cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente Bernardes (Minas-Ĝerajso)
Presidente Bernardes estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata kaj en la mikroregiono Viçosa. Fondita en 1953, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
la nomo honorigas la advokaton kaj politikiston Artur Bernardes, kiu funkciis kiel la 12-a ŝtata prezidanto de Brazilo.
Hans Walther (1888-1961)
Hans Walther (naskiĝinta la 28-an de majo 1888 en Apolda, mortinta la 4-an de novembro 1961 en Erfurto) estis germana skulptisto.
Vivo
Hans estis la filo de ŝtontajlisto en Apolda, kies ateliero troviĝis en Friedhofstraße (hodiaŭ: Lessingstraße). Tie li laŭkomisie fabrikis tomboŝtonojn.
7304 Namiki
7304 Namiki estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Hans Walther (1888-1961)
Vivo
En 1896 la familio transloĝiĝis al Erfurto, kie malfermiĝis nova ateliero kun same granda sukceso (en la Schulze-Delitzsch-Straße). Post la abiturienta ekzameno Hans ekstudis en Vajmaro ĉe profesoro Adolf Brütt. Baldaŭ poste li iris Berlinon por membriĝi al la trejnitaro de Hugo Lederer. Serĉante propran stilon Hans Walther inspiriĝis per la Berlina secesio kaj per la ekspresionismo de Herwarth Walden. Dum restado en Parizo li renkontis Auguste Rodin. En 1910 li estis akceptita kiel membro en la Asocio de germanaj artistoj (Deutscher Künstlerbund). De tiam li postlasis multajn spurojn, precipe en Erfurto.
7304 Namiki
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Namiki Mitsuo, ano de la ofico de informo al la publiko de la Nacia Observatorio de Japanio. Li faras ligon inter la amatoraj kaj profesiaj astronomoj kaj helpas krei amikajn rilatojn.
Hans Walther (1888-1961)
Militaj spertoj kaj nekompreno de lia arto
Traŭmatoj travivitaj dum la Unua Mondmilito ege influis lian kreivan agadon. Al liaj multnombraj monumentoj por falintoj mankas ĉiu ajn karaktero de ŝovinismo kaj glorado de perforto. Kelkaj provokis negativajn reagojn: la en 1924 farita memorigilo por la erfurta ''Jäger-Regiment zu Pferde Nr. 6'' antaŭ la preĝejo de la kanonikoj aŭgustenanaj kun senvestaj figuroj eĉ estis forigita en 1939 pro insisto de la nazia urbestro Walther Kießling. La monumento en Straußfurt bonŝance restis.
La figuroj memorigas la stilon de Ernst Barlach. Multaj de li skulptitaj tomboŝtonoj de sur la ĉeftombejo erfurta ankaŭ estis damaĝitaj. Kurioze ne estis tuŝitaj liaj ekspresionismaj kristalformaj artaĵoj de sur la juda tombejo nek kripto por ĉefĝardenisto de 1920.
Novaj taskoj
Ekde 1934 oni malkovris la rolon de artaĵoj konkretigi la funkcion de konstruaĵoj publikaj (baugebundene Kunst). Por Walther estis tio granda ŝanco montri sian talenton. En Erfurto videblas fasadaranĝoj i.a. ĉe la du ejoj de la Ŝparkaso kaj de la Asekurkompanio AOK.
En 1935 financis Julie Siegfried kaj la fondaĵo "Wilhelm-Siegfried" ankaŭ du bronzajn figurojn en la parko Brühler Garten.
Post 1945
Post la liberigo Walther dediĉis sin al la kreado de ŝtonaj portretoj de ŝatataj personoj. En 1947 li projektis mortodancon por la viktimoj de la bombardoj en Erfurto. Ĝi troviĝis hodiaŭ ĉe la ege detruita franciskana preĝejo.
Post la morto li estis enterigita en tombo sur la ĉefa tombejo, kies tomboŝtonon ornamis virina figuro projektita de li mem.
Frontignan
Frontignan (en okcitana lingvo 'Frontinhan') estas urbo en suda Francio en la regiono Languedoc-Roussillon kaj de la departemento Hérault. Ekde la 31-a de decembro 2002 ĝi apartenas al la  Communauté d'agglomération du Bassin de Thau
La nomo de la urbo devenas de la romia konsulo Sextus Julius Frontinus. france nomata "Frontin", kiu posedis bienon ĉi tie.
Tutmonde konata estas speciala vino muscat (muskatelo). La legendo rakontas, ke Herkulo donis la specialan formon al la botelo, kiam li volis elpremi la lastan guton. La loĝantoj france nomiĝas Frontignanais, sed en la loka folkloro ili estas nomitaj Frontipèche, kio rilatas al la pasinteco de multaj loĝantoj. Kromnomo estas les Ventres Bleus (la bluventruloj).
En la centro de Frontignan estas movebla ponto por la strata trafiko. Ĝi leviĝas nur dum certaj horoj kaj blokas la trafikon sur la Canal du Rhône à Sète, ĉefe turismaj boatoj. La tempo de la deviga atento estas kutime uzata por aĉeti la faman vinon en la proksima vendejo de la kooperativo.
8298 Loubna
8298 Loubna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belgaj astronomoj Henri Debehogne kaj Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Frontignan
Muscat de Frontignan
Muscat de Frontignan estas dolĉa vino el la familio de Vin Doux Naturel. Ĝi estas produktita en la komunumoj de Frontignan kaj Vic-la-Gardiole.
8298 Loubna
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Loubna Benaïssa, maroka-belga knabino forkaptita kaj murditaj de la pedofilo Patrick Derochette en 1992 proksime de Elsene.
Frontignan
Muscat de Frontignan
Vino el Frontignan estis eksportita en la tempo de Karolo la Granda. Ekde la 13-a jarcento ĝi ĝuis altan reputacion en la reĝa kortumo de Francio. Karolo la 11-a (Francio) donis al la vinberkulturistoj la senlimigitan rajton por transporti la vinon sur stratoj kaj akvovojoj. Ĉi tiun privilegion konfirmis la reĝoj Henriko la 2-a (Francio) kaj Henriko la 3-a (Francio). Ĉiu tio sukceso instigis ankaŭ aliajn regionojn al la produktado de [muskatelo|muskatela] vino kaj ili provis utiligi la persitĝan nomon. La parlamento de Toulouse tial certigis la 18-an de julio 1665 la markon "Frontignan" kaj aliflanke malpermesis al la vinberkultivistoj enmiksi fremdan vinon por vendi.
La vino havas de la 31-a de Majo 1936 sian propran AOC (Appellation d'Origine Contrôlée), kiu ekzkluzive permesas vinberojn de la speco Muscat blanc à petits grains. Ekde la enkonduko la areo de la vinberejoj doubliĝis. En la jaro 2002 sur 790 ha estis produduktitaj 21.568 hektolitroj da vino.
La vinberejoj troviĝas sur la inklinoj de la Montagne de la Gardiole. La sudaj terenoj estas gardataj de montetoj kontraŭ la akraj nordaj ventoj de la regiono. La grundo apartenas al la Malm (Kimmeridgium kaj Oxfordium) kaj konsistas el feroplena argilo, kiu aperas ruĝe. En la argilo estas kalkŝtono. En la suda parto de la regiono oni devas elekti vinberplantojn, kiuj toleras kalkon. 275 produktantoj estas membro de la Coopérative de Frontignan, la loka kooperativo kaj 24 vinberkulturistoj produktas sian propran vinon.
La ordono postulas ke la mosto devas enteni minimume 252 g/l da zukero. La alkohola fermentado estas interrompita per aldono de 95-procenta pura alkoholo. Devas resti 125 g/l da zukero en la vino. La rikolto estu 26 hl/ha, kiu estas tre malalta kaj superigata regule dum la lastaj jaroj.
Blazono
La urba blazono montras, sur ruĝa fono, blankan turon kun kreneloj kaj tri malgrandaj turetoj supre.
ILEI-Kongreso
ILEI-Kongreso (Internacia Kongreso pri Edukado kaj Esperanto) estas ĉiujara plensemajna evento organizata de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI). Ĝi okazas kutime tuj antaŭ aŭ tuj post Universala Kongreso de Esperanto de UEA, do fine de julio aŭ komence de aŭgusto.
La kongresoj celas instruistojn, kursgvidantojn de Esperanto, kaj ĝenerale homojn kiuj interesiĝas pri edukado.
Historio
Kvankam ILEI fondiĝis en 1949, la unua ILEI-Konferenco okazis nur en 1967. Antaŭe, la por instruista programo okazis kadre de la universalaj kongresoj.
En 2008 la ILEI-Konferenco okazis en Porto Novo (Benino) kaj tiel estis la unua monda Esperanto-renkontiĝo okazonta en Afriko. Nur naŭ jarojn poste, en 2017 okazis la unua IJK en Afriko.
En 2016, okaze de la 49-a ILEI-Konferenco en Hungario, la tiama estrarano pri konferencoj de ILEI proponis kaj la Komitato aprobis doni novan nomon al la evento: "kongreso". Sekve, la 50-a Kongreso de ILEI okazis en Busano, Koreio, en julio 2017. Ekde tiam, la kongreso nomiĝas Internacia Kongreso pri Edukado kaj Esperanto.
Programo
La programo de ILEI-Kongreso kutime entenas komitatkunsidojn, prelegojn pri pedagogiaj temoj, prelegojn pri aliaj temoj laŭ la loko kaj la partoprenantoj, kursojn, seminariojn, ekzamensesiojn, kulturajn programerojn, distrajn vesperojn, ekskursojn kaj koncertojn.
Dum la kongresoj okazas ankaŭ lingva festivalo aŭ lingva foiro (surstrata evento por partoprenigi eksteran publikon).
ILEI-Kongreso grupigas inter kelkdek kaj 200 partoprenantojn.
Thanh Hoa
Thanh Hóa estas administra urbo de provinco Thanh Hóa en Vjetnamio. Ĝi situas je la koordinatoj kaj havas ĉ. 393.244 loĝantojn. Ĝi situas je distanco de du horoj de Hanojo.
Arbaro de Fontainebleau
La arbaro de Fontainebleau, antaŭe nomita arbaro de Bière, estas vasta arbkovrita masivo de 25,000 hektaroj, el kiuj 21,600 hektaroj estas nun administrataj kiel ŝtat-biena arbaro.
La urbo Fontainebleau en la departemento Seine-et-Marne situas en la centro de tiu arbaro. La ŝtat-biena arbaro ĝuste etendiĝas sur 17,072 hektaroj; ĝia altitudo varias de 42 metroj (rivero Seine ĉe Bois-le-Roi) ĝis 144 metroj ("Carrefour du Banc du Roi", 2 kilometrojn norde de Fontainebleau).
Röttingen
Röttingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arbaro de Fontainebleau
La arbaro de Fontainebleau estas fama en la tuta mondo, ĉar ĝi inspiris la artistojn en la 19-a jarcento: impresionistaj artistoj kaj skolo de Barbizon, fotografistoj, verkistoj kaj poetoj.
Historio
En 1067, la kapetida Reĝo Filipo la 1-a akiras la graflandon Gâtinais, kio ebligas al la reĝa povo regi la tutan arbaran spacon. En 1167, oni atestas la ekziston de reĝa loĝejo Kastelo de Fontainebleau.
Dum la regado de Ludoviko la 14-a, malpli ol 20% el la surfacamplekso estas arbkovrita. La ministro Jean-Baptiste Colbert lanĉas novan reformadon de junio ĝis septembro 1664 kaj plant-laborojn. Tiam aŭtune ĉiujare la reĝo trarajdas la arbaron por ĉasado.
En 1716, sekve de terura vintro 1709, nova aranĝo de la arbaro estas promulgita: 6,000 hektaroj estas plantitaj per foliarboj, sed tio iĝas preskaŭ tuta malsukceso. Nova aranĝo estas relanĉita en 1750. En 1786, oni provas malgrandan alklimatigon de arbaraj pinoj.
En 1839, Claude François Denecourt publikigas sian unuan gvidlibron por enarbaraj promenadoj kaj taŭge aranĝas la unuajn padojn en 1842. Ekde 1849, la fervojo atingas Fontainebleau, ebligante al la parizanoj viziti Fontainebleau dum unutagaj ekskursoj.
Fraato la 1-a
Fraato la 1-a reĝo de Partio, filo de Friapatio, regis la Partian Imperion de -176 ĝis -171. Li submetis la Mardojn, tribon de montaroj de Elburz. Li mortis juna kaj lin sukcedis lia frato Mitradato.
Arbaro de Fontainebleau
Historio
En 1861, estas kreita la unua « arta rezervo » de 1,097 hektaroj. Ĝi konstituas la unuan naturan rezervon en la mondo, eĉ antaŭ la kreado de la Nacia Parko Yellowstone en Usono.
En 1872, la unua Komitato de arta protekto de la arbaro de Fontainebleau estas kreita, al kiu aniĝas, inter aliaj, Victor Hugo. En 1907 postvenas la Asocio de la amikoj de la arbaro de Fontainebleau.
En 1953, la unuaj gvidataj kaj kompletaj biologiaj rezervoj estas kreitaj anstataŭe de la artaj rezervoj nuligitaj en 1967.
Geologio
De 1330 la grejso estas ekspluatita. De la 16-a jarcento, oni uzas ĝin por pavimi la stratojn de Parizo. Je la fino de la 19-a jarcento pro la premo de la artistoj, oni restriktas la ŝtonminan aktivadon, kiu tiam dungas 2,000 homojn. En 1907, oni fermas la lastan ekspluatejon. La purega sablo estas ekspluatata en la vitrofabrikoj de 1640. Oni ekspluatas ĝin en arbarrando.
La tieaj rokoj pro siaj strangaj formoj estas famaj kaj ŝatataj de grimpemuloj.
Faŭno kaj flaŭro
La ekologia diverseco, acidaj teroj kaj kalkŝtono, seka kaj malseka, la diverseco de la reliefoj estas origine de la granda diverseco de specoj, kiel la ekzisto de tre malnovaj forstoj, nun malmultaj, ŝirmantaj multe da specioj, kiuj dependas de malnova ligno, tiom animalaj (interalie insektoj), kiom vegetalaj (fungoj, likenoj,...).
Prediko sur la monto
La Prediko sur la Monto estas verko de Huberto Rohden tradukita de Délio Pereira de Souza kaj revizita de D. Wranka.
Enhavo
Estas detala ekzameno de tuta prediko sur la monto farita de Jesuo. Laŭ aŭtoro, la 5-a, 6-a kaj 7-a ĉapitroj de la Evangelio laŭ Sankta Mateo havas nenion misteran aŭ ekzotikan.
Arbaro de Fontainebleau
Faŭno
En la arbaro vivas ĉirkaŭ 54 specioj de mamuloj, el kiuj grandaj estas: apro, cervo, kapreolo
Nigra pego Dryocopus martius
Kaprimulgo Caprimulgus auropaeus''
Arbarfiloskopo Phylloscopus sibilatrix
Eŭrazia koltordulo Jynx torquilla
Flaŭro
La plej multaj arboj estas la kverko, la arbara pino, la Eŭropa fago. Tie kreskas 1,500 specioj de vegetaloj kun folioj kaj floroj.
440 specioj de likeno
480 specioj de musko kaj hepatikoj
1,700 specioj de fungoj
Homaranismo - La Interna Ideo
Homaranismo - La Interna Ideo estas verketo de Délio Pereira de Souza. Laŭ sugesto de profesoro Carlos Torres Pastorino la aŭtoro verkis por la revuo Sabedoria artikolon pri la "dogmoj" de Homaranismo de Zamenhof. Li aldonis komentarion pri la poemoj de Zamenhof Preĝo sub la verda standardo, Ho, mia kor', De la plej frua infaneco, La vojo kaj Al la fratoj. Post la legado de ĉi tiu libro la spirititoj komprenas (laŭ la aŭtoro) ke Zamenhof parolis kun Jesuo antaŭ reenkarniĝo, kaj scias ke Jesuo volas starigi la "Regnon de Dio" per la Esperantistoj.
Arbaro de Fontainebleau
La promenad-vojoj
Promenadaj vojoj ekzistas en la arbaro probable de la 16-a jarcento. Tiam ili estis utilaj precipe por la kurĉasoj. La nuna ronda vojo estis kreita dum la reĝado de Henriko la 4-a. En 1725, Ludoviko la 15-a ordonis malfermi sesdek novajn vojojn por faciligi siajn ĉasojn.
Poste, multaj padoj estis taŭg-aranĝitaj ekde 1837 ĝis nun, precipe danke al Claude François Denecourt (1788- 1875). Li publikigis plurajn gvidlibrojn por konigi la belecon de tiu arbaro. Kun la nevortigita permeso de la administracio « Akvoj kaj Arbaroj » (france "Eaux et Forêts", nacia administracio pri arbaroj), kelkfoje helpate de la ministoj kaj ŝton-tajlistoj, li realigis 150 kilometrojn da padoj signalizitaj per bluaj sagoj por ne devojiĝi. Li konstruis observturon nun nomitan « Turo Denecourt ». Li donis nomon al la plej rimarkindaj lokoj : 600 arboj, 700 rokoj, belaj lokoj kaj belvidejoj. En 1855, la plej famaj verkistoj Alphonse de Lamartine, Victor Hugo, George Sand, Alfred de Musset kaj Baudelaire omaĝis al li tra tekstaro, en kiu li estas nomita « arbara diaĵo ». Lian laboron daŭrigis Claude Charles Colinet (1839-1905), alia « arbara diaĵo ». Claude François Denecourt estas rigardata kiel unu el la pioniroj de la pied-ekskursoj kaj de la modernaj ekskursaj vojoj. Nun 365 kilometroj da promenad-vojoj estas signalizitaj.
Homaranismo - La Interna Ideo
La aŭtoro analizas, plene de entuziasmo, kelkajn poemojn de Zamenhof (Preĝo sub la verda standardo, La vojo, La Espero kaj Al la fratoj), kelkajn partojn de la inaugura diskurso al unua UK kaj La Dogmojn de Homaranismo.
Arbaro de Fontainebleau
La grimpado
La arbaro de Fontainebleau estas loko internacie konata por la grimpado de rokoj pro la kvalito kaj la kvanto de la grejsaj blokoj. Tiu sporto estas praktikata sur ne tre altaj rokoj kaj ne necesigas ŝnuron, sed aliajn rimedojn por la sekureco.
Unu el la apartecoj de la grimpado en Bleau (kromnomo donita de la grimpistoj al tiu arbaro) estas la ekzisto de irvojoj. Tiuj diversnivelaj irvojoj estas signalizitaj per diverskoloraj sagoj. Tuta irvojo origine devis esti simile malfacila, kiel grimpado en montaro. Ĉiu koloro indikas nivelon pri malfacileco : flava (facila), oranĝkolora (sufiĉe malfacila), ruĝa (tre malfacila), nigra (ege malfacilega).
La unua irvojo estis kreita en 1947. Nun, la grimpad-sektoroj troveblas en la tuta arbaro. Inter la plej konataj: le Bas-Cuvier, Les Gorges d'Apremont (Barbizon), Franchard Isatis (en la gorĝoj de Franchard inter Fontainebleau kaj Milly-la-Forêt), le 95.2 (Milly-la-Forêt), Le Cul de Chien (Noisy-sur-École), le Diplodocus (Le Vaudoué). Iuj sektoroj eĉ situas ekster la arbaro de Fontainebleau mem : la roko de Dame Jouanne (Larchant), Buthiers (Malesherbes, Loiret)...
Tatsuya Kamohara
Tatsuya Kamohara (蒲原 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, FC Ryukyu kaj FC Machida Zelvia.
NGC 5127
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nynke Laverman
Nynke Laverman (naskiĝis en Weidum) estas frisa faduo-kantistino kaj aktorino.
Biografio
Nynke naskiĝis en la frisa vilaĝo Weidum (Nederlando). Ŝi iris en Leeuwarden al la mezlernejo VWO kaj poste en Amsterdamo al la Akademio por Kabaretarto. Ŝi finis la studon en 2002. Ŝi staĝis ĉe la frisa (teatra) ensemblo Tryater. Tie ŝi ankaŭ eklaboris post sia studado.
Federacia ministerio pri internaj aferoj (Germanio)
La Federacia ministerio pri internaj aferoj de Germanio - germane Bundesministerium des Innern (BMI), plimallongigite Bundesinnenministerium - estas supera administra instanco de la ŝtato Germanio, kaj kerna ministerio de la registaro de Germanio. La ministerio havas sian centran sidejon en la parto Moabit de la urbodistrikto Mitte de Berlino, kaj havas duan sidejon en la parto Castell de la centra urbodistrikto de Bonno. Estro de la ministerio laŭofice estas la federacia ministro pri internaj aferoj, kiu membras kaj reprezentas la ministerion en la registaro de Germanio. En la federacia registaro de 2013 ĝis 2017 temas pri Horst Seehofer de la kristansociala partio CSU.
Nynke Laverman
Biografio
En 2003 ŝi faris kune kun tri aliaj teatristoj la programon Angela Vicario je la Oerol Festivalo.
Federacia ministerio pri internaj aferoj (Germanio)
La ministerio respondecas pri vasta gamo de ŝtataj administraj instancoj, de la polico ĝis la federacia statistika institucio Statistisches Bundesamt.
Nynke Laverman
Biografio
La 5-an de junio 2004 ŝi prezentis sian kompaktdiskon Sielesâlt kun faduo-muziko, i.a. kun tekstoj de J. Slauerhoff.
La 30-an de aprilo 2005 (Reĝinotago) ŝi aperis dum spektaklo por Reĝino Beatrix sur la Malieveld en Hago.
La 15-an de majo 2006, dum la prezentado de ŝia dua disko De Maisfrou, ŝi ricevis la Piter Jelles premion.
Distrikto Köthen
ATENTU: La 1-an de julio 2007 el la la malnovaj distriktoj Bitterfeld, Köthen kaj iuj komunumoj de distrikto Anhalt-Zerbst en la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio kreiĝis la nova distrikto Anhalt-Bitterfeld - germane Landkreis Anhalt-Bitterfeld. Ĉi-tie ankoraŭ priskribiĝas la malnova distrikto!
La distrikto Köthen (germane: Landkreis) ĝis la 1-a de julio 2007 situis en la orienta mezo de la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio. La urbo Köthen (Anhalt) estis la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 475,09 km² en 2006 loĝis homoj; do meznombre 144 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Saksio-Anhalto la koncerna nombro estas 124, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Köthen estas signita per 10.
Najbaraj distriktoj estis norde Schönebeck (17), Anhalt-Zerbst (2) kaj la eksterdistrikta urbo Dessau, la distriktoj Bitterfeld (5) en la oriento, Saalkreis (15) en la sudo kaj Bernburg (4) en la okcidento.
Miklósi
Miklósi [miklOŝi], germane Niklasing estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. En la loknomo Miklós signifas: Nikolao.
Situo
Miklósi situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Tab troviĝas 12, Igal 16, Tamási 27, Balatonföldvár 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el la 1330-aj jaroj. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Baldaŭe hungaroj, slavoj kaj germanoj refondis la komunumon. En 1945 la Ruĝa Armeo deportis homojn al la gulago, poste la germandevenaj deportiĝis al Germanio, dume deportitaj hungaroj alvenis el Ĉeĥoslovakio. En 1952 kolĥozo pri Ruĝa Stelo formiĝis. Vilaĝservoj estas migra poŝto, futbalejo.
Büttikon
Pri la komunumo
Büttikon estas urbo komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 844 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Büttikon situas sur vasta altebenaĵo inter du brakoj de la montoĉeno Lindenberg. La areo de la komunumo etendiĝas sur 2,82 km², de kiuj 0,95 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,28 km² de setlejoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 571 m s.m. en loko, kiu nomiĝas Nässi, kaj la plej malalta punkto je 445 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Büttikon limas en nordo al Wohlen, en oriento al Waltenschwil, en sudo al Uezwil, en sudokcidento al Sarmenstorf, on okcidento al Hilfikon, en nordokcidento al Villmergen.
Trafiko
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 10 kilometrojn norde en Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Büttikon datiĝas el la jaro 924 kiel Putinchova.
En mezepoko la dekono de la vilaĝo Büttikon devis esti pagita al la Monaĥejo Muri. Ek de proksimume 1260 ĝis 1415 Büttikon apartenis al la habsburga distrikto Lencburgo. En la jaro 1415 Argovio estis konkerita fare de la Svisa Ĵurkomunumo kaj atribuita al la voktejo Villmergen de la Libera Distrikto. En la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco kun helpo de la francaj trupoj de Napoleono. Dum kvin jaroj Büttikon nun apartenis al la distrikto Sarmenstorf de la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la nova Kantono Argovio, la komunumo Büttikon estis atribuita al la hodiaŭa distrikto Bremgarten.
Survoje al la kosma konscio
Survoje al la Kosma Konscio estas verko de Huberto Rohden tradukita de Délio Pereira de Souza. Estas gvidilo por superi la homan egoon kaj trovi la dian "mion". La aŭtoro diras en la prefaco: "Bonfarto, saneco, sankteco, feliĉeco: jen nur malsamaj nomoj por unu sola ideo; ĉar la homo ne estas pli ol distingiĝa kaj tute ne aparta parteto de la Universo. Tial por ĝui universalan bonfarton, ĝi devas esti perfekte ekvilibria kun la Kosma Unuo". En apendico, la leganto trovas: "Saĝeco de la Jarcentoj" kaj "Leganto, por akceli la eniron en la Kosmokoncion pratikadu la jenoj". Kaj fine la aŭtoro deziras al ĉiuj la trovon de Regno de la Ĉielo kiu estas en ĉiuj.
Kavajë
En 2007 en la urbo vivis 36 000 loĝantoj, en la tuta distrikto laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko temas pri 82 921 loĝantoj.
Kavajë situas proksimume 20 kilometrojn sude de la pli granda urbo Durrës, 8 kilometrojn for de la Adriatika Maro.
Curiosity
Curiosity ( scivolemo; kuriozaĵo) estas aŭtomata robota veturilo kiu esploras la krateron Gale en Marso. Ĝi apartenas al la misio Marsa Scienca Laboratorio (MSL) de NASA.
Curiosity estis lanĉita el Cape Canaveral la 26-an de novembro 2011 kaj sukcese surmarsiĝis la 6-an de aŭgusto 2012.
Dum sia esplora komisio, Curiosity analizis dekojn da specimenoj el Marsaj rokoj kaj grundo. Entute la daŭro de la misio estis 1 Marsa jaro, kiu egalas al 1,88 Teraj jaroj (687 Teraj tagnoktoj). Tamen en Decembro 2012, NASA decidis forigi la limdaton de la misio, kaj plu uzi la roboton ĝis kiam ĝi ne plu estas science utila.
Malkovroj
Analizita tero enhavas argilon, kio indikas intan ĉeeston de akvo. Curiosity ankaŭ trovis sedimentojn, kiuj bezonas akvon dum longa tempo por formiĝi. Ankaŭ estis trovitaj rondigitaj ŝtonetoj, kiuj povas formiĝi per ĉiuflanka erozio pro akvofluo.
Jonas Marx
Jonas Marx, artista nomo Jonny M, (naskiĝinta la 9-an de majo 1990 en Bergisch Gladbach) estas germana esperantisto. De 2006 li sin dediĉas al rep-regea muziko en la germana, kaj de 2009 en Esperanto. En somero 2010 li per detala artikolo en la regiona gazeto kaj per pluraj koncertoj publike prezentiĝis en la regiono de sia hejmurbo Bergisch Gladbach apud Kolonjo kiel kantisto de germanlingva, kontraŭrasisma, junulece verva regeo, kaj iom poste en tiu jaro ankaŭ liaj esperantlingvaj verkaĵoj atingis signifan publikan konatecon. Por sia esperantlingva muzikado li elektis la anglecan plumnomon Jonny M. Komence de 2011, Jonny M eldonis Pli ol espero, muzikalbumeton kun 5 titoloj, kiu estis libere elŝutebla en la interreto, kaj aldonis kanton en la albumo Hiphopa Kompilo vol. 2, eldonita per Vinilkosmo. En aprilo 2011 Ĉina Radio Internacia publikigis intervjuon kaj kantoekzemplojn pri lia muzikado, kaj sekvis prezentoj de li en aliaj esperantlingvaj publikaĵoj.
En printempo 2013 la esperanto-muzika eldonejo Vinilkosmo organizis enketon pri la sekve eldoneje publikigindaj muzikalbumoj, en kiu lia muziko atingis la duan rangon. Sekve de tio, post kelkaj koncertoj en la tuta mondo, en julio 2013 en la eldonejo Vinilkosmo aperis lia albumo Regestilo. Ĝi estas kolekto de liaj kantoj el la lastaj du jaroj. La albumo estas eldonita de Vinilkosmo kaj en du titoloj Jonny M kantas kun Eterne Rima kaj Tone.
Paralele al la konatigo de sia esperantlingva muzikado, li ankaŭ ekster muzikado pliaktiviĝis en la organizita Esperanto-movado: Ekzemple li respondecis pri la vespera kaj nokta programo de la 71-a Internacia Junulara Kongreso de Esperanto, okazinta komence de aŭgusto 2015 en Wiesbaden.
Jaan Kross
Jaan KROSS (naskiĝis la en Talino; mortis la  en Talino) estis estona verkisto kaj tradukisto.
Kross estis membro de Riigikogu (la estona parlamento) de 1992 ĝis 1993.
Gita Gutawa
Aluna Sagita Gutawa - naskiĝis estas kantistino kaj artistino de Indonezio. Ŝi estas la filino de la komponisto Erwin Gutawa.
Jaan Kross
La edzino de Jaan Kross estis poetino Ellen Niit.
Gita Gutawa
Kvankam komence estis studinta piano, Gita poste ŝanĝis al voĉo. Ŝia talento estis malkovrita en 2004 kiam ŝi praktikis kantarton, tiam demandis al dueto kun "ADA Band". Post la publikigo de dueta albumo Ĉielo Amo en 2005, kiu vendis pli ol 800.000 ekzemplerojn, Gita estis proponita de "Sony Muziko Indonezio" por registri albumon kiel solisto. La sukceso de ŝia unua soloa albumo, titolita Gita Gutawa (albumo ), kaŭzais multajn proponojn al ŝi. Post la publikigo de sia unua albumo, ŝi naskis du albumojn, nome Harmoni Cinta en 2009 kaj religian albumon Balado sekve en 2010. Kiel aktorino, ŝi ĉefrolis en du sapoperoj, nome Teach Me Amo kaj Teach Amo Again. Gita ankaŭ kontribuis al la voĉo en la animacia filmo Sonĝo, kaj komencis sian filman agadon debutante en la filmo Love in Perth en 2010.
Leopold Kitzler
Leopold KITZLER estis germana esperantisto en Jugoslavio, privata oficisto en Maribor. En 1928 li estis redaktisto de Konkordo. Li tradukis germanajn beletristikaĵojn, gvidis kursojn, faris propagandon. Li ankaŭ estis la aŭtoro de Internacia Gramatiko de Esperanto.
Maddalena Casulana
Maddalena CASULANA estis itala renoma profesia komponisto, kantisto, instruistino kaj escepte talenta liutisto de la 16-a jarcento. Ŝi estis la unua virina muzikverkisto kiu havis ekskluzivan volumon de sia verko, presita kaj publikigita, en la historio de la okcidenta muziko.
Biografio
Maddalena Casulana komencis sian muzikan agadon kiel liuta prezentisto kaj kantisto, kvankam ŝi baldaŭ celis sian aktivecon kiel komponisto. Tre malmulte oni scias pri ŝia vivo. Ŝi naskiĝis en 1544 en Italio, eble en Casole d'Elsa. Oni nur povas ekscii pri ŝia vivo per la dediĉoj kaj skribaĵoj en ŝiaj kolektoj de madrigaloj. Sur ĉi tiu bazo, oni scias, ke ŝi vizitis Veronon, Milanon kaj Florencon. Ŝi estis, evidente, en Venecio, kie estis eldonita ŝia verko, kaj kie la loĝantaro komentis pri ŝiaj kapabloj.
Ŝiaj unuaj publikigitaj verkoj estis grupo el kvar madrigaloj eldonita en "La deziro" (Il Desiderio) en Venecio en 1566, kiu estis kompilaĵo de Giuglio Bonagiunta, konata muzikkantisto, kiu inkluzivis la verkojn de Casulana por vendi la eldonon. En tiuj fruaj tempoj la virinoj dediĉitaj al la muziko ofte estis silentigitaj, sed la 16a jarcento alportis la komencon de multaj ŝanĝoj. Junaj virinoj, inkluzive Maddalena Casulana, kiu povis fari akademiajn studojn en Florenco, serĉis edukadon. Kun tiu bazo kaj ŝia talento, ŝi elektis daŭrigi muzikan karieron. Tiel ŝi havis ŝancon kanti kaj instrui en salonoj kaj akademioj, kie pli facile oni akceptis virinojn.
Ŝi konstruis sian reputacion ne kiel korteganino, konata pro la improvizita kanto, sed kiel kantisto kaj profesia komponisto de muziko verkita kaj publikigita. Ŝi dediĉis sian vivon al muzikverkado, donante al la historio de la muziko pli ol 60 madrigalojn. Ŝi mem eldonis ilin dum la jaroj 1570, 1583 kaj 1586, ĉiuj en Venecio. Kelkaj el ŝiaj verkoj ankaŭ estis inkluditaj en alia kompilaĵo, “Il Gaudio” en 1586. En kelkaj verkoj, Maddalena skribis pri la malfacilaĵoj esti virin-komponisto en tia epoko. "Mi deziras montri al la mondo, tiom vaste kiel mi povas, la ekziston de erara vanteco pri kio nur la viroj posedas talenton por la artoj kaj la intelekto, kaj ĉi tiuj neniam naskiĝos en virinoj".
Aŭskultu ŝian muzikon por aprezi la elegantan kaj riĉan kontrapunktan stilon, kiu poziciigas ŝin almenaŭ, sur la sama nivelo, kiel ŝiaj plej famaj madrigalistaj viraj kolegoj.
Emil Eőry
Emil Eőry [Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eőry Emil estas hungara skulptisto. Emil Eőry naskiĝis la en Rábacsécsény.
Biografio
Emil Eőry frekventis gimnazion en Érd, poste li studis en libera lernejo en Zebegény inter 1968-1972, fine en Teknikuniversitato de Budapeŝto (1972-1974). Li debutis en ekspozicio jam en 1968. Post siaj studoj li kreas skulptaĵojn, malofte medalojn en Érd. Li uzas diversajn materialojn (ŝtonoj, lignoj, metaloj). Li ricevis premiojn inter 1981-2016. Li havas edzinon, kiu naskis en 1966 kaj 1968.
61444 Katokimiko
61444 Katokimiko estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (gubernio Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomino Kimiko Kato, komisiita al eduko kaj publika popularigo pri la alfrapo de malgrandaj sunsistmaj malgrandaj korpoj ĉe la Tero. Ŝi ankaŭ studis kaj la transiron K-T en Japanio. Ŝi estis anino de la Japana Asocio de Kosma Gvato de ties establado.
Castellane
Castellane [] (jen france, okcitane Castelana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Kun nur fine de, 1,565 fine de 2011 , ĝi estas la malplej loĝata subprefektejo en Francio.
Geografio
Castellane situas supre de la Verdon-kanjono, sudoriente de Digne-les-Bains.
Tiel diris la majstro
Tiel diris la majstro estas verko de Huberto Rohden tradukita de Délio Pereira de Souza. Estas detala studado de la frazoj de Jesuo komenĉigante per tiu ĉi: "Neniu venas al la patro krom per mi".
Kelevíz
Kelevíz estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali. La loknomo signifas arkaike: lanco.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1273 laŭ tiama hungara ortografio "Kelevez". En la 1330-aj jaroj la vilaĝo havis paroĥon. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En Kelevíz migra poŝto servas.
(18109) 2000 NG11
(18109) 2000 NG11 estas tre malgranda marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kvankam amora astroido, ĝi restas sufiĉe malproksima de Tero:
Sed ĝi pasas multe pli proksime de Marso:
20595 Ryanwisnoski
20595 Ryanwisnoski estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ryan Wisnoski, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Crescent City High School de Crescent City (Florido, Usono)
Bruce Lee
Bruce LEE estis agfilma aktoro kaj majstro pri luktarto, kiu naskiĝis la 27-an de novembro 1940 en usona Sanfrancisko en ĉina kvartalo. Propranomoj: infana - Lee Jun-fan, plenkreska – Lee Shya-long (“malgranda drako”). Lee estis la kvara el kvin gefratoj. Liaj gepatroj estis ĉina opera kantisto kaj virino de germana origino. Ili transloĝiĝis al Honkongo tri monatoj post naskiĝo de Bruce. Li estis problemtrovema kaj ofte havis lernejajn kaj surstratajn luktojn, tial li estis ofte fermita hejme lernante la batalarton kungfuo. Tiun ĉi ne tro konatan batalarton li alkondukis al perfekteco. Li kapablis nomi ĉiun movon kaj ekbaton kaj li mem prezentis ĉiujn kun absoluta precizeco. Danke al li, kungfuo ege populariĝis.
Post tio, kiam li akiris en Honkongo tian gloron, li ekvojaĝis Usonon. Li volis fariĝi nova agoplena heroo kaj krudulo de tipo John Wayne. De komence tiu ĉi malgranda, svelta fremdulo ne havis tion entute simpla, tial li decidis studi. Li finstudis filozofion en Universitato de Vaŝingtonio. Li sciis kelkajn fremdajn lingvojn. Krom la angla li scipovis flue paroli japane, mandarine kaj kantone. Tiutempe Hollywood jam fine komencis rimarki lin. Li rolis nur malgrandajn rolojn, sed li fariĝis konata en Hollywood. Kelke da aktoroj frunte kun Steve McQueen kaj James Coburn komencis preni de li lecionojn de batalarto. Kaj do tiu ĉi "Malgranda drako", kiel ili nomis lin en Hollywood, havis malfermitan pordegon en filmojn.
Plimulte li rolis en filmoj kuraĝajn ĉinojn, kiuj batalas por libereco de sia nacio. Dum siaj batalscenoj li elbuŝigis diversajn sonojn de bestoj, por ke li pli koncentriĝu per tio. Sed li ofte suferis vundojn de sia kapo aŭ aliaj gravajn lezojn. Lia filmo "Enter the Dragon" kaŭzis en la mondo amasan frenezecon kaj ĝi tiel fariĝis lia plej fama filmo. Sed Bruce Lee ne ĝisvivis ties premieron. Filmante "Game of Death" li eksentis sin malbone kaj li iris hejmen por enlitiĝi. Sed li jam neniam plu vekiĝis. La kaŭzo de lia morto ne estas ĝis hodiaŭ klara, sed oni parolas pri sangado en la cerbo kaj pri efiko de medikamento je kapdoloro. Li mortis la 20-an de julio 1973, tri semajnojn antaŭ la premiero de "Enter the Dragon". Li postlasis edzinon Linda Emery, filon Brandon Lee (1965–1993) kaj filinon Shannon Lee (n. 1969). Sed Bruce mem tiel fariĝis legendo kiel de kungfuo, tiel de agoplenaj filmoj entute.
Kulturo de Azerbajĝano
La kulturo de Azerbajĝano evoluis kie rezulto de multaj influoj. Hodiaŭ la plimulto de ĝia influo venas de Okcidento pro la globaliĝo kaj ĝia alproksimiĝo al Eŭropo.
Arkitekturo
La arkitekturo de Azerbajĝano tradicie kombinas elementojn de la okcidenta kaj orienta kulturoj. Multaj el la antikvaj historiaj trezoroj kiel la Turo de la Pucelino kaj la Palaco de Ŝirvanŝahoj en la Malnova urboparto de Bakuo, postvivis la modernan Azerbajĝanon. En la listo proponita de la registaro por inkluzivi ilin en la kategorio de Monda heredaĵo de UNESKO aperas la Gobustanaj rokmemorindaĵoj, la Fajrotemplo de Bakuo, la Maŭzoleo de Momine Jatun kaj la Palaco de la Ĥanoj Ŝaki en Ŝakio.
Kinarto
La kin-industrio de Azerbajĝano estas tre malnova kaj ĝi komenciĝis en la jaro 1898. Fakte, ĝi estis unu el la unuaj landoj kiuj disvolvigis la fotografion. Iom post kiam la fratoj Lumière de Francio premieris la unuan filman surbendigon en Parizo la 28-an de decembro 1895, ĝi famiĝis en pluraj landoj inkluzive de Azerbajĝano tri jarojn poste. Kvankam ŝajnas ekzota la frueco de ĝia apero en Bakuo, ĉi tiu kaŭkaza urbo ĉe la Kaspia Maro, en tiu epoko produktis pli 50% de la tutmonda petrol-konsumado. Same kiel hodiaŭ tiu industrio allogis plurajn investintojn kaj laboristojn.
En 1919, dum la ekzisto de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko, dokumentfilmo nomata La celebrado de la sendependeco de Azerbajĝano estis filmita en la tago de la sendependeco de Azerbajĝano, la 28-an de majo, kaj unuafoje montrita en junio 1919 en pluraj teatroj de Bakuo. Post kiam la soveta registaro establiĝis en 1920, Nariman Narimanov, Prezidento de la Revolucia Komitato de Azerbajĝano, subskribis ŝtatigan dekreton de la kinarto de la lando.
Kuirarto
La azeria kuirarto, laŭlonge de la jarcentoj, estis influata de la kuirartoj de diversaj kulturoj, ĉefe pro la politikaj kaj ekonomikaj procezoj de la lando. Tamen, ĝi konservas la unikan kaj distingigan karakteron de ĝia originala tradicia kuirarto. Multaj pladoj estas unikaj de la lando, kiuj poste ankaŭ aperis en aliaj kulturoj pro la strategia situo de la lando inter Eŭropo kaj Azio. Por la azeroj, la kuirarto estas tre grava parto de la kultura vivo de la lando kaj ĝi estas enradikiĝita en ña historio, tradicioj kaj valoroj de la nacio.
La azeria kuirarto dependas de la klimato kaj la fruktodoneco de la grundo de la tuta azera teritorio. La tipaj pladoj konsistas el fiŝoj de la Kaspia Maro, viando (ĉefe ŝafaĵo kaj bovidaĵo), kaj abundeco de laŭsezonaj legomoj. Alia manĝaĵo tre fama kaj tradicia estas la rizo je safrano (pilafo) kaj la nigra teo estas la nacia trinkaĵo.
Tradiciaj dancoj
Azerbajĝano havas plurajn unikajn dancoj. Ĉi tiuj tradiciaj dancoj estas tre malnovaj kaj melodiaj. Kvankam la azeroj moderniĝis laŭ la vestmaniero, dum la popolaj festoj estas uzataj la tipaj vestaĵoj por la dancado. La dancistoj uzas tipan vestaĵon kaj ĉapon. La muziko havas tre rapidan ritmon, pro kio la dancisto devas esti tre sperta kaj lerta. La nacia danco de Azerbajĝano reflektigas la karakterizon de la azera nacio. Ĉi tiuj dancoj diferenciĝas de aliaj dancoj, pro ĝia rapideco kaj optimismo. Tio reprezentas la kuraĝecon de la nacio. La nacia kostumo estas bone konservita ene de la naciaj dancoj.
Azerbajĝano estas unu el la landoj kie la tradicioj estas bone konservataj. Novruzo ("Nova Tago") estas la plej antikva festo kiu celebras la Novjaron kaj la alveno de la printempo. Ĝi estas festata la 21-a de marto pere de multaj dancoj kaj festivaloj. Ĝia origino estas zoroastra kaj nuntempe unu el la plej gravaj festoj de Azerbajĝano.
Popola arto
La azeroj havas riĉan kaj distingigan kulturon, unu el la gravaj partoj estas la dekorarto. Ĉi tiu arto estas reprezentata per ampleksa gamo de manartaĵoj. Ĉi tiu arto estas tre riĉa pro la fakto ke ĉiu etno kreas ĝin laŭ ilia kulturo, tradicioj, religioj kaj legendoj. Unu el la famaj branĉoj estas la kreado de juveloj, gravurado sur metalo, ĉizado de ligno, ŝtono kaj osto, fabrikado de tapiŝoj, teksaĵoj kaj brodaĵoj. Multaj el tiuj ĉi altkvalitaj manartaĵoj estis mendataj de multaj komercistoj, vojaĝantoj kaj diplomatoj kiuj vizitis la urbon en diversaj epokoj. Nuntempe ĝi vivas danke al la kreskanta sektoro de la turismo.
Muziko
Mugamo estas es unu el la multaj muzikaj tradicioj de Azerbajĝano. Mugamo ĝenerale estas muzikigita poemo kun instrumentaj interludoj. Dum la realigado de Mugamo, la kantistoj transformas siajn emociojn en kanto kaj muziko. Unu el la plej famaj kantistoj de mugamo estas Alim Qasimov kiu estas omaĝata kiel unu el la kvin plej bonaj mugamkantistoj el ĉiuj epokoj. UNESKO inkluzivis ĝin kiel Monda Heredaĵo la 7-an de novembro 2003.
Mejĥano estas speco de tradicia populara azera kanto sen muzikiloj kaj ĝenerale kantata de pluraj personoj kiuj improvizas pri ia ajn temo. La naciaj muzikiloj estas dek kvar arĉinstrumentoj, ok frapinstrumentoj kaj ses blovinstrumentoj.
Aŝiko estas mistika trobadoro aŭ vojaĝanta bardo kiu kantas kaj ludas la baglamon. Ĉi tiu tradicio originas el la ŝamanaj kredoj de la antikvaj tjurkoj el kiuj devenas la azeroj. La aŝikaj kantoj estas duon-improvizitaj surbaze de komunaj bazoj. Aŝiko ankaŭ troviĝas en la listo de la Monda heredaĵo de UNESKO ekde la 30-a de septembro 2009.
Azerbajĝano (vidu: Azerbajĝano en la Eŭrovido-Kantokonkurso) debutis en Eŭrovido en la jaro 2008, kaj atingis la 8-an pozicion inter 43 konkurantoj. La kanto reprezentita de Aysel kaj Araŝ en la jaro 2009 gajnis la trian lokon. 2010 la lando denove troviĝis en la plej bonaj konkursantoj, 5a-range kun Safura Alizadeh. Azerbajĝano unuafoje venkis la kantokonkurson en 2011 kun la gekantistoj Ell & Nikki.
Říp
Říp (Rĵip) estas de malproksime videbla monto (460 m s.m.) en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem kun romanika rotondo (15 m) sur ĝia pinto. Ĉeĥoj konsideras ĉi monton kiel memorindan por la nacio.
Laŭ malnova mito venis ĉi tien Slavoj kun ilia estro Prapatro Čech (Ĉeĥ). Li elektis ĉirkaŭaĵon por nova patrujo de sia gento. La lando poste ricevis nomon Ĉeĥio (latine Bohemio) honore al la estro.
Říp estas bazalta kumulo, resto de terciara vulkano, hodiaŭ jam sufiĉe malaltigita de erodo. Ĉe piedo de la monto troviĝas dikaj tavoloj de ŝutaĵo. Ĉi tiea bazalto enhavas krom olivino ankaŭ magnetiton, kio kaŭzas magnetan anomalon. Proksime de la monto oni povas observi kompasekarton.
Surpintaj konstruaĵoj
Sur la pinto de la monto troviĝas romanika rotondo de Sankta Georgo. Origine ĝi estis dediĉita al Sankta Adalberto. Unua skriba mencio pri ĝi devenas el jaro 1126.
Orgosolo
- jen itale, sarde Orgòsolo - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Dorgali, Fonni, Mamoiada, Nuoro, Oliena, Talana, Urzulei kaj Villagrande Strisaili.
Burgo Frauenstein (Palatinato)
La burgo Frauenstein estas ne plu ekzistanta  rokburgo  proksime dela vilaĝo  Ruppertsecken en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Francaj senatanaj balotoj de 2011
Senatanaj balotoj okazis en la, en Francio, por elekti la 170 senatanojn de la 1-a serio, t.e. preskaŭ duono de la senatanaro de la supra ĉambro. Ili distingiĝas per maldekstriĝo de la Senato, por la unua fojo en la 5-a Respubliko.
Priskribo
La leĝo n° 2003-696 de la 30-a de julio 2003 modifis iujn elementojn de la renovigo de la Senato. La daŭro de la mandato estis reduktita al ses jaroj anstataŭ naŭ. Tiel, en 2011, la senatanaj balotoj okazas por la dunono de la seĝoj, nomitaj 1-a serio, kiam ĝis 2008, la renovigo okazis por triono. La tuta nombro de la senatanoj post tiu baloto kreskis al 348, nombro nun registrita en la franca konstitucio.
En la 18 departementoj, kiuj elektas almenaŭ kvar senatanojn, same kiel por la eksterlandaj francoj, la baliotsistemo estas plurnoma proporcia, sen miksado kaj sen prefera voĉo. Tiel estas por 112 seĝoj. En la aliaj departementoj kaj en la transmaraj kolektivumoj, la balotsistemo estas plimulta ununoma je du vicoj aŭ plimulta plurnoma je du vicoj. Tiel estas por 26 departementoj kun 58 seĝoj.
La senatanoj estas elektitaj per aro de grandaj balotantoj de la distrikto, konsistanta el departementaj konsilianoj, regionaj konsilianoj, deputitoj kaj, por 95 % de la membroj, de urbestroj kaj urbaj delegitoj. Por la senatanoj reprezentantaj eksterlandajn francojn, la balotantaro estas tiu de la Asembleo de la eksterlandaj francoj.
La baloto estas deviga por la 71,890 grandaj balotantoj. La baloto okazis dimanĉe la 25-an de septembro 2011 inter la 9-a kaj 15-a horo, en la departementa prefektejo. En la departementoj, kiuj elektas malpli ol kvar senatanoj, la unua vico okazas inter la 8:30 kaj 11:00, la dua inter 15:30 kaj 17:30.
165 seĝoj estis renovigitaj per tiu baloto kaj 5 novaj seĝoj, kreitaj pro la demografia evoluo.
Rezultoj laŭ departementoj
Kursiva nomo : eliranta senatano ne rekandidatiĝanta
Grasa nomo : reelektita senatano
Prezido de la Senato
La je la 17-a horo, Jean-Pierre Bel estis elektita prezidanto de la Senato per absoluta plimulto, ekde la unua balotvico, kun 179 voĉoj, tio estas du voĉoj super la teoria tuto de la maldekstraj voĉoj.
Politika konsisto de la Senato
La politikaj frakcioj en la Senato post la balotoj de 2011 estis kreitaj la 4-an de oktobro :
Shangri-la
Zhongdian estas arondismento en Ĉinio, kiu post 2001 portas la nomon Shangri-La. La ĉefloko de la arondismento estas Jiantang (建塘镇), sed ankaŭ tiu loko oni indikas kiel Shangri-La.
Oni menciis multajn lokojn kiel ebla origino de la rakonto pri Shangri-La el la tibeta budhisma tradicio, speciale por tiel allogi multajn turistojn al la regiono, sed nur ĉi-tiu urbo oficiale rajtas porti la nomon ekde 2001.
Tra Shangri-La iras la nacia ŝoseo G214.
Manda Ophuis
Manda OPHUIS [≈ Ophojs] (Uithuizen la 27-an de novembro 1980) estas nederlanda kantistino kaj komponistino, kiu konatiĝis kiel la ĉefkantistino de la progresiva rok-bando Nemesea. Ŝi envolviĝis en muziko ekde junaĝo.
Biografio
En 1998, Manda komencis preni kantlecionojn. Ŝia instruisto estis studento je la konservatorio en Groningen kie ŝi estis allasita unu jaron pliposte. Tie ŝi komencis preni kantlecionojn de Floor van Zutphen kiu restis ŝia kantinstruistino dum la tempo je la konservatorio (2000-2004).
En 2003 Manda komencis preni klasikajn kantlecionojn, ankaŭ kun studento de la sama konservatorio. Ŝi prenis tiujn lecionojn dum du jaroj.
Manda diplomiĝis en 2004.
In 2005 Manda trovis novan kantinstruiston en Kees Taal. Kees instruis ŝin pri spirado, resonanco kaj kiel uzi la tutan korpon kiel instrumento.
En 2011 Manda decidis ke ŝi volas iri pli vasta kaj komencis preni kantlecionojn ankaŭ de Setske Mostaert.
Je la 1-a de aŭgusto 2016 Manda decidis forlasi la bandon post 14 jaroj. Ekde tiam ŝi kontinuas labori kun infanoj.
Persona vivo
Dum la liberaj horoj, Manda kuiras, verkas kaj legas. Ŝiaj ĉefaj inspirfontoj estas Anneke van Giersbergen, Tori Amos, Christina Aguilera, kaj Kelly Clarkson. La koramiko de Manda estas la gitaristo Hendrik Jan de Jong, kun kiu ŝi kunfondis la bandon Nemesea en septembro 2002.
László Czapáry
László Czapáry [lAslO capAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czapáry László estis hungara agronomo.
László Czapáry naskiĝis la en Nova, li mortis la  en Budapeŝto.