cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Predado
En ekologio, la termino predado priskribas biologian interagadon kie predanto (ĉasanta organismo) manĝas sian predon (atakita organismo). Predantoj povas aŭ povas ne mortigi sian predon antaŭ manĝi ĝin, sed la ago predi ĉiam rezultas en morto de la predo kaj eventuala absorbo de histo de predo tra konsumo. La alia ĉefa kategorio de konsumo estas detritovorado, nome la konsumo de mortinta organisma materialo (detrito). Foje malfacilas separi ambaŭ manĝokutimojn, ekzemple kie parazitaj specioj predas gastan organismon kaj tiam demetas ovojn sur ĝi por ke sia idaro manĝu la putriĝintan korpon. La ŝlosila karaktero de predado tamen estas la rekta sekvo de la predanto sur la preda populacio. Aliflanke detritovoroj simple manĝas kio disponeblas kaj ne havas rektan sekvon sur la organismo donanta.
Natria aluminia hidrido
Natria aluminia hidrido, aluminia hidrido de natrio aŭ NaAlH4 estas neorganika hidrida kombinaĵo el amoniako kaj aluminio. Ĝi estas pirofora blanka solido kiu dissolviĝas en kvarhidrofurano, sed ne en etero kaj hidrokarbonidoj. Simile al "litia aluminia hidrido", ĝi estas salo konsistiganta el apartaj natriaj katjonoj kaj kvaredra AlH4− anjonoj.
Sintezo 1
La komponaĵo preparatas el respektivaj elementoj sub altaj premoj, uzante trietilaluminion kiel katalizilon:
Sintezo 2
Sintezo ekde reakcio de aluminia klorido kaj suspensiaĵo de natria hidrido:
Sintezo 3
Interŝanĝa reakcio inter la natria hidrido kaj litia aluminia hidrido en solvaĵo de kvarhidrofurano:
Reakcio 2
Natria aluminia hidrido suferas hidrolizon:
Reakcio 3
Ĝi reakcias kun malvarme diluitaj acidoj:
Reakcio 4
Ĝi oksidiĝas en aero:
Protestoj en Belorusio
Protestoj en Belorusio en la jaroj 2020–2021 – protestoj, kiuj ampleksis la tutan teritorion de Belorusio. Ili eksplodis pro malbona politiko de la regopovoj de Belorusio pri la pandemio COVID-19, malaltigo de la vivnivelo kaj falsigo de la rezultoj de prezidenta balotado de la 9-a de aŭgusto 2020. Ili estis la plej grandaj en la historio de sendependa Belorusio. Ne malpli ol 4 personoj pereis, kaj ne malpli ol 33 mil estis persekutataj. La protestoj estingiĝis post la 25-a de marto 2021.
Natria aluminia hidrido
Hidrogena stokigo
Natria alanato estas esplorita por stokigo de hidrogeno en hidrogenaj tankoj. La ĉefaj reakcioj estas:
Natria kvarhidroaluminato povas liberigi ĝis 7.4 % da pezo en hidrogeno kiam varmigita al 200 °C. La absorbiĝo povas esti malrapida, pluraj minutoj necesas por plenigi tankon. Kaj liberigo kaj absorbiĝo estas katalizitaj de titanio.
Dualila dusulfido
Dualila dusulfido aŭ C6H10S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la dusulfidoj el la dusulfida acido kaj alila alkoholo. Dualila dusulfido estas senkolora aŭ likvaĵo kun penetranta sulfura odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Dualila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Dualila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Dusulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Mâncio Lima
Mâncio Lima estas municipo de la brazila subŝtato Akro, kiu taksis 15.246 loĝantojn en 2010.
(18754) 1999 GL21
(18754) 1999 GL21 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Mâncio Lima
La ekstrema okcidenta punto de la brazila teritorio estas ĉi tie.
Vidu ankaŭ
{[DEFAŬLTORDIGO:Mancio Lima}}
Anders Nordström
Anders Nordström (naskiĝis la 9-an de marto 1960) estas sveda kuracisto kiu servis kiel intertempa Ĝenerala Direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) de la 22-a de majo ĝis la 8-a de novembro 2006.
Nordström trejniĝis kiel kuracisto ĉe la medicina universitato Karolinska Institutet de Stokholmo kaj havas sperton pri planado kaj strategia direktigo de nacia kaj internacia prisana politiko. Nordström laboris kun la Sveda Ruĝa Kruco en Kamboĝo kaj kun la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco en Irano. Li ankaŭ dum pli ol 12 jaroj laboris por la Sveda Agentejo pri Internacia Evolua Kunlaboro (SIDA), inkluzive de 3 jaroj en Zambio.
En 2002, li estis la intertempa ekzekuta direktoro de la Tutmonda Fonduso por batalado de aidoso, tuberkulozo kaj malario. Li iĝis Asistanta Ĝenerala Direktoro de la MOS en julio 2003 kaj, en majo 2006, la morto de Lee Jong-wook fariĝis intertempa Ĝenerala Direktoro. Pli poste nomita Asistanta Ĝenerala Direktoro de MOS pri sansistemoj kaj -servoj, unu el liaj ĉefaj kontribuoj estis antaŭenigi plibonigon de la pago kaj la laborkondiĉoj de la dungitaro en sanservoj, precipe por landoj de malaltaj enspezoj.
Li estis Ĝenerala Direktoro de la Sveda Agentejo pri Internacia Evolua Kunlaboro (SIDA) de januaro 2008 ĝis majo 2010. Tiam li maldungiĝis pro polemiko pri fraŭdo kaj korupto en la agenteja evoluhelpa programo en Zambio, pri kiu oni politike respondecigis lin.
Basingstoke
Basingstoke estas urbo de Anglio. Ĝi situas en la historia graflando Hampshire kaj la administra regiono Sudorienta Anglio. Laŭ la censo de 2011 la urbo havis 113 776 loĝatojn.
La kanalo Basingstoke estas kanalo en Britio, finkompletigita en 1794, konstruita por konekti Basingstoke kun la rivero Tamizo en Weybridge pere de la Wey Navigvojo.
Abĥaza alfabeto
Kvankam abĥaza lingvo estas unu el plej antikvaj en la mondo kaj Abĥazio estas tre olda civilizo, estas neniuj pruvoj de ekzisto de iu aparta skribsistemo por la abĥaza antaŭ la lando estis okupita fare de Rusio en 1860-aj jaroj. Tio okazis pro tio, ke abĥaza lingvo estas tradicie lingvo de malaltaj sociaj niveloj. Dum mezepoko abĥaza monarkio estis kelkfoje aneksita al Kartvelio. Pro tio abĥazaj registoj kaj nobeloj eventuale ekuzis la kartvelan lingvon kaj skribon kiel ofician.
Krom kartvela lingvo, inter abĥazaj nobeloj estis tre popularaj la greka kaj la turka. Greka dum longa tempo estis plej moda literatura kaj religia lingvo, kaj poste ĝin anstataŭigis en tiu rolo la kartvela. La simpla popolo, tamen, plej ofte estis nealfabetaj kaj ilian lingvaĵon tiuj lingvoj ne tre influis.
Unua varianto de skribsistemo por abĥaza lingvo estas kreita en 1862 fare de rus-germana lingvisto Peter von Uslar (ruse Пётр Карлович Услар, Pjotr Karloviĉ Uslar). Ĝi baziĝis sur cirila skribo kaj konsistis de 37 literoj. En jaro 1909 ĝi estas modifita fare de Aleksej Ĉoĉua kaj la nombro de literoj iĝis 55.
Post Oktobra Revolucio registaro de Sovetunio ukazis krei novajn alfabetojn por lingvoj de la Unio surbaze de latina skribo. Por la abĥaza tia alfabeto estas kreita fare de Nikolaj Marr, kaj li nomis ĝin abĥaza analitika alfabeto. Alfabeto de Marr konsistis de 77 literoj, kaj ne estis vere uzebla. En 1928 oni antstataŭigis ĝin per alia latinida alfabeto.
En 1938 por la abĥaza estis kreita alfabeto surbaze de kartvela skribo. Nur post morto de Stalin oni ree kreis cirilan alfabeton por la abĥaza. Tiel okazas, ke tiu alfabeto estis plej uzebla kaj oni uzas ĝin ĝis nun, kvankam ekde 1990-aj jaroj estas multaj sciencistoj proponis diferajn variantojn de latinida abĥaza skribo.
Tabelo de abĥazaj alfabetoj kaj transskriboj
En la tabelo estas:
Moderna alfabeto
Palataj konsonantoj estas markitaj per rusa mola signo (ь). Malsimile al la rusa, en abĥaza lingvo ili ĉiuj havas apartajn lokojn en alfabeto.
Longa vokalo /aː/ estas markita per digrafo аа kaj longa /eː/ per еи.
Kosuke Inose
Kosuke Inose (猪瀬 康介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Ryukyu.
Blanknuka gruo
La blanknuka gruo (Grus vipio) el la ordo de gruoformaj birdoj kaj familio de gruoj. La birdoj estas proksime 130 cm alta kaj pezas proksime 5,6 kilogramojn. Ili havas rozkolorajn krurojn, grizan kaj blankan kolon, kaj ruĝan areon de la vizaĵo. Ili estas minacata specio, kaj nur preskaŭ 5.000 birdoj de ĉi tiu specio ekzistas sovaĝe.
La birdoj fekundiĝas en nordorienta Mongolio, nordorienta Ĉinio, kaj apudaj areoj de sudorienta Rusio, kie sciencistoj klopodas pligrandigi la specion. Iuj birdoj migras al la Jangzi-rivero, Koreio, kaj Japanio.
Aĥemeno
Laŭ tradicio Aĥemeno ĉirkaŭ la jaro 700 a.K. venigis sian nacion el la regiono sude de la Lago Urmia en novan restadregionon en la suda Irano, en pli posta Persio, (nuntempe Fars). Argila tabuleto trovita en Suzo atestas, ke persoj en la spaco restadis plej malfrue de la jaro 685 a.K., kaj tio estas ankaŭ la unua certa dato por la regado de Aĥemeno. La antikvaj grekoj en Aĥemeno vidis filon de mitologia heroo Perseo. kiu estis edukita de aglo.
Dieffenbach-lès-Wœrth
(jen france, origine germane Dieffenbach bei Wörth) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Horizorhino
La Horizorhino aŭ Santomea muŝkaptulo (Horizorhinus dohrni) estas mezgranda paserina birdo. Ĝi estis iam konsiderata parto de la familio Muŝkaptuledoj, sed lastatempe estas konsiderata parto de la Timaliedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Horizorhinus tio estas ties ununura specio.
Ĝi estas endemia de Sao-Tomeo kaj Principeo.
Tiu birdo havas grizbrunajn suprajn partojn (kun blanka flugilzono) kaj brustozonon (kiu estas pli mallarĝa centre kaj estas la plej klara distingilo de la specio), dum la mentono, gorĝo kaj resto de subaj partoj estas blankaj.
Urba vojimposto
La urba vojimposto estas kontraŭ-ŝtopiĝa ŝarĝo en urbegoj aŭ ĉefurboj kontraŭ la jam neeltenebla dumtaga intern-urba trafiko. Ĝi celas rapidigon de la trafiko kaj pli sanan medion per pli pura aero.
La urba vojimposto estis unuafoje enkondukita en Singapuro en 1975. Ekde tiam ĝi aperis en Bergen, Trondheim, Oslo, Londono kaj Stokholmo. Pripensas ĝian enkondukon urboj kiel Milano, Torino, Helsinko, Göteborg, Pécs kaj Prago.
La spertoj estas bonaj: malpliiĝis, rapidis la trafiko, malpliiĝis la aera, brua poluo, dum la internurbaj vendejoj ne rimarkis gravan malpliiĝon de la aĉetantoj.
Tekniko
La teknikan sistemon planis kaj evoluigis IBM. La sistemo registras la aŭtomobilojn ĉe eniro kaj foriro laŭ la licencplato. La pago okazas tra banko, aŭ el aparta "vojimposta konto" aŭ per antaŭaĉetita bileto.
La sistemo misrekonas nur 1 % de la aŭtomobiloj.
Geyer
Geyer estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio, kaj krome estas la administra centro de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(13364) 1998 UK20
(13364) 1998 UK20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Michael York
Michael YORK, naskiĝinta la 27-an de marto 1942 en Fulmer, Buckinghamshire, Britio, estas brita aktoro.
Lia patro estis komercisto ĉe firmao Marks & Spencer. Michael pasigis siajn lernejajn jarojn en Hurtspierpoint College en Sussex kaj en Bromley Grammar School en Kent. En adoleska aĝo li estis membro de la brita Nacia Junula Teatro en Londono, kaj li rolis en scenejoj en londona West End, en Nederlando, Francio kaj Italio. Studante anglan literaturon en la Universitato de Oksfordo, li estis membro de tiea teatra rondeto kaj fininte ĝin en 1964 li komencis profesian aktoran vojon en la skota Dundee Repertory Theatre.
Malaperigo
En la historio de ŝtata terorismo, malaperigo de homoj estis eŭfemismo pri praktiko de la registaroj, armeoj kaj policoj, speciale de la diktaturaj en la tielnomata Cono Sur (ekzemple en Argentino kaj Ĉilio en la 1970-aj jaroj) aŭ en Egiptio.
La proceduro estis:
Kiam la kaptito estis gravedulino, plurokaze oni atendis naskon kaj donis la bebon al fidindaj familioj por bredi ilin kiel "bonaj civitanoj". Kiam postaj esploroj sciigas al la malaperigitidoj iliajn verajn devenojn, ili multe suferas. Dum la t.n. Operacio Kondoro, oni narkotis la malaperigendajn, metis ilin al aviadiloj, kaj poste deĵetis ilin vivaj aŭ sur la maron, aŭ ie super Andoj.
La postdiktaturaj tribunaloj taksas malaperigon kiel daŭra krimo, tiel ke ĝi ne eksvalidiĝos kiel ordinara murdo. Tio permesas juĝi malaperigistojn malgraŭ pardonleĝoj aŭ tempopaso.
Organizaĵoj de familianoj kiel Patrinoj de Plaza de Mayo, Avinoj de Plaza de Mayo, HIJOS protestadis kaj bataladis por trovi siajn malaperigitojn. Postaj esploroj trovas restaĵojn de malaperigitoj en komuna tombo. Nekropsio kaj DNA-analizo klopodas rekoni ilin kaj formi kazojn.
Jarok (distrikto Nitra)
Jarok, hungare Üreg estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. La historia slovaka nomo estis Irek.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Nitra (urbo) troviĝas 9 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1113 pri la vilaĝo. En 1910 loĝis tie 1270 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. En 2001 loĝis tie 1724 da homoj, (1702 slovakoj).
Vicreĝlando Nova Hispanio
La vicreĝlando de Nova Hispanio aŭ Nova Hispanujo (Virreinato de Nueva España) estis la nomo donita al la teritorioj regitaj de la hispana vicreĝo en Nord-Ameriko, Mez-Ameriko, Karibio kaj en la Azia-Pacifika regiono. Ĝi cetere estis unu el la kvar vicreĝlandoj, kiujn kreis Hispanio por administri siajn koloniojn. En 1821, post la Meksika Milito de Sendependeco Hispanio agnoskis la sendependecon de Meksiko kaj samjare finvendis la teritoriojn de Florido al Usono post necerta regado dum la antaŭaj jaroj. La ceteraj partoj de Nord-Ameriko (Kubo, Puerto Rico), sed ankaŭ la Filipinoj kaj la Marianoj restis hispanaj ĝis la hispana-usona milito de 1898.
Peixe (Tokantinso)
Peixe estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 10.384 loĝantojn en 2010.
Tvarožná
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Manolis Glezos
Manolis Glezos (greke: Μανώλης Γλέζος ; naskiĝita en 9an de septembro 1922, mortis la 30-an de marto 2020) estis greka maldekstra politikisto kaj verkisto, plej bone konata pro sia partopreno en Rezisto dum la Dua mondmilito.
Frua vivo kaj la Dua mondmilito
Glezos naskiĝis en la vilaĝo de Apeiranthos (Aperathu), Naxos. Li moviĝis al Ateno en 1935 kune kun sia familio, kie li finis la mezlernejon. Dum siaj mezlernejaj jaroj en Ateno li ankaŭ laboris kiel apoteka dungito. Li estis agnoskita al la Pli Alta Lernejo de Ekonomiaj kaj Komercaj Studoj (konata hodiaŭ kiel la Atena Universitato de Ekonomikaj kaj Komercaj Sciencoj) en 1940. En 1939, ankoraŭ mezlerneja studento, Glezos partoprenis al la kreado de kontraŭ-faŝisma junulara grupo kontraŭ la itala okupo de la Dodekanesoj kaj la diktatorado de Ioanis Metaxas. Dum la ekkomenco de la dua mondmilito li petis aliĝi la grekan armeon al la albana fronto kontraŭ atakinta Italio, sed estis malakceptita ĉar li estis junulo. Male, li laboris kiel volontulo por la Grekia Ministerio de Ekonomio. Dum la Aksa okupigo de Grekio, li laboris por la Greka Ruĝa Kruco kaj la Urba administracio de Ateno, dum aktive okupiĝis en la rezisto. La 30a de Majo 1941, li kune kun Apostolos Santas grimpis sur la Akropolo kaj ŝiris malsupren la svastikon, kiu estis tie ekde 27a de Aprilo, 1941, kiam la Naziaj militaj fortoj eniris Atenon. Ĝi inspiris ne nur la grekojn, sed ĉiujn submetitajn homojn, rezisti kontraŭ la okupo kaj establigis ilin ambaŭ kiel du internaciaj kontraŭ-Naziaj herooj. La Nazia reĝimo respondis kondamnanta Glezos kaj Santas al morto in absentia. Glezos estis arestita de la germanaj okupigaj fortoj la 24an de Marto 1942 kaj estis submetita al malliberigo kaj torturo. Rezulte de ĉi tiu trakto, li estis influita de tuberkulozo. La 21an de Aprilo 1943 li estis arestita de la italaj okupigaj fortoj kaj devis resti tri monatojn en prizono. La 7an de Februaro 1944 li estis arestita denove, ĉifoje de Grekaj Naziaj kunlaborantoj. Li paŝis aliajn sep kaj duonan monatojn en prizono, ĝis li fine eskapis la 21an de Septembro de la sama jaro.
Poŝt-milita periodo
La fino de la dua mondmilito ne estis la fino de sufero por Glezos. La 3an de Marto, 1948, en la mezo de la Greka Civila Milito, li estis metita en juĝado pro siaj politikaj konvinkiĝoj kaj kondamnita al morto multoble de la dekstrula registaro. Tamen, liaj mortaj kondamnoj ne estis efektivigitaj, pro la internacia publika kriado. Liaj mortopunoj estis reduktitaj al vivtempa sankcio en 1950. Eĉ kvankam li estis ankoraŭ malliberigita, Manolis Glezos estis elektita membro de la Greka Parlamento en 1951, sub la flago de la Unueca Demokrata Maldekstro, ankaŭ konata kiel EDA (greko: Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, ΕΔΑ). Al lia elektado, li daŭrigis fastostrikon postulante la elliberigon de siaj samrangaj EDA parlamentanoj kiuj estis malliberigitaj aŭ ekzilitaj en la grekaj insuloj. Li finis sian fastostrikon je la elkarcerigo de 7 parlamentanoj de ilia ekzilo. Li estis liberigita el prizono la 16an de Julio, 1954.
Manolis Glezos, politika turmentito, ekde la Dua Mondmilito al la greka Civila Milito kaj la Reĝimo de la Koloneloj nombras al 11 jaroj kaj 4 monatoj de malliberigo kaj 4 jaroj kaj 6 monatoj de ekzilo.
Ekde 1974
Post la restaŭro de demokratio en Grekio en 1974, Glezos partoprenis en la reviviganta EDA. En la balotadoj de 1981 kaj 1985, li estis elektita Membro de la greka Parlamento, el la partio de Tutgrekia Socialisma Movado (PASOK). En 1984 li estis elektita Membro de la Eŭropa Parlamento, denove kun PASOK. Li estis la Prezidanto de EDA ekde 1985 ĝis 1989. Dume, en 1986, li retiriĝis el la Parlamento, por provi efektivigi bazdemokratian eksperimenton. Li tiel faris en la komunumo de Apeiranthos, kie li estis elektita kiel la Prezidanto de la Komunuma Konsilio en 1986 balotadoj. Li tiam esence aboliciis la privilegiojn de la konsilio, enkondukis "konstitucion" kaj establis lokan asembleon kiu havis totalan kontrolon super la komunuma administrado. Tiu ĉi modelo laboris por pluraj jaroj, sed longatempe la intereso de la resto de lia komunumo iris eksteren kaj la asembleo estis forlasita. Glezos estis la Prezidanto ĝis 1989. En la 2000 greka leĝdona balotado li gvidis la liston de Synaspismos (signifas Koalicio en la greka), nome partio de la radikala maldekstro. En 2002, li formis la politikan grupon Aktivaj Civitanoj (kiu estas parto de Koalicio de la Radikala Maldekstro, alianco kun Synaspismos kaj aliaj negravaj partioj de la greka maldekstro) kaj li kandidatiĝis por la prefekto de Atiko.
En Marto de 2010, Glezos partoprenis en protesta manifestacio en Ateno, kiam li estis frapita en la vizaĝo de policlanĉita ujo de larmiga gaso. Li estis vundita kaj portita for.
En Februaro 2012, Glezos estis arestita de tumultaj policoj dum protesto en Ateno. Li estis ŝprucigita per larmiga gaso de unu el la policaj oficiroj en tiu areo.
En la Junio 2012 parlamenta balotado, li estis elektita kiel parlamentano kun la Koalicio de la Radikala Maldekstro (SYRIZA).
Li estis kandidato de SYRIZA por la Eŭropa Parlamento dum la balotadoj de 25 majo 2014. Tiam li estis elektita al la Eŭropa Parlamento kun pli da voĉdonoj — pli ol 430,000 — ol iu ajn alia kandidato en Grekio. Ĉe aĝo de 91, li estis ankaŭ la plej malnova persono elektita al la Eŭropa Parlamento en la 2014 balotado.
Eldonoj
Manolis Glezos skribis artikolojn en  grekaj ĵurnaloj ekde 1942 kaj estis la Redaktoro de la ĵurnaloj Rizospastis kaj I Avgi en la 1950-aj jaroj. Li estis premiita per la Internacia Premio de Ĵurnalismo en 1958, la Ora Medalo Joliot-Curie de la Monda Paca Konsilio en 1959 kaj la Lenina Paca Premio en 1963. Li ankaŭ eldonis ses librojn en la greka:
Kantono Hillsborough (Nov-Hampŝiro)
La kantono Hillsborough - angle Hillsborough County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Hampŝiro. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kenta Naito
Kenta Naito (内藤 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Ryukyu.
Etgersleben
Etgersleben antaŭe estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la tiam novkreita komunumo Börde-Hakel en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis 1243 loĝantojn.
Preĝejo de la Savinto (Tjumeno)
Ligna preĝejo
La unua preĝejo kun tiu nomo aperis jam en 1586, samtempe kun la konstruado de la Tjumena fortikaĵo, pri kio informas la Kungura kroniko. Tiun daton nomis ankaŭ la eklezia historiisto Ivan Pokrovskij. Tamen la Jesipova kroniko, la siberia etnografo Nikolao Abramov kaj la rusia historiisto Pjotr Bucinskij kontestis tion. Ekzemple Pjotr Bucinskij referencis al fonto, laŭ kiu en 1600 la Savinta preĝejo ankoraŭ ne ekzistis.
La unua nedisputebla dato estas 1624, ĉar en tiu jaro estis verkita la “Observa Libro” (Дозорная книга), mencianta en la Tjumena fortikaĵo lignan nehejtatan preĝejon. Tiutempe la preĝejo staris sur la komerca (gasta) placo, apud la fortikaĵa muro, do sur la nuntempa Historia skvaro. La tjumena amatora historiisto Aleksandr Ivanenko supozas, ke proksime situis ankaŭ la Savinta traveturebla turo de la fortikaĵo, de kiu komenciĝis la Granda Savinta traveturebla strato (Большая Спасская проезжая улица (nun strato Respubliko). Li supozas ke ĝi staris sur tereno, kiu nun jam falis al la rivero Turo.
Post la grava incendio en 1668 la fortikaĵa muro estis translokita orienten, do la Savinta traveturebla turo ekstaris surloke de la forbrulinta Oranta traveturebla turo (Znamenskaja turo) (kruciĝo de la nuntempaj stratoj Respubliko kaj Ĉeljuskincev). La nova fortikaĵa muro iris laŭlonge de la nuntempa strato Ĉeljuskincev kaj staris ĝis la incendio en 1766.
Tamen en desegnaĵo, datita inter 1668 kaj 1695 kaj publikigita en la libro “Norda kaj Orienta Tartario” (Noord en oost Tartarye) fare de la nederlanda kartografo Nicolaes Witsen kaj en la urbomapo farita ĉirkaŭ 1700 kaj trovita de Pjotr Golovaĉjov en la famaj “tekoj de Gerhard Friedrich Müller“, la preĝejo situas en la antaŭa loko, do en la fortikaĵo. La publikigita de Pjotr Golovaĉjov “Listo tjumena urba de la nuna 204 j.” (Список тюменский городовой нынешнего 204 г.) ankaŭ diras, ke la Savinta preĝejo troviĝis en la fortikaĵo kaj dum la detrua incendio la de la preĝejo la fajro sekvis al la fortikaĵaj konstruaĵoj. Ĝi estis damaĝita ankaŭ dum la incendio okazinta la post kio la aŭtoritatoj decidis transiri al brika konstruado, kvankam etskale pro la daŭra Granda Nordia Milito, kiu voris ĉiujn ŝtatajn resursojn.
La rusia historiisto kaj akademiulo Gerhard Friedrich Müller menciis la preĝejon en 1741, do ĝi estis restarigita post la incendio. La tobolska historiisto Igor Beliĉ opinias ke post la incendio de 1766 la ligna preĝejo ne estis restarigita ĝis 1796, kiam komenciĝis konstruado de la brika templo.
Ŝtona preĝejo
La historiistoj opinias, ke la konstruado de la Savinta preĝejo finis la trian konstruan periodon en la historio de Tjumeno. En tiu periodo estis laŭsekve ekkonstruitaj jenaj ŝtonaj preĝejoj: la Endormiĝa (Успенская; 1768), la Oranta (1768), preĝejo de Gloro de la Kruco (1775), la preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo (Tjumeno) (1781), la Ĉieliro-Georga (1789).
En kriptoj de la ŝtona preĝejo estis sepultitaj la templofondintoj kaj sacerdotoj.
La apud la preĝejo haltis la princo Aleksandro Nikolajeviĉ (estonta imperiestro Aleksandro la 2-a, vizitinta la urbon. Li kisis krucon kaj eniris por preĝi.
Ĝis la Oktobra revolucio la preĝejo estis dufoje rekonstruita. En 1887 ĉe la okcidenta parto estis alkonstruita masiva duetaĝa preĝeja perono kun tendoformaj ŝtuparoj en la kvazaŭrusa stilo. Ĝi transpasis la limojn de la prikonstruita areo kaj ŝirmis la preĝejon. La dezajnon plenumis la arkitekto de la Tobolska kaj Siberia eparĥio Bogdan Zinke.
La dua rekonstruo okazis laŭ iniciato de la negocisto kaj urbestro Andreo Tekutjev, kiu en 1902-1916 estis ĉi tie la paroĥestro. Post forpaso en 1913 de sia edzino Evdokija Tekutjeva li mendis al la urba arkitekto Konstantin Ĉakin dezajnon de alkonstruaĵo al la preĝejo. Tamen la konstruaĵo jam estis konsiderata la kultura monumento, do la eparĥia konsistorio transsendis la dezajnon al la Imperiestra Arkeologia Komisiono, kiu en novembro 1913 refutis ĝin, ĉar la alkonstruaĵo ŝirmus interesajn partojn de la norda fasado kaj detruus belajn fenestrokadrojn. Laŭ insisto de la mendinto la arkitekto ŝanĝis la dezajnon kaj en 1914-1916 estis farita la norda alkonstruaĵo, financita de Andreo Tekutjev. Post la morto de la negocisto en 1916, li mem kaj lia edzino estis resepultitaj en kripto en tiu ĉi alkonstruaĵo.
La norda alkonstruaĵo preskaŭ ekzakte ripetis la konturojn de la ĉefa konstruaĵo, do la preĝejo kvazaŭ duobliĝis. Post kelkaj jaroj la okcidentaj fasadoj de la ĉefa preĝejo kaj tiu de la norda alkonstruaĵo estis kunigitaj per alkonstruita duetaĝa perono kun enirejo en la kvazaŭrusa stilo.
Paroĥo
Al la preĝeja paroĥo apartenis ankaŭ vilaĝoj Komarovo, Paderino kaj Kopitovo. En la vilaĝo Paderino haveblis preĝejo, sanktigita en 1908 kaj subiĝinta al la Savinta preĝejo, kaj miksita (por ambaŭ genroj) paroĥa lernejo establita en 1909. Nombro de la paroĥanoj estis relative stabila:
Paroĥa lernejo
Ekde 1892 ĉe la preĝejo funkciis la vira paroĥa lernejo. La en la aĉetita tiucele domo en la urboparto Malgranda Gorodiŝĉe malfermiĝis la Savinto-Ĉefanĝela lernejo, kie lernis infanoj de la paroĥanoj de la du preĝejoj — la Savinta kaj la Ĉefanĝela. En 1896 en tiu urboparto laŭ iniciato de instruistino A. A. Komogorceva malfermiĝis alfabetiga lernejo por malriĉaj infanoj.
La la Savinta vira lernejo translokiĝis en nova duetaĝa brika konstruaĵo (nun domo N 41 en strato Lenin), farita laŭ testamento de la negocisto Gavriil Molodiĥ kaj parte pagita de la paroĥanoj. Ĝi aperis laŭ iniciato de la pastro Aleksandr Fokin, la konstruadon gvidis la prezidanto de la paroĥa aŭspica konsilio Vasilij Kopilov. La konstruaĵo havis la viran kaj inan fakojn, dividitajn per vando. En 1899 estis fondita la aparta virina paroĥa lernejo.
Relikvoj
En la preĝejo troviĝis la miraklofara ikono de la Tuko de Edessa, kiun oni ĉiujare portadis dum krucmarŝo al la vilaĝo Kamenko, kie ĉe tiu ikono okazis miraklaj resaniĝoj. Oni asertis ke ĝi ĉesigis en tiu vilaĝo epidemion en la 17-a jarcento.
Persekutado kaj fermo
En 1922 el la preĝejo estis konfiskitaj valoraĵoj kadre de kampanjo, celanta vendi la ekleziajn havaĵojn por aĉeti manĝaĵojn por malsatmortanta loĝantaro de Volgio. En novembro 1922 okaze de la 5-a datreveno de la Oktobra revolucio la strato Savinta estis alinomita al Lenin. Laŭ rememoroj de la pentristo Aleksandro Mitinskij, en 1920-1921 la restaĵoj de Andreo Tekutjev estis forigitaj.
En 1927 la Savinta preĝejo kaj la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj estis la solaj funkciantaj temploj de la adeptoj de la patriarko Tiĥon (du aliaj preĝejoj estis transdonitaj al la Viva eklezio). Haveblis 1500 paroĥanoj.
En 1929 la sacerdoto de la preĝejo Ilja Populov kaj la urba ĉefpresbitero Aleksej Tobolkin estis akuzitaj pri ŝtelado de ekleziaj posedaĵoj. Oni asertis, ke nokte la 1929 la menciitaj pastroj rompis sigelon de la administra sekcio, penetris en la preĝejon kaj ŝtelis naŭ ikonojn, kvin pecojn de ruĝa silko, abundon da kandeloj kaj aliajn aĵojn.
La la preĝejo estis konfiskita sub preteksto de “nepago de ŝuldoj kaj neplenumo de sindevigoj”. La 1930 la paroĥanoj petis redoni ĝin, sed la urba konsilio rifuzis, argumentante ke “la preĝejo estas fermita surbaze de postuloj de la laboristaj amasoj kaj pro krimo fare de la preĝejaj servistoj”.
Post la fermo ĝi estis transformita je malliberejo por malkulakigitaj kamparanoj, ekzilataj al nordaj regionoj.
Crișeni (Mociu)
Crișeni [kriŝenj] (Tótháza) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 428 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 328 (rumanoj, 3,4 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1378. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Mociu.
Băița (Hunedoara)
Băița ([bəica], ankaŭ nomata de lokanoj [bojca]; hungare: Aranykisbánya, Boica, germane: Pernseifen) estas komunumo en Rumanio. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Barbura, Căinelu de Sus, Crăciunești, Fizeș, Hărțăgani, Lunca, Ormindea, Peștera, Săliște kaj Trestia.
Crișeni (Mociu)
En la censo de 2002 la 298 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Preĝejo de la Savinto (Tjumeno)
Persekutado kaj fermo
Laŭ ordono de la urba konsilio datita la ĝi estis tranasformita je amasloĝejo de la Tjumena Agropedagogia Instituto kaj la Tjumena Pedagogia Teknikumo.
Băița (Hunedoara)
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1427. Ĝis 1919 Aranykisbánya apartenis al Hungario (Hunyad).
Preĝejo de la Savinto (Tjumeno)
Persekutado kaj fermo
En 1932 oni planis eksplodigi la preĝejon, sed al la urba konsilio venis la ordono N 17147 de la Popola Komisariato pri Edukado de la, malpermesinta detruadon aŭ damaĝadon de la preĝejo kiel la kultura valoraĵo. Pro tio oni sukcesis detrui nur la aparte situintan sonorturon.
Ĝis 1960 la preĝejo estis uzata por bezonoj de la urba arĥivo kaj la urba biblioteko. Ekde aŭgusto 1941 ĝis marto 1942 en la preĝejo troviĝis 96 sigelitaj kestoj kun oraĵoj kaj antikvaj valoraĵoj, evakuitaj el la Centra Muzeo de Tavrido (Simferopolo, Krimeo).
En 1945 kredantoj petis redoni al ili la preĝejon, ĉar tiutempe la sola malfermita templo en la urbo estis la eta preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. La ikonostazo restis ankoraŭ surloke. Sed la aŭtoritatoj rifuzis, reference al proksimeco de infanvartejo, du lernejoj kaj la urboparko de Lenin, kio povus sekvigi “malbonan kontraston”. Anstataŭe al la kredantoj estis redonita la Oranta katedralo.
En 1959 la arĥivo estis translokita al Tobolsko pro ekstreme malbonaj kondiĉoj en la ejo. En 1981 la biblioteko ricevis novan ejon en strato Orĝonikidze. La preĝejo estis transdonita al la Tjumena Provinca Muzeo, kiu en 1982 stokis tie siajn eksponaĵojn kaj bibliotekon. En 1984 estis verkita "Scienca koncepto de la ĝenerala plano de evoluigo de la Tjumena Provinca Historia Muzeo", laŭ kiu la preĝejo devis iĝi filio de la muzeo dediĉita al naturo de la regiono.
Renaskiĝo
La preĝejo estas la lasta templo en la urbo, ankoraŭ ne redonita al la eklezio. La sola kialo estis manko de ejoj por transloki muzeajn eksponaĵojn kaj bibliotekon. Nun ili estas translokitaj kaj la ŝtato plenumos restaŭradon por redoni la preĝejon preta al diservoj.
Restaŭrado
Laŭ ordono de la Konsilio de Ministroj de Sovetunio N 503 de la la preĝejo ricevis statuson de la arkitektura monumento, kiu danke al la ordono N 1327 de la Konsilio de Ministroj de RSFSR de la  ricevis la respublikan statuson. Meze de la 1970-aj jaroj komenciĝis restaŭrado de fasadoj kaj kupoloj, estis starigitaj skafaldoj, sed en 1980 ĉiuj restaŭristoj estis revokitaj al Moskvo por urĝe prepari la ĉefurbon al akcepto de la Somera Olimpiko 1980. En 1995 la preĝejo ricevis statuson de la federacia monumento.
La restaŭrado restartis nur la laŭ ordono de la guberniestro Sergej Sobjanin. En julio kaj aŭgusto 2004 estis restarigitaj 13 krucoj sur la preĝejo, simbolantaj Jesuon kaj 12 apostolojn. Ilin faris kompanio el Moskvo, kiu specialiĝas pri tiaj aferoj. En aŭgusto 2005 estis forigitaj skafaldoj kaj en aŭgusto 2006 la restaŭrado de eksteraĵoj finiĝis.
La la prezidio de la Tjumena Urba Konsilio de Popolaj Deputitoj decidis transdoni la preĝejon al la Tobolska kaj Tjumena eparĥio, sed dum longa tempo tio ne okazis pro malpreto de nova muzeo en strato Sovetskaja. La aŭtoritatoj promesis fari tion ĉiujare, ekzemple en januaro 2008 la guberniestro Vladimir Jakuŝev promesis fari tion komence de 2009.
Komence de 2018 ĉiuj muzeaj kolektoj kaj biblioteko estis translokitaj al la nova muzeo, komenciĝis dezajnado de la restaŭrado de la interieroj. Oni decidis ke la preĝejo estos transdonita al la eklezio post la fino de la restaŭrado, kiu komenciĝis en januaro 2020 kaj daŭros du jarojn.
La dum fosado en la norda alkonstruaĵo sub altaro estis trovita kverka ĉerko en sarkofago kun homaj restaĵoj. Oni supozis ke temas pri Andrej Tekutjev. La guberniestro Aleksandr Moor informis ke la ekspertizo konfirmis ke temas pri restaĵoj de Andrej Tekutjev. Oni ne sukcesis trovi liajn parencojn aŭ eligi DNA-specimenojn el liaj aĵoj, do mankis ebleco kompari la kreitan DNA-profilon. Fakuloj de la Laboratorio de antropologia rekonstruado de la Instituto de Etnologio kaj Antropologio de la Rusia Akademio de Sciencoj rekonstruis la kapon de la persono surbaze de la trovita kranio kaj komparis ĝin kun fotoj kaj priskriboj. La ekspertoj konkludis ke temas pri Andrej Tekutjev.
La 2021 oni raportis ke sur sonorila turo de la preĝejo sub planko estis trovita ikono omaĝe de la Kovrofesto.
Restarigo de la paroĥo
La en la tago de la Festo de Ortodoksismo estas restarigita la paroĥo de la Savinta preĝejo. Ĝiaj anoj regule voĉlegas akafistojn apud la preĝejo. Sacerdotajn devojn plenumas la pastraro de la Oranta katedralo. Ĉiujare en Kristnasko kaj en la tago de la miraklofara ikono de la Tuko de Edessa (la ) okazas krucmarŝoj, kiuj finiĝas per akvosanktiga diservo, okazanta subĉiele apud la preĝejo.
En marto 2016 la mitropolito Tobolska kaj Tjumena Dimitrij nomumis la ĉefpresbiteron Miĥail Bezukladnikov sacerdoto de la Savinta preĝejo. Samtempe li estis la direktoro de la Tjumena Spirita Lernejo.
Dum la muzeaj kolektoj troviĝis en la templo, ortodoksaj aktivuloj regule manifestaciis antaŭ la preĝejo, postulante redoni ĝin al la eklezio kaj forigi la muzeajn eksponaĵojn, speciale la islamajn relikviojn, kiuj laŭ ilia opinio ne devas troviĝi en la ortodoksa preĝejo.
Memorkruco kaj memorŝtono
En majo 2006 apud la preĝejo estis trovitaj restaĵoj de kvin mortpafitoj. La okazis la krucmarŝo ekde la Kristnaska preĝejo, kiu finiĝis per sepultado apud la Savinta preĝejo de la menciitaj restaĵoj kaj la funebra diservo. Surloke estis starigitaj memorŝtono kaj kruco.
Paroĥa lernejo kaj domo de pastraro
Ĉe ambaŭ flankoj de la preĝejo origine situis rilataj al ĝi konstruaĵoj. En domo N 41 en strato Lenin iam funkciis la paroĥa lernejo. En la duetaĝa ligna domo N 42 en strato Ĉeljuskincev, konstruigita en 1887 de la negocisto kaj paroĥano Gavriil Molodiĥ, iam loĝis la preĝejaj pastroj. La eparĥio postulis redoni al ĝi ambaŭ konstruaĵojn, speciale insistante je la brika lernejo, kie funkciis municipaj fakoj. En 2016 ĝi estis vendita de la municipo forme de aŭkcio al privata firmao, sed ortodoksaj aktivuloj nomis tiun vendon kontraŭleĝa kaj gajnis proceson, pro kio en 2017 la kontrakto estis nuligita.
En la 2000-aj jaroj la pastrara domo, dum la sovetia periodo uzata kiel apartamentaro, estis forlasita kaj baldaŭ kadukiĝis. Nokte de la 8-a al la ĝi brulis, do malgraŭ la statuso de la arkitektura monumento, en julio 2011 la aŭtoritatoj malmuntis ĝin kaj stokis, promesinte restarigi poste, eble aliloke. La paroĥan lernejon oni promesis redoni al la eklezio samtempe kun la redono de la preĝejo.
Hotelo Marriott
En julio 2008 oni anoncis konstruadon de la hotelo Marriott, kiu devis konsisti el kelkaj turoj por 13 kaj 17 etaĝoj. Oni planis loki ĝin malantaŭ la preĝejo kaj turni al ĝi tiel ke inter ili aperu placo. Laŭplane la konstruado devis finiĝi en 2010. Sed ekprotestis la ortodoksaj aktivuloj, kiuj deklaris ke apude ne devas aperi konstruaĵoj pli altaj ol la preĝejo kaj ke tiu projekto malbone influos la apudajn domojn, ligitajn al la templo. Krome ili asertis, ke Marriott International estas posedata de la mormonoj, do konstrui hotelon de tiu kompanio apud la ortodoksa preĝejo estus ofendo. Ili manifestaciis, procesis kontraŭ la aŭtoritatoj, postulis eksiĝon de koncernuloj ktp. Finfine la projekto estis nuligita, juĝejo agnoskis kontraŭleĝa decidon pri unuigo de du koncernaj terenoj por la konstruado.
Tomboj
En aŭgusto 2022 en apuda tereno estis trovitaj sakoj kun homaj ostoj, kio kaŭzis aperon de pluraj konspiraj teorioj. Poste evidentiĝis ke tio estis restaĵoj de sacerdotoj sepultitaj en la preĝeja tombejo. Ili estis trovitaj en 2020—2021, sed pro nekonata kialo la ostoj estis ensakigitaj kaj stokitaj surloke. Oni promesis sepulti ilin denove.
En literaturo kaj arto
La 60-jara tjumenano Aleksej Ulibin en siaj rememoroj, vekitaj en 1956, mencias rakonton de sia avo pri pastro de la Savinta preĝejo, kiu en la dua tago de Pasko kune kun sia psalmisto partoprenis pugnobatalon kaj perdis en profunda koto surbrustan krucon kaj galoŝojn. Sekvan tagon kontraŭuloj redonis ilin al la pastro kaj post ĝoje drinki tri litrojn da vodko ili amikece disiĝis.
Loka verkisto Vladislav Krapivin lernis en la eksa sidejo de la paroĥa lernejo. Lia patrino laboris en biblioteko, tiutempe lokita en la preĝejo, kaj post lecionoj li ofte venadis al ŝi por preni libron kaj legi ĝin ĉe la larĝa fenestrobreto kaj imagante ke la preĝejo estas kavalira kastelo. La lernejo aperas en lia novelo "Ombro de karavelo" (Тень каравеллы).
Emmanuel Malynski
Emmanuel de MALYNSKI estis pola grafo, verkante inter la du mondmilitoj kaj antaŭe.
En sia libro de Pour Sauver L'Europe (Por savi Eŭropon) en 1922, li skizis la tiam nekutiman planon de la Eŭropa Konfederacio. Li volis kunlaboron kontraŭ la fortiĝanta Rusio kaj Germanio, tiel li apogis ideon de la Danuba Konfederacio kaj malfortigon de Prusio, fortigon de sudgermanaj regionoj. Li vidis nur solan elirvojon por la okcidentaj landoj: divido de Rusio je influzonoj, per apogo de Germanio.
John Connally
John Bowden CONNALLY (la 27-an de februaro 1917, Floresville − 15-an de junio 1993, Houston) estis signifa usona politikisto. Li okupis oficejon de guberniestro de ŝtato Teksaso kaj antaŭe sekretario de Maristaro de Usono dum prezidentado de John F. Kennedy, kaj pli poste ministron de financoj dum prezidentado de Richard Nixon. En la tempo, kiam li oficis kiel teksasa guberniestro, li estis grave vundita dum atenco kontraŭ JFK en Dallas, kiam li sidis en la sama limuzino kiel la prezidento.
Günter de Bruyn
Vivo
Li vivis kaj laboris en la Vajmara Respubliko, en Nazia Germanio, en GDR kaj FRG. Lia literatura verkaro konsistas unuflanke el realismaj romanoj kaj noveloj kun membiografiaj trajtoj, kiuj kritike traktas la privatan vivon de artistoj en la socialisma ŝtato GDR, kaj aliflanke el eseoj de literatursciencaj kaj historiaj temoj, aparte pri la historio de Prusio. Inter multaj aliaj premioj, en 1996 li honoriĝis per la brandenburgia literatura premio kaj la Literaturpremio de la Konrad-Adenauer-fondaĵo.
Dezső Pais
Dezső PAIS, hungare Pais Dezső estis hungara lingvisto, instruisto, profesoro, ano de Hungara Scienca Akademio. Dezső Pais naskiĝis la 1886 en Zalaegerszeg. Li mortis la 1973 en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Pais frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste universitaton en Budapeŝto. Li eklaboris kiel instruisto en diversaj lernejoj. Inter 1937-1960 li edukis en ELTE. Li redaktis lingvistan periodaĵon dum 40 jaroj kaj li longe okupiĝis pri la ortografio. Li ricevis premion Kossuth en 1951, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Leporo de Dürer
La Leporo, foje ankaŭ nomata Juna leporo aŭ Kampa leporo (Feldhase) estas pentraĵo de 1502 per akvarelo kaj guaŝo farita de la germana artisto Albrecht Dürer. Pentrita en 1502 en lia ateliero; ĝi estis agnoskita kiel majstroverko de observa arto kun la Granda herbotufo el la posta jaro. La objekto estas prezentita per preskaŭ fotografia akurateco, kaj kvankam la peco estas en iuj lingvoj ankaŭ nomata "Juna leporo", la portreto estas sufiĉe detalhava por ke la besto estu identigita kiel matura specimeno — la germana titolo Feldhase (laŭvorte "kampa leporo") signifas ĝuste la specion Komuna leporo.
La objekto estas partikulare defia: la hararo de la leporo etendas laŭ diversaj direktoj kaj la animalo estas makulhava per pli helaj kaj pli malhelaj areoj tra la tuta korpo; Durero devis adapti la normigajn konvenciojn por ombro por indiki la konturon de la subjekto pere de la falo de lumo laŭlonge de la figuro. Spite la teknikajn defiojn prezentitajn por havigi la aspekton de lumo per mult-kolora, mult-tekstura subjekto, Durero ne nur sukcesis krei detalan, preskaŭ sciencan, studon de la animalo sed ankaŭ li plenigas la pentraĵon per varma orkolora lumo kiu venas al la leporo el maldekstro, emfazante la orelojn kaj la fluon de la hararo laŭlonge de la korpo, donante brilon de vivo al la okulo, kaj donante strangan ombron dekstre.
Estas ioma polemiko pri kiel Durero tiom akurate kaptis la bildon de la leporo: li povis skizi leporon en naturo kaj poste plenigis ĝin per unuopaj detaloj el mortinta animalo, aŭ kaptis leporon kaj tenis ĝin viva en sia studio dum li laboris por la pentraĵo. Reflekto de la fenestro en la okulo de la leporo estas ofte citita kiel pruvo por la teorio ke Durero kopiis la leporon el la naturo en sia ateliero, sed tiu kruceca reflekto estas tekniko kiun Durero ofte uzis por aldoni vivecon al la okuloj de siaj subjektoj.
Pulice
Pulice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,23 km².
Noyelles-sur-Mer (stacidomo)
Noyelles-sur-Mer estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Noyelles-sur-Mer -, situanta en  Noyelles-sur-Mer, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France kaj turisma trajno CFBS (Chemin de fer de la baie de Somme).
Marcoing
Marcoing estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 932 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Marcoing situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Marcoing etendiĝas sur 15,11 km².
Paĥto
Paĥto estas formo de sklaveco, kiu konsistas en tempe limigita luigado de agrikultura grundo kaj agrikulturaj objektoj, kiun oni komencis uzi fine de mezepoko (temis do pri luigado de la tuta mastrumejo). Terkulturisto, kiu havis ilin luigitaj, nomiĝas paĥtisto kaj forkondukas por la luigita grundo financajn rimedojn, la t.n. paĥtmonon, eventuale parton de rikolto (la t.n. parta paĥto).
Marcoing
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Didier Drieux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
4386 Lüst
4386 Lüst estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Marcoing
Administrado
Marcoing estas la ĉefurbo de la kantono de Marcoing. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Paĥto
Diferenco inter paĥto kaj luigado estas tiu, ke paĥtisto devligas sin la paĥtitan grundon fekundigi, dume la luiganto ne havas tiu ĉi devon.
La paĥtistoj (eĉ kiam plimulte nomataj kiel koloniantoj) aperis jam en antikva Romio.
4386 Lüst
En tiu kunlaborado, plakoj eksponitaj de Tom Gehrels en la Observatorio de la Monto Palomar estis senditaj en Leiden (Nederlandon) kaj ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Reimar Lüst, profesoro en la Universitato de Hamburgo kaj direktoro de la Eŭropa Kosma Agentejo de 1984 al 1990.
Leheceni
Leheceni [leheĉenj] (hungare: Lehecsény) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 565 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 513. Ĝi estis unue menciita skribe en 1588. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Cărpinet.
László Heka
László Heka [lAslO], kroate Ladislav Heka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Heka László estas kroata-hungara juristo, tradukisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estas Ildikó Szondi.
László Heka naskiĝis la en Mikleuš (Kroatio, Jugoslavio).
Biografio
László Heka maturiĝis en gimnazio en Beli Manastir, poste li akiris juran diplomon en universitato en Osijek en 1985. Li estis juristo en Beli Manastir inter 1986-1991, poste li translokiĝis al Szeged. Du jarojn poste li plustudis en Scienca Universitato Attila József helpe de stipendio, poste li instruis jam samloke. Intertempe li ricevis stipendion en Zagrebo en 2001. Li doktoriĝis (Ph.D.) en 2004 en Szeged, poste li instruis en la universitata instituto, ekde 2008 kiel docento. En 2010 li akiris tradukistan diplomon, post 3 jaroj li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. La habilitiĝo okazis en 2017. Li esploras la sudslavajn jurajn sistemojn, tradiciojn. Li ricevis hungarajn premiojn en la 1990-aj jaroj. Lia edzino naskis filinon en 1993.
Plácido de Castro (Acre)
Plácido de Castro estas municipo de la brazila subŝtato Akro, kiu taksis 17.203 loĝantojn en 2010.
Mátyás Antal Markovics
Mátyás Antal Markovics [mAtjAŝ markoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Markovics Mátyás Antal estis hungara juristo, juĝisto, profesoro.
Mátyás Antal Markovics naskiĝis la  1751 en Pest (urbo). Li mortis la 1832 en Pest.
Biografio
Mátyás Antal Markovics frekventis piaristan gimnazion, poste li studis filozofion en sia naskiĝurbo, fine li lernis juron en Vieno. Post mallonga jurista posteno li komencis instrui en Reĝa Universitato de Nagyszombat. En 1776 li doktoriĝis, poste li instruis plu en jura akademio de Győr. Inter 1780 kaj 1806 li instruis eklezian juron en la menciita universitato, kiu tiam funkciis jam en Buda, post jaroj jam en Pest. Li estis dekano, poste en la studjaroj 1789 kaj 1801 rektoro. En 1791 li nobeliĝis, en 1802 li ricevis la titolon reĝa konsilisto. Li estis ankaŭ gvidanto de la universitata presejo inter 1780-1830, depost 1806 ankaŭ juĝisto.
Ĉelskeleto
La ĉelskeleto estas reto de fibraj proteinaj strukturoj en la citoplasmo de eŭkariota ĉelo. Ĉelskeleton konsistigas filamentoj aktinaj, mikrotubetoj tubulinaj kaj intermezaj filamentoj.
La radiko "skeleto" estas erariga, ĉar: