cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Placo Széchenyi (Esztergom)
Konstruaĵoj de okcidenta domvico
Sub la N-ro 16 nun staras duetaĝa, moderna loĝdomo, kiu konstruiĝis kiel enkonstruo de malplena parcelo en 1961 laŭ la planoj de Tóth Dezső (Plan-kontoro de dep. Komárom). En la teretaĝo originale funkciis filialo de banko OTP, hodiaŭ ĉi tie troviĝas restoracio. En la fundamentado de la konstruaĵo oni trovis restaĵojn de mezepokaj muroj, kiu indikas, ke en la 12-15-aj jarcentoj povis ĉi tie stari signifohava konstruaĵo. Laŭ la esploroj la muroj de mezepoka palaco profunde etendiĝis sub la strato, en la direkto al la domo N-ro 15. En la mezepoko kondukis ĝis tie nur mallarĝa strateto. La hodiaŭa larĝa strato estis elformita nur en la 18-a jarcento. La ĉefplacon de la mazapoka Esztergom fermis konstruaĵo de parada palaco. Supozeble ĉi tie funkciis la reĝa mincfarejo. Ĉi tie komenciĝis ankaŭ la mezepoka bazaro. La konstruaĵo sub la N-ro 14 estas kvinaksa, teretaĝa loĝdomo kun historizanta fasado, konstruita en la 19-a jarcento. Sur du flanko-rizolitoj emfazantaj per kolonoj malfermiĝas fenestro kaj pordo kronataj per timpano. La internajn tri fenestrojn fermas arka timpano. Tie estas nun la sidloko la loka filialo de landa epidemia instanco.
La duetaĝa kvaraksa konstruaĵo sub la N-ro 12 estas la Frey-domo. Ĝin konstruigis Schwarz József, kiun pruvas la monogramo sur la arka fermŝtono de pordo kun ruĝmarmora krado. La konstruaĵo havas klasikisman stilon, sur la etaĝo rektlinia kornico kronas la fenestrojn.
La konstruaĵo sub la N-ro 10 estas sesaksa, teretaĝa loĝdomo, kiu ricevis sian klasikisman stilon en la unua duono de la 19-a jarcento. Ĝi estis la domo de la estro de la gvardio de Esztergom. Je la muro de la domo montras tabulo el ruĝa marmoro la akvonivelon je la tempo de inundo de Danubo en 1838. Okaze de la novkonstruo de la placo la muro de la domo ricevis ankaŭ la memortabulon de liberecbatalo 1848-49 kun reliefo de Lajos Kossuth. La tabulo staris pli frue en la centro de la placo, sur memstara fundamento. Sub la N-ro 6 staras barokdevena, duetaĝa, kvaraksa loĝdomo kun korbarka pordego, kun larĝa enirejo. Ankaŭ ĉi tiu domo estis alikonstruata en la 19-a jarcento al klasikisma stilo. Al ĝi aludas la teretaĝa arka fenestro, kaj la etaĝaj fenestroj aludas al la historizanta stilo. Je fino de la 19-a jarcento funkciis jam en la domo fotoateliero.
La N-ro 4 estas teretaĝa domo, kiu estis alikonstruita en la komenco de la 19-a jarcento, kiu karakterizas la alta pordego kun arka fermiĝo, kaj deksre de ĝi la tri volbaj fenestroj, el kiuj la meza estis aliformiata pordo en la jaro 1980. Super la fenestroj videblas rozeta ornamo ĝis la alto de pordego.
Konstruaĵoj de la orienta domvico
La N-ro 1 de strato Kossuth kaj la N-ro 25 de la placo, la iama Rochlitz-palaco estas duetaĝa angulkonstruaĵo. Ĝi konstruiĝis en la mezo de la 18-a jarcento, en baroka stilo, kiu estis en la 19-a jarcento simpligita (la originala arka kornico kaj la ŝtukoframo estis ŝanĝita je direktlinia framo). La stupetaro komencanta el la korto, kaj la ferpordo de la kelo estas el la 18-a jarcento. La korto origine estis malferma al la strato Kossuth. Dum ducent jaroj, de 1801 ĝis 1987 ĉi tie funkciis la unua apoteko de Esztergom. Ĝia klasikisma meblaro estas unika. La baroka palaco sub la N-ro 27 estis novkonstruita al la romantika stilo en 1870 - konata kiel Rudolf-domo. La konstruaĵo havas fasadon kaj al la strato Kossuth kaj al la placo. La fasado al la placo estas pli riĉa. Ĝi estas sepaksa. La mezan, iom elstaran parton fermas rizalito. La transa fasado estas senrizalita, nur kvinaksa. Al la baroka origino aludas la volbo videbla en la korto.
La N-ro 21 de la placo (N-ro 5 de la strato) estas la konstruaĵo de la iama sparkaso. La domo konstruiĝis en 1862 laŭ la planoj de József Hild en romantika stilo por la celo de sparkaso. La konstruanto estis Prokopp János. La trietaĝa konstruaĵo havas du fasadojn. La ĉefa fasado rigardas al la placo, la alia al la strato. La fasado al la placo estas 13 aksaj, kun iom elstara meza parto. La ĉefenirejon emfazas la larĝa balkono kun ŝtonkrado super la pordego. La teretaĝaj kaj unua etaĝaj fenestroj fermiĝas per duona cirkloarko. La fenestroj de la tria etaĝo estas segmentarkaj. Super la fenestroj vidiĝas ornamita, rekta kornico liganta sur du konsoloj. Sur atiko meze videblas la ŝildo de la lando, kaj super ĝi la sidanta virina figuro simbolizas la ŝparemecon. Dekstre de virino videblas falko, fortuno-rado kaj simbloj de agrikulturo, la maldekstran brakon ŝi ripozigas sur plektita abelkorbo. Pordoj en ambaŭ fasado ebligas trairadon inter la placo kaj la strato.
La sparkaso en Esztergom estis la tria en la lando. Ĝi fondiĝis en 1844, post la apero de Kredito, la verko de Széchenyi. La entrepreno funkciis tiel prospere, ke en 1860 jam povis komenciĝi la konstruadon de la sidejo.
Sub la N-ro 15 troviĝas la tiel nomata Pozzi-domo. Ĝi estas duetaĝa baroka konstruaĵo, kiun konstruigis Feichtinger Ferenc en 1766. La ĉefa fasado pli frue rigardis sur strateto kondukanta al la placo, hodiaŭ ĝi rigardas al la korto. La pordeg-enirejo malfermiĝas desub la malferma arkado de la elstara parto. La vobo de kelkaj ĉambroj, la manzarda tegmento kaj la stuparejo gardas la stiltrajtojn de la stilo de 18-a jarcento. En 1837 ĉi tie malfermiĝis la unua kasino de la urbo. De 1844 la posedanto de la domo estis la italdevena familio Pozzi, pli frue funkciis ĉi tie ankaŭ presejo.
Sub la N-ro 13 troviĝas duetaĝa, klasicista domo konstruita en 1843. El la pordegvolbo kondukas marmorstuparo kun ferbarilo al la supra etaĝo. En ĉi tiu domo loĝis la vidvino kaj filo de ministro Gábor Baross.
La konstruaĵo sub la N-ro 7 estas la Groh- aŭ Szerecsen-domo. Ĝi estas inter 1790 kaj 1792 kunkonstruita el du barokaj domoj. Ĝi estas duetaĝa, sesaksa konstruaĵo en rokoko stilo. Ĝi estas la unika domo de la urbo kiu restis en rokoko stilo. Ĝiaj karakterizantoj estas la asimetria fasado, la stukoornamo ĉirkaŭ la fenestroj, la krute dekliva manzarda tegmento kaj la ovalaj fenestroj. La pordego lokiĝas ne meze, sed flanke. En la supra etaĝo videblas duonreliefo de novrenesanca Madono en skulptaĵniĉo inter du plataj duonpilieroj. En la teretaĝo troviĝas barokaj volboj. En la 19-a jarcento posedis la domon ferkomercistoj, poste akiris ĝin la familio Gróh, kiu post 1910 restaŭris la originalan rokokostilon de la konstruaĵo. En 2010 ricevis la konstruaĵo novan koloron.
La historizanta fasado de la domo sub la N-ro 5 estis elformita post la inundo de 1876 el la baroka konstruaĵo, kiu staris antaŭe sur ĉi tiu loko. Ĝia pendkoridoro fariĝis en 1816, pri kiu aludas la jarnombro en la ferkrado.
Sub la N-ro 3 la konstruaĵo de la poŝto aŭ la Müller-domo estas duetaĝa. Ĝi fariĝis en 1863 en romantika stilo laŭ la planoj de Prokopp János. La anguldomon karakterizas fortikaĵa formo. Ĝia simetria ĉeffasado rigardas al la placo. Ĝian mezan parton emfazas du duonpilieroj, kiuj etendiĝas super la ĉefkarnico kaj memorigas al mezepoka bastionturoj. Tri fenestrojn sur la supra etaĝo kovras arka kornico kroĉanta kun segmentaj arkoj. La fristaĵo kovranta la mezan parton memorigas al klasicista timpano, sed sia rompita linio jam montras romantikajn trajtojn. Tion emfazas la alta kornicaĵo ripozanta sur konzolvico. La tegmento estas pli malalta, ol la barokaj manzardtegentoj. La flanka fasado estas dekunu-aksa, sia keraktero estas monumenta. Kaj la ĉefa kaj la flanka fasado havas riĉan ornamentikon, rozetojn kaj rubando-plektaĵon, kiu forte karakterizas la hungaran mezepokon. La domo iĝis en la posedo de la urbo en 1879, kaj ĝis hodiaŭ en ĝi funkcias poŝtoficejo.
Amkanto (filmo)
Amkanto (angle: Song of Love) estas usona filmo el la jaro 1947. Ĝi temas pri la vivo de la pianistino Clara Schumann (nask. Wieck); kiel literatura modelo servis la teatraĵo Song of Love de Mario Silva kaj Bernard Schubert.
Placo Széchenyi (Esztergom)
Konstruaĵo de la urbodomo
Ĉe la suda parto de la placo, sub la N-ro 1 troviĝas baroka palaco kun arkado, la urbodomo. Origiane ĝi estis teretaĝa domo de generalo de Rákóczi-liberecbatalo, Vak Bottyán (blinda botjan). La konstruaĵo estas urbodomo de 1732. Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la lando, kiu servas kiel urbodomo. La superan etaĝon konstruigis sur ĝin la urbo en 1729. La originala Bottyán-domo plurfoje estis alikonstruita, kaj en 1770 pro fulmopafo ek- kaj trabruliĝis. En la sekvinta jaro Mária Terézia aŭstria imperiestrino kaj hungara reĝino faris donacon je 6000 forintoj, kiu alhelpis konstrui la hodiaŭan konstruaĵon kun turoj. La tuta konstruo entute kostis 8041 forintojn, originale por celo de urba gimnazio. La lernejo transpernis la konstruaĵon en 1779 kaj funkciis tie dum pli ol cent jaroj.
Amkanto (filmo)
En la jaro 1950 Amkanto estis translaborata al La historio de la ge-Schumann-oj (The Schumann Story).
Placo Széchenyi (Esztergom)
Konstruaĵo de la urbodomo
En la teretaĝo 11 arkadarkoj bildas ĉi tie volban koridoron, pro kio oni nomas la domon ankaŭ domo kun piedoj. Sur la supra etaĝo estas videbla 15 fenestroj. En la meza parto videblas elstara rizalito, kiu emfazas la ĉefan enirejon kaj la aulon en la etaĝo. La enirejo troveblas sub la pli larĝa volbo. La mezan parton emfazas du dikaj duonpilieroj. En la ĉeffasado staras rubandoplektita, ŝtonbarila, onde kurbigita balkono ripozanta sur konzoloj. Al la balkono el la aulo malfermas riĉe ornamita, stonkadra pordo kun meze rompita, arka brovokornico. Sur la ŝtona balustrado de balkono videblas farbita brako skulptita el ligno kaj fiksita per feradzoj. La brako tenas glavon en la mano, kiu estas la simbolo de glavegrajto de la urbo.
Amkanto (filmo)
Agado
Kelkajn jarojn poste la paro, al kiu naskiĝis intertempe pluraj gefiloj, ricevas viziton de la juna muzikisto Johannes Brahms, kiu volas studi ĉe Schumann. Brahms ekloĝas kiel lernanto de Robert ĉe la ge-Schumann-oj kaj helpas ĉe la mastrumado.
Vineuil (Indre)
Vineuil - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Placo Széchenyi (Esztergom)
Skulptaĵoj
Ĉe la dekstra flanko de la ĉeffasado de la Urbodomo estis videbla la ĉevala skulpaĵro de János Bottyán (generalo) (verko de skulptisto István Martsa). La skupltaĵo provizore eble troviĝas en la korto de la domo.
Sur la centro de la placo troviĝas skulptaĵgrupo Sankta Triunuo inaŭgurita en 1900. Ĝi estas verko de skulptisto Kiss György. La antaŭaĵon de la skulptaĵgrupo starigis la urbo en 1723 pro la evito de la pestoepidemio. Tiun originalon verkis Rieder András. Ĝi dum la jaroj sufiĉe ruiniĝis, tial devis ĝin ŝanĝi. La elementoj de la originala verko estas ankoraŭ diverzloke videblaj en la urbo, ekzemple florornamita kolono troviĝas ĉe la flanko de la preĝejo sankta Anna, kaj la statuo de sankta Rozalio trovis lokon ĉe la flanko de enurba preĝejo.
Amkanto (filmo)
Agado
Kiam Haslinger rifuzas la pecon de Robert, Liszt starigas kontakton al la komponisto Carl Reinecke; la verko nun tamen povas esti prezentata. Dum la prezentado Schumann tamen travivas kolapson; li estas portata en psikiatriejon kaj mortas mallonge poste.
Placo Széchenyi (Esztergom)
Skulptaĵoj
La altarmonumenton levitna per ŝtuparo ĉirkaŭas tri hungaraj sanktuloj Stefano, Ladislao kaj Elizabeto. La piedestalon ornamas bronzaj reliefoj, kiuj bildas predikaĵon de ĉefepiskopo Péter Pázmány kaj la omaĝon de hungaraj sanktuloj antaŭ la oltara sakramento. Super ili, sub baldaĥino inter kolonoj staras la Grandsinjoro de hungaroj kun la infana Jesuo en sia sino, kaj duflanke staras la statuoj de Sankta Roĥo kaj tiu de Sankta Sebastiano. Sur la pinto de baldaĥino, kiel en trono sidas la Patro, la Filo kaj la Sankta Spirito.
Amkanto (filmo)
Agado
Kelkajn jarojn poste vidvino Clara Schumann estas vizitata de Brahms kaj komence rifuzas lian inviton al la unua prezentado de lia unua simfonio en Kolonjo, sed tiam vizitas ĝin. Post la koncerto Johannes denove deklaras al ŝi sian amon kaj petas ŝin geedziĝi kun li. Clara tamen rifuzas kaj decidas, prezenti koncertojn kun muziko de sia edzo, por firmigi lian memoron en la mondo. La filmo finiĝas per koncerto de la maljuniĝinta Clara Schumann, kiu ludas kiel aldono Träumerei de Robert Schumann.
Placo Széchenyi (Esztergom)
Renovigo de la placo
En 2006 per elspezo pli ol miliardo da forinto (ĉefe el EU-subteno) totale renoviĝis la placo. Post la renovigo estas malpermesita la maŝina veturado sur la ĉefplaco. En la nova tegaĵo estas el porfirŝtono elformita figuraĵo de vivarbo. Kelkaj konstruaĵoj ricevis novan, gastigantan funkcion. Finpretiĝis la tiel nomata Ister-fontano, kiu konsistas el kvin virinaj figuroj. La statuoj estas la verkoj de skulptisto Raab Péter. Antau la udbodomon estas starita du fontanoj, kaj estas elformitaj du florbedoj. La plej gravaj konstruaĵoj, kiel tiu de Sparkaso, Juĝejo, Poŝtoficejo kaj la Urbodomo ricevis paradan lumigadon. Sur la placo estas senkosta "wi-fi" alirebleco. En 2007 oni lokigis nau benkoj, kies bazon donas po du leonoj kun pezo de 300 kg, skulptitaj el ŝtono.
Amkanto (filmo)
Kritikoj
Lexikon des internationalen Films (Leksikono de internaciaj filmoj) skribis, ke la filmo estas „biografia filmo pri Clara Schumann, kiu tamen libere [traktas] historiajn datojn“ kaj estas „ŝarĝita per holivudaj kliŝoj“. Ĝi krome estas „facilmane enscenigita, kun humuraj sekvencoj, tamen sentimentale glorkronanta la vivon de Robert Schumann.“
Batalo de Ĥajbar
La Batalo de Ĥajbar okazis en la jaro 629 inter islamanoj kaj judoj loĝantaj en la oazo de Ĥajbar, situanta ĉe 150 km el Medino en nordokcidento de la Araba Duoninsulo, en nuntempa Sauda Arabio. Laŭ islamaj fontoj, la islamanoj atakis judojn kiuj estis rifuĝintaj en fortikaĵon.
La Judoj de Ĥajbar fine kapitulacis kaj estis rajtigitaj loĝi en la oazo kondiĉe ke ili donu dekonon de sia produkto al islamanoj. Judoj pluloĝis en la oazo dum kelkaj jaroj ĝis ili estis elpelitaj de la kalifo Umar. La trudo de imposto al la konkeritaj judoj utilis kiel antaŭaĵo por provizoj de la islama juro postulante la imponon de imposto konata kiel jizja al la ne-islamanoj sub islama regado, kaj konfiskado de tero aparteninta al ne-islamanoj por la kolektiva propraĵo de la islama komunumo. Siavice, ne-islamanoj ricevis permeson praktiki sian fidon, ĝui ioman komunuman aŭtonomecon, ricevi islamŝtatan protekton kontraŭ ekstera agreso, kaj liberiĝi el militservo kaj el zakato, kio estas deviga por islamaj civitanoj.
Anna Széles
SZÉLES Anna [pr. se:leŝ] estas hungara aktorino naskiĝinta en Nagyvárad la 24-an de aŭgusto 1942.
Kariero
Anna Széles ekde 1965 ludis en la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. Ŝi ludis en multe da filmoj ekde 1962. En 1989 ŝi translokiĝis en Hungarujon kaj ŝi dungiĝis unue en la Teatro Karinthy, ekde 1990 ŝi estis membro de la Thália, poste de la Teatro Arizona.
Sobina minejo
Geologio
La minejo estas ligita al la Sobina muroforma levaĵo de la Siberia kratono. Tiu levaĵo influas la Sobino-Teterinan megamuron de la Katanga montobreĉo, kiu dividas la Bajkitan kaj Nepo-Botuobian anteklizojn. Grandeco de la levaĵo laŭ tegmento de la vanavara tavolaro de ediakaro estas 55 x 20 km, amplitudo 120 m.
La minejo havas tri strukturajn etaĝojn. La kristala fundamento estas heterogena arĥaiko-proterozoika. La transira komplekso estas formita de rifeanaj rokaĵoj de proterozoiko. La sedimenta kapoto konsistas el sedimentaĵoj de ediakaro, kambrio, karbonio, permio, triaso kaj kvaternaro. Ĝi dividiĝas je tri kompleksoj: la subsala (terigenaj sedimentaĵoj de la vanavara tavolaro, la karbonato-terigenaj sedimentaĵoj de la oskobina kaj katanga tavolaroj), la karbonataj sedimentaĵoj de la sobina kaj tetera tavolaroj. La vanavara, oskobina, katanga kaj sobina tavolaroj formiĝis en ediakaro, la tetera — en ediakaro-kambrio. La prognozata naftogasa kapacito estas ligita al la subsala komplekso. Super ĝi kuŝas la halogeno-karbonata komplekso, formita ĉefe per saloj, dolomitoj kaj kalkoŝtono. La sedimenta kapoto estas trapikita de tavolaj intruzioj de trapoj, la malsupra parto de kiuj estas ligita al la sedimentaĵoj de la tetera tavolaro.
Enhavo de la gaso: metano 62,8-65,8%, etano 4,6-5,6%, propano 1,7-2,1%, butano 0,6-0,9%, karbonduoksido 0,03-0,23%, azoto 23,9-28,1%, heliumo 0,56-0,58%.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 138,7 miliardoj da kubaj metroj. La minejo estas pretigita por la ekspluatado.
Riedelberg
Riedelberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Serravalle Langhe
Serravalle Langhe estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bossolasco, Cerreto Langhe, Cissone, Feisoglio kaj Roddino.
Kreditkarto
Kreditkarta sistemo estas speco de podetala spezigado kaj kredita sistemo, nomita laŭ la malgranda plasta karto eldonata al la uzantoj de la sistemo. Kreditkarto malsamas de debetkarto per tio, ke la eldoninto de kreditkarto pruntedonas al la konsumanto monon anstataŭ depreni la monon de konto. Ĝi estas ankaŭ malsama de pagigkarto (charge card) (tamen ĉi tiu nomo estas ofte uzata por priparoli kreditkartojn fare de la publiko) per tio, ke pagigkartoj ne etendigas la krediton de sia uzanto – la mono devas esti komplete elpagita ĉiumonate. Kontraste, kreditkarto permesas ke la konsumanto "reuzu" sian kontostaton, je la kosto de la devo pagi interezon. Plej multaj kreditkartoj estas de sama formo kaj grandeco, kiujn specifas la normo ISO 7810.
Kei Omoto
Kei Omoto (尾本 敬, n. ) estas japana futbalisto.
Francis Ponge
Vivo verkista
Ekde 1922 Ponge kunlaboris ĉe la renomita fakgazeto Nouvelle Revue Française kaj defendis komence la bazajn principojn de surrealismo, ne iĝanta membro de tiu grupo nek aktive partoprenante la poetologiajn debatojn. Poste li iĝis instruisto ĉe Alliance Française kaj paralele laboris kiel verkisto. Inter 1926-53 li publikigis la tekstojn plejofte en gazetoj. La plej grandan eĥon li havis per Le parti pris des choses (1942, korektita noveldono en 1949), kolekto de parte hermetikaj prozaj pensoj pri dianto, abelo, herbejo, lavmaŝino, la suno ktp. Ĝi igis Ponge kontraŭvole ĉe la publiko poeto de aferoj. Sed li volis ekz. en Le Parti pris des choses priskribi la mondon per la plej bazaj lingvotavoloj kaj konatigi ĝin. Por tio do la ludo kun sonaj similecoj, neologismoj kaj fonetikaj analogioj. Similon intencas la poemovolumoj Douze petits écrits (1926), Poêmes (1948), La rage de l’expression (1952), Le grand recueil ( 3 vol., 1961), Le savon (1967) kaj La fabrique du pré (1971), krome la volumo kun prozaj skizoj Le partrir pris des choses (1942) kaj la mempripensiga atelierrakonto Le carnet du bois de pins (1944).
Laŭ la ideoj de Ponge la ĉiutagaj aferoj permesas ankoraŭ fenomenologian aliron al la realeco; nepras ĉiukaze havi la kiel eble plej malmulton da antaŭfaritaj ideoj. Plejbone oni prenu objekton pri kiu ne povas ekzisti antaŭjuĝoj. Ekzemple frototukon, kie ne eblas por la aŭtoroj manipuli la leganton per altrudo de certa ideokoncepto. Kono de la mondo unuiĝas al humanisma-morala impulso kiu kredas la ŝanĝoeblecon de la homaro pere de la lingvo.
Ponge ankaŭ estis eseisto (Pour un Malherbe, 1965) kaj artokritikisto (Le peintre à l’étude, 1948) kunlaboranto intense kun kubismaj artistoj kiaj Juan Gris kaj Georges Braque.
Graveco
Liaj verkoj ege influis la t.n. objektivan literaturon de la 1950-aj jaroj (ekz. ĉe Alain Robbe-Grillet. Jean-Paul Sartre komentas filozofie la ponge-an poetokoncepton en la verko L'homme et les choses (1944).
Li estis ankaŭ membro de la Franca rezistado.
Joachim Fuchs-Charrier
Joachim FUCHS-CHARRIER (* 1954 en Munkeno) estas germana frapinstrumentisto, kiu ankaŭ prezentas en ĵazo.
Muzika kariero
Post studo de flutoludo ĉe la Konservatorio Richard Strauss je Munkeno ekde 1964 ĝis 1966 de 1969 ĝis 1972 sekvis la studo de klasika perkutado ĉe la muzikaltlernejo en Nurenbergo. Post pluraj jaroj kiel frapinstrumentisto en spektaklaj kaj pompaj bandoj en Eŭropo kaj Usono ekde 1976 ĝis 1980 sekvis la evoluigo de propraj plurritmokonceptoj post restadoj en Nordafriko kaj studo de afrikaj kaj latinamerikaj tamburkulturoj.
En 1978 li unuafoje prezentis soloe kiel frapinstrumentisto je la 16-aj Deutsches Jazzfestival en Frankfurto ĉe Majno). En 1979 li muzikis por la solo-albumo „Drum Symphony“. En 1980 li fondis la bandon „Fuchs-Goos-Band“ kune kun gitarvirtuozo Werner Goos. Li daŭre laboris kun internaciaj ĵazosteluloj, partoprenis en la novĵaza bando „Choice“ kun Lauren Newton kaj la bandegan projekton „Flirt“. Post pluaj frapinstrumentaraj soloprojektoj en koncertoj kaj sur disko („Pictures at a drumhibition I-III“) li evoluigis ekde 1986 multajn perkutensemblajn projektojn (ekz. la knartamburan ensemblon „The Crazy World Marching Drum Connection“). Ekde 1994 ĝis 1996 li produktis plurajn frapinstrumentarajn vidbendojn kiel „Rudimental Drumming“, „Brushwork„, „Tribute to Buddy Rich“ kaj „Art of Solodrumming I-III“, instruis je kursoj kaj laboris interalie kun Dom Famularo, Pete York, Arnold F. Riedhammer kaj Charly Antolini. La produktado de pluaj frapinstrumentaraj vidbendoj kiel „Mysterious Drumming“, „Drummer’s Request“, „Quintessence“, „Monster Steps“ kaj „Taoism“ sekvis 1996–1999, kiel ankaŭ la publikigo de plua lumdisko kun frapinstrumentaraj solooj nome „Drummer's Delight“.
Fuchs-Charrier organizis plurajn frapinstrumentarajn kaj perkutinstrumentajn festivalojn (ekz. Drummer's Summernight en Hülben kun Michael Küttner, Manfred von Bohr, Hakim Ludin) kaj produktis en 2000 kaj 2001 multkomunikilan dokumentaĵon pri la evolua historio de la frapinstrumentaro: „History of Drumsetplaying“ – kune kun Arno Haselsteiner, Jörg Bach, Uhuru kaj Rudi Leichtle. Krom tio li faris lumdiskon kun Werner Goos kaj Knut Rössler („Hotel East“) kaj kun Wieland Harms („AXErciser“, „Paganini & Co. für E-Gitarre“). Post verkado de la libro resp. lumdisko „Drummer werden ist nicht schwer“ (2002) dum la lastaj jaropj li pli turnis sin al instruado kaj al verkado de sia unua romano „Die Hölle beginnt immer im Kopf“. En 2005 li prezentis en Berlino kiel soloisto kun Mirko Schurig kaj lia ensemblo „Der Dritte Trommelstock“ kaj organizis la tamburspektaklon „Trommeln ohne Grenzen“ je Reutlingen. Aktuale li muzikas kune kun Peter Wondra (baso) kaj Friedbald Rauscher (piano) en la triopo „Friedbald-Rauscher-Trio“ kaj en la triopo „Wieland-Harms-Trio“.
Chénens (stacidomo)
Chénens estas fervoja stacidomo en Chénens, Svislando.
Propra nomo
Propra nomo estas nomo apartenanta ekskluzive al iu aŭ io, ekz. geografiaj nomoj (Londono, Budapeŝto, Azoroj), ĉielobjektoj (Luno), registritaj firmanomoj, markonomoj (Microsoft, Nike), historiaj personoj Aleksandro la Granda ktp. Ili oponiĝas al ĝeneralaj komunaj nomoj el kiuj ili distingiĝas kiel partikulareco, tiele por Londono urbo, por Luno satelito ktp. Por marki tiun diferencon ili skribiĝas majuskle (kompreneble ĉe la unua litero), dum la komunaj nomoj minuskle.
Vidu ankaŭ
Substantiv
Máté Haubner
Máté Haubner [haŭbner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haubner Máté estis hungara pastro, luterana episkopo.
Máté Haubner naskiĝis la  1794 en Veszprém (urbo). Li mortis la 1880 en Sopron.
Biografio
Máté Haubner lernis teologion en Sopron, poste li plulernis en Jena. Hejmenveninta li estis ĉefamilia edukisto 3 jarojn. Li komencis sian pastran karieron en 1821 en Városszalónak (nun en Aŭstrio). Ekde 1829 li estis pastro en Győr, kie baldaŭe li estis eklezia notario, fine eĉ episkopo. Li entuziasme apogis la hungaran revolucion en 1848, tial poste li ricevis plurjaran malliberon, poste polican kontroladon. En 1856 li ricevis permeson por esti pastro en Nagygeresd. En 1860 kunsido en Kőszeg deklaris tion, ke la episkopo estas Máté Haubner. En 1866 li abdikis pro la maljuneco. Li postrestis edzinon kun filo.
Memorigiloj
Parko en Veszprém prenis la nomon Haubner Maté.
Waldkirchen an der Thaya
Waldkirchen an der Thaya estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Noirétable (stacidomo)
Noirétable estas franca stacidomo sur linio - Saint-Just-sur-Loire, situanta en  Noirétable, en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Clermont-Ferrand - St-Just-sur-Loire (784000).
NGC 4585
NGC 4585 (aliaj indikoj — MCG 5-30-42, ZWG 159.37, IRAS12357+2912, PGC 42215) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Doly (Karviná)
Doly (antaŭe Karvinná ) (Kopalnie, Arnoldsdorf, Minejoj) estas parto de distrikta urbo Karviná en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordoriente de Karviná.
Situo
Ĝi troviĝas sudokcidente de Karviná sur katastra teritorio Karviná-Doly kun areo 16,35 km².
Doly troviĝas sur la tuta teritorio de kvartalo Karviná 2, devene la teritorio de pereinta municipo Solca. Temas plejparte pri jam fermitaj ŝaktoj, kiujn oni nur reteniĝas escepte de Důl Československé armády, kiu ankoraŭ funkcias kaj minas.
Historio
Devena vilaĝo kun nomo Karvín en la jaro 1923 ŝanĝiĝis en urbon Karvinná, en la jaro 1939 ĝi kuniĝis kun distrikta Fryštát sub germana nomo Karwin-Freistadt kaj en la jaro 1949 okazis kun denova kuniĝo kun la distrikta urbo Fryštát sub hodiaŭa nomo Karviná. En la 1950-aj jaroj oni komencis la urbon demoli pro subminado, la centro de la duurbejo do restis en Fryštát. Kun loĝantoj malrapide malaperas eĉ por iama Karvinná tipa dialekto - "laŭ la nia".
En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 170 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Transporto
En Doly troviĝas fervojstacio Karviná-Doly (antaŭe Karviná hlavní nádraží) situanta en fervojlinio Louky nad Olší - Bohumín (devena vojdirekto de fervojo Košice-Bohumín), kiu estas nun en administrado de Advanced World Transport, trafikanto de fervojo. La fervojstacio estis ankaŭ fina stacio de loka fervojo KFNB en Petrovice u Karviné. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/59.
Famaj naskiĝintoj
En la iama "Karvinná" naskiĝis hungara pianisto Lajos Kentner.
8205 Van Dijck
8205 Van Dijck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la flandra pentristo Antoon van Dyck (1599–1641), plej fruktodona pentristo de la 17-a jarcento post Rubens. Lia verko ampleksis portretojn de la eŭropa aristokratio, religiajn temojn kaj ilustrojn de mitologiaj miraj rakontoj.
Demirel
Demirel (turke: Demir = „fero“ kaj El = „mano“,, do "fera mano") estas turka vira individua nomo kaj familia nomo.
11374 Briantaylor
11374 Briantaylor estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brian W. Taylor, fakulon pri la instrumenta programaro ĉe la Observatorio Lowell. Li planis la regilon por LOEOS kaj aliaj CCD-ajn fotilojn de la observatorio.
Volviĝo
Volviĝo de arkivolto estas ĉiu el ties arkoj.
Imre Dögei
Imre Dögei naskiĝis la  1912 en Törökszentmiklós. Li mortis la 1964 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Dögei frekventis nur bazlernejon, poste li eklaboris. En 1944 li aliĝis al la komunistoj. Post la 2-a mondmilito li ricevis signifajn postenojn. Inter 1947–1963 li estis parlamenta deputito. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis eksterlande, post falo de la revolucio li aliĝis al kabineto de János Kádár kiel ministro. En 1960 li havis konflikton kun la partio, tial li devis retiriĝi. Li ricevis premion Kossuth en 1948, poste ankaŭ aliajn premiojn aŭ medalojn ĝis 1958.
Ferenc Szélyes
SZÉLYES Ferenc [pr. se:leŝ] estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta Marosvásárhely la 13-an de majo 1953.
Kariero
Ferenc Szélyes ekde 1976 ludis en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare, kaj ekde 1991 en la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş. Li dancas bonege.
18016 Grondahl
18016 Grondahl estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brian Jacob Grondahl, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Maddock High School de Maddock (Norda Dakoto, Usono).
Danuba Turo
La Danuba Turo (Donauturm) estas belvedero en la Danuba Parko en Vieno konstruita de 1962 ĝis 1964 okaze de la Internacia Ĝardena Ekspozicio laŭ planoj de la arĥitekto Hannes LINTL. Ĝi estas 252 metrojn alta kaj do la plej alta konstruaĵo de Aŭstrujo, vaste videbla de multaj partoj de Vieno.
En la alteco de 150 m estas elrigardejo, en 152 m elrigardejo por infanoj, en 161 m kafejo kaj en 169 m restoracio. Lifto-stacioj estas en alteco de 150 kaj 165 m. La lifto-rapideco estas 6 m/s. La restoracio kaj kafejo estas rondturniĝantaj unufoje en 45 minutoj. De ĉi tie estas videblaj diversaj rimarkindaj rigardobjektoj en la urbo.
La Danuba Turo havas ankaŭ ejon por saltado sur ŝnuro.
Baziliko Sankta Sebastiano ĉe la Katakomboj
La Baziliko Sankta Sebastiano ĉe la Katakomboj (latine Basilica Sancti Sebastiani ad Catacumbas, itale Basilica San Sebastiano alle Catacombe) foje ankaŭ nomata Sankta Sebastiano ekster la Muroj (latine Basilica Sancti Sebastiani extra muros, itale Basilica San Sebastiano fuori le mura), estas unu el la sep pilgrimaj preĝejoj de Romo. Ĝi situas rekte super la komplekso de la sebastianaj katakomboj, kiuj interalie ampleksas la tombon de la kristana sanktulo Sebastiano. La tereno situas ĉe la antikva romia Via Appia ekster la nuna urbocentro kaj ekster la antikva urba tereno ĉirkaŭita per urba remparo konstruita dum la epoko de la imperiestro Marko Aŭrelio (tial la alternativa nomo "ekster la muroj").
La preĝejo konstruiĝis dum la 4-a jarcento dum la regotempo de la romia imperiestro Konstantino la Granda. Komence ĝi havis la nomon Basilica Apostolorum ("baziliko de la apostoloj") kaj dediĉiĝis al la apostoloj Petro kaj Paŭlo. La loko origine havis la toponiman nomon ad catacumbas ("en la vala baseno"). En la antikva urbo Romo ekestis la kutimo iom da tempo post morto elterigi la ostaron el tombejo kaj konduki ĝin al niĉo en kavaro apudurba, kiu ricevis la nomon katakomboj. Ekzistas pli ol 60 romaj katakomboj, la plimulto ĉe la ŝoseo Via Appia, kaj ili etendiĝas en vasta teritorio: jam nur la katakombo de Kaliksto la 1-a havas koridorojn de 20 km.
Proksime de la katakomboj kaj preĝejo Sankta Sebastiano krome troviĝas la Kaliksto- kaj Domitila-katakomboj, kaj la preĝejo Santa Maria en Palmis, ankaŭ nomata Domine quo vadis, laŭ eldiro de Petro fuĝanta el Romo kaj renkontanta tie vizion de Jesuo.
La baziliko dum la jaro 1962 de la papo Johano la 23-a deklariĝis "kardinala preĝejo".
Närke
Närke, en Esperanto Neriko, estas historia provinco (landskap) de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Svealand. La provinco havas 188,000 loĝantojn kaj areon de.
Geografio
Al Närke norde limas Västmanland, norde la provinco Södermanland kaj la lago Hjälmaren. Sude Närke limiĝas per Östergötland kaj la lago Vättern, okcidente per Västergötland kaj Värmland. Al la teritorio de Närke apartenas la okcidenta duono de la lago Hjälmaren kaj la plej norda parto de Vättern.
La larĝaj montaj dorsoj Kilsbergen, Tiveden kaj Käglan en la nordo de la provinco kadrigas vastan agrikulture uzitan ebenaĵon en la centro kaj sudo.
(88775) 2001 SY76
(88775) 2001 SY76 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas do ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Éva Bednay
Éva Bednay [bednai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bednay Éva, ekster Hungario Eve B'ay, estis hungara pentristo, altlerneja instruisto. Ŝia edzo estis Dezső Bednay. Éva Bednay naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Bonn (Germanio).
Biografio
Éva Bednay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon pri tekstilarto en la Industriarta Altlernejo en 1946. Ŝia plej grava instruisto estis Endre Domanovszky, krome ŝi lernis private grafikadon. En la komenca periodo ŝi kreis artaĵojn el plastoj. Ekde 1964 ŝi edukis handikapajn geinfanojn. Inter 1972 kaj 1974 ŝi vivis en Novjorko, poste en Bonn. Depost fino de la socialismo ŝi tre ofte vizitis Hungarion.
Noirétable
Noirétable estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nétrablais.
Bielo
Bielo (germane Biel, france Bienne) estas post Berno la dua urbo de la Kantono Berno kaj estas oficiale dulingva (germana kaj franca). La loĝantara komunumo Bielo troviĝas en la Berna Lagolando kaj estas la ĉefurbo de la samnoma administra distrikto.
Geografio
Bielo troviĝas borde la la Lago de Bielo kaj estas grava centro de horloĝa industrio. Ĝia loĝantaro nombris 50852 personojn la 31-an de decembro 2007.
Kvartaloj de la urbo
La urbo bielo konsistas el la jenaj kvartaloj:
Ekonomio
Bielo estas la ekonomia centro de la regiono kaj kvazaŭ la pordego al Ĵuraso. Ĝi enhavas multajn industriojn. La plej fame konata estas la horloĝfirmao MOVADO. Vidu prian artikolon MOVADO (horloĝmarko)
Muzeo Neuhaus kaj kulturo
Tiu muzeo entenas verkojn de pluraj pentristoj el la familio Robert. En tiu dinastio estas dek du pentristoj, la plej fama estas Léopold Robert (1794-1835). En apuda vilaĝo Evilardo loĝis Philippe Robert (1881-1930), unu el la ses pentristoj, kies nepino estas Mireille Grosjean-Robert.
En la fervoja stacidomo de en la atendejo estas sur kvar muroj freskoj pentritaj de Philippe Robert.
Yuki Takabayashi
Yuki Takabayashi (高林 佑樹, n. ) estas japana futbalisto.
Bielo
Muzeo Neuhaus kaj kulturo
La muzeo Robert (Neuhaus) estis la celo de la postsomera renkontiĝo de Svisa Esperanto-Societo la 31an de aŭgusto 2013.
Yuki Takabayashi
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Sagan Tosu, Montedio Yamagata kaj TDK.
Bielo
Volapuko
Laŭ Universalaj Lingvoj en Svislando en Bielo Friedrich Schneeberger, kiu poste estis prezidanto de Svisa Esperanto-Societo kaj fine transiris al Ido, lernis la volapukan.
Esperanto
En la 1940-aj jaroj funkciis en Bielo la Esperanto-Grupo Konkordo, kiel motoroj estis Willy Voirol-Reichen kaj lia frato.
En la jaro 1956 la biela Esperanto-aktivulo Marcel Erbetta lanĉis la agadon Grajnoj en vento, kies celo estis la interŝanĝo inter lernantoj kaj progresigo de la Esperanto-instruado en bazaj lernejoj.
Kvinfoje, nome en 1911, 1924, 1925, 1938 kaj 1959, la jarĉefkunveno de Svisa Esperanto-Societo okazis en Bielo.
En Bielo ekzistas oficiala Esperanto-klubo, kaj en ĉi-tiu urbo ĉiam vivis aktivaj Esperantistoj. Urbe konata persono estas la artisto kaj memnomumita Reĝo Parzival naskita Serge Reverdin.
Dum du jaroj (2010-2012) regule kunvenas en Bielo la estraro de Svisa Esperanto-Societo.
Dum la tuta somero 2019 funkciis en la skulptaĵo de Thomas Hirschhorn memore al la svisa kaj biela verkisto Robert Walser Esperanto-paviliono, kie Parzival' instruis la lingvon kaj prezentis ĝin. Partoprenis diversaj esperantistoj en tiu skulptaĵa evento.
Historio
Jam en antaŭhistoria tempo la regiono ĉirkaŭ la tri lagoj estis ŝtata regiono de homaj setlejoj. Ekzistas diversaj konataj setlejoj el la neolitiko en tiu-ĉi regiono, sed sur la teritorio de la nuntempa urbo Bielo mankas setlejoj de antaŭ la romia epoko. La mezepoka setlejcentro estiĝis sur monteto apud la romia fonto, kie en la jaro 1846 estis trovitaj restaĵoj de gaŭlo-romia sanktejo el la kvara jarcento post kristo.
La unua dokumenta mencio de Bielo datiĝas el la jaro 1142 kiel apud Belnam. La urbo Bielo estis fondita supozeble de la bazela princepiskopo Henriko la 2-a en la jaro 1225. Kvankam la urbo troviĝis sub la regado de la bazela princepiskopo, jam en la 13-a jarcento estiĝis civitanaro kun apartaj privielgioj. Surbaze de "eterna pakto" kun Berno en la jaro 1352 Bielo fariĝis parto de la Burgonja Ĵurkomunumo. La kontraŭdiraj devoj rilate al Berno kaj al la episkopo de Bazelo kondukis en la jaro 1367 al milito, kiu finiĝis per la detruo de la episkopa burgo. Pro la lima situacio inter la Princepiskopejo de Bazelo kaj la Respubliko Berno Bielo neniam akiris propran regnoteritorion.
Galeon
Galeon estas retfoliumilo de GNOME bazita sur Gecko.
La teamo de programistoj dividiĝis en 2002 por malsameco de celoj de la programaro. Rezulte ekestis Epiphany, forko de Galeon. La 22-an de oktobro 2005, la programistoj de Galeon deklaris finon de evoluado.
Kitadake
Kitadake (aŭ Monto Kita; japane: 北岳 Kita-dake, kio signifas 'Norda Vertico') estas la dua plej alta monto de Japanio (la unua estas Fuĝi). Ĝi estas konata kiel la estro de la Sudaj Alpoj kaj estas inter la cent plej famaj montoj de Japanio. Ĝi situas en la montaro Akaiŝi, konata ankaŭ kiel Sudaj Alpoj en la gubernio Jamanaŝi. Ĝi havas 3193 metrojn de alteco.
Geografio
La abutmento Kitadake (japane: 北岳バットレス Kitadake-battoresu, angle: Kitadake Buttress) estas fronto da 600 m en la orienta flanko de la monto.
Mundelingvo (Lott)
Mundelingvo (Mundelingua) estas naturalisma planlingvo proponita en 1917 de Julius Lott. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj. Eble ĝi estas variaĵo de Mundolingue.
Řídeč
Řídeč (Rietsch) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Ĝi situas en arbaroriĉa cismontaro de Nízký Jeseník, oriente de Komárov kaj proksimume 5 km nordokcidente de Šternberk, trafluas tra ĉi tie rojo Zlatý potok. Vivas ĉi tie.
Mundelingvo (Lott)
La lingvo estis bazita sur la precipo de konservo de l' internaciaj vortoj kaj identifikebla ortografio. La lingvo ne havas komponaĵojn. Ĝi estas unu el fontoj de interlingvao.
Ekzempleto: "une langue internationale anglo-latine".
Kitadake
Geografio
La ĉefaj montoj de la montaro Akaiŝi estas: Kitadake, Ainodake kaj Nootoridake. La tri montoj kune nomiĝas en Ŝirane-sanzan (japane: 白根三山 Shirane-sanzan), kio signifas 'la Tri Blankaj Montoj'.
La nomo Kita-dake aŭ Esperante Monto Dake signifas litere 'Norda Vertico' aŭ 'Norda Monto', ĉar la monto estas la plej norda monto de la tri verticoj de Ŝirane.
Floro
La plantoj kreskas sufiĉege, speciale en la sudorienta flanko, laŭlonge la vojo al la monto Nakaŝirane (japane: 中白峰山 Nakashirane-san) kaj laŭ Kusasuberi (japane: 草すべり Kusasuberi) kaj Migimata (japane: 右俣 Migimata) apud kaj laŭlonge la lageto Ŝiraneo (japane: 白根御池 Shiraneo-ike) en la norda flanko de la monto.
La endemio de la monto estas la planto Callianthemum hondoense (japane: キタダケソウ Kitadakesou).
Mersch (apartigilo)
Mersch estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
Mersch estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Pfaffenschlag bei Waidhofen an der Thaya
Pfaffenschlag aŭ formale Pfaffenschlag bei (apud) Waidhofen an der Thaya estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Amy Chua
Frua vivo kaj kariero
La ĉindevenaj gepatroj de Chua enmigris el la Filipinoj usonen. Kiam Chua havis 8 jarojn, ŝia familio translokiĝis al Berkeley (Kalifornio). En lernejo, ŝi estis ofte ĉikanita pro ŝia ĉina akcento. Ŝi vizitis la El Cerrito High School antaŭ ol ŝi eniris la Harvard Universitaton kaj studis ekonomikon, en 1984. Post ŝia diplomo, ŝi ankaŭ studis juron kaj ricevis sian doktorigan gradon ĉe la sama universitato.
Verkoj
Chua verkis kvin librojn: du temas pri eksteraj rilatoj, unu libro temas pri ŝia persona vivo kiel patrino kaj la du aliaj temas pri diversaj etnoj kaj enmigrantoj en Usono.
Supra Manĉo
Supra Manĉo, en hispana origine Mancha Alta [mAnĉa] estas interprovinca komarko de Manĉo formata de municipoj de la altebenaĵo de la provincoj Toledo, Ciudad Real, Kvenko kaj Albacete. Tradicie oni subkomprenis kiel Supra Manĉo la enorman teritorion kiu etendas el la supraj partoj de la ĉefaj manĉaj riveroj de la altebenaĵo (Záncara, Cigüela, Riánsares, Valdejudíos, Algodor, ktp), ĝenerale de la baseno de la rivero Gvadiano (ankaŭ iu areo de la basenoj de la rivero Taĵo kaj Júcar), kaj parte, kiel etenda zono kiu koncentras la plej karakterajn stepajn lagarojn (Lillo, Villacañas, Quero, Miguel Esteban, Las Mesas, Pedro Muñoz, ktp), loko de rezervo de akva sistemo.
Limas norde kun la Comarca de Las Vegas (Madrido), La Alcarria, la Serranía de Cuenca kaj La Manchuela; sude, kun la manĉaj komarkoj de Kamparo de Sankta Johano kaj Kamparo de Montiel; okcidente la toledaj komarkoj de Torrijos, Los Yébenes kaj Montoj de Toledo; kaj oriente, la komarkoj de La Manchuela kaj La Mancha del Júcar.
Fizika, geografia kaj demografia kadro
Enhavas ĉirkaŭ 89 municipojn en 4 provincaj subkomarkoj: Toleda Supra Manĉo (20); Kvenka Manĉo (61); Kriptana Manĉo (4); kaj Albaceta Supra Manĉo (4). Tio reprezentas ĉirkaŭ 26 % de la totala etendo de Manĉo de 38.565 Km², en 11 komarkoj kaj 286 municipoj. Kaj pli da 27 % de la populacio rilate al la tuta regiono (de la totalo, 1.037.030 loĝ. INE-2006), prezentante averaĝan densecon iom superan al la totalo de 26,9 loĝ/km².
4131 Stasik
4131 Stasik estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Andrew J. Noymer elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras John S. Stasik, instruiston pri sciencoj en la mezlernejo de Weston (Masaĉuseco).
Gábor Mádi Szabó
Gábor Mádi Szabó [sabO], hungare Mádi Szabó Gábor, Esperante Gabrielo Mádi Szabó estis hungara aktoro.
Gábor Mádi Szabó naskiĝis la 1922 en Nyíregyháza - mortis la  2003 en Budapeŝto (?).
Biografio
Gábor Mádi Szabó komencis sian aktoran karieron en 1942 en Teatro Madách. Ekde 1946 li aliĝis al diversaj trupoj de teatroj, ekzemple al Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj al Teatro József Attila. Li estis edzo inter 1964-2003. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
NGC 4586
NGC 4586 (aliaj indikoj — UGC 7804, MCG 1-32-122, ZWG 42.187, VCC 1760, IRAS12359+0435, PGC 42241) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Fillols
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fillolois aŭ Fillolencs.
NGC 4586
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Novembro de 2009
30-a de novembro
2009
Nodularia
Nodularia estas genro de fibreca, nitrogen-fiksa cianobakterio, aŭ blu-verda algo. Ĝi aperas ĉefe en saletaj akvoj, kiel en riverdelto Peel-Harvey en Okcidenta Aŭstralio aŭ en la Balta maro. Nodularia okaze montras formon de grava algoflorado. Kelkaj specoj produktas la cianotoksinon nomatan nodularin R, kiu estas malutila por la homoj.
Morfologio
Nodularia estas formo de solaj fibroj aŭ grupo de fibroj. Ĝi reproduktas sin per formado de hormogonio, fibra derompiĝo kaj per akinetoj.
László Hangody
László Hangody [lAslO hangodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hangody László estas hungara kuracisto, kirurgo, profesoro, membro (korespondanta en 2013, ordinara en 2019) de Hungara Scienca Akademio.
László Hangody naskiĝis la  1958 en Kiskunhalas.
Bachmayer
Bachmayer estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Cottens FR (stacidomo)
Cottens FR estas fervoja stacidomo en Cottens, Svislando.
Kota Sugiyama
Kota Sugiyama (杉山 浩太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Kashiwa Reysol.
Serravalle Scrivia
Serravalle Scrivia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Piemonto kaj la provinco Alessandria. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Arquata Scrivia, Cassano Spinola, Gavi, Novi Ligure, Stazzano kaj Vignole Borbera. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(18017) 1999 JC124
(18017) 1999 JC124 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Lingva atlaso
Lingva atlaso montras la historian kaj geografian amplekson de la disvastigo de lingvoparolantoj. Ĝi konsistas el sistemigita kolekto de mapoj montrantaj la distribuon de unuopaj lingvoj kaj iliaj dialektoj, kunigitaj per komuna teritorio (Atlaso de la ĉina lingvaro), komuna genetika aŭ area aparteno (Atlaso de la kaŭkaza lingvaro) aŭ alia komuna karakterizaĵo (Atlaso de lingvoj por interkultura komunikado). La lingva atlaso do reprezentas fundamentan ilon por la studado de geolingvistiko.
La kreo de lingva atlaso de ĉi tiu tipo estas relative nova fenomeno en lingvistikon, lokita en la komunaĵo de la kampoj de lingvistiko, lingva geografio, socilingvistiko, lingva antropologio, kaj ofte historio kaj etnografio. Samtempe lingvaj atlasoj estas gravaj helpiloj en ilia plua esplorado.
Vidu ankaŭ
Geolingvistiko
Revel
Revel (germane Reval) estas la malnova estona nomo por Talino.
Korbiniano
Ikonografio
Korbiniano en la kristana ikonografio estas prezentita en la kompanio de urso portanta ŝarĝan pakaĵon. Tiu kutimo baziĝas je tradicio laŭ kiu sovaĝa urso dum pilgrimado de Korbiniano al Romo en la Alpoj disŝiris ŝarĝobeston de la episkopo. La sanktulo laŭ la legendo kiel puno trudis al la urso porti liajn posedaĵojn kaj estis akompanata per la urso la tutan piediran vojon al Romo. La urso kiel la sankta atributo de Sankta Korbiniano ne nur aperas en kristanismaj artaĵoj, sed ankaŭ ekzemple la blazono de la urbo Freising en sia centra parto aŭ la blazono de la papo Benedikto la 16-a, kiu inter la jaroj 1977-1982 estis ĉefepiskopo de Munkeno kaj Freising, en la supra dekstra angulo bildigas la "korbinianan" urson.
Windigsteig
Windigsteig estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ogiva arko
Ogiva arko, ankaŭ popularlingve nomata kilarko aŭ azendorso, nomiĝas en la arĥitekturo arko kun S-kurba rando, kies formo en la malsupra parto estas konveksa kaj en la supra parto konkava.