cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metroo de Vieno
U4
Nun la U4 sekvas la Danuban Kanalon kaj haltas, ankoraŭ en la 9-a distrikto, en la stacioj Friedensbrücke kaj Rossauer Lände. Post la limo al la 1-a distrikto sekvas la stacio Schottenring, dividata kun la linio U2. Plia transira stacio, Schwedenplatz kun la linio U1, sekvas tuj poste. Sur tiu ĉi segmento, la trako estas parte videbla de ekstere, parte ne.
La trajnoj nun transiras la Vieno-riveron (do irante en la 3-an distrikton) kaj atingas la stacion Landstraße, dividatan kun la linio U3 kaj fervojaj trajnoj inkluzive de la City Airport Train (urb-flughavena trajno). De tie ĉi la U4 sekvas la Vieno-riveron.
La sekva stacio Stadtpark (urboparko) estas unu el la du stacioj sur la linio U4, en kiuj restis la origina urbfervoja dizajno de Otto Wagner. Sekvas Karlsplatz kun eblo transiri al la linioj U1 kaj U2; tiu ĉi stacio troviĝas jam en la 4-a distrikto, sed sur la limo al la 1-a, ĉar la Vieno-rivero konsistigas la distriktlimon.
En la 4-a distrikto sekvas la tri haltejoj Kettenbrückengasse, Pilgramgasse kaj Margaretengürtel, kaj poste la U4 trafikas en la 12-a distrikto sur la limo al la 15-a. Tie ĉi troviĝas la stacio Längenfeldgasse, en kiu eblas transiri al la U6 (por transiroj inter la direktoj Heiligenstadt↔Floridsdorf kaj Hütteldorf↔Siebenhirten, sen ŝanĝi la kajon), kaj la stacio Meidling Hauptstraße.
Post la limo al la 13-a distrikto estas la stacio Schönbrunn proksima al la Palaco Schönbrunn, kaj poste la stacio Hietzing, kiu ne nur estas grava trafika nodo, sed ankaŭ servas la bestoĝardenon.
Sekvas ankoraŭ tri stacioj (Braunschweiggasse, Unter Sankt Veit, Ober Sankt Veit) antaŭ la atingo de la fina stacio Hütteldorf, kie haltas ne nur multaj urbaj kaj regionaj busoj, sed ankaŭ longdistancaj trajnoj al la okcidento.
U6
La centra parto de la linio U6 jam ekzistis dum urbfervojaj tempoj, kaj tiam ĝi nomiĝis Gürtellinie (Zona Linio) pro sia kondukvojo laŭ la okcidenta parto de la strato Gürtel (Zono). La hodiaŭa U6 tamen atingas ankaŭ la eksterajn distriktojn 21 kaj 23 en la respektivaj finaj stacioj Floridsdorf kaj Siebenhirten. La U6 estas la plej longa metrolinio de Vieno.
La fina stacio Floridsdorf troviĝas subtere sub la samnoma fervoja stacio, kiu estas la plej grava trafiknodo de la 21-a distrikto kaj de kie eblas preni ankaŭ trajnojn al la norda Malsupra Aŭstrujo. Tuj post tiu ĉi stacio, la U6 tamen eliras la tunelon kaj transiras Malnovan Danubon, antaŭ ol ĝi atingas la stacion Neue Donau (Nova Danubo) apud la plej granda moskeo de Vieno.
Post transiro de Nova Danubo, la Danuba Insulo kaj Danubo sur la ponto Georg-Danzer-Steg, paralele al la trunkvojo de la S-Bahn de Vieno sekvas la stacio Handelskai en la 20-a distrikto, kie eblas transiri ne nur al trajnoj de la trunkvojo, sed ankaŭ al trajnoj de la linio S45, kiuj konektas la U6 al la Periferia Linio.
La sekvaj du stacioj, Dresdner Straße kaj Jägerstraße estas denove subteraj, sed tuj antaŭ la Danuba Kanalo denove leviĝas la trakoj por transiri ĝin kaj atingi la stacion Spittelau, kie haltas ankaŭ trajnoj de la linio U4 kaj de la Francisko-Jozefo-fervojo. De tie ĉi, la linio sekvas la Vienan Zonon, plejparte sur viadukto el la fina 19-a jarcento kaj konsistigas la distriktolimon inter - oriente - la internaj distriktoj 9, 8, 7 kaj 6 kaj okcidente la eksteraj distriktoj 19, 18, 17, 16 kaj 15. La linio mem tamen trafikas ankoraŭ en la respektivaj internaj distriktoj, kaj en ĉiu stacio de tiu ĉi segmento eblas transiri al tramaj, busaj aŭ metroa linioj krucantaj la Zonon.
Sur tiu viadukto leĝe protektita kiel kulturheredaĵo, la linio U6 servas la staciojn Nussdorfer Straße, Währinger Straße-Volksoper, Michelbeuern-Allgemeines Krankenhaus, Alser Straße, Josefstädter Straße kaj Thaliastraße, el kiuj plej multaj estis konstruitaj jam en la 19-a jarcento. Poste ĝi iras sub la stratan nivelon kaj atingas la stacion Burggasse-Stadthalle, rekte super kiu troviĝas la ĉefbiblioteko de Vieno.
En la sekva stacio Westbahnhof, nun jam plene entunela, vojaĝantoj povas atingi la linion U3 kaj la stacion por longdistancaj trajnoj al la okcidento. La sekva stacio Gumpendorfer Straße denove troviĝas sur historia viadukto, tamen la historia segmento finiĝas tuj poste ĉe la transiro de la Vieno-rivero, kiu konsistigas ankaŭ la komencon de la U6-segmento en la 12-a distrikto.
En la stacio Längenfeldgasse refoje eblas transiri al la U4, kaj de tie ĉi la trajnoj trairas tunelon kun la stacioj Niederhofstraße kaj Philadelphiabrücke. Tiu ĉi lasta troviĝas sub la fervoja stacio Wien Meidling, kiu nun (2012) ankoraŭ estas la plej grava stacio por longdistancaj trajnoj al la sudo. Tie ĉi komenciĝas ankaŭ la interurba segmento de la Loka Fervojo de Vieno al Baden.
Nun la trajnoj denove eliras la tunelon kaj servas segmenton, kiujn ĝis 1995 servis la rapida tramlinio 64, kiun oni jam konstruis antaŭvidante postan uzon kiel metroo. Tiuj stacioj estas - ankoraŭ en la 12-a distrikto, Tscherttegasse kaj Am Schöpfwerk, kaj post la limo al la 23-a distrikto Alterlaa, Erlaaer Straße, Perfektastraße kaj Siebenhirten, kie la linio finiĝas. Dum la horoj kun plej multa trafiko, ĉiu dua trajno finiĝas jam en Alterlaa, ĉar alie la intertempoj en la maldense loĝataj pli sudaj urbopartoj estus tro malgrandaj.
Stacioj
Plej multaj stacioj origine konstruitaj por la metroo havas unu saman dizajnon verkitan de la "arĥitekta grupo por la metroo" (Architektengruppe U-Bahn, AGU), konsistanta el Wilhelm Holzbauer, Heinz Marschalek, Georg Ladstätter kaj Bert Gantar. Tiu dizajno uzas la koloron de la koncerna linio en multaj partoj, ekzemple eĉ sur la ŝtuparaj balustradoj. Tio ĉi ankaŭ plifaciligas la orientiĝon en transiraj stacioj.
Ĉiuj stacioj estas alireblaj per rulseĝo; ĉiuj krom Thaliastraße kaj unu kajo de la stacio Tscherttegasse, kiuj havas stratnivelan alirejon, uzas tiucele lifton.
Operacio
La trafikflanko sur ĉiuj linioj estas dekstra, kontraste al la urbfervojo, kiu trafikis sur la maldekstra trako.
Vagonoj
Estas du malsamaj metrosistemoj, kiuj ne povas esti interligataj: la vagonoj de linioj U1 ĝis U4 uzas kurentorelon flanke de la trako, dum la linio U6 uzas supertrakan kontaktan lineon. Sekve ankaŭ la vagonoj estas malsamaj.
"U"-familio
En 1972 ekliveriĝis la vagontipo "U", konstruita de la entrepreno Simmering-Graz-Pauker intertempe aĉetita de Siemens AG, kaj ekde 1987 liveriĝis la pli moderna vagontipo "U1" (ankaŭ nomata U11). La tipo U2 kreiĝis el modernigo de la pli novaj vagonoj de la tipo U okazinta inter 2000 kaj 2009. La vagontipoj U1 kaj U2 estis en 2006 ekipita per modernaj ciferecaj celmontriloj.
Tiuj vagonoj ne povas trafiki solaj, sed nur kombinitaj kun alia; necesas kombini tiel nomatan "A-parton" kun vagononumero 2xxx kun "B-parto" kun vagononumero 3xxx por formi veturpovan vagonparon. Normala metrotrajno konsistas el tri vagonparoj. Ĝis 2008 oni tamen uzis ankaŭ du-vagonparajn trajnojn dum horoj kun malmultaj pasaĝeroj (ĉiam sur la linio U2).
Vagonoj de la "U"-familio estas fojfoje nomataj Silberpfeile ("arĝentaj sagoj"), laŭ sia arĝenta/griza koloro.
V/v-trajnoj
La seriaj (ne-prototipaj) vagonoj ektrafikis en 2006 kaj de tiam novaj trajnoj estas ankoraŭ liverataj.
Vagonoj kun pantografoj
La linio U6 uzas pro historiaj kialoj malsamajn vagonojn; estis tro multekoste kaj probleme adapti la malnovan urbfervojan viadukton por uzo de "arĝentaj sagoj".
La linio U6 heredis de la urbfervojo la vagonojn de la tipo E6 (motorvagonoj) kaj c6 (kromvagonoj) kun ŝtupoj ĉe la eniro. Ekde 1993 Bombardier liveris malaltplankajn vagonojn de la tipo "T", tiam ligeblajn kaj ligitajn kun c6-vagonoj por havi ĉiam almenaŭ unu malaltplankan vagonon en ĉiu trajno.
Modernigitaj "T1"-vagonoj kun klimatiziloj unuafoje trafikis en 2008 por anstataŭigi la tipojn E6 kaj c6, kiuj lastafoje veturis la 23-an de decembro 2008. Ekde tiam, ne plu estas en Vieno metrovagonoj kun ŝtupoj ĉe la eniro.
La vagonoj de la linio U6 estas uzeblaj ankaŭ sur la trama reto de Vieno, kiun ili uzas ekzemple por iri al riparado. Estas ligo al la trama reto (tramlinio 42) en la remizo Michelbeuern, kaj al la Loka Fervojo de Vieno al Baden norde de la stacio Tscherttegasse.
Estonteco
Nuntempe (2012) konstruataj, kiel kvara konstrufazo, estas suda etendo de la linio U1 kaj orienta etendo de la linio U2.
1507 Vaasa
1507 Vaasa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Metroo de Vieno
Suda etendo de la U1
La originaj planoj por suda etendo de la linio U1 havis segmenton ne al Oberlaa, kien iras la tramlinio 67, sed al la pli suda Rothneusiedl, kun fina stacio en nun ankoraŭ neloĝata urb-evoluigejo. Tamen ĉar la kvanto de evoluo en tiu estonta urboparto ne konformis al la originaj planoj, en 2012 la urba registaro decidis ja konstrui ĝin al la varmfonta banejo en Oberlaa, kun eblo eventuale facile konstrui branĉon al Rothneusiedl. Tiu etendo estos laŭ la nunaj planoj malfermita en 2017.
Orienta etendo de la U2
Oriente de la nuna finstacio Aspernstraße troviĝas la urb-evoluigejo Seestadt Aspern (Seestadt = lag-urbo) sur la tereno de la eksa Flughaveno de Aspern, kiu havos ankaŭ metroan atingon: la linio U2 estos tien etendita en 2013 kaj ricevos tri novajn staciojn Hausfeldstraße, Aspern kaj Seestadt. Kvara stacio An den alten Schanzen malfermiĝos post la evoluo de la apuda tereno.
Postaj konstrufazoj?
Ekzistas diversaj planoj por postaj etendoj de la metroreto, kies realigo tamen ne estas certa: suda etendo de la U2 tra la 3-a distrikto; aŭ nova linio U5, kiu transprenus la sudan branĉon de la U2 kaj pluirus laŭ la nuna tramlinio 43 al Hernals, kun samtempa malfermo de nova U2-branĉo al la suda kvartalo Wienerberg City.
Vikivojaĝo
Vikivojaĝo (Wikivoyage) estas projekto de Vikimedio, kiu celas konstrui gvidilon por turistoj. Ĝi estas skribata de volontulaj aŭtoroj uzantaj vikion. Ĉiu povas redakti artikolojn.
Ĝis januaro 2021, Vikivojaĝo estas disponebla en 23 lingvoj:
Esperanta Vikivojaĝo estis kreita la 15-an de Decembro 2020 en la adreso eo.wikivoyage.org. Antaŭe ĝi ekzistis kiel prova versio en la Vikimedia Kovilo.
Sia (mitologio)
En la egipta mitologio, Sia aŭ Saa estas la personigo de la intuicio kiu helpas preni la ĝustajn decidojn kaj de la planiga inventado kiu kune al Hu (la krea vorto kaj Heka (la magio aŭ transdono de la forto) ebligas imagi, esprimi kaj ordoni la verkon de la kreo.
Ĝi estis la diigo de la perceptado en la heliopola kosmogonio de la Eneado kaj probable, ekvivalento de la energioj de la koro de Ptaho en la memfisa kosmogonio. Ĝi ankaŭ havis rilatojn kun la skribo kaj foje estas montrata antropomorfa, dekstre de Reo tenante volvolibron el papiruso. Tiu ĉi papiru enkarnigis la klerajn sciojn.
Sia, kune al Hu kaj Heka, aperas en tekstoj kaj muroj de la tomboj de la Nova Egipta Imperio akompanata de la dio Reo en sia suna boato dum konstanta vojaĝo tra la nokto.
Kiel hieroglifo, ĝi estas ankaŭ uzata por reprezenti la vortojn percepti, scii', esti konscia''.
NGC 1162
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jean Lemaître
Jean Lemaître, aŭ Le Maistre estis unu el la juĝistoj de la proceso kontraŭ Johana de Arko, kies posteno estis la vic-inkvizitoro. Li estis la plej grava ulo de la proceso post Pierre Cauchon.
Dum la proceso por la rehabilitiĝo, li deklaris: Mi vidis ke se oni ne agas laŭ la volo de la angloj, estas la morto kiu minacas. Jean Massieu asertis ke la respondeco kiel vic-inkvizitoro estis altrudita al li kontraŭvole. Li vivis en Rueno en 1452.
Eivind Berggrav
Eivind BERGGRAV (n. la 25-an de oktobro 1884 - m. la 14-an de januaro 1959) estis norvega luterana episkopo. Li ĉefe konatiĝis kiel estro de la Eklezio de Norvegio (Preses i Bispemøtet i Den norske kirke) kaj pro sia senlaca rezistado kontraŭ la nazia okupacio de Norvegio dum la Dua mondmilito.
Daiki Niwa
Daiki Niwa (丹羽 大輝 n. ) estas japana futbalisto. Li en 2015 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Holland (orgenfaristoj)
Holland estas la nomo de germana orgenkonstrudinastio en Turingio.
Agadoj
La familio konstruis orgenojn dum kvar generacioj. Fondinto dinastia estis Johann Caspar Holland (1747-1834), kiu lernoknabis antaŭ 1770 ĉe ĉarpentisto en Asbach. Orgenfaradon li ellernis en la ateliero de la Fratoj Wagner je Schmiedefeld am Rennsteig. Samloke Holland laboaris inter 1775 kaj 1783 kiel juna memstarulo.wo er um 1775 bis 1783 als Geselle und dann als Werkmeister tätig war. En 1790 li ilin posetulis transprenante la atelieron. En 1793 Holland jam faris la orgenon en la Kruco-kirko de Dresdeno. Li sukcese daŭrigis la firmaestradon konstruante instrumentojn kiel en Saksujo tiel en Turingio.
La filo Johann Michael Holland (1778-1842) transprenis inter 1818 kaj 1820 la entreprenon. Ĝismorte li aktivis en Schmiedefeld. La nepo Friedrich Wilhelm Holland (1804-1879) jam komencis la trian generacion. August Holland († 1902) verŝajne estis la filo de Friedrich Wilhelm; li translokigis la atelieron ĉ. la jaro 1880 disde Schmiedefeld al Untersuhl (Gerstungen). Post lia morto en 1902 estingiĝis la dinastio en kvara generacio.
Verkoj (elekto)
Multas la de ili faritaj instrumentoj. Konataj estas ekz. la jenaj:
Laurino
Laurino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas Helena de Konstantinopolo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Bellosguardo, Campora, Felitto, Magliano Vetere, Novi Velia, Piaggine, Rofrano, Roscigno, Sacco, Stio kaj Valle dell'Angelo.
Templo de Artemiso
Priskribo
Ĝi estis la centro de la kulto de la virga diino Artemiso (aŭ Diana, kies kulto kunfandiĝis kun la kulto de Artemiso).
En la templo estis granda, nigra roko, kiu falis el la ĉielo (komparu la Kaabon).
Historio
Eĉ en la antaŭ-greka epoko, la efezanoj servis diinon de multaj mamoj.
La Templo estis detruita de Herostrato (greke Ἡρόστρατος) je la 21a de julio 325 a.K. (en la 4-a jarcento a.K.) krimbruligisto kiu serĉis famiĝi iel ajn.
Post la romia konkero, la romianoj nomis la templon la Templo de Diana.
Kaisersesch
Kaisersesch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Templo de Artemiso
Historio
La Templo estis denove detruita en 262 de gotoj, sed estis rekonstruita. La Templo estis fermita de la (kristana) imperiestro je 381, kiu tiam fariĝis ŝtonminejo, kaj finfine estis detruita je 405 kaj ne plu staras.
Bizare, kvankam Efezo forvelkis, ĝi ankoraŭ allogas pilgrimantojn: ne por la virga Artemiso, sed por la Benata Virga Maria, kies lasta domo estis en Efezo.
Saint-Preux
Saint-Preux (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 1950 en Parizo) estas franca komponisto, pianisto kaj orkestra dirigento. Liaj plej konataj komponaĵoj nomiĝas Concerto pour une voix ["Koncerto por unu voĉo"], Le Piano sous la mer ["La piano sub la maro"] kaj Symphonie pour la Pologne ["Simfonio por Pollando"].
En aĝo de ses jaroj, li komponis sian unuan verkaĵon por orgeno, kaj de tiam pli ol 300 verkoj konsistigas lian verkaron.
Internacie li ekkonatiĝis en aĝo de 19 jaroj, en 1969 per sia partopreno de la Festivalo de Sopot en Pollando, kie li estis orkestra dirigento en interpreto de sia komponaĵo La Valse de l'enfance ["La valso de la infaneco"]. Li ricevis la premion de la internacia gazetaro en tiu festivalo. Dum la sekvaj jaroj, aparte du komponaĵoj havis publikan sukceson, Concerto pour une voix, kies unuan aŭdigon interpretis la dirigento Danielle Licari, kaj Le Piano sous la mer.
La artisto estis dirigento de multnombraj orkestroj, inter ili la Simfonia Orkestro de Londono, la la Simfonia Orkestro de Pollando kaj la Ĥoraro de Krakovo, la Filharmonia Orkestro de Parizo kaj la la Simfonia Orkestro de Montrealo.
En 2005, reference al sia antaŭa sukcesa verkaĵo li komponis la muzikaĵon Concerto pour deux voix ["Koncerto por du voĉoj"], kiun kante interpretis lia filino Clémence Saint-Preux, tiam 16-jara, kaj la ĥora soloisto Jean-Baptiste Maunier. tiam 14-jara.
Borato
La boratoj en kemio estas kemiaj kombinaĵoj kiuj enhavas oksoanjonojn el boro, kun tiu boro en oksidiĝa stato de +3. La jono borato plej simpla estas la trilatera ebeno, BO33−, kvankam ankaŭ aliaj multaj estas konataj. BO33− formas salojn el kemiaj elementoj. La boro estas trovebla en la naturo ofte kiel mineralo borato. La boro estas trovebla ankaŭ kombinita kun silikatoj por formi kompleksojn de mineralaj borosilikatoj kiel la turmalino. Multaj boratoj estas facile hidratigitaj kaj enhavas strukturajn grupojn de hidroksido kaj facile estas konsidereblaj kiel hidroksoboratoj.
Bivo
Tiu ĉi artikolo estas pri muzikinstrumento. Ekzistas artikolo pri Lago Biwa (Bivo) por la nomo de lago en Japanio.
Bivo (, 琵琶, 비파) estas speco de orientazia kordinstrumento kun kvar aŭ kvin kordoj. Ĝi estas ludata per fingroj aŭ plektro, sed sen arĉo. La vorto origine derivas el la japana biwa. Lanmespilo, unu frukto, estas nomata bivo (biwa aŭ pipa) en kelkaj aziaj landoj pro ĝia formo.
Gulbrand Lunde
Gulbrand  (n. la 14-an de septembro 1901 - m. la 26-an de oktobro 1942) estis norvega ŝtatkonsilisto en la nacia registaro de Vidkun Quisling en 1940. Li estis membro de la partio Nasjonal Samling kaj sekve okupis postenon de ministro de 1941 ĝis 1942.
Lago Biŭa
Biŭa (琵琶湖 Biŭa-ko: Lago Bivo), ankaŭ latinliterigita Biwa, antaŭe konata kiel Ōmi, estas la plej granda nesala akvo lago en Japanio, situanta en la gubernio Ŝiga (okcidento-centra Honŝu), nordoriente de la antaŭa regurbo Kioto. Pro ĝia apudeco al la estinta regurbo, referencoj pri Lago Bivo ofte aperas en la Japanlingva literaturo, precipe en la poezio kaj en la historiaj rakontoj pri bataloj.
Areo kaj uzado
La surfaco de ĉi tiu lago estas ĉirkaŭ 670 km², kio estas pli granda ol la insulo Aŭaĝi. Malgrandaj riveroj dreniĝas ekde la ĉirkaŭantaj montoj en Lagon Bivon. La lago konstituas akvorezervujon por la urboj de Kioto kaj Ōtsu kaj estas multvalora resurso por apudaj ŝtofaj industrioj. Ĝi provizas per trinkebla akvo por ĉirkaŭ 15 milionoj da personoj en la regiono. La lago estas taŭga vivloko por nesalakvaj fiŝoj, inkluzive specioj el la familio de la Salmonedoj.
Ĝi vivtenas marokulturan industrion. La laga supraĵo printempe plialtiĝas je ĉirkaŭ tri metroj pro al fandiĝanta neĝo kaj pro printempaj pluvoj, kaj aŭtune post tajfunaj pluvoj. Ĝia ĉefa elfluejo estas la Seta-rivero, kiu poste estiĝas la Jodo-rivero kaj enfluas en la Osakan Golfon apud la samnoma urbo.
La kanalo de la lago Bivo, konstruita dum la malfruaj 1890-aj jaroj kaj poste pligrandigita dum la regadperiodo de Imperiestro Taishō, ludis gravan rolon por la revigligado de la industria vivo de Kioto, post kruta kadukiĝo sekve de la transigo de la ĉefurbo al Tokio.
Lago Bivo gastigas popularajn plaĝojn laŭlonge de la sudokcidenta lagobordo, precipe, ekzemple, Ŝiga Strando kaj Omi Maiko. Ankaŭ la Mizunomori Akva Botanika ĝardeno estas interesa.
Natura historio de la lago
Lago Bivo originis tektone kaj estas unu el la dudek plej maljunaj lagoj de la tero, datiĝante de preskaŭ 4 milionoj da jaroj. Tiu longa kontinua aĝo permesis la disvolviĝon de rimarkinde diversa ekosistemo en la lago. Biologoj priskribis 1 100 specojn de vivuloj en la lago, inkluzive 58 endemiajn speciojn, kio signifas ke tiuj ĉi ne estas troveblaj aliloke sur la tero. Lago Bivo estas ankaŭ grava loko por akvobirdoj. Proksimume 5 mil akvobirdoj vizitas ĉiujare Lagon Bivon. Freŝdate la biodiverseco de la lago grave malbone estas influita pro la infestado de fremdaj fiŝoj el la familio de la sunperkedoj: iuj specioj el la genro Micropterus kaj la specio Lepomis macrochirus.
Laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), Lago Biŭa estas nesalakva tutmondaj 200-regiono el la orientazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono.
Sfera pendolo
Sfera pendolo estas ĝeneraligo de la pendolo. Ĝi konsistas el maso movanta sen frotado sur sfero. La solaj fortoj agantaj al la maso estas la reago de la sfero kaj gravito.
Estas oportune uzi sferajn koordinatojn kaj priskribi la pozicion de la maso en terminoj de, kie r estas fiksita.
La lagrange-a estas
La eŭlero-lagrange-aj ekvacioj donas ke
kaj
montrante ke angula movokvanto estas konservata.
Simetria derivaĵo
En matematiko, la simetria derivaĵo estas operatoro simila al la ordinara derivaĵo.
Ĝi estas difinita kiel:
Funkcio estas simetrie diferencialebla je punkto x se ĝia simetria derivaĵo ekzistas je ĉi tiu punkto. Se funkcio estas diferencialebla je punkto, ĝi estas ankaŭ simetrie diferencialebla, sed la reo povas ne esti vera. La simpla ekzemplo estas la absoluta valora funkcio f(x) = |x|, kiu estas ne diferencialebla je x = 0, sed estas simetrie diferencialebla ĉi tie kun simetria derivaĵo 0. La simetria derivaĵo je la punkto estas egala al la averaĝo de la unuflankaj derivaĵoj je ĉi tiu punkto.
NGC 1163
NGC 1163 (aliaj indikoj — PGC 11359, MCG -3-8-56, FGC 373, IRAS02580-1720) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lipcani
Lipcani [lipkanj] estas malgranda vilaĝo en Moldavio, Besarabio, proksime al areo kie la limoj de Ukrainio, Moldavio kaj Rumanio renkontiĝas. Lipcani situas sur la bordoj de la rivero Prut, kiu formas la limon al Rumanio. La limo al Ukrainio daŭras kelkajn kilometrojn norde. Lipcani foras ĉ. 40 km de la urbo Ĥotin.
Aliaj nomformoj de Lipcani: Lipkanı (Липканы ruse ), Lipkon (ליפקאַן‎ jidiŝe).
La nomo de la vilaĝo venas de tio, ke tie setlis Lipka-tataroj en 1699. Ĝi iĝis en 1812 parto de Rusio. En 1904, fervoja linio interligis Lipcani kaj Novoselica.
La loko apartenis inter la du mondmilitoj al Rumanio. La teritorion akiris Rusio en 1940. La konkerantaj germanaj fortoj murdis dum la dua mondmilito judojn de la vilaĝo.
La vilaĝo venis fine de la dua mondmilito al Sovetunio (1944), post malfondo de Sovetunio al Moldavio.
Henry Cabot Lodge
Li estis pranepo de senatano George Cabot, sed ne povis heredi ties familian nomon; tial oni donis tiun al li kvazaŭ duan antaŭnomon. Lia samnoma nepo, Henry Cabot Lodge la pli juna, ankaŭ estis politikisto kaj estis senatano por Masaĉuseco.
Li studis en la Universitato Harvard kaj estis la unua studento, kiu tie diplomiĝis pri politika scienco (en 1876). Li estis federacia deputito de 1887 al 1893 kaj senatano de 1893 ĝis sia morto. Multajn jarojn li estis estro de la senata komisiono pri eksteraj rilatoj.
En tiu posteno li forte batalis kontraŭ la propono de prezidento Woodrow Wilson, ke Usono membriĝu en Ligo de Nacioj, kiun ĝi mem proponis. En 1919 Lodge jene argumentis kontraŭ la membreco de Usono:
"Usono estas la plej bona espero de la mondo, sed se vi katenos ĝin en la interesoj kaj disputoj de aliaj nacioj, se vi implikas ĝin en la intrigoj de Eŭropo, vi detruos ĝian potencan bonon kaj eĉ endanĝerigos ĝian ekziston. Lasu ĝin marŝi libere tra la estontaj jarcentoj, kiel en la pasintaj jaroj. Forta, grandanima kaj aplomba ĝi noble servis la homaron. Zorgu, kiel vi traktu vian mirindan heredaĵon – tiun ĉi landon de orda libero. Ĉar se ni stumblos kaj falos, libero kaj civilizo ĉie ruiniĝos.
Kvankam Lodge diris tiujn ĉi frazojn en lando, kiu du jarojn antaŭe senbezone plilongigis la Unuan Mondmiliton, li sukcesis malhelpi la membriĝon de Usono en Ligo de Nacioj.
Santiago del Campo
Santiago del Campo estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas santiagueños. La censita populacio en 2008 estis de 311 loĝantoj.
Situo
Santiago del Campo estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 349 m; je 25 km norde de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 85 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 73,33 km². Limas norde kun la municipa teritorio de Hinojal, sude kun tiu de Cáceres, oriente kun tiu de Talaván kaj okcidente kun tiu de Garrovillas de Alconétar.
Historio
Estas restaĵoj de la Ferepoko en la loko El Castillejo [kastiljEĥo] (kasteleto), loknomo kiu aperas ofte en la regiono. Post la Mezepoko ĝi formis kun Monroy, Talaván kaj Hinojal la municiparon de la Cuatro Lugares (Kvar lokoj). Ĝi apartenis al la senjorlando de Monroy ĝis la 19a jarcento kaj tiam iĝis domaro de Garrovillas de Alconétar.
Fantoma ŝipo
Fantomaj ŝipoj estas la nomo por ŝipoj trovitaj sen ŝipanaro sur la maro aŭ, post kiuj longa tempo de senkontakteco, sekve de kio oni kredis ilin perditaj, subite reaperas aŭ revidiĝas sub misteraj cirkonstancoj.
Inter la plej famaj fantomaj ŝipoj estas la Mary Celeste, kiu dum la jaro 1872 trovatis sen ŝipanaro flosante inter la Acoroj kaj Portugalio. Fantoma ŝipo de la 20-a jarcento estas la kvin-masta velŝipo Carroll A. Deering. Dum la reveturo de Rio-de-Ĵanejro al Norfolk (Virginio) la velŝipo kadre de la entute unua mara veturo kun plene aranĝita velaro trovatis albordiĝite la 31-an de januaro 1922 ĉe la "diamanta" malprofundejo de la kabo Hatteras en Norda Karolino. Neniu el la 11-persona ŝipanaro estis sur la ŝipo, ĉiuj savboatoj estis for. La manĝotablo estis preparita, manĝaĵoj staris sur la forno kaj la manĝotablo. Multaj partoj de la ŝipa ekipaĵo mankis. Nur la ŝipaj katoj daŭre estis sur la ŝipo.
Klarigita kazo de fantoma ŝipo estas la germania du-masta velŝipo, kiu la 23-an de oktobro 1921 sinkis en ŝtormo de la orienta Balta Maro proksime de la tiutempe germanlingve Memel nomata nuna litovia urbo Klaipėda. La ŝipanaro estis savita. Semajnon poste la ŝipa vrako albordiĝis ĉe la Kurona Duoninsulo, proksimume 100 kilometrojn pli sude. Esploro de la vrako rezultigis, ke pro la forta kolizio kun la mara fundo dum la sinkado la ligna ŝipa korpo ricevis fendon, tra kiu elfalis la ŝtona balasto. Poste la ŝipo kun sia ligna kargo reflosis al la mara surfaco kaj tiel drivis suden dum la sep tagoj sen ŝipanaro, ĝis la vojaĝo tamen finiĝis borde de la duoninsulo.
Fantomaj ŝipoj ne nur dum la pasintaj jarcentoj estis ŝatata diskuta temo en paroloj inter maristoj, sed ankaŭ iĝis favorata temo de filmoj, romanoj kaj muzikaj verkoj. Aparte multaj rakontoj temas pri la "fifama" Bermuda Triangulo en la Karibia Maro, en kiu laŭdire pli da ŝipoj senklarige malaperis ol ie alie sur la mondo. Laŭ asertoj de la asekura entrepreno Lloyd's en Londono, kiu asekurigas aparte multajn ŝipojn, de la 4-a de aprilo 975 tiaj asertoj tamen estas sen ajna fakta bazo. .
Nuntempe "fantomaj ŝipoj" ofte estas la rezulto de trompa provo enkasigi asekuran rekompenson post ŝajnigita averio, aŭ rezulto de moderna piratado. Ekzemplo estas la sub flago de Panamo veturanta kargoŝipo „MV Tenyu“, kiu en la nokto inter la 26-a kaj 27-a de septembro 1998 subite malaperis en la Malaka Markolo, kun kargo de aluminio en valoro de ekvivalento al du milionoj da Eŭroj. Post trimonata internacia polica serĉo la ŝipo retroviĝis en la ĉinia haveno Zhang Jiagang, trakonstruita ĝis apenaŭrekonebla nova silueto, nove pentrita kaj ekipita per nova nomo.
Aliaj projektoj
"The Rime of the Ancient Mariner" (angle)
IslamOnline
IslamOnline estas tutmonda retejo, kiu donas informojn pri Islamo al islamanoj kaj neislamanoj en la angla kaj araba lingvoj. Ĝi estis fondita la 24-an de junio 1997 de la egipta teologo Yusuf al-Karadawi. La IslamOnline administracia oficejo troviĝas en Doha, Kataro, kaj estas administrata de la Kultura Societo de la saŭdaraba ŝejko Al-Balagh. La slogano de la retejo estas "kredindeco kaj reputacio".
Laŭ enketo de Alexa Internet, Islam Online estas la sesa plej vizitata retejo rilata al Islamo.
La retejo konsistas de forumoj pri diversaj temoj, kiel politiko, novaj islamanoj, distro, sekciojn kiel "Demandu la scienciston", kie vizitantoj povas starigi demandojn rilate al islamo. La arabaj kaj anglaj sekcioj estas adaptataj al sia respektiva legantaro. En nuraj kvar jaroj (2000–2003), ĉirkaŭ 306 691 artikoloj estis publikigitaj, el kiuj 233 223 estis en la araba dum 73 486 estis en la angla.
Staraja Derevnja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Staraja Derevnja (Старая Деревня) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Nicolas Midy
Nicolas Midy, sendito de la Universitato de Parizo, estis kanoniko de Rueno, nomumita la 4-an de majo 1431, por la proceso kontraŭ Johana de Arko. La nomumo al ĉi tiu pozicio estis pro lia konata agresemo kontraŭ Johana.
En la proceso de la rehabilitĝo de Johana, Boisguillaume diris ke lin trafis lepro kelkajn tagojn post la ekzekuto. Tamen, la registroj montras ke li iris al la Koncilio de Florenco en 1432, li vivis en Amiens en 1436. Malfrue en 1438, li ankoraŭ aperas en la registro de la kanonoj de Rueno.
Vakso
Vakso estas esteroj de karbonacidoj kun karbonatomoj grandnombraj kaj alkoholo kun unu hidroksilgrupo grandmolekula. Ilia fandopunkto estas malalta, sed ili estas solidaj en ĉambra temperaturo.
La plej grava el la bestaj vaksoj estas la abelvakso, fandita el abelĉelaro. Ĝi estas malhelflava, rompiĝema. Post purigo, oni pretigas el ĝi blankan vakson. Ĝi uzatas kiel bazmaterialo por farmaciaj balzamoj, sigelvakso, plankovakso.
Ankaŭ lanolino estas vakso.
Plantaj vaksoj:
Proverbo
Ekzistas proverbo pri vakso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Sigelvakso
Sigelvakso estas miksaĵo el kolofono kun terebinta oleo, ŝelako, kolorigaĵoj.
Kutime ĝi estas de malhela bruna koloro.
Sigelvakson oni uzas en poŝto por alglui ŝnurojn per kiuj oni ĉirkaŭnodis la sendaĵon. Ankaŭ oni simple faras siglevaksajn sigelojn sur leteroj.
Introspekto
Introspekto (de la latina «"introspicere" (rigardi internen)») estas metoda memobservo de la konscio. Temas fakte pri la ideo de «rigardo internen». Ĝi referencas al la sciaro kiun la subjekto povas akiri el siaj propraj mensostatoj, tio estas, aludas al la situacio, por preciza subjekto, en kiu ĝi observas kaj analizas sin mem, interpretante kaj karakterizante siajn proprajn procezojn kaj kognajn kaj emociajn.
En filozofio, la termino "introspekto" referencas al maniero kapti la statojn de rekta konscio (ĉu per meditado ĉu per pli intenca pripensado) kun rekta reflekto al la konscio de la subjekto. La plej frua filozofo kiu plej amplekse disvovlis la koncepton estis Renato Kartezio, kaj poste Immanuel Kant kaj Auguste Comte.
En psikologio, fine de la 19-a jarcento Alfred Binet kaj Pierre Janet, preskaŭ samtempe, ekpraktikis la introspekton, tio estas, la klopodon rememori kaj pripensi la proprajn pensojn kaj kazardojn de la psikaj statoj jam fakte kiel psikoterapio.
Nicolas Loyseleur
Nicolas Loyseleur, kanoniko de Chartres kaj Rouen, anstataŭanto de kanono restis lojala al Francujo, li distingiĝis dum la proceso kiu kondamnis la pucelon Johana de Arko.
Ŝajnigante sin malliberulo de la anglo Lorrain, li eniris plurfoje en la malliberejo de Johana kaj persvadis ŝin ne kredi je la eklezianoj kaj certigis ŝin paroli nome de la reĝo kaj liaj revelacioj, kaj promesis al ŝi esti savota.
La legendo diras ke, movita de la konvinko li volis lanĉi sin sub la piedoj de sia viktimo por peti pardonon. Tamen en junio 1431, li partoprenis en kunvenoj de la Katedralo kaj reprezentis ĝin en junio 1435 en la Koncilio de Florenco kie li montris sian fervoron kontraŭ la skisma papado. Li mortis en Bazelo, post 1442.
3786 Yamada
3786 Yamada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana inĝeniero kaj optikisto Sakao Yamada (1918 – 1986).
Goldsworthy Lowes Dickinson
Dickinson estis tre kontraŭa al la brita implikiĝo en la Unua Mondmilito. Du semajnojn post la eksplodo de la milito li jam planis la ideon de Ligo de Nacioj, kaj liaj postaj verkoj direktis sin al formo en la publika opinio akcepton por la kreo de la Ligo.
Verkoj
Posthumous:
Ruino-literaturo
Ruino-literaturo (germane: Trümmer­literatur aŭ Kahlschlagliteratur) estis faktermino por la literatura produktado de generacio da junaj aŭtoroj ene de la germana literaturo, kiuj klopodis fari fundamente novan komencon inter 1945-49, koncerne formon, lingvon, temojn.
Temoj
La temaro koncernis la postmilitan realecon kaj ĝiajn motivojn (morto, ruinoj, kaptiteco, reveno, kulpo, pardono ktp). Same kiel la frapvorto Stunde Null (Nula horo, komencmomento) signifas ankaŭ la vorto Kahlschlag (senarbigejo) la nekondiĉan volon de la artistoj fari rekomenciĝon radikan. Forme esprimis sin tio per treega malplimultigo da lingvaj rimedoj dum verkado, kvazaŭ reago al la propagandaĉa misuzo de lingvo fare de la nazioj.
Por ĉi tiu movado iĝis programa la poemo Inventur de Günter Eich: Dies ist meine Mütze, / dies ist mein Mantel, / hier mein Rasierzeug / im Beutel aus Leinen. Aliaj ekzemplodonaj verkoj de tiu ĉi ĝenro estis en Okcidenta Germanio la poemoj kaj rakontoj de la elmilita reveninto Wolfgang Borchert (antaŭ ĉio la dramo: Draußen vor der Tür de 1947) kiel la etprozaĵoj, poemoj kaj radidramoj de Heinrich Böll, Hans Erich Nossack, Ernst Schnabel, Wolfdietrich Schnurre kaj Wolfgang Weyrauch i.a. La laste menciita skribis ankaŭ la t.n. Kahlschlag-manifeston en 1949.
En Orienta Germanio temas pri aŭtoroj kiel Heinz Rein (In einer Winternacht, 1952).
Eksteraj ligiloj
Superrigardo pri postmilita literaturo en Germanio.
Xavier Forneret
Xavier FORNERET (n. la 16-an de aŭgusto 1809 en Bono - m. la 7-an de aŭgusto 1884 en Bono) estis franca verkisto kaj unu el la tiel nomataj "malgrandaj romantikistoj", samkiel Philothée O'Neddy aŭ Charles Lassailly.
Biografio
Dum sia vivo siaj verkoj ne konis sukceson sed li estis riĉa. Li posedis domon en Bono kaj domon en Chaudenay.
Monmouth
Monmouth estas la nomo de pluraj lokoj en diversaj landoj, inter kiuj: Foje la nomo de la kimra provinco Monmouthshire mallongiĝas al "Monmouth"
Wolf In der Maur
Wolf von IN DER MAUR (naskiĝinta la en Klagenfurt, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra, televiddirektoro kaj novaĵeldonisto.
Marcus Vipsanius Agrippa
Marcus Vipsanius AGRIPPA, aŭ simple Agripo, (naskiĝinta en 64 aŭ 63 a.K. en Arpino aŭ Dalmatia, murdita en 12 en Kampanio) estis romia batalestro.
Wolf In der Maur
Vivo
Li estis la filo de Gilbert von In der Maur kaj Maria Gertrude Valeska Rosa Aloisia, grafino Barbo von Waxenstein. Lia patroflanka avo estis Carl von In der Maur. Li estis la pranepo de Heinrich Ritter von Kogerer. Post studado li devis soldati ĉe Wehrmacht inter 1942-1945 kaj estis leŭtenanto. Post la Dua mondmilito li laboris kiel ĵurnalisto, teatrodirektoro, kaj sendependa dungito pri la Klagenfurta radistacio. Post 1945 li ankaŭ deĵoris en la landa parlamento de Karintio. En 1947 li estis korespondisto por diversaj germanaj kaj aŭstraj gazetoj, poste ankaŭ publikigante plurajn industriajn revuojn. De 1949 ĝis 1958 li estis publikkontaktara manaĝero ŝua kaj leda fabriko de Neuner en Klagenfurt. Li funkciis kiel ĉefredaktisto de la semajngazeto "Wochenpresse" de 1959 ĝis 1961. En 1962 li komencis labori por la gazeto Die Presse, kie li iĝis ĉefo de la servo, tiam administra direktoro, kaj finfine ĉefredaktisto. En 1974, En der Maur laboris ĉe ORF kie li iĝis la radiodirektoro sub Otto Oberhammer. Li laboris kiel televidanoncisto por la unua televidkanalo inter 1979kaj 1984. En 1977 li kunfondis la Aŭstran porĵurnalistan klubon kune kun la verdulo Günther Nenning. En 1985 al li estis premiita per Ora meritkruco de la Respubliko Aŭstrio.
Marcus Vipsanius Agrippa
Vivo
Estante amiko kaj bofilo de Cezaro Aŭgusto li estis - malgraŭ ke lia origo ne estis nobla - daŭre en intima rilato kun Oktaviano. Lin li akompanis, post la mortigo de Julio Cezaro, al Romo. Li iĝis ties konsiliisto en ĉiuj gravaj aferoj kaj havis la plej grandajn meritojn en la venkoj por kiuj li organizis nove la mararmeon.
Cezaro Aŭgusto komisiis al li la plej altajn honorigajn postenojn kaj magistratojn kaj igis lin edzinigi lin la filinon Julia (post la morto de Marcellus). Agrippa estis du fojojn konsulo farante multon por la plibeligo de la urbo kaj la sanigaj instalaĵoj. Balnejoj, la Panteono, akveduktoj kaj stratoj portis lin nomon. Sed ankaŭ en la de li administritaj provincoj li konstruigis multajn konstruaĵojn kiujn li prezentis poste al Cezaro Aŭgusto sur granda mondomapo. Li murditis por ne endaĝerigi la tronpretendo de Tiberio.
Idoj
Vipsania, filino el la unua geedziĝo, iĝis edzino de Tiberio. Kun Julia havis Agrippa tri filojn (Caius Caesar, Lucius Caesar kaj Agrippa Postumus) kaj du filinojn (Vipsania Agrippina, kiu nuptis Germanicus kaj estis la patrino de Kaligulo, kaj Julia). Imponan buston de li oni trovis en 1792 en Gabii kiu nun spekteblas en Parizo.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 1. Leipzig 1905, p. 180, kio legeblas tie ĉi interrete.
9645 Grünewald
9645 Grünewald estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Jaremĉe
Jaremĉe (Яремчe, Jaremcze) estas urbo en la Ivano-Frankivska provinco, en okcidenta Ukrainio. Ĝia loĝantaro estis 7.850 en 2001.
La loko estas konata pro la kuracakvo kontraŭ tuberkulozaj malsanoj. Ĝia karesnomo estas "Perlo de la Karpatoj", ĉar ĝin ĉirkaŭas arbaraj, pitoreskaj montaraj pintoj.
Ĝi estis fondita fine de la 18-a jarcento, en la intermilita periodo (1918-1939) ĝi apartenis al Pollando kaj estis populara turisma centro, kiu graviĝis ĉiujare. La urbon okupis en 1939 sovetaj trupoj kaj iĝis parto de Sovetunio ĝis 1991, kiam iĝis parto de la sendependa Ukrainio.
Spektebla estas en la loko ligna ortodoksa preĝejo, fervoja viadukto super valo de Prut (30 m).
La parlamento de Ukrainio decidis la 14-an de decembro, 2006 ŝanĝis la nomon Jaremĉa al "Jaremĉe". La decido okazis laŭ urba referendo, rekomendoj de la urba kaj provinca konsilioj.
9645 Grünewald
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo kaj akvarelisto Matthias Grünewald (~1475–1528), realnome Mathis Gothart Neithardt aŭ Neithart. Lia ĉefa verko, la Retablo de Isenheimer, estas montrita en la Muzeo Unterlinden de Colmar. Lia vivo estas la temo de la opero kaj simfonio de Paul Hindemith : Mathis der Maler.
Guido Zernatto
Guido ZERNATTO (naskiĝinta la en Treffen, mortinta la  en Novjorko) estis aŭstra verkisto kaj politikisto.
Vivo
Estante filo de kamparano kaj komercisto li frekventis la gimnazion de la benediktanoj en Sankt Paul im Lavanttal. Post partopreno de la Karintia sindefendkampanjo de 1918/19 li deĵoris kiel migranta instruisto. Ekde 1926 li studis dum pluraj semestroj jursciencon ĉe la Universitato de Vieno laborante ĵurnalistece. En 1928 li aliĝis al stiria patrujdefenda organizo Steirischer Heimatschutz kaj estiĝis en 1929 sekretariode la federacio estrarano de Heimwehr, poste de 1930 ĝis 1931 de Heimatblock. En 1934 li nomumitis federacia konsilisto pri kulturo, poste li estis ekde majo 1934 ŝtata sekretario en la kancelierejo federacia sub Kurt Schuschnigg. Ekde majo 1936 Zernatto estis eĉ generalsekretario de la duonmilita organizo Vaterländische Front. Li krome fondigis la organizon Aŭstra Juna Popolo.
Inter 1936 kaj 1936 li intertraktis kun la nazioj de Germanujo. Ekde februaro 1938 li estis senpartia ministro deviĝonte fuĝi kun la edzino post Anschluss al Hungario kio sukcesis danke al falsitaj paŝportoj. . De Hungarlando li atingis Franclandon. En 1940 li venis Usonon kie li ekprofesoris helpe pri politikaj sciencoj ĉe Universitato de Fordham. Lia frua morto pro korinfarkto verŝajne kaŭzitis ankaŭ per ĉagreno pri rifuĝinta sorto sia.
Guido Zernatto estis ankaŭ verkisto de diversaj verkoj lirikaj, de romano kaj de serio da prozaĵoj politikaj. Lia pranefo Christof Zernatto iĝis duonan jarcenton pli malfrue ministroprezidanto de Karintio por Aŭstria Popola Partio.
Koki Yonekura
Koki Yonekura (米倉 恒貴 n. ) estas japana futbalisto. Li en 2015 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Elektromagneta forto
La elektromagneta forto estas forto, kiu okazas inter elektre ŝargitaj (pozitivaj aŭ negativaj) eroj. Ĝi estas unu el la fundamentaj fortoj de fiziko. Ĝi estas priskribata per la formulo de la lorenca forto. El makroskopa vidpunkto kaj en akordo kun ĉiutaga observanto, ĝi kutime apartigitas en du tipoj de interago, la elektrostatika forto, kiu agas sur ŝargitaj korpoj senmovaj relative al observanto, kaj la magneta forto, nur agante sur ŝargoj moviĝantaj relative al observanto.
La fundamentaj partikloj interagas elektromagnete tra la interŝanĝo de fotonoj inter ŝargitaj partikloj. La kvantuma elektrodinamiko havigas la kvantuman priskribon de ĉi tiu interago, kiu povas esti unuigita kun la malforta nuklea forto laŭ la elektromalforta modelo.
Klasika elektromagnetismo
En la priskribo de elektromagnetismo antaŭ relativeca formulado, la elektromagneta kampo estis priskribita kiel interago, laŭ kiu ŝargitaj partikloj, dependante de ilia stato de ŝargo kaj de ilia movo, kreas elektran kampon ( \vec E ) kaj magnetan indukdenson ( \vec B ), kiuj kune responsas pri la Lorenca forto. Maxwell pruvis, ke tiuj kampoj povas esti derivitaj de elektra skalara potencialo, la elektra potencialo (\phi), kaj vektora potencialo, la magneta vektora potencialo (\vec A) kaj publikigis la ekvaciojn:
kie estas parta diferencialo, \nabla estas gradiento kaj  estas kirlo.
Tamen, ĉi tiu formulado ne eksplicite kongruas kun la formulado laŭ la teorio de relativeco. Laŭ la eksplicite kongruanta formulado, la elektromagneta kampo estas klasike traktata kiel kampo de Yang-Mills sen maso kaj derivaĵo el kvar-vektora potencialo. Pli specife, la elektromagneta kampo estas difinita per ekzakta parta diferencialo per aro de du ekvacioj en la spactempo. La ĉisuba kvar-vektora potencialo permesas difini la elektromagnetan kampon per unu diferenciala ekvacio.
Elektromagnetismo sub relativeca formulado
En la neŭtona tri-dimensia spaco, partiklo kun ŝargo q ĉirkaŭita de elektra kampo\vec E kaj magneta indukdenso \vec B estas submetita al la lorenca forto kaj la ekvacio, kiu regas ĝia movo, estas:
Por transskribi ĉi tiun formulon laŭ relativeca mekaniko, oni devas konsideri la energio-movokvantan kvar-vektoron \mathbf {p} anstataŭ la vektoro \vec {p} kaj taksi la variadon de tiu kvar-vektoro ne en referenc-sistemo de ajna senmova observanto sed al la propra referenc-sistemo de la partiklo.
Oni difinas la kvar-vektoran rapidon: kaj la energi-movokvantan kvar-vektoron: kie E estas la tuta energio kaj c estas la lumrapido en vakuo.
Notinde, ke la diferenco de la kvadrato de la tempo-nedependa termo kaj de la kvadrato de la tempo-dependa termo egalas la kvadraton de la energio de la ripoz-maso, en iu ajn referenc-sistemo:
La maldekstra termo de la formulo (3) estos de la formo, kie \tau estas la propra tempo (en spactempo domajno, kie \gamma estas la lorenca faktoro) de la ŝargita partiklo. En la dekstra parto de la ekvacio oni trovos elementon sendependan de la elektita referenc-sistemo kaj krome dependan de lineara funkcio de la partiklo-rapido \vec {v}. Efektive tiu spaca parto de la ekvacio pri la dinamiko estas lineara funkcio de, ĉar ĝi skribiĝas:
En tiu esprimo, \,u_0\, kaj \vec{u} estas la komponantoj en lorenca referenca sistemo de kvar-vektora rapido, kiun oni povas skribi tiele:
Eksplicite la ĉisupra ekvacio (4) disiĝas laŭ la tri-aksoj tielmaniere:
Aliflanke la tempa komponanto de la ekvacio priskribanta la dinamikon (rilatante al leĝo traktanta la energi-variadon) skribiĝas: kie W estas la laboro de la elektra forto q\vec{E}\,.
Kungrupante la ĉisupre skribitajn ekvaciojn al en la kvar-dimensia spactempa kadro, la  taksado de la variado de la energi-movokvanta kvar-vektoro estas donata per:
La ĉisupra matrica ekvacio montras, ke laŭ la speciala relativeco la magneta kampo kaj elektra kampo konsistas en unika ento. Tamen la antaŭa prezento estas iom malĝusta pro tio, ke por utiligi la potencon de la relativeca teorio necesas konsideri la nocion de tensoro. La matrica ekvacio supre estas la traduko en terminoj de komponantoj de la tensora ekvacio, sendependa de ĉiu ajn koordinatsistemo
\mathbf{F} estas la tensoro de la elektromagneta kampo (aŭ tensoro de Maxwell kaj tensoro de Faraday). Ĝi estas tiu objekto, kiu fizike permesas reprezenti la strukturon de la elektromagneta kampo. Ĝiaj komponantoj en koordinata sistemo estas donitaj per la matrico skribita supre. Notinde, ke la ekvacio (5) nur havas unu termon maldekstren anstataŭ du per la ekvacio (1).
Laŭ la ĝenerala relativeco estas la traktado de la elektromagneta kampo en kurba spactempo estas simila al tiu prezentita tie por spaco de Minkowski, nur la partaj derivaĵoj kun respekto al la koordinatoj devas esti anstataŭigita per kunvariantaj derivaĵoj (ĝeneraligo de partaj derivaĵoj en tia spaco).
Kvantuma elektrodinamiko
La kvantuma fiziko igas elektromagnetismon esti konata kiel kvantuma elektrodinamiko aŭ QED (angle Quantum electrodynamics). En tiu teorio la kampo estas asociita kun senmasaj eroj nomataj fotonoj, kies interagoj kun ŝargitaj partikloj estas la kaŭzo de ĉiuj fenomenoj de elektromagnetismo.
Kiam tiu teoria interpretado de partikloj estas enkondukita, la materio estas interpretita kiel aro da fermionaj statoj, dum la elektromagneta kampo mem estas priskribita per gaŭĝaj bosonoj "portantoj de la interago", t.e. la fotonoj.
Teatro
Teatro (de la greka θέατρον, theatrón aŭ «kontemplejo» kaj tio siavice el θεάομαι theáomai, "vidi", "rigardi", "observi") estas belarto pri verkado kaj aranĝado de rakontoj (ĉu fikciaj ĉu bazitaj sur realaj eventoj) prezentotaj al spektantoj fare de aktoroj, kantistoj, dancistoj aŭ per marionetoj. Ĝi konsistas je kombino de parolado, gestoj, scenaro, muziko, sono kaj spektaklo. Ĝi estas ankaŭ la literatura ĝenro kiu enhavas la verkojn pripensitajn por ludado sur scenejo, antaŭ publiko. La Monda Tago pri Teatro celebriĝas en la dato de 27-a de marto.
Konstruaĵo en kiu oni prezentas teatraĵojn nomiĝas teatrejo, sed foje ankaŭ la vorto "teatro" estas uzata en la senco de "teatrejo". Ekzemple laŭ Francisko Azorín teatro estas Loko adaptita por ludi scenojn, komedion, dramon, pere de aktoroj aŭ marionetoj. Li indikas etimologion el la greka theatron, el thedomai (rigardi), kaj de tie la latina theatrum.