cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uniono di la Linguo Internaciona Ido
Historio
Formale ekfunkciis en 1918 la estraro de ULI sub la gvido de la sekretario, la 26-jara kemi-inĝeniero István Bakonyi kaj du 25-jaraj komitataninoj: Róza Lichtenstein (jam kiel Róza Bakonyi, juna edzino de la sekretario), kaj Paula Szabó, oficistino de asekurejo en la urbo Pécs. Samjare ekeldoniĝis la gazeto Progreso, organo de la unio, en la komencaj jaroj tre neregule. La unua numero de la gazeto ankoraŭ estis redaktita plene en Esperanto.
Elektoepiskopujo Treviro
Landaj burgoj
Listo de la landaj burgoj de Treviro:
Uniono di la Linguo Internaciona Ido
Historio
Post jaroj ULI iom revigliĝis en 1922. Kvankam mankis prezidanto, ĝi havis kiel vicprezidantojn Zsigmond Szentkereszty kaj István Bakonyi. La matematikisto Endre Reuss (1900-1968), nepo de la forpasinta prezidanto Frigyes Schulek estis la sekretario en la jaroj 1922-1924. Sukceso de la societo estis, ke ĉe la renoma eldonejo Lingua ĝi sukcesis aperigi la Ido-hungaran vortaron de Bakonyi.
En 1924 la unuaj landoj en ULI laŭ membronombro estis la jenaj: Francio 144, Svedio 137, Svislando 100, Hungario 93, Germanio 61, Luksemburgo 60, Anglio 45, Italio 25, Aŭstrio 20, Suomio 20, la ceteraj sume 17.
La 13-an de januaro 1923 barono Zsigmond Szentkereszty elektiĝis prezidanto de ULI, kaj Róza Bakonyi ĝia sekretariino. Ĝia fondinto, István Bakonyi, en 1924 forlasis Hungarion por labori en Dessau, Germanio kaj tio malorganizis tute la asocion.
Honora prezidanto ĝia estis ĝis 2021 la germana pedagogo Günter Anton.
József Csapó I.
CSAPÓ I. József [ĉapo:] estas rumania hungara agronomo, redaktoro, politikisto. Li naskiĝis en Târgu Secuiesc la 8-an de majo 1938. Li estas la filo de József Csapó.
Biografio
József Csapó I. akiris diplomon de inĝeniero en Kluĵo en 1961, li fariĝis en 1970 doktoro de agrikulturaj sciencoj. De 1970 li estis rubrikestro Fáklya sekciestro de Ofico de Fundscienco kaj Agrokemio, de 1977 ĉefkunlaboranto de Előre. Li estis la unua prezidanto de Székely Nemzeti Tanács (Sikula Nacia Konsilantaro) inter 2003-2006. Inter 1990 kaj 1992 li estis deputito, poste senatano.
Elektoepiskopujo Treviro
Landaj burgoj
Burgo Arras, Burgo Baldenau, Burgo Balduinseck, Burgo Balduinstein, Burgo Bischofstein, Malnova burgo (Boppard), regna burgo Cochem, fortikaĵo Ehrenbreitstein, Burgo Grimburg, Burgo Hartenfels, Malnova burgo (Koblenco), burgo Kyllburg, burgoj de Manderscheid, kastelo Malberg, burgo Genovevaburg, Burgo Neuerburg ĉe Wittlich, Pfalzel, Burgo Rauschenberg, Burg Ramstein, burgo Saarburg, Burgo Sterrenberg, kastelo Stolzenfels, Burgo Treis, Burgo Thurant, Konstantinbasilika, Burgo Welschbillig.
Klasordo
La Klasordo de la princelektistejo Treviro havas tri organoj: la princelektisto, la katedrala kunveno kaj la kunveno de la ordinaraj klasoj, Landstände.
La princelektisto
La princelektisto estis la plej supera estro de la lando kaj estas en persona unio ĉefepiskopo de la multe pli granda ĉefepiskopujo Treviro. Post la elekto de la katedrala kunveno li entroniĝis fare de la papo kiel ĉefepiskopo kaj fare de la imperiestro kiel princelektisto. En sia monda (neeklezia) funkcio li estis konsultita de korta konsilantaro kaj ekde la 16-a jarcento li regas absolutisme.
la Katedrala Kunveno
La plej grava tasko de la Katedrala Kunveno estas la elekto de la ĉefepiskopo. Je ĝia pinto staris la katedrala preposto. Sen konsento de la katedrala kunveno la ĉefepiskopo ne povis kunvenigi la kunveno de la ordinaraj klasoj. La traktatoj de la ĉefepiskopo ne validas sen subskribo de la katedrala kunveno. Dum senepiskopaj tempo la katerala kunveno regis. La anoj de la katedrala kunveno ne devis pagi impostojn.
la kunveno de la ordinaraj klasoj
Ekde 1501 ekzistis en la princelektujo „kunveno de la ordinaraj klasoj“. Ilia plj grava tasko estas la konsento de novaj impostoj. La kreo de tiu nova kunveno necesis pro la regna reformo. La princelektisto kunvokas la kunvenon unufoje jare post la akcepto de la katedrala kunveno. Dum la kunveno oni priparolis la plendojn kaj postulojn de la klasoj. Fine la princelektisto decidis.
Maizaj Insuloj
La Maizaj Insuloj (angla lingvoCorn Islands, hispana lingvo Islas del Maíz) situas en la Kariba Maro proksimume 60 kilometrojn sudoriente de Bluefields. Temas pri du insuloj: Great Corn Island, la Granda Maiza Insulo, estas la ĉefa insulo kaj havas proksimume 50 loĝantojn, sur Little Corn Island, la Eta Maiza Insulo, vivas proksimume 500 loĝantoj. La insuloj apartenas al la ŝtato Nikaragvo.
La angla lingvo estas multe parolata, ĉar la antaŭuloj de la inulanoj grandparte devenas de apudaj anglalingvaj insuloj de Karibio.
Klimato, vegetaĵoj kaj bestoj
La insula klimato estas tropika, kun la tipa interŝanĝo de seka kaj pluva sezonoj. Oktobro kaj novembro estas la monatoj kun plej da pluvo - la seka sezono komenciĝas fine de decembro kaj finiĝas dum majo.
La du insuloj havas abundajn vegetaĵojn. Ekzistas specoj de lacertoj, kiuj vivas nur ĉi tie. Ankaŭ iuj palinuroj en la maro ĉirkaŭ la du insuloj ŝajne ekzistzas nur ĉi tie.
Elisabeth Shue
Elisabeth Judson SHUE (naskigis la 6-an de oktobro 1963 en Wilmington, Delaware) estas usona aktorino, filma produktistino kaj kantistino.
Biografio
Kiel sola filino de kvar gefratoj, Elisabeth Shue plenkreskis en South Orange, New Jersey. Ŝi studis politikan sciencon en Wellesley College. Ŝia frato Andrew Shue estas same aktoro.
Post kelkaj aperoj en reklamfilmetoj dum studtempo, Shue kolektis aktoradajn spertojn en komenco de la 1980-aj jaroj en televida serio Call to Glory, en kiu ŝi ludis apud Craig T. Nelson la rolon Jackie Sarnac. En la 1980-aj jaroj, ŝi ĉefe rolis en ludoj de „kara junulino apud iu ajn“, kio estas dankebla ĉefe al ŝia ludo en la trilogio Back to the Future, en kies dua kaj tria partoj ŝi kunludis. Ŝi sukcese batalis kontraŭ tiu tipigo, post kiam ŝi ludis en 1995 putinon Sera en dramo Leaving Las Vegas. Ŝia aktorada ludo estis honorita per nomumo je Oskar-premio kaj Golden Globe. Ŝia filma partnero Nicolas Cage ricevis Oskaron en la kategorio plej bona ĉefrolanto, la filmo ricevis elstarajn kritikojn.
Krom ŝia kariero kiel aktorino, Shue klopodis ankaŭ iĝi advokatino. Ŝi daŭris sian studadon en Harvard - apud la aktorado – kaj sukcese diplomitiĝis en 2000. En tiuj jaroj, ŝi neregule aperis en filmoj.
Ekde 1994, Shue vivas en geedziĝo kun filmoproduktisto kaj reĝisoro Davis Guggenheim, ili havas tri infanojn.
(18926) 2000 PO26
(18926) 2000 PO26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Traktato de Kanagaŭa
La traktato de Kanagaŭa (japane: 神奈川条約, Kanagawa Jōyaku, aŭ 日米和親条約 Nichibei Washin Jōyaku) estis uzita la 31-an de marto 1854 de la komandanto Matthew Perry de la usona mararmeo por devigi la malfermon de la japanaj havenoj Ŝimoda kaj Hakodate al negoco kun Usono. Tiel finiĝis la 200-jara fermo de Japanujo (sakoku). La traktato garantiis ankaŭ la sekurecon de usonanaj balenkaptistoj ŝippereintaj kaj establigis permanentan usonan konsulon en Japanujo.
Kvankam li rifuzis trakti kun japanaj oficistoj kaj postulis paroli kun la japana ŝtatestro, Perry ne konsciis, ke li parolis al la ŝoguno, ne al la imperiestro Komei. Tamen tiutempe la ŝoguno estis la kvazaŭa estro de Japanujo, kaj estis neimageble, ke la imperiestro traktu kun eksterlandanoj. Post konkludo de la traktato de Kanagaŭa, similaj traktatoj estis starigitaj kun Rusujo kaj Britujo.
En 1858 tiu ĉi traktato estis anstataŭigita de la ne-ekvilibra Harris-kontrakto, kiu donis unuflankajn eblojn al Usono en Japanujo kaj malpligrandigis la dogankostojn por usonaj varoj al Japanujo.
William Tecumseh Sherman
William Tecumseh SHERMAN (8a de Februaro, 1820 - 14a de Februaro, 1891) estis usona militisto], negocisto, edukisto, kaj verkisto. Li servis kiel generalo de la Unia Armeo dum la Usona Enlanda Milito (1861–1865), kaj li ricevis agnoskon pro sia komando de milita strategio same kiel pro la kritikaro de la akreco de la politiko de bruligita tero kiun li plenumis farante totalan militon kontraŭ la Konfederaciitaj Ŝtatoj. Brita milit-teoriulo kaj historiisto B. H. Liddell Hart deklaris, ke Sherman estis "la unua moderna generalo".
Naskiĝinta en Ohio en politike elstara familio, Sherman gradiĝis en 1840 el la Usona Militakademio de West Point. Li interrompis sian militkarieron en 1853 por dediĉi sin al privataj negocoj, kaj je la eksplodo de la Enlanda Milito li estis komisaro de la Luiziana Seminario kaj Militakademio (nuntempa Luiziana Universitato). Sherman distingis sin en la Unua Batalo de Bull Run en 1861 antaŭ esti transigita al la Okcidenta Batalkampo. Staciita en Kentukio, lia pesimismo pri la irado de la milito kondukis lin al nerva krizo kiu postulis mallongan apartigon. Li rekuperiĝis per forta partnereco kun la Generalo Ulysses S. Grant. Sherman servis kun Grant en 1862 kaj 1863 dum la bataloj de la fortikaĵoj Henry kaj Donelson, la Batalo de Shiloh, la kampanjoj kiuj kondukis al la falo de la konfederacia bastiono de Vicksburg ĉe la rivero Misisipo, same kiel en la kampanjo de Chattanooga kiu rezultis en la malvenko de la konfederaciaj armeoj en la ŝtato Tenesio.
En 1864, Sherman sukcedis Grant kiel komandanto de la Unia Armeo en la Okcidenta Batalkampo. Sherman tiam kondukis la konkeron de la strategia urbo Atlanta, milita sukceso kiu kontribuis al la re-elekto de la Prezidento Abraham Lincoln. La posta irado de Sherman tra Georgio al maro kaj al Karolinoj ne rezultis en granda batalado sed ja en grand-skala detruado de la plantejoj de kotono kaj de alia infrastrukturo, sistema politiko intencita por subfosi la kapablon kaj pretecon de la Konfederacio pluigi la lukton. Sherman akceptis la kapitulacon de ĉiuj el la konfederaciaj armeoj en Karolinoj, Georgio, kaj Florido en Aprilo 1865, sed la kondiĉoj laŭ kiuj li negocadis estis konsiderataj tro toleremaj fare de la Usona Secretario pri Milito nome Edwin Stanton, kiu ordonis la Generalon Grant modifi ilin.
Kiam Grant iĝis prezidento de Usono en Marto 1869, Sherman sukcedis lin kiel Komandanta Generalo de la Armeo. Sherman servis en tiu posteno el 1869 ĝis 1883 kaj estis responsa pri la eniro de la Usona Armeo en la diversaj konfliktoj de la Indianaj Militoj dun tiu periodo. Li absolute malakceptis esti allogita al politiko kaj en 1875 li publikigis siajn Memorojn, unu el la plej bone konataj rektaj rakontoj de la Enlanda Milito.
Edmundo la Martiro
Sankta Edmundo la Martiro (841 - la 20-an de novembro, 869), reĝo de East Anglia.
Sanktuligita post sia morto; patrono de reĝoj, pandemioj, torturitoj kaj lupoj.
Griesingen
Griesingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Edmundo la Martiro
Li probable devenis de la reĝa familio de East Anglio, kvankam estas necerta kiu estis lia patro, kaj iuj diris ke li alilande naskiĝis kaj ke li estis ano de saksa reĝa familio en Germanio. Pri lia frua vivo oni scias preskaŭ nenion. Li estis kronata la 25-an de decembro 855. En 869 li estis venkata de la danoj, kiuj verŝajne kaptis, torturis kaj mortigis lin (sed laŭ iuj rakontoj li danaj sagoj mortigis lin dum la batalo). Li enteriĝis en abatejo ĉirkaŭ kiu evoluis la nuna urbo Bury St Edmunds, kaj la tombo iĝis grava celo por pilgrimoj. Lia kulto populariĝis inter la normandaj nobeloj, kiuj uzis ĝin por demonstri kontinuecon inter la anglo-saksa tradicioj kaj tiuj de la normanda epoko. Dum la Batalo de Azincourt, la angloj montris standardon kun la blazono de Sankta Edmund.
Robert Korzeniowski
Robert Marek KORZENIOWSKI (naskiĝis la 30-an de julio 1968 en Lubaczów) – pola atletikisto, marŝisto, plurfoja olimpika majstro de la mondo kaj de Eŭropo. La unua vetbatalanto en la historio de la monda marŝado, kiu akiris medalojn en tri laŭvicaj olimpiaj ludoj, kaj ankaŭ la unua, kiu gajnis rivaladon je 20 kaj 50 km dum la sama olimpiko. Kiel reprezentanto de la sportkluboj Wawel Kraków, Elite Cafe Club kaj la franca Tourcoing gajnis multe da landaj ĉampionecoj.
Li estas kvarfoja olimpika majstro (1996; 2000 – dufoje; 2004). Partoprenis Someran Olimpikon en Barcelono, 1992, kie estis senkvalifita en ambivalencaj cirkonstancoj.
Trifoje gajnis mondĉampionecon en 50-kilometra marŝado (1997, 2001 i 2003), plurfoje estis majstro kaj rekordulo de Pollando en tiu ĉi sporta konkuro. Dufoje atingis ĉampionecon de Eŭropo (1998, 2002).
En 2011 aperis libro Moja droga do mistrzostwa (Mia vojo al majstreco) – longa intervjuo de Izabela Barton-Smoczyńska kun la sportisto. En urbo Rumia li ricevis la Honoran Civitanecon.
10559 Yukihisa
Nomo
Ĝia nomo honoras Yukihisa Matsumoto, iaman sciencan esploriston de la Observatorio de Nishi Mino, kiu nun laboras en la estraro pri eduko de la vilaĝo Fuĵihaŝi. Tiu-ĉi amatora astronomo formis klubon dum sia tempo de lernado kaj aktive partoprenis al astronomiajn agadojn.
Pativilka
La distrikto Pativilca, Pativilka aŭ Pativilko estas unu el la kvin distriktoj de la Provinco Barranca en la Departemento Limo apartenanta al la Lima Regiono, Peruo.
Estas situanta ĉe la dekstra bordo de la rivero Pativilka, kiu venas el neĝomonto Kahatambo. Ĝi havas areon de 260.24 km2 kas estas ĉirkaŭ 81 msm; laŭ la censo de 2007 ĝi havis 18 749 loĝantojn.
Limas norde kun la distrikto Paramonga, nordoriente kun la distrikto San Pedro, oriente kun la distrikto Koĉas (Provinco Ocros), sude kun la distrikto Barranca kaj okcidente kun la Pacifiko.
Historio
La unuaj loĝantoj de tiu zono estis ĉilkaoj kaj moĉikaoj inter la jaroj 200 al 600 p.K., kaj el 1000-aj jaroj al 1476 ĝi estis dominata de jungaoj. Fine de 1823 la Libertador Simón Bolívar starigis stabanejon en Pativilca, kaj gastis ĉe la geedzoj Juan Canaval kaj Luisa Samudio.
Setlejoj
Ene de la distrikto troviĝas la jenaj setlejoj:
Falsztyn
Falsztyn, germane Falkenstein, hungare Falstin estas malgranda vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sacz, en Distrikto Nowotarski. La germana vorto signifas aglo-roko.
Historio
Dum la mezepoko funkciis tie abatejo, kiun la husanoj bruldetruis en 1431. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesújfalu, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.
Île-de-Bréhat
Ĝia teritorio kongruas kun la insularo de Bréhat.
Geografio
La insularo de Bréhat situas tri kilometrojn for de la bordo de Bretonio, fronte al Ploubazlanec. Ĝi konsistas el granda insulo, Bréhat, kaj 86 aliaj insuletoj kaj rifoj.
Observatorio Steward
La Observatorio Steward estas la esplora fako de la Departemento de Astronomio de la Universitato de Arizono ; ĝia oficejo troviĝas sur la kampuso de la universitato en Tucson (Arizono, Usono).
Ĝia MPC kodo estas 692.
La unua konstruaĵo kaj teleskopo, konstruitaj en 1916, estis oficiale dediĉita en aprilo 1923. La Observatorio Steward nun administras aǔ kun-administras kvin teleskopojn sur montaj suproj en Arizono, unu en Nov-Meksiko, unu en Havajo kaj unu en Ĉilio. Ĝi provizis instrumentojn por tri kaj por multenombraj ĉegrundaj teleskopoj.
La Observatorio Steward estas unu el la malmultaj instalaĵoj, kiuj povas poluri tre grandajn uzitajn en la teleskopoj konstruitaj dum la pasinta jardeko.
Historio
La Observatorio Steward rezultas de la streboj de la usona astronomo kaj dendrokronologiisto Andrew Ellicott Douglass. En 1906, li ricevis postenon de Helpanta Profesoro pri Fiziko kaj Geografio ĉe la Universitato de Arizono en Tucson (Arizono). Preskaǔ tuj post sia alveno en Tucson,  Douglass establis programon de astronomia esploro uzante refraktoron de 8 coloj (20,3 cm) pruntedonita de la Observatorio de la Universitato Harvard kaj komencis aktive serĉi fonduson por konstrui grandan esploran teleskopon en Tucson. Dum la sekvantaj dek jaroj, tiuj steboj fiaskis ; dum tiu tempo, Douglass estis Estro de la Departemento de Astronomio, Anstataŭa Prezidento kaj, fine, Dekano de la Kolegio pri Beletro, Arto kaj Scienco.
Jen tiam, la, Prezidento Rufus B. von KleinSmid anoncis, ke anonima donacinto donis al la Universitato « 60 000 $ por konstrui grandegan teleskopon ». La donacinto reveliĝis pli malfrue esti S-ino Lavinia Steward, riĉa vivino de Oracle (Arizono), interesita pri astronomio kaj deziranta kunmemori sian mortintan edzon : S-ro Henry Steward.
Douglass planis uzi la donacon de Steward por konstrui de 36 coloj (91,4 cm) kaj kontraktis kun la firmao Warner & Swasey Company de Klevlando por konstruigi tiun teleskopon ; sed la eniro de Usono en la  malfruigis la kontrakton : Warner & Swasey havis prioritatajn militajn kontraktojn ; krome la spertuloj pri grandaj speguloj tiam troviĝis en Eŭropo kaj estis neatingeblaj pro la milito. Fine, la spegulo estis farita de la vitra firmao Spencer Lens Co. de Bufalo (Nov-Jorkio).
La teleskopo estis instalita en la observatorion en julio 1922 kaj la Observatorio Steward oficiale dediĉita la.
Observatorioj
La Observatorio Steward administras tri observadajn lokojn en sudo de Arizono : la Internacian Observatorion de Monto Graham (MGIO), la Observatorion de Monto Lemmon kaj la Stacion Catalina sur la Monto Bigelow. Ĝi ankaŭ funkciigas teleskopojn en du gravaj observatoroj : la Nacia Observatorio de Kitt Peak (KPNO) kaj la Observatoire Fred Lawrence Whipple sur la Monto Hopkins. Ĝi estas partnero en la Sloan Digital Sky Survey-III elde la Observatorio de Apache Point (Nov-Meksiko) kaj tenas observatorion por studentoj sur la Monteto Tumamoc ĉirkaǔ 5 km okcidente de la kampuso. La originala konstruaĵo de la observatorio en Tucson estas uzita nur por publika informo kaj ĝenerala eduko de la unua ciklo.
La Radio Observatorio de Arizono, filio de la Observatorio Steward, funkciigas po unu radioteleskopon ĉe KPNO kaj MGIO.
La Observatorio Steward partoprenas en tri internaciaj projektoj. Ĝi estas plena membro de la ĝemelaj Teleskopoj Magelano ĉe la Observatorio Las Campanas (norda Ĉilio) Ĝi estas ankaŭ membro de du projektoj en sama regiono : la Granda Sinoptika Enketa Teleskopo kaj la Giganta Teleskopo Magelano ; venonta generacio da grandegaj teleskopoj. La Spegula Laboratorio Richard F. Caris fabrikas kaj fajnigas spegulojn por ambaǔ teleskopoj, kaj ankaŭ faris spegulojn de la ĝemelaj Magelanaj Teleskopoj.
Grupoj de Esploro
La Spegula Laboratorio Richard F. Caris, estis kreita en 1980 sub la orienta latero de la universitata usona piedpilkadejo Arizona Stadium kaj tiel nomata en 2015 en memoro de Richard F. Caris, filantropo kaj monhelpinto de la Observatorio Steward. Tiu laboratorio pioniris en tekniko de produkto de grandaj speguloj, inklude malpezajn mielĉelarajn per rotacia fando en rotacia forno La Spegula Laboratorio finis la duan spegulon de la Granda Duokula Teleskopo en septembro 2005 ; ĝi ankaŭ fandis la kombinatan primaran kaj terciaran spegulon de la Granda Sinoptika Enketa Teleskopo kaj komencis la laboron pri du el la sep ekster-aksiaj por la Giganta Magelana Teleskopo.
La Laboratorio de Infraruĝa Detektilo konstruis la Near Infrared Camera and Multi-Object Spectrometer NICMOS (Proksiman infraruĝan Fotilon kaj Pluran Objektan Spektrometron) por la kosmoteleskopo Hubble kaj la  Multiband Imaging Photometer (MIPS) por la kosmoteleskopo Spitzer Ĝi ankaŭ konstruis la Near Infrared Camera (NIRCam) kaj helpis konstrui la Mid-Infrared Instrument (MIRI) por la kosmoteleskopo James Webb.
Aliaj esploraj grupoj inkludas :
Hermann Kövess
KÖVESS Hermann (koeveŝ), barono estis aŭstria-hungara subgeneralo naskita en Temeŝvaro la 30-an de marto 1854 kaj mortinta en Vieno la 22-an de septembro 1924.
Biografio
Barono Hermann Kövess finis la militakademion de Vieno. Unue li servis ĉe la ŝtabo, poste li plenumis taĉmentservon. Je la eksplodo de la Unua mondmilito li estis korpuskomandanto. En la rusa kaj serba frontoj en 1914–15 li gvidis armegrupon, en 1916 li estis unu el komandantoj de la itala frontetapo. En 1918 li ricevis rangon de barono. La 3-an de novembro 1918 imperiestro Karlo la 4-a nomumis lin ĉefkomandanto de la armeo komuna.
Yiyan
Yiyan (angle: Yeeyan, elp. jijan, ĉine: 译言, la nomo Yiyan devenas de la ĉinaj signoj 译 (yì) kaj 言 (yán), kiuj kune signifas ion kiel "traduki la informojn aŭ traduku la mondon" ) estas antaŭ ĉio partopreniga amaskomunikila platformo, kiu donas al ĉinaj legantoj aliron al scioj kaj informoj ne disponeblaj en sia lingvo, kaj ankaŭ permesas al ĝiaj uzantoj ludi aktivan rolon en la produktado kaj cirkulado de amaskomunikila enhavo.
Ĝi estas retejo de la plej granda ĉina komunumo kun la celo fondi tradukplatformon en kiu plejofte volontulaj, aspirantaj tradukistoj kunlaboras por peri la esencon de la plej freŝaj novaĵoj el ekster Ĉinio (ĉefe el anglo-usonaj gazetaraj artikoloj) ĉinlingve al ĉinaj legantoj tiele pliigante la fluon de informoj inter kulturoj. Yeeyan.org aspektas kiel informretejo, kun fotoj kaj rakontoj elektitaj de la redakcio sur la unua paĝo. Rakontoj estas aranĝitaj en formo de tipaj sekcioj kiel ekzemple komerco, sportoj, teknologio, kaj vivstilo. La sukceso de la retejo produktante daŭrantan fluon de tradukoj estas la rezulto de zorgema komunuma administrado kaj bone dezajnitaj sociaj trajtok. La Yiyan-estraro vidas trejnadon de tradukistoj kiel gravan parton de sia socia misio. YiYan ĉiam donas la ligilon al la originala artikolo kaj neniel monigas la tradukon. Yiyan iniciatis kostefikajn solvojn al grava tutmonda problemo: la getigo de informoj laŭ lingvo. Tial tradukistaj komunumoj kiel Yiyan kaj Global Voices ekestis por solvi ĉi tiun lingvan problemon en la retejo. La retejo YiYan ankaŭ eldonis la ĉinan tradukon de 300+ librojn en publika domajno en formo de bitlibroj.
Historio
La Jijan-platformo estis kreita en 2006 de tri IT-inĝenieroj de la Universitato Tsinghua kiuj ankaŭ studis en Usono: Zhang Lei, Zhao Wei en Zhao Jiamin (eksiĝis).
Origine ĝi ĉefe ĉinigis la enhavon de blogoj kaj poste ankaŭ enhavon de internaciaj novaĵoj aperintaj en The Guardian kaj ReadWriteWeb por enkonduki la esencon de fremdlandaj artikoloj al ĉinaj legantoj. Yiyan estis blogo kreita en 2006 kaj komerce funkciis ekde 2007. Ĝi estis origine celis uzi tradukadon por "forigi lingvajn barojn pere de tradukado kaj doni aliron al altkvalitaj fremdlingvaj interretaj materialoj al ĉinaj legantoj". Nun tiu celo vortumiĝas kiel "trarompi la lingvajn barojn por kreskigi scion, antaŭenigi la entuziasmon de fremdlingvaj lernantoj kaj la realigon de propraj valoroj".
La ekesto de Interreto esence ŝanĝis la manieron interagi kun la mondo, inkluzive la manieron traduki. Kreskanta nombro da amatoroj nun aktive partoprenasen la tradukado de novaĵoj, romanoj, televidaj kaj filmaj subtekstoj, kiel parto de kreskanta fenomeno de kunlabora tradukado, faciligita pro la disvolviĝo de informaj kaj komunikaj teknologioj (Salzberg 2008).
La 8-an de januaro 2010 Yiyan remalfermiĝis post kiam la domajna nomo estis ŝanĝita. Fine de 2009, la tradukreto estis aprobita respektive de The Daily Telegraph, Reader's Digest kaj The Economist.
En junio 2016, la retejo adaptis la fasonadon kaj uzulsistemon laŭ peto de registaraj servoj. Uzantoj devas ligi sian Yiyan-konton al siaj kontoj en Weibo aŭ WeChat por publikigi tradukon. La retejo ankaŭ fokusiĝas pli pri komerco, scienco, informadiko, vivstilo, evitante politikajn temojn.
En 2020 la platformo realigis pli ol 145 000 tradukojn kaj en ĝi kunlaboras preskaŭ 700 000 registritajn uzantojn. La slogano de la Yiyan-retejo estas "malkovri, traduki kaj legi la esencon de la interreto preter la ĉina". Jiěfàng Rìbào (chin. 解放日报), taggazeto el Ŝanhajo,
Funkciado
La dezajno de la retejo instigas al diversmaniera partoprenado. Krom legi rakontojn, uzantoj povas rekomendi rakonton aŭ adreson de tradukinda artikolo, traduki rekomenditan rakonton aŭ mem verki originalan artikolon en formo de komento pri tradukitaj artikoloj. Iiuj tradukemuloj eĉ tradukas la skripton de la filmo Avatar kaj librojn kiel maniero ekzerci en tradukado. Uzantoj povas krei kolektojn de artikoloj ĉirkaŭ specifa temo. Ĉiu uzanto ankaŭ havas profilon, kiu montras historion de siaj rekomendoj kaj kompletigitaj tradukoj. La provlega sekcio montras la originalan tekston kaj la tradukon  unu apud la alia, kaj la provleganto povas komenti ĉiun alineon. Por partopreni kiel tradukiston, oni devas sendi tradukon kiel testo.
La klopodo de la Yeeyan-membroj solvi tradukajn problemojn ankaŭ pliigas ilian tradukan kompetentecon.
Bibliografio
(en) Chuan Yu, Collaborative Translation in Online Communities of Practice: An Ethnographic Study of Yeeyan, ResearchGate, jan. 2017
Vidu ankaŭ
Asocio de Tradukistoj de Ĉinio (TAC) [angla vikipedio]
Tutmondaj Voĉoj (Global Voices en Esperanto)
La Regionisto, simila retejo kun informoj pri la teritorioj kaj ne la ŝtatoj en Eŭropo
Alberto de Saksio-Koburgo kaj Gotao
Princo Alberto de Saksio-Koburgo kaj Gotao, Albert of Saxe-Coburg and Gotha, plennome Francis Albert Augustus Charles Emmanuel of Saxe-Coburg and Gotha (naskiĝis la en Rödental, mortis la  en Windsor) estis la edzo kaj kunulo de la reĝino Viktoria.
Alberto naskiĝis en la Saksia duklando Saksio-Koburgo-Saalfeld, al familio konektita al multaj el la regantaj monarkoj de Eŭropo. Je aĝo de 20, li edziĝis al sia kuzino, la reĝino Viktoria; ili havis naŭ gefilojn. Dekomence li sentis sin malkontenta pro sia rolo de reĝina edzo, kiu havigis al li nek povon nek respondecojn. Sed li laŭgrade disvolvigis reputacion por subteni publikajn kampanjojn, kiel la reformo de la eduksistemo kaj la abolo de la sklaveco tutmonde, kaj ricevis fidon por la regado de la domo, oficejo kaj bienoj de la reĝino. Li estis ege implikita en la organizado de la Granda Ekspozicio de 1851, kiu rezultis granda sukceso.
Viktoria iĝis pli kaj pli dependema el lia subteno kaj gvidado. Li helpis en la disvolvigo de la Brita konstitucia monarkio konvinkante sian edzinon estis malpli partiana en sia rilato kun la Parlamento — kvankam li mem aktive malkonsentis kun la intervenisma politiko pri eksterlandaj aferoj sekvita dum la regado de Lord Palmerston kiel la koncerna ministro. En 1857, Alberto ricevis la formalan titolon de Reĝinedzo aŭ Prince Consort.
Alberto mortis je la relativa juna aĝo de 42. Viktorio iĝis kortuŝitega, eniris en profunda depresio, kaj vestis nigre por la cetero de sia vivo. Post ŝia morto en 1901, ŝia plej aĝa filo sukcedis kiel Eduardo la 7-a, nome la unua Brita monarko de la dinastio Saksio-Koburgo kaj Gotao, nomita laŭ la duklanda familio al kiu Alberto apartenis.
Kortekso
Kortekso (el la latina: cortex cerebri) estas la supraĵa tavolo de la cerebro kaj de la cerebelo, sidejo de la inteligento, de la konsciaj sensaĵoj kaj movoj.
Kio? Kie? Kiam? (sporta varianto)
Distinge al la televida versio de la ludo "Kio? Kie? Kiam?", la sporta varianto restas nekonata por multaj rusoj, ĉar oni ne tre popularigas tiujn ludojn kaj festivalojn (aparte pro ties negranda allogo por spektantoj: sportaj demandoj estas multe pli komplikaj ol televidaj kaj ofte restas nekompreneblaj por flanka persono eĉ post anonco de ĝusta respondo). La ludo ĉefe restas konata ene de la movado, kaj homoj hazarde trafas tiun movadon, pere de siaj amikoj, konatoj, hazarde vidante iun afiŝon aŭ pere de universitataj kluboj, kiuj, kune kun la KGS-kluboj okazigas regulajn ludojn por studentoj.
Por reguligi la ludojn estis fondita la centra ĉeforgano, Internacia Asocio de kluboj ("Международная ассоциация клубов"), ruse siglita kiel "MAK" (kaj ofte referencita nur per tiu siglo), kies celo estas reguligi la ludojn. Ekzistas la statuto de la asocio, kaj krome tiel nomata "Kodekso de KKK", kie estis indikitaj la ĉefreguloj por okazigo de turniroj kaj estas priskribitaj solvoj de kelkaj problemaj situacioj. MAK povas doni al turniro "oficialan statuson", tiam ĉiuj teamoj, ludintaj en ĝi, ricevas specialajn rating-poentojn konforme al la gajnita loko.
Demandoj
En la sporta versio de la ludo la demandoj estas kutime multe pli malfacilaj, kaj oni ofte aldonas specialajn komentojn por klarigi ĝustan respondon. Tamen la malfacileco de la demandoj dependas de la statuso de koncerna turniro: regule okazantaj turniroj por studentoj kaj lernejanoj, kompreneble, ne postulas troan eruditecon, sed estas pli spritaj. Kroma detalo pri la demandoj estas tio, ke oni ja nur aŭskultas demandojn, pro tio en skriba formo ili povas havi specialajn indikojn, kiel oni devas ĝuste legi ilin (kun malgranda, apenaŭ spurebla akcento ĉe certa vorto, aŭ speciale indiki aŭ ne indiki citilojn ktp.). Jen estas kelkaj ekzemploj de demandoj: <hr width="70%" /> Demando: Kurt Ŝvisser donacis tion al sia amikino Hanna Heĥ por simetrio. TIO mem posedas simetrion. Tion oni povas vidi sur multaj bildoj, sur tiu el ili, kie oni montras du homojn, kiuj salutas unu la alian. Skribu simetrian TION sur via slipeto.
Respondo: H.
Akcepto-kriterioj:: "H latina", ajna indiko de la latina litero "H" sen misa klarigo (ekz. "H cirila" estas malĝusta).
Komentaro: Hanna fariĝis Hannah, kaj ŝia nomo fariĝis simetria. La litero "H" mem posedas kelkajn tipojn de simetrio. En la alfabeta indikilo por la magazino "Panĉ" oni povas vidi la desegnaĵon de la litero "H" en la formo de du homoj, kiuj salutas unu la alian.
Fontoj: Д. Элгер. Дадаизм. - М., 2006. - p. 42., ligilo.
Aŭtoroj: Aleksandr Korobejnikov (Saratov - Sankt-Peterburg), Grigorij Alĥazov (Kiŝinev)
<hr width="70%" /> Demando: En la fabelo de Aleksandr Kinskij "Drako Goriniĉ: Pereo de drako" ĜI preskaŭ svenis dum flugo. Kaj en 16-a jarcento ĜIA manko ĉe fianĉino estis la kialo de nesukcesinta geedziĝo de du nobluloj. Nomu la fianĉon!
Respondo: Henriko la 8a.
Akcepto-kriterioj:: Laŭ la mencio de Tudor aŭ sen tiu indiko.
Komentaro: Temas pri la dua kapo. Al la propono de Henriko la 8-a la dana princino respondis per refuto, kaj uzis kiel pretekston la fakton, ke ŝi ne havas la duan kapon.
Fontoj: В. Мери. Удивительный человек. - Таллин: Ээсти раамат, 1983. - p.
185., ligilo.
Aŭtoroj: Denis Sarkaniĉ (Odessa), Maksim Kocuruba (Kiŝinev)
<hr width="70%" /> Demando: Kuba centimetro de IKSO pezas iom pli ol 19 gramojn. Kuba centimetro de IKSO pezas iom pli ol unu kaj duonon gramojn. Dalj donas jenan klarigon pri IKSO: milita ekkrio de baŝkiroj, kirgizoj, tataroj. Kion IKSO anstataŭas en la demando?
Akcepto-kriterioj:: uran per minusklo.
Komentaro: La denso de kemia elemento urano estas 19,05 g/cm3. La denso de la planedo Uran laŭ diversaj indikoj estas de 1,26 ĝis 1,71 g/cm3. Laŭ Dalj, uran' estas milita ekkrio de turkaj popoloj, el kiuj aperis la interjekcio "Hura!".
Fontoj: ligilo.
Aŭtoroj: Aleksandr Korobejnikov (Saratov - Sankt-Peterburg)
<hr width="70%" /> Kutime unu "demandaro" (пакет вопросов) konsistas el 36 ĝis 96 demandoj, depende de la turniro kaj ties daŭro. La demandoj estas egalkvante distribuitaj je rundoj. Krome, ofte oni havas kelkajn enkondukajn demandojn (разминка), ne konsideratajn por poentoj, kaj kelkajn rezervajn demandojn - kaze se apelacia komisiono proklamos kelkajn demandojn nevalidaj.
Turniroj
En la sporta varianto samtempe kunkonkuras multaj teamoj, kio ofte permesas ludi preskaŭ al ĉiuj interesiĝantoj. Ĉefe la teamo devas havi ĝis 6 ludantoj, sed dum kelkaj turniroj oni permesas ĝis 8 ludantoj. Dum loka turniro tiuj estas la teamoj de unu urbo aŭ regiono. Ĉeestan turniron (ofte oni nomas tiajn turnirojn "festivalo") partoprenas teamoj, speciale venintaj el diversaj urboj, ofte - laŭ speciala invito de organizantoj. Kutime lokajn turnirojn kaj festivalojn partoprenas 20-30 teamoj, maksimume 60 (limigas grandeco de la halo). Dum tiel nomata sinkrono oni ludas samtempe en pluraj lokoj de la mondo (en la plej grandaj turniroj partoprenas samtempe ĝis 1200 teamoj). Ĉiuj (ĉiu teamo ĉirkaŭ sia tablo) sidas en granda salono, aŭskultas laŭte voĉlegatan demandon kaj post unuminuta pridiskuto skribas respondojn sur specialaj paperetoj, kiujn la ĵurio kolektas kaj poste publike anoncas la ĝustan respondon. Dum la sekva demando estas voĉlegata, specialaj helpantoj en ĵurio kontrolas ĉiujn kolektitajn respondojn kaj fiksas rezultojn en speciala tabelo. Kutime, post kelkaj demandoj (de 9 ĝis 18-20) sekvas kelkminuta paŭzo, por ripozo de ludantoj; fine de la paŭzo la ĵurio anoncas la rezultojn, atingitajn ĝis tiu momento.
Komisionoj
Ĉar oni devas skribi sian respondon sur paper-slipeto, ofte okazas, ke la respondo ne plene koincidas kun la ĝusta respondo, proviziita de la demando-aŭtoro. Kutime la aŭtoro donas kelkajn ŝlosil-vortojn, laŭ kiuj oni akceptu la respondon kiel ĝustan, sed foje ankaŭ tio povas ne sufiĉi. En tiu okazo la moderatoro de la ludo ne rajtas akcepti la respondon kiel ĝustan, kaj tiu respondo trafas la Ludan ĵurion. Luda ĵurio kutime konsistas el la aŭtoroj kaj redaktintoj de la demandoj, kiuj ne estas iel ligitaj al la ludantoj, kaj ili kutime ricevas tiujn "dubindajn respondojn" pere de interreto. La luda ĵurio rajtas pligrandigi la akcepto-kriteriojn por respondoj, sed ne devas nepre fari tion. Krome, la ĵurio tute ne devas iel klarigi sian (mal)akcepton de iu aparta respondo, kaj oni ne povas apelacii poste pri la decido de tiu ĵurio. Se la respondo ne estas akceptita de la luda ĵurio, ekzistas unu plia instanco, apelacia ĵurio aŭ apelacia komisiono, kiu funkcias dum la turniro kaj tuj post ĝi (ne ĉiuj turniroj laŭ sia reglamento havas ĝin), kiu traktas apelaciojn de teamoj. Kutime ekzistas du tipoj de apelacioj: Krome ekzistas tre raraj apelacioj, kiam oni apelacias false akceptitan respondon de luda ĵurio. Sed tiutipa apelacio ne ricevis subtenon de la komunumo kaj ne plu estas uzata.
Movado
Ĉar la ludo fariĝis tre populara kaj komencis kunligi plurajn intelektulojn, ĉirkaŭ ĝi formiĝis propra movado, kun siaj movad-specifaj ŝercoj, ludoj, ritoj kaj tradicioj, sia "folkloro", siaj famuloj kaj siaj misfamuloj. Regule okazas festivaloj, ĉampion-turniroj de urboj kaj landoj. Kutime dum tiuj grandaj aranĝoj oni ludas ne nur la ĉefludon—Kio? Kie? Kiam?, sed ankaŭ aliajn intelektajn ludojn, kiel Brain-Ring, Erudit-loto, Propra ludo, ludoj, kie oni devas diveni kaj enmeti famajn frazojn en specialan lokon de speciale verkitaj versaĵoj (vd. Beskrilki). Krome ekzistas pluraj neseriozaj ludoj, kie oni devas montri sian eruditecon ne nur en gravaj scikampoj, sed ankaŭ en iom erotikaj aŭ obscenaj anekdotoj, demandoj kun obscenaj aludoj kaj tiel plu. Tio estas bona amuzilo dum longaj kaj seriozaj turniroj, kaj tiuj ludoj kutime okazas post la baza programo, vespere aŭ eĉ malfrunokte. En KKK-kulturo aperas siaj propraj vortoj kaj nocioj. Krom jam menciita vorto "sciulo", kiu nun estas vaste uzata en la rusa lingvo, estas pliaj vortoj: Krom tiuj ekzistas ankaŭ diversaj "priskriboj" de ludantoj. Oni, ekzemple, povas esti intuiciulo, logikulo, "volumo kun rekta aliro (erudiciulo)" (termino el komputiko, emfazanta potencan, ampleksan kaj rapidan memoron de iu ludanto, kapabla tuj rememori iun fakton). Ekzistas "magistroj" kaj "metroj" (majstroj, famaj ludantoj, spertuloj). Se iu sufiĉe forta ludanto ludas por alia teamo (pro monaj aŭ iuj aliaj kialoj), oni nomas tiun "legionulo" aŭ "landkneĥto". Kelkaj konataj ludantoj havas siajn kromnomojn (ekzemple Valentin Melnikov oni ofte nomas "kemiisto" (химик)). Estas malfacile kalkuli, kiom da homoj partoprenas en tiuj ludoj. En la plej grandaj sinkronaj turniroj samtempe partoprenas pli ol 1200 teamoj kaj pli ol 5000 ludantoj, tamen multaj ludas ne ĉiuokaze kaj ĉiufoje aperas kaj malaperas multaj teamoj. Regule okazadas ankaŭ turniroj por "neprofesiuloj", kun pli simplaj demandoj - cele popularigi la ludon.
Konataj turniroj
Dum la tuta jaro okazas turniroj, kelkaj el kiuj estas nur unufoje jare, aliaj konsistas el multaj etapoj kaj okazas plurfoje (kun kutimaj someraj ferioj). La plej popularaj turniroj estas jenaj:
Krome preskaŭ en ĉiu urbo de Rusio ekzistas propra klubo kun pluraj teamoj, kiu okazigas lokajn ĉampionadojn. Ekzistas ligoj de tiuj kluboj (ekzemple tiel nomata "Volgia ligo", al kiu apartenas Kazano, Uljanovsk, Saratov, Samara).
Ludo ekster Rusio
La ludo estas populara ne nur en Rusio kaj landoj de eksa Sovetio, sed en pluraj landoj, kie loĝas rusparolantoj. Precipe fortaj teamoj estas en Israelo (ekzemple en Ĥajfo ekzistas pli ol 40 teamoj ), Usono (25 teamoj), Germanio (pli ol 25 teamoj ludis samtempe , plej multe da teamoj venas el Dortmund (5), Berlino (5)), Finnlando (9) (nur en ties ĉefurbo, Helsinki , kaj surbaze de apuda "Biomedical Center", kie laboras multaj rusoj). Oni ankaŭ ludas en eks-sovetiaj landoj, kiel Ukrainio, Belorusio, Latvio, Litovio. En multaj landoj (ekz. Germanio) okazas regulaj turniroj kaj kelkfoje jare—ĉeesta turniro por la ĉampiona titolo. Ofte tie aperas la demandoj, rilataj al la loka (germana) kulturo kaj lingvo, sed tio ne estas nepraĵo.
Estis kelkaj provoj okazigi ludon en aliaj lingvoj, kio postulis grandan atentemon al la redaktantoj cele elimini ĉiujn lingvo-rilatajn specifaĵojn. Tamen kelkaj provoj estis sufiĉe sukcesaj, la ludo okazis en la germana, angla kaj certe Esperanto. En Ukrainio, Belorusio, Moldavio kaj Armenio okazis turniroj en lingvoj de tiuj landoj.
Konataj ludantoj de sporta varianto
La plej konataj kaj famiĝintaj pro tiu ludo partoprenantoj de la sporta varianto estas: En la ludo regule partoprenas kelkaj konataj esperantistoj: Valentin Melnikov (gajnis 3an lokon en la Mondĉampionado 2003; ĉampiono de Rusio 2006), Viktor Aroloviĉ, Georgij Kokolija, Aleksandr Galkin. Krome, Dvinjatin, Burda kaj Wassermann regas Esperanton, kvankam ne partoprenas en Esperanto-movado.
Plenumebla dosiero
Plenumebla dosiero (rulebla dosiero) estas dosiero, kiu povas esti rulata (en certa komputilo). Fakte ĉi tia dosiero estas programo.
Plenumeblaj dosieroj povas esti duumaj aŭ interpretataj.
La unuaj estas pli-malpli senpere rulataj per procesoro de la kompuilo. Tamen antaŭ rulado en modernaj operaciumoj kutime necesas agordi adresojn en la programo por interligi ĝin kun dinamikaj bibliotekoj aŭ por ebligi ruladon post meto de la programo ekde certa starta adreso.
En operaciumoj MS-DOS kaj Vindozo duuma ruligebla dosiero devas havi finaĵon de dosiernomo ".exe" aŭ ".com".
Interpretata rulebla dosiero estas tiu kiu estas interpretata per speciala interpretilo. Preskaŭ ĉiam ĝi estas teksta dosiero. En operaciumoj MS-DOS kaj Vindozo interpretata ruligebla dosiero devas havi finaĵon de dosiernomo ".bat" aŭ, ekde Vindozo NT, ankaŭ ".cmd".
En Unikso-similaj sistemoj interpretata rulebla dosiero devas komenciĝi per speciala linio, kiu specifas la interpretilon: kie xxx estas la interpretilo.
Por norma ŝelo sh la linio devas esti
En Unikso-similaj sistemoj ĉiu rulebla dosiero devas havi specialan atributon, kiu montras la permeson ruli ĝin.
Egon Schiele
Egon SCHIELE (germane: ; naskiĝis la, mortis la ), estis aŭstra pentristo.
Biografio
Egon Schiele naskiĝis la en Tulln apud Vieno. Li komencis pentri ekde 1905, interalie memportretojn. Lia patro forpasis la saman jaron, kaj lia onklo, fariĝinte lia kuratoro, provis orienti lin al kariero en fervojoj. Kun la konsento de sia patrino kaj apogo de sia profesoro pri desegno, li eniris Akademion de Belartoj en Vieno, kie li malfacile elportis akademian direkton de siaj profesoroj. Li malkovris malsaman arton dum ekspozicio de Viena Secesio.
En 1907, Schiele renkontis Gustav-on Klimt, kiu multe influis lin, kaj estis por la juna pentristo modelo kaj majstro. Li havis por li grandan admiron, kiu tuj estis reciproka. Li ekspoziciis unuafoje en 1908. Schiele fariĝis konata en 1909, kiam li ekspoziciis en aŭstra ĉefurbo, kaj instaliĝis en Vieno post vivado en Krumau. Li tiam fondis grupon Neukunstgruppe (Grupo de novaj artistoj) kaj pentris multajn portretrojn de amikoj kaj ankaŭ memportretojn. Li renkontis en 1911 fireputacian junan virinon, Wally Neuzil, kiu fariĝis lia modelo. Li estis arestita en 1912 pro siaj erotikaj desegnoj kaj suspekto pri delogado de neplenaĝuloj. Li restis tri semajnojn en karcero. Kardinal und Nonne (Liebkosung), do Kardinalo kaj Religiulino (Kareso), estis tiam lia plej konata pentraĵo pro paralelo kun Der Kuß de Gustav Klimt.
Santa Barbara
Santa Barbara povas esti Krome ekzistas
Egon Schiele
Biografio
Ekde 1913, li partoprenis multnombrajn internaciajn ekspoziciojn. Li apartiĝis de Wally Neuzil kaj edziĝis la kun Edith Arms, komencante malpli turmentan periodon. La, lia graveda edzino mortis pro hispana gripo. Egon Schiele mortis la, tri tagojn poste, pro sama malsano.
Kanzono
Egon Schiele estas menciita ĉe la fino de kanzono "Je te rends ton amour" (1999) (Mi redonas vian amon) de Mylène Farmer:
Tiu omaĝo al Egon Schiele estas substrekita per kartuŝo sur la koverto de la disko, imitanta subskribon de la pentristo. Ŝi onidire inspiriĝis el la pentraĵo Mädchenakt mit verschränkten Armen (Nuda junulino kun krucitaj brakoj) por verki tiun kanzonon.
Kerhartice (Ústí nad Orlicí)
Historio
Kerhartice konsistas el Kerharice kaj Gerhartice. La unua skriba mencio pri Gerhartice devenas el la jaro 1292 en donaca dokumento de la reĝo Venceslao la 2-a al Zbraslava klostro el la 10-a de aŭgusto 1292. La unua mencio pri Kerhartice devenas el la jaro 1506 en komerca dokumento de Jan Kostka el Postupice. Unuigo de la vilaĝoj Kerhartice (vilaĝo de sinjorejo Brandýs nad Orlicí) kaj Gerhartice (vilaĝo de sinjorejo Lanšperk) okazis en la jaro 1848. Post interkonsento de civitanoj de ambaŭ vilaĝoj estis starigita oficiala nomo de unuiĝinta komunumo - Kerhartice. En la jaro 1866 estis fare de komercisto František Beneš el Ústí nad Orlicí fondita en Kerhartice fabriko por produktado de teksaĵoj (feltigejo), nuntempe UOtex, kie teksmaŝinoj estis movigataj nur per akvorado. En la jaro 1873 estis sur tiama katastrejo Kerhartice malfermita nova stacidomo. Vilaĝa administrejo petis aŭstrian fervojan estrarejon nomi ĝin Stacidomo Kerhartice, kio estis malaprobita. En la jaro 1925 decidis la plej alta landa juĝejo pri delimito de la menciita stacio el katastrejo Kerhartice kaj ligo de ĝi al katastrejo Ústí nad Orlicí.
En la jaro 1907 estis en objekto de gastejo malfermita poŝtoficejo. Super la vilaĝo ni trovos kapelon el la jaro 1911, kiu estis konsekrita nur en la jaro 1912. El la jaro 1921 devenas loka memoriga monumento. Loka gimnastejo t.n. Sokolejo estis konstruita en la jaro 1924. En ĝi estis unu jaron poste malfermita kinejo jam kun unika sonmekanismo. Pro tiu ĉiu raraĵo vizitis ĝin spektantoj eĉ el vasta ĉirkaŭo. En la jaro 1942 estis Kerhartice fare de germanaj oficejoj unuafoje integritaj kun la urbo Ústí nad Orlicí. En majo 1945 Kerhartice ree memstariĝis, kio daŭris ĝi la jaro 1948, kiam ĝi estis ree kontraŭvole unuiĝita kun Ústí nad Orlicí. Proksime de la poŝto en Kerhartice en la jaro 1963 falis malgranda meteorito. Ĝia pezo estis 1260 gramoj kaj ĝiaj mezuroj estis 121 x 90 x 74 mm. Feliĉe neniun ĝi trafis, nur en la tero faris kavon 40 cm profundan. Pli poste ĝi estis transportita en Nacian muzeon en Prago.
Proksima interesa loko
Super la vilaĝo montiĝas Andrle monteto kun belvideja turo kaj hotelo Hvězda (Stelo).
En Kerhartice oni delonge rakontas, ke sur maldekstra deklivo, en direkto al Hrádek estis fortikigita setlejo, kie onidire vivis fondinto de la vilaĝo Gerhartice - Gerhard. Oni povas diri, ke ĝi de du flankoj estas ne alirebla, sed de du flankoj oni povas veni al ĝi. La setlejo verŝajne devenas el tempoj de familiaro Slavníkovec, kiu povis ĉi tie posedi deklivojn de Kerhartikce direkte al vilaĝo Řetůvka.
Bismuta (III) oksalato
Bismuta oksalato aŭ bismuta oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj bismuta (III) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Bismuta oksalato posedas 6 karbonatomojn, 2 bismutatomojn kaj 12 oksigenatomojn. Bismuta oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de bismutaj derivaĵoj.
Eksterdistrikta urbo
Eksterdistrikta urbo estas teritoria administra unuo interalie en Germanio: La plej grandaj urboj de la ŝtato ne apartenas al iu distrikto, sed mem havas saman rangon kiel la distriktoj: Eksterdistriktaj urboj plenumas memstare la taskojn kaj de komunumo kaj de distrikto. Ĝenerale eksterdistriktaj urboj estas grandurboj, do urboj kun pli ol loĝantoj, sed ekzistas esceptoj. La grandurboj Berlino, Bremeno kaj Hamburgo eĉ estas federaciaj landoj samrangaj al ekzemple Nordrejn-Vestfalio aŭ Bavario.
En la federacia lando Baden-Virtembergo la germanlingva nomo por tiuj "urboj sendependaj de distriktoj" estas Stadtkreis (urba distrikto), en la aliaj 15 federaciaj landoj de Germanio ili nomiĝas kreisfreie Stadt.
En Aŭstrio la paralela koncepto nomatas Statutarstadt ("statuta urbo"), laŭ la stato de decembro 2012 entute ekzistas 15 tiaj urboj. La mapo dekstre montras ilin.
En anglalingvaj landoj oni ĝenerale nomas urbojn de tia administra statuso independent cities (sendependaj urboj), kaj en Rusio la paralela koncepto estas городской округ (urba distrikto).
Imre Tóth (kuracisto)
Imre TÓTH [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Imre estis hungara kuracisto, akademia instruisto.
Imre Tóth naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Ságvár, li mortis la  en Ĉeĥoslovakio en Banská Štiavnica.