cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekonomio de Brazilo
Brazilo havas vastajn rimedojn de krudmaterialoj, sed ekspluatado de ili estis malfacila pro longaj distancoj kaj manko de kapitalo kaj transportaj ligoj. Brazilo havas la plej grandajn mondajn kuŝejojn de fererco kaj ankaŭ havas manganon, stanon, kupron, baŭksiton, fosfaton, karbon kaj nafton. La brazila registaro kontrolas kelkajn industriojn, sed la plej granda parto de la financado venas de eksterlando. Efektive, la lando luktas kun sia ekstera ŝuldo kaj masiva inflacio, kiu kreas grandegan breĉon inter riĉuloj kaj malriĉuloj.
Energio
84% de la elektro-bezonoj de Brazilo estas kontentigitaj per hidroelektro. Hidroelektraj centraloj estas plej dense lokigitaj en la sudo kaj nordoriento. Estas du nukleaj centraloj en la lando proksime de Rio-de-Ĵanejro, Angra. Tria atomcentralo estas konstruata.
Referencoj
Brasilien
Sándor
La nomo Sándor [ŝAndor] apartenas al la oftaj nomoj en Hungario, iomete en la hungara diasporo. Ĝi estas precipe persona nomo, pli malofte familia nomo. La ina ekvivalento estas la malofta Alexandra. Nuntempe ankaŭ aperis la vira varianto Alex. La Esperanta ekvivalento estas Aleksandro, kie estas legeblaj pliaj informoj. Karesnomo de Sándor estas hungare Sanyi [ŝanji].
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj estas legeblaj artikoloj.
Kurna
Kurna aŭ kun artikolo al-Kurna (القرنة, scienca latinliterigo al-Qurna), ankaŭ Qurna, al-Qurna, Qurnah aŭ al-Qurnah, estas urbeto en suda Irako proksimume 74 km nordoriente de Basra. La loko estas kie la Eŭfrato kaj Tigriso renkontas kaj formas la riveron Ŝatt al-Arab.
Laŭ popola kredo, en la regiono estis la legenda paradizo de la Genezo, kaj en Kurna situis la Arbo de la sciado pri la bono kaj la malbono.
Kolová
Kolová (Kohlhau) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Karlovy Vary 6 km sudoriente de Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1785.
Ĉirkaŭaĵo
Proksime de la municipo troviĝas akva rezervujo Stanovice.
Korsiacoj
La korsiacoj (Corsiaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lilialoj (Liliales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj 27 speciojn,. Ĝia tipa genro estas korsio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ismael Ortega Iber
Ismael Pedro ORTEGA IBER (naskiĝis ) estas kuba esperantisto, emerita tradukisto kaj interpretisto. Li esperantiĝis en 1972, membro kaj aktivulo de porfondiga grupo (1973-1978), kiu celis la kreon de Nacia Esperanto-Asocio. Li loĝis en Usono ekde 1988 kaj revenis al Kubo post emeritiĝo ekde kiam li reengaĝiĝis en la kuba esperanto-movado, li fariĝis prezidanto de la Havana Esperanto-Filio de KEA en 2014.
Dyjákovičky
Dyjákovičky (Klein Tajax, Deiax) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1220.
Lago Horo
La lago Horo estas lago de Malio norde de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero proksime de la urbo Niafunké. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto. Ĝi estas je 60 km sudokcidente de Goundam kaj je 20 km sudokcidente de la lago Télé. Ties areo estas de 18 900 hektaroj. Ĝi estas sur 260 m de altitudo.
La lago Horo estis nomumita malseka zono de internacia gravo laŭ la Ramsar-Interkonsento en 1987.
Ibdes
Ibdes [IBdes] estas municipo de Hispanio, en la sudcentro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Ibdes estas municipa teritorio en la sudcentro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Jaraba okcidente kaj Nuévalos oriente. Krome ĝi estas sude de Godojos kaj norde de Campillo de Aragón.
La loĝloko Ibdes mem estas je 124 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 743 msm en la Iberia Sistemo, sude de la valo de la rivero Jalón kaj de la nacia ŝoseo N-IIa. La loko estas ene de turisma triangulo formata de la Monaĥejo de Piedra, kaj la Banlokoj de Alhama de Aragón kaj de Jaraba. Norde estas Carenas kaj Godojos, dum sudokcidente estas Jaraba. Pli proksime estas apude Nuévalos kaj la Akvorezervejo La Tranquera.
Historio
Jam estis setlejo en epoko de romianoj.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. En 1150 la loko apartenis al la Ordeno de la Hospitalo de Sankta Johano, kiu ĉirkaŭ 1170 konstruis la konvento-preĝejon de Sankta Johano Baptisto, kiu ekzistis en 1182, sed ne plu delonge.
Post la kreado de la Komunumo de Domaroj de Calatayud, Ibdes estis integrita en tiu nomante la "Sesma del río Ibdes".
En 1330 pro la militoj kontraŭ Kastilio oni protektis la lokon per murego kaj kvar pordegoj. Krome oni konstruis la unuan preĝejon de Sankta Mikaelo, de kiu nun restas nur ruinoj.
Fine de la 15-a jarcento unuiĝis la Regno Kastilio kun la Regno Aragono kaj tial la kastelo perdis gravon, kadukiĝis kaj finfine oni konstruis en la loko la nunan preĝejon de Sankta Mikaelo. Ibdes ne havis senjoron. En 1599 oakzis epidemio de pesto.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Ibdes kie oni malaltiĝis el 1 780 loĝantoj en 1950 (post unu jarcento de kresko) ĝis nunaj 388 loĝantoj en 2021.
Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter tipaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, kvar ermitejoj, kaj naturaj lokoj.
Sirba
La rivero Sirba estas alfluanto de la rivero Niĝero en Okcidenta Afriko. La Sirba ekfluas en Burkino kaj fluas orienten, eniras en Niĝeron kaj poste formas mallongan parton de la internacia limo inter ambaŭ landoj. Ĝi kuniĝas al la rivero Niĝero mezsurvoje inter la setlejoj Gothèye kaj Karma en Niĝero, ĉirkaŭ 50 kilometroj supren laŭrivere el Niameo.
Tapoa
La rivero Tapoa estas alfluanto de la rivero Niĝero en Okcidenta Afriko. La Tapoa ekfluas en Burkino kaj fluas orienten, eniras en Niĝeron kaj formas mallongan parton de la internacia limo inter ambaŭ landoj. Ĝi kuniĝas al la rivero Niĝero en sudokcidenta Niĝero.
Měsačne pismo k rozwučenju a wokřewjenju
Měsačne pismo k rozwučenju a wokřewjenju ("Monata letero por eduko kaj amuzo") estis la unua presita gazeto en la soraba lingvo. La gazeto, kiu estis eldonita je la jaro 1790 en la germana urbeto Baŭcen, ne havis registarpermesilon, kaj tial ĝia publikigo devis ĉesi post nur unu numero. Ĝiaj du eldonistoj kaj iniciatintoj, Jan Awgust Janka (1764–1833, ankaŭ konita kiel Johann August Janke) kaj Korla Bohuchwał Šěrach (1764–1836, ankaŭ konita kiel Karl Gottlob Schirach, membro de la soraba nobla familio Šěrach), kiuj estis membroj de la Soraba Prediksocio kaj studentoj de la Universitato de Lepsiko, estis inspiritaj de la franca revolucio, kaj volis eduki sian popolon, la sorabojn, en moralaj, religiaj, kaj sciencaj aferoj. La aŭtoritatoj malpermesis la gazeton por malhelpi "la sorabojn rezisti sian propran registaron surbaze de la modelo de la francoj."
Prezidento de Respubliko Ĉinio
La Prezidento de Respubliko Ĉinio, nune ofte referencata kiel la Prezidento de Tajvano,  estas la ŝtatestro de Respubliko Ĉinio, kaj ĉef-komandanto de la Armeo de la Respubliko Ĉinio. Tiu posteno iam havis aŭtoritaton super Kontinenta Ĉinio, sed ĝia restinta jurisdikcio estas limigita al Tajvano, Penghuoj, Ĝinmenoj, Macuoj, kaj aliaj pli malgrandaj insuloj ekde la fino de la dua ĉina enlanda milito.
Fosforamido
Fosforamido aŭ fosfora triamido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fosforila klorido kaj amoniako. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo. Fosforamido posedas 6 hidrogenatomojn, 3 nitrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 1 fosforatomon. Fosforamido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj.
Lutyně
Lutyně (Ober Leuten, Lutynia Polska) estas nordokcidenta parto de urbo Orlová en Teŝinio, de 1920 en la Ĉeĥio. Antaŭe nomo de tiu ĉi vilaĝo estis Lutynia Polska/Polská Lutyně (Pola Lutyně) dum la Dua mondmilito la nomo estis ŝanĝita al Ober Leuten, kaj poste al Horní Lutyně (Supra Lutyně). En la jaro 1960 Horní Lutyně estis unuiĝinta kun urbo Orlová, kaj de tiu ĉi jaro estas uzita mallongigita nomo Lutyně.
Prezidento de Respubliko Ĉinio
Origine elektita de la Nacia Asembleo, la prezidenteco estas nun komprenita kiel ceremonia postenon sen reala plenumpovo ĉar Tajvano estas komprenata kiel parlamenta respubliko. Ekde la prezidenta balotado de 1996, la prezidento estas rekte elektita per plureco de voĉdonado por kvar-jara regotempo, kaj la postenuloj estas limigitaj al servado dum maksimume du regotempoj. Tsai Ing-wen sukcedis Ma Ying-jeou la 20an de Majo, 2016, kaj iĝis la unua virino prezidento en la historio de Tajvano.
Lutyně
Nuntempe Lutyně estas plej granda parto de la urbo, kun 76,1% populacio, tiu estas.
Historio
Lutyně estis menciita la unuan fojon en la latina dokumento Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, verkita en la tempoj de episkopo Henryk de Wierzbno ĉirkaŭ 1305 inter kelkaj vilaĝoj devigitaj pagi dekonaĵojn al la episkopejo en Wrocław. Tiu ĉi vilaĝo estis en la Teŝina princlando, kiu estis kreita en 1290 rezulte de la divido Silezia princlando. La regantoj de la princlando venis de pola (piasta) dinastio. La lasta piasta princino Elizabeto Lukrecio mortis en la jaro 1653, kaj novoj reĝoj de la princlando estis Habsburgoj, kiu reĝis ĝin ĝis la jaro 1918. Post la dispartiĝo de Teŝinio en 1920 la vilaĝo estis ene de la limoj de Ĉeĥoslovakio, kaj en la jaro 1938 mallongatempe estis en Pollando. Dum la Dua mondmilito Lutyně kun la pli granda parto de Teŝinio estis en Tria imperio kiel Bezirk Teschen. Post la milito la limoj en la rivero Olza revenis (kiel estis en jaroj 1920-1938), kaj Lutyně estas en Ĉeĥio ĝis nun.
En la jaro 1896 en Lutyně naskiĝis pola artisto kaj folkloristo Gustaw Fierla, kaj en 1908 Adolf Fierla, kaj en 1909, luterana pastro, Władysław Fierla.
Gravaj konstruaĵoj kaj monumentoj
En la Lutyně situas kapelo sankta Johano Nepomuka konstruita en la jaro 1854, kiu estas la plej malnova konstruaĵo en tiu ĉi urboparto. Proksime al la kapelo staras monumentoj al la falintoj dum la unua kaj la dua mondmilitoj. Tuta urboparto estas karakterizata per socialismaj kaj modernaj konstruaĵoj.
Płyniesz Olzo po dolinie
Płyniesz Olzo po dolinie (Fluas Olzo tra la valo) estas neoficiala himno de Teŝinio, precipe de poloj, kiuj loĝas en ties ĉeĥa parto. La himnon verkis Jan Kubisz (1848-1929) en la jaro 1889 kiel manifestaĵo de la poleco de ĉi tiu regiono. La kanto traktas pri sennaciigon de la loka loĝantaro, kaj pri esperon por inversigo de tiu ĉi procezo. La rivero Olza estas komparita al la rivero Jordano, tiu komparo aldonas al la ideo de nacia reviviĝo novan religian aspekton.
Sippar
Sippar (sumere kojnoskribe 𒌓𒄒𒉣𒆠, Zimbir) estis antikva sumer kaj poste Babilona urbo ĉe la orienta bordo de la rivero Eŭfrato. Ĝia centra loĝloka tumulo, arabe nomata Tell, situas ĉe la loko de moderna Tell Abu Habbah proksime 69 kilometrojn norde de Babilono kaj 30 kilometrojn sudokcidente de Bagdado. La antikva nomo de la grandurbo, Sippar, ankaŭ povus rilati al sia ĝemelurbo, Sippar-Amnanum (situanta ĉe la moderna loko de Tell ed-Der).
Historio
Sippar estis la kulta loko de la suna dio ( sumere Utu, akade Ŝamaŝ) kaj la hejmo de ĝia templo É-babbara, kojnoskribe 𒂍]]𒌓𒌓𒊏, en la signifo "blanka templo"). La steleo de la kodo de Hammurabi verŝajne estis starigita en Sippar. Ŝamaŝ estis la dio de justeco, kaj li estas prezentita donante aŭtoritaton al la reĝo en la bildo ĉe la supro de la steleo. Proksime rilata motivo troveblas sur kelkaj cilindraj sigeloj de la malnova babilona periodo. Antaŭ la fino de la 19-a jarcento antaŭ nia erao, la urbanoj de Sippar produktis kelkajn el la plej bonaj malnov-babilonaj cilindraj sigeloj en la akada lingvo.
BA36
BA36 estas la tridek-sesa numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en oktobro 2019.
Magdolna Jákfalvi
Magdolna Jákfalvi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jákfalvi Magdolna estas hungara altlerneja instruisto. Ŝia edzo estis András Kappanyos.
Magdolna Jákfalvi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Magdolna Jákfalvi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1989, poste ŝi estis asistanto en Universitato Janus Pannonius ĝis 1992, sed samtempe ŝi plustudis en Sorbonne. Ŝi estis asistanto en Universitato de Miskolc (1992-1994), Universitato de Panonio (1994-1999). Ŝi doktoriĝis (Ph.D.) en 1999 en Universitato Loránd Eötvös kaj habilitiĝis en 2006 en Universitato de Pécs. Ŝi estis docento en Pécs inter 2000-2009 kaj ekde 2002 ŝi instruis en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), kie ŝi estis levita universitata instruisto. Ŝi ricevis stipendiojn en/inter 1999, 2000–2003, 2005-2006.
Reesto
Reesto en budhismo estas la koncepto, ke ago rezultas en ekesto ree kaj ree, en eterna ciklo, sansaro, kiu estas malkomforta kaj finiĝas nur per nirvano. Ĝi estas unu el la fundamentoj de budhismo.
Péter Tóth
Péter Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Péter estis hungara skermisto (sabristo, rapiristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, oficira prokuroro.
Péter Tóth naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Tóth skermis en sportklubo, dum li estis hungara ĉampiono 16-foje inter 1907-1934. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1908, Somera Olimpiko 1912 kaj Somera Olimpiko 1928 kun 2 oraj medaloj teame. En 1931 dum Eŭropa Ĉampionumo li estis la dua teame. Dum la frua socialismo li povis labori kiel helplaboristo.
Vertavillo
Vertavillo [bertaBIljo] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Vertavillo estas etimologie komprenebla kiel aludo al iama urbo de antaŭromiaj vakceoj nome Breto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 57,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 169 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 550 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 32 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
Estis setlejo jam en malfrua Ferepoko de vakceoj kaj poste de romianoj.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento fare de la reĝo Alfonso la 3-a, kaj en la 10-a jarcento la loko estis murigita post atakoj fare de islamanoj. Dum la Mezepoko ĝi aperis menciita kiel Bretauello (en 1141) kaj Bretauiello, en la 15-a jarcento kiel Bertauello.
En 1532 Karolo la 1-a donis la titolon de "villa" (urbeto) kun propra jurisdikcio, liberigante ĝin disde Baltanás, kio estis markita per la starigo de la pilorio. Fine de la 16-a jarcento, Vertavillo havis 892 loĝantojn kaj meze de la 19-a jarcento 697. Laŭlonge de la 20-a jarcento, la loko suferis iompostioman procezon de senloĝigon, kiel ofta evoluo en la kastilia ruro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj; tiukadre ambaŭ aperas simbole en la dekstra duono de la blazono) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj. Fakte la tuta loĝloko estas Histori-Arta Monumento ekde 1960. La loĝloko havas mezepokan muregon, la preĝejon de Sankta Mikaelo, la ermitejo de Santo Ceusto del Consuelo kaj pilorion de la 16-a jarcento, pro kio ĝi estas deklarita Havaĵo de Kultura Intereso (BIC).​
Doodstil
Doodstil (Morte silenta) estas setlejo kun 102 loĝantoj (2010) – kaj la nomo de tiea ponto (til) trans la Boterdiep – en la municipo Het Hogeland en la provinco Groningeno en Nederlando. Doodstil situas proksimume 3 kilometrojn sude de Uithuizen kaj 20 kilometrojn norde de la urbo Groningeno.
Tradicia rakonto diras ke la ponto pro tute alia kaŭzo ricevis tiun nomon. En la pasinteco nome sur tiu loko ne estus ponto sed pramo. Tiel je iu tago oni devis transigi ĉerkon. Meze sur la Boterdiep la boateto faris neatenditan movon, pro kio la ĉerko malaperis en la akvon. Por estonte preventi tion, oni konstruis "ponton por la mortintoj".
Apalit
Apalit - Lungsod ng Apalit - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en regiono Centra Luzono, en provinco Pampango.
Geografio
Apalit kuŝas sur ebenaĵo laŭ rivero, la mara golfo estas proksime. Meksikurbo (Filipinoj) troviĝas 13, Guagua 15, Lubao kaj la provinca sidejo San Fernando (Filipinoj) po 18, Angeles 29, Kezonurbo 44, ĉefurbo Manilo 47 kilometrojn (aere).
Historio
Apalit unue estis establita kiel unu el la misiaj kapeloj supozeble en 1597. Post longa hispana dominado Apalit travivis usonan, poste japanan dominadon. Ĉirkaŭ 2010 Apalit atingis la internacian klasifikadon urbego (pli, ol cent mil).
Religio kaj eduko
En Apalit vivas kristanoj plejparte kun plimulto de katolikoj. Ankaŭ metodismaj preĝejoj funkcias.
Krom la elementa kaj mezlerneja edukado Apalit havas instituton kaj kolegion.
Klimato
La klimato de Apalit estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas 792 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, inter majo-oktobro ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-30 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Karl Nehammer
Karl NEHAMMER (naskiĝis la en Vieno) estas aŭstria politikisto de la kristandemokrata ÖVP kaj ekde decembro 2021 federacia kanceliero de Aŭstrio.
Mekru
Ĝi ekfluas en Benino norde de Kouande kaj fluas 250 kilometrojn. Proponita konstruado de Akvobaraĵo Dyondyonga por produkti elektron super la rivero levis protestojn de konservistoj.
Maria Anna Amalie de Hesio-Homburg
Marie Anne Amalie, naskiĝinta princino de Hesio-Homburg, poste princino Marianne de Prusio (naskiĝis la 13-an de oktobro 1785 en Bad Homburg vor der Höhe; mortis la 14-an de aprilo 1846 en Berlino) estis infano de la landgrafo Frederiko la 5-a de Hesio-Homburg kaj liaj edzino Karolina de Hesio-Darmstadt. En 1804 ŝi edziĝis al princo Frederiko Vilhelmo Karlo, pli koncize Vilhelmo de Prusio, la plej juna frato de reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a de Prusio. Kiel la bofratino de la reĝa paro Frederiko Vilhelmo la 3-a kaj Luise von Mecklenburg-Strelitz ŝi estis proksima membro de la reĝa familio de la Reĝlando Prusio.
BA37
BA37 estas la tridek-sepa numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en februaro 2020.
Lajos Werkner
Lajos Werkner [lajoŝ verkner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Werkner Lajos estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, uzinestro.
Lajos Werkner naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Werkner devenis el juda familio. Li maturiĝis en luterana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1901, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1906. Dum la studentaj jaroj li komencis skermi en sportklubo. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje teame aŭ individue inter 1912-1914. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1908 kaj Somera Olimpiko 1912 kun 2 oraj medaloj teame. Lia edzino naskis filon. Civile li estis uzinestro inter 1932–1938, poste li havis altan postenon samloke. Li mortis pro aŭtoakcidento, sed laŭ alia informo li estis trudlaboristo.
Orienta Arabio
Orienta Arabio estas regiono etenda el Basra ĝis Ĥasab laŭlonge de la marbordo de la Persa Golfo kiu inkludas partojn de nuntempaj Barejno, Kuvajto, Irako, Orienta Saudarabio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Kataro, Omano, kaj Jemeno. La tutan marbordan strion de Orienta Arabio oni konis kiel "Bahrain" (Barejno) dum jarmilo.
La arabaj ŝtatoj de la Persa Golfo estas ĉiuj en Orienta Arabio. La nuntempaj ŝtatoj Barejno, Kuvajto, Omano, Kataro kaj UAE estas la plej ofte listigitaj kiel Golfarabaj ŝtatoj; Ankaŭ Saudarabio estas ofte konsiderata Golfaraba ŝtato, sed plej grand parto de la loĝantoj de la lando ne loĝas en Orienta Arabio, kun la escepto de Barejnanoj, kiuj vivas en la oazoj de Katif kaj Al-Aḥsā, kaj kiuj historie loĝis en la tuta regiono Orienta Arabio antaŭ la establado de la nuntempaj politikaj limoj.
Stade Rennais F.C.
Stade Rennais Football Club, mallonge Stade Rennais, estas la plej konata futbalklubo de la urbo Renno en Francio.
Gustav Graef
Gustav Graef - naskiĝis la 14-an de decembro 1821 en Kenigsbergo, mortis la 6-an de januaro 1895 (73-jara) en Berlino - estis germana pentristo. Li interalie konatiĝis pro oleopentraĵo de Ferdinande von Schmettau el Bartenstein - bildo kiu iĝis simbola kiel signo de patrioteco al la Reĝlando Prusio.
Nuévalos
Geografio
Nuévalos estas municipa teritorio en la sudcentro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Ibdes okcidente, Monterde sude, Munébrega nordoriente kaj Carenas norde.
La loĝloko Nuévalos mem estas je 108 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 724 msm en la Iberia Sistemo, sude de la valo de la rivero Jalón kaj ĉe la rivero Piedra. La loko estas ĉe turisma triangulo formata de la Monaĥejo de Piedra, la Akvorezervejo La Tranquera (ĉe la kunfluejo de la riveroj Piedra kaj Ortiz) kaj la Banlokoj de Alhama de Aragón kaj de Jaraba.
Historio
Oni trovis restaĵojn de keltiberoj kaj de romianoj. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud.
La historio de Nuévalos kaj de ĝia kastelo estis ligita al la Ordeno de la Sankta Tombo de Calatayud ekde 1156, kiam Ramon Berenger la 4-a donis al ili la senjorlandon de al loko. En 1228 jam estis la preĝejo. Venontaj reĝoj konfirmis tiun donacon kaj por 1328 la superulo de la Ordeno estis Bartolomé de Morlanes.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Nuévalos kie oni malaltiĝis el 1 089 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 297 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
El iamaj elementoj rimarkinde viziteblas la restaĵoj de la malfruromanika preĝejo, la klostro, la kunvenejo, kaj la turo. Krome tre altira estas la natura parko Monasterio de Piedra kreita de Juan Federico Muntadas kiel sinsekvo de akvofaloj, kies kreadon helpas la karsta agado de la kalcia karbonato propra de la rivero Piedra, kiu ĉefe dum sekega sezono akumulas materialon kiu plialtigas la akvofalajn nivelojn. La parko enhavas ankaŭ kelkajn grotojn, malkovritajn de la fondinto de la parko. Inter ĉefaj altiraĵoj estas akvofaloj La Caprichosa kaj Cola de Caballo kaj la nomita Lago Espejo (Spegulo). Estas markitaj padoj kiuj kondukas tra la parko, laŭlonge de ĉirkaŭ 5 km, al ĉiuj interesaĵoj.
Aliaj altiraĵoj estas la Preĝejo de Sankta Juliano, la restaĵoj de la kastelo, kvar ermitejoj, la Akvorezervejo La Tranquera, kaj la Salejoj de Nuévalos.
95008 Ivanobertini
95008 Ivanobertini estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Asiago-DLR Asteroid Survey elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Ivano Bertini, aktivan membron de la Asiago-DLR Asteroid Survey, kiu kunlaboris al la planado de observoj uzante la sistemon de du fotiloj OSIRIS ĉe la misio Rosetta de la Eŭropa Kosma Agentejo. Lia ĉefa kampo de esploroj estas la studo de la polva ĉirkaŭaĵo en kometoj.
Eduardo Camavinga
Eduardo Camavinga (naskiĝis en Miconje, Angolo) estas franca futbalisto.
Alibori
Alibori estas rivero en nordorienta parto de Benino. Ĝi ekfluas proksume de la vilaĝo Tobré en Atakora Departemento kaj fluas nordoriente, kaj finfine enfluas en la riveron Niĝeron ĉe Birni-Lafia. En Alibori Departemento ĝi formas la orientan limon de la komunumoj Banikoara kaj Karimama, same kiel la orientan limon de la Translima Parko W. La rivero Pako estas unu el ĝiaj alfluantoj. Tie estas populacio de krokodiloj.
Eduardo Camavinga
Ekde la jaro 2018 li estas membro de la futbalteamo Stade Rennais F.C.
Hardoj
Hardoj, हरदोई, ہردوئی estas urbego en norda Barato, en meza parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en kantono de Laknaŭo, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas.
Kalvinana preĝejo (Komló)
La Kalvinana preĝejo estas sakrala konstruaĵo en Komló (Hungario).
Hardoj
Demografio
En 2011 Hardoj havis da loĝantoj kun legopovo 82%, kiu estas signife pli alta ol la landa averaĝo. Hardoj en la 1990-aj jaroj atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil).
Kalvinana preĝejo (Komló)
Historio
Dum la historiaj tempoj Komló estis malgranda vilaĝo kaj ne vivis kalvinanoj. Pro malfermo de la minejo alvenis homoj, inter ili nature kalvinanoj. Ili fondis komunan protestantan eklezian grupon kun la luteranoj en 1926, poste alterne faris diservojn la kalvinana pastro el Dombóvár kaj luterana pastro el Pécs. La kirkokonstruado fiaskis pro la 2-a mondmilito, sed la grupo estis levita kalvinana filio en 1948. Ilia domo estis forprenita en 1949, sed oni aĉetis plian en 1955. Plia areo estis aĉetita en 1973, kie kirko estis konstruita en 1978.
Hardoj
Geografio
Hardoj situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 140 m. super la marnivelo. Sitapur troviĝas 56, Faruĥabad 57, Ŝahĝahanpur 60, Lakhimpur 87, Unnao 100, Kanpur kaj subŝtata ĉefurbo Laknaŭo po 101, Barabanki 115, Budaun 122, Pilibhit 140, Etah 149, Kaskanĝ 155, Bhind 164, Agra 210, tutlanda ĉefurbo Delhio 318 (voje 394), Kolkata 988, Mumbajo 1199 kilometrojn (aere).
Kalvinana preĝejo (Komló)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed la fasado rekte renkontiĝas kun la trotuaro. Malantaŭe-flanke la katolika Preĝejo Sankta Barbara (Komló) altiĝas. En la fasado meze estas videbla mallarĝa triangulo, kiu atingas supron de la konstruaĵo. La triangulo estas distranĉita per pluvŝirmilo. La malsupra parto estas mem la enirejo. La muro estas blanka, la triangulo bruna. La turo mankas, sed la supra parto de la triangulo impresas la turon. La navo flanke estas kovrita per ŝtonoj.
Hardoj
Historio
Hardoj unue estas menciita dum la islama erao. Tamen la islamanoj ne okupis la regionon ĝis 1217. Multaj bataloj okazis inter islamanoj kaj mogoloj por la regiono. Fine en 1856 Hardoj iĝis parto de la britoj, sed Hardoj ricevis la sidejan statuson depost la Hindia ribelo de 1857. La britoj regis ĝis 1947.
Ekonomio
Hardoj estas agrikultura urbo kun produkto de rizoj, sukerkanoj, tritikoj, legomoj kaj oleaj semoj. Krome oni okupiĝas pri hortikulturoj kaj fruktoj, kiujn la irigacio helpas.
Orienta Germanio en la Olimpikoj
La termino Orienta Germanio en la Olimpikoj povas rilati al la sekvaj olimpikaj partoprenoj:
Hardoj
Lingvoj
En Hardoj la oficialaj lingvoj estas la hindia kaj urdua, sed ofte estas aŭdebla la en:Awadhi language.
Orienta Germanio en la Olimpikoj
Someraj Olimpikoj:
Niki List
Niki LIST (naskiĝinta la en Vieno, mortinta samloke la  estis aŭstra filmreĝisoro, scenaristo kaj produktoro. Li taksiĝis elstarega reprezentanto de la aŭstria filmaj aktivularo.
Hardoj
Religio
En Hardoj la plej ofta religio estas la hinduismo kun 83%, poste islamo kun 16%, fine aliaj religioj malpli ol 1%.
Niki List
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe Akademia Gimnazio en Vieno li ekstudis en sia naskiĝurbo teatrosciencojn. Ekde 1977 li frekventis la amaskomunikilan faklernejojn Höhere Graphische Bundes-Lehr- und Versuchsanstalt en Vieno (sekcio pri fotografio). En 1980 li forlasis ĝin ekzamenite kun laŭdegoj.
Hardoj
Trafiko
Hardoj havas trairan fervojan linion inter Ŝahĝahanpur kaj Laknaŭo. Kvin ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego.
Niki List
Vivo
Jam kiel studento List kunlaboris ĉe diversaj teatroprojektoj, ekz. aktore ĉe Amok (1975) aŭ ĉe Living Theater (1976). Inter 1980 kaj 1981 estis li helpreĝisoro ĉe la ekzpoziciejo Künstlerhaŭs Wien kiel ankaŭ ĉe Viena Koncertodomo.
Hardoj
Klimato
Hardoj situas en tropika savanoklimato laŭ klimata klasifiko de Köppen Aw. La temperaturo varias inter 19-31 °C. En la plena jaro pluvas averaĝe 861 mm, plej ofte pro la musonoj inter junio-septembro.
Niki List
Vivo
En 1986 li furoris danke al la kineja filmo Müllers Büro, detektiva kaj muzikala satiro, kiu danke al 441 miloj da kinejvizitantoj estis (almenaŭ ĝis 2013) la tria plej granda publika sukceso de aŭstra filmo en aŭstraj filmoteatrejoj. Pli malfrue li mem teatre reĝisoris, ekz. en 1993 en Sankt-Galo kiam estis la premiero de Chapling de Jürg Federspiel aŭ en 2006 ĉe Neue Bühne en Villach kaj en 2007 en la viena multfunkcia okazigejo Wiener Metropol por la teatraĵo Müllers Büro – Das Musical.
Vespere de la 1-a de aprilo 2009 List vizitis premieran feston de la festivalo de Viena Filmakademio. Dum tuj samvespere plua gaja kunveno li stumblis kaj restis sole pavime senkonscie kaj netrovate. La sukuristoj deklaris lin morta ĉirkaŭ la dua horo frumatene. Lian urnon oni entombigis ĉe Viena Centra Tombejo en vico de honoratuloj (grupo 40, nr. 76).
Montaro Kajlaŝo
Montaro Kajlaŝo estas montaro en Tibeta Altebenaĵo en Tibeto. Ĝi estas okcidenta submontaro de la Transhimalaja Sistemo. La monto Kajlaŝo estas sanktejo por kvar religioj.
Okcidenta Germanio en la Olimpikoj
La termino Okcidenta Germanio en la Olimpikoj povas rilati al la sekvaj olimpikaj partoprenoj:
Someraj Olimpikoj:
Frank van Hertrooij
Frank VAN HERTROOIJ (naskiĝis en 1999) estas nederlanda esperantisto kaj studento pri ĥemia teĥnologio ĉe la Teĥnika Universitato Eindhoven. . Li eklernis Esperanton kiam li estis 11-jaraĝa. Li unue renkontis la lingvon per raportaĵo de Jeugdjournaal.
Okcidenta Germanio en la Olimpikoj
Vintraj Olimpikoj:
Frank van Hertrooij
Inter 2016 kaj 2017 li estis estrarano de la Nederlanda Esperanto-Junularo.
En la somero de 2017 Frank iniciatis la projekton Scivolemo.
Edwina Sandys
Edwina Sandys (naskiĝis la 29-an de decembro 1938) estas brita verkistino kaj skulptistino. Ŝi estas nepino de Clementine Churchill kaj Winston Churchill.
Frua vivo
Sandys estis prezentita al Reĝino Elizabeth II kiel unu el la eblaj edziniĝeblaj virino j | angla vikipedio. Post lerneja diplomiĝo ŝi iris al Parizo, kie ŝi trovis laborpostenon ĉe vesto dezajnisto kaj deĵoris kiel sekretariino. Ŝi poste fariĝis komunistino kaj verkistino ĉe la brita gazeto Sunday Telegraph. Sia kariero kiel artistino komencis en 1970.
Rimarkindaj artverkoj
En 1979 por la "Jaro de la Infano' de Unuiĝintaj Nacioj, ŝi kreis tri monumentajn skulptaĵojn, instalitajn en la tri UN-centroj, en Novjorko, Ĝenevo, kaj Vieno.
En 1989, tuj post la falo de la berlina muro, ŝi kreis la skultaĵon titolitan " Breakthrough ", ĉe Kolegio Westminster, Fulton, Misouri, prezentas ok sekciojn de la Berlina Muro. La kolegio estis la loko de la fama parolado pri la "Fera Kurteno " de ŝia avo Sir Winston Churchill en 1946, kaj kie nun situas la Nacia Churcihill-Muzeo
Por krei la skulptaĵon Millenium Arch (Jarmilan Arkaĵan) ŝi uzis novan labormanieron por fari profundajn incizojn en granito, staranta en la kampuso de Missouri University of Science and Technology.
Kvankam Edwina ne konsideras sin religia pesono, per la skulptaĵo "Christa" ŝi volis reprezenti virinojn ene de kio estas ofte konsiderita la plej grava bildo: Jesuo sur la kruco. Ŝi deklaras ke la skulptaĵo montris ankaŭ la suferon de virinoj.
Honoroj
Ordeno de la Brita Imperio 1984 por servoj al britaj kulturaj interesoj en Novjorko.
34491 Mohammedsuhail
34491 Mohammedsuhail estas tre malgranda sed treege hela, malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 23-a de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mohammed Suhail Chinya Salimpasha, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri translacia medicino. Li estis lernanto ĉe la Antaù-Universitata Kolegio St. Aloysius de Mangaloro (Karnatako, Barato).
Vygandas Laugalys
Vygandas LAUGALYS estas litova astronomo.
Minor Planet Center kreditigas lin pro la malkovro de la asteroido 124192 Moletai la  en kunlaboro kun Kazimieras Černis.
Sali Bashota
Sali Bashota (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1959 en Klina, Kosovo) estas albana poeto, verkisto kaj literaturrecenzisto.
Biografio
Sali Bashota kompletigis sian bazlernejan edukadon en Malishëva en Kosovo, studentiĝis en 1988 ĉe la Universitato de Priŝtino kaj estis dungita kiel preleganto en la sama universitato. Li estis redaktisto de periodaĵo antaŭ ol esti nomumita direktoro de la Nacia Biblioteko de Kosovo en 2003. Li estas ĉefredaktoro de la literatura revuo "Jeta e re"
Poemaroj
Liaj poemoj estis tradukitaj en la rumanan, la germanan, la anglan kaj Esperanto.
Traduko al Esperanto
"La ŝtono de la amo" (albana originalo 'Guri I Dashurise '), eld. Kava-Pech, 2017, 250 paĝoj.
Vidu ankaŭ
Albanlingva literaturo
Longutao
En japana poezio, la longutao estas longa formo de la utao: fiksforma poemo, konsistanta el mallongaj versoj, kies longoj estas kvin aŭ sep moraoj alterne, finiĝantaj per du sepmoraj versoj.
Priskribo
Je japana lingvo, la poezia metro estas kalkulata laŭ moraoj, ne silaboj; unu silabo povas esti unu morao (se la vokalo estas mallonga kaj la fina konsonanto mankas) aŭ du (se la vokalo estas longa aŭ la fina nazalo ĉeestas), kaj rimo ne ekzistas. Por la longutao, ĉiu verso devas konsisti el kvin aŭ sep moraoj. La unua verso estas ĉiam kvinmoraa, la dua ĉiam sepmoraa; poste, la kvinmoraa kaj sepmoraa versoj alternas, ĝis la fino, ĉe kiu la lastaj du versoj ĉiam finiĝas per per po sep moraoj: La longo de longutaoj varias; la plej mallonga longutao en Manjoŝu (n-ro 802; vidu ĉi-sube) konsistas el naŭ linioj, t.e. trio de la kvin-sepmoraaj versparoj, sekvata de la kvin-sep-sepmoraa fina strofo. Utaoj pli mallonga ol tio estas klasifikita kiel alispecaj utaoj, ne longutaoj (tankaoj, ktp).
La longutao estas kelkfoje sekvata de reutaoj, mallongaj “postskribaj” utaoj.
Longutaoj en Esperanto
La formo de la longutao adaptiĝis al Esperanto, kun la modifo ke la poezia metro estas kalkulata laŭ ordinaraj silaboj, ne moraoj, konforme al la fonetiko de Esperanto.
En Esperanto, la japana poeto Miyamoto Masao verkis la faman longutaon “Pri enotero (Kun du reutaoj)”, kiu gajnis la Unuan premion de poezio de la Belartaj Konkursoj de la Universala Esperanto-Asocio en 1965. Ĉi tiu longutao konsistas el 27 versoj, de kvin aŭ sep silaboj, krom la du reutaoj, kiuj estas tankaoj. Ĉi tiu longutao estis tradukita al la portugala de S. Chaves.
Krom tio, Miyamoto ankaŭ verkis plurajn longutaojn, kiuj troviĝas en liaj noveloj pri utaistoj.
Aliaj poetoj, ekzemple Sibayama Zyun'iti, ankaŭ verkis Esperantajn longutaojn. Kálmán Kalocsay tradukis japanlingvan longutaon de Takahaŝi no Muŝimaro (高橋虫麻呂) el Manjoŝu pri la legendo de la Virgulino Unai.
Ekzemplo
Jen la plej mallonga longutao trovebla en Manjoŝu (n-ro 802), far Jama-no-Ue no Okura (山上憶良): La longutao estas sekvata de la jena reutao, far la sama aŭtoro: La traduko observas la regulojn de longutaoj en Esperanto, t.e. la kalkulo de Esperantaj silaboj egalas tiun de originalaj japanlingaj moraoj.
Spiritisma Centro Humberto de Campos (Votuporanga-SP)
La Spiritisma Centro Humberto de Campos (oficiala nomo portugale: Centro Espírita Humberto de Campos) estas spiritisma asocio en Votuporango, Brazilo, fondita la.
Luterana preĝejo (Orosháza-Szentetornya)
La luterana preĝejo estas sakrala konstruaĵo en Orosháza (Hungario), ĝis 1946 en iama vilaĝo Szentetornya.
Spiritisma Centro Humberto de Campos (Votuporanga-SP)
Kun sidejo en la kvartalo Vila Paes tiu spiritisma grupo subtenas la bonfara asocio Associação Beneficente Irmão Mariano Dias, favore al infanoj en la kvartalo Jardim das Palmeiras.
José Andrade
José Andrade (naskiĝis, mortis ) estis urugvaja futbalisto. Li de 1923 ĝis 1930 membris en la urugvaja nacia teamo de futbalo.
Spiritisma Centro Humberto de Campos (Votuporanga-SP)
En tiu grupo de tempo al tempo  oni aranĝas renkontiĝojn por la spiritismaj junularoj de la regiono.
Luterana preĝejo (Orosháza-Szentetornya)
Historio
En tiu loĝloko la unua luterana grupo estis fondita en 1854 kiel filio de Orosháza, sed en 1896 la grupo sendependiĝis. Oni aranĝis la diservojn en lernejo. La unua pastro alvenis en 1903. Pro la 1-a mondmilito la luteranoj ne povis konstrui kirkon, kiu fakte estis preta nur en 1931. Plena renoviĝo okazis inter 2018-2019.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en parko. La fasado estis simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas, sed apud la turo estas po unu turetoj. La ĉefenirejo funkcias tra la turo. La turpinto estas plurlatera piramido.
Sonorilostablo
La unua sonorilo estis aĉetita en 1855, oni metis ĝin en ligna sonorilostablon. La sekva sonorilo alvenis en 1863. Post sep jaroj oni konstruis kolonon el brikoj por teni la sonorilojn. Tamen en 1896 oni konstruis denove lignan sonorilostablon 10 metrojn altan. Fine en 1929 la preĝejturo estis preta, tial la sonorilostablo malkonstruiĝis.
Béla Zulawszky
Béla Zulawszky [zulavski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zulawszky Béla estis hungara skermisto en ĉiuj 3 branĉoj, dufoja olimpiano, trejnisto, instruisto, oficiro. Liaj familiaj nomvariantoj estis Zulavsky, Zulavszki, Zulavszky, Zsulavszky.
Béla Zulawszky naskiĝis la  en Tőketerebes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Trebišov en Slovakio), li mortis la  (laŭ WikiData la mortodato estas la 24-a) en Sarajevo (Aŭstrio-Hungario, Bosnio-Hercegovino, nun Bosnio-Hercegovino).
Biografio
Béla Zulawszky akiris armean diplomon en Wiener Neustadt en 1897, poste li ekinstruis en armea lernejo en Kőszeg en rango leŭtenanto. Li skermis en sportklubo inter 1904-1914, sed li malofte povis partopreni en konkursoj. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1908 kaj Somera Olimpiko 1912 kun arĝenta medalo individue. En 1912 li oficiale estis membro de la aŭstro-hungara armeo, samtempe li plustudis en armea lernejo en Vieno. Li estis ankaŭ trejnisto. Lia edzino naskis filinon. Li mortis jam kiel majoro dum la 1-a mondmilito.
Karnalio
Karnalio (Karṇālī aŭ Ghāghrā) estas transnacia rivero, kiu komenciĝas en Ĉinio, en la Tibeta Altebenaĵo proksime de la lago Manasarovar kaj la monto Kajlaŝo, fluas trans Himalajo en Nepalo ĝis ĝi kuniĝas kun la rivero Ŝarado en Barato post kiam ĝi estas konata kiel rivero Sarajuo —kiu estas menciita en la Ramajano kiel la rivero ĉe Ajodjo, la ĉefurbo de Kosalo—, kaj fine enfluas en la riveron Gangon. Ĉe la kuniĝo estas po unu grupo de domoj ĉe ĉiu rivero kaj po unu ponto por piedirantoj. Ĝi estas la plej larĝa rivero en Nepalo, kun 507 kilometrojn larĝa. La tuta longeco de la rivero ĝis la Gango en Biharo estas 1080 kilometrojn longa. Ĝi estas la plej larĝa enfluanta rivero en la Gangon laŭ volumeno, kaj la dua plej longa enfluanto laŭ longeco post la rivero Jamuno.
152067 Deboy
152067 Deboy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika Observatorio de la monto Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Christopher C. Deboy, inĝenieron pri radio-frekvencoj ĉe la Laboratorio de Aplikata Fiziko de la Universitato Johns Hopkins, kiu servis kiel estro de Radiaj Komunikadaj Sistemoj por la misio New Horizons al Plutono.
Sokoto (rivero)
Sokoto (iam konata kiel Gublin Kebbi) estas rivero en nordokcidenta Niĝerio kaj alfluanto de la rivero Niĝero. Ĝi ekfluas ĉe Funtua sude de la Ŝtato Kacina, ĉirkaŭ 275 kilometrojn laŭ rekta linio el la urbo Sokoto. Ĝi fluas nordokcidente, pasas ĉe Gusau en la Ŝtato Zamfara, kie la Gusau Akvobaraĵo formas rezervejon kiu liveras akvon al la urbo. Pli suben la rivero eniras en la Ŝtato Sokoto kie ĝi pasas ĉe urbo Sokoto kaj eatas aligita de la rivero Rima, poste turnas suden kaj fluas tra Birnin Kebbi en la Ŝtato Kebbi. Ĉirkaŭ 120 kilometrojn sude de Birnin Kebbi, ĝi atingas sian kunfluejon kun la rivero Niĝero.
La ebenaĵoj ĉirkaŭ la rivero estas tre amplekse kultivataj kaj la rivero estas uzata kiel fonto de irigacio. La rivero estas ankaŭ grava rimedo por transportado. La Akvorezervejo Bakolori, ĉirtkaŭ 100 kilometrojn supren el Sokoto, estas grava rezervejo en la rivero Sokoto. Ĝi ludas gravan rolon por la agrikulturo de pli malsupraj ebenaĵoj.
Bethlehem (Pensilvanio)
Bethlehem estas urbo de Pensilvanio, subŝtato de Usono. Ĝi dividiĝas inter la kantonoj Lehigh kaj Northampton kaj situas en la orienta parto de la subŝtato. La loĝloko fondiĝis en 1741 kiel estonta usona ĉefloko de la Moraviaj fratoj - la urbonomo kompreneble aludas al la loko Betleĥem, kie naskiĝis Jesuo.
Ječmeniště
Ječmeniště (germane Gerstenfeld) estas katastra teritorio, baza sidejunuo kaj pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, etendiĝanta sude en Moravio ĉe limo kun aŭstra federacia ŝtato Malsupra Aŭstrio.
Ječmeniště estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,37 km2. La katastra teritorio Ječmeniště estas konsisto de municipo Vrbovec.
Ildikó Tordasi
Ildikó Tordasi [tordaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tordasi Ildikó estis hungara skermisto (rapiristo), trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto. Ŝia origina familia nomo estis Schwarczenberger [ŝvarcenberger], ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Kovács Róbertné.
Ječmeniště
Situo kaj membrigo
La vilaĝo situis en montetriĉa tereno 216 m s. m. Sude de la iama vilaĝo trafluas rojo Ječmenišťský potok. Loko por estiĝo de la vilaĝo ne estis elektita hazarde. La nova domaro estiĝis sur vojo kuniganta municipon Dyjákovičky en la moravia flanko kaj Seefeld en la flanko aŭstria sur landa limo inter tiuj ĉi historiaj landoj.
Naturo
La regiono havas tre varman klimaton, kiu helpis kreon de specifaj kreskaĵaj biocenozoj. Ekzemple tio estas ununura regiono en ĉirkaŭaĵo de Znojmo, kie kreskas Prunus tenella el prunusoj. Enkadre de projekto Reto Natura 2000 Ječmeniště tiel enviciĝas inter eŭropaj signifaj lokoj.
Ildikó Tordasi
Ildikó Schwarczenberger naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Ječmeniště
Historio
Laŭ ordono de imperiestro Jozefo la 2-a pereis en la jaro 1784 en Aŭstrio preskaŭ duono el 1 200 monaĥejoj. Domaro Ječmeniště estiĝis en la jaro 1787 sur parceloj de la nuligita monaĥejo Louka. Domaro Gerstenfeld estis nomita laŭ inĝeniero von Gersten, kiu dividis la parcelojn de la nuligita kortego. La ĉeĥa nomo Ječmeniště estas laŭvorta traduko de la germana nomo. De komence ĉi tie ekloĝis 24 koloniistoj el Strachotice. La vilaĝo komenciĝis evolui, kiel eblas ellegi el la jenaj numeroj. En la jaro 1834 la domaro havis 35 domojn kun 150 loĝantoj, en la jaro 1890 40 domojn kun 230 loĝantoj, en la jaro 1900 ĉi tie vivis 262 loĝantoj. En la jaro 1886 ĉi tie estis establita lernejo, kiun en la jaro 1901 vizitis 43 infanoj. Funkciis ĉi tie forĝisto, kudristo, vendejo kaj du gastejoj. En la paso de historio la vilaĝo travivis ankaŭ kelke da vivkatastrofoj. En la jaro 1849 ĝi forbrulis el plimulto, en la jaroj 1834, 1854 kaj 1888 tra la municipo traimpetis inundo. Multe da loĝantoj de la vilaĝo mortis dum epidemio de ĥolero en la jaroj 1833 kaj 1866. La unua mondmilito postulis vivojn de 27 lokaj naskiĝintoj, la dua mondmilito 15.
Ječmeniště estis (kaj ĝis nun) estas fama pro kvalita vino. En la jaro 1860 estis konstruita nordoriente de la vilaĝo sur ĉi tiea monteto nomata Ovčí vrch (Ŝafina monteto) viteja budo kun belvidejo, nomata Lampelberg. En la jaro 1861 ĉi tie por kastelo Jaroslavice fondis inspektisto L. Queiss vitejojn. En la tempoj de la unua ĉeĥoslovaka respubliko municipo Ječmeniště havis proksimume 250 loĝantojn. Estis ĉi tie konstruita konstruaĵo de financa gardistaro kaj rifuĝejo por malriĉularo. Post munkena interkonsento la municipo estis aneksita fare de nazia Germanio kaj en ties kadro enmembrigigta en landan hetmanujon Malsupra Danubio; mallongtempe post tio ĝi fariĝis konsisto de Regna govio Malsupra Danubio. La vilaĝo havis antaŭ fino de la dua mondmilito 63 domojn.
Ildikó Tordasi
Biografio
Ildikó Tordasi skermis en sportklubo inter 1964-1982. Ŝi estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1971-1979 plej ofte individue. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1972, Somera Olimpiko 1976 kaj Somera Olimpiko 1980 kun po unu ora kaj arĝenta medaloj, ankaŭ 2 bronzaj medaloj. En mondĉampionumo en 1973 ŝi estis la unua. Depost fino de la aktiva skermado ŝi estis trejnisto. Ŝi akiris diplomon en 1985. Ŝi ricevis sportajn premiojn en la 1970-aj jaroj.
Ječmeniště
Historio
Post malvenko de la nazia Germanio en la jaro 1945 venis en la vilaĝon Revoluciaj gvardioj kaj komencis kun arestigado kaj perforta ellandigado de lokaj germanoj. Multaj loĝantoj tiel fuĝis en la proksiman Aŭstrion. Resto de la loĝantoj (142 homoj) estis sekve forŝovita en la jaro 1946 en okcidentan Germanion. En la vilaĝon transloĝiĝis enkadre de enloĝigado de la limregiono kelke da ĉeĥaj familioj. Ĉar Ječmeniště situis rekte sur la limo kun Aŭstrio, estis fare de la komunisma reĝimo decidite, ke la vilaĝo estos envicigita en la tn. malpermesitan zonon kaj okazos ties pereo. Printempe de 1952 la municipo estis elloĝigita kaj sekve el plimulto detruita. Loka kapelo peris sian turon, kiu estis fordetruita, kaj el la resto de la objekto fariĝis deponejo de ilaro. La konstruaĵon de Financa gardistaro ekprenis limgardistaro.
El la konstruareo de la municipo konserviĝis malgranda kapelo ĉe ŝoseo, kapelo de Virgulino Maria Helpantino, kaj la konstruaĵo de la eksa Financa gardistaro, kiu estas uzata kiel pensiono kaj restoracio nomata Jelení farma. Super la pereinta vilaĝo situas la novgotika Lampelberg.
Opština Konče
Opština Konče ĝi estas unu el 80 komunumoj en norda Makedonio. Ĝi situas en la sudoriento de la stato en la Sudorienta regiono. Ĝia areo estas 233,05 km² kaj en 2002 havis 3.536 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas de la loĝloko Konče.
Loko, priskribo
La komunumo situas sur la deklivo de la Serta Montoj, je altitudo de ĉirkaŭ 400 - 1150 m. Opština konsistas el la vilaĝo Konče kaj aliaj 13 vilaĝoj:
Distrikto Tunduro
Distrikto Tunduro estas unu el la kvin distriktoj en la regiono Ruvumo de Tanzanio. Ĝi limas norde kun la regiono Lindi, oriente kun la regiono Mtwara, sude kun Mozambiko kaj okcidente kun la distrikto Namtumbo. En 2012 la populacio de la distrikto Tunduro estis 298.379 loĝantoj. La plimulto de la loĝantaro apartenas al la etno de la jaoj.
Opština Konče
Loko, priskribo
Gabrevci, Garvan, Gorna Vraštica, Gorni Lipovik, Dedino, Dolna Vraštica, Dolni Lipovik, Dolni Radeš, Zagorci, Lubnica, Negrenovci, Rakitec, Skoruša.
Perejizna (stacidomo)
Perejizna (Переїзна, Переездная) estas fervoja stacio en Lisiĉansk (Luhanska provinco), la 43-a plej granda urbo en Ukrainio.
Distrikto Tunduro
Balotdistriktoj
Listo de la 35 balotdistriktoj de la distrikto Turundo:
Opština Konče
Loko, priskribo
Najbaraj municipoj estas:
Opština Štip en la nordo, Opština Radoviš kaj Opština Vasilevo en la oriento, Opština Negotino kaj Opština Demir-Kapija en la okcidento, Opština Strumica kaj Opština Valandovo en la sudo.
Diversaj
En la norda parto de la komunumo estas lago super la digo de Mantova.
Referencoj
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf - paĝo 35
Villalaco
Villalaco [biljaLAko] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato.