cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armena genocido
La vidpunkto de la turka registaro rilate la genocidon
La registaro de Ankaro ankaŭ kritikis la postulon de la Eŭropa Parlamento ke Turkio agnosku la ekzistadon de la genocido. En komunikaĵo diskonigita de la Turka Ministerio pri Eksteraj Aferoj, Ankaro neas la ekzistadon de la genocido kaj certigas ke "la historiaj kontraŭdiroj devas esti pritaksataj kaj esplorataj de la historiistoj".
Ekzistis propono flanke de la turka ĉefministro, Recep Tayyip Erdoğan, en marto 2005, al la turkaj, armenaj (kaj el ĉiuj aliaj nacioj) historiistoj, krei komisionon por establi la veron pri la okazintaĵoj en 1915. La propono estis akceptita de la armena ŝtato sed kun la kondiĉo unue restabli la rilatojn kun la turka ŝtato.
La rilatoj inter Turkio kaj Armenio daŭre stagnas. Turkio fermis la surteran landlimon kun Armenio, pro la armena kontrolo de Montara Karabaĥo. Armenio plurfoje deklaris ke ĝi jam estas preta restabli la diplomatiajn rilatojn kaj malfermi la landlimojn sen antaŭkondiĉoj, kvankam Turkio diras ke malfermi la landlimon signifas apogon al la armena okupado en Montara Karabaĥo kaj ignori la konflikton kun Azerbajĝano.
Je la 10-a de oktobro 2009 reprezentantoj de la armena kaj turka registaroj, subskribis en Zuriko (Svislando), interkonsenton por meti finon al la malamikeco. La subskribitaj interkonsentoj antaŭvidas la kreadon de ambaŭflanka komisiono de historiistoj por realigi "neŭtralan sciencan esploradon ĉe la arkivoj kaj dokumentoj" pri tiuj nebulaj okazintaĵoj., tiamaniere ĉi tiu interkonsento celis la restabladon de la diplomatiaj rilatoj kaj la malfermadon de la landlimoj. Tamen, la interkonsento devis esti sankciita en ambaŭ parlamentoj. Ĉar Turkio prokrastis la (mal)aprobadon ĉe la parlamento kaj ĝi postulis al Armenio la foriron de la armena armeo el Karabaĥo, antaŭkondiĉoj ĝuste malpermesitaj en la interkonsento, la 22-an de aprilo 2010 du tagojn antaŭ la Tago de la Armena Genocido en Armenio, la armena parlamento deklaris ne plu daŭrigi tiun diplomatian vojon kun Turkio sed oni lasis la restablon de iliaj diplomatiaj rilatoj por ontaj jaroj kiam Turkio estu preta plenumi la interkonsenton.
La viktimnombro
Ne ekzistas interkonsento aŭ komuna nombro rilate al la viktimoj de la genocido. Pluraj esploristoj kiel Justin A. McCarthy, profesoro de la Universitato de Louisville aŭ la turka historiisto Omer Turan ofertas alternativan perspektivon en la senco ke, laŭ demografiaj studoj de la epoko, ili estis malpli ol 1,5 milionoj da armenoj kiuj loĝis en la Otomana Imperio, aludante do, ke la nombroj publikigitaj rilate al la forpaso de pli ol unu miliono da armenoj eble estis troigata kaj ili eĉ asertas ke en tiu periodo forpasis tri milionoj da turkoj.
La starpunkto de la profesoro Justin McCarthy estis akre kritikata de aliaj historiistoj kaj usonaj kaj el aliaj landoj. Oficialaj turkaj instancoj kredas ke la nombro da viktimoj eble kalkuliĝas inter 200.000 kaj 600.000. Pli frue, aliaj pli malaltaj nombroj da armenaj viktimoj estis prezentitaj de la profesoro Yusuf Halaçoğlu, direktoro de la Akademio de Turka Historio (Türk Tarih Kurumu). En ties kalkuloj, li asertas ke entute 56.000 armenoj forpasis dum tiu periodo pro la ekstremaj kondiĉoj de la milito kaj ke malpli el 10.000 estis vere murditaj. En alia el iliaj esploroj, li asertas ke ĉ. 500.000 turkoj estis murditaj de la armenoj, senfundamente kaj sen pruvoj pri liaj esploroj. Malgraŭ tio ke la turka registaro oficiale publikigis la nombron da turkoj murditaj fare de la armenoj, ankoraŭ alia el la esploroj de Halaçoğlu, asertis ke malpli ol 10.000 armenoj estis murditaj, ĝi restas kontraŭ la oficialaj turkaj publikigaĵoj rilate al la nombro da viktimoj laŭ la turka oficiala vidpunkto.
Armenio kaj la genocido
La retoriko kiu aperigis la konflikton kiu disvolviĝis per la amasmurdado kontraŭ la armenoj, estis nomumata laŭ referencoj al la armena genocido, inkluzive de la timoj pro ĝia ripetado Dum la konflikto, la azera kaj armena registaroj regule akuzataj unu la alian pro la intenco igi genocidon, malgraŭ ke tiuj reklamoj estis taktataj per skeptikismo fare de la eksteraj observantoj.
Internacia agnoskado de la genocido
Kiel respondo al la daŭra neado de la armena genocido fare de la turka registaro, multaj aktivistoj de la komunumoj de la armena diasporo multe laboris por oficiale agnoskigi la genocidon en pluraj landoj de la tuta mondo. 29 landoj kaj 44 ŝtatoj de Usono jam aprobis pere de rezolucio, la genocidon kiel historian okazintaĵon.
Ĝenerale, la okcidentaj historiistoj konsentas, ke la genocido vere ekzistis. La "International Association of Genocide Scholars" (Internacia Asocio de Esploristoj pri la Genocido), komisiono formita de du membroj el Usono, unu el Britio kaj unu el Israelo, oficiale certigas la ekzistadon de la genocido.
La landoj kaj teritorioj kiuj oficiale agnoskis la armenan genocidon estis: Argentino, Armenio, Aŭstrio, Belgio, Bolivio, Brazilo, Bulgario, Kanado, Ĉeĥio, Ĉilio, Kipro, Francio, Germanio, Grekio, Italio, Libano, Litovio, Luksemburgo, Nederlando, Paragvajo, Pollando Rusio, Sirio, Slovakio, Svedio, Svislando, Urugvajo, Vatikano kaj Venezuelo. Ankaŭ la regionoj Skotlando, Nord-Irlando kaj Kimrujo (Britio), Eŭskio, Katalunio Navaro, Aragono kaj Balearoj (Hispanio), Ontario kaj Kebekio (Kanado), Suda Aŭstralio kaj Novsudkimrio (Aŭstralio) , Krimeo (Ukrainio), Ceará, Paranao, Rio-de-Ĵanejrio kaj São Paulo (Brazilo), Abruco, Markio, Sicilio kaj Toskanio (Italio), Overijssel (Nederlando) kaj Korsiko (Francio) agnoskis la ekzistadon de la armena genocido.
En Usono 44 el la 50 ŝtatoj malferme kaj oficiale agnoskas la armenan genocidon. Tiuj ŝtatoj estas la sekvantaj:
En kelkaj landoj oni eĉ prenis leĝajn rimedojn kontraŭ tiuj kiuj neas la ekzistadon de la genocido. Du ekzemploj estas Francio kaj Svislando. En oktobro 2006, la franca parlamento prezentis projekton kiu kondamnas ĝis unu jaro en karcero kaj 45.000 eŭroj kiel monpuno al la neantoj de la genocido. La leĝo estis aprobata entute de 106 voĉdonoj por kaj 19 kontraŭ (fakte la leĝo aprobita de Deputitoj, ne estis prezentita al Senato, kiu konsekvence ankoraŭ ne ratifis ĝin). Tiamaniere ĝi kompletigis la precepton de la jaro 2001 per kiu ĝi oficiale agnoskis la armenan holokaŭston fare de la otomana registaro. En Svislando, la turka historiisto Yusuf Halacoglu estis akuzita je perforto de la leĝo pri la neado de la genocido dum prelego lia en Winterthur en 2004.
Kanado en la Somera Olimpiko 2012
Kunordigis la teamon kaj la tutan eventon la Kanada Olimpika Komitato.
Guilty Bystander
Guilty Bystander ("Kulpa pasanto") estas usona trilero aperinta en 1950. Ĝi estis sendepende reĝisorita de Joseph Lerner kaj inspirita de romano verkita de Wade Miller. Guilty Bystander estis originale filmita en la angla lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Zachary Scott, Faye Emerson.
La filmo entute daŭras 91 minutojn.
Rastenfeld
Rastenfeld estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Armena genocido
Internacia agnoskado de la genocido
Landoj kiel Usono, Israelo, Britio aŭ Hispanio ne uzas la terminon genocido rilate al la okazintaĵoj.
Monumento memore al la genocido
La ideo krei memorejon pri la armena genocido estiĝis en 1965, en ĝia 50-a datreveno. Du jarojn pli malfrue, la monumento estis realigita de la arkitektoj Kalaŝjan kaj Mkrtĉjan en la monteto Cicernakaberdo sur la gorĝo de la rivero Hrazdan, en la armena ĉefurbo, Erevano. La 44-metra steleo estas la simbolo de "la nacia renaskiĝo de la armenoj". Dek du cirklaj kolonoj reprezentas la 12 provincojn perditajn en la nuna teritorio de Turkio. En la centro de la cirklo, je 1,5 metroj profunde, troviĝas la eterna flamo. Laŭlonge de la parko kaj ĉirkaŭ la monumento, ekzistas muro 100-metra kun la nomoj de la urboj kaj vilaĝoj en kiuj okazis la masakroj. En 1995 inaŭguriĝis en la alia ekstremo de la parko malgranda cirkla subtera muzeo, en kiu estas montrata baza informo pri la okazintaĵoj de 1915.
Ĉiun 24-an de aprilo estas memorata en Armenio, kaj en ĉiuj disaj komunumoj de la armena diasporo, la Tago de la Memoro de la Armena Genocido, en kiu centoj da miloj da personoj marŝas ĝis la memorejo ekde ĝia kreado kaj estas metitaj floroj (diantoj aŭ tulipoj kutime ruĝaj) ĉirkaŭ la eterna flamo.
Arto
Pluraj ĉeestaj atestantoj de la okazintaĵoj faris plurajn publikigaĵojn, speciale la sveda misiisto Johansson kaj la ambasadoro de Usono, Henry Morgenthau. La germana kuracisto Armin Wegner verkis plurajn librojn pri la okazintaĵoj de kiuj li estis atestanto dum lia restado en la Otomana Imperio. Jarojn pli malfrue, post lia reveno al Germanio, Wegner estis enkarcerigita pro lia oponado al naziismo, kaj liaj libroj bruligitaj de la nazianoj. Probable, la plej konata literaturaĵo pri la Armena Genocido apartenas al Franz Werfel, titolata "La kvardek tagoj de Musa Dagh", 1933. Ĝi fariĝis populara furorlibro, ĉefe inter la junuloj de la judaj getoj dum la nazia epoko.
Kurt Vonnegut verkis en 1988 la romanon "Bluebeard" kiu priskribas la karakterojn de la armena genocido kiel subkuŝanta temo. Aliaj romanoj pri la genocido inkluzivas al Louis de Berniéres "Senflugilaj birdoj", Edgar Hilsenrath, The Fairytale of the Last Thought, la hispano G.H. Guarch El testamento armenio kaj la polo Stefan Żeromski "La venonta printempo". Historio de Edward Saint-Ivan, antologio de 2006, "La Nigra Kavaliro de Dio" inkluzivas fikcian rolulon, postvivanton de la genocido.
La unua filmo pri la genocido aperis en 1919, produktaĵo de Holivudo titolata "Ravished Armenia", de la direktoro Atom Egojan, kiu influas en lia filmo "Ararat" en 2002. Ankaŭ ekzistas referencoj pri ĝi en Elia Kazan "Ameriko, Ameriko", aŭ Henri Verneuil en lia filmo "Mayrig". En la Berlinale 2007, la italaj direktoroj Paolo kaj Vittorio Taviani pprezentis alian filmon pri la okazintaĵoj, bazita sur la libro de Antonia Arslan, La Masseria Delle Allodole (La alodrejo). ludo de Richard Kalinoski, "Besto sur la Luno", pri du postvivantoj de la genocido. La verkaĵoj de Arshile Gorky, ekzilita armeno kies patrino forpasis pri malsato dum la genocido, estis figuro de la abstrakta ekspresionismo.
NGC 4806
NGC 4806 (aliaj indikoj — ESO 443-12, MCG -5-31-3, AM 1253-291, IRAS12535-2914, PGC 44116) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Armena genocido
Arto
La komponisto kaj kantisto, Daniel Decker, ricevis agnoskitaĵojn pri liaj kunlaboroj kun la komponisto Ara Gevorgjan. La kanto "Adana", nomo de la provinco kie okazis pogromo en 1909 de la armena popolo, kaj kiu rakontas la historion de la genocido. "Adana" estis tradukita al 17 lingvoj kaj kantita de pluraj artistoj tra la mondo.
NGC 4806
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zuriĥa lago ŝipvetura kompanio
Zuriĥa lago ŝipvetura kompanio estas kompanio pri ŝipveturoj por turistoj en lago de Zuriĥo, en Svisujo.
Historio
Oni fondis la hodiaŭan Zuriĥan lagon ŝipveturan kompanion (aŭ germane: Zürichsee Schifffahrtsgesellschaft (ZSG) en jaro 1890/1891 kun la nomo: Zuriĥa vaporboato kompanio (aŭ germane: Zürcher Dampfbootgesellschaft). Ekde jaro 1957 la nomo estas Zuriĥa lago ŝipvetura kompanio (aŭ germane: Zürichsee Schifffahrtsgesellschaft - aŭ ZSG).
Vaporŝipoj
La kompanio havas ankaŭ du malnovajn renovigajn grandajn vaporŝipojn.
Distrikto Imst
La Distrikto IMST (germane: Bezirk Imst) troviĝas en la okcidento de la post la Unua Mondmilito dividita aŭstria federacia lando Tirolo. Distrikta ĉefurbo estas la samnoma loĝloko Imst. Areo: 1724.96 km², loĝantaro: 61.539 (en 2022).
Johann Jakob Bodmer
Johann Jakob BODMER (naskiĝinta la 19-an de julio 1698 en Greifensee, mortinta en la 2-a de januaro 1783 sur bieno Schönenberg proksime de Zuriko) estis svisa historiisto kaj verkisto. Lia poetiko ege linfluis la germanlingvan literaturon de la 18-a jarcento.
Vivo
Li studis teologion kaj fintrejnitis kiel komercisto. De 1725-75 li estis profesoro pri svisa historio kaj politiko ĉe Gymnasium Zürich. En 1737 li iĝis konsilantaro.
Teorioj pri estetiko kaj literaturo
Kun sia amiko Johann Jakob Breitinger (Critische Dichtkunst, 1740) li propagandis estetikon bazitan sur la kreiva fantazio de la artisto kaj pri la prezento de emocioj kaj miro. Kontraŭe al la bildo pri geniulo ĉe Sturm und Drang, oni tiutempe ankoraŭ tre estis fiksita al religiaj ideoj (Critische Abhandlung von dem Wunderbaren in der Poesie, 1740).
Tiel li ekkonfliktis kun Johann Christoph Gottsched, kiu siaflanke akceptis nur francan klasicisman rigidecon. Kiel modelo de perfekta literaturo konsideris li la verkon Paradise lost de John Milton, kiun li ankaŭ tradukis el la angla en 1732.
En 1750 li invitis al si Friedrich Gottlieb Klopstock, du jarojn poste Christoph Martin Wieland - kaj seniluziiĝis de ambaŭ! Malgraŭe li ne estis sen influo kaj preparis i.a. la malkovron de anglaj verkistoj fare de Gotthold Ephraim Lessing kaj Johann Gottfried von Herder.
Graveco plurflanken
Bodmer ne nur gravis kiel poetikisto sed ankaŭ kiel elfosinto de mezaltgermana literaturo, kiel senteblas ĉe Proben der alten schwäbischen Poesie (1748), Chriemhildens Rache und die Klage (1757) kaj Sammlung von Minnesingern (1758). Per siaj propraj religiaj epopeoj kaj politikaj dramoj li tamen fiaskis ĉe la samtempuloj.
Jacob Maurer
Johann Jacob Maurer, esperante Johano Jakobo Maŭrer (naskiĝis la 15-an de januaro en Ŝafhaŭzo, kiel civitano de la Kantono Ŝafhaŭzo, mortis la 30/31-an de aŭgusto en Utreĥto), estis pentristo kaj grafikisto nederlanda svisdevena.
Maurer naskiĝis en Svislando kaj translokiĝis en 1753 al Nederlando per ŝipo. Li setlis en Amsterdamo kiel stukisto. Li registriĝis ĉe Urba Desegna Akademio kaj faris grandajn progresojn. Li fariĝis amiko de Cornelis Ploos van Amstel (kiu estas ĉe portreto de Jakobo Maurer ), kiu favoris lin, kaj fariĝis instruisto ĉe Akademio Desegna en Utreĥto; li loĝos tie ankaŭ. Ekde 1770 ĝis sia morto en 1780 li estis direktoro ĉe tiu akademio.
Ryuji Shimoshi
Ryuji Shimoshi (下司 隆士, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
15950 Dallago
15950 Dallago estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Madonna di Dossobuono en Verono (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la amatoran astronomon Giovanni Dal Lago de Vicenza, kiu verkis en unu itala revuo de provo de optikaj instrumentoj kaj ŝargkuplitaj fotiloj.
Yolanda Castaño
Yolanda CASTAÑO PEREIRA (Santiago de Compostela, 1977) estas hispana pentristino, kritikistino pri literaturo kaj poetino en la galega lingvo.
Ekde 1990, ŝi loĝas en Koruno, kie ŝi studis Hispanan Filologion en la Universitato de Koruno. Ŝi tradukis kelkajn siajn librojn en la hispanan lingvon (ili aperis en dulingva eldono) kaj estas ĝenerala sekretariino de la Asocio de Galegalingvaj Verkistoj (Asociación de Escritores en Lingua Galega, AELG) kaj de la eldonejo Letras da Cal. Ŝi kontribuis al multaj periodaĵoj: Festa da palabra silenciada, Dorna, A xanela, Clave Orión, La Flama en el Espejo, Quimera, O Correo Galego (El Correo Gallego), A nosa terra, Elipse, Enclave, El Mundo…
Blanka buteo
La Blanka buteo (Leucopternis albicollis), estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj genro de Leucopternis kiuj estas ĝenerale blankaj aŭ blankecaj buteagloj foje kun grizaj partoj. Ili reproduktiĝas en la tropikoj de Ameriko. La Akcipitredoj estas familio de Falkoformaj, sed foje estas separataj en la ordo de Akcipitroformaj kun la aliaj akcipitroj kaj ties parencoj. Kvankam ĝi estas komune lokigita en la subfamilio de Buteonenoj, la valideco de tiu grupo estas dubinda kaj nune sub revizio.
Aspekto
La plenkreskulo de Blanka buteo gamas el 46–56 cm longa kun tre larĝaj flugiloj kaj havas blankajn kapon, korpon kaj subflugilojn. La supraj flugiloj estas nigraj, kaj la tre mallonga vosto estas nigra kun larĝa blanka bendo. La beko estas nigra kaj la kruroj estas flavaj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed inoj estas pli grandaj kaj pli fortikaj (840 g kompare kun la masklaj 650 g). Nematuruloj havas etendan nigran punktecon en supraj partoj kaj malhelan striecon en blankecaj subaj partoj.
La alvoko de la Blanka buteo estas plendeca kerŭii.
Subspecioj
Estas kvar agnoskataj subspecioj nome:
Ĉiuj subspecioj aspektas ĉefe blankaj el sube, kio estas tialo por la komuna nomo. La identeco de la birdoj malkovritaj en 2000/2001 en la Serranía de las Quinchas de centra Kolombio estas neklara ankoraŭ.
Distribuado kaj ekologio
Tiu estas birdo de arbaroj de malaltaj teroj kaj aliaj arbaroj. Ĝi havas teritoriojn el suda Meksiko tra Centra kaj Suda Ameriko al Peruo, Bolivio kaj Brazilo. Ĝi reproduktiĝas ankaŭ en Trinidado. La teritorioj de la Blanka buteo en centra Sudameriko estas la tuta Amazona Baseno, el Andoj okcidente al Gujanoj ĉe Atlantiko nordoriente, kaj al transiraj teroj sude. Ĝi estas tre disvastigata specio, ĝi estas kutime nekomuna, sed la IUCN konsideras ĝin kiel ne minacata tutmonde pro la granda etendo de ties teritorioj.
La Blanka buteo manĝas ĉefe reptiliojn kaj iome insektojn kaj mamulojn, kaptataj per flugofalo el ripozejo. Ĝi asociiĝas al miksitaj kunmanĝantaroj de manĝantaj grupoj de simioj de la specio Kroncebo (Cebus apella) kaj de Ruĝa nazuo (Nasua nasua) por kapti predojn fortimigitajn de tiuj animaloj. Tiu specio estas ofte vidata dum ŝvebado kaj havas spektaklan flugan ceremonion porpariĝadan.
Ili konstruas grandan platforman neston el bastoneteroj en arbo kaj kutime la ino demetas unu bluecblankan ovon kun malhelaj makuletoj. Funkcianta nesto estis observata en Ekvadoro en meza aŭgusto.
Loka historio
Loka historio estas unu el diversaj niveloj de studo de la historio kaj ĝenerala sciaro pri iu difinita geografia ento: regiono, distrikto, urbo ktp.
Regionografio (aŭ regionstudo) estas plena studesplorado de konkreta eta regiono (parto de lando aŭ urbo aŭ distrikto ktp.), ĝia geografio, historio kaj kulturo. Pri regionografio okupiĝas sciencistoj-fakuloj (historiistoj, geografoj, arkitektoj, biologoj) aŭ entuziasmuloj el loka loĝantaro.
Muhammad Husajn Hajkal
Muhammad Husajn Hajkal (literumita ankaŭ Haikal aŭ Heikal aŭ Hejkal en araba محمد حسين هيكل muˈħæmmæd ħuˈseːn ˈheːkæl; 20an de aŭgusto 1888 – 8an de decembro 1956) estis egipta verkisto, ĵurnalisto, politikisto kaj Ministro pri Edukado en Egipto.
Vivo
Hajkal naskiĝis en Kafr Ghannam, Mansura, Provinco Dakahlija, Egipto, en 1888. Li diplomiĝis pri juro en 1909 kaj doktoriĝis el la Sorbono en Parizo en 1912. Jam studento en Parizo, li verkis tion kio estas konsideratala unua aŭtenta egipta romano, Zajnab. Reveninta al Egiptio, li laboris kiel advokato dum dek jaroj, poste kiel ĵurnalisto. Li estis elektita kiel ĉefredaktoro de la gazeto Al Sijasa, nome organo de la "Liberala Konstituciisma Partio" kies konsilisto li iĝis. En 1937, li estis nomumita Ministro pri Internaj Aferoj en la dua registaro de Muhammad Mahmud Paŝa. Poste li estis nomumita kiel Ministro de Edukado kaj faris reformojn, kiaj malcentralizigo, establado de edukzonoj kaj farado de instruprogramoj nacie orientitaj. Li estis ege influata kaj inspirata de kompletigajn reformojn de Mohammad Abduh, Ahmad Lutfi El Sajed kaj Kasim Amin. Hajkal estas la patro de Fajza Hajkal kiu instruas egiptologion ĉe la Usona universitato en Kairo.
Lemuro (mitologio)
La lemuroj, kiuj estas ankaŭ nomita larvoj, estis en la romia kaj en madasgakaraj mitologioj spiritoj de la mortintoj. Ili estis malvirta lares (aŭ hejmdioj). Ili turmentis kaj fortimigis vivantojn.
Majo 9, 11, kaj 13 estis la Lemuralio aŭ Lemuria, kiu estas la festeno de la lemuroj. Nigra fabo donis al lemuroj, por ke trankviligis la lemurojn.
Vernet-les-Bains
Vernet-les-Bains (Vernet) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vernetois.
Ruske (Mukaĉeve)
Ne miskomprenu kun Ruské!
Ruske, ukraine Руське, rutene Руськoє [ruskoe], ruse Русское [ruskoje], slovake Ruské, hungare Orosztelek [orostelek] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Rakoŝino.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1391. La hungara historia loknomo estis "Ruszkóc", kiu pro la hungariga politiko ricevis hungaran nomon. En 1904 incendio okazis. Ĝis Traktato de Trianon Orosztelek apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ruske. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Rábano
Rábano [RAbano] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Rábano estas komprenebla kiel rafano; kaj ja rafano aperas en la supra duono de la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 169 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte plej parto estas emeritoj.
Ĝi distas 67 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj plej proksima municipo estas Torre de Peñafiel. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Duratón, kiu enfluas en Doŭron ĉe Peñafiel.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo, la vinkeloj kaj la ponto.
Schweighausen
Schweighausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj ekde januaro 2019 apartenas al la komunumaro Bad Ems-Nassau, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj (antaŭe ĝi apartenis al malpli granda komunumaro Nassau). Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Elektra ŝargo de Planck
En fiziko, la elektra ŝargo de Planck qP estas la mezurunuo de elektra ŝargo en sistemo de naturaj unuoj unuoj de Planck.
Ĝi egalas al
kie c estas lumrapideco en vakuo;
Chaux
Chaux estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
20482 Dustinshea
20482 Dustinshea estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Chaux
Ekonomio
Tie ŝtonminejoj estas.
Elektra ŝargo de Planck
La ĉeferarujo de la pritaksita valoro estas metita en krampoj.
20482 Dustinshea
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dustin James Shea, finalisto en 2004 de la scienca konkurso de mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), pro lia projekto pri konduta scienco. Li estis lernanto ĉe la Our Saviour School de Jacksonville (Ilinojso, Usono).
Chaux
Historio
La 18-an decembron de 1870, batalo okazis tie inter la germana armeo kaj la franca (bataliono de la komandanto Maffre-Lacan).
Elektra ŝargo de Planck
Pli elvolvita formo de ĉi tiu lasta esprimo estas qP = 1,875545870 · 10−18 C ± 0,000000047 · 10−18 C.
Chaux
Famuloj
La komediisto Jean-Paul Bonnaire naskiĝis en Chaux.
Elektra ŝargo de Planck
La ŝargo de Planck estas je fojoj pli granda ol la elementa elektra ŝargo e. Reen, la elementa elektra ŝargo mezurita en la ŝargoj de Planck estas
NGC 4807
NGC 4807 (aliaj indikoj — UGC 8049, MCG 5-31-6, ZWG 160.17, PGC 44037) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Elektra ŝargo de Planck
Relativa necerteco de valoro de la ŝargo de Planck en kulomboj egalas al duono de relativa necerteco de konstanto de Planck, kaj relativa necerteco de la ŝargo de Planck en elementaj elektraj ŝargoj egalas al duono de relativa necerteco de la maldiko-struktura konstanto.
NGC 4807
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Veľké Kapušany
Veľké Kapušany, estas urbo en Slovakio, en regiono Košice, en distrikto Michalovce.
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, fine de normalŝpura fervojo de Bánovce nad Ondavou el Humenné, kiu en pasinteco estis uzita ankaŭ por konekto kun Uĵhorodo. Tiu ĉi linio ja ne estas de decembro 2012 plu uzata por persona transporto. Samtempe ja funkcias larĝŝpura fervojo de Uĵhorodo al Haniska. Ukrainio etendiĝas en la najbareco. Riveroj Uĵ kaj Latorica preterfluas. Košice troviĝas 72 km.
László Sinkó
László Sinkó [lAslO ŝinkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sinkó László estis hungara aktoro, voĉoaktoro kaj reĝisoro. Lia frato estis Imre Sinkovits. Por ne miskompreni ilin, László uzis pli mallongan nomon "Sinkó".
Veľké Kapušany
Historio
La unua mencio devenis el 1214, tiam ĝi estis eklezia bieno. Ĝi iĝis kampurbo en 1417 kune kun foirorajto. En 1427 la kampoj apartenis al familio Drugeth. Unu el la familio en 1530 finrabis la urbeton, poste denove la eklezio reakiris ĝin. En la 16-a jarcento la urbo prosperis helpe de industrio, komercado, agrokulturo. Pro la bataloj dum Francisko Rákóczi la 2-a la urbo suferis multe, ĉesis la prosperado. En 1910 loĝis en la urbo 1 222 da homoj (1207 hungaroj). En 1914 najbaraj vilaĝoj Kiskapos, Ungcsepely kaj Veskóc aliĝis al la urbo. Ĝis 1920 la urbo apartenis al departamento Ung al distrikto de Nagykapos, kies distriktejo ĝi estis. Poste la regiono iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Dume inter 1938-1945 la regiono rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito granda parto de la hungareco estis deportita, la restaĵo iĝis senrajta laŭ dekretoj de Beneš.
En 2001 loĝis en la urbo 9760 homoj (5561 hungaroj, 3506 slovakoj, 422 ciganoj kaj 90 ukrainanoj).
László Sinkó
László Sinkó naskiĝis la 1940 en Budapeŝto. Li mortis la 2015 en Budapeŝto.
Biografio
László Sinkó finlernis la Teatran kaj Filman Altlernejon en Budapeŝto en 1962, poste li komencis sian aktoran karieron en Teatro Csokonai (Debrecen). Inter 1966–1982 li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1982 li apartenis al tiuj aktoroj, kiuj fondis novan teatron pro mizera stato de Nacia Teatro. En 2003 li revenis al Nacia Teatro. Li ricevis premion Kossuth en 1995, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Abelfumigilo
Abelfumigilo (kutime nomita simple fumigilo) estas aparato uzata en abelbredado por trankviligi mielabelojn. Ĝi estas dezajnita por generi fumon el braĝado de diversaj brulaĵoj, kaj de tie la nomo.
Mielo estas rikoltita de naturaj abelkolonioj, aŭ de aldomigitaj abelujoj. Naturaj abelnestoj foje estas lokigitaj sekvante mielindikantajn birdojn. La abeloj unue povas esti pacigitaj uzante fumon de abelfumigilo. La fumo ekigas manĝiginstinkton (provo konservi la resursojn de la abelujo pro ebla fajro), igi ilin malpli agresemaj kaj la fumo malheligas la feromonojn kiujn la abeloj uzas por komuniki.
Bastien und Bastienne
Bastien und Bastienne (Bastiano kaj Bastianino) estas singspiel opero unuakta, komponita de Wolfgang Amadeus Mozart (1768) bazita sur teksto de F.W. Weiskern kaj A. Schachtner. Ĝi havas la numeron KV 50. En la lasta katalogo Köchel: K6 46b.
Bastiano kaj Bastianino estis unu de la unuaj operoj de Mozart, verkita en 1768 kiam li estis nur dekdu-jaraĝa. Oni supozas, ke tiu verko estis mendo de Franz Anton Mesmer, kreinto de la teorio de la "animala magnetismo" (mesmerismo), kiu poste estos parodiita en Così fan tutte) kiel satiro de la subĝenro "paŝtismo" tiam hegemonia, kaj specife kiel parodio de la opero Le devin du village de Jean-Jacques Rousseau. La germanlingva libreto estas de Friedrich Wilhelm Weiskern, Johann Heinrich Müller kaj Johann Andreas Schachtner, baze sur "Les Amours de Bastien et Bastienne" de Marie-Justine-Benoîte Favart kaj Harny de Guerville. Post supozita premiero en la teatro de la ĝardeno de Mesmer (kiu estas konfirmita nur per unu rakonto sen verigo fare de Nissen), ne estis reludita ĝis 1890. Oni ne pruvis ĉu oni premieris ĝin en Oktobro 1768 en Vieno, nek en alia momento en vivo de Mozart. La unua dokumentita ludo okazis la 2an de Oktobro 1890 en la Architektenhaus de Berlino.
Kvankam li estis tre juna, Mozart jam posedis elstarajn kapablojn por komponado por la homa voĉo, kaj intereson por la parodio kaj la banaleco kio atingos plenan floron en postaj verkoj. Bastiano kaj Bastianino estas eble la plej facila ludebla inter la verkoj de junaĝo de Mozart.
En la intrigo Bastianino turnas sin al magiisto Colas por rekuperi la amon supozeble perditan de Bastiano. Colas konsilas al Bastianino indiferenton por krei ĵaluzon al Bastiano, kiu siaflanke ĉiam amis Bastianinon, kiu per sia indiferento malesperigas Bastianon.
Ilona Tóth
TÓTH Ilona [pr. to:t] estis hungara aktorino naskiĝinta en Cegléd la 14-an de aŭgusto 1900 kaj mortinta en Kluĵo la 30-an de januaro 1992. Ŝi estis la filino de Elek Tóth
Maciste
Maĉisto (Maciste, Macistus) estas la nomo de fikcia rolulo en itala kino. Maciste estas priskribita kiel ĉiopova viro, simila al Heraklo, kiu elfaras heroaĵojn ke ordinara homo ne kapablas. Maciste aperis en dekoj da filmoj prezentantaj liajn heroaĵojn, la plej multaj el ili malaltkvalitaj glavoj kaj sandaloj filmoj okazigitaj, por tiel diri, en la klasika periodo. La unua filmo en kiu aperis Maciste estis la klasika muta filmo Cabiria el 1914. La sukceso de la filmo kaŭzis la kreadon de dudek sep mutaj filmoj en kiuj aperis Maciste, rolita fare de Bartolomeo Pagano. En la 1960-aj jaroj, alia ondo de Maciste filmoj komenciĝis. Entute, la rolulo de Maciste ĉefrolis en 52 filmoj.
Ilona Tóth
Kariero
Ilona Tóth debutis en 1928 en Satu Mare kaj poste ŝi dungiĝis al Oradea, poste al Kluĵo, kie kun mallongaj interrompoj ŝi ludis ĝis 1962.
Maciste
Cabiria kaj la mutaj filmoj
La rolulo de Maciste aperis unuafoje en la itala muta filmo Cabiria en 1914. La itala poeto kaj naciisto Gabriela D'Annunzio, kiu estis la scenaristo, asertis ke li inventis la nomon Maciste sekvis sugestojn en klasika kulturo ke ĝi estas kromnomo por Heraklo, kaj efektive en klasika greka kulturo ekzistas similaj nomoj uzataj kiel kromnomoj por Heraklo.
Ĉi tiu filmo, de 1914, estis la rakonto de sklavo savante romian princinon de la malbonaj kartaganoj, kiuj konspiris por oferi ŝin al Moloĥo. D'Annunzio loze bazigis la intrigon kaj scenaron de la filmo sur la rakonto Salammbô de Gustave Flaubert. La filmo estis ŝablono por aliaj Maciste filmoj, kies baza intrigo ofte traktis tiranajn regantojn implikitajn en ia magia rito al malbona dio, kaj uzante belan virinon por savi sin. Maciste estas la supernature forta persono kiu rapidas savi la helpbezonatan virinon, kaj foje redoni la tutan regnon al la laŭleĝa reganto, de kiu la fiulo uzurpis la potencon. Plej multaj filmoj havas scenon prezentantan ventran dancon. Kelkaj el la filmoj prezentas la bildon de malbona reĝino kiu deziras Maciste'n. Ĉi tiuj filmoj okazis en malsamaj lokoj en la antikva mondo, de Mongolio ĝis Peruo, de antikva Egiptio ĝis la Romia Imperio. Foje la filmoj eĉ okazis en pli postaj tempoperidoj, kaj eĉ en la moderna mondo, kiam la kartaga origino de Maciste ne malhelpis lin aperi en iu historia tempo en kiu la intrigo de la filmo okazis.
La aktoro, kiu ludis Maciste en la filmo Cabiria, Bartolomeo Pagano, ĉefrolis en 26 mutaj filmoj surbaze de la rolulo de Maciste, en la periodo de 1915 ĝis 1926. La rolulo de Maciste rolita fare de Pagano povis aperi ie ajn kaj iam ajn. Efektive, la filmoj faritaj dum la Unua Mondmilito servis kiel propagandon, kaj Maciste aperis en ili kiel soldato. La filmoj de la postmilita periodo revenis al la mondo de fantazio, sed foje portis pli realisman rolulon. Maciste estis eĉ priskribita kiel partoprenanto en la modernaj Olimpikoj. Tamen ĉie lia rolulo restis konsekvenca - li estis popola heroo, kun superhoma forto simila al Heraklo, batalanta kontraŭ malbono kaj tiraneco, en formo de korupta aristokratio kaj despota monarkio.
Reviviĝo de Maciste en la 1960-aj jaroj
La rolulo de Maciste ricevis kinematografian reviviĝon en la 1960-aj jaroj. En 1958, itala produktanto produktis filmon nomitan Hercules ĉefroligante usonan korpotrejniston nomitan Steve Reeves. La filmo estis aĉetita por distribuo en Usono por 35,000 USD fare de produktanto Joseph E. Lavin, kaj estis neatendita sukceso kiu alportis multajn fojojn pli ol la investo de Lavin. Tiu neatendita sukceso kaŭzis la floradon de industrio de italaj dramoj ĉefrolantaj usonajn korpotrejnistojn en mitologiaj aŭ klasikaj temoj. Entute, Maciste ĉefrolis en 25 el tiuj filmoj. Maciste havis neniun difinitan naciecon aŭ originon, kaj la fonto de lia grandega potenco neniam estis klarigita. Maciste ankaŭ aperis en filmoj en diversaj tempoj inter antikva Romio kaj la 18-a jarcento. Ĉi tiu tipo de filmoj glavoj kaj sandaloj prosperis dum ĉirkaŭ ses jaroj, ĝis la apogeo de spagetaj vesternoj, kiuj utiligis la rimedojn de la italaj studioj. Filmoj de tiu tipo estis nomitaj ekspluatfilmoj kaj estis parto de larĝa kultura fenomeno de eŭropa marĝena kulturo importita al Usono, en provo fari profiton el filmoj pri temoj aŭ en stilo kiun la usonaj establaj filmstudioj rifuzis tuŝi.
Kiam la filmoj estis distribuitaj en Usono, la nomo Maciste ne aperis en la titolo, kiu estis nekonata al la usona spektanto. La herooj estis nomitaj Samson, 'Goliat, Hercules, Atlas aŭ Colosus. Kelkaj el la filmoj ne estis montritaj en kinejoj en Usono, sed estis elsenditaj en usona televido kiel parto de pakinterkonsentoj, en serio nomita Sons of Hercules kiu aerumis sabatposttagmezojn. Kelkaj italaj korpotrejnistoj ludis Maciste, sed li estas precipe rilata al la nomo de la usonano Mark Forrest, kiu ludis en sep el la filmoj. Aliaj aktoroj kiuj rolis kiel la rolulo inkludas Gordon Scott, Gordon Mitchell, Kirk Morris, Samson Burke, Alan Steele, Richard Lloyd, Renato Rossini kaj Frank Gordon.
Kultura influo
La rolulo de Maciste, kreita de la naciisto D'Annunzio, postulas studon en la kunteksto de ĝia tempo kaj periodo. La Maciste de D'Annunzio reflektas koloniistan vidon de la okcidenta viro batalanta kontraŭ la degeneritaj orientaj barbaroj, ekzakte kiel la itala okupacio de Libio kaj Orientafriko pretendis fari. Maciste, kvankam kartaganino mem, reprezentis la idealan rolulon de la indiĝeno. Li estis nordafrika sklavo, kies deziro estis kuniĝi kaj bonfartigi al sia romia mastro.
Sed la korpotrejnista rolulo Maciste akiris volumenon preter la aparta historia kunteksto, kaj influis filmistojn en Eŭropo kaj Usono. Fellini diris ke li ricevis la deziron iĝi produktoro kiam, kiel infano, li spektis la filmon Maciste all'inferno (Maciste en infero) en 1926. Pli rekta influo estis sur la produktoro Johano Milius, kiu filmis scenon en lia filmo Conan the Barbarian en kiu Konan, rolita fare de Arnold Schwarzenegger, estas punita turnadi radon de muelejo dum dek jaroj, simila al Maciste en la filmo Cabiria. La filmoj estis ĝenerale parto de la ekspluata filmkulturo kiu prosperis en la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj kaj kvankam ĝi estis konsiderita precipe malbona marĝena kulturo tiutempe, ĝi estis revivigita en la 2000-aj jaroj kaj rekonita kiel ordinara kinematografia ĝenro, ankaŭ konata kiel parakino.
Rohrendorf bei Krems
Rohrendorf bei Krems estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sarangio
En Barato
La barata sarangio aŭ Surangio, सारंगी (en Hinda), سارنگی (en Urdua), estas muzikilo origine el Norda Barato el la 18a jarcento.
Ĝi havas 3 aŭ 4 kordojn.
En Nepalo
La nepala sarangio सारङ्गी (en Nepala) estas muzikilo el Nepalo.
Ĝi havas 4 kordojn. Ĝi agordantas G4, C5, C5, G5. La mezuro estas 250-270 mm.
Totto-Chan : La eta knabino apud la fenestro
Totto-chan, la eta Knabino apud la fenestro estas libro por infanoj verkita de japana televida famulo kaj UNICEF Bonvola Ambasadoro Tecuko Kurojanagi. La libro eldoniĝis originale en la japana kiel 窓ぎわのトットちゃん (aŭ Madogiwa ne Totto-chan) en la jaro 1981 kaj fariĝis tuja furorlibro en Japanio. La libro temas pri la valoroj de la netradicia edukado kiun Kurojanagi ricevis ĉe Tomoe Gakuen, elementa lernejo de Tokio fondita de edukisto Sosaku Kobajaŝi dum la Dua Mondmilito kaj ĝi estas konsiderita ŝia infanaĝa memoraĵo.
La japana nomo de la libro estas esprimo uzita por priskribi homojn kiuj malsukcesis.
Madaba
Madaba estas urbo en Jordanio, sude de la monto Nebo. La urbo estas konata pro siaj mozaikoj.
Madaba laŭdire apartenis origine al la tribo de Ruben sed estis konkerita en la 9-a jarcento a.K.E. de la reĝo Mesa de Moabo, rekaptita de la Makabeoj kaj poste fariĝis kristana urbo kaj episkopa sidejo.
Mozaika Mapo de Madaba
Sur la planko de la preĝejo de Sankta Georgo estas mozaika mapo bildiganta Palestinon, de Cidono en Libano ĝis Aleksandrio en Egiptio. La mapo estis kreita iam inter 542 kaj 570 A.D. kaj estas tiel la plej malnova konservita mapo de la Sankta Lando. Origine, la mapo havis ĉirkaŭ 15 x 6 metrojn, sed partoj de ĝi nun estas detruitaj.
Membro de la Reto de Kreemaj Urboj de Unesko
Madaba aliĝis al la Reto de Kreemaj Urboj de Unesko en oktobro 2017.
Vidu ankaŭ
Urbo de Metiaj kaj Popolaj Artoj (Unesko)
Olga Novo
Olga NOVO (Vilarmao, A Pobra do Brollón, 1975) estas galega poetino en la galega lingvo.
Si studis Galegan Filologion en la Universitato de Santiago de Compostela, kaj ŝi estis profesorino en Galegio kaj en la Universitato de Suda Bretonio.
Verkaro
Magnalia, kun Alexandra Domínguez kaj Xoán Abeleira.
János Mayer
János Mayer [jAnoŝ mAjer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mayer János estis hungara politikisto, ministro. János Mayer naskiĝis la  1871 en Kompolt. Li mortis la 1955 en Kompolt.
Sibu
Sibu, ĉine (moderna) 诗巫, ĉine (tradicia) 詩巫 estas riverhavena urbego en Malajzio, en Borneo, en subŝtato Saravako. La urbego estas ankaŭ departementa distrikta ĉefurboj. Antaŭ 1873 Sibu estis nomita "Maling".
Geografio
Sibu situas sur marĉa ebenaĵo en orienta Malajzio, en nordokcidenta Borneo ĉe kunfluejoj de 2 riveroj. Sudĉina Maro troviĝas 60-80, Kuching 191, Kuala-Lumpuro 1132 km. Loko de Sibu estas marĉa, oftaj inundoj okazis, jare po 1-3.
Historio
En tiu loko antaŭ alveno de eŭropanoj okazis oftaj militadoj inter diversaj etnoj. Maling estis fondita fare de James Brooke en 1862, kiam li konstruis fortikaĵon por defendi atakojn de indiĝenoj. Al la fortikaĵo ĉinoj alvenis, kiuj komercadis jam en sekuro. En 1901 amase alvenis enmigrantaj ĉinoj. La urbo estis bruligita al la grundo dufoje en 1889 kaj 1928, sed ĝi estis rekonstruita post tio. Japana okupo okazis en 1941. Post la japana dominado en 1945 Saravako estis cedita al la britoj kiel kronkolonio. Sibu iĝis centro de la komunistaj agadoj inter 1950 - 1963. La komunista ribelo finiĝis nur en 1990. Sibu ricevis municipan statuson en 1981.
Ekonomio
Komence la ĉinoj provis kultivi rizojn, sed tio ne sukcesis. En 1909 ili okupiĝis pri kaŭĉukoj. La lignoindustrio prosperis dum la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, ĝia ekonomia graveco superis la kaŭĉukplantejojn en la 1960-aj jaroj. La ligna ŝipkonstruado komenciĝis en la 1930-aj jaroj por rivera kaj marborda uzoj. Ĝi prosperis en 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, poste ĝi ŝanĝiĝis al ŝtalŝipkonstruado. Ekzistas sume 40 ŝipkonstruejoj en la urbego, sed estas ankaŭ produktejo de veturiloj.
Trafiko
Sibu havas flughavenon kaj 2 riverajn havenojn (la malgrandaj maraj ŝipoj povas atingi Sibu-n). La urbego estas ligita voje ĉefe al Kuching. Pluraj pontoj helpas la trafikon. Interne aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Sibu havas tropikan klimaton. La jara averaĝa temperaturo varias inter 22-32 °C. Jare pluvas po 3229 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.
Elektroforezo
Elektroforezo estas apliko de elektra kurento ĉe ĝelo kiu enhavas DNA-fragmentojn por ilin migrigi. Tiuj DNA-fragmentoj povas disiĝi laŭ sia longeco en agara aŭ akrilamida ĝelo. La miksaĵo kiu enhavas la DNA-n tranĉitan de restrikt-enzimo au ne estas deponita preter la ĝel-bordo, en putojn, kaj estas poste submetata al elektra kampo.
La DNA-molekuloj (negative ŝarĝitaj) migras en la elektran kampon al anodo laŭ la trako kongrua kun la puto en kiun ĝi estis deponita. Trapasante agarajn aŭ akrilamidajn maŝojn, ili disiĝas laŭ sia longeco: la pli longaj molekuloj havas avantaĝon esti pli retenataj kaj bremsataj ol pli etaj kaj migras malpli rapide kaj konsekvence malpli foren de la start-migr-punkto. Akrilamido havas pli gravan disigan povon ol agaro. Tamen, akrilamida ĝel-farado malpli facilas kaj krome la produktaĵo mem toksas.
Por videbligi la DNA-fragmentojn post elektroforezo, oni trempas la ĝelon en solvaĵon enhavanta broman etidiomon (mi ne trovis esperantan nomon). Tiu molekulo ŝoviĝas inter nukleajn bazojn kaj havas la trajton elradii ruĝ-oranĝan fluoreskon kiam ĝi eksitiĝas pro ultravioleta lumo. La ĝelo tiam observeblas sub UV-lampo kaj DNA-molekuloj kompleksitaj kun BE videbliĝas. Ĉar la migra distanco proporcias je la nukleotid-nombro-logaritmo, estas eble determini la havigitajn tranĉitajn fragmentoj-longecojn komparante ties eletroforezan moviĝ-kapablon kun tiuj de la referencaj DNA-fragmentoj kies longecojn oni konas (molekula pezmarkilo). Ankaŭ ekzistas markiloj kiuj ebligas taksi por ĉiu fragmento la dufadenan DNA-kvanton.
Iukaze, la disigendaj molekuloj estas unue markitaj per enkorpigo de radioaktiva izotopo. Tio ebligas facilan detekton per memradiografio: la energi-plenaj partikloj, elradiataj de radioizotopoj impresas fotografian filmon lokita ĉe la ĝelo. Necesas poste nur riveli la filmon kiel ordinaran fotografian filmeton por vidi la aperon de nigraj signaloj (bendoj) kiuj korespondas al pozicioj de radioaktivaj molekuloj.
Horčápsko
Horčápsko estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio proksimume 3,5 km nordoriente de urbo Březnice. Vivas ĉi tie.
Elektroforezo
Elektroforezo de la gliadinoj uzatas interalie por determini la variecojn de tritiko.
Horčápsko
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1313.
Presita gazetaro
Tiu esprimo estas uzata por distingi la gazetojn de la aliaj amasinformiloj kiaj radiofonio kaj televido.
Argentina Censo de 2010
La Censo Nacional de Población, Hogares y Viviendas 2010 (Nacia Censo de Loĝantaro, Hejmoj kaj Loĝejoj) de Argentino; nomita je ŝtata nivelo kiel "Censo de la Ducentjariĝo" (alude al la 200 jaroj post la Revolucio de Majo); oni realigis ĝin la 27-a de oktobro, fare de la INDEC. De tiu censo oni produktas la informaron demografian, socian kaj loĝan plej ĝisdatigitan kaj kompletan de la argentina loĝantaro. La definitiva informaro aperis fine de 2011, sed post 15 tagoj jam oni sciis la provizoran kvanton de loĝantoj kaj hejmoj de la lando. La tago de la censo estis deklarita ŝtata feritago, laŭ la Leĝo 24.254 de 1993. Ĝi estis la unua censo farita en Argentino en kiu oni inkludis samseksajn parojn, kiuj ne estis censitaj antaŭ 2001 ĉar la leĝo por Samseksa edz(in)eco en Argentino estis aprobita la 15-a de julio de 2010 kaj oni ampleksigis la informojn pri descendintoj de indiĝenoj kaj negroj.
Saint-Médard-de-Guizières
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Medard - estas komunumo de Francio, kiu havas sian nomon de kristana sanktulo Metardo, latine Medardus, origine ĝermane Math-hard (456-545), kiu vivis en Pikardio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas guizièrois.
Regionstudo de Moskvo
Regionstudo de Moskvo (en rusa lingvo estas nomata Москвоведение, [Moskvovedenije]) estas branĉo de regionografio, studanta pri la urbo Moskvo. Krome, ĝi estas studobjekto en moskvaj mezlernejoj.
Rödermark
Rödermark estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Offenbach de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Patro (filmo)
Patro, origine hungare Apa estas signifa nigra-blanka filmo en Hungario en 1966. En la sekva jaro ĝi ricevis la unuan lokon en festivalo de Moskvo. Kritikistoj taksas la filmon apartenanta al la plej bonaj hungaraj filmoj.
Guilty of Treason
Guilty of Treason ("Kulpa pri perfido") estas usona drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Felix E. Feist. Guilty of Treason estis originale filmita en la angla lingvo. Tiu forte kontraŭsoveta filmo temas pri la vivo de József Mindszenty, romkatolika kardinalo el Hungario, kiu protestis unue kontraŭ la nazia reĝimo, sekve kontraŭ la soveta, kaj estis fine arestita kaj torturita de la soveta reĝimo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Charles Bickford, Bonita Granville kaj Paul Kelly.
La filmo entute daŭras 86 minutojn.
Patro (filmo)
Historio
La filmo ĉerpas multe el propra vivo de la reĝisoro-scenaristo István Szabó.
Knabo aĝis 6 en 1945, kiam lia patro mortis dum sieĝo de Budapeŝto. Baldaŭ li jam ne memoras multe de la patro, sed fantazias multe pri heroaĵoj de la patro. Pri vivo de la patro li ekscias kelkajn informojn de la patrino, sed estas pli gravaj la informoj pri la historia fono. Same li ricevas historiajn okazintaĵojn pri judino, al kiu li amindumas.
Otto Böhler
Otto BÖHLER (naskiĝinta la 11-an de novembro 1847 en Frankfurto ĉe Majno; mortinta la 5-an de aprilo 1913 en Vieno) estis aŭstra siluetotondisto kaj industriisto de germandevena.
Verkaro
Böhler kaptis preskaŭ ĉiujn germanajn komponistojn ekde Bach ĝis Mahler, sed ankaŭ orkestrestrojn kaj pianistojn siatempajn, per siluetotondaĵoj. La originalaj verkoj nur unuope konserviĝis, precipe en muzeoj. Liaj motivoj tamen cirkulis kiel fotoj, ekzemple sur poŝtkartoj, kaj estis presitaj en gazetoj, eĉ ankoraŭ sur telefonbiletoj troviĝas liaj siluetotondaĵoj.
Eksterlandeca principo de usona juro
La eksterlandeco de usona juro estas la apliko de leĝoj voĉdonitaj en Usono al naturaj aŭ juraj personoj de aliaj landoj pro kelkfoje ege etaj ligoj kun Usono (ekz. uzo de usona valuto); ĝi kovras fakojn tiel diversaj, kiel kontroloj de eksportado el aliaj landoj al malpermesitaj landoj, persona impostado kaj lukto kontraŭ korupto.