25-an de majo 2020 en la aĝo de 75 jaroj.
Nederlando en la Vintra Olimpiko 2018
La celo por la nederlanda teamo estis gajni dek kvin medalojn, kiel deklarite fare de teama ĉefo Jeroen Bijl; ili superis tiun celon je kvin medaloj, kiuj do metis Nederlandon al la kvina loko en la medaltabelo. Plej precipe, la nederlanda teamo dominis la individuajn okazaĵojn de rapid-sketado, gajnante sep el la dek oraj medaloj aljuĝitaj; ili ankaŭ gajnis kvar medalojn en kurtatraka rapidsketado inkluzive de sia plej unua ora medalo en tiu disciplino, gajnita fare de Suzanne Schulting.
Kunordigis la teamon la Nederlanda Olimpika Komitato*Nederlanda Sporta Federacio.
Ĉinio en la Vintra Olimpiko 2018
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato.
(162581) 2000 SA10
(162581) 2000 SA10 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la 13-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 7:8 kun Marso kaj 11:2 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj ekstere, malproksime tanĝas tiun de la Tero. Ĝia iom granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la tera orbito, sed ĝia suprenira nodo estas proksima de la marsa orbito.
• Ĝia marsa MOID estas 0,0562 astronomia unuo (8,407 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,2113 astronomia unuo (31,616 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,07242 astronomia unuo (10,834 milionoj da km) de Marso,
• la ĝi pasos al 0,04380 astronomia unuo (6,552 miliono da kilometroj) de tiu ĉi planedo.
• La ĝi pasis al 0,24942 astronomia unuo (37,313 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasas al 0,22121 astronomia unuo (33,093 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,21334 astronomia unuo (31,915 milionoj da km) de nia planedo.
Kirchliche Blätter
Kirchliche Blätter (laŭvorte: Ekleziaj folioj) estas monatgazeto de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio eldonate je Sibiu. Troviĝas ĝia redakcio en la episkopa palaco ĉe Magheru-strato nr 4. Eldonisto estas la landa konsistorio: pro apero ekde ne tute 120 jaroj temas pri la plej malova ĝis hodiaŭ ekzistanta periodaĵo germanlingva de Transilvanio kaj Rumanujo.
Historio
La unuajn ideojn pri kreo lerneja kaj eklezia gazeto por la transilvaniaj saksoj naskis jam en 1843 paroĥestro, edukadreformanto kaj revoluciheroo Stephan Ludwig Roth. Tamen nur duonan jarcenton pli poste sukcesis estiĝo de neprovizoraĵo: en 1897, kiam deĵoris lia episkopa moŝto Friedrich Müller la pli maljuna, estigitis kiel semajngazeto "Kirchliche Blätter aus der evangelischen Landeskirche A.B. in den siebenbürgischen Landesteilen Ungarns. Evangelische Wochenschrift für die Glaubensgenossen aller Stände". Prezo por abono duonjara estis de 1,50 guldenoj kaj la unua ĉefredaktoro estis Josef Josephi.
En 1909 oni dividis la periodaĵon en oficialan kaj neoficialan partojn; krome la nombro restartis. Ĝis aŭgusto 1944 la eldono ne interrompitis. Inter la du mondmilitoj gravis kontribuaĵoj de la kuracisto Heinrich Siegmund kun lia Evangelischer Fürsorger, aneksitaĵo pri temoj sanecaj kaj socialpolitikaj. La tuje postmilita periodo kun potencakiro de la Rumana Komunista Partio paŝo post paŝo ne nur ebligis ŝtatigojn sed ankaŭ restrikton kaj eĉ neniigon de eklezia societa vivo. Do inter aŭgusto 1944 ĝis junio 1946 la eldono interrompitis. En 1948 ĉesis la eldono komplete.
Nur dum la regado de episkopo Albert Klein revenis la folioj sur merkaton en la 1973-a jaro.
La frontpaĝan titolegon longe stiligis bildoj de la defend-preĝejo de Biertan, komplekso figurante sur la listo de la Monda heredaĵo de Unesko. En Biertan troviĝis dum ne tute tri jarcentoj la sidejo de la landa episkopo evangelia.
Nuntempo
Ekde 2008 la produkto ekzistas ankaŭ en elektronika formato. En 2013 deciditis publikigi la oficialan parton "Landeskirchliche Informationen" kiel ankeksaĵon je "Kirchliche Blätte". Senĉesa plibonigo de la elektronika versio ja senteblas.
Leganta celo estas antaŭ ĉio la (malmultaj) eklezianoj loĝantaj ĉefe en Rumanujo (parte ankaŭ eksterlande). Gravas enhave ankaŭ la plietna kaj multkonfesa pejzaĝo de Transilvanio kaj ekumenismaj fokusoj memkompreneblas. Krom predikaj kaj liturgiaj tekstoj legeblas informoj pri la komunuma vivo kaj la flegado de la kultura kaj monumenta heredaĵoj. Nek malŝparatas internaciaj temoj kun religia eco.
Inter la ekde 1990 regule kontribuantoj menciindas ekz. la episkopoj Christoph Klein kaj Reinhart Guib, la teologoj Hans Klein, Paul Philippi kaj Hermann Pitters. Ĉefredaktoris inter 1999 kaj 2012 Gerhild Rudolf, inter 2012 kaj 2013 Beatrice Ungar.
Lhota (Pačlavice)
Lhota estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pačlavice en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Pačlavice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 96 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhota situas en katastra teritorio Lhota u Pačlavic kun areo 3,58 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Provinco Ouaddaï
La provinco Ouaddaï (aŭ Wadai), وداي, ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 721 166 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Lorris
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Provinco Ouaddaï
La nuna provinco nomatas laŭ historia sultanlando, kiu en la 18-a jarcento kovris pli grandan areon, havis la saman ĉefurbon Abéché kaj estis en rekta kontakto kun la otomana imperio.
Kolomak (stacidomo)
Kolomak (Коломак) estas fervoja stacio en Ŝelestove (Ĥarkiva provinco), vilaĝo en Ukrainio.
Ŝelestove
Ŝelestove (Шелестове) estas vilaĝo en Ĥarkiva provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2001.
Usona Bona Film-Festivalo
La Usona Bona Film-Festivalo aŭ American Good Film Festival estas interreta Esperanta film-konkurso de Esperanto-USA iniciatita de Alexander Vaughn Miller. Homoj tra la mondo jam kreis pli ol 100 filmojn en Esperanto por la konkurso. Dum ĉiu festivalo kvin ĵurianoj elektas la 10 gajnantojn kaj la filmo kun la plej multe da ŝatoj en JuTubo ricevas apartan premion. La filmoj devas esti malpli ol 5 minutojn longaj kaj tute en Esperanto kun almenaŭ 10 unikaj parolataj vortoj. Partopreno estas senkosta kaj malferma al ĉiuj. La filmoj estas senpage spekteblaj en la JuTuba kanalo de Esperanto-USA.
Unua filmfestivalo en Majo 2021
La postulata rekvizito por ĉi tiuj filmoj estis taso da kafo.
Tria filmfestivalo en Majo 2022
La postulata rekvizito por ĉi tiuj filmoj estis (brak)horloĝo.
Kvara filmfestivalo en Oktobro 2022
La postulata rekvizito por ĉi tiuj filmoj estis libro.
Sud-Koreio en la Vintra Olimpiko 2018
Post interregistaraj interparoloj de januaro 2018, la teamoj reprezentantaj Sud-Koreion kaj Nord-Koreion eniris la Malferman ceremonion marŝante sub la korea unuiga flago, dum en virina glacihokeo estis ununura unuiĝinta korea teamo.
Sud-Koreio gajnis entute dek sep medalojn - kvin orajn, ok arĝentajn kaj kvar bronzajn - igante tiujn olimpokon la plej sukcesa en la historio de Sud-Koreio laŭ sumaj medaloj gajnitaj, kaj gajnante la landon la 7-an lokon en la suma medaltabelo. Dek tri el la medaloj estis gajnitaj en longtrakaj kaj mallongtrakaj okazaĵoj de rapidsketado. Dum la unua fojo en sia historio, sudkoreaj atletoj ankaŭ gajnis medalojn en glitsportoj (bobsledo kaj skeleto), en teamaranĝo (glitŝtonludo) kaj en neĝa okazaĵo (neĝtabulado).
Kunordigis la teamon la Korea Olimpika Komitato.
Kommende Ramersdorf
La Kommende Ramersdorf - akcento - en la kvartalo Ramersdorf, parto de la urbodistrikto Beuel de la historia urbo Bonno borde de la rivero Rejno, estas kastelo de la mezepoka Ordeno de germanaj kavaliroj. Ĝi estis fondita en la 1220-aj jaroj, lige al la kvina krucmilito de 1217 ĝis 1221, kaj ekzistis kiel kunvenejo kaj rezidejo de la Germana Ordeno ĝis la sekularigo en 1803, puŝite de Napoleono Bonaparto.
Poste, la konstruaĵoj kaj posedaĵoj konservitaj en Ramersdorf iris en ŝanĝiĝantajn privatajn manojn. Post fajro en 1842, la tuta komplekso estis rekonstruita en la Novgotika stilo. En la fruaj 1970-aj jaroj, la historia konstruaĵo estis en minaco tute malaperi, ĉar ĝuste tiu loko estis bezonata por aŭtovoja kruciĝo de la germana aŭtovojo A59 kaj du deforkiĝantaj vojoj, la urba aŭtovojo kaj la federacia vojo. Fine, civitana iniciato sukcesis pri konservado de la konstruaĵo, la aŭtovoja kruciĝo kiel tentakloj de granda oktopuso estis konstruita ĉirkaŭ la kastelo. Hodiaŭ ĝi estas uzata kiel konferencejo, luksa hotelo kaj restoracio.
Ladon (Loiret)
Ladon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Provinco Lac
La provinco Lac - arabe البحيرة - aŭ pli esperantlingve provinco laga, pro la apuda lago Ĉado, ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 451 369 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Lajos Cs. Németh
'''Lajos Cs. Németh [lajoŝ ĉE nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cs. Németh Lajos''' estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Judit Tóth.
Melleroy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Lajos Cs. Németh
Lajos Cs. Németh naskiĝis la  en Karcag, li mortis la.
Le Charme
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Marton Csokas
Marton Paul Csokas, laŭ hungarlingve kutima nomordo kun hungara ortografio Csókás Márton Pál [ĉOkAŝ] estas novzelandia aktoro. Marton Csokas naskiĝis la en Invercargill (Nov-Zelando).
Le Charme
Geografio
La loĝloko situas proksimume 80 kilometrojn sudoriente de Orléans ĉe la rivero Aveyron, alfluanto al la rivero ''Loing. Le Charme'' estas ĉirkaŭata de la najbaraj komunumoj Saint-Maurice-sur-Aveyron en la nordo kaj nordokcidento, Charny Orée de Puisaye en la nordoriento, Champignelles en la oriento, Champcevrais en la sudo (la lastaj tri en la najbara departemento Yonne de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo) kaj Aillant-sur-Milleron en la okcidento.
Marton Csokas
Biografio
Marton Csokas devenis el varia aŭstralia-hungara familio. Li heredis kelkajn el siaj talentoj de sia hungara patro, kiu estis operkantisto kaj cirkisto. Li akiris arthistorian diplomon (BA) en en:University of Canterbury, poste aktoran diplomon en en:Toi Whakaari en 1989. Li komencis sian aktoran karieron en teatrejoj, filmoj kaj televidoj. Li vivis kune kun Eva Green, sed ekde 2009 li vivis aparte en Losanĝeleso.
Louzouer
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Tiĥij Don
Silenta Don, Kvieta Don aŭ Trankvila Don (ruse: Тихий Дон, latinlitere Tiĥij Don) estas romano en kvar volumoj de verkisto Miĥail Ŝoloĥov. La unua tri volumoj estis skribita ekde 1925 ĝis 1932 kaj eldonita en la sovetia revuo Oktijabr en 1928–1932, sed la kvara volumo estis finita en 1940.
La romano gajnis la Stalin-premion en 1941 kaj ties aŭtoro gajnis la Nobel-premion pri Literaturo en 1965.
Intriga resumo
La romano traktas la vivon de la kozakoj loĝantaj en la valo de la rivero Don dum la frua 20a jarcento, komencanta ĉirkaŭ 1912, ĵus antaŭ la unua mondmilito. La intrigo rondiras ĉirkaŭ la familio Meleĥov de Tatarsk, kiu estas posteuloj de iu kozako kiu, al la hororo de multaj, prenis turkan forkaptiton kiel edzino dum la krimea milito. Ŝi estas akuzita de sorĉado fare de la superstiĉaj najbaroj de Meleĥov, kiuj provas mortigi ŝin sed estas forbatalita de ŝia edzo la kozako. Iliaj posteuloj, la filo kaj nepoj, kiu estas la protagonistoj de la rakonto, estas sekve ofte krom- kaj iam eĉ moknomataj "Turkoj".
La dua plej maljuna filo, Grigorij Pantelejvic Meleĥov, estas promesplena juna soldato kiu enamiĝas kun Aksinia, la edzino de Stepan Astaĥov, familia amiko. Stepan regule batas ŝin kaj ekzistas neniom da amo inter ili. La romanco inter Grigorij kaj Aksinia kulminas per ilia amfuĝo kiu levas vendeton inter ŝia edzo kaj lia familio. La rezulto de ĉi tiu malpermesata enamiĝo estas la fokuso de la intrigo tiel kiel la baldaŭa Monda kaj Civila Militoj kiuj tiras la plej bonajn junajn kozakojn por tio kio estos du el la plej sangverŝantaj militoj de Rusio. La ago movas al la Austro-hungara fronto, kie Grigorij estis finiĝanta savi la vivon de Stepan, sed tio ne finas la vendeton. Grigorij, ĉe la insisto de sia patro, prenas edzinon, Natalija, sed kviete amas Aksinia.
Grigorij partoprenas en la Enlanda Milito, multfoje ŝanĝanta flankojn. Multaj de liaj amikoj kaj parencoj estas mortigitaj en batalo aŭ ekzekutitaj. Natalija mortas post nesukcesa abortigo. Grigorij provas ankoraŭfoje forkuri kun Aksinia, sed ŝi estas mortigita de per akcidento de vaga kuglo. Trafita de afliktiĝo, Grigorij entombigas ŝin kaj revenas hejmen, kun liaj perspektivoj neklaraj.
Analizo
La libro traktas ne nur la luktojn kaj suferadojn de la kozakoj sed ankaŭ la pejzaĝon, kaj homan kaj naturan, ĝi mem, kiu estas vivege alportita kiel detala portreto de plena vivo. Multaj tradiciaj rusaj folkloraj kantoj ankaŭ estas referencitaj dum la romano. Laŭ la verkisto, la verko elkreskis de pli frua, neeldonita verko, la Donŝina:"Mi komencis la romanon per priskribanta la eventon de la Kornilov-puĉo en 1917. Tiam ĝi fariĝis klara ke ĉi tiu puĉo kaj pli grave, la rolo de la kozakoj en ĉi tiuj eventoj, ne estus komprenita sen kozaka antaŭhistorio kaj do mi komencis kun la priskribo de la vivo de la kozakoj de la rivero Dono tuj antaŭ la komenco de la unua mondmilito. (Citaĵo de M.A. Ŝoloĥov: Seminarii, (1962) de F.. Abramovic kaj V.V. Gura, citita en Miĥail Aleksandrovic Ŝoloĥov, de L.L. Litus.)"Protagonisto Grigorij Meleĥov estas laŭdire bazita sur du kozakoj de Veŝenskaija, Pavel Nazarovic Kudinov kaj Ĥarlampii Vasilijevic Ijermakov, kiuj estis esencaj figuroj en la kontraŭ-bolŝevista lukto de la supra Dono.
Literatura signifo, kritiko kaj akuzoj de plagiato
La romano estis komparita al Milito kaj paco (1869), skribita de Lev Tolstoj, precipe de Maksim Gorkij. Kiel la Tolstoj-romano Kaj Kviete Fluas la Don estas eksterordinara bildo de rusa vivo dum tempo de krizo kaj ekzamenas ĝin tra politika, militisma, romantika kaj civita lensoj. Kvankam ili neniam prezentis ajnan indicon subteni iliajn asertojn, Solĵenicin kaj aliaj, inter ili Svetlana Allilujeva (la filino de Stalin), akuzis Ŝoloĥov de plagiato de la romano. Enketo en la malfruaj 1920aj jaroj konfirmis aŭtorecon de Ŝoloĥov de "Silenta Don" kaj la akuzoj estis kondamnitaj kiel malica kalumnio en Pravda. Pli malfruaj enketoj, je post sovietaj tempoj, ankaŭ konfirmis la aŭtorecon de la verkisto.
Provinco Logone Occidental
La provinco Logone Occidental - arabe الغربية لوغون, do Logone okcidenta - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 683 293 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Jenő Virágh
Jenő Virágh [virAg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Virágh Jenő estis hungara aktoro, komikisto. Lia origina familia nomo estis Blum.
Jenő Blum naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Virágh devenis el juda familio. Post la kutimaj lernejaj jaroj li studis aktoradon en hejma aktorlernejo de Gaja Teatro. Li komencis sian komikistan karieron province en teatra trupo de Imre Halmai, poste en Miskolc. Baldaŭe li iris al la ĉefurbo, kie li havis rolojn ekzemple en teatro de Zsigmond Feld kaj Népszínház. Ekde 1911 Li rolis, eĉ reĝisoris en elita kabaredo. En la 1930-aj jaroj li retiriĝis. Li havis edzinon inter 1912-1934, poste ili divorcis.
Eduard Johnson
Wilhelm August Eduard JOHNSON (naskiĝinta la en Freiberg, mortinta la  apud Triebel-Sachsgrün) estis germana klasika filologo, ĵurnalisto kaj regionhistoriisto. Li uzis la pseŭdonimojn E. Joannides kaj Georg Capellanus.
Vivo
Post frekvento de la porknaba lernejo kaj ekde 1853 d ela urba gimnazio de Freiberg li studis ĉe la Universitato de Lepsiko filozofion kaj filologion kun la celo iĝi pedagogo. Post sukcesa ŝtata ekzameniĝo kaj doktoriĝo li venis en 1864 al la gimnazio de Plaue por pasigi la provan jaron. Li instruis krom la klasikajn lingvojn ankaŭ la germanan kaj historion kaj firme dungitis en 1865.
Paralele li publikigis filozofiajn laboraĵojn pri la problemo de sensismo kaj okupiĝis intense pri la historio de Vogtlando. Eĉ post aliloka enposteniĝo en 1881 (je la gimnazio de Chemnitz) li uzis la liberan tempon ofte por fari ekskursojn al Vogtlando. Kiel historiisto li verkis plurajn kontribuaĵojn pri la historio de interesaj unuopuloj kaj burgoj de Vogtlando; krome li skribis inter 1896 kaj 1903 sume 163 artikolojn sub la titolo Vogtländische Altertümer.
Johnson ankaŭ primeditis la malkreskantan socian influon de la klasikaj lingvoj. Pseŭdonime li publikigis du librojn kun utilaj vortoj kaj proverboj kaj etaj babilscenoj en la latina kaj la helena por instigi la antikvo-ŝatantoj al ties viva uzo.
Alia pasio lia estis ĵurnalismo. Unue li helpredaktistis ĉe la plej grava vogtland-a taggazeto "Vogtländischer Anzeiger" antaŭ la forlaso de la pedagogdeĵoro kaj nura laboro kiel ĵurnala ĉefredaktisto.
Honoroj
Li mortis post korproblemoj dum ekskurso ĉe Fuchspöhl okcidente de la vilaĝo Sachsgrün. Por li oni tie starigis memorŝtonon.
Provinco Logone Oriental
La provinco Logone Oriental - arabe لوقون الشرقي, do Logone orienta - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 779 339 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Muzeo de Nuntempa Arto Helga de Alvear
La Muzeo de Nuntempa Arto Helga de Alvear (Museo de Arte Contemporáneo Helga de Alvear; antaŭe: Centro de Artes Visuales Fundación Helga de Alvear) estas muzeo situanta en Kacereso, Hispanio. Ĝi enhavas la kolekton de galeriisto Helga de Alvear kaj kunigas la plej kompletan privatan kolekton de nuntempa arto en Eŭropo, kun pli ol 3,000 verkoj de nuntempaj artistoj. Ĝi estas regata de la Fundacio Helga de Alvear, neprofitcela organizaĵo. La muzeo estas subtenata de la Registaro de Ekstremaduro, la Provinca Konsilio de Kacereso, la Urbodomo de Kacereso kaj la Universitato de Ekstremaduro, krom aliaj individuaj membroj.
Kolektoj
La muzeo gastigas ampleksan kolekton de proksimume 3 000 verkoj de pli ol 500 artistoj de ĉirkaŭ la mondo. Proksimume 200 el tiuj verkoj estas ekspoziciitaj en la muzeo, kovrante malsamajn formojn de artesprimo kiel ekzemple fotarto, vidbendo, instalaĵoj kaj plastikartoj. La kolekto inkludas plej elstarajn artistojn kiel ekzemple Goya, Picasso, Kandinskij, Tàpies kaj multaj aliaj. Krome estas prezentitaj reprezentaj verkoj el diversaj epokoj kaj artaj movadoj. Rimarkindaj verkoj inkludas pecojn de famaj nuntempaj artistoj kiel ekzemple Ai WeiWei, Thomas Hirschhorn, kaj Olafur Eliasson. La kolekto de la muzeo reflektas la diversecon kaj artan plejbonecon de Helga de Alvear.
Le Bignon-Mirabeau
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Les Choux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Isidora Zegers Montenegro
Isidora ZEGERS MONTENEGRO (La 1-an de januaro 1803 - la 14-an de julio 1869) estis hispan-ĉilia kantisto kaj komponistino kiu elstaris pro sia kontribuo al muziko kaj kulturo de Ĉilio dum la 19-a jarcento.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Madrido, filino de Juan Francisco Zegers kaj Florencia Montenegro. De juna aĝo ŝi ricevis artan edukadon kun hispanaj kaj francaj influoj pri kantado, gitaro, harpo, piano, harmonio kaj komponado. En Parizo ŝi studis sub la gvido de la itala instruisto kaj muzikisto Federico Massimino, kiu havis kosmopolitan reputacion en Eŭropo.
Kvankam sia instruado ne estis profesia, ŝi fariĝis elstara artisto dum junaĝo. La unuaj verkoj kiujn ŝi komponis estis instrumentaj pecoj, kaj kanzonoj por voĉo kaj piano en franca teksto, verkitaj en Francio en la 20-aj jaroj.
Ŝi komencis sian artan vivon en la operejo de Parizo kaj daŭrigis ĝin en Santiago, kiam la patro estis dungita de la Ĉilia Registaro kaj li alvenis en Ĉilion kune kun sia familio en 1823. La tuta familio rapide adaptiĝis kaj adoptis ĉi tiun latinamerikan landon kiel duan patrujon.
Lombreuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Isidora Zegers Montenegro
Vivo
Isidora mirigis la socion de Santiago per siaj belaj voĉaj prezentadoj. Influitaj de ŝi, multaj homoj dediĉis sin al studo de kantado, kaj grupoj de muzikistoj kaj muzikŝatantoj kolektiĝis ĉirkaŭ ŝi.
Tri jarojn post sia alveno al Ĉilio, ŝi kune kun la violonĉelisto Carlos Drewetcke, kaj la juna komponisto José Zapiola, fondis la Santiagan Filharmonian Societon, centro de la arta movado. Tiun saman jaron ŝi geedziĝis kun la angla kolonelo Guillermo de Vic Tupper kun kiu ŝi havis 3 infanojn. Estis tempoj de interna milito en Ĉilio en kiu ŝia edzo pereis en konfrontiĝo en 1830.
Tra la jaroj, la domo de Isidora Zegers transformiĝis en spaco por kultura interŝanĝo. La ĉeestantoj ne nur ĝojis pri ŝia muziko kaj interpretado, sed ankaŭ ĝuis la ĉeeston kaj debaton generitan de diversaj intelektuloj, naciaj muzikistoj kaj gloraj eksterlandaj vizitantoj.
Kiel Zapiola memoris, estis Isidora Zegers kiu alportis la operon de Gioachino Rossini al Ĉilio: fervora admiranto de itala lirika arto, ŝi "…intense reklamis ĝin, forlasante semon kiu ĝermis kun la disvastiĝo kaj posta starigo de opero en Ĉilio..."
Kiel administranto kaj kultura iniciatinto, ŝi ankaŭ partoprenis en la fondo kaj en la publikigo de la unua muzikrevuo de la lando, “Semajna Muzika Revuo”, kiu produktis 16 numerojn, la unua en 1852. Ŝia laboro estis fundamenta en la tiama muzikhistorio de Ĉilio. En rekono de ŝia kontribuo, la prezidanto de la lando Manuel Bulnes nomumis ŝin Honora Prezidanto de la Akademio de la Nacia Konservatorio de Muziko, al kies kreado ŝi kontribuis.
Pro la rolo kiun havis virinoj en la 19-a jarcento, la muzika verko de Isidora Zegers restis en la privata medio. "Ŝia muzika verko estis prezentita nur publike en la 20-a jarcento, ĉar ĝi neniam atingis la publikan sferon dum ŝia vivo, restante en la profundo de ŝia intimeco", emfazis profesoro Merino.
Verkoj
La komponaĵoj de Isidora Zegers estas por voĉo kaj piano aŭ piana soloo, plejparte datiĝanta de ŝiaj jaroj en Parizo kaj kelkaj skribita en la franca. Ŝi kompletigis kvin komponaĵoj dum ŝiaj jaroj en Ĉilio. Elektitaj verkoj inkluzivas:
Kelkaj de ŝiaj laboroj estas registrita kaj havebla sur KD totolita Isidora Zegers y su tiempo
Allmend (stacidomo)
Allmend estas fervoja stacidomo en Lauterbrunnen, Svislando.
Le Moulinet-sur-Solin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Wylie (Teksaso)
Historio
Ekde proksimume 1870 la urbeto organiziĝis nomite Nickleville, onidire laŭ la nomo de ĝia unua butiko. Fervojoj instaliĝis unukilometre fore de la originala urboloko je 1886, kaj ĝin sekvis la firmaoj de Nickleville kiuj volis profiti de la nova fervojo. Je la sekva jaro, la urbo leĝe fondiĝis renomite Wylie pro la fervojisto kaj veterano de la Usona Enlanda Milito, Leŭtenanto Koloneo William D. Wylie.
Post la 1877a fondiĝo ĝi gajnis poŝtejon kaj, du jaroj poste, plian fervojon. La fervojoj kaj riĉe fruktodona grundo helpis la plukreskiĝon de Wylie. Je 1890 ĝi havis 400 loĝantojn kaj konstruiĝis ĝia unua lernejo, kiu havis sole unu ĉambron. Je 1900 grandiĝis la loĝantaro al 773 homoj, kaj dum la sekvontaj dek jaroj ĝi triobliĝis. Antaŭ 1920, la komunumo gastis 35 firmaojn, inkluzivante du bankojn, lernejon, kaj semajnan gazeton.
Malkiel similaj kamparaj urboj, Wylie kreskis dum la jaroj de la Granda Depresio, atingante 914 loĝantojn antaŭ 1940. Parte kulpis laktoproduktado, kiu devis pliiĝi satigi la proksiman Dallas. Post la Dua Mondmilito, la loĝantaro plukreskis.
Cepoj estis la ĉefa rikolto de Wylie inter 1930 kaj 1940. Ĝia populara alinomo iĝis "Tutmaldorma Wylie" (angle: "Wide Awake Wylie") ĉirkaŭ 1940, pro la emo de loĝantoj amasiĝi malfrue kaj la kutimo de iuj butikoj foje vendi ĝis meznokto.
La proksime norda konstruiĝo de la akvobaraĵo Lavon kaj fariĝo de la oficejoj de la Nordteksasa Multurba Akva Kvartalo (angle: North Texas Municipal Water District) en Wylie altigis la loĝantaron al 1 804 antaŭ 1960.
Dum la dekjaro 1990, afliktis Wylie du katastrofoj: Je la 9a de Majo, 1993 (la Tago de Patrinoj) turnventega ŝtormo trafis la urbocentron, kaj Decembre 1998 detruis kelkajn konstruaĵojn du okazoj de fajriĝo. Post ĉi tiuj okazaĉoj la urbocentro renoviĝis, konservante multajn malnovajn konstruaĵojn. Je la 11a de Aprilo, 2016, hajla ŝtormo difektis proksimume 80% da domoj en la urbo.
Geografio
Laŭ la Usona Buroo de la Censo, la areo de Wylie estas 35 317 kvarobligaj mejloj (21 037 tere kaj 14 280 akve).
Klimato
Wylie estas subtropika urbo, kies varmaj someroj sekas kaj kies malvarmaj vintroj pluvemas.
Sportoj
La loka stadiono restas ĉe la Gimnazio Wylie. Lokaj lernejoj ankaŭ havas plursportajn teamojn: "Marrabistoj" de Gimnazio Wylie kaj "Marodistoj" de Gimnazio Wylie Okcidenta.
Edukado
La partoj de Wylie en la kantono Collin plejparte edukiĝas sub la kvartalo lerneja Wylie, kaj la kromaj sub la kvartalo lerneja Komunuma, kvartalo lerneja Plano, kaj kvartalo lerneja Princeton. Tiuj en kantono Dallas edukiĝas sub la kvartalo lerneja Garland, kaj tiuj en kantono Rockwall sub la samnoma kvartalo lerneja.
Wylie havas 11 bazlernejojn, 3 mezlernejojn, 3 altlernejojn, kaj 3 gimnaziojn. En la urbo fariĝis lernejo de Altlernejo Collin je Aŭgusto 2020.
Transporto
Wylie-anoj aŭtveteras per la aŭtovojoj:
La Kansasurbo Suda Fervojo provizas kargliverojn per vagonaroj (kies vojo pli-malpli sekvas Ŝtata Aŭtvojo 78).
Mérinville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Mézières-en-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Literaturo de rezisto
Literaturo de rezisto inkluzivas sed ne estas limigita al fikcio, kino, dramo, poezio, vidaj artoj kaj kantado, reflektanta la multajn formojn de politika rezisto dum historio. Rezista literaturo kaj amaskomunikilaro aktive rezistas subpremon aŭ subpremajn sistemojn en kreiva maniero. Rezista literaturo estas unu el la kadroj de arto kiu permesas movadojn komuniki kaj konservi rakontojn de rezisto.
Priskribo
Jen aserto: Literaturo kaj rezisto estas nedisigeble ligitaj. Dum ekzistas delonga debato ĉu literaturo devus esti traktita por la konsidero de arto aŭ por la konsidero de vivo, ĉiu verkisto kaj artisto estas esence kritikisto kiu ne povas krei sen kritika vido de la kondiĉoj de socio, inkluzive de temoj kiel ekzemple ekspluatado, misuzo, kaj la konduto de malsamaj roluloj. Malgraŭ esti klasifikita en malsamaj ĝenroj, la esenco de literaturo estas rezisto kontraŭ sociaj normoj, ĉu subtenataj en organizita maniero (do pere de la povoj de ŝtato aŭ religio) aŭ kiel socia tradicio (socia ordo).
Literaturo komunikas la aferojn de socio en diversaj formoj, kaj ĉiu perspektivo estas unika. Literaturo estas necesa por rezistado, kaj sen ĝi mankas substanco al verkista verko. Literaturo estas la fundamento de imago, homa evoluo, distro kaj homa menso. Ĝi reflektas la socion, en kiu oni vivas, la aferojn pri kiuj oni zorgas, kaj la problemojn kiujn oni alfrontas. Ĝi plifortigas kaj plibonigas la imagon, helpante onin pensi laŭ la kondiĉoj en kiuj oni vivas. Ankaŭ la produktadrimedoj influas la manieron kiel oni pensas kaj vivas (dialektika materiismo). Kvankam la formoj de literaturo povas ŝanĝiĝi, ĝia graveco ĉiam estis decida kaj restos tiel estonte.
Onia nuna situacio prezentas okazon por bonega literaturo. Onia socio havas la eblecon produkti talentajn verkistojn, sed oni alfrontas multajn defiojn, kiel ekzemple limigoj al libereco de penso kaj esprimo. Malgraŭ tio, oni havas multon por diri kaj spertojn por kundividi, kaj ekzistas vasta ŝanco por literaturo trakti tiujn temojn kaj prilumi la spertojn de tiuj, kiuj vivas en tiaj kondiĉoj.
Tamen, literaturo ofte estas verkita por gajni premiojn aŭ por plaĉi al homoj, prefere ol esti inspirita de vera kreivo. Oni ne povas dikti al verkisto pri kio verki, ĉar dependas de la artisto esti inspirita kaj verki pri tio, kio movas ilin. Kiel socio, oni devas kultivi medion kiu nutras la kreivon kaj imagon de oniaj artistoj kaj verkistoj. Literaturo devus reflekti onian realecon kaj ne portreti nin kiel malkleraj aŭ malsaĝaj. Oni devas doni pli da graveco al oniaj lingvoj, kaj dependas de oni inspiri oniajn verkistojn verki pri la aferoj, kiujn oni alfrontas, priskribi la doloron kaj suferon, kiujn oni spertas, kaj inspiri la estontajn generaciojn.
Historio
Rezistliteraturo, aŭ rezista literaturo, estas parto de literatura produkto kiu estas socipolitika agado kiu rezistas dominajn ideologiojn.
En malvasta signifo, estas literaturo kiu ekestis kun la kontraŭ-naziaj kaj kontraŭregistaraj rezistaj movadoj en Francio sub nazia okupado dum Dua Mondmilito. Aragon, Sartre, kaj Camus komenciĝis tiukadre. Kiel rezista literaturo en larĝa signifo, ĝi foje estas uzata por signifi kontraŭ-faŝisman, kontraŭ-nazian, kaj kontraŭ-imperiisman literaturon tra la tuta la mondo. Germanio, Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Ĉinio ankaŭ havas multajn bonegajn tiajn verkojn.
Esperanto literaturo kiel rezisto al la monda lingva ordo
Oni povas argumenti ke mem la ekzisto de literaturo, kaj prozo kaj poezio, kaj fikcio kaj ne fikcio, en artefarita internacia lingvo kaj specife en Esperanto estas defio al la monda lingva ordo regata de la lingvoj de la potencaj nacioj.
Per ĝia simpla ekzisto ĝi ekstarigas alternativan mondon, kiu efektive konsistas de elfosado kontraŭ la internacie regata lingva ordo de postkolonia imperiismo.
(162635) 2000 SS164
(162635) 2000 SS164 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la 27-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Literaturo de rezisto
James Baldwin
James Baldwin (1924-1987) estis usona verkisto kaj aktivisma kies verkaro inkluzivas If Beale Street Could Talk (1974), Sonny’s Blues (1954), and Notes of a Native Son (1954). Tra liaj teatraĵoj, eseoj, mallongaj rakontoj kaj romanoj, Baldwin restas tre influan kiel lia laboro ofte traktis rason kaj rasismon, seksecon kaj moralecon. Baldwin estis aktiva en usonaj movadoj por civilaj rajtoj kaj geja liberigo kaj lia heredaĵo povas esti spurita en nuntempaj verkistoj kaj aktivuloj.
(162635) 2000 SS164
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Literaturo de rezisto
Alice Walker
Alice Walker (naskita februaro 9, 1944) estas amerika verkisto, poeto kaj aktivisma kiu estas konata por ŝia poezio, romanoj kaj mallongaj rakontoj – la plej rimarkinda estanta The Color Purple . Kiel socia aktivulo, ŝi fariĝis okupita en la civila rajta movado, konsideras ŝin mem feministo kaj elpensis la terminon womanist signifi feministon de koloro aŭ Nigra feministo en ŝia 1983 kolekto In Search of Our Mother's Gardens: Womanist Prose.
(162635) 2000 SS164
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj ekstere, malproksime tanĝas tiun de la Tero.
Literaturo de rezisto
Taylor K. Shaw
Taylor K Shaw estas la co-fondinto de koalicio de BIPOCaj artistoj vokis Nigrajn Virinojn Animate. Ŝi kun-fondis BWAajn Studiojn kun JLove Calderón en 2017 por rezisti la subprezentado de ambaŭ virinoj de koloro kaj neduumaj homoj malantaŭ la scenoj de la animacia industrio.
Arto Spiegelman
Arto Spiegelman estas amerika karikaturisto plej fama por lia bildstrio Maus. En ĝi, li uzas la rakonton de lia interrilato kun lia patro kaj la rakontode lia patro supervivi la Holocaust disvastigi veran informon sur la Holocaust kaj la generational traŭmato ĝi kaŭzis. Ĝi staras en spitemo al neado de la holokaŭsto.
(162635) 2000 SS164
Orbito
• Ĝia marsa MOID estas 0,05552 astronomia unuo (8,306 milionoj da km),
Literaturo de rezisto
Faye Schulman
Faye Schulman (novembro 1919 - aprilo 2021) estis Juda neneŭtrala rezista batalanto dum la dua mondmilito. La wartime fotoj Schulman prenis dokumentita la reziston al la Nazia reĝimo en Orienta Eŭropo, helpanta pruvi tiujn Judajn homojn ne iris “kiel ŝafo al la buĉado.”.
(162635) 2000 SS164
Orbito
• ĝia tera MOID estas 0,2845 astronomia unuo (42,563 milionoj da km).
Literaturo de rezisto
Akwaeke Emezi
Akwaeke Emezi (portita en 1987) estas niĝeria artisto kiu okupas videon, prezentoj, verkado kaj skulptado kiel rimedoj por ilia verkado kaj estas bone konata por ilia debuto aŭtobiografia romano, Freshwater. Ili kreas arton kiu reflektas estanta ogbanje kaj parolado publike pri la malfacilecoj de sekso dysphoria. Akwaeke estas la ricevinto de Stonewall Honoro,  Walter Honoro kaj  Alie Premii Honoron por ilia debuta YA romano, PET.
(162635) 2000 SS164
Orbito
• La ĝi pasis al 0,09744 astronomia unuo (14,577 milionoj da km) de Marso,
Literaturo de rezisto
Toni Morrison
Toni Morrison (1931-2019) estis Nigra aŭtoro kiu verkis ŝiajn romanojn specife por Nigra legantaro, faranta punkton rezisti la blankan rigardon. Ŝia korpo de laboro inkluzivis The Bluest Eye (1970), Song of Solomon (1977) and Beloved (1987). Ŝi daŭris rezisti superregajn ideologiojn de koncentranta multaj de ŝiaj libroj sur virinaj roluloj kiu okupis en perfortaj agoj de rezisto kaj ribelo kontraŭ ilia propra viktimigado. Ŝi ofte koncentris sur la socia konstruo de raso kaj ties realigi sur la psiko.
Lorraine Hansberry
Loreno Hansberry (19a de majo, 1930 – 12a de januaro, 1965) restas eminenta dramisto kaj aŭtoro ene de usona literatura historio. Ŝia teatraĵo Raisin in the Sun estas pri afrika usona familio aspiranta movi pretere la apartigon kaj malhavigon en 1950aj jaroj en Ĉikago. Ĉi tiu verkaĵo faris ŝin la unua Nigra virino havi teatraĵon prezentita sur Broadway. Ĉi tiu teatraĵo (kaj multe de ŝiaj aliaj verkaĵoj) traktas ĉi tiujn temojn de aspiroj por socia progreso kaj nekonsento sur kiel atingi tion ĉi. Post kiam ŝia morto, pli larĝa elekto de ŝiaj skriboj estis ankaŭ produktita sur Broadway kiel To Be Young, Gifted and Black (la titolo popularigita de kanto de Nina Simone de la sama nomo). Ĉi tiu teksto baraktas kun multaj de la samaj temoj levi Nigran familion en Usono dum ankaŭ integriganta ŝiajn proprajn luktojn kiel sukcesa juna dramisto kaj Nigra virino en Usono  .
(162635) 2000 SS164
Orbito
• La ĝi pasis al 0,36658 astronomia unuo (54,840 milionoj da km) de la Tero,
Literaturo de rezisto
Marjane Satrapi
Marjane Satrapi (portita en 1969) estas irana verkiston konata por ŝia plendetala memoraĵo Persepolis (2000) kaj posta filma adapto de la sama nomo en 2007. La plendetala romano priskribas lainfanaĝajn spertojn de Satrapi kiel rebellious, punk-roka adoleskanto kreskante en Teherano dum la irana Revolucio.
(162635) 2000 SS164
Orbito
• la ĝi pasos al 0,29287 astronomia unuo (43,813 milionoj da km) de la Tero,
Imala
En lingviko, imela aŭ imala (de la araba imāla = 'fleksio') estas la fenomeno fonetika kiu okazas en kelkaj arbalingvaj dialektoj, ĉu iamaj ĉu nuntempaj, laŭ kiu la sonon [a] se ĝi estas longa -[a:] aŭ [ā]- oni prononcas en difinitaj cirkonstancoj kiel ē aŭ ī. La imela oftis en Al-Andalus, precize en la arablingva dialekto parolata en la zono del Regno Granada, kaj estas multaj registritaj ekzemploj en arabismoj eĉ aligitaj en la hispana lingvo kaj en la loknomoj:
(162635) 2000 SS164
Orbito
• la ĝi pasos al 0,29640 astronomia unuo (44,341 milionoj da km) de nia planedo.
Langesse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
La Mata de los Olmos
La Mata de los Olmos [laMAta deloSOLmos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la plej sudokcidenta pinto de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz. La loknomo La Mata de los Olmos estas etimologie komprenebla kiel La Ulmarbaro aŭ el araba "mata" (متاع) kiel posedaĵo de Los Olmos, alude al la najbara loĝloko.
Geografio
Ĝi estas je 99 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 905 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas la plej sudokcidenta de la komarko en kiu ĝi limas nur kun tiu de Los Olmos. La altitudo gamas inter 1049 m sude, en la limo kun Molinos, kaj 820 m norde. Elstaras la monteto Muela Redonda (964 m) en la norda pinto. La teritorio estas propra de la transiro el la valo de la rivero Guadalope al la Iberia Sistemo de la Provinco Teruelo, pro kio ĝi estas de alta altitudo kaj kun variaj montetaj zonoj kaj ravinoj.
La Mata de los Olmos estas inter Los Olmos kaj Gargallo laŭ la nacia ŝoseo N-211. Laŭ la regiona ŝoseo A-1416 eblas komuniko al Crivillén kaj al Andorra, kaj laŭ la provinca TE-41 eblas komuniko al Molinos.
Historio
Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de La Mata de los Olmos. La arkeologia kuŝejo de la monteto San Cristóbal (1-a jc a.K.) havigis abundan materialon de ceramiko el iberoj kaj romianoj. La historio de la loko estas ligita al la Ordeno de Kalatravo kiu havis sidejon en Alcañiz. En 1179 la reĝo Alfonso la 2-a de Aragono donis La Mata al la Ordeno de Kalatravo. En 1414 ĝi ankoraŭ apartenis al la sama ordeno. Ĝis 1857 ĝi aperis menciita kiel nur La Mata, dum la aktuala nomo, La Mata de los Olmos, estas uzata nur ekde 1860, kio sugestas signifon kiel arbaro anstataŭ kiel posedo. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en La Mata de los Olmos pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 257 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), sed ĉefe brutobredado (porkoj kaj ŝafoj) kaj nutrindustrio (porkobuĉejo). Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, neĝujo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Los Olmos
Los Olmos [loSOLmos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta pinto de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz. La loknomo La Mata de los Olmos estas etimologie komprenebla kiel La Ulmoj.
Geografio
Los Olmos estas inter La Mata de los Olmos okcidente kaj Alcorisa (oriente) laŭ la nacia ŝoseo N-211.
Historio
Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de Los Olmos. La arkeologia kuŝejo de Más del Hambre (1-a jc a.K.) havigis materialon de iberoj. La historio de la loko estas ligita al la Ordeno de Kalatravo kiu havis sidejon en Alcañiz. En la 12-a jarcento la reĝo de Aragono donis Los Olmos al la Ordeno de Kalatravo. Ŝajne en tiu epoko estis kastelo el kiu restis nenio. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Los Olmos pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 257 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), sed ankaŭ minado. Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, ermitejo, urbodomo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Moulon (Loiret)
Moulon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Montbouy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Isla Mágica
Isla Mágica [ISla MAĥika] (Magia Insulo) estas temparko en Sevilo, kiu temas pri la malkovro de Ameriko kaj estis malfermita en 1997. Oni kreis ĝin profite de kelkaj instalaĵoj de la Internacia ekspozicio de Sevilo de 1992. La parko enhavas ses temzonojn plus unu akvozonon nome Agua Mágica (Magia Akvo). ​ Je la malfermo ĝi estis la unua temparko urba de la mondo, ​ ĉar plej ofte temparkoj estas ekster urboj.
La komplekso de Agua Mágica, malfermita en 2014, ​ enhavas artefaritan strandon, ondonaĝejon, toboganojn, naĝejojn por familia kaj infana banado, porinfanajn toboganojn kaj malrapidan riveron. En 2017 oni aldonis naĝejon kun saltokabloj, infanludejon kaj ripozejon.
Totale estas sep temzonoj, nome la jenaj:
Stimme der DDR
Historio
Post kiam la ŝtata radio-komiteo decidis en 1971 anstataŭigi la staciojn Deutschlandsender kaj Berliner Welle, kiuj estis direktitaj al kapitalisma Okcidenta Germanio kaj Okcidenta Berlino, la nova programo ekis la 15-an de novembro 1971. La redakcioj havis sidejojn siajn en la radiodomo ĉe Nalepa-strato.
La unua direktoro de la stacio estis Kurt Goldstein. Stimme der DDR dissendis sian programon per longondoj (177 kHz), mezaj ondoj (783 kaj 1359 kHz) kaj FM trans la tuta sovetie okupita parto de Germanlado kaj estis ricevebla ankaŭ en la landlimaj areoj de la libera parto de Germanlando. Precipe per longondoj la programo povis esti ricevata facile dumtage en multaj partoj de Eŭropo.
La 8-an de februaro 1990 okazis rea alinomiĝo je Deutschlandsender (DLS) kaj kvar monatojn pli malfrue en junio 1990 la tuto kunfandiĝo kun Radio DDR 2 kun la intenco formi la kanalon DS Kultur. En la 1.1.1994 ĝi fariĝis parto de Deutschlandradio.
Ekde 2011 Stimme der DDR estas registrita komerca marko por blogo kun "nostalgia" fokuso pri Orienta Germanio kaj ties socio. La blogo estis en 2018 sur la observolisto por la Alternativa amaskomunikil-premio.
Helga de Alvear
En 1957 ŝi veturis al Hispanio cele al studado de la hispana lingvo, kaj konis la arkitekton Jaime de Alvear, kun kiu ŝi geedziĝis. Ĉirkaŭ 1967, Helga de Alvear kontaktis kun la artistoj de la grupo de Cuenca kaj de El Paso, kio interesigis ŝin al hispana arta etoso kaj kondukis ŝin al artokolektado. En januaro 1980 ŝi eklaboris por la galerio Juana Mordó, kie ŝi lernis pri administrado de artokolektado. Krome ŝi partoprenis en artofoiroj kiel Art Basel, Fiac en Parizo, la Foiro de Kolonjo, aŭ ARCO en 1982. Ŝi estis ankaŭ unu el fondintoj de la Fondaĵo Muzeo Reĝino Sofia de Madrido. ​
Post jaroj laborante en la galerio Juana Mordó, en 1995 ŝi kreis sian propran artgalerion en Madrido. ​ En 2006 ŝi fondis en Cáceres la Fondaĵon Helga de Alvear cele al promocio de nuntempa arto. Kun la kunlaboro de la regiona registaro kaj de la Universitato de Ekstremaduro, oni povis malfermi en februaro 2021 muzeon pri nuntempa arto, nome Muzeo de Nuntempa Arto Helga de Alvear.
Mignerette
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
János Rácz (naĝisto)
János Rácz [jAnos rAc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Rácz János estas hungara naĝisto, paralimpiano, paralimpika ĉampiono.
naskiĝis la en Tiszalök.