cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neĝa blindeco
Antaŭmalhelpado
Oni povas antaŭmalhelpi la neĝan blindecon per sunokulvitro, kiu absorbas la ultraviolan radiadon, sed tralasas la 5 - 10%-on de videbla lumo, se ĝi havas grandajn lensojn kaj ankaŭ la difuzan lumon filtras. Ankaŭ malserene devas surhavi ĝin, ĉar la ultraviola radiado trairas nubuaron.
Alie oni povas defendi liajn okulojn per malluma tekstilo. Oni devas ĝin dike volvi kaj tranĉi mallarĝajn fendojn por liaj okuloj. La Special Air Service proponas, ke oni farbu nigre la haŭton sub okuloj, kiel la antikvaj egiptanoj. Tiu defendas kontraŭ reflektado.
Inuita metodo
La inuitoj faris okulvitron el ramuro de boaco kontraŭ neĝa blindeco. Ili faris sulkon por la naso, kaj mallarĝan fendon por okuloj. Oni povas fiksi ĝin per boaca tendeno. La okulvitro konformiĝas al la kapo, kaj oni povas vidi per la fendo, sed la ultraviola radiado estas plejparte elfiltritaj.
NGC 4970
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lemberg (apartigilo)
Komunumpartoj:
Konstruaĵoj:
Montoj:
Lemberg estas la familia nomo de jenaj personoj:
Lotludo
Lotludo estas ludo, kie oni ĵetas aŭ elektas loton, t.e. objekton kiel sagoj, osta kubo, bileto kun numero k.a., kaj laŭ kies hazarda pozicio aŭ indiko oni ion decidas.
Firmaoj pri komputila programaro
Ekonomio > Komputiloj > Komputila programaro > Firmaoj pri komputila programaro
15963 Koeberl
15963 Koeberl estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstra geokemiisto Christian Köberl, profesoro pri geokemio kaj kosmokemio ĉe la Universitato de Vieno. Lia laboro ampleksas la studon de ŝuldataj al astroidaj korpoj, kaj la enketon pri la kemio de la tektitoj, alfrapa vitro kaj.
Scoloplax
Scoloplax estas la nura genro en la katfiŝoj (ordo Siluroformaj) familio Skoloplacedoj, nome ŝpinilaj nanaj katfiŝoj.
Specioj
La ses nune agnoskitaj specioj en tiu genro estas la jenaj:
Priskribo
Specioj de Scoloplax estas facile distingeblaj el aliaj katfiŝoj pro rimarkindaj ŝildo-formaj rostrumaj platoj kiuj portas nombrajn grandajn kaj kurbecajn dermodentojn.
Ekologio
La specioj de Scoloplax estas tre oftaj inter folirubejoj de klaraj kaj malklaraj akvohabitatoj, kiel meandraj lagoj, nigrakvejoj kaj tre vegetalhavaj riveretoj.
Bolquère
Bolquère (Bolquera) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bolquérois.
Serpo
La vorto serpo povas esti uzata por du malsamaj iloj por tranĉado:
Valea Timișului
Valea Timișului [valja timiŝuluj] (hungare: Körpa) estas vilaĝo en Rumanio sude de Caransebeș. En 1910 ĝi havis 1 057 loĝantojn (rumanoj), en 1992 636 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skriba estas el 1690. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Buchin.
Medalo de Janoŝiko
Medalo de Janoŝiko (ĉeĥe: Jánošíkova medaile) - estas ĉeĥoslovaka medalo militistara por tempoj de la dua mondmilito. Ĝi estis aljuĝita por partizanoj batalintaj por liberigo de Ĉeĥoslovakio. Diametro de la medalo estis 35 mm.
József Morvay
József Morvay [jOĵef morvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Morvay József estis hungara farmaciisto, profesoro.
József Morvay naskiĝis la  en Mezőkövesd. Li mortis la en Szeged.
Biografio
József Morvay akiris 2 diplomojn en Universitato Attila József en 1950/1958. Post la unua diplomo li ankaŭ instruis en la farmacia instituto, ekde 1965 li estis laboratoriestro en la kliniko. En 1970 li ricevis la rangon docento. En 1984 li doktoriĝis el kemiaj sciencoj. En 1965 kaj 1976 li ricevis premiojn.
Atsushi Matsuura (1981)
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Florinas
Florinas estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Banari, Cargeghe, Codrongianos, Ittiri, Ossi kaj Siligo.
Bretenoux - Biars (stacidomo)
Bretenoux - Biars estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Biars-sur-Cère, apud Bretenoux, en departemento Lot, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Souillac - Viescamp-sous-Jallès (719000).
3481 Xianglupeak
3481 Xianglupeak estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Stacio Xinglong de la Nacia Astronomia Observatorio de Ĉinio, en la ĉina provincoHebejo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la montopinto "Xianglu" (香炉峰) aŭ "Montpinto de la incensa bruligilo", alta monto nordokcidente de Pekino.
Diou (Indre)
Diou estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Reĝa Palaco de Madrido
La Madrida Reĝa Palaco, ankaŭ nomata Orienta Palaco, situas en Madrido kaj estas la oficiala rezidejo de la hispana reĝo. Ĝia konstruado komenciĝis en 1738 laŭ la planoj de la arkitektoj Filippo Juvarra kaj de la adaptado kiun faris lia disĉiplo Johano Baptisto Sacchetti. Francesco Sabatini okupiĝis pri la finkonstruado kaj ankaŭ pri la reformado, ampleksigado kaj dekoracio. Ĝi estas konsiderata kiel la plej granda reĝa palaco en Okcidenta Eŭropo rilate al ĝia etendo, kun 135.000 m² kaj pli ol 3.418 ĉambroj. Ĝi gastas gravan art-historian heredaĵon de muzikaj instrumentoj, pentraĵoj, skulptaĵoj kaj tapisoj, inter aliaj riĉaĵoj.
Krom la oficiala rezidejo de la nuntempa monarko, ĝi estis la loĝejo de la reĝoj de Hispanio ĝis la jaro 1931. En la konstruaĵo ankoraŭ estas celebrataj akceptofestoj, oficialaj eventoj kaj grandaj ŝtataj ceremonioj. Tamen, la vera rezidejo de la reĝa familio estas la eksterurba Palaco de la Zarzuelo, kie la nuna gemonarkoj ekloĝis post ilia geedziĝo en 1962, malakceptante la loĝadon en la urbocentra palaco fare de la reĝo Johano Karlo la 1-a.
La lasta monarko kiu loĝis en la palaco je sinsekvaj jaroj estis Alfonso la 13-a, kvankam ankaŭ loĝis tie Manuel Azaña, prezidento de la Dua Hispana Respubliko, kiu estis la lasta ŝtatestro kiu rezidis en la palaco. Dum tiu periodo estis konata kiel Nacia Palaco. Ankoraŭ hodiaŭ ekzistas salono, apud la reĝa kapelo, kiu estas konata kiel "la oficejo de Azaña". La palaco estas ĉirkaŭita de ĝardenoj kaj placoj.
Hronské Kosihy
Hronské Kosihy, hungare Garamkeszi estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
Hronské Kosihy situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Fervojo Levice-Zvolen preteriras. Levice troviĝas 5 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1294 en formo "Kezw". La kampoj apartenis al fortikaĵo de Léva inter 1388-1848. La turkoj okupis la vilaĝon en 1618. En 1910 loĝis tie 804 da homoj (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al la distrikto de Léva. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio ĝis 1938 kaj de 1945-1993. Inter 1938-1945 ĝi apartenis al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 660 da homoj (651 slovakoj).
Famuloj
En la iama Garamkeszi naskiĝis advokato Lukács Mácsay.
Ĝermolisto de argentinaj esperantistoj
Jorge Abraham
Jorge ABRAHAM esperantiĝis dum la jardeko 1930, forpasis en 1999. Li fondis la Argentinan Esperanto-Ligon kaj la Esperantoklubon Venado Tuerto. Li estis tradukisto precipe el la araba al esperanto. Estis Honora Membro de UEA.
Jorge Abraham (1916-2001), estis elstara argentina esperantisto kaj pioniro sur la kampo de arab-lingvaj Esperanto-lernolibroj kaj -vortaroj.
Naskiĝinte en Usono en 1916, li transloĝiĝis al Argentino en 1929. Esperanton li lernis en 1931. En 1941 li kunfondis Argentinan Esperanto-Ligon, en kiu li plenumis gvidajn funkciojn dum pluraj mandatoj. En 1952 li gvidis la unuan Esperanto-kurson en sia loĝurbo Venado Tuerto, kie li fondis kaj prizorgis klubon.. En 1966 Abraham starigis Amerikan Esperanto-Lernejon por koresponda instruado.
En 1995 la Komitato de UEA distingis Abraham per Honora Membreco de la Asocio. En 2000 li ricevis ankaŭ premion de Fondaĵo Antoni Grabowski.
Abraham tradukis el la araba verkojn de Ĥalil' Ĝibran: Rakontoj kaj Poemoj. (1972), La Rompitaj Flugiloj (1981), Plukitaĵoj (1986) kaj Preter la Horizonto (1992). Li krome verkis plurajn Esperanto-lernilojn, sed lia ĉefa verko estas la ampleksa araba Esperanto-vortaro, kies unuan volumon, Klara Vortaro Esperanta-Araba, UEA eldonis en 1998. En 2000 UEA aperigis ankaŭ lian lernolibron por arablingvanoj, Kurso de Esperanto, Lingvo Internacia. Tiuj verkoj metis la bazon por la lastatempa ekdisvastiĝo de Esperanto en la arabaj landoj.
Jorge Pablo Bondone
Jorge Pablo BONDONE naskiĝis en 1930, delegito pri gastigado kaj tangomuziko, forpasis la 1-an de aŭgusto 1997 en Cordoba (Argentino).
Enrico Brusses
Enrico Brusses estis pioniro de Esperanto en Argentino en 1905.
Ángel Corral
Ángel CORRAL (naskiĝis en 1897; mortis la 6-an de januaro 1992 en Bonaero, Argentino) estis dumviva membro kaj komitatano de UEA, fakdelegito pri presado.
C. C. Dassen
C. C. Dassen pioniro de Esperanto en Argentino en 1904.
E. Gosta
E. Gosta laŭ Enciklopedio de Esperanto estis la unua esperantisto en Argentino en 1899.
Margarita Johnston de Böndel
Margarita JOHNSTON DE BÖNDEL (1922 - 2000), delegitino en El Bolsón (Patagonio, Argentino), kun sia edzo Conrado fondis la lokan Esperanto-grupon.
J. Juameda
J. Juameda pioniro de Esperanto en Argentino en 1905. En 1906 aperigis artikolojn en ĵurnaloj „Revista de Menorca" kaj „El Mentor“, en Chacabuco,
Pablo Leon
Pablo LEON (naskiĝis la 28-an de januaro 1960) estis junulara delegito kaj fakdelegito pri ĵurnalismo, kiu memlernis Esperanton en 1978.
Jorge Llambías
Jorge Joaquín LLAMBÍAS estas argentina filozofo, docento kaj esperantisto. Interalie li verkis hispanlingvan libron pri la kurso en mirakloj de la usona psikologino Helen Schucman kaj en Bonaero okazigas ĉiumonatajn konferencojn pri la temo. En 1996 li kontribuis al la esperantlingva traduko de la romano Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato de Harry Harrison, kiun publikigis la eldonejo Sezonoj en Jekaterinburg.
José Martínez Puche
José MARTÍNEZ PUCHE mortis 95-jara la 31-an de aŭgusto 2004 en Bonaero. Lerninte Esperanton en Katalunio, li elmigris al Argentino en la 1930-aj jaroj, kaj li multe helpis enmigrintojn el Hispanio post ties intercivitana milito. Esperanto-instruisto, li aktivis same en UEA kiel en SAT.
José Olivares
José Olivares pioniro de Esperanto en Argentino en 1905. En 1906 aperigis artikolojn en ĵurnaloj „Revista de Menorca" kaj „El Mentor“, en Chacabuco.
Colfax (Vaŝingtonio)
Colfax estas urbo en la sudorienta parto de Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas la administra sidejo de Kantono Whitman. En 2010 laŭ la usona censo ĝi havis loĝantojn. Ĝi situas ĉe. La loko setlis sub la nomo Belleville en 1870, sed post tri jaroj kiam ĝi municipiĝis, la nomo estis Colfax (laŭ la tiama usona vicprezidento, Schuyler Colfax).
8246 Kotov
8246 Kotov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Colfax (Vaŝingtonio)
Fonto
Ĉi tiu artikolo estas bazita sur la responda artikolo en la angla Vikipedio.
8246 Kotov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa fizikisto pri Suno Valerij Aleksandroviĉ Kotov (cirile : Валерий Александрович Котов), kiu laboris en la Krimea Astrofizika Observatorio dum pli ol 30 jaroj. En la komancaj 1970-aj jaroj, li estis pioniro de la heliosismologio, la studo de la ena strukturo kaj de la energia fonto de Suno kaj de aliaj steloj.
Domeno (ludo)
Domeno estas speco de ludo konsistanta el 28 dukvadrataj tabuletoj, kiujn oni devas kunigi laŭ la nombro de la punktoj gravuritaj sur ĉiu el iliaj duonoj. Laŭ iuj, ĝi estis inventita de ĉino Hung Ming en la 2 jarcento a. K.
Urba Arkivo de Erfurto
La Urba Arkivo de Erfurto (Theodisce: Stadtarchiv Erfurt), fondita en 1865, estas la oficiala arkivo de la administracio de Erfurto; la arkivejo troviĝas en la Gotthardstraße nr. 21.
Domeno (ludo)
Ekzemple, se tabuleto havas sur unu duono 3 punktojn kaj sur la alia 5 punktojn (3/5), ĝi povas kuniĝi je unu flanko kun 3/1, 3/2, 3/3, 3/4 aŭ 3/6, kaj je la alia kun 5/1, 5/2 ktp. Tiaj kunligiĝoj de tabuletoj kutime formas kvazaŭ ĉenon. Ofte venkas tiu ludanto, kiu sukcesas surtabligi la unua ĉiujn siajn hazarde ricevitajn tabuletojn.
Kariba lingvo
La Kariba Lingvo (ankaŭ nomata per Caribe, Cariña, Galibi, Galibí, Kali'na, Kalihna, Kalinya, Galibi Kariba, Maraworno kaj Marworno) estas Amerinda lingvo en la kariba lingvaro. Ĝi estas parolata de 10 226 homoj, 7251 de kiuj estas de Venezuelo.
Domeno (ludo)
Kiel duoblo estas nomata ero kun la sama kvanto de punktoj en ambaŭ siaj duonoj. Estas 6 duobloj inter 28 eroj.
Urba Arkivo de Erfurto
Taskoj
Ĝi kolektas ĉiajn ajn skribitaĵojn faritajn en Erfurto (ekz. dokumentojn, aktojn, oficejajn librojn, mapojn ktp.) kaj transprenas regule materialon nunan post ĝia taksado esti arkivtaŭga kaj arkivdigna.
Kariba lingvo
Alfabeto
La Kariba alfabeto konsistas el 17 literoj: a, b, d, e, g, i|mi, j, k, m, n, o, p, r, s, t, u, kaj w.
Domeno (ludo)
Reguloj
Unu el varianto de reguloj de la ludo (kutime uzata en Rusio) estas ĉi tia: Ludantoj estas 2, 3 aŭ 4. Eroj estas metataj kun punktoj malsupren kaj intermiksataj.
Urba Arkivo de Erfurto
Taskoj
Krome oni kolektas historie gravajn dokumentilojn (presaĵojn, gazetojn, afiŝojn, fotojn, flugfoliojn ktp.). Pli frue oni eĉ estis kolektinta aferojn de nepublikuloj (ekz. de gildoj, kooperativoj; postlasaĵojn privatajn): tion nun oni restriktas je kazoj kiuj estas de granda graveco publika.
Domeno (ludo)
Reguloj
Ĉiu ludanto kulkulas kvanton de duobloj, la unuan movon havas ludanto kun la plej granda kvanto de duoboloj. Ĝenerale oni movas laŭ rondo unu post la alia, sukceso aŭ malsukceso de la antaŭa movo ne ŝanĝas ordon de movoj.
Urba Arkivo de Erfurto
Taskoj
Krome oni transprenis la arkivaĵojn de ĉiuj vilaĝoj, kiuj estis enkorpigitaj al Erfurto inter 1911 kaj 1994. La arkivo posedas krome tre malnovan dokumentan germanlingvan, la t.n. Erfurter Judeneid (= ĵuro postulata de judoj pri integriĝo en mezepokan societon).
Domeno (ludo)
Reguloj
Dum la unua movo la unua ludanto metas sur tablon iun sian eron kiu ne estas duoblo. Dum ĉiu sekva movo ludanto metas unuon el siaj eroj tiel ke ĝi tuŝu jam ekzestantan ĉenon je unu el finoj, kaj en loko de la tuŝo devas esti la samoj kvantoj de punktoj sur najbaraj duonoj de diversaj eroj. Duoblon oni kutime metas orte al direkto de la ĉeno. La ĉeno ne povas branĉiĝi.
Urba Arkivo de Erfurto
Inventaro
La havaĵoj de la arkivo estas disdividitaj en 9 sekciojn. En la arkivejo troviĝas ĉ. 15.000 dokumentoj kaj ĉ. 450 sigeloj kaj stampiloj.
La havaĵoj de la arkivo povas videblas sur la surreta katalogo de la urbo.
Domeno (ludo)
Reguloj
Se ludanto ne havas kion meti ĝi devas prenas eron el ankoraŭ ne prenitaj kaj provas ĝin meti. Se la ludanto denove ne havas kion meti ĝi devas preni ankoraŭ unu eron dum la sama movo. Dum unu movo iu ajn kvanto de la eroj povas esti prenita. Se plu ne estas restaj eroj kaj ne estas kion meti la ludanto trapasas la movon.
Urba Arkivo de Erfurto
Historio
Ĉirkaŭ la 1830-a jaro oni ekmalkovris la gravecon sciencan kaj urbohistorian, kolekti kaj konservi arkivaĵojn urbenrilatajn; elstara personulo estis la urba konsilanto kaj fervoja pioniro Karl Herrmann. Pro ties iniciato la urbo komisiis la pensiulon kaj iaman estron de la Reĝa Provincarkivo de Koblenz, s-ron Heinrich Beyer (1806-1886), ordigi la ekzistantajn arkivaĵojn.
Domeno (ludo)
Reguloj
Venkinta estas tiu kiu la plej unua metis ĉiujn siajn erojn, tiam la venkinta ludanto plu ne prenas erojn kaj ne partoprenas la ludon. Malvenkinta estas tiu kiu la plej lasta havas erojn.
Urba Arkivo de Erfurto
Historio
Kun lia agado komencita en 1865 ekis ĝis hodiaŭ neinterrompita, vigla arkivprizorgado. Post lia retiriĝo en 1872 transprenis la oficon en 1882 (post dekjara transira periodo) s-ro Carl Beyer (1848-1900), antaŭe honorofice, ekde 1896 kontraŭpage. En la 14-a de junio 1896 okazis la Unua turingia arkivotago en Erfurt kun gastoj el Nordhausen, Weimar, Rudolstadt, Meiningen, Sondershausen kaj Gotha (la sekvaj similaj tagoj estis en 1904, 1922, 1933 kaj 1995).
Alfred Overmann (1866-1946), estante same kiel Heinrich Beyer el la skolo de prusa arkivadministrado, estris la arkivon erfurtan de 1901-33. Liaj meritoj estis i.a. reciproke agordi la havitaĵojn kun la Ŝtata Arkivo de Magdeburg (de 1903-19), dum kio la erfurtanoj rericevis multajn altvalorajn arkivaĵojn. Rilate al skribitaĵoj de la Universitato de Erfurto oni fiksis kiel limdaton la 1664-an jaron: la antaŭe skribitaj aferoj restis en Magdeburg. Aliaflanke venis ankaŭ valoraĵoj disde Erfurto Magdeburgon. Simila arkivaĵinterŝanĝo efektiviĝis en 1933 kun la arkivo de la Katedralo de Erfurto.
Inter 1934 kaj 1935 Walter Dieck gvidis la arkivejon, sia posteŭlo (ĝis 1940) estis Werner Schnellenkamp. Dum tiu epoko la arkivo prenis multon el diversaj aliaj registrejoj urbaj kaj neurbaj.
Kiam Fritz Wiegand (1895-1982) ekdeĵoris estrade en 1951, la necerteco enmilita kaj postmilita ĉesis. El lia longa estrado (ĝis 1970) mencieblus multo, ekz. la nova disdivido de la arkivaĵoj en diversajn klasojn.
Sidejoj
En 1979 oni kunfandis kun la Urba Arkivo la en 1952 fonditan Administracian arkivon, kies tasko estis estinta liberigi la bretarojn de la urbo de ne ĉiam uzataj aktoj. En 1990, kiam la komunuma memadministrado estis reorganizita, la Urba Arkivo iĝis memstara oficejo. Ekde 2006 ĝi estas sekcio ene de la Kultura direkcio (Kulturdirektion).
De 1876 ĝis 1994 la arkivejo estis ene de la Urbodomo de Erfurto (parte ankaŭ en la Meister-Eckehart-strato). Jam en 1953 pro spacomanko kelkaj eroj devis esti translokitaj alien. Ekde somero de 1994 la kompleta arkivo troviĝas en la nova arkivejo en la Gotthard-strato nr. 21.
Sekreta evangelio laŭ Marko
Sekreta Evangelio laŭ Marko estas la nomo de supozita kristana apokrifa evangelio menciita en la “Letero de Mar Saba, atribuita al Klemento de Aleksandrio (150 / 215 ĉirkaŭ), kiun Morton Smith asertis ke mem trovis en monaĥejo de Mar Saba en 1958. Tiu supozita evangelio estas konata nur pere de tiu letero, kiu intenas du pasaĵojn kiuj estus eltiritaj el tiu evangelia teksto. La sekreta evangelio laŭ Marko estas priskribita kiel versio de la Evangelio laŭ Marko enhavanta kromajn epizodojn de la vivo de Jesuo, kaj aludata en letero adresita al malgranda kaj elektita rondo.
Smith asertis ke mem malkovris la enhavon de tiu letero ene de preseldonaĵo de 1646 de la verkoj de Ignaco el Antioĥio. La malkovraĵo vekis intereson, sed baldaŭ Smith estis akuzita pri falsado de la letero, ankaŭ ĉar neniu vidis la originalon: Smith prezentis nur fotojn de mem efektivigitajn okaze de la malkovro. Pro tiu ĉiuj komencaj studoj devis sin bazi sur kopioj kiuj estis prezentitaj de Smith, ĝis kiam 1976, la dokumento estis re-malkovrita kaj re-fotita de aliaj studuloj. La situacio plie komplikiĝis kiam la letero estis disigita el la manuskripto kaj translokigita al alia monaĥejo kaj la aliro al ĝi estis limigita. Kaj fine denove ĝi malaperis.
La studuloj esprimis pozicion malasamajn pri la aŭtentikeco de la letero kaj pri la evangelio en ĝi aludata.
Enhavo
En la letero de Mar Saba la sekreta evangelio laŭ Marko estas priskribita kiel dua versio, “pli spirita”, de la Evangelio laŭ Marko kompilita de la sama Sankta Marko la evangeliisto. La letero celus kuraĝigi la disvastiĝon de gnozo inter la kristanoj kulture altnivelaj, kaj oni inokulas ke ĝi estis liturgie uzata ĉe kristanoj de Aleksandrio
La letero entenis du eltiraĵojn de tiu sektreta evangelio. Laŭ Klemento, la unua estis enŝovita inter la versegoj 34 kaj 35 de la ĉapitro 10a de la Evangelio laŭ Marko: '''«Kaj ili alvenis al Betania. Iu virino, kies frato estis mortinta, estis tie. Kaj, alveninte, ŝi adorkliniĝis antaŭ Jesuo kaj diris: «Filo de Davido, kompatu min». Sed la disĉiploj ŝin riproĉis. Kaj Jesuo, koleriĝinta, alproksimiĝis al ŝi en la ĝardeno kie estis la tombo, kaj abrupte aŭdiĝis forta krio el la tombo. Kaj, alproksimiĝante, Jesuo forrulis la ŝtonon el la pordo de la tombo. Kaj tuj plialproksimiĝinte al la loko kie kuŝis la junulo, etendis sian manon kaj lin levis, kaptante lian manon. Sed la junulo, lin rigardante, lin amis kaj komencis lin preĝpetegi ke mem povu resti kun li. Kaj post ses tagoj Jesuo sugestis kion farendan kaj, vespere, la junulo iris al li kovrite per linvesto sur la nuda korpo. Kaj li estis kun Li la tutan nokton, ĉar Jesuo lin instruadis pri la regno de Dio. Kaj, tial, leviĝinte, li revenis al fronta rando de Jordano».'''
La dua eltiraĵo estas tre mallonga kaj enŝovata, laŭ Klemento, en Marko 10,46: «Kaj la fratino de la junulo kiun Jesuo amis kaj ties patrino kaj Saloma estis tie, kaj Jesuo ilin ne ricevis».
Klemento subtenas ke la du eltiraĵoj en la sekreta evangelio laŭ Marko estas aŭtentaj, sed reĵetas ke estas karpokrataj interpolaĵoj la vortoj «nuda homo kun nuda homo».
Tiuj du eltiraĵoj konstituas la tutan materialon konservitan de la supozita sekreta evangelio laŭ Marko. Neniu alia kopio de tiu teksto estas konata kaj ankaŭ tiu supozita origina dokumento malaperis post la vizio de Smith.
Historio
En 1958 Morton Smith konigis sian malkovraĵon en la monaĥejo de Mar Saba najbare de Jerusalemo: temas pri supozita letero de Klemento de Aleksandrio, nun nomata “sekreta evangelio laŭ Marko”. Smith (laŭ sia rakonto) fotis la tekston, enhavatan en tri paĝoj ĉe la fino de la libro eldonita en 17-a jarcento kaj gastiganta la verkojn de Ignaco el Antioĥio. Li fotis kaj redonis la volumon al la librejo de la monaĥejo. Sed de tiu momento la libro malaperis.
En la letero, antaŭe nekonata, troviĝis, kiel supre dirite, iuj pasaĵoj rilatantaj al la "sekreta evangelio laŭ Marko". Klemento, fakte, adresus tiu leteron al sia disĉiplo Teodoro okaze de debato kun la karpokratanoj, kiuj uzis sian apartan version de la Evangelio laŭ Marko; Klemento tiel konfirmus la ekziston de tia "sekreta evangelio laŭ Marko", sed ankaŭ asertis ke la Marka evalgelia versio aŭtenta estis tiu posedita de mem, ne tiu de la Karpokratanoj; Klemento citas en la letero tian evangelion por konfirmi ke Jesuo inicis siajn masklajn disĉiplojn pri la "Ĉiela Regno", sed ankaŭ precize reasertis ke en tiu evangelio ne estas parolate pri “nuda masklo kun nuda masklo”.
Morton Smith publikigis sian rezultojn en 1973, en du diversaj libroj, unu destinita al la studuloj Clement of Alexandria and a Secret Gospel of Mark, la alia, male, por informi la publikon pri la enhavo de tiu evangelio: The Secret Gospel.
Debato pri aŭtentikeco
La Sekreta evangelio laŭ Marko estas konata pere de la eltiraĵoj cititaj en la supozita Letero de Mar Saba, kiu siavice estas konata nur pere de la kopio malkovrita de Morton Smith. Estas do tri la problemoj pridiskutindaj:
En 1982 Morton Smith resumis la staton de la debato tiele: :
Tamen, ankaŭ la aŭtentikeco de la Letero de Mar Saba estis laŭlonga tempo pridubata. Fakte, la manuskripto de la letero malaperis kaj ĉio kio pri ĝi restadis estis la blankaj-nigraj fotoj faritaj de Smith mem en 1958. Dekomence iuj studuloj orientiĝis al la reĵeto de la asertoj de Smith, ĉar oni opiniis ke nur Smith havis aliron al la letero. En 1976, tamen, Guy G. Stroumsa kaj aliaj tri esploristoj retrovis la dokumenton (libron) La tuta dokumentaro, fine, estis lokigita, el Mar Saba, en la biblioteko de la greka-ortodoksa Patriarka sidejo de Jerusalemo en 1977, kie la letero estis disigita el la libro, por esti arĥivigita tutaparte. En tiu okazo ĝi estis fotita de bibliotekisto Kallistos Dourvas.
La disigita letero sekve malaperis dum la dua serio de fotoj estis publikigita nur en 2000; la du fotitaj serioj nun estas la unika dokumento de la letero. La inko kaj la fibro de la materialo, do, neniam estis analizitaj.
La interpreto de la sekreta evangelio laŭ Marko kiel moderna falsaĵo estis subtenita, post la morto de Morton Smith en 1991, de Jacob Neusner, specialisto pri la antikva judismo, konsiderita la studulo pri humanismaj disciplinoj kiu pli ol ĉiuj publikigis tiajn sciencaĵojn (900 libroj de li subskribitaj]. Neusner estis disĉiplo kaj admiranto de Smith, sed en 1984 la du publike rompis siajn reciprokajn rilatojn kiam Smith alarmis pri la akademia nekompetenteco de la eksa-disĉiplo. Neusner priskribis, sekve, la sekretan evangelion laŭ Marko kiel "la falsaĵon de la jarcento".
En 2001 studulo Philip Jenkins metis sian atenton sur la romano de James Hunter, titolita The Mystery of Mar Saba (La mistero de Mar Saba), publikigita en 1940.
Sinsekve, ankaŭ Robert M. Price kaj aliaj esploristoj... kaj ĉiuj subtenis la tezon laŭ kiu Morton Smith elpensis la leteron de Mar Saba por krei materialon por romano...
Lakuntruoj kaj kontinueco
Oni provis defendi la versimolecon de la du eltiraĵoj tiel: “la du eltiraĵoj aldonus solvojn al iuj eroj neeskplikeblaj de la kanona Evangelio laŭ Marko''.
Junulo kaj lina tuniko
1. En la Evangelio laŭ Marko oni legas (14:51-52): “Kaj sekvis lin unu junulo, vestita per tolaĵo ĉirkaŭ la nuda korpo; kaj oni kaptis lin; sed lasinte la tolaĵon, li forkuris nuda”. La rakontero ŝajnas rompi la seriozecon de la rakonto, kaj puŝis al diversaj interpretoj. Laŭ iuj komentistoj, temas pri eksterulo loĝanta najbare de la ĝardeno kiu eliris por vidi tion kio okazis post esti vekita pro la bruo W. L. Lane kun diversaj opinias ke la evangeliisto citas tiun epizodon por evidentigi ke ĉiuj, ne nur la disĉiploj, forlasis Jesuon en la manoj de la gvardio, La ero havas malmulte da kongruo kun la retero de la rakonto, kaj florigis diversajn interpretojn. Laŭ iuj komentistoj temus pri eksterulo loĝanta najbare de la ĝardeno, vekita pro la bruo. W. L. Lane opinias ke la evangeliisto citas tiun epizodon por evidentigi ke ĉiuj, ne nur la disĉiploj, forlasis Jesuon tutesola en la mano de liaj malamikoj Sed tiuj eskplikoj ne tute kontentigas.
La vorto mem greka neaniskos ("juna homo") estas utiligita kaj en la Evangelio laŭ Marko (14,51) kaj en la sekreta evangelio laŭ Marko. Se oni akceptas la teorion de Helmut Koester kaj John Dominic Crossan, ke la kanona Marka evangelio estas revizio de la segreta evangelio kaj ke tiu siavice estas priellaboraĵo de alia antaŭa origina Evangelio laŭ Marko, eblas kroma ekspliko, tiu: temus pri pasaĵo paralela al tiu de la resurekto de Lazaro de Evangelio laŭ Johano (11,3,5,35-36): ambaŭ epizodoj elstarigas la amon de Jesuo al homo resurektinta kaj, krome, ili estas lokigitaj en la sama Betania.
Troviĝas ankaŭ alia okazo en kiu estas uzata la vorto neaniskos en la Evangelio laŭ Marko, kiam oni parolas pri la junulo blanke vestita en la Malplena Tombo de Jesuo (16,5). Rilate tiun pasaĵon ekzistas paralelaĵoj kaj en la Evangelio laŭ Luko kaj en la Evangelio laŭ Mateo, sed en neniu el la du estas uzata neaniskos. Eblas, do, ke tiuj okazoj de neaniskos en Marko kanona kaj en Marko sekreta kunrilatus. La subtenantoj de la aŭtentikeco de la sekreta evangelio laŭ Marko, cetere, sugestas ke tiu evangelio estus kreinta sur la bazo de Marko (14,51 kaj 16,5).
La lakuntruoj de la vojaĝo al Jeriĥo
Helmut Koester kaj Ron Cameron subtenas ke la sekreta Marko antauŭas la kanonan Markon, kaj ke tiu lasta estus korekto de la sekreta evangelio laŭ Marko. Tiu hipotezo eskplikas la rakontan malkontinuecon ĉeestigitan de la lakuno. Aliaj adheras al tiu opinio, sed multe ne. Four Other Gospels: Shadows on the Contours of Canon, Minneapolis, 1985, p. 108
Socia Forumo de la Amerikoj
Socia Forumo de la Amerikoj, aŭ FSA (laŭ ties hispana kaj portugalinga nomoj) estas la sudamerika versio de la Socia Monda Forumo. Ĝi aranĝatis kiel unuafoje en 2004, inter la 25-an de julio kaj la 30-a de julio, en urbo Kito. Tiun partoprenis 10 000 personoj, kaj reprezentantoj de 814 organizaĵoj el 44 landoj.
Seester
Seester estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Elmshorn-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Elmshorn, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
145 Adeona
145 Adeona estas granda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la usona astronomo Christian Heinrich Friedrich Peters la, el de la observatorio de Clinton (Nov-Jorkio, Usono). Ĝi ricevis la nomon de Adeona, unu romia diino kiu gvidis tiujn, kiuj revenis hejmen ; dum ŝia fratino Abeona gvidis tiujn, kiuj foriris el la familia hejmo. Tiaj diinoj estis iuj el la "Indigitamenta" : diaĵoj de la praa romia mitologio, antaŭ la alveno de helenaj gedioj.
Ĝi estas la ĉefa ano de la Adeona familio.
Kastelo Marksuhl
Historio
Post la en 1572 farita separiĝo landa de la ernestaj duklandoj Marksuhl venis al la Duklando Saksio-Koburgo-Eisenach, kiu komence kune regitis fare de la fratroj Johano Kazimiro kaj Johano Ernesto disde Koburgo. Duko Johano Ernesto konstruigis ekde 1587 propran kastelon kontraŭe al la Preĝejo Sankta Huberto kiu situis en la ajzenaĥa ero de la dukujo. La kiel ĉaskastelo antaŭvidita konstruaĵo finkonstruiĝis en 1591 estante nuptodonaco por la juna duko. Pro tragikaĵoj tiu ĉi juna suvereno perdis post la morto de la edzino kaj la unuenaskitulo ĉiun intereson por tiu ĉi kastelo. Sekve ĝi malplirangiĝis je simpla ĉasdomo kaj administrejo. Dum la Tridekjara milito la kastelo malcentra kaj malfortikigita plurfoje de marodantaj trupoj enloĝitis kaj elrabitis.
La ĉasadfanatika ajzenaĥa duko Johano Georgo la 1-a igis Marksuhl inter 1662 kaj 1672 rezidejo sia sen venigi ankaŭ la oficistojn disde Eisenach al Marksuhl. Enkastele naskiĝis sep infanoj liaj. La ajzenaĥa duko Johano Vilhelmo starigis inter 1712 kaj 1715 proksime al Marksuhl ĉe la vilaĝo Wintershausen barokan somerrezidejon sur la grundo de ĉasdomo. Ankaŭ ĉe la marksuhla kastelo tiu ĉi duko engaĝiĝis alkonstruade. En 1722 alo eosta - portanta lian nomon - aldonitis; krome la menciita reganto komisiis la konstruadon de oranĝejo kaj de kastela ĝardeno. La kaduka kastelturo devis noviĝi en 1739; la daton videblas en orumita veterflago.
La 26-an de julio 1741 mortis la lasta ajzenaĥa duko Vilhelmo Henriko pro ĉasadakcidento malmulte for de Marksuhl. Heredanto lia estis duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach), kiu ankaŭ adoris la ĉasadsporton. Laŭ ties komisio la vajmara kortega ĉefarĥitekto Gottfried Heinrich Krohne planis ĉevalejon, la Novan gardostarantejon kaj diversajn laŭduke neprajn ejetojn aliajn (hundejon, hunda foso, rajdostalo, remizo). La krohne-aj modernigoj faritis laŭ la stilo de rokoko.
Pro la kvazaŭ samtempe komencita konstruo de Kastelo Wilhelmsthal (je distanco de nur 7 kilometrojn pli eoste) la ĉaskastelo en Marksuhl fakte ekmalinteresis por la vajmara kortego. Sekve la ejoj uzitis kiel deponejoj aŭ ekonomiejoj. Ekzemple estiĝis tie filio de la duka vajmara ĉevalbredejo kaj poŝtejo. En la 19-a jarcento oni translokigis agrikulturan faklernejon de la bieno Hetzeberg apud Bad Salzungen en la kastelon marksuhlan.
En la 20-a jarcento malfunkcio longa kaŭzis la perdon de kromaj ejoj; la remizoj kaj staloj jam post la abolicio de la ĉevalbredejo estis malaperintaj.
Dum GDR-tempo uzis la komplekson la komunumaj aŭtoritatoj kiel poŝtoficejon kaj administradejon. Sur la vastajn apudajn herbarojn de la iama parko venis la nuna Kastelparklernejo, loĝdomoj kaj ejoj de la fajrobrigado. Nuntempe estas aliaj ĉambroj de la ĉefa ejo sub restaŭrado; intertempo ankaŭ malkovritis originalaĵoj de la iama kastela kuirejo.
Malgraŭ atentigo kulturprotekta en la 1950-aj jaroj mankis la financaj rimedoj je restaŭrado porfunda. En 1976 oni devis pro terenfaldanĝero forigi la spajron de la ŝtupara turo; ankaŭ la portalo fortimpresa forigitis de la originala situo en atelieron por posta restaŭro. Rekonstruo tura iĝis inter 1982 kaj 1985.
Uzo nuna
Uzatas nuntempe partoj de la kastelo kiel administradujo komunuma kaj sidejo forstistejo. Daŭre pripensitis kromaj utiligoj kaj paŝon post paŝo faratas la tion ĉi necesaj farotaĵoj.
Aristide Briand (Tramtransporto en Parizo)
Aristide Briand [aʁistid bʁijɑ̃] estas estonta haltejo de tramvojo T1, situanta en, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
(25037) 1998 QC37
(25037) 1998 QC37 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Svitavy
Svitavy (Zwittau) estas distrikta urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Pardubice, surlime inter Bohemio kaj Moravio, en larĝa malaltaĵo 17 km sude de urbo Česká Třebová. Vivas ĉi tie. En septembro 2008 estis tie malfermita Esperanto-Muzeo. En la urbo funkcias aktiva E-klubo kaj ankaŭ la oficiala retejo de la urbo funkcias en esperanto. Ekde oktobro 2011 la urbo estas oficiala sidejo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Historio
La unua ĉeĥa vilaĝo ĉe travadejo trans rivero Svitava estis sur loko de la hodiaŭa urbo fondita de premonstratoj el Litomyšl en la tn. Trstěnická-pado ĉirkaŭ duono de la 12-a jarcento. Unuafoje Svitavy rememorigas sin en la jaro 1256, kiam tiu ĉi parto de bohemia-moravia limo estis kolonigata de olomouca episkopo Bruno el Schauenburk. La vilaĝo ricevis nomon laŭ rivero Svitava (pura, klara). Por loĝigi estis alvokitaj ankaŭ vilaĝanoj el Germanio, el orienta Frankujo, Bavario kaj Silezio. En duono de la 13-a jarcento Svitavy estis avancigita je urbo. Al fino de la 14-a jarcento estis konstruitaj remparoj kun tri pordegoj. Dum husanaj, la tridekjara, napoleonaj kaj prusaj militoj la urbo suferis pro trairoj de la armeoj, ĉar ĝi situis en grava kuniglinio. Trafikigo de fervojo kontribuis al evoluo de la urbo, precipe fondo de teksindustrio. En oktobro de la jaro 1938 la urbo estis aldonita al okupigzono de Sudetoj kaj ĝi estis okupita de la germanaj armeoj.
Vidindaĵoj
Svitavy havas valoran historian kernon, al kiu apartenas precipe longforma ĉefplaco kun la dua plej longa arkado en Ĉeĥio kaj aro da valoraj urbanaj domoj, pluraj preĝejoj restaĵoj de la remparoj kaj barokaj statuoj.
Muzeoj, galerioj kaj aliaj kulturaj institucioj
En la teretaĝo de la Domo de Ottendorfer krome situas:
Atingebleco per trajno
Tra Svitavy kondukas grava elektrizita linio numero 260 de Česká Třebová al Brno. Svitavy estas bone atingebla per trajno, regulaj konektoj estas al Brno kaj Prago (sed ne haltas ĉi tie longdistancaj trajnoj, nur rapidtrajnoj, do ne EuroCity kaj InterCity). Krome estas trajnoj de Svitavy, kiuj veturas al Polička (temas pri fervoja linio numero 261).
Vidu ankaŭ
Esperanto-Muzeo en Svitavy
Kategorio Esperanto-urboj en Vikivojaĝo
Listo de urboj kun esperantigitaj oficialaj retejoj
Jen listo de urboj kun esperantigitaj oficialaj retejoj:
5100 Pasachoff
5100 Pasachoff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Jay Pasachoff, popularigisto pri astronomio kaj aliaj sciencoj.
Ware
Ware [uŭer] estas urbo kiu enhavas ĉirkaŭ 18,000 loĝantojn en Hertfordŝiro, Anglio, proksime de Hertfordo (la graflanda ĉefurbo). en horzono GMT +0 (+1h somere)
Historio
Arĥeologio montras ke Ware estis enloĝita ekde almenaŭ la mezolitika epoko (kiu finis ĉirkaŭ 4,000 a.K.). La Romia Imperio havis konsiderindan loĝlokon ĉi tie kaj la fondaĵoj de pluraj konstruaĵoj, inkluzive templo, troviĝis.
La moderna nomo de la urbo elvenis el la anglosaksa epoko, kiam "weirs" (malgrandaj akvobaraĵoj) estis konstruitaj por haltigi la invadadajn Vikingojn por eskapi en iliaj longŝipoj post la malvenko per Alfredo la Granda en batalo proksime al Ware.
En la kalastro de Domesday (/dumz:dej/) dum 1085, Ware estis la dua plej granda urbo en Hertfordŝiro. Estis ankaŭ granda kaleŝa urbo, estinte apud la Malnova Nordvojo, malpli ol unu tago el Londono. Dum la 17a jarcento, Ware fariĝis la fonto de la Nova Rivero kiu estis konstruita per porti freŝan akvon al Londonon. La unua pagolandstrato kondukiĝis el Wadesmill (/ŭejdzmil/) al Ware. La urbo ankaŭ estis centrejo de la maltindustrio.
Pro la Rivero Leja kiu fluas tra la urbcentro, transporto per akvo estis granda industrio dum multaj jaroj. Kiel malnova bierfaranta urbo, oni enportis hordeon kaj elportis bieron per la rivero. Oni donis al la boatistoj kiuj naskiĝis en Ware "la liberecon de la Tamizo" - tial ili evitis la bezonon por pagi gaĝojn de kluzo - kiel rezulto de la transportado de freŝa akvo en, kaj mortaj korpoj el Londono dum la "Granda Pesto" de 1665-1666. Oni kredis ke "Buryfield" (Enfoskampo) en Ware estis la loko kie la korpoj estis entombitaj, sed ne estas fakta. La nomo evidente komencis antaŭ 1666 pro la entombado de la granda amaso de Romanoj en Ware.
Buxeuil (Indre)
Buxeuil estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Satoshi Nagano
Satoshi Nagano (長野 聡, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Tokyo Verdy kaj Giravanz Kitakyushu.
Bretenoux
Bretenoux estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bretenouviens.
11442 Seijin-Sanso
11442 Seijin-Sanso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa elde la Observatorio Kiso sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Sejĵin-Sanso, proksime de Kuraŝiki en gubernio Okajama, observa stacio elde kie la fama serĉanto de kometoj kaj novaoj Minoru Honda (1913–1990, japane: 本田実, Honda Minoru) malkovris 4 el siaj 12 novaojn. Li tie observis en 1990, la lasta nokto de sia vivo.
Bourg-Madame
Bourg-Madame (la Guingueta d'Ix) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Guinguettois.
Villamanrique de la Condesa
Villamanrique de la Condesa estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 57 km2 kie loĝas 4000 geloĝantoj, do loĝdenso estas 70.2 loĝ./km2. Villamanrique de la Condesa situas je 37 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 4000 geloĝantoj de la municipo Villamanrique de la Condesa estas 2042 inoj kaj 1958 viroj. En la 57-kvadratkilometra teritorio estas nur la vilaĝo, kie loĝas 3894 geloĝantoj, kaj aliaj 106 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 47, 25 inoj kaj 22 viroj, kaj mortis 38, 18 inoj kaj 20 viroj. Tiel la natura kresko estis 9 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 1729 homoj (43.2%).
NGC 4971
NGC 4971 (aliaj indikoj — MCG 5-31-134, ZWG 160.140, NPM1G +28.0257, PGC 45406) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
61400 Voxandreae
61400 Voxandreae estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Loren C. Ball elde sia privata Observatorio Emerald Lane en Decatur (Alabamo, Usono).
Dinu Lipatti
Dinu LIPATTI (1-a de aprilo 1917, Bukareŝto — 2-a de decembro 1950, Ĝenevo) estis rumana pianisto kaj komponisto.
Biografio
Dinu Lipatti naskiĝis en familio de muzikistoj: la patro estis violonisto, kaj la patrino estis pianistino. Li mortis en Ĝenevo kie li estas entombigita.
61400 Voxandreae
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Andreae Deman (1945 – 2008), kiu komentis programojn de planetario ĉe la Astronomia Societo  Von Braun en Huntsville (Alabamo). La " Voĉo de Andreae " estis silentigita kun ŝia morto pro leŭkemio.
Un giorno di regno
Un giorno di regno, ossia il finto Stanislao (Unutaga regno, aŭ La pretendanto Stanislao, ofte tradukita ankaŭ kiel Reĝo por unu tago) estas opera melodramma giocoso en du aktoj de Giuseppe Verdi laŭ itallingva libreto verkita en 1818 de Felice Romani.
Origine verkita por la ĉeĥa komponisto Adalbert Gyrowetz, la libreto estis bazita sur la teatraĵo Le faux Stanislas verkita de la franco Alexandre Vincent Pineu-Duval en 1808. Un giorno estis premierita ĉe la Teatro alla Scala, Milano, la 5an de Septembro 1840.
Post la sukceso de sia unua opero, Oberto en 1839, Verdi ricevis komision de la impresario de La Scala nome Merelli por verki tri pliajn operojn. Un giorno estis la unua el la tri, sed li verkis tiun operon dum periodo kiam unue liaj filoj kaj poste lia edzino mortis kaj ties malsukceso en 1840 kaŭzis ke la juna komponisto preskaŭ abandonis operon. Nur kiam li estis konvinkita verki muzikon por la ekzistinta libreto, kiu poste konatiĝis kiel Nabucco, Verdi restartis sian karieron.
Referencoj
Ĉefaj fontoj
Aliaj fontoj
Johann Smidt
Johann SMIDT (naskiĝinta la en Bremeno, mortinta la  samloke) estis germana teologo, historiisto kaj politikisto.
Vivo
Post studo de teologio en Jena li iĝis instruisto pri historio ĉe la gimnazio Gymnasium illustre de Bremeno, poste vicurbestro kaj en 1800 konsiliano urba. Li havis grandegan influon kaj kiel diplomato bremena li savis post la Batalo de Leipzig la memstarecon de la hansaaj urboj ene de Germana Federacio. Parlamente li atakis la politikon de Klemens von Metternich kaj propagandis en 1820 por libera ŝiparo sur Weser. La ekflorantan komercadon en Bremeno li helis per la fondo de Bremerhaven en 1827, favoraj komerckonstraktoj kun fremdaj landoj, disvastigo de konsulejoj ktp. Ekde 1821 ĝismorte (kun escepto de demokratia periodo inter 1849 kaj 1852) Smidt ĉefministris en al ŝtato. En 1873 aperis liaj prezidantaj paroladoj (»Patriotische Mahnungen und Rückblicke«, eldonis Heinrich Smidt) kaj biografio lia »Johann Smidt, ein Gedenkbuch«.
Li apartenis al Societo de liberaj viroj kaj al Patriota Societo de 1765.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, tomo 18. Lepsiko 1909, p. 549 (tie ĉi interrete)
Statuto de Moskvo
Statuto de Moskvo estas la precipa leĝo de Moskvo. Ĝi estis akceptita kaj subskribita la kaj funkcias ekde la  (lastfoje redaktita la ).
La dokumento estas ruslingva. Ĝi konsistas el 13 ĉapitroj (85 artikoloj).
Pafnutij de Borovsk
Pafnutij de Borovsk (Пафнутий Боровский, civitana nomo Parfenij; naskiĝis en 1394, mortis en 1477) estas ortodoksisma sanktulo kaj monaĥo el urbo Borovsk, fondinto kaj estro de Borovska monaĥejo.
Biografio
Biografio de Pafnutij estas konata el du literaturaj verkoj, faritaj de liaj sekvuloj-monaĥoj: vivpriskribo de la sanktulo (Житие преподобного Пафнутия Боровского) de Vassian Sanin kaj "Rakonto pri forpaso de sankta Pafnutij Borovskij" de monaĥo Innokentij.
Pafnutij naskiĝis en 1394 en vilaĝo Kudinovo apud Borovsk en familio de kristaniĝinta tataro Ivan kaj lia edzino Fotinija.
En 1414 estinte 20-jaraĝa li monaĥiĝis en Alta Borovska monaĥejo. La monaĥejo estis fondita en 1410 je 1 km de Borovsk sur alta monteto apud rivero Protva; en 1618 ĝi estiĝis sub-monaĥejo de la Borovska Pafnutij-monaĥejo, en 1764 estis malfondita (nuntempe sur ĝia loko estas unu ligna kirko). Li estis religia instruito de monaĥo Nikita, kiu siavice estis instruito de Sergio Radoneĵskij.
La 23-an de aprilo (6-an de majo) 1444 Pafnutij forlasis la monaĥejon kaj ekloĝis en nova loko trans rivero Protva, kie fondis novan monaĥejon. Kun li venis kelkaj monaĥoj, kaj ili fondis Pafnutij-monaĥejon (nuna Borovska monaĥejo), kie Pafnutij fariĝis estro.
Laŭ asertoj de la monaĥoj, Pafnutij famiĝis pro multaj mirakloj: klarvideco, revivigo de mortintoj kaj aliaj; li emis malriĉan vivmanieron kun multe da laboro en monaĥejo. La li mortis.
En 1547 Pafnutij estis agnoskita de Rusa Ortodoksa Eklezio kiel sanktulo.
Memoro
Memortago por Pafnutij de Borovsk en ortodoksismo estas la 14-a de majo.
Defendplatformo
Defendplatformo estas la plej alta platformo de antikvaj kaj mezepokaj pordegoj, defendturoj. Defendplatformoj ankaŭ troviĝis ekzemple sur la ĉefturo kaj defendorieloj. La defendplatformo estis ĉirkaŭita de brustŝirmilo kun kreneloj kaj embrazuroj.
La defendplatformoj povis esti kun tegmento aŭ sen tegmento.
Ignotus
Ignotus estis hungara poeto, verkisto kaj ĵurnalisto.
Li naskiĝis, kiel Veigelsberg Hugó la 17-an de novembro 1869 en Pest (urbo). Li mortis la 3-an de aŭgusto 1949 en Budapeŝto.
Biografio
Li naskiĝis en germana-juda familio. Li akiris diplomon pri juro, kaj komencis labori en 1891 ĉe revuo, kiel ĵurnalisto. En 1908 li estis unu el la fondintoj de Nyugat. En 1916 li edziĝis (eksedziĝis en 1929). La rifuĝis al Vieno en 1919. Li denove edziĝis en 1929. En 1938 por eviti tragedion de judoj li migris al Usono kaj hejmenvenis en 1948, jam tiam malsana.
Parsioj
La Parsia komunumo estas religia kaj etna minoritato de Barato. La Parsioj devenas de Iranaj sekvantoj de Zaratuŝtrismo kiuj eskapis al Hinda subkontinento antaŭ pli ol mil jaroj por fuĝi de religiaj persekutoj post la islama invado.
La Parsioj ne estas tre granda komunumo, kaj oni kredas ke estas ne pli ol 100.000 Parsioj en la tuta mondo, kaj ne pli ol 70,000 en Barato. Preskaŭ ĉiuj Parsioj de Barato vivas en Mumbajo. Kvankvam ili reprezentas malpli ol 0,01% de la barata loĝantaro, ili estas sufiĉe konataj ĉar la komunumo estas sufiĉe riĉa kaj influa, kaj multaj Parsioj farigixis gravaj en politiko aŭ en aliaj kampoj.
Tradicie la Parsioj parolas la Guĝaratan lingvon, sed nuntempe multaj el ili ankaŭ parolas la anglan denaske.
Unu el la plej konataj Parsioj en la mondo verŝajne estis Freddie Mercury, la kantisto de la brita rok-bando Queen.
Dorres
Dorres [dɔʁ] (Dorres ['dorəs]) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dorréens.
Hurdo (burgo)
Hurdo estas surtegmentita kaj kantilevra defendkoridoro el ligno sur urbo- kaj burgmuro ekde la malfrua mezepoko. Ĝi servas al la defendado.