cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludwik Mierosławski
Vivo
Mierosławski, en la rango de leŭtenanto partoprenis novembran ribelon batalante en korpuso de generalo Samuel Różycki, kun kiu trairis batale al Galicio. Post fiasko de la ribelo de 1833 restis inter elmigrantaro en Francio, kie famiĝis kiel eminenta teoriulo de militistiko. En la jaroj 1839 - 1840 lekciis pri historio de slavaj popoloj en Franca Historia Instituto en Parizo.
Norbert Sztelek
Biografio
Oni scias tre malmulte pri lia vivo. Li lernis en Budapeŝto kaj Gödöllő. Oni ne scias, kiam li venis al Artistkolonio de Baia Mare.
Ludwik Mierosławski
Vivo
Mierosławski estis planita komandi ribelon en 1846, sed tuj post alveno oni denuncis lin sekve de kio estis kaptita de prusa polico en Świniary apud Poznań. Mortkondamnita en berlina proceso evitis la mortpunon danke al ekslodo de berlina revolucio. Post liberiĝo kune kun Karol Libelt marte 1848 de la berlina malliberejo Moabit denove alvenis al Pollando kaj iĝis ĉefkomandanto de pola armeo en la prusa aneksaĵo. Li i.a. gvidis venkajn batalojn de Miłosław kaj Sokołów (apud Września), kaj la malvenkan apud Września. Post kapitulaco de Grandpoluja ribelo denove iris al prusa malliberejo, de kie liberiĝis danke al streboj de sia bofrato.
Decembre 1848 alvenis al Palermo, kie iĝis ĉefo de la armea stabo de revolucia sicilia registaro. Post fiasko de la ribelo aprile 1849 revenis al Parizo, sed jam junie ektroviĝis en Karlsruhe, kie registaro de Badeno kaj Palatinato nomumis lin ĉefkomandanto de revolucia armeo. Post malvenko en batalo kun Prusio Mierosławski demisiiĝis kaj revenis Parizon.
Decembre 1860 Giuseppe Garibaldi nomumis lin komandanto de Internacia Legio en Napolo, sed finfine oni ĝin ne kreis. En 1861 iĝis direktoro de Pola Militista Lernejo en Ĝenevo. Li daŭre laboris pri novaj militistaj inventaĵoj kaj taktikaj solvoj, aparte pri tiuj, kiuj donus efikojn en popola milito por liberigo de Pollando.
Februare 1863 Mierosławski alvenis Pollandon por iĝis diktatoro de la Januara Ribelo. Post du malvenkaj bataloj apud Krzywosądz (apud Radziejów) kaj Nowa Wieś (Distrikto Radziejowski) kaj konflikto kun generalo Marian Langiewicz decidis rezigni pri diktatoreco kaj revenis Parizon, kie informis pri malbona preparo de la ribelo en Pollando. Post Francia-Prusia Milito retiriĝis de politiko.
Li estis poeto kaj verkisto. En 1841 sub fraŭlina nomo de la patrino eldonis en Parizo sian aŭtobiografion. Plej konata lia verko estas tamen laboraĵo pri teorio de militistiko - Rozbiór krytyczny kampanii 1831 roku (Kritika analizo de kampanjo 1878).
Mortis en Parizo kaj estis entombigita en Tombejo de Montparnasse. Aŭtoro de la tomba monumento estis pola skulptisto - Cyprian Godebski.
Meunet-Planches
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Julian Budden
Julian Medforth Budden, BA, BMus (9a de aprilo 1924, Hoylake, Anglio – 28a de februaro 2007, Florenco, Italio) estis brita operfakulo, radioproduktoro kaj elsendisto. Li estis partikulare konata pro sia trivolumena verko pri la operoj de Giuseppe Verdi (publikigita respektive en 1973, 1978, & 1981), unuvoluma biografio en 1982 kaj unuvoluma verko pri Giacomo Puccini kaj liaj operoj en 2002. Li estis ankaŭ aŭtoro de nombraj kontribuoj en la Grove Dictionary of Music and Musicians.
Referencoj
Notoj
150 Nuwa
150 Nuwa estas granda sed malhela asteroido de la asteroida zono. Ĝia surfaco estas tre nigra. Ĝi estas malkovrita, la, de la usona astronomo James Craig Watson de la observatorio de Ann Arbor (Miĉigano, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina diino Nǚwā.
Plozévet
(jen france, bretone Plozeved) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Nikolao la 2-a (papo)
Papo Nikolao la 2-a, naskiĝinta Burgando de Burgonjo, estis la 155-a papo de la Katolika Eklezio ekde la 24-a de majo 1059 ĝis lia morto. Liaj antaŭulo estis Stefano la 9-a kaj posteulo Aleksandro la 2-a.
Eklezia kariero
Oni opinias ke li devenis el la Burgonjo (aŭ sendita en tiu regiono de la imperiestro Henriko la 3-a).
En januaro 1045 li estas atestita kiel episkopo de Florenco: datiĝas, fakte, je tiu dato la unua ago de lia episkopeco, dato eble proksima al lia elekto al la episkopa elektiĝo. Li partoprenis en la koncilio de Florenco de 1055 en kiu ĉeestis ankaŭ la estonta papo Viktoro la 3-a.
Elektiĝo al la katedro de Petro
Unua konklavo: La kvaran de aprilo 1058 Johano de la Grafoj de Tuskolo estis elektita posteulo de papo Stefano la 9-a kiu sin nomigis Benedikto la 10-a. Sed tiu elekto estis kontestita de la reformemaj kardinaloj kiu jam estis ĵurintaj al Stefano la 9-a ke mem neniam elektos ĝis la reveno al la Urbo de Ildebrando de Soano tiam en Toskanio. Tiuj plejnombraj kardinaloj kunvenis en Toskanio kaj elektis, kun la apogo de Gofredo la Barbuto, markizo de Toskanio kaj frato de la forpasinta papo Stefano, unuanime Gerardon de Burgonjo, sed la regula elekto okazis ses monatojn plimalfrue, la sesan de decembro, ĉar oni devis atendi kaj la konsenton de la elektito kaj la konfirmon de la reganta imperiestrino Agneta de Poitou, edzino de imperiestro Henriko la 3-a, granda elektanto de la tri antaŭaj papoj, dum la hereda lia filo aĝis nur okjare.
Regado de Nikolao la 2-a
La papeco de tiu papo estis karakterizita de la tensio al la eklezia reformo kiu asociiĝis al la agado de famaj kaj sankta reformistoj kaj al la nomo de Ildebrando de Soano, estonta Gregorio la 7-a.
Tiuepoke, Petro Damiano, estonta sanktulo, kaj Anselmo episkopo de Luko (estonta Aleksandro la 2-a) estis senditaj al Milano por provi pacigi gravan kontraston kreiĝintan ene de la milana eklezio. La patarinoj (religia movado ene de la milana Eklezio) subtenis ke iuj sacerdotoj estis koruptitaj kaj akuzis la ĉefepiskopon ke li ne intervenis per sia aŭtoritato por sentoksigi la diocezan klerikaron. La papaj delegitoj sukcesis altrudi siajn kondiĉojn al la loka klerikaro: ili preskribis ke la milana episkopo estis devigita submetiĝi al la direktivoj de la delegitaro kiuj antaŭvidis la principon de la subordiĝo de Milano al Romo; iliaj dekretoj estis publikigitaj dum koncilio celebrita en la Palaco de Laterano en la aprilo de 1059 en ĉeesto de la milana episkopo. Kaj estis nova sukceso por la papo sur la lokaj episkopoj. Tiu koncilio ne nur daŭrigis la reformojn inspiritajn de Ildebrando, sed kreis novan disciplinon por la estonta elektado al la posteulo de Petro per dekreto (Decretum in electione papae) promulgita la 12-an de aprilo 1059, kiu fakte atribuis la rajton elekti la papon nur al la kardinaloj-episkopoj, konsentante, tamen, ke, kaze de neebleco celebri la konklavon en Romo, tiun oni povu celebri aliloke.
Rilatoj kun la kristanaj regnoj
Por plifortigi sian pozicion, Nikolao la 2-a alianciĝis kun la gentoj de la Normandoj, jam stabile establiĝintaj en la Subitalio. La nova alianco estis formale sankciita en la aŭgusto de 1059 dum la Unua koncilio de Melfi, kie papo Nikolao la 2-a estis akompanata de Ildebrando de Soano, de la kardinalo Umberto de Silvacandida kaj de la abato Dezidero de Monto Kasino, estonta papo Viktoro la 3-a.
Post tiu traktato de Melfi, en junio 1059, en la sinsekva konkordato de Melfi la papo solene investis Roberton la Guiskardon per la titolo de duko de la Apulio, Kalabrio kaj Sicilio, kaj Rikardo de Aversa per la titolo de Princo de Capua, kompense pro la ĵuro de fideleco kaj pro la promeso de asistado en la gardado de la rajtoj de la Eklezio.
La unuaj fruktoj de tiu akordo estis, en aŭtuno, la kapto (kun la normanda helpo) de la kampara vilaĝo en Antikva Galeria, kie la kontraŭpapo Benedikto estis trovinta rifuĝon, kaj kie finiĝis la malobeo de la roma nobelaro.
Nikolao mortis en Florenco, urbo al kiu restis ligita kaj kiun li estis elektinta kiel duan patrujon, la 27-an de julio 1061, aĝante en la 81-a jaro, kaj estis entombigita en tiu urbo.
Oni diris pri li
Tiel pri li Petro Damiano: «...mi lin juĝas viro de multa literaturo kaj vigla talento, supera al ĉiu suspekto, ĉasta, malavara kaj kompatema al la malriĉuloj». Li verkis ankaŭ liahonore versojn
NGC 5000
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Koro de Jesuo (Székesfehérvár)
La Preĝejo Koro de Jesuo estas signifa eksterordinara romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Székesfehérvár. Ĝi estas la unua ferbetona preĝejo en Hungario.
Historio
En tiu loko kapelo funkciis por la apuda orfejo kaj infanĝardeno en la 19-a jarcento. En 1900 ĝi jam estis en kaduka stato. Oni kolektis monon kaj Gáspár Fábián kun Jenő Bory kreis la imponan kirkon en 1910 kaj en la sekva jaro. La freskoj estis pentritaj en 1926 fare de Antal Megyer-Meyer. La preĝejo ricevis paroĥan statuson en 1928. En fino de la 2-a mondmilito multe da pafoj trafis ĉefe la kupolon, en fino de 1945 la preĝejo denove estis uzebla, sed la plena renoviĝo finiĝis en 1961. La lasta renoviĝo okazis en 2010.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed la ĉefenirejo estas rekte atingebla laŭ la trotuaro. La fasado estas simetria, meze funkcias la ĉefenirejo, flanke po unu malaltaj turoj altiĝas. Super la enirejo mozaiko pri Kristo estas videbla. Malantaŭ la fasado granda oklatera kupolo etendiĝas, pli alta, ol la menciitaj turoj. Plej supre estas lanterno (arkitekturo). Interne estas videbla skulptaĵo pri Madono fare de Jenő Bory.
Kermeso okazas je festo de Sankta Koro.
Bremgarten AG
Bremgarten estas historia urbo komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 6247 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La urbeto Bremgarten estas ĉirkaŭita de la meandroj de la rivero Reuss, kiu karakterizas la urbobildon. La areo de la komunumo mezuras 8,02 km², de kiuj 4,49 km² estas kovritaj de arbaro, kaj 2,05 km² servas al setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bremgarten limas en nordokcidento al Fischbach-Göslikon, en nordo al Eggenwil, en nordoriento al Widen, en oriento al Zufikon, en sudo al Hermetschwil-Staffeln, en sudokcidento al Waltenschwil, kaj en okcidento al Wohlen.
Trafiko
La urbeto Bremgarten troviĝas ĉe la etspura fervojlinio de Dietikon al Wohlen, kiu kiel tramo trapasas la urbon, en kiu ĝi diponas pri 5 haltejoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bremgarten datiĝas el la tempo inter 1135 kaj 1140, kiam grafo Albrecht la 2-a donacis la preĝejon konstruitan en la 11-a jarcento kaj sian posedaĵon al la Monaĥejo Muri. Inter 1238 kaj 1240 Bremgarten ricevis de Grafo Rudolfo la 1-a, la posta imperiestro de la Sankta Romia Imperio la urborajton. La 24-an de aprilo 1415 la urbeto estis konkerita far la Svisa Ĵurkomunumo, post kiam ĝi luktis flanke de la urbo Zuriko en la Malnova Zurika Milito. Post la sukceso de la reformacio 1519 en Zuriko, la movado etendiĝis al Bremgarten, kie la pastro Heinrich Bulliger la maljuna, dekano de la paroĥo Bremgarten kaj patro de la posta posteulo de Zvinglo aliĝis al la reformacio. Li unue estis eksoficigita de la konsilio, sed tri monatojn poste la reformita flanko venkis, kaj la urbo fariĝis reformita. Post la paco de la Unua Milito de Kappel la du religioj fariĝis samrajtaj en Bremgarten, sed post la malvenko de la reformitaj lokoj en la Dua Milito de Kappel, la urbo estis rekatolikigita. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Bremgarten fariĝis la ĉefurbo de la distrikto Bremgarten en Kantono Baden, kiun funkcion ĝi konservis, kiam ĝi en la jaro 1803 estis integrita al la nove fondita Kantono Argovio.
Himno de Bavario
Himno de Bavario (Bayernhymne) estas la oficiala himno de la federacia lando Bavario.
La melodio de la kanto estis skribita fare de Max Kunz en 1835. La teksto por la originaj unuaj tri strofoj estis skribita fare de Michael Öchsner. Ambaŭ viroj estis membroj de la Bürger-Sänger-Zunft München (Civitangildo de la kanstistoj de Munkeno), kiu unue prezentis la kanton la 15-an de decembro 1860. En 1946, la poeto Joseph Maria Lutz verkis novan trian strofon kiel anstataŭaĵo por la Königsstrophe (la strofo de la reĝo), post la abdiko de Ludoviko la 3-a en 1918, Bavario estis sen reĝo. Li ankaŭ anstataŭigis la Deutsche Erde (germana grundo) en la unua strofo kun Heimaterde (hejmloko). En 1946, ĝi ankaŭ estis oficiale rekonita kiel la nacia himno de Bavario, kaj la 29-an de julio 1966, la tiama ĉefministro de Bavario, Alfons Goppel, elektis la version skribitan fare de Joseph Maria Lutz esti la oficiala versio. En 1980, la bavara ministro-prezidanto Franz Josef Strauß ŝanĝis la oficialan version por enhavi ĵus la unuajn du strofojn kaj interŝanĝis Heimaterde al Deutsche Erde, kvankam la Heimaterde-versio daŭre estas vaste utiligita (ekzemple, ĝi estis kantita dum la vizito de Benedikto la 16-a al lia indiĝena Bavario en 2006, kiu ankaŭ interligis en kantado de tiu versio ).
La kanto, kiel la plej multaj naciaj himnoj, enhavas multajn simbolajn reprezentantarojn, inkluzive de ripetaj aludoj al la blanka kaj blua koloroj, la naciaj koloroj de Bavario, aparte priskribante Himmel de Bavario, kiu povas rilati al kaj ĉielo en fizika kaj religioza kunteksto. La marŝo Bayerischer Defiliermarsch ofte estas akceptita kiel la himno.
La poemo de Michael Öchsner
(de 1860)
Glen Tetley
Glenford Andrew Tetley Jr. (Klevlando, Ohio; 3a de februaro 1926 - Florido, 26a de januaro 2007) estis usona dancisto kaj koregrafo.
Kariero
Li studis kun Hanya Holm, kaj ekkarieris kiel dancisto en la kompanioj de Martha Graham, Antony Tudor kaj Jerome Robbins, same kiel en la American Ballet Theatre. Lia unua koreografio estis Pierrot Lunaire (1962), kun muziko de Arnold Schönberg, kiu estis ege sukcesa. Poste li laboris en Eŭropo, kie en 1973 li verkis Voluntaries, kun muziko de Francis Poulenc, omaĝe al John Cranko. En 1969 li estis nomumita arta direktoro de la Netherlands Dance Theatre, kaj inter 1974 kaj 1976 li laboris en la Baleto de Stuttgart. Reveninte al Nordameriko, li estis direktoro de la Nacia Baleto de Kanado.
La stilo de Tetley okazigis, ke lia verko estis enmetita ene de la nomita "postmoderna danco", kiu enkondukis la ĉiutagecon, la ordinarajn korpojn kontraŭ la stiligitaj korpoj de los klasikaj dancistoj, kun kombino de diversaj stiloj kaj influoj, el orientaj al folkloraj. En lia verkaro elstaras la adapto de la klasika repertorio al la nuntempa tekniko, baze sur la kuntiriĝoj kaj la uzado de la gravito.
20566 Laurielee
20566 Laurielee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Laurie Lee, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Ŝi estis instruistino ĉe la Imlay City Middle School de Imlay City (Miĉigano, Usono).
Kampanjo de la greno
La Kampanjo de la greno estas la nomo de epizodo en la historio de Portugalujo kaj de Hispanujo. Tiu epizodo okazis inter 1929 kaj  1938 sub la reĝimo de  Salazar koncerne Portugalujon. Sub tiu nomo la historiistoj signas volontulan politikon de senarbarigo por la produktado de greno. Tiu kaŭzis neniigon de parto de la iberaj sklerofilaj kaj kvazaŭdeciduaj arbaroj.
Rezulte de la kampanjo ekzemple la linko preskaŭ ekstermiĝis en Portugalujo.
En la lingvoj hispana kaj portugala la kampanjo nomiĝis respektive Campaña del Trigo kaj Campanha do Trigo. Ĝi estis inspirita de simila aktivado en Italujo (bonifica integrale, leĝo 3134 de la 24-a de decembro 1928).
2850 Mozhaiskij
2850 Mozhaiskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kontradmiralon Aleksandr Fjodoroviĉ Moĵajskij (cirile Александр Фёдорович Можайский, 1825–1890), inventisto de unu el la praaj aviadiloj.
Kvartalo Aoba (Jokohamo)
Kvartalo Aoba aŭ Aoba-ku (青葉区 [aoba-ku]) estas kvartalo en Jokohamo (Japanio).
Narvo
Geografio
Narvo estas la plej orienta urbo de Estonio, rekte ĉe la limo al Rusio ĉe la samnoma rivero Narvo. La rivero, kiu ĉi-tie konsistigas la ŝtatan limon, proksime de la urbo enfluas la Baltan Maron. Najbara urbo de Narvo aliflanke de la rivero estas Ivangorod.
Historio
Dum la Granda Nordia Milito la 20-an de novembro 1700 proksime de la urbo okazis grava batalo, en kiu la rusia armeo sub caro Petro la Granda katastrofe malvenkis. Post la reorganizo de sia armeo la caro tamen kvar jarojn pli poste, dum 1704 konkeris la urbon kaj grandajn partojn de Estonio kaj Latvio, kiujn li anekse integrigis en la Rusian Imperion.
Dum la Dua Mondmilito la urbo preskaŭ komplete detruiĝis, kaj la antaŭe multnombraj historiaj konstruaĵoj poste plejparte ne rekonstruiĝis. La urbon nuntempe karakterizas pluretaĝaj loĝdomoj kun simplaj brikaj fasadoj el la sovetunia epoko. Dum tiu tempo multaj industriaj laboristoj el Rusio kaj aliaj partoj de Sovetunio estis loĝigitaj en la urbo, dum la forloĝigitaj originaj estonaj enloĝantoj dum longa tempo ne rajtis reveni. Tiu deviga rusigo kaŭzis la nuntempe altan procentaĵon de ruslingvanoj en la urbo.
Post la fondo de la rusa urbo Ivangorod aliflanke de la rivero dum la jaro 1492 tra multaj jardekoj ekestis forta interrilato inter la du urboj. Dum la tempo de la unua sendependeco de Estonio dum la 20-a jarcento, inter la jaroj 1918 kaj 1940, ankaŭ Ivangorod estis parto de Estonio, kaj la limo al la tiama Sovetunio situis pli oriente. Nur post la armea okupo de Estonio dum junio 1940 kaj la sekva ordona starigo de Estona Soveta Socialista Respubliko la rivero Narvo deklariĝis la orienta limo de Estonio. Kiam Estonio duafoje dum la 20-a jarcento sukcesis sendependiĝi dum la jaro 1991, la rivero reiĝis gardita ŝtata limo, kiu ekde la akcepto de Estonio en la Eŭropan Union la 1-an de majo 2004 estas parto de la orienta ekstera limo de la Eŭropa Unio.
El Madroño
El Madroño estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas kie loĝas 353 geloĝantoj, do loĝdenso estas  loĝ./km². El Madroño situas je 77 km de la provinca ĉefurbo Sevilla. Tiu municipo fondiĝis en 1921, ĝis kiam tiu vilaĝo estis parto de la municipo El Castillo de las Guardas.
Narvo
Transporto
Distanco inter Narvo kaj grandaj urboj en Estonio per vojo:
El Madroño
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 353 geloĝantoj de la municipo El Madroño estas 170 inoj kaj 183 viroj. En la 102-kvadratkilometra teritorio estas 5 setlejoj, kie loĝas 333 geloĝantoj, kaj aliaj 20 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 0, 0 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 4, 2 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis -4 (-1.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 133 homoj (37.7%).
Brad Mehldau
Brad Mehldau (* 23-an de aŭgusto 1970 en Jacksonville, Florido) estas usona ĵazpianisto.
Vivo
Jam en la aĝo de ses jaroj li sekvis lecionojn pri pianludo. Li studis pianludon kaj kompozicion ĉe Konservatorio Berklee kaj ĉe la New School for Jazz & Contemporary Music. Inter liaj instruistoj estis Kenny Werner, Junior Mance kaj Fred Hersch, kiuj verŝajne havis la plej grandan influon sur Brad Mehldau.
En 1994 Brad Mehldau estis membro en la ensemblo de la koncertvojaĝo tra Eŭropo de la Joshua Redman Quartet: Mehldau, Joshua Redman, Christian McBride kaj Brian Blade. Ĉar tiu ĉi vojaĝo lin unuafoje prezentis al internacia publiko, oni rajtas nepre diri, ke lia kariero komencis per tiu. En la sekva jaro 1995 li fondis la Triopon Brad Mehldau kune kun Larry Grenadier (b) kaj Jorge Rossy (dr), kies unua albumon "Introducing Brad Mehldau" jam samjare rikoltis multan laŭdon.
La ĉefaj influoj en la muziko de Mehldau venas de Franz Schubert same kiel de Oscar Peterson kaj Keith Jarrett – sed ankaŭ de Miles Davis kaj John Coltrane. Lia maniero de pianludon oni ofte komparas kun tiu de Bill Evans, eĉ se estas – ankaŭ laŭ propraj eldiroj de Mehldau; komparu la akompantekston pri "The Art of the Trio IV" - esencaj diferencoj en la muzika konceptado. Mehldau enigas en sian repertuaron krom propraj komponaĵoj kaj ĵazajn normkantojn ankaŭ unuavide muzikon for de ĵazo, ekz. tiun de la alternativa bando Radiohead aŭ de popolkantisto Nick Drake same kiel de la Beatles.
Kolektivigo en Sovetunio
Kolektivigo en Sovetunio estis perforte realigite fine de la 1920-aj jaroj, kiel kolekto de la individuaj bienoj kaj kamparanoj en komunaj organizaĵoj, nomitaj kolektivaj bienoj (ruse: колхоз, kolĥozo) kaj ŝtataj bienoj (sovĥozoj) kun la celo, kreskigi la agrikulturan produkton, meti ĝin sub kontrolon de la ŝtato. Oni rigardis tion tre grava politika paŝo al la komunismo: senbienigo, senproprigo de kulakoj kaj anigo de ili en la koperativoj (vidu Senkulakigo).
Tradiciaj bienoj
En Imperia Rusio, la Stolipina reformo celis la evoluigon de la kapitalismo en la agrikulturo pere iniciato por krei grandajn bienojn (li celis disigi la agrokomunumojn). La unua mondmilito kaj la posta rusa revolucio haltigis tiun proceson en Rusio. Dum la revolucio, la grandaj bienoj estis dispartigitaj al la kamparanoj en la nomo de slogano "Agro — al la kamparanoj". La agroj de la bieneguloj kaj kulakoj produktis ĉ. 70% de la greno, kiu akiris la merkaton kaj uzeblis por eksporto. Antaŭ la revolucio, la kamparanoj kontrolis nur 210 milionojn da hektaroj en 16 milionoj da bienoj; poste 314 milionoj da hektaroj en 25 milionoj da bienoj. Antaŭ la revolucio, la kamparanoj produktis 50% de la nutraĵo kaj konsumis 60% de la nutraĵo produktata en Rusio. Poste ili produktis 85% sed konsumis 80%. Tio signifis, ke apenaŭ restis greno por eksporto kaj la urboj.
Tiam la pli riĉaj kamparanoj havis 2-3 ĉevalojn, 4 aŭ pli bovinojn kaj prilaboris 30 aŭ 40 akreojn (120,000 aŭ 160,000 m²) per helpo de sezonaj laboristoj.
La urboj bezonas nutraĵon
La unua mondmilito, Oktobra revolucio kaj la sekvoj de Rusa Enlanda Milito disrompis la bienan mastrumadon kaj nutraĵan priservon de Rusio. Pro la kolapso de la industria produktado kaj la mona financa sistemo la kamparanoj retenis siajn produktojn. Tio kaŭzis la aperon de milita komunismo kaj la rekvizicion en la agrikulturo. La ŝtato postulis difinitan kvoton de la produktoj. (продразверстка). La Nova Ekonomia Politiko (NEP) restarigis la perimpostan rekviradon (продналог); sed tio kaŭzis la nedeziritan fortiĝon (el politika vidpunkto) de la kulakoj.
La krizo de 1928
En 1927 estis malbona rikolto de greno, tio kaŭzis krizon ĉe la grena distribuo komence de 1928. Stalin kulpigis la kulakojn je sabotaĵo de grena produktado, kolektivigo. Sed fakte la mankantaj 2 milionoj da tunoj estis produktitaj, sed la kamparanoj deponis ĝin kaj ne volis vendi ĝin kontraŭ la ŝtata malalta prezo. La politburo decidis anstataŭ altigi la prezon, rekvizicii la necesan kvanton de greno. Oni forprenis 2,5 milionojn da tunoj.
La forpreno de greno malkuraĝigis la kamparanojn kaj oni produktis malpli da greno en 1928 kaj en 1929. La rezisto iĝis granda en 1929, la agrikultura sektoro kolapsis. Tial la Centra Komitato decidis en novembro de 1929 pri la kolektivigo. La kolektivigo estis kuraĝigita jam ekde la revolucio, sed nur 2% de la bienoj formis kolektivan mastrumadon ĝis 1928.
Stalin eldiris: "Nia lando devas iĝi - ene de tri jaroj - unu el la plej riĉaj grenoproduktaj landoj, eĉ se ne la plej riĉa." Postaj observantoj vidis la krizon evitebla per pli altaj aĉetaj prezoj.
Celoj de kolektivigo
Aliaj celoj estis la politika, ekonomia kontrolo super la kooperativoj, tiel helpante la eksporton (oni bezonegis devizon por la modernaj teknologioj), la rapidan kreskon de urboj (malpeza indutrio). Plia celo estis la elformo de nova socialista homo, kiu laboras por la komuna bono, intereso de la komunumo, ŝtato.
Efektivigo
Grandaj ŝanĝoj okazis en Ukrainio (kie pli frue ekzistis la tn. obŝĉinoj), Centra Azio, Trans-Volga steparo.
Oni kreis malpli radikalajn kunlaborajn agroasociojn kiel "Asocio por komuna agroprilaboro" (Товарищество по совместной обработке земли, ТОЗ).
En novembro de 1929, la Centra Komitato decidis por perforta kolektivigo. Tiu signifis finon de la Nova Ekonomia Politiko (NEP), kiu ebligis al la kamparanoj forvendi siajn produktojn sur la merkato. La rekvizicio de grenoj fortiĝis kaj oni perforte kolektivigis agrojn, bienojn, agrajn ilojn al kolektivaj farmoj, forprenante la bienojn de la kamparanoj. Kelkaj kamparanoj prenis pro tio armilon kaj ekrezistis. Estis formo de protesto, kiam la kamparanoj formanĝis bestojn anstataŭ transdoni ilin al iu kolektiva asocio. Tio rezultis la malkreskon de la brutaro. La kamparanoj ofte lasis la grenon sur la kampoj, antataŭ pene rikolti ilin por nenio.
Por helpi la kolektivigon, la Partio decidis sendi 25,000 "sociale konsciajn" industriajn laboristojn al la provinco. Tiuj laboristoj (1929–1933) ricevis la nomon de dudek-kvin-miluloj ("dvadcatjpjatjsjaĉniki"). Tiuj laboristij perforte konvinkis la kamparanojn pri avantaĝoj de la kolektivaj bienoj. La kontraŭstarantajn oni nomis kulako aŭ helpanto de kulako.
La prezo de la kolektivigo estas tro alta, ke aperis en la numero de Pravda 2-a de marto, 1930, artikolo de Stalin Kapturna sukceso, en kiu li malkuraĝigis fervorulojn:
La membroj de la kooperativoj malpliiĝis je 50% en 1930 (Martin Kitchen), sed la kolektivigo baldaŭ denove intensiĝis kaj en 1936 ĉ. 90% de la soveta agrikulturo estis kolektivita. Sed la kamparanoj malpli laboris en la koperativoj kaj la produktado malpliiĝis.
Spite al la komencaj celoj, la kolektivigo ne realigis – akomponante per malbona rikolto de 1932–1933 – la esperojn. Oni akuzis la kulakojn, precipe en Ukrainio kaj tiel la plej granda premo realiĝis en Ukrainio, la plej granda agrikultura regiono de Sovetunio. Tiuj sabotaĵoj, malbona rikolto, rekvizio kaŭzis malsatmortojn en Ukrainio, kion oni nomas Holodomor.
Multaj rezistantaj, sabotantaj kulakoj (bonhavaj kamparanoj) aŭ sen kialo iu ajn estis mortpafita aŭ sendita al gulago.
La 7-an de aŭgusto, 1932, la ordono pri la Protekto de Socialista Posedaĵo proklamis la punon je 10- ĝis morto pro "iu ajn sabotaĵo (вредительство) aŭ ŝtelo de la komuna posedaĵo". Oni nomis tion ankaŭ Leĝo de spiketo ("Закон о колосках"): kamparanoj (kaj infanoj) kiuj mane kolektas grenojn sur la kolektivaj agroj post la rikolto, estis arestitaj pro damaĝo de la ŝtata grena produkto. Martin Amis skribas en la libro Koba the Dread, ke la nombro de juĝoj je tiu leĝo estis 125.000 en la malbona rikolta periodo de aŭgusto 1932 ĝis decembro 1933.
Ukrainio
Plimulto de historistoj samopinias, ke la misturboj de la kolektivigo, la rezisto de la kamparanoj malbonigis la situacion ĉefe en Ukrainio dum la malbona rikoltaj jaroj de 1932-1933. La planitaj rikoltaj kvotoj por Ukrainio estis ĉiujare altigitaj. Kvankam la kvoto por la tuŝitaj jaroj estis malpli alta (de ĉ. 6,8 milionoj da tunoj al 4,6), tiu estis nerealigebla. La disvastiĝanta tifo, la kamparana rezisto, sekego, forpreno de greno, nutraĵoj komune kaŭzis amasan malsatmorton en 1932-1933 en Ukrainio ('Holodomor).
La malsato tuŝis ĉ. 40 milionojn da homoj, eĉ proksime de Moskvo. La centro de la malbona rikolto estis en Ukrainio, sed ankaŭ aperis ĉe Don, Kuban, Norda Kaŭkazio kaj Kazaĥstano.
Kelkaj ukrainiaj historistoj karakterizas la malbonan rikolton kiel "genocidon de la ukraina homo", ĉar oni vidis tion kiel intencan paŝon de la rusigo, forigo de la ukraina intelektularo.
Tiutempe oni apenaŭ povis akiri verajn informojn pri la internaj aferoj de Sovetunio, tial la ĵurnalistoj ofte bazis siajn artikolojn je soveta propagando. La leviĝo de la nazioj ne helpis la kalran analizon de la Ukrainiaj eventoj.
Oni asertas, ke mortis pro malsatego de Ukrainio de 2 ĝis 6 milionoj da homoj. La vera nombro ne estas kalkulebla, sed oni kalkulas laŭ politika konscio.
Eksteraj ligiloj
Ukrainia malsatego
1932-34 Granda malsatego
Cavignac (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Listo de gravaj personoj de Reghin
Listo de gravaj personoj de Reghin
Kristiano
Kristiano estas vira persona nomo, interalie de pluraj reĝoj. La origina latina nomo signifis: kristano.
Disputo pri la Sankta Sakramento
The Disputo pri la Sankta Sakramento (en itala La disputa del sacramento), aŭ simple Disputa, estas pentraĵo de la itala renesanca artisto Rafaelo. Ĝi estis pentrita inter 1509 kaj 1510 kiel unua parto de la mendo al Rafaelo por dekori per freskoj la ĉambrojn kiuj estas nune konataj kiel Stanze di Raffaello, en la Vatikana Palaco en la Vatikano. Tiam, tiu ĉambro estis konata kiel Stanza della Segnatura, kaj estis la privata papa biblioteko fakte por kunsidoj de la suprema papa tribunalo.
Irana Esperantista Junulara Organizo
La Irana Esperantista Junulara Organizo (IREJO; Perse سازمان جوانان اسپرانتودان ایران; Pronunce: Sazmane Javanane Esperantodane Iran) estas la junulara asocio de la Irana Esperanto-Asocio. Ĝi estis fondita en 1993, kaj aliĝis al Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) kiel landa sekcio en 1994.
IREJO estas la unua Irana E-organizaĵo kiu estis identigita kaj vaste konata eksterlande. La fondiĝo de IREJO kaŭzis fondiĝon de IREA. La kunfondintoj estis: Reza Torabi, Ĝamŝid Ahmadi, Abbas Bagestani kaj Abdollah Hakimneĵad.
La unua estraro estis (1994-97):
Organo
La organo de Irana Esperantista-Junulara Organizaĵo nomatas IREJO-Bulteno. La unua numero aperis en 1993.
Bukceno
Bukceno povas esti laŭ PIV antikva trumpeto ĉe la Romanoj kaj duarange ankaŭ (el Buccinum) genro de moluskoj el la klaso de gastropodoj, relative grandaj, konkohavaj, vivantaj ĉe la bordoj en malprofunda akvo.
La buccina aŭ bukceno estis blovinstrumento uzata de la romia armeo. Origine temis pri metala tubo de el 11 al 12 futoj longa, mallarĝa, kiun oni sonigis pere de buŝaĵo kun formo de taso. La tubo espiraliĝis ĉirkaŭ si mem el la buŝaĵo al la plilaŭtilo kun formo de granda C kies strukturo plifortikiĝis pere de transversa tubo kiu trapasis la kurbon.
La muzikisto povis uzi la diagonalan strion por stabiligi la instrumenton, sum la sontubo kurbiĝis supre ĝis esti super liaj kapo aŭ ŝultroj. Ĝi utilis por fari diversajn signalojn en la tendumejo kiel, ekzemple, marki la gvardiperiodojn. Tiu instrumento estis antaŭaĵo de la trumpeto kaj de la trombono.
NGC 5001
NGC 5001 (aliaj indikoj — UGC 8243, MCG 9-22-22, ZWG 271.20, IRAS13074+5345, PGC 45631) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Castelo Branco
La distrikto Castelo Branco (distrito de Castelo Branco) estas distrikto de Portugalio. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2011 vivis  loĝantoj. Administra centro estas la samnoma urbo Castelo Branco.
Municipoj
La distrikton konsistigas la sekvaj 12 municipoj:
Video-instruilo
Video-instruilo estas metodo peri sciojn kaj povas esti uzata kiel parto de procezo de lernado. Ĝi konsistas en filmeto. Pli interaga kaj specifa ol libro, lekcio aŭ prelego, video-instruilo serĉas instrui per ekzemploj kaj doni informojn por kompletigi certan taskon.
Norihiro Kawakami
Norihiro Kawakami (川上 典洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Tochigi SC, Zweigen Kanazawa, Albirex Niigata Singapore, Geylang International, Tampines Rovers, SC Sagamihara kaj Tegevajaro Miyazaki.
Ken Matsumoto
Li futbalis ĉe JEF United Chiba.
Rösrath
Rösrath estas estas urbo en Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Rhein-Berg (Rheinisch-Bergischer Kreis) kaj la distriktaro Kolonjo de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Rösrath estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Lizeray
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
World English
World English (propra termino por monda angla) estas modifita angla proponita ĉirkaŭ 1895 de Alexander Melville Bell, patro de inventisto Alexander Graham Bell. Li estas simpla adapto de angla lingvo al fonetika (aŭ "fonografa", kiel li nomiĝas) alfabeto inventita de li, kaj proponita kiel internacia lingvo. Li kredis ke la angla skribata per fonetika alfabeto estus sufiĉe facile uzebla de fremduloj. Bell sugestis ke anglalingvano prononcus simpligite sian lingvon kaj proponas ŝanĝojn en la prononco por ke la lingvo estus pli facile lernebla de alilingvanoj.
La alfabeto havis 43 literojn, 24 el latina alfabeto kaj 19 de li inventitaj laŭ steno.
Usonaj volapukistoj batalis kontraŭ la projekto per publikaj deklaroj.
István Mészáros
István Mészáros [iŝtvAn mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros István estis hungara agema esperantisto. István Mészáros naskiĝis en 1950, li mortis en 2017.
World English
Vidu ankaŭ
Modifita angla
Visible language (en.wikipedia)
Goni
Goni - jen itale, sarde Gòni - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Ballao, Escalaplano (NU), Orroli (NU), Silius kaj Siurgus Donigala.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
151 Abundantia
151 Abundantia estas ne tre granda sed hela asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin la aŭstria astronomo Johann Palisa, la elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario, nun, en Kroatio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Abundantia, romia diino de la ŝanco kaj de la prospereco, por markis la abundecon da asteroidoj malkovrita en la 1870-aj jaroj.
Kalia kloroformiato
Kalia kloroformiato aŭ CClO2K  estas kalia salo de la kloroformiata acido, blanka malstabila substanco ne komercebla sed produktebla en laboratorioj. Kalia kloroformiato estas uzata en la produktado de esteroj de la kloroformiata acido kaj aliaj organikaj sintezoj. Kalia kloroformiato estas solvebla en akvo kaj facile hidroliziĝas en kalia hidroksido kaj kloroformiata acido, kiu siavice iĝas en karbona duoksido kaj kalia klorido.
Pluguffan
(jen france, bretone Pluguen) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sehlem (Eifel)
Sehlem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kaoko-Dezerto
Kaoko-Dezerto aŭ Kaokoveld estas marborda dezerto kaj, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), tersupraĵa ekoregiono el la sudafrik-dezerta ekoprovinco de la afrotropisa ekozono. Ĝi etendiĝas norde de Namibo kaj situas en norda Namibio kaj suda Angolo. La limon de tiu dezerto konstituas Uniab-Rivero, kvankam foje tiu ĉi estas konsiderita ene de ĝi. Biome la ekoregiono apartenas al la dezertoj kaj kserofitaroj. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "Namibo-Karuo-Kaoko-Dezertoj".
Freddie Frinton
Freddie Frinton (naskiĝis la 17-an de januaro 1909 en Grimsby, Lincolnshire, Britio; mortis la 16-an de oktobro 1968 en Londono; denaska nomo Frederic Bittener Coo) estis angla komikisto.
Kaoko-Dezerto
Priskribo
Kaoko-Dezerto kovras 45 700 kvadratajn kilometrojn laŭlonge de la marbordo de norda Namibio kaj suda Angolo. Ĝi okupas strion kiu larĝas ĉirkaŭ 100 km inter 13º kaj 21º S, ekde la marbordo de Atlantika Oceano ĝis Granda Eskarpo, kie ekas la landinternaj altebenaĵoj de Suda Afriko. La ekoregiono norde limtuŝas la angolajn mjombarojn, oriente la namiban arbosavanon kaj sude Namibon.
Freddie Frinton
Frinton naskiĝis kiel eksteredza filo de la kudristino Florence Elisabeth Coo kaj kreskis en flega familio. En la aĝo de 14 jaroj li eklaboras kiel pakisto en fabriko pri fiŝaj konservaĵoj, sed du jarojn pli poste oni maldungas lin, ĉar li per ŝercoj kaj parodioj detenis siajn kolegojn de la laboro. Sekve li publike prezentiĝas sub la nomo Freddie Frinton en malgrandaj teatrejoj. Li edziĝis kaj ekhavis du infanojn. Komence de la Dua Mondmilito li estis vokata al la armeservo kaj tie oficiale rajtis praktiki, kion li plej bone scipovis – amuzi.
Post la milito li duan fojon edziĝis kaj ekhavis du pliajn infanojn. Dum la jaro 1945 unuafoje en la teatrejo Winter Gardens en Blackpool prezentiĝas la skeĉo "Dinner for One" ("verspermanĝo por unu persono"), kiu iĝis lia plej konata teatraĵeto. Tamen li ne estis la aŭtoro de la verko kaj por ĉiu surscenigo devis pagi licencigan kotizon. Dum la 1950-aj jaroj li aktoris en pluraj anglaj kinejaj filmoj, kaj fine de la 1950-aj jaroj havis tiom da mono, ke li sukcesis aĉeti la aŭtorajn rajtojn pri la teatraĵo "Dinner for One".
Kaoko-Dezerto
Priskribo
Kaoko-Dezerto ricevas malpli ol 100 mm da jarpluvo, plejparte en formo de pluvegaj ŝtormoj somere, inter oktobro kaj marto. Tiu ĉi rekonilo diferencigas ĝin de la najbara Namibo tuj suden, kie la pluvo ĉefe falas vintre.
Flaŭro
La plimulto de la ekoregiono konsistas el kampoj de senvegetaĵaraj dunoj. En la sudo troviĝas dissemitaj ekzempleroj de Salsola nollothensis (amarantacoj), Ectadium virgatum (apocinacoj), Merremia multisecta (konvolvulacoj) kaj Indigofera cunenensis (fabacoj). Ĉirkaŭ la dunoj troviĝas maldensaj herbejoj de stipagrosto kaj eragrosto. Oriente abunde Kaokochloa nigrirostris (poacoj).
Freddie Frinton
Paralele li iĝis konata televida komikisto, kiu interalie furoris en la 40-parta komika televida serio Meet the Wife ("renkontu la edzinon"). Ekde la jaro 1963 li ankaŭ konatis en Germanio pro televida prezento de la skeĉo "Dinner for One". Dum 1964 Freddie Frinton kun sia edzino kaj la infanoj translokiĝis al Londono. Li intense teatre aktoris kaj akceptis ĉiun rolon. La 16-an de oktobro 1986 li post reveno de teatra prezento hejme tute surprize kolapsis mortinta.
Ekde la jaro 1972 en Germanio kaj Aŭstrio nigra-blanka registriĝo de lia teatraĵeto Dinner for One ĉiujare prezentiĝas dum la vespero de la silvestra tago, kaj la spektado de tiu filmo iĝis kulta kutimo por multaj mezeŭropanoj.
Ekde fine de la 1980-aj jaroj la teatra grupo Kia koincido ankaŭ ekprezentis la teatraĵeton en Esperanto: La aktoroj Thomas Bormann kaj Judith Jackson fidinde kopiis la bizaran britan humuron de la skeĉo al la internacia lingvo.
Kaoko-Dezerto
Flaŭro
Laŭlonge de la marbordo troviĝas vastaj etendaĵoj de ŝtoneca dezerto kie la sola vegetaĵaro estas la likenoj. En la salaj strandoj vegetas halofitoj : Salsola zeyheri, Sesuvium, Suaeda fruiticosa, Scirpus littoralis, Asthenatherum forskalii...
Sur la rokaj substratoj vegetas sukulentoj kiel Lithops ruschiorum, Sarcocaulon mossamedense kaj Othonna lasiocarpa.
En la pli humidaj ejoj, kiel la riverejoj de la periodaj riveroj, troviĝas ĉefa diverseco de plantoj, kiel la sukulentoj de la genroj Salsola kaj Zygophyllum, kaj aliaj plantoj kiel Faidherbia albida, Balanites welwitschii, Colophospermum mopane, Maerua schinzii, Odyssea paucinervis, Phragmites australis, Typha latifolia, Scirpus dioicus, Scirpus littoralis kaj Juncellus laevigatus.
István Salusinszky
István Salusinszky [iŝtvAn ŝaluŝinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Salusinszky István estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia patro estis Gyula Salusinszky, lia filo estis Miklós Salusinszky.
Kaoko-Dezerto
Flaŭro
Sed la planto kiu estas la plej rimarkinda en tiu dezerto estas velviĉio (Welwitschia mirabilis), unu el la plantaj la plej maloftaj en la mondo.
Faŭno
El la bestoj kiuj riskiĝas en la dezerto distingiĝas la afrika elefanto (Loxodonta africana), la nigra rinocero (Diceros bicornis) kaj la ĝirafo (Giraffa camelopardalis). Ankaŭ ĉeestas la Hartman-zebro (Equus zebra hartmannae), la granda kuduo (Tragelaphus strepsiceros), la saltema antidorko (Antidorcas marsupialis), la gazela retkornulo (Oryx gazella), la Kirk-antilopo (Madoqua kirkii), la impalo (Aepyceros melampus petersi), la leono (Panthera leo), la gepardo (Acinonyx jubatus), la kurtorela otociono (Otocyon megalotis), la ĥama vulpo (Vulpes chama), la bruna hieno (Hyaena brunnea) kaj la nigradorsa ŝakalo (Canis mesomelas).
István Salusinszky
István Salusinszky naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Salusinszky devenis el juda familio. Post la maturiĝo li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1939, sed samtempe li studis en en:Sciences Po. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis, sed li estis ankaŭ helpanto de Raoul Wallenberg. Depost la milito li estis interpretisto pri rusa lingvo, poste li havis postenon en la Hungara Nacia Banko. Inter 1947-1950 li laboris en Moskvo en la hungara komerca oficejo, inter 1950-1958 en la ministerio en Budapeŝto, inter 1958-1963 en Romo, fine li estis bankestro en Budapeŝto. Li pensiuliĝis en 1980. Li financis la tiutempajn grandajn aranĝaĵojn kun okcidentaj interesoj (hoteloj, Koka-kolao). Li havis 3 filojn kaj filinon.
Kaoko-Dezerto
Faŭno
229 specioj da birdoj vivas en la ekoregiono, la plimulto estas limigitaj al la zonoj pli humidaj. El la plej bone adaptitaj distingiĝas la graja alaŭdo (Ammomanes grayi), la rupela otido (Eupodotis rueppellii) kaj la bengela alaŭdo (Certhilauda benguelensis).
Endemiismoj
La planto velviĉio estas endemia en tiu ekoregiono. Aliaj endemiaj plantoj estas Kaokochloa, Barleria solitaria, Indigofera cunensis, Merremia multisecta kaj Stipagrostis ramulosa.
El la birdoj, Estrilda thomensis (estrildedoj) estas endemia; ĝi nur troviĝas en Kunene-Valo. El la registritaj 63 reptiliospecioj en la ekoregiono, ok estas endemiaj : du lacertuloj, tri gekoj kaj tri skinkedoj.
Du el la naŭ specioj de araneoj ĉeestantaj en Kaoko-Dezerto estas endemiaj, kaj prezentas adaptaĵojn kiuj permesas ilin postvivi en la dunoj. Ankaŭ du el la kvar specioj de kamelaraneoj kaj tri el la dek tri skorpioj estas endemiaj. La kamelaraneo Ceroma inerme nutriĝas en la vadmaro.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigita. La ĉefaj minacoj estas la ŝtelĉasado kaj la populareco de la turismo en ĉiuterenaj veturiloj. Alta pocento de la ekoregiono estas protektita.
15964 Billgray
15964 Billgray estas asteroido de la Hungaria familio (interna asteroida zono) malkovrita la de la usona amatora astronomo James M. Roe elde Oaxaca de Juárez (Meksiko).
Ferenc Vendrei
VENDREI Ferenc [pr. vendrei] Vendrey estis rumanuja hungara aktoro, dramverkisto naskiĝinta en Sepsiszentgyörgy la 26-an de junio 1858 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de julio 1940.
Kariero
Ferenc Vendrei komencis sian karieron inter 1881–85 en Koloĵvaro. En 1886 li aperis en Budapeŝto en la Nemzeti Színház kaj en la Budai Színkör, poste en Segedo, Arado, Temeŝvaro, Székesfehérvár, en la Városligeti Színkör, Kassa, en la Vígszínház, en la Modern Színpad, en la Városi Színház, en Fasor Kabaré, en la Fővárosi Operett, en la Blaha Lujza Színház, en la Teatro Magyar, Király Színház, Nyári Operettszínház, en la Fővárosi Művész Színház kaj Royal Színház.
Seefeld (Tirolo)
Seefeld [zefelt] estas komunumo en la federacia lando Tirolo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la distrikto Innsbruck Land.
Seefeld estis konkursejo de la vintraj olimpikoj de 1964 kaj 1976, kiuj precipe okazis en la proksima urbo Innsbruck. En 1985 tie okazis la nordia skia mondĉampionado.
Kastelo Kiburgo
Historio
La unua dokumenta mencio de la kastelo datiĝas el la karo 1027. La origina nomo Chuigeburg estas indikilo pri rifuĝkastelo. Per edziĝo la kastelo fariĝis posedaĵo de la grafoj de Dillingen. Branĉo de la familio donis al si en la mezo de la 12-a jarcento la nomon Grafoj de Kiburgo. Ili farigixs en mezepoko la plej grava nobela familio krom la Habsburgoj kaj la Savojanoj en la Svisa Mezlando. Post la morto de la lasta kiburgano Rudolfo de Habsburgo akiris la heredaĵon. Post lia elekto kiel germana reĝo, la Kronjuveloj de la Germana Imperio estis konservitaj en Kastelo Kiburgo, kiu do dum mallonga tempo estis la politika centro de la imperio. Parto de la kiburga heredaĵo estis kunigita sub la nomo Grafejo Kiburgo al administra unuo, kies centro estis la Kastelo.
La familio de Habsburgo poste transigis la centron de sia intereso al Vieno, kial la urbo Zuriko meze de la 15-a jarcento povis akiri la Kastelon. Ĝi ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 estis sidejo de kamparvoktoj de Zuriko, kiuj administris la Zurikan Unterlandon kaj partojn de la Zurika Oberlando.
Post la enkonduko de la nova kantono konstitucio la Kastelo Kiburgo definitive perdis sian signifon kiel administra sidejo. La kantono vendis ĝin al privatuloj por reakiri ĝin en la jaro 1917. Hodiaŭ la Kastelo servas kiel muzeo. Ĝi estas unu el la plej bone konservitaj mezepokaj kasteloj entute kaj kvazaŭ la arkitekta modelo de mezepoka kastelo.
Praskribsistemo
Pra-manuskripto estas sistemo de simboloj kiu reprezentas ideogramon aŭ memorhelpilon kiu antaŭis la manuskripton. La sistemo de simboloj estis intencita por transdoni informojn sed verŝajne ne povis transdoni rektajn informojn kiel en natura lingvo kaj tial ne povas esti difinita kiel skribita, sed similas multmaniere. Proto-skribo troveblas komence de la neolitika periodo ĉirkaŭ la 7-a jarmilo a.K.
La skribsistemoj, kiuj aperis en Eŭrazio komence de la 3-a jarmilo a.K., ne aperis el la aero sed iom post iom evoluis el la pra-skribo, el kiu evoluiĝis preskaŭ ĉiajn skribaĵojn en la malnova mondo.
34284 Seancampbell
34284 Seancampbell estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michelle Seancampbell, mentorinon de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Phillips Exeter Academy de Exeter (Nov-Hampŝiro).
Tajvana Ŝtatkonstrua Partio
La Tajvano Ŝtatkonstrua Partio (TSP, 台灣基進, mallonge ĉine 基進黨, pinjine Ki-chìn Tóng) estas politika partio en Tajvano.