cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
43-a Brazila Kongreso de Esperanto
La 43-a Brazila Kongreso de Esperanto okazis en Fortalezo de la 12-a ĝis la 16-a de julio 2008. Entute aliĝis 320 homoj, la plimulto el la brazilaj ŝtatoj. Inter la eksterlandanoj ĉeestis germanoj, japano kaj usonano. La temo de la kongreso estis "Infano: kia grundo!". Paralele okazis la 28-a Brazila Esperantista Junulara Kongreso kaj la 7-a Infana Kongreseto. Je la janulara flanko de la evento menciindas la fakto, ke Leandro Souza Moreira estis elektita nova prezidento de BEJO.
Solena malfermo
La solena malfermo okazis en la amfiteatro de la Federacia Universitato de Cearao. Malfermis la laborojn de la kongreso José Passini, prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo. La veterano Paulo Amorim Cardoso ricevis omaĝon. La "poezian paroladon" deklamis profesoro kaj poeto Horácio Dídimo, en la portugala versio, kaj José Leite de Oliveira Júnior, en la esperanta. Tuj poste Alvarus Moreno kaj Auzeneide Cândido kantis Brazilan Nacian Himnon kaj esperantan himnon. Ankaŭ partoprenis per kanto Neide Barros Rêgo kaj Tarcísio Lima, ĉi-lasta antaŭ la muzik-grupo Quinteto Agreste kaj Cinco em Canto.
Dimanĉo 13-a
Prelego de Ivaldo Alves de Souza: "Infanoj en la E-movado" Sekve: Lanĉo de Almanako Lorenz
Lundo 14-a
Prelego de Ursula kaj Giuseppe Grattapaglia: "Sperto pri Lernejo-Bieno Bona Espero"
Hiperbola spiralo
En geometrio, hiperbola spiralo estas transcenda ebena kurbo ankaŭ sciata kiel reciproka spiralo. Ĝi havas polusan ekvacion rθ = A, kaj estas la inverso al la arĥimeda spiralo. Ĝi komenciĝas je malfinia distanco de la poluso en la centro (por θ startanta de nulo r = A/θ startas de malfinio), ĝi bobenas pli rapide kaj pli rapide ĉirkaŭ kiam ĝi proksimiĝas al la poluso; la distanco laŭlonge de la kurbo de ĉiu punkto ĝis la poluso estas malfinia.
La apliko de transformo de la polusa koordinata sistemo kondukas al la sekva parametra prezento en karteziaj koordinatoj: kie la parametro t estas ekvivalento de la polusa koordinato θ.
La spiralo havas asimptoton je y = A: por t aliranta al nulo la ordinato proksimiĝas al A, dum kiam la absciso kreskas al malfinio:
Schmelzer
Schmelzer:
Lavapiés
Lavapiés laŭvorte signifas Lavu piedojn. Ĝi estas la nomo de placo de la urbocentro de Madrido (Hispanio). Ĝi ankaŭ nomigas straton, kvartalon kaj metrostacion.
Judejo
En ĝia komeco, Lavapiés estis la judejo aŭ juda kvartalo de la urbo. La nuna Preĝejo Sankta Laŭrenco okupas la terenon kie antaŭe troviĝis la sinagogo, kiu komunikiĝis kun la placo de Lavapiés tra la strato kiu hodiaŭ nomiĝas Fe (Kredo), antaŭe nomata strato de la Sinagogo. Ekde la jaro 1391 rekonstruiĝis la alĥamo kaj laŭ ordonoj de la Katolikaj Gereĝoj, ĝi estis ĉirkaŭata de murego kiu fermis la pordojn je la noktiĝo. La celo, laŭ la historiistoj, estis la protektado de la loĝantaro kaj ne la izoliĝo kiel oni povus pensi, ĉar la rilatoj inter la judoj kaj la konsilantaro tiam estis eksterordinaraj. Samjare (1391) la judejo suferis pogromon; la plej grandaj murdigoj de judoj okazis en la nunaj stratoj de la Fe, Salitre, Ave María, Sombrerete kaj Jesuo kaj Maria.
Multaj judaj familioj loĝis en la kvartalo Lavapiés ĝis la forpelo en 1492. Nur kelkaj elstaraj madridaj judoj (ĉefe kuracistoj) estis rajtigitaj loĝi ekster Lavapiés, por la helpado kaj atentado de la malsanuloj dum la nokto. La dekretita forpelo de la Katolikaj Gereĝoj lasis al Lavapiés kaj al Madrido sen judoj. Multajn jarojn poste, denove alvenis kelkaj judoj el Lisbono (Portugalio), Egiptio, Tunizio kaj aliaj partoj de Afriko.
Proksime de la strato Salitre, en la flanko de Buena Vista, aperis kelkaj spuroj pri probabla juda tombejo (ĉar tie ne troviĝis kristanaj simboloj) antaŭ la forpelo de 1492.
Nomo
Verŝajne la nomo Lavapiés venas de fontano kiu troviĝis en la placo, kie oni lavis la malsuprajn korpopartojn laŭ la rito antaŭ eniri en la templon. Ajnakaze, estas sciate ke en la placo troviĝis grava fontano ĝis fino de la 19-a jarcento. Lavapiés estas la origina nomo de la kvartalo.
Tradicio
La nomumado manolo kaj manola kiun ricevas la denaskaj madridanoj venas de Lavapiés, kaj oni diras ke ĝia origino venas de la hispanlingva nomo Manuel, per kiu baptiĝis multaj judoj por eskapiĝi de la forpelo en 1492. La manolo-j rivaliĝis kun la ĉulapo-j, venantaj de la Kvartalo Malasanjo. Hodiaŭ oni uzas ambaŭ nomojn sendistinge por tiuj kiuj uzas la tradician madridan vestaĵon.
Patapoklosi
Patapoklosi [patapokloŝi], kroate Pokloša estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Patapoklosi situas sur ebenaĵo laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo.
Historio
Patapoklosi formiĝis en 1950, tiam okazis unuiĝo de Pata kaj Poklosi. Ambaŭ vilaĝoj senhomiĝis pro bataloj kontraŭ la turkoj. En Patapoklosi migra poŝto servas.
Pata
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1283 laŭ tiama hungara ortografio "Pathaa".
Poklosi
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1431.
Rejdo
Rejdo  aŭ razio konsistas el surpriza embusko ĉe instalaĵo aŭ malamika forto starante ie kun specifa celo, sen venkaj aŭ konkeraj pretendoj super teritorio, kaj post la rejdo, la atakantaj fortoj revenas tuje al la amika teritorio. Kutime la rejdo daŭras mallonge kaj partoprenas en ĝi relative malgrandan nombron da personoj. La atakanta divizio povas konsisti el komandoj aŭ neregulaj trupoj, aŭ alia organizita trupo por ĉi misio.
La rejdoj estas entreprenataj pro pluraj kialoj:
Ekde la dua mondmilito ankaŭ nomiĝas aera rejdo la atakoj realigitaj de aviadiloj super objektivo situanta en malamika teritorio.
Chamonix-Mont-Blanc
Chamonix-Mont-Blanc, plejofte nomata Chamonix estas urbeto en la orienta parto de Francio, en la departemento Alta-Savojo, je la piedo de la Blanka Monto, (regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj). Fine de en la komunumo vivis. La urbeto estas parto de la arondismento Bonneville.
Ĝi estas konata loko por vintrosporto. En 2015 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Geografio
La areo de Chamonix-Mont-Blanc estas 116,9 km², la popoldenso estas 84,1 loĝantoj/km².
Traktato MEC-USAID
Traktato MEC-USAID (el la mallongigoj MEC = Ministério da Educação e Cultura/Ministerio pri Eduko kaj Kulturo kaj USAID United States Agency for International Development/Usona Aĝenco por Internacia Disvolvigo) estas traktato, aŭ serio de traktatoj, inter Usono kaj Brazilo pri edukado subskribitaj en 1966 dum Malvarma milito. La celo de akordigo estis kontraŭbatali la influon de "komunisma" kaj "terorisma" penso en brazila edukado. Pro tio, oni modifis la brazilan eduksistemon, ĉefe la universitatan.
Oni antastaŭigis la elementajn lernejojn kaj gimnaziojn per la "unua grada ciclo" de 8 jaroj. Anstatauis la kolegion per "dua grada ciclo" kaj "teknika ciclo". La celo estis stimuli ke la homoj lernu teknikajn kursojn, anstataŭ sociajn kaj homajn sciencojn. Oni forprenis la lernadon de latina lingvo, filozofio, psikologio, religio kaj sociologio kaj anstatauigi ilin per "sociaj studoj" (historio + geografio), "labora edukado" kaj "morala civila edukado". Ankaŭ oni devis forpreni lernadon de franca lingvo, kaj devigi la lernandon de angla lingvo ekde la unua klaso.
En 1968, estis forta reago kontraŭ la traktato, kaj oni kreis brazilan komitaton por antastaŭigi la usonajn teknikistojn.
Kontraŭ la akordigo, brazila diktatora registaro ricevis nur usonan "helpon" kaj agnoskon.
Carpineto della Nora
Carpineto della Nora estas komunumo de Italio.
Germana Progrespartio
La Germana Progrespartio (Germane: Deutsche Fortschrittspartei, DFP) estis la unua moderna politika partio en Germanio, fondita de liberalaj membroj de la malalta ĉambro de la Parlamento de Prusio (Abgeordnetenhaus) en 1861, kiel opozicio al la Ministro-Prezidento Otto von Bismarck.
Georg von Vincke estis proksima al la arigo de la komencaj pioniroj de la partio. Inter fondintoj estis Rudolf Virchow, Theodor Mommsen, Werner von Siemens, Benedict Waldeck, Hermann Schulze-Delitzsch, Hans Victor von Unruh, Wilhelm Loewe kaj Johann Jacoby.
En sia programo, la partio respondis al la Demando pri Germanujo per postulo de Unuigo de la Germanaj ŝtatoj kun centra povo en Prusio (Kleindeutsche Lösung, malgrandgermana solvo). Ili postulis ankaŭ reprezentan demokration — kvankam ne universalan voĉdonrajton pro la Prusia sistemo tri-klasa —, plibonigo de la regado de la leĝo kaj pli granda respondeco por la lokaj registaroj. Antaŭ la leviĝo de la Socialdemokratoj, ĝi estis la ĉefa maldekstra partio en Germanio, kaj ĝi estis ankaŭ la unua Germana partio kun kandidatoj kaj deputitoj agantaj laŭ komuna partia platformo.
Kalvinana malnova preĝejo (Bánhorváti)
La Kalvinana malnova kirko estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Bánhorváti apud la romkatolika Kirko Nomo de Sankta Maria (Bánhorváti).
Historio
Estis menciita katolika preĝejo en 1332, kiun la kalvinanoj akiris en la malfrua 16-a jarcento. Ela origina konstruaĵo ankaŭ nun estas videblaj gotikaj partoj. En nekonata tempo oni konstruis sentinelan turon, kiu nun estas parto de la kirko. En 1700 la konstruaĵo estis renovigita, tiam oni metis kokon sur la turopinton. La nun videbla formo estas videbla ekde 1790. En 1924 kaj 1985 la konstruaĵo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas en malgranda korto. En la korto altiĝas unusola monumento en Hungario pri Johano Kalvino kreita en 1924. La preĝejo havas altan turon. Flanke en mezo de la navo funkcias la ĉefenirejo. La iama enirejo estas videbla, sed estas ŝtopita per muro. La absido estis malkonstruita, restis nur fino de la navo. Interne la plafono estas pentrita ligna kasona plafono konsistanta el 144 kasonoj. Ĝi estis pentrita en 1700. La benkoj estis pentritaj en 1720, la galerio en 1790. Same en 1790 estis kreita la predikejo.
Monaĥejo de El Escorial
El Escorial [el eskorjal] (hispane; laŭvorte, la skoriejo) aŭ esperante Eskorialo, estas granda monaĥejo kaj palaco situanta je 45 kilometroj nordokcidente el Madrido. La monumenta nukleo konsistas el reĝa palaco, monaĥejo, muzeo kaj biblioteko, kaj situas en la municipo San Lorenzo de El Escorial [san lorenso del eskorjal']. Ekzistas fakte du apudaj urboj, El Escorial kaj San Lorenzo de El Escorial, dividitaj de Karolo la 4-a de Hispanio en 1792, kio foje kaŭzas kelkajn konfuzojn.
La Monaĥejo de El Escorial troviĝas sur la bazo de la Gvadarama Montaro. La monumentaro estis mendita de la reĝo Filipo la 2-a de Hispanio por tombejo de hispaniaj gereĝoj kaj studejo por Kontraŭreformacio. Ĝi estis planita de arkitektoj Juan Bautista de Toledo, Giambattista Castello kaj Juan de Herrera (pri tio nomita herera) laŭ senornama klasika stilo. Ĝi estis konstruita de 1563 al 1584 (Ĝis hodiaŭ, hispanlingve oni proverbe nomas adan laboregon "la laboro de El Escorial"). La grunda plano formas kradon honore al martirigo de santa Laŭrenco. Onidire, dum batalo de Saint Quentin, hispanaj trupoj detruis ermitejon dediĉita al la sanktulo. Kompensante la difektadon kaj dankante la venkon, la reĝo decidis dediĉi la ontan monaĥejon al Sankta Laŭrenco.
La domaro estas enorma artaĵujo, inkluzivante verkaĵojn de Tiziano, El Greco, Diego Velázquez, Francisco de Goya, kaj aliaj. La reĝo mendis pentraĵojn de Federico Zuccaro, sed poste anstataŭis ilin pro malŝato. Zukaro venis akompanita de Bartolomeo Karduĉo. Biblioteko enhavas milojn da valoregaj manskribaĵoj antikvaj. Hispanaj gereĝoj estas enterigitaj ĉi tie ekde Filipo la 2-a.
La monumentaro estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO kaj tre populara turismejo, ofte vizitata dum unu tago el Madrido. Ĝi proksimas al la Valle de los Caídos, tombomonumento por Francisco Franco kaj José Antonio Primo De Rivera.
Oberhausen
La urbo Oberhausen estas eksterdistrikta urbo en la okcidenta Ruhr-regiono en la distriktaro Duseldorfo en Nordrejn-Vestfalio. Ĝi membras en la regiona ligo Rejnlando, en la regiona ligo Ruhr kaj en la laborkolektivo de biciklemaj urboj kaj komunumoj en Nordrejn-Vestfalio.
Situo
Geografie Oberhausen situas en la malsuprorejnlanda malaltebenaĵo ĉe la riveroj Ruhr kaj Emscher enbuŝiĝantaj orientokcidenten en la Rejnon. Laŭ landa planado Oberhausen rangas kiel mezcentro.
urboteritorio
La urboteritorio Oberhausen havas areon de 77 km² kaj etendiĝas 14,6 km nordsuden kaj 10,6 km orientokcidenten. La urbolimo longas 48 km, la mezuma alteco 50 m super normalnulo NN. La centra punkto, la „urbocentro“ en la urboparto Sterkrade havas la koordinatojn: 51° 31' n.B. kaj 6° 51' ö.L.
Ekde 1975 la urbteritorio estas subdividita en la tri urbdistriktoj malnova Oberhausen, Osterfeld kaj Sterkrade. Ili havas po unu distriktkonsilantaron kun distriktestro. Laŭ grandeco la distriktkonsilantaroj havas inter 15 kaj 19 membrojn kaj estas elektata dum ĉiu Komunuma baloto (ĉiujn kvin jarojn) fare de la loĝantaro de la distrikto
Teritoria reformo
La tereno de la hodiaŭa urbo Oberhausen ĝisfine de la 18-a jarcento apartenis al diversaj regantoj. Dum Lippern (Lipperheide) kaj Lirich apartenis al abatinejo Asindo [rekte regnosubmetita monaĥinejo], Styrum al la rekte regnosubmetita graflando Limburg-Styrum, Alstaden kaj Dümpten al la reglando Broich (ambaŭ graflando Limburg, poste apartena al duklando Berg), la komunumestra lando Holten kun Buschhausen kaj Sterkrade situis en la distrikto Wesel en la Prusia duklando Kleve kaj Osterfeld en la feŭdo Recklinghausen de la princelektista lando Kolonjo. Post nelonga parta aparteno al la grandduklando Berg ekde 1806 la tuta hodiaŭa urboteritorio en 1815 venas al Prusio. Kadre de la administra subdivido de la Prusa ŝtato la komunumoj estas subigataj al la nove formataj distriktoj Recklinghausen en la distriktaro Monastero (provinco Vestfalio), distrikto Dinslaken en la distriktaro Kleve resp. distrikto Asindo en la distriktaro Duseldorfo. Ambaŭ laste menciitaj distriktoj jam la 27-an de septembro 1823 estis kunigataj al la nova distrikto Duisburg en la distriktaro Duseldorfo 1821 unuigata kun la distriktaro Kleve (Rejnprovinco). Komence la loĝantaro forte kreskis pro la minado de karbo kaj komence ankaŭ de fererco. Kiel aliaj komunumoj en la Ruhr-regiono ankaŭ Oberhausen kreskis de kampara regiono al industristarejo kun karbominejoj, ŝtaluzinoj kaj kemia industrio.
La komencoj de la ferproduktado eĉ pli fruas. La Antoniehütte (ferproduktejo) situas en la hodiaŭa urboteritorio de Oberhausen. Ĝi estas signata kiel la „naskiĝloko de la industriregiono Ruhr“ (1758).
Pro diligentaj klopodoj de distriktestro el Duisburg la komunumestra lando Oberhausen estas formata la 1-an de februaro 1862 el partoj de ses aliaj komunumoj. La ĝermon kaj plej grandan porcion (du trionojn) kontribuis la komunumo Asindo-Borbeck per la komunumopartoj Lippern kaj Lirich, ĝis tiam apartenantaj al abatinejo Asindo. Aliĝis partoj de Alstaden, Dümpten kaj Styrum kaj de la komunumestra lando Mülheim-Land, krome pli grandaj partoj de Meiderich (Duisburg) kaj Buschhausen. La nomon Oberhausen la juna komunumo ricevas de la 1847 novkonstruita samnoma fervojstacio (siatempe la unua fervojstacio de la komunumo Asindo-Borbeck) ĉe la Cöln-Mindener Eisenbahn, kiu siavice ricevis sian nomon de la kastelo Oberhausen situanta ĉe la Emscher-rivero kaj posedaĵo de la grafo Westerholt. Jam dudek jarojn poste, la 10an de septembro 1874 la komunumo Oberhausen ricevas per enkonduko de la „Städteordnung“ (urba konstitucio) la urbajn privilegiojn. Per tio ĝi iĝis urbo apartena de la distrikto Mülheim ĉe Ruhr, kiu nelonge antaŭe, la 8an de decembro 1873 estiĝis el la distrikto Duisburg post eliĝo de Duisburg kiel eksterdistrikta urbo je la 27-a de junio 1873. Je la 1-a de aprilo 1901 ankaŭ Oberhausen eliĝas ĝin, post kiam ĝi laŭ la Rejnlanda Provinca Ordo atingis la markon de 40.000 loĝantoj kaj tiel same iĝis eksterdistrikta urbo.
Sekvis pliaj kreskoj de la teritorio:
Sterkrade apartenis al la komunumestra lando Holten en la distrikto Dinslaken resp. ekde la 27a de septembro 1823 al la distrikto Duisburg kaj ekde la 8a de decembro 1873 al la distrikto Mülheim ĉe Ruhr. Je la 1-a de aprilo 1886 la komunumestra lando Holten estas dividata en la komunumestrajn landojn Beeck kaj Sterkrade (kun la komunumoj Sterkrade, urbo Holten, oficejo Holten kaj Buschhausen), kiuj je la 20-a de aprilo 1887 aliĝis al la distrikto Ruhrort kaj je la 1-a de aprilo 1909 al la distrikto Dinslaken. Sammomente Buschhausen estas dividata. La plej granda parto estas enkomunumigata al Sterkrade. Pli malgranda tereno en la sudo venas al Oberhausen, la Grafenbusch kun Kastelo Oberhausen. La 1an de aprilo 1913 ĝi ricevas urbajn privilegiojn, la komunumestra lando Sterkrade estas dividata en la urbon Sterkrade kaj la komunumestran landon Holten. Jam je la 1-a de julio 1917 la komunumestra lando Holten kaj granda parto de la komunumestra lando Hiesfeld, la komunumoj Barmingholten, Schmachtendorf kaj Walsumermark estas enigataj la urbon. Pro tio Sterkrade transpaŝas la markon de 40.000 loĝantoj, por eliĝi el la distrikto Dinslaken laŭ la Rejnlanda Provincia Ordo kaj iĝi memstara eksterdistrikta urbo.
Kadre de la nova komunuma subdivido en la  Ruhr-regiono je la 29-a de julio 1929 la eksterdistriktaj urboj Oberhausen, Osterfeld kaj Sterkrade estas unuigataj al la eksterdistrikta urbo Oberhausen (Rejnlando) kun korektadoj de la limoj al la najbaraj urboj Duisburg kaj Mülheim ĉe Ruhr. La loĝantonombro de Malnova Oberhausen jam ĉ. la jaro 1914 transpaŝis la 100.000-limon kaj pro tio grandurbigis Oberhausen. Hodiaŭ Oberhausen havas 220.000 loĝantojn.
La teritoria reformo de 1929 efikis, ke la hodiaŭa eksterdistrikta urbo Oberhausen plie havas tri centrojn, al tiuj dum la 1990aj jaroj aliĝis la "Neue Mitte Oberhausen [nova centro Oberhausen]"
Loĝantoevoluo
En 1905 Malnov-Oberhausen havis pli ol 50.000 loĝantoj. Jam 1914 la loĝantonombro transpaŝis la limon de 100.000, farante tiel Oberhausen grandurbon. Kreskon je pli ol 80.000 loĝantoj al ĉ. 190.000 loĝantoj alportis la enkomunumigo de Sterkrade (50.661 loĝantoj 1925) kaj Osterfeld (32.655 loĝantoj 1925) je la 29-a de julio 1929. En la jaro 1962 la loĝantonombro de la urbo kun pli ol 260.000 atingis sian historian supron. Fine de decembro 2005 218.898 homoj havis sian ĉefan rezidejon en Oberhausen laŭ indikoj de la Landesamt für Datenverarbeitung und Statistik NRW (landa oficejo por statistiko) Jena sinoptiko montras la loĝantonombrojn laŭ la respektiva teritoria stato. Temas pri popolcensorezultoj (¹) aŭ oficaj kompletigoj de la respektivaj statistikaj oficejoj resp. de la urbadministrado mem. La indikoj rilatas ekde 1861 al la „ĉeesta loĝantaro“, ekde 1925 al la rezida loĝantaro kaj ekde 1987 al la „loĝantaro en la komunumo de sia ĉefloĝejo“.
¹ popolcensorezulto
loĝantaro
La kvoto de senlaboreco sumiĝas je 16,4 % (julio 2006), la nombro de la anoncitaj neokupataj laborpostenoj en Oberhausen sumiĝas je 1552, la kvoto de eksterlandanoj situas je 12,4 %. La aĝostrukturo priskribiĝas jene:
Religioj
Pro la rapida industria evoluo de Oberhausen en la 19a kaj 20a jarcentoj la religistrukturo multe ŝanĝis. Legu pri tio artikolon Religioj en Oberhausen
Urba konsilantaro
Kun la formado de a komunumo Oberhausen 1862 oni enkodukis la komunumestran konstitucion kun komunuma konsilantaro kaj komunumestro. Krome estis du skabenoj. Post ricevo de la urborajtoj en 1874 estis urbodeputitoj kaj urbestro, kiu portis post la akiro de la sendistrikteco en 1901 la titolon ĉefurbestro. Ankaŭ Osterfeld kaj Sterkrade havis po unu komunumkonsilantaron kaj urbestron resp. ĉefurbestron ĉe la pinto. Kadre de la komunuma novformado en 1929 tiuj ĉi tamen perdis siajn oficojn.
Dum la epoko de la nacisocialismo la ĉefurbestro estis enmetata fare de la nacisocialisma Germana laboristopartio (NSDAP). Post la Dua Mondmilito la militista registaro de la Brita okupozono enmetis novan ĉefurbestron kaj enkondukis en 1946 novan komunumkonstitucion laŭ Brita modelo. Laŭ tiu la civitanoj elektas urbokonsilantaron, kies membrojn oni nomas urbodeputitojn. La honorofice agantan ĉefurbestro elektis la konsilantaro el sia mezo. Ĝi elektis ankaŭ la ĉefofican ĉefan urbodirektoron kiel estro de la urbadministrado. En 1997 la duobla pinto estis ĉesigata pro la ŝanĝinta komunumordo de Nordrejn-Vestfalio. Ekde tiam ekzistas nur ĉefofica ĉefurbestro kiel prezidanto de la konsilantaro, ĉefo de la urbadministrado kaj reprezentanto de la urbo. En 1999 li estis rekte elektata la unuan fojon.
Blazono
La blazono de la urbo Oberhausen montras ŝildon fenditan per arĝenta pinto. En tiu ĉi troviĝas du nigraj marteloj (Schlägel und Eisen) =(martelo, ramo, hakilo?), la simboloj de la minado. Sur la maldekstra blua ŝildofenditaĵo troviĝas arĝenta merkurobastono, ĉirkaŭvolvita de du arĝentaj serpentoj. Sur la dekstra ruĝa ŝildofenditaĵo troviĝas arĝenta tenajlo krucigata per arĝenta martelo, kovrita per arĝenta dentorado. La urboflago estas blu-blanka, ĝis 1952 nigra-blanka-ruĝa.
Reĝo Vilhelmo la 1-a de Prusio jam en 1888 donis la blazonon al la urbo. Tamen la maldekstra kampo komence estis nigra anstataŭ blua. La 21-a de oktobro 1952 la Nordrejn-Vestfalia ministrejo por internaj aferoj donis al la urbo la blazonon kun la novaj koloroj. Ĝi unuigas la simbolojn de la ĝenerala industrio (tenajlo kaj martelo), de la feruzinoj (dentorado) kaj de la mindado kun la simbolo de komerco kaj trafiko (merkurbastono).
Klerigo kaj esploro
Oberhausen estas la plej loĝantoriĉa urbo sen universitato aŭ fakaltlernejo en Germanio. La Fraunhofer-Instituto por naturmedia, sekureca kaj energia tekniko lokas en Oberhausen. Plie la urbo disponas pri la kompleta propono de ĝeneralkleraj kaj profesiaj lernejoj kaj ankaŭ pri muziklernejo. Krome Oberhausen estas rezidejo de la Germana radioakademio.
Teatroj kaj muzeoj
Oberhausen disponas pri urba teatro, kiu estis inaŭgurata kiel parolteatro por la tuta regiono post fermado de la operejo 1992. Sub la direkcio de Johannes Lepper ĝi ĝuas bonfamon ĝis malproksime trans la limoj de Oberhausen kaj estis premiita kvin sinsekvajn fojojn kiel plej bona teatro en la Rejnlando. En ĝin malligiĝis la iama „Theater im Pott“, tradicia infana kaj junula teatro. Ekzistas ankaŭ teatreto en Sterkrade.
Eventejoj
Granda eventhalo ekzistas en la Nova Mezo. Ĝi havas 12.500 sidlokojn. La Ebertbad, iama naĝohalo, evoluis kiel elstara okazigejo por kabareto. Ĝi estis ankaŭ la hejma scenejo de Missfits, unu el la plej konataj kabaretduoj en Germanio.
Arkitekturaĵoj
Eminenta konstruaĵo kaj simbolo de la urbo estas la kastelo Oberhausen, iama regantosidejo ĉe la Emscher, kiu donis al la urbo la nomon. Hodiaŭ la konstruaĵo, rekonstruata post la detruo dum la Dua Mondmilito, loĝigas la galerion Ludwig.
Sur la malnova foirejo de Oberhausen, la centra placo de sur rektangula plano ekestinta urbocentro, staras la simbolo de Malnov-Oberhausen, klasikisma kolono kun la orumita venkodiino Nike sur la kapitelo.
Pliaj elstaraj konstruaĵoj en Oberhausen estas la Kastelo Vondern en Osterfeld, la kastelo en Holten kaj la Baumeister-Ventmuelejo en Buschhausen.
Precipe arkitekture kaj urbkonstrue interesaj estas la multnombraj laboristosetlejoj de la 19-a kaj 20-a jarcento, inter ili la setlejo Eisenheim en Osterfeld.
Plia grava monumenta konstruo estas la industridepoto de la iama fero- kaj ŝtalfarejo Gutehoffnungshütte, kiu ensemble kun la gasometro kaj la fabrikgastejo rememoras al tiu ĉi granda uzino. Hodiaŭ la brikodomo el la 20-aj jaroj de la lasta jarcento estas depoto de la Rejnlanda Industrimuzeo.
Saint-Valery-sur-Somme
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Valericains.
Oberhausen
Arkitekturaĵoj
En la 1990-aj jaroj ekestis sur la iama industritereno de la Gutehoffnungshütte kiel plia urbocentro la "Nova Mezo Oberhausen" (CentrO). Per urbokonstruaj rimedoj, la setlado de modernaj servo- kaj industrientreprenoj kaj per ampleksaj moninvestoj en la infrastrukturon oni ŝanĝis la uzinindustrian strukturon al servoj kaj turismo. Pro tio la ĝistiama centro de Oberhausen kun sia ĉefa vendejostrato, la Markststraße, perdis multe de sia graveco. La vendejocentro CentrO formas la kernon de la projekto. Pliaj gravaj eroj de la „Nova Mezo“ estas la multfunkcia halo, la amuzoparko, kinejaro, grandakvario, jaĥtohaveno kaj muzikalejo. La Nova Mezo iĝis intertempe la sanktejo de ĉiuj enregionaj konsumemuloj.
Mathematical Association
Mathematical Association (angle por Matematika Asocio) estas profesia socio pri matematika edukado en la Unuiĝinta Reĝlando. Ĝi estis fondita en 1871 kun la nomo Association for the Improvement of Geometrical Teaching (Asocio por la Plibonigo de Geometria Instruado) kaj estis renomita al Mathematical Association en 1897. Ekde 1894 ĝi publikigas la ĵurnalon Mathematical Gazette.
Oberhausen
Arkitekturaĵoj
Ĉerande de la „Nova Mezo“ troviĝas alia simbolo de la urbo, la iama gasometro de la ŝtaluzino Gutehoffnungshütte. Kadre de la Internacia Konstru-Ekspozicio Emscher-Parko ĝi estis alikonstruita kiel eventejo. La tegmento de la 117,5 m alta gasometro oni povas atingi piede aŭ lifte kaj ĝi proponas al la vizitanto imponan belvidon sur la multfaceta pejzaĝo de la Ruhr-regiono. Ŝanĝaj ekspozicioj kaj instalaĵoj ekz. de la geedzoj Christo estas vizitata de multkapa publiko.
Hofen
Hofen devenas de la germana vorto Hof kun la du signifoj bieno kaj korto, kiuj ambaŭ indikas lokojn, kial Hofen estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regionoj.
Oberhausen
Sporto
En Oberhausen ekzistas pli ol 250 sportklubo. La plej granda futbalklubo Rot-Weiß Oberhausen ludis ekde 1969 ĝis 1973 en la futbala federacia ligo, sed poste ĝi ne sukcesis reeniri la plej supran klason. Ĝi nun ludas en la supra ligo Nordrejno.
Regulaj aranĝoj
La 1954 fonditaj, ĉiujare okazantaj Internaciaj Tagoj de Mallongaj Filmoj estas supro de la kultura vivo en Oberhausen.
Ekestinte el kontaktoj ekzistaj ekde 1952 la urbo Oberhausen okazigas la multflankan MULTI. Ĉiujn 2 jarojn gastoj el aliaj landoj vizitas Oberhausen kaj ties ĉirkaŭaĵo. Dum la restado en Oberhausen ili loĝas ĉe gastfamilioj kaj partoprenas kune kun la gastigantaj junuloj multflankan programon. La sekvan jaron la gastigintaj junuloj havas la ŝancon viziti la aliajn landojn. Baza ideo de MULTI estas la kultura interŝanĝo, kiu kapabligu la junulojn vivi en multkultura socio.
La Kristkorpokermeso en Sterkrade estas la plej granda stratkermeso en Eŭropo.
Tradicie la karnavalan dimanĉon okazas stratkarnavalo en la urbocentro.
Infrastrukturo kaj ekonomio
La urbo Oberhausen dankas sian ekeston al la trovejoj de fererco kaj karbo. Se la erco nur mallonge rolis en la urbhistorio pro sia malbona kvalito, la jaroj ekde 1853 (komenco de la karbominejo Concordia) ĝis 1992 (malfunkciigo de la lasta karbominejo) estas karakterizataj de la karbominado kaj lige kun tiu de la ŝtalprodukta kaj ŝtaltransforma industrio. La fondojarojn de la minado en Oberhausen sekvis, krom la jam menciita minejo Concordia, la minejoj Roland (1855), Oberhausen (1858), Alstaden (1859), la grandminejoj Osterfeld (1879), poste Sterkrade (1903) kaj Jacobi kun koaksigejo (1913), krome kiel pli malgrandaj ŝaktaroj, la minejoj Vondern kaj Hugo Haniel, ambaŭ jam en 1932 malfunkciata dum la granda ekonomia krizo. Post la Dua Mondmilito la minado en Oberhausen samkiel ĉie en la Ruhr-regiono refoje havis mallongan altan konjunkturon, kiu daŭris ĝis 1958, kiam komencis la karbominadokrizo per vendoproblemoj de la hejtkarbominejoj. Post tiam la minado estis krizobranĉo, kies mizeroj ne preterpasis Oberhausen. La malfunkciigo de la minejo Concordia (1968) almenaŭ rezultigis nacivastan eĥon, dum kiam la malfunkciigo de la minejoj Alstaden (1972), Jacobi (1974, koaksigejo 1986) kaj Ostereld (1992) restis sen publika atento.
La dua scenejo de la industria subiro de la urbo, la ŝtalindustrio, precipe de la ŝtalproduktado, okazis tamen pli spektakla. Post kiam la Thyssen-Krupp-Konzerno transprenis la firmaon Metaluzinoj Oberhausen, ĉiuj produktejoj krom unu malgranda ĝis 1996 funkcianta elektroŝtaluzino estis malfunkciigataj, tiel ke ankaŭ tie ĉi estis neniigata pli ol 13'000 laborpostenoj. Nur la ŝtaltransformado – ĝisekstreme specialigita je eksporteblaj produktoj – travivis en Oberhausen-Sterkrade ĉe la "Rest-GHH" nun apartenanta al konzerno MAN kaj provizas ĉirkaŭ 1500 laborpostenojn. La perdo de laborpostenoj ĉe karbominado, ŝtalproduktado kaj ŝtaltransformado ekde 1960 sumiĝas je 53'000. La provon establigi Oberhausen kiel aĉetumcentro, ja eble kiel turistejo, oni ne povas konklude prijuĝi. La pliiĝo de laborpostenoj estas modesta, studoj de la oficejo por statistiko kaj balotoj raportas ĉirkaŭ 4'000 novajn social-asekur-devigajn laborpostenojn. Tamen la prestiĝo de la urbo alte kreskis pro tiu strategio.
Fervoja kaj aŭtobusa trafiko
Jam en 1847 Oberhausen estis aligata al la fervojreto per la fervojlinio Cöln-Mindener Eisenbahn. Sur longdistanca fervojlinio trafikas la InterCityExpress de Amsterdamo – Utreĥto – Kolonjo – Frankfurto – Bazelo kaj la InterCity Norddeich – Monastero – Kolonjo – Luksemburgo. ekzistas ankaŭ la linioj Amsterdamo – Karlsruhe – Zuriko kaj Amsterdamo – Munkeno. Por la ŝarĝotrafiko ekzistas ranĝostacioj en Osterfeld kaj Oberhausen-West.
La regiona fervojtrafiko konektas Oberhausen kun la aliaj Ruhr-regionaj urbo.
La publikan persontransporton enurban precipe faras aŭtobusoj. Ekde la starigo de la Nova Mezo Oberhausen kun la aĉetumtemplaro CentrO la urbo, kiu antaŭ longe malkonstruis la tramliniojn, refoje konstruis tramlinion, kiu kondukas ekde Mülheim trans Oberhausen ĉefstacidomo ĝis Sterkrade.
Aŭtovojoj
Oberhausen estas alligita per jenaj aŭtoxsoseoj kaj aliroj al al longdistanca ŝosereto:
Akvoj
La Rhein-Herne-Kanalo iras orient-okcidenten plejparte paralele al la rivero Emscher. Proksime de la Nova Mezo Oberhausen ĉe la Rhein-Herne-Kanal situas nova libertempa kaj sportboata haveno. La Emscher, tiutempe forkondukanta poluakvon, estonte laŭplane estos renaturigata. Kanalo kaj Emscher dividas la urboteritoion en nordan kaj sudan parton. En Alstaden la rivero Ruhr limigas la urboteritorion kontraŭ Mülheim.
Hejmaj entreprenoj
Granda dunganto kun ĉirkaŭ 1500 kunlaborantoj en Oberhausen estas MAN TURBO AG, parto de la MAN SE, elirinte el la iama Gutehoffnungshütte en Sterkrade.
Plia granda dunganto estas la entrepreno Babcock Borsig, kiu en 2004 anoncis sian nesolventecon.
Ekde 1970 en Oberhausen hejmas la eldonejo Asso Verlag, kiu hodiaŭ prioritate publikas beletron, antologiojn, biografiojn kaj faklibrojn el la regiono. La popolkantolibro politika Lieder gegen den Tritt aperinta ĉe Asso longatempe estis ege ŝatata je maldekstrulaj studentoj.
Urbaj gefiloj
Jenaj personoj naskis en Oberhausen:
Esperanto en la regiono
En la Ruhr-regiono ekzistas tri Esperanto-kluboj:
Esperanto-Grupo Essen
Essen, kie ekzistas ekde la 9-a de januaro 2004 la Esperanto-Grupo Essen (EGE) kun nun pli ol 20 membroj. Ĝi invitas al renkontiĝoj ĉiun duan ĵaŭdon monate en la klerigejo Grend, Westfalenstr. 311 en 45276 Essen-Steele, kaj ĉiun kvaran ĵaŭdon monate esperantoparolantoj kunvenas en la Kulturzentrum Bahnhof Langendreer, Wallbaumweg 108 en 44894 Bochum, jen en la kinokafejo (Kino Endstation), jen en la restoracio (Gastronomie).
Kontakto
Prezidanto estas ekde 2007 Ludger Schméink. Li estas atingebla per la esperantlingva paĝo ĉe EsperantoLand
Asocio por internacia kompreniĝo Duisburg
Asocio por internacia kompreniĝo Duisburg renkontiĝas en Ludgerushaus, Heinrich-Bertmans-Str. 2, stratangulo Klöcknerstraße Kontakto: paĝo en la paĝaro de www.esperanto.de
Miramas (stacidomo)
Miramas estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon -, Avignon - Miramas kaj Miramas - , situanta en Miramas, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Japana maro
La Japana maro aŭ Orienta maro estas randa maro de la Pacifika oceano en Orienta Azio. Ĝi estas limigita sude kaj oriente de la japanaj insuloj, norde de la insulo Saĥaleno kaj okcidente de la kontinentaj Rusio kaj Koreio. Kun la Pacifiko la maro estas konektita per la Korea Markolo, la Cuŝima-markolo (inter la japanaj insuloj Honŝuo kaj Hokkajdo), la Laperuza Markolo (inter la insuloj Hokkajdo kaj Saĥaleno) kaj ankaŭ la Tartaro Markolo (en la nordo).
La surfaco de la Japana maro estas ĉirkaŭ 1.048.950 km² je averaĝa profundo de 1.752 m kaj maksimuma profundo de 3.742 m. Oni povas distingi tri partojn: La marbordoj de la orientaj insuloj estas larĝaj kaj relative malaltaj; kontraŭe la kontinentaj marbordoj, ĉefe okcidente laŭ la bordo de Koreio, krutaj, krudaj kaj ŝtonaj.
La Japana maro, kvankam iom pli malvarma ol la Pacifiko trans la insuloj, kontribuas konsiderinde al la milda klimato en Japanio. Fiŝkaptado estas grava ekonomia faktoro por la najbaraj ŝtatoj. Konflikto, kiu koncernis la fiŝkaptlokoj, kaŭzis disputon pri la posedo de la Liancourt-rokoj, kiujn postulas kaj Japanio kaj Sud-Koreio kaj estas regitaj ekde 1950 de Sud-Koreio.
En la Japana maro troviĝas mineraloj, kiuj estas malgrundigitaj, sed la maro estas ĉefe grava navigadvojo. Tie ĉi troviĝas inter aliaj la insuloj Sado, Tsushima, Ulleungdo, Liancourt-Rokoj, Hacuŝima, Okushiri, Rebun kaj Rishiri. Akvejo de la maro estas parto de la Oĥotska naftogasa provinco.
Nomo kaj disputo pri ĝi
La nomo Japana maro estas de japane Nihon-Kai (En kanji aŭ ĉin-skribe: 日本海), ĉine Rìběn hǎi (日本海), Yaponskoye More (Япо́нское мо́ре), angle the Japan Sea, ktp.
Orienta maro estas la reklamo el koree Donghae (kore-skribe: 동해, en hanja aŭ ĉin-skribe: 東海).
La esprimo de "Orienta maro" ne estas internacia, ĉar ĝi povas signifi plurajn aliajn marojn (Vidu Orienta maro).
29618 Jinandrew
29618 Jinandrew estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Cheng Jin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri scienco de la medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la  Harker School de San Jose (Kalifornio, Usono).
11820 Mikiyasato
11820 Mikiyasato estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Mikiya Sato, kiu studas la polvajn trenaĵojn de la meteorfluoj, notinde la Feniksidoj.
Atanazio
Sankta Atanazio (298-373, greke, Athanasios, latine, Athanasius), kristana teologo kaj episkopo de Aleksandrio, estis la ĉefa batalanto kontraŭ la herezo arianismo kaj unu el la ĉefrolantoj de la 4-a jarcento en la romia imperio. Li tre kuraĝe kaj persiste defendis la plenan diecon de Jesuo Kristo kaj, spite de jaroj de ekzilo, en Romo kaj en la dezerto de Egipto, kie li skribis kontraŭ la arianoj, li finfine venkis. Lia doktrino pri Kristo - enkarniĝo— fariĝis la doktrino de la nunaj ĉefaj branĉoj de kristanismo (katolikismo, ortodoksismo kaj protestantismo).
La arianoj instruis, ke Kristo ne estas egala al Dio, sed estas supernatura kreito de Dio. Do estis tempo kiam Dio ekzistis, sed Kristo ne. Tial Kristo ne estas eterna ento. Atanazio, aliflanke, diris, ke Kristo, kiel la Vorto de Dio, estas enkarniĝo aŭ kunsubstanca kun Dio: neniam estis tempo kiam Dio estis kaj la Vorto de Dio (Kristo) ne estis kaj renverse, ĉar la du estas la sama en substanco.
Kvankam li nur estis juna diakono en 325 ĉe la Unua Koncilio de Niceo, lia estro estis la episkopo de Aleksandrio, unu el la ĉefaj episkopoj de la tiutempa kristana mondo. Pro Atanazio, la vorto homoousion ("kunsubstanca") estis enmetita en la Nicean Kredon kontraŭ la arianoj.
Atanazio estis ekzilita kvinfoje, ĉar dum la 4-a jarcento potenco svingpendis inter katolikismo kaj arianismo. La katolika aŭ atanazia kompreno pri Kristo nur fine venkis per la Unua koncilio de Konstantinopolo je 381, t.e. ok jaroj post lia morto, kiam Sankta Bazilo, Sankta Gregoro Nisseno kaj Gregorio de Nazianco batalis por la atanazia doktrino.
La Nova testamento de Atanazio, kiu enhavis 27 librojn, fariĝis la oficiala Nova testamento de la Eklezio en la 5-a jarcento kaj estas la Nova testamento, kiun ni konas. Li listigis la 27 librojn en Paska letero de 367. Tia listo estis necesa por batali kontraŭ herezaj listoj aŭ kanonoj.
La Ortodoksaj Eklezioj (kiuj festas lin la 18-an de januaro) inkludas lin inter la kvar grandaj Doktoroj de la Eklezio. La Katolika Eklezio (kiu festas lin la 2-an de majo) inkludas lin inter siaj tridek ses Patroj de la Eklezio.
Devizo: Athanasius contra mundum ("Atanazio kontraŭ la mondo").
Verkoj
El tiuj, la plej gravaj estas De Incarnatione (Pri la Enkarniĝo), Contra Arianos (Kontraŭ la arianoj) kaj la Vita S. Antoni (Vivo de Sankta Antonio).
Festotago: la 18-a de januaro por la Orientaj ortodoksaj eklezioj, la 2-a de majo por la Okcidentaj kristanaj eklezioj, la 15-a de majo por la Koptaj ortodoksaj eklezioj.
Vidu ankaŭ:
Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Germanio
Ĉi tiu artikolo listigas Zamenhof/Esperanto-objektojn en Germanio.
Se vi konas ne registritajn ZEO-ojn, bonvolu kompletigi la artikolon.
A-H
! width=10%| Identigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=55%| Notoj (1981) 1981 - inaŭguro de Esperantostraße. Informoj, fotoj de la inaŭguro : http://sites.google.com/site/zamenhofpark/ Alia foto ĉe Ipernity. (ekde 13-a de januaro 2005) Autenstraße 3, Ditzingen ,  2005 Restoracio Esperanto kun la mastroj.
(2001-2005),  2001-2005 Restoracio Esperanto, ne plu havas tiun nomon. ne plu havas nomon Esperanto. ''Dimanĉe, la 19an de aŭgusto Johano Pachter inaŭguris la por si novan domon en harc-montaro kiel Esperanto-domon per malkovro de ĉemura ŝildo. Temas pri granda iama forstista domo el la 18a jarcento en la vilaĝo Heimburg inter la urboj Blankenburg kaj Wernigerode. Ĝi havas kvar grandajn loĝejojn, el kiuj unu estas luita. Al la objekto apartenas du ĉirkaŭkortaj deponejoj, luita metiejo kaj ĝardeno kun ĉerizarboj, herbejo kaj legomplantoj. Dum la semajnfino ĝuis la domon ĉ. dudek homoj, invititaj de Werner Breitung. ''
I-P
! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=55%| Notoj La epitafo diras : ''Ĉi tie dormas / Eiichi Doi-Tsuchii, / 1909-1933, / nia karega amiko, / kiu amegis Germanujon ĝis sia morto, / sed kies malforta korpo ne permesis al li, / fari la grandan laboron / por la amikiĝo de Germanujo kaj Japanujo / kaj plue de Okcidento kaj Oriento. / Li ripozu en Dio!'' (vidu artikolon)
Q-Z
! width=10%| Identigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=55%| Notoj
1981 - inaŭguro de Esperantoweg. Sub la stratŝildo: Bernhard Eichkorn, la honorigito. Dekstre de li: Siegfried Baumann, siatempe urbestro. Pli dekstre: Richard Reuchlin, siatempe prezidanto de SOGELO (17. nov 2007) ,  2007 - inaŭguro de la memortabulo. Inaŭgura parolado: Bernhard Eichkorn, filino de Wilhelm Blumenstock (17. nov 2007)
Distrikto Enz
La distrikto Enz, Enzkreis [prononco "Enckrajs"], situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la eksterdistrikta urbo Pforzheim. La distrikto estas parto de la distriktaro Karlsruhe kaj de la regiona ligo Norda Nigra Arbaro. Sian nomon la distrikto havas de la rivero Enz [prononco Enc], kiu trafluas la teritorion.
La distrikto havas areon de 573 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Karlsruhe okcidente kaj norde, Heilbronn nordoriente, Ludwigsburg oriente, Böblingen sueoriente kaj Calw sude. La eksterdistrikta urbo Pforzheim preskaŭ komplete ĉirkaŭiĝas de la distrikto kaj estas la administra sidejo, sed mem ne apartenas al la distrikta teritorio.
Administra divido
La distrikto konsistas el 28 komunumoj, el kiuj 5 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de.
Károly Héberger
Károly Héberger [kAroj hEberger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Héberger Károly estis hungara maŝininĝeniero, bibliotekestro.
Károly Héberger naskiĝis la  en Parizo. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Károly Héberger akiris diplometon pri teknika desegnisto en faklernejo en 1944 en Budapeŝto, poste li laboris en fabriko. Post la 2-a mondmilito li plulernis kaj akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951. Li ricevis postenon en la ministerio pri eduko en 1953, krome inter 1955 kaj 1963 li instruis en la menciita universitato. En 1959 li akiris plian diplomon, li doktoriĝis en 1963. Inter 1963-1984 li estis bibliotekestro de la universitato. En 1978 li ricevis premion.
(65179) 2002 CN224
(65179) 2002 CN224 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas membro de la tiel nomata « Greka Tendaro »: grupo da korpoj kiuj orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Gazetarlibereco
Svedio estis la unua lando kiu adoptis klaran leĝaron por la Gazetlibereco pere de la "tryckfrihet" de 2a de decembro 1766. En Usono tiu rajto estas garantiita de la Unua Amendo al la Usona Konstitucio.
Ne ĉiuj landoj havas ĝin garantiita, ĉu pere de Rajtoĉarto aŭ Konstitucio, por ekzemplo en Aŭstralio. En multaj okazoj tiu libereco estas limigita pro aliaj rajtoj, kiel rajto al propra bildo, kontraŭ kalumnio, kontraŭ opozicio al superaj gravuloj ktp.
Arta Muzeo de Okamoto Taro
La Arta Muzeo de Okamoto Taro (岡本太郎美術館, Okamoto Tarō Bijutsukan) estas municipa arta muzeo, kiu situas en Tama-ku, kvartalo de Kavasako en Japanio.
tiu ĉi muzeo kolektas kaj prezentas ĉefartaĵojn de Okamoto Tarō kaj liaj gepatroj Kanoko kaj Ippei.
Historio
La konstrua laboro de la muzeo komenciĝis en novembro 1996 kaj finiĝis la konstruado en julio 1999 kaj la muzeo malfermiĝis en oktobro 1999.
Iro kaj reiro
La muzeo situas ĉirkaŭ 17 minutojn piede de la stacio Mukōgaoka-Yūen de la linio Odakyū.
Fălești
Fălești estas urbo en Moldavio, situanta proksimume 130 km de la ĉefurbo Kiŝinevo.
Demografio
Laŭ la popolnombrado en 2004 la tuta loĝantaro estas personoj. La loĝantaro konsistas el viroj kaj  virinoj. Da moldavoj estas inter ili ( de ĉiuj loĝantoj) kaj plie loĝas tie  ukrainoj,  rusoj  kaj 17 bulgaroj.
La nombro de loĝantoj malkreskas. Dum popolnombrado en 1989 la urbo ankoraŭ havis loĝantoj. Prognozoj por la jaro 2006 antaŭvidis personojn. Oni klarigas la malkreskadon per elmigrado, sed ankaŭ per drasta falo de la naskindico.
Artur Brauner
Artur „Atze“ BRAUNER (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1918 en Lodzo, Pollando kaj mortis la 7-a de julio 2019) estis filmproduktoro kaj entreprenisto.
Literaturo
Artur Brauner: "Mich gibt's nur einmal" Munkeno, Berlino, (Herbig) 1976
Atlantropa
Atlantropa estas la nomo de giganta akvobaraĵa projekto en la Ĝibraltara Markolo kaj ĉe la Dardaneloj, kiun ellaboris kaj konatigis la germana arkitekto kaj geopolitikisto Herman Sörgel ekde 1928 ĝis sia akcidenta morto en 1952.
Koncepto
La koncepto baziĝis je observado, el la Atlantiko kaj la Nigra Maro daŭra fluas akvo al la Mediteraneo, ĉar tie pli da akvo vaporiĝas ol alfluas. Oni volis per tiu baraĵkonstruo malpliigi la alfuon kaj tiel malaltigi la marnivelon, akiri novlandojn kaj per kontrolita alfluigo oni volis gajni akvoenergion.
Herman Sörgel komencis la planadon de Atlantropa ekde la 1920-aj jaroj kun svisa inĝeniero Bruno Siegwart. Ili planis la baraĵon ne je la mallarĝa parto, sed je ĉ. 20 km okcidente. Laŭ kalkuloj de Sörgel, nur la bazo devintus esti 2,5 km larĝa kaj ĝis 300 m alta, la konstrua tempo 10 jaroj kun 200.000 laboristoj en 4 skipoj. Ili ne detaligis la loĝistikajn problemojn kiel transportadon de laborlokoj, sufiĉecon de la cemento ks.
Detaloj
La nomo de la projekto validas hodiaŭ ankaŭ la tuta koncepto, kiu celis traireblan kontinentan ligon inter Eŭropo kaj Afriko. Laŭ la planoj, landponto interligintus Sicilion, la hodiaŭan Italion kaj Nordafrikon, pli precize Tunizion. Tiel oni celis fervojan linion inter Berlino, Romo kaj Kaburbo.
Oni fondis en 1940 unuiĝon „Atlantropa-Institut“, kiu agadis eĉ post morto de Sörgel ĝis 1960 kaj intencis akiri monon por la projekto. La projekto tute malgraviĝis post ekuzo de nuklea energio kaj sendependiĝo de la iamaj francaj kolonioj.
Franz Strauss
Franz Joseph Strauss (naskiĝinta la 26-an de februaro 1822 en Parkstein; mortinta la 31-an de majo 1905 en Munkeno) estis germana kornisto kaj komponisto. Li estis unu el la plej respektataj kornovirtuozoj siatempaj kaj estas patro de Richard Strauss.
Vivo
Li naskiĝis kiel ekstergeedza filo de policisto Johann Urban Strauss kaj Maria Anna Kunigunde Walter en la eta loko Parkstein proksime de Weiden en Supra Palatinato. Ĉar lia patro agnoskis lin oficiale kiel sia filo, tiu ĉi ricevis la familian nomon Strauss, kvankam liaj gepatroj ne estis geedzoj. Franz Strauss alkreskis ĉe sia onklo, muzikanto kaj turgardisto Johann Georg Walter en Supra Palatinato. Jam kiel eta knabo li devis prezenti en gastejoj kaj alkutimiĝis jam frue kun la hardeco de muzikista vivo.
En la aĝo de 15 jaroj li fariĝis gitaristo en la kortega kapelo de duko Max, post lernanto en la operorkestro de la sama kortego. Baldaŭ li transprenis la solokornon krom Friedrich von Sendelbeck kaj estis finfine vokita kiel kornisto al la Reĝa Bavara Kortegokapelo je Munkeno.
Meze de 1851 li geedziĝis kun Maria Seiff, filino de la muzikmajstro en la 1-a bavara artilerio-regimento. Kiam li havis 32 jarojn, lia unua edzino kaj liaj du gefiloj mortis pro ĥolero en la jaro 1854. Pli ol dek jarojn pli malfrue, en la jaro 1863, Franz Strauss geedziĝis denove, nome kun Josephine Pschorr, filino de „bierbarono“ Georg Pschorr. En 1864 naskiĝis ŝia filo Richard. Krom tio ili ankaŭ havis filinon nome Berta Johanna.
En 1871 Strauss fariĝis profesoro ĉe la muzikakademio je Munkeno.
Li kuŝas sur la Malnova Sudtombejo en Munkeno.
Kunlaboro kun Richard Wagner
Franz Strauss havis tre konserveman muzikguston, antaŭ ĉiuj li adoris vienklasikismajn komponistojn Haydn, Mozart kaj Beethoven. Li havis malinklinon kontraŭ la muziko de Richard Wagner, sed onidire li subtenis lin je la komponado de la tiel nomata Siegfried-Voko, kvankam Wagner dum la ekestotempo havis preskaŭ neniun kontakton al la munena orkestro. Ankaŭ la Wagner-Tubjo onidire ekestis el kunlaboro de la du.
Verkoj
Lia kornkonĉerto op. 8 servis laŭ strukturo kaj temaro al lia filo evidente kiel modelo por ties kornkonĉerto op. 11, ĉar krom la struktura simileco ekzistas klaraj paraleloj al la temo de la tria movimento.