cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas-preĝejo (Lepsiko)
Orgenoj
Inter 1811 kaj 1813 ĉeforgenistis Christian Traugott Fleischmann. La Thomas-preĝejo havas du grandajn orgenojn: la pli malnova estas romantisma instrumento de Wilhelm Sauer el la jaroj 1885 ĝis 1889. Komence ĉi tiu orgeno havis pli ol 63 registrojn, kies nombro kreskis en 1908 sur 88 registroj, kiuj disdoniĝas sur tri manualoj kaj pedalaro. Ĝi validas ideala por la prezentado de orgenmuziko de Max Reger. Ĉar sur la Sauer-orgeno verkoj de Bach estas nur ege limigite ludeblaj, Gerald Woehl pretigis en la Bach-jaro 2000 ĉe la norda muro pluan orgenon, kies sono redonas barokan orgenmuzikon pli aŭtenta. Unika estas la ebleco, transŝalti per levilo ekde ĥortono sur ĉambrotonon. Ekde 2006 la preĝejo havas kestorgenon por la ludado de baso kontinua, kiu ankaŭ devenas el la metiejo de Gerald Woehl.
Antaŭaj instrumentoj
Jam por la 14-a jarcento orgeno estas atestita. En 1489 estas skribe menciita „malgranda orgeno“. Sur la okcidenta balkon oni konstruis en 1511 grandan orgenon, kiun en 1601 Johann Lange (Kamenz) anstataŭis per trimanuala instrumento. Sur nova orgeno el la jaro 1773 Mozart ludis la 12-an de majo 1789. Ĉi tiun orgenon anstataŭis orgeno de Sauer en 1889. En 1639 oni konstruis hirundonestan orgenon sur nova balkono super la triumfarkon, sed en 1740 oni malkonstruis ĝin. Sur la norda balkono Karl Schuke konstruis en 1967 orgenon, kiu devis cedi al la novkonstruaĵo de Woehl.
Sonoriloj
Kvar sonoriloj pendas en la turo de la Thomas-preĝejo. La plej granda sonorilo nomiĝas Gloriosa kaj sonoras nur dum festotagoj. Theodericus Reinhard gisis ĝin en la jaro 1477 kun pezo de 5.200 kg je diametro de 204 cm. Ĝia batotono estas a0. La duagranda sonorilo eksonas en la batotono c1, kaj ĝin gisis en 1574 Wolf Hilliger. La Monaĥo- aŭ konfesosonorilo estas la triagranda sonorilo je batotono d1. Jakob König gisis ĝin en la jaro 1634; ĝi servas ankaŭ kiel horsonorilo. La kvara sonorilo sonoras je la preĝo. Ĝin gisis en 1585 Christophorus Gros, kaj ĝi eksonas je d2. La kantemon de la sonorilaro tre malutilas la pendigo je fleksigitaj ŝtaljugaĵoj. Separite en la turlanterno pendas batsonorilo por la kvaronhoroj, kiun gisis sonorilgisejo Schilling en Apolda laŭ modelo de la antaŭulo el 1539 gegossen.
Muzikejo
En la Thomas-preĝejo regulatempe muzikas la Thomas-ĥoro kaj la Gewandhausorchester. Vendrede je la 18.00 horo, sabate je la 15.00 horo en la Moteto kaj dimanĉe dum la diservo je la 9.30 horo. Je specalaj okazoj kaj festotagoj oni prezentas ĉefe verkojn de Johann Sebastian Bach kaj Felix Mendelssohn Bartholdy.
En la preĝejo Johann Sebastian Bach multajn el siaj verkoj unuafoje prezentis. Post kiam la verkoj de Bach en Lepsiko plejparte estis enirinta en forgeson, Mendelssohn komencis ilin denove prezenti kaj per tio fondis la tradicion de la flegado de la Bach-verkaro en Lepsiko.
Ankaŭ aliaj komponistoj unuafoje prezentis verkojn en la Thomas-preĝejo, ekz. Felix Mendelssohn Bartholdy sian 2-a simfonion nome Lobgesang.
Antal Herrmann
HERRMANN Antal estis hungra etnografo naskita en Braŝovo la 30-an de julio 1851 kaj mortinta en Segedo la 15-an de aprilo 1926.
Biografio
Antal Herrmann finis siajn studojn en universitatoj de Vieno, Koloĵvaro kaj Budapeŝto. Li instruis en 1871–73 en Brassó, ekde 1875 ĝis 1879 en Pancsova, pli poste en Fehértemplom (Budapeŝto). Ekde 1883 li instruis germanan lingvon kaj literaturon en la ĉefurbo. En 1898 li estis universitata privatprofesoro en Kolozsvár pri etnografio. Ekde 1921 li instruis en Szeged, ekde 1887 kune kun Lajos Katona kaj Henrik Wlislocki li aperigis la revuon Ethnologische Mittheilungen aus Ungarn. Ekde 1889 kune kune Pál Hunfalvy li establis la Magyar Néprajzi Társaság. Li estis kunlaboranto de revuo Kalotaszeg. Li estis redaktoro de hungaraj partoj de la eldonaĵo Az Osztrák-Magyar Monarchia írásban és képben. Sekve de liaj kolektoj estiĝis pluraj muzeoj en Transilvanujo. Li mem esploris unuavice la folklorojn de ciganoj, armenoj kaj saksoj; li kolektis popolbaladojn.
Couvet
Couvet estis ĝis la 31-a de decembro 2008 komunumo de la distrikto Val-de-Travers en Svislando. Ek de la 1-a de januaro 2009 ĝi formas parton de la nova komunumo Val-de-Travers. La loko havis 2821 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006, nombro kiu malkreskis al 2755 ĝis la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La industria komunomo situas en la centra Val-de-Travers ambaŭflanke de la rivero Areuse kaj sur la aluvia konuso de la flanka rivereto Sucre en la sud-okcidenta neŭŝatela Ĵuraso. Couvet estas fama por esti la sidejo de la supoze unua absinta distilejo en 1797: «Dubied Pere et Fils»
Tafiko
Couvet situas apud la kantona ĉefvojo de Neŭŝatelo al Pontarlier, kaj ĝi iam disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio inter la samaj urboj. Nuntempe la konekto al la publika transportreto okazas per la mallarĝŝpura fervojo al Saint-Sulpice de la Transporto Regiona Neŭŝatela (Transports Régionaux Neuchâtelois, TRN SA). Krome ekzistas diversaj buslinio por la fajna distribuo.
Esperanto-Movado
En Couvet naskiĝis la esperantistoj Jules Borel kaj Georges Stroele.
Cenaloș
Cenaloș [ĉenaloŝ] (hungare: Biharcsanálos) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Ciuhoi.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1342. Ĝi havis hungaran loĝantaron, sed dum la turka submetiĝo ĝi senpopoliĝis. En 1773 oni registris ĝin kiel rumanan vilaĝon. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Pohoř
Pohoř (Pohorsch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Odry en distrikto Nový Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 3 km oriente de Odry. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 94 adresoj.
Pohoř estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 10,78 km².
Kaŭkaza simfito
Kaŭkaza simfito, latine Symphytum caucasicum, estas staŭdo el la familio boragacoj.
Priskribo
Kaŭkaza simfito estas arbedotufa herbo 60 ĝis 90 cm alta. Ĝiaj folioj estas neparaj, lancformaj, kovritaj per rigidaj haretoj. Ĝiaj bluaj floroj formas akselajn infloreskojn, fakte cumojn korimbaspektajn. Tiu planto floras printempe kaj somere dum longa periodo inter aprilo kaj aŭgusto.
Associazione Calcio Rilancio Messina Società Sportiva Dilettantistica
La Associazione Calcio Rinascita estas piedpilka klubo en Italio, de la urbo Mesino, en Sicilio.
Kaŭkaza simfito
Priskribo
Ĝiaj fruktoj konsistas el glataj kaj brilaj akenoj.
Rajmondo el Penjaforto
Rajmondo el Peñafort naskiĝis en 1180 kaj mortis la 6-an de januaro 1275. Li estis romkatolika sacerdoto, dominikano, kanonisto, tio estas profesoro pri eklezia juro. La eklezio honoras lin kiel sanktulon; festo: La 7-a de januaro.
Kaŭkaza simfito
Areo
Laŭ ĝia difinnomo tiu specio venas el Kaŭkazio. Pro sia granda toleremo kaj sia rezistokapablo tiu planto disvolviĝas nun tra la tuta milda norda hemisfero. Ĝia kreskloko konsistas el arbarbordoj kaj riverbordoj en malriĉaj grundoj.
Rajmondo el Penjaforto
Vivo
Rajmondo naskiĝis en la kastelo Peñafort apud Vilafranca del Penedès en la provinco Barcelono. Lia familio estis parenca kun la reĝoj de Aragono kaj la grafoj de Barcelono. Li studis la kanonan juron en Bolonjo, kie li poste ankaŭ instruis. En 1222 li ellaboris la regularon de la Mercedanoj aŭ Nolaskanoj (Ordo Beatae Mariae de Mercede redemptionis captivorum = ordeno de la beata Maria de l’ salajro por liberigo de la kaptitoj), nova ordeno, fondita en 1218 de Petro Nolasko. Rajmondo mem en la sama jaro 1222 eniris la novan ordenon de la Dominikanoj, kiun en 1216 fondis Dominiko de Guzmán. Vokita de papo Gregorio la 9-a en 1230 al la kurio en Roma, li fariĝis ties konfesprenanto. Pro sia sanstato li en 1236 reiris hejmen. Oni petis lin fariĝi ĉefepiskopo de Taragono, sed li rifuzis. De 1238 ĝis 1240 li estis la tria generalo de la Dominikanoj, ordigante ties statutojn. Ekde 1240 li vivis en Hispanio, interalie kiel konsilanto de reĝo Jakobo la 1-a de Aragono. Kune kun Ramon Lullo li organizis la misiadon ĉe maŭroj kaj judoj. Tiucele li fondis por estontaj misiistoj lernejojn pri la araba lingvo. Eble li samcele ankaŭ instigis Tomason el Akvino skribi la verkon Summa contra gentiles. Li mortis, ĉirkaŭ centjaraĝa en Barcelono.
Legendo
Rajmondo riproĉis la aragonan reĝon pro ties senbrida vivkonduto, kaj eĉ volis forlasi la landon pro li. La reĝo, eksciinte pri tio, malpermesis al kiu ajn, sub puno de morto, transporti lin surŝipe eksterlanden. Rajmondo tamen veturis trans la maron. Li sen ŝipo glitis sur la ondoj, uzante sian mantelon kiel veturilon kaj velon.
Kulto
Rajmondo el Peñafort estis proklamata sanktulo en 1601 fare de papo Klemento la 8-a. Lia festo, la 7-a de januaro, laŭ la Romkatolika Kalendaro estas libervola memoro.
Oni konsideras lin patrono:
Pentraĵoj montras lin en dominikana vestaĵo, kun libro kaj skribilo. Kelkfoje oni vidas lin veturi sur la maro, uzante sian mantelon kiel ŝipon kaj velon.
Lian agadon por la liberigo de la kaptitoj, ellaborante la regularon de la Mercedanoj, respegulas la resuma preĝo el la taga liturgio, tradukita el la germana:
Favora Dio, Vi donacis al Sankta Rajmondo la forton de Via amo kaj sendis lin helpi al la kaptitoj. Aŭskultu lian porpeton, kaj liberigu nin el la kaptiteco de la peko, por ke ni estu vere liberaj kaj plenumu la ordonon de la amo. Pri tio ni petas per Jesuo Kristo, Via Filo, nia Sinjoro, kiu vivas kaj regas kun Vi, en la unueco kun la Sankta Spirito, nun kaj eterne. Amen.
La latina originalo pli multe akcentas la bonan efikon de liaj libroj por la konfesprenantoj:
Deus, qui beatum Raimundum presbyterum insignis in peccatores misericordiae virtute decorasti, eius nobis intercessione concede, ut, a peccati servitute soluti, quae tibi sunt placita liberis mentibus exsequamur. Per Dominum nostrum Iesum Christum, filium tuum, qui tecum vivit et regnat, in unitate Spiritus Sancti, Deus per omnia saecula saeculorum. Amen.
Hamamo
Hamamo aŭ turka banejo (en araba skribmaniero, حمام), konata ankaŭ kiel araba banejo, estas maniero de vaporbanejo uzata por purigo de la korpo kaj malstreĉiĝo. Etende, oni nomas tiel ankaŭ ĉiajn publikajn banejojn asociajn al la islama mondo kies strukturo plej ofte kongruas kun la diversaj ejoj kiujn postulas la procezo de banado, hereditaj de la romiaj termobanejoj. La hamamoj troviĝas historie en Mezoriento, Nordafriko, Centra Azio kaj la Hinda Subkontinento; same, estas restaĵoj en Hispanio (al-Andalus) kaj Centra kaj Orienta Eŭropoj (Otomana Imperio). Ili ludis gravan rolon en la kulturoj de Mezoriento kiel socia kunvenejo, ritarejo por higieno kaj arkitekturaj elementoj. La centreŭropanoj konis ilin pro siaj kontaktoj kun otomanimperianoj, krom hispanoj kaj portugaloj, kiuj povis koni ilin el la jarcentoj de islama dominado de ties aktualaj teritorioj. En Okcidenta Eŭropo ili estis tre popularaj dum la Viktoria epoko.
En la islama kulturo, la signifo de la turka banejo estis kaj religia kaj civila: la ritaj sinlavadoj estis faritaj en la interno, sed ankaŭ utilis por higieno kaj aliaj sociaj funkcioj de la komunumo kiel kunsidejo de civitanoj. La arkeologiaj pruvoj konstatis la ekzistadon de publikaj banejoj en la islama mondo ekde la Umajida Kaliflando (7-a kaj 8-a jarcentoj) kaj ili gravo restis ĝis nuntempo. La desegno evoluis el la grek-romiaj modeloj: nome la vesto-ŝanĝejo (apodyterium) kaj la malvarma (frigidarium), mezvarma (tepidarium) kaj varma (caldarium) ĉambroj. La hejtigiloj produktas varman akvon kaj vaporon, kiuj estas transportataj laŭ konduktoj subgrundaj. La banantoj pasas laŭgrade al ejoj pli varmaj kaj estas lavataj per samseksaj lavoristoj antaŭ purigi sin per mezvarma akvo. Diference de la grekaj kaj romiaj termobanejoj, la banantoj kutime memĵetas sin akvon anstataŭ mergiĝi en basenoj, kvankam en kelkaj mondoregionoj kiel Irano tiu kutimo estas pli ofta.
Associazione Calcio Rilancio Messina Società Sportiva Dilettantistica
La klubo estis fondita en 1900 sub la nomo Mesina Piedpilka Klubo. En 1924 la klubo malaperis kaj la plej multaj el la ludantoj aliĝis al la Unione Sportiva Messinese. Kvar jarojn poste li adoptis la nomon Associazione Calcio Messina. En 1932 ĝi ascendis al Serio B por la unua fojo. En 1947 ĝi kunfandiĝis kun US Giostra, donante vivon al la klubo Associazioni Calcio Riunite Messina. En 1963 ĝi ascendis por la unua fojo al Serio A. En 1993 fondiĝis la Associazione Sportiva Messina Calcio. En 1997 ĝi kuniĝis kun US Peloro, kiu naskiĝis el la Messina Club Peloro Football Club. Ekonomiaj problemoj kaŭzis ĝian malaperon en 2009 kaj la nuna Associazione Calcio Rinascita Messina naskiĝis.
Kantono (Ĉinio)
Kantono (廣州 [kŭoncoŭ] ) estas la ĉefurbo de la provinco Gŭangdongo (Kantonio), grava havenurbo kaj ankaŭ universitata urbo.
Geografio
La urbo situas en la suda parto de la provinco kaj ĉe la norda fino de la delto de la Perla Rivero, ĉe kies suda fino troviĝas Makao kaj Hongkongo. La lasta iama brita kolonio troviĝas je 120 km-oj. La Perla rivero estas navigebla, tial Kantono estas grava havenurbo.
Historio
Jam antaŭ Kristo estis tie urbo, eĉ ĉefurbo de regno, kiel "Panju". Dum la mezepoko estis ŝipaj kontaktoj al Arabio kaj Hindio. Portugaloj alvenis en la 16-a jarcento, komercadis kaj ricevis komercan monopolon en 1511. Poste alvenis ankaŭ nederlandanoj, hispanoj, islamanoj kaj aliaj. En la 17-a jarcento iom post iom francoj kaj angloj ricevis permeson pri komercado. Post 1842 pro la opia milito la britoj akiris gravajn poziciojn. La francoj setligis en la areo la enklavon Kuangĉuŭano. Inter 1938-1945 la japana imperia armeo okupis ankaŭ tiun urbon. Proksimeco de Honkongo kaj Makao konstante helpis evoluon de la urbo. En 2010 Kantono gastigis sportistojn pri Tutaziaj Ludoj.
Klimato
Kantono havas subtropikan klimaton, kiun musono influas. La someroj estas malsekaj kun altaj temperaturoj. La vintroj estas mildaj, sekaj kaj sunaj. La musono daŭras inter aprilo- septembro. Jare pluvas po 1730 mm.
Trafiko
Kantono havas internacian flughavenon, stacidomon. Ekde 1997 metroo liveras la pasaĝerojn. En la haveno ankaŭ pramoj trafikas.
Vidindaĵoj
En Kantono naskiĝis kaj aktivis Won Kenn kaj SIFO.
Interesaĵo
Estas konata ĉina diraĵo: Naskita en Suzhou, vivas en Hangzhou, manĝas en Kantono (Ĉinio), mortas en Ljuĝou.
Kantono estas konata pri la kuirarto, tio estas solvo pri manĝas en Kantono.
Letohrad
Letohrad estas urbo en pentrinda cismontaro de Orlica montaro en Ĉeĥio, regiono Pardubice, 8 km sudoriente de urbo Žamberk kaj 12 km nordoriente de distrikta urbo Ústí nad Orlicí. Vivas ĉi tie. Ĝis la jaro 1950 Letohrad nomiĝis Kyšperk. Tiu nomo estis derivita de nomo Geiersberg (Supí hora - Vulturmonto), de estinta ĉi tiea rabista burgo, unue menciita en la jaro 1308 kaj neniigita dum husanaj militoj. La unua skriba mencio pri la urbo mem devenas nur el la jaro 1513. Jam en la 16-a jarcento Kyšperk akiris iujn urborajtojn, sed signifa ekonomia disvolvo estis ligata nur kun familiaro Vitanovský el Vlčkovice, al kiu la urbeto apartenis en la 17-a jarcento.
Kastelo
En la jaroj 1680-1685 konstruigis ĉi tie Hynek Jetřich Vitanovský el Vlčkovice kastelon kaj hospitalon. Proksime de la kastelo li konstruigis ankaŭ kastelan kapelon, nuntempan preĝejon de Sankta Venceslao. Post la jaro 1730 grafino Terezie Bred el Špandava rekonstruadis la kastelon. La plibeligadon de la kastelo daŭrigis ĉirkaŭ la jaro 1900 ankaŭ Karel Stubenberg, kiu aranĝis fasadon en pseŭdoklasikisma stilo. Pli malfrue estis aranĝataj nur interioroj. En la kastelo nuntempe estas hotelo, restoracio, gimnazio, artlernejo kaj urba biblioteko. Apud la kastelo etendiĝas romantike aranĝita parko kun empira akvujo, altano kaj artefarita groto kun belvidejo.
Majmansing (regiono)
La Regiono Majmansing (ময়মনসিংহ বিভাগ) estas unu el la ok administraj regionoj de Bangladeŝo. Ĝi estis kreita en 2015 el norda parto de Dako (regiono). Ĝi etendiĝas en la meza-norda parto de la lando. Ĝi etendiĝas sur 10,485 km2, kun 11.370.000 loĝantoj laŭ kalkulita censo en 2011. Tiu ĉi regiono konsistas el 4 distriktoj. La regiona ĉefurbo estas la samnoma Majmansing. Alia grava urbego estas Ĝamalpur.
Letohrad
Preĝejo
La preĝejo elstaras per riĉa interna ornamo, stukaĵo estas laboro de G. Maderna. Partoj de la ĉefa altaro estas statuoj de Sankta Adalberto kaj Sankta Prokopo kaj bildo "Morto de Sankta Venceslao", verko de pentristo Christian Sambach el la jaro 1785. Super la ĉefaltaro estas bildo de Sankta Ludmila de nekonata aŭtoro el la 2-a duono de la 19-a jarcento. Sur flankaj altaroj estas bildoj de Sankta Familio kaj de Sankta Johano Nepomuka de loka pentristo Jan Umlauf. La predikejo kun statuo de Sankta Johano Baptisto devenas el la jaro 1786, orumita lignoskulptaĵo de la sama sanktulo ornamas kovrilon de la baroka sabloŝtona baptujo el kvardekaj jaroj de la 18-a jarcento. En la preĝejo estas entombigitaj grafino Terezie Marcolini-Feretti kaj grafo Hynek Jetřich Vitanovský el Vlčkovice. Apud proksima sonorilejo estas memorejo de nacivekiĝinto František Vladislav Hek, kiu en Letohrad mortis kaj estas ĉi tie enterigita.
Großschwabhausen
Großschwabhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Mellingen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Kiel jam indikas la distrikta nomo, la historia urbo Vajmaro proksimas.
Letohrad
Ceteraj vidindaĵoj
Sur norda kaj orienta flankoj de la urboplaco staras burĝaj domoj kun arkaĵaro el la jaroj 1647 - 1680.
La Urba muzeo prezentas historion de la urbo, alumetfaradon, signifajn personojn el Letohrad, popolvestojn kaj lokajn metiojn. Interesa eksponaĵo estas sledo de imperiestro Napoleono, per kiu li forfuĝis el Rusio.
En estinta forĝejo el la jaro 1750, nomata Nový dvůr (Nova korto) troviĝas Muzeo de metioj. La ekspozicioj pri kvardek metispecoj, tipaj por la regiono, enhavas kelkajn unikajn eksponaĵojn, ekzemple modelon de muelejo el la jaro 1905, aŭ metiistan ateston de mielkukisto el la jaro 1913.
Stacio Higashi-Suma
Stacio Higashi-Suma (japane: 東須磨駅 [Higaŝi-Suma-eki], angle: Higashi-Suma Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suma, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Sanyō: Linio Elektra Fervojo Sanyō (ĉefa).
Letohrad
Ceteraj vidindaĵoj
Proksime de la urbo sur monteto situas kapelo kun ambitoj de Sankta Johano Nepomuka. Ĝi ekestis en la jaro1736 kaj havas horizontalan formon de kvinangula stelo, simbolo de tiu ĉi sanktulo, kaj kvin ambitojn ornamitajn per bulbaj turetoj. La ambitoj enhavas kalvarian vojon el ĉirkaŭ la jaro 1866, kies aŭtoro estas pentristo Dominik Umlauf. Al la kapelo kondukas tilia aleo.
Malantaŭ la norda rando de la urbo estas la dua plej malnova fazanejo en Ĉeĥio, fondita en la jaro 1628. Ĝi estas natura memoraĵo.
Rio Preto da Eva (mikroregiono)
La mikroregiono de Rio Preto da Eva estas unu de la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Amazonio. Ĝi enhavas du municipojn.
Majmansing (regiono)
24.16667°N, 90.41667°W
(6393) 1990 HM1
(6393) 1990 HM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Minoru Kizawa kaj Hitoshi Shiozawa elde Fuĵieda (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Ecoj
La mezuro de ĝia relative longa rotacia periodo, 32,7 horoj, baziĝas sur nekompleta luma kurbo kaj povas esti malekzakta de 30 % au pli.
Abatejo de Sénanque
Historio
En 1544, la abatejo estis la viktimo de la ribelo de la valdanoj, dum kiu herezuloj pendigis la monaĥojn, bruligis kaj detruis plurajn konstruaĵojn. La abatejo ne supervivis tiun teruran baton. Ĉe la fino de la 17-a jarcento la abatejo ne plu kalkulis pli ol du monaĥojn. En 1780, mortis la lasta monaĥo. La francaj revoluciuloj konfiskis la abatejon kaj vendis ĝin kiel posedaĵo de la ŝtato. La monaĥejaj konstruaĵoj poste servis kiel bieno. Poste la abatejo denove venis en la manoj de honesta aĉetanto, kio evitis pluan detruon.
Anna Lesznai
Anna LESZNAI [lesnai] [Zempléni Moscovitz Amália] estis poetino, verkistino, pentristino, grafikistino, industriartistino naskita la 3-an de januaro 1885, Alsókörtvélyes (nun Nižný Hrušov Slovakio) kaj mortinta la 2-an de oktobro 1966 en Novjorko. Ŝi estis inter 1913 kaj 1918 edzino de politiksciencito, politikisto Oszkár Jászi, poste Tibor Gergely.
Agordo
Agordo povas esti:
Irukanĝi-meduzo
La irukanĝi-meduzo (angle irukanji) estas tre venena meduzo en orientaj bordaj akvoj de Aŭstralio. Ĝia nomo venas de la triba nomo de iruganĝi (Yirrganydji).
Priskribo
Tiu meduzo havas la plej fortan venenon el inter la meduzoj. La besteto havas preskaŭ ungograndon, la tentakloj longas 10–15 cm. Kontraŭ la pikado ne ekzistas kontraŭveneno. Oni povas malpliigi gravecon de la pikado, se oni verŝas vinagron sur la pikitan lokon, tiel plua venenaĵo ne eniras la korpon. La pikado kaŭzas longtempan, neelteneblan doloron, kio povas daŭri eĉ du semajnojn kaj povas konduki eĉ al morto.
Gubernio Dair az-Zaŭr
La gubernio Dair az-Zaŭr (دير الزور, latinliterigo laŭ DMG Dair az-Zaur, foje ankaŭ latinliterigata Deir ez-Zor) estas unu el la 14 gubernioj de Sirio kaj situas en la oriento de la lando, en dezerta regiono lime al Irako. La nordorienton de la gubernio trafluas la rivero Eŭfrato.
La plej granda urbo de la gubernio estas la ĉefurbo Dair az-Zaŭr. Pliaj gravaj urboj estas Abu Kamal, al-Majadin kaj Haĝin. La gubernia areo ampleksas kvadratajn kilometrojn. Laŭ takso de 2010, en la gubernio vivis proksimume milionoj da loĝantoj - grandparte araboj, kaj inter ili relative granda nombro da beduenoj.
Distriktoj
La distriktoj de la gubernioj estas:
Alfonsine
Alfonsine estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Argenta (FE), Bagnacavallo, Conselice, Fusignano, Lugo kaj Raveno.
Distrikto Mezőtúr
La Distrikto Mezőtúr (hungare Mezőtúri járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok. Ĝi situas sur ebenaĵo en la sudorienta parto de la departemento (en la meza parto de la lando). La distrikta ĉefurbo estas Mezőtúr, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 3 estas vilaĝoj. La areo estas 725,74 km², kie loĝas 27 768 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 2013. Pli frue ĝi neniam ekzistis, la komunumoj apartenis al la najbaraj distriktoj.
Apulanta
Apulanta ("sterko") estas finna rokbando. Ĝi estas fondita en 1991. Ĝi ludis multe pezan rokon sed komencis ludi pli punkon. En roko de Apulanta estas ankaŭ ecoj de hard rock. La hejmloko estas Heinola.
ISO 3166-2:BH
ISO 3166-2:BH estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Barejnon. La kodojn havas kvar gubernioj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BH</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Barejno. La dua parto estas du ciferoj.
Kodoj por Barejno
Fontoj
Ganaș
Ganaș, hungare Gánáspuszta, estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Acâș.
Alfred A. Cohn
Cohn naskiĝis en Freeport (Ilinojo), sed sekve transloĝiĝis al Klevlando (Ohio), kie li komencis labori kiel gazetredaktoro kaj ĵurnalisto. Li poste fariĝis scenaristo, kaj estis precipe aktiva fine de la 1920-aj jaroj : li tiam verkis pli ol 100 scenaroj, el kiuj proksimume 40 fariĝis filmoj. Post lia kariero kiel scenaristo, li plu redaktis kelkajn novelojn, antaŭ ol morti pro kormalsano en 1951.
Alseno
Alseno estas komunumo de Italio.
Île-de-France mobilités
Île-de-France mobilités (IDF Mobilités) (Francilio mobilecoj) antaŭe nomita Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF) (Sindikato de transportoj de Francilio) estas la aŭtoritato de transportaj organizaĵoj kiu kontrolas la publikan transporton en Parizo kaj kunordigas la malsamajn transport-kompaniojn trafikantajn en Francilio, ĉefe RATP, SNCF kaj Optile. STIF estis kreita en 1959 kaj, depost 2005, estas publika organizaĵo. IDF Mobilités kunordigas RATP, SNCF Francilion kaj la 90 transport-operatorojn de Optile. IDF Mobilités ĝuas veran aŭtonomecon kaj estas sendependa de la Franca Registaro.
Herrenhof
Herrenhof estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. administriĝas en la pli granda apuda komunumo Georgenthal.
Bulgara Socialisma Partio
La Bulgaria Socialisma Partio (bulgare Българска социалистическа партия, BSP) estas politika partio en Bulgario kaj posteulo de la Bulgara Komunisma Partio. La partio fondiĝis dum la jaro 1990 en postkomunisma Bulgario, sekve de la decido de la Bulgara Komunisma Partio forlasi la doktrinon de Marksismo-Leninismo. La partio membras en la transnacia Socialisma Internacio kaj momente (stato decembro 2007) gvidiĝas per Sergej Staniŝev. Plej da subtenantoj la partioj havas en la tradicie socialismaj malurbaj regionoj de la ŝtato.
Dum la parlamentaj balotoj de la jaro 2001 la partio estis parto de la alianco Koalicio por Bulgario, kiu recevis 48 el la 240 seĝoj en la nacia asembleo (Narodno Sabranie), atingante 17,1 procentojn el ĉiuj voĉdonoj. La nuna bulgara prezidento, Georgi Parvanov, estas membro kaj antaŭa gvidanto de la partio. Dum la parlamentaj balotoj en Bulgario de la 25-a de junio 2005, la koalicio gajnis 33,9 procentojn de la voĉoj kaj 82 el la 240 seĝoj de la nacia asembleo. Sergej Staniŝev per tripartia koalicio el la BSP, la partio "Nacia Movado por Stabileco kaj Progreso" kaj la "Movado por Rajtoj kaj Liberecoj" iĝis ĉefministro de Bulgario.
Post kiam la Eŭropa Unio ĉesis elpagi pliajn subvenciojn al Bulgario, la registara koalicio enlande estis akuzita malsukcesi pri la eŭropa politiko, nesufiĉe forte kontraŭbatali la organizitan krimecon kaj ne havi efikajn planojn pri subteno de la bulgara junularo. En la parlamenta baloto de la 5-a de julio 2009, la partio draste perdis voĉojn. Nova ĉefministro iĝis la konservativa politikisto Bojko Borisov.
Vega de Infanzones
Vega de Infanzones [BEga deinfanZOnes] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega con Ardón. Vega de Infanzones estas komprenebla kiel Valo de Hidalgoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Grulleros, Vega de Infanzones kaj Villa de Soto, okupas totalan areon de 20,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 824 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Bernesga. Ĝi limas kun Onzonilla, Villaturiel, Chozas de Abajo, Ardón, Campo de Villavidel kaj Villanueva de las Manzanas.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Javad Tabatabai
Javad TABATABAI (, la 14-an de decembro 1945 en Tabrizo – la 28-an de februaro 2023) estis irana filozofo kaj politika sciencisto kiu postenis kiel profesoro kaj vicdekano de la fakultato de juro kaj politika scienco ĉe la Universitato de Teherano. Post studado de teologio, juro kaj filozofio, li doktoriĝis pri politika filozofio ĉe la Universitato de Parizo. Li estis alvojaĝanta preleganto ĉe la Instituto por Altnivela Esplorado en Berlino, same kiel ĉe la Moynihan Instituto por Tutmondaj Aferoj en la Universitato de Sirakuzo. D-ro Tabatabai publikigis dekduon da libroj pri la historio de politikaj ideoj en Eŭropo kaj Irano.
Puente Alto
Puente Alto, hispane "Alta Ponto", estas urbego en Ĉilio, en Metropola Regiono Santiago.
Geografio
Puente Alto situas ĉe piedoj de Andoj. Santiago de Ĉilio troviĝas 20, Viña del Mar 110, Valparaiso 114, Koncepciono 422, Antofagasta (urbo) 1109, Punta Arenas 2173 km.
Historio
Puente Alto estis fondita en 1898. Antaŭ jardekoj Puente Alto estis konsiderita vilaĝo apud Santiago de Ĉilio, sed la stabila kresko de Santiago rezultigis kvazaŭ la unuiĝon.
Trafiko
Puente Alto estas ligita al Santiago de Ĉilio per publika transporto, eĉ tie finiĝas metroo-linio.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas en Puente Alto ĉefe kirkoj.
São Francisco de Itabapoana
São Francisco de Itabapoana estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 41.357 loĝantojn en 2010.
Oskar Hecker
Oskar (antaŭ 1901 Oscar) Hecker (naskiĝis la en Berlino, mortis en 1937) estis germana lektoro pri la itala lingvo ĉe Humboldt-universitato en Berlino. Li kreis korpuson de sistema frazaro, ankaŭ plurfoje tradukita al Esperanto.
Vivo
Hecker doktoriĝis la 13-an de aŭgusto 1892 ĉe la berlina universitato en la filologia fakultato pri "La Dekameron-manuskripto de Berlino kaj sia rilato al la Mannelli-kodo", do pri temo el la itala literaturo, sia specialaĵo. En 1895 li fariĝis lektoro pri itala lingvo ĉe sia universitato, tiuepoke nomita laŭ la imperiestro Frederiko-Vilhelmo, la hodiaŭa Humboldt-universitato. Frukto de lia tiea instrua laboro estis en 1897 la verko, kiu fariĝis la bazo de la postaj sistemaj vortaroj en multaj lingvoj, inter ili ankaŭ Esperanto, nome "Die italienische Umgangssprache in systematischer Anordnung und mit Aussprachehilfen", t.e. "La itala ĉiutaga lingvo en sistema ordo kaj kun prononc-helpoj". Sekvis ampleksa "Nova germana-itala vortaro" en 1900 kaj pluraj lernolibroj de la itala por german-lingvanoj, ekzemple "Il piccolo italiano: manualetto di lingua italiana viva" (2-a eld. 1906, 9-a eld. 1956). Hecker restis lektoro en Berlino ĝis 1923, kiam li - post edziĝo al italino - translokiĝis al Italio. En 1937 li mortis en aĝo de nur 59 aŭ 60 jaroj.
Rokbeigalmki
Rokbeigalmki estas fikcilingvo kreita de Stephen Belsky en 1997. Ĝi havas propran skribsistemon ŝajne inspirita de stenografio. La fonetiko estas tre influita de la angla, la vortprovizo estas apriora kaj la morfologio estas iom influita de la hebrea lingvo.
Specimeno (Babela Turo Gen. 11:1-9):
1. uzu-tezat ^ilu^amal-a khada lesna, i guvdhabm sudzudm. 2. i uzu-tezat tawa ga'uhmzu-mogaur nga'k~edem (cha~razd-a tyekt-a), i uhmzu-ko~z sudfal jeimla ta'amal-a tza'shihnhh~âr, i uhmzu-waj pu. 3. i uhmzu-guvdhab, mald wa'yu-a, "ei! amzii-kek kekm, i amzii-dazek!" i ka'pyet kekm-a fa'uhmsh umzú, i duwal-a uzu-tezat fa'uhmsh ka'mludh. 4. i uhmzu-guvdhab "ei! amzii-bolok fa'ailtzma sha'tzraap, i sha'^waju^goiyat ga'ghalu-a tzu-a ta'marom-a uzíí, i amzii-waz fa'ailtzma sem - fa'gaur nyeng amzii-kark la'^laur^ilu^amal-a". 5. i uhzu-jalag hashém fa'waur kheza~ sha'tzraap-a i sha'^waju^goiyat-a ga'maldm-a uhmzu-bolok. 6. i uhzu-guvdhab hashém, "tii khada amil, i khada lesna uzoi-tzat fa'^ilu^uhmsh - i dhu uzu-diiel uhmshu-waz, i taz nahao uzii'nyih-daleghiid uhmsh nga'waz-a tza'ilu ga'uhmzii-dapeiwang wa'balg. 7. ei! amzii-jalag i amzii-danajou pu sha'lesna-a tzmuh-a, fa'gaur uhmzii'nyih-thule~ mald sha'lesna-a tza'yu-a". 8. i uhzu-dakark hashém uhmsh nga'pu wa'^laur^ilu^amal-a - i uhmzu-tep nga'^bolok^tzraap-a. 9. nga'gaur dhaz uhzu-dasyem ush "bâvel" - nga'gaur pu uhzu-danajou hashém sha'^lesna^ilu^amal-a, i nga'pu uhzu-dakark uhmsh hashém wa'^laur^ilu^amal-a.
Riehen Niederholz (stacidomo)
Riehen Niederholz estas fervoja stacidomo en Riehen, Svislando.
Burgo Maus
La burgo Maus estas montburgo sur alteco de 98 m s.m. en la valo de la meza Rejno el la dua duono de la 14a jarcento apud Sankt Goarshausen supre de la lokparto Wellmich ĉe Rejno en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Naĝringo
Naĝringo (ankaŭ konata kiel naĝtubo aü kaŭĉuka ringo) estas torforma plenblovebla akva ludilo. La naĝringo devenis de la interna tubo, la enfermita, plenblovebla parto de pli malnovaj veturilaj pneŭoj. La interna tubo, kiam ŝveligita, estas uzata kiel akva ludilo, kaj kiel flosanta objekto por ripozi.
La naĝringo ne estas taŭga por savi individuojn de dronado.
Brădet (Bihor)
Brădet [brədet] estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi havis 669 loĝantojn (rumanoj), en 1992 estis 739 loĝantoj. Ĝi estis unue menciita skribe en 1587. En 1773 oni registris ĝin kiel rumana vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (departemento Bihar). Administre ĝi apartenas al Bunteşti.
Frato Francisco de São Carlos
Francisco de São CARLOS [Fransisko de Saŭ Karlos] (naskiĝis la en Rio-de-Ĵanejro, mortis la  en Rio-de-Ĵanejro), estis katolika monaĥo kaj verkisto de religiecaj poeziaĵoj.
Vivo
Fariĝis franciskano en 1781 kaj estis fama predikisto kiu ricevis la kromnomon "sereia do púlpito" (sireno de ambono).
Aliaj Referencoj
Florilégio da poesia brasileira
Parnaso brasileiro
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Nagylóc)
La preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (origine hungare Szent Kereszt felmagasztalása) estas la sola historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagylóc.
Historio
Laŭ eklezia fonto tiu ĉi kirko jam ekzistis en 1332, tamen laŭ arkeologoj la turo, ĉefnavo kaj absido konstruiĝis en la 15-a jarcento. Post 3 jarcentoj ĝi iom kadukiĝis, tial oni konstruis novan plafonon, ankaŭ aliaj konstruoj okazis. En 1888 oni konstruis 2 novgotikajn krucnavojn kaj la turo estis plialtigita. La orgeno estis farita en 1890.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto laŭ la ĉefvojo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turo ĉe la anguloj havas ŝtupajn pilierojn. La eniro povas esti tra la turo, sed ankaŭ la krucnavoj havas apartajn enirejojn. La ĉefnavo finiĝas en plurlatera absido kun ŝtupaj pilieroj. Interne la baptovazo devenas el 1724. La ĉefaltara bildo estis pentrita ĉirkaŭ 1780.
Kermeso okazas en la 14-an de septembro.
São Fidélis
São Fidélis estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 37.553 loĝantojn en 2010.
Grotoj de Slovakio
Grotoj de Slovakio nombras kelkmil. Ili estas kalkŝtonaj aŭ aliaj. 12 el ili estas publike alireblaj kiel turistaj objektoj.
Krajenka
Krajenka estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Krajenka en distrikto Złotowski.
Calcio Catania
Calcio Catania, aŭ simple Catania, estas itala piedpilka klubo bazita en la urbo Katanio. La klubo estas en la Serio C.
La nuna kompanio, fondita la 24-an de septembro 1946, havas la samajn sociajn kolorojn kaj simbolojn, sed sporta titolo kaj federacia registrado diferencas de tiuj de la Faŝisma Katania Piedpilka Asocio fondita en 1929 kaj dissolvita en 1943. Hodiaŭa estraro de la Etna asocio ne eksplicite rilatas al ĝia antaŭula klubo kaj pluraj kataniaj fontoj kalkulas por la du apartaj (sed apudmetitaj) statistikaj kluboj, la Panini-almanako kaj la revuo Calcio 2000 lokigas la du teamojn en kontinueco kaj detalaj historiaj esploroj vidis sportan tradicion komune.
La etnanoj ludis 17 italajn konkursojn de la plej altaj serioj, akirante la okan lokon en la plej bonaj jaroj (1961, 1964, 1965 kaj 2013). La klubo ankaŭ partoprenis 34 konkursojn de Serie B, 11 el Serie C, 1 el Serie D kaj 1 de Ekscelenco. Laŭ la rangotabelo kompilita ĉiumonate de la IFFHS, tamen, la plej alta lokado iam atingita de la teamo en ĉi tiu tavolo estis la 174-a loko, en 2008.
La islanda penismuzeo
La islanda penismuzeo (Hið Íslenzka Reðasafn) unue lokita en Reykjavík, Islando, nun translokita al Húsavík, urbo en la norda parto de Islando, estas probable la sola muzeo en la mondo, kie estas kolektitaj penisaj specimenoj de la diversaj mamulaj specioj de unu sola lando. Slipetoj kun nomoj de la specioj enhavas plurajn lingvojn, inkluzive de Esperanto.
Farbopulvoro
Farbopulvoro estas pulvoro el farba substanco uzata en lasera printilo kaj kopiiloj por surpaperigi bildojn kaj tekstojn. Origine la pulvoro estis grafito, dum nuntempa farbopulvoro konsistas el miksaĵo de grafito kaj polimero.
En malgrandaj printiloj la pulvoro kutime troviĝas en speciala printila kartoĉo.
2260 Neoptolemo
2260 Neoptolemo estas mezgranda malhela troja asteroido kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Jupitero-Suno, en la grupo konvencie nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la de la ĉinaj astronomoj de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Neoptolemo, greka batalinto de la Troja milito. Filo de Aĥilo, li estis unu el la militistoj kaŝitaj en la Troja Ĉevalo, li mortigis Priamon kaj ĵetis Astjanakson desupre de la murego de Trojo.
Adiga lingvo
Adiga lingvo estas unuiga nomo, kiun oni foje uzas por nomi la lingvojn kabardan (kiu estas kelkfoje nomata kabard-ĉerkesa lingvo) kaj adigean. Pli ofte ĝi nomiĝas la ĉerkesa lingvo. La idiomoj estas ĝenerale interkompreneblaj, kaj mem la parolantoj kunvenas, ekz., en la samaj retoforumoj sendepende de tio, kiel fakte nomiĝas la formo, en kiu oni parolas.
Karaĉaj-balkara skribo
Karaĉaj-balkara skribo estas skribo uzata por la karaĉaj-balkara lingvo, parolata ĉefe en du subjektoj de Rusia Federacio — Karaĉajio-Ĉerkesio kaj Kabardio-Balkario.
Araba alfabeto
Alfabeto bazita sur la araba skribo estis adoptita en 1920. De la araba alfabeto ĝin distingis nepra marko de vokaloj per specialaj literoj.
Latinida alfabeto
La latinida alfabeto por la karaĉaj-balkara lingvo estis akceptita en 1924: En 1926 estis ŝanĝita la ordo de la literoj kaj aldoniĝis litero S̷ s̷.
Cirila alfabeto
La cirila alfabeto estis akceptita en 1936, kadre de la tutlanda reveno al cirila skribado. Tiu nova alfabeto enhavis ĉiujn literojn de la rusa alfabeto plus digrafojn Гъ гъ, Къ къ, Нг нг.
En 1961—1964 jaroj estis uzata alia alfabeto, sen digrafoj, anstataŭ kiuj estis enkondukitaj literoj Ғ ғ, Ө ө, Җ җ, Қ қ, Ң ң, Ў ў, Ү ү, Һ һ. Poste la alfabeto estis ankoraŭfoje reformita, kaj nun aspektas tiel:
Literoj Дж дж estas uzataj en Karaĉaj-Ĉerkesio.
Ghilești
Ghilești [gileŝtj] (hungare: Illéd) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Căuaș.
Ghilești situas laŭlonge de la komunuma vojo DC41, kiu kondukas al la nacia vojo DN1F, kiu post kvin kilometroj atingas Căuaș. La plej proksima fervoja stacio estas en Tășnad.
Bahio
Bahio (portugale: Bahia) estas unu el la subŝtatoj de Brazilo, lokata en la nordorienta parto de la lando, ĉe la bordo de la Sudamerika kontinento.
En la portugala lingvo, ĝi nomiĝas Bahia. Kaj tio prononciĝas kvazaŭ [Bai a ], en Esperanto (la lasta a reprezentas ŝvaon). Tiu nomo signifas Golfeto, en la portugala lingvo.
La brazila subŝtato de Bahio estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en 7 mezoregionoj, poste subdividataj en mikroregionoj.
Igor Almási (Z!GOR)
Igor Almási [almAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Almási Igor, ukrainie Igor Aleksandroviĉ Almási estas ukrainia-hungara komponisto, pianisto. Tamen li estas konata laŭ pseŭdonimo Z!GOR.
Igor Almási naskiĝis la en Strij (Стрий).
Biografio
Igor Almási apartenis al la hungara minoritato en Ukrainio, sed li aĝis 8, kiam li translokiĝis al Hungario. Li supozeble akiris komponistan diplomon. Li komencis konstrui muzikistan karieron en 2017. En la sekva jaro li registris muzikdiskon kaj jam ricevis 2 premiojn.
Medano
Medano estas universitata urbo kaj ĉefurbo de regiono Norda Sumatro en Indonezio.
Situo
Medano situas ĉe kunfluejo de 2 riveroj en insulo Sumatro.
Binjai apartenas al urbaro de Medano kiel dormurbo de Medano.
Historio
Oficiale la vilaĝo fondiĝis en la 1-an de januaro 1590. La loko graviĝis post 1612. En la 1860-aj jaroj la nederlandanoj kultivis tabakon, kiu faris la komunumon grava komerca loko, en 1915 ĝi iĝis sidejo, en 1918 urbo.
Trafiko
Medano havas internacian flughavenon. Fervojo kaj aŭtoŝoseo ekzemple Medan–Binjai Pagvojo faras kontakton kun la maro kaj kun la ceteraj gravaj lokoj. Enurbe aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Vellisca
Vellisca estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 108 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,51 loĝ/km².
(13276) 1998 QP40
(13276) 1998 QP40 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vellisca
Situo kaj geografio
Ĝi troviĝas sur la orienta deklivo de la Sierra de Altomira, kie elfluas la rivero Riánsares.
Ĝi limas kun la vilaĝoj Alcázar del Rey, Barajas de Melo, Huete, Loranca del Campo, Mazarulleque, Paredes de Melo kaj Saceda-Trasierra.
En la Sierra de Altomira la hegemonia vegetaĵaro estas el pinoj, juniperoj, kverkoj, salikoj, poploj, fraksinoj, rosmareno kaj lavendo. Tiu komarko estas katalogita kiel "Zonas de Especial Protección de Aves" (ZEPA 163, zono por birdoprotektado) pro ekzisto de rokoloĝantaj birdoj. Krome estas perdrikoj, leporoj kaj aproj.
Historio
En groto de la sierra de Altomira (detruita pro la konstruo de tunelo por rapida fervojo Madrid-Levante) oni malkovris paleontologiajn restaĵojn fosiliitaj de speleotemoj.
En la municipa teritorio estas la jam neloĝataj Vellisquilla [belisKIja] kaj Navahermosa, kie oni trovis tombojn, kiuj laŭ ties loko povus esti de la romia epoko.
En 1224 aperas la unua dokumento kun la nomo de Vellisca, kie oni mencias la ekziston de monaĥinejo nome "San Julián de la Sierra de Jabalera", situa inter Barajas kaj Vellisca.
La preĝejo de Nia Senjorino de la Asunción ekkonstruiĝis fine de la 14a jarcento, kio povis koincidi kun la nasko de la setlejo, kvankam tiu ne estis finigita ĝis komenco de la 20a jarcento.
Dekomence Vellisca estis domaro de Huete, ĝis 1558 kiam ĝi iĝis "villa" en tempo de la reĝo Filipo la 2-a.
En 1640 la reĝo Filipo la 4-a vendis ĝin al Ramírez de Vargas, kies ties senjoro. En 1646 la sama reĝo kreis la nobelan titoton "Marqués de Vellisca", por Francisco Melo de Portugal y Castro, Guberniestro de Flandrio kaj Milano.
En 1885 oni inaŭguris oficiale ties fervoja stacidomo.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Vellisca kun pli ol 900 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Vellisca kie oni alvenis al la nunaj 108.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Trojko
Trojko (тройка, "triopo") estas tradicia rusa ĉevalkonduka kombinaĵo, konsistanta el tri ĉevaloj flank-al-flanke, kutime tirantaj sledon. Ĝi malsamas de la plimulto de aliaj tri-ĉevalaj kombinaĵoj en tio ke la ĉevaloj estas jungitaj flank-al-flanke. La meza ĉevalo estas kutime jungita per ĉevalkolumo kaj arko; flankaj ĉevalo estas kutime jungitaj per brusta kolumo. La trojko estas tradicie kondukata tiel ke la meza ĉevalo trotas kaj la flankaj ĉevaloj galopas; la dekstra ĉevalo ekiras de la dekstra kruro kaj la maldekstra ĉevalo ekiras de la maldekstra kruro. Oni ofte asertas ke la trojko estas la sola irmaniero de ĉevaloj kun malsamaj jungilaroj en la mondo.
La termino "trojko" estas foje uzata por rilati al iu ajn tri-ĉevala aro jungita flank-al-flanke, sendepende de jungilara stilo aŭ de kiu ĉevaltira veturilo estas uzata.
Je plena rapideco trojko povas atingi 45-50 kilometrojn hore, kio estis tre alta rapido surtere por veturiloj en la 17-a/19-a jarcentoj, asociante trojkon al tre rapida rajdo.
La trojko estis disvolvita en Rusio en la 17-a jarcento, unue uzata por rapida livero de poŝto kaj poste fariĝinta komuna en la malfrua 18-a jarcento. Ĝi estis uzata por veturi laŭ etapoj kie aroj de lacaj ĉevaloj povus esti interŝanĝitaj kontraŭ freŝaj bestoj por transporto de ŝarĝoj je longaj distancoj. Antaŭ tiu tempo, nur grupoj de tri aŭ pli da homoj povis uzi tri ĉevalojn, kaj unu persono aŭ du homoj havis la rajton veturi nur per unusola ĉevalo aŭ paro.
Dum la Rusa Imperio, la superaj klasoj uzis trojkon kondukitan de postiliono vestita en livreo. Ornamitaj trojkoj estis popularaj en gravaj religiaj festoj kaj geedziĝoj.
Ŝafidaĵo
Ŝafidaĵo estas viando de juna ŝafido. En la kuirarto ĝi estas multe uzata kun iuj saŭcoj. En la pasinteco, la judoj ofte uzis ŝafidon por oferi al Dio, sed kutime la homoj manĝis la viandon post la ofero.
Trojko
La trojko estas parto de ambaŭ urba kaj kampara kulturo. La ĉevaloj kutime kondukataj en trojko estis ĝenerale ordinaraj kaj iom malgrandaj; ekzemple la ĉevalo "Vjatska" ne estis pli granda ol. Tamen, la riĉuloj preferis uzi la elegantan ĉevalon "Orlov".
La unuaj konkursoj de trojkoj okazis en la hipodromo de Moskvo en 1840. La trojko ankaŭ estis ekspoziciita en la Festivalo de Imperio en Londono en 1911.
Kultura ikono
Trojko fariĝis kultura ikono de Rusio, speciale post kiam ĝi estis prezentita en sceno de la romano Malvivaj animoj de Nikolaj Gogol, kie "trojko-birdo" rajdas en la senlimaj vastejoj de Rusio (Ho trojko, flugilhava trojko, diru al mi, kiu inventis vin?). "Trojko-birdo" de Gogol fariĝis literatura simbolo de Rusio, malgraŭ la fakto, ke Ĉiĉikov, la persono transportita de la trojko kaj la ĉefrolulo de la romano, estis fakte fraŭdanto kiu aĉetis "malvivajn animojn", nome la dokumentojn pri la proprieto de la mortintaj servutuloj kies morto ankoraŭ ne estis registrita de la popolnombrado, por sia propra persona profito. La ironio de la "trojko-birdo" de Rusio transportanta la fraŭdanton Ĉiĉikov estis diskutita en la novelo de Vasilij Ŝukŝin Li ekjoris ("Забуксовал").
Eta Hajdú
Eta Hajdú, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajdú Eta estis hungara aktoro, produktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Hromadnik Etelka, ŝia familia nomvarianto estis Hajdu. Ŝia edzo estis József Daróczy.
Drama teatro Bochum
La Drama teatro de Bochum (Schauspielhaus Bochum) estas unu el la plej renomaj teatroj en Germanio.
Eta Hajdú
Eta Hajdú naskiĝis la  en Budapeŝto. Pri la morto plene mankas informoj.
Drama teatro Bochum
Intendantoj
1. Saladin Schmitt (1919–1949) 2. Hans Schalla (1949–1972) 3. Peter Zadek (1972–1979) 4. Claus Peymann (1979–1986) 5. Frank-Patrick Steckel (1986–1995) 6. Leander Haußmann (1995–2000) 7. Matthias Hartmann (2000–2005) 8. Elmar Goerden (ekde la sezono 2005/2006)
Tošovice
Tošovice (Taschendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Odry en distrikto Nový Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 4 km norde de Odry. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 66 adresoj.
Eta Hajdú
Biografio
Eta Hajdú lernis aktoradon en aktorstudio de Gaja Teatro. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Pozsony kaj Kassa en 1918. Ŝi revenis al trupo de la Gaja Teatro en 1921. Baldaŭ ŝi apartenis al Teatro Városi, sed ŝi havis rolojn en Metropol Theater en Berlino. Ŝi edziniĝis en 1938, pro la geedziĝo ŝi iĝis filma produktoro.
Drama teatro Bochum
Ensemblo
Ĉe la drama teatro sinprezentas resp sinprezentis jenaj ensemblaj aŭ gastaj aktoroj:
Tošovice
Tošovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,65 km².
Bouda (Orlica montaro)
Bouda (germane: Baudenkoppe) estas monto en Ĉeĥio situanta en montaro Orlica montaro.
Anzola dell'Emilia
Anzola dell'Emilia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 10366 loĝantojn.
Bill Joy
William JOY [ĝoj] (naskiĝis la 8-an de novembro 1954 en Detroit, Miŝigano) estas usona komputilisto, unuafoje de Berkeley kaj poste de Sun Microsystems (1982-2003).